open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ციმბირის ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტი

**ციმბირის ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტი** () — ციმბირში პირველი სამეცნიერო-კვლევთი ინსტიტუტი. მდებარეობს ქალაქ ტომსკში, ტომსკის ოლქი, რუსეთი.

## ისტორია 
ჩამოყალიბდა რუსეთის სფსრ-ის სახალხო კომისართა საბჭოს 1928 წლის 1 ოქტომბრის დადგენილების საფუძველზე ტომსკის უნივერსიტეტის ფიზიკის კათედრის ბაზაზე. ტომსკის საქალაქო საბჭოს გადაწყვეტილებით ინსტიტუტისთვის გამოყეს ყოფილი საგუბერნიო სამმართველოს შენობა, ორსართულიანი აგურის შენობა, აგებული ამპირის სტილში 1838-1842 წლებში გუბერნიის არქიტექტორის ალექსი დეევის პროექტის მიხედვით რუსული კლასიციზმის ტრადიციებზე დაფუძნებით. 

ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტის პირველი დირექტორი გახდა ი. ა. სამოილოვი, რომელიც მანამდე სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ფიზიკის განყოფილებას ხელმძღვანელობდა. 1932 წელს ფიზიკო-ტექნიკური ინსტიტუტი შევიდა ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დაქვემდებარებაში. 

1936 წელს ინსტიტუტში ჩამოყალიბდა რუსეთში პირველი იონოსფეროს სადგური (ხელმძღვანელი - ვ. ნ. კესინიხი). 

1954-1978 წლებში ინსტიტუტში ჩამოყალიბდა 18 ახალი ლაბორატორია ვა ფიზიკური პროფილის ოთხი ლაბორატორია.

1973 წელს ააშენეს ახალი ლაბორატორიული კორპუსი სამხრეთის მოედანზე. 1978 წელს ინსტიტუტი დააჯილდოეს შრომის წითელი დროშის ორდენით.

## სტრუქტურა 
* გეოფიზიკისა და ეკოლოგიის განყოფილება
* რადიოფიზიკის განყოფილება
* კონტროლის რადიოფიზიკური კონტრლის განყოფილება
* რადიოელექტრონიკის განყოფილება
* მოლეკულების ფოტონიკის განყოფილება
* თეორიული ფიზიკის განყოფილება
* ნახევარგამტარების ფიზიკის განყოფილება
* მეტალების ფიზიკის განყოფილება
* სამედიცინო მასალების და იმპლანტანტების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი

## ლიტერატურა 
*Сибирский физико-технический институт имени академика В. Д. Кузнецова. / Сорокин, Александр Николаевич (Автореферат диссертации на соискание ученой степени кандидата исторических наук). Томск, 2012.
*Сорокин А. Н. Сибирский физико-технический институт: история института в документах и материалах (1941—1978 гг.) / сост. С. Ф. Фоминых (отв. ред.) ; A.C. Ульянов, С. А. Некрылов, А. И. Потекаев, А. Г. Караваева, М. В. Грибовский, A.B. Литвинов, А. Н. Сорокин, C.B. Лощанов, В. Е. Назарова, A.A. Иванов. — Томск : Изд-во НТЛ, 2006. — 396 с.
*Сибирский физико-технический институт // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 315-316. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* Сибирский физико-технический институт, Официальный сайт, spti.tsu.ru
* Строим завтрашний день
* Учёные СФТИ творят чудеса (23.10.2008)

კატეგორია:ტომსკის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ილკა ნუმისტო

**ილკა კალევი ნუმისტო** (; დ. 24 აპრილი, 1944, ტურკუ, ფინეთი) — ყოფილი ფინელი მენიჩბე, რომელიც მონაწილეობდა 1960-იან წლებისა და 1970-იანი წლების შუა პერიოდის შეჯიბრებებში. 

ოთხჯერ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მიიღო მონაწილეობა მარტო (1964 და 1972 წ.) და ასევე ოთხნიჩბიანი ნავით (1968, 1972 და 1976) 1000 მ მანძილი დაფარა. მისი საუკეთესო შედეგი მე-5 ადგილი იყო 1968 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე მეხიკოში. 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ფინეთის ეროვნული ნაკრების მედროშე იყო.

ოლიმპიური თამაშების შემდეგ ნუმისტომ დაკავდა სპორტის ძალოსნური სახეობის სპორტით. 1986 და 1992 წლებში მან ხუთჯერ მონაწილეობა მიიღო ტურნირში World’s Strongest Man, მისი საუკეთესო მიღწევაა 1990 წელს მესამე ადგილი იყო. 1986 წელს იგი ტურნირის პირველი მონაწილე იყო, რომელმაც მაკგლაშენის ხუთივე ქვა აწია, მისი მიღწევა გაიმეორეს და ჯეფ კაპესი და იოუნ პაუდლ სიგმარსონმა იგივე ტურნირში გაიმეორეს. ნუმიტოს ასევე ფინეთის ძლიერი მამაკაცებს შორის სამჯერ მოხვდა.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 24 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1944
კატეგორია:ფინელი მენიჩბეები
ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამეცნიერო ბიბლიოთეკა

**ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამეცნიერო ბიბლიოთეკა** () — ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტრუქტურული ქვედანაყოფი, ერთ-ერთი უმსხვილესი საუნივერსიტეტო ბიბლიოთეკა რუსეთში.

## ისტორია 
სამეცნიერო ბიბლიოთეკა გაიხსნა 1888 წელს. ბიბლიოთეკის დამაარსებელი იყო ვასილი მარკის ძე ფლორინსკი ექიმი და მწერალი, ტომსკში ციმბირისა და შორეული აღმოსავლეთის ტერიტორიაზე პირველი უნივერსიტეტის ამშენებელი.

ბიბლიოთეკა დაფუძნდა გრიგორ სტროგანოვის, ვასილი ჟუკოვსკის, სერგეი გოლიცინის, ალექსანდრე ნიკიტენკოსა და სხვათა პირად ბიბლიოთეკებზე. პირველი საჩუქარი იყო გრაფ ალექსანდრე სტროგანოვის ბიბლიოთეკა. ვასილი ჟუკოვსკის ბიბლიოთეკა მისმა შვილმა გადასცა ახლად დაფუძნებულ ბიბლიოთეკას, ხოლო 1879 წელს ტავისი ფონდი გადასცა ა. სიბირიაკოვმაც. 

1880 წლის 26 აგვისტოს შედგა ბიბლიოთეკის შენობის საზეიმოდ საფუძვლის ჩაყრა. 1885 წლისათვის შენობის მშენებლობა დასრულდა. 1885 წლის ივლისში უძველესი და ახალი ენების ექსპერტი, ისტორიისა და ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი ს. კუზნეცოვი მიიწვიეს მთავარ ბიბლიოთეკრად.

1912-1914 წლებში უნივერსიტეტის პარკის ტერიტორიაზე ბიბლიოთეკარებისათვის აშენდა შენობა ნეოკლასიციზმის სტილში არქიტექტორ ანდრეი კრიაჩკოვის პროექტის მიხედვით.

2006 წლის აპრილში ბიბლიოთეკაში გაიმართა VII რუსულ-გერმანული სამთავრობოთაშორისო მოლაპარაკების ღონისძიებათა ნაწილი ვლადიმერ პუტინისა და ანგელა მერკელის მონაწილეობით. 

## ლიტერატურა 
*Вузовские библиотеки Западной Сибири: опыт работы : сб. статей. Вып. 23-29. — Томск: Издательство Томского университета, 1997-2011.
*Ерохина, Г. С. Научная библиотека Томского университета: выбор пути / Г. С. Ерохина, Г. И. Колосова // Вестник РФФИ. — 1997. — № 3. — С. 40-44.
*Ерохина, Г. С. Научная библиотека Томского университета: из века XIX в век XXI / Г. С. Ерохина, Г. И. Колосова // Очерки истории Томской культуры. — Томск: Департамент по культуре Томской области, 2010. — С. 63-76.
*Филимонов, М. Р. Книжная сокровищница Сибири. К 100-летию со дня открытия Научной библиотеки ТГУ. — Томск: Издательство Томского университета, 1988. — 194 с. — (Оцифровано в НБ ТГУ, формат PDF, размер 6.5 Mb).
*Marquand J. Development Aid in Russia: Lessons from Siberia / J.Marquand. — London: Macmillan, 2009. — 304 p.
*Научная библиотека // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 229-230. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Сайт Научной библиотеки ТГУ
* НБ ТГУ в Твиттере
* Официальный сайт ТГУ

კატეგორია:ტომსკის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:ტომსკის ბიბლიოთეკები
კატეგორია:ბიბლიოთეკები ანბანის მიხედვით
ბაჟანოვის სახლი

**ბაჟანოვის სახლი** () — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში. სახლი აშენდა 1909 წელს სავაჭრო და სამრეწველო პარტნიორების ბაჟანოვისა და ჩუვალდინის დაკვეთით არქიტექტორ პავლე ალეშინის მიერ. ძეგლი მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, მარატის ქუჩის 72 ნომერში.

