open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
კარავაჯისტები

მინი|„მარსი სჯის კუპიდონს“  ბართოლომეო მანფრედის მიერ (1582-1622)
**კარავაჯისტები ** —  მე-16 საუკუნის იტალიელი ბაროკოს მხატვრის კარავაჯოს სტილისტური მიმდევრები. მისი ზეგავლენა ახალ ბაროკოს სტილზე, რომელიც მანერიზმიდან მომდინარეობდა, შორსმჭვრეტელი იყო. კარავაჯოს არასოდეს დაუარსებია სახელოსნო, როგორც სხვა მხატვრების უმეტესობას გაუკეთებია, აქედან გამომდინარე არ ჰქონია სკოლა რომ მისი ხატვის ტექნიკა გაევრცელებინა. არც ოდესმე გადმოუცემია ფილოსოფიური მიდგომა მისი ხელოვნების, ფსიქოლოგიური რეალიზმის მიმართ, რომელიც გამომდინარეობს მხოლოდ მისი გადარჩენილი ნამუშევრებიდან. მაგრამ ის პირდაპირ ან არაპირდაპირ ჩანს რუბენსის, უუზეპე დე რიბერას, ბერნინისა და რემბრანდტის ნამუშევრებში. სიცოცხლისას ცნობილი კარავაჯო მისივე გარდაცვალების შემდეგ თითქმის სრულიად დაივიწყეს. მის მიმდევრებს მიაკუთვნეს მრავალი მისი ნამუშევარი, როგორიცაა „*ქრისტეს აღება“, *რომელიც დანიელ მხატვარს გერიტ ვან ჰონთორსთს ეკუთვნოდა 1990 წლამდე. მხოლოდ მე-20 საუკუნეში აღმოაჩინეს მისი მნიშვნელობა დასავლური ხელოვნების განვითარებაში. 1920-იანებში რობერტო ლონგიმ კიდევ ერთხელ განათავსა ის ევროპულ ტრადიციაში: „რიბერას, ვერმეერს, ლა ტურსა და რემბრანდტს შეიძლება არასოდეს არ ეარსებათ მის გარეშე. დელაკრუა, კურბე და მანეც სრულიად განსხვავებულნი იქნებოდნენ". გავლენიანმა ბერნარ ბერენსონმა განაცხადა: „მიქელანჯელოს გარდა, სხვა არცერთ იტალიელ მხატვარს  არ განუხორციელებია ამდენად დიდი გავლენა“.

## სქოლიო
კატეგორია:ხელოვნების მიმდინარეობები
კატეგორია:ბაროკოს მხატვრობა
ბიჭი ხვლიკის ნაკბენით

**ბიჭი ხვლიკის ნაკბენით** () — იტალიური ბაროკოს ოსტატის — კარავაჯოს მიერ შესრულებული ნახატია. არსებობს მისი ორი ვერსია, ორივე კარავაჯოს ნამუშევრად ითლება. ერთი ფონდაზიონე რობერტო ლონგში, ფლორენციაში ინახება, ხოლო მეორე — ეროვნულ გალერეაში, ლონდონში.

## თარიღი 
ორივე ვერსიაზე ვარაუდობენ, რომ 1594-1596 წლების პერიოდშია დახატული. თუ დავუჯერებთ ხელოვნების ისტორიკოსს, რობერტო ლონგის ნამუშევრები ამ პერიოდის დასაწყისშია შესრულებული, თუ გავითვალისწინებთ, რომ გარკვეული ფერწერული ნიშნები მიგვითითებენ იმაზე, რომ იგი შესრულებულია კარავაჯოს მფარველის, კარდინალ ფრანჩესკო დელ მონტეს სახლში და კარავაჯო არ გადასულა კარდინალის პალაზო მადამაში 1595 წლამდე.

## მოდელის იდენტობა 
როგორც ყველა სხვა კარავაჯოს ადრეული ნამუშევარი, მასზე ბევრი ინფორმაცია სავარაუდოა, ხოლო მოდელის იდენტობას ჯერ კიდევ განიხილავენ. მაიკლ ფრაიდის აზრით ნახატი კარავაჯოს შეფარული ავტოპორტრეტია. ფრაიდი ამტკიცებს, რომ სუბიექტის ერთი ხელის განზე გაწოდება და მეორეს ზემოთ აწევა — მხატვრის პალიტრის დაჭერის მგავსი პოზაა.

## სქოილიო 
კატეგორია:კარავაჯოს ნახატები
კატეგორია:ბაროკოს მხატვრობა
მარიო მინიტი

[მარჯვნივ|მინი|296x296პქ|მინიტი 16 წლის ასაკში, მოდელი კარავაჯოს ნახატის — „[ბიჭი ხილის კალათით|ბიჭი ხილის კალათისთვის“.]]
**მარიო მინიტი** (დ. 8 დეკემბერი, 1577 — გ. 22 ნოემბერი, 1640) — იტალიელი მხატვარი, მოღვაწეობდა სიცილიაში 1606 წლის შემდეგ.

დაიბადა სირაკუზაში, სიცილიაში, რომში 1593 წელს ჩავიდა, სადაც ბაროკოს მხატვრის მიქელანჯელო მერისი და კარავაჯოს მეგობარი, კოლაბორაციონისტი და მოდელი გახდა (1571-1610). მისი პოპულარობა დღეს ძირითადად გამოიხატება მის იდენტიფიკაციაში, ან შემოთავაზებულ იდენტიფიკაციაში, როგორც კარავაჯოს ადრეული ნამუშევრების მოდელი, როგორებიცაა „ბიჭი ხილის კალათით“, „მკითხავი“, „მუსიკოსები“, „ბიჭი ხვლიკის ნაკბენით“ (სავარაუდო), „ბახუსი“, „მებარბითე“, „წმინდა მათეს ძახილი“ და „წმინდა მათეს წამება“.

იგი, როგორც მოდელი, აღარ ჩანს 1600 წლიდან, როდესაც გადმოცემის მიხედვით იგი დაქორწინდა, მაგრამ შესაძლოა კარავაჯოსთან და რამდენიმე სხვა ადამიანთან ერთად 1606 წელს მოხვდა ქუჩის ჩხუბში, რამაც რანუჩიო ტომასონის სიკვდილი გამოიწვია კარავაჯოს ხელებში — მისი ბიოგრაფი აღნიშნავს, რომ იგი სილიციაში დაედევნა მკვლელს, სადაც ან პატიება ითხოვა (რომელიც საბოლოოდ მიენიჭა), ამის შემდეგ ცნობილია, რომ მან შეიფარა კარავაჯო სანამ სიცილაში რჩებოდა 1608-1609 წლებში, როდესაც მისთვის მნიშვნელოვან შეკვეთას — „წმინდა ლუსის დაკრძალვას“ ღებულობდა. სიცილიაში მან დააარსა წარმატებული სახელოსნო, სადაც აწარმოებდა რელიგურ შეკვეთებს. საბოლოოდ, იგი პატივსაცემი ადგილობრივი ბიზნესმენი გახდა მისი ნამუშევრების ბუნების გამო, სადაც ნახატები ერთობლივი ძალისხმევით იყო წარმოებული მოსწავლეებისა და თანაშემწეების დახმარებით. ხშირად რთულია იმის განსაზღვრა, თუ კონკრეტულად რომელი ნამუშევარი, ან ნამუშევრის ნაწილია, მინიტის საკუთარი ხელითაა შესრულებული. ნათელია, რომ სიცილაში იგი იმ გაკვეთილებს ატარებდა, რომლებსაც კარავაჯოსგან სწვლობდა, კერძოდ, დრამატული შუქ-ჩრდილების გამოყენება და ინტენსიური სცენების გამოხატვით, მაგრამ მისი ნამუშევრები (ან მისი სახელოსნოს ნამუშევრები) გაკრიტიკებული იყო  „უსასრულოდ რეციკლირებული მოტივებისა“ და „მლიქვნელური რელიგიური სიუეტების“ გამო. მიუხედავად ამისა, მას დიდი სიმპათია აქვს დამსახურებული სიცილიაში და შესაძლებელია ვისაუბროთ „მინიტის სკოლაზე“ ამ კუნძულის ხელოვნების ისტორიაში.

## სქოლიო 
კატეგორია:ბაროკოს მხატვრობა
კატეგორია:დაბადებული 8 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1577
კატეგორია:გარდაცვლილი 22 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1640
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
ვახტანგ ქარსელაძე

**ვახტანგ ილიას ძე ქარსელაძე** (დ. 21 იანვარი, 1919 — გ. 15 სექტემბერი, 1966) — ქართველი მოჭადრაკე, მწვრთნელი, საქართველოში ქალთა საჭადრაკო სკოლის მესაძირკვლე. სსრკ დამსახურებული მწვრთნელი (1956), საქართველოს სსრ დამსახურებული მწვრთნელი (1957), საქართველოს სსრ დამსახურებული მასწავლებელი (1968).

ვახტანგ ქარსელაძე იყო პიონერთა და მოსწავლეთა რესპუბლიკის სასახლის ჭადრაკის კაბინეტის მასწავლებელი 1947-1966 წლებში. ქარსელაძის მოწაფეები იყვნენ ნონა გაფრინდაშვილი, ნანა ალექსანდრია, ელისო კაკაბაძე, მანანა ტოგონიძე, რომან ჯინჯიხაშვილი, თამაზ გიორგაძე, იური ჩიქოვანი, დავით ჯანოევი, ალექსანდრე ბოკუჩავა და სხვა.

