open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
მუსა იაგუბი

**მუსა იაგუბი** (, 10 მაისი, 1937, ბუინუზი, ისმაილის რაიონი — 7 მაისი, 2021, ბუინუზი, ისმაილის რაიონი) — აზერბაიჯანელი პოეტი, რედაქტორი, აზერბაიჯანის ეროვნული პოეტი (2019), აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი.

## ბიოგრაფია 
მუსა იაგუბი დაიბადა 1937 წლის 10 მაისს ისმაილის რაიონის სოფელ ბუინუზში. დაწყებითი განათლება მიიღო ისმაილში, შემდეგ კი გოიჩაის პედაგოგიურ სკოლაში. მან ასევე მიიღო ფილოლოგიური განათლება აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში.

მუშაობდა ისმაილის რეგიონში გაზეთ „ზახმიატკეშის“ რედაქტორად.

უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ იყო აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის მხატვრული ლიტერატურის პროპაგანდის ბიუროს დირექტორის მოადგილე, ასევე აზერბაიჯანის ჟურნალის პოეზიის განყოფილების გამგე.

1957 წელს დაიწყო ლიტერატურული მოღვაწეობა. მისი პირველი ლექსი "პირველი გული, პირველი სამყარო" დაიბეჭდა აზერბაიჯანულ გაზეთში.
ავტორია 18 წიგნისა, რომლებიც გამოიცა აზერბაიჯანულ და რუსულ ენებზე.

1995-2000 წლებში იყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული ასამბლეის დეპუტატი.

მიენიჭა ახუნდოვის პრემია.

2019 წლის 25 მაისს მიენიჭა საპატიო წოდება „სახალხო პოეტი“.

მრავალი წლის განმავლობაში პარკინსონის დაავადებით იტანჯებოდა. გარდაიცვალა 84 წლის ასაკში, 2021 წლის 7 მაისს. დაკრძალეს ისმაილის რაიონის მშობლიურ სოფელ ბუინუზში.

## სქოლიო
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
გაბილ იმამვერდიევი

**გაბილ ალაჰვერდი ოღლუ იმამვერდიევი** (დ. 12 აგვისტო, 1926, ბაქო — გ. 4 მაისი, 2007, ბაქო) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო პოეტი (1992), აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი 1949 წლიდან, აზერბაიჯანის სსრ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1976).

## ბიოგრაფია 
გაბილ იმამვერდიევი დაიბადა 1926 წლის 12 აგვისტოს ბაქოში. საშუალო განათლება მიიღო აზერბაიჯანის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის მოსამზადებელ კურსზე და ჩაირიცხა ინსტიტუტის ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე (1944–1948). მოსკოვის მაქსიმ გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტის ორწლიანი უმაღლესი ლიტერატურის კურსებს ესწრებოდა. მუშაობდა გაზეთ „ლიტერატურა და ხელოვნებაში“ პოეზიის განყოფილების გამგედ, ჟურნალ „აზერბაიჯანის“ რედაქციაში პოეზიის ლიტერატურის მუშაკად და მთავარი რედაქტორის მოადგილედ (1975–1979).
აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის უხუცესთა საბჭოს თავმჯდომარე იყო.

გარდაიცვალა 2007 წლის 4 აპრილს ბაქოში. იგი დაკრძალეს ღირსების პირველ ხეივანში. 2016 წელს, "Palmaly" კომპანიების ჯგუფმა დაასახელა 7100 ტონიანი ნავთობის ტანკერი - "POET GABIL". 2017 წელს ეს სახელი გემს ამ ტანკერის მფლობელ აზერბაიჯანის სახელმწიფო ნავთობკომპანიის გადაწყვეტილებით ჩამოართვეს.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1926
კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები
კატეგორია:გარდაცვლილი 4 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2007
კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოეტები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი მწერლები
კატეგორია:საბჭოთა პოეტები
კატეგორია:საბჭოთა მწერლები
კატეგორია:XXI საუკუნის პოეტები
კატეგორია:XXI საუკუნის მწერლები
კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:აზერბაიჯანის დიდების ორდენის კავალრები
კატეგორია:შრომითი მამაცობისათვის მედლით დაჯილდოებულები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ბაქოში გარდაცვლილები
ბესარიონ გაბური

**ბესარიონ მარტიას ძე გაბური** (*გაბუური*, *გიორგი აბაისძე*) (დ. 1889 — გ. 1953, სოფ. სამგორი, ახლანდ. გარდაბნის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი მელექსე, მთქმელი, ხევსურული ზეპირსიტყვიერების შემკრები.

ცხოვრობდა ხევსურეთში, არხოტის თემის სოფ. ჭიმღაში. მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში, სადაც დაიჭრა. ერთხანს იყო პეტერბურგსა და იურიევში. მან თავი მოუყარა ხევსურულ ფოლკლორულ მასალას, რომელიც, გაბური ლექსებთან ერთად, 1925 წელს „ქართული საენათმეცნიერო საზოგადოების წელიწდეულში“ (I–II) გამოაქვეყნა აკაკი შანიძემ. 1926–1928 წლებში გაბურის მიერ ჩაწერილი და შეთხზული ლექსები დაიბეჭდა ა. შანიძის წიგნში „ქართული ხალხური პოეზია, I. ხევსურული“ (1931). გაბურის თიკუნები (ფსევდონიმები) იყო „ბესარიონი“, „ბალახურისძე“, „არხოტიონი“ და სხვ.

## ლიტერატურა
* მანანა გაბური, ბესარიონ გაბურის ცხოვრება, შემკრებლობითი მუშაობა და შემოქმედება, თბ., 2009.

კატეგორია:დაბადებული 1889
კატეგორია:გარდაცვლილი 1953
კატეგორია:ქართველი პოეტები
კატეგორია:ქართველი ფოლკლორისტები
კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში
ვასილი გაგარა

**ვასილი იაკობის ძე გაგარა** — XVII საუკუნის რუსი ვაჭარი და მოგზაური. 

ცხოვრობდა ყაზანში, ძირითადად ვაჭრობდა სპარსეთთან. 1634-1637 წლებში „ცოდვების მოსანანიებლად“ ეგვიპტესა და პალესტინაში იმოგზაურა, გზად კავკასია გაიარა; იყო თბილისშიც. უკან პოლონეთის გზით დაბრუნდა, ერთხანს დაპატიმრებული იყო ვინიციაში და გათავისუფლდა რუსეთის მთავრობის ჩარევის შემდეგ. შემდეგ მოსკოვში ცხოვრობდა. შემორჩენილია გაგარას „მოგზაურობის“ აღწერილობა, რომელშიც, სხვათა შორის, არის თბილისის მოკლე, მაგრამ მკაფიო აღწერა. 

## ბიბლიოგრაფია 
* Путешествие Василия Гогары в 1634 году // Сказания русского народа / Собр. И. Сахаровым. — Изд. 3-е. — СПб.: Тип. Сахарова, 1849. — Т. 2.
* Житие и хождение в Иерусалим и Египет казанца Василия Яковлевича Гагары. — СПб, 1891.

## ლიტერატურა
* Адрианова-Перетц В. П. Хождение в Иерусалим и Египет Василия Гагары. — Л., 1924.
* Полиевктов М. А., Европейские путешественники XIII–XVIII вв. По Кавказу, Тфл., 1935.

კატეგორია:რუსი მოგზაურები
კატეგორია:ევროპელი მოგზაურები საქართველოში
ალექსანდრე გაგარინი

მინი|ალექსანდრე გაგარინი
**ალექსანდრე ივანეს ძე გაგარინი** () (დ. 1801, მოსკოვი, — გ. 27 ოქტომბერი, 1857, ქუთაისი) — თავადი, რუსი სამხედრო და სახელმწიფო მოხელე, გენერალ-ლეიტენანტი (1854).

დაამთავრა პაჟთა კორპუსი (1821). მონაწილეობდა 1825 წლის დეკაბრისტთა გამოსვლაში, თუმცა არ დასჯილა. მოგვიანებით მსახურობდა ნოვოროსიის გენერალ-გუბერნატორ გრაფ მიხეილ ვორონცოვის ადიუტანტად. 1845 წელს თბილისში ჩამოჰყვა კავკასიის მეფისნაცვლად დანიშნულ ვორონცოვს. მონაწილეობდა კავკასიის მთიელთა წინააღმდეგ ბრძოლებში, მათ შორის, დარღოს ლაშქრობაში (1845). 
მინი|ტასო ორბელიანი-გაგარინა
მინი|ტასო ორბელიანის კოშკი გაგარინების მამულში (სოფ. უტიოსი, ყირიმი)
1840-იანი წლების ბოლოს დერბენდის ქალაქის უფროსად მსახურობდა. ამ წლებში დაქორწინდა თავად დავით ორბელიანის და მანანა ერისთავის ასულ ანასტასიაზე (ტასოზე) (დ. 1825 — გ. 1907), რომლის საშუალებითაც დაუახლოვდა ქართველ არისტოკრატიას. 1847 წელს დაინიშნა ქუთაისის სამხედრო გუბერნატორად. 1853–1856 წლების ყირიმის ომის დროს მეთაურობდა გურიის რაზმს და მე-13 ქვეით დივიზიას. 1855 წელს ყარსის ბრძოლაში მძიმედ დაიჭრა. ამავე წელს ექიმების რჩევით მეუღლითურთ სამკურნალოდ პარიზში წავიდა. 1856 წელს დაბრუნდა რუსეთში. გადაწყვეტილი ჰქონდა სამუდამოდ დასახლებულიყო საკუთარ მამულში — ქუჩუქ-ლამბათში (ყირიმი), მაგრამ ალექსანდრე ბარიატინსკის წარდგინებით 1857 წლის თებერვალში გაგარინი ქუთაისის გენერალ-გუბერნატორად დანიშნეს. 

