open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ჰანს კელზენი

**ჰანს კელზენი** ( დ. 11 ოქტომბერი, 1881, პრაღა — გ. 19 აპრილი, 1973, ორინდა, კალიფორნიის შტატი) — ავსტრიელი და ამერიკელი იურისტი და ფილოსოფოსი, სამართლის თეორიტიკოსი. შექმნილი აქვს ოთხასზე მეტი ნაშრომი სახელმწიფოსა და სამართლის, საერთაშორისო სამართლის პრობლემებზე. საკონსტიტუციო სასამართლოსა და საკონსტიტუციო კონტროლის შემომღები და ასეთივე სასამართლოს პირველი მოსამართლე, ავსტრიაში.

## ნაშრომები გერმანულ ენაზე
* Die Staatslehre des Dante Alighieri (Wien, 1905)
* Hauptprobleme der Staatsrechtslehre (1911, 2. Aufl. 1923)
* Vom Wesen und Wert der Demokratie (1920, 2. Aufl. 1929)
* Österreichisches Staatsrecht (1923)
* Allgemeine Staatslehre (1925)
* Die philosophischen Grundlagen der Naturrechtslehre und des Rechtspositivismus (1928)
* Reine Rechtslehre (1934; 2. Aufl. 1960)
* Vergeltung und Kausalität (1941, გამოცემული 1946)
* Was ist Gerechtigkeit? (Wien, 1953)
* Sozialismus und Staat. Eine Untersuchung der politischen Theorie des Marxismus, Wien 1965
* Allgemeine Theorie der Normen (1979)

## ლიტერატურა
* Антонов М. В. Ганс Кельзен (1881—1973): основные вехи интеллектуального пути // Право. Журнал Высшей школы экономики. — 2013. — № 1. — С. 3—15. — ISSN 2072-8166.
* Комарова Э. С. Кельзен Г. и философия права // Проблемы буржуазной теории права философия права. — М.: ИНИОН АН СССР, 1984. — Вып. 3. — С. 104—128.
* Краевский А. А. Российский ежегодник теории права // Российский ежегодник теории права. — 2011. — № 3. — С. 790—811.
* Сабо И. Ганс Кельзен и марксистская теория права // Против современной правовой идеологии империализма / Под ред. В. А. Туманова. — М.: Иностранная литература, 1962. — С. 297—341.

## რესურსები ინტერნეტში
* ჰანს კელზენის ბიოგრაფია
* კელზენის ინსტიტუტი ვენაში
* კელზენის ნაშრომები

კატეგორია:დაბადებული 11 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1881
კატეგორია:ავსტრიელი იურისტები
კატეგორია:ამერიკელი იურისტები
კატეგორია:ავსტრიელი ფილოსოფოსები
კატეგორია:ამერიკელი ფილოსოფოსები
კატეგორია:გარდაცვლილი 19 აპრილი
კატეგორია: გარდაცვლილი 1973
მანტიური პლუმი

**მანტიური პლუმი**, **მანტიური დიაპირი** () — დედამიწის მანტიის შედარებით ცხელი არე, რომელსაც პირველად მიახლოებაში აქვს სუბვერტიკალური კოლონის ფორმა სოკოსებრი ზედა ნაწილით. მანტიური პლუმი გამოვლინებულია სეისმური ტომოგრაფიის მეთოდის მეშვეობით. გადაჭიმულია ქვედა და ზედა მანტიის საზღვრიდან (სიღრმე დაახლოებით 660-670 კმ) ან მანტიისა და ბირთვის საზღვრიდან (სიღრმე 2980 კმ). ნავარაუდევია, რომ მანტიური პლუმის ფარგლებში მიმდინარეობს მანტიური სიღრმიდან ნივთიერების აზევება და სითბოს გამოტანა. აგრეთვე, მიჩნეულია, რომ მანტიური პლუმის სათავო ნაწილში ხდება მანტიური ნივთიერების ნაწილობრივი ლღობა და წარმოიქმნება მაგმურგენერირებადი არე ანუ ცხელი ლაქები.

მაგმას, რომელიც წარმოიქმნება მანტიური პლუმის სათავო ნაწილში, ჩვეულებრივ გააჩნია ტუტე-ბაზალტური შედგენილობა. მანტიური პლუმის ლითოსფეროს ძირამდე მიღწევამდე მასზე ვლინდება ეგრეთ წოდებული პლუმური მაგმატიზმი: მიმდინარეობს ინტრუზიის შეჭრა დედამიწის ქერქსა და დედამიწის ქერქისა და მანტიის საზღვრის გასწვრივ (მაგმური ანდერპლეიტინგი), დედამიწის ზედაპირზე წარმოიქმნება ვულკანიზმის არე. მანტიური პლუმის თავზე, რომელიც იწევა კონტინენტური ლითოსფეროს ქვეშ, წარმოიქმნება კონტინენტების ტრაპული პროვინციები (ტუნგუსკის აღმოსავლეთ ციმბირში, დეკანის ინდოსტანის ნახევარკუნძულზე, პარანა სამხრეთ ამერიკაში, კარუ სამხრეთ აფრიკაში); მანტიურ პლუმზე, რომელიც აზევებულია ოკეანური ლითოსფეროს ფილების ქვეშ, წარმოიქმნება შიდაფილური ოკეანური ბაზალტური პლატოები დედამიწის ქერქის გაზრდილი (15-30 კმ) სიმძლავრით ან ვულკანური კუნძულების ჯაჭვებით. იმ შემთხვევაში როდესაც მანტიური პლუმი შეთანხმებულია ფილების დივერგენტულ საზღვრებთან ან ფილების სამმაგ შენაწევრებასთან მათზე წარმოიქმნება ოკეანური პლატო შუაოკეანურ ქედებზე გაზრდილი (30 კმ და მეტი) ოკეანური ქერქით (გრენლანდია-ფარერების პლატო, რომელიც წარმოიქმნა შუაატლანტიკურ ქედზე). პლუმური მაგმატიზმის გარდა, მანტიური პლუმის მოქმედებით აგრეთვე აიხსნება ზოგიერთი შიდაფილური ტექტონიკური პროცესები, მაგალითად, დედამიწის ქერქის შიდაფილური აზევებებისა და კონტინენტური რიფტული სისტემების წარმოქმნა. მეტად დიდი მანტიური პლუმები, რომლებსაც გააჩნიათ სიღრმული წარმოშობა, ეწოდებათ სუპერპლუმები. მანტიური პლუმების კონცეფცია ეკუთვნის ამერიკელ გეოფიზიკოს უილიამ ჯეისონ მორგანს, რომლის მიხედვით მანტიის და ზედა ბირთვის საზღვრიდან მანტიურ აღმავალ დინებებს გადააქვთ სითბური ენერგია თერმული დიაპირების სახით, რომლებიც ლითოსფეროსთან შეხებისას განაპირობებენ მის დაძაბულობას, დეფორმაციას, ნაწილობრივ ლღობას და დესტრუქციას.

## იხილეთ აგრეთვე
* ფილების ტექტონიკა
* პლუმების ტექტონიკა
* ცხელი ლაქები
* გეოდინამიკა 

## ლიტერატურა
* Condie K. C. Mantle plumes and their record in earth history. Camb., 2001. 

## სქოლიო
კატეგორია:გეოდინამიკა
კატეგორია:დედამიწის გეოლოგიური ისტორია
კატეგორია:ფილების ტექტონიკა
კატეგორია:დედამიწის აგებულება
გომბორის წმინდა სერგი რადონეჟელის ეკლესია

**გომბორის წმინდა სერგი რადონეჟელის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გომბორში. დგას სოფლის ზედა უბანში, თბილისი-თელავის საავტომობილო გზის მარჯვენა მხარეს რამდენიმე მეტრში. აგებულია 1888 წელს, კავკასიის გრენადერთა საარტილერიო ბრიგადის სახსრებით. 1920-იან წლებში ეკლესია დაარბიეს და ხანგრძლივი დროის განმავლობაში არ ფუნქციონირებდა. საბჭოთა პერიოდში კი სოფლის კინოთეატრად გამოიყენებოდა. 2014 წელს ეკლესიას ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები და მოქმედი გახდა. 

ეკლესია გეგმით ოდნავ წაგრძელებული სწორკუთხედია (14,7 X 8,8 მ). მას აღმოსავლეთით ფართო მხრებით გამოყოფილი საკურთხევლის ხუთწახნაგა შვერილი ეკვრის, დასავლეთით კი — ორსართულიანი სამრეკლო, რომელიც 1909 წელსაა აგებული. ეკლესიის შიდა სივრცე დადაბლებული პროპორციებისაა და დასრულებულია ბრტყელი ჭერით, რომელიც საკურთხევლის ჭერის დონეზეა. ინტერიერი შელესილი და შეთეთრებულია.

