open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
შეიხ სანანი

**„შეიხ სანანი“** () — დრამა ლექსად, აზერბაიჯანელი პოეტის და დრამატურგის ჰუსეინ ჯავიდის ხუთ მოქმედებიანი ტრაგედია სიყვარულზე, მუსლიმი შეიხის სანანის ქართველი — ქრისტიანი ქალის ხუმარის მიმართ. სანანისა და ხუმარის — დრამის მთავარი გმირების განსახიერებაში გამოსახულია მრისხანე პროტესტი, რომანტიკული აჯანყება რელიგიის ანტიჰუმანური არსისადმი. სიყვარულისთვის სანანი, რომელიც არის მუსლიმი, რომელიც აღიარებული მეცნიერია ღვთისმეტყველებაში, ანტაგონისტურად ხდება განწყობილი ისლამისადმი, უარყოფს მის ძირითად არსს და ადანაშაულებს ყველა რელიგიას ხალხის განცალკევებაში. ბრმა რწმენას, მკვდარ რელიგიურ დოგმებს შეიხ სანანი უპირისპირებს სიყვარულით აღსავსე სამყაროს, მეგობრობას, ადამიანობას. დრამაში შეჯამებულია ანტიკლერიკული აზრები, რომლებიც გამოთქმულნი არიან პოეტის მიერ რიგ ლირიკულ ნაწარმოებებში. ეს ნაწარმოები დაიწერა 1912—1914 წლებში, იმ ხანას როდესაც ჯავიდი ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ტიფლისში და ნახიჩევანში. 1915—1916 წლებში გამოიცა ბაქოში სხვადასხვა გაზეთებში. ცალკე წიგნად გამოიცა 1917 წელს გაზეთ „აჩიღ სიოზ“-ის გამომცემლობაში. პირველად დაიდგა 1921 წელს სახელმწიფო თეატრის სცენაზე. 1926 წელს პიესა გამოიცა სახელმწიფო გამომცემლობაში. განმეორებით გამოიცა 1958, 1975, 1968 წლებში. 50-იან წლებში კომპოზიტორმა ფიქრეთ ამიროვმა დაწერა მუსიკა სპექტაკლისთვის. ასე გაჩნდა პოპულარული სიმღერა „ბრმა არაბის სიმღერა“.

## სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული ლიტერატურა
კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
სეიფულმულიუკი (ოპერა)

**სეიფულმულიუკი** () — აზერბაიჯანელი კომპოზიტორის მეშადი ჯამილ ამიროვის ოპერა, 1915 წელი. ლიბრეტო ( აზერბაიჯანულზე) დაიწერა პოეტ მირზა კადირ ისმაილზადეს (ვიუსაღის) მიერ (პოეტის მამა მიქაილ მუშფიგი). პირველად ოპერა დაიდგა ელიზავეტპოლში (დღევანდელ — Гგანჯაში) 1915 წელს, ერთი წლის შემდეგ კი — ტიფლისის ოპერისა და თეატრის სცენაზე(რევანდელ — ზ.ფალიაშვილის სახელობის ქართული ოპერისა და ბალეტის თეატრი). ოპერის დამდგმელი რეჟისორი იყო სიდგი რუხულა. როლებს ოპერასი ასრულებდნენ ხანენდე მეჯიდ ბეიბუტოვი ( სსრკ-ს სახალხო არტისტის რაშიდ ბეიბუტოვის მამა), სსრკ-ს სახალხო არტისტი ბიულბიული, ხანენდე მალიბეილი ხამიდი და სხვა. იმ წლის აფიშების თანახმად ამ ოპერის დირიჟორი იყო თვითონ კომპოზიტორი მეშადი ჯამილ ამიროვი[2]. იმ წელს ოპერა დაიდგა არა მხოლოდ ტიფლისში, არამედ ამიერკავკასიის სხვადასხვა ქალაქებშიც. ამ გასტროლების შესახებ ასევე არსებობს 1957 წლის გაზეთ «კომუნისტის» 304-ე ნომერში და 1988 წლის 16 მართის გაზეთ «ბაქოელი მუშა»-ს 61-ე ნომერში.

## სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული მუსიკა
გუმბათიანი აბანო

**გუმბათიანი აბანო ან გიუმბეზლი** () — ისტორიული ძეგლი აზერბაიჯანში, ყუბის რაიონში.

ისტორიული ძეგლი მიეკუთვნება XIX საუკუნეს. აბანო გამოიყენებოდა დანიშნულებისამებრ 1980 წლამდე. აბანოდ გამოყენება შეწყდა საკანალიზაციო მილების დაძველების გამო. 1986-1987 წლებში აბანოში ჩატარდა სარესტავრაციო სამუშაოები. 2015 წელს გუმბათიან აბანოში კვლავ ჩატარდა სარესტავრაციო სამუშაოები. სარესტავრაციო სამუშაოები ჩატარდა აშშ-ის საელჩოს კულტურული მემკვიდრეობის ფონდისა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურის სამინისტროს ერთობლივი დაფინანსების მეშვეობით. 2018 წლის 26 მარტს შედგა გუმბათიანი აბანოს ხელახალი გახსნა რესტავრაციის შემდეგ. აზერბაიჯანის კულტურის სამინისტროს მიერ გუმბათიანი აბანო შეტანილ იქნა აზერბაიჯანის ისტორიულ ძეგლთა ნუსხაში.

## სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონი
კატეგორია:აზერბაიჯანის ღირსშესანიშნაობები
ავეშეჯიბარზონდი

**ავეშეჯიბარზონდი**, *ავშაჯიბარზონდი* — უღელტეხილი საქართველოსა და რუსეთის (ჩრდილოეთი ოსეთი) საზღვარზე, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავკასიონის მთავარ ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3200 მ. აკავშირებს მდინარეების ღარულისა და არდონის ხეობებს. უღელტეხილზე თოვლიან-ყინულიანი საცალფეხო გზაა.

## ლიტერატურა
კატეგორია:რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის უღელტეხილები
კანობიოს სახლი

**კანობიოს სახლი** () — ისტორიული შენობა პუშკინში. აგებულია 1815 წელს. არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მდებარეობს ლეონტიევის ქუჩაზე № 18 სახლში.

## ისტორია 
სახლის პირველი მფლობელი იყო ინჟინერ-პორუჩიკი ფრანცისკ კანობიო, ცარსკოე–სელოს სასახლის მმართველობის ტაიცკის წყალსადენის ზედამხედველი. მის სახლს აპროექტებდა არქიტექტორი უილიამ გესტე 1814 წელს, ხოლო სახლის მშენებლობა დასრულდა 1815 წელს. სახლის მეპატრონემ ვერ მოასწრო სრულად სახლის იურიდიულად გადმოფორმება და მისი სიკვდილის შემდეგ 1819 წელს დასახლდნენ მისი შთამომავლები. 1832-1852 წლებში სახლის მეპატრონე გახლდათ არქიტექტორი სებასტიან ჩერფოლიო. 1851 წელს სახლი გადაეცა სახელმწიფო მრჩეველის მეუღლეს ე. ი. კუზმინსკოის. მისი დაკვეთით სახლის პროექტი შეცვალა არქიტექტორმა იპოლიტ მონიგეტმა და ასევე სადარბაზო ლეონტიევსკის ქუჩიდან. ამავე დროს ნ. ს. ნიკიტინას პროექტით გაფართოვდა ეზოს მხარეც. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ სახლი გადაკეთდა მრავალბინიანად. 2010 წელს სახლი მოერგო მუზეუმს და კაფეს.

## არქიტექტურა 
ხის სახლი აშენებულია კლასიკურ სტილში. მთავარი ფასადი შენარჩუნებულია პირვანდელი სახით. სახლს აქვს ერთი სართული ანტრესოლით ანუ ზემოთ შესანახი სხვენის სტილში. მანსარდა მოპირკეთებულია ტუშკანის ორდერის ორმხრივი პლანეტებით. ასეთი ტიპის სახლები ფართოდ გავრცელდა XIX საუკუნის პირველ ნახევარში.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
Puhutv

**puhutv** — თურქული გასართობი და მოთხოვნით ვიდეოზე დაფუძნებული საიტი, რომელიც 2016 წლის დეკემბერში სტამბოლში გაიშვა. საიტის მფლობელი Doğuş Media Group-ია, რომელიც მომხმარებელს სთავაზობს თურქულ სატელევიზიო სერიალებს. Puhutv კონტენტ-წარმოების (სერიალების და ფილმების წარმოების) ინდუსტრიას 2017 წელს შეურთდა, საიტის სადებიუტო ნაწარმი სატელევიზიო სერიალი *Fi* გახდა.