ამ დროს მეტად მწვავედ იდგა სვანეთის დადიშქელიანებთან ურთიერთობის საკითხი. 1857 წლის 27 ოქტომბერს გაგარინი ქუთაისში შეხვდა სვანეთის მთავარს კონსტანტინე დადიშქელიანს და მას რუსეთის მთავრობის მიერ მისთვის მთავრის უფლების ჩამორთმევის გადაწყვეტილება გააცნო. ურთიერთშელაპარაკებისას დადიშქელიანმა გაგარინი ხანჯლით მოკლა. დადიშქელიანი შეიპყრეს და სიკვდილით დასაჯეს. დაქვრივებულმა ანასტასიამ საქართველო დატოვა და ყირიმში, ქმრის მამულში გადასახლდა. 

გაგარინი დაჯილდოებული იყო წმ. ვლადიმირის მე-3 (1848) და მე-2 ხარისხის (1854), წმ. სტანისლავის 1-ლი (1849), წმ. გიორგის მე-4 (1850), წმ. ანას 1-ლი (1852) ხარისხის ორდენებით, სპარსეთის ლომისა და მზის მე-2 ხარისხის ორდენით (ვარსკვლავით, 1846) და სხვ.    

## ლიტერატურა
* ბოროზდინი კ., სამეგრელო და სვანეთი 1854–1861, ტფ., 1934.
* მეუნარგია ი., სამეგრელოს სამთავროს უკანასკნელი პერიოდი და დავით დადიანი, თბ., 1939.
* 
* Гагарин, Александр Иванович // Русский биографический словарь : в 25 томах. — СПб.—М., 1896—1918.

კატეგორია:დაბადებული 1801
კატეგორია:გარდაცვლილი  27 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1857
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერლები
კატეგორია:ქუთაისის გუბერნატორები
კატეგორია:მოკლული რუსები
კატეგორია:წმინდა ვლადიმერის III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ვლადიმერის II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის I ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ანას I ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:მოსკოვში დაბადებულები
ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფლების სია

300px|მინი|ასპინძის მუნიციპალიტეტის მდებარეობა საქართველოს რუკაზე
ასპინძის მუნიციპალიტეტი შედის სამცხე-ჯავახეთის მხარის შემადგენლობაში. საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მიხედვით მუნიციპალიტეტი არის თვითმმართველი ერთეული, რომელსაც აქვს ადმინისტრაციული საზღვრები და ადმინისტრაციული ცენტრი. მუნიციპალიტეტს გააჩნია არჩევითი წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოები, რეგისტრირებული მოსახლეობა და აქვს საკუთარი ქონება, ბიუჯეტი, შემოსულობები. მუნიციპალიტეტი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია. მუნიციპალიტეტს ხელმძღვანელობს მერი.

მუნიციპალიტეტი მართვის ოპტიმიზაციისათვის დაყოფილია ადმინისტრაციულ ერთეულებად.

ასპინძის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედის 1 დაბა, 12 ტერიტორიული ორგანო და 24 სოფელი. ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფლები ერთიანდებიან დაბა ასპინძის, სოფელი აწყვიტის, სოფელი დამალა, ვარგავის, იდუმალას, ნაქალაქევის, სოფელი ოთის, ორგორის, სოფელი რუსთავის, ტოლოშის, ძველის და ხიზაბავრის ადმინისტრაციულ ერთეულებში.

ასპინძის მუნიციპალიტეტის ფართობია 825.0 კმ² და 2014 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 10 372 კაცს, ხოლო სიმჭიდროვეა – 12.6 კაცი. მუნიციპალიტეტის ცენტრია დაბა ასპინძა. 2014 წლის აღწერის მიხედვით მუნიციპალიტეტის ყველაზე დიდი სოფელი მოსახლეობის მიხედვით არის დამალა (1 234 ადამიანი), ასპინძიდან ყველაზე დიდი მანძილით დაშორებულია სოფელი ვარძია (30 კმ.).

## სოფლების სია
## რუკა
## სქოლიო
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კატეგორია:სამცხე-ჯავახეთის მხარის მუნიციპალიტეტების სოფლების სია
კლემენტე გალანო

**კლემენტე გალანო** () (დ. 1611, სორენტო, იტალია, — გ. 14 მაისი, 1666, ქ. ლვივი, ახლანდ. უკრაინა) — იტალიელი მისიონერი, თეატინელთა ორდენის ბერი.

1636 წელს მისიონერად მოავლინეს საქართველოში, სადაც რამდენიმე წელი ცხოვრობდა. მისიის ძირითადი მიზანი სომხების რომის კათოლიკური ეკლესიის წიაღში მოქცევა იყო. მოლაპარაკება ეჩმიაძინის მესვეურებთან წარუმატებლად დასრულდა და 1640 წელს გალანომ საქმიანობა გააგრძელა კონსტანტინოპოლში, საიდანაც სომხების პატრიარქის დავითის მოთხოვნით გააძევეს. რომში დაბრუნებული პატივით მიიღო პაპმა ურბან VIII-მ და „რწმენის პროპაგანდის წმინდა კონგრეგაციის“ პროფესორად დანიშნა. 1663 წელს გაიგზავნა პოლონეთში და ლვივში სომხებისთვის დააფუძნა კათოლიკური სასწავლებელი. გარდაიცვალა იქვე, 1666 წელს. სომხური ეკლესიის ისტორიის შესახებ დაწერილ მის ნაშრომში არის საინტერესო ცნობები საქართველოს შესახებაც.    

## ბიბლიოგრაფია 
* Consiliatio Ecclesiae Armenae cum Romana [v.] 1–3, Roma, 1650–54.
* Historia armena ecclesiatica et politica, Colonia, 1686.

## ლიტერატურა 
* "Galano, Clemente", in: *The New Catholic Encyclopedia*, vol. 6 (2nd ed.), Gale, 2003, p. 50.
* Полиевктов М. А., Европейские путешественники XIII–XVIII вв. По Кавказу, Тфл., 1935.
* Tamarati M., L’ église géorgienne des origines jusqu’ à nos jours. Reproductions de monuments inédits, Roma, 1910, p. 527.

კატეგორია:დაბადებული 1611
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1666
კატეგორია:თეატინელები
კატეგორია:ევროპელი მოგზაურები საქართველოში
კატეგორია:უცხოელი ავტორები საქართველოსა და ქართველების შესახებ
კატეგორია:იტალიელი ქრისტიანი მისიონერები
კატეგორია:იტალიელი არმენოლოგები
სუად აბდერრაჰიმი

**სუად აბდერრაჰიმი** (  დ. 16 დეკემბერი, 1964, სფაქსი) — ტუნისელი პოლიტიკოსი. ზომიერ-ისლამისტური რენესანსის პარტიის (ან-ნაჰდა) წევრი. ტუნისის ყოფილი მერი (2018-2023). პირველი ქალი, რომელმაც დაიკავა ხსენებული თანამდებობა.    

## ბიოგრაფია 
სუად აბდერრაჰიმი დაიბადა 1964 წლის 16 დეკემბერს სფაქსში, ჰაბესის ვილაიეთის შვიდშვილიან ოჯახში.

1983 წელს დაამთავრა ტუნისის ხაზნადარის სახელობის ლიცეულმი და მიიღო ბაკალავრის ხარისხი. სწავლა განაგრძო მონასტირის უნივერსიტეტის  სამედიცინო ფაკულტეტზე  1988 წელს მან მიიღო ხარისხი დიეტოლოგიაში, ხოლო  1992 წელს — ფარმაციაში.

სტუდენტობის წლებში იყო აქტივისტი და ტუნისის საყოველთაო სტუდენტთა კავშირის  (UGTE) აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი. 1985 წელს სტუდენტური აქტივობის გამო 15 დღით დააკავეს, რის შემდეგაც იძულებული გახდა გარკვეული ხნით მიეტოვებინა სწავლა. 1991 წელს, როდესაც ტუნისელ სტუდენტთა საყოველთაო კავშირი დაიშალა, სუად აბდერრაჰიმი გადაერთო ადამიანის უფლებების დაცვაზე. იგი კვლავ დააკავეს და  პატიმრობა მიუსაჯეს.

ამ პერიოდში მან უარი თქვა ისლამური თავსაბურავის —  ჰიჯაბის ტარებაზე.  

მუშაობდა ტუნისში ფარმაცევტული მაღაზიის მენეჯერად.

2011 წლის 14 იანვარს პრეზიდენტის ზინე ალ-აბიდინ ბენ ალის რეჟიმის დამხობის შემდეგ, „ჟასმინის რევოლუციის“ შედეგად, იგი დაინიშნა წინა რეჟიმის პირობებში  ექსტრემიზმის ბრალდებით აკრძალული Ennahda პარტიის აღმასრულებელი კომიტეტის წევრად. 2011 წლის 23 ოქტომბერს  მიიღო მონაწილეობა ეროვნული დამფუძნებელი კრების არჩევნებში (NUS) ტუნისის ახალი კონსტიტუციის შემუშავების მიზნით. იყო  ან-ნაჰდას სიის სათავეშე ქალაქ ტუნისის მეორე საარჩევნო ოლქიდან. ან-ნაჰდამ ასამბლეის 217 ადგილიდან 89 მოიპოვა. 2014 წლის იანვარში ეროვნულმა დამფუძნებელმა ასამბლეამ დაამტკიცა ახალი კონსტიტუცია, ხოლო 2014 წლის ივნისში მიიღო გადაწყვეტილება 26 ოქტომბერს ახალი პარლამენტის, ტუნისის სახალხო ასამბლეის არჩევნების   ჩატარების  და  23 ნოემბერს საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარების შესახებ.  

