open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
სანქტ-პეტერბურგის ლურდის ღვთისმშობლის ტაძარი

**სანქტ-პეტერბურგის ლურდის ღვთისმშობლის ტაძარი** () — ერთ-ერთი კათოლიკური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. ტაძარი აგებულია 1903-1909 წლებში, ფრანგი კათოლიკეებისათვის. აკურთხეს 1909 წლის 22 ნოემბერს. 1938-1992 წლებში ერთადერთი მოქმედი კათოლიკური ეკლესია იყო ლენინგრადში. 

ტაძარი მიეკუთვნება ღვთისმშობლის არქიეპარქიის ჩრდილო-დასავლეთ რეგიონს, რომელსაც ხელმძღვანელობს მთავარეპიკსოპოსი პაოლო რეცი. 2007 წლის აგვისტოდან ტაძრის წინამძღვარია სერგეი ალხიმიონიკი.

## ისტორია 
თავდაპირვალად ერთნავიანი ბაზილიკის პროექტის ესკიზი შექმნა ლეონტი ბენუამ, მაგრამ 1903 წელს წარმოადგინეს ახალი პროექტი, რომელიც ბენუასთან ერთად შექმნა მარიან პერეტიატკოვიჩმა. ბენუამ შეცვალა მშენებლობის სისტემა, რომლის მიხედვითაც ახლა სამი ნავი აიგებოდა. 

1940-იანი წლების ბოლოს და 1960-იანი წლების ბოლოს ტაძარში მიმდინარეობდა კაპიტალურ რემონტი. სვეტები მორთეს ხელოვნური მარმარილოს ნიმუშებით, ლატვიიდან ჩამოსულმა ხელოსნებმა მოხატეს კედლები და საკურთხევლის ნაწილი. 

1957 წელს ტაძრის საჭიროებიდან გამომდინარე ქალთა ევანგელისტური საავადმყოფოდან გადაიტანეს გერმანული ფირმა „E. F. Walcker“-ის ორღანი. კაპიტალური რემონტის შემდეგ იგი დააყენეს ქოროში. 

1958 წელს საკურთხევლის ნაწილი მოხატეს მხატვარმა ზაქაროვებმა.

1981 წელს გაარემონტეს ლურდის ღვთისმშობლის სამლოცველოს ინტერიერი. 

1990-იან წლებში მიმდინარეობდა ეკლესიის კაპიტალური რემონტი და დაამონტაჟეს ახალი კანკელი, მოზაიკური ვიტრაჟები (ავტორები იზაბელა და მიხაილ ბაიკოვები), შეათეთრეს კედლები, შეაკეთეს ხმისგამაძლიერებელი აპარატურა, მნიშვნელოვნად გადააკეთეს სამრევლო სახლი. 

2009 წლის 22 ნოემბერს საზოგადოებამ საზეიმოდ აღნიშნა ტაძრის კურთხევის 100 წლისთავი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Сайт прихода 
* Энциклопедия Санкт-Петербурга 
* История прихода Матери Божией Лурдской в Санкт-Петербурге
* 100-летие освящения храма Лурдской Божией Матери в Петербурге

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კათოლიკური ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
ხოსე ალვარესი

**ხოსე ალვარესი** (; დ. 26 აგვისტო, 1858, გუალეგუაიჩუ — გ. 23 აგვისტო, 1903, ბუენოს-აირესი) — არგენტინელი მწერალი.

## ლიტერატურა
* «მერანი», (ლ. თურმანიძის თარგმანი), „ლათინური ამერიკის მწერლები“, თბ., 1974

კატეგორია:არგენტინელი მწერლები
კატეგორია:არგენტინელი ჟურნალისტები
კატეგორია:მამაკაცი ჟურნალისტები
კატეგორია:არგენტინელი მამაკაცი რომანისტები
კატეგორია:XIX საუკუნის რომანისტები
კატეგორია:XIX საუკუნის მამაკაცი მწერლები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
სანქტ-პეტერბურგის მარიამისა და ელისაბედის შეხვედრის ტაძარი

**სანქტ-პეტერბურგის მარიამისა და ელისაბედის შეხვედრის ტაძარი** () — ერთ-ერთი კათოლიკური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში, ვიბორსკის ყოფილ კათოლიკურ სასაფლაოზე. ტაძარი აგებულია 1856-1879 წლებში.

ტაძარი მიეკუთვნება ღვთისმშობლის არქიეპარქიის ჩრდილო-დასავლეთ რეგიონს, რომელსაც ხელმძღვანელობს მთავარეპიკსოპოსი პაოლო რეცი. ტაძარში მსახურობენ ვერბისტების კათოლიკური ორდენის წევრები.

## ისტორია 
1852 წელს სანქტ-პეტერბურგის კათოლიკეთა სასულიერო საზოგადოებამ ითხოვა გაეხსნათ ქალაქში კათოლიკური სასაფლაო. 1856 წელს იმპერატორმა ალექსანდრე II-მ დაამტკიცა კათოლიკური სასაფლაოსა და სამლოცველოს შექმნის ბრძანება. სასფლაოსათვის მიწის ნაკვეთი გამოყვეს ვიბორგის მხარეში. სასაფლაოს სამლოცველოს პროექტი შეიმუშავა არქიტექტორმა ნიკოლიზ ბენუამ. 1856 წელს მოხდა სამლოცველოს საფუძვლის ჩაყრა, მშენებლობა გაგრძელდა ზუსტად სამი წელი. 1859 წელს მიტროპოლიტმა ვაცლავ ჟილინსკიმ სამლოცველო აკურთხა ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე.

1870-იან წლებში გადაწყვიტეს სამლოცველო ტაძრად გადაეკეთებინათ, პროექტის ავტორი კვლავ ნიკოლოზ ბენუა იყო. აშენებული ტაძარი აკურთხეს 1879 წელს მარიამისა და ელისაბედის შეხვედრის სახელზე. ეკლესიას ჰქონდა ექვსი საკურთხეველი და თავიდან გამოიყენებოდა მხოლოდ დასაკრძალავად. ეკლესიის ინტერიერის მოხატულობა შეასრულა ცნობილმა მხატვარმა ადოლფ შარლემანმა. ტაძრის სარდაფში მოწყობილ აკლდამაში დაკრძალულია რამდენიმე კათოლიკე მთავარეპისკოპოსი და მიტროპოლიტი, ასევე ტაძრის შემქმნელი ნიკოლოზ ბენუა. სასაფლაოზე ტაძრის ახლოს დაკრძალული არიან ცნობილი პირები: მხატვრები ფიოდორ ბრუნი, ლუიჯი პრემაცი, ადოლფ შარლემანი, ფსიქიატრი ივან მერჟეევსკი, მომღერალი ანჯოლინა ბოზიო და სხვები. 

ეკლესიასთან მოქმედებდა საბავშვო სახლი, ღარიბებისა და ავადმყოფი ქალების თავშესაფარი. 1914 წელს გაიხსნა სკოლა, მოგვიანებით - პროგიმნაზია. 

ტაძარი ფუნქციონირებდა 1938 წლამდე. ამავე წლის 1 ნოემბერს კი დახურეს. მომდევნო წელს სასაფლაოც გააუქმეს, დაკრძალულების ნაწილი გადაასვენეს ალექსანდრე ნეველის ლავრის სამუზეუმო ნეკროპოლში. ეკლესიის შენობა გადააკეთეს კარტოფილის საცავად. 

2002 წლის აპრილში ეკლესიის შენობა დაუბრუნეს კათოლიკეებს. წარიმართა ნაწილობრივი რესტავრაცია, რეგულარული ღვთისმსახურება დაიწყო 2005 წლიდან. 2017 წლამდე მრევლს ხელმძღვანელობდა მღვდელი რიხარდ შტარკი.  2017 წლის ნოემბრიდან წინამძღვარია მიხაილ მარგეფკა.

## რესურსები ინტერნეტში
* Сайт церкви 
* История храма Посещения на сайте вербистов 
* Церковь Посещения в энциклопедии Санкт-Петербурга 
* История церкви на сайте Архиепархии Божией Матери 
* Возрождение церкви Посещения Пресвятой Богородицы
* В Санкт-Петербурге пытаются восстановить католический некрополь

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კათოლიკური ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ჰენრი ჰეთეუეი

**ჰენრი ლეოპოლდ დე ფაინზ ჰეთეუეი** (დ. 13 მარტი, 1898, საკრამენტო, კალიფორნია, აშშ, — გ. 11 თებერვალი, 1985, ჰოლივუდი, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი რეჟისორი და პროდიუსერი. ყველაზე მეტად ცნობილია, როგორც ვესტერნული ფილმების რეჟისორი. შვიდ ფილმში ჰყავს გადაღებული გერი კუპერი.

