open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ნიჟნი-ნოვგოროდის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია

**ნიჟნი-ნოვგოროდის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია** () — მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდში. დაარსებულია 1672 წელს. შედის მთავარეპისკოპოსის მეტოქის შემადგენლობაში ამაღლებისა და სერგი რადონეჟელის ეკლესიასთან ერთად.

მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

ნიჟნი-ნოვგოროდის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია რუსეთის ფედერაცის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია.

## ისტორია 
დღევანდელი ქვის მიძინების ეკლესიის ადგილზე ადრე მდებარეობდა მონასტერი, რომელიც მოხსენიებულია ვასილი შუისკის სიგელში 1606 წელს. 

12 ივნისს აკურთხეს ჯვარი და ზარი, ყველაზე დიდი ზარის წონა იყო - 1 600 კგ. 2004 წლის 29 ივლისს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის ეპისკოპოსმა გიორგიმ აღასრულა ტაძრის კურთხევის ცერემონიალი. ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი გახდა პირველი, რომელიც აღადგინეს პროექტ  „ილინის სლობოდის“ ფარგლებში. 

2011წლის 14 დეკემბერს შედგა ოთხი მოზაიკური ხატის კურთხევა, ერთ-ერთი იყო უფლის ხელთუქმნელი ხატი, მეორე - ვლადიმირის დიდი თავადის იური ვსევოლოდის ძის ხატი, მესამე - სერგი რადონეჟელისა, ხოლო მეოთხე - მიქაელ მთავარანგელოზის ხატი. ხატები შეასულეს ხატწერის სახელოსნო „Ковчег“-ში. თითოეულ ხატზე მუშაობა გაგრძელდა ორი თვის მანძილზე.

## სიწმინდეები 
ტაძარში დაცულია წმინდა ბარბარეს, წმინდა ფილარეტისა და წმინდა ინოკენტის სხეულის წმინდა ნაწილები. 

## წინამძღვრები 
* ალექსი გორინი  (? - 27 ივლისი, 2004)
* იგორ დუდინი (24 იანვარი, 2005 - 1 ივლისი, 2005)
* ვასილი დანილოვი  (2005 წლის 1 ივლისიდან)

## რესურსები ინტერნეტში
* Начало росписи церкви Успения Божией Матери (фото), Нижегородская епархия, 15 марта 2004 года
* Выездное совещание правления Фонда «Ильинская слобода» («Започаинье») (фото), Нижегородская епархия, 19 мая 2004 года
* Освящение крестов и колоколов Успенского храма (фото), Нижегородская епархия, 12 июня 2004 года
* Освящение церкви Успения Божией Матери (фото), Нижегородская епархия, 29 июля 2004 года
* Церковь в честь Успения Божией Матери (фото), Нижегородская епархия
* Архиепископ Георгий совершил всенощное бдение в Успенской церкви Нижнего Новгорода (фото — росписи), Нижегородская епархия, 27 августа 2009 года
* Архиепископ Георгий совершил Литургию в Успенской церкви Нижнего Новгорода (фото — икона Успение Богородицы), Нижегородская епархия, 28 августа 2009 года
* Церковь Успения Пресвятой Богородицы на Ильинской горе 

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XVII საუკუნის ეკლესიები
ცხენი პალტოთი (ძეგლი)

**ცხენი პალტოთი** () — ძეგლი რუსეთის ქალაქ სოჭში. კომპოზიცია ცნობილი რუსული ანდაზის გმირს ეძღვნება. ძეგლის ქალაქის ცენტრში 2007 წელს დაიდგა და ანეკდოტურ პერსონაჟს განასახიერებს, რომელიც ზღაპრისთავში „Кто, кто? Конь в пальто!“ ფიგურირებს. ძეგლის ავტორი სოჭელი მოქანდაკე აკოფ ხალაფიანია.

## ძეგლის აღწერა
წარმოსადეგი ცხენი ძვირფასი ინგლისური პალტოთი, მარცხენა ჩლიქში ჭიქა ღვინითა და საფირმო ჩიბუხით ზის. ცხენი ფართო ღიმილიანი სახით ამბობს: жизнь, мол, удалась!

## მდებარეობა
მდებარეობს რუსეთის ქალაქ სოჭის ცენტრალურ რაიონში, ტეატრალნაიას ქუჩაზე.

## შექმნის ისტორია
ფიგურა „ცხენი პალტოთი“ 2007 წელს სოჭელმა მოქანდაკე აკოფ ხალაფიანმა დაამზადა. ძეგლის დასამზადებლად დიდი დიამეტრის წყალსადენის შავი ლითონისგან დამზადებული მილის 80 კილოგრამიანი ნაწილი გამოიყენეს. მონუმენტზე მუშაობისას მოქანდაკემ სამჭედლო ქურა, ჩაქუჩი, ურო და შემდურებელი აპარატი გამოიყენა.

ძეგლის ხარჯების დაფინანსება თავის თავზე ერთ-ერთმა სოჭელმა მეცენატმა აიღო. მთლიანმა ხარჯმა 120 000 რუბლი შეადგინა. ძეგლი ქალაქმა სოჭმა შეიძინა.

## ინტერნეტ-რესურსები 
* 
* *Юлия Чмеленко*. Культурная жизнь Кавказа в преддверии Олимпийских игр. Научное Общество Кавказоведов, 27.01.2014.
* *Татьяна Киреева*. В Сочи появился памятник Коню в пальто. Комсомольская правда, 25 июня 2007
* Скульптор из Сочи «оживляет» металл. РИА Новости (видео, текстовое изложение на сайте информационного агентства Сочи-2014 )
* Памятники коню в пальто, ёшкину коту и счастью. Ставропольская правда, 25 февраля 2012 г.
* «Кто, кто? — Конь в пальто!» — Новому году по-китайски посвящается . Сочи-экспресс, 31.01.2014
* *Михаил Вострышев.* Всё о Сочи. История и достопримечательности. — მოსკოვი, «Алгоритм», 2014 — С. 179

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები
მთავარანგელოზ მიქაელის მონუმენტი

მთავარანგელოზ მიქაელის მონუმენტი () — მონუმენტური სვეტი მიქაელ მთავარანგელოზის ქანდაკებით რუსეთის ქალაქ სოჭში. მდებარეობს ქალაქ სოჭის ცენტრალური რაიონის საკურორტო გამზირის ესპლანადაზე. 

## აღწერა
7 მეტრის ქანდაკება ბრინჯაოსგან არის დამზადებული. მონუმენტის ავტორები არიან არქიტექტორი სერგეი სუხორუკოვი და მოქანდაკე ვლადიმერ ზელენკო. ქანდაკება ჩამოსხმულია ბელარუსულ საწარმო „Отменное литье“-ში. ქანდაკების საფუძველს წარმოადგენს წითელი გრანიტის ხუთმეტრიანი კვარცხლბეკი და 20-მეტრიანი რკინა-ბეტონის სვეტი. მონუმენტი 2006 წლის 10 მაისს დაიდგა. კვარცხლბეკზე დამაგრებულია ბრინჯაოს აბრა წარწერით:

მთავარანგელოზი მიქაელი ქალაქ სოჭის მფარველს წარმოადგენს. ქალაქის მთავარი ტაძრის - მთავარანგელოზ მიქაელის ტაძრის ტახტი ამ წმინდანს ეძღვნება.

## ისტორია
მონუმენტი თანამედროვე ქალაქ სოჭის ციტადელის - ალექსანდრიის ფორტის დაცვის დროს დაღუპული რუსი სამხედროების სამარხის სიახლოვეს მდებარეობს.

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები
ეკატერინე II-ის ძეგლი (კრასნოდარი)

**ეკატერინე II-ის ძეგლი** () — ძეგლი რუსეთის ქალაქ კრასნოდარში. აიგო იმპერატორ ეკატერინე II-ის საპატივმცემლოდ. ძეგლი 1907 წელს გაიხსნა. 1920 წელს ის ბოლშევიკებმა დაანგრიეს, ხოლო 2006 წელს კვლავ აღადგინეს.

## კომპოზიცია
იმპერატორს ხელში სკიპტრა და სამეფო სფერო უჭირავს, ხოლო თავად კი ბრძენი და დიდებულია გამოხატული რომელიც სამეფო ძოწეულით არის შემოსული. კვარცხლბეკის ცენტრალურ ნაწილში განთავსებულია ტექსტი. მარცხნივ საბრძოლო დროშებისა და სამხედრო ნიშნების ფონზე გამოსახულია თავადი გრიგორი პოტიომკინი. მარჯვნივ შავი ზღვის კაზაკთა დანაყოფის პირველი სამი ყოშის ატამანი: ანტონ გოლოვატი, სიდორ ბელი და ზახარი ჩეპეგა დგას. ძეგლის უკანა მხარეს გამოსახულია კობზარი გამყოლით, აგრეთვე რუსეთის მიერ ყუბანელი კაზაკების მონაწილეობით მოპოვებული გამარჯვებების სია.

