open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
დემოკრატიული დაღმასვლა

**დემოკრატიული დაღმასვლა**, ასევე ცნობილია, როგორც **ავტოკრატიზაცია** — პროცესი,  რომლის დროსაც ქვეყანა დემოკრატიის უკუსვლას განიცდის და ავტორიტარიზმისკენ მიემართება. დემოკრატიული დაღმასვლის დროს პოლიტიკური ძალაუფლების განხორციელება უფრო თვითნებურ და რეპრესიულ ხასიათს იძენს, ხდება მთავრობის არჩევის და ქვეყნის მართვის პროცესში პოლიტიკური ჩართულობის შეზღუდვა.  

დემოკრატიული დაღმასვლის პროცესი მოიცავს დემოკრატიული ინსტიტუტების დეგრადაციას, როგორიცაა ძალაუფლების მშვიდობიანი გადაცემა და თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნები, და ადამიანის ძირითადი უფლებების და თავისუფლებების, განსაკუთრებით გამოხატვის თავისუფლების, დარღვევას. დემოკრატიის უკუსვლა დემოკრატიზაციის საპირისპირო პროცესია.

დემოკრატიული დაღმასვლის შესაძლო მიზეზებს შორის მიიჩნევა ეკონომიკური უთანასწორობა, კულტურული ომები, კონსერვატიული რეაქციები საზოგადოებრივ ცვლილებებზე, პოპულისტური პოლიტიკა და გარე ზემოქმედება გლობალური ძალაუფლების მქონე სახელმწიფოების მხრიდან. კრიზისების დროს დემოკრატიულ დაღმასვლას შეიძლება ადგილი ჰქონდეს მაშინ, როდესაც ლიდერები საგანგებო მდგომარეობის დროს აწესებენ ავტორიტარულ წესებს, რომლებიც ან გადაჭარბებულია კრიზისის სიმძიმესთან შედარებით, ან ძალაში რჩება ვითარების გაუმჯობესების შემდეგაც.

საერთაშორისო ორგანიზაციების განცხადებით, საქართველოში დემოკრატიული დაღმასვლის პროცესი  განსაკუთრებით გამწვავდა 2023-2024 წლებიდან, როდესაც ქართული ოცნების ხელისუფლებამ ანტიდემოკრატიული კანონების მიღება დაიწყო და მათ მიმართ გაჟღერდა არჩევნების გაყალბების ბრალდებები.

## სქოლიო
კატეგორია:დემოკრატია
კატეგორია:ავტორიტარიზმი
კატეგორია:პოპულიზმი
კატეგორია:პოლიტიკური მეცნიერებების ტერმინოლოგია
ტრიკვეტრუმი

მინი|პტოლემეოსის სახაზავის გამოყენების მეთოდი ორონტიუს ფინეუსის მათემატიკის წიგნში (1544)
**ტრიკვეტრუმი**, *ტრიკვეტრი* () — უძველესი კუთხსაზომი ასტრონომიული ხელსაწყო, რომელიც გამოიყენებოდა ციური სხეულების ზენიტური მანძილებისა და მთვარის პარალაქსის გასაზომად. ტრიკვეტრუმის გამოყენება აღწერილია პტოლემეოსის მიერ თავის „ალმაგესტში“ (V. 12; დაახლ. 140) და კოპერნიკის მიერ თავის წიგნში „ციური სფეროების ბრუნვის შესახებ“ (IV. 15; 1543).

ის შედგებოდა ხის სამი ძირითადი მონაკვეთისაგან. აქედან პირველი — მუდამ ვერტიკალურ მდგომარეობაში იმყოფებოდა, და შეიძლებოდა მისი მხოლოდ ვერტიკალური ღერძის გარშემო შემობრუნება. მის ორ ბოლოში სახსრისებურად დამაგრებული იყო ორი სხვა მონაკვეთი, რომელთაგან ზედაზე დამაგრებული იყო ორი ვიზირი ან დიოპტრი. დამკვირვებელი მიმართავდა ზედა მონაკვეთს სასურველი ციური სხეულის მიმართულებით, ისე რომ ორივე დიოპტრში გამოჩენილიყო საკვლევი ობიექტი. დამიზნებისთანავე დამკვირვებელი, სახსრისებულად დამაგრებულ ქვედა მონაკვეთს მიადგამდა მანამდე დაფიქსირებულ დიოპტრებიან ზედა მონაკვეთს. ქვედა მონაკვეთი წარმოადგენდა სახაზავს, რომლის დიოპტრებიან მონაკვეთზე მიბჯენისას, დამკვირვებელს შეეძლო ამოეკითხა მიდგმის ადგილას არსებული სიდიდე, რომელიც შეესაბამებოდა კუთხეს უძრავ და დიოპტრებიან მონაკვეთებს შორის. ტრიკვეტრუმი ასტრონომიულ დაკვირვებებში XVI საუკუნემდე გამოიყენებოდა.

## ლიტერატურა
*Зигель Ф., «Астрономы наблюдают», Москва, 1977, сс. 8-9

## სქოლიო
კატეგორია:ასტრონომიული ხელსაწყოები
აბალის მუნიციპალიტეტი

**აბალის მუნიციპალიტეტი** () ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 550 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 292.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 22.4 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია აბალა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31001.

## იხილეთ აგრეთვე
*იუკატანის მუნიციპალიტეტები

## სქოლიო
კატეგორია:იუკატანის მუნიციპალიტეტები
ბანიანეს წმინდა ნიკიტას ეკლესია

250px|მინი
**ბანიანეს წმინდა ნიკიტას ეკლესია** — შუა საუკუნეების მართლმადიდებლური ეკლესია სოფელ ბანიანეში, ჩრდილოეთი მაკედონია. მდებარეობს სოფელ ჩუჩერ-სანდევოსა და გორნიანეს შორის. ეკლესია ამჟამად შედის სკოპიეს ეპარქიის, ოჰრიდის საარქიეპისკოპოსოს დაქვემდებარებაში.

## ისტორია
მონასტერი და ეკლესია ააშენეს სერბეთის მეფე მილუტინმა  დაახლოებით 1300 წელს ადრინდელი ეკლესიის ნანგრევებზე. მონასტერი მილუტინმა მშენებლობის დასრულებიდან მოკლე ხანში შესწირა სერბეთის მონასტერ ხილანდარს, რომელიც მდებარეობს ათონის მთაზე. წმინდა ნიკეტას ეკლესია საფუძვლიანად განაახლეს 1484 წელს.

## არქიტექტურა
წმინდა ნიკეტას ეკლესიას აქვს მარტივი ჯვრისებური კვადრატული საფუძველი ცენტრალური გუმბათით, რომელიც დგას აფრებზე და ოთხ სვეტზე. გარე დეკორაცია ტიპურად ბიზანტიურია, შესრულებული ქვისა და წითელი აგურის ფენებით. ყველაზე ლამაზი დეკორაცია აფსიდის კედელზეა.

## სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის მართლმადიდებლური ტაძრები
ჩრდილოეთ მაკედონიის ეროვნული გალერეა

300px|მინი|დაუთ-ფაშას აბანოში ამჟამად განთავსებულია ჩრდილოეთ მაკედონიის ეროვნული გალერეა.
**ჩრდილოეთ მაკედონიის ეროვნული გალერეა**  (; ) — ჩრდილოეთ მაკედონიის ეროვნული სახელოვნებო მუზეუმი ძველ ბაზარში, რომელიც მდებარეობს დედაქალაქ სკოპიეში. მისი მუდმივი კოლექცია განთავსებულია XV საუკუნის თურქული აბანოს შენობაში, რომელიც ცნობილია როგორც დაუთ-ფაშას აბანო (; ), თუმცა მუზეუმს ასევე აქვს მცირე გამოფენა ახლომდებარე ჩიფტე-ჰამამში. დაარსდა 1948 წელს, მუზეუმის კოლექცია თარიღდება XIV საუკუნიდან. დაუთ-ფაშას აბანოების გარდა, იგი ასევე მოიცავს სამ სხვა დაწესებულებას: მალა-სტანიცის მულტიმედიურ ცენტრს, ჩიფტე ჰამამს და ლაზარ ლიჩენოსკის მემორიალურ სახლს. 

## რესურსები ინტერნეტში
* Official Website

კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის მუზეუმები
იუსტიციის სასახლე (რომი)

300px|მინი
**იუსტიციის სასახლე** () მეტსახელად **საშინელი სასახლე** ()  — იტალიის საკასაციო უზენაესი სასამართლოსა და სასამართლო საჯარო ბიბლიოთეკის ადგილსამყოფელი. ის მდებარეობს რომის პრატის რაიონში.

## ისტორია
დაპროექტებულია პერუჯელი არქიტექტორის გულიელმო კალდერინის მიერ და აშენებულია 1888-1910 წლებში. მართლმსაჯულების სასახლე ითვლება ერთ-ერთ უდიდეს ახალ შენობად, რომელიც რომის იტალიის სამეფოს დედაქალაქად გამოცხადებას მოჰყვა. საძირკველის ქვა ჩაიდო 1888 წლის 14 მარტს იუსტიციის მინისტრისა და დიდი ბეჭდის მცველის ჯუზეპე ზანარდელის თანდასწრებით, რომელიც დაჟინებით მოითხოვდა პრესტიჟულ ადგილმდებარეობას პრატის რაიონში, სადაც სხვადასხვა ახალი სასამართლო შენობები უკვე შენდებოდა.

ალუვიური ნიადაგი, რომელზეც შენობა დგას, საჭიროებდა მასიურ ბეტონის პლატფორმას საძირკვლის საყრდენად. ამის მიუხედავად, არასტაბილურობის პრობლემები განვითარდა სასახლის დასრულების შემდეგ და დაწევამ გამოიწვია საჭიროება გულმოდგინე სარესტავრაციო პროექტისა, რომელიც 1970 წელს დაიწყო.