## ბიოგრაფია 
ჰენრი ლეოპოლდ დე ფაინზ ჰეთეუეი დაიბადა საკრამენტოში, კალიფორნიაში, ამერიკელი მსახიობის და თეატრის მმართველის — როდი ჰეთეუეისა (1868-1944) და უნგრეთში დაბადებული, ბელგიელი არისტოკრატის — მარკიზა ლილი დე ფაინზის (1876-1938) ოჯახში, რომელიც სცენაზე გამოდიოდა ფსევდონიმით ჯინ ჰეთეუეი.

1925 წელს ჰენრი ჰეთეუეიმ მუშაობა დაიწყო ცნობილი რეჟისორების — ვიქტორ ფლემინგის, ჯოზეფ სონერბერგის, ფრედე ნიბლოს ასისტენტად მუნჯ ფილმებში. მისი სარეჟისორო დებიუტი შედგა 1932 წელს ვესტერნით „უდაბნოს მემკვიდრეობა“, სადაც თავისი პირველი და მთავარი როლი შეასრულა რენდოლფ სკოტმა.

1940-1950 წლებში იღებდა დოკუმენტური ხასიათის ფილმებს. ამ დროს ყველაზე ცნობილი ფილმები იყო: „სახლი 92-ე ქუჩაზე“ (1945), „სიკვდილის კოცნა“ (1947), „ზარი ჩრდილოეთით 777“ (1948) და „ნიაგარა“ (1953) ამომავალი ვარსკვლავის მერინილ მონროს მოწალეობით.

1960-იან წლებში ჰეთეუეი დაუბრუნდა თავის საყვარელ ჟანრს და განაგრძო ვესტერნული ფილმების გადაღება. 

ჰეთეუეი 1985 წელს ჰოლივუდში გულის შეტევით გარდაიცვალა და კალიფორნიის ქალაქ კალვერ-სიტიში წმინდა ჯვრის სასაფლაოზე გადაასვენეს.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

კატეგორია:დაბადებული 13 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1898
კატეგორია:გარდაცვლილი 11 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1985
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები
კატეგორია:ამერიკელი პროდიუსერები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ბიზნესმენები
ვლადიმერ ჯიბლაძე

**ვლადიმერ ჯიბლაძე** (დ. 18 იანვარი, 1879, ქუთაისის მაზრა, ხუნჯულაური — გ. 1938, 9 თებერვალი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
ვლადიმერ ჯიბლაძე დაიბადა 1879 წლის 18 იანვარს, ქუთაისის მაზრის სოფელ ხუნჯულოურში. დაწყებითი განათლება მიიღო კულაშის ოთხკლასიან სოფლის სკოლაში. სწავლა განაგრძო ტფილისის სახელოსნო სასწავლებელში.
1896 წლიდან მუშაობდა ამიერკავკასიის რკინიგზის მთავარ სახელოსნოებში ზეინკლად; აქვე ჩაება მუშათა პირველ სოციალ-დემოკრატიულ არალეგალურ წრეებში. 1897 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი. 1901 წელს, რკინიგზის მთავარ სახელოსნოებში მოწყობილი გაფიცვის დაშლის შემდეგ ჟანდარმერიამ დააპატიმრა  "ტფილისის სოციალ-დემოკრატიული წრის" წევრობის ბრალდებით და ადმინისტრაციული წესით 3 წლით არხანგელსკის გუბერნიაში გადაასახლა. გადასახლებიდან გაიქცა და დაბრუნდა საქართველოში. აქტიურად იყო ჩართული 1905 წლის რევოლუციურ მოძრაობაში; მუშაობდა მენშევიკების ფრაქციაში. 1906 წელს იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სტოკჰოლმის ყრილობის დელეგატი ქუთაისის ორგანიზაციიდან. გადასახლებიდან დაბრუნდა 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ. 1917 წლის ნოემბერში აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. 1917 წლის დეკემბერში იყო საქართველოს წითელი გვარდიის ერთ-ერთი დამაარსებელი და ორგანიზატორი, არჩეული იყო სახალხო გვარდიის მთავარი შტაბის წევრად. 1918 წლის თებერვლიდან იყო ამიერკავკასიის სეიმის წევრი. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო სამხედრო კომისიის წევრი. 1937 წლის 13 ნოემბერს დააპატიმრეს სოფელ კარიაკოვოში და გადაგზავნეს მოსკოვში სსრკ შინსახკომის განკარგულებაში. სსრკ უზენაესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიამ იოსებ სტალინის სანქციით და "კონტრრევოლუციური ტერორისტული ორგანიზაციის" წევრობის ბრალდებით 1938 წლის 8 თებერვალს დახვრეტა მიუსაჯა. დახვრიტეს 9 თებერვლის ღამეს. რეაბილიტირებულია 1989 წლის 17 აპრილს სსრკ გენერალური პროკურატურის, 1991 წლის აპრილში სსრკ გენერალური პროკურატურის და 1993 წლის 30 დეკემბერს რუსეთის ფედერაციის გენერალური პროკურატურის მიერ.

## ლიტერატურა
*

კატეგორია:დაბადებული  1879
კატეგორია:გარდაცვლილი 1938
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
კატეგორია:რსდმპ-ის IV ყრილობის დელეგატები
პატრიკ როტფუსი

**პატრიკ ჯეიმზ როტფუსი** ( დ. 6 ივნისი, 1973) — ამერიკელი მწერალი ფენტეზის ჟანრში. ცნობილია წიგნების სერიით „მეფის მკვლელის ქრონიკა“, რომელმაც ავტორს რამდენიმე ჯილდო მოუტანა, მათ შორის 2007 წლის ქუილის ჯილდო საუკეთესო დებიუტისთვის (ქარის სახელი). „მეფის მკვლელის ქრონიკის“ მეორე წიგნი „ბრძენკაცის შიში“ ნიუ-იორკ ტაიმზის ბესტსელერთა სიის სათავეში იკავებდა ადგილს. 

პატრიკ როფტუსი მედისონში, ვისკონსინის შტატში დაიბადა და ბაკალავრის დიპლიმი ვისკონსინის უნივერსიტეტში, 1999 წელს მიიღო. მაგისტრის დიპლომი ვაშინგტონის უნივერსიტეტში მიენიჭა. 2002 წელს „მომავლის მწერლების“ შეჯიბრში გაიმარჯვა. ნაშრომი, რომლითაც მან გამარჯვება მოიპოვა ჯერ კიდევ გამოუცემელი „ბრძენკაცის შიშის“ ნაწყვეტი იყო. 2006 წელს პატრიკ როტფუსმა რომანი „ქარის სახელი“ DAW Books გამომცემლობას მიყიდა, რომელმაც ნაწარმოები 2007 წელს გამოსცა. როტფუს ორი ვაჟი ჰყავს და თავის შეყვარებულთან, სარასთან ერთაც ცხოვრობს.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ჯო აბერკრომბი

**ჯო აბერკრომბი** ( დ. 31 დეკემბერი, 1974) — ბრიტანელი მწერალი ფენტეზის ჟანრში. მისი ყველაზე ცნობილი ნაშრომია „პირველი კანონის“ ტრილოგია. ასევე აქვს წიგნები, რომლის მოვლენებიც იგივე სამყაროში ვითარდება. მისმა რომანმა „ნახევრად მეფე“ 2015 წელს ლოკუსის ჯილდო მიიღო საუკეთესო წიგნისთვის მოზარდებისთვის.

ჯო აბერკრომბი ლანკასტერში, ინგლისში დაიბადა. განათლება მიიღო ლანკასტერის სამეფო სკოლაში და მანჩესტერის უნივერსიტეტში, სადაც ფსიქოლოგიას სწავლობდა.

