open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
იოანეს თუმანიანის სახლ-მუზეუმი (ერევანი)

**იოანეს თუმანიანის სახლ-მუზეუმი** — ისტორიული და ლიტერატურული მუზეუმი, რომელიც ეძღვნება გამოჩენილი სომეხი პოეტის იოანეს თუმანიანის ცხოვრებასა და მოღვაწეობას (1869-1923). მუზეუმი მდებარეობს ერევანში, მოსკოვის ქუჩაზე 40 ნომერში.

აღნიშნული მუზეუმი გაიხსნა 1953 წლის აპრილში. მუზეუმის პირველი კორპუსი დააპროექტა არქიტექტორმა გრიგორი აღაბაბიანმა. 

მწერლის 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით 1969 წელს, შენობა გადააკეთეს სივრცის გაზრდის გამო.

მუზეუმის მეორე სართულზე მდებარე ექვსი ოთახია განთავსებული, მათ შორის: სასადილო ოთახი, მისაღები ოთახი და კაბინეტი სრულად ასახავს თბილისის პოეტის სახლიდან (ამაღლების 18 ქუჩა) გადმოტანილ ნივთებს. სწორედ იმ სახლიდან გადმოტანილია ნივთები, სადაც ის ცხოვრობდა და მუშაობდა 1900 წლიდან, 1923 წლამდე გარდაცვალებამდე. მუზეუმში წარმოდგენილი პოეტის პირადი ბიბლიოთეკა დაახლოებით 8000 ტომი წიგნებისა.

მუზეუმის დამფუძნებელი და პირველი დირექტორი არის პოეტის ქალიშვილი აშხენ თუმანიანი. მუზეუმში წარმოდგენილია: თუმანიანის ხელნაწერთა ასლები, ფოტოფირები და ორიგინალური ნამუშევრების ასლები. მასში 18000-ზე მეტი ექსპონატია განთავსებული.

1969 წელს ახალ გალერეაში არსებული ექსპონატები ძირითადად ეძღვნება იოანე თუმანიანის ცხოვრებასა და მის ნამუშევრებს. თუმანიანის ხელოვნებით დაინტერესებულ პირებს აქ შეუძლიათ ნახონ მწერლის პირადი ნივთები, დოკუმენტები, ხელნაწერები, ჩანახატები და პუბლიკაციები 45-ზე მეტ ენაზე.

მუზეუმის პირველი სართულის საგამოფენო სივრცე ქრონოლოგიურად წარმოგიდგენთ მასალებს, რომლებიც ეხმიანება თუმანიანის ცხოვრებას და საქმიანობას: ფოტოები, წერილები, დოკუმენტები, ხელნაწერები. მუზეუმის ოთხი დარბაზი სრულიად ასახავს დიდი სომეხის ცხოვრებას, დაბადებიდან გარდაცვალებამდე.

მუზეუმს აქვს განკუთვნილი სივრცე დიდი, ნათელი აუდიტორია გამოფენებისთვის, ღონისძიებისთვის, ლექციებისთვის, სპექტაკლებისთვის და ასევე ორი დიდი ბაღი.

ექსპოზიცია შეიცავს ხელნაწერთა უამრავ ეგზემპლარს, ფოტო დოკუმენტებს, თუმანიანის ნამუშევრების ორიგინალურ ილუსტრაციებს მხატვრების როტერის, გ. ერიციანის, გ. ხანჯიანის, ა. გრიგორიანის მიერ. აქვე მოცემულია ოპერის "ალმასტის" სასცენო დიზაინის ნაწილი, თუმანიანის ლიბრეტოზე, რომელიც დამზადებულია მ. სარიანის მიერ, - კოსტუმების ესკიზები, დეკორაციები.

მუზეუმის სამეცნიერო-კვლევითი საქმიანობა დაკავშირებულია პოეტის მოღვაწეობასთან დღემდე უცნობი ხელნაწერების, წერილებისა და დოკუმენტების მოძიებასა და შეგროვებასთან.

მუზეუმი არის თუმანიანის სწავლისა და კულტურის აქტიური ცენტრი, სადაც გარდა თუმანიანის წაკითხვის, პოეზიის საღამოებისა და ზღაპრებისა, ასევე იმართება სხვადასხვა გამოფენაც.

## რესურსები ინტერნეტში
* Дом-музей Ованеса Туманяна
* ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ ԹԱՆԳԱՐԱՆԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ  

კატეგორია: სახლები კატეგორია: სომხეთი კატეგორია: ერევანი
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
სავეცკი (ბაქო)

**სავეცკი** (; ) — ისტორიული ნაწილი ქალაქ ბაქოში, აზებრიაჯანში. მდებარეობს იასამალის რაიონში, ნარიმან ნარიმანოვის გამზირსა (ყოფილი საბჭოთა გამზირი) და მირზა იბრაჰიმოვის ქუჩასა და ნიზამის ქუჩასა და იბრაჰიმ აბილოვის ქუჩებს შორის. ქალაქის ისტორიულ ნაწილში მდებარეობს 100 წელზე მეტი ხნის მუზეუმები, მეჩეთები, აბანოები და ცნობილ აზერბაიჯანელთა საცხოვრებელი სახლები. 2014-1026 წლებში სავეცკის განახლების სამუშაოების მიმდინარეობისას რამდენიმე კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი განადგურდა.

## ისტორიული სახლები
აზერბაიჯანის მინისტრთა კაბინეტის 2001 წლის 2 აგვისტოს  განცხადებით, სავეცკის ტერიტორიაზე ადგილობრივი მნიშვნელობის მქონე 200 სახლი, 9 აბანო, 4 მეჩეთი, 1 ეკლესია და 10 სკოლა და საავამდყოფო მდებარეობდა, ხოლო სამი ძეგლ ეროვნული მნიშვნელობა ჰქონდა: თეზეპირის მეჩეთს, აზერბაიჯანის არქიტექტორთა კავშირის შენობასა და ჰაჯი სულთან ალის მეჩეთს.

2014 წლის მარტისთვის სავეცკის ტერიტორიაზე 230 ისტორიული არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობდა.მათ შორისაა საცხოვრებელი სახლები, მეჩეთები, ეკლესიები, აბანოები და შოლარის წყლის კოშკები.

2014 წლიდან ამოქმედდა ბაქოს გენერალური გეგმა, რომელიც გზის ასაშენებლად მოქალაქეთა გადასახლებას ითვალისწინებს. აღნიშნული ქუჩა აზერბაიჯანის ეროვნული სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრის შენობიდან ნარიმან ნარიმანოვის ქუჩამდე გადაიჭიმება, ნიზამის მეტროსადგურსა და ბალაბაბა მაჯიდოვის, აბდულა შაიღისა და სულეიმან რაჰიმოვის ქუჩებს შორის. სამად ისლამოვის თქმით, ტერიტორიაზე მდბარე 171 ისტორიული ნაგებობიდან 76 განადგურდება.

სავეცკის ფარგლებში მდებარეობს უამრავი ისტორიული სახლი. ერთ-ერთი, რომელიც აბდულა შაიღის 171 ნომერშია აგებული, ჰიჯრის კალენდრით 1338 წელსა აგებული. მირზა ფათალის ქუჩის 8 ნომერში ცნობილი აზერბაიჯანელი მომღერალი შოვქეთ ალექპეროვა ცხოვრობდა.  მის გვერდით მდებარე სახლში სახალხო არტისტი ილჰამ ნამიგ ქემალი ცხოვრობდა.

## მეჩეთები
]]
სავეცკის ფარგლებში 7 მეჩეთი მდებარეობს: შაჰ ჰუსეინის მეჩეთი, იმამ ჰუსეინის მეჩეთი, ჰაჯი ჯავიდის მეჩეთი,თეზეპირის მეჩეთი, ღასიმბეის მეჩეთი და ფატიმას მეჩეთი. კიდევ ერთი მწვანეგუმბათიანი ღასიმბეის მეჩეთის ტერიტორიაზე ელექტროობიისა და გეოლოგიის დეპარტამენტები მდებარეობს. ჰაჯი ჯავადის მეჩეთი, რომელიც აბდულა შაიღის ქუჩისა და ჩინგიზ მუსტაფაევის ქუჩების კვეთაში მდებარეობს, ჰიჯრის კალენდრით 1305 წელს აშენდა.

## აბანოები
სავეცკის ფარგლებში რამდენიმე აბანო მდებარეობს. მურთუზ მუხთაროვის ქუჩის 41 ნომერში მდებარე აბანო XIX საუკუნეშია აგებული და სახელმწიფოს მიერაა დაცული. მირზა ფათალის ქუჩის 105 ნომერში მდებარე აბანო 1889 წელსაა აგებული და დღეისთვის არ ფუნქციონირებს. ახუნდ ჰამამის აბანო (მდებარეობს მურთუზა მუხთაროვის ქუჩის 141 ნომერში) 1885 წელსაა აგებული. შენობა თურქმა არქიტექტორებმა განაახლეს და 2013 წლიდან კვლავ ფუნქციონირებს, როგორც აბანო. აზერბაიჯანის მოზარდთა სახელმწიფო თეატრის შენობაც თავდაპირველად აბანო იყო. შენობა 1885 წელს აიგო ჰაჯი ფარაჯულას მიერ.

## შოლარის წყლის კოშკები
სავეცკის ფარგლებში მდებარეობს წყლის კოშკებიც. აღნიშნული ობიექტები სახელმწიფო კონტროლის ქვეშაა მოქცეული. წყლის კოშკები XIX საუკუნეში აიგო შოლარის წყლის მილსადენის გაყვანის მხარდასაჭერად. კოშკებით მოსახლეობას შოლარის წყალი მიეწოდება. 1950-იანი წლების შემდეგ წყლის კოშკები აღარ ფუნქციონირებს.

## სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:ბაქოს ქუჩები
კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
პოლ ბაღდადლიანი

**პოლ ბაღდადლიანი** (; დ. 10 ივლისი, 1953, ალეპო, სირია — გ. 28 ივნისი, 2011, გლენდეილი, კალიფორნია, აშშ) ხშირად ცნობდნენ როგორც პოლს — სომეხი-ამერიკელი მუსიკოსი, მუსიკებისა და მელოდიების მწერალი, კომპოზიტორი, მუსიკოსი, ბიზნესმენი. მას მოიხსენიებენ, როგორც სასიყვარულო სიმღერების მეფეს. მისი მუსიკა უყვარდა მრავალ სომეხსა და თითქმის მთელ სომხურ დიასპორას.

## ადრეული ცხოვრება
პოლი დაიბადა როგორც კრიკორ ბაღდადლიანი, 1953 წლის 10 ივლისს, სომხურ ოჯახში; მისი მშობლები იყვნენ ბარიურ და აროუსიაგ ბაღდადლიანები. ჰყავდა ძმა, სახელად არამ ბაღდადლიანი და და სახელად ანაჰიდ ბაღდადლიანი. დამასკოში, სირიაში გადასვლის შემდეგ მას დიდი წარმატება მოუტანა თანამედროვე სომხური მუსიკების შესრულებამ. 1965 წელს, 12 წლის ასაკში ბაღდადლიანს დედა გარდაეცვალა (საბოლოოდ მისი მამა დაქორწინდა და დასახლდა პასადენაში, კალიფორნიაში). ყოველდღიურ ცხოვრებასთან ჭიდილით, მან საკუთარი ცხოვრება დაიწყო.

## კარიერა
1970-იანი წლების განმავლობაში პოლ ბაღდადლიანი ცნობილი იყო როგორც პოლი (პრინცი) და იგი მხოლოდ ინგლისურ სიმღერებს მღეროდა. სომხური დიასპორის წარმომადგენლის, მომღერალ ჰარუთ პამბუკჯიანის მუსიკის მოსმენის შემდეგ, პოლ ბაღდადიანმა სომხურ ენაზე სიმღერა დაიწყო (ძირითადად სასიყვარულო სიმღერებს ასრულებდა). ბეირუთსა და შუა აღმოსავლეთში დიდი წარმატების მიღწევის შემდეგ, იგი პირადი კარიერის ახალ ეტაპზე გადავიდა: იგი გაემგზავრა ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში (1977); აქ მან საერთაშორისო კარიერა დაიწყო. ლოს-ანჯელესში ყოფნის პერიოდში მან ასობით სიმღერა (უმეტესად ბალადები) ჩაწერა; ჩაწერილ სიმღერების უმეტესობას სომხურად მღეროდა; აღსანიშნავია არაბულსა და ინგლისურ ენებზე შესრულებული სიმღერები. იგი ხშირად მართავდა ტურებს სომხური დიასპორის მთავარ ეპიცენტრებში.

## გარდაცვალება
პოლ ბაღდადლიანი გარდაიცვალა 2011 წლის 28 ივნისს, კალიფორნიაში, ფილტვის კიბოსთან ხანგრძლივი ბრძოლის შემდეგ. გარდაიცვალა გლენდეილის სამედიცინო ცენტრში, საავადმყოფოში ყოფნის დროს. გარდაცვალების მიზეზად კიბოს გამო სუნთქვის უკმარისობა დასახელდა. მას დარჩა სამი შვილი: პოლ ბაღდადლიანისა და პირველი ცოლის, კრისტოფერ ბაღდადლიანის შვილი სახელად ანი ბაღდადლიანი; და ერთი ქალიშვილი, ვირჯინია ბაღდადლიანი, მისი მეორე ცოლისგან - ძაღიგ-ფლორენცია ბაღდალიანისგან.

## რესურსები ინტერნეტში
*Paul Baghdadlian website

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1953
კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2011
კატეგორია:სომეხი მომღერლები
კატეგორია:სომეხი კომპოზიტორები
კატეგორია:სომეხი მუსიკოსები
კატეგორია:სომეხი ბიზნესმენები
კატეგორია:ამერიკელი კომპოზიტორები
კატეგორია:ამერიკელი მუსიკოსები
კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები
კატეგორია:ამერიკელი ბიზნესმენები
გევორგ გრიგორიანის მუზეუმ-სახელოსნო

**გევორგ გრიგორიანის მუზეუმ-სახელოსნო** —  ერევნის მუზეუმი, რომელიც ეძღვნება ცნობილი სომეხი მხატვრის გევორგ გრიგორიანის ცხოვრებასა და მოღვაწეობას. მუზეუმი მდებარეობს, ერევანში მესროპ მაშტოცის გამზირზე. მუზეუმი დაარსდა 1977 წელს მხატვრის ქვრივის დიანა უკლევისა და მხატვრების ჯგუფის ინიციატივით, 2 წლის შემდეგ იგი გახდა სომხეთის ეროვნული სამხატვრო გალერეის ფილიალი. იგი გაიხსნა 1980 წლის 25 ნოემბერს. გევორგ გრიგორიანი (1897-1976), რომელსაც ასევე უწოდებენ ჯოტო- ს, ჩამოყალიბდა მხატვარი თბილისში და ეკუთვნოდა სომხურ სახვითი ხელოვნების ეგრეთ წოდებულ "ტიფლის სკოლას". მისი თემატური კომპოზიციები ხშირად ეძღვნება ტფილისს, ზუსტად ასახავს იმდროინდელი ქალაქის ატმოსფეროს, მის ცხოვრების წესსა და მდინარეებს. მხატვრის შემოქმედებითი მემკვიდრეობის მნიშვნელოვანი ნაწილია პორტრეტების სერია. მუზეუმში წარმოდგენილია მხატვრის ნამუშევრები, საარქივო მასალები, ისევე როგორც რამდენიმე პირადი ნივთი. მუზეუმის პირველ სართულზე არის "ტიფლისის სკოლის" სხვა ცნობილი მხატვრების ნამუშევრები, რომელთა ერთ-ერთ დარბაზში არის დიანა უკლების რამდენიმე გამორჩეული და პოპულარული ნახატი.

ჯოტო შვიდი წლის ასაკიდან იძულებული გახდა ემუშავა: საწვავის ზეთის საწყობში, საპარიკმახეროში; ის იყო კურიერი, გაზეთების დამტარებელი, ხილის მაღაზიაში გამყიდველად მშაობდა, წიგნების მაღაზიაშიც და ა.შ. 

1916-1920 წლებში დაესწრო მხატვრობის და ქანდაკებების სკოლის ლექციებს კავკასიის საზოგადოებაში სახვითი ხელოვნების პოპულარიზაციისთვის (ტიფლისი), სადაც სწავლობდა ბაჟბეიქ-მელიქიანთან, კოჩართან, ლადო გუდიაშვილთან. 1918 წელს მან მონაწილეობა მიიღო სკოლის მოსწავლეთა საანგარიშო გამოფენებში და საკმაოდ წარმატებით.

წლების განმავლობაში მან შექმნა მრავალი უაღრესად მხატვრული ნაწარმოები, რომელშიც აშკარად აისახა მისი თავისებური პიროვნება. შემდეგ მოჰყვა ორი ათწლეულის გაუცხოება ხელოვნების სამყაროდან, შემოქმედებითი მარტოობის წლები, რომლის დროსაც მხატვარი არ წყვეტს შექმნას, არჩეული ბილიკის შემდეგ. ამ პერიოდის ნამუშევრები ხასიათდება მკვეთრი დრამატიზმით, რაც ნათლად ჩანს მის ნახატებში, მის თითოეულ დეტალში ამოვიკითხავთ იმას რასაც მხატვარი გრძნობდა იმ პერიოდში.

მუზეუმის დარბაზი არის თავისებური სომხურ-ქართული კულტურული ცენტრი, აქ იმართება ქართველი მხატვრების ნამუშევრების გამოფენები, სომხეთ-საქართველოს კულტურულ კავშირებთან დაკავშირებული ღონისძიებები. 

## რესურსები ინტერნეტში
* მუზეუმი 
* მუზეუმი ჯოტოს
* მუზეუმი ჯოტოს

კატეგორია: სომხეთი
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
ომუნეს ჯიხა

**ომუნეს (ყენიას) ჯიხა** — საფორტიფიკაციო ნაგებობა, კოშკი, მდებარეობს საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში, ქალაქ ჯვარის ცენტრიდან სამ კილომეტრში. თარიღდება გვიან შუა საუკუნეებით. კოშკი ნაგებია ნახევრად დამუშავებელი შერეული ფლეთილი რიყისა და ყორე ქვით. გეგმით ოთხკუთხა კოშკი არის სამ სართულიანი. კოშკს აღმოსავლეთის მხრიდან ორი ვიწრო სარკმელი აქვს. სათოფურეები მაღლაა განლაგებული. კოშკს გადახურვა არ აქვს.

## ეტიმოლოგია
ადგილობრივები კოშკს „ომუნეს ჯიხა“ უწოდებენ, რაც ადგილის სახელწოდებიდან მომდინარეობს სადაც ის მდებარეობს. მეგრულად აღნიშნული ადგილი „ომუნე“/„ომანე“-ს სახელითაა ცნობილი. აღნიშნული ციხე აკაკი ჭანტურიას მიერ შედგენილ დაბა ჯვრის არქეოლოგიურ რუკაზე მოხსენიებულია, როგორც „ყენიაში ჯიხა“. უკანასნელი თავის მხრივ ყენიას ციხეს ნიშნავს, მისი ყენიების გვარის კუთვნილების გამო.

