ალფონსო ლოპეს პუმარეხო

**ალფონსო ლოპეს პუმარეხო** ( დ. 31 იანვარი, 1886 — 20 ნოემბერი, 1959) — კოლომბიელი ჟურნალისტი, ეკონომისტი, პოლიტიკოსი და დიპლომატი, რომელიც მსახურობდა კოლომბიის მე-16 და მე-18 პრეზიდენტად 1934-დან 1938 წლამდე და 1942-დან 1945 წლამდე. იგი არის კოლომბიის მეორე პრეზიდენტი, რომელიც მსახურობდა ორ არათანმიმდევრულ ვადით და კოლომბიის მეორე პრეზიდენტი, რომელიც გადადგა თანამდებობიდან რაფაელ ნუნიესის შემდეგ 1888 წელს.

ჰონდაში, ტოლიმაში დაბადებული ლოპესი არის ლიბერალური პარტიის გამოჩენილი ლიდერი. თავისი პირველი პრეზიდენტობის დროს იგი სათავეში ჩაუდგა „მარტის რევოლუციას“, რომელიც ხელს უწყობდა სახელმწიფოს მოდერნიზაციას, სოციალურ სამართლიანობასა და საკონსტიტუციო რეფორმას. იგი ასევე მხარს უჭერდა სეკულარულ განათლებას, რომელიც თავისუფალი იქნებოდა სახელმწიფო და საეკლესიო ჩარევისგან.

## ბიოგრაფია
150px|მინი|მარცხნივ|უილტონ კრესენტის 33 ნომერი
150px|მინი|მარცხნივ|ლურჯი მემორიალური დაფა, უილტონ კრესენტის 33 ნომერი
ალფონსო ლოპეს პუმარეხო დაიბადა ჰონდაში (ტოლიმა), ბიზნესმენ პედრო აკილინო ლოპეს მედინასა და როსარიო პუმარეხო კოტესის ოჯახში. ალფონსო ლოპეს პუმარეხომ სწავლა განაგრძო ლონდონის ეკონომიკის სკოლაში. მისი ვაჟი, ალფონსო ლოპეს მიკელსენი, იყო კოლომბიის პრეზიდენტი 1974-დან 1978 წლამდე.

ალფონსო ლოპეს პუმარეხოს პირველი ადმინისტრაცია (1934–1938), ცნობილი როგორც „revolución en marcha“ (რევოლუცია მოძრაობაში), ისტორიული ინტერესის მუდმივ თემად იქცა.

იგი პრეზიდენტად აირჩიეს 1934 წელს თითქმის უალტერნატივოდ და, როგორც კოლომბიაში ე.წ. „ლიბერალური რესპუბლიკის“ მეორე მონაწილე, მისი თავდაპირველი სამთავრობო პლატფორმა ცნობილი გახდა სახელით „Revolución en Marcha“ (მარშით მიმავალი რევოლუცია), რადგან იგი ცდილობდა შორსმიმავალი სოციალური და პოლიტიკური რეფორმების განხორციელებას. ლოპესმა აწარმოა კამპანია, რომელიც ხაზს უსვამდა რეფორმებს, კეთილდღეობის პროგრამებს, ლიბერალურ დემოკრატიას, საკონსტიტუციო რეფორმას, განათლების რეფორმას (ეკლესიის მიერ მოწოდებული განათლებიდან საჯარო განათლებაზე გადასვლას), მამაკაცთა საარჩევნო უფლების გაფართოებას და მიწის რეფორმას გამოუყენებელი მიწების უმიწაწყლოებისთვის გადასანაწილებლად.

მისი პირველი ადმინისტრაციის დროს განხორციელდა რამდენიმე რადიკალური ცვლილება, რადგან მთავრობამ მხარი დაუჭირა პროფკავშირების შექმნას და ასევე მიიღო 1936 წლის მე-200 კანონი, რომელიც უშვებდა კერძო საკუთრების ექსპროპრიაციას „სოციალური ინტერესების“ ხელშეწყობის მიზნით.

