წმინდა პავლეს კუნძული

წმინდა პავლეს კუნძული (მალტ. ''Il-Gżejjer ta' San Pawl'') — ასევე ცნობილი როგორც სელმუნეტი. ის არის პატარა კუნძული სელმუნთან მალტის მთავარი კუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. წმინდა პავლეს კუნძული ორად იტო გაყოფილი არაღრმა ისტმუსის მიერ და ამიტომ მას მრავლობითი რიცხვში ზოგჯერ წმინდა პავლეს კუნძულებს უწოდებენ. წმინდა პავლეს კუნძული მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ დაუსახლებელი იყო და ის მალტაზე სიდიდით მეორე დაუსახლებელი კუნძულია, რომლის ფართობია 0,1 კვადრატული კილომეტრი.

## ისტორია 
მინი|წმინდა პავლეს კუნძულის ხედი 1861 წელს
მინი|Ta 'Bajdafin Farmhouse-ის მოდელი, ბუნების ისტორიის ეროვნულ მუზეუმში
მარცხნივ|მინი|კლდეები მთავარი კუნძულის ჩრდილოეთ მხარეს.
მოციქულთა საქმეები მოგვითხრობს იმაზე, თუ როგორ გამოირიყა პავლე მოციქული კუნძულზე გემის ჩაძირვის შემდეგ, რომელიც 28-ე თავში წერია. ტრადიციულად, წმინდა პავლეს ყურე და წმინდა პავლეს კუნძული განისაზღვრება, როგორც ამ გემის ჩაძირვის ადგილი. ამასთან, ჩრდილო აღდგომის გავრცელებული ქარების და ბიბლიაში ნახსენები ქვიშიანი სანაპიროს გათვალისწინებით, სავარაუდოდ, გემის ჩაძირვა იმ ადგილას, რომელიც ცნობილია როგორც il Munxar, რომელსაც წყალქვეშა რიფი აქვს და ქვიშიანი პლაჟი სამხრეთ თომას ყურესთან, სამხრეთ-აღმოსავლეთში. 

1575 წლამდე კუნძულები შედიოდა სალომონის ოჯახის საკუთრებაში, რომელიც ფლობდა ახლომდებარე მიწას მელიეჰაში, რომელსაც ასევე ერქვა სელმუნი; კუნძულები მოიხსენიებოდა, როგორც ისოლა სალომონე და იზოლა სალომონტო, რომელთაც მალტელები განმარტავდნენ, როგორც სელმუნს და სელმუნეტს. სხვა რუკებზე კუნძულები მოიხსენიებოდა როგორც სელმუნის კუნძულები და სელმუნის კუნძულები. 1576 წელს მარკო დი მარიას მალტის სანაპიროზე ბარბარი კორსორები მისდევდნენ. მან თავისი ხომალდი გაიყვანა ვიწრო არხით წმინდა პავლეს კუნძულსა და მალტას შორის, მაგრამ როდესაც მეკობრეები მას გაჰყვნენ, ისინი დაეყრნენ და ტყვედ ჩავარდნენ. ამის შედეგად, დიდოსტატმა ჟან დე ლა კასირემ წმინდა პავლეს კუნძულები მისცა დი მარიას და კუნძულებს ტალ-ბარბა მარკუ ეწოდა. 

მარკოს გარდაცვალების შემდეგ, კუნძული მის ოჯახს გადაეცა. ეს ჯერ მის ვაჟს ჯოვანი დე მარიას გადაეცა, შემდეგ კი მარკოს ძმისშვილს, რომელიც გიავანის ვაჟი იყო, რომელსაც ნარდუჩიო დე მარია ერქვა. ნარდუჩიო გარდაიცვალა ზღვაში ოსმალეთის წინააღმდეგ ბრძოლაში. შემდეგ კუნძული გადაეცა ეკლესიას, როგორც ორდენის მფლობელობაში მყოფს. 1649 წლის შემდეგ კუნძულზე კოშკი ააშენა დიდმა ოსტატმა ჯოვანი პაოლო ლასკარისმა. კოშკი ხელშეკრულების ნაწილი იყო კუნძულის სანაცვლოდ Casa della Giornata-სთან (ამჟამად სამეფო ოპერის თეატრი) ვალეტაში, რომელიც ეკუთვნოდა მიშელ დე თორელასს. 1844 წელს კუნძულზე აღმართეს წმინდა პავლეს ცნობილი ქანდაკება. იგი გამოძერწეს სეგისმონდო დიმეხმა ვალეტადან და სალვატორე დიმეხმა ლიჟიდან. ქანდაკება ოფიციალურად გაიხსნა და აკურთხეს 1845 წლის 21 სექტემბერს. 2014 წელს და 2015 წელს.

1930-იან წლებამდე კუნძულზე ცხოვრობდა ფერმერი ვინჩენცო ბორგი, მეტსახელად ტა 'ბაჯდაფინი, რომელიც დიდოსტატი ლასკარისის მიერ აშენებულ კოშკში იყო. ბორგმა მიატოვა საცხოვრებელი სახლი და მინდვრები კუნძულზე, მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე. კოშკი იყო სამპალატიანი კონსტრუქცია, რომლის ქვედა დონეზე მძიმედ კონსტრუქციული კედელი იყო. იგი აშენდა ლასკარისის სხვა კოშკების მსგავსად. მას შემდეგ, რაც იგი მიტოვებულ იქნა, ზედა ოთახი ჩამოინგრა.

პაპი იოანე პავლე II კუნძულს ეწვია მალტაში 1990 წელს ვიზიტის დროს. იმავე წელს, წმინდა პავლეს კუნძულის მახლობლად ჩაიძირა ქანდაკება სახელად კრისტუ ტალ-ბანარა. 10 წლის შემდეგ ქანდაკება წმინდა პავლეს ყურიდან ყავრას წერტილში გადაიტანეს წყალში ხილვადობის გაუარესების და ადგილზე მყვინთავების შემცირების გამო.

## რესურსები ინტერნეტში 
* წმინდა პავლეს კუნძულის ფოტოები მალტაზე Vista.nett 

## სქოლიო 
კატეგორია:მალტის კუნძულები
კატეგორია:კუნძულების გეოგრაფია