## გალერეა

ომუნეს ჯიხა (1971).jpg|კოშკის ნანგრევი ენგურჰესის მშენებლობის დროს. 1971 წ

## რესურსები ინტერნეტში
*ომუნეს (ყენიას) სასიგნალო ჯიხა

## სქოლიო
კატეგორია:წალენჯიხის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
რიჩარდ ჰოლბრუკის ქუჩა

**რიჩარდ ჰოლბრუკის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღი); ნავთლუღის ქუჩიდან სოლომონ დოდაშვილის მოედნამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის II ნახევარში. ამ ქუჩაზე XIX საუკუნის 60-იან წლებში ცხოვრობდა ივანე პრიბილი და ქუჩასაც მისი სახელი დაერქვა. დატანილია თბილისის 1895 წლის რუკაზე. 1923 წელს ბაღდათის ქუჩა ეწოდა. 2010 წელს რიჩარდ ჰოლბრუკის სახელი დაარქვეს.

## სქოლიო 
კატეგორია: ისნის რაიონის ქუჩები
ანანტნაგი

**ანანტნაგი**  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ინდოეთში, ჯამუ და ქაშმირის შტატში. ქალაქი დიდი ხნის განმავლობაში სიდიდით მეორე ქალაქი იყო და უკანასკნელ პერიოდში გახდა ყველაზე დიდი ქალაქი ფართობის მიხედვით. ითვლება ქაშმირის ხეობის ფინანსურ და სავაჭრო ცენტრად. არის ამავე სახელწოდების ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი.

## ეტიმოლოგია 
ძველ მითებში ნათქვამია, რომ სახელი „ანანტი ნაგი“ ეწოდა იმ ადგილს, სადაც ღმერთმა შივამ ამარნათისაკენ მიმავალ გზაზე დატოვა თავისი ნივთები და ქალაქის ადგილზე მოიხსნა და მიწაზე დსვა მრავალი გველი, რომლებიც შივას სხეულზე ცხოვრობდნენ.

ქალაქი მოხსენიებულია ბჰაგავადგიტაში. ქალაქს ასევე უწოდებდნენ კაშიაპტეშვარას, რომელიც დაკავშირებული იყო ბრძენ კაშიაპთან. 

სანსკრიტულ ენაზე „ანანტ“ ნიშნავს მრავალრიცხოვანს, ხოლო „ნაგა“ - წყაროს აღნიშნავს ქაშმირში. მოსახლეობა ფიქრობს, რომ ქალაქის სახელწოდება ნიშნავს „მრავალრიცხოვან წყაროს“. აღსანიშნავია, რომ ქალაქში ნამდვილად არის წყაროები. 

რთული სათქმელია რომელი ვერსიაა სწორი, მაგრამ უნგრელი მოგზაური მარკ აურელ სტეინი და კალჰანა ირწმუნებიან, რომ ქალაქის ცენტრში მდებარე წყაროები იყო წმინდა ადგილები ადგილობრივი მოსახლეობისათვის.

## გეოგრაფია 
ქალაქი მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 600 მეტრზე და სრინაგარიდან 53 კილომეტრში. 

ქალაქი შედგება სამი რაიონისაგან. ძირითადი მოსახლეობა ცხოვრობს ცენტრალურ რაიონებში. 

ქალაქის მახლობლად სამი შენეკადი: არაპატი, ბრენგი და სანდრანი უერთდება მდინარე ვეტს.

## ისტორია 
არქოლოგები ირწმუნებიან, რომ უკვე ძვ. წ. 5000 წელს ქალაქის ადგილზე არსებობდა დასახლება და ბაზარი. ეს ფაქტი ანანტნაგს აქცევს  რეგიონის ერთ-ერთ უძველეს ქალაქად. 

## წმინდა ადგილები 
### წყაროები და რელიგიური ტოლერანტობა 
ქალაქში ბევრი წყაროა. ერთ-ერთ წყაროს ეწოდება ინდერი. მათგან ორი გოგირდოვანი წყაროა და უამრავი სუფთა წყაროა. ყველაზე პოპულარულებია ნაგ-ბალი, სალაკ-ნაგი და მალიკ-ნაგი. ნაგ-ბალი მოედინება გოირაკის ძირში და ცაედინება აუზში. ინდუისტების, სიქჰებისა და მუსულმანების რელიგიური შენობები დგას ამ აუზის სიახლოვეს და არის რელიგიური ტოლერანტობის საუკეთესო მაგალითი ქაშმირში. ტოლერანტობის მეორე სიმბოლოა ბაბა დავუდ კჰაკის მეჩეთი, რომლის ეზოში დგას პატარა ინდუისტური ტაძარი.

### ტაძრები 
ითვლება რომ ანანტნაგში შვიდი ტაძარია: ორი შივას ტაძარი, ერთი კრიშნაიტული, ერთიც ეკუთვნის დურგას, ერთიც განეშას, სიტა-რამა, ჰანუმანის ტაძარი. ამ კომპლექსის გარდა ქალაქში მდებარეობდა კიდევ სამი ძველი ტაძარი, მაგრამ ეს სამივე ტაძარი დაიწვა.

## დემოგრაფია 
2001 წლის ინდოეთის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 183 437 ადამიანს. მამაკაცები  — 55 %, ქალები — 45 %. წიგნიერების დონე — 79 %, უფრო მაღალია ვიდრე ქვეყანაში — 59,5 %; აქედან 84 % მამაკაცი და  79 % ქალია. 10 % — ექვს წლამდე ბავშვები არიან.

2011 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 158 785 ადამიანი.

## რესურსები ინტერნეტში
* «Kashmir: The Places of Worship», разные авторы, Kashmir News Network (KNN)
*  
*
*Articles about Anantnag  in *The Economic Times*

## სქოლიო
კატეგორია:ჯამუ და ქაშმირის ქალაქები
ბაღნარის ქუჩა

**ბაღნარის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა); რკინიგზიდან ალექსანდრე მანაგაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. სახელწოდება დაკავშირებულია აქ არსებულ ბაღებთან. ადრე სანაპირო ქუჩა ერქვა. 

## ლიტერატურა 
კატეგორია:გლდანის რაიონის ქუჩები
ნათია ბაშალეიშვილის ქუჩა

**ნათია ბაშალეიშვილის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (ვერა): იაკობ გოგებაშვილის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე, იაკობ გოგებაშვილის ყოფილი III შესახვევი. 1994 წელს —  ალეკო შენგელიას, 2006 წელს ნათია ბაშალეიშვილის სახელი ეწოდა.

## ლიტერატურა 
ბაშალეიშვილი
ბაჩანას ქუჩა

**ბაჩანას ქუჩა** — ქუჩა თბილისში,   ისნის რაიონში (ავლაბარი); ავლაბრის ქუჩიდან ლადო მესხიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე მარიამის ქუჩა ერქვა (სახელწოდება უკავშირდება წმინდა მარიამის ეკლესიას). დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. 1923 წელს დაერქვა ბაჩანას სახელი. აქვს 1 ჩიხი. 

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ისნის რაიონის ქუჩები
ბახვის შესახვევი

**ბახვის შესახვევი**  — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); ელენე ახვლედიანის ქუჩიდან სპარტაკის გასასვლელამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ნაზაროვის შესახვევი. 20-იან წლებში ბახვის შესახვევი დაერქვა. 

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ჩუღურეთის  რაიონის ქუჩები
ნისო

**ნისო** () — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 90 კაცი.

## სქოლიო 
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
გენერალ-სანტოსი

**გენერალ-სანტოსი** (, ) — ქალაქი ფილიპინების კუნძულ მინდანაოზე, სამხრეთ კოტაბატოს პროვინციაში, სარანგანის ყურის ნაპირზე. მოსახლეობა — 529 542 ადამიანი (2007 წლის აღწერა).

ადრე ცნობილი იყო დადიანგასის სახელით. დღევანდელი სახელწოდება უწოდეს გენერალ პაულინო სანტოსის პატივისცემის ნიშნად, რომელიც იყო ფილიპინების არმიის გენერალი და დასახლების პირველი პიონერი.

## ისტორია 
ადგილი სადაც ამჟამად ქალაქი მდებარეობს ისტორიაში პირველად მოიხსენიება XV საუკუნეში, როდესაც არაბეთიდან ამ რეგიონში ჩავიდნენ მისიონერები ისლამის გავრცელების მიზნით. მაჰმადიანური მმართველების ძალაუფლება გაგრძელდა ესპანეთის მმართველობის დროსაც და შეფერხდა მხოლოდ XIX საუკუნის ბოლოს, როდესაც ფილიპინები ამერიკელთა ხელში გადავიდა.

1914 წელს აქ გამოჩნდნენ პირველი ქრისტიანები. 1920 წელს კი ილოკების თემი. 1938 წელს ამ ადგილების უზარმაზარმა მიწებმა და მდიდარმა საზღვაო რესურსებმა მიიპყრო გენერალ-მაიორ პაულინო სანტოსის ყურადღება, რომელიც შემდგომში ეხმარებოდა მანუელ კესონს ფერმერთ მხარდამჭერი პროგრამის შემუშავებაში. სამხრეთ კოტაბატოს მმართველად დანიშვნის შემდეგ, ბევრი რამ გაკეთდა მისი განვითარებისთვის.

1939 წელს პაულინო სანტოსი დახვდა პირველ გადასახლებულებს. 62 ემიგრანტი, რომელთა უმრავლესობა იყო ინდუსტრიულ კუნძულ ლუსონიდან იყო, აქ ჩავიდა სასოფლო-სამეურნეო მიწების გამო.

## ადმინისტრაციული დაყოფა 
ქალაქი დაყოფილია 26 რაიონად — ბარანგებად. ქალაქის მერია დარლენა მანგოლია რიკაზა ანტონიო-კუსტოდიო.