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 21 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1919
კატეგორია:გარდაცვლილი 15 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1966
კატეგორია:ქართველი მოჭადრაკეები
ვ
ნაპოლეონ ქარქაშაძე

**ნაპოლეონ ირაკლის ძე ქარქაშაძე** (დ. 15 მაისი, 1935, სასირეთი, კასპის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი აგროეკონომისტი, საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერების აკადემიის ნამდვილი წევრი (1992), რუსეთის სოფლის მეურნეობის მეცნიერების აკადემიის აკადემიკოსი (1997), იუნესკოს მეცნიერთა საერთაშორისო აკადემიის (აშშ, კალიფორნია) ნამდვილი წევრი (1996). უმაღლესი სკოლის მეცნიერთა საერთაშორისო აკადემიის აკადემიკოსი (1995), ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1983), პროფესორი (1984). 

ნაპოლეონ ქარქაშაძემ დაამთავრა საქართველოს სასწავლო-სამსახური ინსტიტუტის ეკონომიკის ფაკულტეტი (1959). 1964 წლიდან ეწევა სამეცნიერო-პედაგოგიურ საქმიანობას: 1975-1990 წლებში იყო საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტის რექტორი (სოხუმი). 1984 წელს მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია. დაჯილდოებულია საპატიო ნიშნის ორდენითა (1985) და ღირსების ორდენით (1995). 

## ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1935
კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები
კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
ეკა ღაზაძე

**ეკა ღაზაძე** (დ. 13 თებერვალი, 1979) — ქართველი ფინანსისტი, საქართველოს გენერალური აუდიტორის მოადგილე 2017 წლის ოქტომბრიდან 2022 წლის ნოემბრამდე.

## განათლება
*საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი (2001–2003).
*მაგისტრი ინვესტიციების მართვაში (ბრიტიშ პეტროლიუმის და ჩუვენინგის სტიპენდიატი) კაასის ბიზნეს სკოლა, ლონდონის სითის უნივერსიტეტი (2007–2006) საერთაშორისო ეკონომიკური ურთიერთობების მაგისტრი.

## სამუშაო გამოცდილება
საქართველოს საფონდო ბირჟის ფინანსური და საოპერაციო დირექტორი (2017); DCFTA პროექტის საინვესტიციო ექსპერტი (2016); თბილისის აბრეშუმის გზის ფორუმი პროექტის კოორდინატორი, აზიის განვითარების ბანკის კონსულტანტი (2015);  საქართველოს ბანკის  (შემდგომში გალთ & თაგარტი) კვლევების დეპარტამენტის უფროსი (2012–2015); რენესანს კაპიტალის აქციების ანალიტიკოსი ყაზახეთსა და ინგლისში (2007–2012); ევროპის რეკონსტრუქციისა და განვითარების ბანკი — ასოცირებული ბანკირი სათაო ოფისი, 9 თვიანი როტაცია (2006–2007); ფინანსური ანალიტიკოსი (2002–2006); საერთაშორისო სავალუტო ფონდი — სავალუტო ფონდის მრჩეველის ასისტენტი ფინანსთა სამინისტროში (2001–2002);  სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — საგადასახდელო ბალანსის დეპარტამენტის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი (2000–2001). 

ქართულის გარდა ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.

## რესურსები ინტერნეტში
*ეკა ღაზაძე — სახელმწიფო აუდიტის სამსახური

კატეგორია:ქართველი ფინანსისტები
კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები
კატეგორია:დაბადებული 13 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1979
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
დავით გოგიჩაიშვილი (ეკონომისტი)

**დავით გოგიჩაიშვილი** (დ. 18 აგვისტო, 1981) — ქართველი ეკონომისტი, საქართველოს გენერალური აუდიტორის მოადგილე 2017 წლის ოქტომბრიდან 2023 წლის 10 მარტამდე.

## განათლება
*საქართველოს პროფესიონალ ბუღალტერთა და აუდიტორთა ფედერაცია — დიპლომირებულ, სერტიფიცირებულ ბუღალტერთა ასოციაციის პროგრამა (2003-2004);  
*თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი — მაგისტრი, ეკონომიკა (2002-2004); ბაკალავრი, ეკონომიკა (1998-2002);  სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტი — ბაკალავრი, კვების ტექნოლოგია (1998-2002 წლები).

## სამუშაო გამოცდილება
შპს „ქართული ფერმერული ჰოლდინგი“,   თანადამფუძნებელი და გენერალური დირექტორი (2017 წელი);  შპს „ხარება” — დირექტორი  (2017 წელი); ს/ს „თიბისი ბანკი“  — პრობლემური სესხებისა და აქტივების მართვის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი (2011–2016 წლები); კორპორატიული სესხების რეაბილიტაციის განყოფილების უფროსი მენეჯერი (2009-2011 წლები); კორპორატიული ფინანსური ანალიტიკოსი  (2008-2009 წლები) შპს „აგრიკომი“ — ფინანსური დირექტორი (2007-2008 წლები), დირექტორი (2005-2007 წლები); შპს „საქართველოს ინდისტრიული კომპანია“ — ფინანსური მრჩეველი (2006-2007 წლები); შპს „აგროსისტემები“  — მთავარი ბუღალტრის მოადგილე  (2004-2005 წლები); შპს „საქართველოს რკინიგზა“ — ეკონომისტი (2004 წელი).

მშობლიური ქართულის გარდა ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.

## რესურსები ინტერნეტში
*დავით გოგიჩაიშვილი — სახელმწიფო აუდიტის სამსახური

კატეგორია:დაბადებული 18 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1981
კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ჯონ ეტკინსონ გრიმშოუ

**ჯონ ეტკინსონ გრიმშოუ** (; დ. 6 სექტემბერი, 1836 — გ. 13 ოქტომბერი, 1893) — ვიქტორიანული ეპოქის ინგლისელი მხატვარი. ცნობილია, როგორც ქალაქის პეიზაჟების მხატვარი. 

## ბიოგრაფია
ჯონ ეტკინსონ გრიმშოუ დაიბადა 1836 წლის 6 სექტემბერს, ლიდზში. მან ოჯახის წინააღმდეგობის მიუხედავად აირჩია სამხატვრო კარიერა. ფერწერაში სახელი დაიმკვიდრა, როგორც ქალაქის ღამის პეიზაჟების მხატვარმა.

ჯონ ეტკინსონ გრიმშოუ გარდაიცვალა 1893 წლის 13 ოქტომბერს, ტუბერკულოზით და დაკრძალულია ლიდზში.

## გალერეა 

სურათი:John Atkinson Grimshaw, Reflections on the Thames, Westminster,1880.jpg
სურათი:John Atkinson Grimshaw - Spirit of the Night.jpg|სული ღამით, 1879 წ.
სურათი:John Atkinson Grimshaw - Glasgow, Saturday Night.jpg|გლაზგო, შაბათის ღამე
სურათი:Grimshaw - Late October.jpg|გვიანი ოქტომბერი, 1882 წ.
სურათი:John Atkinson Grimshaw - Shipping on the Clyde (1881).jpg
სურათი:John Atkinson Grimshaw - Canny Glasgow.jpg

## რესურსები ინტერნეტში
* ჯონ ეტკინსონ გრიმშოუს ნამუშევრები
* Artcyclopedia.com

## სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი მხატვრები
კატეგორია:ბრიტანელი მხატვრები
კატეგორია:დაბადებული 6 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1836
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1893
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
კრასნოდარის ყოველთა მწუხარეთა ეკლესია

**კრასნოდარის ყოველთა მწუხარეთა ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოდარის მხარეში, ქალაქ კრასნოდარში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1842-1844 წლებში.  

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინოდარის ეპარქიას.

## ისტორია 
ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ ეკლესია, ან უბრალოდ ყოველთა მწუხარეთა ეკლესია ააშენეს 1844 წელს ქალაქ ეკატერინოდარის ჩრდილოეთ გარეუბანში მდებარე სასაფლაოზე. ამ ადგილზე ადრე, 1816 წელს, აუგიათ ხის ეკლესია წმინდა მოციქულ თომას სახელზე. 

ეკლესიის მახლობლად ააგეს თავშესაფარი დაჭრილი შავი ზღვის კაზაკებისათვის. ეკლესიის შენობა და თავშესაფარი დროთა განმავლობაში მოძველდა, მაგრამ შავი ზღვის კაზაკთა ატამანის გენერალ-მაიორ ზავოდოვსკის ინიციატივით აეშენებინათ ახალი, უფრო მოხერხებული ტაძრისა და თავშესაფრის შენობა. 

ახალი ეკლესიის, თავშესაფრისა და საავადმყოფოს პროექტი 1833 წელს შეასრულა სამხედრო ინჟინერმა კაპიტანმა პეტროვმა. მისი პროექტით ააგეს ქვის ერთგუმბათიანი ეკლესია ამპირის სტილში. ეს იყო ქალაქში პირველი ქვის ეკლესია. 1843 წლის მარტში შესრულდა ტაძრის კურთხევის მცირე ცერემონია, 1844 წლის მაისში კი - კურთხევის დიდი ცერემონია.

