open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
გიორგი კურტანიძე

**გიორგი კურტანიძე** (დ. 25 თებერვალი, 1929, სოფ. ღორეშა, ახლანდელი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი მეკოპე, კომუნისტური შრომის ბრიგადის ბრიგადირი. სოციალისტური შრომის გმირი (1974), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1981). საქართველოს სსრ VII–XI მოწვევებისა უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. სსრკ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

შრომითი საქმიანობა კურტანიძემ დაიწყო დიდი სამამულო ომის დროს. მან დროებით მიატოვა სწავლა საშუალო სკოლაში, რომელიც 1950 წელს დაასრულა. შემდეგ გაიწვიეს საბჭოთა არმიის რიგებში. 1954 წლიდან მუშაობდა თბილისის ფოლადთუჯსასხმელ ქარხანა „ცენტროლიტში“ ჯერ მეკოპედ (მეყალიბე), ხოლო 1966 — მეკოპეთა ბრიგადირის ბრიგადირად. იყო საქართველოს კომპარტიის XXII–XXV ყრილობებისა და სკკპ XXV ყრილობის დელეგატი. საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი და უმაღლესი საბჭოს ცენტრალური სარევიზიო კომისიის თავმჯდომარე.

დაჯილდოებულია ოქტომბრის რევოლუციის, „საპატიო ნიშნისა“ და ლენინის ორდენი ორდენებით, საქართველოს სახელმწიფო პრემიით (1977).

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* გიორგი კურტანიძის ბიოგრაფია (VII მოწვევა)
* გიორგი კურტანიძის ბიოგრაფია (XI მოწვევა)
* გიორგი კურტანიძის ბიოგრაფია (სსრკ X მოწვევა)

კატეგორია:დაბადებული  25 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული  1929
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VIII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს კომპარტიის XXII ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:საქართველოს კომპარტიის XXIII ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:საქართველოს კომპარტიის XXIV ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:საქართველოს კომპარტიის XXV ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:სსრკ-ის X  მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სკკპ-ის XXV ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის კავალრები
კატეგორია:სოციალისტური შრომის გმირები
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1981)
კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გ
კატეგორია:ქართველი მეკოპეები
ლევ კულიჯანოვი

მინი|ლევ კულიჯანოვის საფლავი
**ლევ კულიჯანოვი** (დ. 19 მარტი, 1924, თბილისი — გ. 17 თებერვალი, 2002, მოსკოვი) — საბჭოთა და რუსი კინორეჟისორი, სცენარისტი, პედაგოგი. სსრკ სახალხო არტისტი (1976). თბილისის საპატიო მოქალაქე (1983), სოციალისტური შრომის გმირი (1984). სსრკ VII-X მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

1955 წელს დაამთავრა კინემატოგრაფიის საკავშირო სახელმწიფო ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. გადაიღო ფილმები: „მამისეული სახლი“ (1959), „როცა ხეები დიდები იყო“ (1962), „დანაშაული და სასჯელი“ (თ. დოსტოევსკის რომანის ეკრანიზაცია, 1970), „კარლ მარქსი, ახალგაზრდობის წლები“ (7 სერიანი მხატვრული ფილმი, 1980) და სხვა. მის შემოქმედებაში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ფილმს „ცისფერი რვეული“(1969), რომელშიც ლენინის სახეა შექმნილი.  

## ჯილდოები და აღიარება
*1964 — რსფსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
*1969 — რსფსრ-ის სახალხო არტისტი
*1971 — რსფსრ სახელმწიფო პრემია
*1974 — შრომის წითელი დროშის ორდენი
*1976 — სსრკ სახალხო არტისტი
*1982 — ლენინური პრემია
*1983 — თბილისის საპატიო მოქალაქე
*1984 — ლენინის ორდენი

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 19 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1924
კატეგორია:გარდაცვლილი 17 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2002
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:რუსი რეჟისორები
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ლენინური პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:სოციალისტური შრომის გმირები
კატეგორია:სსრკ-ის სახალხო არტისტები
კატეგორია:რსფსრ-ის სახალხო არტისტები
კატეგორია:რსფსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1983)
კატეგორია:სსრკ-ის VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სსრკ-ის VIII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სსრკ-ის  IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სსრკ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სკკპ-ის XXIII ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:სკკპ-ის XXIV ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:სკკპ-ის XXV  ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:სკკპ-ის XXVI ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:სკკპ-ის XXVII ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის კავალრები
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
გურამ მეტონიძე

**გურამ მეტონიძე** (დ. 2 ოქტომბერი, 1935, სოფ. ხვანჭკარა, ამბროლაურის რაიონი — გ. 4 ივნისი, 2022) — ქართველი მუშა. თბილისის საპატიო მოქალაქე (1983). სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭო, დეპუტატი

დაამთავრა თბილისის რკინიგზის პირველი საშუალო სკოლა და შემდეგ გაიარა სავალდებულო სამხედრო სამსახური. 1958 წლიდან იყო ქარხანა „გაზაპარატის“ მწნეხავი. 1959 წელს მუშაობა დაიწყო თბილისის ელმავალმშენებელ ქარხანაში და ელექტრომემონტაჟეთა ბრიგადის წევრი გახდა. ორ ათეული წელზე მეტ ხანს ხელმძღვანელობდა ელექტრომემონტაჟეთა კომპლექსურ ბრიგადას.

## რესურსები ინტერნეტში
*გურამ მეტონიძის ბიოგრაფია (სსრკ XXVI მოწვევა)

კატეგორია:დაბადებული  2 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული  1935
კატეგორია:სკკპ-ის XXVI ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1983)
კატეგორია:ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის  კავალრები
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები 
გ
კატეგორია:გარდაცვლილი 2022
კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ივნისი
ვერა ქემაშვილი

**ვერა ბათურის ასული ქემაშვილი** (დ. 15 აპრილი, 1929, სოფ. ხურთისი, ახლანდ. ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი — გ. უცნობია) — ქართველი მრთველი. სოციალისტური შრომის გმირი (1966), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1986). სკკპ  წევრი 1955 წლიდან. სკკპ XXVI–XXVII ყრილობის დელეგატი.

1949 წელს დაამთავრა თბილისის მსუბუქი მრეწველობის ტექნიკუმი. 1949–1950 წლებში მუშაობდა თბილისის მაუდ-კამვოლის კომბინატ „საბჭოთა საქართველოში“ კამვოლური ნართის წარმოებაში ტექნოლოგიის პროცესების კონტროლიორად. 1950 წლიდან იყო ქვეოსტატი.

1981–1986 წლებში იყო სკკპ ცენტრალური სარევიზიო კომისიის წევრი. დაჯილდოეულია ლენინის ორდენით.

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
*ვერა ქემაშვილის ბიოგრაფია (X   მოწვევა)
*ვერა ქემაშვილის ბიოგრაფია (XI  მოწვევა)

კატეგორია:დაბადებული  15 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული  1929
კატეგორია:სოციალისტური შრომის გმირები
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1986)
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
კატეგორია:სკკპ-ის XXVI  ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:სკკპ-ის XXVII  ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ვ
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
კატეგორია:ქართველი მრთველები
ალექსანდრე დათაშვილი

**ალექსანდრე დათაშვილი **  (დ. 8 ივნისი, 1929, თბილისი — გ. 2003) — ქართველი ინჟინერი. სკკპ წევრი 1957 წლიდან.  თბილისის საპატიო მოქალაქე (1988), საქართველოს სსრ დამსახურებული მშენებელი (1971). მიღებული აქვს სოციალისტური შრომის გმირის წოდება ოქროს მედლით „ნამგალი და ურო“ (1980)

შრომითი საქმიანობა დაიწყო 1942 წელს. 1950-1954 წლებში მსახურობდა საბჭოთა არმიის რიგებში. 1954 წლიდან მუშაობდა სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „თბილმეტრომშენის“ სისტემაში გვირაბგამყვანი ბრიგადის ბრიგადირად. უშუალოდ მონაწილეობდა თბილისის მეტროპოლიტენის ყველა რიგისა და სადგურის მშენებლობასა და საექსპლუატაციოდ გადაცემაში.  

