open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
სლავიანსკი-ბაზარი (ტომსკი)

**სლავიანსკი-ბაზარი** () — უძველესი რესტორანი ქალაქ ტომსკში. მდებარეობს ლენინის მოედანზე, მდინარეების უშაიკისა და ტომის შეერთების ადგილზე. რესტორნის ნაგებობა წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურულ ძეგლს. 

## არქიტექტურა 
შენობა აგურისგანაა აგებული და გააჩნია სარდაფი. აქვს ოთხფერდა სახურავი. სახლი გეგმით კვადრატულია. შენობის ზომებია 10,5 X 10,5 მ.

## ისტორია 
ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული, ჩვენამდე მოღწეული შენობაა ქალაქის მთავარ მოედანზე. აგებულია ტომსკის საქალაქო საბჭოს გადაწყვეტილებით და ქალაქის ბიუჯეტით 1886-1888 წლებში ტომსკელი არქიტექტორის, ვიქტორ ხაბაროვის პროექტის მიხედვით ფსევდორუსულ სტილში. მშენებლობის ადგილად შეარჩიეს მდინარე ტომისა და უშაიკის შეერთების ადგილზე მდებარე ბაზრის მოედანი. რესტორნის გახსნა გაიმართა 1889 წლის 23 ივლისს. 

1890 წელს მას სახალინის გზაზე მიმავალი ანტონ ჩეხოვი სტუმრობდა. 2004 წელს სამიკიტნოს მახლობლად, მდინარე ტომის მხარეს აღმართეს ანტონ ჩეხოვის ძეგლი, რომელიც მოქანდაკე ლეონტი უსოვის ნამუშევარია.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემვეგ მოხდა რესტორნის ნაციონალიზაცია. 1918 წლის დასაწყისში აქ განათავსეს ბიბლიოთეკა ჯარისკაცებისთვის. 1928 წელს გაიხსნა საჩაიე გლეხებისთვის. 1937 წელს გადაეცა კოლმეურნის სახლს. 1984 წელს შენობა კაპიტალურად გაარემონტეს, თავდაპირველი ინტერიერი არ შემოუნახავთ.

1992 წელს შენობაში კვლავ რესტორანი გახსნეს იმავე სახელწოდებით. 1999-2002 წლებში ახალი სარეკონსტრუქციო სამუშაოები წარიმართა, შეცვალეს ინტერიერი, კედელზე განათავსეს ფოტოები და სურათები. მეორე სართულის დარბაზი მორთეს სასახლის სტილში.

## ლიტერატურა 
*Соловьева В. А. Славянский базар. // Наш город родной. Исторические и памятные места Томска. — Новосибирск, 1982. С. 62-63.
*Бурковский, Владимир Григорьевич. «Славянский базар» — гордость нашего города/ В. Г. Бурковский; [беседовала] О. Рубцова// ТОМСК magazine.- 2006.- № 6 (19): декабрь.- С. 70-71

## რესურსები ინტერნეტში
* АРХИТЕКТУРА И ИСТОРИЯ ГОРОДА ТОМСКА
* Славянский базар Томск. История города Томска.
* Фото 1971 года

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ტომსკში
კატეგორია:ტომსკის რესტორნები
ფიბრინი

გვიჩვენებს ფიბრინს, ჩაკეტილ ვენაში ექსტრავაზირებულ სისხლის წითელ უჯრედებთან ერთად.]]
**ფიბრინი** () — მაღალმოლეკულური ცილა. წარმოიქმნება სისხლის პლაზმა ფიბრინოგენისგან ფერმენტ თრომბინის მოქმედების შედეგად. ფიბრინის მოლეკულური აღნაგობა გვაძლევს განივზოლიანი ან სადა ბოჭკოების სურათს, რომელთა ხლართულისგან სისხლის შედედების დროს წარმოიქმნება კოლტი. ფიბრინის ჩამოყალიბება მოიცავს სამ სტადიას: პირველ სტადიაზე ფიბრინოგენის მოლეკულას ჩამოსცილდება 4 პეპტიდური ფრაგმენტი (პირველი ორის მოლეკულური მასაა 2000, ხოლო მეორე ორის 2500) და მიიღება ფიბრინ-მონომერი, რომელიც შედგება დისუფლიდური ბმებით დაკავშირებული 2 იდენტური სუბერთეულისაგან. მეორე სტადიაზე ხდება ფიბრინ-მონომერის აგრეგაცია — გლობულარული მდგომარეობიდან ფიბრილარულში გადასვლა, რაშიც მონაწილეობენ წყალბადური ბმები, ელექტროსტატიკური და ჰიდროფობული ურთიერთქმედების ძალები. აგრეგაციას ხელს უწყობენ დადებითად დამუხტული ნივთიერებები (კალციუმის იონები, პროტამინსულფატი) და აფერხებენ უარყოფითმუხტიანი ნივთიერებები (ჰეპარინი). მესამე სტადიაზე ფიბრინზე ფერმენტულ ზემოქმედებას ახდენს მასტაბილიზებელი ფაქტორი XIIIა — (ფიბრინოლიგაზა), რის შედეგადაც წარმოიქმნება კოვალენტური ბმები პეპტიდურ ჯაჭვებს შორის. ამ ფაქტორის უკმარისობის შემთხვევაში ვითარდება სისხლდენა. ფიბრინისგან ამზადებენ სტერილურ ფირფიტებს, რომელსაც ხმარობენ ქირურგიული ოპერაციის დროს კაპილარული სისხლდენის შესაჩერებლად.

## ლიტერატურა
კატეგორია:ცილები
კატეგორია:ბიოლოგია
კატეგორია:ჰემატოლოგია
ანტონ ჩეხოვის ძეგლი (ტომსკი)

**ანტონ ჩეხოვის ძეგლი** () — რუსი მწერლის, პროზაიკოსისა და დრამატურგის ანტონ ჩეხოვის ძეგლი ქალაქ ტომსკში. მდებარეობს მდინარე ტომის სანაპიროზე.

## ისტორია 
ანტონ პავლეს ძე ჩეხოვის ბრინჯაოს ორმეტრიანი ქანდაკება აღმართეს 2004 წლის 20 აგვისტოს მდინარე ტომის სანაპიროზე, ტომსკის დაარსების 400 წლისთავთან დაკავშირებით. ძეგლის ავტორია მოქანდაკე ლეონტი უსოვი. ძეგლი დაამონტაჟეს ხალხის ფინანსებით, კერძოდ ერთ-ერთი პირველი შემომწირველები გახდნენ ქალაქის მერი ალექსანდრე მაკაროვი, მისი მოადგილე სერგეი ლაზარევი, როსბანკის ტომსკის ფილიალის მმართველი ჩინგის აკატაევი, ასევე რესტორან „სლავიანსკი-ბაზარის“ მფლობელი ვლადიმერ ბურკოვსკი. 

მწერალი გამოსახულია გროტესკულ და კარიკატურულ სტილში: ლაბადაში, ქუდში, სათვალეში და არაპროპორციულად დიდი ფეხებით. ამ თვალსაზრისით ტომსკმა „შური იძია“ ჩეხოვზე, რომელიც სახალინისკენ მიმავალი შეჩერდა ქალაქში და კარგად არ მოიხსენია ქალაქი ტომსკი თავის მოგონებებში. 

ჩეხოვის ძეგლი გამოსახულია სხვავასხვა სახის სუვენირებზე: მაგნიტებზე, რგოლებზე, კალენდრებზე. ტომსკის სუვენირების მაღაზიებში იყიდება ძეგლის მინიატურული ასლები. 

2006 წელს ძეგლი ვანდალების მსხვერპლი გახდა. ვანდალმა ქოლგის ტარი მოატეხა ძეგლს. 

## ლიტერატურა 
* *Чехов А. П.* Из Сибири
* *Костин В. М.* Чехов на набережной
* *Калёнова Т. А.* Скандальный «памятник» / Наш современник. М., 2009. № 2. С. 262—268.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Томичи утёрли нос Чехову 
* Педикюр для Чехова
* Усов о переносе памятника Чехову: Можно и самого классика запретить 
* Чехов: «Томск — город скучный…» 
* Томские скульптуры попали в список лучших в России для селфи 

კატეგორია:ტომსკის ოლქის ძეგლები
ტომსკის საოლქო სახელმწიფო ფილარმონია

**ტომსკის საოლქო სახელმწიფო ფილარმონია** () — ტომსკის კულტურის დაწესებულება.

## ისტორია 
ტომსკის სახელმწიფო ფილარმონიის ისტორია იწყება 1946 წლიდან. საოლქო საბჭოს დეპუტატთა აღმასრულებელი კომიტეტის 1946 წლის 22 მაისის № 468 გადაწყვეტილებით, რომელიც ეთანხმებოდა სსრკ-ის ხელოვნების საქმეთა კომიტეტის განკარგულებას, ტომსკში უნდა შექმნილიყო საოლქო სახელმწიფო ფილარმონია. 

ფილარმონიაში მოქმედებდა სხვადასხვა შემოქმედებითი კოლექტივი, ციმბირის მიუზიკ-ჰოლი, საესტრადო კოლექტივები „Спасибо за улыбку“ (ანტონ და ელენე პიკოვსკების ხელმძღვანელობით) და „Томичи в пути“ (დავიდ კაიცევის ხელმძღვანელობით), ბოშათა ანსამბლი „Тэрнэ“ (ბორის შაშკოვის ხელმძღვანელობით), საესტრადო სასულიერო ორკესტრი ზაქარია ნეიზლერის ხელმძღვანელობით. 

