open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
რაკეტა სოიუზის მემორიალური კომპლექსი

**რაკეტა სოიუზის მემორიალური კომპლექსი** () — საბჭოთა რაკეტა „სოიუზის“ მემორიალი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში, ლენინის გამზირის ბოლოს კოზლოვის მოედანზე. მემორიალი 2001
წლის 1 ოქტომბერს იური გაგარინისა და რაკეტა Р-7-ის 11A511 (სოიუზი) კოსმოსში გაფრენის იუბილის აღსანიშნავად გაიხსნა. Р-7-ის ტიპის რაკეტებს რაკეტების კოსმოსური ცენტრი „პროგრესი“ სამარაში 1958 წლიდან უშვებდა.

## კონსტრუქცია
მემორიალი წარმოადგენს ნამდვილ რაკეტა Р-7-ს რომელიც სპეციალური ლითონის კონსტრუქციით დამაგრებულია შენობაზე. რაკეტის სიმაღლე შენობასთან ერთად 68 მეტრია, წონა - 20 ტონა. დამჭერი კონსტრუქცია 53 ტონას იწონის. გამოფენილი რაკეტის ეგზემპლარი 1984 წელს კუიბიშევის საწარმო „პროგრესში“ დამზადდა, როგორც პლესეცკის კოსმოდრომის საწვრთნელი და საბრძოლო გათვლების ნიმუში. თავისი რესურსის ამოწურვის შემდეგ 1999 წელს რაკეტა 40 წლის იუბილეზე რაკეტების კოსმოსურ ცენტრ „პროგრესს“ აჩუქეს, რომელმაც ის მაკეტის სახით მუზეუმს გადასცა. რაკეტიდან მოხსნეს ყველა აღჭურვილობა და კონსტრუქცია ჭანჭიკებით გაამაგრეს, რომელიც მხოლოდ ავზზე 13 000 ერთეული დაიხარჯა. რაკეტა თეთრ და ნარიჯისფერ ფერებში გადაიღება. მონუმენტის კომპლექსი და მუზეუმის შენობა ერთიან არქიტექტურულ გადაწყვეტას წარმოადგენს. კომპლექსი ქალაქში ბოლო წლებში განმავლობაში შექმნილი ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული პროექტია. პროექტის ავტორები არიან არქიტექტორები ჟუკოვი და ჩიჩერინა.

## შექმნის ისტორია
მონუმენტი 2001 წლის 1 ოქტომბერს გაიხსნა. ცერემონიას სამარის ოლქის გუბერნატორი კონსტანტინე ტიტოვი, რაკეტების კოსმოსური ცენტრი „პროგრესის“ მთავარი კონსტრუქტორი დიმიტრი კოზლოვი, რუსავიაკოსმოსის, ბაიკონურისა და პლისეცკის პოლიგონების წარმომადგენლები ესწრებოდნენ.

2007 წლის 7 ივლისს მემორიალის გვერდით „სიყვარულის ხეივანი“ გაშენდა.

სამარის კოსმოსური მუზეუმის ოფიციალური გახსნა 2007 წლის 12 აპრილს შედგა.

2010 წლის 24 თებერვალს მემორიალის წინ მდებარე მოედანს რაკეტების კოსმოსური ცენტრი „პროგრესის“ ლეგენდარული მთავარი კონსტურქტორის დიმიტრი კოზლოვის სახელი მიენიჭა.

## ფაქტები 
ეს რაკეტა Р-7-ის რიგით მეხუთე მემორიალია. რაკეტა Р-7-ისადმი მიძღვნილი წინა მონუმენტები და მემორიალები დაიდგა:
* მოსკოვში სახალხო მეურნეობის მიღწევების გამოფენაზე 1969 წელს (გამოყენებულია სრული ზომის მაკეტი, რომელიც 1967 წელს პარიზის ავიასალონ ლე-ბურჟეზე საჩვენებლად დამზადდა);
* პოდმოსკოვიეს ქალაქ კოროლიოვი სარაკეტო კომპლექს „ენერგიის“ ტერიტორიაზე.
* კალუგაში კონსტანტინე ციოლკოვსკის სახელობის კოსმონავტიკის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმის ტერიტორიაზე 1973 წელს;
* ქალაქ ლენინსკში (ამჟამად ბაიკონური) 1981 წელს.

## გალერეა 

ფაილი:Samara cosmos.jpg|სამარის კოსმოსური მუზეუმი
ფაილი:Samara in museum.JPG|სამარის კოსმოსური მუზეუმის ექსპონატი

## ლიტერატურა
* Алексушин Г. В. Самарские памятники: Научно-справочное пособие. — Самара, 2008. — 500 экз.

## ინტერნეტ-რესურსები 
* სამარის კოსმოსური სამუზეუმო-საგამოფენო ცენტრის ოფიციალური საიტი
* «Памятник космонавту» открыт в центре Самары // РИА Новости 08/04/2011

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები
ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი

**ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდის სორმოვოს რაიონში. მდებარეობს შჩერბაკოვის ქუჩაზე. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1898-1900 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## ისტორია 
ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი ააშენეს როგორც, მანამდე უკვე აგებული სორმოვოს ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის დამატებითი ნაგებობა. სორმოვოს რაიონი გაიზარდა და გაფართოვდა აქ მდებარე ქარხნის, „წითელი სორმოვოს“ წყალობით, რომელშიც მუშაობდა 10 000 ადამიანი. პატარა ეკლესიას კი აღარ შეეძლო ყველა მსურველის დატევა შენობაში.  1898 წელს ტაძრის მშენებლობის დაწყება დაამტკიცეს არქიტექტორ პავლე მალინოვსკის პროექტის მიხედვით, ხოლო უკვე 1905 წელს აკურთხეს ახალი ტაძრის მთავარი საკურთხეველი. 

მინი|მარცხნივ|ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი საბჭოთა პერიოდში. წინა პლანზე — კინოთეატრი „სორმოვო“

ტაძარი გათვლილი იყო ორი ათას მრევლზე, მაგრამ მოგვიანებით ტევადობა გაიზარდა. ტაძრის შიგნით დააყენეს ექვსიარუსიანი კანკელი, რომელის სრულდება ჯვრით. ხოლო აღსავლის კარსა და სამლოცველო დარბაზს შორის შვიდი მარმარილოს სვეტია. კომპლექსის შენობების ნაწილია ეკლესიის გარშემო მდებარე სამრევლო საცხოვრებელი, სანათლავი და რამდენიმე სამეურნეო ნაგებობა. 

1927 წელს ეკლესია დახურეს, გადახადეს სახურავი და მოახდინეს საეკლესიო ჭურჭლის კონფისკაცია. თავდაპირველად მიიღეს გადაწყვეტილება ტაძრის აფეთქების შესახებ, მაგრამ შემდეგ გადაწყვეტილება შეცვალეს და მასში გახსნეს ბავშვთა კულტურის სახლი, ხოლო მოგვიანებით საწყობი და მაცივარი, მასთან გახსნილია საკვირაო სკოლა და მართლმადიდებლური სასწავლებელი.

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ელოხოვოს საკათედრო ტაძარი

**ელოხოვოს საკათედრო ტაძარი** () — მართლმადიდებლური მონასტერი მოსკოვში.  ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. 1938-1991 წლებში იყო საკათედრო. 1991 წლიდან მოსკოვის საქალაქო ეპარქიის საკათედრო ტაძარია. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნათლისღების სახელზე, ხოლო ეგვტერები ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა (ჩრდილოეთის) და ხარების დღესასწაულის (სამხრეთის) სახელზე. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ტაძარი არის მოსკოვის პატრიარქების სერგისა და ალექსი II-ის განსასვენებელი.

## ისტორია
მოსკოვის საეკლესიო ტრადიციის მიხედვით მოსკოვისპირეთის სოფელ ელოხოვოში 1469 წელს დაიბადა მოსკოველი სალოსი ბერი ბასილი სალოსი.

ცნობილია, რომ პირველი ქვის ტაძარი ხის ტაძრის ადგილზე ააგეს 1717-1722  წლებში. 1790-1792 წლებში მიაშენეს სატრაპეზო, ეგვტერებით (ხარებისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის) და სამრეკლო. 1799 წელს ამ ეკლესიაში მოინათლა ალექსანდრე პუშკინი.

1837 წელს ძველი ეკლესია დაშალეს, ხოლო მის ადგილზე 1845 წელს არქიტექტორმა ევგრაფ ტიურინმა შექმნა ხუთგუმბათიანი ტაძრის შენობა. ეკლესიის კურთხევა შედგა 1853 წლის 18 ოქტომბერს - აღასრულა მოსკოვისა და კოლომენის მიტროპოლიტმა ფილარეტმა (დროზდოვი). 1889 წელს სატრაპეზო მიაშენა არქიტექტორმა პეტრე ზიკოვმა. 1929 წელს გუმბათის ფერწერა განაახლა არქიტექტორმა ივან კუზნეცოვმა. 1925 წელს მირქმის ლიტურგია აღავლინა პატრიარქმა ტიხონმა. 

