open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
დამოუკიდებელთა (უპარტიოთა) კავშირი

**დამოუკიდებელთა (უპარტიოთა) კავშირი**, *პარტიათა გარეშე მყოფი ქართველების დამოუკიდებელი პოლიტიკური კავშირი* — საარჩევნო სუბიექტი, რომელიც 1919 წლის თებერვალში საქართველოს დამფუძნებელი კრების არჩევნებში მე-11 ნომრად იღებდა მონაწილეობას.

## ისტორია
„დამოუკიდებელთა (უპარტიოთა) პოლიტიკური კავშირი“ დაარსდა 1918 წლის ივლისში. ის ქართული ინტელიგენციის თვალსაჩინო წარმომადგენლებს - მეცნიერებს, პოეტებს, სამხედროებსა და სხვებს აერთიანებდა. კავშირი მიზნად ისახავდა საქართველოს სუვერენიტეტის დაცვას და მისი სახელმწიფოებრიობის განმტკიცებას. უპარტიოთა კავშირი არ ყოფილა წმინდა პოლიტიკური პარტია თავისი მკაფიოდ ჩამოყალიბებული წესდებითა და პროგრამული დოქტრინით, მაგრამ გააჩნდა პოლიტიკური პლატფორმა, რომლის უმთავრესი მუხლები იყო: 
* საქართველოში დამოუკიდებელი დემოკრატიული სახელმწიფოებრიობის შენარჩუნება და გაძლიერება; 
* საქართველოს პოლიტიკური სოციალური და ეკონომიკური განვითარება დემოკრატიულ ნიადაგზე; 
* შემოქმედებითი თეორიული და პრაქტიკული მუშაობა.
კავშირის ხელმძღვანელი ორგანო იყო საბჭო, რომელიც შედგებოდა 12 წევრისაგან: ირაკლი გუნცაძე, პროფ. ივანე ჯავახიშვილი, კონსტანტინე აფხაზი, დუტუ მეგრელი, ივანე აფხაზი, კონსტანტინე ამირაჯიბი, ესტატე მაჩაბელი, გიორგი ჯაფარიძე, გრიგოლ გაბაშვილი, ვახტანგ ღამბაშიძე, კონსტანტინე მაყაშვილი და დავით კარიჭაშვილი. 

საქართველოს ეროვნულ საბჭოში უპარტიოთა კავშირის წარმომადგენლები იყვნენ გენერალ-მაიორი კოტე აფხაზი და მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე კოტე მაყაშვილი.

1919 წლის თებერვალში გაიმართა დამფუძნებელი კრების არჩევნები, სადაც დამოუკიდებელ (უპარტიოთა) კავშირმა ვერ გადალახა ბარიერი.
## დამოუკიდებელ (უპარტიოთა) კავშირის სია დამფუძნებელი კრების 1919 წლის არჩევნებისთვის 
# ავალიშვილი ზურაბ დავითის ძე
# ჯავახიშვილი ივანე ალექსანდრეს ძე
# აფხაზი კონსტანტინე ნიკოლოზის ძე
# მაყაშვილი კონსტანტინე ზაქარიას ძე
# მღვდლიშვილი მიხეილ მოსეს ძე
# ამირაჯიბი კონსტანტინე მიხეილის ძე
# ღამბაშიძე ვახტანგ დავითის ძე
# გედევანიშვილი ალექსანდრე კონსტანტინეს ძე
# დარახველიძე (კრინიცკი) ალექსანდრე მიხეილის ძე
# ზედგინიძე ივანე ბესარიონის ძე.

## ლიტერატურა 
* პირველი საყოველთაო დემოკრატიული არჩევნები დამოუკიდებელ საქართველოში. თბილისი, 2017, გვ. 58.
## სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს პოლიტიკური პარტიები
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა
კატეგორია:1918 წელს დაარსებული პოლიტიკური პარტიები
ჰერიფორდული ჯიში

**ჰერიფორდული ჯიში** — სახორცე მიმართულების მსხვილი რქოსანი საქონლის ჯიში. გამოყვანილია XVIII საუკუნეში, ინგლისში, ჰერიფორდშირის საგრაფოში, ადგილობრივი საქონლის გადარჩევისა და შერჩევის გზით. ტიპური სახორცე აგებულებისაა, ფერად მუქიწითელია, ხოლო თავი, მინდაო, ღაბაბი, მუცელი, კიდურების ქვედდა ნაწილი და კუდის ფუნჯი თეთრი აქვს. კუროს მასაა 850-1000 კგ, ფურისა 550-560 კგ. ნაკლავის გამოსავალი 58-62%, უდიდესი 70%-მდე. ჰერიფორდული ჯიში გავრცელებულია ამერიკის, ევროპის ქვეყნებში, ახალ ზელანდიაში და სხვ. ყოფილ სსრკ-შიშეიყვანეს 1928 წელს. იყენებენ სამრეწველო შეჯვარებისთვის სარძეო და სახორცე ჯიშებთან.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:მსხვილი რქოსანი საქონლის ჯიშები
ჰოლანდიური შავ-ჭრელი ჯიში

250პქ|მინი|მარჯვნივ|ფური
**ჰოლანდიური შავ-ჭრელი ჯიში** — მსხვილი რქოსანი საქონლისა, სარძევე მიმართულების ჯიში, გამოყვანილია ნიდერლანდებში. ფერად შავ-ჭრელია. ცოცხალი მასა კუროსი 900-1000 კგ-ია, ფურისა — 550-600 კგ. ფურის მონაწველი 4500 კგ, სარეკორდოა 13 000 კგ. რძის ცხიმიანობა 3,9-4,0 %. ჯიში გავრცელებულია ნიდერლანდებში (ქვეყნის მსხვილი რქოსანი საქონლის მთელი სულადობის დაახლოებით 70 %), გერმანიაში, აშშ-ში, დიდ ბრიტანეთში, შვეიცარიაში, იტალიაში, ყოფილ იუგოსლავიის ქვეყნებსა და სხვ. ჰოლანდიური ჯიში გამოიყენება ხოლმოგორული, შავ-ჭრელი, ტალიგური, აულიეატური, ბესტუჟევისა და სხვა ჯიშების გამოყვანისას.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:მსხვილი რქოსანი საქონლის ჯიშები
რეუს დეპორტიუ (საფეხბურთო კლუბი)

**„რეუს დეპორტიუ“** () — ესპანური საფეხბურთო კლუბი. დაარსდა 1909 წელს, კატალონიის ავტონომიური გაერთიანების ქალაქ რეუსში. ასპარეზობს ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ კამპ ნოუ მუნისიპალზე, რომელიც 4 700 მაყურებელს იტევს.

პრიმერა დივიზიონის გათამაშებაში კლუბს მონაწილეობა არასდროს მიუღია. სეგუნდა დივიზიონში პირველად აღზევდა 2016 წელს.

## ისტორია 
კლუბი დაარსდა 1909 წლის 23 ნოემბერს, „რეუს სპორტ კლუბის“ დაშლის შედეგად. 1917 წლის 29 სექტემბერს კლუბი შეერწყა „ველოსიპედისტას“ და „ოლიმპიას“, შედეგად გახდა მულტი-სპორტული კლუბი „რეუს დეპორტიუ“.

1951 წელს კლუბი დაიყო 2 დამოუკიდებელ ნაწილად, ერთი ნაწილი არის „საფეხბურთო კლუბი რეუს დეპორტიუ“, მეორე სექცია კი ჰოკეის დაეთმო.

სეგუნდა დივიზიონ ბ-ში გატარებული მრავალი სეზონის შემდეგ, 2015 წელს, „რეუს დეპორტიუმ“ სცადა სეგუნდა დივიზიონში აღზევება. ჩემპიონატში მე-3 ადგილის დაკავების შემდეგ, აღსაზევებელი პლეი-ოფის მე-2 ეტაპზე დამარცხდა ფეროლის „რასინგთან“.

2015 წელს, კლუბმა შეძლო ესპანეთის თასის 1/32 ეტაპზე გასვლა, სადაც „ატლეტიკო მადრიდთან“ დამარცხდა. ამ სეზონში „რეუსმა“ ასევე ითამაშა სეგუნდაში აღსაზევებელ პლეი-ოფში, ამჯერად შეძლო მეტოქის, სანტადერის „რასინგის“ დამარცხება, გასვლაზე 3-0 გამარჯვების შემდეგ, საშინაო მატჩშიც მოიგო, ანგარიშით 1-0 და ისტორიაში პირველად აღზევდა მეორე დივიზიონში.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 
* კლუბის პროფილი Soccerway-ზე 
* კლუბის პროფილი Transfermarket-ზე  

## სქოლიო 
კატეგორია:ესპანეთის საფეხბურთო კლუბები
კატეგორია:რეუს დეპორტიუ (საფეხბურთო კლუბი)
სან-ბერნარდინო

**სან-ბერნარდინო** — ქალაქი კალიფორნიაში. 2010 წლის აღწერით მოსახლეობა შეადგენს  209924 კაცს. იგი მდებარეობს ზღვის დონიდან 321 მეტრზე და  მისი ფართობი შეადგენს  154.480 კმ².
## ლიტერატურა
* Edward Leo Lyman, *San Bernardino: The Rise and Fall of a California Community*, Signature Books, 1996.
* Walter C. Schuiling, *San Bernardino County: Land of Contrasts*, Windsor Publications, 1984
* Nick Cataldo, *Images of America: San Bernardino, California*, Arcadia Publishing, 2002
*James Fallows (May 2015), ''What It's Like When Your City Goes Broke''. "San Bernardino, California, is poor, has a high unemployment rate, is affected by drought, and is in bankruptcy court. But its real problem is something else."