ტომსკის ფილარმონიაში გამოდიოდნენ ისეთი ცნობილი კოლექტივები როგორებიც იყვნენ, იგორ მოისეევის ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლი, ცეკვის ანსამბლი „Березка“, ევგენი მრავინსკის ლენინგრადის სიმფონიური ორკესტრი, „მოსკოვის ვირტუოზები“ და სხვა. 

1981 წელს ტომსკში დაამონტაჟეს ორგანი. 1986 წლის გაზაფხულზე გაიხსნა ტომსკის ფილარმონიის ახალი შენობა დიდი საკონცერტო დარბაზით.

1996 წელს ტომსკის ფილარმონიის ორკესტრმა მიიღო აკადემიური ორკესტრის საპატიო წოდება.

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт Томской филармонии
* Томская областная государственная филармония 
* Томская областная государственная филармония 

კატეგორია:ტომსკის კულტურა
კატეგორია:რუსეთის ფილარმონიები
რუბლის ძეგლი (ტომსკი)

**რუბლის ძეგლი** () — 1997 წელს გამოცემული ერთი რუსული რუბლის ნომინალის ძეგლი ტომსკში. დამზადებულია ხისაგან. მისი მასაა 250 კგ. მასშტაბი — 100:1. აქვს ხის ბუნებრივი ფერი, ზემოდან დაფარულია სპეციალური მასალით, რომელიც იცავს ნალექებისაგან. მცირე ხნით განთავსებული იყო პლასტმასის გამჭვირვალე სათავსში.

2008 წლის 10 ივნისიდან 2014 წლის 8 მაისამდგე რუბლის ძეგლი იდგა ნოვოსობორნის მოედანზე ტომსკში, საიდანაც მოხდა მისი დემონტაჟი და წაიღეს გასარემონტებლად.

2015 წლის 17-18 აპრილს მეექვსე გამოფენა-ბაზრობის „ჩვენი პირადი ფინანსები“ დროს გამოფინეს ტომსკის სახელმწიფო ფილარმონიის წინ მდებარე მოედანზე, ხოლო რამდენიმე დღის შემდეგ გადაიტანეს აღდგომის მთაზე, ტომსკის ისტორიის მუზეუმის ახლოს.

## ისტორია 
ხის ერთ რუბლიანის ძეგლი აღმართეს 2008 წლის 10 ივნისს ტომსკის მეოთხე კარნავალის ფარგლებში. კარნავალის ორგანიზატორი და ძეგლის დადგმის ინიციატორი გახდა ქალაქ ტომსკის ადმინისტრაცია და მედია-ჰოლდინგი „სარეკლამო დაიჯესტი“. ფესტივალის საორგანიზაციო კომიტეტმა უკვე შეიტანა განაცხადი ხის რუბლის გინესის რეკორდების წიგნსა და რუსეთის რეკორდების წიგნში  შეტანის შესახებ, როგორც მონეტის ქვეყანაში ყველაზე დიდი ასლი.

## სიმბოლიკა 
ფესტივალის საორგანიზაციო კომიტეტმა რუბლის ხის ქანდაკების შექმნის იდეა ახსნა იმით, რომ ტომსკი მოსახლეობისათვის და სტუმრებისთვის დაკავშირებულია სიტყვა „ხესთან“, ხის არქიტექტურის დამსახურებით. ასევე ქანდაკება ხაზს უსვამს ტომსკის მხარეში ტყის მასივების დიდ რაოდენობას. 

## სქოლიო
კატეგორია:ტომსკის ოლქის ძეგლები
ლოლიტა (მრავალმნიშვნელოვანი)

**ლოლიტა** შეიძლება აღნიშნავდეს:

*ლოლიტა  — ვლადიმერ ნაბოკოვის რომანი
## ფილმები
*ლოლიტა  — 1962 წლის სტენლი კუბრიკის ფილმი
*ლოლიტა  — 1991 წლის  რამაზ გიორგობიანის ფილმი
*ლოლიტა — 1997 წლის ედრიანა ლაინის ფილმი
## მუსიკა
*ლოლიტა  —  ოპერა
## პიროვნებები
*ლოლიტა   — ესპანელი მომღერალი
მიხაილოვსკის სასახლე

**მიხაილოვსკის სასახლე** () — დიდი არქიტექტურული მნიშვნელობის ძეგლი, რომელიც სანქტ-პეტერბურგის ცენტრში მდებარეობს. სწორედ ამ შენობაშია რუსეთის სახელმწიფო მუზეუმი. 

## ისტორია 
ახალი რეზიდენციის შექმნის იდეა დიდი თავადის, მიხეილ პავლეს ძისთვის, ეკუვნოდა იმპერატორ პავლე პირველს. 1798 წელს იმპერატორმა ბრძანა აეშენებინათ სასახლე თავისი უმცროსი ვაჟისთვის. მან ვერ მოასწრო სასახლის ნახვა, რადგან გადატრიალების დროს დაიღუპა. მიუხედავად მისი სიკვდილისა, ბრძანება შესრულდა და სასახლე აშენდა. სასახლის მშენებლობა იმპერატორ ალექსანდრე პირველის ბრძანებით დაიწყო მაშინ, როცა დიდი თავადი მიხეილი 21 წლის იყო. 

სასახლის პროექტი ეკუთვნის არქიტექტორ კარლ როსს, იგი მასზე მუშაობდა 1817 წელს. მას ეკუთვნის ასევე სასახლის მიმდებარედ მთელი რიგი არქიტექტურული ანსამბლის შექმნა. მას ეკუთვნის არა მარტო სასახლის პროექტი, არამედ მის წინ მდებარე მოედანზე არსებული ნაგებობების და ორი ქუჩის: ინჟინერნაიას და მიხაილოვსკაიას დაგეგმარებაც.

1819 წლის აპრილის დასაწყისში შეიქმნა სასახლის მშენებლობასთან დაკავშირებით კომისია. შენობის პროექტის პრეზენტაცია 14 ივლისს შედგა, ხოლო 26 ივლისს მშენებლობა დაიწყო. 1825 წლის 30 აგვისტოს (11 სექტემბერს)  სასახლე აკურთხეს. 1895 წელს მიხეილ პავლეს ძის გრანდიოზული სასახლე გადაეცა სახაზინოს. 1895 წლის 13 აპრილს რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის ბრძანებით აქ გაიხსნა „რუსეთის სახელმწიფო მუზეუმი“ მამის, ალექსანდრე III-ის ხსოვნის უკვდავსაყოფად. მუზეუმის მთავარი შენობა კი სწორედ მახაილოვსკის სასახლეა — დიდი თავადიის, მიხეილ პავლეს ძის ბრწყინვალე ნეოკლასიკური რეზიდენცია.

## ლიტერატურა
* Пилявский В. И. Зодчий Росси. — М.—Л.: ГИАиГ, 1951.

## რესურსები ინტერნეტში
* История Михайловского дворца на сайте Русского Музея
* Виртуальный тур по Михайловскому дворцу
* Выставки и экспозиции в Михайловском дворце

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
შოკი

**შოკი** ( — *ბიძგი*, *დარტყმა*) — მწვავე, სიცოცხლისათვის სახიფათო მდგომარეობა, რომელიც ვითარდება რაიმე ზეძლიერი ზემოქმედების შედეგად და ახასიათებს ორგანიზმის ყველა ფიზიოლოგიური სისტემის მოქმედების პროგრესიული დარღვევა. შოკი შეიძლება გამოიწვიოს ტრავმამ (ტრავმული შოკი), დამწვრობამ (დამწვრობის შოკი), ოპერაციამ (ოპერაციის შემდგომი შოკი), სისხლის შეუთავსებლობამ (ჰემოლიზური შოკი), ანაფილაქსიამ (ანაფილაქსიური შოკი), გულის ფუნქციის დარღვევამ (კარდიოგენული შოკი), ქსოვილთა და ორგანოთა იშემიამ (იშემიური შოკი), სისხლის დიდი რაოდენობით დაკარგვამ და სხვა. 

შოკი პირველად აღწერა ფრანგმა ქირურგმა ა. ლედრანმა (1737), რუსეთში — ნ. პიროგოვმა (1870). შოკის კლინიკური გამოვლინება მრავალნაირია; ყველაზე მეტად დამახასიათებელია მწვავე სისუსტე და არტერიული წნევის პროგრესული დაქვეითება. 

შოკის განვითარების მექანიზმები ჯერ კიდევ არ არის ბოლომდე შესწავლილი. ნეიროფლექსური კონცეფციით, შოკს იწვევს ტკივილის მძლავრი იმპულსი, რომელიც ჯერ აღაგზნებს, შემდეგ კი თრგუნავს ნერვულ სისტემას. ჰემოდინამუკური კოცეფციის მიხედვით შოკის განვითარებაში წამყვანი ფაქტორია ცირკულაციაში არსებული სისხლის მოცულობის შემცირება, რის შედეგადაც ირღვევა ქსოვილების სისხლით მომარაგება; ტოქსემიური კონცეფციის მიხედვით შოკის მიზეზია სისხლში ქსოვილოვანი წარმოშობის ბიოლოგიურად აქტიური ნივთიერებების მოხვედრა, რის გამოც ირღვევა ადგილობრივი და სისტემური სისხლის მიმოქცევა და სხვა. როგორც ჩანს, ყველა ზემოჩამოთვლილ ფაქტორს გარკვეული მნიშვნელობა აქვს შოკის განვითარებაში. 