1907 წლის 12 თებერვალს პავლე ალეშინის პროექტი დამტკიცდა სანქტ-პეტერბურგის საქალაქო მთავრობის ტექნიკური დეპარტამენტის მიერ. ნიკოლაევსკის ქუჩის მთავარი შენობა სამსართულიანი ნაგებობაა. სამი ეზო ერთმანეთან დაკავშირებულია თაღოვანი სავალი გზით. რაც შეეხება ბაჟანოვის სახლი განთავსდა მთავარი შენობის პირველ და მეორე სართულებზე და მიმდებარე შესასვლელების მეორე სართულებზე. მის კომპლექსში შედიოდა ორმოცდაათი ოთახი.

ამ შენობა-ნაგებობების მშენებლობაში დიდი რაოდენობით ახალი პროდუქტი იქნა გამოყენებული, მათ შორის: საყრდენი ბეტონისა და შიდა სართულებისთვის, გათბობა-კონდიცირება ცხელი წყლით. დაიხარჯა მილიონობით რუსული რუბლი. შენობა თანამედროვე სტილში აშენდა. შენობის მშენებლობა და გაფორმება დასრულდა 1909 წლის ბოლოს. შენობა გამოირჩევა მდიდრული შიდა ინტერიერით. ძირითადი შენობის წინა ფასადი გაფორმებულია წითელი გრანიტის ფილებით, რომელიც თავის მხრივ გაფორმებულია ორნამენტებით. ძირითადი შენობის სახურავზე გამოყენებულია მეტალის ფილები. მთელი ფასადი მოპირკეთდა მდიდრული ქვით, რომელიც გაფორმებული იყო ყვავილების ორნამენტებით. ახალი შენობის მშენებლობის პროექტი თავდაპირველად დაევალა ბ. ი. კოკეტსკს, მაგრამ 1906 წლის ოქტომბერში გარდაიცვალა, მან დაამთავრა მხოლოდ სხვადასხვა სართულზე მდებარე შენობის გეგმები. 

## ლიტერატურა 
*Гашкова Г. Н. Судьба обитателей дома Бажанова. Десятые открытые слушания Института Петербурга. 11-12 января 2003 года.
*Долгова А. И. Дом Бажанова. Памятник петербургского модерна. СПб.: Коло, 2017.
*Ромм М. Д. Улица Марата, 72. Ленинградская панорама. 1988. № 5.
*Ясиевич В. Е. Киевский зодчий П. Ф. Алёшин. Киев. 1966.
*Ясиевич В. Е. Павел Алешин. Советская архитектура, 1969. № 18.
*Ясиевич В. Е. Творческое кредо зодчего. К 100-летию со дня рождения П. Ф. Алёшина. Строительство и архитектура. 1981. № 3.

## რესურსები ინტერნეტში 
*Дом Бажанова на ФГУП ГИВЦ Минкультуры России. Решение № 1049 от 25.11.1968.
* Архитектор Павел Алёшин. Мемориальный персональный сайт (Украина). 
* Пекный, Глеб. Дом Бажанова (ул. Марата 72). Сайт, посвящённый творчеству архитектора Павла Алёшина. 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მარია კლეველი (1553-1574)

**მარია კლეველი** ან **ნევერელი** (; დ. 1553 — გ. 14 ნოემბერი, 1574) — ლა მარკთა დინასტიის წარმომადგენელი. ნევერის ჰერცოგ ფრანსუა I-ის შუათანა ქალიშვილი. კონდეს პრინცესა 1572-74 წლებში როგორ ანრი I-ის პირველი ცოლი. 

## ბიოგრაფია 
მარია დაიბადა 1553 წელს საფრანგეთში. იგი იყო წარმოშობით გერმანელი დიდგვაროვნის, ნევერის გრაფ ფრანსუა I-ისა და მისი ცოლის, ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის უფროსი დის, მარგარიტა დე ბურბონ-ვენდომელის შუათანა ქალიშვილი. 

მისი უფროსი დები იყვნენ ანრიეტ ნევერელი (ნევერის ჰერცოგინია) და კატრინ კლეველი (გიზის ჰერცოგინია). მარიას საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV ღვიძლ ბიძაშვილად ერგებოდა, ხოლო ინგლისისა და ირლანდიის დედოფალი ანა კლეველი (ჰენრი VIII-ის მეოთხე ცოლი) მისი მეორე თაობის ბიძაშვილი იყო. მისი სიძეები კი იყვნენ ანრი I დე გიზი და ლუიჯი გონძაგა. 

მას ახლო ურთიერთობა ჰქონდა თავის ბიცოლასთან, ნავარის დედოფალ ჟანა დ'ალბრესთან, რომლის გავლენითაც მარია ღრმა ბავშვობიდანვე ჰუგენოტი გახდა. 1572 წლის 10 აგვისტოს იგი ცოლად გაჰყვა თავის ბიძაშვილს, კონდეს პრინც ანრი I-ს. ანრის მამა, კონდეს პრინცი ლუი I და მარიას დედა, ნევერის ჰერცოგინია მარგარიტა ღვიძლი და-ძმა იყვნენ. ანრისა და მარიას ქორწინებიდან სულ ორ კვირაში, 1572 წლის 24 აგვისტოს დედა-დედოფალ ეკატერინე მედიჩის თაოსნობით პარიზში ჰუგენოტების მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა მოეწყო, რაც ცნობილია "წმინდა ბართლომეს ღამის" სახელით. ამ დროს თავის გადარჩენის მიზნით მარიამ და მისმა ქმარმა კათოლიციზმი დაუყოვნებლივ მიიღეს. 

მარია სამეფო კარზე ძალიან ლამაზი და მოხდენილი ქალის სახელით იყო ცნობილი, რის გამოც მას 1573-74 წლებში რომანი ჰქონდა საფრანგეთის მეფე შარლ IX-ის ძმასთან, ასევე საკმაოდ სიმპათიურ და მოხდენილ ჭაბუკთან, ანჟუს ჰერცოგ ანრი დე ვალუასთან, რომელიც შემდგომში საფრანგეთის მეფე ანრი III გახდა. ანრი მარიას განქორწინებასაც კი სთხოვდა და ცოლად შერთვას ჰპირდებოდა. მარია სერიოზულად ფიქრობდა ამ საკითხზე და როდესაც ამასთან დაკავშირებით თხოვნა რომის პაპთან უნდა გაეგზავნა პნევმონიით დაავადდა. თუმცა, პნევმონიის გადავლის შემდეგ იგი მალევე ქმრისგან დაფეხმძიმდა და 1574 წლის 14 ნოემბერს პირველივე მშობიარობას გადაჰყვა. 

ამ ამბიდან სულ რამდენიმე თვეში, 1575 წელს ანრი დე ვალუამ ცოლად ლუიზა დე ლორენ-ვედემონი შეირთო, 1586 წელს კი მეორედ დაქორწინდა მარიას დაქვრივებული ქმარიც. 

## ლიტერატურა 
* Champion, Pierre, La Jeunesse d'Henri III, 2 vol, Paris, Grasset, 1941-42.
* Champion, Pierre, Henri III, roi de Pologne, 2 vol, Paris, Grasset, 1943-51.

კატეგორია:დაბადებული 1553
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1574
კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები
კატეგორია:კონდეს პრინცესები
ნინო ლომჯარია

**ნინო ლომჯარია** (დ. 15 თებერვალი, 1984, ოზურგეთი, საქართველოს სსრ) — ქართველი იურისტი, საქართველოს სახალხო დამცველი 2017 წლის 7 დეკემბრიდან 2022 წლის 8 დეკემბრამდე.

## ბიოგრაფია 
ნინო ლომჯარია დაიბადა 1984 წლის 15 თებერვალს, ოზურგეთში. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი მაგისტრის ხარისხით სამართალში 2006 წელს; სენტ-ლუისის (აშშ) ვაშინგტონის სახელობის უნივერსიტეტის სამაგისტრო პროგრამა 2011 წელს.

2003-2004 წლებში საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია (საია), იურიდული დახმარების ცენტრის ასისტენტი; 2005-2007 წლებში საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია, იურისტი; 2008-2010 წლებში საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია, საარჩევნო პროექტების კოორდინატორი; 2011 წელს ვაშინგტონი, კოლუმბიის ოლქი, სამართლის პროფესორის ასისტენტი; 2014-2015 წლებში. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი; 2011-2015 წლებში. „სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოება“ (ISFED), აღმასრულებელი დირექტორი; 2015-2016 წლებში „ევროპული სადამკვირვებლო ორგანიზაციების ქსელი (ENEMO)“, გენერალური მდივანი; 2016 წელს „სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოება“ (ISFED), იურიდიული და საარჩევნო კონსულტანტი; 2016-2017 წლებში სახელმწიფო აუდიტის სამსახური, გენერალური აუდიტორის პირველი მოადგილე; 2017 წლიდან საქართველოს უნივერსიტეტი, მოწვეული ლექტორი; 2017 წლის 7 დეკემბრიდან 2022 წლის 8 დეკემბრამდე საქართველოს სახალხო დამცველი.