ტაძარი არასოდეს არ დახურულა, თუმცა ხან-გამოშვებებით იხურებოდა ადმინისტრაციული წესრიგისათვის. 1941 წლის 22 ივნისს ლიტურგიის დასრულბის შემდეგ ხელისუფლებამ მიიღო დახურვის გავაწყვეტილება, მაგრამ  ეს ვერ ასრულდა, რადგან სწორედ ამავე დღეს დაიწყო დიდი სამამულო ომი. 1945 წლის 25 თებერვალს მიიღო საპატრიარქო ტაძრის სტატუსი და გახდა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის რეზიდენცია. საკათედრო ტაძარი იყო 1991 წლამდე. 1947 წელს ტაძარში კრემლიდან გადაიტანეს მოსკოვის მიტროპლიტ ალექსის ცხედარი. 

ზოგიერთი წყაროს მიხედვით ელოხოვის ტაძარში მნათედ მსახურობდა საბჭოთა კავშირის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე გიორგი მალენკოვი (1953-1955 წწ.) პენსიაზე გასვლის შემდეგ. 

2004 წელს რუსეთის ფედერაციის ცენტრალურმა ბანკმა გამოსცა 3 რუბლის ნომინალის ღირებულების მონეტა „ნათლისღების ტაძარი (XVIII ს.), ქ. მოსკოვი“, ტირაჟი - 8 000 ცალი.

ტაძარში გაიმართა რამდენიმე პატრიარქის ინტრონიზაციის ცერემონიალი: 1943 წელს - სერგის, 1945 წელს ალექსი I-ის, 1971 წელს პიმენის და 1990 წელს - ალექსი II-ის. 

1944 წელს ტაძრის ჩრდილოეთის, წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეგვტერში დაკრძალეს რუსეთის 12-ე პატრიარქი სერგი.

სამხრეთის ხარების ეგვტერში 2008 წლის 9 დეკემბერს დაკრძალეს რუსეთის 15-ე პატრიარქი ალექსი II.

## ლიტერატურა
* Любартович В. А., Юхименко Е. М. *Собор Богоявления в Елохове: история храма и прихода*. М.: ЦНЦ «Православная энциклопедия», 2004.
* Богоявленский кафедральный собор. Архитектура и духовно-литургическая жизнь. Под общей редакцией О. Г. Ковалик. М., 2001

## რესურსები ინტერნეტში
* Богоявленский Кафедральный Собор. Елоховская Церковь.

## სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კატეგორია:XVII საუკუნის ეკლესიები
ბარბარა რაძივილი

**ბარბარა რაძივილი** (, , ; დ. 6 დეკემბერი, 1520, ვილნიუსი — გ. 8 მაისი, 1551, კრაკოვი) — პოლონეთისა და ლიტვის დედოფალი, სილამაზით გამორჩეული, ჰაშტოლდების მემკვიდრე. სტანისლავ ჰაშტოლდისა და შემდგომში პოლონეთის მეფისა და ლიტვის დიდი მთავრის, სიგიზმუნდ II ავგუსტის ცოლი.

## ბიოგრაფია
დაიბადა ყველაზე ძლიერი ლიტველი მაგნატების, რაძივილების ოჯახში. მისი მამა იყო იური რაძივილი, ბიოლოგიური ძმა — ნიკოლაი რიჟა რაძივილი, ხოლო ბიძაშვილი იყო — ნიკოლაი შავი რაძივილი. 1538 წელს (სხვა წყაროებზე დაყრდნობით 1837 წლის 18 მაისს) იქორწინა სახელოვანი ლიტველი მაგნატის ალბერტ გაშტოლდის შვილზე, სტანისლავზე, თუმცა 1842 წელს დაქვრივდა.

1547 წელს ბარბარამ ფარულად იქორწინა დიდ ლიტველ ჰერცოგ სიგიზმუნდ II ავგუსტზე. საიდუმლო ქორწინება ბარბარას ძმების, ნიკოლაი რიჟასა და ნიკოლაი შავის მიერ იყო ორგანიზებული. ცერემონიიდან მაევე ახალგაზრდები ექვსი თვით დაშორდნენ, მეფე სეიმში გაემგზავრა ამ ქორწინებაზე თანხმობის მისაღებად, ხოლო ბარბარა მშობლიურ ციხეში, დუბინკში გაგზავნა. ახალგაზრდები ერთმანეთთან კავშირს ინარჩუნებდნენ, აგზავნიდნენ წერილებსა და მცირე საჩუქრებს. დუბინკში შემორჩენილია წერილები, რომლებიც ბარბარას იქ ყოფნას, მის განათლებულობასა და ინტერესთა ფართო სფეროს ქონას ადასტურებს.

1548 წელს, სიგიზმუნდ I-ს გარდაცვალებისა და პოლონეთის ტახტზე ასვლის შემდგომ სიგიზმუნდ II ავგუსტმა ბარბარა რაძივილთან ქორწინება ოფიციალურად გამოაცხადა და მისი პოლონეთის დედოფლად აღიარება მოითხოვა. ამას დიდი წინააღმდეგობა მოჰყვა პოლონელი დიდგვაროვნებისა და სიზიგმუნდის დედის, ბონა სფორცასგან, რადგანაც მათ სურდათ ლიტვის დომინირების მოსპობა და პოლონეთის სრული დამოუკიდებლობა. მხოლოდ 1550 წლის 7 მასისს კრაკოვში ბარბარა რაძივილი ტახტზე ავიდა, თუმცა იგი მალევე ავად გახდა და 1551 წლის 8 მაისს გარდაიცვალა. იმ დროისთვის, არსებული ჰიპოთეზის თანახმად, რაძივილი ბონამ მოწამლა.

„კრაკოვის მასონარის ანალებში“ ბარბარაზე წერია: „სიზიგმუნდმა მეორე ჯერზე ცოლად შეირთო ბარბარა, რაძივილების საგვარეულოდან გამომავალი, რომელიც უკვე გათხოვილი იყო ჰაშტოლდზე და რომლის კორონაციაც 1546 წელს წმინდა ბარბარეს ხსენების დღეს მოხდა კრაკოვში. სამწუხაროდ, იგი 1547 წელს გარდაიცვალა“.

ბარბარა რაძივილის ნეშტი კრაკოვიდან ვილნიუსში გადაასვენეს და საკათედრო ტაძარში დაკრძალეს.

## მხატვრული სახე
ბარბარა რაძივილის რომანტიკული სიყვარულის ისტორიამ და მისმა პიროვნებამ დიდი გავლენა იქონია პოლონურ და ლიტვურ პროზაზე, პოეზიასა და დრამატურგიულ ნამუშევრებზე.

ბარბარა რაძვილი გამოსახულია იოანა ბრუჟენეს ესტამპზე (1971 წელი).
[მინი|[იოზეფ ზიმლერი. ბარბარა რაძივილის სიკვდილი (1860))]]

## ლიტერატურა
* А. В. Экземплярский. Варвара Радзивилловна // ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონი : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
* Raimonda Ragauskienė. Barbora Radvilaitė. — Vilnius: Vaga, 1999. — ISBN 5-415-01395-4.
* Alfredas Bumblauskas. Senosios Lietuvos istorija, 1009—1795. — Vilnius: R. Paknio leidykla, 2005. — P. 234—235. — ISBN 9986-830-89-3.
* Zygmuntas Kuchovicius. Barbora Radvilaite.
* Jagiellonki Polskie w XVI. wieku. Obrazy rodziny i dworu Zygmunta I. i Zygmunta Augusta Królów Polskich. Przez Alexandra Przezdzieckiego. — T. 1. — Kraków, 1868.

კატეგორია:დაბადებული 6 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1520
კატეგორია:გარდაცვლილი 8 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1551
კატეგორია:პოლონეთის დედოფლები
კატეგორია:ვილნიუსში დაბადებულები
ზიუზინოს ბორისისა და გლების ეკლესია

**ზიუზინოს ბორისისა და გლების ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში.  ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. იგი შენდებოდა 1688-1704 წლებში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-დასვლეთის ადმინისტრაციულ ოლქში ზიუზინოში (ყოფილი სოფელი) მისამართი: პერეკოპის ქუჩა № 7.  

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

## ისტორია 
ადგილი სადაც მდებარეობდა სოფელი ზიუზინო, ეკუთვნოდა პროზოროვსკიების თავადთა საგვარეულოს. ბორისისა და გლების ეკლესის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1688 წლიდან 1704 წლამდე. ქვედა თბილი ეკლესია, რომელიც ნაკურთხი იყო წმინდა მთავარ ვლადიმირის სახელზე ააგეს და აკურთხეს უკვე 1688 წელს, ხოლო ზედა ზაფხულის ეკლესია, თავადების ბორისისა და გლების სახელზე ნაკურთხი კი მხოლოდ 1704 წელს. 

