open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
დევლეთ I გირეი

**დევლეთ I გირეი** (‎;  დ. 1512 — გ. 1577, ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო) — ყირიმის ხანი 1551–1577 წლებში, მუბარექ გირეის ვაჟი, მენლი I გირეის შვილიშვილი, ოსმალეთის სულთნის, სულეიმან I-ის ბიძაშვილი დედის მხრიდან.

## ბიოგრაფია
დევლეთი აღიზარდა სტამბოლში. მამამისი, მუბარექ გირეი დაიღუპა ოსმალებსა და მამლუქებს შორის გამართულ ბრძოლაში, 1517 წელს. მისი მამიდა, აიშე ჰაფსა სულთანი იყო სელიმ I-ის ცოლი და სულეიმან I-ის დედა.

დევლეთ გირეი ყირიმის ტახტის მემკვიდრედ არ განიხილებოდა, მაგრამ სარგებლობდა სულთანთან კარგი ურთიერთობით. 1551 წელს ოსმალების დახმარებით ბიძამისი, საჰიბ I გირეი გადააყენა და თავად გახდა ყირიმის ხანი. 26 წლიანი მმართველობის პერიოდში არაერთხელ გაძარცვა, დაარბია და გადაწვა რუსეთის სამეფოს ქალაქები.

1552 და 1556 წლებში რუსეთის ცარმა, ივანე მრისხანემ ყაზანისა და ასტრახანის სახანოები დაიპყრო და გირეის დინასტიის წევრები განდევნა რუსეთიდან. საპასუხოდ, დევლეთ გირეიმ ალყა შემოარტყა კიევს. მართალია მან ქალაქის აღება ვერ მოახერხა, მაგრამ დიდი ზარალი მიაყენა სლავებს და მთლიანად რუსეთის სამეფოს.

მონაწილეობა მიიღო რუსეთ-ოსმალეთის 1568-1570 წლების ომში, რომლის მსვლელობის დროსაც მდინარე თერგი დაიკავა და რუსები აიძულა თავიანთი პორტი გაენადგურებინათ. 1571 წელს 45 000 კაციანი რაზმით ჩრდილოეთით დაიძრა, მოსკოვს შეუტია, გაძარცვა და დაარბია ქალაქი. თუმცა რუსეთში მისი გამანადგურებელი მარბიელი ლაშქრობები საბოლოოდ წარუმატებელი აღმოჩნდა. 1572 წელს, მოლოდის ბრძოლაში ყირიმელი თათრების 27 000 კაციანი არმია გაანადგურა 6000-მა რუსმა ჯარისკაცმა.

დევლეთ გირეის მმართველობა გამოირჩეოდა ხშირი აჯანყებებითა და ტახტისათვის გაჩაღებული ბრძოლებით, რომელთა ჩასახშობად უსასტიკეს მეთოდებს მიმართავდა. მიუეხადავად იმისა, რომ მისი ლაშქრობები არც თუ ისე წარმატებული იყო, მან მაინც მოახერხა მცირე ხნით სახანოზე სრული კონტროლის დამყარება. 1573-1576 წლებში მან საკუთარი ნათესავები სიკვდილით დასაჯა და კალგად (მემკვიდრედ) უფროსი ვაჟი, მეჰმედ II გირეი დაასახელა.

გარდაიცვალა 1577 წელს, 65 წლის ასაკში, ბახჩისარაიში. დევლეთ გირეის შემდეგ ყირიმის სახანო საგრძნობლად დაასუსტა მის შვილებს შორის გამართულმა ომებმა. დევლეთის 5 ვაჟი გახდა ყირიმის ხანი: მეჰმედ II გირეი 1577-1584 წ.წ, ისლამ II გირეი 1584-1588 წ.წ, გაზი II გირეი 1588-1596 და 1597-1607, ფეთიჰ I გირეი 1596-1597 და სელამეთ I გირეი 1608-1610 წლებში.

## იხილეთ აგრეთვე
* ყირიმის სახანო
* გირეის დინასტია
* ყირიმის ხანების სია

## ლიტერატურა
* Büyük Osmanlı Tarihi, Hammer, Üçdal Neşriyat, III. Cilt s. 598

კატეგორია:გირეის დინასტია
კატეგორია:ყირიმის ხანები
კატეგორია:ყირიმის სახანო
კატეგორია:დაბადებული 1512
კატეგორია:გარდაცვლილი 1577
Joanne (ალბომი)

***Joanne*** —  ამერიკელი პოპ-მომღერალ ლედი გაგას მეხუთე სტუდიური ალბომი. იგი გამოიცა 2016 წლის 21 ოქტომბერს ლეიბლზე Interscope Records და არის გაგას პირველი სოლო პოპ-ალბომი 2013 წლის *ARTPOP*-ის შემდგომ. გაგამ ჩანაწერზე ითანამშრომლა რამდენიმე პროდიუსერთან. მათ შორის არიან მარკ რონსონი, ჯეფ ბასკერი, BloodPop, ბეკი, RedOne და სხვა. ალბომში ძირითადად შესულია სოფტ როკის და საცეკვაო პოპის სტილის სიმღერები, რითიც ხაზი ესმევა მომღერლის ვოკალურ შესაძლებლობებს, განსხვავებით წინა ალბომისგან. ლირიკული თვალსაზრისით ალბომის მთავარი თემაა ოჯახი და ცხოვრებისეული ემოციები. ჩანაწერზე დიდი ზეგავლენა იქონია გაგას გარდაცვლილმა მამიდამ ჯოან სტეფანი ჯერმანოტამ, რომლის სახელიც ჰქვია ალბომს.

კომერციული თვალსაზრისით ჩანაწერი გახდა გაგას რიგით მეოთხე ალბომი, რომელმაც დაიკავა პირველი პოზიცია ამერიკის შეერთებული შტატების ჩარტში. მან აგრეთვე პირველი პოზიცია არგენტინის, ბრაზილიის, მექსიკის, ტაილანდის, იაპონიის და კორეის ჩარტბეში. ხოლო შევიდა თხუთმეტზე მეტი ქვეყნის ტოპ ათეულში, მათ შორის დიდ ბრიტანეთში. ალბომის მხარდასაჭერად გამოიცა სამი სინგლი — „Perfect Illusion“, „Million Reasons“ და „Joanne“. პირველი სინგლი გამოიცა 2015 წლის 9 სექტემბერს და დაიკავა პირველი ადგილი ესპანეთის და საფრანგეთის ჩარტებში, ხოლო მეორე სინგლი გამოიცა იმავე წლის 8 ნოემბერს და დაიკავა ნომერ მეოთხე პოზიცია ამერიკის შეერთებული შტატების ჩარტში. 2017 წლის აგვისტოში ალბომის მხარდასაჭერად გაგამ დაიწყო მსოფლიო ტურნე Joanne World Tour, რომელიც დასრულდა 2018 წლის თებერვალში.

გრემის რიგით მე-60-ე ყოველწლიურ დაჯილდოებაზე ალბომი წარდგენილი იქნა საუკეთესო პოპ ვოკალური ალბომის ნომინაციაში.

## სინგლები 
## სიმღერების სია 
**შენიშვნები**
* – აღნიშნავს თანაპროდიუსერს.

## ჩარტები 
### ყოველკვირეული ჩარტი 
### წლის შემაჯამებელი ჩარტი 
## სერტიფიცირებები
!scope="row"|მსოფლიო (IFPI)
|
|1,000,000

|-

## გამოცემების ისტორია 
## რესურსები ინტერნეტში 
*Lady Gaga / Joanne  ლედი გაგას ოფიციალურ ვებ-გვერდზე
*

## სქოლიო 

კატეგორია:ალბომები RedOne-ს პროდიუსერობით
კატეგორია:2016 წლის ალბომები
კატეგორია:ლედი გაგას ალბომები
კატეგორია:ალბომები ჯოშ ჰომის პროდიუსერობით
კატეგორია:ალბომები კევინ პარკერის პროდიუსერობით
კატეგორია:ალბომები მარკ რონსონის პროდიუსერობით
კატეგორია:Interscope Records-ის ალბომები
ლაქი (მრავალმნიშვნელოვანი)

**ლაქი** შეიძლება აღნიშნავდეს:
*ლაქი — ორგანულ გამხსნელებში აფსკწარმომქმნელ ნივთიერებათა გახსნის შედეგად მიღებული მასა
* ლაქი  — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში
*ლაქი  — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში
*ლაქი  — სოფელი აზერბაიჯანში, სამუხის რაიონში
*ლაქი  — სოფელი აზერბაიჯანში, უჯარის რაიონში
როჟერ სალერნოელი

**როჟერ სალერნოელი** (; ), ასევე ცნობილია, როგორც **როჟერ ანტიოქელი** ან **როჟერ დე პრინციპატო** (გ. 28 ივნისი, 1119)— ანტიოქიის რეგენტი 1112-1119 წლებში. იგი იყო რიჩარდ სალერნოელის ვაჟი. ტანკრედ გალილეელი იყო მისი ახლო ნათესავი და ისინი ორივენი მეთაურობდნენ პირველი ჯვაროსნულ ლაშქრობას. როჟერი ანტიოქიის რეგენტი ტანკრედის გარდაცვალების შემდეგ გახდა, როდესაც კანონიერი მემკვიდრე ბოემონდ II ჯერ ბავშვი იყო. ტანკრედის მსგავსად როჟერიც მუდმივ ომებში იყო მუსლიმ მეზობლებთან, როგორიც იყო ალეპო. 1114 წლის მიწისძვრამ გაანადგურა სამთავროში არსებული ბევრი საფორტიფიკაციო ნაგებობა, მაგრამ როჟერმა ისინი ძირეულად აღადგინა, განსაკუთრებით კი საზღვრებთან.