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* California Welcome Center in San Bernardino 
* 

კატეგორია:აშშ-ის ქალაქები
საქართველოს რადიკალ-დემოკრატიულ გლეხთა პარტია

**საქართველოს რადიკალ-დემოკრატიულ გლეხთა პარტია**  — პოლიტიკური პარტია საქართველოში, საარჩევნო სუბიექტი. პარტია გამოეყო ეროვნულ-დემოკრატიულ პარტიას 1917 წლის ოქტომბერში. პარტია გამოსცემდა გაზეთს „ჩვენი რესპუბლიკა.“ პარტია მემარჯვენე იდეოლოგიის პოლიტიკურ სუბიექტს წარმოადგენდა და ამომრჩეველთა ძლიერი ბაზა გააჩნდა სიღნაღის მაზრაში. 
## ისტორია
რადიკალ-დემოკრატიული გლეხთა პარტია - დაარსდა 1917 წლის ოქტომბერში იმ ჯგუფის ბაზაზე, რომელიც დავით ჩიქოვანის ხელმძღვანელობით საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიულ პარტიას გამოეყო. ძირითად პარტიასთან ამ ჯგუფის დაპირისპირების ნიშნები ჯერ კიდევ 1917 წლის ივნისში, ედპ-ის დამფუძნებელ ყრილობაზე გამოიკვეთა. მაშინ უმრავლესობამ არ გაიზიარა დავით ჩიქოვანის თვალსაზრისი და პროგრამაში არ შეიტანა მუხლი საქართველოს დამოუკიდებლობის დაუყოვნებლივ მოთხოვნის შესახებ.

1917 წლის 19-23 ნოემბერს გაიმართა საქართველოს რადიკალ-დემოკრატიულ გლეხთა პარტიის ორგანიზაციების წარმომადგენელთა კრება. კრებამ აირჩია სამი კომიტეტი: მთავარი, თბილისისა და სიღნაღის სამაზრო. მთავარ კომიტეტში აირჩიეს: თედო სახოკია (თავმჯდომარე), ალექსანდრე (სანდრო) ახმეტელი და დიმიტრი დეკანოზიშვილი. თბილისის კომიტეტში შევიდნენ: ქრისტეფორე კაპანაძე (თავმჯდომარე), ალექსანდრე გველესიანი, ნიკო კურდღელაშვილი, ივანე ბაქრაძე, გობრონ ციცქიშვილი, ვასილ ბარნოვი და ივანე არონიშიძე; სიღნაღის სამაზრო კომიტეტი შეადგინეს: კოტე ტყავაძემ (თავმჯდომარე), დავით სამადაშვილმა, ილო მოსაშვილმა, ნიკო ტურიაშვილმა და ალექსანდრე( სანდრო) შანშიაშვილმა. კრებამ გაზეთი „ჩვენი რესპუბლიკა“ პარტიის პერიოდულ ორგანოდ დაადგინა და იგი ყოველკვირეულიდან ყოველდღიურ გამოცემად გადააკეთა. გაზეთის რედაქტორად დავით ჩიქოვანი დაამტკიცეს.1917 წელს რუსეთის დამფუძნებელი კრების არჩევნებზე პარტიამ კანდიდატად დაასახელა მიხეილ წერეთელი, მაგრამ ამ უკანასკნელმა უარი თქვა კანდიდატობაზე. 1919 წლის 12 თებერვალს პარტიამ ეროვნულ-დემოკრატიულ პარტიასთან ერთად საერთო სიით მიიღო მონაწილეობა ადგილობრივ არჩევნებში. იმავე თვეში დამფუძნებელი კრების არჩევნებში პარტია მე-7 ნომრით იღებდა მონაწილეობას.  1919 წელს საქართველოს რადიკალ-დემოკრატიულ გლეხთა პარტიის საარჩევნო სიაში 50 კანდიდატი იყო შეყვანილი, მათ შორის იყვნენ დავით ჩიქოვანი, თედო სახოკია, სანდრო ახმეტელი, შიო არაგვისპირელი, კონსტანტინე ტყავაძე, სანდრო შანშიაშვილი და სხვ. საარჩევნო სიაში 1 ქალი კანდიდატიც იყო. არჩევნებში პარტიამ 3 000-ზე მეტი ხმა მიიღო, მაგრამ დაწესებული ზღვარი ვერ გადალახა და შესაბამისად მისი წევრები ვერ მოხვდნენ დამფუძნებელ კრებაში. 1921 წელს ეროვნულ-დემოკრატებთან და ეროვნულ (ნაციონალისტურ) პარტიასთან ერთად ჩამოაყალიბა კოალიციური ტიპის „საქართველოს დემოკრატიული პარტია“.

## ლიტერატურა 
* პირველი საყოველთაო დემოკრატიული არჩევნები დამოუკიდებელ საქართველოში. თბილისი, 2017, გვ. 52.
*

კატეგორია:საქართველოს პოლიტიკური პარტიები
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა
კატეგორია:1917 წელს დაარსებული პოლიტიკური პარტიები
რაიო ვალიეკანო (საფეხბურთო კლუბი)

**„რაიო ვალიეკანო“**, ან უბრალოდ **„რაიო“** () — ესპანური საფეხბურთო კლუბი ქალაქ მადრიდიდან. დაარსდა 1924 წლის 29 მაისს. ასპარეზობს ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ კამპო-დე-ვალიეკასზე, რომელიც 15 500 მაყურებელს იტევს.

ევროტურნირებზე კლუბს მონაწილეობა მიღებული აქვს ერთხე, 2000-01 წლების სეზონში. უეფა-ს თასის გათამაშებაში შეძლო 1/4 ფინალში გასვლა, სადაც დამარცხდა თანამემამულე „ალავესთან“, 2 მატჩის ჯამში 4-2.

## ისტორია 
კლუბი ჩამოყალიბდა 1924 წლის 29 მაისს, მადრიდში. პირველი პრეზიდენტი იყო ხულიან უერტა. კლუბის სიმბოლოების ინსპირაცია მომდინარეობს არგენტინული გრანდის, „რივერ პლეიტისგან“. 1949 წელს, „ატლეტიკო მადრიდთან“ შეთანხმების საფუძველზე კლუბის ლოგოს დაემატა დიაგონალური წითელი ზოლი, რომელიც ასევე საშინაო ფორმასაც დაემატა. პირველი გამოსვლა კლუბს ჰქონდა ტერსერა დივიზიონში.

„რაიო“ ყოველთვის იყო თანაქალაქელი უდიდესი კლუბების, „რეალის“ და „ატლეტიკოს“ ჩრდილში. 1980-იან და 1990-იან წლებში კლუბი ხშირად ქვეითდებოდა სეგუნდა დივიზიონში, თუმცა პრიმერა დივიზიონში ამოსვლასაც ახერხებდა. უმაღლეს დივიზიონში ადგილი ყველაზე მეტ ხანს შეინარჩუნეს 1999 წელს აღზევების შემდეგ, ხოლო საუკეთესო სეზონი „რაიო ვალიეკანომ“ ჩაატარა 2000-01 წლებში, როდესაც კლუბმა უეფა-ს თასის 1/4 ფინალში გააღწია, სადაც მომავალ ფინალისტ „ალავესთან“ დამარცხდა. წინა სეზონში „რაიო“ გავიდა მე-9 ადგილზე, მაგრამ უეფა-ს გათამაშებაში მოხვდა ფაირ ფლეის რეიტინგის მიხედვით (UEFA Respect Fair Play ranking).

2002-03 წლების სეზონი კლუბმა მე-20 ადგილზე დაასრულა და დაქვეითდა სეგუნდა დივიზიონში. მომავალ სეზონში კი მესამე დივიზიონში დაქვეითდა. 2005 წლიდან კლუბის მწვრთნელად „რეალ მადრიდის“ ყოფილი ფეხბურთელი და ლეგენდა, მიჩელი დაინიშნა.

სეგუნდა დივიზიონი ბ-ს 2006-07 წლების გათამაშებაში „რაიო ვალიეკანომ“ დაიკავა მე-3 ადგილი, აღსაზევებელი პლეი-ოფის ნახევარფინალი დაძლია, მაგრამ ფინალში „ეიბართან“ დამარცხდა. მომავალ სეზონში, 4 წლიანი პაუზის შემდეგ კლუბი დაბრუნდა მეორე დივიზიონში, აღსაზევებელი პლეი-ოფის ნახევარფინალში „ბენიდორმის“ განადგურების შემდეგ მოუგო „სამორას“, 2 მატჩის ჯამში 2-1.

2009-10 წლების სეზონი კლუბმა დაამთავრა გასავარდნი ზონისგან შორს, თუმცა არც ლიდერთა შორის ყოფილა. მომავალ სეზონში „რაიომ“ დაიკავა მე-2 ადგილი სეგუნდა დივიზიონში და 8-წლიანი განშორების შემდეგ დაუბრუნდა პრიმერა დივიზიონს, სერიოზული ეკონომიკური პრობლემების მიუხედავად ჩამორჩა მხოლოდ ჩემპიონ „რეალ ბეტისს“. 2012 წლის მარტში, კლუბის ფეხბურთელები შეუერთდნენ მადრიდში გამართულ დემონსრაციებს (Anti-austerity movement).

2015 წლის აგვისტოში, „რაიო ვალიეკანომ“ შეიძინა ამერიკული საფეხბურთო კლუბი „ოკლაჰომა სიტი“, შედეგად კლუბს დაერქვა „რაიო ოკც“ (Rayo OKC). ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც ესპანური კლუბი გამოჩნდა ამერიკულ ფეხბურთში.

2016 წლის მაისში, „რაიო“ პრიმერა დივიზიონის გათამაშებაში დაკავებული მე-18 ადგილის შემდეგ დაქვეითდა სეგუნდა დივიზიონში. ამითი დასრულდა მათი ყველაზე დიდხნიანი, 5 წლიანი გამოსვლა უმაღლეს დივიზიონში.