2018 წლის 6 მაისს მონაწილეობდა მუნიციპალურ არჩევნებში, რომელიც პირველად ჩატარდა  2011 წლის „ ჟასმინის რევოლუციის “შემდეგ. სიის სათავეშია ქალაქ ტუნისის მუნიციპალური ოლქის „ან-ნაჰდა“. არჩევნების შედეგების მიხედვით, ან-ნაჰდამ მეორე ადგილი დაიკავა დამოუკიდებელი კანდიდატების შემდეგ, მიიღო ხმების 28,64% და 2135 მანდატი. მმართველმა პარტიამ  „ნიდაა ტუნის“ მიიღო ხმების 20,85%. არჩევნების შემდეგ მუნიციპალური საბჭოს პირველ სხდომაზე, 3 ივლისს, სუად აბდერრაჰიმი ტუნისის მერად აირჩიეს. მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 60 წევრიდან 26-მა ხმა მიიღო, ხოლო 22-მა მისცა ხმა მის კონკურენტს "ნიდაა ტუნისიდან" კამელ იდირს, რომელიც გახდა პირველი ქალი ხსენებულ თანამდებობაზე   . მან შეცვალა ლარსამ სეიფალაჰი , რომელიც მერად დაინიშნა 2011 წლის ჟასმინის რევოლუციის შემდეგ.

2023 წლის 8 მარტს ტუნისის პრეზიდენტმა კაის საიდმა  ბრძანებულებით დაითხოვა ყველა მუნიციპალური საბჭო.  სლიმანე ალ-კოლი ( ) დაინიშნა გენერალურ მდივნად, რომელიც პასუხისმგებელია ტუნისის მუნიციპალურ საკითხებზე.  

## პირადი ცხოვრება 
სუად აბდერრაჰიმი დაქორწინებულია ფარმაცევტული კომპანიის დირექტორზე. წყვილს ორი შვილი ჰყავს — სამი და ნურხანი.

## Ჯილოდები 
2014 წელს დაჯილდოვდა მე-4 ხარისხის ღირსების ეროვნული ორდენით.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 16 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1964
კატეგორია:ტუნისელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კარლო გალდავა–ოთარაშვილი

**კარლო (გოგი) კონსტანტინეს ძე გალდავა-ოთარაშვილი** (დ. 17 მარტი, 1922, თბილისი, — გ. 6 ივნისი, 1995, იქვე) — ქართველი არქიტექტორი, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1972). 

დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი 1947 წელს. საბჭოთა არმიის რიგებში მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში. მუშაობდა სხვადასხვა საპროექტო ინსტიტუტში ქ. ყარაღანდასა და თბილისში, საექსპერტო სამმართველოების უფროსად საქართველოს სახმშენში (1980–1983) და თბილისის მთავარ არქიტექტურულ სამმართველოში (1983–1985). 

ძირითადი ნამუშევრები: ქალაქთმშენებლობითი — თბილისის რუსთაველის მოედნის მიმდებარე ტერიტორიის რეკონსტრუქცია-დაგეგმარება (1953–1955; ო. კალანდარიშვილთან ერთად), თბილისში — ისნის რაიონის დახურული ბაზარი (1949), საცხოვრებელი სახლების კომპლექსები არაყიშვილის ქუჩაზე (1954) და ვაჟა-ფშაველას გამზირზე (1956), ხიდი დიღომში (1956; ა. ქურდიანთან ერთად, კონსტრუქტორი კ. დიდიძე), ადმინისტრაციული სახლები ქ. ტაშკენტში და ქ. ოშში (1977).

## ლიტერატურა 
კატეგორია:დაბადებული 17 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1922
კატეგორია:გარდაცვლილი  6 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1995
კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არქიტექტორები
კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1947)
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
პალიტრა L

„**პალიტრა L**“ — ქართული გამომცემლობა. დაარსდა 2005 წელს. გამოსცემს როგორც ქართველი, ისე უცხოელი ავტორების ნაწარმოებების თარგმანებს, საყმაწვილო-შემეცნებით წიგნებს და სხვა. დააარსა ლიტერატურული კონკურსი „გახდი ბესტსელერის ავტორი“. გამოსცემს თემატურ ან ჟანრობრივ ლიტერატურულ სერიებს. 

თანამშრომლობს უცხოურ გამომცემლობებთან, რომელთა შორის აღსანიშნავია Disney, Penguin Random House, Harper Collins, Curtis Brown, Bloomsbury, Oxford და Scholastic. სხვა პროექტებს შორის არის „გუდას აუდიოწიგნები“ და „მაკულიტერატურა“. გამომცემლობის მიერ წამოწყებული ჟურნალ-გაზეთების ახალ წიგნებში გადაცვლის პროგრამა ითვალისწინებს ხეების გადარჩენას.

## რესურსები ინტერნეტში
*ოფიციალური საიტი

კატეგორია:საქართველოს გამომცემლობები
ჟორჟ ბუიონი

**ჟორჟ ბუიონი** () (დ. 25 ივნისი, 1915, ქ. ანჟე, ბელგია, — გ. 22 მაისი, 2001, ქ. ვირტონი, ბელგია) — ბელგიელი მწერალი, გამომცემელი.

დაამთავრა ლიეჟის უნივერსიტეტის ფილოსოფია–ლიტერატურის ფაკულტეტი (1937). II მსოფლიო ომის დროს მონაწილეობდა წინააღმდეგობის მოძრაობაში. სამწერლო ასპარზზე გამოვიდა XX საუკუნის 40–იანი წლებიდან. გამოქვეყნებული აქვს ლექსების და მოთხრობების კრებულები, მონოგრაფიები ხელოვნების საკითხებზე. იყო გამომცემლობის და ლიტერატურული ჟურნალის „ლა დრიადის“ დამფუძნებელი და რედაქტორი (1955-1987). 

დაინტერესებული იყო ქართული ლიტერატურით. სამჯერ იყო საქართველოში. აღსანიშნავია მისი წიგნი „ოქროს საწმისის ქვეყანაში“, რომელიც გამოიცა 1978 წელს ბრიუსელში და ეძღვნება ქართული ლიტერატურის საკითხებს ძველი დროიდან თანამედროვეობამდე. სისტემატურად აქვეყნებდა წერილებს ქართველ მწერლებსა და მეცნიერებზე, რეცენზიებს.  

## ბიბლიოგრაფია 
* Au pays de la Toison d'Or : la Géorgie, La Dryade, Vieux-Virton, 1978; coll. Variétés, n° 58.

## ლიტერატურა 
* ბუაჩიძე გ., ოქროს საწმისის ქვეყანაში, «ლიტერატურული საქართველო», 1978, 7 ივლ.
* თურნავა ს., ქართული მწერლობის დიდი მეგობარი, «საუნჯე», 1987, № 2.
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია:დაბადებული 25 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1915
კატეგორია:გარდაცვლილი 22 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2001
კატეგორია:XX საუკუნის ბელგიელი მწერლები
კატეგორია:ბელგიელი ქართველოლოგები
ასირ გალპერინი

**ასირ მარკის ძე გალპერინი** (დ. 3 სექტემბერი, 1898, ნიკოლაევი, ხერსონის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 5 ივლისი, 1974, საქართველოს სსრ) — საბჭოთა ფეხბურთელი, მწვრთნელი და ფეხბურთის თეორეტიკოსი, წარმოშობით ებრაელი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1943).

## ბიოგრაფია
1913 წლიდან თამაშობდა მშობლიური მიკოლაივის (ნიკოლაევი) საფეხბურთო გუნდებში. 1925-1927 წლებში იყო თბილისის დინამოს ცენტრალური თავდამსხმელი, 1928 წლიდან — მწვრთნელი თბილისის განათლების განყოფილების სპორტულ სკოლაში. მისი ხელმძღვანელობით ჩამოყალიბებული გუნდი „მოლოტი“ 1938 წელს გახდა სსრკ ჩემპიონი ჭაბუკთა შორის. შემდეგ გალპერინი იყო თბილისის 35-ე სპეციალური საფეხბურთო სკოლის უფროსი მწვრთნელი, თბილისის ახალგაზრდული საფეხბურთო სკოლის უფროსი, 1942–1945 წლებში თბილისის „დინამოს“ უფროსი მწვრთნელი. 

## ბიბლიოგრაფია 
* Обучение юных футболистов тактике, М., 1958.

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში
* ასირ გალპერინი — FootballFacts.ru 

კატეგორია:დაბადებული 3 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1898
კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1974
კატეგორია:თბილისის დინამოს მწვრთნელები
კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები
დემეტრე (იმერეთის ერისთავი)

**დემეტრე** (გ. 1455 წ.) —  ბაგრატიონთა დინასტიის დავით ნარინის შტოს ჩამომავალი. იმერეთის ერისთავი შუალედებით, 1401 წლიდან 1455 წლამდე.