ზეძლიერი ნერვული სტიმულებით (ან ტოქსიკური ნივთერებებით) ნერვული სისტემის პირველადი მკვეთრი გააქტივება იწვევს კატექოლამინების ჭარბი რაოდენობით გადასროლას სისხლში, რაც, თავის მხრივ, იწვევს კანის, კუნთების, თირკმელების, მუცლის ღრუს სისხლძარღვების სპაზმს და კლინიკურად ვლინდება კანის საფარვლის სიფერმკრთალითა და გაცივებით, გუგების შევიწროებით, სახეზე ცივი ოფლით და სხვა. ქსოვილებისათვის სისხლის მიწოდების შემცირება დაკავშირებულია სისხლში ანაერობული ცვლის პროდუქტების, ბიოგენური ამინების, კანინების დ ასხვათა დაგროვებასთან, რაც სხვა ჰუმორალურ ფაქტორებთან ერთად (მაგალითად, ჟანგბადის პარციალური წნევის დაქვეითება და სხვა) ხელს უწყობს ნერვული სისტემის მარეგულირებელი ფუნქციების შემდგომ მოშლას. მომდევნო სტადიებში შოკის პათოგენეზის წამყვანი ფაქტორებია ჰიპოქსია, სისხლძარღვოვანი ტონუსის დაცემა, ქსოვილთა მიკროცირკულაციის მოშლა, შემდეგ კი უჯრედოვანი მეტაბოლიზმის უხეში დარღვევა, რასაც მოსდევს უჯრედების მემბრანების დაზიანება. შოკის შემოდგომ მიმდინარეობას ართულებს წვრილ სისხლძარღვებში სისხლის შეგუბება, სისხლძარღვებში ერითროციტების შეწებება, კორონარული სისხლის ნაკადის შემცირება, გულის მწვავე უკმარისობა და სასიცოცხლო ორგანოების ფუნქციის მოშლა. დამახასიათებელია კანის ცინოზი, ძაფისებრი პულსი, არტერიული წნევის მკვეთრი დაცემა, გახშირებული ზერელე სუნთქვა, ცნობიერების დაკარგვა და სხვა. 

ტერმინ „შოკს“ იყენებენ აგრეთვე ფსიქიკის განსაზღვრული მდგომარეობის, მძიმე ნერვული ტრავმის (ფსიქიკური ან ემოციური შოკი) აღსანიშნავად. 

## მკურნალობა 
ტარდება შოკის საწინააღმდეგო სასწრაფო ღონისძიებანი იმისდამიხედვით, თუ რამ გამოიწვია შოკი და განვითარების რომელ სტადიაშია; ტკივილგამაყუჩებელი საშუალებანი, სისხლისა და მისი შემცვლელების გადასხმა, ჟანგბადით თერაპია, ჰორმონები, ვიტამინები და სხვა. 

## ლიტერატურა 
კატეგორია:რეანიმატოლოგია
კატეგორია:სიკვდილის მიზეზები
გიორგი გოგოლაშვილი

**გიორგი ბიძინას ძე გოგოლაშვილი** (დ. 24 ივლისი 1948, სოფ. კურსები, ახლანდ. ტყიბულის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ენათმეცნიერი, ქართველურ ენათა მკვლევარი; ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1992), პროფესორი (1994). 

## ბიოგრაფია
1971 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფილოლოგიის ფაკულტეტის კავკასიურ ენათა განყოფილება. 1975 წლიდან მუშაობდა თსუ-ს ახალი ქართული ენის, 1992 წლიდან კი — ძველი ქართული ენის კათედრაზე; 2003 წელს აირჩიეს ამავე კათედრის გამგედ. 1978 წლიდან მუშაობდა არნოლდ ჩიქობავას სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტში: იყო სწავლული მდივანი (1982–1985), დირექტორის მოადგილე (1985–1995), განყოფილების ხელმძღვანელი (1995–1996), წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი (1996 წლიდან), უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი (2006 წლიდან).

გოგოლაშვილი შრომები ეძღვნება ძველი და ახალი ქართული ენის მორფოლოგიის, ენისა და კულტურის, ქართული დიალექტოლოგიის, ენის ისტორიის საკითხებს. სხვადასხვა დროს იყო საქართველოს პრეზიდენტთან არსებული ქართული ენის სახელმწიფო კომისიის წევრი, ჟურნალ „ბურჯი ეროვნებისას“ გამომცემელ-რედაქტორი, „საენათმეცნიერო ძიებანის“ მთავარი რედაქტორი, ჟურნალ „ენათმეცნიერების საკითხების“ მთავარი რედაქტორის მოადგილე. 1994 წელს პედაგოგიურ საქმიანობაში გაწეული ღვაწლისათვის დაჯილდოვდა იაკობ გოგებაშვილის მედლით. 

## ბიბლიოგრაფია 
* ერთხელ საქართველოში (ავტორი). - თბილისი, ბ. ჯორბენაძის საზოგადოების გამოცემა, 2000. - ISBN: 99928-820-2-6
* მარადიულნი თანამედროვენი (ავტორი). - თბილისი, ბ. ჯორბენაძის საზოგადოების გამოცემა, 2000. - ISBN: 99928-820-1-8
* ქართული ენის სახელზმნური ფუძეების ლექსიკონი : ლექსიკონი (თანაავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1991. - ISBN: 5-520-01075-7
* ქართული ენის ზმნური ფუძეების ლექსიკონი : ლექსიკონი (თანაავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1989. 
* ქართული ზმნის უღვლილების სისტემა (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1988. .
* დრო: კილოთა მეორე სერიის ფორმები ახალ ქართულში (ავტორი). - თბილისი, თსუ, 1984.

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* 

კატეგორია:დაბადებული 1948
კატეგორია:დაბადებული 24 ივლისი
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი ენათმეცნიერები
კატეგორია:გოგოლაშვილები
ფონტანკის სახლი

**ფონტანკის სახლი** () — მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში. გრაფ შერემეტევის ერთ-ერთი სასახლე, რომელმაც მიიღო სახელი მდინარე ფონტანკისგან, რომლის გასწვრივ სანაპიროზეც მდებარეობს. 1917 წლამდე, სასახლე ეკუთვნოდა შერემეტევის შთამომავლებს. ამჟამად, სასახლის მთავარ შენობაში ფუნქციონირებს მუსიკის მუზეუმი, რომელიც მოიცავს მეორე სართულის ძირითადი დარბაზების გარემონტებულ კომპლექსს.

## ისტორია
მიწის ნაკვეთი იმპერატორმა პეტრე პირველმა გადასცა, თავის ფელდმარშალს ბ. პ. შერემეტევს, 1712 წელს. მდინარე ფონტანკას გაწვრივ ნაკვეთები ჭაობიანი იყო. ნელ-ნელა შერემეტევებმა დაიწყეს ამ ადგილის აღორძინება და ააშენეს რამდენიმე სახლი. 1730–1740 წლებში არქიტექტორ გ. დ. დიმიტრიევის ხელმძღვანელობით ძველ ხის კორპუსის ადგილას, ბორის პეტრეს ძე შერემეტვის ვაჟ პეტრესთვის აშენდა ახალი სახლი. 1750-იან წლებში კი აშენდა ახალი ორსართულიანი სახლი ბაროკოს სტილში. შენობის მეორე სართულზე მოეწყო ვერანდა. 1759 წელს შენობის შესასვლელში განთავსდა მოოქროვილი ოცი ცხენის სკულპტურა, ი. ფ. დუნკერის ავტორობით. 

1830-1840 წლებში სასახლეში მუშაობდა არქიტექტორი ი. დ. კორსინი. მისი დიზაინის მიხედვით, 1838 წელს, დამზადდა თუჯის ღობე კარიბჭით. სასახლის ინტერიერი მთლიანად გადაკეთდა და 1845 წელს გაშენდა ბაღი. 1867 წელს მოეწყო სასახლის ჩრდილოეთი ნაწილი ნ. ლ. ბენუას პროექტით. 1871 წელს გრაფი დიმიტრი ნიკოლოზის ძის გარდაცვალების შემდეგ მისი ქონება გაიყო შვილებს, სერგეისა და ალექსანდრეს შორის. ფონტანკის სახლი ერგო სერგეის. 1874 წელს აქ აშენდა ახალი ხუთსართულიანი შენობა ა. კ. სერებრიაკოვის მიერ. 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ, სასახლის უკანასკნელი მფლობელი, გრაფ სერგეი შერემეტევი ნებაყოფლობით წავიდა სასახლის ნაციონალიზაციაზე.

