open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
გორის ბამბეულის კომბინატი

მინი|250პქ|გორის ბამბეულის კომბინატი, 1970-იანი წლები
**გორის ბამბეულის კომბინატი**, მოგვიანებით *გორის ბამბეულის საფეიქრო-სამკერვალო საწარმოო გაერთიანება*, „ლაინი“ — ბამბეულის სამრეწველო კომბინატი. მდებარეობდა საქართველოს სსრ-ის ქალაქ გორში. მის შემადგენლობაში იყო 2 სართავი და 2 საქსოვი ფაბრიკა, ასევე გამწყობი წარმოება. პროდუქციის ძირითადი სახეები ბამბის ნართი და ბამბეულის ქსოვილები იყო; უშვებდა მაღალხარისხოვან ქსოვილებს: ნარმა, ფლანელი, შოტლანდურა, პიკე და სხვ. კომბინატის მშენებლობა დაიწყო 1947 წელს; პირველი რიგი ამოქმედდა 1951 წელს გამომყვანი საამქროს გარეშე, ამიტომ აქ დამზადებული ხამი ქსოვილი გამოსაყვანად ტაშკენტის საფეიქრო კომბინატში იგზავნებოდა. 1954 წლიდან კომბინატი სრული საწარმოო ციკლით მუშაობდა. 1955 წელთან შედარებით, საწარმოს პროდუქციის მოცულობა გაიზარდა: 1960 წელს 3-ჯერ, 1965 წელს 4,3-ჯერ, 1970 წელს 5,3-ჯერ.
მინი|200პქ|I სართავი საამქრო
1961–1962 წლებში საექსპლუატაციოდ გადაეცა მეორე რიგის სართავ-საქსოვი ფაბრიკები. 1975 წელს კომბინატში დამზადდა 7125,1 ტ ნართი და 58279,4 ათასი მ მზა პროდუქცია. გორის ბამბეულის კომბინატის საწარმოთა ახალი ტექნიკით აღჭურვა დაიწყო 1962 წელს.

## სქოლიო 
კატეგორია:საქართველოს საწარმოები
ბამბეულის კომბინატი
დილმაჩიდები

**დილმაჩიდები** ან **დილმაჩიდების ბეილიქი** () — XI საუკუნის, მცირე სამთავრო (ბეილიქი) აღმოსავლეთ ანატოლიაში (დღევანდელი თურქეთი).

## ისტორია 
1071 წელს მანასკერტის ბრძოლაში სელჩუკების მიერ ბიზანტიის იმპერიის დამარცხების შედეგად, გამარჯვებული თურქმანული ტომები, მათი სარდლების მეთაურობით, რომლებიც ასევე იწოდებოდნენ როგორც ღაზი (ისლამური რწმენის დამცველი), დასახლდნენ ანატოლიაში. მეჰმედ დილმაჩის ძე, სწორედ ერთ-ერთი სარდალი იყო, რომელსაც 1085 წელს, იქტის (არა მემკვიდრეობითი ქონება) სახით ქალაქი ბითლისი ერგო სამართავად. მის მმართველობას უკავშირდება ქალაქ არზანის დაპყრობა. 

1104 წელს მეჰმედი გარდაიცვალა და ტახტი მისმა მემკვიდრე თუღან არსლანმა დაიკავა. ამ დროისთვის ბეილიქი შაჰარმენთა ვასალად ითვლებოდა. თუღან არსლანმა შაჰარმენების ვასალობაზე უარი განაცხადა და ართუქიდების სიუზერანობა აღიარა, ვისთან ერთადაც ის ჩართული იყო საქართველოს სამეფოსა და ჯვაროსნების წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლებში, მათ შორის აღსანიშნავია 1119 წლის სარმადის ბრძოლა, სადაც როჟერ სალერნოელი დაიღუპა და 1121 წლის დიდგორის ბრძოლა. 1124 წელს, შაჰარმენებმა ალყაში მოაქციეს ბითლისი, მაგრამ ქალაქის აღების მცდელობა წარუმატებლად დასრულდა. მოგვიანებით ართუქიდების ჰასანკეიფის განშტოებამაც უშედეგოდ სცადა ბითლისის დაპყრობა.

1134 წელს, მოსულის ზენგიდებმა თუღანი ტყვედ ჩაიგდეს და გამოსასყიდის სანაცვლოდ გაანთავისუფლეს. 1137 წელს თუღანი გარდაიცვალა და ტახტზე მისი მემკვიდრე ჰუსამ-ად-დინ კურდი ავიდა. მის მმართველობას უკავშირდება ქალაქი დვინის დაპყრობა. 1143 წელს კურდის სიკვდილის შემდეგ დილმაჩიდების სამთავრო სტაგანციის გზას დაადგა. 1144 წელს სამთავრო ზენგიდების ვასალი გახდა. 1162 წელს დვინი გიორგი III-მ დაიპყრო. ეს პერიოდი სალთუკიდებთან და შედადიანებთან ერთად საქართველოს სამეფოსა და მოგვიანებით აიუბიდების წინააღმდეგ ომებით ხასიათდება.

1192 წლისთვის სამთავრო მხოლოდ ქალაქ არზანს და მის მიმდებარე ტერიტორიას მოიცავდა. 1229 წლიდან სამთავრო ხვარაზმშაჰის გავლენის ქვეშ ექცევა.

## მართველთა სია 
## სქოლიო
კატეგორია:აზიის ისტორიული სახელმწიფოები
კატეგორია:ანატოლიის ბეილიქები
კატეგორია:თურქული დინასტიები
ჩუბუკოღულარები

**ჩუბუკოღულარები** () — მცირე სამთავრო (ბეილიქი), რომელიც 1085 წლიდან 1178 წლამდე არსებობდა აღმოსავლეთ ანატოლიაში (დღევამდელი თურქეთი).

## ისტორია 
1071 წელს მანასკერტის ბრძოლაში სელჩუკების მიერ ბიზანტიის იმპერიის დამარცხების შედეგად, გამარჯვებული თურქმანული ტომები, მათი სარდლების მეთაურობით ანატოლიაში დასახლდნენ. ჩუბუკი ერთ-ერთი სარდალი იყო, რომელსაც ხარფუთის (დღევანდელი ელაზიღი) აღება დაევალა. მან დავალებას წარმატებით გაართვა თავი და პარალელურად მიმდებარე ტერიტორიების დაპყრობაც გააგრძელა. ჩუბუკმა ამ ტერიტორიებზე საკუთარი სამთავრო დააარსა და სელჩუკთა მფარველობა აღიარა. მისი სმთავრო პალუ, ჩემიშგეზეკს და ეღინს (დღევანდელი ქემალიე) მოიცავდა. 1092 წელს ჩუბუკი გარდაიცვალა და ტახტი მისმა მემკვიდრე მეჰმედმა დაიკავა. მეჰმედი სამთავროს 1112/13 წლამდე მმართავდა, ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგ კი სამთავრო ართუქიდების სამფლობელოს შეუერთდა.