სამრეკლო ორსართულიანია გეგმით კვადრატული და თითქმის მთლიანად აგურითაა ნაგები. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. სამრეკლოს ქვედა სართული ეკლესიის კარიბჭის ფუნქციას ასრულებს. ეკლესიის ფასადის გაფორმება ეკლექტიკურია. შენობის გარეგანი სახე საერო და საეკლესიო ხუროთმოძღვრების ელემენტების შერევითაა შექმნილი. ეკლესიის კედლები დასრულებულია კბილანა ლავგარდნით. ეკლესია თუნუქის ორფერდა სახურავითაა დახურული.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
კომახიძე

გვარი **კომახიძე** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* დავით კომახიძე — არქიტექტორი
* დავით კომახიძე (დავიდ კომა) — მოდის დიზაინერი 
* ირაკლი კომახიძე — ფეხბურთელი
* ლაშა კომახიძე — სახელმწიფო მოხელე
* მამია კომახიძე — ქირურგი
* ნოდარ კომახიძე — ისტორიკოსი, აღმოსავლეთმცოდნე
* როლანდ კომახიძე — ფილოლოგი

კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
დიდი ჩაილურის ღვთისმშობლის ეკლესია

**დიდი ჩაილურის ღვთისმშობლის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდ ჩაილურში. დგას სოფელში. არქიტექტურული ნიშნებით თარიღდება XVIII საუკუნით. 2007 წელს ადგილობრივმა მოსახლეობამ ტაძარი მთლიანად აღადგინა.

ეკლესია დარბაზულია (9,45X6,32 მ). კედლებიდან მხოლოდ ჩრდილოეთის კედელი და აფსიდის ნახევარი იყო შემორჩენილი. ეკლესიის შემორჩენილი კედლები თითქმის თანაბარი ზომის ზომის, თარაზულად დაწყობილი რიყის ქვებითაა ამოყვანილი — კირის სქელ დუღაბზე. 

შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია. საკურთხევლის აფსიდი ნახევარწრიულია. ჩრდილოეთი კედლის შუაში პილასტრია. იგი მთლიანად რიყის ქვისაა, თავი კი აგურით აქვს გამოყვანილი. ეკლესიის გარშემო რამდენიმე საფლავის ქვაა. 

## ლიტერატურა 
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:XVIII საუკუნის ეკლესიები
მარია ბრაბანტელი (1190-1260)

**მარია ბრაბანტელი** (, ; დ. 1190 — გ. 1260) — რეჯინართა დინასტიის წარმომადგენელი. საღვთო რომის უკანასკნელი იმპერატრიცა ველფების დინასტიიდან 1214-1215 წლებში როგორც იმპერატორ ოტო IV-ის მეორე ცოლი. 

## ბიოგრაფია 
მარია დაიბადა 1190 წელს ნიდერლანდებში. იგი იყო ბრაბანტის ჰერცოგ ანრი I-ისა და მისი ცოლის, მაუდ ბულონელის ქალიშვილი. 

1198 წელს მარია საღვთო რომის იმპერატორ ოტო IV ბრაუნშვაიგელზე დაინიშნა, მაგრამ მამამისმა ტახტისათვის მიმდინარე ბრძოლის გამო ქორწინება გააჭიანურა. ხანგრძლივმა შესვენებამ გააღიზიანა ოტო და 1204 წელს მარიასთან არსებული ნიშნობა გააუქმა. 

1212 წელს ოტო IV-მ ცოლად ბეატრიქს შვაბიელი შეირთო, რომელიც ქორწილიდან რამდენიმე დღეში გარდაიცვალა. მარიას მამამ სასწრაფოდ სცადა ოტოსთან მოლაპარაკებების განახლება, მაგრამ იგი ნაწყენი იყო, რადგან 1208 წელს ანრიმ მისი სიმამრი, ფილიპე შვაბიელი მოკლა და მისი მკვლელობაც სცადა. მიუხედავად ამისა, ოტომ ბრაბანტელებთან მოლაპარაკებები განაახლდა და 1214 წლის 19 მაისს, მაასტრიხტში იქორწინა მარიაზე. 

მარია ცნობილი იყო თავისი დამოკიდებულებით აზარტულ თამაშებზე, რომლებშიც უმეტესწილად მარცხდებოდა. ამან დიდი დარტყმა მიაყენა იმპერატორის ხაზინას, რომელიც იმპერატრიცას ვალების გასტუმრებას ვერ აუდიოდა.

1215 წელს ოტო უშვილოდ გარდაიცვალა. 1220 წელს მარია მეორედ გათხოვდა ჰოლანდიის გრაფ ვილემ I-ზე. მარია ბრაბანტელისათვის მეორე ქორწინებაც ისეთივე უნაყოფო და ხანმოკლე აღმოჩნდა, როგორც პირველი. 1222 წელს ვილემი უშვილოდ გარდაიცვალა. 

მეორე დაქვრივების შემდეგ იგი მშობლიურ ბრაბანტში დაბრუნდა, სადაც ცნობილი გახდა იმით, რომ დააარსა ცისტერციანელთა მონასტერი. იგი გარდაიცვალა 1260 წელს, ბრაბანტში, დაკრძალულია ქალაქ ლუვენის წმინდა პეტრეს სახელობის კათედრალში. 

## ლიტერატურა 
* Monika Escher, Frank G. Hirschmann: Maria von Brabant – die vergessene Kaiserin. Reichspolitik, Kulturtransfer und Urbanisierung. In: Blätter für deutsche Landesgeschichte, Bd. 137 (2001), S. 161–197. Online-Ausgabe bei der BSB
* Amalie Fößel: Beatrix von Schwaben und Maria von Brabant – die Frauen Ottos IV. In: Bernd Ulrich Hucker/ Stefanie Hahn/ Hans-Jürgen Derda (Hrsg.) Otto IV. Traum vom welfischen Kaisertum. Landesausstellung Niedersachsen 2009. Petersberg 2009, S. 229–236, ISBN 978-3-86568500-1

კატეგორია:დაბადებული 1190
კატეგორია:გარდაცვლილი 1260
კატეგორია:საღვთო რომის იმპერატრიცები
კატეგორია:ხელახლა დაქორწინებული სამეფო კონსორტები
ჯაკომო დელა პორტა

**ჯაკომო დელა პორტა** (; დ. 1533, პორლეცა — გ. 1602, რომი) — იტალიელი არქიტექტორი და მოქანდაკე, ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი წარმომადგენელი მანიერიზმის. იგი ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ძირითადად რომში.

მის მიერ შექმნილი საკვანძო ნაგებობებია: რომში შექმნილი მიქელანჯელოს წმინდა პეტრეს ბაზილიკის გუმბათის მშენებლობა, ილ ჯეზუს ეკლესიის ფასადი, სანტა მარია დეი მონტის ეკლესია, ვილა ალდობრანდინის ფრასკატში და ა.შ.

## ბიოგრაფია და შემოქმედება 
ცნობილია, რომ ჯაკომო დელა პორტა დაიბადა ჩრდილოეთ იტალიაში, ქალაქ პორლეცაში, სწავლობდა მიქელანჯელოსა და ვინიოლასთან, რომელიც ძირითადად რომში აშენებდა. მიქელანჯელოს გარდაცვალების შემდეგ, 1564 წელს, ვინიოლასთან ერთად მუშაობდა რომში და დაასრულა წმინდა პეტრეს ტაძრის მთავარი გუმბათის მშენებლობა, რამაც ცვლილებები შეიტანა მიქელანჯელოს პროექტში. ჯაკომო დელა პორტამ გარე კონსტრუქცია აამაღლა, უფრო ელიფსური გახადა, რამაც საბოლოოდ განსაზღვრა ტაძრის საერთო სილუეტი.1575 წელს ჯაკომომ დაასრულა ილ ჯეზუს ეკლესია და დააპროექტა მისი ფასადი, რომელიც ნიმუშად იყო მსოფლიოს მრავალ ბაროკოს ხანის ეკლესიებისთვის. 1590-იან წლებში მონაწილეობა მიიღო მიქელანჯელოს მიერ დაწყებულ კაპიტოლის მოედნის ანსამბლის მშენებლობაში, მათ შორის კონსერვატორთა ახალი სასახლის მშენებლობაში.

ოსტატმა დამოუკიდებლად ააგო მრავალი საერო და საეკლესიო ნაგებობა, რამდენიმე რომაული შადრევანი, საპიენცას უნივერსიტეტის შენობა რომში, აგრეთვე ვილა ალდობრანდინი ფრასკატში და სანტა მარიას სოპრა მინერას რომაული ბაზილიკის სამლოცველო, რომლის მშენებლობაც შეაჩერა მისმა გარდაცვალებამ 1602 წელს.

## ლიტერატურა 
* Katherine Rinne, "Fluid Precision: Giacomo della Porta and the Acqua Vergine fountains of Rome", in Landscapes of Memory and Experience, ed. Jan Birksted (London, 2000), 183-201.
* Katherine W. Rinne, "Between Precedent and Experiment: the Restoration of the Acqua Vergine (1560-1570)", in L. Roberts, S. Schaffer and P. Dear (eds.), The mindful hand: inquiry and invention from the late Renaissance to early industrialisation (Edita/University of Chicago Press: 2007), 95-115.

## სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი არქიტექტორები
კატეგორია:იტალიელი მოქანდაკეები
დავით გოგოჭური

**დავით ლევანის ძე გოგოჭური** (დ. 15 ნოემბერი, 1922, ბუჩუკურთა, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 2000, თბილისი) — ქართველი ფოლკლორისტი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1990). 

## ბიოგრაფია
1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1974 წელს გამოაქვეყნა პირველი წიგნი „მელექსეობა ხევსურეთში“. იკვლევდა ფოლკლორის ცალკეულ ჟანრებს, ხევსურული მელექსეობის, საგმირო, საწესჩვეულებო პოეზიის საკითხებს. ავტორია პროზაული მხატვრული კრებულისა „ეს უმღერია პაპასა“ (1991). „ქართული ხალხური პოეზიის“ თორმეტტომეულის მომზადებისათვის მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია (სხვებთან ერთად, 1988).

## ბიბლიოგრაფია
*ხევსურული საგმირო პოეზია და გმირები, თბ., 1977; 
*ხალხური სიტყვიერება მავნე წეს-ჩვეულებათა წინააღმდეგ, თბ., 1978.

## ლიტერატურა
## რესურსებიინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ფოლკლორისტები
კატეგორია:დაბადებული 15 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1922
კატეგორია:გარდაცვლილი 2000
კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები 
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
დავით
რევაზ გოგოხია

**რევაზ აკაკის ძე გოგოხია** (დ. 28 აპრილი, 1936, სოფ. ფახულანი, ახლანდ. წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ეკონომისტი. ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1988), პროფესორი (1989), ღირსების ორდენის კავალერი (2003).

## ბიოგრაფია
1958 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონონომიკის ფაკულტეტი. სხვადასხვა წლებში მუშაობდა საქართვ. მეცნიერებათა აკადადემიის ეკონონომიკურ ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად, ჟურნ. „ეკონომიკის“ განყოფილების გამგედ, საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის პირველ მოადგილედ. 1989 წლიდან იყო თსუ-ის ეკონონომიკური თეორიის კათედრის პროფესორი, აგრეთვე თსუ-ის სოხუმისა (1995–2001) და ზუგდიდის (2001–2005) ფილიალების კათედრის გამგე, საერთაშორისო სამეცნიერებათა-პრაქტიკული ჟურნალი „სოციალური ეკონომიკის“ მთ. რედაქტორი (1999–2007). 2008 წლიდან მისი რედაქტორობით გამოდის თსუ-ის ეკონ. და ბიზნესის ფაკულტეტის საერთაშორისო სამეცნიერო-პრაქტიკული ჟურნალი „ეკონომიკა და ბიზნესი“. გოგოხიას სამეცნიერო შრომები ეხება ეკონომიკის თეორიის, საბაზრო ეკონომიკის, აგრარული ურთიერთობებისა და შერეული ეკონომიკის სისტემის, საქართველოს სოციალურ-ეკონომიკური განვითარების პრობლემურ საკითხებს. დაჯილდოებულია ი. ჯავახიშვილის მედლითა (2001) და ღირსების ორდენით (2003).

## ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები
კატეგორია:დაბადებული 28 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1936
რევაზ
გოგუაძე

საკუთარი სახელი **გოგუაძე** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ადელინა გოგუაძე — მსახიობი
* ალფეს გოგუაძე — სამხედრო პირი
* გია გოგუაძე — ინჟინერი, პოლიტიკოსი
* გიორგი გოგუაძე — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი
* ემზარ გოგუაძე — პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი
* ვალერი გოგუაძე — ქიმიკოსი
* ვახტანგ გოგუაძე — პოლიტიკოსი, ფილოსოფოსი
* ვლადიმერ გოგუაძე — სამხედრო პირი
* მანასე გოგუაძე — სტამბის მუშა, რევოლუციონერი
* ნინო გოგუაძე — იურისტი, პოლიტიკოსი
* ნინო გოგუაძე — ქიმიკოსი, პოლიტიკოსი
* ჯემალ გოგუაძე — ტრავმატოლოგ-ორთოპედი


კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
ვასილ გოგუა

**ვასილ ბარნაბის ძე გოგუა** (დ. 18 თებერვალი, 1908, სოფ. ჯურუყვეთი, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი — გ. 25 მაისი, 1967, თბილისი) — საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე (1948-1952). საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი. 

## ბიოგრაფია
1932 წელს დაამთავრა საქართველოს სამთო-საინჟინრო ინსტიტუტი. 1932-1936 წლებში მუშაობდა ზაჰესის მე-2 და ტყვარჩელის თბოელექტროსადგურების მშენებლობებზე, 1948 წლის 26 მარტამდე საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე, 1948-1952 წლებში საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე. 1936-1967 წლებში — სხვადასხვა საპასუხისმგებლო პარტიულ და სამეურნეო თანამდებობაზე. იყო სსრკ II–III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1908
კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1967
ვასილ
კატეგორია:სსრკ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სსრკ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარეები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარეები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
ვალერი გოგუაძე

**ვალერი პეტრეს ძე გოგუაძე** (დ. 29 სექტემბერი, 1911, ბათუმი — გ. 2 მარტი, 1971, თბილისი) — ქართველი ქიმიკოსი. ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი (1948), პროფესორი (1949), საქართველოს დამსახურებული გამომგონებელი. 

## ბიოგრაფია
1934 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1959 წლიდან ხელმძღვანელობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის არაორგანული ქიმიისა და ელექტროქიმიის ინსტიტუტის ელემენტორგანულ ნაერთთა ლაბორატორიას. დაამუშავა პროვიტამინ D13-ის სინთეზის უმოკლესი გზა. ავტორია მნიშვნელოვანი სამეცნიერო შრომებისა და გამოგონებებისა. 

## ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ქიმიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 29 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1911
კატეგორია:გარდაცვლილი 2 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1971
ვალერი
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
დავით გოდერძიშვილი

**დავით გუგულის ძე გოდერძიშვილი** (დ. 7 აგვისტო, 1963, თბილისი) — ქართველი ვეტერინარი ექიმი. ვეტერინარიის მეცნიერებათა დოქტორი (2002), პროფესორი (2004). 

## ბიოგრაფია
1985 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკური-სავეტერინარო სასწავლო-კვლევითი ინსტიტუტი. 1986-2006 წლებში იყო ამავე ინსტიტუტის სავეტერინარო ფაკულტეტის მიკრობიოლოგია-ვირუსოლოგიის კათედრის დოცენტი, შემდეგ — პროფესორი. 2006 წლიდან საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტის სავეტერინარო მედიცინის ფაკულტეტის ინფექციურ და ინვაზიურ სნეულებათა დეპარტამენტის უფროსი და სრული პროფესორია. ეწევა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას. გოდერძიშვილმა პირველმა გამოიყენა ცხოველთა ვირუსული დაავადებების სამკურნალოდ ინტერფერონი; დაადგინა ღორის ახალი ლეიკოციტარული ინტერფერონის მაღალი ანტივირუსული ეფექტი მსხვილფეხა პირუტყვის პარაგრიპ-3-ისა და ღორის გრიპის სამკურნალოდ და პროფილაქტიკისათვის.

## ბიბლიოგრაფია
*სავეტერინარო იმუნოლოგია, თბ., 2009; 
*სავეტერინარო ვირუსოლოგია, თბ., 2010. 

## ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ვეტერინარები
კატეგორია:დაბადებული 7 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1963
დავით
ავსტრიის კონსორტების სია

**ავსტრიის კონსორტების სიაში** წარმოდგენილია იმ ქალების სია, რომლებიც ატარებდნენ ავსტრიის მარკგრაფინიების, ჰერცოგინიების, ერცჰერცოგინიებისა და იმპერატრიცების წოდებას და რომლებიც დაქორწინებულნი იყვნენ ავსტრიის მონარქებზე. მთელი ისტორიის მანძილზე, ავსტრიის ყველა კონსორტი ქალი იყო, რომელთაგან პირველი, რიკარდის ფონ ზუალაფელდაგი ტახტზე 976 წელს ავიდა, ხოლო უკანასკნელი, იმპერატრიცა ზიტა დე ბურბონ-პარმელი ტახტიდან 1918 წელს ჩამოაგდეს. 