დემეტრე იყო იმერეთის მეფის ალექსანდრე I-ის (გ. 1389 წ.) და მისი მეუღლის ანა ორბელის ვაჟი. მამამისი ალექსადრე განუდგა საქართველოს სამეფოს 1387 წელს თემურის შემოსევების დროს. მას შემდეგ რაც 1392 წელს მისი ბიძა, მეფე გიორგი I მოკლეს, დემეტრე მეორე ბიძამ კონსტანტინემ წაიყვანა კავკასიის მთებში. იმერეთში დაბრუნება შეძლეს 1396 წელს, როცა კონსტანტინე მეფედ გამოცხადდა. 1401 წელს კონსტანტინე უშვილოდ გარდაიცვალა და ტახტი ახალგაზრდა დემეტრეს დაუტოვა. მაგრამ მის ტახტზე ასვლას ხელი შეუშალა საქართველოს მეფემ გიორგი VII-მ, რომელიც რაკი ამ დროს თავისუფალი იყო თემურლენგთან გაჭიანურებული ომებისგან, იმერეთში გადავიდა ქვეყნის ერთიანობის აღსადგენად. მეგრელმა დადიანებმა და სხვა ლიხთიმერელმა დიდებულებმა შეიპყრეს დემეტრე და გადასცეს გიორგის, რომელიც პატივით მოეპყრო მას და ქართლში, სომხითში უსაფრთხო თავშესაფარში გაგზავნა. საქართველოს მეფემ, ალექსანდრე I-მა ცოლად შეირთო დემეტრეს და თამარი (გ. 1415 წელს) და დემეტრე დანიშნა იმერეთში ვასალ ერისთავად. დემეტრე საქართველოს გვირგვინისადმი ბოლომდე ერთგული დარჩა და გარდაიცვალა 1455 წელს. დარჩა ქალიშვილი - გულაშარი.

უარყოფილია ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობა, რომ ბაგრატ VI (იმერეთის მეფეთა შემდგომი დინასტიის ფუძემდებელი) დემეტრეს ვაჟი იყო. ვახუშტის ვერსია გაიზიარა მარი ბროსემ მე-19 საუკუნეში და ვერსია დამკვიდრებული იყო მე-20 საუკუნემდე. ის უარყო რამდენიმე მკვლევარმა, ხოლო კირილ თუმანოვმა საბოლოოდ გაარკვია, რომ ბაგრატი საქართველოს მეფის კონსტანტინე I-ის შვილიშვილი იყო.

## სქოლიო 

კატეგორია:იმერეთის სამეფოს ბაგრატიონები
კატეგორია:გარდაცვლილი 1455
კატეგორია:დაბადების წელი უცნობია
სესილ კიენგე

**სესილ კიენგე კაშეტუ** ( , დ. 28 აგვისტო, 1964, კამბოვე ( კონგო )  —  იტალიელი პოლიტიკოსი, ინტეგრაციის მინისტრი ენრიკო ლეტას მთავრობაში. პირველი შავკანიანი მინისტრი ქვეყანაში.   

## ბიოგრაფია 
სესილ კიენგე კაშეტუ დაიბადა კონგოში. პროფესიით  ოფთალმოლოგია.

1983 წელს სასწავლებლად იტალიაში წავიდა. შემდეგ ცოლად გაჰყვა იტალიელს და იტალიის მოქალაქე გახდა.  

2004 წელს აირჩიეს ადგილობრივ დეპუტატად მოდენას ერთ-ერთ რაიონში  პარტიიდან "მემარცხენე დემოკრატები".

2013 წელს აირჩიეს დეპუტატთა პალატაში და 2013 წლის 19 მარტიდან არის ფრაქცია დემოკრატიული პარტიის წევრი. 2013 წლის 7 მაისიდან სამი კომისიის წევრია (საგარეო საქმეთა და ევროპის ქვეყნებთან ურთიერთობა), 2014 წლის 25 ივნისს საპარლამენტო მანდატი ვადაზე ადრე დატოვა.  

2013 წლის 28 აპრილიდან 2014 წლის 22 თებერვლამდე ლეტას მთავრობაში იყო უპორტფელო მინისტრი ინტეგრაციის საკითხებში.    მინისტრად დანიშვნისთანავე, 2013 წლის აპრილის ბოლოს, მის წარმომავლობასთან დაკავშირებით გაისმა არაერთი შეურაცხმყოფელი გამონათქვამი,   განსაკუთრებით ულტრამემარჯვენე პოლიტიკოსებისგან, თუმცა, სესილი კიენგემ განაცხადა, რომ ამაყობდა საკუთარი კანის ფერით.  

2013 წლის 24 ივნისს, იოზეფ იდემის გადადგომის შემდეგ, მისი პასუხისმგებლობა მთავრობის სხვა წევრებს შორის გადანაწილდა. კერძოდ, ახალგაზრდობის საქმეთა დეპარტამენტი და ეროვნული საჯარო სამსახური სესილ კიენგეს დაქვემდებარებაში გადავიდა.  
[მარცხნივ|მინი|300x300პქ| სესილი კიენგე ცენტრში ენრიკო ლეტასა  და [ჯორჯო ნაპოლიტანო|ჯორჯო ნაპოლიტანოს შორის]]
2014 წელს იტალიაში  ევროპარლამენტის არჩევნების შედეგების შემდეგ იგი გახდა ევროპარლამენტის წევრი დემოკრატიული პარტიიდან და იყო სოციალისტებისა და დემოკრატების პროგრესული ალიანსის ფრაქციის წევრი. ACP ქვეყნებისა და ევროკავშირის პარიტეტული საპარლამენტო ასამბლეის იტალიის დელეგაციის თავმჯდომარის მოადგილე, სამოქალაქო თავისუფლებების, მართლმსაჯულებისა და საშინაო საქმეთა კომისიის და პანაფრიკულ პარლამენტთან ურთიერთობის დელეგაციის წევრი.  

2019 წლის იტალიის  ევროპარლამენტის არჩევნებში ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთის ოლქში იყრიდა კენჭს, მაგრამ შედეგების მიხედვით დამარცხდა.  

2019 წლის ივლისში, ქალაქ ლოდის 60 წლის ანონიმ მკვიდრს  მიესაჯა ექვსი თვით თავისუფლების აღკვეთა 2013 წელს სესილი კიენგეს მაიმუნის სახით გამოსახული ბროშურების წარმოებისა და გავრცელებისთვის. მას პარალელურად მიესაჯა დამატებით რვა თვე, ვინაიდან მის ბინაში ჩხრეკისას იპოვეს ფაშისტური რეგალიები და სამხედრო  ვაზნები ტყვიებით.  

კოვიდ-19 პანდემიის დროს  მუშაობდა საქველმოქმედო ორგანიზაციაში, გაჭირვებულებს სახლში უწევდა დახმარებას, ხოლო 2021 წელს მან მიიღო ოჯახის ექიმის  თანამდებობა პადუაში, რამაც გამოიწვია პროტესტი ზოგადი პრაქტიკოსების ფედერაციის მხრიდან, ვინაიდან კიენგეს ოფთალმოლოგის კვალიფიკაცია აქვს. 

## ოჯახი 
კიენგეს მეუღლეა დომენიკო გრისპინო, რომელიც 2019 წლის თებერვალში იღებდა მონაწილეობას კასტელფრანკო ემილიას მუნიციპალური საბჭოს კარჩევნებში ჩრდილოეთის ლიგის  სიით.  

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 28 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1964
კატეგორია:იტალიელი ქალი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ზამირ იუშაევი

**ზამირ იუშაევი** (, დ. 22 აპრილი, 1965, ხასავიურტი, დაღესტანის ასსრ, რსფსრ, სსრკ ) — ჩეჩენი მხატვარი, რომელიც ამჟამად ცხოვრობს ლაიფციგში, გერმანია . ის არის გერმანიის მხატვართა კავშირის წევრი.

## ბიოგრაფია 
იუშაევი დაიბადა 1965 წლის 22 აპრილს, ხასავიურტში. მამამისი საათების შემკეთებელი და მოყვარული მხატვარი იყო. 1984 წელს მან დაამთავრა სამხატვრო სკოლა მახაჩკალაში და შემდეგ ორი წელიწადი მსახურობდა საბჭოთა არმიაში . 1987-1992 წლებში, სწავლობდა პეტერბურგის საიმპერატორო-სამხატვრო აკადემიაში უფროს ძმასთან, სულთანთან ერთად. იუშევმა სწავლა დაასრულა ლაიფციგის უნივერსიტეტის ხელოვნების ინსტიტუტში 1997 წელს.

1999 წლიდან მოყოლებული, ის ცხოვრობს გერმანიაში, სადაც მუშაობს ლაიფციგის სტუდია-გალერეაში.  იუშაევი გერმანიის მხატვართა კავშირის წევრი გახდა.  

მისმა ნამუშევრებმა დიდი მოწონება დაიმსახურა და ისეთი კლიენტების ყურადღება მიიპყრო, როგორებიცაა ანჯელინა ჯოლი, გარდაცვლილი მონსერატ კაბალიე, აგრეთვე მრავალი რუსი პოლიტიკოსი და ბიზნესმენი. იუშაევი ამაყად წარმოადგენს ჩეჩენ ხალხს და მათ მხატვრულ მემკვიდრეობას, ხშირად ატარებს ჩერქეზულ ტანსაცმელს და თავის შემოქმედებაში გამოსახავს ჩეჩნურ სიმბოლოებს. 

გარდა მხატვრული საქმიანობისა, ის გატაცებულია საბრძოლო ხელოვნებით და მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო, მათ შორის შავი ქამარი კარატეში . 

## ლიტერატურა 
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური საიტი

## სქოლიო
კატეგორია:რუსი მხატვრები
კატეგორია:ლაიფციგის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:დაბადებული 1965
კატეგორია:დაბადებული 22 აპრილი
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ბელაქნის მაზრა

მინი|ბელაქნის მაზრა საქართველო-იმერეთის გუბერნიის შემადგენლობაში
**ბელაქნის მაზრა** (; 1841-1842) — რუსეთის იმპერიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — ზაქათალა.

