ობიექტივიზმი (ფილოსოფია)

ს ქანდაკება როკფელერ-ცენტრის წინ ნიუ-იორკში. აინ რენდის რომანთან *ატლანტმა მხრები გაშალა* მსგავსების გამო ქანდაკებას ხშირად ობიექტივისტური მოძრაობის სიმბოლოდ მიიჩნევენ, იმის მიუხედავად, რომ ქანდაკება 1937 წელს დაიდგა, ხოლო რენდის რომანი 1957 წელს გამოიცა.]]
**ობიექტივიზმი** — ფილოსოფიური სისტემა რომელიც რუსმა-ამერიკელმა მწერალმა აინ რენდმა განავითარა. რენდმა პირველად ობიექტივიზმი თავის მხატვრულ ნაწარმოებებში *პირველწყარო* (1943) და *ატლანტმა მხრები გაშალა* (1957), შემდგომ კი არამხატვრულ ესეებსა და წიგნებში აღწერა. ლეონარდ პეიკოფმა, პროფესიონალმა ფილოსოფოსმა და რენდის მიერ დასახელებულმა მისმა ინტელექტუალურმა მემკვიდრემ, შემდგომში ფილოსოფიას ფორმალური სტრუქტურა შესძინა. რენდი ობიექტივიზმს შემდეგნაირად აღწერდა: „ადამიანის, როგორც გმირის ყოფა, რომლისთვისაც საკუთარი ბედნიერება ცხოვრების მორალური მიზანია, პროდუქტიული მიღწევა — ყველაზე კეთილშობილური აქტივობა და გონება — ერთადერთი აბსოლუტი“. პეიკოფი ახასიათებს ობიექტივიზმს, როგორც „დახურულ სისტემას“, რამდენადაც მისი „ფუნდამენტური პრინციპები“ დადგენილია რენდის მიერ და არ ექვემდებარება შეცვლას. ამასთან, მან აღნიშნა, რომ „ყოველთვის შეიძლება აღმოაჩინონ ახალი შედეგები, ახლებური გამოყენება და კავშირები“. ამის მიუხედავად, ობიექტივიზმმა მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა ლიბერტარიანელებსა და ამერიკელ კონსერვატორებზე.  ობიექტივისტთა მოძრაობა, რომელსაც საფუძველი რენდმა ჩაუყარა, მოწოდებულია, გაავრცელოს მისი იდეები საზოგადოებასა და აკადემიურ წრეებში.

## ფილოსოფია 
რენდმა თავდაპირველად თავისი ფილოსოფიური იდეები თავისივე რომანებში „პირველწყარო“ და „ატლანტმა მხრები გაშალა“ ასახა. მან შემდგომში ისინი უფრო დეტალურად თავის პერიოდულ გამოცემებში * The Objectivist Newsletter*, * The Objectivist * და * The Ayn Rand Letter * და არამხატვრულ წიგნებში აღწერა, როგორებიცაა * შესავალი ობიექტივიზმის ეპისტემოლოგიაში * და * ეგოიზმის უპირატესობა.

სახელწოდება „ობიექტივიზმი“ სათავეს იღებს იმ იდეიდან, რომ ადამიანის ცოდნა და ღირებულებები ობიექტურია: ისინი არსებობს და განსაზღვრულია რეალობის ბუნებით, უნდა აღმოჩენილ იქნას გონებით და არ არის დამოკიდებული იმაზე, თუ ვინ რას ფიქრობს მასზე. რენდის მიხედვით, ეს სახელი მან იმიტომ აირჩია, რომ მისთვის უფრო უკეთესი სახელწოდება ეგზისტენციალიზმი, რომელიც არსებობის პრიმატს უსვამდა ხაზს, უკვე გამოყენებული იყო.

რენდი ობიექტივიზმს ახასიათებდა, როგორც „დედამიწაზე ცხოვრების ფილოსოფიას“, რომელიც დაფუძნებულია რეალობას და რომელიც გამოყენება ადამიანისა და სამყაროს ბუნების, რომელშიც ჩვენ ვცხოვრობთ, განსაზღვრის მეთოდად. რენდმა განსაზღვრა აქსიომა, როგორც „დებულება, რომელიც განსაზღვრავს ცოდნის საფუძველს და ამ ცოდნასთან დაკავშირებული ნებისმიერ შემდგომ დებულებას, რომელსა აუცილებლად უნდა მოიცავდეს ყველა სხვა, მიუხედავად იმისა აღიარებს თუ არა ამას კონკრეტული ადამიანი“. აქსიომა არის წინადადება, რომელიც ამარცხებს მის უარმყოფელებს იმით, რომ ოპონენტებმა უნდა აღიარონ და გამოიყენონ იგი (აქსიომა) მისივე უარყოფის ნებისმიერი მცდელობის პროცესში.“ ობიექტივისტი ფილოსოფოსი ლეონარდ პეიკოფი აცხადებდა, რომ რენდის არგუმენტი აქსიომებზე „არ იყო მტკიცებულება იმის, რომ არსებობის, ცნობიერებისა და იდენტობის აქსიომები ჭეშმარიტებაა, არამედ ამტკიცებდა, რომ ისინი აქსიომებია, ცოდნის საფუძვლებია და შესაბამისად გარდაუვალიც.“

რენდმა თქვა, რომ *არსებობა* არის აღქმადი და თავისთავად აშკარა ფაქტი ყველა სხვა ცოდნაზე დაყრდნობით, ანუ „არსებობა არსებობს“. შემდეგ მან თქვა, რომ არსებობა გულისხმობს რომ იყო „რაღაც“, რომ „არსებობა“ არის „იდენტობა“. ანუ, რაიმეს არსებობა ნიშნავს, რომ ის უნდა იყოს „სპეციფიკური ხასიათის სუბიექტი, შექმნილი სპეციფიკური ნიშნებისგან“. ის, რასაც არ აქვს ბუნება ან ნიშანი, არ არსებობს და არც შეიძლება არსებობდეს. არსებობის აქსიომა კონცეპტუალიზებულია, როგორც არაფრისგან რაიმეს დიფერენცირება, ხოლო იდენტობის კანონი კონცეპტუალიზებულია, როგორც განსხვავება ერთი რამის მეორისგან. ანუ იმის გაცნობიერება, რომ წინააღმდეგობები არ არსებობს, სხვა გადამწყვეტი საფუძველია დანარჩენი ცოდნისა. როგორც რენდმა დაწერა, „ფოთოლი ... ერთდროულად არ შეიძლება იყოს წითელი და მწვანე, მას არ შეუძლია ერთდროულად გაიყინოს და დაიწვას ... ა არის ა.“ ობიექტივიზმი უარყოფს ყველაფრის რწმენას, რაც არსებობის საზღვრებს სცდება.