## ევროტურნირების სტატისტიკა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 
* კლუბის პროფილი Soccerway-ზე 
* კლუბის პროფილი Transfermarket-ზე  

## სქოლიო 
კატეგორია:ესპანეთის საფეხბურთო კლუბები
კატეგორია:რაიო ვალიეკანო (საფეხბურთო კლუბი)
უჩალის მეჩეთი

**უჩალის მეჩეთი** — მეჩეთი ბაშკირეთის რესპუბლიკის ქალაქ უჩალში, რუსეთის ფედერაცია.

## ისტორია 
1994 წელს ქალაქ უჩალის მუსულმანური რელიგიური ორგანიზაციის ინიციატივითა და უჩალის სამთო-გადამამუშავებელი კომბინატისა და კერძო პირების შემოწირულობით ააგეს უჩალის მეჩეთი. მეჩეთი იმყოფება ბაშკირეთის რესპუბლიკის მუსულმანთა სასულიერო ადმინისტრაციის დაქვემდებარებაში და მდებარეობს ქალაქის ცენტრალურ ნაწილში. 

არქიტექტურული თვალსაზრისით მეჩეთი რთული დაგეგმარების ორსართულიანი ნაგებობაა, რომლის ერთი მინარეთის სიმაღლეც შეადგენს 27 მეტრს. მინარეთი ერთიარუსიანია და მიშენებულია მეჩეთის შენობაზე. 

მეჩეთში ორი სამლოცველო დარბაზია. მისი კედლები დაფარულია გამონათქვამებით ყურანიდან და გაფორმებულია ბაშკირული ორნამენტებით.

უჩალის მეჩეთში მუშაობს არაბული ენის შემსწავლელი კურსები. ასწავლიან ისლამის საფუძვლებს ბავშვებსა და მოზარდებს.

ქალაქ უჩალის მოსახლეობის უდიდეს ნაწილს შეადგენენ ბაშკირები, რის გამოც ქალაქში აგებულია სხვა მეჩეთიც. მეორე მეჩეთი აგებულია ქალაქის გარეუბანში. აღნიშნული მეჩეთი ატარებს ზაინულა იშანის სახელს. ზაინულა იშანის სახელობის მეჩეთს აქვს სამი მინარეთი, რომელთაგანაც ერთ-ერთის სიმაღლე 20 მეტრს შეადგენს. 

## იმამ-ხათიბები 
* 1994-1997 — ი. მუჰამედიანოვი.
* 1997-2006 —  ვ. ტაჯეტდინოვი.
* 2006-2010 — დ. აჰმადიევი.
* 2010-დან — ი. მაზიტოვი.

## იხილეთ აგრეთვე 
* ზაინულა რასულევის მეჩეთი

## რესურსები ინტერნეტში
* ბაშკირული ენციკლოპედია. სტატია: Учалинская соборная мечеть 
* ბაშკირეთის რესპუბლიკა

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის მეჩეთები
კატეგორია:ისლამი რუსეთში
კატეგორია:ბაშკირეთის მეჩეთები
სტალინისის საყვირი (გაზეთი)

**„სტალინისის საყვირი“** — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, რომელიც საბჭოთა პერიოდში ხაშურის რაიონში 1931 წლიდან 1934 წლამდე გამოდიოდა. გაზეთის გამოცემის პერიოდულობა იყო ხუთ დღეში ერთხელ. მისი რედაქტორი იყო მოსე გვალია. გაზეთს საქართველოს კომუნისტური პარტიის (ბ) სტალინისის რაიკომის, რაიაღმასკომის და პეოფსაბჭოს ორგანო გამოსცემდა. სწორედ ამ პერიოდში (1931–1932 წლებში) ხაშურს სტალინისი ერქვა. თითოეული ნომერი შეადგენდა 4 გვერდს, ხოლო ტირაჟი შეადგენდა 5000 ცალს.

1934 წლიდან ხაშურის პერიოდულ გამოცემას „სტალინისის საყვირს“ „ბოლშევიკური სიტყვა“ ეწოდა და ამ სახელწოდებით გამოდიოდა 1934–1953 წლებში.

## რესურსები ინტერნეტში
* სტალინის საყვირი (გაზეთი)

კატეგორია:საქართველოს გაზეთები
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები
კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
კატეგორია:ხაშურის გაზეთები
ბოლშევიკური სიტყვა (გაზეთი)

**„ბოლშევიკური სიტყვა“** — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, რომელიც საბჭოთა პერიოდში ხაშურის რაიონში 1934 წლიდან 1953 წლამდე გამოდიოდა. მისი რედაქტორი აკაკი ლომიძე იყო. გაზეთი ექვს დღეში ერთხელ გამოდიოდა. მას საქართველოს კომუნისტური პარტიის (ბ) ხაშურის რაიკომის და რაიაღმასკომის ორგანო გამოსცემდა. თითოეული ნომერი შეადგენდა 4 გვერდს, ხოლო ტირაჟი შეადგენდა 4000 ცალს.

1953 წლიდან ხაშურის პერიოდულ გამოცემას „ბოლშევიკურ სიტყვას“ „გამარჯვების გზით“ ეწოდა და ამ სახელწოდებით გამოდიოდა 1953-1962 წლებში.

## რესურსები ინტერნეტში
* ბოლშევიკური სიტყვა (გაზეთი)

კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
კატეგორია:ხაშურის გაზეთები
გამარჯვების გზით (გაზეთი)

**„გამარჯვების გზით“** — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, რომელიც საბჭოთა პერიოდში ხაშურის რაიონში 1953 წლიდან 1962 წლამდე გამოდიოდა. მისი რედაქტორი აკაკი ლომიძე იყო. გაზეთი კვირაში სამჯერ გამოდიოდა. მას საქართველოს კომპარტიის ხაშურის რაიკომისა და ხაშურის რაიონის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს ორგანო გამოსცემდა.

1962 წლიდან ხაშურის პერიოდულ გამოცემას „გამარჯვების გზით“ „გამარჯვება“ ეწოდა და ამ სახელწოდებით გამოდიოდა 1962—1990 წლებში.

## რესურსები ინტერნეტში
* გამარჯვების გზით (გაზეთი)

კატეგორია:საქართველოს გაზეთები
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები
კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
კატეგორია:ხაშურის გაზეთები
მემენტო მორი (მუსიკალური ჯგუფი)

**„მემენტო მორი“** ( — „გახსოვდეს, რომ სიკვდილი გელის“) — ქართული მძიმე როკ-ჯგუფი. „მემენტო მორი“ მღეროდა ტერენტი გრანელის ლექსებს. ჯგუფს გამოცემული აქვთ ერთი ალბომი — „ექსკურსია ცისკენ“, რომელშიც შედის ტერენტი გრანელის ისეთ ცნობილ ლექსებზე დაწერილი სიმღერები, როგორებიცაა: „მემენტო მორი“, „ექსკურსია ცისკენ“, „გარდაცვალება“, „ცისფერი სინათლე“.

## ისტორია 
„მემენტო მორი“ დაარსდა 1987 წელს. თავდაპირველად მასში შედიოდნენ მალხაზ კობერიძე (ვოკალი და სოლო-გიტარა), ალეკო ჩერქეზიშვილი (დრამი) და მამუკა გაბრიჭიძე (ბასი). ამ შემადგენლობით ჯგუფმა იარსება 1991 წლამდე. ამ დროის განმავლობაში დაიწერა და ჩაიწერა ჯგუფის სიმღერების დიდი ნაწილი. მოგვიანებით, 90-იანი წლების მიწურულს, ჯგუფი აღორძინდა მალხაზ კობერიძის მეთაურობით: დრამზე პაატა ჯავახიშვილით, ბასზე კი — გია გრიგოლიათი. 1997 წელს გამოიცა ალბომი „ექსკურსია ცისკენ“, რომელიც ძველ ჩანაწერებსაც მოიცავდა. 2000-იან წლებში ჯგუფმა დაუკრა ლადო ბურდულის მიერ ორგანიზებულ რამდენიმე როკ-ფესტივალზე.

## რესურსები ინტერნეტში 
* მემენტო მორი

კატეგორია:ქართული როკ-ჯგუფები
კატეგორია:1987 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
ხაშურის მოამბე (გაზეთი)

**„ხაშურის მოამბე“** — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, რომელიც ხაშურის მუნიციპალიტეტში 1993 წლიდან დღემდე გამოდის. მისი მთავარი რედაქტორია რობერტ სუხიაშვილი, ხოლო დირექტორი გოგი გოგოლაძე. გაზეთი კვირაში ერთხელ გამოდის. 2015 წლიდან გაზეთში ჩართულია ყოველთვიური ლიტერატურული ჩანართი „ლიტერატურული ხაშური“. იბეჭდება თბილისში.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები
კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
კატეგორია:ხაშურის გაზეთები
კატეგორია:რეგიონული მედია
ლიტერატურული ხაშური (გაზეთი)

**„ლიტერატურული ხაშური“** — ქართული ლიტერატურული პერიოდული გამოცემა, რომელიც ხაშურის მუნიციპალიტეტში 2015 წლიდან დღემდე გამოდის. მისი რედაქტორია პოეტი ეკა ბაქრაძე. იგი წარმოადგენს გაზეთ „ხაშურის მოამბის" ლიტერატურულ დამატებას. იბეჭდება თბილისში.

## რესურსები ინტერნეტში
* ლიტერატურული ხაშური (გაზეთი)

კატეგორია:საქართველოს გაზეთები
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები
კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
კატეგორია:ხაშურის გაზეთები
კატეგორია:რეგიონული მედია
სევილია ატლეტიკო

**„სევილია ატლეტიკო“** () — ესპანური საფეხბურთო კლუბი. დაარსდა 1909 წელს, ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ქალაქ სევილიაში. ასპარეზობს ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ ხოსე რამონ სისნეროს პალასიოსზე, რომელიც 6 000 მაყურებელს იტევს.

კლუბი თამაშობს, როგორც „სევილიის“ სარეზერვო გუნდი. პრიმერა დივიზიონის გათამაშებაში „სევილია ატლეტიკოს“ მონაწილეობა არასდროს მიუღია. სეგუნდა დივიზიონში საუკეთესო შედეგი დააფიქსირა 2007-08 წლების სეზონში, როდესაც მე-9 ადგილი დაიკავა.