ქალაქის ხელისუფლება 2008-2009 წლიდან ახორციელებს პროგრამებს ინვესტიციების მოზიდვისათვის, განათლების სისტემის განვითარების, პერსონალის გადამზადებისა და მოწინავე კადრების მომზადებისათვის, ახალი საცხოვრებლის მშენებლობისათვის, ელექტროფიკაციისათვის და ა.შ.

## კულტურა და რელიგია 
ქალაქში მთელი რიგი ღირსშესანიშნაობები და არქიტექტურის ძეგლებია. რეგულარულად მიმდინარეობს კულტურული ღონისძიებები, მათ შორის კალინანგანის ფესტივალი.

ქალაქში ყველაზე მეტად გავრცელებულია ქრისტიანობა, მათ შორის განსაკუთრებით მრავალრიცხოვანია კათოლიკე ქრისტიანები, რომლებიც შეადგენენ მოსახლეობის 90 %-ს. მოსახლეობის 9 % სუნიტური ისლამის მიმდევარია.

## რესურსები ინტერნეტში
* Official Website of the City of General Santos 

* Philippine Standard Geographic Code

## სქოლიო
კატეგორია:ფილიპინების ქალაქები
აურანგაბადი (მაჰარაშტრა)

**აურანგაბადი** (, , ) — ქალაქი ინდოეთში, მაჰარაშტრის შტატში. აურანგაბადის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. მთავარი ტურისტული ცენტრი, რომელზეც გადის გზა იუნესკოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლებისკენ, აჯანტისკენ და ელორის გამოქვაბულისკენ. ერთ-ერთი ახალი მილიონიანი ქალაქი, მნიშვნელოვანი სამრეწველო და საგანმანათლებლო ცენტრი. 

## ისტორია 
ქალაქი ააშენეს 1604-1610 წლებში პატარა სოფლის ადგილზე, აჰმადნაგარის სასულთნოს სულთან მურთაზა ნიზამ-შაჰ II-ის მმართველობის პერიოდში. ქალაქის დაარსების წლად 1610 წელი ითვლება. დაარსების შემდეგ მას უწოდეს ფატეჰპურა, სავარაუდოდ სასულთნოს პრემიერ-მინისტრის მალიქ ამბარის (ვისი სოფლის ადგილზეც ააშენეს ქალაქი) შვილის ფათჰ-ხანის პატივისცემის ნიშნად. 

1634 წელს ქალაქში ჩავიდა აურანგზები, როგორც დეკანის გუბერნატორი. იგი აქ ცხოვრობდა 1644 წლამდე, შემდეგ წავიდა აგრაში დიდ მოგოლთა იმპერატორის ტახტზე ასასვლელად. 

1681 წელს აურანგზები, უკვე როგორც იმპერატორი დაბრუნდა აურანგაბადში და იგი თავისი იმპერიის დედაქალაქად აქცია. აქედან აწარმოებდა წარმატებულ ომებს დეკანის სასულთნოს წინააღმდეგ. როგორც ჩანს ქალაქს სახელი უწოდეს სწორედ მის გამო. 

დიდ მოგოლთა პერიოდში აურანგაბადს უწოდებდნენ „ქალაქი კარიბჭეს“, რადგან ქალაქში მრავალი კარიბჭე იყო. დღემდე შემონახულია რვა მათგანი და წარმოადგენენ მოგოლთა პერიოდის ძეგლებს. 

აურანგზების საფლავი მდებარეობს აურანგაბადიდან ახლოს მდებარე პატარა ქალაქ ხულდაბადში, სადაც ასევე მდებარეობს წმინდა ხეობა — ადგილი სადაც დაკრძალულია 1 500 სუფისტი წმინდანი. აურანგზების სახელს უკავშირდება თაჯ-მაჰალის კოპიოს, ბიბი-კა-მაკბარის აგება.

## მოსახლეობა 
2011 წლის ინდოეთის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობს 1 171 330 ადამიანი. მოსახლეობის 11 % ექვს წლამდე ბავშვია. ძირითადი ენებია მარათული ენა და ურდუ. აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის 56,6 % საუბრობს მარათულ ენაზე, ხოლო 30,69 % — ურდუზე, ხოლო 11,99 %-ის სასაუბრო ენაა ჰინდი. 

რელიგიური თვალსაზრისით 59,1 % არის ინდუისტი, 38 % — ისლამის მიმდევარი, ხოლო სხვა დანარჩენი — 2,9 %. 

## ღირსშესანიშნაობა 
ქალაქის შემოგარენში მდებარეობს ბიბი-კა-მაკბარა, აურანგზების მეუღლის მავზოლეუმი. აურანგაბადის გამოქვაბული — ბუდისტური მონასტრების მღვიმეები ქალაქგარეთ, ქალაქის ჩრდილო-დასავლეთით. ასევე აღსანიშნავია ქალაქის რვა კარიბჭე: ბჰადკალი, დილი, რანგინი, კატკატი, როშანი, ბარაპულა, პაიტხანი და კალა-დარვაჯა, რომელთაგან ყველაზე ადრეულია ბჰადკალი და დარვაჯა. ქალაქში ასევე მდებარეობს წყლის წისქვილების კომპლექსი — პანჩაკი, რომელიც გადმოცემის თანახმად ქალაქის დამაარსებელმა მალიქ ამბარმა ააშენა. 

ქალაქის შემოგარენშია ასევე იუნესკოს ძეგლები აჯანტა და ელორის გამოქვაბული, ქალაქიდან 16 კილომეტრში მდებარეობს დაულატაბადი — XII-XIV საუკუნეების გამაგრებული ქალაქი, ტუგლაკების დინასტიის ერთ-ერთი დედაქალაქი; ხულდაბადი — აურანგზების საფლავი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Aurangabad city info 
* 
* Aurangabad Art Architecture Archcelogy History Culture Study Project
* Government’s tourism page
* Aurangabad Municipal Corporation 

კატეგორია:მაჰარაშტრის ქალაქები
სტეფან ელმასი

**სტეფან ელმასი** ( დ. 1862 — გ. 11 აგვისტო, 1937) — სომეხი კომპოზიტორი, პიანისტი და პედაგოგი.

## ცხოვრება
ეტეჰან ელმასი დაიბადა 1862 წელს, მდიდარი მეწარმეების ოჯახში, სმირნაში (ახლანდელი იზმირი), სპარსეთის იმპერიის ქალაქში. მალევე გაირკვა, რომ პატარა ბიჭს გამოურჩეული უნარები გააჩნდა: მან დაიწყო პიანინოს გაკვეთილებზე სიარილი და პატარა საფორტეპიანო ნაწვეტების დაწერა ადგილობრივი მუსიკის მასწავლებლის, ბატონ მოზერის მეთვალყურეობის ქვეშ; აწ უკვე 13 წლის ასაკში, ახალგაზრდა ვირტუოზი ასრულებდა ყოვლისმომცველ პიანინოს რეციდივს.

1879 წლის ივლისში, მისი მასწავლებლის წაქეზებით - მაგრამ ოჯახის სურვილების საწინააღმდეგოდ - სტეფან ელმასი გაემგზავრა ვაიმარში, გერმანიაში, ფრანც ლისტის მოსმენის იმედით. აქ იგი დიდებულ ოსტატს შეხვდა: ლისტმა მას ურჩია, რომ წასულიყო ავსტრიაში და ემუშავა ვენის კონსერვატორიის პროფესორ ანტონ დოორთან და ფრანც კრემთან, გამორჩეულ კომპოზიტორსა და საეკლესიო მუსიკოსთან.

ვენაში, ჩვიდმეტი წლის ელმასმა საკუთარი დრო ორად გაყო, რათა ფორტეპიანოსთან ერთად კომპოზიციებიც შეესწავლა; ვენაში მისი დებიუტი შედგა 1885 წელს: მოვლენა, რომელმაც პრესაში დიდი აღიარება მოიპოვა. მან თავისი 6 ეტიუდი (1881) მიუძღვნა ფრანც ლისტს და ვიქტორ ჰიუგოს.

ელმასს ლისტთან კონტაქტი არ გაუწყვეტია და მისგან ხშირად იღებდა რჩევებს. 1886 წელს, იგი სწრაფად დაბრუნდა მშობლიურ სმირნაში, რათა მამის დაკრძალვას დასწრებოდა, თუმცა შემდეგ კვლავ ევროპაში დაბრუნდა, რადგან მიხვდა რომ ევროპას მისთვის ბევრი რამის შეთავაზება შეეძლო. შემდეგ პერიოდში მას დატვირთული გრაფიკი ჰქონდა; კონცერტის ჩატარება უწევდა: საფრანგეთში, ინგლისში, გერმანიაში, ავსტრიასა და იტალიაში. ელმასს პროგრამაში ძირითადად საკუთარი ნამუშევრები ჰქონდა, თუმცა აგრეთვე ასრულებდა ბეთჰოვენის, შოპენისა და შუმანის ნაწარმოებებს.

მოგზაურობის დროს, ელმასმა მჭიდროდ გაიცნო: რუსი კომპოზიტორი და პიანისტი ანტონ რუბინშტეინი, ფრანგი კომპოზიტორი ჯულეს მასენეტი, ფრანგი პიანისტი ჯოზეფ-ედუარდ რიზლერი და ფრანგი ლექსიკოგრაფი გეი დე ლუსინიანი. 1912 წელს მან აიღო მუდმივი საცხოვრებელი ადგილი ჟენევაში, შვეიცარია და აქვე განაგრძო საკუთარი საქმიანობაც.

ელმას კომპოზიცია სწრაფი და ძალიან მარტივია. ალბათ ეს ახსნის იმას, თუ რატომ არ განიხილავდა ზოგჯერ კომპოზიციებს საკმარისად.