## ავსტრიის მარკსაგრაფო 
### ბაბენბერგის დინასტია 
## ავსტრიის საჰერცოგო 
### ბაბენბერგის დინასტია 
### ბოჰემიელების მმართველობა 
### ჰაბსბურგთა დინასტია 
#### ალბრეხტინული შტო 
#### ლეოპოლდინური შტოს მთავარი ხაზი 
#### ერნესტინული შტო 
#### უფროსი ტიროლული შტო 
### უნგრელების მმართველობა 
## ავსტრიის საერცსაჰერცოგო 
### ჰაბსბურგთა დინასტია 
#### ავსტრიის გაერთიანება 
#### ავსტრიის დაშლა 
##### ზემო ავსტრია 
##### შუა ავსტრია 
##### ქვემო ავსტრია 
#### ტიროლელთა ზემო ავსტრია 
#### გაერთიანება 
#### კვლავ გაერთიანება 
### ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტია 
## ავსტრიის იმპერია 
### ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტია 
## იხილეთ აგრეთვე 
* ავსტრიის მონარქების სია
* საღვთო რომის იმპერატრიცების სია
* უნგრეთის დედოფლების სია

კატეგორია:მმართველთა სიები
კატეგორია:ავსტრიის დედოფლები
კატეგორია:დედოფლები ქვეყნების მიხედვით
ერალდო პეჩი

**ერალდო პეჩი** (; დ. 12 აპრილი, 1955, სან-ჯოვანი-ინ-მარინიანო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა „ბოლონიის“, „ტორინოს“, „ფიორენტინას“, „ნაპოლის“, „ვიჩენცას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის თასის მფლობელი „ბოლონიის“ შემადგენლობაში. იტალიის ჩემპიონი, ვიცე-ჩემპიონი და ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი „ტორინოს“ შემადგენლობაში. 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 

### სანაკრებო კარიერა 
1975–1978 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 6 შეხვედრას ატარებს.

#### სტატისტიკა 
### მსოფლიო ჩემპიონატზე 
ერალდო პეჩი იყო იტალიის ეროვნული ნაკრების წევრი 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, თუმცა ნაკრების მიერ ჩატარებულ შეხვედრებში მონაწილეობა არ მიუღია.

## მიღწევები
### საკლუბო
; ბოლონია
; იტალიის თასი
* თასის მფლობელი: 1973–74
; ტორინო
; სერია A
* ჩემპიონი: 1975–76
* ვიცე-ჩემპიონი: 1976–77
* ბრინჯაოს პრიზიორი: 1977–78, 1979–80

## ბიბლიოგრაფია 
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* ერალდო პეჩი  — Calcio.com
* ერალდო პეჩი — EU-football.info
* ერალდო პეჩი — Footballdatabase.eu
* ერალდო პეჩი — National-Football-Teams.com
* ერალდო პეჩი — Transfermarkt
* ერალდო პეჩი — TuttoCalciatori.Net
* ერალდო პეჩის სანაკრებო სტატისტიკა — Association of Football Statisticians
* ერალდო პეჩის სანაკრებო სტატისტიკა — Federazione Italiana Giuoco Calcio

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1955
კატეგორია:დაბადებული 12 აპრილი
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:ბოლონიის ფეხბურთელები
კატეგორია:ტორინოს ფეხბურთელები
კატეგორია:ფიორენტინას ფეხბურთელები
კატეგორია:ნაპოლის ფეხბურთელები
კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები
კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
პაოლო კონტი

**პაოლო კონტი** (; დ. 1 აპრილი, 1950, რიჩონე, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, მეკარე. იცავდა „რიჩონეს“, „მოდენას“, „არეცოს“, „რომას“, „ვერონას“, „სამპდორიას“, „ბარის“, „ფიორენტინას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის თასის მფლობელი „რომას“ შემადგენლობაში. 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 
 რიგებში. 1978]]

### სანაკრებო კარიერა 
1977–1979 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 7 შეხვედრას ატარებს.

#### სტატისტიკა 
### მსოფლიო ჩემპიონატზე 
პაოლო კონტი იყო იტალიის ეროვნული ნაკრების წევრი 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, თუმცა ნაკრების მიერ ჩატარებულ შეხვედრებში მონაწილეობა არ მიუღია.

## მიღწევები
### საკლუბო
; რომა
* იტალიის თასი: 1979–80

## ბიბლიოგრაფია 
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* პაოლო კონტი  — Calcio.com
* პაოლო კონტი — EU-football.info
* პაოლო კონტი — National-Football-Teams.com
* პაოლო კონტი — Solobari.it
* პაოლო კონტი — Transfermarkt
* პაოლო კონტის სანაკრებო სტატისტიკა — Association of Football Statisticians

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1950
კატეგორია:დაბადებული 1 აპრილი
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია C-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:მოდენის ფეხბურთელები
კატეგორია:რომას ფეხბურთელები
კატეგორია:ელას ვერონის ფეხბურთელები
კატეგორია:სამპდორიას ფეხბურთელები
კატეგორია:ბარის ფეხბურთელები
კატეგორია:ფიორენტინას ფეხბურთელები
კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები
კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
გოეთეს საზოგადოება

**გოეთეს საზოგადოება** — გოეთეს შემოქმედების მეცნიერული კვლევისა და პოპულარიზაციის საერთაშორისო ორგანიზაციის საქართველოს განყოფილება. შეიქმნა თბილისში 1970 წელს, როგორც ვაიმარში 1885 წელს დაარსებული გოეთეს საერთაშორისო საზოგადოების ერთ-ერთი განშტოება. 

მისი დამაარსებელი და პირველი პრეზიდენტი იყო ო. ჯინორია (1969 წლიდან გოეთეს საერთაშორისო საზოგადოების პრეზიდიუმის წევრი). 1975 წლიდან პრეზიდენტი იყო დ. ლაშქარაძე, 1999 წლიდან — ნ. კაკაბაძე, 2006 წლიდან — მ. პაიჭაძე. გოეთეს საზოგადოების საქართველოს განყოფილება შეისწავლის გერმანული კლასიკური ლიტერატურისა და კულტურის საკითხებს; ეწევა მის სისტემატურ პროპაგანდას. ამ საქმიანობამ ქართული გერმანისტიკის სკოლას ფართო აღიარება მოუპოვა საერთაშორისო ასპარეზზე. გოეთეს საზოგადოების საქართველოს განყოფილების ანგარიში რეგულარულად ქვეყნდება გოეთეს საერთაშორისი საზოგადოების ბეჭდვით ორგანოში „გოეთეს წელიწდეულში“ ("Goethes Jahrbuch"). 

1995 წელს დაარსდა გოეთეს საზოგადოების ფოთის განყოფილება. 1982 წელს ქუთაისში გაიხსნა ფილიალი, რომელიც 1996 წლიდან ჩამოყალიბდა დამოუკიდებელ ადგილობრივ ორგანიზაციად. დამოუკიდებელი გაერთიანებების წევრთა დელეგაციები მონაწილეობენ გოეთეს საერთაშორისო საზოგადოების მიერ ორგანიზებულ გოეთეს კონგრესებში, რომლებიც ორ წელიწადში ერთხელ ტარდება ვაიმარში. 

## ლიტერატურა
კატეგორია:გოეთეს საზოგადოებები
კატეგორია:საქართველოს ორგანიზაციები
გუგული გოდერძიშვილი

**გუგული ილიას ძე გოდერძიშვილი** (დ. 17 ოქტომბერი, 1927, საგარეჯო — გ. 7 სექტემბერი, 2008, თბილისი) — ქართველი ვეტერინარი ექიმი. ვეტერინარიის მეცნიერებათა დოქტორი (1967), პროფესორი (1970), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1981). საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი (1995; წევრ-კორრესპოდენტი – 1992). 

## ბიოგრაფია
1950 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკური-სავეტერინარო ინსტიტუტი. 1968 წლიდან იყო საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო სასწავლო-კვლევითი ინსტიტუტის პარაზიტოლოგიის კათედრის გამგე, 1992-1999 წლებში  — ინსტიტუტის პრორექტორი სასწავლო დარგში. 1997-1998 წლებში იყო რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი. 2003 წლიდან ინსტიტუტის პარაზიტოლოგიისა და ვეტერინარულ-სანიტარულ ექსპერტიზის კათედრას გოდერძიშვილის სახელი ეწოდა. გოდერძიშვილის სამეცნიერო შრომები ეხება სასოფლო-სამეურნეო ცხოველთა ფასციოლოზის, დიკროცელიოზის, ცხვრის მონიეზიოზის, თიზანიეზიოზის, ავიტელინოზის, სტრონგილიატოზების ბიოლოგიისა და ეპიზოოტოლოგიის შესწავლას, მათ ქიმიოთერაპიასა და ქიმიოპროფილაქტიკას. მანვე შეიმუშავა ზოგიერთი ჰელმინთოზის საწინააღმდეგო ღონისძიებანი, რომლებიც დანერგილია სავეტერინარო პრაქტიკაში. გოდერძიშვილის ხელმძღვანელობითა და მონაწილეობით საწარმოო პირობებში მომზადდა პრეპარატი დარიშხანმჟავა კალა (კალას არსენატი), გამოინახა ამ ჯგუფის ახალი ანტიჰელმინთური საშუალებები (თუთიის, მანგანუმისა და კალციუმის არსენატი), რომლებიც გამოიყენეს საბჭოთა კავშირში და მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში ცესტოდოზების, ე. ი. ლენტისებრი ჭიებით გამოწვეული დაავადებების წინააღმდეგ საბრძოლველად. გოდერძიშვილი ავტორია მრავალი სამეცნიერო ნაშრომისა, აქვს 4 საავტორო მოწმობა გამოგონებაზე. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მ. შ. ღირსების ორდენი (2000).

## ლიტერატურა
*კაპანაძე კ., გამოჩენილი მეცნიერი და პედაგოგი (გუგული გოდერძიშვილი), თბ., 1999. 

კატეგორია:ქართველი ვეტერინარები
კატეგორია:დაბადებული 17 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1927
კატეგორია:გარდაცვლილი 7 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2008
გუგული
გოთოთა

**გოთოთა** — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ხვწის თემი). მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1280 მ. ჯავიდან დაშორებულია 10 კმ-ით, ცხინვალიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) — 30 კმ-ით. 

## დემოგრაფია
## ლიტერატურა
## სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ოკუპირებული სოფლები
კატეგორია:ჯავის მუნიციპალიტეტის სოფლები
პაოლო პულიჩი

**პაოლო პულიჩი** (; დ. 27 აპრილი, 1950, რონჩელო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, თავდამსხმელი. იცავდა „ლენიანოს“, „ტორინოს“, „უდინეზეს“, „ფიორენტინას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ჩემპიონი, ვიცე-ჩემპიონი, სამგზის ბრინჯაოს პრიზიორი და იტალიის თასის მფლობელი „ტორინოს“ შემადგენლობაში. 1974 წლის გერმანიისა და 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ მუშაობს საფეხბურთო მწვრთნელად. 
 რიგებში. 1978]]

### სანაკრებო კარიერა 
1973–1978 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 19 შეხვედრას ატარებს და 5 გოლი გააქვს.

#### სტატისტიკა 
### მსოფლიო ჩემპიონატებზე 
პაოლო პულიჩი იყო იტალიის ეროვნული ნაკრების წევრი 1974 და 1978 წლების მსოფლიო ჩემპიონატებზე, თუმცა ნაკრების მიერ ჩატარებულ შეხვედრებში მონაწილეობა არ მიუღია.

## მიღწევები
### საკლუბო
; ტორინო
; სერია A
* ჩემპიონი: 1975–76
* ვიცე-ჩემპიონი: 1976–77
* ბრინჯაოს პრიზიორი: 1971–72, 1977–78, 1979–80
; იტალიის თასი
* თასის მფლობელი: 1970–71
### ინდივიდუალური
* სერია A-ს წლის საუკეთესო ბომბარდირი: 1972–73, 1974–75, 1975–76
* „ტორინოს“ დიდების დარბაზის წევრი: 2014

## ბიბლიოგრაფია 
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* პაოლო პულიჩი  — Calcio.com
* პაოლო პულიჩი — EU-football.info
* პაოლო პულიჩი — Footballdatabase.eu
* პაოლო პულიჩი — National-Football-Teams.com
* პაოლო პულიჩი — Transfermarkt
* პაოლო პულიჩის სანაკრებო სტატისტიკა — Association of Football Statisticians

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1950
კატეგორია:დაბადებული 27 აპრილი
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია C-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:ტორინოს ფეხბურთელები
კატეგორია:უდინეზეს ფეხბურთელები
კატეგორია:ფიორენტინას ფეხბურთელები
კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები
კატეგორია:1974 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
გოელრო

მინი|„ლენინი გოელროს რუკასთან“ სსრკ 1967 წლის საფოსტო მარკაზე
**გოელრო** () — გეგმა, დამუშავებული 1920 წლის საბჭოთა რუსეთის ელექტრიფიკაციის სახელმწიფო კომისიის მიერ გ. კრჟიჟანოვსკის ხელმძღვანელობით, რომელიც ითვალისწინებდა 10-15 წლის განმავლობაში სახელმწიფო მეურნეობის ძირფესვიან რეკონსტრუქციას ელექტრიფიკაციის ბაზაზე (მძლავრი საწარმოების მშენებლობა, 30 რაიონული ელექტროსადგურის, მ. შ. 1,75 მლნ. კვტ ჯამური სიმძლავრის მქონე და 8,8 მლრდ. კვტ. სთ წლიური გამომუშავების 10 ჰიდროელექტროსადგურის აგება). 

გეგმა ძირითადად შესრულდა 1931 წლისთვის. მოგვიანებით გოელროს გეგმის საფუძველზე შედგა ამიერკავკასიის საბჭოთა რესპუბლიკების, მ. შ. საქართველოს სსრ სახელმწიფო მეურნეობის განვითარების გეგმა. ენერგეტიკის დარგში იგი ითვალისწინებდა მდინარე რიონის ჰიდროენერგორესურსების გამოყენებას ელექტროენერგიის მისაღებად, ჰიდრო და თბოელექტროსადგურების მშენებლობას. 1922 წლის დამდეგს საბჭოთა საქართველოში დაიწყეს ზემოავჭალის ჰიდროელექტროსადგურის (ზაჰესი ) მშენებლობა; 1921-1927 წლებში — აბაშის ჰესის, აწჰესის, ცხინვალჰესის, რიონჰესის და სხვათა მშენებლობა. 1927 წლის 26 ივნისს საზეიმოდ გაიხსნა ზაჰესი, პირველი დიდი ელსადგური ამიერკავკასიასა და საქართველოში (მეორე — ვოლხოვის ჰიდროელსადგურის შემდეგ).

## ლიტერატურა
*პაჭკორია გ., გოელროს გეგმა და საქართველო, თბ., 1971; 
*Кржижановский Г. М., Стеклов В. Ю., Ленинский план электрификации в действии, М., 1956.

კატეგორია:გოელრო
გაზათიყაუ

**გაზათიყაუ** — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ხვწის თემი). მდებარეობს მდინარე გუდისისწყლის ხეობაში, მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 980 მ. ჯავიდან დაშორებულია 13.5 კმ-ით, ცხინვალიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) — 23.5 კმ-ით. 

## დემოგრაფია
## ლიტერატურა
## სქოლიო
კატეგორია:ჯავის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ბაგიათა

**ბაგიათა** — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ვანელის თემი). მდებარეობს მდინარე ლიახვის ხეობაში მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 950 მ. ჯავიდან დაშორებულია 15 კმ-ით, ცხინვალიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) — 26 კმ-ით. 

## დემოგრაფია
## ლიტერატურა
## სქოლიო
კატეგორია:ჯავის მუნიციპალიტეტის სოფლები
გოლგოთის სამლოცველო

**გოლგოთის სამლოცველო** — სამლოცველო გოლგოთის მთაზე, ქართველებს ეკუთვნოდათ XIV-XVI საუკუნეებში და ცნობილი იყო სხვადასხვა სახელით: „სამლოცველო გოლგოთის ძირში“, „სამლოცველო კალვარიის მთის ძირში“, „სამლოცველო, სადაც დაიკრძალა ადამი“, „სამლოცველო, სადაც დაკრძალულნი არიან ლათინთა მეფეები“, „წმ. იოანე მახარებლის სამლოცველო“, „წმ. საფლავის ეკლესიის ტალანები“, „წმ. ელენეს სამლოცველო“.

## ლიტერატურა
*ფერაძე გრ., უცხოელ პილიგრიმთა ცნობები იერუსალიმში ქართველი ბერების და ქართული მონასტრების შესახებ, გ. ჯაფარიძის გამოც., თბ., 1995. 

კატეგორია:გოლგოთა
კატეგორია:ქართული ეკლესია-მონასტრები სირია-პალესტინაში
გოითეფე

მინი|გოითეფეს მრგვალი საცხოვრებლები
**გოითეფე** — მრავალფენიანი ნამოსახლარი გორა რეზაიეს (ურმიის) ტბის დასავლეთ ნაპირზე, ქ. რეზაიეს მახლობლად. 

გორის ფართობია 540მ × 450მ . 1948 გათხარა ინგლისელმა არქეოლოგმა ტ. ბარტონ ბრაუნმა. გამოვლინდა სხვადასხვა პერიოდის 8 კულტურული ფენა. სავარაუდოა უფრო ადრეული ფენების არსებობაც. ქვედა ორი ფენა ენეოლითის ხანისაა. ქვევიდან მეორე (M) ფენაში აღმოჩნდა სწორკუთხა ნაგებობათა ნაშთები, ნამჯანარევი თიხისაგან ნაძერწი ანგობირებული და უმეტესად ყავისფრად მოხატული კერამიკა, ადრინდელი სამიწათმოქმედო კულტურებისათვის დამახასიათებელი ქვის, ძვლის ნაწარმი და სპილენძის 3 ნივთი. 