სანამ ფრილანსერი ფილმების მემონტაჟე გახდებოდა, აბერკრომბი სატელევიზიო კომპანიაში ასისტენტად მუშაობდა, სადაც ხშირად ჩაის ადუღებით იყო დაკავებული. მემონტაჟედ მუშაობის დაწყების შემდეგ, აბერკრომბის ბევრად მეტი თავისუფალი დრო გამოუჩნდა, რის შედეგადაც გადაწყვიტა დაბრუნებოდა 6 წლით ადრე, უნივერსიტეტში გაჩენილ ამბიციას „მარტოდმარტო თავდაყირა დაეყენებინა ფენტეზის ჟანრი“. „თვით მახვილზე“ მუშაობა 2002 წელს დაიწყო და 2004-ში დაასრულა. გამომცემლობებისგან წლობით ღებულობდა უარს, სანამ ხელშეკრულება ჯილიან რედფერნთან, გოლანცის გამომცემლობასთანარ დადო. „თვით მახვილი" 2006 წელს გამოიცა და გაგრძელებაც მალევე მოგყვა. 

2008 წელს ჯო აბერკომბი საუკეთესო დამწყები მწერლების კატეგორიაში ჯონ ვ. კემპელის ჯილდოს ფინალისტი იყო.

## ჯილდოები 
2015 წელს იყო ლოკუსის ჯილდოს გამარჯვებული კატეგორიაში „საუკეთესო რომანი მოზარდებისთვის“; 2017 წელს მიენიჭა ფენტეზის საერთაშორისო ჯილდო საუკეთესო კრებულისთვის. 

## ბიბლიოგრაფია: 
**პირველი კანონის ტრილოგია**
# *თვით მახვილი* (2006)
# *სანამ მათ ჩამოახრჩობენ* (2007)
# *მეფეების უკანასკნელი არგუმენტი* (2008)

## სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანელი მწერლები
კატეგორია:ბრიტანელი ფენტეზი მწერლები
კატეგორია:ბრიტანელი მამაკაცი რომანისტები
კატეგორია:ინგლისელი რომანისტები
კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი რომანისტები
კატეგორია:XXI საუკუნის ინგლისელი რომანისტები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
სანქტ-პეტერბურგის იესოს წმინდა გულის ტაძარი

**სანქტ-პეტერბურგის იესოს წმინდა გულის ტაძარი** () — ერთ-ერთი კათოლიკური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. ტაძარი აგებულია 1907-1917 წლებში.

ტაძარი მიეკუთვნება ღვთისმშობლის არქიეპარქიის ჩრდილო-დასავლეთ რეგიონს, რომელსაც ხელმძღვანელობს მთავარეპიკსოპოსი პაოლო რეცი. ტაძარი არის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლი.

## ისტორია 
1892 წელს რამდენიმე ათასმა კათოლიკემ მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინათ კათოლიკური ტაძარი თავიანთ რაიონში. მშენებლობაზე თანხმობა მიიღეს 1905 წლის შემოდგომაზე. ამავე წელს ააშენეს დროებითი სამლოცველო ობუხოვის ქარხანასთან, რომელიც დაქვემდებარებული იყო ეკატერინე ალექსანდრიელის ბაზილიკასთან. 1906 წლის 18 ნოემბერს ტაძრის ასაშენებლად გამოყვეს მიწის ნაკვეთი ყოფილი სასაფლაოს ქუჩისა და ფარფოროვის კოლონიის კუთხეში. ტაძრის პროექტი შეიმუშავა არქიტექტორმა სტეფან გალენზოვსკიმ. პირველი ქვის ჩადება გაიმართა 1907 წლის 8 სექტემბერს. ფინანსური პრობლემების გამო მალე შეჩერდა სამშენებლო სამუშაოები და განხლდა მხოლოდ 1912 წელს, შემდეგშიც პერიოდულად ჩერდებოდა სამუშაოები. იესოს წმინდა გულის ტაძარში ღვთისმსახურება დაიწყო 1914 წლიდან, ჯერ კიდევ დაუსრულებელ ტაძარში. საბოლოოდ ეკლესია ააშენეს და აკურთხეს 1917 წლის დასასრულს ან 1918 წლის დასაწყისში. ტაძარს არ აქვს სამრეკლო, რის გამოც მან უჩვეულო ფორმა მიიღო, იგი არის გოთიკური ეკლესია სამრეკლოს გარეშე. 1914 წლიდან ეკლესიის წინამძღვარი იყო თეოფილიუს მატულიონისი, 2017 წელს მისი პატივისცემის ნიშნად კედელზე დაკიდეს ემორიალური დაფა.

1936 წლის ივლისში შენობაში მოხდა ხანძარი, რის შემდეგაც ეკლესია დალუქეს. საბოლოოდ იესოს წმინდა გულის ეკლესია 1937 წლის 23 მაისს დახურეს. შენობა გადასცეს ჯერ კომბინატს, შემდეგ „სპეცსტროის“ ტრესტს და ძლიერად გადააკეთეს. ეკლესია დაყვეს ოთხ სართულად. 

რუსეთში კათოლიკური ეკლესიის ნორმალური ფუნქციონირების აღდგენის შემდეგ და კათოლიკური მრევლის აღორძინების შემდეგ, 1993 წელს მონსენიორ ჰარტმუტ კანიას ინიციატივით შენობის ნაწილი გადაეცა კათოლიკე მრევლს. 1996 წლის 6 ივნისს დროებით სამლოცველოში შედგა პირველი ღვთისმსახურება. 2003 წელს კი მორწმუნეებს გადაეცათ მთლიანი ნაგებობა. 2009 წელს მრევლმა გადაწყვიტა სამრეკლოს მიშენება, მაგრამ ეს ინიციატივა წააწყდა კულტურული მემკვიდრეობის საბჭოსა და სანქტ-პეტერბურგის საკანონმდებლო კრების წინააღმდეგობას, რომლებიც თვლიდნენ, რომ სამრეკლოს მიშენება შეცვლიდა შენობის ისტორიულ სახეს. 

2011 წელს დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები და დროებით ღვთისმსახურება გადავიდა ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარში. 2014 წლისთვის სამუშაოები დასრულდა, რომლისთვისაც ფინანსები გამოყო რუსეთის ფედერაციის კულტურის სამინისტრომ.  

2015 წლის 12 ივნისიდან ეკლესიის შენობაში აღდგა ღვთისმსახურება, პარალელურად მიმდინარეობდა სარესტავრციო სამუშაოებიც.

## რესურსები ინტერნეტში
* Форум, на котором можно скачать чертёж восстановления башен и генеральный план, по которому костёл восстанавливают
* На одном из фото — проект реконструкции Храма Святейшего Сердца Иисуса и надстройки колоколен; наглядно представление в контексте окружающих зданий 
* Церковь Святого Сердца в энциклопедии Санкт-Петербурга 
* Церковь на сайте Militia Dei 
* Храмы Петербурга 

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კათოლიკური ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
აპოლონ სულაქველიძე

**აპოლონ სულაქველიძე** (დ. 1871,  სვირი, შორაპნის მაზრა — გ. 1936) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
აპოლონ სულაქველიძე დაიბადა 1871 წელს, შორაპნის მაზრის სოფელ სვირში. მიიღო სოფლის სკოლის ორი კლასის განათლება.

1905 წლიდან მუშაობდა რუსეთის სოციალ-დემოკრატიულ მუშათა პარტიაში - პარტიის იმერეთის კომიტეტში ბუდუ მდივანთან, ნოე რამიშვილსა და რაფიელ ჩიხლაძესთან ერთად. მონაწილეობდა 1905 წლის რევოლუციურ მოძრაობაში. 1906 წელს, რეაქციის დაწყებისას, გენერალ ალიხანოვის სადამსჯელო ოპერაციის შემდეგ მიატოვა პოლიტიკური საქმიანობა და მისდევდა სოფლის მეურნეობას. 1918 წლიდან კვლავ მიიღო მონაწილეობა სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ყრილობებში და იგი, როგორც ძველი მუშა, მთავრობის მოთხოვნით წარადგინეს საქართველოს დამფუძნებელი კრების დეპუტატობის კანდიდატად. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო აგრარული კომისიის წევრი. 1921 წლის იანვარში საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სხვა 11 წევრთან ერთად ჩამოაყალიბა ოპოზიციური ჯგუფი "სხივი", რომელიც პარტიას აკრიტიკებდა იდეური პრინციპების დარღვევის, სახელმწიფო მმართველობის წარუმატებელი კურსისა და პარტიაში შიდა დემოკრატიის შესუსტების გამო. 1930-იანი წლების დასაწყისში დააპატიმრეს "ტროცკისტობის" ბრალდებით. 