როჟერმა ბურსუქ ბინ ბურსუქი დაამარცხა სარმინის ბრძოლაში 1115 წელს. 1118 წელს ჟოსლინ I და როჟერი ალეპოსთვის დიდ საფრთხედ იქცნენ, ამიტომაც ქალაქმა კავშირი დაამყარა ართუქიდებთან. 1119 წელს ილ-ღაზი შეიჭრა ანტიოქიის სამთავროში. პატრიარქის რჩევით როჟერი არ დაელოდა იერუსალიმიდან და ტრიპოლიდან მომავალ დამხმარე ჯარებს. იგი შეებრძოლა მუსლიმებს სარმადის ბრძოლაში და დამარცხდა. ამ ბრძოლაში დაიღუპა არმიის უდიდესი ნაწილი და თვითონ როჟერიც. ილ-ღაზის არმიამ დაიწყო სამთავროს აწიოკება და ძარცვა. ანტიოქიის რეგენტი ბალდუინ II გახდა.

## ლიტერატურა
* Виймар П. Крестовые походы / Пер. с фр. Д. А. Журавлевой. — СПб.: АСТ; Евразия, 2006. — 384 с. — (Историческая библиотека). — 5000 экз. — ISBN 5-8071-0192-8.

## სქოლიო
კატეგორია:ანტიოქიის რეგენტები
კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1119
კატეგორია:დაბადების წელი უცნობია
მუნდომარი

**მუნდომარი** (კატ. — ზღვის ცხოველებისა და ეგზოტიკური ფრინველების პარკის კოსტა-ბლანკას სამხრეთ სანაპიროზე.  მდებარეობს ქალაქ ბენიდორმში, (ალიკანტეს პროვინცია, ესპანეთი)

ის წარმოადგენს ზღვის ცხოველთა ერთ-ერთ ყველაზე დიდი პარკს ესპანეთში. მდებარეობს აკვაპარკ აკვალანდიას გვერდით. 

მუნდომარი გაიხსნა 1996 წელს. აქ ტარდება ზღვის ლომების, დელფინების, პინგვინების შოუები. შესაძლებელია სურიკატების, კუების, პოლარული ბუების, არაჩვეულებრივი ფლამინგოების, აგრეთვე, მრავალფეროვანი ფერადი თუთიყუშების და სხვა ფრინველთა ნახვა. 

ზღვის ცხოველთა საცხოვრებელ ზონაში შესაძლებელია წყალქვეშა სამყაროს ნახვა. მუნდომარის პარკის ტერიტორიაზე განლაგებულია რესტორნები, ბარები, მაღაზიები, მომსახურების სხვადასხვა სერვისები. 

მუნდომარი განლაგებულია დაახლოებით 60 000 მ²-ზე და, აგრეთვე. გააჩნია 50 000 მ². უფასო ავტოსადგომი. 

აქ მისულმა დამთვალიერებელმა აუცილებლად უნდა ნახოს თავისი სილამაზითა და სირთულით მთელს მსოფლიოში ერთადერთი საბალეტო სპექტაკლი დელფინების მონაწილეობით. მასში მონაწილეობენ, აგრეთვე, ესპანეთის მოცურავეთა ოლიმპიური ნაკრები.

პარკი დამთვალიერებელთათვის, როგორც წესი, ღიაა თებერვლიდან დეკემბრამდე პერიოდში.
## გალერეა

MundoMar Benidorm (15195874020).jpg|
MundoMar Benidorm (15195961198).jpg|
MundoMar Benidorm (15196048297).jpg|
MundoMar Benidorm (15196049667).jpg|
MundoMar Benidorm (15379376351).jpg|
MundoMar Benidorm (15379377511).jpg|
MundoMar Benidorm (15382242022).jpg|
MundoMar Benidorm (15382242782).jpg
MundoMar Benidorm (15379378071).jpg

## რესურსები ინტერნეტში
*მუნდომარის ოფიციალური ვებ-გვერდი
*მუნდომარის ცხოველთა პარკი
კატეგორია:ესპანეთი
კატეგორია:ესპანეთის პარკები
კატეგორია:აკვაპარკები
კატეგორია:ტურიზმი
კატეგორია:ესპანეთის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:ზოოპარკები
ცისარენკოს სახლი

**ცისარენკოს სახლი** () — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1810 წელს. შენობა ისტორიულად ითვლება, რადგან მას ხშირად სტუმრობდა მწერალი ანტონ ჩეხოვი. სახლი 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. 

მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 55.

## ისტორია 
ტაგანროგის პირველი სამოქალაქო ქალაქისთავი იყო ტიხონ ცისარენკო, რომელიც აირჩიეს 1786 წელს. სწორედ მან ააშენა სახლი ბერძნების ქუჩა 55-ში 1810 წელს. 1826 წელს ქალაქის სამშენებლო კომიტეტმა ცისარენკოსაგან იყიდა სახლი, რათა მასში განეთავსებინა არქივი, სასამართლო და ქალქისთავის ადმინისტრაცია. წყაროებში ასევე მოიხსენიება ტაგანროგის მემკვიდრეობით საპატიო მოქალაქე ივანე ცისარენკო - სავარაუდოდ ტიხონ ცისარენკოს შვილი, რომელიც აქტიურად მონაწილეობდა ალექსანდრე I-ის დასახვედრად გამართული ღონისძიებების შესრულებაში. 1831 წელს იგი იყო პირველი ექვსადგილიანი საკრებულოს წევრი. ითვლებოდა მესამე გილდიის ვაჭრად და ვაჭრობდა რკინის საქონლით. მას ჰყავდა სამი ბიჭი და ერთი გოგო. წყაროებში ასევე მოხსენიება ტიხონ ცისარენკოს შვილიშვილი პეტრე ივანეს ძე ცისარენკო, რომელიც 1852 წელს დაქორწინდა ვაჭრის შვილ ალექსანდრა სიმაჩევაზე.

თავდაპირველად ცისარენკოს სახლის გამოსყიდვა აუცილებელი გახდა, რადგან ქალაქში მოემგზავრებოდნენ სამეფო ოჯახის წევრები. დედოფალმა ელისაბედ ალექსის ასულმა სახლი იყიდა და მეუღლესთან ერთად დარჩა მასში. ცისარენკოს სახლის ღირებულება იყო 49 000 რუბლი. 1844-1854 წლებში სახლსი ცხოვრობდა გენერალ-მაიორი ალექსანდრე ლივენი. 

1873 წლიდან 1907 წლამდე სახლში განთავსებული იყო ქალაქის მთავრობა და ქალაქის ბანკი. 1874 წელს სახლის ქვედა სართულზე გაიხსნა ვაშჩინენკოს ბიბლიოთეკა. 1876 წელს სახლის ერთ-ერთ ოთახში გაიხსნა საზოგადოებრივი ბიბლიოტეკა, რომელსაც გიმნაზიაში სწავლისას ხშირად სტუმრობდა მწერალი ანტონ ჩეხოვი და ისტორიკოსი პავლე ფილევსკი. 1877 წელს ბიბლიოთეკა გადავიდა დაშკევიჩის სახლში. 

1907-1909 წლებში შენობაში მდებარეობდა საზოგადოებრივი ბანკი. 1903 წელს სახლის ნაწილში გადავიდა იანოვიჩის გიმნაზია.

1914-1917 წლებში შენობაში განთავსებული იყო ქირურგიული ლაზარეთი № 4. 1992 წლიდან სახლს იცავს კანონი, როგორც კულტურულ მემკვიდრეობას აგებულია მაღალ ცოკოლზე ადრეული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში.

## სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
შიმანოვსკის სახლი

**შიმანოვსკის  სახლი** () — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1850 წელს. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში სახლი იმყოფებოდა სიჩევების კუთვნილებაში.

მისამართი: ტაგანროგი, ფრუნზეს ქუჩა № 31 და იტალიის შესახვევი № 16. ორმაგი მისამართი გამოწვეულია იმით, რომ სახლი მდებარეობს ორი ქუჩის გადაკვეთაზე, კუთხეში.

## ისტორია 
ერთსართულიანი მცირე ზომის სახლი აგებულია 1850 წელს მოდერნის არქიტექტურულ სტილშიდა მდებარეობს ფრუნზეს ქუჩისა და იტალიის შესახვევის გადაკვეთაზე. 1870  წლიდან 1900 წლამდე სახლი ეკუთვნოდა სიჩევების ვაჭართა ოჯახს. 1870-იან წლებში სახლის მფლობელი იყო მირონ სიჩევი, 1880-იან წლებში — მიხეილ სიჩევი, ხოლო XIX საუკუნის ბოლოდან 1910 წლამდე შენობა ეკუთვნოდა აკიმ სიჩევს. აკიმ სიჩევი 1890 წელს აირჩიეს საკრებულოს ხმოსან წევრად, ასევე იყო ქალაქის საპატიო მოქალაქე. 