რენდი ამტკიცებდა, რომ ცნობიერება არის „იმის შეცნობა, რაც არსებობს“. როგორც მან აღნიშნა, „იყო შემეცნებული, ნიშნავს რომ შეიმეცნო „რაღაც“, რომ შემეცნება არ შეიძლება განცალკევებული და კონცეპტუალიზებული იყოს დამოუკიდებელი რეალობისგან. „მას არ შეუძლია მხოლოდ შეიმეცნოს საკუთარი თავი, ვინაიდან არანაირი საკუთარი თავი არ არსებობს მანამ, სანამ სხვა რამეს არ შეიმეცნებს.“ შესაბამისად, ობიექტივიზმი აცხადებს, რომ გონება არ ქმნის რეალობას, არამედ საშუალებაა რეალობის აღმოჩენისა. სხვაგვარად რომ ითქვას, არსებობას პირველობა აქვს შემეცნებასთან და ეს უკანასკნელი მასთან შესაბამისობაში უნდა იყოს. ნებისმიერ სხვა ტიპის არგუმენტს, მათ შორის მეტაფიზიკური სუბიექტივიზმის ან თეიზმის ნებისმიერ ვარიანტს, რენდი უწოდებდა „ცნობიერების პრიმატს“.

ობიექტივიზმი მოქმედებისა და მიზეზობრიობის ახსნას იდენტობის აქსიომისგან იღებს, უწოდებს მიზეზობრიობას „იდენტობის კანონის მოქმედებასთან შეთავსებას“. რენდის თანახმად, მოქმედებენ მხოლოდ სუბიექტები და ყოველი მოქმედება არის სუბიექტის მოქმედება. სუბიექტების მოქმედების წესი გამოწვეულია ამ სუბიექტების სპეციფიკური ბუნებით (ან „იდენტობით“); ისინი რომ განსხვავებული ყოფილიყვნენ, მაშინ სხვაგვარად იმოქმედებდნენ. 
ისევე როგორც სხვა აქსიომებში, მიზეზობრიობის აშკარა გაგება გამომდინარეობს პიროვნების მიზეზობრივი კავშირების პირველადი დაკვირვებებიდან მის ვერბალურ დადგენამდე და წარმოადგენს შემდგომი ცოდნის საფუძველს.

### ეპისტემოლოგია: გონება 
რენდის თანახმად, აღქმის საშუალებით ცოდნის მიღებისთვის საჭიროა ნება (ან თავისუფალი ნების გამოხატვა) და დამტკიცების კონკრეტული მეთოდის შესრულება დაკვირვებით, კონცეპტის ფორმირებით, ინდუქციური და დედუქციური მსჯელობით. მაგალითად, დრაკონების არსებობის გულწრფელი რწმენა არ ნიშნავს, რომ ისინი ნამდვილად არსებობენ. მისი ჭეშმარიტების დასადგენად აუცილებელია მტკიცებულებათა დამტკიცების პროცესი, რომელიც საფუძველია კონკრეტული ცოდნის.

ობიექტივიზმის ეპისტემოლოგია იწყება იმ პრინციპით, რომ „შემეცნება იდენტიფიცირებაა“. ეს არის მეტაფიზიკური პრინციპის, „არსებობა იდენტობაა“, პირდაპირი შედეგი რენდმა განსაზღვრა „გონება“ როგორც „უნარი, რომელიც განსაზღვრავს და აერთიანებს ადამიანის გრძნობის ორგანოებით მოწოდებულ მასალას“. რენდმა დაწერა:  „მეთოდის ფუნდამენტური კონცეფცია, რომელზეც ყველა სხვა დანარჩენია დამოკიდებული, არის ლოგიკა. ლოგიკის განმასხვავებელი მახასიათებელი (არაწინააღმდეგობრივი იდენტიფიცირების ხელოვნება) მიუთითებს მოქმედებათა ბუნებასა (ცნობიერების მოქმედება საჭიროა სწორი იდენტიფიკაციის მისაღწევად) და მათ მიზანზე (ცოდნა) - ლოგიკური დასკვნის პროცესის, ხანგრძლივობის, სირთულის ასევე ნებისმიერ მოცემულ შემთხვევაში ლოგიკის გამოყენებაში არსებული კონკრეტული შემეცნების პრობლემის გამოკლებით.“

რენდის თანახმად, ცნობიერება ფლობს სპეციფიკურ და სასრულ იდენტობას, ისევე როგორც ყველა დანარჩენი რამ, რაც არსებობს; ამიტომ, იგი უნდა მოქმედებდეს დადასტურების კონკრეტული მეთოდით. An item of knowledge cannot be "disqualified" by being arrived at by a specific process in a particular form. ამრიგად, რენდისთვის ის ფაქტი, რომ ცნობიერება თავისთავად უნდა ფლობდეს იდენტობას, გულისხმობს როგორც უნივერსალური სკეპტიციზმის უარყოფას, რომელიც დაფუძნებულია ცნობიერების „საზღვრებზე“, ასევე უარყოფს ნებისმიერ განაცხადს, რომელიც მიემართება გამოცხადებას, ემოციებს ან რწმენაზე დაფუძნებულ შეხედულებებს.

ობიექტივისტური ეპისტემოლოგია ამტკიცებს, რომ ყველა ცოდნა საბოლოოდ ემყარება აღქმას. „აღქმა და არა შეგრძნება დადგენილია, თავისთავად ცხადია.“ რენდმა გრძნობების მართებულობა აქსიომად მიიჩნია და თქვა, რომ საპირისპირო სავარაუდო არგუმენტები, რომლებიც ეჭვქვეშ აყენებენ ცნებების ვალიდურობას და შედეგად გრძნობების ვალიდურობას, „მოპარული ცნებებით“ დაშვებული შეცდომაა. მან თქვა, რომ ფიზიოლოგიურად განსაზღვრული აღქმა უშეცდომოა. მაგალითად, ოპტიკური ილუზია ნანახის კონცეპტუალური იდენტიფიკაციის დროს დაშვებული შეცდომაა და არა თვითონ მხედველობის. ამრიგად, გრძნობათა აღქმის სისწორე არ ექვემდებარება მტკიცებას (რადგან ამას ყველა მტკიცებულება ითვალისწინებს და დადასტურება მხოლოდ სენსორული მტკიცებულების წარდგენის საკითხია) და არც მისი ვალიდურობა უნდა იუარყოს (ვინაიდან კონცეპტუალური ინსტრუმენტები, რომლებიც უნდა გამოიყენო, სენსორული მონაცემებიდან მომდინარეობს). შესაბამისად, აღქმის პროცესში დაშვებული შეცდომა შეუძლებელია. შესაბამისად, რენდმა უარყო ეპისტემოლოგიური სკეპტიციზმი, რადგან მან თქვა, რომ სკეპტიკოსების მოსაზრება ცოდნაზე, რომ ის ფორმის ან აღქმის საშუალებებით „დამახინჯებულია“, შეუძლებელია. რენდმა შესაბამისად უარყო კანტიანური დიქოტომია „ჩვენს მიერ აღქმულ საგნებსა“ და „მათ თავისთავად ფორმებს“ შორის.