## ლიტერატურა
* ირაკლი ხვადაგიანი. საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. თბილისი, 2016, გვ. 366.

კატეგორია:დაბადებული  1871
კატეგორია:გარდაცვლილი 1936
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
ა
ყადირ შერვაშიძე

**ყადირ შერვაშიძე** (დ. 29 ივნისი, 1887,  ქედა, ბათუმის ოლქი — გ. 8 მაისი, 1919) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
ყადირ შერვაშიძე დაიბადა 1887 წლის 29 ივნისს, ბათუმის ოლქის სოფელ ქედაში. დაამთავრა ტფილისის კლასიკური გიმნაზია 1909 წელს. 

1897-1899 წწ. სწავლობდა ბათუმის ვაჟთა გიმნაზიის მოსამზადებელ განყოფილებაში. 1905 წლის რევოლუციის დროს ბათუმში აქტიურად მონაწილეობდა მოსწავლეთა გამოსვლებში, რის გამოც სხვებთან ერთად დააპატიმრეს და გიმნაზიიდან "მგლის ბილეთით" გარიცხეს. 1909 წელს ჩაირიცხა დორპატის (იურიევის, ტარტუს) უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე; იყო ქართველ სტუდენტთა სათვისტომოს წევრი, მონაწილეობდა სტუდენტთა მოძრაობაში, რის გამოც 1910 წელს დააპატიმრეს და სახელმწიფო სტიპენდია გაუუქმეს. 1916 წლიდან მუშაობდა "ავადმყოფ და დაჭრილ მებრძოლთა დახმარების სრულიად რუსეთის ერობათა კავშირის" რწმუნებულად ბათუმში. 1917 წლის თებერვალში გახდა ბათუმში დაარსებული "ქართველ მუსლიმთა კომიტეტის წევრი". 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაინიშნა ამიერკავკასიის ერობათა რწმუნებულად ბათუმის ოლქში. 1917 წლის ნოემბერში აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. დაჯილდოვდა ქართული ლეგიონის თამარ მეფის ორდენით. 1918 წელს იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მიერ გერმანიაში გაგზავნილი დელეგაციის წევრი. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით. 

## ლიტერატურა
* ირაკლი ხვადაგიანი. საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. თბილისი, 2016, გვ. 422.

კატეგორია:დაბადებული 29 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული  1887
კატეგორია:გარდაცვლილი 8 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1919
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
ყადირ
გერასიმე შევჩუკი

**გერასიმე შევჩუკი** (დ. 1884, ტფილისი — გ. უცნობია) — პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
გერასიმე შევჩუკი დაიბადა 1884 წელს, ქალაქ ტფილისში. 

მიიღო საშინაო განათლება. შემდგომ სწავლობდა ტფილისის სამოქალაქო სკოლის მე-3 განყოფილებაში. იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი. 1910-იან წლებში მუშაობდა ტფილისის ტრამვაიში; იყო ტრამვაის მუშებს შორის არსებული სოციალ-დემოკრატიული პარტიის უჯრედის მდივანი. 1917 წლისათვის მუშაობდა ტფილისის ტრამვაის მუშათა პროფკავშირის საბჭოს სამდივნოში. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო შრომის კომისიის წევრი. 1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპირების შემდეგ დარჩა საქართველოში. შემდგომი ბედი უცნობია. 

## ლიტერატურა
* ირაკლი ხვადაგიანი. საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. თბილისი, 2016, გვ. 418.
## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული  1884
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
ლავროსი კიღურაძე

**ლავროსი (ლავრენტი) კიღურაძე** (დ. 3 აპრილი, 1880, ვანისქედი — ივლისი, 1920, სოხუმი) — ქართველი პოლიტიკოსი, რევოლუციონერი, საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
დაიბადა დიაკვნის ოჯახში. სწავლობდა ტარტუს უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე, მაგრამ არ დაუსრულებია. იყო რსდმპ წევრი. 1904 წელს შეწყვიტა სწავლდა და დაბრუნდა სამშობლოში. 1905 წლის დასაწყისიდან ცხოვრობდა ბათუმში და ატარებდა კერძო გაკვეთილებს. ამავე წლის ივნისში გადავიდა სოხუმში, სადაც ტარასი ანჩაბაძის შვილებს უტარებდა კერძო გაკვეთილებს. დაახლოებული იყო ექიმ ვლადიმერ მახვილაძესთან და მის მეუღლე ელეონორა ტერ-ფარსეგოვა-მახვილაძესთან, რომელიც რსდმპ ადგილობრივი ორგანიზაციის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი იყო. ამავე ორგანიზაციაში მუშაობდნენ კიღურაძის ნათესავები, რაჟდენ და ამბაკო კიღურაძეები. 

ლავროსი კიღურაძე აქტიურად ჩაერთო 1905 წლის რევოლუციაში ქალაქ სოხუმში. 17 ოქტომბრის მანიფესტის შემდეგ რსდმპ ბათუმის კომიტეტის სოხუმის ჯგუფმა რეალურად აიღო ძალაუფლება სოხუმში, შექმნა სახალხო მილიცია, დაითხოვა ქალაქის თვითმმართველობა და გამოაცხადა „სოხუმის რესპუბლიკა“. კიღურაძე მონაწილეობდა აფხაზებსა და მეგრელებს შორის არსებული დაძაბულობის მოგვარებაში, სიტყვით გამოდიოდა ოჩამჩირეში გამართულ მოლაპარაკებებში აფხაზებისა და მეგრელების წარმომადგენლებს შორის. რევოლუციის დამარცხების შემდეგ, 1906 წლის დასაწყისში, დააპატიმრეს. ერთი თვის განმავლობაში იჯდა სოხუმის ციხეში. 

გათავისუფლების შემდეგ დაბრუნდა გურიაში საკუთარ სოფელში და ატარებდა კერძო გაკვეთილებს. ერთი წელი ცხოვრობდა და მასწავლებლობდა ოზურგეთში. შემდეგ კვლავ გაემგზავრა იურიევში. 1907 წლის 1 ოქტომბერს დააპატიმრეს და 4 ოქტომბერს გაგზავნეს სოხუმში. თბილისის სასამართლომ უდანაშაულოდ სცნო „სოუმის რესპუბლიკის“ საქმეში და გაათავისუფლა. 1909 წელს კვლავ დააპატიმრეს და გადაასახლეს ციმბირში, საიდანაც დაბრუნდა 1917 წელს თებერვლის რევოლუციის შემდეგ ტუბერკულოზით დაავადებული. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს დამფუძნებელი კრების წევრად, იყო აგრარული და საფინანსო-საბიუჯეტო კომისიების წევრი. არჩეული იყო ქალაქ ფოთის საქალაქო საბჭოს თავმჯდომარედ. გარდაიცვალა 1920 წლის ივლისში, დაკრძალულია ვანისქედის სასაფლაოზე.

1923 წელს ჩეკამ დაიჭირა ლავროსი კიღურაძის ძმა მარტიან კიღურაძე და დახვრიტა 1924 წლის იანვარში. მარტიან კიღურაძე მუშაობდა ჩეკაში და წინააღმდეგობის მოძრაობის წევრებს აწვდიდა საიდუმლო ინფორმაციას. 1923 წელს დააპატიმრეს და 1924 წლის აგვისტოს შემდეგ დახვრიტეს მისი კიდევ ერთი ძმა პროკოფი კიღურაძე.

## ლიტერატურა
* *ხვადაგიანი ი*. „საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919“ გვ. 357-359 — საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. თბილისი, 2016 ISBN 978-9941-0-9318-0

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
კატეგორია:დაბადებული 1880
კატეგორია:გარდაცვლილი 1920
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:დაბადებული 3 აპრილი
ლავროსი
წითელფრთიანი ტინამუ (გვარი)

**წითელფრთიანი ტინამუ** () — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს ორ სახეობას — 1. წითელფრთიანი ტინამუ (), რომელიც გავრცელებულია სამხრეთ-აღმოსავლეთ ბრაზილიიდან დასავლეთ ბოლივიასა და ცენტრალურ არგენტინამდე. ბინადრობს პამპასებში, ტყეებს თავს არიდებს, უპირატესობას ღია ადგილებს ანიჭებს. ცუდად და უხალისოდ ფრენს, ერთ აფრენაზე ფარავს 1200 მ-ს; 2. ტინამუ ჰუაიკო (), რომელიც გავრცელებულია ჩრდილო-დასავლეთ არგენტინისა და ბოლივიის ანდებში.