1910 წელს ბაღი, სახლი და ეზოს მეურნეობა შეისყიდა ქალური დაავადებების მაღალკვალიფიციურმა ექიმმა ვლადიმირ შიმანოვსკიმ, ვისი გვარის მიხედვითაც შემორჩა ისტორიას აღნიშნული შენობა. ექიმი შიიმანოვსკი ეწეოდა აქტიურ საზოგადოებრივ მოღვაწეობას.

1920-იან წლებში ექიმმა შიმანოვსკიმ სახლის ნაწილი დაკარგა. 1920 წლიდან 1922 წლამდე სახლში ცხოვრობდა საბჭოთა სამხედრო მეთაური ეფიმ შადენკო. ამის შესახებ მოგვითხრობს მემორიალური დაფა, რომელიც დაკიდებულია შენობის ფასადზე. 1940-იან წლებში სახლში ცხოვრობდა მწერალი ვლადიმირ ოვეჩკინი და მხატვარი ნოსკოვი. 1953 წლამდე შიმანოვცკის სახლში ცხოვრობდა ილია აკოფოვი, 1956 წლის აპრილიდან 1966 წლის მარტამდე — ე. პასტუშენკო. 1966 წლის ზაფხულში შენობაში დასახლდა სახელმწიფო ავტო-ინსპექციის ხელმძღვანელი მ. ალტუხოვი და იგი აქ ცხოვრობდა 1970-იანი წლების დასასრულამდე. 1980-იან წლებში სახლი ეკავა ქალაქის კომიტეტის სოფლის მეურნეობის განყოფილების ხელმძღვანელს დ. ლევჩენკოს. 

ამჟამად ფრუნზეს ქუჩის მხარეს მდებარე სახლში განთავსებულია ბინების გაცვლა-გაყიდვის კანტორა.

## სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
იორდანოვის სახლი

**იორდანოვის სახლი** () — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის დასაწყისში. შენობა 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. 

მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 46.

## ისტორია 
კუთხის ორსართულიანი სახლი ბერძნების ქუჩისა და უსპენსკის შესახვევის გადაკვეთაზე, ააგეს XIX საუკუნის დასაწყისში. ცნობილია იმ მოქალაქეების სახელები, რომლებიც შენობას ფლობდნენ XIX საუკუნის მეორე ნახევრიდან. 1870 წლიდან სახლი ეკუთვნოდა მესამე გილდიის ვაჭარ თედორე იორდანოვს. იორდანოვი ტაგანროგში დასახლდა 1820-იან წლებში, ფლობდა მაკარონის ორ ფაბრიკას, დაკავებული იყო სასურსათო საქონლის ვაჭრობით. 1843 წელს თედორე იორდანოვი დაქორწინდა ვაჭარ ლიცინის 17 წლის ახალგაზრდა ქალიშვილ სოფიაზე. 1850 წელს სოფია გარდაიცვალა. ტაგანროგის მართლმადიდებლურ სასაფლაოზე შემორჩენილია მისი ძეგლი, რომელიც დამზადებულია გრანიტის ვარდისფერი ბლიკისაგან და აქვს ეპიტაფია. მეორე ცოლთან ოლგა პავლეს ასულთAნ შეეძინა ხუთი შვილი:  სოფია (1853), პეტრე (1855), მარია (1856), პავლე (1858) და პანტელეიმონი (1862). 

თავის დროზე თედორე შედიოდა ტაგანროგის პორტის მშენებლობის კომისიაში. იგი გარდაიცვალა 1872 წელს. მისი სახლი გადავიდა მისი მეორე ცოლის ოლგა ივანეს ასულის მფლობელობაში. მოგვიანებით 1925 წლამდე სახლს ფლობდნენ მათი შვილები. 1890-1891 წლებში სახლში მუშაობდა ნ. ჩუბენკოს მაკარონის ფაბრიკა. 

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. 1918 წლიდან აქ გახსნილია მეზღვაურთა კლუბი. ამჟამად ეს არის საცხოვრებელი სახლი.

## აღწერა 
სახლი მდებარეობს ბერძნების ქუჩისა და დობროლიუბოვის აღმართის გადაკვეთაზე. იგი აგურითაა ნაგები. ფასადზე შვიი ფანჯარა აქვს. მთავარი შესასვლელი შენობის მარცხენა მხარესაა. 

შენობა შეღებილია ყვითლად. ზოგიერთი არქიტექტურული დეტალი კი თეთრად.

## ლიტერატურა
* Энциклопедия Таганрога. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0.
* Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0.

## რესურსები ინტერნეტში
* Дом Йорданова 

## სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
Tony Bennett and Lady Gaga: Cheek to Cheek Live!

**Tony Bennett and Lady Gaga: Cheek to Cheek Live!** — ამერიკელ ჯაზ მომღერალ ტონი ბენეტის და ასევე ამერიკელ პოპ მომღერალ ლედი გაგას ერთობლივი სპეციალური სატელევიზიო კონცერტი მათი ერთობლივი ჯაზის სტანდარტების ალბომის *Cheek to Cheek* (2014) მხარდასაჭერად. კონცერტი ჩაიწერა 2014 წლის 28 ივლისს ნიუ-იორკში ლინკოლნის ცენტრის როუზის თეატრში, ხოლო მისი ტელე პრემიერა PBS-ის ეთერში შედგა იმავე წლის 24 ოქტომბერს, ალბომის გამოცემიდან ერთი თვის შემდგომ. კონცერტის ჩაწერას ესწრებოდნენ მოწვეული სტუმბრები და ნიუ-ირკის მუსიკალური სკოლების სტუდენტები. გაგას და ტონის სცენაზე შეუერთდა 39 კაციანი ორკესტრი და მეგობრები. კონცერტისათვის კოსტუმები შექმნა რობერტო კავალიმ, ვალენტინომ, მაიკლ კოსტელომ და სხვა. პრემია ემის რიგით 67-ე დაჯილდოებაზე კონცერტმა მიიღო ნომინაცია საუკეთესო გასართობი სპეციალური შოუსთვის.

გაგამ და ტონიმ კონცერტზე შეარულეს 19 სიმღერა, მათ შორის ალბომის პირველი ორი სინგლი — Anything Goes და I Can't Give You Anything but Love. ელექტრონული ტექნიკის კომაპნია LG Electronics-ის სპონსორობით შოუ ჩაიწერა უმაღლესი 4k რეზოლუციით, მოგვიანებით აშშ-ის მასშტაბით კონცერტის ჩვენება მოხდა LG-ს ყველა მაღაზიათა ქსელში. 2015 წლის 20 იანვარს გამოიცა კონცერტის DVD და Blu-ray ვერსიები, სადაც ბონუსის სახით დამატებული იყო რამდენიმე სიმღერა, რომლებიც ამოღებული იქნა ფილმის სატელევიზიო ვერსიიდან. DVD ვერსიამ აშშ-ის ბილბორდის მუსიკალური ვიდოების ჩარტში დაიკავა პირველი პოზიცია. შოუმ კრიტიკოსების მხრიდან დაიმსახურა დადებითი შეფასებები, განსაკუთრებით კი აღნიშნეს გაგას და ტონის ვოკალი. სიმღერა Bang Bang (My Baby Shot Me Down) საკონცერტო ჩანაწერი შესულია ალბომ *Cheek to Cheek*-ის iTunes-ის გამოცემაში.

## სიმღერების სია 
### ჩარტები
;ყოველკვირეული ჩარტები

;წლის საბოლოო ჩარტები

## რესურსები ინტერნეტში 
*

## სქოლიო 
კატეგორია:2014 წლის სპეციალური სატელევიზიო გადაცემები
კატეგორია:2014 წლის ვიდეო ალბომები
კატეგორია:ლედი გაგას ვიდეო ალბომები
კატეგორია:საკონცერტო ვიდეო ალბომები
კატეგორია:Interscope Records-ის ვიდეო ალბომები
კატეგორია:საკონცერტო ფილმები
კატეგორია:ვიდეო ალბომები შემსრულებლის მიხედვით
კატეგორია:ლედი გაგას საკონცერტო ალბომები
კატეგორია:2014 წლის საკონცერტო ალბომები
სიყვარული და სხვა კატასტროფები

**სიყვარული და სხვა კატასტროფები** () — 2006 წლის დრამა, კომედია, რომანტიკული ჟანრის ფილმი, რომლის რეჟისორია ალეკ კეშიშიანი.

## აღწერა
ემილი ზედმეტსახელად „ჯექსი“ რედაქტორის ასისტენტია ბრიტანულ „Vogue“-ში. ნელ-ნელა მის ირგვლივ გროვდება მეგობრების წრე, რომელშიც ის ემას სახით გამოდის ჯეინ ოსტინის რომანიდან, რომელიც მათ პირადი ცხოვრების აწყობას ეხმარება და რჩევებს აძლევს თავის სიყვარულის ობიექტებთან დაკავშირებით. ჯეკი ბინას პიტერთან ყოფს, რომელსაც აქტიურად ეხმარება თავისი სიყვარულის პოვნაში. პიტერი — ცისფერია.