ეპისტემოლოგიის ასპექტი, რომელიც რენდმა ყველაზე მეტად დაწვრილებით განიხილა, არის კონცეფციის ფორმირების თეორია, რომელიც მან წარმოადგინა წიგნში „შესავალი ობიექტივიზმის ეპისტემოლოგიაში“. იგი ამტკიცებს, რომ ცნებები ფორმირდება „გაზომვის უგულვებელყოფის“ პროცესის შედეგად. პეიკოფმა ეს შემდეგნაირად აღწერა: 

რენდის მიხედვით, გაზომვითი მახასიათებლების უგუვებელყოფა არ ნიშნავს იმას, ისინი არარსებულად ითვლება. ეს გულისხმობს, რომ „ზომები არსებულია, მაგრამ არ არის დაკონკრეტებული“, რომ ზომების „აუცილებლად“ არსებობა პროცესის მნიშვნელოვანი ნაწილია. აქ პრინციპი შემდეგია: შესაბამისი ზომებო შეიძლება არსებობდეს რაიმე რაოდენობით, მაგრამ ასევე შეიძლება არსებობდეს „სხვა“ რაოდენობითაც.“

რენდი ამტკიცებდა რომ კონცეპტები ორგანიზებულია იერარქიულად. კონცეპტი როგორიცაა „ძაღლი“ აერთიანებს ყველა არსებულ ძაღლს, რაც აღქმაში არსებობს და შესაძლოა განცალკევებული (პუდელის, ტაქსასა და სხვა ჯიშების მიხედვით) ან ინტეგრირებული (კატასთან და სხვებთან ერთად ცხოველის კონცეპტში) იქნეს. აბსტრაქტული კონცეპტი, როგორიცაა „ცხოველი“ შეიძლება „აბსტრაქციიდან აბსტრაქციამდე“ კიდევ ინტეგრირდეს „ცოცხალ ორგანიზმებში“. კონცეპტები ფორმირდება ცოდნის არსებობის კონტექსტში. პატარა ბავშვი ასხვავებს ერთმანეთისგან ძაღლს, კატას და ქათამს, მაგრამ არ შეუძლია ძაღლის კონცეფტის შესაქმნელად განასხვავოს ისინი ღრმა ზრვის ჭიებისგან ან სხვა ცხოველებისგან, რომელთა ვინაობაც ჯერ არ იცის.

კონცეფციების, როგორც „ღია“ კლასიფიკაციების დახასიათების გამო, რომლებიც სცილდება მათ წარსულ ან ახლანდელ განსაზღვრებებში მოცემულ მახასიათებლებს, ობიექტივისტური ეპისტემოლოგია უარყოფს ანალიზურ-სინთეზურ განსხვავებებს, როგორც ყალბ დიქოტომიას. და ასევე უარყოფს აპრიორი ცოდნის არსებობის შესაძლებლობას.

რენდმა „შეგრძნების“ ცოდნის წყაროდ გამოყენება უარყო. ის აღიარებდა ემოციების მნიშვნელობას ადამიანში, მაგრამ ამტკიცებდა, რომ ისინი მხოლოდ შედეგი იყო ადამიანის უკვე მიღებული ცნობიერი ან ქვეცნობიერი იდეების და არა რეალობის შეცნობის გზები. „ემოციები შეცნობის საშუალებები არ არის“ რენდი ასევე უარყოფდა რწმენას ან მისტიციზმს, რასაც რწმენის სინონიმად იყენებდა. ის აღწერდა რწმენას, როგორც „მტკიცების მიღებას ყველანაირი სამხილის გარეშე, რომელიც საკუთარი გრძნობებისა და გონების მიერ აღმოჩენილი სამხილებს ეწინააღმდეგება ან საერთოდ კავშირშიც არაა მასთან... მისტიციზმი არის განაცხადი არარაციონალურ, განუსაზღვრადსა და უცნობზე, როგორიცაა „ინსტინქტი“, „ინტუიცია“, „გამოცხადება“ ან „უბრალოდ იცის“ ცოდნის სხვა ფორმა გამოცხადებაზე დაყრდნობა იგივეა, რაც უიჯას დაფაზე დაყრდნობა; it bypasses the need to show how it connects its results to reality. Faith, for Rand, is not a "short-cut" to knowledge, but a "short-circuit" destroying it.

ობიექტივიზმი აცნობიერებს იმ ფაქტებს, რომ ადამიანს აქვს შეზღუდული ცოდნა, დაუცველია შეცდომისგან და მყისიერად ვერ აცნობიერებს მისი ცოდნის ყველა შესაძლო ეფექტს. პეიკოფის თანახმად, საკითხში დარწმუნება მაშინ შეიძლება, თუ ყველა არსებული მტკიცებულება დაადასტურებს მას, ანუ, შესაძლებელია, რომ ის ლოგიკურად დაუკავშირდეს დანარჩენ ცოდნას; ამის შემდგომ უკვე დასაშვებია დარწმუნება კონკრეტულ საკითხზე.

რენდმა უარყო რაციონალისტური / ემპირიული ტრადიციული დიქოტომია, ამტკიცებდა, რომ ის ცრუ ალტერნატივას წარმოადგენს: კონცეპტუალურად აღქმისგან დამოუკიდებლად დაფუძნებული ცოდნა (რაციონალიზმი) აღქმებზე დაფუძნებული კონცეფციებისაგან დამოუკიდებელი ცოდნის (ემპირიზმი) წინააღმდეგ. რენდი ამტკიცებდა, რომ არც ეს არის შესაძლებელი, რადგან გრძნობები ადამიანს ამარაგებს ცოდნის მასალით, ხოლო კონცეპტუალური პროცესი იმისთვის არის საჭირო, რომ გასაგები თეორემები შეიქმნას.
#### ეპისტემოლოგიის კრიტიკა 
ფილოსოფოსი ჯონ ჰოსპერი, რომელზეც ზეგავლენა რენდმა მოახდინა და იზიარებდა მის მორალურ და პოლიტიკურ მოსაზრებებს, არ ეთანხმებოდა მის აზრებს ეპისტემოლოგიურ საკითხებზე.  ზოგიერთი ფილოსოფოსი, მაგალითად ტიბორ მაჩანი, ამბობდა, რომ ობიექტივისტური ეპისტემოლოგია სრული არ იყო.

ფსიქოლოგიის პროფესორი რობერტ ლ. კემპბელი წერს, რომ გაურკვეველი რჩება ურთიერთობა ობიექტივისტურ ეპისტემოლოგიასა და კოგნიტურ მეცნიერებას შორის, რადგან რენდს ჰქონდა მოსაზრებები ადამიანის შემეცნებისა და მისი განვითარების შესახებ, რომლებიც ფსიქოლოგიას ეკუთვნის, თუმცა რენდმა ასევე თქვა, რომ ფილოსოფია ლოგიკურად წინ უსწრებს ფსიქოლოგიას და არანაირად არ არის მასზე დამოკიდებული.

ფილოსოფოსები რანდალ დიპერტი და როდერიკ თ. ლონგი ამტკიცებენ, რომ ობიექტივისტური ეპისტემოლოგია აერთიანებს აღქმის პროცესს, რომლის მიხედვითაც ხდება განსჯა, მათი გამართლების გზით და ამით გაუგებარია, თუ როგორ შეიძლება სენსორულმა მონაცემებმა მართებულად ცნოს თეორემებად სტრუქტურირებული განსჯები.