## ისტორია 
დაარსდა 1958 წელს. მალევე დაიწყო ასპარეზობა ტერსერა დივიზიონში, 1961 და 1962 წლებში შეძლო ამ ჩემპიონატის მოგება, ხოლო 1962-63 წლების სეზონი სეგუნდა დივიზიონში გაატარა. რეგიონულ ლიგაში გატარებული 3 წლის შემდეგ, ადრეულ 1970-იან წლებში, კლუბი დაბრუნდა მესამე დივიზიონში 1976 წელს.

1977 წელს, შეიქმნა ახალი მესამე დივიზიონი - სეგუნდა დივიზიონი ბ, კლუბმა დიდი დრო გაატარა ამ და დონით მე-4 ჩემპიონატში. 1998-99 წლების სეზონის მე-2 ადგილის დასრულების შემდეგ, მონაწილეობა მიიღო აღსაზევებელ პლეი-ოფში, სადაც დამარცხდა. მანამდე, 1991 წელს კლუბმა სახელი შეიცვალა და დაერქვა „სევილია ბ“. 2000-იანი წლების დასაწყისში კლუბმა ზედიზედ 3 სეზონში გავიდა მოწინავეთა შორის ცხრილში, მაგრამ პლეი-ოფში დამარცხდა. საბოლოოდ, 2006-07 წლების სეზონში, მას შემდეგ, რაც დაიაკავა 1-ლი ადგილი, 2 მატჩის ჯამში დაამარცხა „ბურგოსი“, ანგარიშით 1-0 და 40 წლიანი პაუზის შემდეგ აღზევდა სეგუნდა დივიზიონში. 2006 წელს კლუბს ისევ ძველი სახელი, „სევილია ატლეტიკო“ დაერქვა.

სეგუნდა დივიზიონში გატარებული 2 წლის შემდეგ, მთავარი მწვრთნელი მანუელ ხიმენესი ძირითადი გუნდის, „სევილიის“ მწვრთნელი გახდა, რასაც „სევილია ატლეტიკოს“ მესამე დივიზიონში დაქვეითება მოყვა.

კლუბმა 2015-16 წლების სეზონში, მესამე დივიზიონის ჯგუფ 4-ში დაიკავა მე-3 ადგილი და აღსაზევებელ პლეი-ოფში დაამარცხა „ლიეიდა“, პენალტების სერიაში ანგარიშით 5-4 და 7 წლიანი პაუზის შემდეგ აღზევდა მეორე დივიზიონში.

### სახელწოდება 
* 1958-1960 — **„დეპორტივო პუერტო“**
* 1960-1991 — **„სევილია ატლეტიკო“**
* 1991-2006 — **„სევილია ბ“**
* 2006- — **„სევილია ატლეტიკო“**

## მიღწევები 
* **სეგუნდა დივიზიონი ბ**
** **ჩემპიონი :** 2006/07
* **ტერსერა დივიზიონი**
** **ჩემპიონი (8):** 1960/61, 1961/62, 1980/81, 1982/83, 1983/84, 1985/86, 1986/87, 2000/01

## მიმდინარე შემადგენლობა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 
* კლუბის პროფილი Soccerway-ზე 
* კლუბის პროფილი Transfermarket-ზე  

კატეგორია:ესპანეთის საფეხბურთო კლუბები
კატეგორია:სევილია (საფეხბურთო კლუბი)
ხაშურის მუნიციპალიტეტის გაზეთები

კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის თარგები
გამარჯვება (გაზეთი)

**„გამარჯვება“** — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა. საქართველოს კპ ცენტრალური კომიტეტისა და საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს გორის კოლმეურნეობებისა და საბჭოთა მეურნეობების საწარმოო სამმართველოსთან არსებული გაზეთი. გამოდიოდა საბჭოთა პერიოდში გორში, 1962 წლიდან 1990 წლამდე. ამ გაზეთის სახელწოდების ქვეშ 1962 წლის 29 აპრილიდან გაერთიანდა შემდეგი სახელწოდების გაზეთები: „გამარჯვების გზით“ — ხაშური, „კომუნიზმისაკენ“ — კასპი, „სოციალისტური სოფელი“ — გორი, „ქარელის კოლმეურნე“ — ქარელი. რედაქტორი — შ. მახარობლიძე. გამოსცემდა საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტისა და საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭო გორში.

1966 წლიდან ხაშურს კვლავ თავისი პერიოდული გამოცემა აქვს სახელწოდებით — „გამარჯვების გზა“. საკუთრივ გაზეთ „გამარჯვებას“ 1990–1997 წლებში გაზეთი „გორი“ ერქვა, 1990 წლის №142-დან აგრძელებდა ნუმერაციას.

## რესურსები ინტერნეტში
* „გამარჯვება“

კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
კატეგორია:გორის გაზეთები
ლორენცო ვალა

**ლორენცო ვალა** (, დ. 1407, რომი ან პიაჩენცა —  გ. 1 აგვისტო, 1457, რომი, პაპის რეგიონი) — იტალიელი ჰუმანისტი, ისტორია-ფილოლოგიის კრიტიკის მამა, იტალიური ერუდიტული სკოლის წარმომადგენელი. ბუნებრივად თვლიდა ყველაფერს, რაც ემსახურებოდა ადამიანის თვითგადარჩენას, კმაყოფილებას, ბედნიერებას.

ლორენცო ვალამ კონსტანტინეს ნაბოძების ტექსტის ფილოლოგიური შესწავლისა და მისი სხვა ძველ ტექსტებთან შედარების გზით ამ ისტორიულ საბუთში ბევრი ენობრივი ანაქრონიზმი აღმოაჩინა და დაამტკიცა, რომ ის ვერ შეიქმნებოდა IV საუკუნეში. ლორენცო ვალას კვლევამ აჩვენა, რომ „კონსტანტინეს ნაბოძები“ პაპობის შეუზღუდავი ამქვეყნიური პოლიტიკური ძალაუფლების ლეგიტიმაციის მიზნით VIII საუკუნეში პაპის კურიაში შედგენილი ყალბი დოკუმენტია (სავარაუდოდ 750 წ.)

ლორენცო ვალას სამეცნიერო თვისებაზე საუბრისას ხშირად შენიშნავენ, რომ ამ სახელგანთქმულმა ჰუმანისტმა ცუდად იცოდა ბერძნული ენა და ძალიან ცუდად თარგმნა თუკიდიდე ლათინურად.

## რესურსები ინტერნეტში
* Lorenzo Valla, Discourse on the Forgery of the Alleged Donation of Constantine
* Lorenzo Valla: *Elegantiarum Laurentii Vallae*. Naples (c. 1473). At Somni
* Tomb of Lorenzo Valla

## სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი პოეტები
კატეგორია:ჰუმანიზმი
კატეგორია:დაბადებული 1407
კატეგორია:გარდაცვლილი 1457
კატეგორია:რომში დაბადებულები
აზერბაიჯანული კამეჩი

300px|მინი|აზერბაიჯანის სსრ-ში კამეჩების გავრცელების სქემა 1930-იანი წლების შუა ხანებში.

**მეკამეჩეობა აზერბაიჯანში** მეცხოველეობის მნიშვნელოვანი დარგია. 1990 წელს სსრკ-ში არსებული კამეჩების 70% აზერბაიჯანში იყო აღრიცხული. აზერბაიჯანის კამეჩების მთლიანი რაოდენობის 63% იმყოფებოდა კოლმეურნეთა, მუშებისა და მოსამსახურეთა კერძო მეურნეობების საკუთრებაში. პოსტსაბჭოთა პერიოდში აზერბაიჯანში კამეჩების რაოდეობამ კლება დაიწყო. 2013 წელს ქვეყანაში 265 ათასი კამეჩი აღირიცხა.

## პოპულაციის დახასიათება 
აზერბაიჯანული კამეჩის საშუალო სიმაღლე მინდაოში არის 130–132 სანტიმეტრი, სხეულის ირიბი სიგრძე 138–142 სანტიმეტრი, გულმკერდის გარშემოწერილობა 187–191 სანტიმეტრი. თავი უხეში და შედარებით პატარაა. კამეჩის შუბლი მოკლე, საკმაოდ ფართო და ამოზნექილია. კეფა და თავის წინა ნაწილი წაგრძელებულია. აქვს დიდი რქები, რომელიც ძირითადად მიმართულია უკან, ხოლო რქების ზედა ზედაპირი წიბოვანია, ქვედა — მომრგვალებული; რქების დასაწყისში — რგოლებია. კამეჩის რქებზე რგოლების რაოდენობის მიხედვით, შეგვიძლია განსაზღვროთ შობადობის რაოდენობა. კბილების რაოდენობა იგივეა, რაც საქონლისა. კისერი გრძელი, ვიწრო და წვრილი აქვს. ზურგი მოკლე და ფართოა. წელი გრძელი, ფართო და ბრტყელია. მკერდი ღრმაა, საშუალო სიგანის. მუცელი დიდი მოცულობისაა. კუდი შეიძლება იყოს სხვადასხვა სიგრძის. ჯიქანი საშუალო ჯამისებრი ფორმისაა, ოთხი ცურით. 

კამეჩებს აზერბაიჯანში ძირითადად სარძეოდ აშენებენ. 1940 წლის ბოლოსთვის, აზერბაიჯანის საცდელი სადგურის მონაცემებით, ფურკამეჩების წლიური მონაწველი 543–2048 კგ იყო; რეკორდული აღწევდა 3187 კგ-ს და უფრო მეტს.