საძირკვლისთვის გათხრებმა გამოავლინა რამდენიმე არქეოლოგიური აღმოჩენა, მათ შორის რამდენიმე სარკოფაგი. ერთ-ერთ მათგანში აღმოაჩინეს ახალგაზრდა ქალის, კრეპერეია ტრიფენას ჩონჩხი, შესანიშნავად დამუშავებულ სახსრიან სპილოს ძვლის თოჯინასთან ერთად, რომელიც ახლა შენახულია მუზეუმში.
1911 წლის 11 იანვარს, მშენებლობის დაწყებიდან ოცდაორი წლის შემდეგ, შენობა ოფიციალურად გაიხსნა იტალიის მეფის, ვიტორიო ემანუელ III-ის თანდასწრებით.

შენობის უჩვეულოდ დიდი ზომა, გასაოცარი დეკორაციები და მშენებლობის ხანგრძლივი პერიოდი ქმნიდა კორუფციის ეჭვს. 1912 წლის აპრილში დაინიშნა საპარლამენტო კომისია საკითხის გამოსაძიებლად და მან წარმოადგინა თავისი დასკვნები მომდევნო წელს. ამ საქმემ გამოიწვია შენობის პოპულარული და დამამცირებელი მეტსახელის Palazzaccio-ს წარმოშობა.

Il Palazzo di Giustizia di Roma 1, foto Augusto De Luca.jpg
Il Palazzo di Giustizia di Roma 2, foto Augusto De Luca.jpg
Il Palazzo di Giustizia di Roma 5, foto Augusto De Luca.jpg
Il Palazzo di Giustizia di Roma 6, foto Augusto De Luca.jpg
Il Palazzo di Giustizia di Roma 7, foto Augusto De Luca.jpg

## აღწერა
250px|მინი
გვიანდელი რენესანსისა და ბაროკოს არქიტექტურით შთაგონებული შენობა ზომით 170 მეტრია 155-ზე და მთლიანად დაფარულია ტრავერტინის კირქვით. მდინარე ტიბრისკენ მიმართული ფასადის ზემოთ მას აგვირგვინებს დიდი ბრინჯაოს კვადრიგა, რომელიც იქ 1926 წელს დაიდგა, ის არის პალერმოელი მოქანდაკის ეტორე ქსიმენესის ნამუშევარი. ათი დიდი ქანდაკება გამოჩენილი იურისტებისა ამშვენებს პანდუსებს მთავარი ფასადისა და შიდა ეზოს წინ. ფასადის ზედა ნაწილი, რომელიც პიაცა კავურისკენ გადის, შემკულია სავოის სახლის ბრინჯაოს გერბით. უზენაესი სასამართლოს დარბაზის შიგნით, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც დიდი დარბაზი (ან კალდერინის გეგმებზე როგორც Aula Maxima) არის ჩეზარე მაკარის მიერ დაწყებული (1840-1919) რამდენიმე ფრესკა, იგი პარალიზებული გახდა 1909 წელს და სამუშაო ვერ დაასრულა. საქმე გააგრძელა მაკარის ყოფილმა სტუდენტმა პარიდე პასკუჩიმ (1866-1954).

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:რომის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:ძველი რომის არქიტექტურა
შუშის ბრძოლა (2020)

**შუშის ბრძოლა** ( ან , ) — ყარაბაღის მეორე ომის საბოლოო და გადამწყვეტი ბრძოლა ქალაქ შუშის კონტროლისთვის, რომელიც აზერბაიჯანის შეიარაღებულ ძალებსა და თვითგამოცხადებული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკას შორის გაიმართა, სადაც მას სამხედრო მხარდაჭერა სომხეთმა გაუწია. ბრძოლა ომის ერთ-ერთ ყველაზე სისხლიან მომენტად ითვლება.

შუშა (რომელიც სომხებში „შუშის“ სახელითაა ცნობილი) და მიმდებარე მთიანი რელიეფი, სადავო მთიანი ყარაბაღის ერთ-ერთი სტრატეგიულად ყველაზე მნიშვნელოვანი ადგილია და ჩვეულებრივ,

## სქოლიო
კატეგორია:ყარაბაღის მეორე ომის ბრძოლები
კატეგორია:სომხეთის ბრძოლები
კატეგორია:აზერბაიჯანის ბრძოლები
ლი ჩერიონგი

**ლი ჩერიონგი** (კორ: 이채령, დაბადებული 2001 წლის 5 ივნისს), ცნობილი როგორც ჩერიონგი **(Chaeryeong)** —  სამხრეთ კორეელი მომღერალი და მოცეკვავე. ის არის სამხრეთ კორეული გოგონათა ჯგუფის, Itzy-ს წევრი, რომელიც ჩამოყალიბდა JYP Entertainment-ის მიერ 2019 წელს.
მინი|ჩერიონგი 2024 წლის აგვისტოს|281x281პქ
## ადრეული ცხოვრება 
ადრეული ცხოვრება **ლი ჩერიონგი** დაიბადა 2001 წლის 5 ივნისს, იონინში, სამხრეთ კორეაში. ის არის ყოფილი Iz*One-ის წევრის, ჩეიონის, უმცროსი და. ჩე-რიონგმა სწავლა გაიარა ჰანლიმის მრავალხელოვნების სკოლაში, სადაც მუსიკალური თეატრი ისწავლა თავის ჯგუფელთან, რიუჯინთან ერთად.
## კარიერა 
### 2013-2017: დებიუტამდე პერიოდი 
2013 წელს **ჩერიონგი** თავის დასთან, ჩეიონთან ერთად, მონაწილეობდა შოუში K-Pop Star მესამე სეზონში. მათ მოცეკვავე უნარების გამო ბევრი მოწონება დაიმსახურეს და მალევე გახდნენ JYP Entertainment-ის სტაჟიორები.
2015 წელს ჩე-რიონგმა და მისმა დამ მონაწილეობა მიიღეს Mnet-ის რეალითი შოუში Sixteen, რომელმაც საბოლოოდ განსაზღვრა გოგონათა ჯგუფ Twice-ის შემადგენლობა.
2017 წელს ჩე-რიონგი გამოჩნდა შოუ Stray Kids-ის პირველ ეპიზოდში, მომავალი ჯგუფელების, იეჯის, რიუჯინისა და იუნასთან ერთად.
### 2019-იდან დღემდე: დებიუტი ITZY-ში და სოლო აქტივობები
**ჩე-რიონგმა** ოფიციალურად დაიწყო კარიერა Itzy-ს წევრად 2019 წლის თებერვალში, როდესაც გამოვიდა მათი სადებიუტო სინგლის ალბომი **It’z Different** და მისი წამყვანი სიმღერის, **Dalla Dalla**-ს, მუსიკალური ვიდეო.
2023 წლის ივნისში **ჩე-რიონგი** მონაწილეობდა ლი ჩან-ჰუკის ალბომ **Umbrella**-ში შესულ ტრეკში **Doremifasolatido**.
დეკემბერში მან გამოუშვა სოლო სიმღერის, **Mine**-ის, მუსიკალური ვიდეო.

კატეგორია:სამხრეთკორეელი მუსიკოსები
კატეგორია:კორეული მუსიკა
კატეგორია:დაბადებული 2001
კატეგორია:დაბადებული 5 ივნისი
კატეგორია:სამხრეთკორეელი მომღერლები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
იტალიის კომუნები

**იტალიის კომუნები** () — ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეული იტალიაში. სულ არის 7896 კომუნა. კომუნია საკრებულო (consiglio comunale) აირჩევა პირდაპირ 5 წლის ვადით. აღმასრულებელ კომიტეტს (giunta comunale) ხელმძღვანელობს მერი (sindaco), რომელიც აირჩევა ასევე პირდაპირ 5 წლის ვადით. 

## რესურსები ინტერნეტში
*Italian.section.of.the.Council.of.European.Municipalities.and.Regions.
ბუიუქ ჰამამი

**ბუიუქ ჰამამი** (, *ბუჯიუკ ხამამი*) არის თურქული აბანო ჩრდილოეთ ნიქოზიის იპლიქ ბაზარ–ქორქუთ ეფენდის კვარტალში. ის მდებარეობს იპლიქ პაზარის მეჩეთთან ახლოს. დროის განმავლობაში გარშემომყოფი ტერიტორიის დონის მომატების შედეგად, მისი კარი მიწის დონიდან დაახლოებით 2 მეტრით ქვემოთ მდებარეობს, ხოლო აბანოს ოთახები — 3 მეტრით. ეკლესია იყო ორი მნიშვნელოვანი მოვლენების ადგილი XIV საუკუნეში: 10 ნოემბერს, 1330 წელს, პედიეოსის მდინარის წყალდიდობამ დატბორა ნიქოზიის ცენტრი, რასაც მოჰყვა დაახლოებით 3 000 ადამიანის დაღუპვა. წყლის დონე, სადაც იგი მაშინ ავიდა, დღემდე აღინიშნება ლუზინიანების დროინდელი ლურსმით.

1369 წლის 17 იანვარს, ეკლესია გახდა შეთქმულების ადგილი, როცა რაინდებმა მეფე პეტრე I-ის მოკვლა განიზრახეს. ისტორიკოს ქევორქ ქეშიშიანის მიხედვით, ეკლესია მდებარეობდა სამეფო სასახლის მახლობლად, რის გამოც განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ატარებდა. მისი მრევლი შედგებოდა ე.წ. "ნაჯვარ" მოსახლეობისგან — შერეული ქორწინებების შთამომავლებისაგან ლათინებსა და სირიელებს შორის.

მკვლევარ ჯორჯ ჯეფრისის მტკიცებით, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი ვარაუდობს, თითქოს დღევანდელი ნაგებობა სწორედ ლათინთა წმინდა გიორგის ეკლესიაა, ეს ჰიპოთეზა არ ეფუძნება მყარ მტკიცებულებებს და არ ითვალისწინებს იმას, რომ ნაგებობის გეგმური სტრუქტურა არ შეესაბამება იმდროინდელ ტაძართა არქიტექტურულ ნორმებს. ტაძრის ღერძი აღმოსავლეთ–დასავლეთის ნაცვლად ჩრდილოეთ–სამხრეთ მიმართულებით არის განლაგებული, რაც მხოლოდ ვენეციური მმართველობის პერიოდში შეიძლებოდა დაშვებულიყო.