ტაძრისათვის და თავშესაფრისთვის ბევრი სიკეთის გამკეთებელი შავი ზღვის კაზაკების ატამანი ზავოდოვსკი ტაძართან ახლოს დაკრძალეს 1853 წელს. აქვე დაასაფლავეს მისი მეუღლეც. მათ საფლავზე ააგეს ქვის სამლოცველო, მოოქროვილი ჯვრით. ამჟამად სამლოცველოს ადგილზე სალოცავი ჯვარი დგას. აქვე დაასაფლავეს 1833 წელს გარდაცვლილი შავი ზღვის კაზაკთა ატამანი გენერალ-მაიორი ალექსი ბეზკროვნი.  გარდაცვალებამდე მან  სერიოზული წვლილი შეიტანა ეკატერინოდარის თავშესაფრის მშენებლობის საქმეში. 

გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ტაძრისა და თავშესაფრის გარშემო ააშენეს საავადმყოფო. 1914 წლის 24 ნოემბერს ტაძარში ილოცა იმპერატორმა ნიკოლოზ II-მ. იგი ეწვია თავშესაფარს, ისადილა დაჭრილ ჯარისკაცებთან, დააჯილდოვა გამორჩეული ჯარისკაცები, ოფიცრები და მოწყალების დები. 

1922 წელს „მოშიმშილე ვოლგისპირეთის გადასარჩენად“ ეკლესიიდან გაიტაცეს ვერცხლის საეკლესიო ჭურჭელი. ამის შემდეგ ძალიან მალევე საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. მის შენობას გამოიყენებდნენ საწყობად, საავადმყოფოს სამეურნეო საჭიროებისათვის, ადგილობრივი სამედიცინო ინსტიტუტის სალექციო დარბაზად.

1999 წელს ეკლესია დაუბრუნდა მორწმუნეებს. პირველი ლოცვა აღევლინა 1994 წლის 17 ივლისს. 1999 წლის 5 დეკემბერს ეკატერინოდარისა და ყუბანის მიტროპოლიტმა ისიდორმა შეასრულა ტაძრის კურთხევის ცერემონია.

## რესურსები ინტერნეტში
* Скорбященская церковь
* ХРАМ В ЧЕСТЬ ИКОНЫ БОЖИЕЙ МАТЕРИ «ВСЕХ СКОРБЯЩИХ РАДОСТЬ» 
* Церковь Иконы Божией Матери Всех Скорбящих Радость
* Краснодар: день иконы «Всех скорбящих Радость»

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კრასნოდარის მხარეში
კატეგორია:კრასნოდარის ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
გივი ჩიქოვანი

**გივი პეტრეს ძე ჩიქვანია** (დ. 1939) — ქართველი სპორტსმენი (წყალბურთი), სსრკ სპორტის დამსახურებული ოსტატი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. გამოდიოდა თბილისისა და მოსკოვის „დინამოს“ გუნდებში. სსრკ ნაკრების წევრი (1959-1970 წწ.), ოლიმპიური თამაშების ორგზის მეორე პრიზიორი (1960, რომი; 1968 მეხიკო), ევროპის ჩემპიონატის მეორე პრიზიორი (1962 წ.), სსრკ ორგზის ჩემპიონი (1968, 1969) — მოსკოვის „დინამოს“ შემადგენლობაში.

## ლიტერატურა
*ენციკლოპედია თბილისი, თბ., 2002, გვ. 934

კატეგორია:დაბადებული 1939
კატეგორია:ქართველი წყალბურთელები
არტემიზია ჯენტილესკი

მინი|არტემიზია ჯენტილესკი, *ავტოპორტრეტი, როგორც ფერწერის ალეგორია*, 1638-9, სამეფო კოლექცია
**არემიზია ჯენტილესკი** ან **არტემიზია ლომი** (დ. 8 ივლისი, 1593 — გ. 1656) — იტალიელი ბაროკოს მხატვარი, დღესდღეობით ითვლება კარავაჯოს შემდგომი თაობის ერთ-ერთ ყველაზე სრულყოფილ მხატვრად. ეპოქაში, როდესაც ქალი მხატვრები იოლად არ იყვნენ მიღებულნი საზოგადოების მიერ, იგი იყო პირველი ქალი Accademia di del Arte Disegno-ს წევრი ფლორენციაში და ჰყავდა საერთაშორისო კლიენტებიც.

მინი|
*ივდითი და მისი მხევალი,* 1625- დეტროიტი ხელოვნების ინსტიტუტი
იგი ცნობილი იყო ქალის ფიგურის დამაჯერებლად ასახვით: სრულად ჩაცმულისა თუ შიშველის. არტემიზი ასევე ფერების გამოყენებითაც იყო ცნობილი, როგორც სრული შემადგენლობით, ასევე სიღრმის მიცემით.

რამდენიმე ფაქტორმა( იგი ქალი მხატვარი იყო მეჩვიდმეტე საუკუნეში; აგოსტინო ტასიმ გააუპატიურა ახალგაზრდობაში და მოძალადის ბრალდებაში მიიღო მონაწილეობა), დიდი ხნით დაჩრდილა მისი მიღწევები. მრავალი წლის განმავლობაში იგი ცნობისმოყვარეობით განიხილებოდა, ხოლო დღეს იგი განიხილება, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე პროგრესული და ექსპრესიული მხატვარი თავისი თაობიდან.

## თანამედროვე ქალი მხატვრები 
[მინი|*[მარიამ მაგდალინელი* ]]
მეჩვიდმეტე საუკუნის დასაწყისში ქალისთვის არტემიზია, როგორც მხატვარი წარმოდგენილია იშვიათ და რთულ არჩევნად,  მაგრამ არა გამონაკლისად. არტემიზიამდე, მეთექვსემეტე საუკუნის ბოლოსა და მეჩვიდმეტე საუკუნის დასაწყისში, სხვა ქალ მხატვრების წარმატებული კარიერები ჰქონდათ, მათ შორის სოფონისბა აგნისოლა (დაიბადა კრემონაში დაახლოებით 1530 წელს, პალერმოში 1625 წლის გარშემო), მიწვეული იყო ესპანეთში მეფე ფილიპე II-ის მიერ და ლავინია ფონტანა (ბოლონია, 1552, რომში 1614) გაემგზავრა რომში პაპი კლემენტ VIII-ს მოწვევით. მოგვიანებით, ფედე გალიციამ (მილანი ან ტრენტო, 1578, მილანი 1630) დახატა ნატურმორტები და *„*ივდითი და ჰოლოფერნესის თავი“.

სხვა ქალმა მხატვრებმა დაიწყეს თავისი კარიერა, როდესაც არტემიზია ცოცხალი იყო. რობერტო ლონგი აფასებდა სხვა მხატვრების დამსახურებებს და მისი ნათქვამი, რომ არტემიზია იყო „ერთადერთი ქალი იტალიაში, რომელმაც იცოდა ფერწერა“ აშკარად არასწორი იყო. ეჭვგარეშეა, რომ არტემიზია აგრძელებს ქალ მხატვრებს შორის ყველაზე პრესტიჟულად და ამაყად დგომას. მან ასევე დაიკავა საკუთარი ადგილი ბაროკოს დიდ მხატვრებს შორის.

## რჩეული ნამუშევრები 

File:Verkündigung an maria.jpg|ხარება
File:Artemisia Gentileschi - Bathsheba - WGA08558.jpg|ბერსაბე
File:Gentileschi, Artemisia - Clio - 1632.jpg|კლიო: ისტორიის მუზა
File:David and Bathsheba by Artemisia Gentileschi.jpg|დავით და ბერსაბე
File:Artemisia Gentileschi - St Cecilia Playing a Lute - WGA08561.jpg|წმ. სესილია უკრავს ბარბითზე
File:Samson und delilah.jpg|სამსონი და დელია
File:A.Gentileschi - Mother and child.jpg|დედა და ბავშვი
File:Gentileschi, Artemisia - Lot and his Daughters - 1635-1638.jpg|ლოტი და ლოტის ქალიშვილები, 1635-1638
File:Allegory of Fame by Artemisia Gentileschi ca. 1630-1635.jpg|დიდების ალეგორია 1630-35.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1593
კატეგორია:გარდაცვლილი 1656
კატეგორია:ბაროკოს მხატვრობა
კატეგორია:იტალიელი მხატვრები
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:რომში დაბადებულები
The Weeknd

**აბელ მაკონენ ტესფაიე** (; დ. 16 თებერვალი, 1990), ცნობილია მისი სასცენო სახელით **The Weeknd** — ეთიოპიური წარმოშობის კანადელი მომღერალი, სიმღერების ავტორი და ჩანაწერის პროდიუსერი. რომლებსაც კრიტკოსებმა უმაღლესი შეფასებები დაუწერეს. 2016 წლის 25 ნოემბერს გამოვიდა მისი რიგით მესამე ალბომი.

ჟურნალ „Forbes“-ზე დაყრდნობით, 2017 წელს ის იყო ერთ-ერთი ყველაზე მაღალ ანაზღაურებადი ვარსკვლავი სპორტსა და შოუბიზნესში. დღეის მონაცემებით, მისი წლიური შემოსავალი შეადგენს 92 მილიოონ აშშ დოლარს.