## ძეგლის ისტორია
ძეგლის პროექტი 1895 წელს ცნობილმა მხატვარმა და მოქანდაკემ მიხეილ მიკეშინმა ყუბანელი კაზაკების შენაერთის 200 წლის იუბილისათვის შეიმუშავა. მოულოდნელმა გარდაცვალებამ მიკეშინს სამუშაოს დასრულების საშუალება არ მისცა, მისი საქმე განსაკუთრებული საჯარისო სამშენებლო კომისიის უშუალო ზედამხედველობით მოქანდაკე ბორის ედუარდსმა გააგრძელა. ძეგლის მშენებლობას საფუძველი 1896 წლის შემოდგომაზე ჩაეყარა, ხოლო მისი გახსნა მხოლოდ 1907 წლის 6 მაისს მოხერხდა.

ახალი ძეგლი ცნობილმა ყუბანელმა მოქანდაკემ, რუსეთის მხატვართა კავშირის წევრმა ალექსანდრე აპოლონოვმა შექმნა. ძეგლის შექმნისას მან მისი ბრინჯაოს მოდელის ფოტოები, საარქივო დოკუმენტები და ნახაზები გამოიყენა. მონუმენტი როსტოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მხატვრული ჩამოსხმის სახელოსნოში დამზადდა. არქიტექტურულ-სკულპტურული ატრიბუტიკა კრასნოდარის კომპრესორულ ქარხანაში დამზადდა.

2011 წელს ეკატერინე II-ის ძეგლი სოჭშიც გაიხსნა, რომელიც კრასნოდარში არსებული ძეგლის შემცირებულ ასლს წარმოადგენს.

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები
ანა მესხი

**ანა სიმონის ასული მესხი** (დ. 1851, სოფ. რიონი — გ. 1919, ქუთაისი) — ქართველი მსახიობი, მთარგმნელი.

## ბიოგრაფია 
სიმონ მესხისა და მაგდანა მარჯანიშვილის მეხუთე შვილმა, ანამ პირველდაწყებითი განათლება ოჯახში მიიღო. მამას სურდა ქალიშვილი ქუთაისის სასწავლებელში გაეგზავნა, მაგრამ ეკონომიური ხელმოკლეობა ზღუდავდა. ანას აღზრდა უფროსმა დამ პელაგიამ იკისრა. იმ დროს ქართულის ცოდნის საზომად „ვეფხისტყაოსანი“ ითვლებოდა. მაგდანა მარჯანიშვილმა ზეპირად იცოდა შოთა რუსთაველის პოემა და ისე სიღრმისეულად შეასწავლა ანას, რომ იგი „ვეფხისტყაოსნის“ ტექსტის დამდგენ კომისიაში შეიყვანეს. „ვეფხისტყაოსნის“ გიორგი ქართველიშვილის  გამოცემაზე მუშაობის დროს ანა მესხმა რამდენიმე დამაჯერებელი და სწორი შენიშვნა მიაწოდა კომისიას.
 
თეატრალურ წარმოდგენებში ანა ბავშვობიდან მონაწილეობდა. 1870 წლიდან იგი ქუთაისის სცენისმოყვარეთა წრეში ირიცხება, რომელიც  იმ დროს წარმოდგენებს ეგრეთ წოდებულ სახელმწიფო სახლში მართავდა. 1878  წელს  ანა თავის ძმასთან, კოტე მესხთან და ეფროსინე (ეფრო) კლდიაშვილთან ერთად გამოდის ალექსანდრე ოსტროვსკის ხუთმოქმედებიან კომედიაში „შემოსავლიანი ადგილი“. 1880 წელს ანა მესხი ქუთაისის მსახიობთა ჯგუფში  შედის და რამდენიმე სპექტაკლში მონაწილეობს: „აყალ-მაყალი ცოლ-ქმარს შუა“, „მზის დაბნელება“, „სიყვარული მკურნალობს“, „ყვავი ფარშევანგის ფრთებით“ და სხვ. ამავე წელს ქუთაისის თეატრის მოყვარულთა მიერ დადგმულ გიორგი წერეთლის დრამაში „ოჯახის ასული“ და ივანე მესხის  ვოდევილში „ჰერკულესი“ იღებს მონაწილეობას. ანა მესხმა 1882 წლიდან მიატოვა სცენა და მთარგმნელობით საქმიანობას შეუდგა.

1883 წელს მან თარგმნა ეტი პირსის რომანი, „არა, არ არის დანაშაული“ და ქუთაისის ჟურნალ „ქართულ ბიბლიოთეკაში“ გამოაქვეყნა. ანა ამ სალიტერატურო ჟურნალის სარედაქციო კოლეგიის წევრი იყო სხვა ქუთაისელ ქალბატონებთან ერთად.

ანა მესხი თეატრს მთლიანად არ ჩამოშორებია. ამაზე მეტყველებს გაზეთ „ივერიის“ ერთი ცნობა, სადაც ნათქვამია, რომ ანა მესხმა თარგმნა ვასილ ველიჩკოს თხზულება „პირველი ბუზი“, რომელიც შემდეგ ორმოქმედებიან კომედიად გადააკეთა ვალერიან გუნიამ და სახელად უწოდა „გამარჯვებულებს არ სჯიან“. ეს კომედია თეატრში 1898 წლის 6 დეკემბერს დაიდგა და მასში  მონაწილეობდნენ: ეფემია მესხი, ელისაბედ ჩერქეზიშვილი, ვალერიან გუნია, ვასო აბაშიძე და სხვები.

ანას მეუღლე იყო  ქუთაისში ცნობილი პედაგოგი ვასილ პეტრიაშვილი. მათი შვილი, ელენე პეტრიაშვილი ასევე პედაგოგი იყო.

ანა მესხი ცნობილია როგორც ხალხური სიტყვიერების ნაწარმოებთა შემკრები. იგი გაზეთ „დროებას“ სისტემატურად აწვდიდა ქუთაისიდან ხალხური ზეპირსიტყვიერების ნიმუშებს დასაბეჭდად.

ანა მესხი გარდაიცვალა 1919 წელს.

## ლიტერატურა 
* რამაზ სურმანიძე. ივანე მესხი: (ქალაქის მდივანი) , თბ., 2013.

## რესურსები ინტერნეტში 
* დავით მესხის მოგონებანი
* განმანათლებლობა საქართველოში 

კატეგორია:დაბადებული 1851
კატეგორია:გარდაცვლილი 1919
კატეგორია:ქართველი მსახიობები
კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები
ანა
ოთარაანთ ქვრივი (ფილმი)

**ოთარაანთ ქვრივი** — მიხეილ ჭიაურელის 1957 წლის ქართული მხატვრული ფილმი, რომელიც გადაღებულია ილია ჭავჭავაძის ამავე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვით. პირველი ჩვენება საკავშირო ეკრანზე შედგა 1958 წლის 28 სექტემბერს ქალაქ მოსკოვში. ვენეციის XIX საერთაშორისო კინოფესტივალზე მიიღო დიპლომი 1958 წელს.

## სიუჟეტი 
ოთარაანთ ქვრივში მთავარ როლს ასრულებენ: ვერიკო ანჯაფარიძე და გიორგი შენგელაია.

ფილმის სიუჟეტის თანახმად, ოთარაანთ ქვრივის ერთადერთი ვაჟი გიორგი ყოფილი ბატონის სახლში მოჯამაგირედ დადგომას გადაწყვეტს. თავმოყვარე ქვრივს დარდი მოსვენებას არ აძლევს, ხვდება, რომ მის შვილს თავადის ქალი კესო შეუყვარდა. გიორგი სიხარულით ემსახურება თავადის ასულს, ეზო-კარს წალკოტად უქცევს, თუმცა გულისნადებს ვერ მიახვედრებს. თივის ზვინიდან გადმოვარდნილი გიორგი სასიკვდილოდ დაშავდება, მხოლოდ სიკვდილის წინ გაუმჟღავნებს კესოს სიყვარულს. ზამთრის ერთ დღეს ოთარაანთ ქვრივს შვილის საფლავზე ნახავენ გაყინულს.

## როლებში 
## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:1957 წლის ქართული ფილმები
კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
კატეგორია:მიხეილ ჭიაურელის ფილმები
კატეგორია:ქართულ მოთხრობებზე დაფუძნებული ფილმები
არმავირის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ეკლესია (რუსეთი)

**ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ეკლესია** (, , აგრეთვე **ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია** , ) და **სომხურ-გრიგორიანული მიძინების ეკლესია** (, )) — სომხური ეკლესია რუსეთის კრასნოდარის მხარის ქალაქ არმავირში. აიგო 1861 წელს, ხოლო პირველი ღვთისმსახურება იმავე წლის აგვისტოში გაიმართა (იმავე დროს მოხდა ტაძრის კურთხევაც).