## მსახიობები
* ბრიტანი მერფი
* მეთიუ რიზი
* სანტიაგო კაბრერი
* სამანტა ბლუმი
* ქატრინ ტეიტი

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

კატეგორია:ამერიკული ფილმები
Arp 271

**Arp 271** — მსგავსი ზომის ურთიერთქმედი გალაქტიკების — **NGC 5426-სა** და **NGC 5427-ის** წყვილი. გაურკვეველია, შეეჯახებიან თუ არა ეს გალაქტიკები თანდათანობით ერთმანეთს. მათი ურთიერთქმედება უკვე ათობით მილიონი წელია გრძელდება; გალაქტიკებს შორის მიმდინარე საერთო გრავიტაციული მიზიდულობის შედეგად, წარმოიქმნა მრავალი ახალი ვარსკვლავი, რომლებიც მათ შორის დამაკავშირებელი ხიდივით განლაგდა. Arp 271 დედამიწიდან 127 მილიონი სინათლის წლის მოშორებით მდებარეობს და განფენილია 130 000 სინათლის წლის მანძილზე. 1785 წელს აღმოაჩინა ბრიტანელმა ასტრონომმა უილიამ ჰერშელმა. ასტრონომთა ვარაუდით,
 დაახლოებით 3,75 მილიარდი წლის შემდეგ, მსგასვი შეჯახება დაიწყება ჩვენს გალაქტიკა ირმის ნახტომსა და ანდრომედას გალაქტიკას შორისაც, რომელიც ამჟამად ჩვენგან 2,6 მილიონი სინათლის წლის მანძილზე მდებარეობს.

## რესურსები ინტერნეტში
* Simbad: Arp 271
* Arp 271 — Galaxies Drawn Together, ESO picture of the week.

## სქოლიო
კატეგორია:ურთიერთქმედი გალაქტიკები
ლეშუკოვაიას სახლი

**ლეშუკოვაიას სახლი** () — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია რუსული პროვიმციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. 

მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, კომკავშირის ბულვარი  № 37.

## ისტორია 
1860-იან წლებში სახლის მფლობელად ითვლებოდა ბარონი კარლ რეიკინგი. შემდეგი მფლობელი იყო იტალიის მოქალაქე პეტრ დე როსი. მას მეუღლესთან, ტერეზა ნიკოლოზის ასულთან 1873 წელს შეეძIნა ქალიშვილი მარია. დე როსის ოჯახი რუსეთში მეგობრობდა ვაჭარ ბაკლაჟოღლოსთან და მის ოჯახთან. დე როსები იყვნენ მათი შვილების, ნიკოლოზისა და მარიას, ნათლიები. პეტრე იაკობის ძე როსის მამა - იაკობ პეტრეს ძე როსი იყო იტალიის ვიცე-კონსული, მისი ძმა ვიქტორ იაკობის ძე დე როსი კი 1872 წელს დაქორწინდა აზოველ მეშნანინზე ულიანა ანდრეის ასულ ანდროპოვაზე. 

1873 წლიდან 1880 წლამდე პერიოდში სახლი ეკუთვნოდა მეშჩანინ კონსტანტინე კუზმინოვს. 1880-იანი წლების შუა პერიოდში (სხვა მონაცემებით - 1890 წელს) სახლის ახალი მფლობელი გახდა შტაბს-კაპიტანის მეუღლე ვერა სოლტანოვა. 1898 წლიდან 1906 წლამდე სახლი იყო თავად ალექსანდრე ივანეს ძე კორობინის პირადი კუთვნილება. 1915 წელს სახლში იმყოფებოდა ქვრივ ელიზაბეტა ლეშუკოვაიას კუთვნილებაში.

## აღწერა 
კუთხის ერთსართულიანი სახლი აგებულია რუსული პროვინციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. კედლები შელესილია. კარნიზი გაფორმებულია სუხარიკებით. ცოკოლის სართულზე ოთხი ფანჯარაა, ცენტრალურ ფასადზე ფანჯრები გაფორმებულია სანდრიკებით და კრონშტეინებით. 

დაწყვილებული პილასტრები წარმოდგენილია დორიულ სტილში. ფანჯრისქვეშა კარნიზები შემკულია ორნამენტებით. ისინი ფასადს ყოფენ სამ სხვადასხვა ზომის ნაწილად.

## სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
პეტროვის სახლი

ტერმინი პეტროვის სახლი შეიძლება აღნიშნავდეს:

* პეტროვის სახლი — სახლი დონის როსტოვში
* პეტროვის სახლი — სახლი ტაგანროგში
ფრანსუა გიიო

მინი|250პქ|ფრანსუა გიიო
**ფრანსუა გიიო** (; დ. 4 ოქტომბერი, 1787, ნიმესი, საფრანგეთის სამეფო — გ. 12 სექტემბერი, 1874, პარიზი, საფრანგეთი) — ფრანგი მწერალი, პუბლიცისტი, პოლიტიკოსი, დიპლომატი, საფრანგეთის სახელმწიფო მოღვაწე, საფრანგეთის მე-17 პრემიერ-მინისტრი 1847-1848 წლებში,  საგარეო საქმეთა მინისტრი 1840-1848 წლებში, შინაგან საქმეთა მინისტრი 1830 წელს და განათლების მინისტრი 1832-1834 და  1836-1837 წლებში. 

საფრანგეთის პირველი იმპერიის პერიოდში ის ძირითადად პუბლიცისტური წერილებისა და რომანების გამოცემით იყო დაკავებული. ბურბონების რესტავრაციის დროს აქტიურად ჩაერთო პოლიტიკურ ცხოვრებაში. 1830 წელს ლუი-ფილიპ ორლეანელის მომხრეთა ლიდერიც კი გახდა.  ის იდეოლოგიით კონსერვატორი იყო და სახელმწიფოს განვითარების უმთავრეს გზად კონსტიტუციური მონარქიასა და ფეოდალიზმის ამაღლებას მიიჩნევდა. 1830-იან წლებში მეფის დავალებით, ამბოხებული მოსახლეობის გულის მოსაგებად გაატარა რამდენიმე რეფორმა. საფრანგეთში მძვინვარე მძიმე ეკონომიკური კრიზისის გამო 1848 წელს დაიწყო რევოლუცია, რომლის დროსაც გადააყენეს მეფე ლუი-ფილიპთან ერთად. 

ცხოვრების უკანასკნელ წლებში გამოსცა უამრავი ლიტერატურული ნაწარმოები, რომელთა უმრავლესობა ძირითადად პოლიტიკას ეხებოდა. გარდაიცვალა ღრმამოხუცებული, 87 წლის ასაკში, 1874 წელს, საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკაში.

## რესურსები ინტერნეტში
* "The History of the Origins of Representative Government in Europe" 

კატეგორია:ფრანგი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ფრანგი დიპლომატები
კატეგორია:დაბადებული 1787
კატეგორია:გარდაცვლილი 1874
კატეგორია:საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრები
კატეგორია:დაბადებული 4 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 12 სექტემბერი
პეტროვის სახლი (ტაგანროგი)

**პეტროვის სახლი** () —  ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1850-იანი წლების ბოლო პერიოდში. 

მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა  № 36.

## ისტორია 
პეტროვის ქუჩის 36-ში მდებარე სახლი ააშენეს 1850-იანი წლების ბოლოს და 1859 წლის მდგომარეობით ის ეკუთვნოდა ტიტულარული მრჩეველს მიხეილ პეტროვსა და მის ცოლს ელენეს, ვისთვისაც სახლი ააშენა მიხელ პეტროვმა. მიხეილ პეტროვი ციხეების მზრუნველთა საბჭოს წევრი იყო და ეკავა ტიტულარული მრჩევლის თანამდებობა. 1861 წელს ფირსოვთან და ტრუსოვთან ერთად აღიარეს ქალაქის არქიტექტორად. 1864 წელს მიხეილ პეტროვი გახდა მიტროფანოვის ეკლესიის მთავარი მშენებელი. იგი ასევე დაკავებული იყო კომერციული კრების შენობის აშენებით, რომელშიც მოგვიანებით მოქმედებდა პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილიალი. 1873 წლის მონაცემებით სახლის მფლობელი კვლავ მიხეილ პეტროვია, მაგრამ მას უკვე აქვს კოლეჟის ასესორის წოდება. 

1880 წელს უძრავი ქონება გადავიდა კოლეჟის რეგისტრატორის ცოლის სოფია ტალალაევას ხელში. მისი ქმარი თავადი ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძე იყო გუნბერნიის მდივანი. მის საკუთრებაში იყო მრავალი სახლი პეტროვის ქუჩაზე, ისინი მდებარეობდნენ ფოსტის ოფისიდან სასახლის შესახვევამდე. ტალალაევების ოჯახს ჰყავდათ რამდენიმე შვილი, ალექსანდრე, დიმიტრი, თეოდორე და ვერა. 1910 წელს სახლი შეიძინა პორტის ტექნიკოსმა ალექსი ანდრეის ძე იოჰანსონმა. სოფია ტალალაევა სახლის მფლობელი კვლავ გახდა 1915 წელს. სახლის ახალი მფლობელი 1917-1925 წლებში იყო  კანტორის მოსამსახურე ე. სერგიენკო.