## დისკოგრაფია
;სტუდიური ალბომები
* *Kiss Land* (2013)
* *Beauty Behind the Madness* (2015)
* *Starboy* (2016)
* *After Hours* (2020)
* *Dawn FM* (2022)
* *Hurry Up Tomorrow* (2025)

;მიქსტეიპები
* *House of Balloons* (2011)
* *Thursday* (2011)
* *Echoes of Silence* (2011)

;კომპილაციები
* *Trilogy* (2012)

;EP
* *My Dear Melancholy,* (2018)

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1990
კატეგორია:The Weeknd
კატეგორია:კანადელი მუსიკალური პროდიუსერები
კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები
კატეგორია:ჯუნოს ჯილდოს მფლობელები
კატეგორია:Republic Records-ის შემსრულებლები
კატეგორია:მსახიობები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
Steins;Gate (ტელესერიალი)

— 2011 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკური თრილერი ანიმე ტელესერიალი, შექმნილი სტუდია White Fox-ის მიერ, დაფუძნებული კომპანიების 5pb.-ისა და Nitroplus-ის 2009 წლის ამავე სახელწოდების ვიდეო თამაშზე, რომელიც თავის მხრივ, ვიდეო თამაშების ფრენჩაიზის „Science Adventure“-ის ნაწილია. დაანონსდა კომპანია 5pb-ის თავკაცის ჩიაიომარუ სიკურას მიერ 2010 წლის ივლისში.

სიუჟეტი მიმდინარეობს 2010 წელს, ტოკიოში და მოგვითხრობს რინტარო ოკაბეზე, რომელიც თავის მეგობრებთან ერთად შემთხვევით აღმოაჩენს დროში მოგზაურობის მეთოდს, შედეგად მათ შეუძლიათ წარსულში შეტყობინებების გაგზავნა და აწმყოს შეცვლა.

მუსიკა ეკუთვნის ტაკესი აბოს, სერიის პროდიუსერები არიან მიკა ნომურა და იოსინაო დოი, რეჟისორები — ჰიროსი ჰამასაკი და ტაკუია სატო, სცენარისტები — ძუკი ჰანადა, ხოლო ანიმაციის რეჟისორი და პერსონაჟების დიზაინერია კიუტა საკაი. ჯამში ნაჩვენები იქნა 24 ეპიზოდი 2011 წლის 6 აპრილიდან 2011 წლის 22 ივნისამდე, და ერთდროულად გადაიცემოდა სამხრეთ და ჩრდილოეთ ამერიკაში, აფრიკაში, შუა აღმოსავლეთში, დიდ ბრიტანეთსა და ევროპის გარკვეულ ნაწილში. სერიის 25-ე ეპიზოდი, მოგივანებით შესული იქნა DVD და Blu-ray გამოცემებში; ამ გამოცემებზე ჩრდილოეთ ამერიკაში პასუხისმგებელი იყო კოპმანია Funimation, დიდ ბრიტანეთში — Manga Entertainment. სერიამ აგრეთვე მოიცვა ოთხი ორიგინალური ონლაინ-ანიმაციური ეპიზოდი, ასევე გაგრძელება ფილმის სახით (პრემიერა შედგა 2013 წლის 20 აპრილს)და „Steins;Gate 0“ — ვიდეო თამაშ „Steins;Gate“-ის ადაპტაცია, რომლის პრემიერა შედგა 2018 წელს. 

სერია დადებითად მიიღეს კრიტიკოსებმა. მათ ძირითადად შეაქეს სიუჟეტი და სცენარი. კარლოს სანტოსმა, საიტ „Anime News Network“-იდან, სერიალი დაახასიათა როგორც „ერთ-ერთი ყველაზე მიმზიდველი სამეცნიერო ფანტასტიკური თრილერი თანამედროვე ანიმეს ისტორიაში“. მიუხედავად ამისა, ზოგიერთმა რეცენზენტამ უარყოფითად დაახასიათა სერიალის პირველი ნახევარი. 

## რესურსები ინტერნეტში
*  
* 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:2011 წლის ანიმე ტელესერიალები
კატეგორია:ვიდეო თამაშებზე დაფუძნებული ანიმე ტელესერიალები
კატეგორია:Funimation
კატეგორია:Madman Entertainment-ის ანიმეები
კატეგორია:Science Adventure
კატეგორია:White Fox
კატეგორია:ტელესერიალები დროში მოგზაურობის შესახებ
კატეგორია:შეთქმულების თეორია მასობრივ კულტურაში
კლარჯეთი (მრავალმნიშვნელოვანი)

არსებითი სახელი **კლარჯეთი** შეიძლება აღნიშნავდეს შემდეგს:

* კლარჯეთი — ისტორიული მხარე სამხრეთ საქართველოში;
* კლარჯეთი — სოფელი კლარჯეთში;
* კლარჯეთი — ციხე სოფელ კლარჯეთთან.

## იხილეთ აგრეთვე
* კლარჯეთის საერისთავო
ავრორას ძეგლი (კრასნოდარი)

**ავრორას ძეგლი** () — ავრორას ძეგლი ქალაქ კრასნოდარში, არის რწმენისა და ქვეყნის ნათელი მომავლის სიმბოლო.

ძეგლი მდებარეობს მისამართზე: ქალაქი კრასნოდარი, წითელი ქუჩა, 169.

## ისტორია 
კრასნოდარში მდებარე ავრორას ძეგლი მდებარეობს ამავე სახელწოდების კინოთეატრის სიახლოვეს. ადრე ამ ადგილზე მდებარეობდა ძველი ყორღანი. ქანდაკება გაიხსნა 1967 წელს, დაამზადეს კრასნოდარის მხატვარ-შემოქმედებითმა გაერთიანებამ, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავთან დაკავშირებით. ქანდაკება შეასრულა მოქანდაკე ივან შმაგუნმა, არქიტექტორმა ევგენი ლაშუკომ, მოქანდაკე ა. მოროვმა. კომპლექსის პროექტის ავტორია სოჭელი არქიტექტორი ე. სერდიუკოვი. 

საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში ძეგლის კვარცხლბეკზე იყო დღემდე შემოუნახავი წარწერა: „ხელისუფლება - საბჭოებს, მშვიდობა - ხალხს“. ძეგლის საზეიმო გახსნა გაიმართა 1967 წლის 7 მაისს. 

ძეგლი წარმოადგენს საბჭოთა კავშირის წითელი არმიის მებრძოლ გოგონას, რომელიც შინელშია გამოწყობილი, წელზე ქამრით და შაშხანით, მაღლა აწეულ მარცხენა ხელში ავრორას უჭირავს ვარსკვლავი, რომელიც ითვლება რწმენისა და ქვეყნის ნათელი მომავლის სიმბოლოდ. გოგონას თმები ქარის მიმართულებითაა გაშლლილი. ძეგლის ახლოს ააშენეს შადრევანი. 

სამხარეო აღმასრულებელი კომიტეტის 1975 წლის № 63В ბრძანების შესაბამისად  ქანდაკება შეიტანეს ხელოვნების ძეგლების სიაში.

## ტექნიკური მონაცემები 
ალუმინისაგან დამზადებული ავრორას ძეგლის საერთო სიმაღლე შეადგენს 14 მეტრს, ხოლო კვარცხლბეკთან ერთად მისი საერთო სიმაღლეა - 16,8 მეტრი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Памятник Аврора
* Монумент «Аврора»
* Памятники Краснодара
* История памятника

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კრასნოდარის მხარეში
კატეგორია:კრასნოდარის ძეგლები
კლარჯეთის ციხე

**კლარჯეთის ციხე** — საფორტეფიკაციო ნაგებობა ისტორიულ სამხრეთ საქართველოში — კლარჯეთში, დღევანდელი თურქეთის ტერიტორიაზე. მდებარეობს სოფელ ბერეკეთის (; ყოფილი კლარჯეთი) დასავლეთით 1.6 კმ-ში.

1910 წელს მოინახულა და აღწერა ნიკოლოზ მარმა.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ციხესიმაგრეები
კატეგორია:ისტორიული სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოს ციხე-ქალაქები
ვორონცოვის მღვიმე

**ვორონცოვის მღვიმე** () — მღვიმე რუსეთში, კრასნოდარის მხარეში. მდებარეობს ვორონცოვის ქედზე, მდინარე კუდეფსთის ზემო დინებაში, ქალაქ სოჭის ხოსტინის რაიონში. მღვიმე შედის ვორონცოვის მღვიმეთა სისტემის შემადგენლობაში. მღვიმის სახელი მომდინარეობს ახლოს მდებარე ამავე სახელწოდების სოფლის სახელიდან.

## აღწერა 
ვორონცოვის მღვიმე გამომუშავებულია ზედაცარცულ შრეებრივ კირქვებში, თუმცა რიგ მონაკვეთში შეჭრილია ქვეფენილ არაკარსტვად დანალექებში. აქვს 10-ზე მეტი შესასვლელი, მდებარეობს მდინარე კუდეფსთის ხეობის გვერდებზე, ზღვის დონიდან 419-720 მეტრზე. 

