ლიბიის პირველი სამოქალაქო ომი

{{ინფოდაფა სამხედრო კონფლიქტი 
|კონფლიქტი=ლიბიის სამოქალაქო ომი
|ნაწილი= არაბული გაზაფხული 
|სურათი=
|სათაური= 
|თარიღი= 2011 წლის 17 თებერვალი - 23 ოქტომბერი
|შედეგი= მუამარ კადაფის რეჟიმის დამხობა
|მდებარეობა= ლიბია 
|casus= 
|მხარე1= ლიბიის ეროვნული გარდამავალი საბჭო
* ეროვნულ განმათავისუფლებელი არმია
**თავისუფლი ლიბიის საჰაერო ძალები
* კადაფის მოწინააღმდეგე ტომები

----
გაერთიანებული ერების უსაფრთხოების საბჭოს 1973 წლის რეზოლუციის მხარდამჭერი გაერთიანებული ერების წევრი ქვეყნები:
* 

* 
* 
* 
----
თანმდევი სასაზღვრო კონფლიქტი:
 (ვაზინის ბრძოლა)
|მხარე2=25პქ ლიბიის არაბული ჯამახირია
* ლიბიის არაბული ჯამახირიას შეიარაღებული ძალები
** ლიბიის არმია
** ლიბიის საჰაერო ძალები
** ლიბიის საზღვაო ძალები
* კადაფის მომხრე ტომები
* დაქირავებული მებრძოლები
|მეთაური1= მუსტაფა აბდ-ალ-ჯალილი(ლიბიის ეროვნული გარდამავალი საბჭოს ხელმძღვანელი)
 აბდელ ხაფიზ გოგა(ლიბიის ეროვნული გარდამავალი საბჭოს ხელმძღვანელის მოადგილე)
 მახმუდ ჯიბრილი(ლიბიის ეროვნული გარდამავალი საბჭოს აღმასრულებელი ხელმძღვანელი)
 ხამად ბინ ხალიფა ალ ტანი
 კატარის შეიარაღებული ძალები
----
 ანდერს ფოგ რასმუსენი(ნატოს გენერალური მდივანი)
----

 აბდულა II(იორდანიის მეფე)
 სვერკენ გორანსონი
 ხალიფა იბნ ზაიდ ალ-ჰახაიან(არაბთა გაერთიანებული საამიროების პრეზიდენტი)
|მეთაური2=25პქ მუამარ კადაფი
**მუამარ კადაფის ვაჟები**
**სამხედრო ლიდერები**
|ძალა1= 17,000 აჯანყებულები და მოხალისე
200,000 მოხალისე ომის დასასრულისთვის(NTC estimate)
----
საერთაშორისო ძალები: მრავალრიცხოვანი საჰაერო და საზღვაო ძალები
|ძალა2=  20,000–40,000 ჯარისკაცი და მილიციელი
|დანაკარგები1=5,849-7,241 მოკლული ოპოზიციონერი, 2,716–2,835 დაკარგული
----
 1 იტალიაში მომხდარი საჰაერო შემთხვევის შედეგად დაღუპული მფრინავი 

 3 დატყვევებილი ნიდერლანდელი მეზღვაური (მოგვიანებით გაათავისუფლეს)
|დანაკარგები2= 3,309–4,227 მოკლული,7,000 დატყვევებული
}}
**ლიბიის სამოქალაქო ომი** — შეიარაღებული კონფლიქტი ჩრდილო-აფრიკულ სახელმწიფო ლიბიაში, მუამარ კადაფის მომხრეებსა და ანტისამთავრობო ძალებს შორის.

2011 წლის 15 თებერვალს დაიწყო მშვიდობიანი ანტისამთავრობო გამოსვლები. გამოსვლების საბაბი გახდა ეგვიპტისა და ტუნისის რევოლუციები. პროტესტანტები გამოვიდნენ მუამარ კადაფის მმართველობის წინააღმდეგ, რომელიც 1969 წლიდან დგას ხელისუფლების სათავეში. ასევე მოითხოვდნენ პრემიერ-მინისტრ ბაღდადი მაჰმუდის დაუყოვნებლივ გადადგომას.

სამოქალაქო ომი საბოლოოდ მუამარ კადაფის მკვლელობითა და მისი რეჟიმის დამხობით დასრულდა.

## ქრონიკა 
16 თებერვალს დემონსტრანტებსა და პოლიციას შორის შეტაკებები მოხდა ქვეყნის სიდიდით მეორე ქალაქ ბენღაზიში. ადგილობრივი მედიის ცნობით, საპროტესტო აქცია, რომელიც პოლიციასთან და მთავრობის მომხრეებთან დაპირისპირებაში გადაიზარდა, ადგილობრივი უფლებადამცველის დაპატიმრებას მოჰყვა.