## სახეობები 
* 
* 

## ლიტერატურა 
* Clements, James (2007). The Clements Checklist of the Birds of the World (6 ed.). Ithaca, NY: Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-4501-9.

## სქოლიო 
*
კატეგორია:ტინამუსებრნი
ივანე ტატიშვილი

**ივანე ტატიშვილი** (დ. 1878,  გალავანი, დუშეთის მაზრა — გ. 23 აპრილი, 1963 , გალავანი, დუშეთის რაიონი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
ივანე ტატიშვილი დაიბადა 1978 წელს, დუშეთის მაზრის სოფელ გალავანში.

1905 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი. 1905 წელს პარტიული ორგანიზაციის დავალებით მონაწილეობდა გლეხთა რევოლუციურ გამოსვლებში გორის მაზრასა (იყო რსდმპ გორის სამაზრო კომიტეტის წევრი) და დუშეთის მაზრაში. 1906 წლისათვის სხვა ადგილობრივ რევოლუციონერებთან ერთად შექმნა ტერორისტული ჯგუფი მეფის რეჟიმის ჯაშუშების და „ხულიგნების“ გასანადგურებლად; პარალელურად ჩაბმული იყო გაყაჩაღებული ყოფილი „წითელი რაზმელების“ დევნა-განადგურებაში. 1908 წლიდან ტფილისის კომიტეტის დავალებით მუშაობა დაიწყო დუშეთის მაზრაში. 1909 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის „მენშევიკების“ ფრაქციის საგურამოს ორგანიზაციის ხელმძღვანელი; სოფლის „ასისთავი“ და ტერორისტული ჯგუფის წევრი; ასევე, იყო პარტიული ინფორმატორი დუშეთის მაზრიდან. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ აგრძელებდა რევოლუციურ ორგანიზაციებში მუშაობას დუშეთის მაზრაში. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით. იყო აგრარული და სამეურნეო-საგამგეო კომისიების წევრი. 1921 წელს, ჩაბმული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობაში, რის გამოც საქართველოს სსრ საგანგებო კომისიამ („ჩეკა“) დააპატიმრა და მოათავსა მეტეხის N2 „გამასწორებელ სახლში“ იზოლაციის წესით. საპატიმროდან გათავისუფლების შემდეგ ცხოვრობდა და მუშაობდა სოფელ გალავანში. 

## ლიტერატურა
* ირაკლი ხვადაგიანი. საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. თბილისი, 2016, გვ. 373.
*ტატიშვილი ივანე ალექსის ძე 

კატეგორია:დაბადებული 1878
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 აპრილი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1963
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
ტინამუ-ნოტურა

**ტინამუ-ნოტურა** ან **უკუდო ტინამუ** () — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს 5 თანამედროვე და 2 ამომწყდარ სახეობას. გვარის მეცნიერული სახელი მომდინარეობს ბერძნული სიტყვებიდან *nothos* — მცდარი, ყალბი და *ouros* — კუდიანი (*oura* — კუდი). საშუალო ზომის ფრინველებია, მათი სხეულის სიგრძეა 17–25 სმ. შეფერილნი არიან მოყავისფროდ: ზურგი მუქია, ფერად მოწითალო-ყავისფერი ან მონაცრისფრო-ყავისფერი, ხოლო მუცელი ბევრად ღიაა, ფერად ჟანგისფერი ან მოწითალო. ყელი და ბუმბულის დაბოლოება თეთრია, რაც ფრინველებს ჭრელად წარმოაჩენს. იკვებებიან ნაყოფებითა და თესლებით. გავრცელებულნი არიან სამხრეთ ამერიკის რამდენიმე ქვეყნის ტერიტორიაზე: არგენტინისა და პერუს სამხრეთი რაიონებიდან ბოლივიამდე და ბრაზილიის ჩრდილოეთ რაიონებამდე. ბინადრობენ ღია ტერიტორიებზე, უმთავრესად პამპასებსა და მეჩხერი ტყის საძოვრებზე.

## სახეობები 
* 
* 
* 
* 
* 
*  
*  

## ლიტერატურა 
* Бёме Р. Л., Флинт В. Е. Пятиязычный словарь названий животных. Птицы. Латинский, русский, английский, немецкий, французский / Под общ. ред. акад. В. Е. Соколова. — М.: Рус. яз., «РУССО», 1994. — 845 с. — 2030 экз. — ISBN 5-200-00643-0.
* Галушин В. М., Дроздов Н. Н., Ильичев В. Д. и др. Фауна Мира: Птицы: Справочник / под ред. д.б.н. В. Д. Ильичева. — М.: Агропромиздат, 1991. — 311 с. — 50 000 экз. — ISBN 5-10-001229-3.
* Коблик Е. А. Система рецентных и субрецентных палеогнат // Древненёбные птицы (очерки филогении, систематики, биологии, морфологии и хозяйственного использования) / Под ред. О. Ф. Черновой, Е. А. Коблика.. — М.: Т-во научных изданий КМК, 2010. — 212 с. — ISBN 978-5-87317-635-9.
* Jobling J. A. The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. — London: A&C Black Publishers Ltd, 2010. — 432 p. — ISBN 978-1-4081-2501-4.

## სქოლიო 
*
კატეგორია:ტინამუსებრნი
ერა ისტრეფი

**ერა ისტრეფი** (; დ. 4 ივლისი, 1994, პრიშტინა, იუგოსლავიის ფრ) — კოსოვოელი მომღერალი და სიმღერების ავტორი. პირველად პოპულარობა ევროპის ალბანურენოვან აუდიტორიას შორის 2013 წელს, 19 წლის ასაკში მოიპოვა, როდესაც გამოუშვა თავისი სადებიუტო სიმღერა *„Mani për money“*.

2016 წელს, თავისი სიმღერის „BonBon“-ის გამოშვების შემდეგ, ისტრეფიმ საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა, რომლის ნამუშევარი შეადარეს ისეთი მომღერლების ნამუშევართან, როგორიცაა ბარბადოსელი მომღერალი რიანა და ავსტრალიელი მომღერალი სია. სიმღერის წარმატებიდან ერთი თვის შემდეგ, მან კონტრაქტი გააფორმა ამერიკულ ჩამწერ კომპანია Sony Music-სა და „Ultra Music“-თან. 2017 წელს, მოიგო *European Border Breakers Award*-ის ჯილდო.

## ბიოგრაფია 
ერა ისტრეფი დაიბადა 1994 წლის 4 ივლისს, პრიშტინაში. მისი მშობლებია სუზანა ტაჰირსილაჰი, 1980-იან და 1990-იანი წლების კოსოვოელი მომღერალი და ჟურნალისტი ნეზირ ისტრეფი. მამის სიკვდილის შემდეგ, 2004 წელს დედამისმა მუსიკალური კარიერა დატოვა. მისი და, ნორა ისტრეფი ასევე მომღერალია.

ისტრეფმა თავისი სადებიუტო სიმღერა „Mani për money“, თავის მშობლიურ ქვეყანაში 2013 წელს გამოუშვა, რომელიც საბოლოოდ ალბანურის გეგური დიალექტითა და ინგლისურის ფრაზებით არის დაკომპლექტებული. რამდენიმე თვის შემდეგ, გამოუშვა შემდგომი სიმღერა „A Po Don?“, რომლის ვიდეოკლიპი პოპულარობა მოიპოვა. მისი მესამე სინგლი „E Dehun“, რომელიც იყენებს ნეჯმიე პაგარუშას ჩანაწერებს, ასევე იყენებს ლირიკულ და ინსტრუმენტულ მხარეს. „E Dehun“-ის გამოსვლის შემდეგ, ისტრეფმა სამი ჯილდო მოიპოვა, მათ შორის ერთი „საუკეთესო ახალი შემსრულებლის“ ჯილდო. 2014 წლის დეკემბერში, მომღერალმა გამოუშვა პოპ-ბალადა სახელწოდებით „13“, რომელიც გამოიცა შეერთებულ შტატებში. მის თანმხლებ მუსიკალურ ვიდეოს YouTube-ზე, 24 საათის განმავლობაში თითქმის 200,000 ნახვა ჰქონდა. იმავე წელს, მომღერალმა თავისი მხარდაჭერა გამოხატა ლგბტ თემის მიმართ. 2016 წელს ალბანეთის მოქალაქეობა მიიღო.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1994
კატეგორია:კოსოვოელი მომღერლები
კატეგორია:ალბანელი მომღერლები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
იოანის ფაშალიდისი

**იოანის ფაშალიდისი** (დ. 25 ოქტომბერი, 1885, სანტა-პონტოსი, ოსმალეთი — გ. 14 მარტი, 1968, სალონიკი) — ექიმი, პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
იოანის (ივანე) გეორგიოს (გიორგის ძე) ფაშალიდისი (ფაშალიდი) დაიბადა 1885 წლის 25 ოქტომბერს, ოსმალეთში, სოფელ სანტა პონტოსში. 1910 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი.
 