ბოლო პერიოდში, პიანისტ არმენ ბაბახანიანის ძალისხმევის წყალობით კომპოზიტორის ნამუშევრებმა აღორძინება განიცადა.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
*http://www.stephanelmas.org/ 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1962
კატეგორია:გარდაცვლილი 11 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
ალექსანდრე სპენდიარიოვის სახლი-მუზეუმი

**ალექსანდრე სპენდიარიოვის სახლი-მუზეუმი** — კულტურული ორგანიზაცია, რომელიც მდებარეობს ერევანში, ქ. ნალბანდიანი, 21. მუზეუმში დაცულია დროებითი გამოფენები. მუზეუმის სივრცეში ხშირად იმართება კონცერტები, ლექციები, სემინარები და ფილმების ჩვენებები.

აღნიშნული მუზეუმი შეიქმნა სომხეთის სსრ მინისტრთა საბჭოს 1963 წლის 21 ნოემბრის 49/491 ბრძანებით. ერთი წლით ადრე, კომპოზიტორის მარინა სპენდიარიოვას ასულმა სთხოვა სომხეთის სსრ მთავრობას, რომ მამამისის ბინაში მუზეუმი შექმნილიყო. მემორიალი ბინა კომპოზიტორს ახალქალაქში, ნალბანდიანის ქუჩაზე, ახლო შენობაში მიეცა 1926 წელს, არქიტექტორის ალექსანდრე ტამანიანის სახლის პროექტის პროექტის ავტორის შეთავაზებით. ამჟამად სახლი შედის ერევნის კულტურული და ისტორიული ძეგლების სიაში, რესპუბლიკური მნიშვნელობის მქონე ძეგლების კატალოგში

მუზეუმში ექსპოზიცია გაიხსნა 1967 წლის 25 ნოემბერს. მუზეუმს ხელმძღვანელობდა ვლადილენ ბალიანი.

მუზეუმში წარმოდგენილია დოკუმენტები, ფოტომასალა, მუსიკალური ინსტრუმენტები (მათ შორის კომპოზიტორის მიერ შექმნილი მუსიკალური ინსტრუმენტი "სპენდიიროფონი"), გამოჩენილი სომეხი კომპოზიტორის ალექსანდრე სპენდიარიოვის (1871-1928 წლები) შექმნილი პერსონალური ნივთები.

კოლექცია 1345 ერთეულია. საფუძველს ქმნის კომპოზიტორის ქალიშვილის მარინა სპენდიარიოვას, მიერ შეწირული ნივთები და ასევე კომპოზიტორის არქივი, ლიტერატურისა და ხელოვნების მუზეუმის შემოწირულობა. 

კომპოზიტორმა წოვაკ ჰამბარდუმიანმა უდიდესი წვლილი შეიტანა სახლ-მუზეუმის კულტურულ ბიოგრაფიაში, ხოლო მისი მმართველობის პერიოდში (1972-1988) მუზეუმი მხატვრების საყვარელ თავშეყრის ადგილად იქცა. მისი ინიციატივის შედეგად შეიქმნა ხალხური ინსტრუმენტების მშვენიერი კოლექცია, რომელიც 90-იან წლებში გადავიდა სომხეთის ეთნოგრაფიის მუზეუმში.

ქალიშვილის მოგონებებისა და კომპოზიტორის გარდაცვალების დღეს გადაღებული ფოტოს მიხედვით, კომპოზიტორის ოფისი ხელახლა გაკეთდა. მოეწყო ორი ოთახი - ცხოვრების გზა (მასალები მოგვითხრობს კომპოზიტორის ცხოვრების პერიოდებზე ყირიმში, მოსკოვში, სანქტ-პეტერბურგსა და სომხეთში და დახასიათებული სპენდიაროვი არა მხოლოდ როგორც კომპოზიტორი, დირიჟორი, მასწავლებელი, არამედ აქტიური საზოგადო მოღვაწე; კრეატიული გზა (კონცერტის აფიშები და პროგრამები, მუსიკალური ხელნაწერები და კომპოზიტორის ნამუშევრების პირველი გამოცემები შეგროვებული. შეგიძლიათ გაეცნოთ კომპოზიტორის მრავალ ჟანრს ნამუშევრებს თანამედროვე ტექნოლოგიის გამოყენებით, შეგიძლიათ სცადოთ თავი სიმფონიური ორკესტრის დირიჟორის როლში. ინტერაქტიული თამაშის ვირტუალური დირიჟორის გამოყენებით). ყოველწლიურად, კომპოზიტორის დაბადების დღეს, მისი საფლავის მახლობლად, სამახსოვრო ღონისძიებებს მართავს მუზეუმი ხელოვნების მოყვარულებისთვის. 

## რესურსები ინტერნეტში
* ალექსანდრე სპენდიარიოვის სახლი-მუზეუმი
* Հիմնանորոգումից հետո վերաբացվել է Ալեքսանդր Սպենդիարյանի տուն-թանգարանը

კატეგორია: ერევანი
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
თეთრი ბატი

**თეთრი ბატი** () — ფრინველი ბატისნაირთა რიგისა.

შედარებით მოკლეკისერა და ჯმუხი ბატია. მისი სხეულის სიგრძეა 66-84 სმ, მასა 2,5-3,3 კგ, ფრთის შლილი 132-165 სმ. შეფერილია თითქმის მთლიანად თეთრად, ფრთების ბოლოები შავია; არსებობს მისი მუქი რუხი ფორმა, თეთრი თავითა და ყელით, დაჰკრავს ცისფერი ელფერი. ასეთი სახის ბატები, ძირითადად, არეალის სამხრეთ ნაწილში გვხვდება. წყვილებში სხვადასხვა ფორმის (ფერის მიხედვით) ბატები ერთმანეთს იშვიათად ხვდებიან, ვიდრე ერთნაირფორმიანები. ნისკარტი და ფეხები მოწითალოა. თეთრი ფორმის მოზარდი ბატები ღია რუხები არიან, ცისფრისა — მუქი რუხი; ორივეს მუქი ნისკარტი და ფეხები აქვს. ბუმბულის მოკაზმულობა აგრეთვე შეფერილობის ინტენსივობით განსხვავდება.

გავრცელებულია ჩრდილოეთ ამერიკაში ბაროუს კონცხიდან (ალასკა) აღმოსავლეთით ბაფინის მიწამდე და ჰუდსონის ყურის სანაპირომდე; კუნძულებზე: ვიქტორია, ბანქსი, უელსის პრინცის, ელსმირი, საუთჰემპტონი, დევონი, სომერსეტი, ბაილოტი, აქსელ-ჰაიბერგი; სამხრეთით მდინარე მაკენზის დელტამდე, ანდერსონისა და პერის ხეობებამდე, ჩრდილო-აღმოსავლეთ მანიტობამდე, ჩრდილოეთ ონტარიომდე, ჯეიმზის ყურემდე; გრენლანდიის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე; რუსეთში — ვრანგელის კუნძულზე, მცირე რაოდენობით არარეგულარულად ბუდობს ჩუკოტკის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ სანაპიროს დასავლეთ ნაწილში და კუნძულ აიონზე.

ცნობილია შერეული წყვილები და ჰიბრიდები მცირეარეალიან კანადურ როსის ბატთან (*A. rossii*), რომელიც თეთრი ბატის შემცირებულ ასლს წარმოადგენს. თეთრი ბატები (მათ შორის აზიურებიც) იზამთრებენ აშშ-ის ზომიერ და სუბტროპიკულ განედებში, მრავალათასიან გუნდებად იკრიბებიან სანაპირო ლაგუნებსა და აგროლანდშაფტებში. შორეული გადაფრენები ევროპის, ციმბირის, რუსეთის ევროპული ნაწილის მიმართულებით მრავალგზის დაფიქსირებულა. ბუდობენ მჭიდრო კოლონიებად (ხშირად რამდენიმე ათეული ბუდე). გამრავლების წარმატება მნიშვნელოვნად დამოკიდებულია გაზაფხულზე ბუდობის დასაწყისში სიცივის დაბრუნებასა და თოვაზე, ლემინგების რაოდენობასა და ყარსაღების, მეზღვიების, თოლიების აქტივობაზე, რომლებიც ზიანს აყენებენ ბატების ბუდეებს. ამერიკაში მასობრივი სანადირო ფრინველია, რუსეთში იგი წითელი წიგნიდან ამოიღეს რიცხოვნობის ზრდისა და კონტინენტზე წარმოშობილი ახალი კოლონიების გამო.

ცნობილია ორი ქვესახეობა: დიდი თეთრი ბატი (*A. c. atlanticus*) და მცირე თეთრი ბატი (*A. c. caerulescens*).

## ლიტერატურა 
* *Степанян Л. С.* Конспект орнитологической фауны России и сопредельныхтерриторий М.: Академкнига, 2003, 808с.
* *Коблик Е. А.* Разнообразие птиц (по материалам экспозиции Зоологического музея МГУ),ч. 1. М.: изд-во МГУ. 2001. 384 с.
* *Линьков А. Б.* Охотничьи водоплавающие птицы России ГУ «Центрохотконтроль», 2002 - 268 с. с илл.

## რესურსები ინტერნეტში 
* რუსეთის ხერხემლიანი ცხოველები: თეთრი ბატი  

## სქოლიო 
კატეგორია:ბატი
ბაღის ქუჩა

**ბაღის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიდუბე); მდებარეობდა სამტრედიისა და ალიო მირცხულავას ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. ამ მიდამოებში ძველთაგანვე იყო გაშენებული ბაღები (ამჟამად აღარ არსებობს, ჩაიკარგა ახალ განაშენიანებაში). 

## ლიტერატურა 
კატეგორია:თბილისის ყოფილი ქუჩები
ედვარდ ნგარა

**ედვარდ ნგარა** — სოლომონის კუნძულელი საფეხბურთო მწვრთნელი.

## კარიერა
1995-1996 წლებში იგი იყო სოლომონის კუნძულების ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მწვრთნელი.

## სქოლიო
## რესურსები ინტერნეტში
* WorldFootball.net

კატეგორია:სოლომონის კუნძულელი ფეხბურთის მწვრთნელები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ბახმაროს ქუჩა

**ბახმაროს ქუჩა** — ქუჩა თბილისში,  ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); გომარეთის ქუჩიდან დიმიტრი ჟღენტის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. აქვს 1 შესახვევი. 