ინტენსიური დანაპრალების ზონებში განვითარებულია ჩამონაზვავის ტიპის კამერები. ეს დარბაზებია: სიჩუმის, დათვის, ოვალური, პრომეთეს გროტის და სხვა. ამ დარბაზების ჭერი და იატაკები დანაწევრებულია ნაპრალებით. დიდ დარბაზში მიწისქვეშა მდინარეებში დევს 50 მ³ მოცულობის კირქვული ლოდები. ჩამონაზვავ დარბაზებს ცვლის დარბაზები, რომლებიც მოფარდაგებულია ნაღვენთი წარმონაქმნებით: სტალაქტიტებით, სტალაგმიტებითა და კოლონებით. ზოგიერთი სტალაქტიტის სიგრძე რამდენიმე მეტრია. 

მღვიმის ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი დარბაზია საესტრადო (ან ჭაღოვანი) დარბაზი. მისი სიგანეა 8-9 მეტრი, სიგრძე კი — 20 მ. მასში მდებარეობს უცნაური ფორმის სტალაგმიტები, სტალაქტიტები და სხვა კარსტული წარმონაქმნები. 

პრომეთეს მღვიმე ყველაზე გრძელი დარბაზია ვორონცოვის მღვიმეში, მისი სიგრძე აღწევს 120 მეტრს. 

მღვიმეში აღმოჩენილია ძველი ადამიანის საცხოვრებელი, ხოლო დათვის დარბაზის რაიონში და კერიის დარბაზის ჩიხებში აღმოჩენილი მღვიმის დათვის ძვლები. მღვიმის ახლო ნაწილში ცნობილია გვიანი პალეოლითის, გვიანი ნეოლითისა და ენეოლითის მრავალრიცხოვანი არქეოლოგიური აღმოჩენები.

ოფიციალური ექსკურსიები მღვიმის ტერიტორიაზე დაიწყო 2000 წლიდან. ამჟამად მღვიმეში დაგებულია საექსკურსიო ბილიკები.

## გალერეა 

Воронцовская пещера (18).JPG
Воронцовская пещера (19).JPG
Воронцовская пещера (08).JPG
Воронцовская пещера (12).JPG

## რესურსები ინტერნეტში
* План Воронцовской пещеры

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კრასნოდარის მხარეში
კატეგორია:რუსეთის მღვიმეები
კატეგორია:მღვიმეები ანბანის მიხედვით
გიობექლი-თეფე

**გიობექლი თეფე** (; ) — არქეოლოგიური ძეგლი თურქეთის სამხრეთ ანატოლიის რეგიონში, ქალაქ შანლიურფადან დაახლოებით 12 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ბორცვის სიმაღლე შეადგენს 15 მეტრს, ხოლო დიამეტრი დაახლოებით 300 მეტრს. მდებარეობს ზღვის დონიდან დაახლოებით 760 მ სიმაღლეზე.

ბორცვი გამოიყენებოდა ორ პერიოდში, რომელიც ითვლება სოციალური ან რიტუალური ბუნებით, რომელიც დათარიღებულია X და VIII ათასწლეულით ძვ. წ. პირველ ეტაპზე, კერამიკული ნეოლიტამდე ა (PPNA) პერიოდში, აღმართულია მასიური T ფორმის ქვის სვეტები, რომელიც მსოფლიოს უძველესი ცნობილი მეგალითებია. გეოფიზიკური კვლევების მეშვეობით ცნობილია 20 წრეში 200-ზე მეტი სვეტი. თითოეული სვეტის სიმაღლე 6 მეტრია და იწონის 10 ტონას. მეორე ფაზაში, კერამიკული ნეოლიტამდე ბ (PPNB) პერიოდში, აღმართულია სვეტები უფრო პატარა ზომით. ადგილი მიტოვებულია PPNB შემდეგ. ახალი ძეგლი თარიღდება კლასიკური დროით.

ძეგლის ფუნქციის დეტალები საიდუმლოდ რჩება. გათხრილია გერმანული არქეოლოგიური ჯგუფის მიერ, კლაუს შმიდტის ხელმძღვანელობით, 1996 წლიდან მის გარდაცვალებამდე, 2014 წლამდე. შმიდტს სჯეროდა, რომ ძეგლი საკურთხევლის ადგილი იყო, სადაც ფართო რეგიონიდან ადამიანები პერიოდულად იკრიბებოდნენ.

2018 წელს, ძეგლი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანეს.

## სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები თურქეთში
კატეგორია:საკულტო შენობა-ნაგებობები
კრასნოდარის დიდმოწამე ეკატერინეს საკათედრო ტაძარი

**კრასნოდარის დიდმოწამე ეკატერინეს საკათედრო ტაძარი** () —  საკათედრო მართლმადიდებლური ტაძარი კრასნოდარში.  

მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინოდარის ეპარქიას.

## ისტორია 
ტაძრის აგება გადაწყვიტეს 1889 წლის 17 ოქტომბერს - ზუსტად ერთი წლის შემდეგ იმპერატორის მატარებლის ავარიისაგან, რომელსაც საიმპერატორო სახლის ყველა წევრი ცოცხალი გადაურჩა.  ავარიამდე ცოტა ხნით ადრე იმპერატორი ალექსანდრე III ცოლთან და შვილებთან ერთად სტუმრობდა ეკატერინოდარს. იმპერატორის ოჯახის სიკვდილისაგან ხსნის აღსანიშნავად გადაწყვიტეს ეკატერინოდარში აეშენებინათ ტაძარი. მთავარი საკურთხეველი უნდა ყოფილიყო ნაკურთხი დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე ხოლო დანარჩენი იმპერატორის ოჯახის წევრების (მარია, ნიკოლოზი, გიორგი, მიხეილი, ქსენია და ოლღა) ზეციური მფარვლების სახელზე. 

ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარეს 1900 წლის 23 აპრილს ეკატერინეს მოედანზე, სადაც ამ დროისათვის მდებარეობდა უკვე მოძველებული წმინდა ეკატერინეს სახელობის ხის ეკლესია, რომელიც აგებული იყო 1814 წელს. პროექტზე მუშაობდა ადგილობრივი არქიტექტორი ივან მალგერბი. ტაძრის მშენებლობა ფინანსების არქონის გამო დროდადრო ჩერდებოდა. საბოლოოდ, 1914 წლის 24 მარტს ეკატერინოდარის ქალაქის თავის მიხეილ სკვორიკოვის აქტიური მონაწილეობით ტაძრის მშენებლობა დასრულდა და შედგა მთავარი საკურთხევლის საზეიმო კურთხევა. 

სამოქალაქო ომის წლებში ეკატერინეს ტაძრის განსასვენებელში დაასაფლავეს თეთრგვარდიელთა მოძრაობის აქტიური მონაწილეები: გენერალი მიხეილ ალექსეევი, პოლკოვნიკი დიმიტრი მიონჩინსკი და გენერალ-ლეიტენანტი ნიკოლოზ ტიმანოვსკი. 

1922 წელს ტაძარი ობნოვლენცების ხელში გადავიდა. ამავე წელს მოშიმშილე ვოლგისპირელებმა გაძარცვეს. 1930-იანი წლებისათვის ტაძარი მოამზადეს ასაფეთქებლად, რათა აგური გამოეყენებინათ. არქიტექტორმა მალგერბემ მოახერხა ეკლესიის განადგურების კომისიის განზრახვის შეცვლა.

1934 წლის 26 ივნისს ობნოვლენცებმა განაცხადეს, რომ მრევლის სიმცირის გამო მათი თემი დაიშალა. ტაძარს გამოიყენებდნენ საწყობად. სამრეკლო მოხსნეს. 

ღვთისმსახურება ტაძარში აღსდგა 1942 წელს გერმანელთა მიერ კრასნოდარის ოკუპაციის პერიოდში, მაგრამ ამავდროულად აქ განთავსებული იყო საწყობიც. სრული დატვირთვით ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღსდგა 1944 წელს, ქალაქის გერმანელებისაგან გათავისუფლების შემდეგ, მაგრამ ეგვტერების სახელწოდება შეიცვალა და ეწოდა ღვთისმშობლის მიძინებს, აღდგომის, ხარების, წმინდა სერგისა და ბარბარეს სახელები. მთავარმა საკურთხეველმა შეინარჩუნა ეკატერინეს სახელი. 

1988 წელს რუსეთის გაქრისტიანების 1 000 წლისთავთან დაკავშირებით ეკატერინე სახელობის ეკლესიას რემონტი ჩაუტარდა. ამავე წელს მრავალი წლის შემდეგ პირველად გაისმა ეკლესიის ზარის ხმაც. 

2011-2012 წლებში მიმდინარეობდა ტაძრის მთავარი გუმბათის აღდგენითი სამუშაოები მისი გუმბათი ოქროფურცლით მოაპირკეთეს.

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური ვებგვერდი
* Свято-Екатерининский кафедральный собор в г. Краснодар
* Купол Свято-Екатерининского собора в Краснодаре покроют золотом 
* Свято-Екатерининский собор Краснодара отреставрируют

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კრასნოდარის მხარეში
კატეგორია:კრასნოდარის ტაძრები
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
სოჭის მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის ტაძარი

**სოჭის მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოდარის მხარეში, ქალაქ სოჭში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 2012-2014 წლებში.  

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინოდარის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია არქიმანდრიტი ფლავიანე (ოსკოლკოვი).