საიტის კონტენტი (შინაარსი) თავისუფალია და მხარდაჭერილია რეკლამებით, პროდუქთი სრულად უფასოა. რეგისტრაცია სურვილისამებრაა, ასევე შესაძლებელია Facebook-ით შესვლა.

## ნაწარმი 
* Fi / Çi (2017-2018)
* პიროვნება (2018-დღემდე)

## ისტორია 
Doğuş Group-მა ადრეც წამოიწყო მსგავსი სერვისის დანერგვა, რომელიც 2007 წელს „Sipru“ გახდა. „Sipru TV“ არსებობის რამდენიმე წლის შემდეგ დაიხურა, თუმცა „Sipru RD“ რადიო სერვისისთვის კვლავ ხელმისაწვდომია iOS-ის ბაზაზე.

## ალტერნატივა 
საიტის გაშვების შემდეგ, მსგავსი სერვისები შესთავაზეს სხვა კომპანიებმაც. Doğan Media Group-მა დაახლოებით ერთი თვის შემდეგ გახსნა მსგავსი საიტი netd. ასევე, 2012 წლის 4 დეკემბერს, Apple-მა iTunes Store გაიხსნა თურქეთში, რომელიც მომხმარებლებს მხოლოდ მუსიკასა და ფილმებს სთავაზობს. TTNET-ს ასევე აქვს მსგავსი სააბონენტოზე დაფუძნებული სერვისი — Tivibu.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქული საიტები
კატეგორია:გასართობი საიტები 
კატეგორია:ინტერნეტ ტელევიზია
ჯანკარლო ანტონიონი

**ჯანკარლო ანტონიონი** (; დ. 1 აპრილი, 1954, მარშანო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა „ასტის“, „ფიორენტინას“, „ლოზანას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის თასის მფლობელი „ფიორენტინას“ შემადგენლობაში. 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონი, 1980 წლის ევროპის ჩემპიონატისა და 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
. 1978]]

### სანაკრებო კარიერა 
1974–1983 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 73 შეხვედრას ატარებს და 7 ბურთი გააქვს.
#### სტატისტიკა 
### მსოფლიო ჩემპიონატებზე 
ანტონიონიმ მსოფლიო ჩემპიონატების 11 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.

## მიღწევები
### საკლუბო
; ფიორენტინა 
* იტალიის თასი: 1974–75
### სანაკრებო
; იტალია
* მსოფლიო ჩემპიონატი: 1982 
### ინდივიდუალური
* ფიორენტინას დიდების დარბაზის წევრი
* ფიორენტინას ყველა დროის თერთმეტეულის წევრი

## ლიტერატურა 
* 
* 
* 
* 
* 
*  
*  
*  
*   
* 
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* Alamy · Association of Football Statisticians (AFS)
* Italy · International Matches 1970–1979
* Italy · International Matches 1980–1989
* Italy · Record International Players

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1954
კატეგორია:დაბადებული 1 აპრილი
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები
კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:ფიორენტინას ფეხბურთელები
კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:1980 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ევროპის მაუწყებელთა კავშირი

**ევროპის მაუწყებელთა კავშირი EBU** (; ) — საზოგადოებრივ მაუწყებელთა მედია ორგანიზაციების ალიანსი, რომელიც 1950 წლის 12 თებერვალს შეიქმნა. ორგანიზაცია შედგება 72 წევრისგან 56 ქვეყნიდან, ასევე 34 ასოცირებული წევრისგან, 20 ქვეყნიდან. კავშირი ფართოდ ცნობილია ევროვიზიის სიმღერის კონკურსის შექმნით. კავშირმა ასევე უმასპინძლა ევროპარლამენტის 2014 წლის არჩევნებისთვის ევროკომისიის პრეზიდენტობის კანდიდატების დებატებს, თუმცა, თავად კავშირი არ არის ევროკავშირის დაწესებულება.

## სქოლიო
კატეგორია:ევროპის მაუწყებელთა კავშირი
კატეგორია:1950 წელს დაარსებული ორგანიზაციები
კატეგორია:ორგანიზაციები ანბანის მიხედვით
შახჰიუსეინლი

**შახჰიუსეინლი ** () — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის  რაიონში.  მოსახლეობის რაოდენობა — 	1,371 კაცი. 

## რესურსები ინტერნეტში
* 
 
 

 
კატეგორია:ზარდაბის რაიონის სოფლები
გაბრიელე ორიალი

**გაბრიელე ორიალი** (; დ. 25 ნოემბერი, 1952, კომო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა „ინტერის“, „ფიორენტინასა“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ორგზის ჩემპიონი და იტალიის თასის ორგზის მფლობელი „ინტერის“ შემადგენლობაში. 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონი, 1980 წლის ევროპის ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
 შემადგენლობაში. 1973]]

### სანაკრებო კარიერა 
1978–1983 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 28 შეხვედრას ატარებს და ერთი ბურთი გააქვს.
#### სტატისტიკა 
### მსოფლიო ჩემპიონატზე 
ორიალიმ 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის 5 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.

## მიღწევები
### საკლუბო
; ინტერი მილანი 
* სერია A: 1970–71, 1979–80
* იტალიის თასი: 1977–78, 1981–82
### სანაკრებო
; იტალია
* მსოფლიო ჩემპიონატი: 1982

## ლიტერატურა 
* 
* 
* 
* 
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* Gabriele Oriali · International Appearances

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1952
კატეგორია:დაბადებული 25 ნოემბერი
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები
კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები
კატეგორია:ფიორენტინას ფეხბურთელები
კატეგორია:1980 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
CGP Grey

**CGP Grey** — ამერიკელ-ირლანდიელი საგანმანათლებლო იუთუბერი და პოდკასტერი, რომელიც 2010 წლის 12 აგვისტოდან პოსტავს ვიდეოებს თავის არხზე, „CGP Grey“. ასევე დებს ვიდეოებს მის მეორე არხზე, „CGPGrey2“ და გეიმფლეის ლაივსტრიმებს მის კიდევ ერთ არხზე, CGP Play.

მისი YouTube არხი ძირითადად ფოკუსირებს მოკლე განმარტებით ვიდეოებზე სხვადასხვა თემების შესახებ: პოლიტიკა, გეოგრაფია, ეკონომიკა, ისტორია და კულტურა. არხის ყველაზე პოპულარული ვიდეო ეძღვნება ბრიტანული კუნძულების ტერმინოლოგიის ახსნას.

გარდა ვიდეოების შექმნისა, Grey ცნობილია პოდკასტი „Hello Internet“-ის წყალობითან, რომელიც 2014 წელს მეგობარ საგანმანათლებლო იუთუბერ ბრეიდი ჰარანთან ერთად შექმნა. 2015 წლიდან, მას ასევე მიჰყავს აუდიო პოდკასტი „Cortex“ მაიკ ჰარლისთან ერთად.

## სქოლიო
კატეგორია:ადამიანები ლონდონიდან
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
რაშიდა ტლაიბი

**რაშიდა ჰარბი ტლაიბი** (; დ. 24 ივლისი, 1976, დეტროიტი, მიჩიგანი, აშშ) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და იურისტი, აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრი მიჩიგანის მე-13 საარჩევნო ოლქიდან. დემოკრატიული პარტიის წევრი და მიჩიგანის წარმომადგენელთა პალატის ყოფილი წევრი. თავისი ვადის ამოწურვამდე, ტლაიბი ქალაქის მე-6 საოლქო უბანს წარადგენდა. 2009 წლის 1 იანვარს, თანამდებობაზე ასვლის შემდეგ, ტლაიბი მიჩიგანის საკანონმდებლო ორგანოს პირველი მუსლიმი ქალი წევრი გახდა და აშშ-ის ისტორიაში პირველი მუსლიმი ქალი გახდა, რომელიც ამერიკის შეერთებული შტატების ნებისმიერ სახელმწიფო საკანონმდებლო ორგანოში აირჩიეს.

2018 წელს, ტლაიბმა მოიგო დემოკრატიული პარტიის კვოტა მიჩიგანის მე-13 საარჩევნო ოლქში. იმავე წელს მოიგო საერთო არჩევნები და გახდა აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის ერთ-ერთი მუსლიმი ქალი წევრი, ილჰან ომარისთან ერთად, ასევე კონგრესის პირველი პალესტინელი ამერიკელი ქალი წევრი. ტლაიბი ამერიკის დემოკრატი სოციალისტების წევრია.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
*მიჩიგანის წარმოამდგენელთა პალატის კამპანიის საიტი 
*მიჩიგანის დემოკრატთა პარტიის საიტი
*კონგრესის კამპანიის საიტი
*Palestinian-American Democrat: I Will 'Humanize' the Palestinian People in the U.S. Congress
*Rashida Tlaib wins in Michigan: Now the Arab candidate must mend fences with Latinos 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1976
კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები
კატეგორია:ამერიკელი ქალი იურისტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი პოლიტიკოსები
ალექსანდრია ოკასიო-კორტესი

**ალექსანდრია ოკასიო-კორტესი** (; დ. 13 ოქტომბერი, 1989, ნიუ-იორკი, აშშ) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და განმანათლებელი. დემოკრატიული პარტიის წევრი და 2019 წლის 3 იანვრიდან აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრი ნიუ-იორკის შტატის მე-14 საარჩევნო ოლქიდან.