აბანო გადაკეთდა თურქულ აბანოდ 1571–1590 წლებში, ოსმალთა მმართველობის დასაწყისში. ოსმალური პერიოდის განმავლობაში აბანო იყო ერთ-ერთი მთავარი სოციალური ცენტრი, სადაც ქალები იკრიბებოდნენ, განიხილავდნენ სიახლეებს და ერთად სადილობდნენ. აბანოს თავდაპირველი ქვაბი ქვისგან იყო გაკეთებული, თუმცა მოგვიანებით მისი შეცვლა მოხდა სპილენძის ქვაბით, რადგან მისი გაცხელება მოითხოვდა ბევრ შეშას და ზარალს აყენებდა მეპატრონეს.

აბანო აღდგენილი იქნა 2007 და 2008 წლებში გაეროს განვითარების პროგრამის (UNDP) და USAID–ის ხელშეწყობით. სარესტავრაციო ტექნიკა განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებდა აბანოს პირვანდელი არქიტექტურული თვისებების შენარჩუნებაზე. სიჯაქლიქის ნაწილში განლაგებულია დიდი გუმბათი და ცენტრალური მასაჟის პლატფორმა, რაც აბანოს მთავარი სივრცეა. დაშლილი ქვისგან ნაგები შენობა ერთსართულიანია. შესასვლელში არსებული თაღი, გოთური დეკორითა და რელიეფით, ეკლესიის ნაშთია, ისევე როგორც სოიუნმალიქის ფანჯრის რაფები.

## სქოლიო
კატეგორია:ნაგებობები ნიქოზიაში
კატეგორია:ოსმალთა არქიტექტურა კვიპროსში
კატეგორია:ოსმალური აბანოები
კატეგორია:შენობა-ნაგებობები
კატეგორია:კვიპროსის არქიტექტურა
კატეგორია:კვიპროსის ეროვნული სიმბოლოები
კატეგორია:კვიპროსის შენობა-ნაგებობები
კატეგორია:ნიქოზიის არქიტექტურა
კატეგორია:შენობა-ნაგებობები ევროპაში
ჯოისტიკი

[მინი|მარჯვნივ|[Commodore 64 Games System-ის ჯოისტიკი]]
**ჯოისტიკი** (), ზოგჯერ მოისხსენიება როგორც **ფლაიტსტიკი** () — შეყვანის მოწყობილობა, რომლის მბრუნავი ღერძი ბაზაზეა დამაგრებული და მისი საშუალებით კონტროლირებად მოწყობილობას გადაეცემა მონაცემები კუთხისა და მიმართულების შესახებ. ასევე ცნობილი როგორც **საჭის სვეტი**, იგი მრავალი სამოქალაქო და სამხედრო თვითმფრინავის კაბინაში ძირითადი მართვის ელემენტია, რომელიც შეიძლება განლაგდეს ცენტრში ან გვერდზე. იგი აღჭურვილია მრავალი გადამრთველით, რომლებიც გამოიყენება თვითმფრინავის იმ ფუნქციების სამართავად, რომელთაც პილოტი და პირველი ოფიცერი ახორციელებენ.

ჯოისტიკები ხშირად გამოიყენება ვიდეო თამაშების სამართავად და ჩვეულებრივ აქვთ ღილაკები, რომელთა მდგომარეობის აღქმა კომპიუტერს შეუძლია. 1967 წელს Magnavox Odyssey-ის გამომგონებელმა რალფ ბაერმა შექმნა პირველი სათამაშო ჯოისტიკი, რომელსაც შეეძლო ეკრანზე გამოსახული წერტილის ჰორიზონტალური და ვერტიკალური მდებარეობის კონტროლი. თანამედროვე ვიდეო თამაშების კონსოლებზე გამოყენებული ჯოისტიკის პოპულარული ვარიაციაა ანალოგური ჩხირი. ჯოისტიკები ასევე გამოიყენება ისეთი მანქანების სამართავად, როგორიცაა ამწეები, სატვირთო მანქანები, წყალქვეშა უპილოტო აპარატები, ინვალიდის ეტლები, სათვალთვალო კამერები და ნულოვანი ბრუნვის მქონე სათიბები. მინიატურული თითებით სამართავი ჯოისტიკები განთავსებულია მცირე ზომის ელექტრონულ მოწყობილობილობებშიც, მაგალითად, მობილური ტელეფონებში.

## ლიტერატურა
*  (11 გვერდი)

## რესურსები ინტერნეტში
*ჯოისტიკი — PCMAG

## სქოლიო
კატეგორია:ჯოისტიკები
კატეგორია:ამერიკული გამოგონებები
კატეგორია:შეყვანის მოწყობილობები
კატეგორია:სათამაშო კონტროლერები
კატეგორია:კომპიუტერის პერიფერიალები
ლუქსემბურგის კომუნები

**ლუქსემბურგის კომუნები** () — ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეული ლუქსემბურგში. სულ არის 100 კომუნა, რომელთაგან 12-ს აქვს ქალაქის სტატუსი. კომუნები გაერთიანებულია ლუქსემბურგის 12 კანტონში. კომუნის საკრებულო აირჩევა პირდაპირ 5 წლის ვადით პროპორციული საარჩევნო სისტემით. საკრებულოს ხელმძღვანელობს მერი (ბურგომისტრი), რომელსაც საკრებულოს წევრთაგან ნიშნავს ცენტრალური ხელისუფლება. 

## რესურსები ინტერნეტში
*ლუქსემბურგის ქალაქების და მუნიციპალიტეტების ასოციაცია
პანაგია ტუ არაკა

300px|მინი
**პანაგია ტუ არაკა**, ან **არაკოსი** () — ბიზანტიური პერიოდის მართლმადიდებელ ეკლესია. მდებარეობს კვიპროსზე. ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და სრულად შემონახული ბიზანტიური ეკლესია, რომლის კედლებიც მოხატულია ფრესკული მხატვრობით. ეკლესია შედის ტროოდოსის რეგიონის მოხატული ეკლესიების ათეულში, რომლებიც იუნესკო-მ 1985 წელს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა ნუსხაში შეიტანა, ბიზანტიური მმართველობის ისტორიისთვის მნიშვნელობის გამო.

## ისტორია 
ეკლესია მდებარეობს სოფელ ლაგუდერასთან, კვიპროსზე. როგორც რეგიონის სხვა ეკლესიების შემთხვევაში, მის სახელწოდებაში ასახულია გარეულად მოყვავილე მცენარე – ვიიჩი. ეკლესია აგებულია ტროოდოსის მთების მეორე უმაღლესი მწვერვალის, მადარის, ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე. მისი აგების ზუსტი თარიღი და გარემოებები უცნობია, თუმცა სოფელ ლაგუდერასა და სარანდის შორის მდებარეობიდან გამომდინარე, მკვლევრები ვარაუდობენ, რომ ეკლესია ან კერძო საკუთრებაში იყო, ან მონასტერს წარმოადგენდა, რადგან იგი დასახლებულ პუნქტებს გარეთ იყო აშენებული.

ეკლესიის ისტორიის დიდი ნაწილი ასახულია მის ფრესკებში. ჩრდილოეთის ლენტელის შიდა მხარეს გაკეთებული წარწერის მიხედვით, ფრესკები დასრულდა 1192 წლის დეკემბერში

## ფრესკები 
### ვნების ღვთისმშობელი 
thumb|*პანაგია არაკიოტისა* ფრესკა მდებარეობს ეკლესიის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კედელზე. ის ეკუთვნის კომნენოსთა პერიოდს და შესრულებულია 1192 წელს ლეონტიოს აუთენტეს პატრონაჟით, თეოდორე აპსევდისის მიერ. ღვთისმშობლის ხატი ბიზანტიურ კულტურაში ხშირად ასოცირდებოდა პოლიტიკურ სიმტკიცესთან, თუმცა ეს კონკრეტული ფრესკა მსგავს სიმბოლურ დატვირთვას არ ატარებს.
ეს მწუხარება გამოიხატება სხვაგვარად, ვიდრე სხვა ვარიაციებში. აღნიშნულ ფრესკაზე ღვთისმშობელი სრულად გამოსახულია – იგი დგას ტახტის წინ და ხელში უპყრია იესო ქრისტე, მაშინ როდესაც სხვა შემთხვევებში იგი მხრებიდან ზევით არის გამოსახული. ამავდროულად, ანგელოზები, რომელთაც უჭირავთ შუბი და ჯვარი (ქრისტეს მომავალ ვნებასთან დაკავშირებული სიმბოლოები), გამოსახულნი არიან იესოს ტოლფარდად, განსხვავებით სხვა ფრესკებისგან, სადაც ისინი მცირე ზომის არიან. ამგვარი კომპოზიცია შეიძლება განიმარტოს როგორც ღვთისმშობლის მიერ ქრისტეს ბედისწერისთვის მიტოვება, ისევე როგორც კვიპროსის მიგება მერყევი მმართველების ხელში.

### შენარჩუნება და რესტავრაცია 
thumb|ქრისტე პანტოკრატორის დეტალი – ნაწილობრივ გაწმენდილი. ფოტო: დეივიდ უინფილდი
ეკლესიის ფრესკების შენარჩუნება შესაძლებელი გახდა დამბარტონ ოუკსის კვლევითი ცენტრისა და კოლექციის მხარდაჭერით. ფრესკების რესტავრაციასა და კონსერვაციას 1968–1973 წლებში ხელმძღვანელობდა დეივიდ უინფილდი მეუღლე ჯუნთან ერთად, რომელიც დეტალურად აანალიზებდა გამოსახულებებს და ასრულებდა ნახატებს.

ამ წლების განმავლობაში უინფილდებმა შეადგინეს დეტალური ანგარიშები, რომლებშიც აღწერეს რესტავრაციის პროცესი, ფერწერული ტექნიკისა და ფერების გამოყენების განსხვავებები თეოდორე აპსევდისსა და დიაკონ ლეონტიოსს შორის.