## ლიტერატურა 
კატეგორია: ნაძალადევის  რაიონის ქუჩები
ბახტრიონის ქუჩა (მრავალმნიშვნელოვანი)

**ბახტრიონის ქუჩა** შეიძლება აღნიშნავდეს:

*ბახტრიონის ქუჩა — ქუჩა თბილისში
*ბახტრიონის ქუჩა — ქუჩა თელავში
ბახტრიონის ქუჩა (თბილისი)

**ბახტრიონის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში,  საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); დავით გამრეკელის ქუჩიდან ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. შეტანილია თბილისის ქუჩების 1925 წლის ცნობარში. თავდაპირველად იწყებოდა ახლანდელი კონსტანტინე გამსახურდიას გამზირიდან. ადრინდელი ბახტრიონის ქუჩის მონაკვეთს 1999 წელს არჩილ სულაკაურის სახელი ეწოდა. 

## ლიტერატურა 
კატეგორია: საბურთალოს  რაიონის ქუჩები
გო ჩოკ ტონგი

**გო ჩოკ ტონგი** (დ. 20 მაისი, 1941, სინგაპური) — სინგაპურელი პოლიტიკოსი, ქვეყნის მეორე პრემიერ-მინისტრი ლი კუან იუს შემდეგ 1990 წლის 28 ნოემბრიდან 2004 წლის 12 აგვისტომდე.

## ბიოგრაფია 
გო ჩოკ ტონგი დაიბადა 1941 წლის 20 მაისს. საშუალო განათლება მიიღო რაფლზას ინსტიტუტის კოლეჯში. კოლეჯის დასრულების შემდეგ სწავლა გააგრძელა სინგაპურის ეროვნულ უნივერსიტეტში, სადაც სწავლობდა ეკონომიკას. 

1964 წელს გო ჩოკ ტონგმა მუშაობა დაიწყო სინგაპურის მთავრობის ადმინისტრაციის ეკონომიკური დაგეგმვის განყოფილებაში. 1966 წლიდან 1967 წლამდე სწავლობდა აშშ-ში, უილიამსის კოლეჯში, სადაც „ეკონომიკის განვითარების“ კურსის დასრულების შემდეგ მიიღო ეკონომიკის მაგისტრის ხარისხი. 

1969 წლიდან გო ჩოკ ტონგი მუშაობდა ეროვნული გადაზიდვის კომპანიაში  Neptune Orient Lines-ში, ეკავა საპროექტო დაგეგმარების განყოფილების მმართველის, ხოლო შემდეგ ფინანსური დირექტორის თანამდებობა. 1973 წლის ნოემბრიდან 1977 წლის სექტემბრამდე გო ჩოკ ტონგი იყო კომპანიის მმართველი დირექტორი.

1976 წელს გო აირჩიეს სინგაპურის პარლამენტში მერინ-პარადის საარჩევნო ოლქიდან, როგორც პარტია სახალხო მოქმედების წევრი. 1977 წლიდან 1979 წლამდე იყო ფინანსების უფროსი სახელმწიფო მინისტრი. 1979 წლიდან 1990 წლამდე ეკავა ვაჭრობისა და მრეწველობის მინისტრის, ჯანმრთელობის მინისტრისა და თავდაცვის მინისტრის თანამდებობა. 1985 წლიდან 1990 წლამდე იგი იყო სინგაპურის მთავრობის თავმჯდომარის მოადგილე. 

1990 წლის 28 ნოემბერს გო ჩოკ ტონგი გახდა სინგაპურის მეორე პრემიერ-მინისტრი და შეცვალა ლი კუან იუ. 2004 წლის 12 აგვისტომდე გო დარჩა მთავარ სახელმწიფო თანამდებობაზე. ახალი პრემიერ-მინისტრის ლი სიან ლუნის თხოვნით დარჩა მთავრობაში უფროსი მინისტრის თანამდებობაზე და ასევე ხელმძღვანელობდა სინგაპურის სავალუტო სამმართველოს. ეს თანამდებობები ეკავა 2011 წლამდე. 

1979 წლიდან გო ჩოკ ტონგი შედიოდა მმართველი სახალხო მოქმედების პარტიის მთავარ აღმასრულებელ კომიტეტში, ეკავა გენერალური მდივნის თანამდებობა (1979-1984 წწ.), გენერალური მდივნის პირველი მაოდგილის (1984-1992 წწ.) და გენერალური მდივნის (1992-2004 წწ.) თანამდებობები. 2004 წლის დეკემბერში გომ დატოვა პარტიის თავმჯდომარის თანამდებობა.

2011 წლის 24 ივნისს იაპონიის მთავრობამ დააჯილდოვა ამომავალი მზის ორდენით.

## ოჯახი 
გო ჩოკ ტონგის მეუღლე არის ტან ჩუ ლენგი, რომელიც პროფესიით იურისტია. მათ ჰყავთ ორი შვილი, ბიჭი და გოგო, რომლებიც ტყუპები არიან. მათი ვაჟი, გო ჯინ ჰიანი არის ექიმი და მათი ქალიშვილი, გო ჯინ თენგი, მეუღლესთან, ლი კრეველთან ერთად ცხოვრობს ლონდონში. გო ჩოკ ტონგს მოსწონს გოლფი და ჩოგბურთი.

## ლიტერატურა
* *Impressions of the Goh Chok Tong Years in Singapore* by Bridget Welsh, James Chin, Arun Mahizhnan and Tan Tarn How (Editors), Singapore: NUS Press, 2009.
* ''Brand Singapore: How Nation Branding Built Asia's Leading Global City* by Koh, Buck Song. Marshall Cavendish, Singapore, 2011. .
* Article on civil society in the Goh Chok Tong era – "What plants will grow under the tembusu tree?" by Koh Buck Song, *The Straits Times* 9 May 1998.
* *Tall Order'' by Shing Huei Peh, Singapore: World Scientific, 2018.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1941
კატეგორია:სინგაპურის პრემიერ-მინისტრები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ერმილე ბედიას ქუჩა

**ერმილე ბედიას ქუჩა**  — ქუჩა თბილისში,  ვაკის რაიონში (ნუცუბიძის პლატო): შალვა ნუცუბიძის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 70-იან წლებში. ქუჩას ერმილე ბედიას სახელი ეწოდა 1978 წელს. 

## ლიტერატურა 
ბედია
ბეთანიის ქუჩა

**ბეთანიის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ელია); საინგილოს ქუჩიდან გალავნის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში.  

## ლიტერატურა 
კატეგორია: ისნის  რაიონის ქუჩები
ვი კიმ ვი

**ვი კიმ ვი** (დ. 4 ნოემბერი, 1915, სინგაპური — გ. 2 მაისი, 2005, სინგაპური) — სინგაპურის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, ჟურნალისტი, დიპლომატი, ქალაქ-სახელმწიფო სინგაპურის პრეზიდენტი 1985 წლის 2 სექტემბრიდან 1993 წლის 1 სექტემბრამდე.

## ბიოგრაფია 
დაიბადა საშუალო შესაძლებლობის ჩინურ ოჯახში. მამამისი გარდაიცვალა, როდესაც იგი იყო რვა წლის. დაასრულა ორტამის სახელმწიფო სკოლა და პრესტიჟული Raffles Institution-ი.

ახალგაზრდობაში მუშაობდა როგორც გაზეთ „The Straits Times-ის“ თანამშრომელი, მოგვიანებით გახდა რეპორტიორი და ძირითადად განიხილავდა პოლიტიკურ მოვლენებს. 1941 წლიდან 1950 წლამდე იყო United Press International-ის თანამშრომელი, მთავარი კორესპონდენტი სინგაპურში. 1959 წელს დაბრუნდა The Straits Times-ში და გახდა მთავარი რედაქტორის მოადგილე, მოგვიანებით კი — მთავარი რედაქტორი. 1973 წელს გახდა სინგაპურის პრეს-კლუბის პრეზიდენტი. 

1973 წელს დატოვა ჟურნალისტიკის სფერო და გადავიდა დიპლომატიურ სამსახურში. დაინიშნა უმაღლეს კომისრად მალაიზიაში, რომელი თანამდებობაც ეკავა შვიდი წლის განმავლობაში. შემდეგ გაიგზავნა იაპონიაში ელჩად (1980-1984 წწ.), 1981-1984 წლებში პარალელურად ელჩი იყო სამხრეთ კორეაში. 

დიპლომატიური მისიის დასრულების შემდეგ გახდა სინგაპურის მაუწყებელთა კორპორაციის ხელმძღვანელი.

1985 წლის 2 სექტემბრიდან 1993 წლის 1 სექტემბრამდე იყო სახელმწიფოს მეთაური, რომელიც აირჩია საკანონმდებლო ორგანომ. გახდა ქვეყნის პირველი პრეზიდენტი, რომელიც ჩინური წარმოშობის იყო. თანამდებობა ეკავა ორი ვადით და პოპულარობით სარგებლობდა საზოგადოებაში. 

თანამდებობიდან წასვლის შემდეგ გახდა მშვიდობის მოსამართლე (1966 წლიდან). საზოგადოებრივ საქმიანობაში  და სინგაპურის უნივერსიტეტის განვითარებაში შეტანილი დიდი წვლილისათვის 1994 წელს მიენიჭა სინგაპურის ეროვნული უნივერისტეტის ლიტერატურის საპატიო დოქტორის წოდება. 1985 წლიდან 1993 წლამდე იყო უნივერსიტეტის კანცლერი.