1841 წლის 1 იანვრიდან, 1840 წლის 10 (22) აპრილის უმაღლესი დადგენილებით, ჭარ-ბელაქნის ოლქსა და ელისუს სასულთნოსთან ერთად გარდაიქმნა ბელაქნის მაზრად და გაერთიანდა ახლადშექმნილ საქართველო-იმერეთის გუბერნიაში.

1842 წელს ბელაქნის მაზრა გამოყოფილ იქნა გუბერნიიდან და მის ბაზაზე შეიქმნა ბელაქნის ოკრუგი, ხოლო 1844 წლის აპრილში ბელაქნის ოკრუგი გამოეყო საქართველო-იმერეთის გუბერნიას და დაექვემდებარა უშუალოდ ჭარ-ბელაქნის სამხედრო მეთაურს. 1860 წლის 20 აპრილს ჭარ-ბელაქნის ოკრუგი გარდაიქმნა ზაქათალის ოკრუგად და დაექვემდებარა ზემო დაღესტნის მეთაურს, ხოლო 18 ივლისიდან კი სამოქალაქო ნაწილში კავკასიის მეფისნაცვალს დაექვემდებარა, სამხედროში — კვლავ დაღესტნის მეთაურს.

## რესურსები ინტერნეტში
*ЗАКАТА́ЛЬСКИЙ О́КРУГ

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის მაზრები
კატეგორია:საქართველო-იმერეთის გუბერნია
კიტ რიდი

**კიტ რიდი** (ასევე ცნობილი როგორც **ლილიან ჰაიდ კრეიგი,**  დ. 7 ივნისი, 1932 — გ.  24 სექტემბერი, 2017),   —  სპეკულაციური მხატვრული, ასევე ლიტერატურული ფანტასტიკის,  ფსიქოლოგიური თრილერების  ამერიკელი ავტორი ფსევდონიმით **კიტ კრეიგი**.

## ბიოგრაფია 
ლილიან ჰაიდ კრეიგი  დაიბადა 1932 წლის 7 ივნისს, სან-დიეგოში, კალიფორნია .  ის იყო სკოლის მასწავლებლის ლილიან ჰაიდის და აშშ-ს საზღვაო ძალების ოფიცრის ჯონ რ. კრეიგის ქალიშვილი. ადრეულ ასაკში მას მეტსახელად „კნუტი“ შეარქვეს და მოგვიანებით ლეგალურად შეიცვალა სახელი და გახდა კიტ რიდი.  მისი მამა მეთაურობდა წყალქვეშა ნავს USS Grampus (SS-207), რომელიც უგზოუკვლოდ დაიკარგა 1943 წლის დასაწყისში, სავარაუდოდ ჩაძირეს იაპონელებმა.

12 წლის ასაკში მან დაწერა წიგნების სერია ფეხზე წამომდგარი კურდღლის შესახებ. მერილენდის ნოტრ-დამის კოლეჯში (ამჟამად მერილენდის უნივერსიტეტის ნოტრ დამი ), მონაზვნებმა ნება მისცეს მას, დაეწერა მოთხრობები  დისერტაციისთვის კვლევის ნაშრომის ნაცვლად, რაც საშუალებას აძლევდა თავიდან აეცილებინა კვლევის პროცესი, რომელიც მას სძულდა. 

რიდი ათწლეულების განმავლობაში მუშაობდა პროფესორად და რეზიდენტ მწერლად ვესლეანის უნივერსიტეტში . ის იყო დაქორწინებული ჯოზეფ რიდზე და ჰყავდა სამი შვილი, მათ შორის ქეით მარუიამა, რომელიც ასევე ავტორია. 

## მწერლობა 
რიდის პირველი მოთხრობა, „ლოდინი“ (1958), გამოქვეყნდა ენტონი ბუჩერის მიერ *The Magazine of Fantasy &amp;amp; Science Fiction-* ში.  ის არის გუგენჰაიმის სტიპენდიატი და ხუთწლიანი ლიტერატურული გრანტის მიმღები აბრაამ ვურსელის ფონდიდან.

*New York Times Book Review-მ* თქვა მის მოკლე მხატვრულ ლიტერატურაზე 2006 წელს: „რიდს აქვს პროზაული სტილი, რომელიც არის ყინულივით სუფთა და მშრალი , ნაჩვენები დისტოპიური ისტორიები, რომლებიც სპეციალიზებულია სიმწარესა და დისლოკაციაში“.  *The Wall Street Journal-მა* თქვა: „კიტ რიდის (2013)  მოთხრობების მასშტაბები უზარმაზარია, მათი მრავალფეროვნება უზომოა." 

მისი მოთხრობები  ფართოდ არის ანთოლოგიზირებული.  ბევრი მოთხრობა გამოქვეყნებულია როგორც ფემინისტური სამეცნიერო ფანტასტიკა და სამჯერ იყო ნომინირებული ჯეიმს ტიპტრი უმცროსის ჯილდოზე .  2005 წელს მის რომანს „ *შენზე გამხდარი“* მიანიჭა ალექსის ჯილდო ახალგაზრდა მოზრდილთა ბიბლიოთეკების სერვისების ასოციაციამ (YALSA), ამერიკის ბიბლიოთეკების ასოციაციის (ALA) განყოფილებამ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Kit Reed at the Internet Speculative Fiction Database
* Kit Reed's bibliography
* Story Behind Son of Destruction – Online Essay by Kit Reed
* . Yale Collection of American Literature, Beinecke Rare Book and Manuscript Library.
## სქოლიო 
კატეგორია:კონექტიკუტელი რომანისტები
კატეგორია:ფენტეზისა და სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის ქალი მწერლები
კატეგორია:ქალი საშინელებათა ჟანრის მწერლები
კატეგორია:ამერიკელი ქალი რომანისტები
კატეგორია:ამერიკელი საშინელებათა ჟანრის მწერლები
კატეგორია:ამერიკელი ფენტეზი მწერლები
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი რომანისტები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები
კატეგორია:გარდაცვლილი 2017
კატეგორია:დაბადებული 1932
მელისა მეთისონი

**მელისა მერი მეთისონი** (დ. 3 ივნისი, 1950 – გ. 4 ნოემბერი, 2015) — ამერიკელი კინოსა და ტელევიზიის  სცენარისტი და ტიბეტის დამოუკიდებლობისათვის არსებული მოძრაობის აქტივისტი. იგი  ცნობილი გახდა ფილმების, *შავი ცხენოსანი* (1979) და *უცხოპლანეტელი (ET the Extra-Terrestrial)* (1982),  სცენარების დაწერით. ამ უკანასკნელმა მიიღო სატურნის ჯილდო საუკეთესო მწერლობისთვის და ნომინაცია ოსკარზე საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის. . 

მოგვიანებით მეთისონმა დაწერა *ინდიელი კარადაში* (1995), ლინ რიდ ბენქსის 1980 წლის ამავე სახელწოდების საბავშვო რომანის მიხედვით და *კუნდუნი (Kundun)* (1997), ბიოგრაფიული  დრამა ფილმი დალაი ლამას შესახებ. მისი ბოლო ფილმი იყო *The BFG* (2016), რომელიც იყო მისი მესამე თანამშრომლობა კინორეჟისორ სტივენ სპილბერგთან .

## ბიოგრაფია 
მეთისონი დაიბადა 1950 წლის 3 ივნისს ლოს-ანჯელესში. ის იყო ხუთი და-ძმიდან ერთ-ერთი. მისი მამა, რიჩარდ რენდოლფ მეთისონი, იყო *Newsweek-* ის ლოს-ანჯელესის ბიუროს უფროსი. მისი დედა იყო მარგარეტ ჟანი მეთისონი, მწერალი საკვები პროდუქტის შესახებ და  პროდუქტების მეწარმე. 1968 წელს პროვიდენსის საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, მეთისონი სწავლობდა კალიფორნიის უნივერსიტეტში (ბერკლი) .  მისი ოჯახი მეგობრობდა ფრენსის ფორდ კოპოლასთან, რომლის შვილებსაც მეთისონი ასწავლიდა. კოპოლამ მას შესთავაზა სამუშაო ასისტენტად *ნათლიის II ნაწილზე* (1974), რის გამოც მან მიატოვა სწავლა კალიფორნიის უნივერსიტეტში. 

## სცენარის წერა 
მეთისონმა დაწერა სცენარი ფილმისთვის *უცხოპლანეტელი*  ( 1982 ) სტივენ სპილბერგთან თანამშრომლობით. იგი ნომინირებული იყო ოსკარზე საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის .  სცენარი დაფუძნებული იყო ჯონ სეილსის მიერ დაწერილ ისტორიაზე, რომელიც სპილბერგმა მიაწოდა მეთისონს *დაკარგული კიდობნის მაძიებლების* (1981) გადაღებების დროს. სპილბერგი „უცხოპლანეტელის“ სცენარის ხაზს მეთისონს მიაწერს.  მან კვლავ ითანამშრომლა სპილბერგთან *The BFG-ის* (2016) გადაღებებისას. ეს იყო  მისი ბოლო ფილმი, რომელიც მიეძღვნა მის ხსოვნას. მან ასევე შეიტანა წვლილი ფილმებში *The Escape Artist* (1982) და *Indian in the Carboard* (1995). 

## დალაი ლამა 
მეთისონი შეხვდა დალაი ლამას 1990 წელს, როდესაც ის წერდა სცენარს *Kundun-* ისთვის (1997) და ჩამოაყალოიბა ხანგრძლივი მეგობრობა მასთან. მან განაგრძო მუშაობა აქტივისტად ტიბეტის თავისუფლებისთვის  და იყო ტიბეტის საერთაშორისო კამპანიის საბჭოში. 