1906 წლიდან სწავლობდა ტფილისის რუსულ გიმნაზიაში. 1903 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი. 1909 წელს ცხოვრობდა და სწავლობდა ბერლინში. 1910-იანი წლებიდან ოჯახთან ერთად გადასახლდა სოხუმში, სადაც მუშაობდა ადგილობრივ სოციალ-დემოკრატიულ ორგანიზაციაში და ეწეოდა სამედიცინო პრაქტიკას; როგორც ექიმი, მთელ დასავლეთ საქართველოში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. 1917 წლიდან იყო საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი. არჩეული იყო აფხაზეთის ეროვნულ საბჭოში. აქტიურად მუშაობდა საბჭოში ეროვნებათაშორისი ურთიერთობების საკითხების გადაჭრისათვის. აფხაზეთის ეროვნული საბჭოს მიერ აღჭურვილი იყო "საგარეო ურთიერთობებში" წარმომადგენლის მანდატით. იყო ბერძნული გაზეთის (ახალი ცხოვრება) რედაქციის წევრი. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით. 1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპირების შემდეგ დატოვა საქართველო და ემიგრაციაში გაემგზავრა სტამბოლში. 1922 წელს მცირე ხნით ცხოვრობდა ბერლინში, სადაც განაგრძობდა სამედიცინო ცოდნის მიღებას. 1931 წელს საბერძნეთის სოციალისტური პარტიების ლიდერებთან ერთად გახდა "საბერძნეთის სოციალისტური პარტიის" დამფუძნებელი. 1951 წელს, როგორც "საბერძნეთის სოციალისტური პარტიის" წარმომადგენელი, EDA-ს "გაერთიანებული მემარცხენე დემოკრატების" ერთ-ერთი დამფუძნებელი და თავმჯდომარე გახდა. 1952 წლიდან 1964 წლამდე ამავე პარტიის სიით იყო საბერძნეთის პარლამენტის რიგი მოწვევების წევრი. 1967 წლის 21 აპრილს საბერძნეთში სამხედრო გადატრიალებისა და "შავი პოლკოვნიკების" შვიდწლიანი დიქტატორული რეჟიმის დამყარების შემდეგ შინაპატიმრობაში ცხოვრობდა თესალონიკში.

## ლიტერატურა
* ირაკლი ხვადაგიანი. საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. თბილისი, 2016, გვ. 391-392.

კატეგორია:დაბადებული  25 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული  1885
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1968
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
ვარლამ შერვაშიძე

**ვარლამ შერვაშიძე** (დ. 1888, ოხურეი, სოხუმის ოკრუგი, რუსეთის იმპერია — გ. 13 აპრილი, 1957, სოხუმი, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ) —  ქართველი  ექიმი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
ვარლამ შერვაშიძე დაიბადა 1888 წელს სოფელ ოხურეიში. უმაღლესი განათლება მიიღო ხარკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე.

1910-1914 წწ. ირიცხებოდა სტუდენტთა მარქსისტულ ორგანიზაციაში. 1916 წლიდან მუშაობდა ქალაქ სოხუმის სამხედრო ჰოსპიტალში. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ იყო აფხაზეთის ეროვნული საბჭოს თავმჯდომარე. იყო საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო სახალხო ჯანმრთელობის კომისიის წევრი. 1919 წლის მაისში აირჩიეს აფხაზეთის სახალხო საბჭოს თავმჯდომარედ. 1923 წლის 31 მარტს აფხაზეთის ასსრ საგანგებო კომისიამ დააპატიმრა საზღვარგარეთიდან არალეგალურად დაბრუნებულ წინააღმდეგობის მოძრაობის წარმომადგენლებთან კავშირისა და ანტისაბჭოთა შეიარაღებული აჯანყების მზადების ბრალდებით. პატიმრობის გამო ჯანმრთელობაშერყეული ინფარქტით გარდაიცვალა. მის სახელს ატარებდა ქალაქ სოხუმის მეორე საავადმყოფო. აფხაზეთის ასსრ დამსახურებული ექიმი, ქირურგიული სამსახურის ორგანიზატორი აფხაზეთში, მედიცინის მეცნიერებათა პროფესორი.

## ლიტერატურა
* 

კატეგორია:დაბადებული  1888
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 აპრილი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1957
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
კატეგორია:ქართველი სოციალ-დემოკრატები
ვარლამ
პატაგონიური ტინამუ

**პატაგონიური ტინამუ** ან **სტეპის ტინამუ** () — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს სამხრეთ ამერიკაში გავრცელებულ 2 სახეობას: 1. მთა-სტეპის ტინამუ (), რომელიც გავრცელებულია პერუში, დასავლეთ ბოლივიაში, ჩრდილო-დასავლეთ არგენტინასა და ჩილეში; 2. პატაგონიური მთა-სტეპის ტინამუ (), რომელიც გავრცელებულია სამხრეთ ჩილესა და სამხრეთ-დასავლეთ არგენტინის სავანებში.

## სახეობები 
* 
* 

## სქოლიო 
*
კატეგორია:ტინამუსებრნი
პავლე საყვარელიძე

**პავლე საყვარელიძე** (დ. 1882, საქარა, შორაპნის მაზრა — გ.  10 აგვისტო, 1937) —  ქართველი  პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
პავლე საყვარელიძე დაიბადა 1882 წელს, შორაპნის მაზრის სოფელ საქარაში.

უმაღლესი განათლება მიიღო რუსეთისა და შვეიცარიის უნივერსიტეტებში. იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის  „მენშევიკების“ ფრაქციის წევრი. პარტიის იმერეთ-სამეგრელოს კომიტეტის წევრი და ორგანიზატორი; პარტიული ფსევდონიმი — „დიდი პავლე“ (რათა განესხვავებინათ „პატარა პავლესგან“); აქტიურად მონაწილეობდა 1905 წლის რევოლუციურ გამოსვლებში იმერეთსა და გურიაში. 1917 წლის ნოემბერში აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. იმავე წელს იყო გაზეთ „ალიონის“ რედაქტორი. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო სარეგლამენტო, სახელოვნებო, ტექნიკური და საკონსტიტუციო კომისიების წევრი. 1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩამოშორდა პოლიტიკურ საქმიანობას. 

## ლიტერატურა
*

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული  1882
კატეგორია:გარდაცვლილი     10 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
პავლე
კატეგორია:რსდმპ-ის IV ყრილობის დელეგატები
ქართველ ჰუსართა პოლკი

**ქართველ ჰუსართა პოლკი** () — რუსეთის იმპერიის სამხედრო დანაყოფი, რომელიც ძირითადად რუსეთში გადასახლებული ქართველი კოლონისტებისაგან შესდგებოდა.