## რესურსები ინტერნეტში
* ალექსანდრე დათაშვილის ბიოგრაფია (სსრკ VII  მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
კატეგორია:დაბადებული  8 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1929
კატეგორია:გარდაცვლილი  2003
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1988)
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ა
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული მშენებლები
კატეგორია:სოციალისტური შრომის გმირები
კატეგორია:ქართველი მეტრომშენებლები
ალილემი

**ალილემი** (ოფიციალურად **ალილემის მუნიციპალიტეტი**; ილოკ: *Ili ti Alilem*; ფილ: *Bayan ng Alilem*) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ილოკოსის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 7 361 ადამიანს შეადგენს. ადმინისტრაციულად 9 ბარანგაიდ იყოფა.

## კლიმატი
## რესურსები ინტერნეტში
*Municipal Government of Alilem, Ilocos Sur 
* Alilem Profile at PhilAtlas.com
*Pasyalang Ilocos Sur
*Philippine Standard Geographic Code
*Philippine Census Information
*Local Governance Performance Management System

## სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ილოკოსის მუნიციპალიტეტები
ვალერი ლოგუა

**ვალერი ანდრიას ძე ლოგუა** (დ. 25 ნოემბერი, 1941, გუდაუთა, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ — გ. 23 მაისი, 2020, სოხუმი) — აფხაზი, აფხაზეთის ასსრ-ისა და სეპარატისტული აფხაზეთის სპორტისა და ფიზიკური კულტურის დამსახურებული მუშაკი. სკკპ-ის წევრი (1968).

## ბიოგრაფია
ვალერი ანდრიას ძე ლოგუა დაიბადა 1941 წლის 25 ნოემბერს ქალაქ გუდაუთაში. დაამთავრა სოხუმის ა. გორკის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი, ფიზიკა-მათემატიკის სპეციალობით. 

საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო „საქმთავარენერგოს“ სისტემაში მუშად. ინსტიტუტში სწავლის პარალელურად მუშაობდა პარტიის სოხუმის საქალაქო კომიტეტის სამეურნეო ნაწილის გამგედ. 1965 წელს გაიწვიეს საბჭოთა არმიის რიგებში. სამხედრო სამსახურის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა ნებაყოფლობითი სპორტული საზოგადოება „სპარტაკის“ აფხაზეთის საოლქო საბჭოს ინსტრუქტორ-მეთოდისტად. 

1967 წლიდან კომკავშირულ სამუშაოზეა — იყო საქართველოს ალკკ აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის ინსტრუქტორი, საფინანსო-სამეურნეო განყოფილების გამგე. 1975-1977 წლებში იყო საქართველოს სსრ-ის მშენებლობის სმაინისტროს №6 ტრესტის პარტკომის მდივანი, 1977-1981 წლებში — პროფკავშირთა კურორტების მართვის აფხაზეთის საოლქო საბჭოს დასასვენებელ სახლ „აგუძერას“ დირექტორი, 1981-1987 წლებში — აფხაზეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭოსთან არსებული ფიზიკური კულტურისა და სპორტული კომიტეტის თავმჯდომარე, ხოლო 1987-1991 წლებში აფხაზეთის ასსრ-ის ფიზიკური კულტურისა და სპორტული სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარე.

1994 წლიდან იყო სეპარატისტული აფხაზეთის საფეხბურთო კლუბ „დინამოს“ უცვლელი ვიცე-პრეზიდენტი.

ვალერი ლოგუა გარდაიცვალა 2020 წლის 23 მაისს.

## ლიტერატურა
*გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №34 (12400), 18 თებერვალი, 1987

## რესურსები ინტერნეტში
*Ушел из жизни заслуженный работник физкультуры и спорта Абхазии Валерий Логуа

კატეგორია:დაბადებული 25 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1941
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2020
მელორ სტურუა

**მელორ სტურუა** (დ. 10 აპრილი, 1928, თბილისი — გ. 1 ივნისი, 2021, მინეაპოლისი) — ქართველი ჟურნალისტი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (1988).

## ბიოგრაფია
1949 წელს დაამთავრა მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობათა ინსტიტუტი. 1950 წლიდან დაიწყო მუშაობა გაზეთ „იზვესტიაში“, ჯერ ლიტ. მუშაკად, ხოლო შემდეგ საერთაშორისო ურთიერთობათა განყოფილების რედაქტორის მოადგილედ. 1964-1968 წლებში და 1972-1977 წლებში იყო გაზეთ „იზვესტიის“ საკუთარი კორესპონდენტი ინგლისში. 1968-1972 წლებში  — აშშ-ში. 1977-1982 წლებში მუშაობდა გაზეთ „იზვესტიის“ საკორესპონდენტო პუნქტის გამგედ აშშ-ში. 1982 წლიდან იყო გაზეთ „იზვესტიის“ საერთაშორისო ურთიერთობათა განყოფილების რედაქტორი და სარედაქციო კოლეგიის წევრი. 1989-1990 წლებში მუშაობდა აშშ-ის კარნეგის ფონდის თანამშრომლად საერთაშორისო უსაფრთხოების მიმართულებით. 1990-1991 — ჰარვარდის უნივერსიტეტის ჯონ კენედის სახელობის სახელმწიფოს მმართველობის სკოლის თანამშრომელი. 1991 წლიდან — მინესოტის უნივერსიტეტის საზოგადოებრივი პოლიტიკის ინსტიტუტის მეცნიერ მუშაკი, პროფესორი. ალექსეი ტოლსტოისა (1983) და ვაცლავ ვოროვსკის (1959) სახელობის პრემიების ლაურეატი. 2000-იანი წლების დასაწყისიდან აგრძელებდა მუშაობას აშშ-ში გაზეთ „მოსკოვსკი კომსომოლეც“-ის მიმომხილველად. ავტორია რამდენიმე წიგნისა: „დრო გრინვიჩის მიხედვით და არსებითად“, „ათი ოცდაათიდან“, „80-იანი წლების ამერიკა“, „მღელვარე ათწლეული“

## ჯილდოები
*ა. ვოროვსკის სახელობის პრემია 1959
*ა. ტოლსტოის სახელობის პრემია 1983
*ხალხთა მეგობრობის ორდენი
*შრომის წითელი დროშის ორდენი (2 ორდენი)

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები
კატეგორია:დაბადებული  10 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული  1928
კატეგორია:გარდაცვლილი  1 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი  2021
კატეგორია:რუსეთის მეგობრობის ორდენის კავალრები
კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ხალხთა მეგობრობის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1988)
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
მ
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია: მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობების სახელმწიფო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ვალერიან გუგუნავა

**ვალერიან გუგუნავა** (დ. 1910, სოფ. ხორში, სენაკის მაზრა — გ. 2002) — ქართველი ეკონომისტი. სოციალისტური შრომის გმირი, თბილისის საპატიო მოქალაქე (1995).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი მგეგმავ-ეკონომისტის სპეციალობით. 1933 წლიდან იყო პარტიულ სამუშაოზე. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების პირველი დღიდანვე მსახურობდა წითელ არმიაში. 1954 წლიდან მუშაობდა თბილისის მერიის, ყოფილ საქალაქო საბჭოს აღმასკომის სისტემაში. 1954-1977 წლებში იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის სისტემაში. ამავე წლებში იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის საგეგმო კომისიის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, შემდეგ თავმჯდომარე. 1977 წლიდან მუშაობდა საქართველოს სსრ სოცუზრუნველყოფის სამინისტროს საგეგმო-საფინანსო განყოფილების უფროსად. 1979-1991 წლებში ასრულებდა საქართველოს ეკონომიკისა და დაგეგმარების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თბილისის განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომლის, თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის მთავარი სპეციალისტის მოვალეობებს. 1992-1994წლებში იყო თბილისის მერიის მთავარი მრჩეველი.   დაჯილდოებული იყო ლენინის ორდენით, ღირსების ორდენით.
## რესურსები ინტერნეტში
*ვალერიან გუგუნავას ბიოგრაფია (III მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები
კატეგორია:დაბადებული  1910
კატეგორია:გარდაცვლილი 2002
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:სოციალისტური შრომის გმირები
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1995)
კატეგორია:სენაკის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ვ
ლიდლიდა

**ლიდლიდა** (ოფიციალურად **ლიდლიდის მუნიციპალიტეტი**; ილოკ: *Ili ti Lidlidda*; ფილ: *Bayan ng Lidlidda*) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ილოკოსის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 705 ადამიანს შეადგენს. ადმინისტრაციულად 11 ბარანგაიდ იყოფა. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მდებარეობს ლიდლიდის დაცული ლანდშაფტი.