## გალერეა 

ფაილი:Azerbaijani water buffalo 2.jpg|კამეჩი სახელად „აბლაქიმი“ აზერბაიჯანის ზოოტექნიკური სადგური, 5 წლის, მასა 540 კგ.
ფაილი:Azerbaijani water buffalo 1.jpg|დედალი კამეჩი № 62 „აგრაფინა“, 8 წლის, წონა 461 კგ, წლიური მონაწველი 1813,2 ლ.
ფაილი:Azerbaijani water buffalo 3.jpg|დედალი კამეჩი № 15 აზერბაიჯანის ზოოტექნიკური სადგური, 7 წლის, სიმაღლე 132 სმ, მასა 462 კგ, წლიური მონაწველი 1270 ლ.
ფაილი:Azerbaijani water buffalo 4.jpg|დედალი კამეჩი № 5 „ამალია“, 9 წლის, მასა 525 კგ, წლიური მონაწველი 1699,6 ლ.

## სქოლიო
კატეგორია:კამეჩები
კატეგორია:აზერბაიჯანის სოფლის მეურნეობა
უგაბი

**უგაბი** — სეზონური მდინარე ნამიბიაში, რომელიც თავის ქვიშიან კალაპოტში წელიწადში მხოლოდ რამდენიმე დღე მიედინება. თუმცა, მშრალ სეზონშიც კი, გაედინება მიწისქვეშა წყალი, რომელიც მნიშვნელოვან რესურსს წარმოადგენს დამარალანდის რეგიონის ფლორისა და ფაუნისთვის. საშუალო წლიური ხარჯი დაახლოებით 20 მილიონ კუბურ მეტრს შეადგენს. 

მიწისქვეშა წყლის ოდენობის გამო, უგაბი ნამიბიის ერთ-ერთი უმთავრესი მდინარეა. დაახლოებით 500 კმ სიგრძის მდინარე წყლით ასაზრდოებს ისეთ უიშვიათეს სახეობებს, როგორებიცაა უდაბნოს სპილო, ჟირაფი, მთის ზებრა და შავი მარტორქის მსოფლიოში უდიდესი პოპულაცია. ამ უიშვიათეს ცხოველთა დასაცავად, შეიქმნა უგაბის ველური ზონა. 

რეგიონში უხვადაა ვარდისფერ გრანიტიანი ინზელბერგები. ამ უცნაურმა ქვებმა წლების მანძლზე სხვადასხვა ფორმა მიიღო, ზოგიერთი მათგანი სოკოს წააგავს. 

მდინარის მიდამოებში მცენარეულობა საკმაოდ ცოტაა. ხილვად სახეობებს შორისაა ეგზოტიკური ველური თამბაქო (Nicotiana glauca). ასევე წარმოდგენილია გარკვეული ჯუჯა ხეები და ბუჩქები.

## იხილეთ აგრეთვე
*ნამიბიის მდინარეების სია

## სქოლიო
კატეგორია:ნამიბიის მდინარეები
ბიბლიის აპოკრიფები

**ბიბლიის აპოკრიფები** — წიგნები, რომლებიც შესულია ბიბლიის ზოგ გამოცემაში და რომლებსაც ბევრი არ აღიარებს ღვთის შთაგონებით დაწერილ წიგნებად, რამდენადაც არ არსებობს ამის მტკიცებები. ბერძნული სიტყვა „აპოკრიფოს“ „საგულდაგულოდ დამალულს“ ნიშნავს.

მინი

აპოკრიფულად ითვლება ის წიგნები, რომელთა წარმოშობა და დამწერის ვინაობა ზუსტად არ არის ცნობილი ან რომელთა შემთხვევაშიც არ არსებობს ღვთივშთაგონებულობის მტკიცებები მიუხედავად იმისა, რომ ზოგის აზრით მათი წაკითხვა სასარგებლოა. ასეთი წიგნები საჯაროდ არ იკითხებოდა, ცალკე ჰქონდათ. ამიტომაც უწოდეს მათ „საგულდაგულოდ დამალული“.

ახ. წ. 397 წელს კართაგენის კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებით, ებრაულ წერილებს უნდა დამატებოდა შვიდი აპოკრიფული წიგნი, „ესთერის“ და „დანიელის“ კანონიკურ წიგნებს კი დამატებითი მონაკვეთები დართვოდა. თუმცა რომის კათოლიკურმა ეკლესიამ მხოლოდ 1546 წელს, ტრიესტის საეკლესიო კრებაზე აღიარა ისინი ბიბლიის კანონის ნაწილად.

მიუხედავად იმისა, რომ ღვთივშთაგონებულ წიგნებს არ მიეკუთვნება, ისტორიული თვალსაზრისით საინტერესო ინფორმაციას გვაწვდის წიგნი „პირველი მაკაბელთა“. იგი მოგვითხრობს, თუ როგორ იბრძოდნენ იუდეველები თავისუფლებისთვის ძვ. წ. II საუკუნეში მაკაბელთა მეთაურობით, რომლებიც სამღვდელო შტოს წარმომადგენლები იყვნენ. სხვა აპოკრიფული წიგნები სავსეა მითებით, ცრურწმენებითა და შეცდომებით. იესო ქრისტეს და ქრისტიანულ-ბერძნული წერილების დამწერებს არასოდეს უხსენიებიათ ეს წიგნები და არ მოუყვანიათ ციტატები ამ წიგნებიდან.

აპოკრიფულ წიგნებთან დაკავშირებით საკმაოდ მტკიცე პოზიცია ეკავა იერონიმეს, რომელმაც ახ. წ. 405 წელს დაასრულა ბიბლიის ლათინურ თარგმანზე, ვულგატაზე, მუშაობა. მან დაასახელა კანონიკური წიგნები, ფლავიუსის მსგავსად 22 წიგნად გააერთიანა ებრაული წერილების 39 წიგნი და ვულგატის პროლოგში (რომელიც დაურთო „სამუელისა“ და „მეფეების“ წიგნებს) აღნიშნა: „ასე რომ, სულ ოცდაორი წიგნია . . .

## რესურსები ინტერნეტში
* "The Apocrypha, Bridge of the Testaments" by Robert C. Dentan formerly at orthodoxanglican.net, now at thefishersofmenministries.com 
* "Lutheran Cyclopedia: Apocrypha" at lcms.org
* "Apocrypha" in the Catholic Encyclopaedia at newadvent.org/cathen
* https://www.christiancourier.com/articles/111-the-apocrypha-inspired-of-god 

კატეგორია:ქრისტიანული ტერმინები
კატეგორია:ქრისტიანობის ისტორია
კატეგორია:რელიგიური ტექსტები
ქრისტეფორე (წამალაიძე)

**ეპისკოპოსი ქრისტეფორე** (ერისკაცობაში — **ომარ იასონის ძე წამალაიძე**; დ. 17 აგვისტო, 1943, სიონი, ყაზბეგის რაიონი) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი 1979-1995 წლებში, სხვენის მართლმადიდებლი ეკლესიის წინამძღვარი 2000 წლიდან. 

## ბიოგრაფია
1958 წელს დაამთავრა სოფელ სიონის საშუალო სკოლა, 1962 წელს კი თბილისის ტოპოგრაფიული ტექნიკუმი. 1966-1974 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტის საღამოს განყოფილებაზე.

1978 წლის 19 დეკემბერს სიონის საპატრიარქო ტაძარში ომარ წამალაიძე ეკურთხა დიაკვნად და ეწოდა სახელი თორღვა, ხოლო 1979 წლის 27 იანვარს — მღვდლად. 1979 წლის აგვისტოში ბერად აღიკვეცა და სახელად ქრისტეფორე ეწოდა. იგი 1979 წლის 19 აგვისტოს ახალციხისა და სამცხე-ჯავახეთის ეპისკოპოსად კვირას იკურთხა სიონში. ეპისკოპოსი ქრისტეფორე იყო კათოლიკოს-პატრიარქ ილია II-ის ქორეპისკოპოსი. 1980 წლიდან განაგებდა ნიკორწმინდის ეპარქიას, 1981 წლიდან 1992 წლამდე - მარგვეთის ეპარქიას, ამავე დროს მონაწილეობდა ეროვნულ-განმათავისუფლებელ მოძრაობაში. იყო დაახლოებული ზვიად გამსახურდიასა და მერაბ კოსტავასთან.

გამსახურდიას დამხობის შემდეგ დაეძაბა ურთიერთობა სინოდის წევრებთან და საქართველოს მთავრობასთან. 1992-1995 წლებში განაგებდა აგარაკ-წალკის ეპარქიას, 1995 წლის 5 აპრილიდან 31 ივლისამდე ურბნისისა და რუისის ეპარქიას, საიდანაც მრევლის საჩივრის გათვალისწინებით გადაიყვანეს ბოლნისისა და დმანისის ეპარქიაში. ამის შემდეგ ეპისკოპოსი ქრისტეფორე მასზე თავდასხმების და ფიზიკური ანგარიშსწორების გამო წავიდა ემიგრაციაში. 1995 წლის 17 სექტემბერს წმიდა სინოდის განჩინებით ეპარქიის უნებართვოდ მიტოვების გამო გამოყვანილ იქნა სინოდის შემადგენლობიდან, ჩამოერთვა ეპარქია და აეკრძალა მღვდელმოქმედება. 1998 წელს პრეზიდენტმა ედუარდ შევარდნაძემ წამოიწყო გამსახურდიას მომხრეების შერიგების პროცესი. ეპისკოპოსი ქრისტეფორე დაბრუნდა საქართველოში და საპატრიარქოს მიმართა ეპარქიაში აღდგენის თხოვნით. 1999 წლის 2 თებერვალს სინოდმა განიხილა მისი საკითხი და შესაძლებლად მიიჩნია მისი აღდგენა, თუმცა პრაქტიკულად ეს გადაწყვეტილება არ აღსრულებულა. 2000 წელს ქრისტეფორემ ჩამოაყალიბა საკუთარი სამრევლო და დაიწყო საკუთარი სახლის სხვენში წირვების ჩატარება. 2000 წლის 14 დეკემბერს მისი საკითხი ხელახლა განიხილა სინოდმა, ძალაში დატოვა მღვდელმოქმედების აკრძალვა და მოითხოვა მისგან დამოუკიდებელი მღვდელმოქმედების შეწყვეტა.