2018 წლის 26 ივნისს, ოკასიო-კორტესმა გამარჯვება მოიპოვა დემოკრატიული პარტიის ნიუ-იორკის მე-14 საარჩევნო ოლქის პრაიმერიზში, რომელიც ნიუ-იორკის ბრონქსისა და კუინზის ნაწილს აერთიანებს. პრაიმერიზში დაამარცხა მოქმედი კონგრესმენი ჯოზეფ კროული და 2018 წლის კონგრესის შუალედურ არჩევნებზე გაიმარჯვა. ოკასიო-კორტესი ამერიკის დემოკრატიული სოციალისტების წევრია.

კონგრესის წევრობამდე ოკასიო-კორტესი ბრონქსში პედაგოგად და საზოგადოებრივ ორგანიზატორად მუშაობდა, ასევე მუშაობდა ესპანური ენის ეროვნული ინსტიტუტის 2017 წლის ჩრდილოეთის საუნივერსიტეტო კოლეჯის საგანმანათლებლო დირექტორის თანამდებობაზე. 29 წლის ასაკში, ოკასიო-კორტესი ყველაზე ახალგაზრდა ქალი გახდა, რომელიც ამერიკის შეერთებული შტატების კონგრესის წევრად აირჩიეს.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* კონგრესვუმენი ალექსანდრია ოკასიო-კორტესი ოფიციალური კონგრესის საიტი
* 
* ალექსანდრია ოკასიო-კორტესის საბუთები Politifact-ზე

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1989
კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი პოლიტიკოსები
ტომსკის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარი

**ტომსკის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარი** () — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი ტომსკში. ეკლესია აგებულია 1909-1911 წლებში, ფსევდორუსულ სტილში.  

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ტომსკის ეპარქიას.

## ისტორია 
პეტრესა და პავლეს ეკლესია ააგეს შემაღლებულ ბორცვზე მდინარე უშაიკის ნაპირზე. ტაძრის აგებამდე ამ ადგილზე დიდი ხნის განმავლობაში იდგა  ხის ჯვარი და პატარა სამლოცველო.

ამჟამინდელი ტაძარი ააგეს XX საუკუნის დამდეგს არქიტექტორ  ანდრეი ლანგერის პროექტის მიხედვით, ფსევდორუსულ სტილში. მთავარი საკურთხეველი წმინდა მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე აკურთხეს 1911 წელს.  სამხრეთი ეგვტერი აკურთხეს იოანე ნათლისმცემლის სახელზე 1913 წელს, ხოლო ჩრდილოეთი ეგვტერი ღვთისმშობლის შობის სახელზე 1915 წელს. ღვთისმსახურება შეწყდა 1938 წელს, ხოლო 1940 წელს აქ განათავსეს სპირტის ქარხნის საწყობი. ღვთისმსახურება აღსდგა 1945 წელს. XX საუკუნის 50-90-იან წლებში ტომსკში მხოლოდ პეტრე-პავლესა და სამების ტაძრები მოქმედებდნენ.

ტომსკის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, ახალგაზრდული კლუბი და ბიბლიოთეკა. საკათედრო ტაძარს ორჯერ (1991 და 2002) სტუმრობდა რუსეთის პატრიარქი ალექსი II, ხოლო 2013 წელს პატრიარქი კირილე. ტაძრის თავისებურება გამოიხატება მისი დეკორაციის სიმდიდრეში. ტაძრის ფასადი მოპირკეთებული ტერაკოტის ფიგურებით. ტაძარს ასევე ამშვენებს ბაროკოს სტილში აგებული კანკელი.

ტაძრის მთავარი სიწმინდეა 24 წმინდანის ნაწილები და ეფესოს მიწა რომელიც აღებულია იოანე ნათლისმცემლის საფლავიდან.

## ლიტერატურა
*Петропавловский собор // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 255-256. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7.

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт
* Петропавловский собор на Православие в Томске
* Петропавловский собор на сайте www.tour-rus.ru 

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ტომსკში
ფრანკო კაუზიო

და „დერბი ქაუნთის“ ევროპის ჩემპიონთა თასის ნახევარფინალური შეხვედრიდან. ტურინი, „სტადიო კომუნალე“, 11 აპრილი, 1973.]]
**ფრანკო კაუზიო** (; დ. 1 თებერვალი, 1949, ლეჩე, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. სხვადასხვა დროს იცავდა „ლეჩეს“, „სამბენედეტეზეს“, „რეჯინას“, „პალერმოს“, „იუვენტუსის“, „უდინეზეს“, „ინტერის“, „ტრიესტინასა“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ექვსგზის ჩემპიონი, იტალიის თასისა და უეფა-ს თასის მფლობელი „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში. 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონი, 1980 წლის ევროპის ჩემპიონატის, 1974 წლის გერმანიისა და 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.

### სანაკრებო კარიერა 
1972–1983 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 63 შეხვედრას ატარებს და 6 ბურთი გააქვს.

#### სტატისტიკა 
### მსოფლიო ჩემპიონატებზე 
კაუზიომ მსოფლიო ჩემპიონატების 11 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და ერთი გოლი გაიტანა.

## მიღწევები
### საკლუბო
; იუვენტუსი 
* სერია A: 1971–72, 1972–73, 1974–75, 1976–77, 1977–78, 1980–81
* იტალიის თასი: 1978–79 
* უეფა-ს თასი: 1976–77
### სანაკრებო
; იტალია
* მსოფლიო ჩემპიონატი: 1982 

## ბიბლიოგრაფია 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* Alamy · Franco Causio · Appearances in Serie A · Franco Causio · International Appearances

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1949
კატეგორია:დაბადებული 1 თებერვალი
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები
კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:ლეჩეს ფეხბურთელები
კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები
კატეგორია:რეჯინას ფეხბურთელები
კატეგორია:პალერმოს ფეხბურთელები
კატეგორია:უდინეზეს ფეხბურთელები
კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები
კატეგორია:1974 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:1986 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:1980 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
აგია (კვიპროსი)

**აგია** (), **დილექაია** () ან **აგაქებირი** () — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში. მდებარეობს ტიმბუს და ერჯანის საერთაშორისო აეროპორტის აღმოსავლეთით. სოფელი ჯერ კიდევ 1974 წლამდე თითქმის მთლიანად იქნა დასახლებული კვიპროსელი თურქებით. 1974 წლიდან ოკუპირებულია თვითგამოცხადებული ჩრდილოეთ კვიპროსის თურქული რესპუბლიკის მიერ.

## სქოლიო 
კატეგორია:კვიპროსის დასახლებული პუნქტები
ვედენის არხი

300px|მინი
**ვედენის არხი** () — არხი რუსეთში, საადმირალოს რაიონში, სანქტ-პეტერბურგში. არხის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1807-1810 წლებში. მისი სიგრძეა 1,2 კილომეტრი.

## ისტორია 
არხის პროექტი ფ. ი. გერარდომ ჯერ კიდევ 1804 წელს შეიმუშავა. არხის გაჭრა დაიწყო ჯერ კიდევ 1807 წელს. ვედენის არხი იწყება, ობოვანის არხიდან, შემდგომ გაივლის ეგერსკის პოლკის ყოფილ ყაზარმებსა (მარცხენა მხრიდან) და ვიტებსკის სარკინიგზო მაგისტრალს (მარჯვენა მხრიდან) შორის, შემდეგ კვეთს ზაგოროდნის გამზირს, შემდეგი ადგილი რომელსაც არხი გაივლის ფონტანკა და ობუხოვის ხიდია. გამოიყენება ძირითადად ტვირთის გადასატანად, საკანალიზაციოდ და ასევე წყალმომარაგებისთვის უფრო მოგვიანებით არხს იყენებდნენ ნარჩენების კოლექციონერები. ვედენის არხზე აშენდა ოთხი ხიდი, ესენია: ალექსანდროვსკის ხიდი — ფონტანკას სანაპიროზზე; სითბური ხიდი — მესამე ჰიდროელექტრო სადგურის საპირისპიროდ; ეგერსკის ხიდი — ობოდნის არხის სანაპიროზე და ვედენის ხიდი, რომელიც კვეთს ზაგოროდნი გამზირს. ვედენის არხს ეს სახელი უწოდეს 1980 წლის 29 დეკემბერს, მანამდე მას ერქვა ვიტებსკის არხის სანაპირო. სხვადასხვა დროს მას ასევე უწოდებდნენ ახალ სემენოვსკის (სემენოვსკის პოლკის ყაზარმის მახლობლად მდებარეობის გამო). ამჟამინდელი სახელი ვედენი კი არხმა მიიღო ახლოს მდებარე ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელობის ეკლესიიდან.