## ლიტერატურა
* თავისუფლების დღიურები - 2012. რადიო „თავისუფლების“ პროექტი.თბილისი, 2013, გვ.206

## რესურსები ინტერნეტში
* ნინო ლომჯარია — ბიოგრაფიული ლექსიკონი

## სქოლიო
კატეგორია:ქართველი იურისტები
კატეგორია:საქართველოს ომბუდსმენები
კატეგორია:დაბადებული 15 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1984
კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი ქალები
კატეგორია:საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის წევრები
ნინო
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
სახლი კოშკებით

**სახლი კოშკებით** () — შენობა, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, კამენოოსტროვსკის გამზირზე, რომელიც ლევ ტოლსტოის სკვერის არქიტექტურული დომინანტი გახდა. 

ეს არის სახლი, რომელიც ეკუთვნოდა როზენშტეინს, მან ააშენა ალექსანდრე ბელოგუდთან ერთად, ნეოგოტიკური ელემენტებით. XIX საუკუნის შუა რიცხვებში ეს ნაკვეთი  მოხელე ა. კოპიკინის მემკვიდრეებს ეკუთვნოდათ, აღნიშნული ნაკვეთი იყო მოუწესრიგებელი. შემდეგ ამ ადგილზე აშენდა ხის სახლი ბაღნარით, რომელიც ეკუთვნოდა პრუსიის მოქალაქეს კ. ფ. ფელკელს, სწორედ აქ მისი ძმის ს. ფ. ფელკელის კაკაოს საწყობი იყო განთავსებული. 1895 წელს აქ იყო განთავსებული ველოტრასა და საციგურაო მოედანი. აღსანიშნავია, რომ აქ გაიმართა 1898 წელს, რუსეთში პირველი მატჩი ჰოკეიში. ასევე, 1898 წლის 31 მაისს პირველი საჩვენებელი ბრძოლა კრივში. აღნიშნულ შენობაში განთავსებული იყო ქალთა საშუალო სკოლა. 

კოშკებიან სახლში სხვადასხვა დროს ცხოვრობდნენ: პროექტის ავტორი, არქიტექტორი ბელოგრუდი 1914 წელს, მწერალი ლეონიდ ანდრეევი 1915 წელს, მომღერალი ალექსანდრე დავიდოვი 1914-1917 წლებში მეოთხე სართულზე, მხატვარი ანდრეი უშინი. 1972 წელს შენობა გადაეცა ლენინგრადის ტელევიზიის სტუდიებს, რომელიც  აქ 1978 წლამდე იყო განთავსებული. ინტერიერის დიზაინში განსაკუთრებული ადგილი დაიკავა ელეგანტურმა ჭაღებმა.

## ლიტერატურა
*Ленинград: Путеводитель / Сост. В. А. Витязева, Б. М. Кириков. — Издание 2-е, стереотипное, с изменениями. — Л.: Лениздат, 1988. — С. 203 — 248. — 366 с. — ISBN 5-289-00492-0.
*Кириков Б.М. Дом К. И. Розенштейна // Памятники архитектуры и истории Санкт-Петербурга. Петроградский район / Под ред. Б. М. Кирикова. — СПб.: Издательский дом «Коло», 2007. — С. 446—456. — 584 с. — ISBN 5-901841-21-2.
*Привалов В.Д. Каменноостровский проспект. — М.: ЗАО Центрполиграф, 2005. — С. 355—366. — 639 с. — ISBN 5-9524-1882-1.
*Никитенко Г.Ю., Привалов В.Д. Петроградская сторона. Большой проспект. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 284—290. — 349 с. — ISBN 978-5-9524-4515-4.

## რესურსები ინტერნეტში
* *Дом с башнями* на сайте «Прогулки по Петербургу»
* *Дом с башнями*  на сайте «Энциклопедия Санкт-Петербурга» 
* *Дом с башнями* на сайте «Заневский летописец»

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
სუხოზანეტის სახლი

**სუხოზანეტის სახლი** () — ისტორიული შენობა სანქტ-პეტებურგის ცენტრში. მდებარეობს ნევის პროსპექტზე.

სამსართულიან კორპუსს ახასიათებს მკაცრი ფასადით. შენობაში განთავსებულია რამდენიმე ნომერი. სახლი გამორჩეულია შიდა ინტერიერით, რომელიც ხელოვნური მარმარილოთი არის მოპირკეთებული. ოთახები მაღალ დონეზე არის გაფორმებული. პირველი ცნობილი შენობა აშენებული XIX საუკუნის დასაწყისში, ეს იყო ვაჭარ ა. შემიაკინის ქვის სახლი, მოგვიანებით სახლი შეიძინა გენერალმა ი. ო. სუხოზანეტმა, მისთვის 1820 წლის ბოლოს შენობა აღადგინა არქიტექტორმა დ. ი კვადრიმ. შიდა ინტერიერი მოეწყო 1835-1838 წლებში არქიტექტორებმა დ. ი. ვისკონტისა და ს. ს. შუსტოვის მიერ. 1910-1911 წლებში ინტერიერის ნაწილი შეიცვალა არქიტექტორის პ. ს. ბარიშნიკოვას მიერ. 1974 წლიდან ამ შენობაში განთავსებულია „ჟურნალისტის სახლი“. 2000-იანი წლების დასაწყისში დაიწყო შიდა ინტერიერის რესტავრაცია. აღსანიშნავია, რომ 2011 წელს შენობას დანგრევის საფრთხე შეექმნა. მონიტორინგისთვის შესწავლილ იქნა შენობის მმდგომარეობა, ჩატარებული სამუშაოების შემდგომ ტექნიკური ექსპერტიზის ცენტრის მიერ ჩატარებული კვლევის შედეგად შენობას მიენიჭა 16 გეოდეზიური მარკა.

2011 წლის იანვარში ხელახალი კვლევის შედეგად გამოვლინდა მთელი რიგი პრობლემები. ანატოლი მორგუნოვმა, სანქტ-პეტერბურგის საინფორმაციო ცენტრის დირექტორმა დაადასტურა ბზარების არსებობა შენობაზე. 

## ლიტერატურა 
* Шерих, Д. Ю. По Невскому без скуки. — 2-е изд., доп.. — М., СПб.: Центрполиграф, МиМ-Дельта, 2004. — 288 с. — ISBN 5-9524-0945-8.
* Кириков Б. М., Кирикова Л. А., Петрова О. В. Невский проспект: Архитектурный путеводитель. — М., 2004. — С. 308 – 310.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ომარ გოგიაშვილი

**ომარ გიორგის ძე გოგიაშვილი** (დ. 22 ოქტომბერი, 1941, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკის მეცნიერი; ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1987), პროფესორი (1988), საქართველოს განათლების აკადემიის წევრი და დამფუძნებელი (1996).

## ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი 1964 წელს. 1964-1973 წლებში ეწეოდა კომკავშირულ საქმიანობას; 1973 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე; 1975-1979 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პოლიტოლოგიის კათედრის გამგე; 1998-2006 წლებში მეცნიერებათა კვლევის ცენტრის დირექტორი; 1984-2005 წლებში საქართველოს ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის აკადემიის რექტორი; 2007-2009 წლებში ი. ჭავჭავაძის სახელობის თბილისის უნივერსიტეტის პროფესორი; 2009 წლიდან საქართველოს საპატრიარქოს ქართული უნივერსიტეტის პროფესორი; იკვლევს შრომის ორგანიზაციის, სოციალურ, პოლიტიკისა და ქართული პოლიტიკის მეცნიერების აზროვნების საკითხებს.

## ბიბლიოგრაფია 
* ქართული სახელმწიფოს იდეოლოგები : ილია ჭავჭავაძე და ივანე ჯავახიშვილი (ავტორი). - თბილისი, სახ. უნ-ტის გამ-ბა, 2002. 
* პოლიტოლოგია (თანაავტორი). - თბილისი, უნივერსალი, 2001.
* ივანე ჯავახიშვილი და ახალი ქართული სახელმწიფოებრიობა : პოლიტოლოგიური ძიებანი (თანაავტორი). - თბილისი, "სამშობლოს" სტ., 1998. 

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* 

კატეგორია:დაბადებული 1941
კატეგორია:დაბადებული 22 ოქტომბერი
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი პოლიტიკის მეცნიერები
ომარ
შრატისმიერი დაავადება

**შრატისმიერი დაავადება** — ალერგიის გამოვლენა ჰეტეროგენულ (ჩვეულებრივ ცხენის სისხლიდან დამზადებულ) შრატში შემავალი უცხო ცილებისადმი. ვითარდება შრატის პარენტერალურად (ინიექციით) შეყვანის შემდეგ. გრძელდება შრატის პირველი შეყვანიდან 7-12 დღე, განმეორებითი შეყვანის შემდეგ უფრო ხანმოკლეა. შრატისმიერი დაავადება ვლინდება მაღალი ტემპერატურით და გამონაყარით (იწყება შრატის შეყვანის ადგილზე და თანდათან მოედება მთელ სხეულს), რასაც დაერთვის ქავილი, ლიმფური კვანძების, სახსრების შეშუპება, ზოგჯერ — ფაღარათი. დაავადების ხანგრძლივობა რამდენიმე საათიდან 2 კვირამდე შეიძლება გაგრძელდეს.