## ისტორია
სომხური მიძინების ეკლესია ერთ-ერთი ყველაზე უძველესია ყუბანის რეგიონში. მისი მშენებლობა 1840 წელს დაიწყო. ტაძრის მშენებლობის იდეა არმავირის აულის დამაარსებელს გრიგორი ზასს ეკუთვნის, თუმცა იდეა ბევრად უფრო ადრე დაებადა. ეკლესიის მშენებლობისათვის საჭირო სახსრები პირადად იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა გამოყო, ხოლო მშენებლობის ნაწილი აულის მაცხოვრებლების მიერ შეგროვებული შემოწირულობით დასრულდა. ეკლესია ხის მასალისგან აშენდა ქვის საძირკველზე. მშენებლობა საკმაოდ სწრაფი ტემპებით მიმდინარეობდა. პრაქტიკულად მისი კურთხევისთანავე ის ხანძრის შედეგად განადგურდა. მოგვიანებით კვლავ ხის ეკლესიის აშენება გადაწყდა, თუმცა მშენებლობა გაურკვეველი მიზეზებით გაჭიანურდა. 1842 წლის აგვისტოში იმპერატორის გადაწყვეტილებით ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა გადაწყდა, რომლის მშენებლობის ხარჯები მთლიანად სახელმწიფო ხაზინიდან დაიფარა. ქვის ეკლესიის პროექტი აფანასი ფარაფონტივმა შექმნა და ის 1844 წელს დამტკიცდა. ახალი ეკლესიის მშენებლობა 1846 წელს დაიწყო. ნახაზების შედგენისას დაშვებული სერიოზული უზუსტობების გამო შენობას ბზარები გაუჩნდა და ნგრევა დაიწყო. სახურავის ნაწილი ჩამოინგრა. 1857 წელს პროექტი დაიხვეწა. სამლოცველო დარბაზში ძველი დანგრეულის ნაცვლად 4 ახალი საყრდენი სვეტი დამონტაჟდა.

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:არმავირის შენობა-ნაგებობები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
თეთრთავა იხვი

**თეთრთავა იხვი** () — ფრინველი იხვისებრთა ოჯახისა. საშუალო ზომის იხვია. მისი სხეულის სიგრძეა 43-48 სმ, მასა 500-900 გ. მამლის ფრთის სიგრძეა 15,7-17,2 სმ, დედლისა — 14,8-16,7 სმ, ფრთის შლილი 62-70 სმ. მამალს თეთრი თავი აქვს შავი „ქუდით“, ნისკარტი — ცისფერი, ტანზე ყავისფერია, დედალი მამლისაგან ნისკარტის შეფერილობით განსხვავდება. გავრცელების არეალი ძლიერ ფრაგმენტულია; მაროკოდან და ესპანეთიდან მონღოლეთამდე. შეუძლია ყვინთვა 30-40 მ-მდე. სხვადასხვა ადგილზე განსხვავებულია კვერცხის დადების დრო. გაზაფხულზე დებს 4-9 (უმეტესად 5-6) დიდ კვერცხს. მისი სიგრძეა 60-80 მმ, მაქსიმალური დიამეტრი 42-58 მმ, უდიდესი წონა 100 გ (უმეტესად 90). ინკუბაცია 22-26 დღე-ღამეს გრძელდება. იკვებება მოლუსკებით, წყლის მწერებით, მათი ლარვებით, წყლის მცენარეთა ფოთლებითა და თესლით.

## ლიტერატურა 
* Красная книга России М.: АСТ 2001
* Жизнь животных т.6 Птицы М.: Просвещение
* Green A.J. & Hughes B. White-headed Duck Oxyura leucocephala. // BWP Update: he journal of birds of the Western Palearctic, Vol. 3, No. 2. Oxford: Oxford University Press, 2001 — P. 79 — 90
* SCOTT D.A. AND ROSE P.M. (1996) Atlas of Anatidae Populations in Africa and Western Eurasia. Wetlands International Publication No.41, Wetlands International, Wageningen.

კატეგორია:თეთრთავა იხვები
კატეგორია:ევროპის ფრინველები
ოლივია დე ჰევილენდი

**ოლივია მერი დე ჰევილენდი** (; დ. 1 ივლისი, 1916, ტოკიო, იაპონია — გ.  25 ივლისი, 2020, პარიზი, საფრანგეთი) — ორი ოსკარის მფლობელი ბრიტანელ-ამერიკელი მსახიობი, რომლის კარიერა გრძელდებოდა 1935–88 წლებში. ითამაშა 49 მხატვრულ ფილმში და იყო კლასიკური ჰოლივუდის ოქროს ხანის ერთ-ერთი წამყვანი კინოვარსკვლავი. ცნობილია თავისი ადრინდელი როლებით ფილმებში: „რობინ ჰუდის თავგადასავალი“ (1938) და „ქარწაღებულნი“ (1939) და ჯილდოთი აღნიშნული შედარებით გვიანდელი გამოსვლებით ფილმებში „ყველას თავისი“ (1946) „გველის სორო“ (1948) და „მემკვიდრე“ (1949).

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 
* 

კატეგორია:ჰოლივუდის დიდების ხეივანი
კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1916
კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2020
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
ნიჟნი-ნოვგოროდის მენელსაცხებლე დედათა ეკლესია

**ნიჟნი-ნოვგოროდის მენელსაცხებლე დედათა ეკლესია** () — მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდში. დაარსებულია 1649 წელს. ძველი რუსული ხუროთმძოღვრების პირველი ძეგლი, რომელიც აგებულია „გემის“ არქიტექტურულ სტილში. ეკლესიის მრევლში დაიბადა ექვთიმე სუზდალელი და მაკარი ჟელტოვოველი. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

ერთ შენობაში გაერთიანებულია ორი ეკლესია: ზამთრის - ღვთისმშობლის ხატის სახელზე და ზაფხულის - მენელსაცხებლე დედების სახელზე. 

ნიჟნი-ნოვგოროდის მენელსაცხებლე დედათა ეკლესია რუსეთის ფედერაცის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია.

## ისტორია 
თავდაპირველად, XIII საუკუნეში ააგეს ხის ეკლესია, ხოლო ამჟამად მოქმედი ქვის ორსართულიანი ეკლესია ააგეს 1649 წელს. 1805 წელს ნიჟნი-ნოვგორდელი ვაჭრის პ. პერეპლეტჩიკოვის ფინანსებით ჩრდილოეთ ნაწილში მიაშენეს ორსართულიანი ეკვდერი, რომელიც ქვემოთ ნაკურთხი იყო პეტრე და პავლე მოციქულების, ხოლო ზედა - ექვთიმე სუზდალელის, ეკვდერი კი - მაკარი ჟელტოვოდელის სახელზე. 1848 წლის ხანძრის შემდეგ განაახლეს ინტერიერის ფრესკები. 1894-1896 წლებში მინაშენი გააფართოეს.

რევოლუციის შემდეგ ეკლესია დახურეს, ხოლო გუმბათი მოანგრიეს, შენობაში კი განათავსეს მძიმე მრეწველობის ტექნიკუმი. 

ეკლესია ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას დაუბრუნდა 1990-იან წლებში. 2004 წლის ივლისში მაკარი ჟელტოვოდელის ეკვდერს დაადგეს გუმბათი, ხოლო მთავარი გუმბათი მოაოქროვეს. 2004 წლის სექტემბერში ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის ეპისკოპოსმა გიორგიმ აკურთხა ახალი გუმბათი და გუმბათის ჯვარი, ხოლო 2006 წელს დაადგეს დიდი ჯვარი სამრეკლოზეც. 

2008 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდის მთავრობის გავაწყვეტილებით დამტკიცდა ფევერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის, მენელსაცხებლე დედატა ეკლესიისა და ჩატიგინის სახლის (პეტრე I-ის სახლი) საზღვრები. 

2009 წლის 31 დეკემბერს  მთავარეპისკოპოსმა გიორგი დანილოვმა შეასრულა საღვთო ლიტურგია. 

2011 წლისათვის დასრულდა რესტავრაციის პირველი ეტაპი - ეკლესიის გარე ხედი კეთილმოაწყვეს, შემდეგ დაიწყეს შიდა ხედის კეთილმოწყობა და კანკელების დაყენება ოთხ ეკვდერში. ხის კანკელი ორსართულიანი იქნებოდა, რომელიც მოხატული იქნებოდა ბიზანტიურ სტილში.

2012 წლის 25 იანვარს ქვედა ეკვდერი მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აკურთხა. შემდეგ აღესრულა პირველი საღვთო ლიტურგიაც. ამავე წლის 29 დეკემბერს აკურთხეს მაკარი ჟელტოვოდელისა და ექვთიმე სუზდალელის ეკვდერი. 2013 წლის 18 დეკემბერს კი აკურთხეს პეტრე და პავლე მოციქულების სახელობის ეკვდერი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Храм Знамения Божией Матери и святых Жен-Мироносиц на официальном сайте Нижегородский епархии

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XVII საუკუნის ეკლესიები
ქათმისებრი ბატი

**ქათმისებრი ბატი** () — ფრინველი ბატისნაირთა რიგის იხვისებრთა ოჯახისა. დიდი ზომის ბატია. მისი სხეულის სიგრძეა 75-100 სმ, წონა 3,2-6,8 კგ. ფერად ნაცრისფერია ღია ლაქებით. თავი პატარაა, კისერი შედარებით მოკლე. მისი ნისკარტი ყვითელი, მოკლე და მაღალია, დაბოლოვებაზე შავი, ჰგავს ქათმისას. აქვს გრძელი წითელი ფეხები; მოკლე, შავ თითებს შორის გადაჭიმულია აპკი. გავრცელებულია სამხრეთ ავსტრალიასა და ტასმანიის სანაპიროზე. ქათმისებრი ბატი ძირითადად ფეხით გადაადგილდება, ძალიან სწრაფად დარბის და ამიტომ ამ საშუალებს ანიჭებს უპირატესობას. ცურავს საკმაოდ ცუდად და ფრენს მძიმედ. წყალთან მხოლოდ ბარტყების გამოჩეკისასაა დაკავშირებული, სხვა დროს თავს არიდებს მას. ბუდობის დროს იკრიბებიან გუნდებად, მაგრამ შემდეგ ცალკევდებიან წყვილებად. შეწყვილებას წინ უძღვის ბატების ცეკვა. სხვა ბატებისაგან განსხვავებით მათი ბუდე დახვეწილია, დაფარულია ბუმბულით. დედალი დებს 4-6 თეთრ-ყვითელ კაშკაშა არც ისე დიდ კვერცხს. ინკუბაცია 5 კვირა გრძელდება, ბარტყებს პირველივე დღიდან შეუძლიათ მშობლებს გაყვეს უკან. გამრავლების პერიოდში მამალი მეტად აგრესიულია, რათა დაიცვას დედალი და ბარტყები. იკვებებიან ძირითადად ბალახით, უმთავრესად მცენარისმჭამელია, როგორც სხვა ბატები. მოიცავს ორ ქვესახეობას: Cereopsis novaehollandiae novaehollandiae და Cereopsis novaehollandiae grisea.