## ლიტერატურა
* Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 68. — 511 с.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 31. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
*Зодчие Санкт-Петербурга. XIX — начало XX века / сост. В. Г. Исаченко; ред. Ю. Артемьева, С. Прохватилова. — СПб.: Лениздат, 1998. — 1070 с. — ISBN 5-289-01586-8.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — СПб.: Норинт, 2002. — 353 с. — ISBN 5-7711-0019-6.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 

კატეგორია:რუსეთის არხები
კიტაევის სახლი

**კიტაევის სახლი** () — ისტორიული შენობა, მდებარეობს ქალაქ პუშკინში, კერძოდ პუშკინსკაიას ქუჩაზე. აშენებულია 1827 წელს. ის არის ფედერალური მნიშვნელობის მქონე კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. 

## ისტორია 
კიტაევის სახლი აშენდა 1827 წელს არქიტექტორ ვ. მ. გორნესტოვაევის მიერ იაკობ კიტაევისთვის. სახლის მფლობელი ი. კიტაევი 1831 წელს გარდაიცვალა და სახლი მის ქვრივს, ანა კიტაევას გადაეცა. ამ სახლში ატარებდნენ ზაფხულსა და შემოდგომა ალექსანდრე პუშკინი და მისი მეუღლე. სწორედ ამ სახლში გატარებულ პერიოდში პუშკინი მუშაობდა „ზღაპარი მეფე სალთანზე“, აქ დაამთავრა რომანი „ევგენი ონეგინი“, დაიწყო „როსლავლოვის ამბავი“ და მომზადდა „ბელიკინის ამბავი“ ბეჭდვისთვის. დიდი სამამულო ომის დროს, სახლი სერიოზულად დაზიანდა, მაგრამ აღადგინეს. 1920 წელს, ის პეტროგრადის აგრონომიული ინსტიტუტის (მოგვიანებით — ლენინგრადის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის) იურისდიქციაში მოექცა. ის ფაქტი, რომ ის დიდი ხნის განმავლობაში იმყოფებოდა აგრონომიული ინსტიტუტის მართვის ქვეშ, მეტად აღსანიშნავია, რადგან სწორედ ამ პერიოდში განადგურდა ცარსკოე-სელოს ტერიტორიაზე მდებარე არაერთი ისტორიული სახლი. 1958 წლიდან სახლში გაიხსნა მუზეუმი „პუშკინის აგარაკი“, ხოლო 1976 წელს სახლი მთლიანად გადაეცა მუზეუმს.

## არქიტექტურა 
კიტაევის სახლი არის ხისგან ნაშენი, მომრგვალებული ანტრესოლით კუთხეში. მუზეუმის აღდგენის დროს, სახლში აღადგინეს მისაღები, სასადილო, ოთახები  ისტორიული პროექტისა და თანამედროვეთა მემუარების მიხედვით. მოგვიანებით აღადგინეს საძინებელი ოთახებიც. სახლში ავეჯი განთავსდა ჯერ კიდევ პუშკინის პერიოდში. 

## ლიტერატურა 
* Широкий В. Ф. Дача А. С. Пушкина в Царском Селе (дом Китаева). — Л.: Пушкинское общество, 1936. — 44 с.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ფიტინგოფის სახლი

**ფიტინგოფის სახლი** () — სახლი, აშენებულია 1788-1790 წლებში, ჯაკომო კვარენგის პროექტით რუსული კლასიციზმის სტილში. შენობა მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ცენტრში საადმირალოს გამზირსა და გოროხოვაიას ქუჩის კუთხეში. 

## ისტორია 
1786 წელს მიწის ნაკვეთი, სადაც სახლი მდებარეობს, იყიდა გენერალ-მაიორმა ემოლოვმა. 1788 წელს კი იგი შეიძინა ფიტინგოფმა, სამედიცინო კოლეგიის პრეზიდენტმა. მისი ბრძანებით ჯაკომო კვარენგის პროექტით დაიწყო სახლის მშენებლობა, ბაღის გარეშე, თუმცა ეზოთი. 1792 წელს ფიტინგოფის გარდაცვალების შემდგომ სახლის მფლობელი გახდა მისი დისშვილი ნიკოლოზ სომოლიოვი. 1804-1805 წლებში სახლი ეკუთვნოდა პეტრბურგის ადმინისტრაციას. 1821 წლის იანვრიდან 1824 წლის მარტის ჩათვლით სახლში ფუნქციონირებდა პეტრებურგის სისხლის სამართლის სასამართლო პალატა. 1855-1856 წლებში კარლ ანდერსენმა  სახლი იტალიურ რენესანსის სტილში გადააკეთა. ეს გამოხატულია პირველ რიგში ფანჯრის თაღოვანი ფორმით. პატარა მრგვალ ნიშაში დამონტაჟდა ცნობილი პეტერბურგელი მოქანდაკის დ. ი. იენსენის ნამუშევარი. 1994 წლიდან დღემდე შენობაში ფუნქციონირებს პოლიტიკური პოლიციის ისტორიული მუზეუმი, აქ დაცულია მემორიალური ექსპოზიცია.

## არქიტექტურა 
ოთხსართულიანი შენობის ფასადები კლასიკურ სტილშია დამზადებული. სახლის მთავარი ფასადის ცენტრალური ნაწილი აღინიშნება კორინთული ორდერის 10 სვეტისაგან, მესამე-მეოთხე სართულების დონეზე. შესასვლელთან, მესამე სართულზე არის აივანი. პირველი სართული მოპირკეთებულია პუტილოვის ფილებით.

## თანამედროვე ვითარება
ამჟამად აღნიშნულ შენობაში განთავსებულია ჩრდილოეთ-დასავლეთის ფედერალური ოლქის პენიტენციალური სისტემის აპარატი. გარდა ამისა, აქ ფუნქციონირებს  უზენაესი სასამართლოს იუსტიციის დეპარტამენტი, ქონების ურთიერთობების სამინისტროს რეგიონული ტერიტორიული დეპარტამენტი. შენობაში დღეს განთავსებულია ასევე, პოლიტიკური პოლიციის ისტორიული მუზეუმი, თავისი არაერთი განსაკუთრებული დარბაზით, სადაც დამთვალიერებელს შეუძლია გაეცნოს რუსეთის პოლიტიკური პოლიციის ისტორიის სხვადასხვა პერიოდს.

## ლიტერატურა 
*Яковченко Р. Н. Улица Дзержинского. — Л., 1974.
*Пилявский В. И. Джакомо Кваренги. — Л., 1981.
*Фитингофа дом — статья из энциклопедии Санкт-Петербурга. А. Д. Марголис
*Фитингофа дом // Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др.. — М.: Большая Российская Энциклопедия, 1992.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ლეონტიევის სახლი

**ლეონტიევის (შუბერტის) სახლი ** () — სამსართულიანი ქვის ნაგებობა შვიდი ფანჯრით. სახლი აშენდა 1722-1741 წლებში. 1807-1809 წლებში მოხდა ფასადის გადაკეთება, ამ პერიოდში აშენდა ძირითადი კიბეებიც. სახლის წინა ნომრები იყო მესამე სართულზე. ნიკოლოზ მიხეილის ძე ლეონტიევის გარდაცვალების შემდგომ მისმა დებმა, 1775 წელს სახლი გაყიდეს. სახლის ახალი მფლობელი გახდა „ფრანგული პურის ცხობის ოსტატი“ იოჰან ქრისტეფორეს ძე შაფუ. სახლს აშენებიდან მეპატრონე რამდენჯერმე შეეცვალა 1829 წლამდე. 1829 წლის დეკემბერში კი ცნობილმა გენერალ-მაიორმა თეოდორე შუბერტმა, სამხედრო ტოპოგრაფიული დეპოსის უფროსმა, მაიორ ბასვასგან მისი მეუღლის სახელით შეისყიდა ლეონტიევის სახლი. სწორედ ამ პერიოდიდან, 1829 წლიდან სახლმა განიცადა ერთგვარი რესტრუქტურიზაცია, შეიცვალა სახლის ფასადი და გარეგნობა, ოთახების განლაგება. ამ პერიოდში, ვარაუდობენ, რომ სახლის რეკონსტრუქციაზე იმუშავა არქიტექტორმა ა. ბრალელოვმა. 1876 წელს ამ სახლში ცხოვრობდნენ ს. ვ. კოვალილევსკაია და მისი მეუღლე. 1892 წელს, გარკვეული პერიოდით სახლი სოფია კოვალილევსკაიას ძმამ, ფედორ ვასილის ძე კოვინ-კრუკოვსკმა შეიძინა. 1915 წელს კი სახლს ახალი მფლობელები გამოუჩნდნენ, კერძოდ კი სერგეი ნიკოლოზის ძე ბელორუკოვი და ნიკოლაი პავლეს ძე კოზლოვი. 1930-იანი წლებიდან 1970 წლამდე აღნიშნულ სახლს სამჯერ ჩაუტარდა რესტავრაცია შეიცვალა იატაკი, ფასადები, დეკორები. გაიწმინდა სახლის ფასადი და ქანდაკებები. 1970 წელს საბოლოოდ ჩაუტარდა კაპიტალური რესტავრაცია. 