## კლიმატი
## რესურსები ინტერნეტში
*Lidlidda Profile at PhilAtlas.com
*Pasyalang Ilocos Sur
*Philippine Standard Geographic Code
*Philippine Census Information
*Local Governance Performance Management System 

## სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ილოკოსის მუნიციპალიტეტები
სალსედო (სამხრეთი ილოკოსი)

**სალსედო** (ოფიციალურად **სალსედოს მუნიციპალიტეტი**; ილოკ: *li ti Salcedo*; ფილ: *Bayan ng Salcedo*) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ილოკოსის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 110 ადამიანს შეადგენს. ადმინისტრაციულად 21 ბარანგაიდ იყოფა.

## კლიმატი
## რესურსები ინტერნეტში
*Act renaming the municipality of Baugen to Salcedo
*Salcedo Profile at PhilAtlas.com
*Pasyalang Ilocos Sur
*Philippine Standard Geographic Code 
*Philippine Census Information
*[==სქოლიო==

კატეგორია:სამხრეთ ილოკოსის მუნიციპალიტეტები(https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%99%E1%83%90%E1%83%A2%E1%83%94%E1%83%92%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%98%E1%83%90:%E1%83%A1%E1%83%90%E1%83%9B%E1%83%AE%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97_%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%9D%E1%83%99%E1%83%9D%E1%83%A1%E1%83%98%E1%83%A1_%E1%83%9B%E1%83%A3%E1%83%9C%E1%83%98%E1%83%AA%E1%83%98%E1%83%9E%E1%83%90%E1%83%9A%E1%83%98%E1%83%A2%E1%83%94%E1%83%A2%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%98)
გერასიმე ასათიანი

**გერასიმე ასათიანი** (დ. 1892, ქორენიში — გ. 1924) — საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი, ანტისაბჭოთა აჯანყების შეიარაღებული რაზმების მეთაური. 

## ცხოვრება
გერასიმე ასათიანი ცაგერის რაიონში, აზნაურის ოჯახში დაიბადა. თავიდან ჭიათურის მაღაროებში მუშაობდა. აჯაყების დაწყების შემდეგ სამუშაო მიატოვა და მშობლიურ სოფელში ამბოხებულთა ჯგუფს შეუერთდა. მათი რაოდენობა უფრო მეტი იყო და სოფელში შესულ კომუნისტებს სერიოზულ წინააღმდეგობას უწევდნენ, თუმცა მიზანს - დამოუკიდებლობას ვერ მიაღწიეს და ზოგმა თავი ტყეს შეაფარა, ზოგი კი სოფელში დაიმალა. გერასიმე, რომელიც მეთაურად ითვლებოდა, და მისი თხუთმეტიოდე მეგობარი ვერ იპოვეს. კომუნისტებმა მას სახლში მიაკითხეს, მძევლად მამამისი იულონ ასათიანი დააპატიმრეს და ცაგერში წაიყვანეს.

კომუნისტებმა კომკავშირული ფიცით დააჯერეს მისი ბიძაშვილი გედეონი, რომ  გერასიმეს და მის მეგობრებს მხოლოდ დაკითხავდნენ და უვნებლად გაუშვებდნენ. გედეონმა მოძებნა ამბოხებულები და გადასცა კომუნისტების პირობა. გერასიმე და მისი მეგობრები  გედეონს ცაგერში წაყვნენ. მაშინვე გაათავისუფლეს გერასიმეს მამა - იულონ ასათიანი. ამბოხებულები გაკოჭეს და სოფელ ტვიშის მახლობლად, მდინარე რიონის პირას ჯერ მექი და გერასიმე ასათიანები, ხოლო შემდეგ დანარჩენები დახვრიტეს. 

## ლიტერატურა
* პირისპირ : ზეპირი ისტორიები საბჭოთა ტერორზე, თბ., 2019, გვ. 215–224

კატეგორია:დაბადებული 1862
კატეგორია:გარდაცვლილი 1924
კატეგორია:რეპრესირებულები
ბოიუქ-ქირსი

**ბოიუქ-ქირსი** () — მწვერვალი აზერბაიჯანში. ყარაბაღის ქედის უმაღლესი წერტილი. სიმაღლე 2725 მეტრს შეადგენს. აგებულია შუა იურული პერიოდის ვულკანოგენურ-დანალექი ქანებით. ბოიუქ-ქირსი ლაჩინის, ხოჯავენდისა და შუშის რაიონების გადაკვეთაზე მდებარეობს. აქედან იღებს სათავეს მდინარე ალიჩაი.

## სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მთები
ფარვიზ გულიევი

**ფარვიზ ასადოღლუ გულიევი** (; დ. 19 იანვარი, 1942, ბაქო) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი ფოტომხატვარი. აზერბაიჯანის კულტურის დამსახურებული მოღვაწე (2008).

## ბიოგრაფია 
1961 წლიდან მუშაობდა კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმში“ — თავიდან ფოტოლაბორანტად, შემდეგ მხატვარ ფოტოგრაფად, ხოლო 1967 წლიდან ფოტოსაამქროს უფროსად.

ფოტომხატვრის რანგში ფარვიზ გულიევის პირველი ნამუშევარი გახდა რეჟისორ რასიმ ოჯაგოვის მოკლემეტრაჟიანი ფილმი „მიზიდულობის ძალა“.

თავისი ცხოვრების შემდგომი 50 წელი, რომელიც მან აზერბაიჯანის კინემატოგრაფიის განვითარებას მიუძღვნა, სხვადასხვა აზერბაიჯანელი რეჟისორის 40-ზე მეტ ფილმზე მუშაობას მოანდომა.

1980 წელს იგი სსრკ-ის კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი გახდა.

თავისი ინიციატვით შექმნა ფოტო-არქივი, რომელშიც თავმოყრილია კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმის“ მიერ გადაღებული ყველა ფილმის ფოტოკადრი და ნეგატივი.

ფარვიზ გულიევი დაკავებული იყო აზერბაიჯანის კულტურის დღეების მომზადებით, რომელიც სსრკ-ს სხვადასხვა კუთხეში ტარდებოდა.

მონაწილეობდა კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმის“, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო ფილმფონდისა და ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის ფოიეს გაფორმებაში.

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ფილმფონდში კინოს ცნობილ მოღვაწეთა საიუბილეო ფოტო-სტენდებს აფორმებდა.

გულიევის ფოტონამუშევრები გამოყენებულია მრავალ წიგნში, ჟურნალში, კატალოგსა და პროსპექტებში, კონოენციკლოპედიის სტატიების ილუსტრაციებში, აგრეთვე მისი ნამუშევრები განთავსებულია ჰეიდარ ალიევის ფონდის მიერ შექმნილ საიტზე „აზერბაიჯანული კინო“.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 

კატეგორია:დაბადებული 19 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1942
კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები
კატეგორია:შრომის ვეტერანის მედლით დაჯილდოებულები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ფოტოგრაფები
კატეგორია:საბჭოთა ფოტოგრაფები
ნიკოლოზ ბულეიშვილი

**ნიკოლოზ ბულეიშვილი** (დ. 1902, ქუთაისი — გ. 1959, თბილისი) — საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი, დასავლეთ საქართველოს ახალგაზრდათა ორგანიზაციების კომიტეტის წევრი, შემდეგ — თავმჯდომარე, მსახურობდა ქუთაისის მე-3 წითელ ლეგიონში.