## პირადი ცხოვრება და გარდაცვალება 
1983 წლიდან 2004 წლამდე მეთისონი დაქორწინებული იყო ჰარისონ ფორდზე ; წყვილს ორი შვილი შეეძინა. იგი გარდაიცვალა 2015 წლის 4 ნოემბერს, ლოს-ანჯელესში, 65 წლის ასაკში, ნეიროენდოკრინული სიმსივნით . 

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:ამერიკის სცენარისტთა გილდიის ჯილდოს მფლობელები
კატეგორია:ფენტეზისა და სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის ქალი მწერლები
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მწერლები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მწერლები
კატეგორია:კალიფორნიის უნივერსიტეტის (ბერკლი) კურსდამთავრებულები
კატეგორია:ამერიკელი ქალი სცენარისტები
კატეგორია:გარდაცვლილი 2015
კატეგორია:დაბადებული 1950
ვერა შუბლაძე

**ვერა ამბაკოს ასული შუბლაძე** (დ. 8 მარტი, 1917, სოფ. გეზათი, ახლანდ. აბაშის მუნიციპალიტეტი — გ. 29 ივლისი, 1957, თბილისი) — ქართველი პოეტი ქალი, XX საუკუნის პირველი ნახევრის ლირიკული პოეზიის წარმომადგენელი

## ბიოგრაფია 
მეგობრობდა გალაკტიონთან და ოლღა ოკუჯავასთან, გოგლა ლეონიძესთან, ირაკლი აბაშიძესთან (რომელმაც მიუძღვნა ლექსი „დავკოცნე შენი ნაფეხურები“), გიორგი ნატროშვილთან, მირანდა გამსახურდიასთან, კონსტანტინე გამსახურდიასთან და ქეთევან ირემაძესთან. მის ლექსებზე კომპოზიტორებმა ლილი იაშვილმა და ნუგზარ ედილაშვილმა არაერთი სიმღერა დაწერეს. სიცოცხლეში გამოიცა ვერა შუბლაძის 10 კრებული. გარდაცვალების შემდეგ გიორგი (გოგლა) ლეონიძის თაოსნობით გამოიცა კრებული „რჩეული“, რომელშიც უკვე გამოქვეყნებულ ლექსებთან ერთად გამოუქვეყნებელი ლექსებიც შევიდა. წინასიტყვაობაც გოგლა ლეონიძემ დაწერა. მისი ლექსები რუსულად თარგმნა რუსმა პოეტმა ქალმა რიმა კაზაკოვამ და 1965 წელს გამოიცა მოსკოვში გამომცემლობა „Советский писатель“-ის მიერ სათაურით „Мгновение разлуки“.

იყო პოეტ კალისტრატე (კალე) ბობოხიძის მეუღლე. შვილები: მანანა ბობოხიძე — საქართველოს დამსახურებული მხატვარი; ომარ ბობოხიძე — მელომანი, ჯაზის მოყვარული და ფირფიტების კოლექციონერი.

1957 წელს დაკრძალული იყო მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა ვაკის პანთეონში, 1981 წელს გადმოასვენეს მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:დაბადებული 8 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1917
კატეგორია:აბაშის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1957
კატეგორია:ქართველი პოეტები
კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
ფერდინანდ ბჟიკიანი

**ფერდინანდ პავლეს ძე ბჟიკიანი** () (დ. 1 იანვარი, 1905, ყარსი, — გ. 6 სექტემბერი, 1969, დუბნა, მოსკოვის ოლქი, დაკრძალულია თბილისში) — სომეხი რეჟისორი და მსახიობი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1950), სომხეთის სახალხო არტისტი (1964). 

მუშაობდა როსტოვის ნახიჩევანის სომხურ თეატრალურ დასში (1921 წლიდან), შემდეგ — ხარკივის ხელოვნების მუშაკთა სომხურ დასში (1924 წლიდან). 1933 ხარკივში დაამთავრა სარეჟისორო კურსები და იმავე წელს სათავეში ჩაუდგა იქვე ახლად დაარსებულ სომხურ დასს. 1936 წლიდან თბილისის სომხურ დრამატულ თეატრში მუშაობდა რეჟისორად და მსახიობად. 1948–1964 წლებში იყო ამავე თეატრის მთავარი რეჟისორი.

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1905
კატეგორია:გარდაცვლილი 6 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1969
კატეგორია:სომეხი რეჟისორები
კატეგორია:სომეხი მსახიობები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
კატეგორია:სომხეთის სსრ-ის სახალხო არტისტები
მაჩხაანი

**მაჩხაანი** — ისტორიული ქიზიყის სოფლების — ზემო მაჩხაანისა (ახლანდ. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი) და ქვემო მაჩხაანისა (ახლანდ. სიღნაღის მუნიციპალიტეტი) ძველი საერთო სახელწოდება.

გადმოცემით სოფლის სახელი მომდინარეობს თბილისის დასავლეთით მდებარე სოფელ მაჩხანიდან (შემორჩენილია ადრეული შუა საუკუნეების ეკლესია და ნასოფლარი). ძნელბედობის დროს აქედან მოსახლეობა კახეთში გადასახლებულა და დაუარსებია ორი სოფელი — ქვემო მაჩხაანი და ზემო მაჩხაანი. იოანე ბატონიშვილი თავის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ იხსენიებს 2 სოფელ მაჩხაანს (სავარაუდოდ, ზემო და ქვემო მაჩხაანი).

## სქოლიო
კატეგორია:კახეთის მხარის ისტორიული სოფლები
კონსტანტინ ბუტეიკო

**კონსტანტინე პავლეს ძე ბუტეიკო** (; დ. 27 იანვარი, 1923, ივანიცა, პრილუკის რაიონი, პოლტავას გუბერნია, უკრაინის სსრ, სსრკ — გ. 3 მაისი, 2003, მოსკოვი, რუსეთი) — საბჭოთა მეცნიერი, ფიზიოლოგი, მედიცინის ფილოსოფოსი და მეცნიერებათა კანდიდატი. ასთმისა და სხვა სუნთქვითი დარღვევების სამკურნალო „ბუტეიკოს მეთოდის“ შემქმნელი. საზოგადოებრივი ორგანიზაცია - „ინფორმატიზაციის საერთაშორისო აკადემიის“ წევრი. 100-ზე მეტი პუბლიკაციის ავტორი სამეცნიერო ნაშრომებისა და გამოგონებებისა სამედიცინო მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების სხვადასხვა დარგში.

## ბიოგრაფია
1946 წელს ჩაირიცხა მოსკოვის სეჩენოვის სახელობის პირველ სამედიცინო ინსტიტუტში. (ახლანდელი ი.მ. სეჩენოვის სახელობის მოსკოვის სამედიცინო აკადემია) და წარჩინებით დაამთავრა 1952 წელს. დაამთავრა კლინიკური ორდინატურა აკადემიკოს ე. მ. ტარეევას კათედრაზე. კლინიკური ორდინატურის დასრულების შემდეგ მან განაგრძო მუშაობა იმავე განყოფილებაში ფუნქციონალური დიაგნოსტიკის ლაბორატორიის ხელმძღვანელად. 1958-1968 წლებში იყო სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ციმბირის ფილიალის კარდიოლოგიის ინსტიტუტის ფუნქციონალური დიაგნოსტიკის ლაბორატორიის გამგე .

1988 წელს მან გახსნა კერძო კლინიკა მოსკოვში.

ბუტეიკო გარდაიცვალა მოსკოვში 2003 წლის 2 მაისს. დაკრძალულია ფეოდოსიაში (ყირიმი).

## კონცეფცია
ბუტეიკოს მთავარი თეორიული კონცეფციაა, რომ ეგრეთ წოდებული „ცივილიზაციის დაავადებების“ მთავარი მიზეზი არის არასწორი სუნთქვით გამოწვეული მეტაბოლური დარღვევები (ე.წ. „ღრმა სუნთქვის დაავადება“). ბუტეიკომ შესთავაზა სხეულის ძირითადი ფუნქციის ნორმალიზება - გარე სუნთქვის სისტემა - ღრმა სუნთქვის ნებაყოფლობითი აღმოფხვრის მეთოდით. სიტყვა „ნებაყოფლობითი“ აქ ნიშნავს „ცნობიერს“, მაგრამ არა მის მიერ აღმოჩენილი „დაავადების“ „ძალადობრივ“ აღმოფხვრას.

ბუტეიკოს მიერ შემოთავაზებული მეთოდოლოგია ამ „დაავადებისგან“ მოსაშორებლად - ბუტეიკოს მეთოდი, რომელიც მის მიერ შემოთავაზებული ასთმისა და „ღრმა სუნთქვის დაავადების“ სხვა სავარაუდო სიმპტომების მოსაშორებლად, გამოიყენება მედიცინაში ბრონქული ასთმის სიმპტომების გასაკონტროლებლად (ფილტვის სუნთქვის ობიექტური გაუმჯობესების არარსებობის შემთხვევაში).

1988 წელს სვერდლოვსკის კინოსტუდიამ გადაიღო დოკუმენტური ფილმი „ექიმი ბუტეიკოს მეგობრები და მტრები“.