## რესურსები ინტერნეტში 
* История объекта: 1-я линия В. О., дом 12 .

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
გოტიკური სახლები

**გოტიკური სახლები** () — მდებარეობს პეტერგოფში, ალექსანდრიის გზატკეცილზე და ავროვას ქუჩაზე. სახლი არის ისტორიული და ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. აშენდა 1836-1842 წლებში, არქიტექტორ იოსებ შარლემანის პროექტით, თავდაპირველად სახლები გარშემორტყმული იყო გრენადერთა გვარდიის ხის ბარაკებით. სახლების მშენებლობა დაიწყო 1836 წლის დასაწყისში, გოტიკურ სტილში. ამავე დროს, მიმდინარეობდა სახლების მშენებლობა საიმპერატორო ოჯახებისა და უცხოური სამეფოსათვის. სახლები გაფორმებული იყო განსაკუთრებულად და შემკული იყო გასაოცარი გოტიკური სტილის დეტალებით. 1836 წლის ბოლოს  დაიწყეს კიდევ ერთი სახლის აშენება წითელი აუზით, ეკლესიის ადგილზე. 1839 წელს დასრულდა ოთხი გოტიკური სახლის მშენებლობა. 1840-1842 წლებში, დაიწყო მეხუთე სახლის მშენებლობა, რომელსაც ასევე ეძახიან კოფიანსკის. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, სახლები გადაიქცა სანატორიუმებად, ხოლო მისი გაკოტრების შემდეგ სახლები გადაკეთდა ცალ-ცალკე სასტუმროებად.

გოტიკური სახლების ანსამბლი, პირველ რიგში, ალექსანდრიის საავტომობილო გზაზე მდებარე სამი სახლით ჩამოყალიბდა. სახლები ძირითადად ორსართულიანია. შემკულია გასაოცარი გოტიკური ტიპის თაღებით.

კომპლექსის საშუალო სახლი უფრო დიდია, ვიდრე სხვები, აქვს ცენტრალური ნაწილი მესამე სართულით. შუა სახლის გვერდითა ნაწილები ორსართულიანი კოშკის ფორმას ქმნიან, რომელთა პირველი სართულები სამკუთხა ბარის ფანჯრებით არის მორთული. გვერდითი სახლები ერთნაირია, მათ აქვთ ერთი სიუჟეტური შუა ნაწილი. 

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალია

[300პქ|მინი|მარჯვნივ|ბართლომე I ხელს აწერს ტომოსს. მის უკან დგას მიტროპოლიტი [ეპიფანე (დუმენკო)|ეპიფანე.]]
2018 წლის 11 ოქტომბერს, კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს წმინდა სინოდმა განაცხადა იმის თაობაზე, რომ **უკრაინის  ეკლესიას** შესაძლოა **ავტოკეფალია** მიეღო. ამ გადაწყვეტილებას მოჰყვა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის მიერ მსოფლიო საპატრიარქოსთან ერთობის გაწყვეტა, რომელიც მოინიშნა როგორც მოსკოვ-კონსტანტინოპოლის სქიზმა. 2018 წლის 15 ოქტომბერს გამაერთიანებელ კრებაზე გამოაცხადეს უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის შექმნა. 2019 წლის 5 იანვარს, წმინდა გიორგის საკათედრო ტაძარში, ბართლომე I-მა, კონსტანტინოპოლისა და მსოფლიოს პატრიარქმა, ხელი მოაწერა ტომოსს, რითაც უკრაინის მართლმადიდებელ ეკლესიას მიენიჭა ავტოკეფალია (თვითმმართველობა) და იგი ოფიციალურად ჩამოყალიბდა.

## სქოლიო 
კატეგორია:მოსკოვ-კონსტანტინოპოლის სქიზმა (2018)
კატეგორია:უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია
კატეგორია:კონსტანტინოპოლის მართლმადიდებელი ეკლესია
გოლენიშჩევ-კუტუზოვის სახლი

**გოლენიშჩევ-კუტუზოვის სახლი** () — გამორჩეული არქიტექტურული ძეგლი, აშენებული 1822 წელს ცნობილი არქიტექტორ კარლ დე ჯოვანი როსის მიერ, მშენებლობა განხორციელდა სამხედრო გუბერნატორის პ. ვ. გოლენიშჩევ-კუტუზოვის დაკვეთით. სახლი მდებარეობს პეტერბურგში, ხელოვნების მოედნის 3 ნომერში. აგებულია კლასიკურ სტილში. აღნიშნული სახლი სამ სართულიანია, რომლის ზედა სართულზე სხვენია განთავსებული. სახლის ინტერიერის ნაწილობრივი შეცვლა მოხდა 1843 წელს, ამიტომ თავდაპირველი სახით მან ვერ მოაღწია ჩვენამდე. სახლის ზოგიერთ ოთახში არის ბუხარი და საცურაო აუზი.

აღნიშნულმა სახლმა სხვადასხვა დროს გამოიცვალა მფლობელები. გარკვეული ხნის განმავლობაში სახლის მფლობელები იყვნენ: 1833-1835 წლებში სახლი ე. ა. კარამზინას ეკუთვნოდა. 1833-1837 წლებში სახლში ძმები ვიელგორსკები ცხოვრობდნენ: მაიკლი და მატვეი.

ამ სახლში თავის მეგობრებს ხშირად სტუმრობდა ალექსანდრე პუშკინი, კერძოდ მაიკლ და მატვეი ვიელგორსკებს და ე. ა. კარამზინას. 1924-1939 წლებში სახლში ცხოვრობდა მხატვარი ი. ბროდსკი. 1949 წელს გაიხსნა მხატვრის მუზეუმი, სადაც დაცულია სხვადასხვა ნამუშევრები, მათ შორის ცნობილი მხატვრის ისააკ იზრაელის ძის ნახატები, მუზეუმში ასევე განთავსებულია სხვა მხატვრების ნამუშევრებიც. 

## ლიტერატურა
*Яцевич А.Г. Пушкинский Петербург. — СПб., 1993. — С. 202 — 219.
*Тарановская М. З. Карл Росси. — Л., 1978. — С. 108 — 128.
*Санкт-Петербург: Энциклопедия. — М.: Российская политическая энциклопедия, 2006. — С. 325-326, 525.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ტომსკი

**ტომსკი** () — ქალაქი რუსეთში. ტომსკის ოლქისა და ტომსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს დასავლეთ ციმბირის აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე ტომის ნაპირზე. 

ტომსკი არის ციმბირში უძველესი საგანმანათლებლო, სამეცნიერო და ინოვაციური ცენტრი. ქალაქში არის ცხრა უმაღლესი სასწავლებელი, 15 სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონა და ექვსი ბიზნეს-ინკუბატორი. არის ციმბირისა და შორეული აღმოსავლეთის ქალაქების ასოციაციის წევრი.

ქალაქი მდიდარია XVIII-XX საუკუნეების ხისა და ქვის არქიტექტურული ძეგლებით.

ქალაქში ცხოვრობს 574 002 ადამიანი. ტომსკი ქალაქ-თანამგზავრ სევრსკთან ერთად ქმნის საქალაქო აგლომერაციას, რომლის მოსახლეობის რაოდენობაა 728 000 ადამიანი. 

## გეოგრაფია 
ტომსკი მდებარეობს დასავლეთ ციმბირის დაბლობის საზღვარზე, მდინარე ტომის მარჯვენა სანაპიროზე, 50 კილომეტრში მდინარის ობთან შესართავიდან. ქალაქი მდებარეობს ტაიგის ზონაში. მოსკოვიდან დაშორებულია 3 500 კილომეტრით. 