## იხილეთ აგრეთვე
*პანაგია ტუ არაკას ეკლესიის 3D ვიზუალიზაცია 

*IHAT პლატფორმა

## სქოლიო
კატეგორია:კვიპროსის ბიზანტიური ეკლესიები
კატეგორია:XII საუკუნის ეკლესიები
კატეგორია:კვიპროსის არქიტექტურა
კატეგორია:კვიპროსის არქეოლოგიური ძეგლები
მალტის ადგილობრივი საბჭოები

**მალტის ადგილობრივი საბჭოები** () — ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეული მალტაში. მალტა არის უნიტარული სახელმწიფო და იყოფა მხოლოდ ადგილობრივ რეთეულებად, რომელთა რაოდენობა სულ არის 68. ყველაზე პატარა ერთეული მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით არის მდინა (243), ხოლო ყველაზე დიდი სან-პაულ-ილ-ბაჰარი. (20097). საბჭო აირჩევა პირდაპირ 4 წლის ვადით პროპორციული საარჩევნო სისტემით. საკრებულოს არჩევნებში ყველაზე მეტი ხმის მიმღები პირი ავტომატურად იკავებს მერის (sindku) პოზიციას 3 წლის ვადით.

## რესურსები ინტერნეტში
*მალტის ადილობრივი საბჭოების ასოციაცია

კატეგორია:მალტის პოლიტიკა
სან-პანკრაციო

**სან-პანკრაციოს ბაზილიკა** (; ) - კათოლიკური მეორე რიგის ბაზილიკა და ტიტულარული, კონვენტული ეკლესია, რომელიც დააარსა პაპმა სიმაქუსმა VI საუკუნეში რომში, იტალიაში.  იგი მდებარეობს სან-პანკრაციოს ქუჩაზე, სან-პანკრაციოს კარიბჭის დასავლეთით, რომელიც იხსნება ავრელიანის კედლის მონაკვეთის იანიკულზე და მოიცავს სან-პანკრაციოს კატაკომბებს. მიმდებარე კონვენტი, სავარაუდოდ, ეკლესიის დაარსებისთანავე დაარსდა და 1662 წლიდან დასახლებულია Discalced Carmelites-ით.

*Titulus S. Pancratii-*ის კარდინალი არის ანტონიო კანიზარეს ლოვერა. სხვა წინა ტიტულარები მოიცავს პაპ პაულ IV-ს (15 იანვარი – 24 სექტემბერი 1537) და პაპ კლემენტ VIII-ს (18 დეკემბერი, 1585 – 30 იანვარი 1592).

## ისტორია 
ბაზილიკა ააშენა პაპმა სიმაქუსმა (498-514) იმ ადგილას, სადაც დაკრძალული იყო ახალგაზრდა მოწამე წმინდა პანკრაციუსი რომიდან, ანუ პანკრაციუსი, აურელიას გზაზე.  ეკლესია თავდაპირველად მის მიერ დაექვემდებარა წმინდა კრისოგონოს ეკლესიის მღვდლებს. მათი უყურადღებობის გამო, პაპმა გრიგოლ I-მა (590-604) ის გადასცა ახლად დაარსებული ბენედიქტინების წესის წევრებს, ლომბარდების მიერ მონტეკასინოს მონასტრის განადგურების შემდეგ, 580 წელს.  მე-7 საუკუნეში პაპმა ჰონორიუს I-მა (625-638) ააშენა უფრო დიდი ეკლესია მომლოცველთა ზრდადი რაოდენობისთვის; მან წმინდანის ნაწილები მოათავსა მაღალი საკურთხევლის ქვეშ. მე-17 საუკუნეში ის გადაეცა Discalced Carmelites-ს, რომლებმაც მთლიანად გადააკეთეს ის. ეკლესია კვლავ გადაკეთდა მე-19 საუკუნეში, როდესაც ის მძიმედ დაზიანდა 1849 წელს, რომის ახლადშექმნილ რესპუბლიკაზე, ფრანგების თავდასხმის დროს; ეკლესიის მარტივი აგურის აგებულება მაინცშენარჩუნდა, ინოკენტი VIII-ის წყალობით.

ეკლესიის ქვეშ არის უზარმაზარი, წმინდა პანკრაციუსის ან ოტავილას კატაკომბები. შესასვლელი მდებარეობს წმინდა პანკრაციუსის მცირე მუზეუმის გვერდით, რომელშიც არის ქანდაკებების ნაწილები და ქრისტიანული ეპოქის წარწერები.
## ლიტერატურა
* Richart Krautheimer, *Corpus Basilicarum Christianarum Romae: The Early Christian Basilicas of Rome (IV–IX Cent.)* Part II (Roma: 1937), pp. 153–177.
* John Crook, *The Architectural Setting of the Cult of Saints in the Early Christian West c. 300 – c. 1200* (Oxford: Clarendon 2000), pp. 82–83.
* Giuseppe Burragato and Antonio Palumbo, *Sulle orme di San Pancrazio, martire romano. Culto, basilica, catacombe* (Morena (Roma) : Edizioni OCD, 2004).
## რესურსები ინტერნეტში
* 
## სქოლიო
კატეგორია:რომის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:იტალიის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:ევროპის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:ძველი რომის არქიტექტურა
კატეგორია:იტალიის არქიტექტურა
კატეგორია:ევროპული არქიტექტურა
კატეგორია:ღირსშესანიშნაობები ქვეყნების მიხედვით
კატეგორია:ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია: VI საუკუნე
კატეგორია:არქიტექტურა საუკუნის მიხედვით
კატეგორია:რომი
კატეგორია:იტალია
ორსინი-ოდესკალკის ციხეიმაგრე

250px|მინი
**ორსინი-ოდესკალკის ციხესიმაგრე** () — ციხე-სიმაგრე ბრაჩანოში, ლაციო, იტალია. ის მდებარეობს ბრაჩანოს ტბის სამხრეთ სანაპიროზე. აშენდა მე-15 საუკუნეში და აერთიანებს სამხედრო თავდაცვითი ნაგებობისა და იმ პერიოდის ფეოდალი ბატონების - ორსინებისა და ბორჯიების, ორივე პაპის ოჯახების სამოქალაქო რეზიდენციის ფუნქციებს. როგორც იტალიის ერთ-ერთი უდიდესი და საუკეთესოდ შენარჩუნებული ციხე-სიმაგრე, ის ასევე სახლობს მუზეუმს; როგორც კულტურული ღონისძიებების ცენტრმა, კასტელომ უმასპინძლა რამდენიმე მაღალი დონის ქორწილს, როგორიცაა ტომ კრუზი/კეიტი ჰოლმსი, ეროს რამაზოტი/მიშელ ჰუნციკერი და პეტრა ეკლსტოუნი/ჯეიმს სტანტი.

## გეოგრაფია
კარგად შენარჩუნებული შუასაუკუნეების ციხე-სიმაგრე კასტელო ორსინი-ოდესკალკი მდებარეობს ქალაქ ბრაჩანოში, რომიდან 30 კმ-ის დაშორებით. ის განლაგებულია ვულკანური ტბის (ლაგო დი ბრაჩანო ან „საბატინო“, იტალიის მერვე უდიდესი ტბა) დასავლეთ სანაპიროსთან. სარკინიგზო ხაზი FR3 აკავშირებს მას რომთან (ოსტიენზე და ვალე აურელიას სადგურები) დაახლოებით 55 წუთში. მის სიახლოვეს მდებარეობს ორი შუასაუკუნეების ქალაქი ანგუილარა საბაცია და ტრევინიანო რომანო.

1419 წელს კოლონას პაპმა მარტინ V-მ დაადასტურა ბრაჩანოს საფეოდალოს მფლობელობა ორსინების ოჯახის ტალიაკოცოს შტოს მიერ. ამ ძლიერი ოჯახის ხელში ბრაჩანო აყვავებულ ქალაქად იქცა, რომელიც მთელ იტალიაში განთქმული იყო თავისი ციხე-სიმაგრით. ციხის გაფართოება დაიწყო 1470 წლიდან ნაპოლეონე ორსინისა და მისი ვაჟის ვირჯინიოს მიერ. 1481 წელს მან უმასპინძლა პაპ სიქსტუს IV-ს, რომელიც რომში გავრცელებული შავი ჭირისგან გაიქცა; სალა პაპალინა ერთ-ერთ კუთხის კოშკში ამ მოვლენას აღნიშნავს. თუმცა, ოთხი წლის შემდეგ, ქალაქი და ციხე-სიმაგრე პაპის ჯარებმა გაძარცვეს პროსპერო კოლონას მეთაურობით, და შემდგომ აშენდა ახალი კედლების ხაზი., დღესაც ხილვადია.
300px|frame|ცენტრი

## რესურსები ინტერნეტში
*Official site
*The Castle of Bracciano

## სქოლიო
კატეგორია:რომის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:ძველი რომის არქიტექტურა
სანტა-მარია-დელა-ვიტორია

250px|მინი
**სანტა-მარია-დელა-ვიტორია** () —  კათოლიკური ტიტულარული მცირე ბაზილიკა და ფეხშიშველ კარმელიტთა სამონასტრო ეკლესია, რომელიც ეძღვნება ღვთისმშობელს. ეკლესია მდებარეობს რიონე სალუსტიანოში, ვია XX სექტემბრის ნომერ 98-ზე, სადაც ეს ქუჩა კვეთს ლარგო სანტა სუზანას. ის მდებარეობს მოსეს შადრევნის გვერდით და სარკისებურად ირეკლავს სანტა სუზანას ეკლესიის მოპირდაპირე მხარეს. ის მდებარეობს დაახლოებით ორი კვარტალის ჩრდილო-დასავლეთით რესპუბლიკის მოედნიდან და მეტროს სადგურ რესპუბლიკა-ოპერის თეატრიდან.

## ისტორია
ეკლესიისთვის მიწა შეიძინეს 1607 წლის 20 აპრილს, და ეკლესია შენდებოდა 1608-1620 წლებში, როგორც წმინდა პავლეს სახელობის სამლოცველო ფეხშიშველი კარმელიტებისთვის. 1620 წელს თეთრი მთის ბრძოლაში კათოლიკეთა გამარჯვების შემდეგ, რამაც შეაჩერა რეფორმაცია ბოჰემიაში, ეკლესია ხელახლა მიეძღვნა ქალწულ მარიამს. 1683 წლის ვენის ალყის დროს ხელში ჩაგდებული ოსმალური დროშები, მოგვიანებით ეკლესიაში დაიკიდა, რითაც გაძლიერდა თემა ქალწულის შესახებ, რომელიც ეხმარებოდა კათოლიკურ არმიებს გამარჯვების მოპოვებაში.