## ისტორია 
2010 წელს სოჭიში არქეოლოგიური გათხრების დროს აღმოაჩინეს IX საუკუნის ბიზანტიური ტაძრის ნანგრევები. ითვლება, რომ აქ ჯერ კიდევ კიევის რუსეთის დაარსებამდე დაკრძალული იყვნენ ქრისტიანი მოწამეები. ქვა, რომელიც ამოიღეს ნანგრევებიდან ჩადეს ახალი ტაძრის საფუძველში 2012 წლის 29 აგვისტოს, დღეს როდესაც აღინიშნება ედესიდან კონსტანტინოპოლში მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის ჩამონბრძანება.. საფუძვლის ჩაყრას ესწრებოდა სასულიერო და საერო პირები. ეკატერინოდარისა და ყუბანის მიტროპოლიტმა ისიდორემ აღავლინა ლიტურგია. ღვთისმსახურებაში მონაწილეობდა სრეტენის სტავროპიგიალური მონასტრის ქორო. ამის შემდეგ გაიმართა სამეურვეო საბჭოს სხდომა ტაძრის მშენებლობასთან დაკავშირებით, რომელშიც ასევე სასულიერო და საერო პირები მონაწილეობდნენ. 

2013 წლის დეკემბერში დასრულების ნაცვლად ტაძრის მშენებლობა დაასრულეს 2014 წლის აღდგომამდე რამდენიმე დღით ადრე. დღესასწაულს დაესწრო 300-400 მორწმუნე.

2014 წლის 2 თებერვალს ეკატერინოდარისა და ყუბანის მიტროპოლიტმა ისიდორემ აკურთხა ტაძარი მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის სახელზე. სამი დღის შემდეგ პატრიარქმ კირილემ აღავლინა ლოცვა სოჭიში გამართული ზამთრის ოლიმპიადის სპორტსმენების მონაწილეობით. ზამთრის პარალიმპიური თამაშებისათვის ლოცვა აღავლინეს 6 მარტს. 

მშენებლობა სულ დაჯდა 478 მილიონი რუბლი, ფულადი სახსრები გამოყვეს სამხარეო ბიუჯეტიდან. ეკლესია დგას ორსართულიან ბაზისზე, რომელიც გამოიყენება კონფერენციებისა და გამოფენებისათვის.

კედლები მოხატულია, რომელზეც 25 მხატვარი მუშაობდა ოთხი თვის განმავლობაში ილია გლაზუნოვის ხელმძღვანელობით. მოხატულობა შესრულებულია მოდერნისა და რეალიზმის სტილში.

ზარი, რომლის წონაც 2 ტონაა, პირველად დარეკეს 5 თებერვალს.

## სქოლიო
კატეგორია:სოჭის მართლმადიდებლური ტაძრები
სოჭის მიქაელ მთავარანგელოზის საკათედრო ტაძარი

**სოჭის მიქაელ მთავარანგელოზის საკათედრო ტაძარი** () — მთავარი მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოდარის მხარეში, ქალაქ სოჭში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1890 წელს.  

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინოდარის ეპარქიას.

## ისტორია 
იგი არის რუსეთის იმპერიის მთელ შავიზღვისპირეთის ოლქში პირველი მართლმადიდებლური ტაძარი, რომელიც ააშენეს კავკასიის ომის დასრულების აღსანიშნავად. ტაძრის მშენებლობა დაკავშირებულია დიდი თავადის, კავკასიის მეფისნაცვლის მიხეილ რომანოვის სახელთან. მშენებლობაში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა შავი ზღვის ოლქის გენერალმა დიმიტრი პილენკომ. ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს ნავაგინის ყოფილი ციხის ადგილზე. ტაძრის არქიტექტორი იყო მრჩეველი, აგრონომი ა. ვერეშჩაგინი. თავდაპირველად ტაძრის მშენებლობას აფინანსებდა შავიზღვისპირელი მსხვილი მიწათმფლობელი ნ. ნ. მამონტოვი. ტაძრის გეგმა და ნახატები შეასრულა მოსკოველმა არქიტექტორმა ალექსანდრე კამინსკიმ. ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1874 წლის 26 მაისს. ოთხი წლის შემდეგ დასრულდა ქვის კედლები და სატრაპეზო, რკინის სახურავით.  ტაძრის მშენებლობა დიდი ხნით გაჭიანურდა, მიუხედავად ცნობილი მეცენატების საბა მამონტოვისა და გრაფ ფელიქს იუსუპოვის ფინანსური დახმარებისა. 1890 წლის 25 ოქტომბერს ტაძრის მშენებლობა დასრულდა. 1891 წლის 24 სექტემბერს შედგა ახალი ტაძრის საზეიმო კურთხევა.  XX საუკუნის დასაწყისში ტაძრის გარშემო ჩამოყალიბდა სასულიერო ცენტრი. მრევლის მფლობელობაში შედიოდა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, საეკლესიო-სამრევლო სახლი სამეურნეო ნაგებობებით, სამლოცველო, პარკი. ხშირად მთლიან კომპლექსს არაოფიციალურად უწოდებდნენ საეკლესიო კვარტალს.

1929 წელს დაიწყო ტაძრის დახურვის კამპანია და უკვე 1931 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. მისი შენობა კი დიდი სამამულო ომის დასაწყისამდე გამოიყენებოდა როგორც საწყობი.

ტაძარი მორწმუნეებს დაუბრუნდათ 1944 წელს, მაგრამ საეკლესიო ქონება არ დაბრუნებია. მთელი თავისი არსებობის განმავლობაში ეკლესიის ფასადი და ინტერიერი მკვეთრად შეიცვალა. 

1981 წლიდან ტაძარს იცავს სახელმწიფო, როგორც საკულტო არქიტექტურის ძეგლს. 

1992-1994 წლებში ტაძარი გაარემონტეს სოჭელი არქიტექტორის ფ. აფუქსენიდის პროექტის მიხედვით, რომელმაც ტაძარს დაუბრუნა თავდაპირველი სახე. 

ამჟამად ტაძარი არის არა ამრტო ქალაქის ცენტრალური რაიონის, არამედ მთელი სოჭის მთავარი ტაძარი.

## არქიტექტურა 
ტაძრის შენობა შესრულებულია ოთხმკლავიანი ჯვრის ფორმით, რომელთა კვეთის ადგილზე გუმბათია აღმართული. ტაძრის სიგრძე - 25,6 მეტრია, სიგანე - 17,1 მეტრი, სიმაღლე ჯვრის ჩათვლით- 34 მეტრი. 1993-1994 წლებში ტაძარი გაარემონტეს.

## ლიტერატურა
*Сочи: страницы прошлого и настоящего. Сочи, 2007 год.
*А. В. Гусева. Дорога к Храму (памятники христианской культовой архитектуры Сочи). Сочи, 2007 год.

## რესურსები ინტერნეტში
* Архитектура Сочи: Собор Архангела Михаила  // arch-sochi.ru, 13.10.2009

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კრასნოდარის მხარეში
კატეგორია:სოჭის მართლმადიდებლური ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ადერბიევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

**ადერბიევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოდარის მხარეში, სოფელ  ადერბიევკაში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1906 წლის განმავლობაში.  

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნოვოროსიის ეპარქიას.

## ისტორია 
ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია ააგეს 1906 წელს ადერბიევკის სულიერი მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად. ეკლესია ააგეს მეხის დაცემის შედეგად დამწვარი ხის ეკლესიის ადგილზე. წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიაში პირველი ღვთისმსახურება გაიმართა 1906 წელს. 

ადერბიევკის ეკლესიას აქვს საინტერესო არქიტექტურა, მდიდარი დეკორატიული შემკულობა და ფრესკები. ეკლესიის ტერიტორიაზე ადრე განთავსებული იყო საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 

XX საუკუნის 30-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა და მას გამოიყენებდნენ როგორც კლუბს, ხოლო შემდეგ - მარცვლეული კულტურების შესანახ საწყობად. დიდი სამამულო ომის დაწყების შემდეგ იგი გადააკეთეს ჰოსპიტალად. ომის შემდეგ ეკლესია ნახევრად დანგრეულ მდგომარეობაშია. 1997 წელს დაიწყო ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები. აღდგენა მოხდა ძველი ფოტოების დამორწმუნეთა აღწერილობის მიხედვით. 

2015 წელს აკურთხეს საკურთხეველი. კურთხევის ცერემონია შეასრულა ნოვოროსიისა და გელენჯიკის ეპისკოპოსმა თეოგნოსტე დმიტრიევმა.

## არქიტექტურა 
ადერბიევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიის შენობა აგებულია ნეობიზანტიურ სტილში. შენობა აგურისაა. ეკლესიას ხუთი გუმბათი აქვს. ტაძრის საერთო სიმაღლე ჯვრის ჩათვლით არის 21,5 მეტრი. ტაძრის ფორმა დაგეგმარებაში ლათინურ ჯვარს წააგავს. ტაძრის სიგრძე დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ 20,5 მეტრია, ხოლო ტაძრის სიგანეა - 15 მ. 

ტაძრის სამსართულიან სამრეკლოს აქვს შიდა დახვეული კიბე, რომელიც მეორე სართულზე ადის. სამრეკლო ბოლოვდება კოშკურით, მოოქროვილი სახურავით, რომელზეც აღმართულია მართლმადიდებლური ჯვარი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Адербиевка. Церковь Николая Чудотворца
* Церковь Николая Чудотворца. Новороссийская епархия.
* Церковь Николая Чудотворца . Приход храма.