## მართველთა სია 
## სქოლიო 
კატეგორია:აზიის ისტორიული სახელმწიფოები
კატეგორია:ანატოლიის ბეილიქები
კატეგორია:თურქული დინასტიები
ნორმანთა მიერ ინგლისის დაპყრობა

**ნორმანთა მიერ ინგლისის დაპყრობა** — ნორმანი ფეოდალების შეჭრა ინგლისში ნორმანდიის ჰერცოგ უილიამ დამპყრობლის მეთაურობით 1066 წელს. საბაბად გამოიყენეს უილიამის პრეტენზიები ინგლისის სამეფო ტახტზე, რომელიც ეფუძვნებოდა ამ წლის დასაწყისში გარდაცვლილ ანგლო-საქსონ მეფესთან, ედუარდ აღმსარებელთან ნათესაობას. ნორმანდიელი ბარონების გარდა, შეჭრაში მონაწილეობას იღებდნენ საფრანგეთის სხვადასხვა მხარის ფეოდალები. მათ იალქნიანი გემებით გადალახეს ლა-მანშის სრუტე და 28 სექტემბერს ინგლისის სამხრეთ სანაპიროზე გადასხდნენ. გადამწყვეტი ბრძოლა უილიამისა და ახალი მეფის, ჰაროლდ გოდვინსონის ჯარებს შორის 14 ოქტომბერს გაიმართა ჰასტინგსთან. ბრძოლის შედეგი ნორმანდიულმა კავალერიამ გადაწყვიტა, რომელმაც მოწინააღმდეგის ქვეითი ჯარის დიდი ნაწილი გაანადგურა. თავად ჰაროლდი ბრძოლის ველზე დაეცა. 25 დეკემბერს უილიამი ანგლო-საქსონთა მეფედ ეკურთხა.

## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:ნორმანთა მიერ ინგლისის დაპყრობა
შაპელი (ცარსკოე-სელო)

**შაპელი** () —  პავილიონი ალექსანდრეს პარკში, ქალაქ პუშკინში, აგებულია 1825-1828 წლებში, არქიტექტორ ადამ მენელასის მიერ.

## ისტორია 
პავილიონი შაპელი მდებარეობს ალექსანდრეს პარკის განაპირა ტერიტორიაზე. იგი ააგეს 1825-1828 წლებში მასში იესო ქრისტეს მცირე ქანდაკების დასადგმელად, რომელიც დაამზადა ცნობილმა გერმანელმა მოქანდაკემ, შტუტგარტელმა პროფესორმა იოჰან-ჰენრიხ ფონ დანეკერმა. დედოფალმა მარია თეოდორეს ასულმა ქანდაკება იყიდა 100 000 რუბლად და სურდა დაემონტაჟებინა მოსკოვის ერთ-ერთ ეკლესიაში, მაგრამ გადაიფიქრა და საჩუქრად გადასცა იმპერატორ ალექსანდრე I-ს.

პავილიონის შიგნით განთავსებულია ანგელოზების ფიგურები, რომელიც შესრულებულია მოქანდაკე ვ. ი. დემუტ-მალინოვსკის მიერ. აქვე იყო განთავსებული ქრისტეს ქანდაკება, რომელიც დამზადებულია თეთრი მარმარილოსაგან და ამჟამად ინახება ერმტაჟში.

მეორე მსოფლიო ომის წლებში შენობა ძალიან დაზიანდა და 2018 წლამდე პრაქტიკულად ნანგრევების სახით იყო შემორჩენილი. 2009 წელს მოხდა პავილიონის კონსერვაცია და გარშემო შემოავლეს ღობე. 2011-2018 წლებში მიმდინარეობდა მოსამზადებელი და სარემონტო-სარესტავრაციო სამუშაოები. 2018 წლის 14 სექტემბერს გამოაცხადეს რესტავრაციის დასრულების შესახებ. 15 სექტემბერს კი პავილიონი შაპელი გაიხსნა დამთვალიერებლებისათვის.

## საინტერესო ფაქტები
* არსებობს თქმულება, რომ პავილიონ შაპელში იკრიბებოდნენ ნეორელიგიური და ტერორისტული ორგანიზაცია აუმ-სინრიკეს სექტის წევრები, რომლებიც  კედლებზე ხატავდნენ საიდუმლო ნიშნებს და ნიღბებს. 
* არსებობს ნიშნები, რომ 1921 წელს კოშკის ორი შესასვლელი ამოქოლილი იყო, რადგან მასში იმალებოდნენ მძარცველები.

## ლიტერატურა 
*Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8.
*Голлербах Э. Ф. Спутник по Петрограду и его окрестностям. — СПб.: Жизнь искусства, 1924. — 311 с.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Шапель на Pushkin.ru

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირი

**არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირი** () — საერთაშორისო არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელშიც ამჟამად 124 ეროვნული არქიტექტურული სექტორი და მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან მილიონზე მეტი არქიტექტორია გაწევრიანებული.

## ისტორია 
1946 წლის სექტემბერს, ლონდონში, გაიმართა არქიტექტორთა საერთაშორისო შეხვედრა, მათ შორის საბჭოთა კავშირის დელეგატებიც იყვნენ. ამ შეხვედრაზე, გადაწყდა „არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირის“ შექმნა. ორგანიზაცია ოფიციალურად დარეგისტრირდა ქალაქ ლოზანაში (შვეიცარია) 1948 წელს.

დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიის მონაცემებით, ორგანიზაციის მიზანი ხალხისთვის ხელსაყრელი საცხოვრებელი პირობების შექმნა, ძეგლების, არქიტექტურული ნაგებობების მხატვრული ფუნქციების და საინჟინრო თვისებების გასაუმჯობესებლად ბრძოლა იყო. UIA-ის უმაღლესი ორგანოა გენერალური ასამბლეა, რომელიც ორ წელიწადში ერთხელ იკრიბება. გენერალური ასამბლეა ირჩევს UIA-ს აღმასრულებელ კომიტეტს. UIA-ს იუნესკოსთან და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციასთან აქვს საკონსულტაციო სტატუსი და მუდმივი კონტაქტი მსოფლიო ჯანდაცვის ორგანიზაციასთან.

არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირის ამჟამად მოქმედი (2021-2023) პრეზიდენტი მექსიკელი ხოსე ლუის კორტესია. UIA გენერალური სამდივნო მდებარეობს პარიზში (საფრანგეთი).

## იხილეთ აგრეთვე 
* მსოფლიო არქიტექტურის დღე
* საქართველოს არქიტექტორთა კავშირი

## რესურსები ინტერნეტში 
* ოფიციალური საიტი

## სქოლიო 
კატეგორია:1948 წელს დაარსებული ორგანიზაციები
კატეგორია:არასამთავრობო ორგანიზაციები
კატეგორია:საერთაშორისო ორგანიზაციები
ინალიდები

**ინალიდები** () — მცირე სამთავრო (ბეილიქი), რომელიც 1098 წლიდან 1183 წლამდე არსებობდა. მდებარეობდა აღმოსავლეთ ანატოლიაში (დღევანდელი თურქეთი) და მოიცავდა ამიდის (დიარბაქირი) მიმდებარე ტერიტორიებს.