## რესურსები ინტერნეტში
*Chris Nyborg, "Churches of Rome: Santa Maria della Vittoria"
*Roberto Piperno, "santa Maria della Vittoria"
*"Santa Maria della Vittoria" (in Italian)
*Roma SPQR: "Santa Maria della Vittoria"

## სქოლიო
კატეგორია:რომის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:ძველი რომის არქიტექტურა
კიტს–შელის მემორიალური სახლი

300px|მინი|კიტს-შელის სახლი რომში
**კიტს–შელის მემორიალური სახლი**() — მწერლის სახლ-მუზეუმი რომში, იტალიაში, რომელიც ეძღვნება რომანტიზმის ეპოქის პოეტებს — ჯონ კიტსსა და პერსი ბიში შელს. მუზეუმში დაცულია კიტსისა და შელის, ასევე ბაირონის, უორდსუორთის, რობერტ ბრაუნინგის, ელიზაბეტ ბარეტ ბრაუნინგის, ოსკარ უაილდისა და სხვა ცნობილი ავტორების შესახებ მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ვრცელი მემორიალური ნივთების, წერილების, ხელნაწერებისა და ფერწერული ნამუშევრების კოლექცია. მუზეუმი განთავსებულია შენობის მეორე სართულზე, ესპანური კიბის სამხრეთითა და პიაცა დი სპანიას აღმოსავლეთით.

## ისტორია
1820 წლის ნოემბერში ინგლისელი პოეტი ჯონ კიტსი, რომელიც ტუბერკულიოზით იყო დაავადებული, რომში ჩავიდა მეგობრებისა და ექიმების რჩევით, რომლებიც იმედოვნებდნენ, რომ თბილი კლიმატი მის ჯანმრთელობას გააუმჯობესებდა. მას თან ახლდა მისი ნაცნობი, მხატვარი ჯოზეფ სევერნი, რომელიც კიტს უვლიდა სიკვდილამდე, 1821 წლის 23 თებერვლამდე, ზრუნავდა მასზე სწორედ ამ სახლში, სადაც პოეტი 25 წლის ასაკში გარდაიცვალა. პოეტის სიკვდილის შემდეგ, მე-19 საუკუნის რომის სანიტარული კანონების მიხედვით, ოთახის კედლები გაწმინდეს და იქ დარჩენილი ყველა ნივთი დაუყოვნებლივ დაწვეს.

1903 წელს ამერიკელი პოეტის რობერტ ანდერვუდ ჯონსონის, ინიციატივით მას ჰქონდა მცდელობა, შეძენილიყო და აღდგენილიყო ოროთახიანი ბინა, სადაც კიტსმა თავისი ბოლო დღეები გაატარა. მის საქმეს მხარი დაუჭირეს ამერიკის, ინგლისისა და იტალიის წარმომადგენლებმა. სახლი საბოლოოდ 1906 წლის ბოლოს შეიძინეს და 1909 წლის აპრილში მიუძღვნეს კიტსისა და შელის მემორიალურ ასოციაციას. ამ დროიდან ბინა ცნობილი გახდა როგორც კიტსისა და შელის სახლი.

მეორე მსოფლიო ომის დროს, განსაკუთრებით 1943 წლის შემდეგ, კიტსისა და შელის სახლი „კონსპირაციაში“ გადავიდა, რათა მის ფასდაუდებელ საგანძური გადარჩენათ ნაცისტური გერმანიის ხელში ჩავარდნისა და განზრახ განადგურების საფრთხისგან. შენობიდან მოიხსნა მუზეუმთან დაკავშირებული ყველა გარე აღნიშვნა. მიუხედავად იმისა, რომ ბიბლიოთეკის 10,000 ტომიანი კოლექცია ადგილზე დარჩა, ორ ყუთში მოთავსებული ექსპონატები 1942 წლის დეკემბერში მონტე კასინოს სააბატოში გაგზავნეს შესანახად. 1943 წლის ოქტომბერში, სააბატოს არქივარიუსმა ეს ორი უნიშნო ყუთი თავის პირად ნივთებს შორის მოათავსა, რათა სააბატოს ევაკუაციის დროს ისინი უსაფრთხოდ გაეტანათ და არ აღმოჩენილიყო გერმანელების ხელში. მუზეუმის კურატორმა მოგვიანებით დაიბრუნა ეს ნივთები, და ისინი კიტსისა და შელის სახლს დაუბრუნა, ყუთები ხელახლა გაიხსნა 1944 წლის ივნისში, როდესაც მოკავშირეთა ძალები რომში შევიდნენ.

## არქიტექტურა
შენობა, რომელიც მდებარეობს პიაცა დი სპანია 26-ში, 1724–25 წლებში გადაკეთდა ესპანური კიბის აშენების პროექტის ფარგლებში. პროექტი შეიმუშავა ფრანჩესკო დე სანქტისმა, რომელსაც სურდა, რომ კიბეები ორივე მხრიდან იდენტური შენობებით შემოსაზღვრულიყო.

## სქოლიო
კატეგორია:რომი
კატეგორია:რომის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:იტალია
სანტი-ცელსო-ელ-ჯულიანო

300px|მინი|ფასადი
**სანტი-ცელსო-ელ-ჯულიანო** () — მცირე ბაზილიკა და პაპის საეკლესიო სამლოცველო რომის ეპარქიაში, რომელსაც პატრონობას უწევს ქრისტე მეფის უზენაესი მღვდელმთავრის ინსტიტუტი. ბაზილიკის სტატუსი მას უძველესი დროიდანვე აქვს მინიჭებული ტრადიციითა და პრაქტიკით. 

## ისტორია
პირველი ეკლესია ამ ადგილზე აშენებული იყო სულ მცირე 1008 წელს, ხოლო 1198 წელს მას პაპის სამლოცველოს წოდება  მიენიჭა კოლეგიური ეკლესიის კანონები პირველად მე-14 საუკუნეში მოიხსენიება . დაახლოებით ამავე პერიოდიდან, ეკლესია ემსახურებოდა აუდიენციის პროკურატორებს, ორგანიზაციას, რომელიც მოგვიანებით აპოსტოლურ სიგნატურად ჩამოყალიბდა.

ეკლესიამ გაიარა პერიოდული მშენებლობა და რეკონსტრუქცია 1400-იანი წლების ბოლოს, ამ დროს დონატო ბრამანტემ შექმნა შენობის დიზაინი. თუმცა, ეს პროექტი არასდროს განხორციელდა და ეკლესია დაუმთავრებელი დარჩა.

ამ დროს ეკლესია დაკავშირებული გახდა ცერემონიების ოფისთან (რომლის წინამორბედი იყო წმინდა რიტების წმინდა კონგრეგაცია), განსაკუთრებით პარიზ დე გრასისის საქმიანობით. თავისი ორმაგი როლით, როგორც ეკლესიის დეკანოზი და ცერემონიების ოფისის ხელმძღვანელი, ის ხელმძღვანელობდა ამ პატარა და უღრან ოფისის დაკავშირებას პარაფიასთან, რომელსაც ბევრი მდიდარი და გავლენიანი მფარველი ჰყავდა, და რომელიც პოპულარული სამლოცველო ადგილის სახით იყო ცნობილი, რადგან ამ ადგილას ინახებოდა წმინდა მარიამ მაგდალინელის მარცხენა ფეხის ნაწილაკი მე-15 საუკუნის შუა ხანებიდან. დაინიშნა ეკლესიის არქიპრესვიტერად. ის განსაკუთრებით ცნობილია მიქელანჯელოს უკანასკნელი განაჩენის ნახატში შიშიშვლის გამო გამოთქმული კრიტიკით, სადაც იგი შესაძლოა მინოსის სახით იყოს გამოსახული, როგორც ტანჯვაში მყოფი გმირი.

პაპ კლემენტ XII-ის დროს, არქიტექტორმა კარლო დე დომინიჩიმ შექმნა არსებული ბაროკო სტილის ეკლესია, რომელიც 1735 წელს დასრულდა.  მთავარი ორნამენტი „ქრისტე დიდებაში“ პომპეო ბატონის მიერ, რომელიც კარდინალ ჯუზეპე ფურიეტიმ დააკვეთინა. ამ შენობას აღწერენ, როგორც „რომის ერთ-ერთი უმეტესად ლამაზი ბაროკოს ინტერიერი“ და „მოცემული მაგალითი მე-18 საუკუნის ხელოვნების შესანიშნავი ნიმუში“.

ეუჯენიო პაჩელი, რომელიც 1939 წელს გახდა პაპი პიუს XII, იქნა მონათლული ეკლესიაში თავისი დაბადებიდან 2 დღის შემდეგ, 1876 წელს.
300px|მინი|ეკლესიის ინტერიერი და მთავარი საკურთხეველი
პაპმა პიუს X-მ ეკლესია 1906 წელს გადასცა სან ჯოვანნი დეი ფიორენტინის პარაფიას,  ხოლო 1912 წელს ეკლესიის კანონებს მიენიჭათ პრელატალური გუნდის სამოსის შეძენის პრივილეგია.

2019 წლის შობას, ბაზილიკის რექტორმა მიიწვია ქრისტე მეფის უზენაესი მღვდელმთავრის ინსტიტუტის კანონები, რათა ეკლესია გამხდარიყო მათი სახლი რომში.

## სქოლიო
კატეგორია:რომი
კატეგორია:რომის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:იტალია
სან-ჯოვანი-დეი-ფიორენტინი

300px|მინი|სან ჯოვანის ფასადი
**სან-ჯოვანი-დეი-ფიორენტინი**() —  მცირე ბაზილიკა და ტიტულარული ეკლესია რომის პონტეს რაიონში, იტალიაში.