1938 წელს, გაძლიერებული ანტისაეკლესიო კამპანიის დროს კომუნისტურმა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. 1950-იანი წლების ბოლოს გაიმართა მისი პირველი სარესტავრაციო სამუშაოები, რის შემდეგაც მასში განათავსეს ალმასების გადამამუშავებელი სახელოსნო. 1979 წელს დაიწყო ახალი სარესტავრაციო სამუშაოები, რის შემდეგაც ეკლესიაში განათავსეს საბჭოთა კავშირის ინსტრუმენტისა და მანქანათმშენებლობის სამინისტროს არქივი. 

1989 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, იგი გადავიდა სევასტოპოლის რაიონის მართლმადიდებელი მრევლის კუთვნილებაში და აღდგა ღვთისმსახურება.

2005 წლიდან ბორისისა და გლების ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა როგორც ბავშვებისათვის, ასევე მოზარდებისათვის.

## არქიტექტურა 
თავდაპირველად ბორსისა და გლების ეკლესიის ადგილზე განთავსებული იყო ძველი, ხის ტაძარი. ახალი ტაძარი ააგეს ე. წ. „ნარიშკინის (მოსკოვის) ბაროკოს“ სტილში. ეკლესიის არქიტექტურა ახლოსაა ტროიცე-ლიკოვის სამების ეკლესიის არქიტექტურასთან, რომლის არქიტექტორიც უნდა იყოს იაკობ ბუხვოსტოვი. ამ მიზეზის გამო ბორისისა და გლების ეკლესიის მშენებლობაც სწორედ მას მიეწერება.

ეკლესია აგებულია მარალი თაღოვანი პალატით, საკურთხევლისა და კარიბჭის სიმაღლე ერთნაირია. ტაძარი სემკულია ტრადციული მოსკოვური ბაროკოს სტილში. ზედა სართულზე ასასვლელად გამოყენებულია შიდა კიბე. 

1879 წელს ეკლესიას მიაშენეს სამრეკლო, რომელიც დღევანდელ დღემდე არ შემონახულა.

## რესურსები ინტერნეტში
* Церковь Бориса и Глеба в Зюзино
* Храм благоверных князей Бориса и Глеба в Зюзине на сайте Православие.Ru
* «Зюзино. От села до района столицы» 

კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კატეგორია:XVII საუკუნის ეკლესიები
მოსკოვის წმინდა ვლადიმირის ეკლესია

**მოსკოვის წმინდა ვლადიმირის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში.  ტაძარი დაარსებულია XV საუკუნეში. იგი შენდებოდა 1677-1689 წლებში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციულ ოლქში ბასმანის რაიონში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მოციქულთასწორ, თავად ვლადიმირის სახელზე სახელზე, ეგვტერები კი ბორისისა და გლების და წმინდა მოწამენის კვირიკე და ივლიტას სახელზე.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

## ისტორია 
### ტაძრის მშენებლობა 
1514 წელს ვასილი III-მ მოსკოვში 11 ეკლესიის მშენებლობა ბრძანა, ყველა ეკლესიის ხელოსანი უნდა ყოფილიყო ალევიზ ფრიაზინი. წმინდა ვლადიმირის ახალი ქვის ეკლესია ააგო ფრიაზინმა, რომელსაც უკვე აგებული ჰქონდა მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი. ტაძრის კურთხევა მოხდა 1516 წელს. XV საუკუნის ბოლოს ვლადიმირის ეკლესიასთან ახლოს დაარსდა მოსკოვის იოანე ნათლსიმცემლის მონასტერი.

XVII საუკუნის დასაწყისში წმინდა მთავრის სახელობის მონასტერი გადაიტანეს  სოფელ რუბცოვო-პოკროვსკოეში, იმასთან დაკავშირებით, რომ ბელი-გოროდში აქტიურად ხვებოდა მოსახლეობის განსახლება. ეკლესია, რომელშიც ადრე რეზიდენცია იყო განთავსებული, სამრევლო გახდა და მასთან ჩამოყალიბდა პოგოსტი. 

XVII საუკუნის მეორე ნახევარში დაზიანებული ვლადიმირის ეკლესია სერიოზულად გადააკეთეს (ივან ვერვეროვსკის ოჯახის ფინანსებით). ეკლესია დაიყვანეს ბოლო იარუსამდე და ხელახლა ამოაშენეს კედლები, ეგვტერთან და სამრეკლოსთან ერთად. ჯამში ალევიზა ნოვის მიერ აგებული ტაძრიდან შემორჩა მხოლოდ ტაძრის ქვედა ნაწილი და სამხრეთის ფრთა. XVIII საუკუნეში გადააკეთეს სამრეკლოც. ტაძარი კიდევ რამდენჯერმე გადააკეთეს რადგან დაზიანდა მოსკოვის დიდი ხანძრის, სამების ხანძრისა (1737 წ.) და 1812 წლის ხანძრის შედეგად.

### საბჭოთა პერიოდი 
ეკლესია დახურეს 1933 წელს. 1937 წელს დაიწყეს ეკლესიის დაშლა. დაანგრიეს ხუთივე გუმბათი, გაანადგურეს შიდა მოწყობილობა. სრული განადგურებისგან, ეკლესია გადაარჩინა მოსკოვის ძეგლთა სახელმწიფო დაცვის ორგანოს ჩარევამ. ეკლესიის შენობა გადაეცა რუსეთის სახელმწიფო ისტორიულ ბიბლიოთეკას. რომელმაც აქ განათავსა თავისი სარეზერვო ფონდები. 1980 წელს შენობაში გაჩნდა ხანძარი. განადგურდა წიგნები და მხატვრობის შემორჩენილი კვალიც.

### აღორძინება 
1990 წელს, სარესტავრაციო სამუშაოების დასრულების შემდეგ ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1991 წელს, ხანგრძლივი შესვენების შემდეგ, გარემონტებულ ვლადიმირის ეკლესიაში შედგა პირველი ლიტურგია. 1998 წელს ღვთისმსახურება აღსდგა ასევე თავადების ბორისისა და გლების ეგვტერში. 

ამჟამად ეკლესასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, მართლმადიდებლური ეკლესია, საბავშვო ბაღი, საეკლესიო გალობის სკოლა, მოციქულთასწორ თავად ვლადიმირის სახელობის საქველმოქმედო გაერთიანება და გამომცემლობა.

## გალერეა

ფაილი:Church of Saint Vladimir in Old Gardens 14.jpg
ფაილი:Church of Saint Vladimir in Old Gardens 03.jpg
ფაილი:Church of Saint Vladimir in Old Gardens 24.jpg

## რესურსები ინტერნეტში
* Сайт храма Святого Владимира
* История храма Святого Владимира на *pravoslavie.ru*
* Храм Святого Владимира на *russian-church.ru*
* Храм Святого Владимира на *hramy.ru*
* «На Кулижках»

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
მცირე ამაღლება

**მცირე ამაღლება** () — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში.  ტაძარი დაარსებულია XV საუკუნეში.  მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციულ ოლქში პრესნენის რაიონში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია უფლის ამაღლების სახელზე. დიდი ამაღლების ტაძრის აშენებამდე უწოდებდნენ „ძველ ამაღლებას“. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

მიუხედავად იმისა, რომ ტაძარს ოფიციალურად ეწოდება უფლის ამაღლების ეკლესია, მოსახლეობაში ხშირად გამოიყენება სახელწოდება მცირე ამაღლება, განსხვავებით დიდი ამაღლებისაგან, რომელიც უფრო გვიანდელი ეკლესიაა.

## ისტორია 
პირველი მონაცემები ეკლესიის შესახებ მიეკუთვნება 1584 წელს. მისი ხის შენობა გაანადგურა 1629 წლის ხანძარმა. თანამედროვე ქვის ეკლესია აგებულია 1634 წელს. 1680-იან წლებში ეკლესია გადააკეთეს. დაამატეს სამხრეთი ეგვტერი, რომელიც აკურთხეს პროკოფი და იოანე უსტიუჟელების სახელზე. 1690 წელს ეკლესიას ასევე დაამატეს ჩრდილოეთი ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე ნაკურთხი. 

1737 წელს ტაძარი დააზარალა ხანძარმა და აღადგინეს 1739 წელს. რეკონსტრუქციისას მას მიაშენეს ჩრდილოეთი ეგვტერი იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის სახელზე. 1764 წელს ტაძარს დაადგეს რვაკუთხა ბაროკოს სტილში გადაწყვეტილი გუმბათი.

XIX საუკუნის დასაწყისში გააფართოვეს სამხრეთის ეგვტერი, დაამატეს თაღოვანი გალერეა. 1831 წელს ეკლესიაში დააყენეს ახალი კანკელი. 1876 წელს ეკლესია გადააკეთეს ალექსი მარტინოვის პროექტის მიხედვით. 1902 წელს ეკლესიაში სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობდა. 