## ისტორია 
1604 წლის 20 იანვარს ბორის გოდუნოვის სამეფო კარს ეწვია ეუშტინების თათარი თავადის ელჩობა, რომელმაც თხოვა რუსეთის ქვეშევრდომობაში შესვლა და მდინარე ტომზე ციხესიმაგრის დაარსება რათა ეუშტინელები დაეცვათ ენისეის ყირგიზებისა და ყალმუხების თავდასხმებისაგან. მართლაც 1604 წლის 7 ოქტომბრისათვის ყველა სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა. 

## ადმინისტრაციული მოწყობა 
რუსეთის ოლქების ადმინისტრაციულ ტერიტორიული მოწყობის მიხედვით ტომსკი არის საოლქო დაქვემდებარების ქალაქი. იყოფა ოთხ რაიონად (კიროვის, ლენინის, ოქტომბრისა და საბჭოთა).

## ღირსშესანიშნაობები 
* ტომსკის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარი
* ტომსკის აღდგომის ეკლესია
* ტომსკის ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი
* ტომსკის ნათლისცემის ტაძარი
* ტომსკის იოანე ნათლისმცემლის მონასტერი

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт муниципалитета города Томска 
* Товики — томская городская вики
* Памятники Томска
* Томское краеведение
* ОЭЗ в г. Томске  Российские особые экономические зоны
* Томск. Фотографии 1965—1980 годов и современные 
* Подробная карта Томской области
* Самое полное собрание старых фотографий Томска (более 1500)

## სქოლიო
კატეგორია:ტომსკის ოლქის ქალაქები
კატეგორია:რუსეთის ოლქების დედაქალაქები
კაიროს წმინდა მარკოზის საკათედრო ტაძარი

250პქ|მინი|მარჯვნივ
**კაიროს წმინდა მარკოზის საკათედრო ტაძარი** — კოპტური ეკლესია. მდებარეობს აბასიაში, კაიროს ერთ-ერთ რაიონში. წარმოადგენს კოპტური ეკლესიის პაპის რეზიდენციას. აშენდა პაპ კირილე VI-ის დროს და მანვე გახსნა 1969 წელს.

საკათედრო ტაძარი მარკოზ მახარებლის სახელობისაა, რომელიც ქრისტეს ერთ-ერთი მოციქულთაგანია და კოპტური ეკლესიის დამაარსებლად ითვლება. მისი რელიკვიები ტაძარში ინახება. ეკლესია აფრიკასა და ახლო აღმოსავლეთში უდიდესი საკათედრო ტაძარია.

აგებულია კოპტურ არქიტექტურულ სტილში. იტევს 5000 მომლოცველს. აქაა დასვენებული ათანასე I-ის სხეულის ნაწილი.

## სქოლიო 
კატეგორია:კოპტური არქიტექტურა
კატეგორია:კოპტური მართლმადიდებელი ეკლესია
ლუიზ მარი ტერეზ არტუელი

**ლუიზ მარი ტერეზ არტუელი** (, ; დ. 21 სექტემბერი, 1819 — გ. 1 თებერვალი, 1864) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ X-ის უმცროსი ვაჟის, ბერის ჰერცოგ შარლ ფერდინანდისა და მარია კაროლინა სიცილიელის უფროსი ქალიშვილი. პარმისა და პიაჩენცას ჰერცოგინია 1849-54 წლებში როგორც კარლო III-ის მეუღლე. პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ რობერტო I-ის რეგენტი 1854-59 წლებში. 

## ბიოგრაფია 
### ადრეული ცხოვრება 
ლუიზ მარი ტერეზი დაიბადა 1819 წლის 21 სექტემბერს. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ X-ის უმცროსი ვაჟის, ბერის ჰერცოგ შარლ ფერდინანდისა და მისი მეუღლის, მარია კაროლინა სიცილიელის უფორისი ქალიშვილი. მისი დაბადებიდან სულ ხუთ თვეში ბონაპარტისტებმა მამამისი მოკლეს, რასაც 1830 წელს საფრანგეთის რევოლუცია მოჰყვა, რა დროსაც იგი ოჯახთან ერთად შოტლანდიაში გაიქცა. აღსანიშნავია, რომ მისი უმცროსი ძმა ანრი, რომელიც მამის გარდაცვალებიდან მალევე დაიბადა, 1830 წლის 2-დან 9 აგვისტომდე საფრანგეთისა და ნავარის მეფე იყო. 

### პარმის ჰეროგინია 
## შვილები 
მინი|მარჯვნივ|ლუიზ მარი ტერეზი თავის შვილებთან ერთად 1849 წელს
# მარგერიტა (1847-1893), ცოლად გაჰყვა მადრიდის ჰერცოგ კარლოს დე ბურბონს, რომელთანაც შეეძინა ხუთი შვილი;
# რობერტო I (1848-1907), პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგი. პირველად ცოლად შეირთო მარია პია სიცილიელი, რომელთანაც შეეძინა თორმეტი შვილი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა მარია ანტონია პორტუგალიელზე, რომელთანაც შეეძინა ასევე თორმეტი შვილი;
# ალისი (1849-1935), ცოლად გაჰყვა ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ფერდინანდო IV-ს, რომელთანაც შეეძინა ათი შვილი;
# ენრიკო (1851-1905), ბარდის გრაფი. პირველად იქორწინა ლუიზა იმაკოლატა სიცილიელზე, რომელთანაც შვილები არ ჰყოლია, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ცოლად შეირთო ალდეგანდეზ პორტუგალიელზე, თუმცა შვილები არც მასთან ჰყოლია. 

## წინაპრები 

**ლუიზ მარი ტერეზ არტუელის წინაპრები**

## ლიტერატურა 
* Jackman, Sydney; Haasse, Hella, eds. (1989). A Stranger in The Hague: The Letters of Queen Sophie of the Netherlands to Lady Malet, 1842-1877. Duke University Press. p. 233. ISBN 978-0822308751.

კატეგორია:დაბადებული 21 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1819
კატეგორია:გარდაცვლილი 1 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1864
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:პარმის ჰერცოგინიები
კატეგორია:ქალი რეგენტები
ოფიცერთა სახლი (სანქტ-პეტერბურგი)

**ოფიცერთა სახლი** () — დასავლეთის სამხედრო ოლქის ოფიცერთა სახლი სანქტ-პეტერბურგში, აშენდა 1895-1898 წლებში არქიტექტორების ვ. კ. გუგერის და ა. დ. დონჩენკოს მიერ. თავდაპირველი პროექტი შესრულდა არქიტექტორების ალექსანდრ გოგენის და მოდესტ ივანოვის მიერ.  არსებული შენობა აშენდა ფსევდო-რუსულ სტილში. 1898 წლის გაზაფხულზე ნიკოლოზ II-ის ბრძანებით აშენდა შენობა ოფიცერთა ასამბლეისთვის. სამუშაოებში ჩართული იყო სამხედრო ინჟინერი ნ. სმირნოვი. აღნიშნულ შენობაში განთავსებული იყო სამხედრო ცოდნის მიმდევართა საზოგადოება. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, ოფიცერთა კლუბს ეწოდა წითელი არმიის სახლი. 1950 წელს ოფიცერთა სახლში ჩატარდა რამდენიმე უმნიშვნელოვანესი სასამართლო პროცესი. ამჟამად, შენობაში განთავსებულია დასავლეთის სამხედრო ოლქის, სამხედრო ძალების ისტორიის მუზეუმი, ბიბლიოთეკა და ვეტერანთა საბჭო. დღეს, დასავლეთის სამხედრო ოლქის ოფიცერთა სახლი რუსეთის არმიის წამყვანი კულტურული და საგანმანათლებლო დაწესებულებაა. აქ იმართება სამხედრო და მასობრივი, საგანმანათლებლო, შემოქმედებითი და კულტურული დასვენების ღონისძიებები. ასევე შენობაში არის 157 კაცზე გათვლილი კინოთეატრი და რესტორანი, რომელიც განთავსებულია ოფიცერთა ყოფილ სასადილოში. საკონცერტო დარბაზის გვერდით არის მუხა დარბაზი, სადაც პატარა კამერული კონცერტები და გასართობი ღონისძიებები ტარდება. აქვე განთავსებულია სხვა საზეიმო დარბაზები: „ვარდისფერი“ და „ლურჯი“ საცხოვრებელი ოთახები, „კუთხის ოთახი“ და „კრემლის ოთახი“.

## ლიტერატურა 
* Тарасов М. Я. Офицерское собрание в Санкт-Петербурге (1898–2006) // История Петербурга. — 2006. — № 4(32). — С. 86–91.
* Тарасов М. Я. Памятнику военной архитектуры 110 лет (1898–2008) // История Петербурга. — 2008. — № 5(45). — С. 81–89.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Официальный сайт

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ტეპერა დე ფერგიუსონის სახლი

**ტეპერა დე ფერგიუსონის სახლი** () — ისტორიული შენობა, რომელიც მდებარეობს ქალაქ პუშკინში. აშენებულია 1790 წელს. სახლი ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტია.