ეკლესია მიძღვნილია წმინდა იოანე ნათლისმცემლისადმი — ფლორენციის მფარველისადმი. ფლორენციელთა ახალი ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო მე-16 საუკუნეში რომში და დასრულდა მე-18 საუკუნის დასაწყისში. იგი ითვლება ფლორენციის ეროვნულ ეკლესიად რომში.

ეკლესია მდიდრულად მოირთო მე-16 და მე-17 საუკუნეებში, უმეტესად ფლორენციელი ხელოვანების მიერ შესრულებული ნამუშევრებით.
200px|მინი|რკინის ხიდი
## ისტორია
პაპ იულიუს II-ის მემკვიდრემ, ფლორენციელმა პაპმა ლეო X დე’ მედიჩიმ (1513–1521), 1518 წელს დაიწყო არქიტექტორთა კონკურსი ახალი ეკლესიის ასაშენებლად ძველი სან პანტალეოს ეკლესიის ადგილზე. კონკურსში მონაწილეობა მიიღეს არაერთმა არქიტექტორმა, მათ შორის ბალდასარე პერუციმ, იაკოპო სანსოვინომ, ანტონიო და სანგალო უმცროსმა და მხატვარმა და არქიტექტორმა რაფაელმაც. თავდაპირველი მთავარი იდეა ცენტრალიზებული ეკლესიის კონცეფციას ეფუძნებოდა.
280px|მინი|ნავი
კონკურსში გამარჯვება იაკოპო სანსოვინომ მოიპოვა, თუმცა საბოლოოდ მშენებლობის შესრულება ანტონიო და სანგალოსა და ჯაკომო დელა პორტას დაევალა.

1559 წელს, ტოსკანის ჰერცოგმა კოზიმო I დე’ მედიჩიმ მიქელანჯელოს სთხოვა ეკლესიისთვის არქიტექტურული პროექტების შექმნა. მან წარადგინა ცენტრალიზებული ტაძრის პროექტი, თუმცა ეს გეგმა არ იქნა მიღებული.
280px|მინი|San Giovanni dei Fiorentini მოხატული 1739 წელს
ეკლესიის ძირითადი სამშენებლო სამუშაოები განხორციელდა 1583-1602 წლებში არქიტექტორ ჯაკომო დელა პორტას ხელმძღვანელობით, ლათინური ჯვრის ფორმის გეგმარების მიხედვით. 1602 წლიდან 1620 წლამდე მშენებლობას ხელმძღვანელობდა კარლ მადერნა, რომელმაც წამყვანი როლი შეასრულა გუმბათისა და ეკლესიის მთავარი ნაწილის აგებაში. თუმცა ფასადის დასრულება, რომელიც ალესანდრო გალილეის დიზაინზეა დაფუძნებული, მხოლოდ 1734 წელს აიგო.

1623–24 წლებში ჯოვანი ლანფრანკომ შექმნა ფერწერული ნამუშევრები საკეტის სამლოცველოსთვის.

1634 წელს ბაროკოს სტილის ცნობილი მხატვარსა და არქიტექტორს, პიეტრო და კორტონას, ფლორენციელმა არისტოკრატმა ორაციო ფალკონიერიმ სთხოვა ეკლესიის მაღალი საკურთხევლის დიზაინის შექმნა. ალტარის ესკიზები, მისი განლაგების ნახაზები და მოდელიც მომზადდა, თუმცა პროექტი მაშინ არ განხორციელდა. კორტონას ჩანაფიქრი იყო საკვირაო ქოროს სივრცეში ისეთი ფანჯრების მოწყობა, რომლებიც მრევლის თვალთახედვას იქნებოდა დამალული და შიგნიდან გაანათებდა საკურთხეველს ეს ბაროკოსთვის დამახასიათებელი „დამალული სინათლის“ ერთ-ერთი პირველი მაგალითი იყო, რომელსაც მოგვიანებით ფართოდ გამოიყენებდა ბერნინი.
280px|მინი|გუნდის ან ფალკონიერის სამლოცველოს მარცხენა მხარის კედელი.
დაახლოებით 20-30 წლის შემდეგ, ორაციო ფალკონიერიმ ხელახლა გააცოცხლა ქოროს პროექტი, მაგრამ ამჯერად სამუშაო ფრანჩესკო ბორომინის, ბაროკოს გამორჩეულ არქიტექტორს მიანდო. ბორომინიმ შეცვალა დიზაინი, რათა უზრუნველეყო ორაციოს ძმის, კარდინალ ლელიო ფალკონიერის დაკრძალვის ადგილი. ბორომინის გარდაცვალების შემდეგ, 1667 წელს, სამუშაო ნაწილობრივ შეცვალა და დაასრულა კორტონამ, ხოლო მისი გარდაცვალების შემდეგ 1669 წელს მისმა მოწაფემ და თანაშემწემ, ჩირო ფერიმ.

## სქოლიო
კატეგორია:რომი
კატეგორია:რომის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:იტალია
როდოსელ რაინდთა სახლი

250px|მინი
**როდოსელ რაინდთა სახლი** () — შენობა რომში. განთავსებული ავგუსტუსის ფორუმის ნანგრევებში, იგი აშენდა ჰოსპიტალიერთა რაინდების მიერ XIII საუკუნის ბოლოს და 1946 წლიდან გამოიყენება მათი მემკვიდრეების, მალტის სუვერენული სამხედრო ორდენის მიერ.

## ისტორია
### ბაზილიანელთა მონასტერი
ავგუსტუსის ფორუმი და მარს ულტორის ტაძარი სავარაუდოდ მიწისძვრებმა გაანადგურა V საუკუნეში. შუა საუკუნეებში მას რამდენიმე სახელით იცნობდნენ, თვით ფორუმს როგორც Foro transitorio, ნერვას ფორუმი და Foro di San Basilio, ხოლო ტაძარს როგორც იმპერატორ ტრაიანეს სასახლე, ან ნერვას ტაძარი.  ამ კომპლექსის კედლები აღმოაჩინეს 1930-იანი წლების დემონტაჟის ფაზაში და დაათარიღეს IX-X საუკუნეებით.

ბაზილიანელთა ეკლესია იყო პატარა სამლოცველო, რომელიც აშენდა ტაძრის აფსიდაში. თავდაპირველად იგი განკუთვნილი იყო მონასტრისთვის.

### რესტავრაცია
250px|მინი
მონასტერი დაანგრიეს 1930 წელს და შენობა გადაეცა რომის კომუნას, რომელმაც აღადგინა იგი 1940-1950 წლებში, სანამ გადასცემდა მალტის ორდენს მეორე მსოფლიო ომის დასრულებისთანავე.

## ბიბლიოგრაფია
* Guido Fiorini, *La casa dei Cavalieri di Rodi al Foro di Augusto*, Libreria dello Stato, 1951

## რესურსები ინტერნეტში
*Page on the Casa on the Sovrintendenza ai BBCC del Comune di Roma

კატეგორია:რომის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:ძველი რომის არქიტექტურა
იუნიუს ბასუსის ბაზილიკა

thumb|300პქ
**იუნიუს ბასუსის ბაზილიკა** () — სამოქალაქო ბაზილიკა ესკვილინის ბორცვზე რომში, ადგილზე, რომელსაც ამჟამად იკავებს სემინარიო პონტიფიჩიო დი სტუდი ორიენტალი, ვია ნაპოლეონე III-ზე. ყველაზე მეტად ცნობილია თავისი მოზაიკური ტექნიკის ნიმუშებით.

## ისტორია
ბაზილიკა 331 წელს იუნიუს ბასუსმა ააშენა, თავისი კონსულობის დროს. V საუკუნის მეორე ნახევარში, პაპ სიმპლიციუსის დროს, ის გადაკეთდა წმინდა ანდრიას სახელობის ეკლესიად.

## ახლიდან აღმოჩენა
1930 წელს მისი ბოლო ნაშთები ხელახლა აღმოაჩინეს და დაანგრიეს. ამ გათხრების შედეგად ასევე აღმოაჩინეს ავგუსტუსის დროინდელი სახლი (შემდგომი რეკონსტრუქციით), რომელიც შეიცავდა III საუკუნის მოზაიკებს, ერთი დიონისური სიუჟეტით და მეორე სახლის მფლობელების სახელებით (არიპიუსები და ულპიუს ვიბიუსები). მოზაიკები ამჟამად გამოფენილია სემინარიაში.

## რესურსები ინტერნეტში 
*Architecture and élite identity in late antique Rome: appropriating the past at Sant'Andrea Catabarbara
*Ranuccio Bianchi Bandinelli
*Filippo Coarelli 
*The Rome Guide: Step by Step through History's Greatest City

კატეგორია:რომის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:რომის კათოლიკური ტაძრები
ივანა სახნო

**ივანა ანატოლიევნა სახნო** (; ; დ. 14 ნოემბერი, 1997) — უკრაინელი მსახიობი და აქტივისტი, რომელიც ცხოვრობს შეერთებულ შტატებში. იგი ცნობილია კადეტ ვიქტორიას როლებით სამეცნიერო ფანტასტიკურ ფილმში „Pacific Rim Uprising“ (2018); მკვლელი ქალის, ნადეჯას როლებით 2018 წლის კომედიურ ფილმში „The Spy Who Dumped Me“; და შინ ჰატის როლებით 2023 წლის ტელესერიალში „Ahsoka“. მან უკვე მიაღწია გარკვეულ პოპულარობას უკრაინაში 2005 წელს პირველ უკრაინულენოვან სიტკომში „Lesia + Roma“ და 2013 წლის ბიოგრაფიულ ფილმში „Ivan the Powerful“ გამოჩენის შემდეგ.

## ადრეული ცხოვრება 
ივანა სახნო დაიბადა კიევში, უკრაინაში, ადგილობრივი კინორეჟისორების ოჯახში. მისი მშობლები არიან ჰალინა კუვივჩაკ-სახნო, რეჟისორი და ანატოლი სახნო, ოპერატორი.

მისი მსახიობობა 2004 წელს დაიწყო, როდესაც მან ფილმ „ამელი“ ნახა.