შერემეტევის სასახლის შენობების კომპლექსი შედის, რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტების ერთიან სიაში. სასახლეს სხვადასხვა დროს აქტიურად სტუმრობდნენ ცნობილი ადამიანები, მათ შორის: მხატვარი ო. ა. კიპრენსკი, რომელმაც აქ შექმნა რამდენიმე ცნობილი ნახატი. სასახლეში განთავსებულია წმ. ბარბარეს სახელობის ეკლესია, იარაღისა და ანტიკური დარბაზი. მუსიკის მუზეუმის კოლექცია მოიცავს სხვადასხვა მუსიკალურ ინსტრუმენტებს. ეს კოლექცია განთავსებულია სასახლის პირველ სართულზე. პერესტროიკის შემდეგ აღდგა მეორე სართულის საზეიმო ლუქს ოთახი, რომელიც დღეს ღიაა საზოგადოებისათვის, თუმცა მის სანახავად დამთვალიერებელმა უნდა შეიძინოს ცალკე მეორე ბილეთი.

## ლიტერატურა
* Краско А. В. Три века городской усадьбы графов Шереметевых. Дюди и события. — М.: Центрполиграф, 2009. — 443 с. ISBN 978-5-9524-4363-1
* Усадьба графов Шереметевых «Фонтанный дом». — СПб.: ГБУК «СПб ГМТиМИ», 2012. — 304 с. ISBN 978-5-91461-021-7

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ფრეილინის სახლები

**ფრეილინის სახლები** () — მდებარეობს პეტერგოფში, არის ორი ისტორიული ნაგებობის კომპლექსი. აშენდა 1853–1858 წლებში. იგი არის, ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. მდებარეობს სასახლის მოედანზე. მოიხსენიებენ ასევე როგორც **ფრეილინის კორპუსები**.

## ისტორია
იმ ტერიტორიაზე, სადაც სახლები დღეს დგას, თავდაპირველად იდგა 5 ხის სახლი, სამხედრო კავალერიის კომპლექსიდან შემორჩენილი. ორი ძველი სახლი დაცულია სასახლის ტერიტორიაზე საზაფხულო დასვენებისათვის. შესაბამისად, ფრეილინსკის სახელი გადაეცა ახალ სახლებს. შენობების არქიტექტორი იყო ნიკოლოზ ბენუა.

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, ისინი დასასვენებელ სახლებად, შემდეგ კი ტურისტებისთვის სასტუმროდ გადაკეთდა. ამჟამად, დასავლეთის შენობაში განთავსებულია ბენუების საოჯახო მუზეუმი, რომელიც 1988 წელს გაიხსნა ნ. ა. ბენუის ინიციატივით, ხოლო 2006 წლის აგვისტოში აღმოსავლეთით მდებარე შენობაში გაიხსნა სასტუმრო „ფრეილინის სახლი“. საოჯახო მუზეუმში დაცულია XIX-XX საუკუნეების მეორე ნახევარში მოღვაწე, რუსი მოქანდაკეების და მხატვრების სკულპტურული და ფერწერული ნამუშევრები.

## არქიტექტურა
ფრეილინის სახლების არქიტექტურა პეტერგოფში მდებარე დიდი სასახლის არქიტექტურის ანალოგია. ორივე არის შესრულებული ბაროკოს სტილში და ანალოგიურადაა გაფორმებული. სახლები ერთმანეთს უკავშირდება თაღოვანი კარიბჭით. სახლს ამშვენებს პეტერგოფის გერბი.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
უტკინის აგარაკი

**უტკინის აგარაკი** () მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. აგარაკი მდებარეობს მდინარეების ოკერვილის და ოხადის შესართავთან. აგარაკი აშენდა მომღერალთა გუნდის დირექტორის, მარკ პოლტოროცკისა და მისი ცოლის აგაფოკლეა ალექსანდრეს ასული პალტარაცკაიასათვის, შემდგომში შენობა ეკუთვნოდა პრინცესა ზინაიდა შახოვსკაიას. 2017 წლის მდგომარეობით, შენობა წარმოადგენდა ურბანული ქანდაკების მუზეუმის ერთ-ერთ ფილიალს. დღეს, შენობაში დაგეგმილია სარემონტო სამუშაოები და შემდგომში მისი გამოყენება  სამეცნიერო და საგანმანათლებლო საქმიანობისათვის. 

## ისტორია
XVIII საუკუნის შუა რიცხვებში, მიწის მფლობელები გახდნენ მარკ თევდორეს ძე პოლტოროცკი და  მისი ცოლი აგაფოკლეა ალექსანდრეს ასული პალტარაცკაია. 1790 წელს ა. ა. პოლტოროცკის ინიციატივით, აქ აშენდა ცენტრალური მერის შენობები კლასიკურ სტილში. არსებობს ვარაუდი, რომ პროექტის ავტორი არქიტექტორი ნ. ა. ლვოვი იყო. ოფიციალურად შენობა გაიხსნა 1820-1830-იან წლებში. 1814 წელს პოლტოროცკაიამ გადაწყვიტა გაეყიდა ქონება. 1828 წლის 21 დეკემბერს  პრინცესა ზინაიდა  შახოვსკაიამ იყიდა. ამის შემდგომ ფიქსირდება სწორედ სახელწოდება „უტკინი“. 

რევოლუციის შემდეგ, სამკვიდრო გადაეცა ჯანმრთელობის კომისარიატს და აქ განთავსდა მალოხტისნკის მეორე ფსიქიატრიული საავადმყოფოს განყოფილება. 1933 წელს, სარემონტო სამუშაოების დროს, მთავარი შენობის მხატვრობა განადგურდა. 2012 წლის 27 ოქტომბერს სანქტ-პეტერბურგის ვიცე-გუბერნატორის ვასილი კიჩეჯის დადგენილებით აქ განთავსდა ქალაქის ქანდაკების მუზეუმი. 

## რესურსები ინტერნეტში
* Н. П. Столбова // «Уткина дача». 
* «Уткина дача» на сайте «Живого города» 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ტომსკის სინაგოგა

300px|მინი
**ტომსკის სინაგოგა** () — სინაგოგა ქალაქ ტომსკში. მდებარეობს ქალაქის ლენინის რაიონში, როზა ლუქსემბურგის ქუჩაზე № 38-ში. არის ციმბირში ყველაზე ძველი სინაგოგა.

## ისტორია 
ტომსკის სინაგოგის ისტორია იწყება 1850 წლიდან, როდესაც ააშენეს მისი პირველი ხის შენობა. იგი მოქმედებდა ნახევარი საუკუნე და მის ადგილზე 1902 წელს ვაჭარი ებრაელების და მრევლის ფინანსებით ააგეს ორსართულიანი აგურის სინაგოგა. სინაგოგა საზეიმოდ გაიხსნა 1902 წლის 15 სექტემბერს. სინაგოგის რაბინები იყვნენ ბერ ლევინი (1902–1907 წწ.), ბორუხ ბერი (1907–1915 წწ.), მეერ ბენ შლომო პევზნერი (1915–1929 წწ.).

1929 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ სინაგოგა დახურა და 1999 წლამდე გადადიოდა ერთი სახელმწიფო ორგანიზაციის ხელიდან მეორის ხელში. მის შენობაში სხვადასხვა დროს განთავსებული იყო კინოთეატრი, ბელოცერკოვის სამხედრო სასწავლებელი, ტომსკის საოლქო სასამართლო. 1999 წელს შენობა, რომელიც უკანასკნელი 70 წლის განმავლობაში არც ერთხელ არ გარემონტებულა, დაუბრუნდა ებრაულ საზოგადოებას 49 წელი უსასყიდლოდ გამოყენებისათვის.  

2002 წლის დეკემბრისათვის შენობა გაამაგრეს, ხოლო 2010 წლის დეკემბრისათვის დასრულდა სინაგოგის სარესტავრაციო სამუშაოები. 2010 წლის 8 დეკემბერს სინაგოგა კვლავ გახსნეს. გახსნის ცერემონია დაიწყო ტრადიციული სანთლების ანთებით. შემდეგ ებრაული ტრადიციის მიხედვით სინაგოგაში შეიტანეს გრაგნილი თორა, რომელიც ცერემონიის დაწყებამდე ხელით დაწერეს. საზეიმო ღონისძიებაში მონაწილეობა მიიღო რუსეთის მთავარმა რაბინმა ბერლ ლაზარმა, დსთ-ის ებრაელთა ფედერაციის პრეზიდენტმა ლევ ლევაევმა, ტომსკის ოლქის მთავარმა რაბინმა ლევი კამინეცკიმ, ტომსკის მერმა ნიკოლოზ ნიკოლაიჩუკმა. 

ცერემონიალის დასრულების შემდეგ სინაგოგის ეზოში საფუძველი ჩაუყარეს ებრაული საბავშვო ბაღისა და სკოლის მშენებლობას.

## ლიტერატურა 
* Синагога // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 319-320. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 
* 

კატეგორია:ტომსკის სინაგოგები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ტომსკში
კავალერიის სახლები

ტერმინი **კავალერიის სახლები** შეიძლება აღნიშნავდეს:

* კავალერიის სახლები (პუშკინი) — ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში, პუშკინი. 
* კავალერიის სახლები (პეტერგოფი) — ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში, პეტერგოფი.
კავალერიის სახლები (პეტერგოფი)

**კავალერიის სახლები** () — ისტორიული შენობების კომპლექსი პეტერგოფში. სახლები აშენებული 1799–1801 წლებში. აღნიშნულ შენობებს მინიჭებული აქვთ ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი სტატუსი. მდებარეობს პრავლენსკოის ქუჩის გასწვრივ.