## რესურსები ინტერნეტში 
* BirdLife Species Factsheet 
* Holotype of *Cereopsis novaehollandiae* in the collection of the Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa 

## სქოლიო 
კატეგორია:იხვისებრნი
პეშავარის შვიდეული

[thumb|[ბურჰანუდინ რაბანი ვლადიმერ პუტინთან დუშანბეში. 2001 წლის 22 ოქტომბერი.]]

**პეშავარის შვიდეული** (ოფიციალური სახელწოდება — „ავღანეთის მოჯაჰედთა ისლამური კავშირი“, აგრეთვე, „შვიდის ალიანსი“ ან „შვიდის კავშირი“)
— ავღანეთის ომის პერიოდში ავღანეთის მოჯაჰედთა ლიდერების სამხედრო-პოლიტიკური კავშირი. იგი შეიქმნა 1982 წელს. მისი შტაბ-ბინა მდებარეობდა პაკისტანის ქალაქ პეშავარში. მასში შედიოდნენ ფუნდამენტური ისლამის მიმართულების სხვადასხვა პარტიათა ლიდერები, რომლებიც, ძირითადად, იყვნენ პუშტუნთა უმრავლესობიდან და  წარმოადგენდნენ ისლამის სუნიტურ მიმართულებას. 

გამოიყენებოდა, ასევე, როგორც ინსტრუმენტი აშშ-დან (პროგრამა "ოპერაცია ციკლონი" ცსს), საუდის არაბეთიდან, პაკისტანიდან, ისლამურ ქვეყნებში და დასავლეთ ევროპაში ფინანსური და სამხედრო დახმარების მოსაზიდად.

„7-ის კავშირი“ („პეშავარის შვიდეული“)  სხვა ისლამური პოლიტიკური ალიანსების მსგავსად (მაგ: „შიიტური რვიანი“, რომელიც შედგებოდა ავღანელი შიიტების რვა მსხვილი პარტიისაგან) შეიქმნა კონფესიური პრინციპით ომის პერიოში მრავალი მიზნისა და ამოცანების შესასრულებლად.

## ავღანეთის მოჯაჰედთა ისლამური კავშირი
]]

ავღანეთის საზოგადოება ისტორიულად მრავალ განსხვავებულ სოციალურ ჯგუფს წარმოადგენს, რომლებიც ერთმანეთისაგან განსხვავდებიან ეთნიკური, კონფესიური და სხვა ნიშნებით. ისინი ცხოვრობენ პატარა ავტონომიურ ჯგუფებად, ან სხვა ჯგუფებთან მჭიდრო კავშირში. 1981 წლის ბოლოს ავღანეთის სხვადასხვა ოპოზიციური პარტიები გაერთიანდნენ  ავღანეთის მოჯაჰედთა ისლამური კავშირშში. ალიანსი შეადგენდა შვიდი პოლიტიკური ორგანიზაციის გაერთიანებას, რომელთა საერთო მიზანი იყო ავღანეთის ისლამური რესპუბლიკის შექმნა. 

* „ავღანეთის ისლამური პარტია“ გულბედინ ჰექმათიარის მეთაურობით. ის სარგებლობდა აშშ-ს განსაკუთრებული ყურადღებით და ავღანური ოპოზიციის ამერიკული დახმარების 40%-ანი წილით. 
* „ავღანეთის ისლამური საზოგადოება“ („ჯამიათ-ი-ისლამი“), მეთაური ბურჰანუდინ რაბანი -  ქაბულის უნივერსიტეტის ღვთისმეტყველების ყოფილი პროფესორი. 
* „ავღანეთის განთავისუფლების ისლამური კავშირი“, მეთაური აბდულ რასულ საიაფი, ძირითადად ორიენტირებული იყო საუდის არაბეთზე და დახმარების დიდ ნაწილს მისგან იღებდა. 
*  „ავღანეთის ისლამური პარტია“ - გულბედინ ჰექმათიარის პარტიიდან გამოსული სამხედრო დაჯგუფება საველე მეთაურის იუნუს ჰალესის ხელმძღვანელობით.  
*  „ავღანეთის ისლამური რევოლუციის მოძრაობა“, ერთი დაჯგუფების ლიდერი საიდ მანსური, მეორე დაჯგუფების ლიდერი ნაბი მუჰამადი, ცნობილი, აგრეთვე, როგორც მუჰამადი - რელიგიური მოღვაწე. 
* „ავღანეთის ეროვნული ისლამური ფრონტი“, ხელმძღვანელი საიდ აჰმად გილანი. პარტიის შეიარაღებული დაჯგუფების ლიდერი აბდულ რაჰიმ ბარდაკი
* ავღანეთის გადარცენის ეროვნული ფრონტი, მეთაური სიბგატულა მოჯადედი, პარტია მცირერიცხოვანი იყო და იდგა მონარქიულ პოზიციაზე, მხარს უჭერდა ავრანეთში ყოფილი მეფის ზაჰირ შაჰის დაბრუნებას. 
 
## იხილეთ აგრეთვე
*ავღანეთის ომი (1979-1989)
*ავღანელი მოჯაჰედები
*შიიტური რვიანი

## ლიტერატურა
*Kaplan, Robert D. *Soldiers of God: With the Mujahidin in Afghanistan*. Boston: Houghton Mifflin Company, 1990. 
*Weisman, Steven R. "Rebel Rivalry is Hampering Afghan Talks", *The New York Times*, March 1, 1988.
კატეგორია:ავღანეთის ომი (1979-1989)
კატეგორია:ავღანეთი
კატეგორია:ორგანიზაციები ანბანის მიხედვით
სათვალიანი სუსხური

**სათვალიანი სუსხური** () — ფრინველი იხვისებრთა ოჯახისა. რამდენადმე მცირეა ჩვეულებრივ სუსხურზე; მისი სხეულის სიგრძეა 51-58 სმ, მასა დაახლოებით 1630 გ. მამალი ზურგსა და თავზე შეფერილია თეთრად, თვალების გარშემო გააჩნია „სათვალე“ (აქედან სახელი), ნისკარტის ზემოთ მწვანე ფართო ზოლი, ფრთის ბოლოები, კუდი და მუცელი შავია. მდედრი მამრისგან ფართოდ განსხვავდება; შეფერილია მუქი-ყავისფერი ბუმბულით. იშვიათი, ფრაგმენტულად გავრცელებული სახეობაა. ბინადრობს ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ტუნდრაში; ციმბირში, ჩრდილოეთ ამერიკის სანაპიროებსა და სხვ. ზამთარში ინაცვლებს უფრო სამხრეთით, მაგალითად ბერინგის ზღვა. ბუდობს ალასკისა და ჩრდილო-დასავლეთ ციმბირის სანაპიროებზე. სხვა სუსხურების მსგავსად იკვებება მოლუსკებით, რისთვისაც ყვინთავს ზღვის ფსკერზე. აგრეთვე საკვებად იყენებს კიბოსნაირებს, მწერებსა და მათ ლარვებს, ბალახის ყლორტებს და თესლს, კენკროვნებს. გამრავლების სეზონი მაის-ივნისში იწყება. დედალი დებს 4-5 კვერცხს. ინკუბაცია 24 დღე-ღამე გრძელდება. ბარტყები მუქი-ყავისფერი ღინღლით არიან შეფერილნი. 50-53 დღისანი ფრთიანდებიან.

## ლიტერატურა 
* C. Carboneras 1992. Family Anatidae (Ducks, Geese and Swans) in del Hoyo, J., Elliott, A., & Sargatal, J., eds. Vol. 1. // Путеводитель по птицам мира = Handbook of the birds of the world. — Barcelona: Lynx Edicions, 1992. — ISBN 84-96553-42-6.
* John Gooders, Trevor Boyer. Ducks of Britain and the Northern Hemisphere. — London: Collins & Brown, 1997. — С. 108-111. — ISBN 1855855704. 
* Derek A. Scott, Paul M. Rose. Атлас популяций утиных в Африке и западной Евразии = Atlas of Anatidae populations in Africa and Western Eurasia. — Wetlands International, 1996. — С. 193-197. — 336 с. — ISBN 1 900442 09 4. 
* Г. П. Дементьев, Н. А. Гладков. Птицы Советского Союза. — Советская наука, 1953. — Т. 4. — С. 538—541. — 635 с. 