2004 წელს მან გამოაქვეყნა მემუარების წიგნი, სახელწოდებით „წარმატებები და ანარეკლები“. იყო მფარველი. მან რვა საქველმოქმედო ორგანიზაციას ნახევარი მილიონი სინგაპურული დოლარი შესწირა.

პირად ცხოვრებაში იყო აქტიური სპორტსმენი და სპორტული ჩინოვნიკი. 1934 წელს დააარსა ბადმინტონის სექცია, 1937 წელს იუნიორთა შორის იყო ამ სპორტის სახეობის ჩემპიონი. ეკავა სინგაპურის ბადმინტონის ასოციაციის პრეზიდენტი და მცირე ბადმინტონის ასოციაციის ვიცე-პრეზიდენტი.

გარდაიცვალა ონკოლოგიური დაავადებით.

## ოჯახი 
1936 წელს დაოჯახდა კო სოკ ჰიონგზე, რომელთანაც შეეძინა შვიდი შვილი — ერთი ბიჭი და ექვსი გოგო.

## ჯილდოები 
მისი ჯილდოებია: დიდი ჯვრის ორდენის რაინდი, სამეფო ოჯახის ორდენი, ტემასეკის ორდენი, „სახელმწიფო სამსახურის ვარსკვლავი“ საპატიო მედალი დამსახურებისათვის, სინგაპურის ეროვნული უნივერსიტეტის ლიტერატურის საპატიო დოქტორი, ჟურნალისტური სპეციალური პრემია, სკაუტების კომიტეტის პრემია დამსახურებისათვის.

## რესურსები ინტერნეტში
* ბიოგრაფია
* Why not Wee Kim Wee?

 

კატეგორია:დაბადებული 4 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1915
კატეგორია:გარდაცვლილი 2 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2005
კატეგორია:სინგაპურის პრეზიდენტები
ბეთლემის აღმართი

**ბეთლემის აღმართი** — აღმართი თბილისში, კრწანისის რაიონში (კლდისუბანი); ლადო ასათიანის ქუჩიდან გომის ქუჩამდე. სახელი ეწოდა აქ მდებარე ბეთლემის (ფეთხაინის) მაცხოვრის შობის ეკლესიის გამო. თბილისის 1867 წლის გეგმაზე ეს მონაკვეთი აღნიშნულია ფეთხაინის I აღმართის სახელით. 1923 წელს დაერქვა მეშადი აზიზბეკოვის აღმართი, 40-იან წლებში კვლავ — ფეთხაინის აღმართი, 1990 წელს — ბეთლემის აღმართი. 

ეკლესიის წინა ბაქნიდან იწყება კლდისუბნისთვის დამახასიათებელი კიბე-ქუჩა, რომელსაც თბილისელები ფეთხაინის კიბეს უწოდებენ. კიბის პროექტი 1850 წელს შეადგინა თბილისის საგუბერნიო არქიტექტორმა ტიმოთე ბელოიმ. ადრე ამ ტრასაზე მხოლოდ ბილიკი იყო გაჭრილი. პროექტის მიხედვით კიბეს მიუყვებოდა სვეტებზე მოწყობილი სახურავი. კიბეზე გამოდის საცხოვრებელ სახლებში შესასვლელები და პატარა შუკები. დაახლოებით მის შუაწელზე დგას მაცხოვრის შობის ეკლესია (ბეთლემის ქვედა ეკლესია), ყოფილი წმინდა სტეფანეს დედათა მონასტერი (XVIII საუკუნე). ეკლესია ძირფესვიანად არის განახლებული XIX საუკუნეში, რესტავრირებულია XX საუკუნის 90-იან წლებში. აღმართზე შემორჩენილია XIX საუკუნის საცხოვრებელი სახლები.
## ლიტერატურა 
კატეგორია: მთაწმინდის რაიონის ქუჩები
ონგ ტენ ჩეონგი

**ონგ ტენ ჩეონგი** (დ. 22 იანვარი, 1936, სინგაპური — გ. 8 თებერვალი, 2002, სინგაპური) — სინგაპურის სახელმწიფო, პოლიტიკური და პროფკავშირელი მოღვაწე, ბიზნესმენი, არქიტექტორი, ქალაქ-სახელმწიფო სინგაპურის პრეზიდენტი 1993 წლის 2 სექტემბრიდან 1999 წლის 1 სექტემბრამდე. სინგაპურის პირველი პრეზიდენტი, რომელიც მოსახლეობამ პირდაპირი კენჭისყრით აირჩია.

## ბიოგრაფია 
დაიბადა საშუალო შესაძლებლობის მქონე ჩინურ ოჯახში. 1955 წელს წარმატებით დაამთავრა ჩინური უმაღლესი სკოლა (ამჟამად ხვა ჩუნგის ინსტიტუტის უმაღლესი სკოლა), შენდეგ კი ადეილაიდის უნივერსიტეტი. სპეციალობით არქიტექტორია. 1961 წელს მიიღო ბაკალავრის ხარისხი. თავდაპირველად სპეციალობით მუშაობდა ჯერ ავსტრალიაში, ხოლო შემდეგ სინგაპურში. 1965 წელს კოლომბოს გეგმის მიერ მიიღო გრანტი რათა სწავლა გაეგრძელებინა ლივერპულის უნივერსიტეტში და 1967 წელს იქვე მიიღო ქალაქთმშენებლობის მაგისტრის ხარისხი. 1971-1975 წლებშიმუშაობდა სახელმწიფო მმართველობის ორგანოებში. მოგვიანებით დაკავდა საკუთარი ბიზნესით, მეუღლესთან ერთად შექმნა ფირმა „Ong & Ong Architects“-ი.

ონგ ტენ ჩონგმა პოლიტიკური კარიერა დაიწყო 21 წლის ასაკში. იყო სახალხო მოძრაობის პარტიის აქტივისტი, რომლის სიის მიხედვითაც 1972 წლიდან 21 წლის განმავლობაში ზედიზედ ირჩევდნენ პარლამენტის დეპუტატად. გაიმარჯვა 1972, 1976, 1980, 1984 და 1988 წლების არჩევნებში. 10975 წლიდან ეკავა კავშირის სამინისტროს სახელმწიფო მდივნის თანამდებობა.

1980 წლიდან 1983 წლამდე იყო კავშირისა და საზოგადოებრივი მუშაობის მინისტრი, 1983 წლიდან უპორტფელო მინისტრია. 1983 წელს აირჩიეს პროფკავშირების ეროვნული კონგრესის ორგანიზაციის გენერალურ მდივნად. 

1985-1990 წლებში ეკავა ვიცე პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა ლი კუან იუს მთავრობაში, ხოლო 1990 წლიდან 1993 წლამდე გო ჩოკ ტონგის მთავრობაში.

1993 წლის 2 სექტემბერს იკავებს სინგაპურის რესპუბლიკის პრეზიდენტის თანამდებობას და ხდება სინგაპურის პირველი პრეზიდენტი, რომელიც პირდაპირი არჩევნების გზით აირჩია მოსახლეობამ და არა საკანონმდებლო ორგანომ.

1999 წელს მეორე ვადით არ იყარა კენჭი მეუღლის გარდაცვალების გამო და მისი შემცვლელი გახდა სელაფან რამანათანი.

გარდაიცვალა 2002 წელს ონკოლოგიური დაავადებით.

## ოჯახი 
1963 წელს დაოჯახდა ლინგ სიუ მეიზე (1937-1999 წწ.), რომელთანაც შეეძინა ორი ბიჭი.

## ჯილდოები 
წმინდა მიხეილისა და წმინდა გიორგის დიდი ჯვრის რაინდის ორდენი.

## ხსოვნა 
სინგაპურის ეროვნული უნივერსიტეტის ერთ-ერთ კათედრას ეწოდა ონგ ტენ ჩეონგის სახელი. ასევე მისი სახელი ეწოდა სინგაპურის შრომითი კვლევების ინსტიტუტს და ამჟამად ეწოდება ონგ ტენ ჩეონგის ლეიბორისტთა ინსტიტუტი. 2017 წლის აგვისტოში მთიანი ქედის ერთ-ერთ მწვერვალს ყაზახეთში ეწოდა ონგ ტენ ჩეონგის პიკი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Mr Ong Teng Cheong 
* Ong Teng Cheong &nbsp;– In Memory of Singapore's first Elected President, Mr. Ong Teng Cheong (1936–2002)
* In Memoriam of Ong Teng Cheong &nbsp;– ChannelNewsAsia

კატეგორია:დაბადებული 22 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1936
კატეგორია:გარდაცვლილი 8 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2002
კატეგორია:სინგაპურის პრეზიდენტები
ბეთლემის ქუჩა

**ბეთლემის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში,   კრწანისის რაიონში (ქვემო უბანი); პურის მოედნიდან ორპირისა და სამღებროს ქუჩებამდე. ქუჩის კონტური გვიანდელ შუა საუკუნეებში გამოიკვეთა, ალექსანდრე პიშჩევიჩის მიერ შედგენილ თბილისის 1785 წლის გეგმაზე აღნიშნულია უსახელოდ, 1867 წლის გეგმაზე — ფეთხაინის ქუჩის სახელით. სახელწოდება წარმოდგება სოლოლაკის ფერდობზე მდგარ ბეთლემის (ფეთხაინის) ზედა და ქვედა ეკლესიებიდან. 1923 წელს ფეთხაინის ქუჩას — მეშადი აზიზბეკოვის სახელი, 1990 წელს კი ბეთლემის ქუჩა დაერქვა. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე ქუჩა გრძელდებოდა მხოლოდ ორპირის ქუჩამდე, ხოლო ქუჩის მონაკვეთი ორპირის შესახვევიდან სამღებროს ქუჩამდე დატანილია როგორც საქარის შესახვევი. აქვე, საადისა და ბეთლემის ქუჩებს შორის, მდებარეობდა აზიზბეკოვის II შესახვევი (I შესახვევი — ახლანდელი ქვემო გომის II ჩიხი); ქუჩას ჰქონდა აგრეთვე ორი ჩიხი. I ჩიხი (გომის ქუჩის დასაწყისი ასკანის IV ჩიხამდე) შეუერთდა გომის ქუჩას, II ჩიხი იწყებოდა ქვემო გომის II ჩიხიდან.
## ბეთლემის ჩიხი
**ბეთლემის ჩიხი** — ჩიხი თბილისში, კრწანისის  რაიონი (კლდისუბანი); გომის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ვიწრო ჩიხი; შემდეგ მეშადი აზიზბეკოვის ჩიხი დაერქვა. 1990 წლიდან ბეთლემის ქუჩა ჰქვია.
## ლიტერატურა 
კატეგორია: კრწანისის   რაიონის ქუჩები
ნოდა (ლერიქი)