## ისტორია 
მშენებლობის ზუსტი თარიღი და არქიტექტორი უცნობია. სახლი პირველად გამოჩნდა 1797 წელს, დასახლების გეგმაზე. არსებობს ვერსია, რომ არქიტექტორი პ. ვ. ნეელოვი იყო. ასევე არსებობს ვერსია, რომ სახლი თავდაპირველად განკუთვნილი იყო მთავარ პ. მ. ვოლკონსკისთვის. აღნიშნული სახლი ძირითადად ცნობილია იმით, რომ იქ ცხოვრობდა ლიცეუმის მუსიკის მასწავლებელი ლ. ვ. ტეპერ დე ფერგიუსონი. მოგვიანებით ისტორიკოსი ი. პ. ლიპრანდს ეკუთვნოდა საცხოვრებელი სახლი. XX საუკუნის დასაწყისში კომპოზიტორი ს. ტანევი ცხოვრობდა სახლში. მოგვიანებით სახლი მისმა ნათესავმა, ა. ა. ვირუბოვმა მიიღო. აღნიშნულ სახლს ხშირად სტუმრობდა საიმპერატორო ოჯახის წევრები, ასევე გრიგორი რასპუტინი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ სახლი გადაეცა მომღერალ ი. ერშოვს. იგი დიდი ხნის განმავლობაში ცხოვრობდა, მაგრამ შემდგომ იგი გადაეცა კონსერვატორიას. 

მეორე მსოფლიო ომის დროს სახლი ძლიერ დაზიანდა, თუმცა განახლდა 1955 წელს. ამის შემდეგ, აქ განთავსდა ჯერ ბავშვთა საოლქო ბიბლიოთეკა და 1969 წლიდან 2013 წლამდე პუშკინის რაიონის მთავარი რეესტრის ოფისი. 2013 წლიდან სახლი გადაეცა კამერულ გუნდ „პეტერბურგის სერენადებს“, სადაც ამავე სახელწოდების საკონცერტო დარბაზიც მოეწყო.

## არქიტექტურა 
სახლი აგებულია კლასიკურ სტილში. ცენტრალურ ნაწილში არის დარბაზი, რომლის გვერდით კაბინეტებია განთავსებული. მეპატრონის დიდი ინტერესი იყო მდიდარი ინტერიერი, განსაკუთრებით მუსიკის დარბაზის ჭერი, მაგრამ ისინი ომის პერიოდში დაანგრიეს და მხოლოდ დაახლოებით აღადგინეს.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
სცენის ვეტერანთა სახლი

**სცენის ვეტერანთა სახლი** () მდებარეობს პეტროვსკის კუნძულზე, პეტროგრადის რაიონში, სანქტ-პეტერბურგში. სახლი დაარსდა 1896 წელს რუსი მსახიობის მარია გავრილოს ასული სავინას მიერ. აშენდა 1900-1902 წლებში პეტროვსკის კუნძულზე მსახიობის ქმრის,  ა. ე. მოლჩანოვის დაკვეთით არქიტექტორ მ. ფ. გესლერის მიერ. 1948-1956 წლებში სახლი გაფართოვდა და გარემონტდა. 2001 წლის 10 ივლისის რუსეთის მთავრობის დადგენილებით ფედერალური ინტერვენციის ისტორიული და კულტურული ძეგლის სტატუსი მიენიჭა ამ ტერიტორიას. ამჟამად სახლში ცხოვრობენ მსახიობები, რეჟისორები და მხატვრები, დიდი სამამულო ომის მონაწილენი, ფრონტის ჯარისკაცები. აღსანიშნავია, რომ აღნიშნულ სახლს და მიმდებარედ მდებარე ისტორიულ პარკს ხუთნახევარი ჰექტარი უკავია. პარკში დაცულია იშვიათი ჯიშის ხეები, რომლებიც მაცხოვრებლების და სახელმწიფოს მიერ არის დარგული ვეტერანთა პატივსაცემად. 

2012 წლის ზამთარში შენობის ფართომასშტაბიანი რეკონსტრუქცია დაიწყო ვეტერანთა სახლში. 2013 წლის 2 მაისს ვლადიმერ პუტინის ვიზიტის ფარგლებში, პრეზიდენტმა მოინახულა ეს სახლი. ალექსანდრე კალიაგიმ პრეზიდენტს გააცნო ჩატარებული სამუშაოს მიმდინარეობის შესახებ ინფორმაცია და მათი შედეგები. რეკონსტრუქციის დროს გარემონტდა შენობა, თავდაპირველ სახეს დაუბრუნდა შიდა ინტერიერი. რესტავრაცია ჩაუტარდა შენობაში დაცულ ხატებსა და ნამუშევრებს. აღდგა სახლის ეკლესია, რომელიც ჯერ კიდევ 1930 წელს განადგურდა.

## რესურსები ინტერნეტში 
* *Аминова, Виктория*. Жить в Доме ветеранов сцены становится смертельно опасно!  // Вечерний Петербург. 2009. 18 ноября.
* *Марина Дмитревская* И от судеб защиты нет (еще раз о Доме ветеранов сцены)
* Петербургские театральные и общественные деятели обеспокоены судьбой Дома ветеранов сцены имени М.Савиной
* «Обращение жителей санкт-петербургского Дома ветеранов сцены к президенту В. В. Путину»
* Обращение к Съезду театральных деятелей России
* Фотографии Петровского острова Петра Соболева
* Дом ветеранов сцены им. М. Г. Савиной. Фотографии Алексея Царева
* Евгения Тропп «Между двух времен»
* Марина Дмитревская «К читателям и коллегам»
* Марина Дмитревская «Мэртвые не слышат»
* Марина Дмитревская «Вишневый сад на ветру»
* Марина Дмитревская «Суд да дело»
* Сергей Соловьёв «Дом ветеранов сцены: итог борьбы»
* Марина Дмитревская «Завершился судебный процесс в связи с публикациями в „Театральном журнале“ о позиции СТД в деле о реконструкции Дома ветеранов сцены в Петербурге»
* Дом, в котором живет любовь 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე

**მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე** () აღინიშნება 31 დეკემბერს. 

პირველად მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე 1991 წლის 16 დეკემბერს გამოცხადდა ჰეიდარ ალიევის მიერ, რომელიც იმ დროისთვის იკავებდა ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი მეჯლისის თავმჯდომარის თანამდებობას. ამის შემდეგ გახდა აზერბაიჯანელი ერის ეროვნული დღესასწაული. ამავე დღეს სტამბოლში გაიხსნა ისტორიაში პირველი მსოფლიო აზერბაიჯანლთა კონგრესი. ეს ორი ღონისძიება გახდა საფუძველი იმისა, რომ გამოეცხადებინათ მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე, რომელიც დაფუძნდა 31 დეკემბრს.

აზერბაიჯანელების რიცხვი მსოფლიოში რამდენიმე ათეული მილიონითაა შეფასებული, რომელთა უმრავლესობაც ცხოვრობს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის გარეთ, ისეთ ქვეყნებში, როგორიცაა ირანი, თურქეთი, რუსეთი, საქართველო, გერმანია, საფრანგეთი, გაერთიანებული სამეფო, შეერთებული შტატები, უკრაინა, დსთ-ს ქვეყნებსა და სკანდინავიურ ქვეყნებში. უმსხვილესი აზერბაიჯანული ირედენტა ცხოვრობს ირანში.

აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის განცხადებით, მსოფლიო აზერბაიჯანელთა ეროვნული სოლიდარობის დღის მთავარი იდეა არის აზერბაიჯანელთა, აზერბაიჯანის სახელმწიფოებრიობის ერთობა და სოლიდარობა, აზერბაიჯანელი ხალხის ეროვნული და სულიერი ფასეულობების პატივისცემა, ასევე მათი აზრებისა და იდეების, რომლებიც დაკავშირებულია აზერბაიჯანელ ხალხთან და სულიერი კავშირი მათ ისტორიულ სამშობლოსთან.

## იხილეთ აგრეთვე 
* აზერბაიჯანის დღესასწაულები

## რესურსები ინტერნეტში 
* День солидарности азербайджанцев мира

## სქოლიო 
კატეგორია:დღესასწაულები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:აზერბაიჯანის დღესასწაულები
საბჭოების სახლი (სანქტ-პეტერბურგი)

**საბჭოების სახლი** () აშენდა 1936-1941 წლებში არქიტექტორთა კოლეგიის მიერ, აკადემიკოს ნ. ა. ტროცკის ხელმძღვანელობით. მდებარეობს მოსკოვის მოედანზე სანქტ-პეტერბურგში, კერძოდ მოსკოვის პროსპექტის 212 ნომერში.