## მკურნალობა 
ანტიჰისტამინური პრეპარატები (დიმედროლი და სხვა), თბილი აბაზანები, ტანის დაზელა სალიცილის სპირტით, მძიმე მიმდინარეობის დროს — კორტიკოსტეროიდები; მსუბუქ შემთხვევაში მკურნალობას არ მიმართავენ.

## პროფილაქტიკა 
ცილისადმი მგრძნობელობაზე კანშიგა სინჯის შემდეგ ჰეტეროგენული შრატის შეყვანის მეთოდიკის დაცვა; ტეტანუსის საწინააღმდეგო შრატის გამოყენების შეზღუდვა (მოსახლეობის ტეტანუსის საწინააღმდეგო იმუნიზაციისა და ტრავმის დროს მხოლოდ ტეტანუსის ანატოქსინის შეყვანის გზით); ჰეტეროგენული შრატის ნაცვლად ადამიანის სისხლიდან დამზადებული იმუნოგლობულინის გამოყენება. ჰეტეროგენული შრატის განმეორებით შეყვანამდე ჰისტამინური პრეპარატების დანიშვნა.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:იმუნოლოგია
დომინიკი (კაფე)

**დომინიკი** () — პირველი კაფე რუსეთის იმპერიაში. მუშაობს 1841 წლიდან სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობს ნევის გამზირზე 24 ნომერში. 

კაფე განთავსებულია ერთ-ერთი საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე, რომელიც წმინდა პეტრესა და პავლეს ლუთერანულ ეკლესიას ეკუთვნოდა. თავდაპირველად, 1735 წელს აშენდა ორი სართულნახევრიანი სახლი, რომელიც განკუთვნილი იყო სკოლისთვის. ორივე კორპუსი 1830-1832 წლებში გადაკეთდა. არქიტექტორ გ. რ. ზოლიკოფეროს პროექტით უკვე გახდა სამსართულიანი. 1910-1911 წლებში აშენდა კიდევ ორი სართული, არქიტექტორ ვ. ე. კოლინზის მიერ.

კაფეში იყიდებოდა:
#სასმელები (ჩაი, ყავა და გლინტვეინი);
#ტორტი და ნამცხვრები;
#ბიუშტექსი, ბულიონი;
#ალკოჰოლი: ლიქიორები, ღვინო და ლუდი;
#თამბაქოს პროდუქცია;
#გაზეთები;

ყავახანა პოპულარული იყო. მას დღეში 1 000-1 500 სტუმარი ჰყავდა. გამოირჩეოდა კარგი ადგილმდებარეობით, საკვებით და გონივრული ფასებით. კაფეს სტუმრობდენ გამოჩენილი ადამიანები, მათ შორის: ფ. მ. დოსტოევსკი, მ. ე. სალტიკოვ-შჩედრინი, ა. პ. ჩეხოვი, დ. ი. მენდელეევი.

ამჟამად შენობის ზედა სართულზე განთავსებულია ხელოვნების სალონი „ნეველი 24“, ხოლო ყავახანის ნაცვლად სავაჭრო ცენტრი. 

## ლიტერატურა
*Кафе «Доминик». // Лурье Л. Я. Петербург Достоевского. Исторический путеводитель. — СПб.: БХВ-Петербург, 2012.
*Лурье Л. Я. Встретимся у «Доминика» // Ленинградская панорама, 1987, № 3. С. 35-36.
*Ковалевский В. Душа деянием жива. СПб., 1999. С. 95-98.
*Roman Bühler: Bündner im Russischen Reich. 18. Jahrhundert — Erster Weltkrieg. Desertina, Disentis/Mustér 1991, ISBN 3-85637-201-6. (нем.)
*Линдер И. М. У истоков шахматной культуры. — Москва: Знание, 1967. — С. 136.
*Линдер И. М. Первые русские мастера. — Москва: Физкультура и спорт, 1979. — С. 161.

## რესურსები ინტერნეტში
* The Dominican Order . chess.com, 2014.
* «Доминик», кафе . // Санкт-Петербург. Энциклопедия.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ტომსკის ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი

**ტომსკის ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი** () — მოქმედი მართლმადიდებლური მამათა მონასტერი ტომსკში. მონასტერი დაარსებულია 1605 წელს.  

მონასტერი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ტომსკის ეპარქიას.

## ისტორია 
ერთ-ერთი ვერსიით მონასტერი დაარსდა 1605 წელს, ხოლო სხვა მონაცემებით — 1622 წელს. თუმცა ზუსტად ცნობილია, რომ მონასტერი 1630-იან წლებში მოქმედებდა. 1630-1650-იან წლებში ღვთისმშობლის მონასტერი მდებარეობდა მდინარე ყირგიზკისა და ტომის შეერთების ადგილზე (უსტ-ყირგიზკის მონასტერი). 1658 წელს გადაიტანეს იურტოჩნის მთაზე. 

1663 წელს ეკლესია აკურთხეს წმინდა ალექსი ღვთისკაცის სახელზე და ამის შემდეგ ეწოდება ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი. 1764 წლამდე ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი იყო ერთადერთი მონასტერი ტომსკის გუბერნიაში, რომელიც ფლობდა 400 ყმა-გლეხს და მიწის ნაკვეთებს. XVII საუკუნეში მონასტერთან გაიხსნა საავადმყოფო, ხოლო 1746 წელს ტომსკის პირველი სკოლა — ტომსკის სასულიერო სასწავლებელი. მონასტერი, ისევე როგორც სხვა ციმბირული სავანეები იყო საეკლესიო წესების დამრღვევთათვის გადასახლების ადგილი.

მონასტრის მთავარი ტაძარია ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია, რომელსაც ასევე აქვს ალექსი ღვთისკაცისა და წმინდა ფლოროსისა და ლავროსის სახელობის ეგვტერები.

1830-იან წლებში შემოავლეს გალავანი და აშენდა სამრეკლოები. 

1922 წელს მონასტერი დახურეს, მაგრამ მორწმუნეთა თემი ყაზანის მონასტერში მოქმედებდა 1929 წლამდე. 1930 წელს მონასტრის შენობებში გახსნეს ინდუსტრიულ-პედაგოგიური ინსტიტუტი. 1978 წლის 17 თებერვლიდან მონასტერი სახელმწიფო დაცვის ქვეშაა. 

1992 წელს ყაზანის ეკლესია და კელიების კორპუსი დაუბრუნდა მორწმუნეებს. დაიწყო რეგულარული ღვთისმსახურება. 2012 წელს რუსეთის ფედერალური ბიუჯეტიდან გამოყეს 15 მლნ რუბლი ყაზანის ეკლესიის რესტავრაციისათვის.

## ლიტერატურა 
* Алексеевский монастырь // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 10-11. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Монастырь Богородице-Алексеевский Томский (мужской)
* История монашества в Томске 
* Томский Богородице- Алексиевский мужской монастырь
* Томский Богородице-Алексеевский монастырь
* Археологические раскопки на территории Богородице-Алексиевского монастыря 

კატეგორია:ტომსკის მონასტრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ტომსკში
კომინფორმი

**კომინფორმი**, **კომუნისტური და მუშათა პარტიების ინფორმაციული ბიურო** — საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც სხვადასხვა ქვეყნის კომუნისტურ პარტიებს აერთიანებდა. კომინტერნის ანალოგი. კომინფორმის დამფუძნებელი ყრილობა გაიმართა 1947 წლის 22 სექტემბერს პოლონეთში. თავდაპირველად კომინფორმს ჰყავდა 9 წევრე. 1948 წლის ივნისში რუმინეთში მესამე ყრილობაზე კომინფორმიდან გარიცხეს იუგოსლავიის კომუნისტური პარტია იოსებ სტალინსა და იოსიპ ტიტოს შორის მომხდარი განხეთქილების გამო. კომინფორმი დაიშალა 1956 წლის 17 აპრილს.

## წევრები
*ალბანეთის შრომის პარტია
*ბულგარული კომუნისტური პარტია
*ჩეხოსლოვაკიის კომუნისტური პარტია
*საფრანგეთის კომუნისტური პარტია
*გერმანიის ერთიანი სოციალისტური პარტია
*უნგრეთის კომუნისტური პარტია, შემდგომში ჩაანაცვლა უნგრეთის მშრომელთა პარტიამ
*იტალიის კომუნისტური პარტია
*ნიდერლანდების კომუნისტური პარტია
*პოლონეთის მუშათა პარტია, შემდგომში ჩაანაცვლა პოლონეთის ერთიან მუშათა პარტიამ
*რუმინეთის მუშათა პარტია
*საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტია
*იუგოსლავიის კომუნისტური პარტია (გარიცხეს 1948 წლის ივნისში)
*ტრიესტის თავისუფალი ტერიტორიის კომუნისტური პარტია (დაიშალა 1948 წლის ივნისში)

## სქოლიო
*Информационное бюро коммунистических и рабочих партий  

კატეგორია:კომუნიზმი
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ისტორია
კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის შედეგები
კატეგორია:სოციალისტური ბანაკი
ტომსკის იოანე ნათლისმცემლის მონასტერი

**ტომსკის იოანე ნათლისმცემლის მონასტერი** () — უკვე აღარ 
არსებული დედათა მართლმადიდებლური მონასტერი ტომსკში. მონასტერი დაარსებულა 1876 წელს. არსებობდა 1920 წლამდე, ხოლო 1950-იან წლებში შენობაც დაანგრიეს და მის ადგილზე ააშენეს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საერთო საცხოვრებელი.

## ისტორია 
მონასტრის ისტორია იწყება 1864 წლიდან, როდესაც დაარსდა ტომსკის ქალთა საზოგადოება ე. ე. მიხეევაიას (აღკვეცის მერე იღუმენია ევპრაქსია) ხელმძღვანელობით. საზოგადოება ჩამოყალიბდა მიწაზე, რომელიც მდებარეობდა თანამედროვე სტუდენტური, სასწავლო, ვერშინინისა და უსოვის ქუჩებს შორის. 1876 წელს საზოგადოება დედათა მონასტრად გადაკეთდა. 1866-1872 წლებში შენდებოდა ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია.

1877 წლისათვის დააარსეს სკოლა გოგონებისათვის, რომელსაც მფარველობდა იმპერატორი ანა თედორეს ასული. შემოწირულობის თანხებით იღუმენია ევპრაქსიამ  სკოლისათვის 1870-1878 წლებში ააშენა ქვის ორსართულიანი კორპუსი (არქიტექტორები ნ. ი. შეფელდი და ა. პ. ბეხტერი) გვიანი რუსული კლასიციზმის სტილში, რომელიც განიცდიდა მოდერნის სტილის ძლიერ გავლენას.

1891 წლის 5 ივლისს მონასტერს ესტუმრა და ფულადი თანხა აჩუქა ტახტის მემკვიდრე ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძემ (მომავალში იმპერატორი ნიკოლოზ I). 

1920 წელს მონასტერი დახურეს და მის სათავსოებში განათავსეს საბავშვო სახლი. 1929-1930 წლებში შეწყდა ღვთისმსახურება მონასტრის ეკლესიებში, ტერიტორია დაიკავა ტექნოლოგიური ინსტიტუტის სტუდენტურმა ქალაქმა. 1950-იანი წლების დასაწყისში ეკლესია დაანგრიეს და მონასტრის ტერიტორიაზე ააშენეს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საერთო საცხოვრებელი.

1996 წელს ყოფილი მონასტრის ტერიტორიაზე ააშენეს დომნა ტომსკელის სახელობის სამლოცველო.

## ლიტერატურა 
*М. В. Фаст, Н. П. Фаст. Нарымская Голгофа. — Томск: Водолей Publishers, 2004. — С. 390—394. — 560 с. — 1000 экз. — ISBN 5-902312-26-4.
*Иоанно-Предтеченский женский монастырь // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 135. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7.

## რესურსები ინტერნეტში
* Историко- архитектурный комплекс бывшего Иоанно-Предтеченского женского монастыря 
* Tомский Иоанно-Предтеченский Новодевичий Иннокентьевский монастырь. Святая Домна Томская // Частный фонд «Держава»

კატეგორია:ტომსკის მონასტრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ტომსკში
ანრი I (კონდეს პრინცი)

**ანრი I დე ბურბონ-კონდე** (; დ. 29 დეკემბერი, 1552 — გ. 5 მარტი, 1588) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი I-ის უფროსი ვაჟი. კონდეს პრინცი 1569-88 წლებში. 

## ბიოგრაფია 
ანრი დაიბადა 1552 წლის 29 დეკემბერს საფრანგეთში. იგი იყო ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის უმცროსი ძმის, კონდეს პრინც ლუი I-ისა და მისი პირველი ცოლის, საფრანგეთის დედოფალ ელეანორ ავსტრიელის სეფექალ ლუიზა დე მონმორანსის შვილიშვილი ელეანორ დე როის უფროსი ვაჟი. მისი მშობლების რვა შვილიდან მხოლოდ ანრიმ და მისმა ძმამ, კონტის პრინცმა ფრანსუამ მიაღწიეს ზრდასრულობამდე. 

1569 წელს საფრანგეთის რელიგიური ომების დროს, ჟარნაკის ბრძოლაში ანრის მამა მოკლეს. ამის შემდეგ ანრი ხდება კონდეს პრინციც და ჰუგენოტების მთავარსარდალიც, რომელსაც მხარში ედგნენ მისი ბიცოლა, ნავარის დედა-დედოფალი ჟანა დ'ალბრე და მისი ბიძაშვილი, ნავარის მეფე ანრი III. ცნობილია, რომ ჰუგენოტებს თავად საფრანგეთის სამეფო კარზეც ჰყავდათ ძლევამოსილი მოკავშირეები, როგორიცაა ადმირალი დე კოლინი, რომელსაც დიდი გავლენა ჰქონდა მეფე შარლ IX-ზე. 

1569 წლის 3 ოქტომბერს მონკურის ბრძოლაში ანრის სახე დაუსახიჩრდა. 1572 წლის 24 აგვისტოს, თავად ანრის ქორწილიდან სულ ორ კვირაში გაიმართა ნავარის მეფე ანრი III-ისა და საფრანგეთის პრინცესა მარგარიტა ვალუას ქორწილი, რაც წესით რელიგიური ომების დასასრული უნდა ყოფილიყო, თუმცა პირიქით. დედა-დედოფალმა ეკატერინე მედიჩიმ ისარგებლა ჰუგენოტების პარიზში ჩასვლით და მათ დიდი ხოცვა-ჟლეტა მოუწყო, რა დროსაც ათი ათასობით ჰუგენოტი მოკლეს. ისტორიაში ეს მოვლენა ცნობილია "წმინდა ბართლომეს ღამის" სახელწოდებით. ამ დროს თავის გადარჩენის მიზნით ანრიმ, ისევე როგორც მისმა ბიძაშვილმა და სხვა ბევრმა ჰუგენოტმა კათოლიციზმი მიიღო. ამის შემდეგ მან სასწრაფოდ დატოვა პარიზი და გერმანიაში გაიქცა. 

1573 წელს საფრანგეთის სამხრეთ რეგიონებში რელიგიური ომები კვლავ განახლდა. ექვსი სისხლისმღვრელი ბრძოლის შემდეგ ჰუგენოტებს ინგლისის ასევე პროტესტანტმა დედოფალმა ელიზაბეთ I-მა დამხმარე ჯარები გაუგზავნა, რის შემდეგაც ფრანგი კათოლიკეები დანებდნენ. ამ დროს ჰუგენოტებმა ბრძოლა მოიგეს, თუმცა საბოლოოდ ომი წააგეს. 1579 წელს პიკარდიეს კათოლიკე გუბერნატორმა ჰუგენოტები სასტიკად გაჟლიტა და გააძევა თავისი სამფლობელოდან, რასაც ომის განახლება მოჰყვა. 

1588 წელს 35 წლის ანრი პნევმონიით გარდაიცვალა. 

## ქორწინებები და შვილები 
1572 წლის 10 აგვისტოს ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი მარია კლეველი, რომელთანაც მხოლოდ ერთი გოგონა შეეძინა, და რომელიც ქორწინებიდან ორ წელიწადში გადაჰყვა პირველივე მშობიარობას:
# კატრინი (1574-1595), დ'ისლეს მარკიზა;

1586 წლის 16 მარტს ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალი, რომელთანაც ერთი ქალიშვილი და ერთი ვაჟი შეეძინა:
# ელეონორი (1587-1619), 1606 წელს ცოლად გაჰყვა ორანჟის პრინც ფილიპ ვილჰელმს, თუმცა შვილები არ ჰყოლიათ;
# ანრი II (1588-1646), კონდეს პრინცი, 1609 წელს ცოლად შეირთო შარლოტ მარგარიტ დე მონმორანსი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი: 1. ლუნევილის ჰერცოგინია ანა ჟენევიევა, 2. კონდეს პრინცი ლუი II და 3. კონტის პრინცი არმან I. 

## ლიტერატურა 
* Knecht, R.J. (1989). The French Wars of Religion, 1559-1598. Longman.
* Knecht, R.J. (2000). The French Civil Wars. Pearson Education Limited.