## კარიერა 
სახნოს პირველი სატელევიზიო გამოჩენა 2005 წლის სერიალში „Lesya + Roma“ შედგა (წარმატებული კანადური სიტკომის „Un gars, une fille“-ს უკრაინული ადაპტაცია)''*, ხოლო მისი სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი როლი 2013 წლის ბიოგრაფიულ ფილმში „Ivan the Powerful“ „მილკას“ როლი იყო.

მისი პირველი მნიშვნელოვანი ჰოლივუდური როლი თომას დანის 2016 წლის თრილერ ფილმში „The Body Tree“ შედგა. ამას მოჰყვა როლები 2018 წლის ორ მაღალბიუჯეტიან ფილმში, „Pacific Rim Uprising“ და „The Spy Who Dumped Me“.

2019 წელს სახნო ოდესის მე-10 საერთაშორისო კინოფესტივალის საერთაშორისო საკონკურსო პროგრამის ჟიურის წევრი იყო. 2020 წლის აგვისტოში ის იყო 49-ე მოლოდისტის კინოფესტივალის ჟიურის წევრი.* იმავე წელს მან ითამაშა თრილერ ფილმში „Let it Snow“, რომლის რეჟისორიც უკრაინელი კინორეჟისორი სტანისლავ კაპრალოვი იყო. ის ასევე გამოჩნდა 2022 წლის ფრანგულ ლიმიტირებულ სერიალში „The Reunion“ („La jeune fille et la nuit“).

2021 წლის ნოემბერში ის Disney+-ის სერიალ „Ahsoka“ მიიღეს მონაწილეობა, რომელიც „ვარსკვლავური ომების“ ფრენჩაიზის ნაწილია.

## აქტივიზმი 
2015 წლის კანის კინოფესტივალზე სახნომ მხარდაჭერა გამოუცხადა რუსეთის ხელისუფლების მიერ დაკავებული უკრაინელი პოლიტპატიმრების მიმართ. ის ასევე მონაწილეობდა „უკრაინის ხელოვანთათვის“ საქველმოქმედო ღონისძიებაში, სადაც უკრაინული ხელოვნება იყო წარმოდგენილი ომის შედეგად იძულებით გადაადგილებული უკრაინელი ბავშვების დასახმარებლად. მაისში ის გახდა უკრაინის ოფიციალური საქველმოქმედო პლატფორმის, United24-ის, ელჩი განათლებისა და მეცნიერების მიმართულებით.

სახნო თავს არიდებს რუსი პერსონაჟების თამაშს, როგორც მან 2024 წელს განაცხადა, ხოლო COVID-19-ის პანდემიის დროს მან Netflix-თან კონტრაქტი დაარღვია, რომლის მიხედვითაც მას საბჭოთა რუსეთის წარსულის მქონე ადამიანის განსახიერება ევალებოდა.

## რესურსები ინტერნეტში 
*
*
*

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 14 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1997
კატეგორია:ლი სტრასბერგის თეტრისა და კინოს ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:კიევში დაბადებულები
ავგუსტების სასახლე

**ავგუსტების სასახლე** () — თანამედროვე სახელწოდება, რომელიც მიენიჭა პალატინის ბორცვზე მდებარე ვრცელი რომაული დომიციანეს სასახლის (92 წ.) ცენტრალურ საცხოვრებელ ნაწილს. ანტიკურ პერიოდში ეს სახელი შესაძლოა მთელ სასახლეს გულისხმობდა.

მისი სახელი პირდაპირ არ უკავშირდება იმპერატორ ავგუსტუსს და არ უნდა აგვერიოს ახლომდებარე „Domus Augusti“-სთან. სავარაუდოდ იგი უკავშირდება ავგუსტუსის გვიანდელ რომაულ მნიშვნელობას, როგორც „იმპერატორი“.

## განლაგება 
სასახლის ცენტრალური ნაწილი შედგება სულ მცირე ოთხი ძირითადი ნაწილისგან. ავგუსტების სასახლე აშენებულია ორ დონეზე, ზედა ჩრდილოეთი ნაწილი შედგება ჩრდილოეთით მდებარე ორი პერისტილისგან, რომლებიც მჭიდროდ უკავშირდება ფლავიუსების სასახლის სამხრეთ ნაწილი ცოტა მოგვიანებით აშენდა და ზოგიერთი დეტალი მიუთითებს, რომ სამუშაოებს რაბირიუსი (რომაელი არქიტექტორი) არ ხელმძღვანელობდა.
მინი|ავგუსტების სასახლე. P2: მე-2 პერისტილი P3: მე-3 პერისტილი Co: ეზო Ex: დიდი ეგზედრა S: სტადიონი Tr: სტადიონის ტრიბუნა

მე-2 პერისტილის მისი არქიტექტურის შესახებ ცოტა რამ არის ცნობილი.

მე-3 პერისტილი თითქმის მთლიანად შევსებული იყო უზარმაზარი აუზით, რომელიც ფლავიუსების სასახლის აუზის სიგანის იყო და მოიცავდა ზღვის პეიზაჟს, სავარაუდოდ ბერძნული მითოლოგიიდან, კუნძულზე, რომელიც გვერდთან დაკავშირებული იყო რამდენიმე თაღიანი ხიდით, და წყალში განთავსებული ქანდაკებებით. სხვა წყაროები მიუთითებს, რომ კუნძულზე აშენებული იყო ტაძარი, კერძოდ მინერვას ტაძარი. პერისტილის გარშემო არსებული შთამბეჭდავი ოთახები მონაცვლეობდა ღია და დახურულ სივრცეებს შორის, რაც შესაფერისი იყო საჯარო გამოყენებისთვის და შესაძლოა რამდენიმე სოციალური ჯგუფისთვის. მის სამხრეთ-დასავლეთ მხარეს კედლები საკმაოდ მაღლა დგას (1930-იან წლებში ნაწილობრივი რეკონსტრუქციის შემდეგ) და ნახევარწრიული დარბაზის გარშემო რამდენიმე ოთახია .

ეზოს კომპლექსი განკუთვნილი იყო იმპერატორის პირადი კვარტლებისთვის და აშენებული იყო კიდევ ერთი პერისტილის ბაღის გარშემო, რომელსაც გარს ერტყა კოლონადა ორ დონეზე. ზედა დონე შეიცავდა ოთახების კომპლექსურ ნაკრებებს, ხოლო ქვედა, მიწის დონიდან 10 მეტრის ქვემოთ, შედგებოდა უჩვეულო დიზაინის კუნძულებით, რომლებიც შედგებოდა ოთხი „პელტასგან“ და ამორძალების ტიპიური მთვარის ფორმის ფარებისგან. ყველა ზედაპირი თავდაპირველად მარმარილოთი იყო მოპირკეთებული.

სამხრეთ-დასავლეთ მხარეს მდებარეობს დიდი ეგზედრა, გრძელი მოხრილი არკადული გალერეა, რომელიც აკავშირებს ორ მხარეს და გადაჰყურებს სამხრეთ-დასავლეთით მდებარე ცირკუს მაქსიმუსს, რაც იმპერატორს შეჯიბრებების ყურების საშუალებას აძლევდა. მას შესაძლოა ჰქონდა ორნამენტული ფასადი, რომელიც სავარაუდოდ ტრაიანემ დაამატა, როდესაც ცირკის ადგილები აქამდე იქნა ატანილი. ამ მოხრილი ტერასიდან დიდი თაღოვანი გასასვლელი შედიოდა ეზოს კომპლექსში, რომელიც ჩანს მეთექვსმეტე საუკუნის ნახაზებზე. 

## ლიტერატურა 
* A Topographical Dictionary of Ancient Rome, Samuel Ball Platner (as completed and revised by Thomas Ashby):Oxford University Press, 1929
*

## რესურსები ინტერნეტში 
*
*

## სქოლიო 
კატეგორია:რომის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:სასახლეები
პედი პიმბლეტი

**პატრიკ მარკ პიმბლეტი** (დ. 3 იანვარი, 1995) — ინგლისელი შერეული საბრძოლო ხელოვნების მებრძოლი. იგი ამჟამად ასპარეზობს *UFC*-ის მსუბუქ წონით დივიზიონში. 2025 წლის 15 აპრილის მონაცემებით იგი იმყოფება მე-8 ადგილას მსუბუქი წონით რეიტინგში.

პიმბლეტმა თავისი დებიუტი ლუიჯი ვენდრამინის წინააღმდეგ 2021 წლის 4 სექტემბერს, UFC Fight Night 191-ზე შეასრულა. პიმბლეტმა ბრძოლა პირველივე რაუნდში ნოკაუტით მოიგო. 2021 წლის ოქტომბერში პიმბლეტმა Barstool Sports-თან 1,000,000 დოლარზე მეტი ღირებულების სარეკლამო ხელშეკრულება გააფორმა. პიმბლეტის მეორე ბრძოლა როდრიგო ვარგას წინააღმდეგ შედგა, 2022 წლის 19 მარტს UFC Fight Night 204-ზე, სადაც პირველ რაუნდში საბმიშენით მოიგო. პედიმ მოგვიანებით გაამხილა, რომ მან 12,000 დოლარი გამოიმუშავა გამოსვლით და 12,000 დოლარი გამარჯვებით. პედის ბოლო ბრძოლა 2025 წლის 12 აპრილს, UFC 314-ზე მაიკლ ჩენდლერის წინააღმდეგ შედგა. ხუთრაუნდიან ბრძოლაში მან მეტოქე მესამე რაუნდში ტექნიკური ნოკაუტით დაამარცხა. მისი სტატისტიკა დღესდღეობით ასე გამოიყურება: *23-3-0*. 

## რესურსები ინტერნეტში
*ESPN

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 3 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1995
კატეგორია:ინგლისელი სპორტსმენები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ხაჩმაზის ისტორიისა და მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი

**ხაჩმაზის ისტორიისა და მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი** — აზერბაიჯანის ქალაქ ხაჩმაზში არსებული მუზეუმი, რომელმაც 1981 წლის 27 სექტემბერს დაიწყო ფუნქციონირება.

2013 წლის 19 ივლისიდან მუზეუმი ახალ შენობაში ფუნქციონირებს.

