მოზაიკა

**მოზაიკა** (,  
Germigny Des Pres 2007 01.jpg|ჟერმინი-დე-პრეს მოზაიკა
St Mark's Basilica-Pantocrator.jpg|ქრისტეს მოზაიკა, ვენეციის წმ. მარკოზის ბაზილიკა
King - Dome interior - Capela Palatina - Palermo - Italy 2015.JPG|მეფის მოზაიკა, კაპელა პალატინა
Martorana RogerII.jpg|როჯერ II-ის მოზაიკა, მარტორანა
Meister von Cefalu 002 detail.jpg|მოზაიკა ჩეფალუს ტაძრიდან
Dedication mosaic - Cathedral of Monreale - Italy 2015 (crop).JPG|ვილჰელმ II კეთილი ღვთისმშობელს სწირავს ტაძარს, მონრეალე

#### აღორძინების ხანა 
აღორძინების ეპოქიდან მოზაიკამ დიდწილად დაკარგა თავისი სპეციფიკა, დაიწყო ფერწერის სხვა სახეობებზე მიბაძვა და თანდათან განიდევნა მათ მიერ. XVI–XVII საუკუნეებში მოზაიკის ცენტრად რჩებოდა რომი, სადაც მოქმედებდა სახელოსნო, რომელშიც წმინდა პეტრეს ტაძრისთვის ქმნიდნენ მოზაიკებს. XVI საუკუნეში ფლორენციაში ჰერცოგ მედიჩთა მანუფაქტურებში დაიბადა ე.წ. ფლორენციული მოზაიკა (ძველრომაული *opus sectile*-დან აღმოცენებული), რომელიც მსხვილი გახეხილი ტესერებით გამოირჩეოდა, ისინი გამოჭრილი იყო ნახევრად ძვირფასი ქვებისგან და კონტურებზე სახვითი ელემენტები ჰქონდა: მისით რთავდნენ ავეჯს (მაგიდისებრ ზედაპირებს, კაბინეტებს), ინტერიერს (მედიჩების აკლდამა, სან-ლორენცო, ფლორენცია). ჰერკულანუმსა და პომპეიში აღმოჩენილი ანტიკური ძეგლების გავლენით, XVIII საუკუნის II ნახევრის – XIX საუკუნის I ნახევრის კლასიციზმის ხელოვნებაში გავრცელდა მოზაიკური მინიატიურა, რომლითაც რთავდნენ ავეჯსა და დეკორატიულ-გამოყენებითი ხელოვნების საგნებს, საიუველირო ნაკეთობებს.

#### XIX–XX საუკუნეები 
XIX საუკუნის ისტორიზმმა გამოიწვია მოზაიკის აღორძინება. მოზაიკის სახელოსნოები გაჩნდა პარიზში (სადაც იქმნებოდა ლუვრის მელპომენეს დარბაზის დეკორი, 1810). ვენეციაში დაახლოებით 1860 წელს დაიწყო მუშაობა ანტონიო სალვიატის სახელოსნომ; მას ეკუთვნის მოზაიკის აწყობის არაპირდაპირი მეთოდის აღმოჩენა, რომლის დროსაც კომპოზიციები მუყაოზე წინასწარი ფერწერული ესკიზის მიხედვით იქმნება სარკულ გამოსახულებაში და სახელოსნოშივე იფარება დამამაგრებელი ხსნარით, შემდეგ კი გადააქვთ კედელზე. 1860–70-იან წლებში ვენეციელი ოსტატების მიერ შეიქმნა ლონდონის ალბერტის მემორიალისა (1862–1875) და წმინდა პავლეს ტაძრის, პარიზის ოპერის მოზაიკური კომპოზიციები. მოდერნისა და ეროვნულ-რომანტიკული მიმდინარეობის ოსტატები (ანტონიო გაუდი ესპანეთში, გუსტავ კლიმტი ავსტრიაში და სხვ.) ხშირად მიმართავდნენ ნაირგვარი მასალის მოზაიკის ტექნიკას. XX საუკუნის მოზაიკაში ჭარბობდა მკვეთრი ლოკალური ფერადი ლაქების შეხამებაზე აგებული კომპოზიციები (რენატო გუტუზო, ფერნან ლეჟე, დიეგო რივერა, დავიდ სიკეიროსი, ჰანს ერნი).

AachenerDomDecke.jpg|სალვიატის შემოქმედება, აახენი
Siegessaeule Berlin December 2004 Mosaic 09.jpg|სალვიატის შემოქმედება, ბერლინი
Salviati Reredos at St Bridget with St Thomas Church Liverpool.jpg|სალვიატის შემოქმედება, ვენეცია
Paris Opéra Garnier Innen Avant-Foyer Gewölbe 3.jpg|პარიზის ოპერა

### საბჭოთა მოზაიკა 
[250პქ|მინი|მარჯვნივ|მეტროსადგური [კომსომოლსკაია (მოსკოვის მეტრო, კოლცევაია)|„კომსომოლსკაია“]]
მოზაიკა ფართოდ გამოიყენებოდა საბჭოთა დეკორატიულ-გასაფორმებელ ხელოვნებაში: მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგურების გაფორმებები („მაიაკოვსკაია“, მხატვ. ალექსანდრე დეინეკა; „კომსომოლსკაია-კოლცევაია“, მხატვ. პავლე კორინი); გრიგოლ ოპრიშკოს ფლორენციული მოზაიკები. XX საუკუნის II ნახევარში – XXI საუკუნის დასაწყისში მოზაიკის ბრწყინვალე ნიმუშები შექმნეს ნიკოლოზ ანდრონოვმა, ანდრია ვასნეცოვმა, ვლადიმერ მელნიჩენკომ, დიმიტრი მერპერტმა, ბორის მილიუკოვმა, ადა რიბაჩუკმა, ისააკ რაბინოვიჩმა, ბორის ტალბერგმა, ზურაბ წერეთელმა, ვიქტორ ელკონინმა, ევგენი მაქსიმოვმა, ალექსანდრე კარნაუხოვმა და სხვ.

## სქოლიო 
*
კატეგორია:ხელსაქმეობა
კატეგორია:დეკორატიულ-გამოყენებითი ხელოვნება
კატეგორია:არქიტექტურული ელემენტები
კატეგორია:ხელოვნების მასალები
კატეგორია:მონუმენტალური ხელოვნება