## ოჯახი
მეორე ქორწინებაში იგი დაქორწინდა დიდი თეატრის ბალერინა - სუსანა ზვიაგინაზე .

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 27 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1923
კატეგორია:გარდაცვლილი 2 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2003
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
კატეგორია:რუსი ფიზიოლოგები
კატეგორია:მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატები
ანანაური (მრავალმნიშვნელოვანი)

გეოგრაფიული სახელი **ანანაური** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

* ანანაური — არქეოლოგიური ძეგლი კახეთში (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)
* ანანაური — ვარძიის სამონასტრო კომპლექსის ნაწილი (ასპინძის მუნიციპალიტეტი)
ანანაური (ვარძია)

**ანანაური** — კლდეში ნაკვეთი ხუროთმოძღვრული კომპლექსი, „კლდის სოფელი“ საქართველოში, ასპინძის მუნიციპალიტეტში.

მდებარეობს ვარძიის უკიდურეს დასავლეთ ნაწილში. უჭირავს დიდი ტერიტორია. გამოქვაბული კომპლექსის გარდა მოიცავს ბაღებისა და ვენახებისთვის მოწყობილ ტერასებს, საერთო დანიშნულების კლდეში ნაკვეთ საცხოვრებლებს. მათ შორისაა ორსართულიანი სახლი თავისი ბოსლით, კლდის ლოდში გამოკვეთილი საწნახლითა და წყალსაცავით. სოფლის მთავარი ნაგებობა კლდეში გამოკვეთილი X–XII საუკუნეების ეკლესიაა, რომელიც ზემო ტერასაზე მდებარეობს. ეკლესიას წინ ეგვტერი აქვს. ეკლესიის მოხატულობა პალეოლოგოსთა ხანას მიეკუთვნება და XV საუკუნეშია შესრულებული, ეგვტერისა — XII–XIII საუკუნეების მიჯნაზე. ტაძრის გაწმენდის შემდეგ ეკლესიაში აღმოჩნდა უფრო ძველი მოხატულობის კვალი, რომელიც, შესაძლებელია, ეგვტერის მოხატულობის თანადროული ან უფრო ადრინდელიც იყოს. სახელწოდება „ანანაური“ ახლა მხოლოდ ეკლესიას შერჩა.

## ლიტერატურა 
* 
* კლდიაშვილი ა., ვარძიის ანანურის ეკლესიისა და მიმდებარე დასავლეთის სათავსის მოხატულობათა შედარება, «ძეგლის მეგობარი», 1986, № 3.
* Гаприндашвили Г. М., Вардзиа, Л., 1975.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სამცხე-ჯავახეთის მხარეში
კატეგორია:კლდის არქიტექტურა
ბუბა (დოკუმენტური ფილმი)

***ბუბა*** — რეჟისორ ნუცა ღოღობერიძის დოკუმენტური ფილმი, რომელიც გადაიღო გერმანიაში 1930 წელს ფილოსოფიის ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ. ფილმის სა­ხელ­წო­დე­ბა მყინ­ვარ ბუბას უკავ­შირ­დე­ბა. მასში აღწერილია რაჭველთა რო­გორც ყოფა-ცხოვ­რე­ბისა და ტრა­დი­ცი­ე­ბის ამ­სახ­ვე­ლი ეპი­ზო­დე­ბი, ისე მე­წყრუ­ლი პრო­ცე­სე­ბი, ქვა­თაც­ვე­ნა, წყალდიდობა, ხე-ტყის მო­პო­ვე­ბა. ფილმი მოგვითხრობს ასევე იმაზე, თუ რო­გორ ყალიბდებოდა შოვი სა­კუ­რორ­ტო ზონად.

სიუჟეტის მიხედვით, რაჭაში ჩა­სუ­ლი მოგ­ზა­უ­რი იწყებს ამ კუ­თხის გაც­ნო­ბას. ფილმი ხუთი ნა­წი­ლი­სა­გან შედ­გე­ბა. ყო­ვე­ლ ნაწილს თან ახლავს შესაბამისი ეპიზოდის მოკლე შინაარსი.

ფილმის ოპე­რა­ტო­რია სერგეი ზაბოზლაევი, მხატ­ვა­რი - დავით კაკაბაძე, ხან­გრძლი­ვო­ბა - 45 წუთი. ფილ­მი „სახკინმრეწვის“ პრო­დუქ­ტია. 

ნუცა ღო­ღო­ბე­რი­ძე პირ­ვე­ლი ქარ­თვე­ლი ქალი რე­ჟი­სო­რია, ხოლო „ბუბა“ მისი პირ­ვე­ლი ნა­მუ­შე­ვა­რი, რო­მე­ლიც საბ­ჭო­თა რეპ­რე­სი­ე­ბამ­დე და გა­და­სახ­ლე­ბამ­დე გა­და­ი­ღო. დოკუმენტური ფილმი მა­შინ­ვე აიკ­რძა­ლა, მოგ­ვი­ა­ნე­ბით კი აკ­რძა­ლეს მისი 1933 წელს გა­და­ღე­ბუ­ლი ფილ­მი „უჟ­მუ­რიც“.

ნუცა (ნინო) ხუციშვილი-ღოღობერიძე იყო ქართველი რეჟისორის ლანა ღოღობერიძის დედა. ლანა ღოღობერიძე იხსენებს:

ფილმის მოძიებაში ლანა ღოღობერიძეს ლაშა ბაქრაძე დაეხმარა. დოკუმენტური ფილმი 2016 წელს იპოვეს. „ბუბა“ აჩვენეს ამე­რი­კაში­, სამ­ხრეთ კო­რე­აში­, საფ­რან­გეთ­ში, გერ­მა­ნი­ასა და იაპონიაში.

## რესურსები ინტერნეტში
*1930 წელი, ფილმი „ბუბა“, რომლითაც ნუცა ღოღობერიძემ შოვის ტრაგედია იწინასწარმეტყველა - რას ჰყვება ლანა ღოღობერიძე დედის გადაღებულ, საბჭოთა ხელისუფლების აკრძალულ და 2016 წელს ძლივს ნაპოვნ ფილმზე?
*ბუბა - დოკუმენტური ფილმი (1930)
 
## სქოლიო
კატეგორია:ქართული დოკუმენტური ფილმები
ბალიქლი (არჰავის რაიონი)

**ბალიქლი** () 2021 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 114 კაცს. ძველი ქართლი სახელია ფილარგეთი.

## ისტორია
სოფელი ბალიქლი დაარსდა 1956 წელს, ფილარგეთის (ულუქენთის) სოფლის საზღვრებში არსებული სამი უბნის გაერთიანებით. შესაბამისად, ფილარგეთი ითვლება როგორც ულუქენთის, ასევე ბალიქლის სოფლის ძველ სახელად. სიტყვა წარმოშობილია ძველბერძნული სიტყვისგან „პელარგოს“, რაც წეროს ნიშნავს. პილარგეთი ნიშნავს „წეროიანს/წეროების ადგილს“. ბალიქლის სოფლის დაარსების შემდეგ ეს დასახლება ცნობილია როგორც ზემო პილარგეთი, ხოლო ულუქენთის სოფელი - როგორც ქვემო პილარგეთი.

სოფელი ფილარგეთი / ფელარგეთი მდებარეობდა ლაზეთის რეგიონში, რომელიც ანტიკურ პერიოდში კოლხეთის სამეფოს ნაწილი იყო. ოსმალებმა, 1461 წელს ტრაპიზონის იმპერიის გაუქმების შემდეგ, 1547 წელს ეს რეგიონიც სრულად დაიპყრეს. სახელი პილარგეთი ან პელარგეთი არ გვხვდება ოსმალურ ჩანაწერებში. სავარაუდოდ, პირველად ამ სოფლის შესახებ წერილობით ნახსენებია 1917 წელს, ქართველი ენათმეცნიერის იოსებ ყიფშიძის ჩანაწერებში, რომელმაც კვლევითი ექსპედიცია განახორციელა ლაზეთის რეგიონში. სოფელი, რომელსაც ყიფშიძე წერდა როგორც ფილარგეთი, პირველი მსოფლიო ომის დროს რუსების ხელში გადავიდა და ამ დროს რუსული ადმინისტრაციის საზღვრებში იმყოფებოდა. რუსულმა ადმინისტრაციამ სოფელი ასევე დაარეგისტრირა როგორც ფილარგეთი (Пиларгети).

სოფელი ბალიქლი დაარსდა 1956 წელს ფილარგეთის უბნების - ემენიათის, ბაღვასა და ბარდის გაერთიანების შედეგად. მართლაც, 1955 წლის საყოველთაო აღწერისას დარეგისტრირებული იყო ერთი სოფელი სახელწოდებით ფილარგეთი, ხოლო 1960 წლის საყოველთაო აღწერაში ბალიქლი და ულუქენთი უკვე ცალ-ცალკე სოფლებად მოიხსენიეოდაა. 1965 წლის საყოველთაო აღწერის მიხედვით, ბალიქლის სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 549 ადამიანს, რომელთაგან 253 წერა-კითხვის მცოდნე იყო.

## სქოლიო
კატეგორია:არჰავის რაიონის სოფლები
კატეგორია:ლაზური დასახლებები თურქეთში
ჟიკჟიკობა ღამე

**ჟიკჟიკობა ღამე** (მენიპეა ერთ სცენად)  — პიესა, ჟანრობრივად სევდიანი დრამა, დაწერილი 2009-2010 წლებში მიხო მოსულიშვილის მიერ.

## პიესის ეპიგრაფი
ამ პიესას წინ უძღვის ვაჟა-ფშაველას სტრიქონები პოემიდან „ალუდა ქეთელაური“:

## სინოპსისი
პიესა ომის შემდეგ იძულებით მიტოვებულ სოფლებზეა, ომში უსაფლაოდ დაკარგულ მიცვალებულებზე და საქართველოს უახლესი ისტორიის, ოკუპაციის შემდეგ დარჩენილ ტკივილზე.