## ცხოვრება
ნიკოლოზ ბულეიშვილი დაიბადა გლეხის ოჯახში. ქუთაისის კლასიკური გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ მიიღო იურიდიული განათლება. მუშაობდა ვექილად. ომის დროს გამოდიოდა სამხედრო ტყვეების დამცველად. 1921 წელს  საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპირების შემდეგ ჩაება წინააღმდეგობის მოძრაობაში. პირველად დააპატიმრეს 1922 წლის 11 თებერვალს ქუთაისში, ოკუპაციის წლისთავზე მოსწავლეთა საპროტესტო გამოსვლების ორგანიზების ბრალდებით. გაათავისუფლეს ავადმყოფობის გამო. ამ დროიდან გახდა ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია ახალგაზრდული ორგანიზაციის ცენტრალური კომიტეტის წევრი. მეორედ დააპატიმრეს 1923 წლის 30 აგვისტოს მეტეხის ციხეში და გაათავისუფლეს პარტიიდან გასვლის შესახებ საჯარო განცხადების დაწერის შემდეგ. 1925 წელს მონაწილეობდა ედპ-ის ახალგაზრდული ორგანიზაციის იძულებთი თვითლიკვიდაციის პროცესში ხოლო შემდგომ წლებში ცხოვრობდა თბილისში და მუშაობდა ადვოკატად. მესამედ დააპატიმრეს 1948 წელს „არალეგალური კონტრრევოლუციური ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით. საქართველოს სსრ სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს გადაწყვეტილებით 10 წლის ვადით გადაასახლეს ვორკუტაში, უკიდურეს ჩრდილოეთში. 

გადასახლებაში მყოფი მძიმე პირობების მიუხედავად ახერხებდა ქუთაისთან დაკავშირებას და ითხოვდა გაზეთებში გაეხვიათ გასაგზავნი პროდუქტები რათა ამ გზით გაეგო რა ხდებოდა საქართველოში. მძიმედ დაავადებული მესამე პატიმრობიდან გაათავისუფლეს 1958 წელს. გარდაიცვალა 1959 წელს 57 წლის ასაკში ქალაქ თბილისში.

## ლიტერატურა
•  პირისპირ: ზეპირი ისტორიები საბჭოთა ტერორზე, თბ., 2019, გვ. 135-143

კატეგორია:დაბადებული 1902
კატეგორია:გარდაცვლილი 1959
კატეგორია:რეპრესირებულები
კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ქართველი იურისტები
ჯუნა მიქატაძე

**დიმიტრი (ჯუნა) მიქატაძე** (დ. 6 მაისი, 1932, თბილისი — გ. 2005) — ქართველი მოქანდაკე, მხატვარი. საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი (1969), საქართველოს სსრ სახალხო მხატვარი (1985), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1998).

1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტი.

1963-1966 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სასწავლო ოსტატი, 1966-1971წწ. უფროსი მასწავლებელი, 1971-1978წწ. დოცენტი, 1978 წლიდან პროფესორი. არის „გორგასლის“(1957), „მზეჭაბუკის“ (1964), „რუსთაველის მონუმენტის“ (1967), „რუსთაველის პორტრეტის“ (1971), „გალაკტიონ ტაბიძის“ (1979), „მარი ბროსეს“ (1995), „იოანე პეტრიწის“ (1996), „ლადო გუდიაშვილის“ (1999) და სხვათა ძეგლების ავტორი. 1957 წლიდან სისტემატურად მონაწილეობდა საშემოდგომო, საგაზაფხულო, რესპუბლიკურ და საკავშირო გამოფენებში. მისი ნამუშევრები დაცულია საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. ჯ. მიქატაძე მოღვაწეობდა კინემატოგრაფიაშიც. დიდი იუმორით დაჯილდოებული, ის სახასიათო როლების ბრწყინვალე შემსრულებელი იყო. ითამაშა ისეთ ფილმებში, როგორიცაა: „კუჩხი ბედინერი“ (რეჟ. გურამ პატარაია), „ოტელო“ (რეჟ. ნანა ჯანელიძე). მონაწილეობდა სხვადასხვა კონკურსებში, მათ შორის: კონკურსი შოთა რუსთაველის ძეგლისთვის (1967, II პრემია), კონკურსი ვახტანგ გორგასლის ძეგლისთვის (III პრემია).

## ჯილდოები
*1988 — შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 6 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1932
კატეგორია:გარდაცვლილი 2005
კატეგორია:ქართველი მოქანდაკეები
კატეგორია:ქართველი მხატვრები
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1998)
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
დ
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული მხატვრები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვრები
კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები
კადეტთა სამხედრო ლიცეუმი

230პქ|მინი|მარჯვნივ|ლოგო
230პქ|მინი|მარჯვნივ|ძველი ლოგო
**კადეტთა სამხედრო ლიცეუმი** (სსიპ) — სამხედრო სასწავლებელი საქართველოში. დაარსდა 2010 წლის 2 აგვისტოს, ქალაქ ქუთაისში. 2014 წლის 15 სექტემბერს ლიცეუმს გენერალ გიორგი კვინიტაძის სახელი მიენიჭა და აღნიშნული თარიღი ლიცეუმის დღედ გამოცხადდა. 2012 წლის 1 ივლისს ლიცეუმის კურსდამთავრებულთა პირველი გამოშვება შედგა.

კადეტთა სამხედრო ლიცეუმში სასწავლო პროცესი განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს ეროვნული სასწავლო გეგმის და დამატებითი სამხედრო პროგრამის მიხედვით მიმდინარეობს. ლიცეუმი პანსიონური ტიპისაა და კადეტებს საცხოვრებელი პირობებით, სამედიცინო მომსახურებით, კვებით და სასწავლო სახელმძღვანელოებით უზრუნველყოფს. კადეტები მონაწილეობენ ეროვნულ ოლიმპიადებში, სასწავლო შემოქმედებით კონფერენციებში, სხვადასხვა კონკურსებსა და ღონისძიებებში.

## იხილეთ აგრეთვე 
* საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს კადეტთა კორპუსი

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
კატეგორია:საქართველოს სამხედრო სასწავლებლები
თბილისის უმაღლესი საარტილერიო სასწავლებელი

230პქ|მინი|მარჯვნივ|თბილისის უმაღლესი საარტილერიო სასწავლებლის დროშა
ბაქოს 26 კომისრის სახელობის **თბილისის უმაღლესი საარტილერიო სასწავლებელი** — სამხედრო სასწავლებელი თბილისში. მისი ისტორია იწყება ბაქოში, 1920 წლის აგვისტოში, როდესაც წითელი არმიის სამეთაურო კადრების მოსამზადებლად ფორმირებული იყო კურსანტთა აღმოსავლეთის ბრიგადა, რომლის შემადგენლობაში შევიდა კურსანტთა მე-6 პოლკი. ბრიგადასთან ერთად ეს პოლკი 1921 წლის 25 თებერვალს შემოვიდა თბილისში (იხ. წითელი არმიის შემოჭრა საქართველოში), სადაც განლაგდა ახლანდელი დავით აღმაშენებლის გამზირზე, ყოფ. იუნკერთა სასწავლებლის ყაზარმებში, 1921 წლის 14 აპრილს კურსანტთა მე-6 პოლკი გადაკეთდა ქვეით-მეტყვიამფრქვევეთა მე-2 კურსებად. იმავე წლის მაისში ამ კურსებს ეწოდა ბაქოს ქვეით-მეტყვიამფრქვევეთა მე-13 სამეთაურო კურსები, 1922 წლის ოქტომბერში — ბაქოს ქვეითთა სკოლა, რომელსაც 1924 წლის ოქტომბერში მიენიჭა ბაქოს 26 კომისრის სახელი. 1935 ეს სკოლა გადაკეთდა ბაქოს 26 კომისრის სახელობის ამიერკავკასიის გაერთიანებულ სამხედრო სკოლად, 1937 წელს – იმავე სახელობის სამხედრო სასწავლებლად, ხოლო 1938 წელს — ბაქოს 26 კომისრის სახელობის სამთო-საარტილერიო სასწავლებლად.