### ეთიკა: პირადი ინტერესი 
ობიექტივიზმი ეთიკური საკითხების ფართო დამუშავებას მოიცავს. რენდმა მორალის შესახებ თავის ნაშრომებში *ჩვენ ცოცხლები* (1936), *ატლანტმა მხრები გაშალა* (1957) და *ეგოიზმის უპირატესობა* (1964) ისაუბრა. რენდი მორალს განმარტავს, როგორც „ღირებულებათა კოდექსს, რომლითაც ადამიანი მოქმედებებისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს ხელმძღვანელობს. აღნიშნული მოქმედებები და გადაწყვეტილებები წყვეტს, თუ რა იქნება ცხოვრების მიზანი და მისი კურსი.“ რენდმა აღნიშნა, რომ პირველი შეკითხვა არ დაისმის, თუ რა უნდა იყოს ღირებულებების კოდექსი, არამედ პირველი კითხვა მდგომარეობს იმაში, „საერთოდ სჭირდება თუ არა ადამიანს ღირებულებები - და რატომ?“ რენდის თანახმად, „მხოლოდ“ ცხოვრების „კონცეფციის არსებობა ქმნის ღირებულების ცნების არსებობას შესაძლებელს“ და ის ფაქტი, რომ ცოცხალი ქმნილება არსებობს განსაზღვრავს იმასაც, თუ რა უნდა გააკეთოს მან. რენდმა აღნიშნა: „სამყაროში მხოლოდ ერთი ფუნდამენტური ალტერნატივაა: არსებობა ან არარსებობა - და ეს ეხება მხოლოდ ცოცხალ ორგანიზმებს. უსულო მატერიის არსებობა უპირობოა, ხოლო სიცოცხლის არსებობა უპირობო არ არის: ის დამოკიდებულია [...] მხოლოდ ცოცხალი ორგანიზმია მუდმივი ალტერნატივის წინაშე: სიცოცხლე თუ სიკვდილი“.

რენდი ამტკიცებდა, რომ ადამიანის თავისუფალი ნების ძირითადი არჩევანია: „იფიქრო ან არ იფიქრო“. „აზროვნება არ არის ავტომატური ფუნქცია. მისი ცხოვრების ნებისმიერ საათში, ადამიანს შეუძლია თავისუფლად იფიქროს ან თავი აარიდოს ამ ძალისხმევას. აზროვნება მოითხოვს სრულფასოვან, ცნობიერ მდგომარეობას. ადამიანის მიერ თავის ცნობიერებაზე კონცენტრირების აქტი ნებაყოფლობითია. ადამიანს შეუძლია კონცენტრირდეს და მთლიანად, აქტიურად და მიზნობრივად შეიმეცნოს რეალობა ან შეუძლია მოადუნოს ყურადღება და ნება დართოს საკუთარ თავს, ნახევრადცნობიერის გავლენაში იყოს და merely reacting to any chance stimulus of the immediate moment, at the mercy of his undirected sensory-perceptual mechanism and of any random, associational connections it might happen to make.“ რენდის თანახმად, თავისუფალი ნების მქონე ადამიანებმა უნდა „აირჩიონ“ თავიანთი ღირებულებები: მათ საკუთარი სიცოცხლე როგორც მთავარი და საბოლოო ღირებულება, ავტომატურად არ აქვთ. ადამიანის ქმედებები ხელს უწყობს თუ საფრთხეს უქმნის მის ცხოვრებას, ეს ფაქტის საკითხია, როგორც სხვა ყველა ორგანიზმში, მაგრამ იმოქმედებს თუ არა ადამიანი თავისი კეთილდღეობისთვის, ეს მისი გადასაწყვეტია და ადამიანის ფიზიოლოგიაში არ არის განსაზღვრული. „ადამიანს აქვს შესაძლებლობა, იმოქმედოს, როგორც საკუთარი თავის დამანგრეველი - და ის მთელი ისტორიის განმავლობაში ასე იქცევა.“

რომანში „ატლანტმა მხრები გაშალა“ რენდი წერს: „ადამიანის გონება ადამიანის მისი გადარჩენის ძირითადი იარაღია. ადამიანს ეძლევა სიცოცხლე, თუმცა გადარჩენა არა. სხეული ეძლევა მას, თუმცა ავტომატური შენურჩუნება არა. გონება ეძლევა მას, თუმცა მისი შინაარსი არა. ცოცხალი რომ დარჩეს, მან უნდა იმოქმედოს და სანამ იმოქმედებს, მან უნდა იცოდეს თავისი მოქმედების ბუნება და მიზანი. მას არ შეუძლია იკვებოს, თუ არ იცის საკვებისა და მისი მიღების გზის შესახებ. მას არ შეუძლია თხრილი გათხაროს - ან ააშენოს ციკლოტრონი, თუ არ იცის მისი მიზანი და ამის მისაღწევი საშუალებები. ცოცხალი რომ დარჩეს, მან უნდა იფიქროს.“ თავის რომანებში „პირველწყარო“ და „ატლანტმა მხრები გაშალა“ იგი ასევე ხაზს უსვამს პროდუქტიული მუშაობის, რომანტიკულ სიყვარულისა და ხელოვნების მნიშვნელობას ადამიანის ბედნიერებაში. ასევე დრამატიზებას უკეთებს მათი მიღწევის ეთიკურ ხასიათს. ობიექტივიზმის ეთიკის ძირითადი ღირსება არის რაციონალურობა, რადგან რენდისთვის ეს იყო ცოდნის წყარო, ღირებულებათა ერთადერთ მსაჯული და მოქმედებათა ერთადერთ სახელმძღვანელო“.

რენდმა თქვა, რომ მორალური კოდექსის მიზანია მოგვაწოდოს პრინციპები, რომელთა მიხედვითაც ადამიანს შეუძლია მიაღწიოს იმ ღირებულებებს, რაც მისი გადარჩენისთვისაა საჭირო. რენდი წერს:

რენდის აზრით, ადამიანის უპირველესი მორალური ვალდებულება საკუთარი კეთილდღეობის მიღწევაა - სწორედ მისი ცხოვრებისთვის და მის ინტერესებშია, რომ ის დაემორჩილოს მორალურ კოდექსს. ეთიკური ეგოიზმი ადამიანის ცხოვრების ზნეობრივ სტანდარტად ჩამოყალიბების შედეგია. ერთადერთი ალტერნატივა ის იქნება, რომ მათ იცხოვრონ რეალობაზე ორიენტირების გარეშე. 

პირადი ინტერესის მხარდაჭერით რენდი შედეგადალტრუიზმს უარყოფს. ის ალტრუიზმს აუგუსტ კომტის მიხედვით განმარტავს - ადამიანის მორალური ვალდებულება სხვებისთვის ცხოვრებაა (მან შექმნა ეს ტერმინი). რენდი ასევე უარყოფდა სუბიექტივიზმს. მისი აზრით, „ახირებების თაყვანისცემით“ ან „ჰედონიზმით“ ცხოვრება ნიშნავს, რომ ადამიანი სუბადამიანურ დონეზე ცხოვრობს და არ აქვს სურვილი, რომ თავისი რეალური ცხოვრებით იცხოვროს. ასეთი ადამიანი ღირებულების სტანდარტად იმას ირჩევს, რასაც გაუაზრებლად აფასებს და არა იმას, რაც რეალურად ხელს უწყობს მისი ცხოვრების გაუმჯობესებას. ეს ყველაფერი ეწინააღმდეგება იმ ფაქტს, რომ, ეგზისტენციალურად, ის არის ადამიანი და შესაბამისად რაციონალური ორგანიზმი. ცნება „მე ვაფასებ“ ახირებების თაყვანისცემასა და ჰედონიზმში შეიძლება შემდეგი ცნებებით შეიცვალოს: „ჩვენ ვაფასებთ“, „ის აფასებს“, „ისინი აფასებენ“, „ღმერთი აფასებს“. და მაინც ყველა მათგანი რეალობისგან მოწყვეტილი იქნება. რენდმა უარყო რაციონალური ეგოიზმის გათანაბრება ჰედონისტურ ან ახირების თაყვანისმცემელ ეგოიზმთან - „ეგოიზმი ეგოს გარეშე“. მან თქვა, რომ პირველი მათგანი კარგია, ხოლო მეორე ცუდი, და მათ შორის ფუნდამენტური განსხვავებაა.  