კატეგორია:სუსხურები
მერი ავიძბა

მინი
**მერი ხაფიზის ასული ავიძბა** (; დ. 24 იანვარი, 1917, სოხუმი, რუსეთის იმპერია — გ. 5 დეკემბერი, 1986, სოხუმი, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ) — პირველი აფხაზი მფრინავი ქალი, ბელორუსიის მე-2 ფრონტის, მე-4 საჰაერო არმიის,  46-ე გვარდიის ღამის ავიაციის შტურმანი, გვარდიის ლეიტენანტი. აფხაზეთის ასსრ-ის VII-XI მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

## ბიოგრაფია
დაიბადა 1917 წელს ქალაქ სოხუმში. 1933 წელს დაამთავრა აფხაზური სკოლის 7 კლასი. 1935 წელს შევიდა სრულიად საკავშირო ლენინური კომკავშირის რიგებში. შევიდა ბატაისკის ბარანოვის სახელობის სამწლიან საავიაციო-საფრენოსნო სკოლაში, რომელიც წარჩინებით დაამთავრა 1938 წელს. სოხუმის აეროკლუბში მისი მასწავლებელი იყო ვიქტორ არგუნი, რომელიც მუშაობდა საფრენოსნო ნაწილის უფროსად. ერთი წლის განმავლობაში მუშაობდა მფრინავ-ინსტრუქტორადსოხუმის აეროკლუბში. 1939 წელს გახდა ლენინგრადის სამხედრო-სამედიცინო აკადემიის კურსანტი.  

მეორე მსოფლიო ომის დაწყების წინ ჩაირიცხა ლენინგრადის კიროვის სახელობის სამხედრო-სამედიცინო აკადემიაში. ჯანმრთელობის გამო ის სწავლას თავს ანებებს და ამის დამიუხედავად ჩაეწერა მოხალისედ წითელ არმიაში და 122-ე ავიაჯგუფის, ავიასკოლის მფრინავი გახდა. მსახურობდა კავშირგაბმულობის ცალკე ესკადრილიაში. 1942 წლის დეკემბრიდან გერმანიის დამარცხებამდე, სწავლება გაიარა პერმის ავიასკოლაში. იგი იბრძოდა ჩრდილო-კავკასიის მე-4 საჰაერო არმიის შემადგენლობაში, მე-4 უკრაინის და მე-2 ბელორუსიის ფრონტებზე. ოპერაცია „ბაგრატიონის“ შესრულების შემდეგ, მერი ავიძბა იბრძოდა ბელორუსიის მე-2 ფრონტზე. ერთ-ერთ სამხედრო გაფრენაზე, მისი თვითმფრინავი მტრის მიერ იქნა დაზიანებული და გაუჭირდა აეროდრომამდე მიღწევა. მან მიიღო მონაწილეობა კავკასიის დაცვაში და ყირიის, ბელორუსიის, პოლონეთის განთავისუფლებაში. აგრეთვე გერმანიის ტერიტორიის დაბომბვაში. 1944 წელს, გადავიდა სხვა საავიაციო პოლკში. საომარი ქმედებების დროს, მერი ავიძბამ შეასრულა 477 საბრძოლო აფრენა და ჰაერში გაატარა 1000 საათი, ხოლო მტერზე 63 000 კილოგრამი ბომბი ჩამოაგდეს. ომის შემდგომ, საომარი მოქმედედების დროს მიღებული ტრავმის გამო, პარალიზებულ იქნა, ხოლო 7 წლის შემდეგ ჩაუტარდა წარმატებული ოპერაცია. პენსიაზე მყოფი, მერი ავიძბა ცხოვრობდა საზოგადოებრივი ცხოვრებით, იგი არჩეულ იქნა აფხაზეთის უზენაესი საბჭოს დეპუტატად ახალგაზრდებს შორის. ატარებდა დიდ პატრიოტულ აღმზრდელობით მუშაობას. 

იყო აფხაზეთის ასსრ-ის VII-XI მოწვევეის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

გარდაიცვალა 1986 წელს, სოხუმში, აფხაზეთში.

## ჯილდოები და მედლები
დაჯილდოვებული იყო:
*I ხარისხის სამამულო ომის ორდენი;
*II ხარისხის სამამულო ომის ორდენი;
*მედლებით;
*აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის სიგელით.

## ლიტერატურა
*გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №235 (12351), 6 დეკემბერი, 1986

## რესურსები ინტერნეტში
* მერი ავიძბა

## სქოლიო
კატეგორია:აფხაზი მფრინავები
კატეგორია:დაბადებული 24 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1917
კატეგორია:გარდაცვლილი  5 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1986
კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის VIII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
მერი
ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ფერისცვალების ტაძარი

**ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ფერისცვალების ტაძარი** () — დანგრეული მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლში. დაარსებულია 1830 წელს. გააუქმეს და დაანგრიეს 1918 წელს. ეკლესია მიეკუთვნებოდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## ისტორია 
პირველი ტაძარი, რომელიც ააგეს კრემლის ფერისცვალების ტაძრის ადგილზე, ააშენეს ძალიან მალევე ნიჟნი-ნოვგოროდის დაარსებისთანავე. ეს იყო ეკლესია უფლის ფერიცვალების სახელზე, რომელიც ააგო ვლადიმირის დიდმა მთავარმა იური ვსევოლოდის ძემ 1225-1227 წლებში. ვლადიმირის დიდი სამთავროსაგან ნიჟნი-ნოვგოროდის სამთავროს გამოყოფის შემდეგ მისმა მთავარმა კონსტანტინე ვასილის ძემ მის ადგილზე ააგო დიდი საკათედრო ტაძარი, რომელიც ასევე ფერისცვალების სახელობის იყო. იგი აკურთხეს 1352 წელს. სუზდალიდან აღნიშნულ ეკლესიაში გადააბრძანეს მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატი, რომელიც დაიწერა საბერძნეთში. 1377 და 1378 წლებში ეკლესია ძლიერ დააზარალა თათართა თავდასხმებმა, თუმცა მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატი დროებით ევაკუირებული იყო და თავდასხმებს გადაურჩა. 1380-იან წლებში ნიჟნი-ნოვგოროდის დიდმა მთავარმა ტაძარი განაახლა.

XVII საუკუნეში მეფე მიხეილ თევდორეს ძემ და მისმა მამამ, პატრიარქმა ფილარეტმა, მეორე სახალხო აჯანყების ორგანიზებისათვის ნიჟნი-ნოვგოროდელიბისადმი მადლიერების გამო, რომლის დროსაც გაათავისუფლეს მოსკოვი, ხაზინიდან გამოყვეს თანხა ახალი ტაძრის მშენებლობისათვის, რადგან ძველი ტაძარი ამ დროისათვის საკმაოდ დაძველებული იყო. სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ცნობილი ხუროთმოძღვარი ლავრენტი ვოზოულინი. ეკლესია ააშენს მოსკოვის მიძინების ტაძრის მსგავსად. ძველი ეკლესია ახალთან ერთად იდგა კიდევ 40 წელი. 1672 წელს ძველი ტაძრიდან ახალში გადაიტანეს ნიჟნი-ნოვგოროდის თავადებისა და მათი ცოლების საფლავები, ასევე ეროვნული გმრის კუზმა მინინის ცხედარი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Информация о Спасо-Преображенском соборе на сайте Государственной архивной службы Нижегородской области
* Несохранившиеся церкви и соборы Нижегородского кремля  на портале «Нижегородские музеи»
* Информация о храме в открытой православной энциклопедии «Древо»

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ეთერ თათარაიძე

**ეთერ თათარაიძე** (დ. 15 მარტი, 1956, ზემო ალვანი, ახმეტის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოეტი, პედაგოგი, ფოლკლორისტი.

## ბიოგრაფია 
ეთერ თათარაიძემ 1984 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 

1998 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: „დემონოლოგიური გადმოცემები აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში“. 

მუშაობდა პედაგოგად, თბილისის მე-6 და 53-ე სკოლებში (1984-1999).

1985-2005 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში უძღვებოდა ლექციების კურსს ზოგად ფოლკლორისტიკაში. 

2004 წლიდან, ხელმძღვანელობს საქართველოს ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრის ზეპირსიტყვიერების მიმართულებას.

ეთერ თათარაიძის ლექსები თარგმნილია ინგლისურ და იტალიურ ენებზე.