## ისტორია 
1092 წელს სელჩუკთა იმპერიის სულთანი მელიქ-შაჰი გარდაიცვალა, რასაც შინა არეულობები მოჰყვა და შედეგად, იმპერიას დასავლეთ პროვინციები გამოეყო. ამ დროს ქალაქ ამიდას (დიარბაქირი) სადრი განაგებდა. მან წარმატებით მოიგერია ყველა ის თურქმანი სარდალი, რომელმაც ამიდის აღება სცადა. 1096 წელს სადრი გარდაიცვალა და ტახტზე მისი მემკვიდრე ინალი ავიდა, რომელმაც სამთავროს დამოუკიდებლობა გამოაცხადა, თუმცა მისი მმართველობა ძალიან მოკლე აღმოჩნდა. ინალის მემკვიდრე იბრაჰიმი იძულებული გახდა უფრო ძლიერი მეზობლის სიუზერანობა ეღიარებინა, თავდაპირველად ასეთები იყვნენ: დამასკოს სელჩუკთა დინასტია, შემდეგ სელჩუკთა იმპერია, შემდეგ რუმის სასულთნო (1105) და საბოლოოდ შაჰარმენები (1109).

1110 წელს ტახტზე ილ-ალდი ადის, რომლის მმართველობის დროს ინალოღულარები შედარებით გაძლიერდნენ. მან შაჰარმენების მიმდებარე ტერიტორიები დაიკავა და 1124 წელს ისმაილიზმის (რელიგიური სექტა) მიმდევრების წინააღმდეგაც გაილაშქრა. 1133 წელს სამთავროს სამხრეთიდან ახლად შექმნილმა ზენგიდთა დინასტიამ შეუქმნა საფრთხე, რომლის ამირა ზანჯიმ, მარდინის ართუქიდ ამირა ჰასამ-ად-დინ თიმურთაშთან ერთობლივად დალაშქრა და მოარბია ინალიდების სამთავრო და ქალაქი ამიდაც ალყაში მოაქცია, მაგრამ 1134 წელს იძლებული გახდა ალყა მოეხსნა.

1142 წელს ილ-ალდის სიკვდილის შემდეგ ძალაუფლება ფაქტობრივად სამთავროს ვეზირ მუედინ ნისანოღლუს ხელში აღმოჩნდა. 1151 წელს, მარდინის ართუქიდმა ამირა თიმურ-თაშმა საბოლოოდ მაინც შეძლო ამიდის დაპყრობა. ჰასანქეიფის ართუქიდების ამირა, ნურ ად-დინმა სალადინს მოსულის ამირის მასუდ I-ის წინააღმდეგ დახმარება აღუთქვა, იმ პირობით თუ ის ქალაქ ამიდას მიიღებდა. მოკავშირებმა ერთიანი ძალებით ალყაში მოაქციეს ქალაქი და 1183 წლის, 9 მაისს ის ნურ ად-დინის სამფლობელო გახდა.

## მართველთა სია 
## სქოლიო
კატეგორია:აზიის ისტორიული სახელმწიფოები
კატეგორია:ანატოლიის ბეილიქები
კატეგორია:თურქული დინასტიები
მსოფლიო არქიტექტურის დღე

**მსოფლიო არქიტექტურის დღე** () — საერთაშირისო არქიტექტურული შედევრების არქიტექტორთა და მოყვარულთა  დღესასწაული. ყოველწლიურად ოქტომბრის პირველ დღეს აღინიშნება.

## ისტორია 
1946 წლის სექტემბერში, დიდი ბრიტანეთის დედაქალაქ ლონდონში გაიმართა არქიტექტორთა საერთაშორისო შეხვედრა, მათ შორის საბჭოთა კავშირის დელეგატებიც იყვნენ. ამ შეხვედრაზე ერთხმად გადაწყდა, ახალი ორგანიზაციის — არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირის ჩამოყალიბება. ამჟამად მას აქვს დაახლოებით 124 ეროვნული სექტორი, რომლის წევრიც მილიონზე მეტი არქიტექტორია. 

1985 წელს, არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირის სხდომაზე გადაწყდა, რომ მსოფლიო არქიტექტურის დღე აღენიშნათ ივნისის პირველ ორშაბათს. თუმცა 1996 წელს, ესპანეთის ქალაქ ბარსელონაში, მე-20 გენერალურ ასამლეაზე არქიტექტორთა კავშირმა მიიღო გადაწყვეთილება ამ დღის შეცვლაზე და ოქტომბრის პირველ ორშაბათზე გადატანაზე, რადგან ეს დღე გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის პატრონაჟით აღინიშნება, როგორც მსოფლიო საბინაო დღე (მსოფლიო ჰაბიტატის დღე).

## იხილეთ აგრეთვე 
* არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირი 
* მსოფლიო ჰაბიტატის დღე

## რესურსები ინტერნეტში 
* World day of Architecture 2009

კატეგორია:დღესასწაულები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:პროფესიული დღესასწაულები
ნარიშკინ-შუვალოვების სასახლე

**ნარიშკინ-შუვალოვების სასახლე** () — XIX საუკუნის არქიტექტურული ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს მდინარე ფონტანკის სანაპიროზე. შენობა ტიპიურია ეკლექტიკის არქიტექტურული სტილისთვის, თუმცა შეიცავს კლასიციზმისა და ნეორენესანსის ნიშნებსაც.

## ისტორია 
სასახლე თავის თანამედროვე სტილში შენდებოდა რამდენიმე ეტაპად. სასახლის მარცხენა ნაწილი ააგეს ვორონცოვებმა 1780-იან წლებში უცნობი არქიტექტორის პროექტის მიხედვით. მარჯვენა ფლიგელი ძველ შენობას მიაშენეს 1821-1822 წლებში, სასახლის ამ ნაწილის ახალი მფლობელის დიმიტრი ნარიშკინის დაკვეთით (სავარაუდოდ, კარლ როსის პროექტის მიხედვით).

დიმიტრი ნარიშკინის შვილმა ემანუილმა უძრავი ქონება მიყიდა თავის ბიძაშვილ ლევ ნარიშკინს, რომლის მიერაც მოხდა შიდა სათავსოების რეკონსტრუქცია (არქიტექტორი ბერნარ დე სიმონი). 1844-1849 წლებში სასახლის შენობის ორივე ნაწილი გაერთიანდა ერთიანი ფასადით (არქიტექტორი ნიკოლოზ ეფიმოვი).

1846 წლიდან სასახლის მფლობელი გახდა სოფია ნარიშკინა და მისი მეუღლე პეტრე პავლეს ძე შუვალოვი, შემდეგ მათი შვილი და რძალი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ 1925 წლამდე მასში განთავსებული იყო აზნაურთა ყოფის ამსახველი მუზეუმი. 

საბჭოთა პერიოდში სასახლეს არაერთხელ შეუცვალეს დანიშნულება. მის კედლებში განათავსეს ფოსტის სახლი, ტექნიკის სახლი, ხოლო 1965 წლის შემდეგ საზღვარგარეთის ქვეყნების ხალხებთან მეგობრობისა და მშვიდობის სახლი. 

2001 წელს შენობის წინ ფონტანკის სანაპიროს აღმართში დადგეს სამახსოვრო ძეგლი „ბლოკადის ყინულჭრილი“.

2006 წლიდან მიმდინარეობდა სასახლის რესტავრაცია. 2013 წლის 19 ნოემბერს შენობაში ოფიციალურად გახსნეს ფაბერჟეს მუზეუმი.

## ლიტერატურა 
*Авгуль Л. Н., Крылова А. В. Дворец Нарышкиных-Шуваловых. — СПб: ООО "Алмаз", 1996. — 192 с. — (Знаменитые здания Санкт-Петербурга). — 5000 экз.
*Зодчие Санкт-Петербурга. XIX — начало XX века / сост. В. Г. Исаченко; ред. Ю. Артемьева, С. Прохватилова. — СПб.: Лениздат, 1998. — 1070 с. — ISBN 5-289-01586-8.
*Мосякин А. Г. Жемчужное ожерелье Санкт-Петербурга. Дворцы, восставшие из пепла. СПб.: Паритет, 2014. Гл. 20. –– ISBN 978-5-93437-405-2.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის სასახლეები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მთისძირი (გარდაბნის მუნიციპალიტეტი)

**მთისძირი** — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის გარდაბნის მუნიციპალიტეტში, კრწანისის თემში.

## სქოლიო
კატეგორია:გარდაბნის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ბირგიტ ფიშერი

**ბირგიტ ფიშერი** ( დ. 25 თებერვალი, 1962) — გერმანელი ნიჩბოსანი, მოიგო 8 ოლიმპიური ოქროს მედალი ექვს სხვადასხა თამაშებზე. იყო ოლიმპიადის ყველაზე ახალგაზრდა და ასაკოვანი ჩემპიონი კანოეში (ასაკი 18 და 48). 2004 წელს იგი გახდა გერმანიის წლის საუკეთესო სპორტსმენი ქალი.

ფიშერი ბრანდენბურგში, მაშინდელ აღმოსავლეთ გერმანიაში დაიბადა.  იგი ვარჯიშობდა პოტსდამის სპორტულ კლუბში. 1991 წელს მან დაასრულა ლაიფციგის უნივერსიტეტის სპორტის მეცნიერებების ფაკულტეტი, ხოლო მოგვიანებით პოტსდამის უნივერსიტეტი. ბირგიტი მუშაობდა ფიზიკური აღზრდის ინსტრუქტორად, ასევე მუშაობდა მწვრთნელად გერმანიის კანოეს ფედერაციაში. ფიშერი 1984-1993 წლებში დაქორწინებული იყო იორგ შმიტთან, სეულის 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის ვერცხლის მედალოსანთან. ფიშერის ძმა ფრანკმა 1981 და 1986 წლებში მსოფლიო ჩემპიონატების ცხრა მედალი მოიგო. 

1978-2005 წლებში მან ასევე მოიგო 38 მედალი კანოეს მსოფლიო ჩემპიონატიდან მათ შორის 28 ოქრო. 2011 წელს, კატალინ კოვაჩი, უნგრეთიდან, გახდა ის სპორტსმენი რომელმაც გააუმჯობესა ეს შედეგი. 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1962
კატეგორია:1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები
კატეგორია:1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები
კატეგორია:1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები
კატეგორია:1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები
კატეგორია:2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები
კატეგორია:2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები
კატეგორია:გერმანელი ნიჩბოსნები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ვარშავის ხიდი (სანქტ-პეტერბურგი)

**ვარშავის ხიდი** () — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი შემოვლით არხზე, სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულსა და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. ხიდის სიგრძეა 38,2 მეტრი, ხოლო სიგანე — 30,6 მეტრი.

## მდებარეობა 
წარმოადგენს იზმაილოვოს პროექტის გაგრძელებას. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ვარშავის სადგური და სანქტ-პეტერბურგის აღდგომის ტაძარი.

დინების ზემოთ მდებარეობს ნოვო-მოსკოვსკის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — მიტროფანოვის ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურია „ბალტიისკაია“ (500 მეტრი).

## სახელწოდება 
სახელწოდება ცნობილია 1860 წლიდან და მიიღო ახლოს მდებარე ვარშავის სადგურიდან.

## ისტორია 
პირველი ხის ხიდი ააგეს ჯერ კიდევ 1862 წელს. იგი მდებარეობდა ვარშავის დღევანდელი ხიდიდან ოდნავ ზემოთ დინების მიმართულებით. 1869-1870 წლებში რუსეთის რკინიგზის საზოგადოებამ ააგო ერთმალიანი მეტალის თაღოვანი ხიდი, რომლის სიგრძე იყო 21,7 მეტრი, ხოლო სიგანე — 22,1 მეტრი. ხიდის პროექტი შეიმუშავა ინჟინერმა ნ. ს. სერებრენიტსკიმ. 1876 წელს ხიდი გააფართოეს 4,6 მეტრით რათა გაეყვანათ კონკის ორმაგი გზა. 

1908-1910 წლებში ხიდი კვლავ გააფართოეს 30,6 მეტრამდე. ხიდის გადაკეთების პროექტი შეიმუშავეს ინჟინრებმა ა. პ. პშენიცკიმ და ვ. ა. ბერსმა.

2006 წლის ნოემბრიდან 2007 წლის აგვისტომდე მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. სამუშაოები წარმართა შპს „Ризалит“-მა. ფეხით მოსიარულეებისათვის ხიდი გაიხსნა 2007 წლის 18 ივნისს, ხოლო საავტომობილო მოძრაობისთვის 24 აგვისტოს.

## კონსტრუქცია 
ხიდი ერთმალიანია. იგი გამოიყენება ავტოტრანსპორტისა და ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილი ექვსი ზოლისაგან შედგება. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია, ხოლო ტროტუარები გრანიტის ფილებითაა მოპირკეთებული.   

## ლიტერატურა 
* Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 459. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 323. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.

## რესურსები ინტერნეტში
* Варшавский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Варшавский мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ელასმოთერიუმი

**ელასმოთერიუმი** () — ნამარხ მარტორქისებრთა გვარი. ცხოვრობდნენ პლეისტოცენში. მათი სხეულის სიგრძე იყო 4,5 მ, ხიმაღლე მინდაოში 2 მ. ქალა წინა მხარეს ძლიერ წამახვილებული ცხვირის ძვლებით იყო. თვალის ბუდეები ფართოდ გაშლილი იყო, შუბლის წილი დიდი გუმბათის შესახედაობის და სქელი ტყავით დაფარული იყო; შესაძლოა მასზე ჰქონდა დიდი ზომის რქა. საჭრისები და ეშვები არ ჰქონდათ. წინაძირითადი და ძირითადი კბილები (5–6 ცალი ყბის ყოველ ნახევარში) ძალიან გრძელი, ჰიპსელოდონტურია, დაფარულია ემალის რთული ქერქით. კიდურები სამთითიანია. ცხოვრობდნენ ალბათ სტეპებში, მდინარეთა ხეობებში და ტბების სანაპიროზე; იკვებებოდნენ შედარებით უხეში მცენარეულობით. გავრცელებული იყვნენ ციმბირის სამხრეთ ნაწილში, რუსეთის ევროპულ ნაწილში, კავკასიაში და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
*
კატეგორია:მარტორქისებრნი
გამარჯვება 1

**გამარჯვება 1** — სოფელი საქართველოში, გარდაბნის მუნიციპალიტეტში, გამარჯვების თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 313 ადამიანი.

## სქოლიო
კატეგორია:გარდაბნის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ლანგა-ცო

**ლანგა-ცო**, **ლანგაკი**, **რაკასი**, **რაკშასტალი** () — მარილიანი ტბა ჩინეთში, ტიბეტის ავტონომიურ რეგიონში. გაწოლილია მანასაროვარის ტბის დასავლეთითა და კაილასის მთის სამხრეთით, ტიბეტის მთიანეთის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, მთის ხეობაში, ზღვის დონიდან 4572 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 258 კმ². სიგრძე 28 კმ, სიგანე 18 კმ. ლანგა-ცო განგა-ჩუს 10 კილომეტრიანი ფშანით დაკავშირებულია ტბა მანასაროვართან. ტბაში ოთხი კუნძულია: ტოპსერმა, დოლა, ლაჩატო და დოშარბა. ადგილობრივი ხალხი ამ კუნძულებს თავიანთი იაკებისთვის იყენებს ზამთრის საძოვრებად. ლანგა-ცოს ჩრდილო-დასავლეთ კიდიდან გამოედინება მდინარე ინდის მარცხენა შენაკადი მდინარე სატლეჯი.

ტბის სახელწოდება სანსკრიტზე სიტყვასიტყვით ნიშნავს „დემონის ტბას“. აგრეთვე ცნობილია „რავანა-ტალის“ სახელწოდებით. ინდუისტურ მითოლოგიაში მიჩნეულია, რომ ტბა რავანას მიერაა შექმნილი. ტბაში მდებარეობდა სპეციალური კუნძული, რომელზედაც იგი ყოველდღე შივას მსხვერპლად წირავდა საკუთარი თავიდან ერთ-ერთს. მეათე დღეს, შივამ რავანა დააჯილდოვა ზებუნებრივი ძალებით. 

ლანგა-ცო განიხილება როგორც ღმერთების მიერ შექმნილი ტბის — მანასაროვარის საპირისპირო. მანასაროვარს აქვს მომრგვალო ფორმა, მაშინ როდესაც ლანგა-ცოს მოგრძო ნახევარმთვარის მოყვანილობა, რაც შესაბამისად, სინათლისა და წყვდიადის სიმბოლოა. გარდა ამისა, მანასაროვარში წყალი სუფთა და მტკნარია, ხოლო ლანგა-ცოში მარილიანი, მასში არ ხარობს წყალმცენარეები და თევზები. ადგილობრივებს იგი შხამიან ტბად მიაჩნიათ.

## სქოლიო
კატეგორია:ჩინეთის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
დანგრაიუმი

**დანგრაიუმი**, **დანგრა-იუმცო** () — მარილიანი, გაუდინარი ტბა ჩინეთში, ტიბეტის ავტონომიურ რეგიონში. გაწოლილია ტიბეტის მთიანეთზე, განდისიშანის ქედიდან ჩრდილოეთით, ზღვის დონიდან 4528 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 835,8 კმ², მაქსიმალური სიგრძე 71,7 კმ. ბონის მიმდევრებისთვის დანგრაიუმი წმინდა ტბაა.

## სქოლიო
კატეგორია:ჩინეთის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
რეინირი

**რეინირი** () — მოქმედი ვულკანი აშშ-ში, ვაშინგტონის შტატში. წარმოადგენს კასკადოვანი მთების უმაღლეს მწვერვალს. სიმაღლე 4392 მ. გეოლოგიურად ახალგაზრდა წარმონაქმნია, რომელიც ჩამოყალიბებულია დაახლოებით 1 მლნ. წლის წინათ ამოღვრილი ერთიმეორეზე მიყოლებული ლავური ნაკადებისაგან. მწვერვალზე ორი ვულკანური კრატერია, რომელთა დიამეტრი 300 მ-ზე მეტია. სულ 26 მყინვარია, რომელთა საერთო ფართობია 93 კმ². მთის ძირზე და კალთების ქვედა ნაწილზე წიწვოვანი ტყეა, 2600–2800 მ სიმაღლეზე — ალპური მდელოები, უფრო მაღლა — მარადიული თოვლი. უკანასკნელად ამოიფრქვა 1894 წელს.  
 
## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
კატეგორია:აშშ-ის ვულკანები
რეიკიანესის ქედი

**რეიკიანესი** () — შუაოკეანური ქედი ატლანტის ოკეანეში, გადაჭიმულია 1350 კმ სიგრძეზე რეიკიანესის ნახევარკუნძულიდან (კუნძული ისლანდია) სამხრეთ-დასავლეთით, სახელსაც აქედან იღებს. სიღრმე ქედის ზევით — 2000 მეტრი, ცალკეულ ადგილებში 587 მ-მდე. ჩ. გ. 53°-ზე რეიკიანესის ქედის სამხრეთ-დასავლეთი დაბოლოება შემოსაზღვრულია განივი რღვევის ზონით, რომლის სამხრეთითაც მდებარეობს ჩრდილოატლანტიკური ქედი.

## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:ისლანდიის გეოგრაფია
კატეგორია:ოკეანური ქედები
თბილისის მუზეუმების გაერთიანება

**თბილისის მუზეუმების გაერთიანება** — თბილისის მუნიციპალური „მუზეუმების გაერთიანება“ 2016 წლის 29 ივლისს დაფუძნდა. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის განკარგულებით იგი წარმოადგენს თბილისის მუნიციპალური მუზეუმების გაერთიანებას, რომელიც გულისხმობს 9 დამოუკიდებელი მუზეუმის ერთიან ინსტიტუციას. გაერთიანებაში შემავალი მუზეუმების უმრავლესობა მრავალი წელია არსებობს და  ქართული კულტურული და ისტორიული მემკვიდრეობის დამცველად გვევლინება.

## მუზეუმები
* თბილისის ილია ჭავჭავაძის ლიტერატურულ-მემორიალური მუზეუმი
* თბილისის გალაკტიონ ტაბიძის მემორიალური ბინა-მუზეუმი
* თბილისის ვახტანგ ჭაბუკიანის მემორიალური ბინა-მუზეუმი
* თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის მემორიალური სახლ-მუზეუმი
* თბილისის მერაბ კოსტავას მემორიალური სახლ-მუზეუმი
* თბილისის ნიკოლოზ ბარათაშვილის მემორიალური სახლ-მუზეუმი
* თბილისის მიხეილ ჯავახიშვილის მემორიალური ბინა-მუზეუმი
* თბილისის თოჯინებისა და სათამაშოების მუზეუმი
* თბილისის კოტე და სოსო წერეთლების მუზეუმი

## იხილეთ აგრეთვე
* საქართველოს მუზეუმების სია

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თბილისის მუზეუმების გაერთიანება
გაობაოხუ

**გაობაოხუ**, **გაოიუხუ** () — მტკნარწყლიანი ტბა ჩინეთში, ანხოისა და ძიანსუს პროვინციებში. გაწოლილია მდინარე ხუაიხეს სისტემაში, ხუაიხეს ვაკეზე, ზღვის დონიდან 5,7 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 674,7 კმ². 

საშუალო სიღრმე 1,4 მ, მაქსიმალური სიღრმე 2,4 მ. წყალმარჩხი ტბაა. დაბალი ნაპირები აქვს, ბრტყელი. გაობაოხუს აღმოსავლეთი ნაპირების გასწვრივ გადის ჩინეთის დიდი არხი, რომელთანაც იგი დაკავშირებულია.

მდინარე სანხე გაობაოხუს აკავშირებს ხუნძეხუს ტბასთან. ამჟამად გაობაოხუ მდინარე ხუაიხეს სისტემის ნაწილია. განვითარებულია ნაოსნობა, თევზჭერა. ტბის წყლები გამოიყენება სარწყავად.

## სქოლიო
კატეგორია:ჩინეთის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
რეიდერი

**რეიდერი** ( < raid — *თავდასხმა*, *თარეში*) — სამხედრო ხომალდი ან შეიარაღებული სავაჭრო გემი, რომელიც ატარებს დამოუკიდებელ საბრძოლო მოქმედებებს საზღვაო და ოკეანურ კომუნიკაციებზე მოწინააღმდეგის საბრძოლო ტრანსპორტისა და სავაჭრო გემების გასანადგურებლად. პირველ მსოფლიო ომში (1914–1918) გერმანია რეიდერების სახით იყენებდა კრეისერებს, მათ შორის სავაჭრო გემად შენიღბულ დამხმარე ხომალდებს. მეორე მსოფლიო ომის (1939–1945) დასაწყისში ფაშისტური გერმანია რეიდერის რანგში იყენებდა სახაზო გემ „ბისმარკს“, სამ „ჯიბის“ სახაზო ლაინერს და კრეისერებს.

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:საბრძოლო ხომალდები
კატეგორია:გემების ტიპები
ჯუზეპე პაზოტო

მეუფე **ჯუზეპე პაზოტო** (დ. 6 ივლისი, 1954, ბოვოლონე, ვერონა, იტალია) — იტალიელი სასულიერო მოღვაწე, ეპისკოპოსი, ამიერკავკასიის ლათინური წესის კათოლიკეთა სამოციქულო ადმინისტრატორი.

## ბიოგრაფია
მეუფე ჯუზეპე პაზოტო დაიბადა 1954 წლის 6 ივლისს ვერონის რეგიონის სოფელ ბოვოლონეში, იტალიაში. სწავლობდა სტიგმატელ მამათა სკოლაში და შევიდა ამავე კონგრეგაციის სასულიერო სემინარიაში. მუშაობდა დაწყებითი კლასების პედაგოგად და 1979 წელს აიღო თეოლოგიის ბაკალავრის ხარისხი. 1979 წლის 12 მაისს, ბოვოლონეს ეკლესიაში, კარდინალმა მორეირა ნევესმა, იგი მღვდლად აკურთხა. ხელდასმის შემდეგ პირველი ხუთი წელი მუშაობდა კოლონიოლა აი კოლიში (ვერონა) სასულიერო სემინარიის დირექტორად. შემდეგ გადავიდა სეძანოს მონასტერში, სადაც იყო სულიერების სახლის დირექტორი და ამავე დროს, თავისი კონგრეგაციის პოსტულანტების და ახალგაზრდების პასუხისმგებელი და სტიგმატელთა კონგრეგაციის საბჭოს მრჩეველი იყო.

ჯუზეპე პაზოტო საქართველოში 1994 წლის სექტემბერში ჩამოვიდა. ქართული ენის შესწავლის შემდეგ ცხოვრობდა ქუთაისში. 1996 წელს დაინიშნა კავკასიის ლათინ კათოლიკეთა სამოციქულო ადმინისტრატორად, რის შემდეგაც საცხოვრებლად გადავიდა თბილისში. მისი ხელმძღვანელობით განახლდა მარიამის ზეცად აღყვანების თბილისის ძველი კათოლიკური ტაძარი, რომელიც 1999 წლის 15 აგვისტოს აკურთხა ჯოვანი ბატისტა რემ. იგი 2000 წლის 6 იანვარს რომში, წმიდა პეტრეს ბაზილიკაში რომის პაპმა იოანე პავლე II-მ ეპისკოპოსად აკურთხა.

## იხილეთ აგრეთვე 
*კათოლიციზმი საქართველოში

## რესურსები ინტერნეტში
*ეპისკოპოსი მეუფე ჯუზეპე პაზოტო 
 

კატეგორია:იტალიელი საეკლესიო მოღვაწეები
კატეგორია:დაბადებული 1954
კატეგორია:დაბადებული 6 ივლისი
კატეგორია:რომის კათოლიკური ეკლესიის რელიგიური მოღვაწეები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ერმიტაჟის თეატრი

**ერმიტაჟის თეატრი** () — თეატრალური შენობა სანქტ-პეტერბურგში, აგებულია 1783-1787 წლებში (ფასადი დასრულდა 1802 წელს) არქიტექტორ ჯაკომო კვარნეგის პროექტითა და ანტიკური არქიტექტურის ტრადიციის მიხედვით.

## მდებარეობა 
თეატრი ააშენეს პეტრე I-ის ყოფილი ზამთრის სასახლის ადგილზე. თეატრის შენობა დგას ცალკე და მისი ფასადი გადის მდინარე ნევის სასახლის სანაპიროზე (სახლი № 32). იგი სასახლის ძირითად კომპლექსთან დაკავშირებულია თაღოვანი გასასვლელით (აშენებულია 1780-იან წლებში; არქიტექტორი ი. მ. ფელტენი), რომელიც გადებულია მდინარე მოიკისა და ნევის დამაკავშირებელ ზამთრის არხზე.

თეატრში შესასვლელი მაყურებლებისათვის ხდება დიდი ერმიტაჟის სადარბაზოდან (სახლი № 34).

უახლოესი მეტროს სადგურებია: „საადმირალო“ (1 კმ), „ნევის პროსპექტი“ (1,2 კმ) და „გოსტინი-დვორი“ (1,2 კმ). 

## ისტორია 
არქიტექტორმა გამოიყენა წინა შენობის საფუძველი, რომელიც ამ ადგილზე იყო აგებული პეტრე I-ის ზამთრის სასახლემდე ადრე. თეატრის გახსნა შედგა 1785 წლის 16 ნოემბერს ალექსანდრე აბლესიმოვის კომიკური ოპერის „მეწისქვილე, კუდიანი, თაღლითი და მაჭანკალი“-ს პრემიერით, რომლის მუსიკის ავტორი იყო მიხეილ სოკოლოვსკი. 

თეატრმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა XVIII საუკუნის დასასრულის რუსული თეატრალურ-მუსიკალური კულტურის განვითარების საქმეში. ამ შენობაში იმართებოდა ბალ-მასკარადები. ამჟამად შენობა იმყოფება ერმიტაჟის დაქვემდებარებაში. 

1992 წელს შენობის პირველ სართულზე გაიხსნა ექსპოზიცია პეტრე I-ის ზამთრის სასახლე, რომლის შესასვლელიც სასახლის სანაპიროდანაა.

## რესურსები ინტერნეტში
* Репертуар Эрмитажного театра на официальном сайте
* Архитектурный сайт Петербурга Citywalls.RU: История Эрмитажного театра 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის თეატრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:თეატრები ანბანის მიხედვით
ერმიტაჟი (ცარსკოე-სელო)

**ერმიტაჟი** () — ბაროკოს სტილში აგებული პავილიონი ეკატერინეს პარკში, ცარსკოე-სელოში. გამოიყენებოდა სამეფო კარის ვიწრო წრეების გასართობი შეხვედრებისათვის. ერმიტაჟი წარმოადგენს XVIII საუკუნის რუსული ბაროკოს საინტერესო და უნიკალურ არქიტექტურულ ძეგლს. 

პავილიონის მშენებლობა მიმდინარეობდა რუსეთის იმპერატორ ელისაბედ პეტრეს ასულის მეფობის პერიოდში, 1743 წლიდან 1753 წლამდე, ეკატერინეს სასახლესთან ერთად. პროექტის ავტორი იყო სამეფო კარის არქიტექტორი მიხეილ ზემცოვი, ხოლო პავილიონის მშენებლები ანდრეი კვასოვი, საბა ჩევაკინსკი და ფრანჩესკო ბართოლომეო რასტრელი. შენობა წარმოადგენს ორსართულიან ნაგებობას, რომელსაც ოთხი მხრიდან მიშენებები აქვს.

პავილიონი მდებარეობს ხელოვნურ კუნძულზე, რომელიც გაფორმებულია შავთეთრი მარმარილოს ფილებით, ყველა მხიდან გარშემორტყმულია წყლით და გარშემო შემოვლებული აქვს ბალუსტრადა. კუნძულზე მოხვედრა შესაძლებელია თხრილზე გადებული ხიდებით. 

შენობის კედლებს ამშვენებს კოლონები და პილასტრები. კედლები ფირუზისფერშია გადაწყვეტილი და დეტალების გარკვეული ნაწილი მოოქროვილია. 64 დეკორატიული სვეტი (მათ შორის დამონტაჟებული 16 ქანდაკება), გამოძერწილი გირლანდა, ნიჟარები, ნიღბები, ფანჯრის ბრწყინვალე თამასები, აივნის აჟურული გისოსები პავილიონის კედლებს გლუვს არ ტოვებს. პავილიონის ცენტრალურ ნაწილს ამშვენებს გუმბათი.

პავილიონი ერმიტაჟი იყო ელისაბედ პეტრეს ასულისა და ეკატერინე II-ის საყვარელი დასასვენებელი ადგილი, აქ ისინი იღებდნენ გამორჩეულ რუს და უცხოელ სტუმრებს,  აწყობდნენ დღესასწაულებს.

2005-2006 წლების სარესტავრაციო სამუშაოების დროს აღადგინეს ერმიტაჟის გარშემო მდებარე არხი. თავად პავილიონის ინტერიერი არ გადაკეთებულია XVIII საუკუნიდან მოყოლებული და ჩვენამდე მოაღწია თითქმის უცვლელი სახით.

## რესურსები ინტერნეტში
*ЭРМИТАЖ 
* Павильон Эрмитаж

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
შავი პრინცი

**აკაკი (შურიკა) ბაბუნაშვილი**, უფრო მეტად ცნობილი სასცენო სახელით **შავი პრინცი** ან **პრინცი P** (დ. 4 ივლისი, 1971, ქუთაისი — გ. 4 თებერვალი, 2019, ბათუმი) — ქართველი რეპერი.

## ბიოგრაფია
აკაკი დაიბადა ქუთაისში 1971 წლის 4 ივლისს, დაამთავრა მეორე მუსიკალური შვიდწლედი ფორტეპიანოს განხრით. უკრავდა დასარტყამ ინსტრუმენტებზე რუსულ როკ ჯგუფში „ოთხი ტარაკანა“. საქართველოში დაბრუნებისას შეისწავლა ბრეიქ დანსი და ჰიპ-ჰოპის შექმნა დაიწყო, მუსიკალურ თემებს და ტექსტებს რეპერი თავად წერდა.

1993 წელს საკუთარი კოლექტივი „ძებნილები“ ჩამოაყალიბა, ჯგუფში რეპერები: ფრედო, სმოკი, მასტი და დიჯეი ჯადო გაერთიანდნენ. 1995 წელს მათ რიგებს მეგოტი დაემატა. 1995-96 წლებში შავმა პრინცმა ძებნილებთან ერთად სადებიუტო ალბომი მოამზადა, რომელიც 1999 წელს სახელწოდებით „იძებნება“ გამოუშვა.

2000 წლიდან ძებნილებთან თანამშრომლობა დაიწყო რეპერმა ჯერონიმომ, და მალევე მოამზადეს ერთობლივი ალბომი, რომელიც მხოლოდ 2004 წელს გამოვიდა. ალბომის სხვადასხვა კომპოზიციებს შორის იყო „ჩემი ძმები“, რომელიც ნამდვილი მეგაჰიტი გახდა ქართველ ახალგაზრდებში და ჰიპ-ჰოპის მიმართ სრულიად სხვა მიდგომა წარმოშვა.

2003 წელს შავი პრინცი ჯგუფს გამოეყო და სოლო კარიერა დაიწყო. 2003 და 2004 წელს შავმა პრინცმა ზედიზედ ორი ალბომი გამოუშვა: „ორი რეპერი“ და „სიზმარში“, ორივე თბილისელ რეპერ ჯოკერთან ერთად, მალევე კი სოლო ალბომი „ბანდიტო“ გამოსცა. ეს იყო რეპერის კარიერაში ყველაზე ნაყოფიერი პერიოდი, გარდა აუდიო ვერსიებისა, გადაიღო ვიდეოკლიპები ათამდე სიმღერაზე, რომლებიც მუსიკალური ტელეარხების ეთერში რეგულარულად ტრიალებდა.

2000-იანი წლების მეორე ნახევრიდან რეპერს ნაკლებად ნაყოფიერი პერიოდი ჰქონდა, ამას თან დაერთო საქართველოში შოუ-ბიზნესის და განსაკუთრებით რეპ-მუსიკის კრიზისიც და მუსიკოსმა პოპულარულობა და აქტუალურობა დაკარგა, რისი დაბრუნებაც შემდეგში ვეღარ მოახერხა. გარკვეული პერიოდით შავი პრინცი კვლავ რუსეთში გაემგზავრა, სადაც მოსკოვის ღამის კლუბებში რეპავდა. რუსეთიდან დაბრუნების შემდეგ რეპერმა მუშაობა ახლგაზრდა თაობასთან გადაწყვიტა და ქუთაისში ხმის ჩამწერი, ვიდეო და ქორეოგრაფიული სტუდია დააარსა. ასევე ჰქონდა მცდელობა, რომ იმიჯში მცირედი ცვლილებები გაეტარებინა, 2013 წელს ტელეკომპანია რუსთავი 2-ის ეთერში გამოჩნდა სატელევიზიო შოუ ნიჭიერში ახალი სახელით — პრინცი P, თუმცა ამ მცდელობას მისთვის განსაკუთრებული პოპულარობა აღარ მოუტანია.

შავი პრინცი ოთხჯერ იმყოფებოდა ოფიციალურ და არაოფიციალურ ქორწინებებში, მისი მესამე ცოლი სკანდალურად ცნობილი მოდელი მარი ბაბეტა იყო, რომელთანაც 2006-11 წლებში ცხოვრობდა. რეპერს სამი შვილი ჰყავს: მარიამი პირველი ქორწინებიდან, ბაჩანა (2005) მეორე ქორწინებიდან და ბარბარე (2010) მესამე ქორწინებიდან.

რეპერი 2019 წლის 4 თე­ბერ­ვალს, 47 წლის ასაკ­ში გარ­და­იც­ვა­ლა ბა­თუმ­ში, სადაც ხელოვანი ბოლო წლებში ცხოვრობდა. გარდაცვალების მიზეზი თირკმელების უკმარისობა გახდა.

## რესურსები ინტერნეტში
*შავი პრინცის კარიერა - PopMusic.Ge 
*შავი პრინცი სამ სიმღერაში - RadioTavisupleba.Ge
*შავი პრინცი - დამშვიდობება - ლაშა გაბუნიას „ანარეკლი“

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1971
კატეგორია:გარდაცვლილი 4 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2019
კატეგორია:ქართველი რეპერები
კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები
ხუნძეხუ

**ხუნძეხუ** () — ტბა აღმოსავლეთ ჩინეთში, ძიანსუს პროვინციაში. გაწოლილია ჩინეთის დიდი ვაკის ფარგლებში, ზღვის დონიდან 15 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 1960 კმ². მაქსიმალური სიღრმე 4,5 მ. სიგრძე 65 კმ. შეიქმნა 1403-24 წლებში ჩინეთის დიდ არხზე ჯებირის აღმართვის შედეგად, რომელმაც გზა გადაუღობა მდინარე ხუაიხეს წყლებს.