რენდისთვის ყველა ღირსება არის გონების, როგორც ადამიანის გადარჩენის ძირითადი იარაღის, გამოვლინება სხვადასხვა საკითხში: რაციონალობა, პატიოსნება, სამართლიანობა, დამოუკიდებლობა, მთლიანობა, პროდუქტიულობა და სიამაყე - თითოეულ მათგანს იგი გარკვევით ხსნის ნაშრომში „ობიექტივისტური ეთიკა“. ობიექტივისტური ეთიკის არსი შეჯამებულია რომანის „ატლანტმა მხრები გაშალა“ გმირის ჯონ გალტის ფრაზით: „ვფიცავ ჩემს ცხოვრებასა და მისდამი სიყვარულს, რომ არასდროს ვიცხოვრებ სხვა ადამიანის გულისთვის და არც ვთხოვ არავის, რომ ჩემთვის იცხოვროს.“

#### ეთიკის კრიტიკა 
ზოგიერთი ფილოსოფოსი აკრიტიკებს ობიექტივისტურ ეთიკას. ფილოსოფოსი რობერტ ნოზიკი ამტკიცებს, რომ რენდის ფუნდამენტური არგუმენტი სუსტია, რადგან ის არ ხსნის იმას, თუ რატომ არ შეიძლება ვინმეს რაციონალურად ერჩივნოს სიკვდილი და ღირებულებების არ ქონა, რათა სხვა რამეს განსაკუთრებული მნიშვნელობა მიანიჭოს. ის ამტკიცებს, რომ მისი მცდელობა დაიცვას ეგოიზმის ზნეობა მაგალითია იმის, რომ არგუმენტის საფუძველი დასკვნის მხარდაჭერის ნაცვლად, მის ავტომატურ ჭეშმარიტებას ითვალისწინებს. ნოზიკი ასევე ამტკიცებს, რომ რენდის მიერ დევიდ ჰიუმის ცნობილი პრინციპის, პრობლემის გადაწყვეტა არადამაკმაყოფილებელია. ამის საპასუხოდ, ფილოსოფოსები დუგლას ბ. რასმუსენი და დუგლას დენ უილი ამტკიცებენ, რომ ნოზიკმა შეცდომით წარმოადგინა რენდის არგუმენტები.

ჩარლზ კინგმა გააკრიტიკა რენდის მაგალითი დაუნგრეველი რობოტის შესახებ, რათა ეჩვენებინა სიცოცხლის ღირებულება, როგორც არასწორი და დამაბნეველი. საპასუხოდ, პოლ სენტ ბ. ბლერმა დაიცვა რენდის ეთიკური დასკვნები, ამასთან, ირწმუნებოდა, რომ მისი არგუმენტები შესაძლოა არ ყოფილიყო გაზიარებული რენდის მიერ.
### პოლიტიკა: ინდივიდუალური უფლებები და კაპიტალიზმი 
რენდის მიერ ინდივიდუალური თავისუფლების დაცვა აერთიანებს ელემენტებს მთელი მისი ფილოსოფიიდან. ვინაიდან გონება ადამიანის ცოდნის საშუალებაა, ამიტომ ის თითოეული ადამიანის გადარჩენის ყველაზე ფუნდამენტური საშუალებაა და აუცილებელია ღირებულებების მისაღწევად. ძალის გამოყენება, იქნება ეს ძალა სახელმწიფოდან წარმოშობილი თუ კრიმინალისგან, ან მუქარა ანეიტრალებს პიროვნების გონების პრაქტიკულ ეფექტს. რენდის თანახმად, „ადამიანის გონება არ იმუშავებს თუ ის იარაღის მიზანშია ამოღებული“. ამიტომ, ადამიანთა ორგანიზებული ქცევის ერთადერთი ტიპი, რომელიც შეესაბამება გონების მოქმედებას არის ნებაყოფლობითი თანამშრომლობა. დარწმუნება არის გონების მეთოდი. თავისი ბუნებით, აშკარად ირაციონალური ვერ დაეყრდნობა დარწმუნების გამოყენებას და საბოლოოდ ძალის გამოყენებას მიმართავს. შესაბამისად გონება და თავისუფლება ურთიერთკავშირშია, ისევე როგორც მისტიციზმი და ძალადობა, როგორც თავად ამტკიცებს. ფიზიკური ძალის წამოწყება სხვისი ნების საწინააღმდეგოდ არის ამორალური, ისევე, როგორც ძალადობის არაპირდაპირი წამოწყება მუქარის საშუალებით, ასევე თაღლითობა, ან ხელშეკრულების დარღვევა. სამაგიეროდ, თავდაცვითი ან საპასუხო ძალის გამოყენება მიზანშეწონილია.

ობიექტივიზმი ამტკიცებს, რომ რადგანაც მორალური ღირებულებების მიღწევისთვის აუცილებელია გონების გამოყენება ძალადობის გარეშე, შესაბამისად თითოეულ ინდივიდს აქვს ხელშეუვალი მორალური  უფლებები, თავისი განსჯით იმოქმედოს და შეინარჩუნოს მის ქმედების პროდუქტი. პეიკოფმა, განმარტა უფლებების საფუძველი და თქვა: „შინაარსობრივად, როგორც დამფუძნებელმა მამებმა აღიარეს, არსებობს ერთი ფუნდამენტური უფლება, რომელსაც აქვს რამდენიმე განშტოება. ძირითადი უფლებაა სიცოცხლის უფლება. მისი ძირითადი განშტოებებია თავისუფლება, საკუთრება და ბედნიერებისკენ სწრაფვა. „უფლება არის ზნეობრივი პრინციპი, რომელიც განსაზღვრავს და სანქცირებს ადამიანის მოქმედების თავისუფლებას სოციალურ კონტექსტში.“ ეს უფლებები უნდა გაგებული იქნეს როგორც ქმედების უფლება და არა შედეგის ან რაიმე ნივთის უფლება და ვალდებულებები, რომლებსაც უფლებები ქმნის ნეგატიური ხასიათისაა ბუნებაში: ნებისმიერმა ადამიანმა თავი უნდა შეიკაოს სხვისი უფლების დარღვევისგან. ობიექტივისტები უარყოფენ უფლებების სხვა ცნებებს, როგორიცაა პოზიტიური უფლებები ან ცხოველთა უფლებები ობიექტივიზმი აცხადებს, რომ ერთადერთი სოციალური სისტემა, რომელიც მთლიანად ცნობს ინდივიდუალურ უფლებებს, არის კაპიტალიზმი უფრო დაზუსტებით, როგორც რენდი აღწერდა, „სრული, წმინდა, გაუკენტროლობელი, დაურეგულირებელი კაპიტალიზმი“. ობიექტივიზმი კაპიტალიზმს ღარიბებისთვის ყველაზე კარგ სოციალურ სისტემად მიიჩნევს, თუმცა ეს ამ სისტემის გამართლების მთავარი მიზეზი არ არის. ნაცვლად, კაპიტალიზმი ერთადერთი მორალური სისტემაა. ობიექტივიზმი ამტკიცებს, რომ მხოლოდ იმ საზოგადოებებს აქვთ თვითგამორკვევის უფლება, რომლებიც თავისუფლების დამკვიდრებას ცდილობენ.