## წიგნები 
* *ორი, სამი, ოთხი* (პოეტური მინიატურები), გამომცემლობა „მერიდიანი“, 2018
* *დემონოლოგიური თქმულებები* (მონოგრაფია), თბილისი, ინტელექტი, 2016 
* *დევიღუპეთ!* (პროზაული კრებული), რედაქტორი ამირან არაბული, ნახატი გარეკანზე თენგიზ მირზაშვილის, გარეკანის დიზაინერი თეონა ჭანიშვილი, თბილისი, ინტელექტი, 2016
* *ჩიტ რო იძახს, წიავ* (ლექსები), თბილისი, საუნჯე, 2012
* *100 ლექსი*, თბილისი, ინტელექტი, 2011
* *ავაგე ეკლესიები* (თანაავტორი), თბილისი, 2010
* *აღათო = Agato*, თუში ქალ-ვაჟის სიყვარულის ისტორია, თბილისი, უნივერსალი, 2009
* *მამამა ღმერთს ჩამაჰყარა სახელი*, გულქან რაზიკაშვილის ნაამბობი, თბილისი, ეროვნული მწერლობის გამომცემლობა, 2008
* *ჩამომიარ საწუთრომ...* (ლექსები), თბილისი, ლომისი, 1998
* *მოთხრობები*, ავტორები: ზაზა ენუქიძე, ეთერ თათარაიძე, ირაკლი (შმაგი) დოლიძე; თბილისი, ივერია, 1990
* *მთვარის ნალი* (ლექსები), თბილისი, მერანი, 1988
* ''იმედის გვირილა'ო'' (ლექსები), წინასიტყვაობის ავტორი ვახუშტი კოტეტიშვილი, თბილისი, ნაკადული, 1979

## პრემიები და ჯილდოები 
* წიგნისთვის „მამამა ღმერთს ჩამაჰყარა სახელი” (ვაჟა-ფშაველას შესახებ) მიენიჭა პარიზის ქართულ-ევროპული ინსტიტუტის ილია ჭავჭავაძის სახელობის პრემია (1991)
* კრებულისთვის „შენდობით მომიხსენიეთ” (ამირან არაბულის თანაავტორობით) — ლიტერატურული პრემია „საბა” (2008).
* ღირსების ორდენი (2007).

## შეფასება 
ეთერ თათარაიძის შესახებ ერთ-ერთ ინტერვიუში ცნობილი მხატვარი თენგიზ მირზაშვილი (ჩუბჩიკა) ასე პასუხობდა მიხო მოსულიშვილს:
.

ფილოლოგი და პოლიტიკოსი ლევან ბერძენიშვილი აღნიშნავს:
.

## ლიტერატურა
* ქართული მწერლობა, თბ., 2011. — გვ. 112.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* თათარაიძე ეთერ 
* ეთერ თათარაიძე
* „მარტო შენ გეტყვი, ეთერო...“
* ეთერ და ლელა თათარაიძეების ვარსკვლავი

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1956
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
კატეგორია:ქართველი პოეტები
კატეგორია:ქართველი ფოლკლორისტები
კატეგორია:საბას პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:მწერალი ქალები
კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კახეთის მატარებელი (ფილმი)

***კახეთის მატარებელი*** — ლალი კიკნაველიძის 2019 წლის ქართული დრამა, რომელიც ეფუძნება არჩილ ქიქოძის ამავე სახელწოდების მოთხრობას. სცენარის ავტორები არიან ლალი კიკნაველიძე, არჩილ ქიქოძე, მიხო მოსულიშვილი.

## სიუჟეტი 
მიშა გზასაცდენილი შვილის დაკარგვის გამო დანაშაულის გრძნობით დამძიმებული ცხოვრობს. მას პოლიციელები დაღუპული შვილის ნაძარცვის შენახვას ედავებიან და სასტიკად სცემენ. 

ნიკო ფიროსმანის ნახატთან „კახეთის მატარებელი“ შეხება მიშასთვის უკან დაბრუნების, მონანიების, შვილისადმი სიყვარულის აღიარების შესაძლებლობა ხდება.

## როლებში
## პრიზები
* მესტიის მოკლემეტრაჟიანი და მთის ფილმების პირველი საერთაშორისო კინოფესტივალის პრიზი მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის ფილმში „კახეთის მატარებელი“ მიენიჭა მიხეილ გომიაშვილს, 2021

## რესურსები ინტერნეტში
* კახეთის მატარებელი 
* კახეთის მატარებელი • Kakhetian Train
* „კახეთის მატარებლის“ ვიდეოანონსი
* Kakhetian Train (2019)

## სქოლიო
კატეგორია: ქართულენოვანი ფილმები
კატეგორია:2019 წლის ფილმები
კატეგორია: დრამატული ფილმები
კატეგორია:2019 წლის ქართული ფილმები
ივერია-სოფრონის უდაბნო

**ივერია-სოფრონის უდაბნო** () — დედათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის არზამასის რაიონის სოფელ კავაქსაში. დაარსებულია XIX საუკუნეში. ეკლესია მიეკუთვნებოდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

მონასტრის სახელწოდება მომდინარეობს ივერიის ღვთისმშობლის ხატისა და ადგილობრივი მორჩილი ბერის სოფრონის სახელისაგან, რომელმაც დააარსა უდაბნო. ბერი სოფრონი 1921 წელს აღნიშნულ უდაბნოში გარდაიცვალა.

## ისტორია 
ივეროა-სოფრონის უდაბნო დააარსა XIX საუკუნის დასასრულს არქიმანდრიტმა სოფრონმა (სმირნოვი), რომელიც იმჟამად იყო არზამასის ვისოკოგორის უდაბნოს წინამძღვარი.

სასულიერო კონსისტორიის ბრძანებით 1907 წლის 16 ნოემბრიდან არქიმანდრიტმა სოფრონმა დატოვა ვისოკოგორის უდაბნოს წინამძღვრის პოსტი და 1908 წლის დასაწყისიდან დასახლდა ტყიან უდაბნოში. ბერთან ერთად ვასახლდა მისი ოთხი მორჩილი, ცოტა მოშორებით კი ააგეს კარის ეკლესიის შენობა სავაც ცხოვრობდა 12 გოგონა, ძირითადად მისი სულიერი შვილები, რომლებიც შემდეგ გახდნენ უდაბნოს მსახურები. 

1908 წლის 26 ივლისს, შედგა ტაძრის კურთხევა იესო ქრისტეს ჯოჯოხეთში მისვლის სახელზე. 

1921 წელს ბერი სოფრონის გარდაცვალების შემდეგ, არზამასის ეპისკოპოსმა მიხეილმა აქ ოფიციალურად დააარსა ივერია-სოფრონის თემი, ივერიის ღვთისმშობლის ხატის პატივსაცემად. აღნიშნული უდაბნო მოქმედებდა 1929 წლამდე, სანამ არ დახურეს ქვეყნის ხელისუფლებაში მოსულმა ბოლშევიკებმა. 

1990-იანი წლების დასაწყისში, ახლოს მვებარე სოფლების მოსახლეობის ძალებით დაიწყო უდაბნოს აღორძინება. უფოსებმა მიტოვებული სახლები დაშალეს ვა მასალა გადაიტანეს მიტოვებულ მონასტერში.  ააგეს დროებითი ეკლესია, სამლოცველო, ორი სახლი, პირუტყვის სახლი და აბანო, მაგრამ რადგანაც მონასტერში მონაზვნები არ ყოფილან, 1990-ანი წლების ბოლოს აღორძინების პროცესი შენელდა.

2001 წლის ბოლოდან სოფრონის უდაბნოში დასახლდა დედაოების მცირე ჯგუფი, რომელთაც ხელმძღვანელობდა ვლადიმირა ცვეტკოვა. უდაბნოში ამ დროისათვის ცხოვრობდა რამდენიმე დარაჯი და მუშა. 

2002 წლის დეკემბერში ღუმელის მილიდან გაჩნდა ხანძარი, რის შედეგადაც სამლოცველი სახლი მთლიანად დაიწვა.

2003 წელს საფუძველი ჩაუყარეს სავანის ახალ ტაძარს. სანქტ-პეტერბურგელი ხელოსნების ჯგუფმა ააგეს ხის ძელური შენობა ძველ რუსულ სტილში. ტაძარი დააფარეს სახურავი, დაადგეს ორი გუმბათი და დააყენეს ჯვარი, დაამონტაჟეს ფანჯრები და დაიწყეს შიდა სამუშაოები. 

2008 წლის 12 ივლისს უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით ბერი სოფრონი წმინდანად შერაცხეს სვიატოგორსკის ლავრის ჩვიდმეტ წმინდანთან ერთად. სწორედ სვიატოგორსკში დაიწყო სოფრონმა სამონასტრო ცხოვრება. გარკვეული პერიოდის შემდეგ სოფრონის საფლავზე ააგეს ეგვტერი.

უდაბნოს ხშირად სტუმრობენ ადამიანები, მოსალოცად და მონასტრის დებისათვის ფიზიკური დახმარების გასაწევად.

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური ვებგვერდი
* ივერია-სოფრონის უდაბნო   
* ოფიციალური გვერდი

კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
ზეთისხილის რტო

2018 წლის 20 იანვარს, თურქეთის შეიარაღებულმა ძალებმა დაიწყეს სამხედრო ოპერაცია კოდური სახელწოდებით **ზეთისხილის რტო** (), რომლის მიზანი არის ქურთების მიერ კონტროლირებადი აფრინის და თელ-რიფათის რაიონების, ქურთი ტერორისტებისგან გასუფთავება. ოპერაცია მიმართულია ქურთების მეთაურობით მოქმედი დემოკრატული კავშირის პარტიის, მისი შეიარაღებული ფრთის, კერძოდ სახალხო დამცველთა გაერთიანებისა (YPG) და სირიის დემოკრატიული ძალების (SDF) წინააღმდეგ, რომლებიც ბოლო დრომდე აკონტროლებდნენ აფრინს.