აღდგომის ღამეს თავისი პაპა-ბებიის სასაფლაოზე, მეუღლისა და დედის თანხლებით მისულ ილიკოს გარდაცვლილი ბებია ოლა და პაპა ილა გამოეცხადებიან.

## შინაარსი
აღდგომის ღამეს, რომელსაც ჟიკჟიკობა ღამეს ეძახიან იქაურები, ილიკო დედამისთან და მეუღლესან ერთად გადის თავისი პაპა-ბებიის სასაფლაოზე. მას ესმის წინაპრების ლაპარაკი, რაც მისთვის ისაა, რასაც სამშობლო ჰქვია.

## პერსონაჟები
* **ოლა** — გარდაცვლილი ბებია. 
* **ილა** — გარდაცვლილი პაპა.
* **ილიკო** — ჯერ ცოცხალი შვილიშვილი.

## დადგმები
* რადიოთეატრი, რეჟისორი ზურაბ კანდელაკი, ხმის ოპერატორი ბაკო ხვიჩია, 2018
* ნოდარ დუმბაძის სახელობის მოზარდ მაყურებელთა თეატრი, რეჟისორი და ინსცენირების ავტორი ეკატერინე კატო შარიქაძე, 2024 წლის 9 მარტი

## გამოცემები
* 2010 წლის 16-24 აპრილი — „ლიტერატურული გაზეთი“, #24, გვერდები 6-7
* 2010 წ. — წიგნში „თითქმის პიკასო და ცოტა ბოსხი, მარჯვნიდან“. ISBN 978-99940-60-87-0

## რესურსები ინტერნეტში
* მიხო მოსულიშვილი "ჟიკჟიკობა ღამე" (რადიოთეატრი)
* „ჟიკჟიკობა ღამე“
* „ჟიკჟიკობა ღამე“ მოზარდ მაყურებელთა თეატრში

## სქოლიო
კატეგორია:მიხო მოსულიშვილის ნაწარმოებები
კატეგორია:2010 წლის პიესები
კატეგორია:ქართული პიესები
კატეგორია:მიხო მოსულიშვილის პიესები
ხრამის დიდი გორა

**ხრამის დიდი გორა** — ადრინდელი სამიწათმოქმედო კულტურის (გვიანი ნეოლითი/ხალკოლითი, ძვ. წ. VI-IV ათასწლეული) გორანამოსახლარი მარნეულის ვაკეზე, სოფელ თაქალოს სამხრეთ-დასავლეთით, მდინარე ხრამის მარჯვენა ნაპირას (მარნეულის მუნიციპალიტეტი). გათხრები დაიწყო 1972 წელს ქვემო ქართლის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (თ. კიღურაძე).
  
ნასახლარი წარმოადგენს ოვალური მოყვანილობის ბორცვს (გათხრებამდე უსახელო იყო). განეკუთვნება შულავერის-შომუთეფეს კულტურის ტიპის დასახლებებს და უდიდესია მარნეულის ჯგუფის თანადროულ ძეგლებს შორის. მისი ფართობი 4,5 ჰა-ს აღემატება, ხოლო სიმაღლე 5 მ-ია. დაფიქსირებულია 9 სამშენებლო ჰორიზონტი. სამშენებლო მასალად გამოყენებული ალიზი სტანდარტულია. რამდენიმე სათავსოს იატაკი ქვემოთ მოგებული იყო ქვებით. № 49 სათავსოს იატაკზე ჭილოფის ანაბეჭდია დადასტურებული. სხვადასხვა ჰორიზონტებზე დადასტურებულია ოვალური მოყვანილობის, ქვები მოგებული სტაციონალური ღია კერა, რომელიც ხშირად ორი კედლის შევხედრის კუთხეშია გამართული. კერამიკული ნაწარმი წარმოდგენილია უხეში, გლუვი და გაპრიალებულზედაპირიანი თიხის ჭურჭლით; ზოგიერთ მათგანში აღმოჩენილია ღვინის უძველესი კვალი. ქვის იარაღებიდან გვხვდება ორმხრივლესილი და სოლისებური ცულებით. აღმოჩენილია ძვლის სადგისები, ლულოვანი ძვლის თოხები და სხვა ნივთები.  საინტერესოა თიხის ანთროპომორფული ქანდაკებები, ყველა მათგანი მრგვალ სკულპტურას წარმოადგენს.

## ლიტერატურა
* თ. კიღურაძე, აღმოსავლეთ ამიერკავკასიის ადრესამიწათმოქმედო კულტურის პერიოდიზაცია, თბილისი, 1976.
* Kiguradze, T. Neolithische Siedlungen von KvemoKartli, Georgien (Materialien zur Allgemeinen und Vergleichenden Archäologie 29). Munich: C. H. Beck, 1986.
* Sagona A. The Archaeology of the Caucasus. From earliest settlements to the Iron Age. New York: Cambridge University Press, 2018. 

## რესურსები ინტერნეტში
## იხილეთ აგრეთვე
* გადაჭრილი გორა
* დანგრეული გორა
* იმირის გორა
* შულავრის გორა

კატეგორია:მარნეულის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
გულერ დუმანი

**გულერ დუმანი** (, დ. 30 ივნისი, 1967) — თურქი ხალხური მუსიკის შემსრულებელი, სიმღერების ავტორი, კომპოზიტორი, წამყვანი და მუსიკის მასწავლებელი. ხალხური მუსიკის ერთ-ერთი ყველაზე გაყიდვადი შემსრულებელი გახდა 1980-იანი წლების დასაწყისიდან გამოშვებული ალბომებით. 

## დისკოგრაფია 
* *Dost Garip* (1980)
* *O Leyli Leyli* (1982)
* *Seher Yeli* (1984)
* *Mevlayı Seversen* (1985)
* *Misafir Geldim* (1987)
* *Nazlı Yara Küskünüm* (1987) 
* *Kulluk Benim Olsun Sultanlık Senin* (1988)
* *Ya Dost* (1988)
* *Buldular Beni* (1990)
* *Duygu Pınarı (Vezrana)* (1991)
* *Gül Yüzlü Sevdiğim* (1992)
* ''Güler Duman '94* (1994)
* *Bu Devran* (1995)
* *Öl Deseydin Ölmez miydim?* (1997)
* *Yolcuyum Bu Dağlarda* (2002)
* *Türküler Dile Geldi* (2009)
* *Yüreğimden Yüreğinize* (2012)
* *Yüreğimden Yüreğinize Sazım* (2017)

## სატელევიზიო გადაცემები
* *Dumanlı Türküler* (2004)
* *Güler Duman ile Telden Dile* (2006)
* *Türkülerin Güler Yüzü* (2007-2008)
* *Türküler Dile Geldi'' (2013-2014)

## რესურსები ინტერნეტში 
* ოფიციალური საიტი 

კატეგორია:დაბადებული 30 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1967
კატეგორია:თურქი კომპოზიტორები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:სტამბოლში დაბადებულები
ედინბურგის უნივერსიტეტი

**ედინბურგის უნივერსიტეტი** — სახელმწიფო უნივერსიტეტი შოტლანდიის დედაქალაქ ედინბურგში. მეექვსე უძველესი უნივერსიტეტი დიდ ბრიტანეთში, რომელიც გაიხსნა 1583 წელს. ის ფლობს ბევრ შენობას ქალაქის ძველ უბანში. სტრუქტურულად, იგი შედგება სამი კოლეჯისგან, მათ შორის 20 სკოლისგან. არის „რასელის“ ჯგუფისა და ევროპის კვლევითი უნივერსიტეტების ლიგის წევრი.

## ისტორია
შოტლანდიის სამეფოს დედაქალაქში უნივერსიტეტის ორგანიზებას ხელმძღვანელობდა რობერტ როლოკი, სენტ-ენდრიუსის კურსდამთავრებული. უნივერსიტეტის დაარსების წესდებას ხელი მოაწერა მეფე ჯეიმს VI-მ 1582 წლის 14 აპრილს.

უნივერსიტეტი აყვავდა განმანათლებლობის ხანაში, როდესაც გამოჩენილი ჰუმანიტარული მეცნიერების დიდი რაოდენობის გამო, ედინბურგს მეტსახელად „ჩრდილოეთის ათენი“ ეწოდა. 

## სტრუქტურა
იურიდიული ფაკულტეტი დაარსდა 1707 წელს, ხელოვნების ფაკულტეტი 1708 წელს, ხოლო მედიცინის ფაკულტეტი 1726 წელს.

1953 წლიდან 2010 წლამდე უნივერსიტეტის კანცლერი იყო ედინბურგის ჰერცოგი ფილიპი, რომელიც 2011 წელს ჩაანაცვლა საკუთარმა ქალიშვილმა ანნამ.

2001 წელს უნივერსიტეტმა გახსნა მეცნიერების, ტექნოლოგიებისა და ინოვაციების შემსწავლელი ინსტიტუტი, რომელიც აერთიანებს საქმიანობას კვლევის, სწავლებისა და ცოდნის გადაცემის სფეროში მეცნიერების, ტექნოლოგიებისა და ინოვაციების სოციალურ და პოლიტიკურ ასპექტებზე.

2002 წელს, რესტრუქტურიზაციის დროს, უნივერსიტეტის ცხრა ფაკულტეტი გადაკეთდა სამ კოლეჯად, ხოლო 22 განყოფილება სკოლებად. 2011 წელს უნივერსიტეტი გაერთიანდა ედინბურგის ხელოვნების კოლეჯთან.

## რესურსები ინტერნეტში
*უნივერსიტეტის ოფიციალური საიტი
*უნივერსიტეტის ისტორია

## სქოლიო
კატეგორია:შოტლანდიის უნივერსიტეტები
კატეგორია:უნივერსიტეტები ანბანის მიხედვით