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია მცირე ხანი კიდევ ფუნქციონირებდა. 1929 წელს დაანგრიეს სამრეკლო. 1937 წელს დახურეს ტაძარი. მალევე მოხსნეს ჯვარი და გაანადგურეს ეკლესიის ინტერიერი. 1980 წელს შენობაში განათავსეს მოსკოვის მთავარი სამშენებლო სამმართველო. 

1992 წელს ეკლესია დაუბრუნეს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1992 წლის 3 ივნისს ამაღლების დღესასწაულზე აკურთხეს ტაძრის საკურთხეველი. ეკლესიის მოხატვაზე მუშაობდნენ მხატვრები ირინა სტარჟეცკაია და ივან გლაზუნოვი. ტაძრის კანკელი დაამზადა ხატმწერმა სერგეი ფიოდოროვმა.

## იხილეთ აგრეთვე 
* დიდი ამაღლება

## ლიტერატურა
* Москва: все православные храмы и часовни / авт.-сост.: М. И. Вострышев, С. Ю. Шокарев. — М.: Эксмо, 2009. — С. 84. — ISBN 978-5-699-34703-2.

## რესურსები ინტერნეტში
* Храм Вознесения Господня (Малое Вознесение)

## სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კატეგორია:XV საუკუნის ეკლესიები
კოლომენსკოეს ამაღლების ეკლესია

**კოლომენსკოეს ამაღლების ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში.  ტაძარი დაარსებულია XVI საუკუნეში. იგი შენდებოდა 1528-1532 წლებში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთის ადმინისტრაციულ ოლქში ნაგატინსკი-ზატონის რაიონში, სოფელ კოლომენსკოეში. ეკლესია 1994 წლიდან არის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

## ისტორია 
ეკლესია შენდებოდა 1528-1832 წლებში. იგი სავარაუდოდ ააგო იტალეელმა არქიტექტორმა პეტროკ ანიბალმა, მდინარე მოსკოვის ნაპირზე. ეკლესიის ქტიტორია მოსკოვის დიდი მთავარი ვასილი III.

ამაღლების ეკლესია ჩვენამდე მოღწეულ უძველეს ნაგებობას წარმოადგენს, რომელიც 1532 წელს, ტახტის მემკვიდრის, მომავალი მეფე ივანე მრისხანის დაბადების ზეიმის აღსანიშნავად ააგეს. სრულიად განსხვავებული, არაკანონიკური თეთრი ეკლესია, იმ დროისათვის ნამდვილი გარღვევა იყო, რადგან ის ბიზანტიური ტრადიციებით აშენდა. 

ეკლესიას ზემოდან ჯვრის ფორმა აქვს. ვიწრო პილასტრები, ისრისებური ფანჯრის ჩარჩოები, საკმაოდ რიტმული კიბის პასაჟები და ღია გალერეები ხაზს უსვამენ რუსული არქიტექტურის შედევრის დინამიურ ტენდენციას. მიჩნეულია, რომ მთლიანობაში ვერტიკალური კომპოზიცია, ნასესხებია ჩრდილოეთ რუსეთის ხის ეკლესიებისგან.

## სტატუსი 
ეკლესიის შენობა შედის მუზეუმ-ნაკრძალ კოლომენსკოეს შემადგენლობაში.

1994 წელს, აღიარა რა კაცობრიობის თვალსაჩინო ფასეულობის ნიმუშად, იუნესკომ კოლომენსკოეს ამაღლების თეთრი ეკლესია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.

2000 წლის 8 დეკემბერს ეკლესია კვლავ აკურთხეს. 1994 წლიდან, ეკლესიას აქვს საპატრიარქო კომპლექსის ტაძრის სტატუსი.

## ლიტერატურა
* Гаврилов С. А. О начале строительства церкви Вознесения в Коломенском
* Гаврилов С. А. Церковь Вознесения в Коломенском — исследования 1972—1990 годов
* Гаврилов С. А. Иконостас церкви Вознесения в Коломенском — (на основе исторической справки 1996 г. в редакции 2010 г.)
* Гаврилов С. А. Исследование пола, исследование иконостаса 1985—1996гг
* Гаврилов С. А. Документы по церкви Вознесения в Коломенском — 1993—2003 годов 
* Заграевский С. В. Первый каменный шатровый храм и происхождение шатрового зодчества 
* Подъяпольский С. С. Архитектор Петрок Малой
* Памятники архитектуры Москвы. Окрестности старой Москвы. Научный редактор издания А. И. Комеч. — Москва: «Искусство-XXI век», 2007. ISBN 978-5-98051-041-1

## რესურსები ინტერნეტში
* Страница Церкви Вознесения Господня в Коломенском на портале Минкультуры России «Культура.рф» 
* История церкви Вознесения на *pravoslavie.ru*
* Церковь Вознесения на *sobory.ru*
* Результаты исследования церкви Вознесения фирмой «КРЕАЛ» 
* Весь материал об исследовании и реставрации на сайте музея-заповедника 
* Вся информация фирмы «Таргет-цель» о реставрации церкви
* Фотографии по церкви Вознесения в Коломенском
* Внешний вид и внутреннее убранство церкви Вознесения. Фоторепортаж. Май 2011
* А. Л. Баталов. О происхождении шатра в русском каменном зодчестве 16 века

კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში
კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კატეგორია:XVI საუკუნის ეკლესიები
საპიტვა

**საპიტვა** () — მალავის უმაღლესი წერტილი. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, მულანჯეს მასივზე, ბლანტირედან აღმოსავლეთით, მოზამბიკის სახელმწიფო საზღვრის სიახლოვეს. სიმაღლე 3002 მ. აღსანიშნავია, რომ 2003 წელს მთის სიახლოვეს გამცილებლის გარეშე მყოფი სამი ტურისტი გაუჩინარდა. ასვლის სირთულისა და ამინდის მკვეთრი ცვლილებების გამო საპიტვა ტურისტული თვალსაზრისით სახიფათოა.

## სქოლიო
კატეგორია:მალავის მთები
აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი

**აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვის ისტორიულ ცენტრში.  ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში.  მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციულ ოლქში პრესნენის რაიონში.  ეკლესიის წინამძღვარია ნიკოლაი ბალაშოვი. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელზე, სამხრეთის ეგვტერი - ელისე წინასწარმეტყველის, ხოლო ჩრდილოეთისა - ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

## ისტორია 
ტაძრის შესახებ პირველი წყაროები თარიღდება 1548 წლით. თავდაპირველი აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი წარმოდგენილია მოსკოვის პეტროვისეულ გეგმაზე, რომელიც შექმნილია 1596-1598 წლებში.

1629 წელს მოსკოვის დიდი ხანძრის დროს ტაძარი და მისი მიმდებარე ტერიტორია მთლიანად დაიწვა. მაგრამ მოსახლეობამ პრაქტიკულად ფერფლიდან აღადგინა ტაძარი და ააგო ახლა უკვე ქვისაგან. 

1620 წლიდან ეკლესიის მახლობლად მდებარეობს ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი, რომელიც ააგეს მეფე მიხეილ I რომანოვისა და მისი მამის პატრიარქ ფილარეტის შეხვედრის პატივსაცემად, რომელიც დაბრუნდა პოლონელების ტყვეობიდან. 1636 წელს ანიშნული ტაძარი ქვის ნაგებობით შეცვალეს და იდგა XIX საუკუნის შუა წლებამდე. ტაძრის გაუქმების შემდეგ მისი საკურთხეველი გააიტანეს აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარში.

თითქმის ორი საუკუნე ტაძარი ცვლილებების გარეშე არსებობდა. 1816-1820 წლებში კი ეკლესიას მიაშენეს სატრაპეზო და სამრეკლო.

XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ტაძრის ფანჯრები გააფართოვეს რუსული სტილის მიხედვით. 1897 წელს არქიტექტორ ალექსანდრე მაისნერის პროექტის მიხედვით სამრეკლოს ზედა ნაწილი შეცვალეს ახლით, რომელსაც ფსევდოკლასიკური სახე მისცეს. აღნიშნული ცვლილების შემდეგ სამრეკლო ეკლესიაზე ბევრად დიდი გახდა. ამის შემდეგ შენობას უკვე თანამედროვე სახე აქვს.

1930-იან წლებში, უღმერთობის ეპოქაში, ტაძარი არ დახურულა (ახლოს მცხოვრები ცნობილი მსახიობების არაერთჯერადი თხოვნის წყალობით), მაგრამ სამრეკლო დაანგრიეს. 1963-1964, 1979 და 1982-1986 წლებში ეკლესიას სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაუტარდა.

1972 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე, 2003 წლამდე, ეკლესიაში რეგულარულად ატარებდა მსახურებას ვოლოკოლამის ეპარქიის მიტროპოლიტი პიტირიმი (ნაჩაევი).