## სქოლიო
კატეგორია:სირიის ომები
კატეგორია:სირიის სამოქალაქო ომი
ნიჟნი-ნოვგოროდის ჯვართამაღლების მონასტერი

**ნიჟნი-ნოვგოროდის ჯვართამაღლების მონასტერი** () — დედათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდში. დაარსებულია XIV საუკუნეში. ეკლესია მიეკუთვნებოდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## ისტორია 
1355 და 1365 წლებში ნიჟნი-ნოვგოროდისა და სუზდალის მთავარის ანდრეი კონსტანტინეს ძის მეუღლემ ანასტასიამ (სქემაში - თეოდორა) ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლთან დააარსა ზაჩატევის მონასტერი. 1478 წელს ნოვგორდში ლაშქრობის დროს ივანე III-მ  იძულებით გადააყენა თანამდებობიდან ქალაქის მმართველი მართა ბორეცკაია.

1685 წლისა და 1715 წლების ხანძარმა ძველი ხის მონასტერი სრულიად გაანადგურა. რის გამოც XVIII საუკუნის შეუა წლებში ეპისკოპოსმა დიმიტრი სეჩენოვმა ბერ-მონაზვნები გადაიყვანა პროისხოჟდენის დედათა მონასტერში, რომელიც მდებარეობდა ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის გეორგიევსკის კოშკსა და ამავე სახელწოდების ეკლესიას შორის. აქვე ნიჟნი-ნოვგოროდის მთავარეპისკოპოსმა პიტირიმმა გადაიყვანა აღდგომის ტაძრის თემი, რომელიც კრემლის ნიკოლსკის კოშკი იმყოფებოდა. საერთო ჯამში, 1764 წლის საეკლესიო რეფორმის პერიოდში ნიჟნი-ნოვგოროდის სამივე დედათა მონასტერი (ზაჩატევის, აღდგომისა და პროისხოჟდენის) გაერთიანდა ერთ მონასტერში. 

1814 წელს მორიგი ხანძრის დროს მონასტერი გადაიტანეს არზამასის (ამჟამად ლიადოვის მოედანი) ტერიტორიაზე და უწოდეს ჯვართამაღლების ეკლესია. ამავე წელს ამოიყვანეს მონასტრის კედლები, სამრეკლო, რვა კორპუსი, სასტუმრო ოთახი. 1814-1823 წლებში ააშენეს ჯვართანაღლების ეკლესია(გადააკეტეს 1848 წელს). 1838 წელს მონასტერთან გაიხსნა გოგონათა სასწავლებელი. 

ოქტომბრის რევოლუციამდე ყოველწლიურად წმინდა შვიდეულის შაბათს იმართებოდა ლიტანიობა ორანკის ღვთისმშობლის მონასტრიდან ჯვართამაღლების ეკლესიაში, ორანკის ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატით, რომელიც ერთ-ერთი ყველაზე პატივსაცემი იყო ნიჟნი-ნოვგოროდში. 

1848 წელს ჯვართამაღლების მონასტერში ირიცხებოდა პირველ კლასში, შტატი 30-დან გაიზარდა და გახდა 100 ადამიანი. 

XIX საუკუნის ბოლოს მონასტერში ცხოვრობდა სქიმ-მონაზონი, 30 მონაზონი და 149 მორჩილი. 1935 წლის წმინდა შვიდეულში  დააპატიმრეს გორკისა და არზამასის მიტროპოლიტი ევგენი (ზერნოვი). 1935 წლის 19 აგვისტოს გორკის საოლქო აღმასკომმა მიიღო გადაწყვეტილება ჯვართამაღლების მონასტრის დანგრევამდე ლიკვიდაციის შესახებ. საბჭოთა პერიოდში მის შენობა გამოიყენებოდა საწყობებად, კანტორად. ეკლესიაში გახსნეს სამართებლების ქარხანა.

ჯვართამაღლების ტაძარი აღადგინეს 1995 წელს. 2004 წლის 25 მარტს წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით კვლავ ჩამოყალიბდა ჯვართამაღლების დედათა მონასტერი. ამავე წლის 18 აგვისტოს ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა დივეევოს მონასტრის მონაზონი ტატიანა (გაჟუ). 2005 წლის 26 სექტემბერს მონასტრის უფროსმა მღვდელმა შეასრულა სამრეკლოს კურთხევა . სამრეკლოზე დაკიდეს რვა ზარი, რომელთაგან ყველაზე მძიმე იყო 600 კგ.

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XIV საუკუნის ეკლესიები
ლალი კიკნაველიძე

**ლალი კიკნაველიძე** (დ. 12 მაისი, 1969, თბილისი) — ქართველი კინორეჟისორი, სცენარისტი და პროდიუსერი.

## ბიოგრაფია 
დაიბადა 1969 წლის 12 მაისს, თბილისში.

1991 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფილოლოგიისა და კინოდრამატურგიის ფაკულტეტები.

1998-2003 წლებში სწავლობდა საქართველოს შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში, კინო-ტელე რეჟისურის სპეციალობით.

2002-2006 წლებში მუშაობდა საქართველოს შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ასევე საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის ინსტიტუტში, სარეჟისორო ჯგუფის რეჟისორის ასისტენტად. 2003 წლიდან იყო პირველი კლასიკური გიმნაზიის დამდგმელი რეჟისორი.

2008 წლიდან არის შემოქმედებითი საწარმოო გაერთიანება „ლირა ფროდაქშენის“ დამფუძნებელი და დირექტორი.

2015 წელს შემოქმედებითი საწარმოო გაერთიანება „ლირა პროდაქშენის“ ბაზაზე, ლალი კიკნაველიძის, როგორც პროდიუსერისა და კინორეჟისორის მონაწილეობით, მიხო მოსულიშვილმა საკუთარი რომანის „დიდი ძუ დათვი“ მიხედვით შექმნა სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმის სცენარი, რომელიც ერთ-ერთი გამარჯვებული გახდა საქართველოს კინემატოგრაფიის ეროვნული ცენტრის, საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს და ქართული წიგნის ეროვნული ცენტრის ერთობლივი პროექტის „21-ე საუკუნის ქართული ლიტერატურული ნაწარმოების მიხედვით სცენარის შექმნის კონკურსში“ (საექსპერტო კომისიის წევრები: ლევან ბერძენიშვილი, ნანა ჯორჯაძე, ვაჟა გიგაშვილი, ლევან თუთბერიძე, დავით ჩუბინიშვილი, ლელა ოჩიაური, დავით გაბუნია, მანანა ანასაშვილი).

კანის ფესტივალის ექსპერტები იზაბელ ფოვიე და ნიკოს პანაიოტოპულოსი ამ კონკურსში გამარჯვებული პროექტების ავტორებთან ერთად მუშაობდნენ სცენარების განვითარებაზე.

2016 წელს ნორვეგიის ქალაქ ჰაუგესუნდის ინტერნაციონალური კინოფესტივალის კოორდინატორის ოისტეინ ეგეს (Øystein Egge) შერჩევის შემდეგ, კინოპროექტი „დიდი ძუ დათვი“ ლალი კიკნაველიძის, როგორც პროდიუსერის მიერ წარდგენილი იყო ნორდიკის ერთობლივი პროექტების ბაზრობაზე

ლალი კიკნაველიძის სხვა პროექტებიც და ფილმებიც აქტიურად მონაწილეობს საერთაშორისო ფესტივალებში, კინო მარკეტებსა და ტრენინგ-პროგრამებში.

ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.

## ფილმოგრაფია
### რეჟისორი
* *კახეთის მატარებელი* (მხატვრული), 2018
* *No. 25 Symphony*, 2012
thumb|right|ფილმის „კახეთის მატარებლის“ პოსტერი, 2019
### სცენარის ავტორი
* *კახეთის მატარებელი* (მხატვრული), 2018
* *განდეგილი* (ანიმაციური), 2011
* *ვაკუუმი* (ანიმაციური), 2009

### პროდიუსერი
* *კახეთის მატარებელი* (მხატვრული), 2018
* *ჯინო* (ანიმაციური), 2017
* *განდეგილი* (ანიმაციური), 2011
* *ვაკუუმი* (ანიმაციური), 2009

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* ლალი კიკნაველიძე ეროვნულ ფილმოგრაფიაზე
* 
* ქართული პროექტი ევროპული კოპროდუქციისა და დაფინანსების ფორუმზე

## სქოლიო
კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები
კატეგორია:ქართველი სცენარისტები
კატეგორია:ქართველი კინოპროდიუსერები
კატეგორია:დაბადებული 1969
კატეგორია:დაბადებული 12 მაისი
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ლალი
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
პატარა ბატასინი

**პატარა ბატასინი** () — ფრინველი იხვისებრთა ოჯახისა. მონოტიპური გვარის წარმომადგენელია. შუალედური სახეობაა ბატასინსა და კოკონას შორის. კარგად ცურავს და ყვინთავს. მცირე ზომის ფრინველია. მისი სხეულის სიგრძეა 38-44 სმ, მამლის წონაა 510-935 გ, დედლისა 500-680 გ. მამრი შეფერილია თეთრი ბუმბულით, ზურგი შავი აქვს, თვალის გარშემო გააჩნია შავი ლაქა, კისერზე იმავე ფერის „საყელო“. მდედრი მთლიანად ნაცრისფერ-შავია, თავი ყავისფერი, კისრის ზედა ნაწილი თეთრი. ბუდობს ჩრდილოეთ და საშუალო ტაიგისა, ტყეტუნდრის წყალსატევებში სკანდინავიიდან დასავლეთით ანადირის აუზის აღმოსავლეთ ნაწილამდე, კამჩატკამდე, ოხოტის ზღვის სანაპირომდე, ჰოკაიდომდე. იზამთრებს ბუდობის ადგილებიდან სამხრეთით. მიგრირებს შავი, ბალტიის, კასპიის ზღვებისკენ, ვადენზეესკენ, აგრეთვე მისი გამოზამთრების ადგილებია პაკისტანი, ჩინეთი, იაპონიის კუნძულები, საფრანგეთი, ინგლისი, ალჟირი, ტუნისი, ეგვიპტე, ერაყის ცენტრალური ნაწილი. ბუდეს ხეებზე იკეთებს, მიწიდან 10 მ-ის სიმაღლეზე. მასში დებს 5-11 (ძირითადად 7-9) მოთეთრო, ზოგჯერ მოყვითალო კვერცხს. ინკუბაცია 26-28 დღე-ღამე გრძელდება. ფრთიანდებიან 10 კვირის ასაკში. იკვებებიან ძირითადად სხვადასხვა სახის უხერხემლოებით, აგრეთვე თევზითა და ამფიბიებით. სიცოცხლის მაქსიმუმი ევროპაში დაფიქსირდა ნიდერლანდებში (10 წელზე მეტი).