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში (1939–1945) არმიის მეთაურთა წარმატებული მომზადებისათვის სასწავლებელი დაჯილდოვდა წითელი დროშის ორდენით. 1956 წელს მას ეწოდა თბილისის წითელდროშოვანი საარტილერიო სასწავლებელი ბაქოს 26 კომისრის სახელობისა. 1969 წელს სასწავლებელი რეორგანიზებულ იქნა უმაღლეს საარტილერიო სასწავლებლად (4-წლიანი სწავლება) და პირველი გამოშვება, რომელმაც გაიარა უმაღლესი სასწავლებლის სრული პროგრამა, შედგა 1973 წელს.

1991 წელს საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ, სასწავლებელი სრული შემადგენლობით გადაყვანილ იქნა (1993) რუსეთის ფედერაციის ქალაქ ეკატერინბურგში. მის ყაზარმებში მუშაობა დაიწყო თავდაცვის ეროვნულმა აკადემიამ.

## სქოლიო 
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სამხედრო სასწავლებლები
კატეგორია:თბილისის სასწავლებლები
კატეგორია:საქართველოს სამხედრო სასწავლებლები
კატეგორია:არტილერია
პოლივანოვის გიმნაზია

**პოლივანოვის გიმნაზია** () — კერძო ვაჟთა გიმნაზია, რომელიც დააარსა ცნობილმა რუსმა პედაგოგმა, ფილოლოგმა, ლიტერატურათმცოდნემ და საზოგადო მოღვაწემ ლევ პოლივანოვმა () ქალაქ მოსკოვში 1868 წელს. 

გიმნაზია ფუნციონირებდა 1923 წლამდე.

## ლიტერატურა
* მოსკოვის ლევ პოლივანოვის კერძო ვაჟთა გიმნაზიის დაარსებიდან ოც წლისთავთან დაკავშირებით. გვერდი 44, მოსკოვი, 1893 წელი
* Андрей Белый: На рубеже двух столетий (ორ საუკუნეთა მიჯნაზე).

## რესურსები ინტერნეტში
* ლევ პოლივანოვი და მისი გიმნაზია
* პოლივანოვის გიმნაზია 
* მოსკოვის ლევ პოლივანოვის სახელობის კერძო ვაჟთა გიმნაზიის აღზრდილთა წესდება — 1895. — გვერდი 16.

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
ლევ პოლივანოვი

**ლევ პოლივანოვი** (), დ. 1838 — გ. 1899)  — რუსი პედაგოგი, ფილოლოგი, ლიტერატურათმცოდნე, საზოგადო მოღვაწე, პოლივანოვის გიმნაზიის დამაარსებელი.

## ოჯახი 
ლევ პოლივანოვი დაქორწინებული იყო მარია ალექსანდროვნაზე (ქალიშვილობის გვარით ლოკკენბერგზე)

შვილები:
* პოლივანოვა, ოლგა ლევის ასული (1862-?)
* პოლივანოვი, ივან ლევის ძე (1867—1942)
* პოლივანოვა, სოფია ლევის ასული (1869-?)
* პოლივანოვა, ანნა ლევის ასული (1871-?)
* პოლივანოვი, ლევ ლევის ძე (1875—1943)

ლევ პოლივანოვს დარჩა ოჯახის გარეშე გაჩენილი ვაჟიშვილები ვალენტინა პეტრეს ასულ კობილინსკაიასგან:

* ლევ კობილინსკი (1879—1947) — რუსი პოეტი.
* კობილინსკი, სერგეი (1882-?)

## ლიტერატურა 
* Памяти Л. И. Поливанова (К 10-летию его кончины). — М.: О-во б. воспитанников Гимназии Л.И. Поливанова, 1909. — VIII, 182 с.
* В. Н. Лясковский. Лев Иванович Поливанов // Журнал Министерства народного просвещения. — СПб., 1914. — Т. 49, № 2. — С. 212—232.,. — Т. 50, № 3. — С. 35—56.
Биография
* У Покровских ворот: Сборник. — М.: Московский рабочий, 1997. — 224 с. — (Биография московского дома). — 5000 экз. — ISBN 5-239-01933-9.
## სქოლიო
კატეგორია:რუსი პოეტები
კატეგორია:რუსი მთარგმნელები
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
კონსტანტინოს სტეფანოპულოსი

მინი
**კონსტანტინოს სტეფანოპულოსი** () (დ. 15 აგვისტო, 1926, პატრა — გ.  20 ნოემბერი, 2016, ათენი)  — ბერძენი იურისტი, პოლიტიკოსი. 1995-2005 წლებში იყო საბერძნეთის პრეზიდენტი.  თბილისის საპატიო მოქალაქე (1999).

1954 წელს დაამთავრა ათენის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი და 1974 წლამდე მუშაობდა სპეციალობით ქალაქ პატრას ადვოკატთა ასოციაციის წევრად. 

1958 წელს მან პირველად  მიიღო მონაწილეობა არჩევნებში, როგორც „სახალხო რადიკალური გაერთიანების“ პარტიის წარმომადგენელი () და პირველად 1964 წელს აირჩიეს პარლამენტის წევრად აქაიის პრეფექტურის წარმომადგენლად. 1974, 1977, 1981 და 1985 წლებში ხელახლა აირჩიეს პარლამენტის წევრად, იყო პარტია „ახალი დემოკრატიის“ წევრი (). 1974 წლის რეფერენდუმზე სახელმწიფო სტრუქტურის საკითხზე, იგი მხარს უჭერდა მონარქიის შენარჩუნებას. 

სამხედრო ხუნტის „შავი პოლკოვნიკების“  დაცემის შემდეგ იყო „ახალი დემოკრატიის“ მიერ შექმნილ მთავრობაში: 1974 — ვაჭრობის მინისტრის მოადგილე, 1974-1976  წლებში — შინაგან საქმეთა მინისტრი,  1976-1977 წლებში —შრომისა და სოციალური დაზღვევის მინისტრი,  1977-1981 წლებში — უპორტფელო მინისტრი.

1981 წლიდან 1985 წლამდე იყო საბერძნეთის პარლამენტის ფრაქციის „ახალი დემოკრატიის“ ხელმძღვანელი.

## რესურსები ინტერნეტში
*title = Πέθανε ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος
*Ο Γ. Παπανδρέου δημοφιλέστερος πολιτικός

## სქოლიო
კატეგორია:საბერძნეთის პრეზიდენტები
კატეგორია:დაბადებული 15 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1926
კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ნოემბერი   
კატეგორია:გარდაცვლილი 2016
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1999)
კატეგორია:საბერძნეთის პარლამენტის წევრები (1977-1981)
კატეგორია:საბერძნეთის პარლამენტის წევრები (1981-1985)
კატეგორია:საბერძნეთის პარლამენტის წევრები (1985-1989)
კატეგორია:საბერძნეთის პარლამენტის წევრები (1989)
დობლოუგის პრემია

**დობლუგის პრემია** (შვედ. *Doblougska priset*, ნორვ. *Doblougprisen*) — ლიტერატურული პრემია მხატვრული ლიტერატურისთვის, რომელიც ნორვეგიელი ბიზნესმენისა და ქველმოქმედის ბირგერ დობლუგის (1881–1944) სახელს ატარებს. დობლოუგის პრემიას 1951 წლიდან, ყოველწლიურად, ივნისის დასაწყისში ანიჭებს შვედეთის აკადემია ორ (შვედურ და ნორვეგიულ) ლიტერატურულ ნაწარმოებს. 1985 წლიდან პრემია ორ შვედურ და ორ ნორვეგიულ ნაწარმოებს ენიჭება.

## რესურსები ინტერნეტში
* ლაურეატთა სია

## სქოლიო
კატეგორია:ლიტერატურული ჯილდოები
კატეგორია:შვედეთის აკადემია
კატეგორია:პრემიები
კატეგორია:შვედური ლიტერატურული ჯილდოები‎
კატეგორია:ჯილდოები ანბანის მიხედვით
ვახტანგ სალარიძე

**ვახტანგ სალარიძე ** (დ. 24 ივლისი, 1911, სოფ. მეტეხი, კასპის რაიონი— გ. 23 მარტი, 2001) — ქართველი მომღერალი და მსახიობი. საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1950), საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1966),  თბილისის საპატიო მოქალაქე (1998).