## ისტორია 
არსებული სახლები აშენდა არქიტექტორ ფრანც ბრაუერის მიერ, სასამართლო თანამდებობის პირთა და ტექნიკური პერსონალისთვის. თავდაპირველად აქ იდგა ხის სახლები, რომელიც დაპროექტებული იყო 1732 წელს მ. ზემცევის მიერ. შემდგომში ისინი ჩანაცვლდა ქვის სახლებით. განსაკუთრებული ადგილი უკავია სახლს კოშკით, რომელიც გადაჰყურებს სანქტ-პეტერბურგის პროსპექტს. კოშკის კომპლექსში, განთავსებული იყო ზარი, რომელიც აუწყებდა მოსახლეობას დღის დასაწყისს. თავდაპირველად იყო ხის კომპლექსი, შემდეგ აშენდა ქვისგან. შეინარჩუნეს კოშკი, სადაც განთავსებული იყო ზარი. დიდი სამამულო ომის დროს ერთ-ერთი სახლი განადგურდა, მისი უწინდელი ადგილი ახლა მოედანზეა. XIX-XX საუკუნეებში შენობა გამოყენებული იყო სხვადასხვა საჭიროებებისათვის, აქ განთავსებული იყო სასახლის გამგეობა, შემდეგ კი პეტერგოფის სასახლეთა დირექტორატი, მუზეუმები. 

2005 წლის 9 სექტემბერს პეტერგოფის 300 წლისთავისადმი მიძღვნილ ღონისძიების ფარგლებში სახლის კოშკი გაიხსნა. დღეს სახლი ნაწილობრივ რჩება საცხოვრებლად. სახლის ფასადი გლუვია, აქვს გრძელი კუთხის ფანჯრები. სახლებს არ აქვს დეკორი. სახლების რეკონსტრუქციის შემდგომ შენარჩუნდა ფასადების და ინტერიერის თავდაპირველი იერსახე. ამჟამად, სახლების საერთო ტექნიკური მდგომარეობა დამაკმაყოფილებელია.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კავალერიის სახლები (პუშკინი)

**კავალერიის სახლები** () მდებარეობს ქალაქ პუშკინში. არის ისტორიული ნაგებობების კომპლექსი. სახლები აშენდა 1752-1753 წელს. კავალერიის სახლებს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტის სტატუსი აქვთ მინიჭებული. 

სახლების მშენებლობა დაიგეგმა ტერიტორიის გაწმენდის შემდეგ, რომელიც არ შეესაბამებოდა იმპერიული რეზიდენციის სტატუსს. 1748 წელს დედოფალმა ელიზაბეტმა ბრძანა აეშენებინათ 4 ქვისა და 1 ხის სახლი კავალერიისთვის.  1748 წლის 29 სექტემბრის ბრძანებით, სახლების მშენებლობა დაევალა  არქიტექტორ ს. ი. ჩევაკინსკის. 1752-1753 წლებში აღნიშნულ ტერიტორიაზე აშენდა ბაროკოს სტილში შესრულებული ერთსართულიანი სახლები. 1784 წელს ისინი გაფართოვდა არქიტექტორის ი. ნეილოვის მიერ, რომელმაც შეინარჩუნა თავდაპირველი სტილი მეორე სართულზეც. მოგვიანებით სახლები გადაკეთდა სხვადასხვა გზით. 

აღნიშნული სახლები ახლოს დგას XVIII საუკუნის 40-იან წლებში, ქალაქ პეტერბურგში აშენებული ქალაქის შენობების ტიპთან. სახლებში სართულები ერთმანეთთან გამოყოფილია ფართო პროფილით. აღნიშნული სახლებიდან აღსანიშნავია თავდაპირველად სამრეცხაო სახლი. სადაც ცხოვრობდა სამეფო ლიცეუმის დირექტორი. ასევე, სამკურნალო სახლის შტაბი, მოგვიანებით ცნობილი როგორც კარამზინის სახლი. მასში 1816 წლიდან ისტორიკოსი ნ. მ. კარამზინი ცხოვრობდა. ამ სახლს ხშირად სტუმრობდა ალექსანდრე პუშკინი, რომელიც მეგობრობდა მის მფლობელთან. 1811–1816 წლებში ორ სართულიანი კავალისის სახლი („ენგელგარდტის სახლი“) გადაკეთდა არქიტექტორის, ვ. პ. სტასოვის მიერ. კავალერიის სახლებიდან დღევანდელ დღემდე მოაღწია სამრეცხაო, გოფმარშალსკის, კაბინეტურმა და შტაბ-ლეკარსკის ქვის შენობებმა.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ვალერიან გოგოლაშვილი

**ვალერიან (ვლადიმერ) გიორგის ძე გოგოლაშვილი** (დ. 20 თებერვალი 1935, სოფ. ანაგა, ახლანდ. სიღნაღის მუნიციპალიტეტი - გ. 14 თებერვალი 2015) — ქართველი ჟურნალისტი, საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი (1980).

## ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი 1959 წელს და მოსკოვის საფინანსო-ეკონომიკური ინსტიტუტი 1978 წელს. 1960 წლიდან მუშაობდა გაზეთ „სოფლის ცხოვრების“ რედაქციაში, მათ შორის მთავარ რედაქტორად 1987–1990 წლებში. XX საუკუნის 70–80-იან წლებში თავი გამოიჩინა საქართველოს სოფლის მეურნეობის პრობლემებისადმი მიძღვნილი სტატიებითა და ნარკვევებით. მისმა ანალიტიკურმა და კრიტიკულმა საგაზეთო პუბლიკაციებმა სათავე დაუდო იმდროინდელ სიახლეს — ჟურნალისტურ გამოძიებას. ნარკვევების ციკლისთვის „ნია გრუზინსკაიას ცხელი ზამთარი“ მას მიენიჭა საბჭოთა კავშირის ჟურნალისტთა კავშირის პრემია (1975). 1990 წელს გოგოლაშვილი დაინიშნა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საზოგადოებასთან და მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსად; 1993 წელს მიენიჭა პოლკოვნიკის წოდება. 1991–1994 წლებში ოთხჯერ დაჯილდოვდა საქართველოს ჟურნალისტთა შემოქმედებითი კავშირის პრემიით — „ექსტრემალურ სიტუაციებში მამაცობისა და პროფესიონალიზმის გამოჩენისათვის“. 1970–1994 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას თსუ-ის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. არის ნარკვევების, რამდენიმე წიგნის, „პრესის თეორიისა და პრაქტიკის“ სახელმძღვანელოს თანაავტორი. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (2000).

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* 
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1935
კატეგორია:დაბადებული 20 თებერვალი
კატეგორია:სიღნაღის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:გოგოლაშვილები
კატეგორია:გარდაცვლილი 2015
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 თებერვალი
შვაბები

**შვაბები** () — გერმანელთა სუბეთნიკური ჯგუფი. განსახლებულნი არიან შვაბიაში, სამხრეთ-დასავლეთ გერმანიაში. საუბრობენ გერმანული ენის შვაბურ დიალექტზე.

ისტორიულად შვაბები არიან სვებების შთამომავლები, რომლებიც ცხოვრობდნენ დღევანდელი გერმანიის სამხრეთ-დასავლეთ ტერიტორიაზე. გვიან შუა საუკუნეებში აქ არსებობდა შვაბიის საჰერცოგო, რომლის მმართველებიც პერიოდულად საღვთო რომის იმპერატორის ტიტულსაც ფლობდნენ. საჰერცოგო 1313 წელს გაუქმდა.

## ლიტერატურა 
* 

კატეგორია:ბავარია
კატეგორია:მსოფლიოს ხალხები
კატეგორია:ეთნიკური ჯგუფები
კლოდ პაპი

**კლოდ პაპი** (; დ. 16 აპრილი 1949, პორტო-ვეკიო, სამხრეთი კორსიკა, საფრანგეთი — გ. 28 იანვარი, 1983, იქვე) — ფრანგი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა „ბასტიისა“ და საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. საფრანგეთის თასისა და საფრანგეთის სუპერთასის მფლობელი, უეფა-ს თასის ფინალისტი (1978) „ბასტიის“ შემადგენლობაში. 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. ითვლება „ბასტიის“ ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო ფეხბურთელად.

#### საკლუბო სტატისტიკა 
### სანაკრებო კარიერა 
1973–1978 წლებში საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში 3 მატჩი ითამაშა.
#### სანაკრებო სტატისტიკა 
|-
|1973||1||0
|-
|1975||1||0
|-
|1978||1||0
|-
!ჯამში||3||0
|}
### მსოფლიო ჩემპიონატზე 
პაპიმ 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის ერთ შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა უნგრეთის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ.