## ისტორია 
1722 წელს ქართლის მეფე ვახტანგ IV-მ ღიად გამოთქვა სურვილი რუსეთის იმპერიასთან მოკავშირეობის შესახებ. ვახტანგი იმედოვნებდა, რომ რუსეთის დახმარებით საქართველოს ირანელთა ბატონობისაგან განთავისუფლებდა და ოსმალების მიერ მიტაცებულ სამხრეთ საქართველოს ტერიტორიებსაც დაიბრუნებდა. იგი თვლიდა, რომ რუსეთიდან 5 000-იანი ჯარის შემოსვლა საერთო მტრის წინააღმდეგ ქართველთა გაერთიანებას ხელს შეუწყობდა. ჯერ კიდევ 1720 წელს პეტრე I და ვახტანგ VI ირანის წინააღმდეგ ერთობლივ მოქმედებაზე შეთანხმდნენ, თუმცა ეს გეგმა წარუმატებელი აღმოჩნდა, რის შედეგადაც ვახტანგს მრავალრიცხოვან ამალასთან ერთად ქართლის დატოვება და რუსეთში გადასახლება მოუწია, სადაც მან საფუძველი ჩაუყარა მოსკოვის ქართულ კოლონიას. 1737 წელს ვახტანგის გარდაცვალების შემდეგ სამშობლოში დაბრუნებით იმედგაწყვეტილმა ემიგრანტებმა რუსეთის ქვეშევრდომობა მიიღეს. 1738 წლის 25 მარტს მათ შექმნეს ქართველ ჰუსართა ასეული, რომელიც შემდეგ  ანნა ლეოპოლდოვნას ბრძანებით პოლკად გადაკეთდა, რომლის მეთაურად მამუკა ირაკლის ძე მუხრანბატონი დანიშნეს. ქართული ჰუსართა პოლკი 17 ოფიცრისა და 70 დაბალი ჩინის მოსამსახურისგან შესდგებოდა, სადაც ხუთი ესკადრონი შედიოდა და ძირითადად ქართველებით იყო დაკომპლექტებული. სხვადასხვა დროს მეთაურებად გვევლინებიან თავადი ამილახვარი და ქაიხოსრო გურიელი. ქართველ ჰუსართა პოლკი 1739 წლიდან მონაწილეობდა ე.წ. ყირიმის ომში, რომლის მიზანი იყო ოსმალთა შემოტევების შეკავება შავი ზღვისა და ბალკანეთის მიდამოებიდან. 1741-1742 წლებში ქართველი მეომრები ჩრდილოეთით ფინეთში გადაისროლეს შვედების წინააღმდეგ საბრძოლველად. პოლკმა განსაკუთრებით თავი გამოიჩინა შვიდწლიან ომში და რუსეთ-ოსმალეთის 1768-69 წლების ომებში. ქართველ ჰუსართა ამ სამხედრო შენაერთმა 1776 წლამდე იარსება, მისი წევრებიდან ბევრმა გენერლმა სხვაგან განაგრძო სამხედრო კარიერა და სწორედ მათი დამსახურებაა, რომ რამდენიმე ათეული წლის შემდეგ ნაპოლეონ ბონაპარტის წინააღმდეგ ბოროდინოს ველზე 12 ქართველი გენერალი იბრძოდა.

## სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს სამხედრო ისტორია
ერმალოზ კალაძე

**ერმალოზ კალაძე** (დ. 1888, ოჭოფა, ქუთაისის მაზრა — გ.  12 დეკემბერი, 1958) —  ქართველი  პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
ერმალოზ კალაძე დაიბადა 1888 წელს, ქუთაისის მაზრის სოფელ ოჭოფაში.

საბაზისო განათლება მიიღო ოჯახსა და სოფლის სასწავლებელში. იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის  „ მენშევიკების“  ფრაქციის წევრი 1905 წლიდან. მეფის რეჟიმის დროს დაპატიმრებული იყო პოლიტიკური საბაბით. 1917 წლამდე მუშაობდა ამიერკავკასიის რკინიგზის სახელოსნოებში ზეინკლად; მსახურობდა არმიაში რიგით ჯარისკაცად. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის ფამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო გზათა კომისიის წევრი. 1917–1921 წლებში იყო საქართველოს სახალხო გვარდიის შორაპანის შტაბის წევრი. 1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპირების შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაბმული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 1921 წელს დააპატიმრეს ქუთაისის პოლიტბიუროს განკარგულებით. 1923 წელს განაცხადა, რომ კავშირი ჰქონდა გაწყვეტილი საქართველოს სოციალ-დემოკრატიულ მუშათა პარტიასთან, რის გამოც დადებითი შეფასება მისცეს. ამ განცხადების გაკეთებიდან რამდენიმე კვირის შემდეგ იგი პატიმრობიდან გაათავისუფლეს. შემდგომ წლებში ცხოვრობდა და მუშაობდა მშობლიურ სოფელში.  

## ლიტერატურა
* ირაკლი ხვადაგიანი. საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია, გვ. 264, თბ., 2016 

კატეგორია:დაბადებული  1888
კატეგორია:გარდაცვლილი  12 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1958
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
რიჩარდ მორგანი

**რიჩარდ მორგანი** (აშშ-ში ცნობილი როგორც რიჩარდ კ. მორგანი;  დ. 24 სექტემბერი, 1965) — ბრიტანელი მწერალი სამეცნიერო ფანტასტიკისა და ფენტეზის ჟანრში. მორგანის წიგნების მოვლენები ხშირად დისტოპიურ სამყაროებში ვითარდება. 

რიჩარდ მორგანი ლონდინში დაიბადა, გაიზარდა ჰეზერსეტის სოფელში, ნორვიჩთან ახლოს. მორგანმა უმაღლესი განათლება კემბრიჯში, ქუინს კოლეჯში მიიღო. სწავლის დასრულების შემდეგ, მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობდა და ინგლისურ ენას ასწავლიდა. სწავლის დასრულებიდან 14 წლის და სტრეთკლაიდის უნივერსიტეტში მუშაობის შემდეგ მანდ პირველი რომანი გამოსცდა და თავისი კარიერა მთლიანად მიუძღვნა მწერლის პროფესიას.

2018 წელს ინტერნეტ ტელევიზიამ, „ნეტფლიქსმა“ მისი რომანის, „სახეცვლილი ნახშირბადის“ მიხედვით სატელევიზიო შოუ გადაიღო.

მორგანი თავის შეხედულებებს ასე აღწერს:

## ბიბლიოგრაფია 
* *სახეცვლილი ნახშირბადი*
* *Broken Angels*
* *Woken Furies*

## სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანელი მწერლები
კატეგორია:ინგლისელი სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის მწერლები
კატეგორია:კიბერპანკის ჟანრის მწერლები
კატეგორია:პოსტმოდერნისტი მწერლები
კატეგორია:ლონდონელი მწერლები
კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი რომანისტები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:ლონდონში დაბადებულები
სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძარი

**სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძარი** () — ერთ-ერთი კათოლიკური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. ტაძარი აგებულია 1870-1873 წლებში. 1873-1926 წლებში იყო საკათედრო ტაძარი და წარმოადგენდა მოგილევსკის არქიდიოცეზის ცენტრს. 

ტაძარი მიეკუთვნება ღვთისმშობლის არქიეპარქიის ჩრდილო-დასავლეთ რეგიონს, რომელსაც ხელმძღვანელობს მთავარეპიკსოპოსი პაოლო რეცი. ტაძარში რეგულარულად იმართება სასულიერო მუსიკის კონცერტები, გამოდის სამრევლო გაზეთი.

## ისტორია 
1849 წელს რუსეთის იმპერიის კათოლიკური ეკლესიის რეზიდენცია მოგილიოვიდან გადაიტანეს სანქტ-პეტერბურგში, მიუხედავად ამისა არქიეპარქიამ შეინარჩუნა ძველი სახელი და კვლავ იწოდებოდა მოგილიოვის არქიეპარქიად. ტაძარის მშენებლობა ტერიტორიაზე, რომელიც ესაზღვრებოდა მთავარეპისკოპოსის რეზიდენციას, დაიწყო 1870 წლიდან და მიმდინარეობდა 1873 წლამდე. ტაძრის თავდაპირველი პროექტის ავტორი იყო ვასილი სობოლშჩიკოვი, რომლის გარდაცვალების შემდეგ მშენებლობა დაასრულა არქიტექტორმა ევგრაფ ვოროტილოვმა.

საკათედრო ტაძრის კურთხევა შეასრულა მთავარეპისკოპოსმა ანტონი ფიალკოვსკიმ 1873 წლის 12 აპრილს. საეკლესიო ჭურჭლის ნაწილი ახალ საკათედრო ტაძარში გადმოიტანეს მოგილიოვიდან.

XIX საუკუნის 90-იანი წლებიდან მიძინების ტაძრის მრევლი ისე გაიზარდა, რომ დადგა ტაძრის გაფართოების საკითხი. გაფართოების სამუშაოები მიმდინარეობდა 1896-1897 წლებში. ტაძრის ტევადობა 750 კაციდან გაიზარდა 1 500 კაცამდე. მიაშენეს კუთხის ეგვტერები, შეიცვალა ინტერიერი, განახლდა მოხატულობა. ასევე შეიცვალა კუთხის საკურთხეველი. 1897 წლის 23 დეკემბერს გადაკეთებული საკათედრო ტაძარი ხელახლა აკურთხეს. 