კავკასიისმცოდნეობისათვის ყველაზე საინტერესოა მომდევნო (K) ფენა, რომელშიც არის როგორც ოთხკუთხა, ისე მრგვალი ნაგებობები. ეს ფენა მთლიანად შეიცავს ამიერკავკასიის ადრინდელი ბრინჯაოს ანუ მტკვარ-არაქსის კულტურის მასალას. გოითეფე ერთ-ერთი პირველი ძეგლია, სადაც ეს კულტურული მასალა სტრატიგრაფიულ დაფენებაში აღმოჩნდა სხვა პერიოდის მასალასთან ერთად. ამ ფენის ზემოდან ბრინჯაოს ხანის რამდენიმე ფენაა. ზედა (A) ფენა გვიანდ. ბრინჯაოს — ადრინდ. რკინის ხანისაა (დაახლ. ძვ. წ. 1200).

## ლიტერატურა
*Brown T. B., Excavations in Azerbaijan. 1948, L.,[1951]. 

კატეგორია:ირანის არქეოლოგიური ძეგლები
ჯემალ გოგუაძე

**ჯემალ მელქისედეკის ძე გოგუაძე** (დ. 16 იანვარი, 1939, სოფ. ჭყონაგორა, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი — გ. 19 ნოემბერი, 2000, თბილისი) — ქართველი ტრავმატოლოგ-ორთოპედი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1993), პროფესორი (1996), საქართველოს მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1998), ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის დირექტორი (1997–2000). 

## ბიოგრაფია
1963 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1966-1968 წლებში ჩაირიცხა მოსკოვის ცენტრალური ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის ინსტიტუტის ორდინატურაში, შემდეგ მუშაობა განაგრძო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის კათედრაზე. 1994 წლიდან იყო ამავე კათედრის გამგე, 1997-2000 წლებში — რესპუბლიკის მთავარი ტრავმატოლოგ-ორთოპედი. არის 10 გამოგონებისა და ერთი მონოგრაფიის ავტორი („სამხედრო საველე ქირურგიის საკითხები“, თბ., 1999). 

## ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ტრავმატოლოგ-ორთოპედები
კატეგორია:დაბადებული 16 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1939
კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2000
ჯემალ
გრიგოლ გოლიცინი

**გრიგოლ სერგეის ძე გოლიცინი** (; დ. 1838, ვლადიმირის გუბერნია — გ. 1907) — კავკასიის მთავარმმართველი 1897-1904 წლებში; რუსეთის იმპერიის არმიის ინფანტერიის გენერალი, გენერალადიუტანტი.

## ბიოგრაფია
განათლება მიიღო პაჟთა კორპუსში და გენშტაბის ნიკოლოზის აკადემიაში. მსახურობდა კავკასიის არმიის მთავარ შტაბში. მეთაურობდა სხვადასხვა ნაწილებს, მათ შორის გრენადერთა მე-14 ქართულ პოლკს. 1885 წელს გახდა სენატორი. 1893 წელს დანიშნეს სახელმწიფო საბჭოს წევრად. გოლიცინი, როგორც რუსული კოლონიური რეჟიმის ტიპური წარმომადგენელი, უხეში ფორმებით ცდილობდა ამ რეჟიმის ინტერესების ცხოვრებაში გატარებას. იგი გულმოდგინედ ადგენდა ამიერკავკასიაში ეგრეთ წოდებული „ჭარბი მიწების“ სიებს სოფლების დასაარსებლად რუსეთიდან ამიერკავკასიაში გადმოსახლებულთათვის. 1898 წლის 28 სექტემბერს გოლიცინმა დაამტკიცა საგადასახადო საკითხებთან დაკავთემშირებული „დროებითი წესები“, რომელშიც იგი მთლიანად უგულებელყოფდა ადგილობრივ მცირემიწიანი მოსახლეობის უფლებებსა და ინტერესებს. მის მიერ შედგენილი დოკუმენტები მოწმობს რუსეთის იმპერიის მიგრაციული პოლიტიკის რეაქციულ არსს. გოლიცინის პოლიტიკა იმდენად აღიზიანებდა ამიერკავკასიის ადგილობრივ მოსახლეობას, რომ მას თავს დაესხნენ და დაჭრეს, რის შემდეგაც საიმპერიო ხელისუფლება იძულებული გახდა 1905 წლის დასაწყისისათვის იგი კავკასიიდან გაეწვია.

## ლიტერატურა
*საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. 5, თბ., 1970; 
*ჭუმბურიძე დ., რუსული დასახლებები საქართველოში (XIX–XX სს.), წგ.: რუსული კოლონიალიზმი საქართველოში, თბ., 2008 (ავტ. კოლექტივი); 
*Кавказский календарь на 1898, отд. III – Адрес- календарь.

კატეგორია:საქართველოს მთავარმართებლები
კატეგორია:დაბადებული 1838
კატეგორია:გარდაცვლილი 1907
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერლები
კატეგორია:წმინდა ანას I ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის I ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგში გარდაცვლილები
ვიქტორ გოლცევი

**ვიქტორ ვიქტორის ძე გოლცევი** (; დ. 28 ივლისი [ძვ. სტ. 15 ივლისი], 1901, მოსკოვი — გ. 9 მაისი, 1955, იქვე) — რუსი კრიტიკოსი და ლიტერატურათმცოდნე. 

## ბიოგრაფია
1923 წლამდე სწავლობდა ბრიუსოვის სახელობის უმაღლეს ლიტერატურულ-მხატვრულ ინსტიტუტში. პირველი ნაწარმოები გამოაქვეყნა 1923 წელს. XX საუკუნის 30-იანი წლების დასაწყისიდან გაიტაცა ქართულმა ლიტერატურამ. იყო ქართული ლიტერატურის კარგი მცოდნე და პოპულარიზატორი. ავტორია რამდენიმე წიგნისა და 50-ზე მეტი სტატიისა ქართული ლიტერატურის შესახებ. მანვე შეადგინა ანთოლოგია „ქართული პოეზია“ (რუსულ ენაზე, 1949). საგანგებო ნაშრომები მიუძღვნა შოთა რუსთაველის (მონოგრაფია), დ. გურამიშვილის, ი. ჭავჭავაძის, ნ. ბარათაშვილის, ა. წერეთლის, ა. ყაზბეგის, ვაჟაფშაველას, ე. ნინოშვილის, ტ. ტაბიძის, გ. ლეონიძის (მონოგრაფია), ს. ჩიქოვანის, ი. გრიშაშვილის, ა. მირცხულავას, კ. კალაძის, ლ. ქიაჩელის, კ. გამსახურდიას, ს. კლდიაშვილის, კ. ლორთქიფანიძის, ა. ქუთათელისა და სხვა თანამედროვე მწერალთა შემოქმედებას. გოლეცი იყო რედაქტორი, შემდგენელი, წინასიტყვაობის ავტორი და კომენტატორი ქართველ მწერალთა 80-მდე რუსულად გამოცემული წიგნისა. საქართველოს დაუკავშირა რუსი მწერლები: ნ. ზაბოლოცკი, ა.მეჟიროვი, მ. ლუკონინი და სხვები. იყო ჟურნალ „დრუჟბა ნაროდოვის“ რედაქტორი. ამ პერიოდის ჟურნალის ფურცლებზე გაფართოვდა ქართული თემატიკა და თანამშრომლობა ქართველ ავტორებთან. გოლცევს თითქმის მთელი საქართველო ჰქონდა შემოვლილი. ამ მოგზაურობის შედეგად დაწერა მრავალი ნარკვევი („სავანე“, „სინათლე“ და სხვ.).

## ბიბლიოგრაფია
შოთა რუსთაველი და მისი პოემა, თბ., 1941; სინათლე, თბ., 1948; Литературно-критические статьи, Тб., 1957; Статьи и очерки, М., 1958.

## ლიტერატურა
*მარგველაშვილი გ., ვ. გოლცევის წერილები და ნარკვევები, «მნათობი », 1959, #8; 
*მარგველაშვილი გ., მტკვარდალეული, «ლიტერატურული საქართველო », 1971, 10 სექტ.; 
*Маргвелашвили Г., Мастер дружбы, წგ.: Несгорающий костер, Тб., 1973; 
*Тихонов Н.,Большой характер, «Дружба народов», 1961, №12. 