## ლიტერატურა 
* C. Carboneras 1992. Family Anatidae (Ducks, Geese and Swans) in del Hoyo, J., Elliott, A., & Sargatal, J., eds. Vol. 1. // Путеводитель по птицам мира = Handbook of the birds of the world. — Barcelona: Lynx Edicions, 1992. — ISBN 84-96553-42-6.
* James F. Clements. The Clements Checklist of Birds of the World. — Cornell University Press, 2007. — 843 с. — ISBN 0801445019. 
* John Gooders, Trevor Boyer. Ducks of Britain and the Northern Hemisphere. — London: Collins & Brown, 1997. — С. 153-156. — ISBN 1855855704. 
* Paul A. Johnsgard. Ducks, Geese, and Swans of the World. — Lincoln and London: University of Nebraska Press, 1978. — ISBN 978-0-8032-0953-4. 
* Janet Kear. Vol. 2 // Ducks, Geese, and Swans. — USA: Oxford University Press, 2005. — 930 с. — ISBN 0198546459. 
* Killian Mullarney, Lars Svensson, Dan Zetterström, Peter J. Grant. Птицы Европы = Birds of Europe. — United States: Princeton University Press, 2000. — С. 60. — 400 с. — ISBN 978-0-691-05054-6. 
* Derek A. Scott, Paul M. Rose. Атлас популяций утиных в Африке и западной Евразии = Atlas of Anatidae populations in Africa and Western Eurasia. — Wetlands International, 1996. — С. 222-224. — 336 с. — ISBN 1 900442 09 4. 

## სქოლიო 
კატეგორია:პატარა ბატასინები
კატეგორია:ევროპის ფრინველები
ერიკ ბერნშტეინი

**ერიკ ადოლფის ძე ბერნშტეინი** (დ. 1866 — გ.  19 იანვარი, 1932, ბერლინი) —  გერმანელი  პედაგოგი, საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
ერიკ ადოლფის ძე ბერნშტეინი დაიბადა 1866 წელს. ეროვნებით იყო გერმანელი. უმაღლესი განათლება საზღვარგარეთ მიიღო; პროფესიით პედაგოგი. 1917 წლიდან იყო საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი. 1918 წელს, ამიერკავკასიის სეიმმა გერმანიაში წარმომადგენლად გაგზავნა. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო მომარაგების კომისიის წევრი და საბიუჯეტო-საფინანსო კომისიის მდივანი. 

1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ დატოვა საქართველო და ცხოვრობდა გერმანიაში. გარდაიცვალა 1932 წლის 19 იანვარს, ბერლინში. 22 იანვარს ცხედარი დაწვეს ვედინგის კრემატორიუმში.

## ლიტერატურა
* *ირაკლი ხვადაგიანი*,  საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია.   გვ. 175, თბ., 2016,

კატეგორია:დაბადებული  1866
კატეგორია:გარდაცვლილი  19 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1932
კატეგორია:ბერლინში გარდაცვლილები
აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ადმინისტრაცია

**აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ადმინისტრაცია** () — უწყება, რომელიც პასუხისმგებელია აზერბაიჯანის პრეზიდენტის კონსტიტუციური მოვალეობის შესრულებაზე. 1995 წლიდან ადმინისტრაციის ხელმძღვანელია რამიზ მეჰდიევი. ადმინისტრაციის სათაო ოფისი მდებარეობს ქალაქ ბაქოში.

## ადმინისტრაცია 
ადმინისტრაციის მოვალეობაა განახორციელოს პრეზიდენტის კონსტიტუციური უფლებამოსილება. თავის მხრივ, პრეზიდენტი ქმნის ადმინისტრაციას და ნიშნავს ხელმძღვანელს. ადმინისტრაციის მოვალეობაში შედის კანონპროექტების მომზადება, რომელიც წარდგენილი იქნება მილი მეჯლისში, ასევე პრეზიდენტის ბრძანებულებების, მიმართვებისა და სხვა დოკუმენტების მომზადება. ადმინისტრაცია ასევე აკვირდება და ამოწმებს პრეზიდენტის კანონების, ბრძანებების შესრულებასა და შესაბამის ანგარიშებს წარუდგენს მას. გარდა ამისა ადმინისტრაციამ უნდა უზრუნველყოს პრეზიდენტის ურთიერთქმედება პოლიტიკური პარტიებიებთან, სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციებთან, პროფესიულ და შემოქმედებით კავშირებთან, აგრეთვე სამთავრობო უწყებებთან და უცხო სახელმწიფოს თანამდებობის პირებთან, ადგილობრივ და უცხოურ პოლიტიკურ და საზოგადო მოღვაწეებთან და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან. ადმინისტრაციაში მოქმედებს წერილების სექტორი, რომელიც აანალიზებს ყველა შემავალ წერილსა და მიმართვას. შემდგომ აგზავნის ადმინისტრაციის ან საჯარო ხელისუფლების შესაბამის სამსახურებში. წერილებისა და მიმართვების ყველაზე მნიშვნელოვანი ინფორმაცია შედის სხვადასხვა ანგარიშებში და გადაეცემა პრეზიდენტს. პრეზიდენტისა და ადმინისტრაციის საქმიანობის მატერიალურ, ტექნიკურ და ფინანსურ მხარდაჭერას ახორციელებს პრეზიდენტის საქმეთა დეპარტამენტი.

## შტაბ-ბინა 
საპრეზიდენტო ადმინისტრაცია მდებარეობს აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში, ისტიგლალიეთის ქუჩაზე. შენობას, რომელშიც ადმინისტრაცია მდებარეობს, ეწოდება საპრეზიდენტო სასახლე. ადმინისტრაციულ შენობაში მდებარეობს ადმინისტრაცია და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის საქმეთა დეპარტამენტი.

## ადმინისტრაციის სტრუქტურა 
* ეკონომიკური პოლიტიკის საკითხებში სახელმწიფო მრჩეველის სამსახური
* სახელმწიფო მრჩეველის სამსახური ეროვნულ უმცირესობებთან და რელიგიურ ორგანიზაციებთან სტრუქტურებთან მუშაობის შესახებ
* აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის სამდივნო
* აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის პრესს-სამდივნო
* აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის პროტოკოლის სამსახური
* სამართალდამცავ ორგანოებთან მუშაობის განყოფილება
* კანონმდებლობისა და სამართლებრივი ექსპერტიზის განყოფილება
* ჰუმანიტარული პოლიტიკის განყოფილება
* საგარეო ურთიერთობების დეპარტამენტი
* რეგიონული მთავრობისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოებთან მუშაობის განყოფილება
* სოციალური და პოლიტიკური საკითხების განყოფილება
* პოლიტიკური ანალიზისა და ინფორმაციის განყოფილება
* სახელმწიფო კონტროლის დეპარტამენტი
* ეკონომიკური პოლიტიკის საკითხების დეპარტამენტი
* საკადრო განყოფილება
* დოკუმენტებთან მუშაობისა და მოქალაქეების განაცხადებებთან მუშაობის განყოფილება
* პუბლიკაციებისა და თარგმანის განყოფილება
* აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის საქმეთა დეპარტამენტი

## იხილეთ აგრეთვე 
* აზერბაიჯანის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი
* აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კონსტიტუცია
* აზერბაიჯანის პოლიტიკა
* აზერბაიჯანის მილი მეჯლისი

## რესურსები ინტერნეტში 
* აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ოფიციალური საიტი

## სქოლიო 
კატეგორია:აზერბაიჯანი
კატეგორია:აზერბაიჯანის მთავრობა
ანდრონიკე III

საკუთარი სახელი **ანდრონიკე III** შეიძლება აღნიშნავდეს:
* ანდრონიკე III პალეოლოგოსი (1297–1341) — ბიზანტიის იმპერატორი 1328–1341 წლებში.
* ანდრონიკე III კომნენოსი (1310–1332) — ტრაპიზონის იმპერატორი 1330–1332 წლებში.