1902 წელს მთავარეპისკოპოსის სახლის შენობაში გახსნეს კათოლიკური სემინარია, ხოლო მთავარეპისკოპოსის რეზიდენციამ გადაინაცვალა შორიახლოს, დერჟავინების მუზეუმში. 

მიძინების ტაძრის მრევლი მუდმივად იზრდებოდა და 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციამდე იგი მოითვლიდა 15-20 ათას მრევლს. 

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, ისევე როგორც ყველა კათოლიკურ ეკლესიას, მიძინების ეკლესიასაც მძიმე დრო დაუდგა. 1918 წელს დახურეს სემინარია. ტაძარი კი საბოლოოდ დახურეს 1930 წელს. 

დიდი სამამულო ომის შემდეგ ტაძრის შენობა, რომელსაც ბომბი ჰქონდა დაცემული, გადააკეთეს საკონსტრუქტორო ბიუროდ. 

კათოლიკური ეკლესიის ნორმალური ფუნქციონირების აღდგენის შემდეგ, 1994 წელს ჩამოყალიბდა მიძინების ტაძრის სამრევლო. 1995 წლის სექტემბერში ტაძრის შენობა დაუბრუნდა კათოლიკურ ეკლესიას. 

მასშტაბური სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობდა ორი წლის განმავლობაში. 1997 წლის 16 თებერვალს, ჯერ კიდევ დაუსრულებელ ტაძარში გაიმართა პირველი ღვთისმსახურება, ხოლო 1998 წლის 24 მაისს მთავარეპისკოპოსმა თადეუშ კონდრუსევიჩმა აკურთხა  ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძარი.

## არქიტექტურა 
საკათედრო ტაძარს დაგეგმარებაში აქვს ლათინური ჯვრის ფორმა და საერთო გასასვლელით დაკავშირებულია სემინარიასთან.

## რესურსები ინტერნეტში 
* სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძარრის ოფიციალური ვებგვერდი 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კათოლიკური ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ქოჩრიანი ტინამუ (გვარი)

**ქოჩრიანი ტინამუ** () — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს 2 თანამედროვე და 2-3 ამომწყდარ სახეობას. საშუალო ზომის ფრინველებია, მათი სხეულის სიგრძეა 35 სმ. შეფერილნი არიან ჭრელად, მიწისფერ-ყავისფრად, აყრია შავი ლაქები. ფეხები მოცისფრო აქვთ. თავზე გააჩნიათ ქოჩორი. ბუდეში დებენ 12–16 მუქ მწვანე კვერცხს.

## სახეობები 
* 
* 
*  
*  

## ლიტერატურა 
* Бёме Р. Л., Флинт В. Е. Пятиязычный словарь названий животных. Птицы. Латинский, русский, английский, немецкий, французский / Под общ. ред. акад. В. Е. Соколова. — М.: Рус. яз., «РУССО», 1994. — 845 с. — 2030 экз. — ISBN 5-200-00643-0.
* Галушин В. М., Дроздов Н. Н., Ильичев В. Д. и др. Фауна Мира: Птицы: Справочник / под ред. д.б.н. В. Д. Ильичева. — М.: Агропромиздат, 1991. — 311 с. — 50 000 экз. — ISBN 5-10-001229-3.
* Коблик Е. А. Система рецентных и субрецентных палеогнат // Древненёбные птицы (очерки филогении, систематики, биологии, морфологии и хозяйственного использования) / Под ред. О. Ф. Черновой, Е. А. Коблика.. — М.: Т-во научных изданий КМК, 2010. — 212 с. — ISBN 978-5-87317-635-9.
* Gotch A. F. Tinamous // Latin Names Explained. A Guide to the Scientific Classifications of Reptiles, Birds & Mammals. — New York, NY: Facts on File, 1995. — 720 p. — ISBN 0-8160-3377-3.
* Jobling J. A. The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. — London: A&C Black Publishers Ltd, 2010. — 432 p. — ISBN 978-1-4081-2501-4.

## სქოლიო 
*
კატეგორია:ტინამუსებრნი
ჯუჯა ტინამუ (გვარი)

**ჯუჯა ტინამუ** () — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — ჯუჯა ტინამუს (), რომელიც გავრცელებულია ბრაზილიაში. ტანად მცირე ფრინველია. შეფერილია ნაცრისფერ-ყავისფრად. გვარს მეცნიერული სახელი კონსტანტინ ვილჰელმ ლამბერტ გლოგერმა უწოდა 1842 წელს.

## სქოლიო 
*
კატეგორია:ტინამუსებრნი
გრიგოლ ცინცაბაძე

**გრიგოლ ცინცაბაძე** (დ.  1879, ზომლეთი — გ. 20 თებერვალი, 1938, კრასნოიარსკის მხარე) — ქართველი პოლიტიკოსი, დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში. აკეთის ერთკლასიანი სკოლის დასრულების შემდეგ მშობლებმა მიაბარეს ასოთამწყობის შეგირდად სტამბაში, თბილისში. მუშაობის დროს ჩაერთო სოციალ-დემოკრატიული წრეების მუშაობაში. პირველად დააპატიმრეს 1899 წელს. მუშაობდა თბილისის საბარგო სადგურის შავ მუშად. იყო რსდმპ მენშევიკების ფრაქციის წევრი. თბილისში აქტიურად მონაწილეობდა 1905 წლის რევოლუციაში. დააპატიმრეს 1908 წლის 13 ოქტომბერს. სასამართლომ მიუსაჯა ოთხი წლით კატორღა, რომლის მოხდის შემდეგ, 1913 წელს დამუდამოდ გადაასახლეს ციმბირში.

1917 წელს თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა სამშობლოში. იყო სდპპ ცეკა-ს წევრი. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტიდან გახდა დამფუძნებელი კრების წევრი. 1921 წლიდან, საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაება წინააღმდეგობის მოძრაობაში. ოკუპაციის შემდეგ დაბრუნდა სოფელში, დააპატიმრეს 1 მაისს. ციხეში გაატარა ორთვე-ნახევარი. გათავისუფლების შემდეგ კვლავ დაბრუნდა სოფელში, მაგრამ ნოემბერში დააპატიმრეს 25 დღით. ციხიდან გამოსული წავიდა ძმასთან, თელავში, მაგრამ იქ სამუშაო ვერ იპოვა და კვლავ გურიაში დაბრუნდა. 1922 წლის 1 აგვისტოს დააპატიმრეს თბილისში, იოსებ კალანდაძის სახლში, თანაპარტიელებთან ერთად. 1922 წლის 9 ოქტომბერს პოლიტპატიმართა 62-კაციანი ჯგუფი მოსკოვის გავლით გააძევეს პოლონეთში, მათ შორის იყო გრიგოლ ცინცაბაძე. ცინცაბაძე არალეგალურად დაბრუნდა საქართველოში ბენია ჩხიკვიშვილთან, ვალიკო ჯუღელთან, ვიქტორ ცენტერაძესთან და ვასილ ნოდიასთან 1924 წლის მაისში. 1924 წლის აგვისტოში ის ავთო წულაძესთან ერთად ხელმძღვანელობდა იატაკქვეშა ორგანიზაციების აღდგენას. დააპატიმრეს 1924 წლის შემოდგომაზე. გაასამართლეს 1925 წლის ზაფხულში და მიუსაჯეს რვა წლით პატიმრობა. სასჯელის მოხდის შემდეგ ცხოვრობდა კრასნოიარსკში, სადაც კვლავ დააპატიმრეს 1933 წლის 22 თებერვალს და ციხეში იჯდა 29 ოქტომბრამდე. შემდეგ ცხოვრობდა ქალაქ მინუსინსკში. 1934 წელს ჩამოართვეს სამოქალაქო უფლებები. 1936 წლის ზაფხულიდან დაიწყო ქართველი გადასახლებულების დაპატიმრება „ციმბირის ცენტრის“ საქმეზე. ცინცაბაძე დაიჭირეს 1937 წლის 5 ნოემბერს. 1938 წლის 13 თებერვალს მიუსაჯეს დახვრეტა. დახვრიტეს 20 თებერვალს. რეაბილიტირებულია 1956 წლის 22 სექტემბერს.

## ლიტერატურა
*

კატეგორია:დაბადებული 1879
კატეგორია:გარდაცვლილი 1938
კატეგორია:გარდაცვლილი 20 თებერვალი
კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები