რიკასოლის ციხესიმაგრე

**ციხესიმაგრე რიკასოლი** () — ციხესიმაგრე კალკარაში, მალტა, რომელიც აშენდა წმინდა იოანეს ორდენის მიერ 1670-1698 წლებში. ციხე მდებარეობს Gallows' Point-ის კონცხზე რინელას ყურის ჩრდილოეთ სანაპიროზე.

ეს არის არა მხოლოდ მალტის უდიდესი ციხესიმაგრე, არამედ ყველაზე დიდი ევროპაშიც და 1998 წლიდან შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სავარაუდო სიაში. 

რიკასოლი ციხესიმაგრე გამოიყენებოდა 1798 წელს მალტაში საფრანგეთის შეჭრისა და მალტის შემდგომი აჯანყების დროს, რის შემდეგაც იგი ბრიტანეთის ხელში აღმოჩნდა. რიკასოლი იყო ფრობერგის ამბოხის ადგილი 1807 წელს და ის ასევე გამოიყენებოდა როგორც სამხედრო ჰოსპიტალი მე-19 საუკუნეში. მეორე მსოფლიო ომის დროს საჰაერო დაბომბვის შედეგად ციხესიმაგრის ნაწილი დაინგრა. 1960-იან წლებში ციხესიმაგრე გამოიყენებოდა სამრეწველო მიზნებისთვის. დღეს ციხე ძირითადად ხელუხლებელია, მაგრამ დანგრეულ მდგომარეობაშია და გამოიყენება გადასაღებ მოედნად და ტანკების გასაწმენდად.

## ისტორია 
 შესასვლელს დაახლ. 1750 წელი, მარცხნივ არის ციხესიმაგრე რიკასოლი]]
რიკასოლის ციხესიმაგრე დგას გრანდ ჰარბორის აღმოსავლეთ მდებარე Gallows' Point-ის კონცხზე. კონცხი თავდაპირველად ცნობილი იყო როგორც Rinella Point ან Punta Sottile (). 

1669 წელს კანდიას დაცემის შემდეგ ოსმალეთის იმპერიის მიერ თავდასხმის შიში გაიზარდა და მომდევნო წელს ორდენის მაგისტრმა ნიკოლას კოტონერმა მიიწვია ანტონიო მაურიციო ვალპერგა, სავოიის სახლის სამხედრო ინჟინერი ციხესიმაგრეების დასაპროექტებლად. ფლორენციელმა რაინდმა ფრა ჯოვანი ფრანჩესკო რიკასოლიმ ციხესიმაგრის ასაშენებლად ორდენს შესწირა 20 000 სკუდი და ციხესიმაგრეს მის პატივსაცემად რიკასოლი უწოდეს.

მშენებლობა 1670 წლის 15 ივნისს დაიწყეს და მას თავად ვალპერგა კურირებდა. ყაზარმები, სამლოცველო და სხვა შენობები ციხესიმაგრეში აშენდა 1680-იან და 1690-იან წლებში, ხოლო ციხე ოფიციალურად გამოცხადდა დასრულებულად 1698 წლის მაისში.

რიკასოლის ციხესიმაგრე გამოიყენებოდა მალტაში საფრანგეთის შეჭრის დროს 1798 წლის ივნისში. ციხემ მოიგერია სამი ფრანგული თავდასხმა. თუმცა ორდენის მაგისტრის მიერ კაპიტულაციის გამოცხადების შემდეგ ციხესიმაგრე ფრანგების ხელში გადავიდა. მალტის შემდგომი აჯანყებისა და ბლოკადის დროს ციხე დარჩა ფრანგების ხელში.

1807 წელს ფრობერგის პოლკის ალბანელი ჯარისკაცები აჯანყდნენ და თავი ჩაიკეტეს რიკასოლის ციხესიმაგრეში. მიუხედავად მოლაპარაკების მცდელობისა, მათ საბოლოოდ ააფეთქეს დენთის მთავარი საცავი, რამაც დიდი ზიანი მიაყენა ციხესიმაგრეს. აჯანყება საბოლოოდ ჩაახშეს და ზოგიერთი ამბოხებული სამხედრო სასამართლომ სიკვდილით დასაჯა. ციხის დაზიანებული ნაწილი გარემონტდა, მაგრამ არ აღუდგენიათ თავდაპირველი დიზაინით. 1829 წელს აშენდა ახალი დენთის საცავი.

ციხე ასევე გამოიყენებოდა როგორც დროებითი საზღვაო ჰოსპიტალი 1820-იანი წლების ბოლოს და 1830-იანი წლების დასაწყისში. 1837 წლის ქოლერის ეპიდემიის დროს, პაციენტები, რომლებიც დაავადდნენ ფლორიანას ოსპიციოში, გადაიყვანეს რიკასოლიში. მათი უმრავლესობა რამდენიმე დღეში გარდაიცვალა და დაკრძალეს ახლომდებარე Wied Għammieq-ის სასაფლაოზე. 1865 წელს რიკასოლში ქოლერის კიდევ ერთი ეპიდემია დაიწყო.

მას შემდეგ, რაც ციხე გადაეცა მალტის მთავრობას, იგი გამოიყენებოდა ნედლეულის კონტეინერების საცავად. ციხესიმაგრეში დაიწყეს ტანკერების გაწმენდა. დღეს, ციხესიმაგრე ძირითადად ხელუხლებელი რჩება, თუმცა მისი ნაწილი დანგრეულია. კონცხი, რომელზედაც ის არის აშენებული, ეროზირებულია. ზოგიერთი კედელი მე-3 და მე-4 ბასტიონებს შორის უკვე ჩაინგრა და ჩავარდა ზღვაში. 2004 წელს რესურსებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტროს სარესტავრაციო განყოფილებამ ამოიღო, აღადგინა და ხელახლა მიამაგრა ციხის კედლების ნაწილი, მაგრამ არაფერი გაკეთებულა მთელი ციხის აღსადგენად.

## ლიტერატურა 
* 

## რესურსები ინტერნეტში 
* მალტის კუნძულების კულტურული ქონების ეროვნული ინვენტარი

## სქოლიო 
კატეგორია:ციხესიმაგრეები
კატეგორია:ციხესიმაგრეები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:მალტის ციხესიმაგრეები