იგი იყო თავისუფალი ვაჭრობის მომხრე. მისმა მთავრობამ 1935 წელს გააუქმა სავალუტო კონტროლი. მისმა მთავრობამ მოახდინა კოლომბიაში უცხოური ინვესტიციების რეგულაციების ლიბერალიზაცია, რაც სტიმულს აძლევდა ბანანისა და ნავთობის წარმოებაში ინვესტიციების ზრდას. მან 1935 წელს ხელი მოაწერა კომერციულ ხელშეკრულებას შეერთებულ შტატებთან.

ამ ქმედებებმა ლოპეს პუმარეხოს მოუტანა მნიშვნელოვანი სოფლისა და შრომითი სექტორების მხარდაჭერა, გარდა კოლომბიის კომუნისტური პარტიისა, მაგრამ მათ ასევე გათიშეს მისი ყოფილი პოლიტიკური მოკავშირეები, რომელთა ნაწილიც ზომიერებისკენ მოუწოდებდა. მისი მემკვიდრის, ედუარდო სანტოს მონტეხოს არჩევა 1938 წელს მოხდა.

როდესაც 1943 წლის ივლისში კოლომბია შეუერთდა მოკავშირეებს „ღერძის“ ქვეყნებისთვის ომის გამოცხადებაში, ლოპეს პუმარეხომ მტკიცედ დაუჭირა მხარი ამ გადაწყვეტილებას და ამავდროულად განაცხადა, რომ მთავრობას მხედველობაში უნდა მიეღო ის, რომ შეერთებული შტატები საკუთარ ინტერესებს ყოველთვის ყველაფერზე წინ დააყენებდა, რაც ირიბად მიუთითებდა იმაზე, რომ ეს ინტერესები შესაძლოა აუცილებლად არ დამთხვეოდა კოლომბიის ინტერესებს.

იმისათვის, რომ ლოპეს პუმარეხოს შესძლებოდა შეერთებულ შტატებში გამგზავრება და თავის ავადმყოფ ცოლზე, მარია მიხელსენ დე ლოპესზე ზრუნვა, დარიო ეჩანდიამ იკისრა ქვეყნის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლის ფუნქცია 1943 წლის 17 ნოემბრიდან 1944 წლის 16 მაისამდე. მოვლენების ამგვარმა განვითარებამ ასევე შეაფერხა შემდგომი რეფორმების გატარება, რადგან თავად ლოპესი დროებით ჩამოშორდა პოლიტიკურ ასპარეზს.

ქვეყანაში მისი დაბრუნების შემდეგ, შემდგომმა პოლიტიკურმა კონფლიქტებმა 1944 წელს სამხედრო გადატრიალების წარუმატებელ მცდელობამდე მიგვიყვანა, რომლის დროსაც ლოპეს პუმარეხო ხანმოკლე დროით გაიტაცეს, საბოლოოდ კი ლოპეს პუმარეხო 1945 წლის დასაწყისში გადადგა.

1946 წელს იგი იყო გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში კოლომბიის დელეგაციის ხელმძღვანელი.

ალფონსო ლოპეს პუმარეხო გარდაიცვალა 1959 წლის 20 ნოემბერს ლონდონში, სადაც იგი გაემგზავრა, როგორც კოლომბიის ელჩი გაერთიანებულ სამეფოში. იგი ლონდონში, ბელგრავიაში, ნაითსბრიჯში, უილტონ კრესენტის 33 ნომერში ცხოვრობდა თავის მეორე ცოლთან, ოლგა დავილა ალსამორასთან ერთად. ისინი 1953 წელს დაქორწინდნენ მას შემდეგ, რაც მათი მეუღლეები გარდაიცვალნენ (ოლგა დაქორწინებული იყო ლეოპოლდო კოპ კასტელოზე, ცნობილი მრეწველის, „Bavaria Brewery“-ს დამფუძნებლის, ლეო კოპის ვაჟზე). ლოპესის ცხედარი მისი რეზიდენციიდან ცხენშებმული ეტლით გადაასვენეს ვესტმინსტერის ტაძარში, სადაც მისი სახელობის სამგლოვიარო წირვა ჩატარდა.

## იხილეთ აგრეთვე
* კოლომბიის პრეზიდენტი

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1886
კატეგორია:გარდაცვლილი 1959
კატეგორია:კოლომბიის პრეზიდენტები
კატეგორია:XX საუკუნის დიპლომატები
კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის პოლიტიკური ლიდერები