## ლიტერატურა
**ვარდოსანიძე, ს.*, ქართველი მღვდელმთავრები (XX-XXI საუკუნეები) , გამომცემლობა „ნათლისმცემელი“, თბილისი, 2010, გვ. 272-274.
*

## რესურსები ინტერნეტში
*ეპისკოპოს ქრისტეფორე წამალაიძის შესახებ

## სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები
კატეგორია:დაბადებული  17 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1943
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ბესარიონი (დადიანი)

**ბესარიონი (დადიანი)** (დ. 1832, ზუგდიდი — გ. 3 აგვისტო, 1900) — ქართველი საეკლესიო და საზოგადო მოღვაწე.

## ბიოგრაფია
ეპისკოპოსი ბესარიონი დაიბადა 1832 წელს, ზუგდიდში. აღიზარდა მარტვილის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის მამათა მონასტერთან არსებულ სასწავლებელში. 1849 წლის 6 აგვისტოს იმერეთის მიტროპოლიტმა დავითმა (წერეთელი) ბერად აღკვეცა და სახელად ბესარიონი უწოდა. 1874 წლის დეკემბერში სამეგრელოს სავიკაროს მღვდელმთავრად გამოარჩიეს. 1875 წლის 12 იანვარს საქართველოს ეგზარქოსმა ევსევიმ (ილინსკი), გორის ეპისკოპოსმა ალექსანდრემ (ოქროპირიძე) და იმერეთის ეპისკოპოსმა გაბრიელმა (ქიქოძე) ეპისკოპოსად აკურთხეს და იმერეთის ეპარქიაში შემავალ სამეგრელოს სავიკაროს ქორეპისკოპოსად დანიშნეს. 1886 წლის 1 მარტიდან ალავერდის სავიკაროს მმართველია. 1895 წელს ეპისკოპოს გაბრიელის (ქიქოძე) ავადმყოფობის გამო დროებით დაინიშნა იმერეთის ეპარქიის მმართველად. 1896 წლიდან იგი ორივე ეპარქიის მმართველია. 

გარდაიცვალა 1900 წლის 3 აგვისტოს.

## ლიტერატურა
**ვარდოსანიძე ს.*, ქართველი მღვდელმთავრები (XX-XXI საუკუნეები). გამომცემლობა „ნათლისმცემელი“,   გვ. 39-40, თბ., 2010

კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები
კატეგორია:დაბადებული 1832
კატეგორია:გარდაცვლილი 3 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1900
ალიონი (გაზეთი ხაშურში)

**„ალიონი“** — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, რომელიც საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ ხაშურის რაიონში 1990 წლიდან 1992 წლამდე გამოდიოდა. მისი რედაქტორი რობერტ სუხიაშვილი იყო. გაზეთი კვირაში სამჯერ გამოდიოდა.

1992 წლიდან ხაშურის პერიოდულ გამოცემას „ხაშურის მოამბე“ ეწოდება.

## იხილეთ აგრეთვე
* ხაშურის მოამბე

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
კატეგორია:ხაშურის გაზეთები
პიროსი (ოქროპირიძე)

**პიროსი (ოქროპირიძე)** (დ. 10 ნოემბერი, 1874, დისევი, გორის მაზრა — გ. 28 აპრილი, 1922, თელავი) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე, ალავერდელი ეპისკოპოსი.

## ბიოგრაფია
ერისკაცობაში მათე იოანეს ძე ოქროპირიძე დაიბადა 1874 წლის 10 ნოემბერს გორის მაზრის სოფელ დისევში. დაწყებითი განათლება ალავერდის მონასტერში მიიღო და შემდგომ სწავლა განაგრძო თბილისის სასულიერო სასწავლებელში. მისი დასრულების შემდეგ გადაიყვანეს თბილისის სასულიერო სემინარიაში. 1893-1896 წლებში სწავლობდა სტავროპოლის სასულიერო სემინარიაში, შემდეგ შევიდა კიევის სასულიერო აკადემიაში და 1900 წელს დაასრულა. 1900 წლის სექტემბერში აღიკვეცა ბერად და ეწოდა სახელი პიროსი. 1907 წელს აღიყვანეს არქიმანდრიტის ხარისხში. 1915 წლის 10 დეკემბერს დაინიშნა ალავერდის ეპარქიის მმართველად. 1916 წლის 15 იანვარს მოხდა მისი კურთხევა ეპისკოპოსად პეტროგრადის წმ. ალექსანდრე ნეველის ლავრაში, ალავერდის ეპისკოპოსად. 

1917 წლის სექტემბერში საქართველოს პირველმა საეკლესიო კრებამ აირჩია ალავერდის საეპარქიო კათედრაზე სახელწოდებით „ალავერდელი“. გარდაიცვალა 1922 წლის 28 აპრილს. დაკრძალეს 30 აპრილს ალავერდის საკათედრო ტაძარში.

## ლიტერატურა
*სერგო ვარდოსანიძე. ქართველი მღვდელმთავრები (XX-XXI საუკუნეები). გამომცემლობა ,,ნათლისმცემელი", თბილისი, 2010, გვ. 80-81.
*

კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები
კატეგორია:დაბადებული 10 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1874
კატეგორია:გარდაცვლილი 28 აპრილი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1922
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
ამბროსი (ქათამაძე)

**ამბროსი** (ერისკაცობაში **ალექსანდრე ტრიფონის ძე ქათამაძე**; დ. 22 ივლისი, 1942, ტყიბულის რაიონი, მენჭიორი — გ. 27 ნოემბერი, 2008) — საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი 1979 წლის 13 აგვისტოდან 1992 წლის 12 მაისამდე. მას წმიდა სინოდის განჩინებით ჩამორთმეული ჰქონდა ბერობის ხარისხი და დაყვანილია ერისკაცობამდე.

## ბიოგრაფია
ერისკაცობაში ალექსანდრე ტრიფონის ძე ქათამაძე დაიბადა 1942 წლის 22 ივლისს ტყიბულის რაიონ სოფელ მენჭიორში. ქუთაისში დაამთავრა საშუალო სკოლა და მსახურობდა საბჭოთა არმიაში. დაამთავრა ჯერ მცხეთის სასულიერო სემინარია, ხოლო 1969 წელს მოსკოვის სასულიერო სემინარია. 1971 წელს ურბნელმა მიტროპოლიტმა დავითმა (დევდარიანი) აკურთხა მთავარდიაკვნად, 1973 წელს კი ქუთათელ-გაენათელმა და ჭყონდიდელმა მიტროპოლიტმა რომანოზმა (პეტრიაშვილი) მღვდლად აკურთხა და მოწამეთას ეკლესიაში განამწესა. 1977-1980 წლებში სწავლობდა მოსკოვის ზაგორსკის სასულიერო აკადემიაში. 1979 წლის 10 აგვისტოს აღიკვეცა ბერად და ეწოდა ამბროსი, 11 აგვისტოს აიყვანეს არქიმანდრიტის ხარისხში, ხოლო 13 აგვისტოს ეპისკოპოსის ხარისხში და ჩააბარეს ნიკორწმინდის ეპარქია. 1980 წლიდან ახალციხისა და სამცხე-ჯავახეთის ეპარქიის მმართველია, ხოლო 1981-1992 წლებში კვლავ ნიკორწმინდის ეპარქიის მმართველია. 1991-1992 წლებში იგი აქტიურად უჭერდა მხარს ზვიად გამსახურდიას, 1992 წელს კი იძულებული გახდა საქართველო დაეტოვებინა. 1994 წლის თებერვალში გროზნოში მან წესი აუგო საქართველოს პირველ პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას.  მეუფე ამბროსი 1992-2005 წლებში მოსკოვში იმყოფებოდა და აირჩიეს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიასთან დაპირისპირებულ „ისტინის მართლმადიდებელი ეკლესიის“ თავმჯდომარედ, მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის მიტროპოლიტად. 1992 წლის 12 მაისს საქართველოს ეკლესიის წმიდა სინოდმა გაათავისუფლა ნიკორწმინდის ეპარქიის მმართველობიდან, ხოლო 1998 წლის 8 ოქტომბრიდან წმიდა სინოდის განჩინებით ჩამორთმეული ჰქონდა ბერობის ხარისხი და დაყვანილია ერისკაცობამდე.

მეუფე ამბროსი 2008 წლის 27 ნოემბერს საკუთარ ბინაში, გაურკვეველ ვითარებაში გარდაცვლილი იპოვეს. დაკრძალულია შიომღვიმის მამათა მონასტერში.

## ლიტერატურა
*სერგო ვარდოსანიძე, ქართველი მღვდელმთავრები (XX-XXI საუკუნეები), გამომცემლობა „ნათლისმცემელი“, თბ., 2010, გვ. 272-274.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1942
კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2008
კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები
პავლე (ჯაფარიძე)

**ეპისკოპოსი პავლე** (ერისკაცობაში — **პახუმ პლატონის ძე ჯაფარიძე**; დ. 1 მაისი, 1888, შორაპნის მაზრა, ხრეითი — გ. 3 ნოემბერი, 1929, ტფილისი) — ქართველი მღვდელმთავარი.

## ბიოგრაფია
დაიბადა 1888 წლის 1 მაისს შორაპნის მაზრის სოფელ ხრეითში. ქუთაისის ოთხკლასიანი საქალაქო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ, 1906 წელს, გაემგზავრა ათონზე, სადაც 1907 წლის 18 აგვისტოს აღიკვეცა ბერად და ეწოდა სახელად პავლე. 1910 წელს დაბრუნდა საქართველოში, სადაც გურია-ოდიშის ეპისკოპოსმა ლეონიდემ ხელი დაასხა მღვდელმონაზვნად შიომღვიმის მონასტერში. 1918 წლის 26 იანვარს წმიდა დავით აღმაშენებლის ხსენების დღეს თბილისში გაიხსნა პირველი ქართული უნივერსიტეტი. ახალგაზრდა მღვდელმონაზონმა პავლემ საბუთები შეიტანა უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტზე.