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт храма Воскресения Словущего на Успенском Вражке
* Храм Воскресения Словущего на Успенском Вражке на *temples.ru*
* Храм Воскресения Словущего на Успенском Вражке на *russian-church.ru*

კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კატეგორია:XVII საუკუნის ეკლესიები
კამილა კაბელიო

**კარლა კამილა კაბელიო ესტრაბაო** (, , ; დ. 3 მარტი, 1997) — კუბელი-ამერიკელი მომღერალი და სიმღერების ავტორი. ის იყო გოგონების ჯგუფ Fifth Harmony-ის წევრი, რომელიც ჩამოყალიბდა 2012 წლის The X Factor-ის მეორე სეზონის დროს. კაბელიოს აქვს კოლაბორაციები, ისეთ მომღერლებთან, როგორებიცაა Machine Gun Kelly („Bad Things“), რომელმაც Billboard Hot 100-ში მიაღწია მეოთხე ადგილს. მას შემდეგ, რაც მან დატოვა ჯგუფი Fifth Harmony (2016 წლის დეკემბერში), გამოუშვა სოლო სიმღერა „Crying in the Club“. 2018 წელს გამოვიდა სადებიუტო ალბომი *Camila*, რომელმა Billboard 200-ში მოიპოვა პირველი ადგილი. იგივე ბედი ჰხვდა წილად სიმღერას „Havana“, რომელიც ჰიტად იქცა არა მარტო აშშ-ში, ინგლისსა და ავსტრალიაში, არამედ მთელს მსოფლიოში.

## ადრეული ცხოვრება 
კაბელო დაიბადა კოჯიმარში, აღმოსავლეთ ჰავანაში, კუბაში, სინუჰე ესტრაბაოსა და ალეხანდრო კაბელიოს ოჯახში. ის არის კუბელ-მექსიკელი. როდესაც იგი 5 წლის იყო, ოჯახი გადავიდა მაიამიში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში. კამილა სწავლობდა მაიამის პალმეტოს უმაღლეს სკოლაში, მაგრამ თავისი სასიმღერო კარიერის გამო დატოვა იგი მე-9 კლასში. აღებული აქვს სკოლის დიპლომი.

## კარიერა 
### 2012-2016: *X ფაქტორი* და Fifth Harmony 
მარცხნივ|მინი|კაბელო (მარჯვნივ) Fifth Harmony  2013
კამილა კაბელიო წარსდგა X Factor-ის აუდიტორიის წინაშე გრინსბოროში, ჩრდილოეთ კაროლინაში, არეტა ფრანკლინის სიმღერით „Respect“, მაგრამ გადაცემა არ გასულა ეთერში. ის გააერთიანეს ჯგუფ Fifth Harmony-ში ალი ბრუკთან, ნორმანთან, ლაურენ ჯაურეგუისთან და დაინა ჯეინთან ერთად.

ჯგუფმა გამოუშვა EP „Better Together“ (2013) სტუდიურ ალბომთან, *Reflection*-თან ერთად (2015) და 7/27 (2016). მათ გამოუშვეს სიმღერები „Worth It“ და „Work from Home“.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 3 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1997
კატეგორია:კუბელი მუსიკოსები
კატეგორია:მექსიკელი მუსიკოსები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი (დანილოვი)

**აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში.  ტაძარი დაარსებულია XIX საუკუნეში.  მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთის ადმინისტრაციულ ოლქში დანილოვის რაიონში.   ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელზე, ეგვტერები კი ელისე წინასწარმეტყველის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, პეტრე და პავლე მოციქულებისა და იოანე ოქროპირის სახელზე. 

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

მდებარეობს დიდი სტაროდანილოვკის ქუცაზე № 3-ში.

## ისტორია 
დანილოვის აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი მდებარეობს დანილოვის მონასტრის თავდაპირველი მდებარეობის ადგილზე. თანამედროვე შენობა აგებულია ამპირის სტილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1832-1837 წლებში არქიტექტორ ფიოდორ შესტაკოვის პროექტის მიხედვით. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესიამ კიდევ რამდენიმე წელი იმოქმედა და 1933 წელს, უღმერთობის პერიოდში, დახურეს, ხოლო მის შენობაში განათავსეს წარმოების საამქრო. აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარში ღვთისმსახურება აღსდგა მხოლოდ 1989 წელს.

1989 წლის მაისში, ნაწილობრივი რესტავრაციის დასრულების შემდეგ აკურთხეს ეკლესიის მხოლოდ ერთი ნაწილი - ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ეგვტერი. ამ მომენტიდან ტაძარში რეგულარულად მიმდინარეობს ღვთისმსახურება. 1998 წლისათვის ტაძარი მთლიანად აღადგინეს. 

მთლიანი ტაძრის კურთხევა შედგა1998 წლის 14 აგვისტოს. ტაძრის კურთხევის ცერემონიალს ხელმძღვანელობდა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი ალექსი II. კურთხევის ცერემონიალი წარიმართა უფლის პატიოსანი ჯვრის შემოყვანების დღესასწაულზე.

## არქიტექტურა 
ეკლესია აგებულია გვიანი ამპირის სტილში, გააჩნია სიმეტრიულ-ღერძული კომპოზიცია. აღმოსავლეთიდან სწორკუთხა დაგეგმარების აფსიდი ესაზღვრება, ხოლო დასავლეთიდან - დიდი სატრაპეზო (საკურთხევლები: პეტრესა და პავლეს, ილია წინასწარმეტყველის, იოანე ოქროპირის და ნიკლოზ საკვირველთმოქმედის) და მაღალი სამსართულიანი სამრეკლო. გვერდითი ფასადები იონიური პორტიკებითაა გაფორმებული.

## სიწმინდეები 
ტაძარში დაცულია რამდენიმე სიწმინდე, მათ შორის აღსანიშნავია ღვთისმშობლის ხატი „მოულოდნელი სიხარული“ და დიდმოწამე პანტელეიმონის ხატი.

## სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
მიშო ყიფიანი

**მიშო ყიფიანი** (დ. 12 აპრილი, 1846, ქვიშხეთი — გ.  2 მარტი, 1916, ვლადიკავკაზი) — ქართველი პედაგოგი, ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი, საქართველოში ხალხოსნური მოძრაობის ერთ-ერთი მთავარი ინიციატორი,

## ბიოგრაფია
საშუალო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ შევიდა პეტერბურგის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, 1875 წელს სამსახური დაიწყო ქუთაისში და აქტიურად ჩაება ხალხოსნურ მოძრაობაში; 1876 წელს სხვა ხალხოსნებთან ერთდ დააპატიმრეს და გადაასახლეს აღმოსავლეთ ციმბირში, შემდეგ კი ორენბურგში; 1981 წელს გაათვისუფლეს და სამშობლოში დაბრუნების უფლება მისცეს. იმავე წელს თბილისის მეორე გიმნაზიაში დაიწყო მასწავლებლად მუშაობა; 1981 წლის ოქტომბრიდან დაინიშნა გორის სამასწავლებლო სემინარიის ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად; პარალელურად ასწავლიდა ქართულ ენასა და ლიტერატურას გორის ქალთა პროგიმნაზიაშიც. დიდი ავტორიტეტითა და პატივისცემით სარგებლობდა მოსწავლეთა შორის. 1883 წელს იგი კვლავ დააპატიმრეს და ქალაქ უსტკამენოგორსკში გადაასახლეს. 1887 წელს  გაათავისუფლეს და იგი საქართველოში დაბრუნდა.

## რესურსები ინტერნეტში
*

კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
კატეგორია:დაბადებული 12 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1846
კატეგორია:გარდაცვლილი  2 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1916
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
მ
კულიშკის ყველაწმინდის ეკლესია

**კულიშკის ყველაწმინდის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში.  ტაძარი დაარსებულია 1380 წელს.  მდებარეობს მოსკოვის კიტაი-გოროდის ახლოს, ტვერის რაიონში. 

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

## ისტორია 
### დაარსება 
thumb|200პქ|მარცხნივ|ყველაწმინდის ეკლესია, 1882 წელი
პირველი ხის ეკლესია ამ ადგილზე ააგეს დიმიტრი დონელის დროს. რუსულ ისტორიულ წყაროებში, 1364 წლისათვის, როდესაც აღწერენ  მოსკოვის დიდ ხანძარს (რომელმაც მოგიანებით მიიღო ყველაწმინდის სახელი), ყველაწმინდის ეკლესია უკვე მოიხსენიება როგორც უკვე არსებულს. XVIII საუკუნის ბოლოსათვის მოსკოვის შესახებ არსებულ გზამკვლევებში გაჩნდა წინადადება ტაძრის მშენებლობის შესახებ, რომელიც მიეძღვნებოდა 1380 წლის 8 სექტემბერს კულიკოვოს ბრძოლაში დაღუპული ჯარისკაცების ხსოვნას. XIV საუკუნეში, ეკლესიისათვის შერჩეული ადგილი, მდებარეობდა მოსკოვის საზღვართან შორიახლოს და ტერმინი კულიშკა იყო „ქვეყნის დასასრულს“ მდებარე ადგილის სინონიმი, თუმცა მოგვიანებით იგი მოსკოვის ისტორიულ ცენტრად იქცა.