შენობა გათვლილია დაახლოებით 700 თანამშრომელზე. აღნიშნულ შენობაში განთავსებულია 3000 კაციანი სხდომათა დარბაზი. დიდი სამამულო ომის შემდეგ სხვადასხვა სამეცნიერო ინსტიტუტები მუშაობდნენ საბჭოთა სახლში. დღეს, აღნიშნული შენობა გაქირავებულია თავდაცვის სფეროს ერთ-ერთ კომპანიაზე.

## ისტორია 
* 1936 წელი — საბჭოების სახლის აშენების დასაწყისი.
* 1941 წელი — საბჭოების სახლი სრულად არის აღდგენილი.
* 1941 წელი — (სექტემბერი) თავდაცვის ცენტრის შექმნა და ლენინგრადის ფრონტის საარტილერიო დავალების სადამკვირვებლო პოსტი.
* 1944 წელი — ლენინგრადის ფრონტის მთავარსარდლობა მდებარეობს საბჭოთა სახლის შენობაში.
* 1945 წელი — დასრულდა საბჭოების სახლის შენობის გაფორმება.
* 1970 წელი — საბჭოების სახლის შენობის წინ (1936 წლის პროექტით გათვალისწინებული) ლენინის ძეგლი დაიდგა, მოქანდაკე მ. კ. ანიკუშინი და ვ. ა. კამენსკი.
* 2006 წელი — სასახლის წინ, მოედანზე მოეწყო ფერადი მუსიკის შადრევნები და შენობა აღიჭურვა დამატებითი საძიებო სისტემებით.

## რესურსები ინტერნეტში 
* «Бродячая камера» — Дом Советов.
* Дом Советов .

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
დიბატაგი

**დიბატაგი** () — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა. გვარში ერთადერთი სახეობაა. ლათინური სახელი ეწოდა ტომას უილიამ ჰენრი კლარკის პატივსაცემად, რომელმაც 1890 წელს აღმოაჩინა და აღწერა ანტილოპა. სიტყვა „დიბატაგი“ სომალი ენიდანაა წარმოშობილი და შედგება ორი სიტყვისაგან: dabu (*კუდი*) და tag (*სწორი*), რაც მიანიშნებს იმას, რომ დიბატაგს სირბილისას კუდი ზევით აქვს აპრეხილი.

## აღწერა 
მისი სხეულის სიგრძეა 152–168 სმ, სიმაღლე მინდაოში 80–88 სმ, კუდის სიგრძე 30–36 სმ, მასა — 22–35 კგ. სხეულის ზედა მხარე შეფერილია მურა-ჩალისფრად, ქვედა — თეთრად. ფეხები ჟანგმიწოვანი აქვს, შუბლი კი წითელ-ყავისფერი. მამლებს მოკლე, 15–20 სმ სიგრძის რქები აქვთ, რომლებიც დასაწყისში დაგრეხილია, მოღუნული და წინ გაშვერილი. დედლებს რქები საერთოდ არ აქვთ.

## გავრცელება 
დიბატაგი ოგადენის უდაბური რეგიონის (ეთიოპიისა და სომალის სასაზღვრო ტერიტორია) და ცენტრალური სომალის ენდემური ცხოველია. ერთ-ერთი უიშვიათესი ანტილოპაა.

## ცხოვრების ნირი 
იკვვებება ფოთლებით, ხშირად დგება უკანა კიდურებზე, რათა მიწვდეს მაღლა მდებარე ყლორტებს. მამლები ტერიტორიული ცხოველები არიან და ყოველდღიურად საკუთარ ტერიტორიას ნიშნავენ. დედალი ქმნის 5-წევრიან ჯგუფს, სადაც მისი შთამომავლები და ერთი ზრდასრული მამალი არის გაწევრიანებული.

## ლიტერატურა 
* Bernhard Grzimek: *Grzimeks Tierleben*. Band 13.
* Jonathan Kingdon: *The Kingdon Field Guide to African Mammals*.

## სქოლიო 
კატეგორია:დიბატაგი
დიბატაგი (გვარი)

**დიბატაგი** () — წყვილჩლიქოსან ძუძუმწოვართა გვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. მიეკუთვნება ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახს. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — Ammodorcas clarkei, რომელიც ეთიოპიასა და სომალშია გავრცელებული. სახელი უწოდა ბრიტანელმა ზოოლოგმა ოლდფილდ ტომასმა 1891 წელს.

## სქოლიო 
*
კატეგორია:ძროხისებრნი
საგუბერნიო სახლები

**საგუბერნიო სახლები** () — ისტორიული შენობების კომპლექსი, რომელიც აშენდა 1717-1725 წლებში. სახლები წარმოადგენს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტს. მდებარეობს პეტროვსკაიას და მაკაროვსკაიას ქუჩებზე. მათი მშენებლობის ბრძანება გაიცა 1714 წლის 10 მარტს. სახლების მშენებლობა უმოკლეს ვადებში მოხდა. ისინი აშენდა სტანდარტული დიზაინის მიხედვით, კერძოდ სამი სართული, მაღალი სარდაფებით. თუმცა, სამუშაოები გადაიდო, პირველი სახლები აშენდა მხოლოდ 1717 წელს და მუშაობა დასრულდა მხოლოდ 1725 წელს. ფრიდრიხ ბაუნშტეინის გარდაცვალების შემდგომ არქიტექტორი გახდა და სახლების პროექტი შეიმუშავა მისმა თანაშემწემ ჰ. კონრადმა.

საგუბერნიო სახლები გადაკეთდა 1810-1827 წლებში, სწორედ ამ დროს დაიკარგა დიზაინი. X სახლი აშენდა, 1832-1833 წლებში, სწორედ აქ იყო განთავსებული აფთიაქი. რეკონსტრუქციის პერიოდში, სახლების კედლები ნაწილობრივ აღადგინეს და სამსართულიანი შენობა ააშენეს. ხელისუფლების გადატრიალების შემდგომ IX პროვინციული სახლი ქრონსტატის სამხედრო პორტის მეთაურის სახლი გახდა. პროვინციული სახლების უმრავლესობას საცხოვრებელი დანიშნულება აქვს. საგუბერნიო სახლების ფასადები მოპირკეთებულია ჰოლანდიური ფილებით. სულ პროექტის ფარგლებში აშენებული იქნა თერთმეტი საგუბერნიო სახლი. საგუბერნიო სახლების მშნებლობის პერიოდში, ამ სახლების ნაცვლად, დასავლეთის მხარეს ალექსანდრე მენსიკოვის იტალიური სასახლე აშენდა.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ჟირაფისებრი ანტილოპა (გვარი)

**ჟირაფისებრი ანტილოპა** () — წყვილჩლიქოსან ძუძუმწოვართა გვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. მიეკუთვნება ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახს. მოიცავს ერთ სახეობას — Litocranius walleri, რომელიც გავრცელებულია აღმოსავლეთ აფრიკაში. ლათინური სახელი ფრანც ფრიდრიხ კოლმა უწოდა 1886 წელს.

## სქოლიო 
*
გაზელი დორკასი

**გაზელი დორკასი** () — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა.

## აღწერა 
არც ისე დიდი ზომის ანტილოპაა. მისი სხეულის სიგრძეა 90–110 სმ, სიმაღლე მინდაოში 55–65 სმ, მასა 15–23 კგ, რქების სიგრძე მამლებს 25–38 სმ და დედლებს 15–25 სმ, კუდის სიგრძე 15–20 სმ. როგორც უდაბნოს ბინადარს, თავისი ქვიშისფერი შეფერილობა საკმაოდ კარგად ნიღბავს. სხეულის ქვედა ნაწილი თეთრია, გვერდები — ოდნავ მოწითალო.

## გავრცელება 
გაზელი დორკასი გავრცელებულია ჩრდილოეთ აფრიკაში, ისრაელში, ლიბანში, იორდანიაში, სირიაში, ერაყში, დასავლეთ საუდის არაბეთსა და იემენში.

## ცხოვრების ნირი 
შეუძლია საერთოდ არ დალიოს წყალი, რადგან მისთვის სითხის მთავარი წყაროა ნამი მცენარეებზე, რითაც იკვებება, და მცენარეები, რომლებიც ღეროში ინახავენ წყალს.

## დაცვის სტატუსი 
არაბულ ქვეყნებში სპორტული ნადირობის ობიექტია (ნადირობენ ვერტმფრენითა და მანქანით), რის გამოც IUCN-ის წითელ ნუსხაში შესულია, როგორც მოწყვლადი სახეობა.

## სქოლიო 
კატეგორია:გაზელი