1921 წელს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ, ნოე ჟორდანიასა და ექვთიმე თაყაიშვილის მოწოდებების მიუხედავად, პატრიარქმა ლეონიდემ უარი განაცხადა სიონის ტაძრისა და მცხეთის სცეტიცხოვლის საგანძურის ემიგრაციაში წაღებაზე. საგანძურის დასავლეთ საქართველოში დამარხვა მიტროპოლიტ ნაზარს დაევალა. განძეულობის დამალვაში ასევე მონაწილეობდნენ ეპისკოპოსი დავითი, არქიმანდრიტი პავლე და მღვდელი პლატონ ცქიტიშვილი. განძეულობა დამარხეს ბაგრატის ტაძრის ძირში მდებარე სამიტროპოლიტო რეზიდენციის ეზოში. 1923 წელს ბოლშევიკებმა განძს მიაგნეს და მონაწილე სასულიერო პირები დააპატიმრეს, მათ შორის პავლე ჯაფარიძეც, რომელიც პირობით გაათავისუფლეს 1924 წლის მარტში.

1924 წლის 18 აპრილს შეიკრიბა დაპატიმრებს გადარჩენილი საკათალიკოსო საბჭო, რომელსაც თავმჯდომარეობდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის დროებითი მმართველი, ურბნელი ეპისკოპოსი ქრისტეფორე. ესწრებოდნენ ეპისკოპოსები: დავითი (კაჭახიძე), ნესტორი (ყუბანეიშვილი), სიმეონი (ჭელიძე), მიტროპოლიტი ნაზარი (ლეჟავა). მსჯელობის შემდეგ ერთხმად მიიღეს გადაწყვეტილება არქიმანდრიტი პავლეს ეპისკოპოსად გამორჩევის შესახებ. მას ჩაბარდა წილკნის ეპარქია. ეპისკოპოსი პავლე დაასახელეს კათოლიკოს-პატრიარქ ამბროსის მოვალეობის შემსრულებლად, მაგრამ მან ვერ შეძლო ამ მოვალეობის შესრულება.
 
1928 წლის 26 მარტს საკათოლიკოსო სინოდმა მიიღო გადაწყვეტილება ეპისკოპოსის პავლეს ცხუმ-აფხაზეთის ეპარქიის მმართველად გამწესების შესახებ. სოხუმის ნოტიო ჰავამ უარყოფითად იმოქმედა მასზე. მართალია, ეპისკოპოსი პავლე დაბრუნდა სვეტიცხოველში, მაგრამ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა კიდევ უფრო გაუარესდა. 1929 წლის თებერვალში იგი სამკურნალოდ ალექსანდრეს საავადმყოფოში მოათავსეს, სადაც 1929 წლის 3 ნოემბერს გარდაიცვალა.  1929 წლის 10 ნოემბერს სიონის საპატრიარქო ტაძარში კათოლიკოს-პატრიარქმა ქრისტეფორე III-მ წესი აუგო განსვენებულ ეპისკოპოს პავლეს, რომელიც დაიკრძალა სვეტიცხოვლის ეზოში.

## ლიტერატურა
**ვარდოსანიძე ს.*. ქართველი მღვდელმთავრები (XX-XXI საუკუნეები). გამომცემლობა ,,ნათლისმცემელი", თბილისი, 2010, გვ. 147-149.
*

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები
კატეგორია:დაბადებული 1 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1888
კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1929
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
სვიმეონი (ჭელიძე)

მინი|დაკრძალვა თბილისის სიონის საკათედრო ტაძარში
**მიტროპოლიტი სვიმეონი** ერისკაცობაში *სიმონ სპირიდონის ძე ჭელიძე* (დ. 1875, ბუგეული, რაჭის მაზრა, რუსეთის იმპერია, — გ. 13 ნოემბერი, 1935, თბილისი) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე.

## ბიოგრაფია
დაიბადა 1875 წელს რაჭის მაზრის სოფელ ბუგეულში, სასულიერო პირის ოჯახში. პირველდაწყებითი განათლება მიიღო სოფელ ბუგეულის სამრევლო-საეკლესიო სასწავლებელში, შემდეგ სწავლა განაგრძო თბილისის სასულიერო სემინარიაში. სიმონმა 1893 წელს მიიღო გადაწყვეტილება სასწავლებლად გადასულიყო სტავროპოლის სასულიერო სემინარიაში. სემინარიის დასრულების შემდეგ 1898 წელს იგი დაბრუნდა სამშობლოში, სადაც აკურთხეს მღვდლად. 1900 წელს იგი დაინიშნა რაჭის მაზრის სამრევლო-საეკლესიო სკოლების მეთვალყურედ და კეთილმოწესედ. 1923 წლის ნოემბერში საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის დროებითმა მმართველმა ეპისკოპოსმა ქრისტეფორემ  სვიმეონი აკურთხა ეპისკოპოსად. ეპისკოპოსმა სვიმეონმა 1924 წლის 20 ოქტომბერს საქართველოს სსრ-ის სახკომსაბჭოსადმი საქართველოს ეკლესიის დროებითი მმართველობის სახელით გაგზავნილ მიმართვაში დაპატიმრებას გადარჩენილ სხვა მღვდელმთავრებთან ერთად (ეპისკოპოსი ქრისტეფორე, დავითი, ნესტორი) საბჭოთა ხელისუფლებას აღუთქვა ლოიალობა და თანამშრომლობა. 1926 წელს საკათალიკოსო საბჭომ უწმიდესისა და უნეტარესის ამბროსის ლოცვა-კურთხევით მიიღო გადაწყვეტილება ქუთათელი ეპისკოპოსის დავითის მაწყვერელად გადაყვანისა და ქუთათელად ეპისკოპოს სვიმეონის დანიშვნის შესახებ, თუმცა მეუფე დავითი არ დაეთანხმა საკათალიკოსო საბჭოს გადაწყვეტილებას. 1927 წელს ეპისკოპოსი სვიმეონი დაინიშნა ურბნისის ეპარქიის მმართველად. 1930 წელს ქუთაისის ეპარქია ჩააბარეს ეპისკოპოს სვიმეონს, რომელიც ამავდროულად აყვანილ იქნა მიტროპოლიტის პატივში.  

1935 წლის 13 ნოემბერს მძიმე ოპერაციის დროს გარდაიცვალა მიტროპოლიტი სვიმეონი, რომელიც დაიკრძალა სიონის საპატრიარქო ტაძრის ეზოში. განსვენებულს წესი აუგო სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმიდესმა და უნეტარესმა კალისტრატემ. მიტროპოლიტი სვიმეონი რელიგიურ საკითხებზე ბეჭდავდა წერილებს  „მწყემსში“ , „შინაურ საქმეებში“ , „ივერიაში“  და „ცნობის ფურცელში“.  

## ლიტერატურა
**კეზევაძე მ.,* ეგზარქოსობის დროინდელი რაჭის ეკლესიები და მღვდლები, თბილისი, 2014
**ვარდოსანიძე ს.*. ქართველი მღვდელმთავრები (XX-XXI საუკუნეები). გამომცემლობა  “ნათლისმცემელი” , თბილისი, 2010, გვ. 153-154.

კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები
კატეგორია:დაბადებული 1875
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1935
კატეგორია:საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავრები
კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ბაშკირეთის სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტი

**ბაშკირეთის სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტი** (; ) — უმაღლესი სასოფლო სამეურნეო სასწავლებელი. მდებარეობს უფაში, ბაშკირეთი, რუსეთი.

## ისტორია 
სასწავლებელი დაარსდა სსრკ-ის სახალხო კომისართა ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის 1930 წლის 23 ივლისის  № 237 დადგენილების მიხედვით და ეწოდა ბაშკირეთის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. ინსტიტუტი თავდაპირველად განთავსდა საბჭოთა ხელისუფლების მიერ დახურული უფის სასულიერო სემინარიის შენობაში. სწავლა დაიწყო ამავე წლის 1 ოქტომბერს. 

1941 წელს ბაშკირეთის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი გადაიტანეს სოფლის მეურნეობის სახალხო კომისარიატის შენობაში, კარლ მარქსის ქუჩა № 3-ში. მეორე მსოფლიო ომის პირველივე დღეებში ინსტიტუტიდან ფრონტზე გაიწვიეს ასზე მეტი მასწავლებელი და სტუდენტი. ომის წლებში ინსტიტუტმა გამოუშვა 176 აგრონომი და ზოოტექნიკოსი. 

1947 წლის დასაწყისში ინსტიტუტში სწავლობდა 533 სტუდენტი, მათ შორის აგრონომიულ ფაკულტეტზე — 237, ზოოტექნიკურ ფაკულტეტზე — 156, ვეტერინარიის ფაკულტეტზე კი — 140 ადამიანი.

1980 წელს დამსახურებებისათვის ინსტიტუტი დააჯილდოეს წითელი დროშის ორდენით. 1993 წელს, რუსეთის მეცნიერების, უმაღლესი განათლებისა და ტექნოლოგიების სამინისტროს 15 თებერვლის № 23 ბრძანების საფუძველზე მიიღო უნივერსიტეტის სტატუსი. 

2001 წლიდან გამოსცემს საკუთარ ჟურნალს, ხოლო 2013 წლიდან ელექტრონულ ჟურნალს. 

### ხელმძღვანელები 
* 1930—1933 — აბდურაჰმან ასადულინი.
* 1933—1937 — მიდჰატ გუმეროვი.
* 1938—1939 — ლეონტი ეგოროვი.
* 1939—1941 — ტაჟი გაინულინი.
* 1941—1943 — პაველ პშენიჩნი.
* 1943—1950 — კონონ რუდკო.
* 1950—1951 — გიორგი სმოროდინი.
* 1951—1954 — ალექსეიერმოლაევი.
* 1954—1964 — ალექსანდრე სოკოლოვი.
* 1964—1973 — ნაზიფ ბახტიზინი.
* 1973—1983 — ალექსანდრე ბაიკოვი.
* 1983—1988 — ოლეგ შჩეპანსკი.
* 1988—1999 — რადიკ ბაშიროვი.
* 1999—2007 — ვლადიმირ ნედორეზკოვი.
* 2007—2008 — ილდარ გიმაევი.
* 2008—დან  — ილდარ გაბიტოვი.

