მომჩილო ნასტასიევიჩი

**მომჩილო ნასტასიევიჩი** ( *Момчило Настасијевић*, დ. 23 სექტემბერი, 1894, გორნი მილანოვაცი, სერბეთის სამეფო – გ. 13 თებერვალი, 1938, ბელგრადი, იუგოსლავია) — სერბი პოეტი, რომანისტი და დრამატურგი, რომელიც დაიბადა გორნი მილანოვაცში, სერბეთში. მისი ლიტერატურული მოღვაწეობა ორ მსოფლიო ომს შორის პერიოდს მოიცავს.

## ბიოგრაფია
მომჩილო ნასტასიევიჩი დაიბადა 1894 წელს გორნი მილანოვაცში. მან ბელგრადის უნივერსიტეტში შეისწავლა ფრანგული და შედარებითი ლიტერატურა. ცხოვრების უმეტესი ნაწილი ბელგრადში გაატარა, სადაც საშუალო სკოლაში ფრანგული ენის მასწავლებლად მუშაობდა.
სიცოცხლეში ნასტასიევიჩი ნაკლებად იყო ცნობილი, ვიდრე მისი თანამედროვეები მილოშ ცრნიანსკი და რასტკო პეტროვიჩი. მისი პოეზია რეგულარულად ქვეყნდებოდა წამყვან ლიტერატურულ ჟურნალებში, როგორებიც იყო „მისაო“ (აზროვნება) და სრპსკი „კნჟიჟევნი გლასნიკი“ (სერბული ლიტერატურული მაცნე), თუმცა იგი შედარებით უყურადღებო რჩებოდა.
1932 წელს მან პირადად გამოსცა პოეზიის ერთადერთი კრებული „პეტ ლირსკიხ კრუგოვა“ (ხუთი ლირიკული ციკლი). მისი ღირსების მიუღებლობის ერთ-ერთი მიზეზი იყო ის, რომ იგი, თავისი ინდივიდუალური ხედვებით პოეზიისა და ლიტერატურის შესახებ, ეკუთვნოდა ბელგრადში იმ დროს დომინირებული ექსპრესიონიზმისა და სიურრეალისტური მარქსიზმის ტენდენციების გარეთ. მისი სტილის კომპრესიულობა და ინდივიდუალური სიმბოლიზმი მას განსაკუთრებით რთულ პოეტად აქცევდა.
მისი დრამატურგიული მოღვაწეობა მოიცავს სამ „ლირიკულ დრამას“: „ნედოზვანი“ (გაუხმოებული), „გოსპოდარ მლადენოვა ჩერ“ (ბატონი მლადენის ასული), „კოდ ვეჩიტე სლავინე“ (მარადიულ კრაننთან), ორ მუსიკალურ დრამას და ერთ „ბალეტ-დრამას“.
მნიშვნელოვანია, რომ იგი იყო გავრილო პრინციპის – ავსტრია-უნგრეთის ტახტის მემკვიდრე ფრანც ფერდინანდის მკვლელის – ერთადერთი მეგობარი.
ნასტასიევიჩი გარდაიცვალა ბელგრადში 1938 წელს. მისი ნაწარმოები მუსიკასთან ახლო კავშირის გამო წარმატებული თანამშრომლობა გახდა მის ძმა კომპოზიტორ სვეტომირ ნასტასიევიჩთან.

## ლიტერატურული შემოქმედება
ნასტასიევიჩის შემოქმედება ხასიათდებოდა ღრმა სიმბოლიზმითა და ფილოსოფიური ძიებებით. მისი პოეზია მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდა თანამედროვე ტენდენციებისგან, რაც მას თავისებურ ადგილს უკავებს სერბულ ლიტერატურაში. მისი პროზა და დრამატურგია ასევე ხასიათდებოდა ღრმა ფსიქოლოგიზმითა და ეროვნული იდენტობის ძიებით.
მისი „ლირიკული დრამები“ განსაკუთრებული ფენომენია ევროპულ სიმბოლისტურ თეატრში. ეს ნაწარმოები წარმოადგენდა ალტერნატივას ნატურალისტური თეატრისთვის და ახალ მიმართულებას ქმნიდა. მისი დრამები ახლო კავშირში იყო მუსიკასთან და იქმნებოდა ძმასთან, კომპოზიტორ სვეტომირთან თანამშრომლობით.
რიხარდ ვაგნერის „მუსიკალური დრამების“ მსგავსად, ნასტასიევიჩის ნაწარმოები აერთიანებდა პოეზიას, მუსიკასა და თეატრს. მისი შემოქმედება ერთგვარი ეროვნული და რელიგიური ფილოსოფიის ჩამოყალიბების მცდელობა იყო, რომლის ფესვებსაც იგი თავისი ხალხის სულის ღრმა რეცესებში პოულობდა.
თანამედროვე პერიოდში მისი შემოქმედება კვლავ იქცევა ლიტერატურული კვლევის საგნად და აღინიშნება მისი განსაკუთრებული წვლილი სერბული ლიტერატურის განვითარებაში.

## რესურსები ინტერნეტში
* Sorrow in Stone by Momcilo Nastasijevic, translated by Lazar Pascanovic  
* Translated works by Momčilo Nastasijević  
* Sorrow in Stone by Momcilo Nastasijevic, translated by Lazar Pascanovic 
* Translated works by Momčilo Nastasijević 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1894
კატეგორია:დრამატურგები
კატეგორია:დრამატურგები საუკუნისა და ეროვნების მიხედვით
კატეგორია:სერბი მამაკაცი პოეტები
კატეგორია:XX საუკუნის სერბი პოეტები