**ნოდა** () — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   1215 კაცი.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
ჯერემი ლინი

**ჯერემი შუ-ჰოუ ლინი** (დ. 23 ივლისი, 1988, ტორასი, კალიფორნია) — ამერიკელი პროფესიონალი კალათბურთის მოთამაშე. ამჟამად თამაშობს ჩინეთის საკალათბურთო ასოციაციის (CBA) კლუბ ბიიჯინგ დაკსში. წარმოშობით ლინი ჩინელი ან ტაივანელია. თამაშობდა NBA-ში და არის იმ მცირე აზიელი ამერიკელების წარმომადგენელი, რომლებმაც ხსენებულ ლიგაში თამაში შეძლეს. აგრეთვე ცნობილია ქრისტიანობის საზოგადოდ გამოხატულებით.

ლინი გაიზარდა სან-ფრანცისკოს ყურის ტერიტორიაზე; საშუალოს სკოლის მეოთხე წელიწადში მოიპოვა ჩრდილოეთ კალიფორნიის წლის მოთამაშის ტიტული. ათლეტური სტიპენდიების შეთავაზებების მიუღებლობის შემდეგ, იგი ჩაირიცხა ჰარვარდის უნივერსიტეტში; აქ იგი ივუ ლიგაში თამაშობდა. NBA-ის დრაფტზე არ არჩევის შემდეგ, ლინმა თითქმის გარანტირებული კონტრაქტი გააფორმა გოლდენ-სტეიტ უარიორსთან. ახალბედობის სეზონში კლუბში თამაში იშვიათად უხდებოდა; ამავე წელს იგი NBA-ის D ლიგაშიც გაუშვეს. 2011-2012 წლების სეზონის დასაწყისში იგი ნიუ-იორკ ნიქსს შეუერთდა.

ნიუ-იორკში სეზონის ნაწილის გატარება კვლავ D ლიგაში მოუხდა. თუმცა, 2012 წლის თებერვალში მან გუნდს მოგებათა სერიის შექმნაში ულიდერა და სასტარტო შემადგენლობაშიც შევიდა. ხსენებულ პერიოდში ლინის ვარსკვლავური თამაში დაეხმარა ნიქსს 2012 წლის NBA-ის პლეი-ოფში გასვლაში; ასეთმა მოვლენებმა ლინს საერთაშორისო დიდება მოუტანა. 2012 წლის აპრილში, *Time Magazine*-მა ლინი დაასახელა მსოფლიოს TOP100 ყველაზე გავლენიან ადამიანთა სიაში. ნიქსის შემდეგ ლინი ტრამვებსა და სხვადასხვა შეუსაბამობებს უმკვალდებოდა. იგი თამაშობდა ჰიუსტონ როკეტსისთვის, შარლოტ ჰორნეტსისთვის, ბრუკლინ ნეტსისთვის, ატლანტა ჰოუქსისა და ტორონტო რაპტორსისთვის. ლინი არის პირველი აზიელი ამერიკელი, რომელმაც NBA-ის ჩემპიონობა მოიპოვა (2019 წელს, ტორონტო რაპტორსთან ერთად გახდა ჩემპიონი).

## ადრეული ცხოვრება
ჯერემი შუ-ჰოუ ლინი დაიბადა 1998 წლის 23 ივლისს ტორასიში, კალიფორნიაში. გაიზარდა ქრისტიანულ ოჯახში, კალიფორნიის ქალაქ პალო–ალტოს ყურის ტერიტორიაზე.

მისი მშობლები, გიე-მინგი და შირლი, 1970-იან წლებში ემიგრაციაში იყვნენ ტაივანიდან აშშ-ში; თავდაპირველად, ინდიანაში გადასვლამდე ისინი ვირჯინიაში დასახლდნენ (აქ ორივე უნივერსიტეტში ჩაირიხცხა). მათ აქვთ ორმაგი: ტაივანისა და აშშ-ის მოქალაქეობა. ხოლო მისი ბებია (დედის მხრიდან) 1940-იანი წლების ბოლოს, პინგჰუდან (ზეჯიანგი, კონტინენტური ჩინეთი) ემიგრაციაში წავიდა ტაილანდში.

ლინის ორივე მშობელი სიმაღლით 168 სანტიმეტრია. მისი დედისეული ბებიის ოჯახი მაღალი იყო. გიე-მინგმა მის შვილებს ასწავლა კალათბურთის თამაში ადგილობრივ „YMCA“-ში. 

## კარიერა ეროვნულ ნაკრებში
ჯერემი ლინის მშობლები როგორც ამერიკის, ისე ტაივანის მოქალაქეობას ფლობენ; ჯერემი ლინმაც სცადა ტაივანის პასტორტის აღება, თუმცა არ არსებობს იმის შესახებ ჩანაწერი, რომ მან იგი მართლაც მიიღო. 2011 წლის ივნისში ლინი შედიოდა 2011 წლის ფიბას აზიის ჩემპიონატზე წარსადგენ ჩინეთის ტაიპეის (ტაივანის) ეროვნული ნაკრების 24 მოთამაშეში. თუმცა, ჩინეთის ტაიპეის საკალათბურთო ასოციაციამ (CTBA) გამოაცხადა, რომ მუხლის დაზიანების გამო ლინი ნაკრების შემადგენლობაში ვერ მოხვდებოდა.

## რესურსები ინტერნეტში
*
*Lin's *Dota 2* organization 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1988
კატეგორია:ნაციონალური საკალათბურთო ასოციაციის მოთამაშეები
კატეგორია:იაპონელი კალათბურთელები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ნიჟნი გუადუქი

**ნიჟნი გუადუქი** () — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში.  

## რესურსები ინტერნეტში
*  

კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
ბესარიონ ბელინსკის ქუჩა

**ბესარიონ ბელინსკის ქუჩა** —  ქუჩა თბილისში,  მთაწმინდის რაიონში (ვერა); მიხეილ ზანდუკელის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 60-იან წლებში. ადრე აგურის ქუჩა ერქვა (აქ მდებარე აგურის ქარხნების გამო). დატანილია თბილისის 1867 წლის გეგმაზე. 1898 წელს, ბესარიონ ბელინსკის გარდაცვალებიდან 50-ე წლისთავზე, ქუჩას უწოდეს მისი სახელი. დატანილია თბილისის 1904 წლის გეგმაზე. ადრე იწყებოდა ახლანდელი მერაბ კოსტავას ქუჩიდან. 1992 წლიდან ქუჩის ქვედა მონაკვეთს, მერაბ კოსტავას ქუჩიდან მიხეილ ზანდუკელის ქუჩამდე, 1989 წლის 9 აპრილს დაღუპული თამარ ჭოველიძის სახელი დაერქვა. ქუჩაზე არის XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები. 

## ლიტერატურა 
ბელინსკი
ანდრია ბენაშვილის ქუჩა

**ანდრია ბენაშვილის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში,  ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); გიორგი ჩიტაიას ქუჩიდან რკინიგზამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია იაკობ კოჩეტკოვის სახელით. 1992 წელს ანდრია ბენაშვილის სახელი ეწოდა. აქვს 1 გასასვლელი. 
## გასასვლელი
**ანდრია ბენაშვილის გასასვლელი** — გასასვლელი თბილისში,  ჩუღურეთის  რაიონში (ახალი კუკია); ანდრია ბენაშვილის ქუჩიდან გიორგი ერისთავის ქუჩამდე.
## ლიტერატურა 
ბენაშვილი
აკაკი ბელიაშვილის ქუჩა

**აკაკი ბელიაშვილის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიღომი); აკაკი ბაქრაძის ქუჩიდან ჯორჯ ბალანჩინის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 60-იან წლებში. 1963 წლიდან აკაკი ბელიაშვილის სახელი ჰქვია. 

## ლიტერატურა 
ბელიაშვილი
ჭიჭიკო ბენდელიანის ქუჩა

**ჭიჭიკო ბენდელიანის ქუჩა**  — ქუჩა თბილისში,  ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); გიორგი ჭყონდიდელის ქუჩიდან ჭიჭიკო ბენდელიანის გორამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში, 1948 წლმდე ავიაქიმის ქუჩა ერქვა. სახელწოდება დაკავშირებულია საზოგადოება „ავიაქიმთან“ (ოსოავიქიმი — თავდაცვის, საავიაციო და ქიმიური მშენებლობის ხელშემწყობი საზოგადოება), შემდეგ ჭიჭიკო ბენდელიანის სახელი ეწოდა. აქვს 1 შესახვევი, 2 ჩიხი. 

## ჭიჭიკო ბენდელიანის გორა
**ჭიჭიკო ბენდელიანის გორა** — გორა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); ჭიჭიკო ბენდელიანის ქუჩიდან ვლადიმერ ლუბოვსკის ქუჩამდე.

## ლიტერატურა 
ბენდელიანი