## მიღწევები
### საკლუბო
;  ბასტია
; ლიგა 2
* ჩემპიონი: 1967–68
; ლიგა 1
* ბრინჯაოს პრიზიორი: 1976–77
; საფრანგეთის თასი
* თასის მფლობელი: 1980–81
; საფრანგეთის სუპერთასი
* თასის მფლობელი: 1972
; უეფა-ს თასი
* ფინალისტი: 1978

## ლიტერატურა 
* 
* 
* 
*  
*   
*  

## რესურსები ინტერნეტში 
* საფრანგეთის ფეხბურთის ფედერაციის ოფიციალური საიტი
* Association of Football Statisticians (AFS) · Claude Papi n'est plus
* Foot è Basta rend hommage à Claude Papi · France 3 Corse ViaStella
* FootballDatabase.eu · Getty Images · Getty Images · SC Bastia
* L'Équipe · LiberoGuide · SC Bastia · National Football Teams
* Transfermarkt · YouTube · Claude Papi · The Iconic Bastia Legend

## სქოლიო 

კატეგორია:დაბადებული 1946
კატეგორია:დაბადებული 16 აპრილი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1983
კატეგორია:გარდაცვლილი 28 იანვარი 
კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები
კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები
კატეგორია:ლიგა 2-ის ფეხბურთელები
კატეგორია:ბასტიას ფეხბურთელები
კატეგორია:საფრანგეთის ნაკრების ფეხბურთელები
კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ეკვადორი-საქართველოს ურთიერთობები

**საქართველოსა და ეკვადორის რესპუბლიკას შორის დიპლომატიური ურთიერთობები** დამყარდა 1998 წლის 28 იანვარს.

## საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩები ეკვადორის რესპუბლიკაში:
* ოთარ ბერძენიშვილი (რეზიდენციით ქ. ბრაზილია) — 2012 წლის 15 მარტიდან 2014 წლის 26 მარტამდე;
* გელა სეხნიაშვილი (რეზიდენციით ქ. ბუენოს-აირესი) — 2014 წლის 23 ოქტომბრიდან 2017 წლის 1 ივნისამდე;
* ირაკლი ყურაშვილი  (რეზიდენციით ქ. ბუენოს-აირესი) — 2018 წლის 7 მაისიდან დღემდე.

## ეკვადორის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩები საქართველოში:
* აგუსტო საა კორიერე (რეზიდენციით ქ. ანკარა) — 2013–2015;
* რობერტო ბეტანკური რუალესი (რეზიდენციით ქ. ანკარა) — 2016 წლის 29 ნოემბრიდან დღემდე.

## ურთიერთობა
ორმხრივი პოლიტიკური დიალოგის გაღრმავებასთან ერთად, ეკვადორსა და საქართველოს შორის მიმდინარეობს თანამშრომლობა ეკონომიკის, სოფლის მეურნეობის, გარემოს დაცვის, კულტურისა და განათლების სფეროებში. 2011 და 2012 წლებში, ნაცვალგების პრინციპის საფუძველზე, თავდაპირველად გაიმართა ეკვადორის კულტურის დღეები საქართველოში, ხოლო შემდეგ — საქართველოს კულტურის დღეები ეკვადორში. მხარეები თანამშრომლობენ საერთაშორისო ორგანიზაციების ფარგლებში. რეგულარულად ხორციელდება მაღალი და უმაღლესი დონის ორმხრივი შეხვედრები სხვადასხვა ფორუმების ფარგლებში.

## რესურსები ინტერნეტში
* ურთიერთობები საქართველოსა და ეკვადორის რესპუბლიკას შორის 

კატეგორია:საქართველოს დიპლომატიური ურთიერთობები
კატეგორია:ეკვადორის დიპლომატიური ურთიერთობები
კატეგორია:საქართველოს საგარეო ურთიერთობები
კატეგორია:ეკვადორის საგარეო ურთიერთობები
საქართველოს პრეზიდენტის მეუღლე

**საქართველოს პრეზიდენტის მეუღლე** (ასევე - საქართველოს **პირველი ქალბატონი ან პირველი ბატონი**, ან საქართველოს **პირველი ლედი ან ჯენტლმენი**,) — საქართველოს პრეზიდენტის მეუღლის საპატიო წოდება. ამჟამინდელი პრეზიდენტის, სალომე ზურაბიშვილის, პოსტზე ყოფნის პერიოდში წოდება ვაკანტურია მისი მეუღლის, ჟურნალისტისა და პუბლიცისტის, ჯანრი კაშიას 2012 წელს გარდაცვალების გამო.

## სია 
## სქოლიო 
კატეგორია:საქართველოს პირველი ქალბატონები
კატეგორია:ქართველი ქალი პოლიტიკოსები
ვალტერ სანაია

**ვალტერ სანაია** (დ. 24 სექტემბერი, 1925, ოჩამჩირე, აფხაზეთის სსრ, ამიერკავკასიის სფსრ — გ. 29 ოქტომბერი, 1999, მოსკოვი, რუსეთი) — ქართველი და საბჭოთა ფეხბურთელი, მეკარე. საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი (1946).

## ბიოგრაფია
იცავდა სოხუმის „დინამოს“, თბილისის „დინამოს“, მოსკოვის „დინამოსა“ და ბაქოს „ნეფტიანიკის“ ღირსებას. საბჭოთა კავშირის ბრინჯაოს პრიზიორი (1946) თბილისის „დინამოს“ შემადგენლობაში. საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი (1949), ვიცე-ჩემპიონი (1950), ბრინჯაოს პრიზიორი (1952) და საბჭოთა კავშირის თასის გათამაშების (1950) ფინალისტი მოსკოვის „დინამოს“ შემადგენლობაში. 

ორჯერ იყო დასახელებული საბჭოთა კავშირის წლის 33 საუკეთესო ფეხბურთელის სიაში. 

თბილისის „დინამოს“ ძირითად შემადგენლობაში საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ფარგლებში პირველად 1945 წლის 13 მაისს, საკავშირო პირველობის მე-8 ტურის კალენდარულ მატჩში, ლენინგრადის „დინამოს“ წინააღმდეგ გამოვიდა მინდორზე. შეხვედრა თბილისის „დინამოს“ სტადიონზე გაიმართა და მას 30 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი დაესწრო. დინამოელებმა თამაში ასეთი შემადგენლობით დაიწყეს: ვალტერ სანაია, გრიგოლ გაგუა, ბორის ფროლოვი, არჩილ კიკნაძე, მიხეილ ბერძენიშვილი, გრიგოლ ჭელიძე, გაიოზ ჯეჯელავა, გიორგი ანთაძე, ვიქტორ პანიუკოვი, ვიქტორ ბერეჟნოი და ავთანდილ ღოღობერიძე. დაპირისპირება ვიქტორ პანიუკოვის დუბლის წყალობით თბილისელთა გამარჯვებით, ანგარიშით — 2–1 დამთავრდა.

ვალტერ სანაია 74 წლის ასაკში, 1999 წლის 29 ოქტომბერს გარდაიცვალა. დაკრძალულია მოსკოვში, ტროეკუროვის სასაფლაოზე.

## მიღწევები 
### საკლუბო 
;  დინამო თბილისი
; საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი 
*  ბრინჯაოს პრიზიორი: 1946
;  დინამო მოსკოვი
; საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი 
*  ჩემპიონი: 1949
*  ვიცე-ჩემპიონი: 1950
*  ბრინჯაოს პრიზიორი: 1952
; საბჭოთა კავშირის თასი
*  ფინალისტი: 1950
### ინდივიდუალური 
; 
* №2: 1950
* №3: 1952

## ფაქტები
2015 წლის 24 სექტემბერს ბორის პაიჭაძის სახელობის სტადიონზე „დინამო-არენა“ ვალტერ სანაიას 90 წლისადმი მიძღვნილი საღამო გაიმართა. ფეხბურთელის იუბილე დამსწრე საზოგადეობას მიულოცეს აფხაზეთის მთავრობის თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელმა ვახტანგ ყოლბაიამ, ვეტერანმა ფეხბურთელებმა და ვალტერ სანაიას მეგობრებმა. ღონისძიება ოჩამჩირელების კავშირის „ერთობის“ ორგანიზებით გაიმართა.

## ბიბლიოგრაფია
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* ციფრული ფოტომატიანე „ივერიელი“

## კომენტარები
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1925
კატეგორია:დაბადებული 24 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1999
კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ოქტომბერი
კატეგორია:ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები
კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:სოხუმის დინამოს ფეხბურთელები
კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები
კატეგორია:მოსკოვის დინამოს ფეხბურთელები
კატეგორია:ბაქოს ნეფთჩის ფეხბურთელები
კატეგორია:ტროეკუროვის სასაფლაოზე დაკრძალულები
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
მემარჯვენეობა

**მემარჯვენეობა** — ტერმინი თანამედროვე პოლიტიკურ მეცნიერებასა და დისკურსში. იგი აერთიანებს პოლიტიკურ იდეოლოგიებსა და თეორიებს, რომლებიც გარკვეულ იერარქიებს და მათზე დაფუძნებულ წყობილებებს მიიჩნევენ გარდაუვლად, ბუნებრივად, ნორმალურად ან სასურველად, როგორც წესი ბუნებითი წესრიგის, ეკონომიკის ან ტრადიციის საფუძველზე. 