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კრასნოდარის მხარეში
კატეგორია:კრასნოდარის მხარის ტაძრები
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
იასი (მრავალმნიშვნელოვანი)

იასი შეიძლება აღნიშნავდეს:

* იასი — ქალაქი რუმინეთში. იასის ჟუდეცის ადმინისტრაციული ცენტრი.
* იასი — თურქესტანი.  შუა საუკუნეების ქალაქი და ციხე-სიმაგრე  ყაზახეთში, რომელიც აბრეშუმის გზაზე  აღმოცენდა.
რასიმ ბალაევი

**რასიმ ბალაევი** (; ; დ. 8 აგვისტო, 1948, აღსუ, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი მსახიობი, აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (1982), ღირსების ორდენის ლაურიატი (1998), პრეზიდენტის დანიშნულების პენსიონერი, აზერბაიჯანის კინემატოგრაფთა კავშირის ყოფილი მდივანი (1990-2013), დუბლირების მსახიობი და მხატვრული ხელმძღვანელი.

## ბიოგრაფია 
მსახიობი, სახალხო არტისტი, ღირსების ორდენის კავალერი რასიმ აჰმედის ძე ბალაევი 1948 წლის 8 აგვისტოს, აზერბაიჯანის აღსუს რაიონში დაიბადა. 1965 წელს დაასრულა აღსუს საშუალო სკოლა. 1969 წელს დაასრულა აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი. პირველად კინოში ბაქოს კინოსტუდიის მიერ გადაღებულ ფილმში „ვარსკვლავები არ ქრებიან“, მცირე როლით გამოჩნდა. მისი როლებით ფილმებში „ნასიმი“, „ბაბექი“ და „დედე გორგუთი“, იგი მაყურებლების სიყვარული დაიმსახურა. მუშაობდა „აზერბაიჯანფილმის“ ბალანსზე არსებულ კინოსტუდიებსა და თეატრებში. დიდი როლების გარდა, ბალაევს მცირე როლებიც აქვს შესრულებული.

1990 წლის 18 იანვრიდან 2013 წლამდე, აზერბაიჯანის კინემატოგრაფთა კავშირის მდივანი იყო.

## ჯილდოები 
*აზერბაიჯანის სსრ-ის დამსახურებული არტისტი — 23.12.1976
* აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო არტისტი — 01.12.1982
*1986 წლის ფილმისთვის „სისხლიანი ყანა“ აზერბაიჯანის სსრ-ის სახელმწიფო პრემია.
*აზერბაიჯანის ღირსების ორდენი — 1998

## ლიტერატურა
* კინო: ენციკლოპედიური ლექსიკონი / მთ. რედ. С. И. Юткевич; სარედ კოლ.: Ю. С. Афанасьев, В. Е. Баскаков, И. В. Вайсфельд и др. — მოსკოვი: საბჭოთა ენციკლოპედია, 1987. — გვ. 34.
* ელდანიზ გულიევი, ჯანალი მირზალიევი. რასიმ ბალაევი. ბაქო: 1999.
* ხამის მურადოვი. კინოფაბრიკიდან დაწყებული გზა. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურის სამინისტრო. ჯაბარლის სახელობის კინოსტუდია. აიდინ ქაზიმზადე. ჩვენი „აზერბაიჯანფილმი“. 1923-2003 წლები. ბაქო: Mütərcim, 2004.- გვ. 5.
* აზერბაიჯანის ეროვნული ენციკლოპედია: აზერბაიჯანი. რამიზ მამედოვი. კინო. აზერბაიჯანის ეროვნული ენციკლოპედიის სამეცნიერო ცენტრი, 2007.- გვ. 814.
* "Nəsimidən Cavidə uzanan yol". //"Cinema News" ჟურნალი.- 2008.- ივნისი.- გვ. 12-13.
* თ. მაჰარამოვა. "Həyatın özü qədər real olmaq lazımdır" //Odlar yurdu.- ლონდონი, 2008, დეკემბერი.- № 002.- გვ. 16.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1948
კატეგორია:აზერბაიჯანელი მსახიობები
კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო არტისტები
კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ-ის დამსახურებული არტისტები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
კატეგორია:მსახიობები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ვრანგელის კოშკი

**ვრანგელის კოშკი** (; ) — საფორტიფიკაციო ნაგებობა, მდებარეობს ქალაქ კალინინგრადში (რომელსაც 1945 წლამდე ერქვა კენიგსბერგი).

კოშკი მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: პროფესორ ბარანოვის ქუჩა, 2-ა.

XX საუკუნის დასაწყისში კოშკმა დაკარგა თავდაცვითი ფუნქცია და აღარ გამოიყენებოდა სამხედრო დანიშნულებით 1944 წლამდე. 1944 წელს მასში განათავსეს ქვეითი შეიარაღების, საბრძოლო ტექნიკისა და კავშირგაბმულობის მოწყობილობების საწყობი.

## იხილეთ აგრეთვე 
* დონის კოშკი
* კალინინგრადის ქარვის მუზეუმი

## სქოლიო
კატეგორია:კალინინგრადის ღირსშესანიშნაობები
რუბენ პანიანინი

**რუბენ ოსკარ პანიანინი** ( დ. 31 იანვარი, 1949, სან-ნიკოლას-დე-ლოს-აროიოსი, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი, მცველი. 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონი არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.

## კარიერა 
### საკლუბო კარიერა 
რუბენ პანიანინი საკლუბო კარიერას 1968 წელს, არგენტინის პრიმერა დივიზიონის მონაწილე ლა-პლატას „ესტუდიანტესში“ იწყებს. მის შემადგენლობაში 10 სეზონი რჩება, რომლის განმავლობაშიც ქვეყნის ჩემპიონატის 329 მატჩს თამაშობს და 22 ბურთი გააქვს. კლუბთან ერთად სამჯერ ზედიზედ (1968, 1969, 1970) ლიბერტადორესის თასის მფლობელი ხდება. ასევე, იმარჯვებს კოპა ინტერამერიკანას და საკონტინენტთაშორისო თასის გათამაშებაში (1968).

1977–1979 წლებში იცავს არგენტინის ერთ-ერთი ყველაზე უფრო ძლიერი და პოპულარული გუნდის — აველიანედას „ინდეპენდიენტეს“ ღირსებას, სადაც ეროვნული ჩემპიონატის 70 შეხვედრაში ორჯერ იღებს მეტოქეთა კარს. „ინდეპენდიენტესთან“ ერთად, ორჯერ ზედიზედ, ნასიონალის ჩემპიონატის გამარჯვებული ხდება (1977, 1978).

1980 წელს ბუენოს აირესის „არხენტინოს ჯუნიორსის“ რიგებში გადადის. თუმცა, ამ გუნდის შემადგენლობაში მხოლოდ ორ შეხვედრაში გამოდის მინდორზე. 

1981 წლიდან ჩრდილოეთ ამერიკის საფეხბურთო ლიგაში ინაცვლებს () და ბლუმინგტონის () „მინესოტა კიქსის“ რიგებში აგრძელებს თამაშს. ამერიკულ კლუბში პანიანინი 13 შეხვედრას მართავს და თავის საფეხბურთო კარიერას ამავე წელს, აქვე ასრულებს.

### სანაკრებო კარიერა
1978 წელს არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში 4 მატჩი ითამაშა და ერთი გოლი გაიტანა.

#### სანაკრებო მატჩები 
## მიღწევები
### საკლუბო
;  ესტუდიანტესი
* ლიბერტადორესის თასი: 1968, 1969, 1970 
* კოპა ინტერამერიკანა: 1968
* საკონტინენტთაშორისო თასი: 1968
;  ინდეპენდიენტე
* ნასიონალი: 1977, 1978

### სანაკრებო 
;  არგენტინა
* მსოფლიო ჩემპიონი: 1978

## ბიბლიოგრაფია 
* 
* 
*  
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* FIFA Tournaments · Players & Coaches · Ruben Pagnanini
* Argentina · World Cup · Argentina National Team · Unofficial Matches · Match Details

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 31 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1949
კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთელები
კატეგორია:არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები
კატეგორია:ესტუდიანტესის ფეხბურთელები
კატეგორია:ინდეპენდიენტეს ფეხბურთელები
კატეგორია:არხენტინოს ჯუნიორსის ფეხბურთელები
კატეგორია:არგენტინის ნაკრების ფეხბურთელები
კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კანტის მუზეუმი

**კანტის მუზეუმი** () — მუზეუმი ქალაქ კალინინგრადში, განთავსებულია კალინინგრადის საკათედრო ტაძარში. ეძღვნება გერმანელი ფილოსოფოსის იმანუელ კანტის ცხოვრებასა და მოღვაწეობას.