ეკლესია 1488 წელს მთლიანად გადააკეთეს, ასევე მოხდა მოსკოოვური ბაროკოს სტილში მისი გადაკეთება 1687-1689 წლებში.

### საბჭოთა პერიოდი 
1930 წელს ეკლესია დახურეს, მაგრამ ტაძრის დაგეგმილი დანგრევა არ შედგა, რასაც შეეგუა სახელმწიფო უშიშროების ორგანოები. თუ რაში გამოიყენებდნენ ეკლესიის შენობას, კარგად მეტყველებს 1994 წელს ეკლესიის სარდაფში აღმოჩენილი დახვრეტილი ადამიანის ცხედრები. 

1975 წელს შენობა გადაეცა მოსკოვის ისტორიის მუზეუმს, რასთან დაკავშირებითაც 1970-1982 წლებში მიმდინარეობდა ამ საინტერესო არქიტექტურული ძეგლის სარესტავრაციო სამუშაოები. 

1978-1979 წლებში კულიკოვოს ბრძოლის 600 წლისთავის აღნიშვნასთან დაკავშირებით წარიმართა არქეოლოგიური კვლევა-ძიება, რის შედეგადაც აღმოაჩინეს XIV საუკუნის თავდაპირველი ტაძრის ფუნდამენტი.

### ეკლესიის აღდგენა 
1991 წელს შენობა დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1994 წელს ეკლესიის სარდაფში აღმოაჩინეს დახვრეტილთა ცხედრები და მათი პატივისცემის ნიშნად სარდაფის კედელთან აღმართეს ჯვარი ახალმოწამეეთა გამოსახულებით. 

1998 წელს ალექსანდრიის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეტოქი ოდესიდან მოსკოვში გადაიტანეს და განათავსეს კულიშკის ყველაწმინდის ტაძარში.

## ლიტერატურა 
*Малиновский А. Ф. Обозрение Москвы. / Сост. С. Р. Долгова. — М., Моск. рабочий, 1992. 256 с.

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт 
* Росписи в Храме 
* Официальная информация
* Церковь Всех Святых на Православие.Ru
* Церковь Всех Святых на *sobory.ru*
* История церкви на *КуликовоПоле. Ru*
* Разрушение захоронений воинов, падших в Куликовской битве, фундаментов 16-17 веков, белокаменных надгробий, культурного слоя 14-17 веков

## სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კატეგორია:XIV საუკუნის ეკლესიები
შენი სახელით მომმართე (რომანი)

„**
**შენი სახელით მომმართე''' () — ამერიკელი მწერლის, ანდრე ასიმანის რომანი, რომელშიც მოცემულია 17 წლის იტალიელ-ამერიკელი ებრაელი ბიჭისა და 24 წლის ამერიკელი ებრაელი ახალგაზრდა მეცნიერის სასიყვარულო ისტორია. სიუჟეტი ვითარდება 1987 წლის ზაფხულს, იტალიის ზღვისპირა ქალაქში. რომანში გადმოცემულია მთავარი გმირის, ელიო პერლმანისა და ოლივერის ურთიერთობა 20 წლის განმავლობაში.

რომანი 2007 წელს ლამბდას რიგით მე-20 ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი გახდა გეი ფიქციის კატეგორიაში.

## სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული რომანები
კატეგორია:2007 წლის რომანები
ალექსეი ტოლსტოის სახლ-მუზეუმი

**ალექსეი ტოლსტოის სახლ-მუზეუმი** () — სახლ-მუზეუმი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში ფრუნზეს ქუჩაზე. 

## ისტორია
შენობა 1881-1882 წლებში გადამდგარ შტაბსკაპიტან ა. ვერნერის დაკვეთით აიგო. 1899 წლის ბოლოს სახლის ალექსეი ტოლსტოის მამინაცვალ ალექსეი ბოსტრომის საკუთრება გახდა და 1918 წლამდე მას ეკუთვნოდა, სანამ შენობის ნაციონალიზაცია არ მოხდა და კომუნალურ საცხოვრებლად არ გადაკეთდა. 

## აღწერა
კარ-მიდამო ორი ერთნაირი დაგეგმარების ორსართულიანი სახლისგან, ფლიგელისგან და სამეურნეო ნაგებობებისგან შედგებოდა. შენობების წინა ნაწილში ხუთოთახიანი ბინები მდებარეობდა — თითოეულ სართულზე ორ-ორი. უკანა ნაწილში (მიშენებაში) მსახურთა სათავსოები, საწყობები და სამზარეულოები იყო განლაგებული. სახლის მეპატრონის, ალექსეი ბოსტრომის ოჯახი შენობის მარჯვენა მხარეს, მეორე სართულზე მდებარე ბინაში ცხოვრობდა. დანარჩენი ბინები ქირით გაიცემოდა. ფლიგელის პირველ სართულზე მდებარეობდა: მეეზოვის ოთახი, სამზარეულო, ხოლო სარდაფში სამრეცხაო. ეზოს ნაწილი ორ ფანჩატურიან ბაღს ეკავა, რომლებიც დიდებისა და პატარებისთვის განკუთვნილი სათამაშო მოედნებით იყო აღჭურვილი. კარ-მიდამოს ტერიტორია შემონახულია თავის ისტორიულ საზღვრებში, მასზე აღდგენილია საკარმიდამო ნაგებობები.

## მუზეუმი
ძირითად სამუზეუმო ექსპოზიციებს წარმოადგენს ალექსეი ტოლსტოისა და მისი დედის — მწერალ ალექსანდრა ბოსტრომის წერილები, დღიურები, ფოტოები, წიგნები და პირადი ნივთები. მუზეუმის ფონდებში დაცულია ალექსეი ტოლსტოის ცხოვრებასა და მოღვაწეობასთან დაკავშირებული 10 ათასზე მეტი დოკუმენტი და მასალა. ექსპოზიციაში ცენტრალური ადგილი მემორიალურ ბინას უკავია, რომელშიც მომავალი ავტორი მშობლებთან ერთად ცხოვრობდა. დარბაზების შინაური მდგომარეობა დამთვალიერებელს XIX-XX საუკუნეების პროვინციული ქალაქის ატმოსფეროში ამოგზაურებს.

## გალერეა

Aleksey Nikolayevich Tolstoy's museum - 1.jpg|მუზეუმის შესასვლელი
Aleksey Nikolayevich Tolstoy's museum - 2.jpg|კაბინეტი
Aleksey Nikolayevich Tolstoy's museum - 3.jpg|მემორიალური დაფა

## ინტერნეტ-რესურსები
*სახლ-მუზეუმი იანდექსის რუკაზე
*სახლ-მუზეუმის ოფიციალური საიტი

კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები
ავიაციისა და კოსმონავტიკის მუზეუმი (სამარა)

**სერგეი კოროლიოვის სახელობის ავიაციისა და კოსმონავტიკის მუზეუმი** () — მუზეუმი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში მოსკოვის გზატკეცილზე. წარმოადგენს რუსეთის კოსმონავტიკის მუზეუმების ასოციაციისა და სამეცნიერო-ტექნიკური მუზეუმების ეროვნული კომიტეტის ასოციაციის რეგიონულ განყოფილებასა და სამეცნიერო მეთოდურ ცენტრს.

## მუზეუმის ისტორია 
მუზეუმის გახსნა 1977 წლის 12 იანვარს — სერგეი კოროლიოვის დაბადებიდან 70-ე იუბილეზე შედგა.
1977-დან 1981 წლამდე მუზეუმი საზოგადოებრივ საწყისებზე მუშაობდა, ხოლო 1981 წლიდან სამარის სახელმწიფო აეროკოსმოსური უნივერსიტეტის დამოუკიდებელი სტრუქტურული ქვეგანყოფილების სახით აგრძელებს მუშაობას.

1980-1981 წლებში და 1992 წელს ჩატარდა მუზეუმის რეკონსტრუქცია და სრული რეექსპოზიცია.
1989 წელს მუზეუმს საპატიო წოდება „სახალხო“ მიენიჭა.
1999 წელს მუზეუმის ინიციატივით დაარსდა სამარის სამეცნიერო-ტექნიკური მუზეუმების ასოციაცია, სადაც ის მთავარი და სამეცნიერო-მეთოდური ცენტრი გახდა.
ამჟამად მუზეუმი წარმოადგენს რუსეთის კოსმონავტიკის მუზეუმების ასოციაციის რეგიონულ განყოფილებას. არის მუზეუმების საერთაშორისო საბჭოს რუსეთის კომიტეტის რუსეთის სამეცნიერო-ტექნიკური მუზეუმების ასოციაციის წევრი, რუსეთის კოსმონავტიკის აკადემიის ვოლგისპირეთის განყოფილების კორპორატიული წევრი.

