ბერნარდო სოტო ალფარო

**რამონ ბერნარდო სოტო ალფარო** (დ. 12 თებერვალი, 1854 – გ. 28 იანვარი, 1931) — კოსტა-რიკელი იურისტი, სამხედრო ოფიცერი და პოლიტიკოსი, რომელიც 1885 წლიდან 1889 წლამდე კოსტა-რიკის მე-14 პრეზიდენტი იყო. მასონი და ლიბერალური ოლიმპიური თაობის გამოჩენილი წევრი, ის იყო მეორე ყველაზე ახალგაზრდა ადამიანი ხოსე მარია კასტრო მადრიზის შემდეგ, ვინც პრეზიდენტის თანამდებობა დაიკავა 31 წლის ასაკში.

## ბიოგრაფია
### ადრეული ცხოვრება
სოტო ალფარო დაიბადა 1854 წლის 12 თებერვალს, ალახუელაში, აპოლინარ დე ხესუს სოტო კესადასა და ხოაკინა ალფარო მუნიოსის ოჯახში. 1871 წელს მან სან ხოსეში მიიღო მეცნიერებისა და ხელოვნების ბაკალავრის ხარისხი, ხოლო 1877 წლის 10 დეკემბერს სანტო ტომასის უნივერსიტეტში მიიღო იურიდიული ხარისხი, სადაც 1880 წლამდე მუშაობდა. მომდევნო, 1881 წელს ის ალახუელის პროვინციის გუბერნატორი იყო. 1882 წელს იგი გახდა შინაგან საქმეთა და პოლიციის მდივანი, ამის შემდეგ კი არმიისა და საზღვაო ძალების მდივანი. 1885 წლის 15 მაისს კონგრესმა იგი დივიზიის გენერალად აქცია და მიანიჭა საპატიო წოდება „Benemérito de la Patria“ (ქვეყნის დამსახურებული); იმავე წელს ვენესუელას მთავრობამ იგი დააჯილდოვა და ესპანეთის იურისპრუდენციისა და კანონმდებლობის სამეფო აკადემიის აკადემიკოსად დანიშნა. ის ოლიმპის თაობის გამორჩეული, საპატიო წევრი იყო.

### პრეზიდენტობა
სოტომ ტახტი თავისი სიძის, პროსპერო ფერნანდეს ორეამუნოს შემდეგ, რომელიც თანამდებობაზე გარდაიცვალა, 1885 წლის 12 მარტს 14 აპრილამდე კოსტა-რიკა კვლავ ჩართული იყო ბარიოსის გაერთიანების ომში. 1885 წლის 19 აპრილს იგი დაქორწინდა ფერნანდესის ქალიშვილზე, პასიფიკა ფერნანდეს გვარდიაზე. 1885 წლის 4 დეკემბერს მან ხელი მოაწერა კონტრაქტს ფრანსისკო მარია ფუენტესთან და პიო ვიკესთან, რითიც მან სან-ხოსეში ჰიდროელექტროსადგურების მშენებლობა დაუშვა. სოტოს ადმინისტრაციამ განაგრძო ტომას გვარდია გუტიერესის ლიბერალური ეკონომიკური და ეროვნული განვითარება. სოტოს მიერ დანიშნულმა განათლების მინისტრმა, მაურო ფერნანდეს აკუნიამ, განათლების რეფორმა ჩაატარა და ამით სან-ხოსეში ორი ახალი საშუალო სკოლა დააარსა; ისინი ევროპელი მეცნიერებით დააკომპლექტა, მათ შორის იყო ანრი პიტიე. სოტოს ადმინისტრაცია ეწინააღმდეგებოდა ჩინურ იმიგრაციას და მხარს უჭერდა ქვეყანაში უკვე მყოფთა სეგრეგაციას. მან პირველი დაარღვია, როდესაც მაინორ კითს 2000 ჩინელი მუშის მოყვანის უფლება მისცა, რომლებიც კონტრაქტის ვადის ამოწურვის შემდეგ იძულებულნი გახდნენ წასულიყვნენ. 1886 წლის საყოველთაო არჩევნებში მან უკონკურენტოდ მიიღო მონაწილეობა

1889 წლის საყოველთაო არჩევნების დროს, ხოსე ხოაკინ როდრიგეს სელედონის გამარჯვების პერსპექტივის მიუხედავად, მან ასენსიონ ესკიველ იბარა არჩეულ პრეზიდენტად გამოაცხადა. 7 ნოემბერს, რაფაელ იგლესიას კასტრომ სან-ხოსეში დანებითა და ჯოხებით შეიარაღებული გლეხების მსვლელობა შთააგონა. სისხლისღვრაში აღშფოთების შიშის გამო, იმავე დღეს, ბერნარდო სოტომ კარლოს დურან კარტინი, რომელიც მან 1885 წელს შინაგან საქმეთა მდივნად დანიშნა, თავისი ვადის დარჩენილი პერიოდის განმავლობაში დროებით პრეზიდენტად დანიშნა. როდრიგესი მისი ოფიციალური მემკვიდრე იყო. ბოლოს სოტო პრეზიდენტობის ვადას მაშინ მიუახლოვდა, როდესაც 1897–1898 წლების საყოველთაო არჩევნების შემდეგ იგლესიასის მეორე ვადის გარშემო გაჩნდა შეთქმულებები და მკვლელობის მცდელობები: ელიტის ვარაუდები და წინადადებები სოტოს ხელისუფლებაში დაბრუნებას ისახავდა მიზნად, მაგრამ ესკიველმა თანამდებობა 1902 წლის 8 მაისს დაიკავა, სოტოსა და იგლესიასის შეთანხმების მეშვეობით.

## რესურსები ინტერნეტში
* Provisions of the 1887 treaty between Soto and Carazo (in Spanish)

## სქოლიო
კატეგორია:მამაკაცები
კატეგორია:პოლიტიკოსები
კატეგორია:იურისტები
კატეგორია:პრეზიდენტები
კატეგორია:კოსტა-რიკის პრეზიდენტები
კატეგორია:კოსტარიკელი პოლიტიკოსები