ობიექტივიზმი აღწერს მთავრობას, როგორც „ფიზიკური ძალის საპასუხო გამოყენების ობიექტური კონტროლის - ანუ ობიექტურად განსაზღვრულ კანონების ქვეშ მოქცევის საშუალებას“; ამრიგად, მთავრობა არის როგორც ლეგიტიმური, ასევე კრიტიკულად მნიშვნელოვანი რომ დაიცვას ინდივიდუალური უფლებები. რენდი ეწინააღმდეგებოდა ანარქიზმს, მიიჩნევდა, რომ პოლიციისა და სასამართლოს ბაზარზე განთავსება სამართლიანობის ჩვეული მარცხი იქნებოდა. ობიექტივიზმი აცხადებს, რომ სახელმწიფოს შემდეგი საქმიანობა აქვს: „პოლიცია“ - რომ დაიცვას ადამიანები კრიმინალებისგან, შეიარაღებული ძალები, რომ დაიცვას ადამიანები საგარეო საფრთხისგან და სასამართლო, რომ გადაწყვიტოს დავები ადამიანებს შორის ობიექტურ კანონებზე დაყრდნობით, აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლება. გარდა ამისა, ინდივიდუალური უფლებების დასაცავად, მთავრობა მოქმედებს როგორც თავისი მოქალაქეების წარმომადგენელი და „მას არ აქვს სხვა უფლებები, გარდა იმ უფლებებისა, რომლებიც მას მოქალაქეებმა გადასცეს“ და ის უნდა მოქმედებდეს მიუკერძოებლად კონკრეტული, ობიექტურად განსაზღვრული კანონების შესაბამისად. გამოჩენილმა ობიექტივისტებმა, პეიკოფმა და იარონ ბრუკმა შემდგომში სხვა სახელმწიფო ფუნქციების მიმართაც გამოხატეს მხარდაჭერა.

რენდი ამტკიცებდა, რომ ინტელექტუალური საკუთრების შეზღუდული მონოპოლიები, რომლებიც გარკვეულ გამომგონებლებსა და არტისტებს ენიჭებათ, მორალურია, რადგან მას ყველა საკუთრება ფუნდამენტურად ინტელექტულურად მიაჩნდა. გარდა ამისა, კომერციული პროდუქტის ღირებულება გარკვეულწილად გამომდინარეობს მისი გამომგონებლების საჭირო მუშაობიდან. ამასთან, რენდმა მნიშვნელოვნად ჩათვალა პატენტებისა და საავტორო უფლებების ლიმიტები და თქვა, რომ თუ ისინი მინიჭებული იქნებოდა სამუდამოდ, ეს აუცილებლად გამოიწვევდა *დე ფაქტო* კოლექტივიზმს.

რენდი ეწინააღმდეგებოდა რასიზმს და კანონით დაშვებულ მის ყველანაირ გამოვლინებას. მას affirmative action დაკანონებული რასიზმის მაგალითად მიაჩნდა. რენდი ასევე მხარს უჭერდა აბორტის უფლებას. მას მიაჩნდა, რომ სიკვდილით დასჯა მორალურად გამართლებული იყო, როგორც სამაგიერო მკვლელისთვის, მაგრამ ამავე დროს საშიშიც, რადგან ამით შესაძლებელი იყო უდანაშაულო ხალხი გასამართლებულიყო და მომხდარიყო სახელმწიფო მკველობის ხელშეწყობა. ამიტომ იგი ეწინააღმდეგებოდა სიკვდილით დასჯას „ეპისტემოლოგიური და არა მორალური მიზეზით“. იგი ეწინააღმდეგებოდა იძულებით სამხედრო სამსახურს. რენდი ასევე წინააღდმეგი იყო ყველა ფორმის ცენზურის, მათ შორისპორნოგრაფიაზე, მოსაზრების ქონაზე, ღვთისმსახურებაზე საკანონმდებლო შეზღუდვების.

ობიექტივისტები ასევე ეწინააღმდეგებიან იმ სახელმწიფო საქმიანობას, რომელსაც ხშირად მხარს უჭერდნენ როგორც ლიბერალები, ისე კონსერვატორები, მათ შორის ანტიმონოპოლიური კანონები, მინიმალური ხელფასი, საჯარო განათლება და არსებულ ბავშვთა შრომის კანონებს. ობიექტივისტები ასევე რწმენაზე დაფუძნებული ინიციატივების წინააღმდეგ გამოდიოდნენ. მაგ. რელიგიური სიმბოლიკის სახელმწიფო დაწესებულებებზე გამოსახვა და გონიერი დიზაინის საჯარო სკოლებში სწავლება. რენდი ეწინააღმდეგებოდა არანებაყოფლობით გადასასახადებს და სჯეროდა, რომ სახელმწიფო შესაძლებელი იყო ნებაყოფლობით დაფინანსებულიყო. ამასთანავე ფიქრობდა, რომ ეს შესაძლებელი იქნებოდა მხოლოდ მაშინ, როცა სხვა სახელმწიფო რეფორმები გატარდებოდა ჯერ.

#### პოლიტიკის კრიტიკა 
ზოგიერთი კრიტიკოსი, მათ შორის ეკონომისტები და პოლიტიკური ფილოსოფოსი, როგორებიცაა მიურეი როტბარდი, დევიდ დ. ფრიდმანი, როი ჩილდსი, ნორმან პ. ბარი და ჩანდრან კუკატა ამტკიცებენ, რომ ობიექტივისტური ეთიკა შეესაბამება ანარქო-კაპიტალიზმს ნაცვლად მინარქიზმისა.

### ესთეტიკა: მეტაფიზიკური ფასეულობათა შეფასება 
ხელოვნების ობიექტივისტური თეორია გამომდინარეობს მისი ეპისტემოლოგიიდან, „ფსიქო-ეპისტემოლოგიის“ გზით. ხელოვნება, ობიექტივიზმის თანახმად, ემსახურება ადამიანის შემეცნებით მოთხოვნილებას: ის საშუალებას აძლევს ადამიანს ცნებები ისე გააცნობიეროს, როგორც აღქმის ობიექტები. ობიექტივიზმი განსაზღვრავს „ხელოვნებას“, როგორც „რეალობის შერჩევით ხელახლა შექმნას მხატვრის მეტაფიზიკური ფასეულობის მიხედვით“ - ეს არის ის, რასაც მხატვარი სინამდვილისა და კაცობრიობის ბუნების შესახებ საბოლოოდ ჭეშმარიტებად და მნიშვნელოვნად მიიჩნევს. ამ თვალსაზრისით, ობიექტივიზმი ხელოვნებას მიიჩნევს, როგორც აბსტრაქციების კონკრეტულად, აღქმის ფორმით წარმოდგენის გზას.