## ისტორია 
ფილოსოფოსი იმანუელ კანტი დაიბადა, ცხოვრობდა და გარდაიცვალა კენიგსბეგში.  მისი ცხოვრება ქალაქის სხვადასხვა ადგილებთანაა დაკავშირებული. კანტი სწავლობდა სკოლაში, რომელიც მდებარეობდა წმინდა გიორგის ჰოსპიტალთან, შემდეგ სწავლობდა ფრიდრიხ-კოლეგიუმში, რომლის შენობაც არ შემონახულა. 1766 წელს კანტი მუშაობდა ბუნების კაბინეტ-მუზეუმის ფონდების მცველად, სამეფო ციხესიმაგრეში მიიღო ბიბლიოთეკარის დამხმარის სტატუსი. სწავლობდა ადგილობრივ უნივერსიტეტში. სწავლის პროცესში ცხოვრობდა სახლში ზატლეგრასეზე (ამჟამად პეტროვის ქუჩა). 1754-1766 წლებში ცხოვრობდა მაგისტერის შესახვევში კუნძულ კნაიპჰოფზე. შემდეგ 1775 წლამდე - ლიობენიხტის რატუშაში. 1783 წლისათვის იყიდა თავისი სახლი პრინცესინ-შტრასეს ქუჩაზე. 

მეორე მსოფლიო ომის შედეგად იმანუელ კანტის მოღვაწეობატან დაკავშირებული რამდენიმე შენობა ნანგრევად იქცა. იმანუელ კანტი გარდაიცვალა 1804 წლის 12 თებერვალს, დაკრძალეს საკათედრო ტაძრის ჩრდილო-აღმოსავლეთის კედელთან. 1809 წელს საფლავზე დადგეს მეცნიერის ბიუსტი. გარდა ამისა კენიგსბერგში აღმართეს კანტის ძეგლი. დიდი სამამულო ომის შემდეგ ეს ძეგლი გაქრა. XX საუკუნის 90-იან წლებში აღნიშნული ქანდაკება აღადგინეს.

1970-იან წლებში კალინინგრადის უნივერსიტეტის (ამჟამად იმანუელ კანტის სახელობის ბალტიის ფედერალური უნივერსიტეტი) ფილოსოფიისა და სამეცნიერო კომუნიზმის კათედრაზე წარმოიშვა იდეა კანტის მუზეუმის შექმნის შესახებ. პროფესორ დ. გრინიშინის ინიციატივით მიიღეს გადაწყვეტილება შექმნილიყო კანტის კაბინეტ-მუზეუმი. მუზეუმის შექმნაში მონაწილეობას იღებდნენ დოცენტი ა. ტროეპოლსკი, მწერლები ს. სნეგოვი, ა. ივანოვი, ადგილობრივი მაცხოვრებლები ა. ნოვიკი, ვ. ბუბლიკი და სხვები.  

1995 წელს უნივერსიტეტის შენობაში გაიხსნა მუზეუმი. მასში განთავსებული იყო დოკუმენტები, წიგნები, ქანდაკებები, რომლებიც დაკავშირებული იყო იმანუელ კანტთან. 1990-იან წლებში საკათედრო ტაძრის აღდგენის შემდეგ ზედა სართულზე გახსნეს მუზეუმი. მუზეუმი ეძღვნება სხვადასხვა თემებს: ქალაქ-კუნძულ კნაიპჰოფის ისტორია, საკათედრო ტაძრის ისტორია. მუზეუმის რამდენიმე ოთახი ეძღვნება იმანუელ კანტს, სადაც გადაიტანეს ექსპონატები უნივერსიტეტიდან.

## ექსპოზიცია 
ემანუელ კანტის ექსპოზიცია განთავსებულია რამდენიმე დარბაზში, ტაძრის მესამე და მეოთხე სართულზე. მუზეუმის სტენდები მოგვითხრობენ მის ოჯახზე, ფილოსოფოსის ახალგაზრდობაზე, მეცნიერებაში მის პირველ ნაბიჯებზე.

შვიდწლიან ომში რუსეთის გამარჯვების შემდეგ იმანუელ კანტი მცირე ხნით რუსეთის იმპერიის მოქალაქე იყო. მუზეუის დარბაზში დაცულია კანტის თხოვნა იმპერატორ ეკატერინე II-ის სახელზე, რომლის მიხედვითაც ითხოვდა, რომ იგი დანიშნულიყო უნივერსიტეტის ლოგიკისა და მეტაფიზიკის კათედრის ხელმძღვანელად.

## რესურსები ინტერნეტში
* Музей Канта XXI века и Философский парк на острове Кнайпхоф 
* Калининград Кафедральный собор остров Канта, могила Канта и памятник Альбрехту
* Кафедральный собор Кенигсберга в Калининграде
* Музей Иммануила Канта

კატეგორია:კალინინგრადის მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
პალმნიკენის კირხე

**პალმნიკენის კირხე** () — ყოფილი ლუთერანული კირხე აღმოსავლეთ პრუსიაში (1946 წლიდან დასახლება იანტარნი, კალინინგრადის ოლქი) ამჟამად მართლმადიდებლური ტაძარი, რომელიც აგებულია ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.  

მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს კალინინგრადის ეპარქიას.

## ისტორია 
პალმნიკენის ლუთერანული კირხეს მშენებლობა დაიწყეს 1887 წლის 8 სექტემბერს წარმოშობით ებრაელი. 

კირხე აკურთხეს 1892 წლის 3 იანვარს თავდაპირველად საეკლესიო თემი მიეკუთვნებოდა გერმაუს (ამჟამად სოფელი რუსკოე, კალინინგრადის ოლქი). საკუთარი დამოუკიდებელი თემი პალმინკენში ჩამოყალიბდა 1906 წელს. ეკლესიის უკანასკნელმა წინამძღვარმა ქალაქი მიატოვა 1947 წელს და შემდეგში გახდა მაგდებურგის ეპისკოპოსი. 

კალინინგრადის ოლქის მთავრობის 2007 წლის 23 მარტის № 132 დადგენილების მიხედვით კირხემ მიიღო რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კალინინგრადის ოლქში
კატეგორია:რუსეთის მართლმადიდებლური ტაძრები
კატეგორია:კალინინგრადის ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
როზენაუს კირხე

**როზენაუს კირხე** (; ) ამჟამად კალინინგრადის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი () — ყოფილი ევანგელისტური კირხე კალინინგრადში, 1990 წლიდან მართლმადიდებლური ტაძარი, რომელიც აგებულია ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. მშენებლობა მიმდინარეობდა 1914-1926 წლებში, რაც იყო XX საუკუნის დასაწყისის კენიგსბერგისათვის საკმაოდ უჩვეულოდ ხანგრძლივი მშენებლობის პროცესი. 

მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს კალინინგრადის ეპარქიას.

მისამართი: კალინინგრადი, კ. ნაზაროვის ქუჩა, 24.

## ისტორია 
1908 წელს გარეუბანი როზენაუ შევიდა ქალაქის შემადგენლობაში. 1914 წელს სკოლასთან ახლოს დაიწყო ახალი კირხეს მშენებლობა. მაგრამ პირველმა მსოფლიო ომმა შეაჩერა სამშენებლო სამუშაოები. კირხეს მშენებლობა გაგრძელდა მხოლოდ 1926-1928 წლებში, როდესაც გაუმჯობესდა პრუსიის „თავისუფალი სახელმწიფოს“ - ვაიმარის რესპუბლიკის ფინანსური მდგომარეობა. 

იმის გამო, რომ სწრაფად იზრდებოდა სავაჭრო კავშირები აღმოსავლეთთან როზენაუ სწრაფად გაიზარდა და განვითარდა, აშენდა სამრეწველო ნაგებობები, ახალი საცხოვრებელი კვარტლები. 1926 წლისათვის როზენაუს მოსახლეობისათვის ააგეს კირხე გოთიკურ სტილში ა. პფლაუმის პროექტის მიხედვით. 

განსხვავება როზენაუსა და სხვა კირხეებს შორის ისაა, რომ იგი დიდხანს შენდებოდა. მისი ფუნდამენტი ჩაყარეს 1914 წლის 23 ივლისს, ხოლო ერთი კვირის შემდეგ დაიწყო პირველი მსოფლიო ომი და კირხეს შენებლობაც განუსაზღვრელი ვადით გადაიდო. 

ომის შემდეგ მშენებლობა გაგრძელდა მხოლოდ 1925 წლის 2 აპრილს. მაგრამ გამოყოფილი თანხა ინფლაციის გამო საკმარისი აღარ აღმოჩნდა. მიუხედავად ამისა წელიწადნახევრის შემდეგ მშენებლობა მაინც დასრულდა. 

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში საბჭოთა კავშირის თავდასხმის დროს კირხე პრაქტიკულად არ დაზიანებულა. საბჭოთა პერიოდში მას გამოიყენებდნენ როგორც სასაწყობე დანიშნულების ნაგებობას. 

1990 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება კირხეს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის გადაცემის შესახებ. 1990-1992 წლების რემონტის შემდეგ კირხე აკურთხეს როგორც ღვთისმშობლის კვართის სახელობის ტაძარი.

## ლიტერატურა
* В. И. Кулаков, А. П. Бахтин, А. П. Овсянов, Н. И. Чебуркин, «Памятники истории и культуры. Калининград», Москва, 2005, стр. 137 ISBN 5-902425-01-8

## რესურსები ინტერნეტში
* Фотографии в ЖЖ katuriks
* Kirchen und Sozialeinrichtungen in Königsberg
* Неофициальный сайт храма Покрова Пресвятой Богородицы (г. Калининград)
* Официальный сайт храма Покрова Пресвятой Богородицы (г. Калининград)

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კალინინგრადის ოლქში
კატეგორია:კალინინგრადის ტაძრები