## ფაკულტეტები 
სწავლა მიმდინარეობს შვიდ ფაკულტეტზე:
* აგროტექნიკური და ტყის მეურნეობა
* ბიოტექნოლოგიური და ვეტერინალური მედიცინა
* მექანიკური
* გარემოს ინჟინერია და სამშენებლო
* ენერგეტიკული
* კვების მრეწველობა
* ეკონომიკური

## რესურსები ინტერნეტში 
* ბაშკირეთის სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტის ოფიციალური საიტი

კატეგორია:რუსეთის უნივერსიტეტები
კატეგორია:უნივერსიტეტები ანბანის მიხედვით
რობერ დე საბლე

**რობერ დე საბლე** (; დ. ?, ანჟუ — გ. 23 სექტემბერი, 1193, პალესტინა) — ტამპლიერთა ორდენის მეთერთმეტე დიდი მაგისტრი 1191 წლიდან 1193 წლის 28 თებერვლამდე და კვიპროსის მმართველი 1191-1192 წლებში, გამოცდილი მხედართმთავარი და პოლიტიკური მოღვაწე.

## ლიტერატურა
*

## რესურსები ინტერნეტში
* ტამპლიერთა ორდენის დიდი მაგისტრები: რობერ დე საბლე 

კატეგორია:ტამპლიერთა ორდენის დიდი მაგისტრები
კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1193
კატეგორია:დაბადების წელი უცნობია
უკამ მურსია (საფეხბურთო კლუბი)

**უკამ მურსია** () — ესპანური საფეხბურთო კლუბი, ქალაქ მურსიიდან. ჩამოყალიბდა 1999 წელს. ასპარეზობს ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონ B-ს გათამაშებაში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ „ლა-კონდომინაზე“, რომელიც 6 500 მაყურებელს იტევს.

## ისტორია 
**Universidad Católica San Antonio de Murcia Club de Fútbol** (მურსიის წმინდა ანტონის კათოლიკური ეკლესიის საფეხბურთო კლუბი) დაარსდა 1999 წელს, 2000-2005 წლებში ასპარეზობდა ტერსერა დივიზიონში. პარალელურად 2004 წელს დაარსდა კლუბი „Club de Fútbol Los Garres“, რომელიც ტერსერა დივიზიონში პირველად 2008-09 წლების სეზონში გამოდიოდა, როგორც „Murcia Deportivo Club de Fútbol“. 2009 წელს, ბიზნესმენმა, რომელიც წარმოშობით მურსიის ავტონომიური გაერთიანების ქალაქ ბენიახანიდან არის, შეიძინა კლუბი და გადაიტანა მშობლიურ ქალაქში. 1 წლის შემდეგ კლუბმა ისევ შეიცვალა ადგილმდებარეობა, ამჯერად სანგონერა-ლა-ვერდეში. 2011 წელს კლუბის ახალი მფლობელი გახდა „მურსიის წმინდა ანტონის კათოლიკური ეკლესია“.

2011–12 წლების სეზონის დასასრულს, „ორიუელას“ დარღვევების გამო დაქვეითების შედეგად „უკამ მურსია“ აღზევდა სეგუნდა დივიზიონ ბ-ში და დაიკავა მისი ადგილი. მომავალ სეზონში კლუბი ისევ დაქვეითდა მე-4 დივიზიონში, სადაც 1-ლი ადგილი დაიკავა და აღზევდა მე-3 დივიზიონში. 2014-15 წლების სეზონში, მე-2 ადგილზე გასვლის შემდეგ „უკამ მურსია“ აღსაზევებელ პლეი-ოფში დამარცხდა. „ატლეტიკ ბილბაოს“ მეორე გუნდთან.

2015–16 წლების სეზონში „უკამ მურსიამ“ სეგუნდა დივიზიონი ბ-ს ჯგუფ 4-ში დაიკავა პირველი ადგილი, აღსაზევებელ პლეი-ოფში დაამარცხა რეალ მადრიდ კასტილია, 2 მატჩის ჯამში 4-3 და სეგუნდა დივიზიონში აღზევდა.

### სახელწოდება 
* 1999–2004 — **„უკამ მურსია“**
* 2004–2006 — **„ლოს გარესი“**
* 2006–2009 — **„მურსია დეპორტივო“**
* 2009–2011 — **„კოსტა კოლიდა“**
* 2011 წლიდან — **„უკამ მურსია“**

## ტიტულები 
* **სეგუნდა დივიზიონი ბ**
** **ჩემპიონი :** 2015/16
* **ტერსერა დივიზიონი**
** **ჩემპიონი (2):** 2010/11, 2013/14

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 
* კლუბის პროფილი Soccerway-ზე 
* კლუბის პროფილი Transfermarket-ზე

## სქოლიო 
კატეგორია:ესპანეთის საფეხბურთო კლუბები
კატეგორია:უკამ მურსია (საფეხბურთო კლუბი)
ჟირონა (საფეხბურთო კლუბი)

**„ჟირონა“** () — ესპანური საფეხბურთო კლუბი. დაარსდა 1930 წელს, კატალონიის ავტონომიური გაერთიანების ქალაქ ჟირონაში. ასპარეზობს ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ მონტილივიზე, რომელიც 6 286 მაყურებელს იტევს.

## ისტორია 
კლუბი დაარსდა 1930 წლის 23 ივლისს, „Unió Esportiva Girona“-ს დაშლის შედეგად, ეკონომიკური მიზეზების გამო. კლუბი შეუერთდა კატალონიის ჩემპიონატის მე-2 დივიზიონს, პირველი ოფიციალური მატჩი გამართა „კოლონია არტიგასის“ წინააღმდეგ.

1933-34 წლების სეზონი „ჟირონასთვის“ იყო პირველი სეგუნდა დივიზიონში, სადაც კლუბმა დაიკავა მე-4 ადგილი. შემდეგ სეზონში გახდა ჩემპიონატის გამარჯვებული, აღსაზევებელ პლეი-ოფში იასპარეზა „სელტას“, „რეალ სარაგოსას“, „რეალ მურსიის“ და „ხერესის“ წინააღმდეგ, თუმცა კლუბმა ასპარეზობა პრიმერა დივიზიონის აღსაზევებელ ზონაში ბოლოდან მე-2 ადგილზე დაასრულა.

ესპანეთის სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ, კლუბი მერყეობდა მე-2 და მე-3 დივიზიონებს შორის. 1968 წელს, სტადიონ მონტილივის მშენებლობა დაიწყო. ამ სტადიონზე საშინაო მატჩების ჩატარება კლუბმა 1970 წელს დაიწყო, მანამდე კლუბი „ვისტა ალეგრეზე“ მართავდა მატჩებს. 

მომავალ წლებში „ჟირონა“ მე-3 და მე-4 დივიზიონებში ასპარეზოვდა, 3 სეზონით კი რეგიონულ ჩემპიონატში დაქვეითდა (1982-83, 1997-99). მე-3 დივიზიონში დაკავებული 1-ლი ადგილის შემდეგ, 2008 წლის 16 ივნისს, აღსაზევებელ პლეი-ოფში კლუბმა დაამარცხა „სეუტა“ და 49 წლიანი პაუზის შემდეგ აღზევდა სეგუნდა დივიზიონში.

2010 წლის 22 ივლისს, ლოკალურმა ბიზნეს ჯგუფმა, რამონ ვილაროს მეთაურობით შეიძინა კლუბის აქციების 72%, რომელსაც ყოფილი პრეზიდენტი, ხოსეპ გუსო, და ხოსეპ როფესი ფლობდნენ. პრეზიდენტის პოსტიც ვილარომ დაიკავა, მთავარი მწვრთნელის პოსტი კი აჟნემ, რომელიც მანამდე „რეკრეატივოს“ მწვრთნელი იყო. 2012 წლის 14 ივნისს, ყოფილ კლუბთან 0-3 წაგების გამო აჟნემ კლუბი დატოვა.

2011 წელს შეიქმნა „ჟირონას“ სარეზერვო გუნდი. 2013 წლის 9 მაისს, დირექტორთა საბჭომ, სლოგან „El Girona FC también es mío“-თან („ჟირონა“ ჩემიც არის) ერთად გაზარდეს კლუბის კაპიტალი, €300 000 ევროთი.

## ტიტულები 
* **სეგუნდა დივიზიონი ბ**
** **ჩემპიონი (1):** 2007/08
* **ტერსერა დივიზიონი**
** **ჩემპიონი (5):** 1933/34, 1947/48, 1954/55, 1988/89, 2005/06

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 
* კლუბის პროფილი Soccerway-ზე 
* კლუბის პროფილი Transfermarket-ზე  

## სქოლიო 
კატეგორია:ესპანეთის საფეხბურთო კლუბები
კატეგორია:ჟირონა (საფეხბურთო კლუბი)
მუზამე

„**მუზამე**“  — ექსპერიმენტული მულტიმედიური პლატფორმა საქართველოში, რომელიც თანამედროვე აუდიო/ვიზუალური ხელოვნების სხვადასხვა მიმართულებებს მოიცავს. პლატფორმა „მუზამე“ თავის თავში სამ ძირითად არხს აერთიანებს: ცოცხალ კონცერტებს, შეხვედრებს მუსიკოსებთან და ონლაინ ჟურნალს, რათა მსმენელმა უკეთ მოისმინოს, დაინახოს და გაიაზროს იდეები ავტორებთან ერთად.

„მუზამე“ წარსულში იყო ორგანიზატორი საქართველოში ისეთი შემსრულებლების გამოსვლების, როგორიც არიან Soap&Skin, ჯეი-ჯეი იოჰანსონი, Psychic TV და მოლი ნილსონი.

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური საიტი 

კატეგორია:ქართული ონლაინ-ჟურნალები