კატეგორია:დაბადებული 29 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1552
კატეგორია:გარდაცვლილი 5 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1588
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:კონდეს პრინცები
ქვემო გედების ხიდი

**ქვემო გედების ხიდი** () — მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ უბანში, ერთმანეთთან აკავშირებს საადმირალოსა და საზაფხულო ბაღის კუნძულებს.  

აღნიშნული ხიდი მდებარეობს ისტორიული ადგილების ტერიტორიაზე: უშუალოდ მიხაილოვსკის და საზაფხულო ბაღში. უახლოესი მეტრო-სადგური, რომელიც მდებარეობს ხიდთან ახლოს არის „გოსტინი-დვორი“. 1720 და 1733 წლებში ინჟინერმა ჰ. ვან ბოლესმა, სწორედ ამ ადგილას ხის ხიდი ააშენა. ხიდი ოფიციალურად გაიხსნა 1733 წელს. 1760-იანი წლებისთვის შეიცვალა ხიდი. ახალი ქვის ხიდი აშენდა 1835-1837 წლებში (ინჟინრები: პ. პ. ბეზენი, ა. დ. გოტმანი, ა ი. რემიზოვი). მშენებლობის დროს გამოყენებული იქნა გრანიტი და კირქვა. 1849 წელს გადაკეთდა ხიდის თაღი. ბოლო რეკონსტრუქცია ხიდს 1924-1926 წლებში ჩაუტარდა. სწორედ ამ პერიოდში, ხიდის იერსახე შეიცვალა მონოლითური გრანიტის სახით მოპირკეთებული ელიფტიკური კამარით (პროექტის ინჟინრები: ბ. დ. ვასილიევი, ა. ლ. სოლარევა). ხიდის მშენებლობის დროს, შენარჩუნებული და დაცული იქნა მისი ექსტერიერი და მოაჯირები. ხიდის სიგრძე შეადგენს 23,9 მეტრს, სიგანე კი 19,9 მეტრს.

XVIII-XIX საუკუნეებში გედების ხიდი ატარებდა ცარიცინსკის სახელს. აღნიშნული სახელი, მომდინარეობდა იქვე მდებარე ცარიცის მდელოდან. ქვემო გედების ხიდის ზემოთ არის ზემო გედების ხიდიც. ორივე ხიდი გამოირჩევა დახვეწილი და გამორჩეული დიზაინით.

## ლიტერატურა
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 449. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 314. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 85. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
*Кочедамов В. И. Мосты Ленинграда. — Л.: Искусство, 1958. — 60 с.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.

## რესურსები ინტერნეტში
* Нижний Лебяжий мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Лебяжьи мосты //Энциклопедия Санкт-Петербурга 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ჯოი (1997 წლის ფილმი)

**„ჯოი“** () — ავსტრალიური კომედიური ფილმი, რომელიც 1997 წელს რეჟისორმა იენ ბერიმ გადაიღო.

## სიუჟეტი 
12 წლის ბილი მაკგრეგორი დედასთან ერთად ცხოვრობს ავსტრალიის ერთ-ერთ რანჩოზე. მას ჰყავს ბევრი მეგობარი და საშინაო ცხოველი. ყველაზე საყვარელი ცხოველი კი კენგურუ სახელად ჯოია. ჯოის მშობლებს ბრაკონიერები გაიტაცებენ, ბილი გადაწყვეტს დაეხმაროს თავის პატარა მეგობარს. 

## როლებში 
* ჯემი კროფტი — ბილი მაკგრეგორი
* ალექსა მაკკენა — ლინდა როსი
* რებეკა გიბნი — პენი მაკგრეგორი
* ჰაროლდ ჰოფკინსი — კანგა კატჩერი
* რუთ კრეკნელი — სილვია ვანდერბერგი

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 
* 

კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:1997 წლის ფილმები
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები
კატეგორია:Village Roadshow Pictures-ის ფილმები
ტომსკის საოლქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი

**ტომსკის საოლქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი** () — უმსხვილესი კულტურული დანაყოფი ტომსკის ოლქის ტერიტორიაზე, სადაც ინახება 140 000-ზე მეტი ნივთი. მუზეუმის დირექტორია სვიატოსლავ პერეხოჟევი.

## ისტორია 
### შენობის ისტორია 
1838 წელს ოქროსმწარმოებელმა ივანე ასტაშევმა დაიწყო ორსართულიანი ქვის სახლის მშენებლობა  ქალაქის ახალ, პრესტიჟულ რაიონში იურტოჩნაის მთაზე. სახლი ააგეს ამპირის სტილში. 1842 წელს სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა.

უკვე ასტაშევის გარდაცვალების შემდეგ, 1878 წელს სახლი შეიძინა ტომსკის სასულიერო უწყებამ და გამოიყენებოდა როგორც ტომსკის სასულიერო პირების რეზიდენცია. 

1920 წელს ტომსკში კოლჩაკოვის რეჟიმის დაცემის შემდეგ მოხდა შენობის ნაციონალიზაცია, შენობაში განათავსეს საერთო საცხოვრებელი. 1922 წელს აქ მუზეუმი გახსნეს. დიდი სამამულო ომის დროს მუზეუმში განათავსეს ტულის სამხედრო-ტექნიკური სასწავლებელი და ტომსკის პედაგოგიური ინსტიტუტი.

### მუზეუმის ისტორია 
მუზეუმის დაარსების თარიღად ითვლება 1922 წლის 18 მარტი, როდესაც ტომსკელი ოქროსმწარმოებლის ივან ასტაშევის ყოფილ სახლში განათავსეს პირველი ექსპოზიცია. 1922 წლის ოქტომბერში მუზეუმს ეწოდა ტომსკის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, 1940 წლიდან 1946 წლამდე მას ეწოდებოდა ტომსკის საქალაქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, ხოლო 1946 წლიდან ტომსკის საოლქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი.

1922 წელს მას სათავეში ჩაუდგა და 1933 წლამვე ხელმძღვანელობდა მიხეილ შატილოვი. 

1985 წლის ივლისიდან 1997 წლის ოქტმბრამდე მუზეუმი დახურული იყო რემონტის გამო, რაც გამოიწვია შენობის ავარიულმა მდგომარეობამ. 

ამჟამად მუზეუმში ინახება 141 651 ერთეული დაცული ნივთი, რომელთაგან 130 000 შესულია ძირითად ფონდში.

## ლიტერატურა 
*Томский областной краеведческий музей: Альбом/Отв. ред. Э. И. Черняк. Томск: Изд-во ТГУ.2003. 186 с.
*Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. Н. М. Дмитриенко. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — C. 368-369. — ISBN 5-89503-211-7.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Сайт музея
* Всероссийский реестр музеев 
* Департамент по культуре и туризму Томской области 
* Официальная страница на сайте Facebook
* Официальная страница на сайте Flickr
* Официальная страница на сайте Google+
* Канал на You Tube

კატეგორია:ტომსკის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
შაფთაჰალი

**შაფთაჰალი** () — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის  რაიონში.  მოსახლეობის რაოდენობა — 	834 კაცი. 

## რესურსები ინტერნეტში
* 
 
 

 
კატეგორია:ზარდაბის რაიონის სოფლები
კონსტანტინე ანდრონიკაშვილი

საკუთარი სახელი **კონსტანტინე ანდრონიკაშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს:

* კონსტანტინე ანდრონიკაშვილი — საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის ლიდერი.
* კონსტანტინე ანდრონიკაშვილი — ქართველი რეჟისორი.
* კონსტანტინე (ანდრონიკოვი) ანდრონიკაშვილი — ქართული წარმოშობის ფრანგი დიპლომატი.
კონსტანტინე ანდრონიკოვი

**კონსტანტინე ანდრონიკოვი**, ოფიციალური გვარი *ანდრონიკაშვილი* (დ. 16 ივლისი, 1916, პეტროგრადი — გ. 12 სექტემბერი, 1997) — ქართული წარმოშობის ფრანგი დიპლომატი, საფრანგეთის საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე, თეოლოგიის დოქტორი, პროფესორი, მთარგმნელი.

## ბიოგრაფია 
დაიბადა 1916 წლის 16 ივლისს პეტროგრადში. 1920 წელს ოჯახთან ერთად პარიზში გადასახლდა. საშუალო განათლება მიიღო ინგლისსა (სიფორდის კოლეჯი) და საფრანგეთში (ჟერსონის სკოლა, ჟანსონ დე სელის ლიცეუმი). უმაღლესი განათლება – სორბონის უნივერსიტეტსა და სენტ-სერჟის ორთოდოქსული თეოლოგიის ინსტიტუტში. 1946 წლიდან მუშაობდა საგარეო საქმეთა სამინისტროში (ოფიციალური თარჯიმანი ინგლისურ და რუსულ ენებში), შემდეგ რესპუბლიკის პრეზიდენტის აპარატში სრულუფლებიანი მინისტრის რანგში. 