კატეგორია:რუსი ლიტერატურათმცოდნეები
კატეგორია:დაბადებული 28 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1901
კატეგორია:გარდაცვლილი 9 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1955
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
კატეგორია:მოსკოვში დაბადებულები
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
ფიცხელაურების კოშკი

სახელწოდება **ფიცხელაურების კოშკი** შეიძლება აღნიშნავდეს:

* ფიცხელაურების კოშკი (პატარძეული) — კოშკი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულში.
* ფიცხელაურების კოშკი (წირქოლი) — კოშკი ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ წირქოლში.
გომა (მთა)

**გომა** — მთა საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის შუახევის მუნიციპალიტეტში. 

მდებარეობს შავშეთის ქედის ჩრდილოეთ განშტოებაზე, ჩრდილო ეროზიულ-დენუდაციურ მერიდიანულ შტოქედ წინაველაზე, მდინარეების ტბეთისა (ჩირუხისწყლის მარცხენა შენაკადი) და დიდღელის (მერისის მარცხენა შენაკადი) წყალგამყოფზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2360 მ. აგებულია პალეოგენური ვულკანური ქანებით (ტუფ-ბრექჩიები, ტუფები, ანდეზიტური განფენი). გომა გუმბათის ფორმისაა. კალთები ციცაბოა, დაფარული ფართოფოთლოვანი ტყით; წვერზე სუბალპური მდელოა.

## ლიტერატურა
კატეგორია:აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთები
გომფონემა

**გომფონემა** () — კაჟოვანი წყალმცენარეების () გვარი. ერთუჯრედიანი ფორმები, სუბსტრატთან ლორწოვანი „ჭიმებით“ მიმაგრებული; იშვიათად ქმნიან დატოტვილ კოლონიებს. უჯრედები სოლისებრი, ლანცეტისებრი ან სწორხაზოვანია. მათი ბოლოები კი — მომრგვალებული, თავაკიანი, ზოგჯერ წაწვეტებულიც სხვადასხვაგვარი ზედა და ბაზალური ბოლოთი. აქვს ვიწრო ღერძული, იშვიათად — გარდიგარდმო გაგანიერებული მომცრო, მომრგვალებული შუა ველი, უმთავრესად ერთი ან რამდენიმე იზოლირებული წერტილით. განივი შტრიხები ნაზი, პუნქტირებული, იშვიათად ხაზოვანია. ფართოდაა გავრცელებული ძირითადად მტკნარ წყლებში, ბინადრობს წყალსატევების ფსკერზე. 

საქართველოში ცნობილია გომფონემის გვარის 43 წარმომადგენელი (8 სახეობა, 29 სახესხვაობა, 6 ფორმა). განსაკუთრებით ხშირად გვხვდება: .

## ლიტერატურა
კატეგორია:დიატომეები
გოლოვინოს სამაროვანი

**გოლოვინოს სამაროვანი** — ბრინჯაოს ხანის არქეოლოგიური ძეგლი სომხეთში, სოფელ გოლოვინოს მიდამოებში. 

გამოვლინდა რამდენიმე სამაროვანი: 

1. 1929 და 1950 წლებში გათხარეს ძვ. წ. VIII-VII სს. კრომლეხები. აღმოჩნდა ბრინჯაოსა და რკინის იარაღი (სატევრები, დანები, შუბისპირები), ბრინჯაოს სამკაული (სამაჯურები, რგოლები, ხატისუღლები, საკიდები, სარტყელი, მძივები), პასტისა და ქვის მძივები, ბრინჯაოსა და თიხის ჭურჭელი. 1950 წელს იქვე გათხარეს ორმოსამარხი, რომელშიც ადამიანისა და ცხენის ჩონჩხები იყო; 

2. აღნიშნული სამაროვნიდან 500 მ-ზე აღმოჩნდა პირველი საუკუნეების სამარხები. გათხარეს აგრეთვე ძვ. წ. VIII–VII სს. 2 აკლდამა, რომლებშიც შავპრიალა თიხის ჭურჭელი იყო. გოლოვინოს სამაროვანში გამოვლენილი მასალა თრიალეთის სინქრონული ძეგლების მსგავსია.

## ლიტერატურა
*Мартиросян А. А., Раскопки в Головино, კრ.: Археологические раскопки в Армении, Ер., 1954,№ 4.

კატეგორია:სომხეთის არქეოლოგიური ძეგლები
ნარიმანაბადი (ლენქორანი)

**ნარიმანაბადი** () —  დაბა აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4,876 კაცი.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია:ლენქორანის რაიონის დაბები
რომან მუჩიაშვილი

**რომან მუჩიაშვილი** (დ. 13 მაისი, 1974, საგარეჯო, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი პოლიტიკოსი და ფინანსისტი.  
## ბიოგრაფია
დაიბადა 1974 წლის 13 მაისს, საგარეჯოში. დაამთავრა თბილისის დამოუკიდებელი უნივერსიტეტი ფინანსებისა და კრედიტების სპეციალობით. 1996-1997 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მაკროეკონომიკური პროგნოზირების დეპარტამენტის უფროსი სპეციალისტი, 1997-1999 წლებში მაკროეკონომიკური პროგნოზირებისა და ანალიზის დეპარტამენტის წამყვანი სპეციალისტი და კონსულტანტი, 1999-2001 წლებში სამინისტროს ინფორმაციული და კომპიუტერული უზრუნველყოფის დეპარტამენტის კონსულტანტი. 2001-2003 წლებში — ფინანსთა სამინისტროს საზოგადოებასთან ურთიერთობისა და ინფორმაციის დეპარტამენტის კონსულტანტი. 2003-2004 წლებში იყო ფინანსთა სამინისტროს ინფორმატიკის სამსახურის კომპიუტერული და ინფორმაციული უზრუნველყოფის განყოფილების კონსულტანტი. 2004-2007 წლებში — ფინანსთა სამინისტროს საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის ქსელების ადმინისტრირების და ტექნიკური უზრუნველყოფის სამმართველოს სპეციალისტი. 2007-2016 წლებში იყო შპს „პატარძეულის“ ფინანსური დირექტორი.  2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (საგარეჯოს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 

## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:დაბადებული 13 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1974
კატეგორია:საგარეჯოში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი ფინანსისტები
კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები
კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
ფიცხელაურების კოშკი (პატარძეული)

200px|მინი
**ფიცხელაურების კოშკი**, *მრიზიანთ კოშკი* — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მთის ფერდობზე. აგებულია XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში. ეკუთვნოდა ფიცხელაურებს. ადგილობრივი მოსახლეობა მას მრიზიანთ კოშკსაც უწოდებს.

კოშკი ცილინდრულია, ხუთსართულიანი, ზემოთ შევიწროებული. ნაგებია რიყის ქვით. კონსტრუქციული ელემენტები აგურისაა. მხოლოდ მეორე სართულის კედლებია შიგნიდან შელესილი. 

კოშკის ქვედა სამ სართულს კამაროვანი გადახურვა აქვს.  მეოთხე და მეხუთე სართულებს ხის კოჭოვანი, ბრტყელი გადახურვა ჰქონია. სართულებს შორის კავშირი კედელში მოქცეული კობითაა შესაძლებელი. პირველი სართული დამხამარე დანიშნულებისაა. იგი შიგნიდანაც მრგვალია.  და კამარაში მოქცეული. მეორე სართული გეგმით რვაწახნაგაა. გადახურულია აგურის კამარით. მესამე სართული გუმბათოვანი კამარით გადახურული, წრიული ოთახია. კოშკის მეოთხე და მეხუთე სართულები საბრძოლო დანიშნულებისა იყო. მეოთხე სართულზე შემორჩენილია ოთხი სალოდე და ერთი საზარბაზნე, რომელთა შორის ერთი ან ორი დახრილი სათოფურებია. მეხუთე სართულის შემორჩენილ კედლში მხოლოდ სათოფურებია.

## რესურსები ინტერნეტში 
## ლიტერატურა 
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის კოშკები
ჯოვანი ბორჯია

**ჯოვანი ბორჯია** (; დ. 1474 — გ. 14 ივნისი, 1497) — ბორჯიათა გამოჩენილი ოჯახის წევრი. რომის პაპ ალექსანდრე VI-ისა და მისი საყვარლის, ვანოცა დეი კატანეის უკანონო ვაჟი. ჩეზარე, ლუკრეცია და ჯოფრედო ბორჯიების ძმა. განდიის ჰერცოგი 1488-1497 წლებში როგორც ესპანეთის მეფე ფერდინანდ II-ის ბიძაშვილის, მარია ენრიკეს დე ლუნას მეუღლე. 

## ბიოგრაფია 
ჯოვანი ბორჯია დაიბადა 1474 წელს რომში. იგი იყო კარდინალ როდრიგო ბორჯიასა და მისი საყვარლის, ვანოცა დეი კატანეის მეორე ვაჟი. გავლენების გაზრის მიზნთ 1488 წელს ჯოვანი ჩავიდა ესპანეთში და იქორწინა მეფე ფერდინანდ II-ის ბიძაშვილ მარია ენრიკეს დე ლუნაზე, რითაც მიიღო განდიის ჰერცოგობა. აღსანიშნავია, რომ მეფე ფერდინანდის დედა, დედოფალი ხუანა ენრიკესი იყო მარია ენრიკეს დე ლუნას ღვიძლი მამიდა. როგორც ცნობილია, მარია ენრიკეს დე ლუნა 1485 წლიდან დაქორწინებული იყო ჯოვანის ნახევარ ძმაზე, პიერო ლუიჯი ბორჯიაზე, რომელიც ქორწინებიდან მალევე დაიღუპა. ამ ქორწინებით ჯოვანი გახდა განდიის ჰერცოგი, სესას ჰერცოგი და ნეაპოლის დიდი კონეტაბლი. 