1929-1930 წლებში სწავლობდა თბილისის შოთა რუსთაველის თეატრთან არსებულ დრამატულ სტუდიაში.

1930-1935 წლებში მუშაობდა საქართველოს სხვადასხვა თეატრებში: ჭიათურის (1931-1932), ქუთაისის (1938-1939), 1939 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე თბილისის მუსიკისა და დრამის სახელმწიფო თეატრის წამყვანი სოლისტი. ქართული რეპერტუარი, რამდენიმე ათეული როლი, მათ შორის: ბოღმა ვანო, შაქრო (გიორგი ცაბაძე „კურკას ქორწილი“, „მეტეხის ჩრდილში“), კარაპეტა (შოთა მილორავა „ძუნწი“), მამაზეციერი (გოგი ჩლაიძე „ღვთაებრივი კომედია“), მთავარი როლი (ოთარ თევდორაძე „შვეიკი მიდის ომში“, 1968, პრემიერა), მთავარი როლი (ბიძინა კვერნაძე „ცოლები და ქმრები“, 1970, პრემიერა), მთავარი როლი (ვაჟა აზარაშვილი „შვიდნი ძმანი გურჯანელნი“, 1972, პრემიერა), მთავარი როლი (შოთა მილორავა „დედისერთა ჯარში მიდის“, 1975), მთავარი როლი (მიხეილ ჩირინაშვილი „ძველი თბილისის სურათები“, 1975, პრემიერა), მთავარი როლები (შოთა მილორავა „ჩანჩურა“, 1976, პრემიერა, „ჩემი კეთილი მეზობელი“, 1976, პრემიერა, „სათაგური“, 1978, პრემიერა), მთავარი როლი (გიორგი ცაბაძე „მე სიყვარულის მომღერალი ვარ“, 1979, პრემიერა).

## ჯილდოები და აღიარება
* 1950 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
* 1966 — საქართველოს სახალხო არტისტი
* 1996 — ღირსების ორდენი
* 1998 — თბილისის საპატიო მოქალაქე

## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1911
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2001 
კატეგორია:ქართველი მომღერლები
კატეგორია:ქართველი მსახიობები
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1998) 
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ვ
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
მიკოპლაზმები

**მიკოპლაზმები** (;  — სოკო და  — გამოძერწილი, გაფორმებული) — ბაქტერიების ერთ-ერთი ჯგუფი, რომელთაც სხვა ბაქტერიებისაგან განსხვავებით არა აქვთ უჯრედის კედელი. აღნიშნული მიკროორგანიზმი წარმოდგენილია 2 სახით: დიფერენცირებული უჯრედებით (500-1000 ნმ) და PPLO - ელემენტარული სხეულაკებით (75-250ნმ). გვხვდება აგრეთვე ძაფისებრი ფორმებიც.

მიკოპლაზმები შედგება დაახლოებით 60 სახეობისგან. ისინი პირის ღრუს ნორმალური ფლორის ნაწილია და შეიძლება იზოლირებული იყოს ნერწყვისგან, პირის ღრუს ლორწოვანი გარსისგან, ნახველიდან ან ნორმალური ტონზილური ქსოვილისგან, განსაკუთრებით M. hominis ი M. salivarius. ამასთან, ისინი ცხოველებში აღიარებულია ადამიანის სასუნთქი და შარდსასქესო ტრაქტისა და სახსრების პათოგენებად. ამ გვარის ყველაზე მნიშვნელოვანი სახეობაა Mycoplasma pneumoniae, პასუხისმგებელია პნევმონიის 10% -ზე და Mycoplasma hominis, ეს იწვევს მშობიარობის შემდგომ ცხელებას ქალებში და საშვილოსნოს მილების ინფექციებს.

მიკოპლაზმა ყველაზე პატარა ბაქტერიაა, რომელსაც შეუძლია ბუნებაში თავისუფალი ცხოვრება, ხელოვნურ საკვებ ნიადაგებზე ზრდა და თვითგამრავლება ექსტრაუჯრედულად, გარდა იმისა, რომ აქვს დნმ და რნმ. ყველა ეს მახასიათებელი მათ ვირუსებისგან განასხვავებს.  ვირუსებს და ელემენტარულ სხეულაკებს გააჩნიათ საერთო თვისებები: ზომები, ფილტრაბელურობა, ეთერისადმი მგრძნობელობა, ანტიბიოტიკებისადმი მდგრადობა.

## რესურსები ინტერნეტში
* მიკოპლაზმები  *nplg.gov.ge*
* ბაქტერიები და ვირუსები *geocybernetics.wordpress.com*

კატეგორია:ბაქტერიები
პანტიკო თორდია

**პანტიკო (ვაჟა) თორდია** (დ. 22 იანვარი, 1935, სოფ. ეწერი, ახლანდელი ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ავიამშენებელი, ინჟინერ-მექანიკოსი, მეცნიერი. თბილისის საავიაციო ინსტიტუტის პროფესორი (2002), ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი (1991), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2000).

1967 წელს დაამთავრა ქ. სარატოვის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის (რუსეთი)  თვითმფრინავმშენებლობის ფაკულტეტი.

იმავე წელს მუშაობა დაიწყო თბილისის დიმიტროვის სახელობის საავიაციო ქარხანაში ინჟინრად, 1978 წლიდან იყო ამავე ქარხნის დირექტორი, 1985–1991 წლებში სახელშეცვლილი ქარხნის თბილისის საავიაციო საწარმოო გაერთიანების გენერალური დირექტორი, 1991–1992 წლებში საქართველოს სსრ მრეწველობის მინისტრის მოადგილე, 1993–1998 წლებში საქართველოს პრეზიდენტის მრჩეველი, 1998 წელს ისევ თბილისის სახელმწიფო საავიაციო საწარმოო გაერთიანების, 2000 წლიდან კი–შპს „თბილავიამშენის“ გენერალური დირექტორი, 2008–2013  წლებში შპს „თბილავიამშენის“ დირექტორი. მისი უშუალო ხელმძღვანელობით ქარხანაში დაიწყო რეაქტიული მოიერიშე სუ-25 თვითმფრინავების, მისი მოდიფიკაციებისა და „ჰაერი-ჰაერი“ კლასის მართვადი რაკეტების სერიული წარმოება. მისივე თაოსნობით ჩატარდა საწარმოს ტექნიკური გადაიარაღების, კომპიუტერიზაციისა და რესტრუქტურიზაციის პროცესები. პანტიკო თოდრია არის მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის, რაციონალიზატორული წინადადებისა და არაერთი გამოგონების ავტორი.
## ჯილდოები
*1983 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია (მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში)
*1999 — ღირსების ორდენი
*2002 — ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენი
## რესურსები ინტერნეტში
*პანტიკო  თორდიას ბიოგრაფია (X  მოწვევა)
*პანტიკო  თორდიას ბიოგრაფია (XI  მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
კატეგორია:დაბადებული 22 იანვარი 
კატეგორია:დაბადებული  1935
კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები 
კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები 
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2000)
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის X  მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის  XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
პ
კატეგორია:ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის კავალრები
კარლო ლეკიშვილი

**გივი (კარლო) ლეკიშვილი ** (დ. 1935, სოფ. ჭრებალო, ამბროლაურის რაიონი) — ქართველი მეცნიერი. საქართველოს სამხედრო სამრეწველო საინჟინრო აკადემიის აკადემიკოსი, პრეზიდენტი (1998-). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2001).

1959 წელს დაამთავრა საქართველოს სსრ პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიული ფაკულტეტი ლითონთა წნევით დამუშავების სპეციალობით. სპეცკურსი მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქიმიის ფაკულტეტზე რადიაციული ქიმიის სპეციალობით (1963-1965). საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საავიაციო ქარხნის ფილიალი რადიოტექნიკოსის სპეციალობით 1965 წელს.