## ფაქტები 
* მოზეუმის ექსპოზიციის ფართობი — 400 მ²,
* საერთო სამუზეუმო ფონდი — 11,3 ათასი ერთეული,
* ძირითადი ფონდი — 6,6. ათასი ერთეული.
* ყოველწლიურად მუზეუმს 20 000 ადამიანი სტუმრობს.

## ექსკურსიები 
მუზეუმი ორგანიზებას უწევს 10-ზე მეტი სხვადასხვა სახის დასათვალიერებელ და თემატურ ექსკურსიებს სტუდენტებისათვის, სკოლის მოსწავლეებისთვის, უნივერსიტეტის სტუმრებისათვის, საზღვარგარეთული დელეგაციებისთვის, ტურისტებისთვის და დამტვალიერებელთა სხვა კატეგორიებისათვის.
* „Мир музея“ (მუზეუმის დასათვალიერებელი ექსკურსია)
* „Мир полета“ (მუზეუმის დასათვალიერებელი ექსკურსია + საავიაციო და სარაკეტო-კოსმოსური ტექნიკის ლაბორატორიები)
* „Знакомьтесь, АЭРОКОС“ (მუზეუმი + უნივერსიტეტის ექსკურსია აბიტურიენტებისათვის)
* „СамаРА“ (ქალაქის ექსკურსია + მუზეუმების მონახულება, მათ შორის, საწარმოები და უმაღლესი სასწავლებლები)
* „Самара аэрокосмическая“ სამარის უნივერსიტეტის სასწავლო აეროდრომის მონახულება (სმიშლიაევკა)
* „Русский космос“ (რუსეთის კოსმოსური იდეის საწყისები და თანამედროვე კოსმოსური საქმიანობა)
* „Крылья над Волгой“ (ავიაციის ჩასახვა და განვითარება სამარაში)

## ინტერნეტ-რესურსები
*მუზეუმის ოფიციალური საიტი

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
კურლინას სახლი

**ალექსანდრა კურლინას სახლი** () — ისტორიული შენობა რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში, კრასნოარმეისკაიასა და ფრუნზეს ქუჩების კვეთაზე. მოდერნის სტილის სახლი ქალაქის არქიტექტურის ერთ-ერთ მთავარ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს. ამჟამად შენობაში მოდერნის მუზეუმია განთავსებული.

## ისტორია
შენობა 1903 წელს I გილდიის ვაჭარმა ალექსანდრე კურლინმა თავისი მეუღლე ალექსანდრა კურლინასთვის ააგო, რომლის სახელსაც არაოფიციალურად ის დღეს ატარებს. სახლი სამარაში მდებარე ერთ-ერთი პირველი მოდერნისტული ნაგებობა იყო. შენობის პროექტი არქიტექტორ ალექსანდრე ზელენკოს ეკუთვნის.

1918 წლის სამოქალაქო ომის დროს სამარა ბოლშევიკების წინააღმდეგ აჯანყებულმა ჩეხოსლოვაკურმა კორპუსმა დაიკავა, ხოლო კურლინას სახლში ჩეხოსლოვაკური არმიის კონტრდაზვერვა განთავსდა. 

1941-დან 1943 წლამდე დიპლომატიური კორპუსის მოსკოვიდან კუიბიშევში ევაკუაციის დროს, შენობაში შვედეთის საელჩო იყო განთავსებული.

1966 წელს კუიბიშევის საოლქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის დეპუტატების გადაწყვეტილებით, კურლინას სახლი დაცვის ქვეშ მყოფი შენობების სიაში შეიტანეს როგორც „სახლი, რომლის სარდაფშიც 1918 წელს ბელო-ესეროვის კონტრდაზვერვის მიერ მრავალი წითელარმიელი დახვრიტეს“. შენობაზე განთავსდა მემორიალური დაფა წარწერით „მუშათა კლასი პატივს მიაგებს, 1918 წელს ამ სახლის სარდაფში ჩეხური კონტრდაზვერვის მიერ მხეცურად ნაწამები მუშათა კლასის გმირების ნათელ ხსოვნას“. 1990-იან წლებში დაფის დემონტაჟი განხორციელდა.

1970-იან წლებში შენობა საოლქო მხარედმცოდნეობის მუზეუმს გადაეცა. 1995 წელს რუსეთის პრეზიდენტ ბორის ელცინის განკარგულებით „კურლინების სახლ-კარს“ ფედერალური მნიშვნელობის ისტორიისა და კულტურის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა.

## არქიტექტურა
შენობაში 22 ოთახია, თავის მხრივ თითოეული მათგანი უნიკალური და ინდივიდუალურია. მეორე სართულზე ლითონის კიბე ადის. მოპირკეთებულია შორენკეცის ფერადი ფილებით. 

შენობის ფასადი ცისფერი მოელვარე ფილებით არის მოპირკეთებული, რომელიც ჰარმონიულად ერწყმის მქრქალ ცოკოლსა და შორენკეცის მწვანე ჩანართებს. ფასადზე წარმოდგენილია რელიეფი: ქალის თავი (სახლის დიასახლისი) ფრონტონზე და ფანჯრის თავზე გრძელი ღეროების მქონე მცენარე. რკინის გისოსები პეპლის ფრთებს განასახიერებს. ჭრიჭინა სახურავზე და ბადისებრი კარები სახლს განუმეორებელ და ჰაეროვან იერსახეს აძლევს.

## ლიტერატურა 
* *Е. Борисова, Г. Стернин.* Русский модерн.

## ინტერნეტ-რესურსები
* მუზეუმის ოფიციალური საიტი
* მოდენის მუზეუმის ოფიციალური ჯგუფი „Вконтакте“-ში
* მოდენის მუზეუმის ოფიციალური გვერდი „Facebook“-ზე
* *Ирина Крамарева* Загадки дома Курлиной. журнал «Самара и Губерния», № 6#2003—1#2004 (декабрь—январь)

## სქოლიო
სამარის ფეხბურთის მუზეუმი

**სამარის ფეხბურთის მუზეუმი** () — ფეხბურთის მუზეუმი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში. მუზეუმის ექსპოზიციის ძირითადი ნაწილი საფეხბურთო კლუბ „კრილია სოვეტოვს“ ეძღვნება (დაარსდა 1942 წელს). სამარის ფეხბურთი, რომლის 100 წლის იუბილეც 2011 წელს აღინიშნა, მუზეუმში წარმოდგენილია სხვა რეგიონალური გუნდების: კუიბიშევის „მეტალურგის“, „ლოკომოტივის“, „დინამოს“, ტოლიატის „ლადის“, სამარის „იუნიტის“, „სიზრანი-2003“-ისა და იური კონოპლიოვის სახელობის საფეხბურთო აკადემიის ისტორიებით. მუზეუმის ექსპონატები და აღჭურვილობა საჩუქრად და შემოწირულობების სახით „კრილია სოვეტოვის“ გულშემატკივრებმა, ვეტერანებმა, მწვრთნელებმა და რეგიონული გუნდების მოქმედმა ფეხბურთელებმა გაიღეს. ასევე ზოგიერთმა უცხოურმა და რუსეთის პრემიერ-ლიგის, პირველი და მეორე ლიგების გუნდებმა.

## ისტორია
მუზეუმი 2007 წლის ოქტომბერში სამარის სპორტული ლიცეუმის შენობის ერთ-ერთ ფლიგელში შეიქმნა. იდეის ავტორები პოეტი და ტელეწამყვანი სერგეი ლეიბგრადი და გულშემატკივართა სააქციო საზოგადოება „Волжский бастион“-ის თავმჯდომარე ალექსანდრე ჩერნიშევი იყვნენ. 2014 წლის 1 ოქტომბრიდან მუზეუმი კუიბიშევის მოედანთან ახლოს, კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტის ზედა სართულზეა განთავსებული.

მუზეუმის შენობა სამარის საქალაქო ოლქის ადმინისტრაციამ გამოყო. ცენტრ-მუზეუმი ორიგინალური დიზაინით გამოირჩევა: ტრადიციული სამუზეუმო ექსპოზიციის გარდა მასში წარმოდგენილია საფეხბურთო სტადიონის, კარისა და ხელოვნური გაზონის ფრაგმენტები, ფერწერული და ფოტოგრაფიული მხატვრული ნამუშევრები, ასევე საფეხბურთო თემის ინსტალაციები. 

სამარის ფეხბურთის საზოგადოებრივი მუზეუმის გახსნის ცერემონია საფეხბურთო კლუბ „კრილია სოვეტოვის“ ვეტერანების, ახალგაზრდა ფეხბურთელების (აპრილი-მაისი 2008 წელი), ყოფილი მთავარი მწვრთნელის ლეონიდ სლუცკისა და მოქმედი ფეხბურთელების (ივლისი, 2008 წელი) მონაწილეობით გაიმართა. ღონისძიებაში ასევე მონაწილეობდნენ: კლუბის ყოფილი მთავარი მწვრთნელი გაჯი გაჯიევი, მოთამაშეები ალექსანდრე ციგანკოვი, ანდრეი გუსინი და ალექსანდრე მაკაროვი (აგვისტო, 2008 წელი). 2010 წლის 28 მარტს სამარის ფეხბურთის მუზეუმში კლუბის 19 ახალწვეულისა და „კრილია სოვეტოვის“ ახალი მთავარი მწვრთნელის იური გაზაევის სიმბოლური კურთხევა გაიმართა.