## აღწერა 
პეტროვის ქუჩაზე მდებარე სახლი არის ერთსართულიანი ნაგებობა. შენობა აღადგინეს  თავდაპირველ ვარიანტთან მიახლოებული სახით. დოკუმენტების მიხედვით ჩანდს, რომ ამ ადგილზე მდებარეობდა ხის სახლი აგურის მოპირკეთებით და ქვის ბეღლით. სახლის მარცხენა ნაწილში მდებარეობს პორტიკი..

## სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ქარაჟალარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

**ქარაჟალარი** შეიძლება აღნიშნავდეს:

 
 
*ქარაჟალარი —  სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში.
*ქარაჟალარი — სოფელი აზერბაიჯანში, საათლის რაიონში
მოლალი (მრავალმნიშვნელოვანი)

**მოლალი** შეიძლება აღნიშნავდეს:

*მოლალი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში
*მოლალი — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში
*მოლალი  — სოფელი აზერბაიჯანში, ოღუზის რაიონში
*მოლალი   — სოფელი აზერბაიჯანში, ჯალილაბადის რაიონში
ავსტრიის კულტურა

thumb
თანამედროვე ავსტრიის ტერიტორიაზე კულტურის განვითარება იწყება, დაახლოებით ჩვ. წ. 1050-დან, გალშტატური და ლატენური კულტურიდან. თუმცა, **ავსტრიის კულტურა**, რომელსაც დღესდღეობით ვიცნობთ, ფორმირება დაიწყო მაშინ, როცა ავსტრიული მიწები წმინდა რომის იმპერიის ნაწილები იყვნენ. 1156 წლის „მცირე პრივილეგიიდან“ (Privilegium Minus) დაწყებული, რომელმაც ავსტრიის სტატუსი სამთავროს სტატუსამდე აამაღლა, თავის მხრივ, მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა მის განვითარებაში. ავსტრიულმა კულტურამ მნიშვნელოვანი გავლენა მიიღო მისი ყოფილი და ამჟამინდელი მეზობლებისგან : იტალია, პოლონეთი, გერმანია, უნგრეთი და ჩეხეთი.

## რესურსები ინტერნეტში
* www.austria.info
მეჰმედ II გირეი

**მეჰმედ II გირეი** (‎; დ. 1532 — ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო, 1584) — ყირიმის ხანი 1577–1584, დევლეთ I გირეის უფროსი ვაჟი.

## ბიოგრაფია
მეჰმედმა ახალგაზრდობაში არაერთხელ გაილაშქრა რუსეთში. 1571 წელს თან ახლდა მამამისს მოსკოვის გადაწვის დროს. 1577 წელს 
ყირიმის ტახტს დაეუფლა მამის გარდაცვალების შემდეგ. 1578 წელს შემოიღო ახალი ტიტული — ნურედინი. ტიტულის მატარებელი სახანოში მე-3 პირად ითვლებოდა და იყო ხანის მეორე მემკვიდრე. იმავე წელს თავისი ძმა და კალგა, ადილ გირეი ჩაუყენა 30 000 კაზიან რაზმს სათავეში და დაახმარა ოზდემიროღლუ ოსმან-ფაშას საქართველოში ლაშქრობის დროს.

მისი მმართველობის პერიოდში ყირიმი დინასტიურმა ომმა მოიცვა. მას ტახტისათვის ეცილებოდნენ უმცროსი ძმები: ისლამ II გირეი და ყაფლან გირეი. საბოლოოდ, 1584 წელს, ყაფლანთან ერთ-ერთი ბრძოლის დროს ტყვედ ჩავარდა და ძმის ბრძანებით ბახჩისარაიში სიკვდილით დასაჯეს.

მეჰმედ გირეის შემდეგ ყირიმის ხანის ტიტულისთვის გაიმართა დიდი ბრძოლა მის ვაჟ, საადეთ II გირეი-სა და ყაფლან გირეის შორის, რომელშიც გაიმარჯვა სწორედ საადეთმა.

## იხილეთ აგრეთვე
* ყირიმის სახანო
* გირეის დინასტია
* ყირიმის ხანების სია

## ლიტერატურა
* Osmanlı Tarihi, III. Cilt, 2. Kısım, 7. baskı, sf: 1-2-3-4, Türk Tarih Kurumu Yayınları-2011, Ord. Prof. İsmail Hakkı Uzunçarşılı

კატეგორია:გირეის დინასტია
კატეგორია:ყირიმის ხანები
კატეგორია:ყირიმის სახანო
კატეგორია:მოკლული მონარქები
კატეგორია:დაბადებული 1532
კატეგორია:გარდაცვლილი 1584
კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი მონარქები
კატეგორია:დამხობილი მონარქები
ხალიზოვის სახლი

**ხალიზოვის სახლი** () — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.  სახლი აგებულია XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. შენობა 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. 

მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 86.

## ისტორია 
ორსართულიანი სახლი ღრმა სარდაფით პეტროვის ქუჩა ნომერ 86-ში ააგეს XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში მეშჩანინ მიხეილ ხალიზოვს. 

ცნობილია სახლის მფლობელები და მაცხოვრებლები. შენობიდან მარცხენა მხარე ვაჭარმა მიაშენა ერთსართულიანი ნაგებობა, რომელშიც მუშაობდა მარმარილოს მაღაზია. XIX საუკუნის 80-იანი წლების ბოლოს  სახლის მეპატრონე გახდა კაზაკი იაკობ აბრამის ძე გლინკა. სახლის ნაწილი იქირავა ეკატერინე ევლადოვაიამ, სადაც მოაწყო ტრაქტირი. 

XX საუკუნის დასაწყისში შენობა გადავიდა მეორე გილდიის ვაჭარ ვასილ კუმბარულის ხელში, მან იგი გასცა იჯარით მაღაზიებზე. 

საუკუნის დასაწყისში მეორე სართულზე განთავსდა კანტორა. აქ იმართებოდა სასამართლოს სხდომები, ადვოკატთა კონსულტაცია.

1914 წლიდან შენობაში მუშაობს პ. სტოროჟენკოს კანტორა „Посредник“. გარდა ამ კანტორისა აქ იყო განტავსებული სხვადასხვა დანიშნულების სათავსოები. 

სამოქალაქო ომის შემდეგ სახლის სარდაფში განტავსებული იყო კოოპერატივი, რომელიც ამზადებდა ტანსაცმელს. 

1975 წლისათვის პირველ სართულზე განთავსებული იყო რესტორანი „ძველი ციხესიმაგრე“.

ამჟამად ეს შენობა საცხოვრებელი სახლია, პირველ სართულზე ტანსაცმლისა და ფეხსაცმლის მაღაზიით.  პირველ სართულზე ასევე მდებარეობს ქალთა საპარიკმახერო. 

## არქიტექტურა 
ხალიზოვის ორსართულიან აგურის შენობას აქვს ოთხფერდა სახურავი. მეორე სართულის ფანჯრები ნახევარწრიულია და გაფორმებულია სანდრიკებით. პირველი სართული რუსტირებულია.

## ლიტერატურა
* Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: БАННЭРплюс, 2000. — 436 с.

## რესურსები ინტერნეტში
* Таганрог. Петровская улица, дом 86 

კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
შეიხ ჯუნეიდი

**შეიხ ჯუნეიდი **(სპარს. شیخ جنید; დ. 1429 — გ. 1460) — სეფევიეს ორდენის შეიხი 1447-1460 წლებში, შეიხ იბრაჰიმ-შაჰის ვაჟი, ისმაილ I-ის პაპა.  შეიხის ტიტული მიიღო 1447 წელს, 18 წლის ასაკში. 

ჯუნეიდის დროს სეფევიეს ორდენი სუფიზმის განშტოებიდან მილიტარისტულ ქალაქ-სახელმწიფოდ იქცა, რომლის ტერიტორია მხოლოდ ქ. არდებილსა და მის შემოგარენს მოიცავდა. 

შეიხ ჯუნეიდმა მმართველობის დასაწყისში გაილაშქრა შავბატკნიანთა წინააღმდეგ, რის გამოც  ყარა-ყოინლუს ბელადმა, ჯეჰან-შაჰმა, ის ანატოლიაში გააძევა. ანატოლიაში ყოფნის დროს ჯუნეიდმა თავის მხლებლებთან ერთად დაიწყო შიიზმის გავრცელება, მალევე შემოიკრიბა თურქმენები და ერთიანი შიიტურ-ისლამური სახელმწიფოს შექმნის დევიზით, 3,000 მეომრით დაიძრა თავრიზისკენ. თუმცა ჯეჰან-შაჰმა მისი დამარცხება მარტივად მოახერხა. 1456 წელს ჯუნეიდი შავბატკნიანთა მთავარი მტრის, უზუნ-ჰასანის კარზე აღმოჩნდა. თეთრბატკნიანთა ბელადმა მას თავისი და, ჰატიჯე ბეგუმი მიათხოვა. 

ამის შემდეგ ჯუნეიდი უზუნ-ჰასანის დავალებით შირვანში გადავიდა, სადაც დაუპირისპიდა შირვან-შაჰს, ფარუხიასარს. 1460 წელს ის აყ-ყოინლუსა და შირვანს შორის გამართულ ერთ-ერთ ბრძოლაში დაიღუპა. დაკრძალეს ხაზრაში.  მის შემდეგ სეფევიეს ორდენის ნომინალური შეიხი გახდა მისი 1 წლის ვაჟი - შეიხ ჰეიდარი, რომელიც ასევე ფარუხიასართან დაპირისპირებას შეეწირა. 