1959-1965 წლებში მუშაობდა თბილისის მანქანათმშენებლობისა და ელექტროტექნიკის სამეცნიერო-კვლევით და საკონსტრუქტორო-ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში. თბილისის იზოტოპების ლაბორატორიაში მთავარ ინჟინრად, 1966 წლიდან — ამ ლაბორატორიის დირექტორი, რომელიც 1990 წლამდე მოსკოვის ელექტროტექნიკის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თბილისის განყოფილებას წარმოადგენდა, შემდგომში გადაკეთდა ზუსტი ხელსაწყოების სამეცნიერო-კვლევით და საკონსტრუქტორო ინსტიტუტ „დელტად“, 1998 წლიდან კი — სახელმწიფო სამხედრო-სამეცნიერო ტექნიკურ ცენტრ „დელტად“, რომლის გენერალური დირექტორი 2005 წლის ივნისამდე უცვლელად იყო. 1996 წლიდან არის საქართველოს სამხედრო ძალების საბრძოლო იარაღის, საბრძოლო მასალებისა და აღჭურვილობის გენერალური კონსტრუქტორი. იყო სამეცნიერო ტექნიკური ჟურნალის „სამხედრო ტექნიკის“ მთავარი რედაქტორი (1999). გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო შრომები.  

## ჯილდოები
*1976  —  „საპატიო ნიშნის“ ორდენი 
* 1996 — ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენი (*საქართველოს სამხედრო ძლიერების საქმეში შეტანილი წვლილისა და ახალი ტექნიკის შექმნისა და დანერგვისათვის)*
* 1998 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია, მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში (ერთობლივი გამარჯვება) (*ქვეყნის თავდაცვისუნარიანობის განმტკიცების საქმეში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისთვის*)
* 2001— ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენი

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული  1935
კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2001)
კატეგორია:საქართველოს   პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კ
ფრანსუა შალეს პრიზი

**ფრანსუა შალეს პრიზი** () — კინოპრემია, რომელიც ენიჭება კანის კინოფესტივალის დროს ფილმს, რომელიც ორიენტირებულია ჟურნალისტურ ფასეულობებზე.

პრიზი დაწესდა 1997 წელს ფრანგი ჟურნალისტის ფრანსუა შალეს (1919-1996) პატივსაცემად. პირველი პრიზიორი გახდა ადემირ კენოვიჩის ფილმი „იდეალური წრე“ 50-ე კანის ფესტივალზე (1997 წ.).

## რესურსები ინტერნეტში
* ფრანსუა შალეს ასოციაცია
* კანის კინოფესტივალი
კატეგორია:კინემატოგრაფიული ჯილდოები
კატეგორია:ჯილდოები ანბანის მიხედვით
თენგიზ ღვინიაშვილი

**თენგიზ ღვინიაშვილი ** (დ. 1 სექტემბერი, 1925, თბილისი — გ. 2007)  — ქართველი მოქანდაკე, მხატვარი, პედაგოგი. საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი (1965). სკკპ, წევრი (1947-). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2001). ჰუმანიტარული და ხელოვნების მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი. პროფესორი (1973). 

1951 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია. 1955 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. მუშაობდა სხვადასხვა ჟანრში: პორტრეტული ბიუსტი, კომპოზიციური პორტრეტი, სკლუპტურული ჯგუფური მონუმენტი და მხატვრული და მხატვრული კერამიკა, ნამუშევრები: ივანე ჯავახიშვილის (ბრინჯაო, 1953, თბილისი), ილია ჭავჭავაძის (თუჯი, 1968, ყვარელი), ნიკოლოზ ბარათაშვილის (ბრინჯაო, 1970, გორი), ზაქარია ფალიაშვილის (ბრინჯაო, 1970), პ. ჩაიკოვსკის (ბრინჯაო, 1976 — ორივე ბორჯომი), იაკობ ნიკოლაძის (ბრინჯაო, 1978, ქუთაისი), ნიკოლოზ მუსხელიშვილის (ქვა, 1984, თბილისი), ძეგლები და სხვა.  

## ჯილდოები
*1995 — ღირსების ორდენი
* 1996 — იაკობ ნიკოლაძის სახელობის პრემია
## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მოქანდაკეები
კატეგორია:დაბადებული  1 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1925
კატეგორია:გარდაცვლილი    2007
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2001)
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
თ
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული მხატვრები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
კატეგორია:ქართველი პროფესორები
განჯის ვაჟთა გიმნაზია

**განჯის ვაჟთა გიმნაზია** (; 1918 წლამდე — ელიზავეტპოლის) — ვაჟთა გიმნაზია, რომელიც არსებობდა ქალაქ ელიზავეტპოლში (1918 წლიდან განჯა) 1881–1920 წლებში. ამჟამად ყოფილი გიმნაზიის შენობაში აზერბაიჯანის სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტის აგრობიზნესისა და მართვის ფაკულტეტი ფუნქციონირებს.

## ისტორია 
გიმნაზიის სამსართულიანი გოთიკური სტილის შენობა აგებულია 1848 წელს. კლასიკური პროგიმნაზია ელიზავეტპოლში 1870 წელს ელიზავეტპოლის სამაზრო სასწავლებლებლის ბაზაზე შეიქმნა. 1881 წელს იგი ვაჟთა გიმნაზიად გადაკეთდა.

1919 წლის გაზაფხულზე განჯის ვაჟთა გიმნაზიის გერმანული ენის მასწავლებელმა ი. მ. ვისოცკიმ ქალაქში გერმანული, ფრანგული, თუქული, ბერძნული და პოლონური ენის კურსები გახსნა. აზერბაიჯანის დემოკრტაიული რესპუბლიკის არსებობის წლებში სასწავლო დაწესებულებაში მუსულმან მოსწავლეთა რაოდენობა საგრძნობლად გაიზარდა, რასთან დაკავშირებით 1919 წლის შემოდგომაზე განჯის ვაჟთა გიმნაზიაში მოსამზადებელ კლასებში პარალელური განყოფილებები გაიხსნა.

გიმნაზიის კურსდამთავრებულებს ისეთი ისტორიული პიროვნებები წარმოადგენენ, როგორებიცაა აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრი და შინაგან საქმეთა მინისტრი ფათალი ხან ხოისკი, აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მინისტრი ხალილ ბეი ხასმამედოვი, რუსეთისა აზერბაიჯანის სახელმწიფო მოღვაწეები: ხადილ ხანი, ისმაილ ხანი და შახვერდი ხან ზიატხანოვი, აზერბაიჯანის სამედიცინო ინსტიტუტის პროფესორი ალი რეზა ატაევი, ინჟინერ ავიატორი ალი ბეგ ვერიდევი და სხვ.

გიმნაზია 1920 წელს დაიხურა. 1920 წლიდან 1930 წლამდე გიმნაზიის შენობაში საშუალო ტექნიკური პროფესიული სკოლა ფუნქციონირებდა. 1931 წლიდან გიმნაზიის შენობა სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ბალანზე გადავიდა და აგრარული ეკონომიკის კორპუსად იქცა.

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის სასწავლებლები
კარლო მეგრელიშვილი

**კარლო მეგრელიშვილი ** (დ. 29 სექტემბერი, 1915, თბილისი  — გ. იანვარი, 2006) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1958), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1997).

1952 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინრების ინსტიტუტი.

1932–1942 წლებში მუშაობდა სამუშაოების მწარმოებლად ამიერკავკასიის სამრეწველო მშენებლობის ტრესტში. ქ. თბილისის ტრამვაი-ტროლეიბუსის სამმართველოში — უფროს ტექნიკად, საგზაო სამსახურის უფროსის მოადგილედ და მთავარ ინჟინრად, საგზაო სამსახურის უფროსად. 1941-1946 წლებში იმყოფებოდა საბჭოთა არმიის რიგებში სხვადასხვა თანამდებობებზე. დიდი სამამულო ომის მონაწილე. 1950–1961 წლებში თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასკომში საპასუხისმგებლო პოსტზეა. 1961 წლის სექტემბერში აირჩიეს ქ. თბილისის ორჯონიკიძის მშრომელთა დეპუტატების რაიონული საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარედ. იყო თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს დეპუტატი. პარტიის თბილისის კომიტეტის წევრი. 1968–1978 წლებში თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის მოადგილე მშენებლობის დარგში. 1979 წლიდან თბილისის მერიის მთავარი სპეციალისტი, შემდეგ მთავარი მრჩეველი.
## ჯილდოები
*1999 — ღირსების ორდენი
*წითელი ვარსკვლავის ორდენი
## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
კატეგორია:დაბადებული  29 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული  1915
კატეგორია:გარდაცვლილი    2006
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1997)
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კ
სან-ესტებანი (სამხრეთი ილოკოსი)

**სან-ესტებანი** (ოფიციალურად **სან-ესტებანის მუნიციპალიტეტი**; ილოკ: *Ili ti San Esteban*; ფილ: *Bayan ng San Esteban*) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ილოკოსის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 8 381 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 10 ბარანგაის.