ეწეოდა სამეცნიერო და პედაგოგიურ მოღვაწეობას სხვადასხვა კოლეჯსა და უმაღლეს სასწავლებელში (პარიზის დოფინის უნივერსიტეტი, სენტ-სერჟის ინსტიტუტი და სხვ.) იყო თარჯიმანთა და მთარგმნელთა საერთაშორისო ასოციაციის დამაარსებელი და საპატიო პრეზიდენტი, რელიგიის მეცნიერებათა საერთაშორისო აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი, რუსეთის დიდგვაროვანთა კავშირის წევრი და სხვ.  მიღებული აქვს საფრანგეთის უმაღლესი ჯილდოები: ღირსების ეროვნული ორდენი, საპატიო ლეგიონის ორდენი, წმინდა მიქაელის ორდენი. 

გარდაიცვალა 1997 წლის 12 სექტემბერს, დაკრძალულია სენ-ჟენევიევ-დე-ბუას სასაფლაოზე, პარიზში.

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* კონსტანტინე ანდრონიკოვი

კატეგორია:დაბადებული 16 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1916
კატეგორია:გარდაცვლილი 12 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1997
კატეგორია:ფრანგი დიპლომატები
კატეგორია:ფრანგი მთარგმნელები
ქართული სახვითი ხელოვნების მუზეუმი

**ქართული სახვითი ხელოვნების მუზეუმში**, რომელიც 2018 წლის 2 ოქტომბერს გაიხსნა, მისი დამფუძნებლების, გია ჯოხთაბერიძისა და მანანა შევარდნაძის ოჯახის კერძო კოლექციაა გამოფენილი. მუზეუმში წარმოდგენილია, 1945 წლიდან დღემდე, 80–მდე ხელოვანის 3500–მდე ნამუშევარი.

## ექსპოზიცია
კოლექციაში ოთხმოცამდე ავტორის 3500 ნამუშევარია. ისინი მუზეუმის მესამე, მეოთხედა მეხუთე სართულებზე 31 დარბაზში და 3 კიბის უჯრედში, თანამედროვე მოთხოვნების შესაბამის განათების, ტემპერატურულ რეჟიმისა და კონდენცირების პირობებში, მუდმივ ექსპოზიციაშია წარმოდგენილი. დარბაზები 7000 მ² მოიცავს. მუზეუმში ექსპოზიცია ქრონოლოგიურად არის დალაგებული სართულებზე. ასევე ქრონოლოგიურად არის წარმოდგენილი ცალკეულ მხატვართა ნამუშევრების ექსპოზიციაც, რაც მხატვრის განვითარების სხვადასხვა პერიოდს აჩვენებს.

## შენობა
მუზეუმი პასუხობს მსოფლიო სტანდარტების შესაბამის ყველა პირობას, როგორც მდგრადობის, ისე ტემპერატურული რეჟიმის და განათების თვალსაზრისით. საგამოფენო სივრცე 7000 კვადრატულ მეტრს მოიცავს, საცავი კი 6000 კვადრატული მეტრის სურათებს იტევს. სივრცეს აქვს ასევე 120 კაციანი საკონფერენციო დარბაზი და 300 კვადრატული მეტრის ფართის საექსპოზიციო დარბაზი დროებითი გამოფენებისთვის. მუზეუმის შენობა მდებარეობს ქალაქის ცენტრალურ ნაწილში, რუსთაველის გამზირზე. სწორედ იმ ადგილას სადაც „მხატვრის სახლი“ იყო, რომელიც ოთხმოცდაათიანი წლების დასაწყისში თბილისში ომის დროს განადგურდა. მუზეუმის მშენებლობა 2013 წელს დაიწყო და 5 წლის განმავლობაში გრძელდებოდა. მშენებლობისთვის გამოყენებულია რკინა-ბეტონი ხოლო მოპირკეთებისთვის ქვა. შენობის ფასადზე არწივის ქანდაკებაა გამოსახული, რომელიც მუზეუმის სიმბოლოს წარმოადგენს. ის, დასავლეთ საქართველოში, ვანში, არქეოლოგიური გათხრების დროს აღმოჩენილ არწივთა მცირე ფიგურების (ძვ. წ. II–I საუკუნეები) მიხედვითაა შექმნილი. ქანდაკების ავტორები დავით მინდორაშვილი და ედუარდ შახნაზაროვი არიან, რომელთა ნამუშევრები მუზეუმშიცაა წარმოდგენილი.

## რესურსები ინტერნეტში 
*
* ოფიციალური საიტი

## სქოლიო
კატეგორია:თბილისის მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:რუსთაველის გამზირი
კოტე ანდრონიკაშვილი

**კონსტანტინე (კოტე) მანუელის ძე ანდრონიკაშვილი** (დ. 1876, კაჭრეთი, სიღნაღის მაზრა — გ. უცნობია) — საქართველოს დემოკატიული რესპუბლიკის პოლიტიკური მოღვაწე, საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის ერთ-ერთი ლიდერი.

## ბიოგრაფია 
დაამთავრა ტფილისის მე-3 გიმნაზია 1897 წელს. სწავლა გააგრძელა რუსეთში, ჯერ მოსკოვის უნივერსიტეტის იურდიულ ფაკულტეტზე სწავლობდა, ხოლო მესამე კურსიდან კიევის უნივერსიტეტში (1899-1900 წლებში).

კიევის უნივერსიტეტის სტუდენტურ მოძრაობაში მონაწილეობის გამო იმავე წელს გარიცხეს სასწავლებლიდან და დააპატიმრეს კიდეც. კიევის ციხეში მან დაახლოებით ხუთ თვეს დაყო. 1903 წლიდან იმყოფებოდა პოლიციის ღია ზედამხედველობის ქვეშ. 1906 წელს დაბრუნდა თბილისში. მუშაობდა ლეგალურ სოციალ-დემოკრატიულ გაზეთებში „ელვასა“ და „სხივში“, რომლებიც გამოდიოდა ნოე ჟორდანიასა და ფილიპე მახარაძის რედაქტორობით; თანამშრომლობდა ჟურნალ „მოგზაურობაში“. წერდა სტატიებს ეკონომიკურ საკითხებზე. იყენებდა პარტიულ ფსევდონიმებს „კახელი“ და „არჩილი“. რეაქციის პერიოდში კვლავ დააპატიმრეს და გადასახლება მიუსაჯეს. 1911 წელს გადასახლებიდან გაიპარა და მოსკოვის გზით ევროპაში წავიდა. ცხოვრობდა ჯერ ჟენევაში, შემდეგ — პარიზში, სადაც ელექტო-ტექნიკური კურსები დაამთავრა. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ სამშობლოში დაბრუნდა. 

1917 წლის ნოემბერში აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. 1918 წლის თებერვლიდან იყო ამიერკავკასიის სეიმის წევრი. 1918 წლის 26 მაისს ხელი მოაწერა საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების აქტზე. 1918 წელს იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით. იყო სამხედრო კომისიის თავმჯდომარე და საკონსტიტუციო კომისიების წევრი. პარალელურად მუშაობდა სახელმწიფო კონტროლიორის ამხანაგად. ასევე იყო მუსიკალური საზოგადოების თავმჯდომარე. 1921 წლის თებერვალში, საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაზე საბჭოთა რუსეთის თავდასხმისას დაინიშნა მთავრობის საგანგებო რწმუნებულად თელავის მაზრაში. 1923 წლის მარტში გახდა დამკომის თავმჯდომარე. იყენებდა პარტიულ ფსევდონიმს „ვახტანგი“. 1924 წლის 4 სექტემბერს დააპატიმრეს შიომღვიმესთან. 1925 წლის 15 ივლისიდან 3 აგვისტომდე, სხვა 46 პოლიტპატიმართან ერთად, გაასამართლა საქართველოს სსრ უზენაესმა სასამართლომ 1924 წლის აგვისტოს ანტისაბჭოთა აჯანყების ორგანიზების ბრალდებით. მიესაჯა დახვრეტა, რომელიც 10-წლიანი პატიმრობით და „სასტიკი იზოლაციით“ შეეცვალა. საბოლოოდ, სავარაუდოდ, 1937-1938 წლების საბჭოთა დიდ ტერორს ემსხვერპლა. მასზე არაფერი არ იძებნება რუსულენოვან „ხსოვნის წიგნებში“.

## ლიტერატურა 
* საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919, თბ., 2016. გვ. 151
* 
* გიორგი მამულია, ნიკოლოზ სეფიაშვილი - " "თეთრი გიორგი“-ს იდეოლოგიურ-ორგანიზაციულ საწყისებთან. დოკუმენტები და მასალები პირადი არქივებიდან", საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა, თბილისი, 2024 წ.

## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:დაბადებული 1876
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები
კატეგორია:ანდრონიკაშვილები
კატეგორია:1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მონაწილეები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
ქურთის მუნიციპალიტეტი

**ქურთის მუნიციპალიტეტი**  — დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული აღმოსავლეთ საქართველოში, გორის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე. შეიქმნა 2006 წლის 6 დეკემბერს. ოკუპირებულია რუსეთის მიერ.