## იხილეთ აგრეთვე
* სეფევიეს ორდენის შეიხების სია

## რესურსები ინტერნეტში
* JONAYD Encyclopædia Iranica

კატეგორია: დაბადებული 1429
კატეგორია: გარდაცვლილი 1460
კატეგორია:სეფიანთა დინასტია
კატეგორია:დაბადების წელი უცნობია
საბსოვიჩის სახლი

**საბსოვიჩის სახლი** () —  ძველი კუთხის სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. სახელი მიიღო პირველი მფლობელის გვარის მიხედვით.

მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა  № 134.

## ისტორია 
XIX საუკუნის პირველ ნახევარში, პეტროვის ქუჩა 134-ში მდებარეობდა მეორე გილდიის ვაჭარ ტორკოს საბსოვიჩის სახლი. 1860-იან წლებში ამ მისამართზე ააგეს ნახევრადსარდაფიანი კუთხის სახლი. ამ წლების აღწერილობაში მოცმულია, რომ ამ ფართზე განთავსდა შემდეგი ნაგებობები: აგურისაგან აშენებული ერთსართულიანი ბეღელი და ერთსართულიანი ფლიგელი. ამჟამინდელი სახლი პეტროვია 134-ში ააშენეს 1870იან წლებში ვაჭარ ვულფ საბსოვიჩისთვის, 1873 წლისთვის სახლს კვლავ ვულფ საბსოვიჩი ფლობს. 1874 წლიდან 1879 წლამდე სახლის მფლობელები იყვნენ ვაჭრები ვულფ, იოსებ და იაკობ საბსოვიჩები. 1890 წელს სახლი გადავიდა ვაჭარ დიმიტრი ეგორის ძე მანუსისა და მეშჩანინ ჰანა საბსოვიჩის მეუღლის საკუთრებაში და მათ უძრავ ქონებას წარმოადგენდა 1898 წლამდე.. 

1906 წელს სახლის მფლობელი გახდა ვაჭარი და მიწის მფლობელი ბენიამინ საბსოვიჩი და მეშჩანინის, ჰანა საბსოვიჩის ცოლი. ბენიამინ საბსოვიჩი იყო იოსებ დოროთეს ძის შვილი და ეკავა საბირჟო კომიტეტის წევრის თანამდებობა. 1815 წელს ბენიამინ საბსოვიჩი კვლავ აგრძელებდა სახლის ფლობას სხვა მფლობელებთან ერთად, როგორებიც იყვნენ — მეშჩანინი ისააკ ბარკოს ძე იპკოვი, მოზნაიმ და ალექსი ანდრეის ძე გარშფელდი.

## სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ჩებანენკოს სახლი

**ჩებანენკოს სახლი** () —  ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1869 წელს. 

მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა  № 69.

## ისტორია 
ბერძნების ქუჩა 69-ში მდებარე ერთსართულიანი სახლი აგებულია 1869 წელს მეორე გილდიის ვაჭარ ივანე ჩებანენკოს სახსრებით. 1872 წელს ის დაქორწინდა სახელმწიფო მრჩევლის 27 წლის ქალიშვილ ამალია ორემზე. ვაჭრის ოჯახში ბევრი ბავშვი დაიბადა. ძმები ჩებანენკოები ვაჭრობდნენ ზეთით, ასევე ჰქონდათ მაკარონის ფაბრიკა. 

1870-იანი წლების ბოლოს სახლის მფლობელი გახდა კოლეჟის ასესორი პეტრე დიმიტროვი და იგი მას ფლობდა 1910 წლამდე. ამის შემდეგ სახლის მფლობელი გახდა თამბაქოს ვაჭარი გიორგი ქრისტეფორეს ძე მარდიროსოვი. მარდიროსოვის მარაზია მუშაობდა სასტუმრო „ლონდონის“ პირველ სართულზე. იგი ვაჭრობდა საბჭოთა პერიოდში ლენინის ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის (ნეპ-ის) დროსაც. 

მარდიროსოვის სახლში ბინა იქირავა გზათა სამინისტროს ინჟინერმა იაკობ ფელდმანმა. საბჭოთა წყობილების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. ამჟამად ჩებანენკოს სახლი საცხოვრებელი შენობაა.

## აღწერა 
ჩებანენკოს სახლი ერთსართულიანია, ნაგებია აგურით. შენობის მთავარი შესასვლელი სახლის მარჯვენა ნაწილშია. სახლს გააჩნია რკინის ოთხფერდა სახურავი. მარჯვნიდან ხუთ ფანჯარას აქვს დეკორატიული სანდრიკები. სახლი შეღებილია ყვითლად, ხოლო ცალკეული არქიტექტურული ელემენტები თეთრად. სახლი დგას რელიეფურად დახრილ ადგილზე.

## ლიტერატურა
* Энциклопедия Таганрога. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0.
* Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0

## რესურსები ინტერნეტში
* ჩებანენკოს სახლი 

კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ვოლკოვის სახლი

**ვოლკოვის სახლი** () — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.  სახლი აგებულია XIX საუკუნის პირველ ნახევარში. შენობა 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. 

მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 103 ა.

## ისტორია 
ორსართულიანი სახლი პეტროვის ქუჩა ნომერ 103ა-ში, რომელიც გაფორმებულია ოტხი იონიური ორდენის სვეტით და სამკუტხედი ფრონტონით, ააგეს XIX საუკუნის პირველ ნახევარში სასამართლოს მრჩევლის სტეფან სტეფანეს ძე ვოლკოვის სახსრებით. ს. ვოლკოვი თავის დროზე იყო ციხეების საკითხებზე ქალაქის მთავრობის კომისიის წევრი. 

სტეფანოვის გარდაცვალების შემდეგ 1880-იან წლებში სახლი ეკუთვნოდა მის ქალიშვილებს: გლაფირას, ზინაიდას, ლუბას და ოლგას. 1910 წელს მათ სახლი მიჰყიდეს თურქეთის მოქალაქეს ანტონ კოსტალასუს, ხოლო მარცხენა მხარეს არსებული მიშენება იყიდა კოსტალასუს ცოლმა არგირიამ. ამ ორ სახლში ცხოვრობდა კოსტალასუების ოჯახი.  103ა ნომერში მდებარე სახლში კოსტალასუმ გახსნა კაფე-რესტორანი. შენობას მარჯვნიდან ასევე მიაშენა ერთ სართულიანი პატარა სახლი, რომელშიც გახსნა პატარა მაღაზია. 

1912 წელს კოსტალასუს სახლის ნაწილი არენდით აიღო მეწარმემ ა. დ. ჰერშტეინმა. ეზოში მან ააშენა სახლი ზომით 12 x 20  მეტრი და მასში გახსნა ელექტრობიოგრაფი „რუსეთი“, სადაც აჩვენებდნენ კინოფილმებს.

საბჭოთა პერიოდში შენობაში მუშაობდა ნოვოდრამატული თეატრი, შემდეგ მასში იყო მეტალისტების კლუბი. 1934 წელს შენობა გადაეცა ტყავის ქარხნის კლუბს. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში, შენობა ეკავა უკრაინის სახალხო თეატრს, ომის შემდეგ აქ იყო კლუბი და ტყავის ქარხნის თეატრი.

ამჟამად შენობაში განთავსებულია რამდენიმე მაღაზია.

## არქიტექტურა 
ორსართულიანი აგურის სახლი აგებულია ვოლკოვის მიერ. შენობას აქვს მაღალი იონური ტიპის სვეტები. სახლი შეღებილია თეთრად. 

1992 წლიდან ეკუთვნის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას.

## ლიტერატურა
*Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: БАННЭРплюс, 2000. — 436 с.

## რესურსები ინტერნეტში
* Таганрог. Петровская улица, дом 103а 

კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ქარაჟალარი (ბარდა)

**ქარაჟალარი ** () — სოფელი აზერბაიჯანში,  ბარდის რაიონში.  
## რესურსები ინტერნეტში
*  
 
 
 

კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
ქარიმბეილი (ბარდა)

**ქარიმბეილი ** () — სოფელი აზერბაიჯანში,  ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   	259 კაცი.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
 
 
 

კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
ლორო-პარკი

**ლორო-პარკი** () — ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი და ხალხმრავალი (მთელი არსებობის მანძილზე 40 მლნ. ადამიანი) ზოოპარკი. ზოოპარკი მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე, ქალაქ პუეტრო-დე-ლა-კრუსის მახლობლად.  

პარკი დაარსდა 1972 წელს. თავდაპირველად, მისი ფართობი იყო 1,3 ჰექტარი, ხოლო თუთიყუშების კოლექცია შეიცავდა 150 სახეობის თუთიყუშს. დღეისათვის მისი ფართობი 13,5 ჰექტარია და მისი კოლექცია 4 ათასი სახეობის თუთიყუშს მოიცავს. ეს არის მსოფლიოს ზოოპარკთა შორის თუთიყუშების ყველაზე დიდი კოლექცია.  

აგრეთვე, ევროპაში ყველაზე ფართო დელფინარიუმი, რომელიც ყოველდღიურად ეწყობა ვეშაპებისა და ზღვის ლომების შოუები. პარკის კოლექციაში შედის სხვადასხვა სახის თევზი, პრიმატები, ფრინველი და ქვეწარმავალი.