## კლიმატი
## რესურსები ინტერნეტში
* 
*Pasyalang Ilocos Sur
*San Esteban website 
*Philippine Standard Geographic Code 
*Philippine Census Information
*Local Governance Performance Management System 

## სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ილოკოსის მუნიციპალიტეტები
სანტა-კატალინა (სამხრეთი ილოკოსი)

**სანტა-კატალინა** (ოფიციალურად **სანტა-კატალინის მუნიციპალიტეტი**; ილოკ: *li ti Santa Catalina*; ფილ: *Bayan ng Santa Catalina*) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ილოკოსის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 493 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 9 ბარანგაის.

## კლიმატი
## რესურსები ინტერნეტში
*Community Website of Santa Catalina, Ilocos Sur 
*Philippine Standard Geographic Code 
*Philippine Census Information
*Local Governance Performance Management System 

## სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ილოკოსის მუნიციპალიტეტები
ილგარ ჯაფაროვი

**ილგარ შაბანოღლუ ჯაფაროვი** (; დაიბ. 28 ნოემბერს 1960, კიროვაბადში, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი ფოტოჟურნალისტი, აზერბაიჯანის საინფორმაციო სააგენტოს თანამშრომელი. ისეთი საერთაშორისო ფოკონკურსების გამარჯვებული, როგორებიცაა: RussianPress Photo-2007, CleanWorld Austrian-2008, „იუმორი სპორტში“, „მოსკოვი - 2009“ და სხვ. ჯაფაროვის ფოტოები შეტანილია წიგნებში და კატალოგებში, მის სათავალვშია რამდენიმე ფოტოგამოფენა საზღვარგარეთ. 

ჯაფაროვის პროფესიული კარიერა 25 წლის ასაკში დაიწყო. 30 წლის იყო როდესაც საბჭოთა საინფორმაციო სააგენტოს ბაქოს განყოფილების ფოტოკორესპონდენტად მუშაობდა.

2007 წლიდან ილგარ ჯაფაროვი სხვადასხვა საერთაშორისო ფოკონკურსების პრიზიორი ხდება.

2010 წლის 26 თებერვალს ილგარ ჯაფაროვს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის ბრძანებით აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურის დამსახურებული მოღვაწის წოდება მიენიჭა.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 28 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1960
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ჟურნალისტები
კატეგორია:XX საუკუნის ჟურნალისტები
სინაიტი

**სინაიტი** (ოფიციალურად **სინაიტის მუნიციპალიტეტი**; ილოკ: *Ili ti Sinait*; ფილ: *Bayan ng Sinait*) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ილოკოსის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 25 998 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 44 ბარანგაის.

## კლიმატი
## რესურსები ინტერნეტში
*Pasyalang Ilocos Sur
*Philippine Standard Geographic Code 
*Philippine Census Information
*Sinait National High School - Official Website
*Local Governance Performance Management System 

## სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ილოკოსის მუნიციპალიტეტები
დორიან კიტია

**ნოშრევან (დორიან) კიტია **  (დ. 24 აგვისტო, 1927 — გ. ოქტომბერი, 2006)  — ქართველი მომღერალი, მუსიკოსი. საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1967). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2002)

## ბიოგრაფია
1951 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი.  1951 წლიდან მუშაობდა არქიტექტურის კათედრის ასისტენტად, იყო ინსტიტუტის პროფკავშირის კომიტეტის თავმჯდომარე. აქტიურად მონაწილეობდა ინსტიტუტის საესტრადო ორკესტრში, როგორც მომღერალი და მუსიკოსი (უკრავდა გიტარაზე). 1957–1959 წლებში  მუშაობდა საქართველოს ახალგაზრდული ორგანიზაციების კომიტეტის თავმჯდომარედ. 1959–1962 წლებში იყო თბილისის მოზარდ მაყურებელთა სახელმწიფო თეატრის, ხოლო 1962–1970 წლებში — რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის დირექტორი. 

1975–1981 — საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის დირექტორის პირველი მოადგილე, 1981–1989 — ფილარმონიის გენერალური დირექტორი. 1991 წლიდან მუშაობდა თბილისის დიდი საკონცერტო დარბაზის პროგრამების ხელმძღვანელად. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში.

## ჯილდოები
*1996 — ღირსების ორდენი *(ქართული კულტურის განვითარებაში შეტანილი პირადი წვლილისა და ნაყოფიერი საზოგადოებრივი მოღვაწეობისათვის)*

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მომღერლები 
კატეგორია:დაბადებული 24 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1927
კატეგორია:გარდაცვლილი 2006
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2002)
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები 
დ
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ვლადიმერ პატეიშვილი

**ვლადიმერ პატეიშვილი ** (დ. 29 მარტი, 1933, სოფ. ძიმითი, ოზურგეთის რაიონი - გ. 23 სექტემბერი, 2006) — ქართველი ეკონომისტი, თანამდებობის პირი, მეცნიერი.  საქართველოს სსრ დამსახურებული ეკონომისტი (1983).  თბილისის საპატიო მოქალაქე (2001).

1957 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო ეკონომიკის ინსტიტუტის ზოგადი ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1957-1963 წლებში იყო რუსთავის მეტალურგიული ქარხნის განყოფილების ინჟინერი, საამქროს ინჟინერ-ნორმადარი, შრომის ორგანიზაციის განყოფილების უფროსის მოადგილე. 1963-1970 წლებში სახალხო კონტროლის კომიტეტის განყოფილების ინსპექტორი. 1970-1971 —   რუსთავის მეტალურგიული ქარხნის  დირექტორის მოადგილე, მთავარი ეკონომისტი. 1971-1973 წლებში იყო რუსთავის ქალაქკომის მდივანი. 1973 წელს საქართველოს კომპარტიის ცკ-ს ინსპექტორი. 1973-1977 წლებში — სამხრეთ ოსეთის საოლქო კომიტეტის II მდივანი. 1977-1991 წლებში საქართველოს სსრ რესპუბლიკური ბანკის თავმჯდომარე. 1992-1994 წლებში — საქართველოს სსრ სახელმწიფო შემნახველი ბანკის გამგეობის თავმჯდომარე. 1994 წლიდან ს/ს „საქართველოს ბანკის“ პრეზიდენტი. ავტორია 30-მდე სამეცნიერო ნაშრომისა. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „შავი მეტალურგიის ძირითადი ფონდების გამოყენების გაუმჯობესების ეკონომიკური ეფექტიანობა“, დაიცვა 1969 წელს.
## ჯილდოები
*1998 — ღირსების ორდენი *(საქართველოს ეკონომიკაში, საბანკო და საფინანსო სისტემის რეფორმის განხორციელებაში შეტანილი პირადი წვლილის, სახელმწიფო და საბანკო ორგანოებში ნაყოფიერი მუშაობისათვის)*
*შრომის წითელი დროშის ორდენი
## რესურსები ინტერნეტში
*ვლადიმერ პატეიშვილის ბიოგრაფია (X  მოწვევა)
*ვლადიმერ პატეიშვილის ბიოგრაფია (XI  მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები
კატეგორია:დაბადებული  29 მარტი
კატეგორია:დაბადებული  1933
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IX  მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2001)
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები 
კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ვ
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ეკონომისტები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის პოლიტიკოსები
კატეგორია:გარდაცვლილი 2006
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 სექტემბერი