მუზეუმს ორი ფილიალი აქვს: ხალიჩების მუზეუმი და საბრძოლო მუზეუმი.

## ცნობები 
მუზეუმის შენობა სამსართულიანია და ქალაქის ცენტრში მდებარეობს. 2013 წლიდან მუზეუმი ფუნქციონირებას ახალ შენობაში აგრძელებს. საერთო ჯამში დაახლოებით 5000 ექსპონატია გამოფენილი.

ექსპონატები ისტორიული პერიოდების მიხედვითაა დალაგებული. პირველ სართულზე ჰეიდარ ალიევის ქანდაკებაა აღმართული. აქვე მოთავსებულია იმ პიროვნებების ფოტოები, რომლებმაც მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს აზერბაიჯანის ისტორიაში. მეორე მსოფლიო ომის განყოფილებაში წარმოდგენილია ომთან დაკავშირებული არტეფაქტები, ორდენები, მედლები, სამკერდე ნიშნები, იარაღი და პირადი ნივთები.

მეორე სართულზე გამოფენილია კომპოზიციები, რომლებიც ასახავს ხელოსნობის სხვადასხვა დარგში მოღვაწე პირების შემოქმედებას. ასევე არქეოლოგიური, ეთნოგრაფიული და ნუმიზმატიკური ნიმუშებია წარმოდგენილი.

## ხალიჩების მუზეუმი 
ხალიჩების მუზეუმი 2006 წელს დაარსდა. 2011 წელს მისი ძველი შენობა დაანგრიეს და მის ნაცვლად ახალი აიგო. ეს აზერბაიჯანში არსებული სამი ხალიჩების მუზეუმიდან ერთ-ერთია. მუზეუმი დიდი დარბაზისა და ორი მცირე ოთახისგან შედგება. წარმოდგენილია 153 ექსპონატი, რომელთა უმეტესობა ხალიჩებია. მათგან ბევრი მიეკუთვნება „ყუბა-შირვანის“ ჯგუფს .

მუზეუმში გამოფენილი უძველესი ექსპონატია „ზეივას“ ხალიჩა. ყველაზე ახალი ნიმუშია „ჩიჩის“ ხალიჩა, რომელიც XIX საუკუნის ბოლოს არის ნაქსოვი. ასევე წარმოდგენილია „შაჰ აბასის“ ხალიჩა, რომელიც თავრიზში იწარმოებოდა და XIX საუკუნით თარიღდება. მუზეუმში ასევე იხილავთ სამოვრებს, უთოებს, სასანთლეებს, სპილენძის ჭურჭელს, დაზგებსა და სხვა ექსპონატებს.

## სქოლიო 
კატეგორია:აზერბაიჯანის მუზეუმები
კატეგორია:1981 წელს დაარსებული მუზეუმები
ალექსანდრე როიტბურდი

**ალექსანდრე  როიტბურდი** (  ; დ. 14 ოქტომბერი, 1961, ოდესა — გ.  8 აგვისტო, 2021, კიევი  ) — საბჭოთა და უკრაინელი მხატვარი, ოდესის რეგიონალური საბჭოს დეპუტატი, ოდესის ხელოვნების მუზეუმის დირექტორი.  

## ბიოგრაფია 
ალექსანდრე როიტბურდი დაიბადა ოდესაში 1961 წლის 14 ოქტომბერს. 1983 წელს დაამთავრა ოდესის პედაგოგიური ინსტიტუტის ხელოვნებისა და გრაფიკის ფაკულტეტი.

1993 წელს  გახდა  „ახალი ხელოვნების ასოციაციის “ (ოდესა) თანადამფუძნებელი. 1993 წლიდან იყო ასოციაციის სამხატვრო ხელმძღვანელი, ხოლო 1999 წლიდან 2001 წლამდე — პრეზიდენტი.  კიევში ეკავა მარატ გელმანის გალერეის  დირექტორის თანამდებობა. ცხოვრობდა და მუშაობდა კიევსა და ოდესაში.     

2014 წლის 24-25 აპრილს მონაწილეობდა კიევში გამართულ კონგრესში „უკრაინა-რუსეთი: დიალოგი.“  

ხშირად აწყობდა პერსონალურ გამოფენებს უკრაინაში, აშშ-სა და რუსეთში.

ეროვნული კულტურული, მხატვრული და სამუზეუმო კომპლექსის „ მისტეცკის არსენალის “ განვითარების საბჭოს წევრი.  

ალექსანდრე როიტბურდმა 2021 წლის გაზაფხულზე გადაიტანა კორონავირუსი, რამაც გამოიწვია ონკოლოგიური დაავადების გართულება. გარდაიცვალა 2021 წლის 8 აგვისტოს.    

### მუშაობა ოდესის ხელოვნების მუზეუმში 
2018 წლის 19 მარტს როიტბურდი ოდესის ხელოვნების მუზეუმის დირექტორად დაინიშნა ხუთი წლით, რამაც გამოიწვია  მასობრივი პროტესტი გამოიწვია და შედეგად, 2019 წლის 4 სექტემბერს ოდესის რეგიონულმა საბჭომ როიტბურდი ვადაზე ადრე გაათავისუფლა. . 2020 წლის 10 თებერვალს ოდესის პრიმორსკის რაიონულმა სასამართლომ გათავისუფლება უკანონოდ ცნო, თუმცა 28 მაისს ოდესის სააპელაციო სასამართლომ გააუქმა გადაწყვეტილება გათავისუფლების უკანონოდ ცნობის შესახებ. შემდეგ როიტბურდმა მიმართა უკრაინის უზენაეს სასამართლოს, რომელმაც მომდევნო წელს, 2021 წელს, დაადგინა, რომ მისი გათავისუფლება უკანონო იყო.  

### პოლიტიკური პოზიცია 
ალექსანდრე როიტბურდი იყო ევრომაიდანის მონაწილე.   2014 წელს, მაიდნის შემდეგ, მან განაცხადა, რომ  „თავისუფლების“ პარტიის ანტისემიტიზმი წარსულს ჩაბარდა, თუმცა ევრომაიდანიდან სამი წლის შემდეგ  მას ფაშისტური უწოდა, რომლის იდეოლოგიის ქვაკუთხედს ანტისემიტიზმი წარმოადგენდა.  2014 წლის 2 მაისს, როდესაც პროფკავშირების სახლში 48 ადამიანი მოკლეს, მან ერთ-ერთ სოციალურ ქსელში დაწერა, რომ დაღუპულებს შორის არც ერთი ოდესელი არ იყო.    მისი განაცხადი დეზინფორმაცია აღმოჩნდა  და მოვლენებიდან სამი წლის შემდეგ  2 მაისს მწუხარების დღის ნაცვლად  გამარჯვების დღე უწოდა.  

2018 წლის ივლისში როიტბურდმა მხარი დაუჭირა უკრაინელი კულტურის მოღვაწეების ღია წერილს, რომელიც მიმართული იყო რუსეთში პატიმრობაში მყოფი უკრაინელი რეჟისორის ოლეგ სენცოვისადმი.  

## სქოლიო 
კატეგორია:გარდაცვლილი 2021
კატეგორია:გარდაცვლილი 8 აგვისტო
კატეგორია:ოდესაში დაბადებულები
კატეგორია:დაბადებული 1961
კატეგორია:დაბადებული 14 ოქტომბერი
კატეგორია:უკრაინელი მხატვრები
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
მობილური თამაში

**მობილური თამაში** — ვიდეო თამაში, რომელსაც, როგორც წესი, მობილურ ტელეფონზე თამაშობენ.  ტერმინი აგრეთვე მოიცავს ყველა თამაშს, რომელსაც თამაშობენ ნებისმიერ პორტატიულ მოწყობილობაზე ქსელში ან მის გარეშე,

1997 წელს კომპანია Nokia-მ გამოუშვა „Snake“, რომელიც რამდენიმე წლის განმავლობაში Nokia-ს მიერ წარმოებულ მობილური მოწყობილობების უმეტესობაში წინასწარ იყო დაინსტალირებული, მას შემდეგ ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად ნათამაშები თამაში გახდა და ერთ დროს მსოფლიოში 350 მილიონზე მეტ მოწყობილობაზე იყო ხელმისაწვდომი. მობილური მოწყობილობების გამოთვლითი სიმძლავრის ზრდასთან ერთად, შესაძლებელი გახდა თამაშების ჩამოტვირთვა, თუმცა საწყის ეტაპზე ამის გაკეთება მხოლოდ სატელეფონო ქსელების ოპერატორების საკუთარი პლატფორმებიდან იყო შესაძლებელი. მობილური გეიმინგი მნიშვნელოვნად გაიზარდა 2008 წელს აპლიკაციების მაღაზიების ე.წ. სთორების განვითარებით, მაგ., როგორიცაა Apple-ის iOS App Store. App Store-მა, როგორც პირველი მობილური კონტენტის ბაზარი, რომელსაც უშუალოდ მობილური პლატფორმის მწარმოებელი აკონტროლებდა, მნიშვნელოვნად შეცვალა მომხმარებელთა ჩვევები და სწრაფად გაზარდა მობილური თამაშების ბაზრის მასშტაბები, რადგან თითქმის ყველა სმარტფონის მფლობელმა დაიწყო მობილური აპლიკაციების ჩამოტვირთვა.

## სქოლიო
კატეგორია:მობილური ტელეფონების თამაშები
კატეგორია:მობილური ტელეფონების პროგრამული უზრუნველყოფა
კატეგორია:ვიდეო თამაშების პლატფორმები
კატეგორია:ვიდეო თამაშის ტერმინოლოგია
პრატ-დე-კომტე

**პრატ-დე-კომტე** (; ) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კატალონიის ავტონომიური გაერთიანების ტარაგონის პროვინციის ტერა-ალტის კომარკის შემადგენლობაში.  ფართობი — 26,40 კმ². მოსახლეობა — 177 კაცი (2020 წ.).

## იხილეთ აგრეთვე
* ტარაგონის მუნიციპალიტეტები

## რესურსები ინტერნეტში
* პრატ-დე-კომტეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი 

## სქოლიო
კატეგორია:ტარაგონის მუნიციპალიტეტები