## რესურსები ინტერნეტში
*ლორო-პარკი 
*ლორო-პარკი 

კატეგორია:ესპანეთის პარკები
კატეგორია:ესპანეთის ღირსშესანიშნაობები
მოხისის ბრძოლა (1512)

**მოხისის ბრძოლა** (1512) — ბრძოლა, რომელიც გაიმართა 1512 წელს იმერეთის მეფე ბაგრატ III-ისა და მისი ძმის, ვახტანგის ლაშქარს შორის. 

## ისტორია
1509 წელს იმერეთის მეფე ალექსანდრე ქართლში შეიჭრა და აიღო ქ. გორი, თუმცა მალე მის სამეფოში „ჩიხნი“  შეიჭრნენ, რის გამოც ალექსანდრე იძულებული გახდა უკან გაბრუნებულიყო. ქართლის მეფე დავითმა კვლავ აიღო გორი და განიმტკიცა იგი. ალექსანდრე მტერთან ბრძოლაში დასნეულდა და მალე გარდაიცვალა. ტახტზე ავიდა მისი უფროსი ვაჟი ბაგრატი, რომლის მეფობის პირველსავე წელს (1510 წ.) იმერეთში სელიმის მეთაურობით (რომელიც ამ დროს ტრაპიზონის ფაშად იჯდა) ილაშქრეს ოსმალებმა, რომლებმაც დაარბიეს ქალაქები და სოფლები, გადაწვეს ქუთაისის საყდარი და გელათი, უამრავი ადამიანი კი ტყვედ წაიყვანეს. სელიმ ხანის ლაშქრობის მიზანს იმერეთის დაპყრობა და ციხეებში გარნიზონის ჩაყენება არ შეადგენდა. ეს იყო მარბიელი ლაშქრობა, ამიტომაც მტერი როგორც მოულოდნელად შემოიჭრა, ასევე მოულოდნელად გაბრუნდა უკან, ვინაიდან ზამთარი ახლოვდებოდა და შესაძლებელი იყო ზეკარის უღელტეხილი ჩაკეტილიყო. თურქების შემოსევით ისარგებლა და ბაგრატის წინააღმდეგ გაილაშქრა მისმა ძმამ, ვახტანგმა, რომელსაც მხარს უჭერდნენ ქართლის მეფე დავითი და სამცხის ათაბაგი მზეჭაბუკი. ძმები ერთმანეთს სოფელ მოხისთან დაუხვდნენ. „იყო ბრძოლა ძლიერი“. ბაგრატმა დაამარცხა ვახტანგი და განიმტკიცა სამეფო ძალაუფლება იმერეთში.

## ლიტერატურა
* ქართლის ცხოვრება, ტომი IV, ბატონიშვილი ვახუშტი, ს. ყაუხჩიშვილის გამოცემა, თბილისი, 1973
* *თ. ჟორდანია*, „ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა“,  წ. II, ტფილისი, 1897
*

## კომენტარი
კატეგორია:საქართველოს ბრძოლები
კატეგორია:1512 წლის ბრძოლები
ჰაილიგენშტადტის ანდერძი

]]
**ჰაილიგენშტადტის ანდერძი** () — წერილი-ანდერძი, რომელიც 1802 წლის ოქტომბერში ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენმა დაწერა, ვენასთან ახლოს მდებარე სოფელ ჰეილიგენშტადტში, მისი ძმებისთვის — კარლისა და იოჰანისთვის.

## სქოლიო 
კატეგორია:ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენი
ბორაკი

**ბორაკი**, **ბორაქსი** ან **ნატრიუმის ტეტრაბორატი** — ტეტრაბორმჟავა ნატრიუმის მარილის კრისტალჰიდრატი ქიმიური ფორმულით Na2B4O7*10H2O ან Na2[B4O5(OH)4]*8H2O.

## გავრცელება და თვისებები
ბუნებაში გვხვდება თეთრი, იშვიათად რუხი ან ყვითელი ფერის მინერალ ბორაკის (ტინკალის) სახით. ბორაკის წყალხსნარს ტუტე რეაქცია აქვს და ჰაერთან CO2-ს შთანთქავს. ძლიერ მჟავათა მოქმედებით ბორაკი იშლება. 
## გამოყენება
ბორაკს იყენებენ ლითონების მირჩილვისას, სპეციალური ხარისხის მინების (უმთავრესად ოპტიკური), მინანქრების, ჭიქურების დასამზადებლად, ტყავის თრიმლვისთვის, სოფლის მეურნეობაში მიკროსასუქად. ბორაკი ანტისეპტიკური მოქმედების სამკურნალო პრეპარატია. ბორაკის 3-5%-იანი ხსნარი იხმარება ტრაქეიტის, სურდოსა და სტომატიტის დროს პირისა და ცხვირის ღრუში გამოსავლებად.

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
* ბორაკი - უცხო სიტყვათა ლექსიკონი www.nplg.gov.ge
* ბორაკი - უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი www.nplg.gov.ge
*  
*  (fused borax) 
* National Pollutant Inventory – Boron and compounds  
* NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards 
* Sodium Borate in sefsc.noaa.gov 

კატეგორია:ლუმინესცენციური მინერალები
ობლივსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

**ობლივსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ტაძარი სტანიცა ობლივსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.  მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრირქოს შახტინის ეპარქიას. წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. 

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ობლივსკის რაიონი, სტანიცა ობლივსკაია, ლენინის ქუჩა 70-ა.

## ისტორია 
წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიის სამწყსოს ისტორია იწყება XIX საუკუნის შუა წლებიდან, როდესაც სტანიცა ობლივსკაიაში ააგეს ხის ეკლესია.  ეკლესია გადახურული იყო თუნუქის ფილებით, რომელიც შეღებილი იყო მწვანე საღებავით. მოოქროვილ გუმბათებზე კი იდგა ოქროსფერი ჯვრები. 

1869 წლიდან ეკლესიასთან მუშაობდა სასწავლებელი 33 ადამიანისთვის, სამრევლო სკოლა, სადაც სწავლობდა 70 მოსწავლე. 

XX საუკუნის დასაწყისში ობლივსკაიაში უკვე 500 კომლი და დაახლოებით 5 000 კაზაკი ცხოვრობდა. სამწყოსსათვის უკვე აუცილებელი იყო ახალი ეკლესიის მშენებლობა. 1915 წელს  ააგეს ქვის ეკლესია, რომლის ფართობი იყო 228 კვ. მ. ეკლესია ააშენეს ადგილობრივი ვაჭრებისა და მოქალაქეების სახსრებით. ახალი ეკლესია ააგეს წითელი აგურით. კედლებზე იყო ფრესკები. ტაძრის მშენებლობა დაჯდა 50 000 რუბლი. ეკლესიასთან მოქმედებდა ბიბლიოთეკა, რომელშიც იყო 145 წიგნი. 

საბჭოთა მმართველობის პერიოდში ეკლესია ორჯერ დაიხურა. 1942 წელს ეკლესია გაიხსნა მრევლისთვის. 1960 წელს ეკლესიაში განთავსებული იყო სპორტული დარბაზი და ავეჯის საწყობი.

1989 წელს ადგილობრივი მაცხოვრებლების თხოვნით, რელიგიის საქმეთა საბჭოს გადაწყვეტილებით 24 მაისს ეკლესია უფასოდ გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.

ამჟამად ეკლესიაში რეგულარულად არევლინაბა ღვთისმსახურება. 2001 წლიდან ეკლესიასთან მუშაობს  საკვირაო სკოლა. ეკლესია არქიტექტურის ძეგლია და შეტანილია ადგილობრივი მნიშვნელობის ძეგლების სიაში. 

ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი ალექსანდრე (ბრალგინი).

## რესურსები ინტერნეტში
* Церковь Николая Чудотворца 
* Приход свт. Николая Чудотворца, ст. Обливская . 
* Обливская. Церковь Николая Чудотворца.

## სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
ელენა (თანამგზავრი)

**ელენა** — სატურნის თანამგზავრი. 1980 წელს, საფრანგეთის პიკ-დი-მიდის ობსერვატორიიდან აღმოაჩინეს პიერ ლაკმა და ჟან ლელაშემ; მაშინ მას ტექნიკურ სახელად **S/1980 S 6** ეწოდა. ამჟამინდელი სახელი ოფიციალურად 1988 წელს ეწოდა, ელენა ტროელის პატივსაცემად, რომელიც ბერძნულ მითოლოგიაში კრონოსის (სატურნი) უფროსი ქალიშვილი იყო. თანამგზავრს კიდევ ორი სახელი აქვს — **სატურნი XII** და **დიონა B**. წარმოადგენს ერთ-ერთს სატურნის ტროელ მთვარეთაგან.

## კვლევა
ელენა დედამიწიდან პირველად 1980 წელს შენიშნეს; მომდევნო წლებში მისი ახლო ხედები სატურნის სისტემასტან ჩაფრენისას ხომალდმა ვოიაჯერ-2-მა გადაიღო. 2004 წელს, ელენას უკეთესი ხედები გადაიღო სატურნის ორბიტაზე გასულმა კასინი-ჰიუგენსის მისიამ, რამაც შესაძლებელი გახადა ელენას უფრო ღრმა კვლევა, გამოჩნდა მისი ზედაპირიც. ამ დრომდე, ელენასათვს გადაღებული ერთ-ერთი ყველაზე ახლო ხედები ხომალდ კასინის ეკუთვნის, რომელმაც მას 2010 წლის 3 მარტს 1800 კმ მანძილზე ჩაუფრინა; 2011 წლის ივნისში ხომალდმა კიდევ შესძლო უკეთესი ფოტოების გადაღება.

