მარჩელო პიაჩენტინი

**მარჩელო პიაჩენტინი** () —  იტალიელი ურბანული თეორეტიკოსი და იტალიური ფაშისტური არქიტექტურის ერთ-ერთი მთავარი წარმომადგენელი.
150px|მინი|მარჩელო პიაჩენტინი გამოსახული იტალიის სამეფო აკადემიის წევრის უნიფორმით.

## ბიოგრაფია 
დაიბადა რომში, იყო არქიტექტორ პიო პიაჩენტინის შვილი. როდესაც ის მხოლოდ 26 წლის იყო, მას დაევალა ბერგამოს ურბანული ცენტრის რეკონსტრუქცია (1907). შემდგომში, იგი მუშაობდა იტალიის უმეტეს ნაწილში, თუმცა მისი საუკეთესო ნამუშევრებს წარმოადგენს ისინი, რომლებიც ფაშისტურმა მთავრობამ დაუკვეთა რომში.

პიაჩენტინიმ შექმნა „გამარტივებული ნეოკლასიციზმი“, რომელიც იყო შუალედი „Novecento Italiano“ ჯგუფის ნეოკლასიციზმსა (ჯო პონტი და სხვები) და „Giuseppe Terragni“-ს, „Adalberto Libera“-სა და „Gruppo 7“-ის რაციონალიზმს შორის. მისი სტილი გახდა ფაშისტური არქიტექტურის საყრდენი რომში, მათ შორის ახალი საუნივერსიტეტო კამპუსი (რომის უნივერსიტეტი ლა საპიენცა, 1932) და E.U.R რაიონი, რომლის არა მხოლოდ დამპროექტებელი, არამედ უმაღლესი კომისარიც იყო ბენიტო მუსოლინის ნებით. მის სხვა ნამუშევრებს შორისაა ბრეშასა და ლივორნოს განახლება, მაგნა გრეციის ეროვნული მუზეუმი რეჯო-კალაბრიაში, კონჩილიაციონეს ქუჩის გახსნა რომში და რომის ოპერის თეატრის რესტავრაცია (1928-1958). 

პიაჩენტინი გახდა მნიშვნელოვანი კოლონიური არქიტექტორი, განსაკუთრებით კირენაიკაში, აღმოსავლეთ ლიბიაში. მისი შენობების სტილი დამახასიათებელია ლიბიაში იტალიური კოლონიური არქიტექტურის ნეო-მავრიტანული პერიოდისთვის 1920-იან წლებში. ეს თვალსაჩინოა მის „Albergo Italia“-ში, ისევე როგორც ბერენიჩეს თეატრში ბენღაზიში. პიაჩენტინი დაინიშნა კირენაიკაში ყველა იტალიური სამშენებლო სამუშაოს პროექტის მენეჯერად. ის ასევე იყო ურბანული დაგეგმარების პროფესორი ლა საპიენცაში. ფაშისტური რეჟიმის დაცემის შემდეგ იგი რამდენიმე წლის განმავლობაში არ მუშაობდა არქიტექტორად. გარდაიცვალა რომში 1960 წელს.

## ნამუშევრები 
[180px|მინი|[საპიენცის უნივერსიტეტი (1935)]]
180px|მინი|გენერალის შენობა
* პოტენცა, პროექტი ოფელია (Progetto Ophelia), 1910
* ბენღაზი, სასტუმრო იტალია (Albergo Italia, ადრე ცნობილი როგორც Grande Albergo Roma) 1913 (არქიტექტორ ლუიჯი პიჩინატოსთან ერთად). 
* ბენღაზი, ბენღაზის ცენტრალური სარკინიგზო სადგური, 1916.
* ბენღაზი, ქალაქის მერიის ინტერიერი, 1925
* ბენღაზი, ბერენიჩეს თეატრი, 1928.
* ბრეშა, პიაცა დელა ვიტორია, 1927-1932
* ბრეშა, ტორიონე INA, 1930-1932
* გენუა, გამარჯვების რკალი, 1931
* მილანის სასამართლო, 1932-1940
* ბოლცანო, არმიის შტაბ-ბინა, 1933-1935
* იერუსალიმი, გენერალის შენობა, 1934-1935
* რეჯო კალაბრია, მაგნა გრეციის ეროვნული მუზეუმი, 1932-1941
* რომი, ქრისტე მეფის წმინდა გულის ეკლესია, 1920-1934
* რომი, რომის ოპერის თეატრის რესტავრაცია, 1926-1928
* რომი, საპიენცას რომის უნივერსიტეტის კამპუსის დაგეგმარება, 1935
* რომი, ვია დელა კონჩილიაციონე, 1936-1950, ატილიო სპაკარელისთან ერთად
* ზაგრები, ასიკურაციონი გენერალის შენობა, 1937
* რომი, EUR უბნის დაგეგმარება, 1938-1942
* რომი, სასტუმრო ამბასადორები (ვია ვენეტო), 1925-1932
* სან-პაულუ, მატარაცოს შენობა, 1939
* სან-პაულუ, ბანდეირანტესის სასახლე, 1938
* რომი, სისტინას თეატრი (1946-1949)
* რომი, საუნივერსიტეტო კაპელა დივინა საპიენცა (1947-1952)
* ფერარა, ახალი პალაცო დელა რაჯონე (1954-1956)
* რომი, სპორტის სასახლე (1960), პიერ ლუიჯი ნერვისთან თანამშრომლობით

## რესურსები ინტერნეტში 
* Piacentini Marcello. Fascismo - Architettura - Arte / Arte fascista web site

## ლიტერატურა 
*
*
*
*
*  Luigi Monzo, *trasformismo architettonico* – Piacentinis Kirche Sacro Cuore di Cristo Re in Rom im Kontext der kirchenbaulichen Erneuerung im faschistischen Italien, in *Kunst und Politik. Jahrbuch der Guernica-Gesellschaft*, 15.2013, pp. 83-100.
*  Christine Beese, *Marcello Piacentini. Moderner Städtebau in Italien.* Berlin 2016.
*  Luigi Monzo, *Review to Beese, Christine: Marcello Piacentini. Moderner Städtebau in Italien, Berlin 2016.* In *architectura: Zeitschrift für Geschichte der Baukunst*, 45.2015/1 (published October 2016), pp. 88-91.

## სქოლიო 
კატეგორია:რომში დაბადებულები