ჯოვანისა და მარიას ხანმოკლე ქორწინებიდან სულ სამი შვილი შეეძინათ: ტყუპები — ხუან და ფრანსისკა ბორჯიები, და ისაბელ ბორჯია. ხუანი შემდგომში განდიის ჰერცოგი გახდა, ფრანსისკა ვალიადოლიდში მონაზვნად აღიკვეცა, ხოლო ისაბელი ჯოვანის დაღუპვიდან მალევე დაიბადა. აღსანიშნავია, რომ ხუანი იყო მამა წმინდანად შერაცხული ფრანსისკო ბორჯიასი. 

1497 წელს ჯოვანი ბორჯია მშობლიურ რომს ეწვია, სადაც იგი ამავე წლის 14 ივნისის ღამეს, პიაცა-დელა-ჯუდეკას წინ, რომის გარეუბანში მოკლეს. ამ დროს იგი 21 წლის იყო. ჯოვანი ცოცხალი უკანასკნელად დედამისმა, ვანოცა დეი კატანეიმ ნახა, რომელმაც მისი ჩასვლის აღსანიშნავად შვილების შეკრება მოაწყო ოჯახურ ვახშამზე. გარდა მისი და მისი და-ძმებისა, ამ ვახშამს ესწრებოდნენ ვანოცას ქმარი, კარლო კანალე, ასევე ჯოფრი ბორჯიას მეუღლე, სანჩია არაგონელი და მათი ბიძაშვილი ხუან ბორჯია. მეორე დღეს, ვანოცას ვილაში ჯოვანის ცხენი მის გარეშე დაბრუნდა, რამაც მას აფიქრებინა, რომ მისი ვაჟი დაიკარგა. საბძებრო ჯგუფმა მისი გვამი მდინარე ტიბრის ნაპირზე იპოვნა გამორიყული. როგორც აღმოჩნდა იგი ჯერ მოკლეს, შემდეგ კი მდინარეში გადააგდეს. მისი გარდაცვალებით შეძრულმა მამამისმა, პაპმა ალექსანდრე VI-მ ინტენსიური გამოძიება წამოიწყო ამ საქმის გასახსნელად. როგორც შემდგომში გაირკვა ჯოვანი მისმა ძმამ, ჯოფრედო ბორჯიამ მოკლა თავის ცოლთან, სანჩია არაგონელთან რომანის გამო. აღსანიშნავია, რომ ჯოვანის გამორიყულ გვამს სხეულზე ხელუხლებლად ეკეთა ოქროთი სავსე ქისა, რამაც თავიდანვე გააჩინა ეჭვი, რომ იგი მძარცველებს არ მოუკლავთ და საქმეში არისტოკრატის ხელი იყო გარეული. 

## ლიტერატურა 
* Maxwell-Stuart, P.G., Chronicle of the Popes, London, Thames and Hudson, 1997, page 158–159, ISBN 0-500-01798-0
* Christopher Hibbert: The Borgias and Their Enemies. Harcourt, Inc. 2008, p. 30
* Sarah Bradford: Cesare Borgia; His Life and Times. London, 1876, p. 17
* Williams, George L. (1998). Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes. Jefferson, North Carolina: McFarland & Co. p. 217. ISBN 0-7864-2071-5.

კატეგორია:დაბადებული 1474
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1497
კატეგორია:რომში დაბადებულები
ვახტანგ გოდუაძე

**ვახტანგ ირაკლის ძე გოდუაძე** (დ. 10 ოქტომბერი, 1924, ქუთაისი — გ. 26 ოქტომბერი, 1990, იქვე) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1971). დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი (1949). 

## ბიოგრაფია
1950 წლიდან მუშაობდა ქუთაისის საპროექტო ინსტიტუტებში სხვადასხვა თანამდებობაზე, ბოლოს – „საქქალაქმშენსახპროექტის“ ქუთაისის ფილიალში (1965 წლიდან – ფილიალის მთავარი არქიტექტორი, 1968 წლიდან — მთავარი ინჟინერი). 1973-1983 წლებში იყო ქუთაისის სახელმწიფო დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის მოადგილე, 1985 წლიდან — ისევ საპროექტო ინსტიტუტის ფილიალის მთავარი არქიტექტორი. 1963-1978 წლებში არჩეული იყო საქართველოს არქიტექტორთა კავშირის ქუთაისის ორგანიზაციის თავმჯდომარედ. 1956-1957 და 1972-1975 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. ძირითადი ნამუშევრები: ქუთაისში — სასტუმრო „თბილისი“ (1954), ორდარბაზიანი კინოთეატრი (1957), საცხოვრებელი კვარტალი (60-იანი წწ.); მარტვილში — საცხოვრებელი სახლი და ადმინისტრაციული შენობა (50-იანი წწ.); საჩხერეში — კულტურის სახლი (1973). 

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები
კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1924
კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1990
ვახტანგ
კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები
ალბერტ რაზინი

**ალბერტ რაზინი** (; დ. 12 ივნისი, 1940 — გ. 10 სექტემბერი, 2019, იჟევსკი) — უდმურტი მეცნიერი და საზოგადო მოღვაწე. უდმურტული ენის დაცვის აქტივისტი. ფილოსოფიის მეცნიერებათა კანდიდატი. 2019 წლის 10 სექტემბერს უდმურტეთის რესპუბლიკის პარლამენტის წინ განახორციელა თვითდაწვის აქტი, რუსეთის ენის პოლიტიკის წინააღმდეგ პროტესტის ნიშნად.

## ბიოგრაფია 
1962 წელს დაამთავრა უდმურტეთის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი ქიმიისა და ბიოლოგიის მასწავლებლის კვალიფიკაციით. იყო უდმურტეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეროვნული ურთიერთობების ლაბორატორიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. 1992 წელს მიიღო მონაწილეობა უდმურტეთის უნივერსიტეტის ერთ-ერთი ინსტიტუტის შექმნაში, რომელსაც ხელმძღვანელობდა კიდეც. 

მუშაობდა უდმურტეთის მეცნიერებათა საზოგადოებაში. 

2019 წლის 10 სექტემბერს იჟევსკში, რესპუბლიკის პარლამენტის წინ, დილის 9 საათსა და 45 წუთზე რუსეთის ფედერაციის ენის პოლიტიკის გაპროტესტების ნიშნად დაიწვა თავი. ამ დროს მას ეკავა ორი პლაკატი. ერთზე ეწერა ავარელი პოეტის რასულ ჰამზათოვის სიტყვები:  მეორეზე კი ეწერა: 

## რესურსები ინტერნეტში 
* Альберт Разин: «Удмуртский этнос исчезает на глазах» 
* Удмуртский ученый поджег себя перед зданием Госсовета в Ижевске.
* «Умру за язык»: в Удмуртии ученый Разин сжег себя перед Госсоветом.
* Альберт Разин: биография учёного, устроившего акт самосожжения у здания Госсовета УР 
* Обращение А. А. Разина к депутатам Госсовета Удмуртской республики, 20 августа 2019 г.

## სქოლიო
კატეგორია:უდმურტი მეცნიერები
ლინა პაული

**ლინა პაული** (; დ. 12 ოქტომბერი, 1993, ფლორიდა, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი და პორნომსახიობი. სამსახიობო კარიერა დაიწყო პორნოგრაფიაში. საიტ Pornhub-ის რეიტინგში იკავებს მე-14 ადგილს. მონაწილეობა მიიღო 376 ფილმში. კარიერა დაიწყო 2016 წელს.

## ფილმოგრაფია
### სია
*2016: A Brazzers Christmas Special
*2017: Black & White Vol. 8 
*2017: Breast Worship 5 
*2017: Interracial Icon Vol. 4  
*2017: The Art of Anal Sex 5 
*2017: Brazzers House 2
*2017: Justice League XXX: An Axel Braun Parody
*2017: Family Holiday
*2017: Interracial Teens 4
*2018: DP Me 6
*2018: Big Wet Tits 17
*2018: Xander’s World Tour
*2018: Erotic Massage Stories Vol. 10
*2018: Perfectly Natural 15
*2018: Brazzers House 3 
*2018: The Bombshells 8
*2019: Natural 3
*2019: Squirt For Me 6
*2019: Lesbian Superstars
*2019: Watching My Hotwife] 6
და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 
* iafd.com

კატეგორია:დაბადებული 12 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1993
კატეგორია:ამერიკელი ქალი პორნომსახიობი
კატეგორია:ამერიკელი პორნო მსახიობები