17 თებერვალს ლიბიის ლიდერის, მუამარ კადაფის ასობით მხარდამჭერი შეიკრიბა ტრიპოლიში, რათა წინააღმდეგობა გაეწიათ ინტერნეტით გავრცელებული მოწოდებებისთვის დედაქალაქში ანტი-სამთავრობი, „მრისხანების დღის“ აქციის ჩატარების თაობაზე - რომელიც ეგვიპტესა და ტუნისში მომხდარი ამბოხებებით არის შთაგონებული.

18 თებერვალს მღელვარების მონაწილეებმა დაიკავეს ქვეყნის აღმოსავლეთში მდებარე ქალაქი ელ-ბაიდა.

20 თებერვალს ქალაქ ბენღაზიში, შეტაკებების დროს დაღუპული ადამიანების სამგლოვიარო პროცესიის დროს ქვეყნის უშიშროების ძალებმა პროცესიის მონაწილეებს ცეცხლი გაუხსნეს. შეტაკების შედეგად სულ მცირე ერთი ადამიანი დაიღუპა, ხოლო 14 დაშავდა.

21 თებერვალი – ლიბიის ლიდერის, მუამარ კადაფის შვილმა, საიფ ალ-ისლამ კადაფიმ განაცხადა, რომ ლიბია სამოქალაქო ომის საფრთხის წინაშე დგას. ხელისუფლება უკანასკნელ ტყვიამდე დაიცავს თავს და თუ მოვლენები ქუჩებში არ დასრულდება, ლიბიას ათასობით დაღუპულის დატირება მოუწევსო.  როგორც საინფორმაციო საგენტოები იუწყებიან დედაქალაქ ტრიპოლიში 160 ადამიანია დაღუპული.

22 თებერვალი – ლიბიის ხელისუფლებამ დედაქალაქ ტრიპოლისა და ქვეყნის სხვა ქალაქებში საჰაერო შეტევა განახორციელა დემონსტრანტებზე. გავრცელებული ინფორმაციით დაღუპულია ასობით ადამიანი. ამავე დღეს ლიბიის ორი ავიაგამანადგურებელი გაუფრთხილებლად მალტის ერთ-ერთ აეროდრომზე დაეშვა, მისი პილოტები პოლიტიკურ თავშესაფარს ითხოვენ.

23 თებერვალი – ლიბიის აღმოსავლეთს ოპოზიცია აკონტროლებს. ქვეყნის შინაგან საქმეთა მინისტრი აბდელ ფატაჰ იუნის ალ-აბიდი,  გადადგა და ჯარსა და პოლიციას მოუწოდა აჯანყებულთა მხარეს გადასულიყო.

24 თებერვალი – მუამარ კადაფის მომხრე არმიის ნაწილებმა იერიში მიიტანეს ანტისამთავრობო შეიარაღებულ რაზმებზე ქალაქ მისრათაში, ელ-ზავიაში. კადაფი თავს აფარებს ტრიპოლის.

27 თებერვალი – ანტისამთავრობო გმოსვლების ფონზე ლიბიაში, ქვეყნის ლიდერ მუამარ კადაფის დაპირისპირებულმა მხარეებმა ალტერნატიული მთავრობა შექმნეს, რომელსაც იუსტიციის ექს-მინისტრი მუსტაფა აბდელ-ჯალილი უხელმძღვანელებს. ვრცელდება ასევე ინფორმაცია მესაზღვრების მიერ პოსტების მიტოვებისა და დემონსტრანტებთან შეერთების შესახებ.

29 აგვისტოს - აჯანყებულებმა აიღეს ქალაქი ღადამესი. კდაფის ოჯახის წევრები ალჟირში გაიქცნენ.

22 სექტემბერი - ეროვნულ განმათავისუფლებელმა საბჭომ აიღო საბჰა და იქ ქიმიური იარაღის დიდი საწყობის აღმოჩენის შესახებ გამოაცხადა.

ოქტომბრის შუა რიცხვებში აჯანყებულები აკონტროლებდნენ სურთის უმეეს ნაწილს და მიდიოდა ქალაქის ცენტრისთვის ბრძოლა სადაც კადაფის მოხრეთა დდი ძალები იყო გამაგრებული. 20 ოქტომბერს აჯანყებულები მთლიან ქალაქს აკონტროლებდნენ და გამოაცხადეს რომ კადაფი მოკლეს.

## იხილეთ აგრეთვე 
*სამოქალაქო ომების სია
*ტუნისის რევოლუცია (2010-2011)
*არაბული სამყაროს საპროტესო აქციები (2010-2011)

## ლიტერატურა 
*
*
*
*
*

## სქოლიო 
კატეგორია:2011 წლის კონფლიქტები
კატეგორია:ლიბიის ისტორია
კატეგორია:სამოქალაქო ომები
კატეგორია:XXI საუკუნის ომები