## გალერეა
## ლიტერატურა
* 
* 
* 
* 
* 
*  (supporting online material, table S1)

## რესურსები ინტერნეტში
* Helene Profile by NASA's Solar System Exploration; see instead Cassini Solstice Mission: Helene 
* The Planetary Society: Helene
* Helene has two faces —The Planetary Society : Helene Mini Atlas—Mar. 11, 2010
* Cassini catches Helene —The Planetary Society : Video & Views—Jun. 20, 2011

კატეგორია:სატურნის თანამგზავრები
შახტის პეტრე-პავლეს ტაძარი

**შახტის პეტრე-პავლეს ტაძარი** () — ყოფილი მართლმადიდებლური ტაძარი შახტიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობდა დღევანდელი ლენინის მოედანის ტერიტორიაზე. 

## ისტორია 
თავდაპირველად პეტრე-პავლეს ტაძრის ადგილზე გრუშევსკის მთიან დასახლებაში იდგა ხის,  მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელობის ეკლესია. ეკლესია ააშენეს 1854 წელს ადგილობრივი ქვანახშირის მწარმოებლების სახსრებით. ერთსაკურთხევლიანი ტაძრის მშენებლობა გაგრძელდა7 წელი, რომლის განმავლობაშიც ღვთისმსახურება აღევლინებოდა სამლოცველო სახლში. 

გრუშევის მთის დასახლების პეტრესა და პავლეს სახელობის ეკლესიის კურთხევა მოხდა 1861 წელს. ეკლესიას ჰქონდა კანკელი, გადახურული იყო თუნუქის ფირფიტებით. 

1880-იანი წლების დაასრულისათვის პეტრე-პავლეს ხის ეკლესია დაძველდა. მრევლში დაიწყო საუბარი ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. ამ პერიოდში გრუშევსკის მთიან დასახლებას ეწოდა ქალაქი ალექსანდროვსკ-გრუშევსკი. ეკლესიის მშენებლობის გადაწყვეტილება მიიღეს. ახალი ეკლესია ააგეს ქვისგან, რომელიც მოიპოვეს სტანიცა კრივიანსკაიაში. 1899 წელს ქალაქში ააშენეს პეტრე-პავლეს ეკლესია. 

1899 წელს ახალი ეკლესიის კურთხევის შემდეგ ძველი ხის ეკლესია გადაიტანეს ქალაქის მოედანზე, სადაც მისი ფასადი გააფორმეს აგურით.

1913 წლის 5 თებერვლის წმინდა სინოდის № 2291 გადაწყვეტილებით ეკლესიას ეწოდა პეტრე-პავლეს ტაძარი.  ახალი ეკლესია გახდა ქვანახშირის მწარმოებელთა მთავარი ეკლესია დონზე. ეკლესიაში შემონახუულია ბიბლიოთეკა სადაც ინახებოდა 156 ტომი. 

ალექსანდროვსკ-გრუშევსკის პეტრე-პავლეს ეკლესია ტავის დროზე წარმოადგენდა ქალაქის, როგორც სასულიერო, ისე საგანმანათლებლო ცენტრს. 1920 წლამდე პეტრე-პავლეს ეკლესიის საწყსოში მუშაობდა 12 სამრევლო სკოლა. 

1922 წელს შახტიში მოხდა რენოვაციული განხეთქილება. განხეთქილების ცენტრი იყო პეტრე-პავლეს ტაძარი. 1922 წელს ეკლესიიდან გაიტანეს საეკლესიო სიმდიდრე. 

1923 წელს ქალაქის აღმასკომმა მიიღო გადაწყვეტილება დაეხურათ ქალაქის ყველა ეკლესია: პეტრე-პავლეს ტაძარი, ალექსანდრე ნეველისა და კვართის ეკლესია. ამ გადაწყვეტილებამ გამოიწვია მღელვარება და უწესრიგობა ქალაქში. იყო მცელობა არედგინათ მსახურება პეტრე-პავლეს ტაძარში. 

მოგვიანებით აღმასკომმა შეცვალა თავისი დადგენილება. ზოგიერთ ეკლესიაში დაუშვეს ღვთისმსახურება.

1929 წელს კვლავ მიიღეს გადაწყვეტილება პეტრე-პავლეს ტაძრის დახურვის შესახებ. ეკლესიისა დახურვის შემდეგ სახელმწიფო ფიქრობდა მასში მუზეუმის გახსნას. მაგრამ ამის ფინანსები ვერ მოიძებნა. ეკლესია დაანგრიეს 1930-იან წლებში. ეკლესიის აგურით ააშენეს ინკუბატორული სადგური. ეკლესიის ადგილზე ააგეს ნოვოჩერკასკის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ფილიალი და ლენინის ძეგლი.

## საკურთხევლები 
პეტრე-პავლეს ეკლესიაში სამი საკურთხეველია. ცენტრალური საკურთხეველი მოციქულების პერესა და პავლეს სახელზეა აგებული, ხოლო დანარჩენი ორი მოციქულ ფილიპესა და ღვთისმშობლის ხატ ოდიგიტრიის სახელზე.

## ლიტერატურა
* Табунщикова Л. В. "Обновленческий раскол в Таганрогском и Шахтинско-Донецком округах Северо-Кавказского края (Ростовской области)". Вестник ПСТГУ II: История. История Русской Православной Церкви. 2015. Вып. 3 (64). С. 51–60.

## რესურსები ინტერნეტში
* Шахты. Собор Петра и Павла
* Петропавловский собор
* Собор Первоверховных апостолов Петра и Павла г. Александровск-Грушевский  

## სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ლუი ბლანი

**ლუი ბლანი** (; დ. 29 ოქტომბერი, 1811, მადრიდი, ესპანეთი — გ. 6 დეკემბერი, 1882, კანი, საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკა) — ფრანგი საზოგადო მოღვაწე, სოციალისტური იდელოგიის მატარებელი პოლიტიკოსი, მწერალი, პუბლიცისტი, ფილოსოფოსი, 1848 წლის საფრანგეთის რევოლუციის სულისჩამდგმელი. 

ახალგაზრდობიდანვე სახელი გაითქვა თანამედროვე შეხედულებებითა და მუშათა უფლებების დაცვით. 1833-1846 წლებში სოციალისტური მოძღვრების გამო გადასახლებული იყო ინგლისში. 1847 წელს გამოსცა წიგნი საფრანგეთის რევოლუციის შესახებ, რომელიც იმდროინდელი მოსახლეობის აჯანყების ერთ-ერთ გამომწვევ ფაქტორად  იქცა. ეკონომიკური კრიზისის დროს, ლუი ბლანი დაბრუნდა სამშობლოში და დაიწყო ლუი-ფილიპ ორლეანელისა და სამეფო ხელისუფლების საწინააღმდეგო გამოსვლები. 

1848 წლის რევოლუციისას დროებითი მთავრობის წევრი გახდა და  დაინიშნა შრომის მინისტრად. ეს თანამდებობა 1852 წლამდე შეინარჩუნა. 1858 წელს ბლანი მთავრობამ სახელმწიფო საქმიანობას ჩამოაშორა და  ქვეყნის პირველმა პრეზიდენტმა, ნაპოლეონ III-მ ისევ ინგლისში გადაასახლა. ინგლისში ყოფნის დროს ბლანი თავის მემუარებში ხშირად წერდა საფრანგეთის მთავრობის უპრინციპობისა და უნაყოფობის შესახებ.

1870 წელს უშედეგო მმართველობის გამო ნაპოლეონ III-ც ჩამოაგდეს და დამყარდა საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკა. ბლანი იმავე წელს ისევ დაბრუნდა საფრანგეთში და ცხოვრების უკანასკნელი წლები ქალაქ კანში დაჰყო თავის მეუღლესთან და შვილებთან ერთად. 

დიდხნიანი ავადმყოფობის შემდეგ, 1882 წლის 6 დეკემბერს კანში ყოფნის დროს გარდაიცვალა, 71 წლის ასაკში. დაკრძალეს იქვე, პერ-ლაშეზის სასაფლაოზე.

## იხილეთ აგრეთვე
* 1848 წლის საფრანგეთის რევოლუცია

## რესურსები ინტერნეტში
* Oxford Dictionary of National Biography (online ed.).
* https://books.google.com/books?id=KFc9AAAAcAAJ&pg=PA92#v=onepage&q&f=false

კატეგორია:ფრანგი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ფრანგი მწერლები
კატეგორია:დაბადებული 1811
კატეგორია:გარდაცვლილი 1882
კატეგორია:დაბადებული 29 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 6 დეკემბერი
კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი ესეისტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი ისტორიკოსები
კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები
კატეგორია:ფრანგი მასონები
კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი ესეისტები
კატეგორია:ფრანგი სოციალისტები
კატეგორია:მადრიდში დაბადებულები