მემარჯვენეობა, როგორც პოლიტიკური პლატფორმის აღმნიშვნელი ტერმინი, წარმოიშვა საფრანგეთის რევოლუციის დროს. დამფუძნებელი კრების პირველ ყრილობაზე (1789 წ.) დეპუტატებმა ადგილები გადაინაწილეს თავიანთი პოლიტიკური შეხედულებების შესაბამისად. მეფისგან მარცხნივ ადგილები დაიკავეს იაკობინელებმა, რომლებიც ყველაზე რევოლუციურად განწყობილი პარტიული დაჯგუფების წევრები იყვნენ. ისინი მხარს უჭერდნენ რადიკალურ გარდაქმნებს და რესპუბლიკის ჩამოყალიბებას. ცენტრალური ადგილები დაიკავეს ჟირონდისტებმა, რესპუბლიკის ზომიერმა მომხრეებმა. მეფისგან მარჯვნივ განლაგდნენ ფეიანები, რომლებიც არსებული წყობის (მონარქიის) შენარჩუნების მომხრეები იყვნენ. ადგილთა ასეთი განლაგება შენარჩუნდა მომდევნო თავყრილობებზეც.

ტერმინმა „მემარჯვენემ“ მალევე დაიმკვიდრა რეაქციულის ან კონსერვატიულის გაგება, ხოლო „მემარცხენემ“ — რევოლუციის ან რადიკალური გარდაქმნების მომხრე მიმართულების მნიშვნელობა. თუმცა, თანამედროვე პოლიტიკურ ცხოვრებაში მემარცხენედ და მემარჯვენედ დაყოფა სულ უფრო რთული ხდება და აღარ გამოხატავს უბრალო არჩევანს რევოლუციასა და რეაქციას შორის. ბევრი პოლიტიკური მეცნიერის აზრით, ასეთი დაყოფა სირთულეებს წარმოშობს, რადგან პოლიტიკური იდეების უაღრესად კომპლექსური სისტემების გამარტივებისა და განზოგადებისკენაა მიმართული.

ტრადიციულად მემარჯვენე იდეოლოგიებს მიაკუთვნებენ: კლასიკურ ლიბერალიზმს, ლიბერტარიანიზმს, ანარქო-კაპიტალიზმს, კონსერვატიზმს, ნაციონალიზმსა და მონარქიზმს. რადიკალურ მემარჯვენე (ულტრამემარჯვენე) იდეოლოგიებს მიეკუთვნება ფაშიზმი, ნაციონალ-სოციალიზმი, ფალანგიზმი და სხვა.

## აგრეთვე იხილეთ
*მემარცხენეობა

## სქოლიო 
## ლიტერატურა 
* „პოლიტიკური იდეოლოგიები, შესავალი კურსი“, ენდრიუ ჰეივუდი, ლოგოს პრესი, 2004 წ. ISBN 99928-928-4-6

კატეგორია:პოლიტიკური სპექტრი
იოანეს ხიდი

**იოანეს ხიდი** () — კრონვერის სრუტეზე გადებული ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, პეტროგრადის რაიონში. აკავშირებს ზაიაჩის და პეტროგრადის კუნძულებს. 1887 წლამდე პეტრეს ხიდის სახელით იყო ცნობილი, თუმცა შემდგომში მას დაერქვა იოანეს ხიდი. ხიდთან უახლოესი მეტროსადგურია „გორკოვსკაია“. 

## ისტორია
სანქტ-პეტერბურგის ისტორია 1703 წელს დაიწყო პეტრესა და პავლეს ციხეების ჩამოყალიბებით. პირველი ხიდი ახლადაშენებულ ქალაქში იყო ხის, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებდა ზაიაჩისა და პეტროგრადის კუნძულებს. ხიდი განთავსებული იყო ჯერ კიდევ 1705 წელს დათარიღებულ ქალაქ სანქტ-პეტერბურგის გეგმაზე. 

1738 წელს, როდესაც დამატებითი საფორტიფიკაციო ნაგებობების საჭიროება საბოლოოდ აღმოიფხვრა, ხიდი თავიდან აშენდა. სწორედ ამ დროისათვის აშენდა იოანეს რაველინი, აქტიურად შენდებოდა იოანეს კარიბჭეც, რომელიც დასრულდა 1740 წელს. სწორედ ამ კარიბჭეზე იყო მიმართული ხიდი.

თანამედროვე იოანეს ხიდი ფეხით მოსიარულეთათვის არის განკუთვნილი და დღემდე ძველი ხიდის ქვის საძირკველს ეყრდნობა.

2003 წლის 7 მაისს ხიდის მახლობლად დაიდგა კურდღლის ფიგურა. არაოფიციალურად მას უწოდებენ „წყალდიდობისგან გადამრჩენელს“. 2016-2017 წლებში ხიდის უკანასკნელი რემონტი განხორციელდა, ხიდის მოპირკეთებაც განხორციელდა. შეიღება ასევე ლითონის სტრუქტურა. აღდგენილ იქნა დაზიანებული დეკორები.

## ლიტერატურა
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 462. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 326. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 50. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Плюхин Е. В., Пунин А. Л. Мосты повисли над водами... — Л.: Аврора, 1975. — 298 с.
*Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.
*Панкрашкина Н. И. Мосты Петропавловской крепости // Краеведческие записки: исследования и материалы. — СПб.: ГМИСПб, 1998. — Т. 6, № 4. — С. 189—220.

## რესურსები ინტერნეტში
* Иоанновский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Иоанновский мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
სამნაწილიანი ხიდი

**სამნაწილიანი ხიდი** () — ორიგინალური დიზაინის მქონე ხიდი, რომელიც გადებულია აღდგომის არხზე, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში.

## ისტორია
სამნაწილიანი ხიდი აშენდა 1797-1800 წლებში ინჟინერ პ. პ. საკენის მიერ, არქიტექტორ ვ. ბრენის პროექტით, მიხაილოვსკის სასახლის მშენებლობის დროს. ოფიციალურად გაიხსნა 1800 წელს. 1879–1882 წლებში ხიდი ამოივსო აღდგომის არხთან ერთად, მაგრამ მისი კონსტრუქცია არ დაუნგრევიათ, იგი მიწის ქვეშ მოხვდა.

## არქიტექტურა
სამნაწილიანი ხიდი აიგო სანქტ-პეტერბურგის უძველესი ქვის ხიდების მსგავსად. მისი სიგრძე დაახლოებით 22 მეტრია, ვიწრო ნაწილში სიგანე დაახლოებით 9,2 მეტრია, ფართო ნაწილში — დაახლოებით 30,5 მეტრი.

სამნაწილიანი ხიდი დაკავშირებულია ზამკოვაიას ქუჩასთან, სადაც პეტრე პირველის ძეგლი იყო განთავსებული. ხიდი გრანიტის მოაჯირებით არის გაფორმებული, რომლებიც ჰორიზონტალური ლითონის ძელებით ერთმანეთს უკავშირდებიან.

2003 წლის რესტავრაციის დროს (რა დროსაც ხიდი და აღდგომის არხი გაითხარა) ცენტრალური ხიდის თაღები შეიცვალა რკინაბეტონის თაღებით და მოპირკეთდა გრანიტით. რეკონსტრუქციის დროს გამაგრდა სანაპიროს საძირკველი, დაიდგა გრანიტის ბოძკინტის მსგავსი ზღუდეეები ლითონის ჰორიზონტალურ ძელებთან ერთად. რეკონსტრუქცია ჩაატარა კომპანია „პროფილმა“. 

ხიდი და მასთან მდებარე ადგილი ძალიან საინტერესო და მიმზიდველია ფოტომოყვარულთათვის, ასევე ტურისტებისთვის. ხიდმა მოაღწია ჩვენამდე თავდაპირველი სახით უვნებლად, გაფორმებულია მაღალ დონეზე, წარმოადგენს უჩვეულო დიზაინის მქონე ხიდს.

## ლიტერატურა
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — СПб.: Норинт, 2002. — 353 с. — ISBN 5-7711-0019-6.
*Зодчие Санкт-Петербурга. XIX — начало XX века / сост. В. Г. Исаченко; ред. Ю. Артемьева, С. Прохватилова. — СПб.: Лениздат, 1998. — 1070 с. — ISBN 5-289-01586-8.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
გიორგი ჭილაია

thumb|right|200პქ|გაზ. „ლელო“, 16 მაისი, 1981
**გიორგი ჭილაია** (დ. 26 ივნისი, 1957, სტალინირი, საქართველოს სსრ) — ქართველი და საბჭოთა ფეხბურთელი, მცველი. იცავდა თბილისის „დინამოსა“ და ქუთაისის „ტორპედოს“ ღირსებას. ევროპის თასების მფლობელთა თასის (1981) მფლობელი თბილისის „დინამოს“ შემადგენლობაში. საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი (1981).

2011 წლის 17 მაისს საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტროს გადაწყვეტილებით, თბილისის „დინამოს“ მიერ თასების მფლობელთა თასის მოპოვების 30 წლის იუბილესთან დაკავშირებით 1981 წლის თბილისის „დინამოს“ სრულ შემადგენლობასა და სამწვრთნელო შტაბთან ერთად — გიორგი ჭილაიას საქართველოს სპორტის რაინდის წოდება მიენიჭა.

## საკლუბო კარიერა 
გიორგი ჭილაიამ თბილისის „დინამოს“ შემადგენლობაში უმაღლესი ლიგის საკავშირო პირველობის 52 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა. ამას გარდა, ევროპული საერთაშორისო საფეხბურთო ტურნირების ფარგლებში „დინამოს“ ღირსება 6 შეხვედრაში დაიცვა, აქედან 3 მატჩი — ევროპის ჩემპიონთა თასის და 3 მატჩიც თასების მფლობელთა თასის გათამაშებაში.