ადამიანის საჭიროება ხელოვნებისადმი, ამ იდეის თანახმად, გამომდინარეობს შემეცნებითი საჭიროებიდან. კონცეფცია უკვე არის გარკვეული სახის გონებრივი სტენოგრაფია, რომელიც წარმოადგენს დიდი რაოდენობით რაიმე კონკრეტულს, რაც საშუალებას აძლევს ადამიანს, იფიქროს არაპირდაპირი გზით ან უპირობოდ მეტ ასეთ კონკრეტზე, ვიდრე ამის გახსენება მკაფიოდ არის შესაძლებელი. მაგრამ ადამიანს არ შეუძლია მრავალი ცნება დაუყოვნებლივ და მკაფიოდ მიიღოს მხედველობაში. ობიექტივიზმის თანახმად, მას სჭირდება ყოვლისმომცველი კონცეპტუალური სტრუქტურა, რომელიც მას ცხოვრებაში წინამძღოლობას გაუწევს. ხელოვნება ადამიანს ამ დილემიდან თავის დაღწევის საშუალებას სთავაზობს. კერძოდ, ხელოვნება ადამიანს სთავაზობს აბსტრაქციების ფართო სპექტრის და მეტაფიზიკურ ფასეულობათა შეფასების ადვილად გასაგებ საშუალებას. ობიექტივიზმი მიიჩნევს ხელოვნებას, როგორც ზნეობრივ ან ეთიკურ იდეალთან კომუნიკაციის ეფექტურ გზას. ობიექტივიზმი ხელოვნებას პროპაგანდის საშუალებას არ მიიჩნევს: მიუხედავად იმისა, რომ ხელოვნება მოიცავს მორალურ ფასეულობებსა და იდეალებს, მისი მიზანი არ არის განათლება, არამედ მხოლოდ რაიმეს ჩვენება ან პროექტირება. უფრო მეტიც, ხელოვნება არ უნდა იყოს და, როგორც წესი, არ არის სრულფასოვანი, გამოკვეთილი ფილოსოფიის შედეგი. ჩვეულებრივ, ის მომდინარეობს ხელოვანის *ცხოვრებისეული გრძნობიდან* (რაც არის კონცეპტუალური და მეტწილად ემოციური). 

რენდის საკუთარი საქმიანობის საბოლოო მიზანი იდეალური ადამიანის წარმოჩენა იყო. *პირველწყარო* ამ მცდელობის საუკეთესო მაგალითია. რენდი იყენებს რორკის პერსონაჟს ადამიანის უმაღლესი კონცეფციის განსახიერებად და სწოროდ ამას მიიჩნევს ხელოვნების მთავარ მოვალეობად - განასახიეროს კაცობრიობის საუკეთესო თვისებებო. ეს სიმბოლიზმი ყველანაირ ხელოვნებაში უნდა იყოს წარმოდგენილი; მხატვრული გამოხატულება კაცობრიობაში სიდიადის გაფართოება უნდა იყოს.

რენდმა თქვა, რომ რომანტიზმი იყო ლიტერატურული ხელოვნების უმაღლესი სკოლა და აღნიშნა, რომ რომანტიზმი „ემყარებოდა იმ პრინციპის აღიარებას, რომ ადამიანი ფლობს ნებელობით უნარს“, რომლკის გარეშეც, რენდის აზრით, ლიტერატურას დრამატული ძალა ექნება გამოცლილი. მანვე დასძინა:

ტერმინი „რომანტიზმი“ ხშირად ასოცირდება ემოციურობასთან, რომელსაც ობიექტივიზმი ეწინააღმდეგება. ისტორიულად, ბევრი რომანტისტი ხელოვანი ფილოსოფიურად სუბიექტივისტი იყო. ობიექტივისტების უმრავლესობა, რომლებიც ასევე ხელოვანები არიან, უფრო მეტად რომანტიკულ რეალიზმს. ასე აღწერდა აინ რენდი ასევე საკუთარი ნაშრომებს.

## სხვა ავტორთა ნაშრომები 
რამდენიმე ავტორმა განავითარა და გამოიყენა რენდის იდეები საკუთარ ნამუშევრებში. რენდმა პეიკოფის წიგნი „საშიში პარალელები“ (1982)  „მის გარდა სხვა ობიექტივისტი ფილოსოფოსის დაწერილ პირველ წიგნად“ დაასახელა. 1991 წლის განმავლობაში პეიკოფმა გამოაქვეყნა წიგნი *ობიექტივიზმი: აინ რენდის ფილოსოფია*, რენდის ფილოსოფიის ყოვლისმომცველი ექსპოზიცია. კრის მეთიუ სკიაბარა განიხილავს რენდის იდეებს და თეორიულად ასახავს მათ ინტელექტუალურ წარმოშობას წიგნში „აინ რენდი: რუსი რადიკალი“ (1995)*.* არსებობს სხვა ნამუშვრები, გამოკითხვები როგორიცაა „აინ რენდის შესახებ”  ალან გოთელფის მიერ (1999),ტიბორ რ. მაჩანის „აინ რენდი“ (2000) და „ობიექტივიზმი ერთ გაკვეთილში“ (2009) ენდრიუ ბერნსტეინის მიერ, რომელიც მკითხველს რენდის იდეების მოკლე მიმოხილვას სთავაზობს.

ზოგი მკვლევარი ობიექტივიზმის უფრო კონკრეტულ სფეროებს იკვლევს. მაჩანმა ჩამოაყალიბა ადამიანის ცოდნის კონტექსტუალური კონცეფცია  (ამასთანავე ჯ. ლ ოსტინი და გილბერტ ჰარმანის შეხედულებები გამოიყენა ისეთ ნამუშევრებში, როგორიცაა „ობიექტურობა“ (2004). დევიდ კელიმ განმარტა რენდის ეპისტემოლოგიური იდეები ისეთ ნაშრომებში, როგორიცაა „გრძნობათა მტკიცებულება“ (1986) და „აბსტრაქციის თეორია“ (2001). ეთიკის თემასთან დაკავშირებით კელი ამტკიცებს ისეთ ნაშრომებში, როგორებიცაა „unrugged ინდივიდუალიზმი“ (1996) და „აინ რენდის სადავო მემკვიდრეობა“ (2000), რომ ობიექტივისტებმა მეტი ყურადღება უნდა მიაქციონ კეთილგანწყობილების ღირსებას და მორალური სანქციის საკითხებზე ნაკლებად უნდა გაამახვილონ ყურადღეება. კელის პრეტენზიები სადავო იყო. კრიტიკოსები პეიკოფი და პიტერ შვარცი ამტკიცებენ, რომ ის ეწინააღმდეგება ობიექტივიზმის მნიშვნელოვან პრინციპებს. კელიმ გამოიყენა ტერმინი „ღია ობიექტივიზმი“ ობიექტივიზმის იმ ვერსიისთვის, რომელიც მოიცავს „ვალდებულებას არგუმენტირებული, არა დოგმატური დისკუსიისა და დებატებისადმი“, ობიექტივიზმის ღიად აღიარებას გაფართოების, დახვეწისა და გადასინჯვისთვის „და“ კეთილგანწყობილების პოლიტიკას სხვების მათ შორის, კრიტიკოსების მიმართ“. კელის საწინააღმდეგოდ, პეიკოფმა ობიექტივიზმი შეაფასა როგორც „დახურული სისტემა“, რომელიც არ ექვემდებარება ცვლილებას. 