## ინტერნეტ-რესურსები
* სამარის ფეხბურთის მუზეუმი „ВКонтакте“-ში
* Музей футбола в Самаре 
* Самарцам покажут стоптанные бутсы Бута
* Открыт музей "Крыльев Советов"
* Бут и Лагиевка подписали дневники лицеистам 
* Общественный музей футбола в Самаре
* В Самаре появился футбольный музей
* В Самаре появился футбольный музей 
* «Крылья Советов» открыли футбольный музей
* «Крылья» сходили в музей самарского футбола

კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
Fifth Harmony

**Fifth Harmony ** — ამერიკული გოგონებისგან შემდგარი მუსიკალური ჯგუფი, რომელიც შეიქმნა მაიამიში 2012 წელს. მისი წევრები არიან ალი ბრუკი, ნორმანი, დაინა ჯეინი, ლორენ ხურეგი და კამილა კაბელიო, რომელმაც ჯგუფი 2016 წლის, 18 დეკემბერს დატოვა. Fifth Harmony შეიქმნა საიმონ კოუელის გადაწყვეტილებით 2012 წლის The X Factor-ში. მათი სამი სტუდიური ალბომი შევიდა Billboard 200-ის ტოპ-ათეულში.

ჯგუფმა გამოუშვა სადებიუტო სინგლი „Miss Movin' On“. 2015 წელს ჯგუფმა გამოუშვა ალბომი „Reflection“, რომელმაც მიიღო ოქროს სერთიფიკატი ამერიკის შეერთებულ შტატებში. ალბომში შედის სიმღერები: „Boss“, „Sledgehammer“ და „Worth It“. ამათ მოიპოვეს 3X პლატინის სერთიფიკატი აშშ-ში და ცამეტ ქვეყანაში შევიდა ტოპ ათეულებში. ამავე წელს გამოვიდა სიმღერა „Work from Home“, რომელიც შემავალია ალბომ 7/27-ში და გახდა Billboard Hot 100-ის ტოპ-ათეულში შესული ჯგუფის პირველი სიმღერა. 2017 წელს გამოვიდა ალბომი „Fifth Harmony“.

მათ აღებული აქვთ რამდენიმე ჯილდო, მათ შორის ოთხი iHeartRadio Music Awards, სამი MTV Europe Music Awards, ოთხი MTV Video Music Awards, ერთი American Music Award, ერთი Billboard Women in Music და ექვსი Teen Choice Awards. 2016 წლის დეკემბრისთვის, აშშ-ში, ჯგუფს გაყიდული ჰქონდა 456,000 ტოტალური ალბომი, 7 მილიონი სიმღერა და მოპოვებული აქვს 1,6 მილიარდი სტრიმი.  2018 წლის მარტში, ჯგუფისთვის დაიწყო პერიოდი, როდესაც მათ შეწყვიტეს თავიანთი საქმიანობა. ახლა ისინი, როგორც დამოუკიდებელი არტისტები ისე მოღვაწეობენ.

## დისკოგრაფია
* *Reflection* (2015)
* *7/27* (2016)
* *Fifth Harmony* (2017)

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული პოპ-ჯგუფები
კატეგორია:Epic Records-ის შემსრულებლები
კატეგორია:ამერიკული ჯგუფები
კატეგორია:Syco Music-ის შემსრულებლები
კატეგორია:2012 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
გალჰეპიგენი

**გალჰეპიგენი** () — სკანდინავიის მთების, ნორვეგიისა და საერთოდ, სკანდინავიის ნახევარკუნძულის უმაღლესი წერტილი. მოქცეულია იუტუნჰეიმენის ქედის ფარგლებში. სიმაღლე 2469 მ. აგებულია გაბროთი. გეოლოგიური თვალსაზრისით მიეკუთვნება კალედონიურ დანაოჭებას. დაფარულია მცირე მყინვარებითა და მარადი თოვლით. გალჰეპიგენი ტურიზმის ობიექტია. მწვერვალზე პატარა ქოხია აშენებული, სადაც ზაფხულში იყიდება უალკაჰოლო სასმელები, შოკოლადის ბატონები, ღია ბარათები და სხვა. გალჰეპიგენზე პირველი ასვლა განხორციელდა 1850 წელს.

## სქოლიო
კატეგორია:ნორვეგიის მთები
პეტრე მიტროპოლიტის ტაძარი

**პეტრე მიტროპოლიტის ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ვისოკო-პეტროვსკის მონასტრის მთავარი ტაძარი.  აგებულია 1514-1517 წლებში.  

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

## ისტორია 
თავდაპირველად ეკლესიის ადგილზე მდებარეობდა პეტრე და პავლე მოციქულების სახელზე ნაკურთხი ხის ეკლესია. პეტრე კიევის მიტროპოლიტის გარდაცვალებისა და კანონიზაციის შემდეგ 1339 წელს ეკლესია ხელახლა აკურთხეს მის სახელზე. 1514-1517 წლებში ხის ეკლესია ქვაში განაახლა არქიტექტორმა ალევიზ ნოვიმ. 

ეკლესია ააგეს რვაკუთხა კოშკის სტილში, რომელიც მთავრდება ჩაფხუტისმაგვარი გუმბათით. ზოგჯერ ეკლესიას შეცდომით მიაკუთვნებენ მშენებლობის სტილს „რვაკუთხედი ოთხკუთხედზე“. ტაძარი რუსული ბურჯებიანი არქიტექტურის ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული მაგალითია. ტაძარი საკმაოდ პატარაა, იგი იმეორებს თავდაპირველად არსებული ხის ეკლესიის არქიტექტურას. ფასადების დეკორაცია უბრალო და ლაკონურია. პილასტრები სრულდება აგურის ლავგარდნით. 

1690 წელს ეკლესია ნარიშკინებმა ნაწილობრივ გადააკეთეს მოსკოვური ბაროკოს სტილში. 

ეკლესიის კურთხევა შედგა პეტრე I-ისა და ივანე V-ის მონაწილეობით.

1689-1690 წლებში ეკლესია კვლავ გაარემონტეს და ხელახლა აკურთხეს ახლა უკვე პეტრე I დიდის მონაწილეობით. 1691 წელს კლიმ მიხაილოვმა დაასრულა კანკელი. 1713-1714 წლებში ტაძრის ვიწრო ფანჯრები გააფართოვეს და მისცეს კვადრატული სახე. 

1920-იან წლებში მონასტერთან ერთად ტაძარიც დაიხურა. კანკელი შენარჩუნდა 1940-იან წლებამდე. 1980-იან წლებამდე ეკლესია გამოიყენებოდა, როგორც რსფსრ-ის კულტურის სამინისტროს სამხატვრო ფონდის დირექციის საწყობად. 1984 წელს ტაძარი XIV საუკუნის ფორმას დაუბრუნა არქიტექტორმა ბ. დედუშენკომ. 

1990 წელს ეკლესია გადაეცა ვისოკო-პეტროვსკის მონასტერს. ტაძრისთვის შეიქმნა ახალი კანკელი და კედლები მოიხატა. 1998 წლის 3 იანვარს შედგა ტაძრის კურთხევა.

## ლიტერატურა
*Москва: все православные храмы и часовни / авт.-сост.: М. И. Вострышев, С. Ю. Шокарев. — М.: Эксмо, 2009. — С. 341—342. — ISBN 978-5-699-34703-2.
*Дедушенко Б. П. Собор Петра митрополита Высоко-Петровского монастыря в Москве // Вопросы охраны, реставрации и пропаганды памятников истории и культуры. — М., 1976. — Вып. IV.

კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კატეგორია:XVI საუკუნის ეკლესიები
ლოზერი

**ლოზერი** () — მწვერვალი საფრანგეთში. სევენების უმაღლესი წერტილი. სიმაღლე 1699 მ. აგებულია გრანიტებით. მოქცეულია სევენების ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე. სიახლოვეს სათავეს იღებს მდინარე ტარნი. ლოზერის მთისძირში განლაგებულია XII საუკუნის ტურნეს ციხესიმაგრის შთამბეჭდავი ნანგრევები.

## სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის მთები
იულიანატოპი

**იულიანატოპი** () — სურინამის უმაღლესი წერტილი. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1280 მ. ადმინისტრაციულად მოქცეულია სიპალივინის რაიონის ტერიტორიაზე. მდებარეობს ვილჰელმინას ქედზე. მწვერვალს სახელი ეწოდა ნიდერლანდების დედოფლის — იულიანას პატივსაცემად.

## სქოლიო
კატეგორია:სურინამის მთები