რაც შეეხება ქუთაისის „ტორპედოს“, მის შემადგენლობაში უმაღლესი ლიგის საკავშირო პირველობის 77 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და 4 ბურთი გაიტანა.

## ევროთასებზე 
ქვემოთ წარმოდგენილია ევროპის ქვეყნების საკლუბო გუნდების ოფიციალური ტურნირების ფარგლებში გიორგი ჭილაიას მონაწილეობით გამართული მატჩების სტატისტიკური მონაცემები.

## მიღწევები 
### საკლუბო 
;  დინამო თბილისი
; საბჭოთა კავშირის თასი
* ფინალისტი: 1980 
; ევროპის თასების მფლობელთა თასი
* თასის მფლობელი: 1981
### სანაკრებო 
;  საქართველოს სსრ ნაკრები
; 
* ვიცე-ჩემპიონი: 1979 

## ლიტერატურა 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* ციფრული ფოტომატიანე „ივერიელი“

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1957
კატეგორია:დაბადებული 26 ივნისი
კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები
კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები
კატეგორია:ქუთაისის ტორპედოს ფეხბურთელები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატები
გ
ჰაროლდი და კუმარი თეთრ სასახლეში მიდიან

„**ჰაროლდი და კუმარი თეთრ სასახლეში მიდიან**“, იგივე „**დაბოლილები**“ — 2004 წლის ამერიკული კომედიური ფილმია. იგი მიეკუთვნება ჰაროლდისა და კუმარის ფილმების სერიას. ფილმის სცენარის ავტორები არიან ჯონ ჰურვიცი და ჰაიდენ შლოსბერგი.

## სიუჟეტი 
ჰაროლდი მიდის კოლეჯში, რათა იმუშაოს მშვიდად. იგი სწორედ აქ ხვდება კუმარს, რომელიც, თავის მხრივ, ვინმესგან მარიხუანას შესყიდვას ცდილობს. ჰაროლდი შეყვარებულია სტუდენტ და მოდელ მარიაზე. მოწევის შემდეგ, კუმარი გადაწყვეტს მეგობართან ერთად წავიდეს რესტორან „თეთრ სასახლეში“. ამის შემდეგ მათი თავგადასავალი მრავალფეროვნად ვითარდება. ჰაროლდი კუმარის გამო ციხეშიც კი მოხვდება, სადაც გაიცნობენ ცნობილ მსახიობ ნილ პატრიკ ჰარისს, რომელიც მათ მანქანას მიისაკუთრებს, თუმცა მოგვიანებით დაუბრუნებს და რესტორნის ფულსაც გადაუხდის. საბოლოოდ, მარია მიდის ნიდერლანდებში. ჰაროლდი მზადაა მას აშშ-ში დაელოდოს, თუმცა კუმარი სხვა აზრზეა, რადგან მარიხუანა ნიდერლანდებში ლეგალურია.

## სქოლიო
კატეგორია:2000-იანი წლების კომედიური ფილმები
კატეგორია:2004 წლის ფილმები
კატეგორია:ამერიკული ფილმები
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები
კატეგორია:ჰაროლდი და კუმარი
მალენა (თეთრი ყარყატი)

**მალენა** ( — *ერთი ციცქნა*) — თეთრი ყარყატი, რომელიც ხორვატმა სტეპან ვოკიჩმა იპოვა და გაზარდა. ხორვატიის სოფელ ბროდსკი-ვაროშის მკვიდრმა სტეპანმა მონადირის მიერ ფრთაში დაჭრილი ყარყატი იპოვა. აღმოჩნდა, რომ მას ფრენა აღარ შეეძლო და ამიტომ იგი დაიტოვა და მალენა დაარქვა. სახლის სახურავზე აუშენა ბუდე, ზამთარს კი სახლის გარაჟში ატარებს. კვებავს ძირითადად თევზით.

დაახლოებით 15 წლის წინ, მალენას ბუდეში მამალი ყარყატი მოფრინდა, რომელიც გაზაფხულზე აფრიკიდან მოფრინავდა. სტეპანმა მას კლეპეტანი დაარქვა. ყარყატები შეწყვილდნენ და მთელ ამ დროის მანძილზე 59-ზე მეტი ბარტყი გამოჩიკეს. ცნობილია, რომ ყოველწლიურად იგი 13 000 კმ-ზე მეტს ფარავს, რათა აფრიკიდან ხორვატიაში დაბრუნდეს და პირიქით. იგი ხორვატიაში ორ თვეს ატარებს და შემდეგ უკან ბრუნდება.

ყოველ წელს, მილიონობით ადამიანი ადევნებს თვალს ხორვატიაში პირდაპირ ეთერში კლეტეპანის დაბრნუბის კადრებს.

## სქოლიო 
კატეგორია:ყარყატი
სან-კრისტოვანი (საფეხბურთო კლუბი)

მინი|240x240პქ|გუნდის ფოტო 2011 წელს
მინი|240x240პქ|ესტადიო ფიგუეირა დე მელო, ტევადობა — 8000
**სან-კრისტოვან დე ფუტებოლ ე რეგეტასი** (), ან უბრალოდ **სან-კრისტოვანი** (როგორც მას ხშირად უწოდებენ) — უდიდესი ტრადიციების მქონე კლუბი ბრაზილაში, რიო-დე-ჟანეიროში. დაარსდა 1898 წლის 12 ოქტომბერს, მაგრამ ამჟამინდელი სახელი ეწოდა 1943 წლის 2 თებერვალს. კლუბი 1926 წელს გახდა შტატის ჩემპიონი, გუნდში ასპარეზობდა ბრაზილიელი ფეხბურთელი რონალდო.

## ისტორია 
გუნდი დაარსდა 1898 წლის 12 ოქტომბერს, სან-კრისტოვანი სანაპიროზე სპორტსმენი ჟოზე გალვაოს მიერ, 1943 წლიდან კი ამჟამინდელი სახელით ასპარეზობს.

1926 წლის 21 ნოემბერს, კამპეონატიო კარიოკაზე, ფლამენგო 5-1 დაამარცხა. ამ ტურნირზე ვისენტემ 25 გოლი გაიტანა.

## ამჟამინდელი შემადგენლობა 
## ტიტულები
*კამპეონატო კარიოკა:
**გამარჯვებული (1): 1926

*კამპეონატო კარიოკა (მეორე დონე):
**გამარჯვებული (1): 1965

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* São Cristóvão de Futebol e Regatas ვებსაიტი Blogspot-ში 
* São Cristóvão at Arquivo de Clubes 

*
კატეგორია:ბრაზილიის საფეხბურთო კლუბები
ყაზბეგი (წყალი)

**ყაზბეგი** —  სამკურნალო და სუფრის მინერალური წყალი საქართველოში. 

ყაზბეგი არის ნახშირორჟანგიანი და სილიციუმმჟავიანი ჰიდროკარბონატულ-ქლორიდული ნატრიუმ-კალციუმიანი მინერალური წყალი. წყაროები გამოდის თერგის ხეობაში, დაბა სტეფანწმინდიდან 2 კმ.-ში. მინერალური წყალი ცირკულირებს იურულ ქვიშაქვა-ფიქლების წყებაში. დედამიწის ზედაპირთან, გამოზიდვის კონუსების გამოვლის დროს მინერალურ წყალს ერევა გრუნტის წყლები. ჩამოსასხმელად იყენებენ ჭაბურღილიდან მიღებულ წყალს. ჭაბურღილის დებეტია 190 ათ ლ/დღ-ღ, წყაროებისა — 500 ათასი ლ/დღ-ღ. გამოიყენება საჭმლის მომნელებელ ორგანოთა დაავადების დროს.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი
კატეგორია:ქართული მინერალური წყლები
სპიკის გაზელი

**სპიკის გაზელი** () — წყვილჩლოქოსანი ძუძუმწოვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. ყველაზე პატარა გაზელია. გავრცელებულია სომალის ნახევარკუნძულზე. ბინადრობს ბალახოვან სტეპებსა და ნახევარუდაბნოს ზონებში. ზოგჯერ განიხილავენ როგორც გაზელი დორკასის ქვესახეობას, მაგრამ დღეისათვის ფართოდ უგულებელყოფილია ეს მოსაზრება. ჰაბიტატის მკაცრი ფრაგმენტაცია შეუძლებელს ხდის სპიკის გაზელის მიგრაციებისა და მომთაბარეული ცხოვრების შესწავლას. მცირე რიცხვოვნობის გამო გადაშენების საფრთხის წინაშე დგას. პოპულაციის ზრდის მიუხედავად, IUCN-მა იგი მოწყვლადიდან საფრთხეში მყოფ სახეობების კატეგორიაში გადაიყვანა. შემორჩენილია ტყვეობაში მყოფი ინდივიდები, ველურ ბუნებაში კი მათი რაოდენობა რამდენიმე ათასს შეადგენს.

სახელი ეწოდა ცენტრალური აფრიკის ინგლისელი მკვლევრის, ჯონ ჰენინგ სპიკის პატივსაცემად.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ფაქტები სპიკის გაზელზე

კატეგორია:გაზელი