ტარა სმიტი - ავტორი, რომელიც ყურადღებას რენდის ეთიკაზე ამახვილებს,, ინარჩუნებს მის პირველად იდეებს ისეთ ნამუშევრებში, როგორიცაა „მორალური უფლებები და პოლიტიკური თავისუფლება“ (1995), „ცხოველმყოფელი ღირებულებები“ (2000) და „აინ რენდის ნორმატიული ეთიკა“ (2006). პეიკოფთან ერთად, დევიდ ჰარიმანმა შეიმუშავა სამეცნიერო ინდუქციის თეორია, რომელიც ემყარება რენდის ცნებებათა თეორიას „ლოგიკური ნახტომი: ინდუქცია ფიზიკაში“ (2010).

რენდის ფილოსოფიის პოლიტიკურ ასპექტებს განიხილავს ბერნსტაინი წიგნში „კაპიტალისტური მანიფესტი“ (2005). „კაპიტალიზმი: ტრაქტატი ეკონომიკის შესახებ“ (1996), ჯორჯ რეისმანი ცდილობს ობიექტივისტური მეთოდოლოგიისა და შეხედულებების ინტეგრირება მოახდინოს კლასიკური და ავსტრიულ ეკონომიკასთან. ფსიქოლოგიაში პროფესორმა ედვინ ა. ლოკმა და ელენ კენერმა გამოიკვლიეს რენდის იდეები გამოცემაში „ეგოისტური გზა რომანტიკულობისკენ: როგორ უნდა გვიყვარდეს ვნებითა და გონებით“.  სხვა მწერლებმა შეისწავლეს ობიექტურობის გამოყენება იმ სფეროებში, როგორიცაა ხელოვნება - ლუი ტორესის და მიშელ მოარდერ კამჰის „რა არის ხელოვნება“ (2000) და ტელეოლოგია - ჰარი ბინსვანგერის  „ტელეოლოგიური კონცეფციების ბიოლოგიური საფუძვლები“ (1990).

## ინტელექტუალური გავლენა 
რენდის ბიოგრაფი ამბობს, რომ ადამიანების უმეტესობა, ვინც პირველად კითხულობს რენდის ნამუშევრებს, ამას მოზარდობის ასაკში აკეთებს. რენდის ყოფილი პროტეჟე ნათანიელ ბრანდენი აღნიშნავდა რენდს როგორც ახალგაზრდებში განსაკუთრების მოწონების მქონედ ხოლო ონკარ გათემ აინ რენდის ინსტიტუტიდან თქვა, რომ რენდი „ახალგაზრდობის იდეალიზმში იყო მოწონებული“. ამ მოწონებამ შეაშფოთა ფილოსოფიის არაერთი კრიტიკოსი. ბევრ ასეთ ახალგაზრდას მოგვიანებით ასაკის მატებასთან ერთად აღარ ჰქონდათ რენდზე დადებითი აზრი. ობიექტივისტები აღიარებენ ამ ფენომენს, მაგრამ ამას მიაწერენ ახალგაზრდული იდეალიზმის დაკარგვას და სოციალური ზეწოლის თავიდან აცილების შეუძლებლობას.

აკადემიურმა ფილოსოფოსებმა საერთოდ უარყვეს ობიექტივიზმი მას შემდეგ, რაც რენდმა პირველად წარმოადგინა იგი. ბრიტანელი ფილოსოფოსი ტედ ჰონდერიხი აღნიშნავს, რომ მან განზრახ ამოიღო სტატია რენდზე „ოქსფორდის ფილოსოფიის გზამკლვევიდან“  (თუმცა, რენდი მოხსენიებულია ენტონი ქვინტონის სტატიაში პოპულარული ფილოსოფიის შესახებ). რენდი ასევე შესულია *სტენფორდის ფილოსოფიის ენციკლოპედიაში*,  *ფილოსოფიის ინტერნეტ ენციკლოპედიაში*, *მეოცე საუკუნის პოლიტიკური მოაზროვნეების Routledge-ის ლექსიკონში*, და *The Penguin-ის ფილოსოფიის ლექსიკონში*. ჩანდრან კუკატასი სტატიაში, რომელიც გამოქვეყნებულია „Routledge-ის ფილოსოფიის ენციკლოპედიაში“ წერს, რომ „რენდის იდეების გავლენა ყველაზე ძლიერი იყო აშშ-ის კოლეჯის სტუდენტებში, მაგრამ აკადემიური ფილოსოფოსებისგან მისდამი ყურადღება მცირე იყო. კუკატასი ასევე აღნიშნავს, რომ რენდის მიერ კაპიტალიზმისა და ეგოიზმის დაცვამ „იგი ჩამოაშორა ინტელექტუალურ მეინსტრიმს“.

უკანასკნელი ათწლეულების განმავლობაში, რენდის ნამუშევრები უფრო ხშირად გვხვდება საკლასო ოთახებში. არისტოტელეს მკვლევარი და ობიექტივისტი ალან გოთელფი, საზოგადოების თავმჯდომარე და მისი კოლეგები ამტკიცებდნენ, რომ ობიექტივიზმი უფრო მეტად უნდა შესწავლილიყო აკადემიურად. ისინი ამ ფილოსოფიას კლასიკური ლიბერალიზმის საინტერესო და უნიკალურ დაცვად განიხილავდნენ, რომელზეც დებატები ღირდა. 1999 ასევე დაიწყო აინ რენდის კვლევის ჟურნალის გამოცემა. პროგრამები და სტიპენდიები ობიექტივიზმის შესასწავლად გვხვდება პიტსბურგის უნივერსიტეტში, ტეხასის ოსტინის უნივერსიტეტში და ჩრდილოეთ კაროლინას ჩეპელ ჰილის უნივერსიტეტში.

## იხილეთ აგრეთვე 
* აინ რენდისა და ობიექტივიზმის ბიბლიოგრაფია
* იმ ადამიანთა სია, რომლებზეც აინ რენდმა მოახდინა გავლენა
* ობიექტივიზმი და ჰომოსექსუალობა
* ობიექტივიზმი და ლიბერტარიანიზმი
* ობიქტივიზმის მიერ პრიმიტივის უარყოფა
* ობიექტივისტური პერიოდული გამოცემები
* ფილოსოფიური მხატვრული ლიტერატურა

## სქოლიო 
### წყაროები 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## დამატებითი ლიტერატურა 
* 

## გარე ბმულები 
* Ayn Rand Institute: The Center for the Advancement of Objectivism
* The Atlas Society: The Center for Objectivism
* 
* Capitalism.org&nbsp;– an Objectivist website and publishers of *Capitalism'' on-line magazine
* The Objectivism Reference Center