## ისტორია
საქართველოს პრეზიდენტის მ. სააკაშვილის 2005 წლის 16 დეკემბრის №2304-რს ბრძანების საფუძველზე მოხდა საქართველოს რაიონების რეორგანიზაცია, რის შედეგადაც არსებული რაიონები შეიცვალა მუნიციპალიტეტებად. სსიპ „ქურთის მუნიციპალიტეტის“ (ს/ნ. 218065064) გადამხდელად რეგისტრაციის თარიღია 2006 წლის 17 ნოემბერი, ხოლო რეგისტრაციის თარიღი — 2006 წლის 6 დეკემბერი.

## ადგილობრივი თვითმმართველობა 
მუნიციპალიტეტში შედის 10 დასახლებული პუნქტი (სოფელი): აჩაბეთი (ზემო აჩაბეთი და ქვემო აჩაბეთი), გუჯაბაური, თამარაშენი, კეხვი, მონასტერი (ზემო მონასტერი და ქვემო მონასტერი), სვერი, ქემერტი, ქურთა, ძარწემი, ხეითი.

## რესურსები ინტერნეტში
*საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, მუნიციპალიტეტების რეესტრი
*ქურთის მუნიციპალიტეტის გამგეობა
*ქურთის  მუნიციპალიტეტის 2013-2014 წლების ფინანსური ანგარიშგების ფინანსური აუდიტის ანგარიში

## სქოლიო
ტომსკის წმინდა მარიას ლუთერანული ეკლესია

**ტომსკის წმინდა მარიას ლუთერანული ეკლესია** () — ლუთერანული ეკლესია (კირხე) ტომსკში. აშენდა 2006 წელს.

## ისტორია 
ტომსკის პირველი კირხე ქვისგან იყო აგებული და მდებარეობდა თანამედროვე ქალაქის ბაღის ადგილზე, გუბერნატორის სახლიდან შორიახლოს (ამჟამად — სწავლულთა სახლი). ტაძარს დიდი ხნის განმავლობაში აშენებდნენ. მშენებლობა დაიწყო 1856 წელს და საბოლოოდ დაასრულეს 1864 წელს.

1908 წელს კირხეს საბჭოს თხოვნით, ეკლესიისკენ მიმავალ გზას ქალაქის საბჭომ უწოდა ლუთერანების შესახვევი (ამჟამად ამ ადგილზე მდებარეობს ქალაქის ბაღის მთავარი შესასვლელი).

1920 წელს მოხდა კირხეს ნაციონალიზაცია, მაგრამ მრევლმა შეინარჩუნა შენობის გამოყენების უფლება ხელშეკრულების საფუძველზე. 1930 წელს ტაძარი გადასცეს მლესავთა სახელოსნოს, შემდეგ მასში განთავსებული იყო  ქარხანა, ხოლო 1935 წლიდან აღარ გამოიყენებოდა. 1936 წელს ტაძარი დაშალეს და აგური სამშენებლო სამუშაოებისთვის გამოიყენეს. ქალაქის ბაღში შემორჩენილია პასტორის ხის სახლი, რომელიც კირხეს ახლოს იდგა. 

2006 წელს გერმანულ-რუსულ სამიტისათვის, რომელიც ტომსკში გაიმართებოდა, ორ თვეში ააშენეს კირხეს ახალი შენობა გოგოლისა და კარტაშოვის ქუჩების გადაკვეთაზე. კირხეს ეწვია გერმანიის კანცლერი ანგელა მერკელი, რომელიც სამიტის დროს ჩავიდა ტომსკში. 

ვიზუალურად ახალი კირხე ჰგავს ძველს, მაგრამ ძველი იყო ქვის, ხოლო ახალი ხისგანაა აგებული. კირხეს სიმაღლეა 26 მეტრი.

## რესურსები ინტერნეტში
* А. Г. Караваева. Кирха Святой Марии
* Евангелическо-Лютеранская Община города Томска 
* Приход св. Марии. Сибирская Евангелическо-Лютеранская Церковь 

კატეგორია:რუსეთის ლუთერანული ეკლესიები
ტომსკის წმინდა როზარიას ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი

**ტომსკის წმინდა როზარიას ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი** () — კათოლიკური ტაძარი ტომსკში. მდებარეობს ბაკუნინის ქუჩა № 4-ში. აგებულია 1833 წელს.

ტაძარში მოღვაწეობენ „ქველმოქმედების მისიონერების“ (დედა ტერეზას დების) ორდენის დები. ტაძართან ფუნქციონირებს გიმნაზია და უსახლკაროთა თავშესაფარი.

## ისტორია 
ტომსკში პირველი კათოლიკეები გამოჩნდნენ ჯერ კიდევ XVII საუკუნეში. კათოლიკური მოსახლეობა გამრავლდა ნაპოლეონის ომების, პოლონეთის 1830 და 1863 წლების აჯანყებების შემდეგ. 

კათოლიკური ტაძარი ააშენეს 1833 წელს არქიტექტორ კ. გ. ტურსკის პროექტის მიხედვით და აკურთხეს 1833 წლის 1 ოქტომბერს. ტომსკის ეკლესია გახდა პირველი კათოლიკური ტაძარი დასავლეთ ციმბირში. 1856 წელს ააგეს აგურის სამრეკლო გავრილ ბატენკოვის პროექტის მიხედვით. 

1862 წელს ტაძარში დაამონტაჟეს ორგანი.

XX საუკუნის დასაწყისისათვის ტომსკის მრევლი გახდა ყველაზე დიდი კათოლიკური გაერთიანება ციმბირში, რომელთა საერთო რიცხვმა 15 000 შეადგინა. მრევლის ნაციონალური შემადგენლობაც მრავალფეროვანი იყო. 1902 წელს ეკლესიაში ახალი ორგანი დაამონტაჟეს. 

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ტაძარი გარკვეული დროის განმავლობაში კვლავ ფუნქციონირებდა, მაგრამ 1938 წელს დახურეს და „ხალხს გადასცეს“. მოგვიანებით შენობაში განათავსეს ნკვდ-ს თავლა. ხანგრძლივი რესტავრაციის შემდეგ შენობაში განათავსეს ქალაქის პლანეტარიუმი. 

კათოლიკური ეკლესიის ნორმალური მოქმედება რუსეთში დაიწყო XX საუკუნის 90-იანი წლების დასაწყისში. ტაძარი გადაეცა კათოლიკე მრევლს 1990 წელს. 1991 წლის 6 ოქტომბერს შედგა ტაძრის საზეიმო კურთხევა და ხელახლა გახსნა.

## ლიტერატურა
*Костел // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 167. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7.

## რესურსები ინტერნეტში
* Сайт прихода
* История костёла — «Костелъ в Томскѣ» «Городъ Томскъ» — Справочникъ, изданiе Сибирскаго Т-ва Печатнаго Дѣла в Томскѣ. Томскъ, 1912; стр. 109, 110, 111, 112

კატეგორია:რუსეთის კათოლიკური ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ტომსკში
ფესტოსი

მინი
**ფესტოსი** () — ძველი ქალაქი, ეგეოსის კულტურის ცენტრი კუნძულ კრეტაზე. 1900–1966 წლებში გათხარეს იტალიელმა არქეოლოგებმა. ნეოლითსა და ადრინდელი ბრინჯაოს ხანაში ფესტოსი პატარა დასახლება იყო. დაახლოებით ძვ. წ. 2200 წელს აქ აშენდა კნოსოსის მსგავსი, მონუმენტური სამეფო სასახლე. აღსანიშნავია მისი მოკირწყლული მოედნები, საკურთხეველი და ეგრეთ წოდებული თეატრალური მოედანი, რომელსაც 500 კაცისთვის განკუთვნილი, საფეხურებად განლაგებული სკამები აქვს. ძვ. წ. XVIII საუკუნეების შუა წლებში მიწისძვრის შემდეგ სასახლე გააფართოეს და აღადგინეს. აღსანიშნავია სასახლის მშენებლობის მაღალი დონე: დარბაზებისა და ოთახების, გრძელი კორიდორების კედლები ნაგებია თლილი ფილებით, მოხატულია ფრესკებით. მოწყობილია რთული წყალგაყვანილობა, დამხმარე სათავსები. საყურადღებოა პერისტილის ტიპის ეზო. დაახლოებით  ძვ. წ. 1470 წელს მიწისძვრის შედეგად ფესტოსი დაინგრა და მისგან პატარა დასახლება დარჩა.

## ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ქალაქები
ჯოი (ფილმი)

**ჯოი (ფილმი)** შეიძლება აღნიშნავდეს:

* ჯოი   —    1983 წლის კანადური ფილმი 
* ჯოი   — 1997 წლის ავსტრალიური კომედია
* ჯოი   —  2015 წლის აშშ-ის ფილმი
* ჯოი   —  2009 წლის კანადური ანიმაციური ფილმი