ტბამ თავისი სახელწოდება მიიღო სუის დინასტიის იმპერატორის — იან-დის დროს. ტანისა და ადრინდელი სუნის დინასტიის დროს ხუნძეხუ უფრო პატარა იყო ვიდრე იგი დღეს არის, სავარაუდოდ, მესამედზე ნაკლები ამჟამინდელ ზომებთან შედარებით. იგი აგრეთვე გამოეყო მდინარე ხუაიხეს მთავარ ნაკადს, რომელიც მიედინებოდა ტბიდან სამხრეთით და სამხრეთ-აღმოსავლეთით. ხუაიხე იყო თავთხელი და სანავიგაციოდ რთული მდინარე; XI საუკუნეში სუნის დინასტიის დროს (960-1279) მასზე აშენდა სხვადასხვა არხი.  

როდესაც 1194 წელს, მდინარე ხუანხემ შეიცვალა თავისი მიმართულება სამხრეთისაკენ მან მიიტაცა მდინარე ხუაიხეს ქვემო დინება, რომელსაც აღარ ჰქონდა პირდაპირი გასასვლელი ზღვაზე. ხუაიხეს წყლები ჩადიოდა ხუნძეხუს ტბაში, რომელიც შემდეგ გაფართოვდა დღევანდელ საზღვრებამდე და ტბორავდა ნოყიერი სარწყავი მიწების ვრცელ ტერიტორიას. ტბის ჭარბი წყლები მიედინებოდა სამხრეთ-აღმოსავლეთით გაობაოსა და ბაოინის ტბების გავლით და ჩინეთის დიდი არხით მდინარე იანძიში მიემართებოდა. ხუნძეხუ წყალმარჩხია და საუკუნეების განმავლობაში მისი ფსკერი ამოილამა. XIX საუკუნეში ტბის რაიონში თავი იჩინა ხშირმა და ძლიერმა წყალდიდობებმა. ნაპირებზე ჭაობები და ბრინჯის მინდვრებია.   

1930-იან წლებში ტბის აღმოსავლეთი ნაპირიდან პირდაპირ ზღვისკენ გაიყვანეს ახალი არხი, რომელიც სუბეის არხის სახელწოდებით აღადგინეს და გააუმჯობესეს 1951-52 წლებში და მდინარე ხუაიხეს ხეობაში წყლის შენარჩუნების კომპლექსურ პროექტთან ერთად შეამცირეს დატბორვა. ტბის პრობლემად რჩება დრენაჟი. ხუნძეხუს დიდი ნაწილი წყალმარჩხია, რის გამოც იგი სანაოსნოა მხოლოდ მცირე გემებისათვის. განვითარებულია თევზჭერა. 

## სქოლიო
კატეგორია:ჩინეთის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
ქოლგა (შადრევანი)

**ქოლგა** () — ერთ-ერთი გასართობი შადრევანი პეტერგოფში, სანქტ-პეტერბურგი. კლასიციზმის არქიტექტურული ძეგლი. აგებულია 1796 წელს არქიტექტორ ფ. ბროუერის პროექტით. მდებარეობს პეტერგოფის სასახლეებისა და პარკების ანსამბლში მონპლეზირის ხეივანთან ახლოს.

## შექმნის ისტორია 
გასართობი შადრევანი ქოლგა შეიქმნა 1796 წელს არქიტექტორ ფ. ბროუერისა და შადრევნების ხელოსნის ი. ვ. კეიზერის მიერ. ითვლება, რომ  შადრევნის აგებაზე გავლენა მოახდინა ჩინურმა არქიტექტურამ, რაც გამოიხატება კიდეც ცარსკოე-სელოში ჩინური ნაგებობების სიმრავლეშიც. XIX საუკუნის 60-იან წლებში შადრევნის სახურავს მისცეს სოკოს ერთ-ერთი სახეობის, ამანიტის ფორმა. ამ მომენტიდან თითქმის მთელი საუკუნე შადრევანს უწოდებდნენ არა „ქოლგას“, არამედ „სოკოს“. დიდი სამამულო ომის პერიოდში შადრევანი დაინგრა. 1949 წელს შადრევნის აღდგენის პროცესში გადაწყვიტეს მისთვის დაებრუნებინათ თავდაპირველი სახე და სახელწოდება. დასახელება სოკოს დღემდე იყენებს პეტერგოფის ასაკოვანი მოსახლეობა.

## აღწერა 
შადრევანი შეიქმნა პარკის სტუმრების გასართობად. ფორმით ჰგავს ქოლგას: მასიურ ბოძს უჭირავს ფართო მწვანე სახურავი, რომელიც სრულდება ხის მოჩუქურთმებული ნახევარი გუმბათით. ბოძს შემოვლებული აქვს სავარძლის სტილის სკამები. სტუმრები უნდა შევიდნენ ამ სახურავის ქვეშ, მანამ სანამ 64 მილიდან (რომელიც დამალულია ჩუქურთმებში) წამოვა წყლის ნაკადი, რომელიც ქმნის წყლის ფარდას.  მეორე ვერსიით სტუმრები სხედან ამ სკამებზე და უეცრად ირთვება წყლის მიწოდება, ისინი  იძულებული არიან გავიდნენ წყლის ნაკადის ფარდის ქვეშ.

## ლიტერატურა 
*Кючарианц Д. А., Раскин А. Г. Сады и парки дворцовых ансамблей Санкт-Петербурга и пригородов. — СПб: Паритет, 2009. — 386 с. — ISBN 5-93437-160-6.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მონპლეზირი

**მონპლეზირი** () — სასახლე პეტერგოფში, XVIII საუკუნის არქიტექტურული ძეგლი. აგებულია 1714-1723 წლებში  პეტრე I-ის ბრძანებით. არქიტექტორები: ანდრეას შლიუტერი, იოჰან ფრიდრიხ ბრაუნშტეინი, ჟან-ბატისტ ლებლონი და ნიკოლო მიკეტი.

## ისტორია 
პეტრე პირველმა თავად შეარჩია ახალი სასახლის ასაშენებელი ადგილი, ასევე განსაზღვრა მისი დაგეგმარება და მისცა ინსტრუქციები ცალკეული დიზაინის ელემენტებთან დაკავშირებით.

ზოგადად, სასახლე აშენდა იმპერატორის იდეების მიხედვით და ყველაზე მოსახერხებელი საცხოვრებლი იყო თავისი დროის განათლებული ადამიანებისათვის. ამ თვალსაზრისით მონპლეზირის არქიტექტურა შეიძლება განვიხილოთ, როგორც XVIII საუკუნის დასაწყისის დეკორატიული ხელოვნებისა და არქიტექტურის ძეგლი. 

მონპლეზირში წარმოდგენილია თავად პეტრე პირველის სურათების პირადი კოლექცია, რომელიც ეკუთვნის ევროპელ ავტორებს, აქვეა წარმოდგენილი ჩინური ფაიფურის კოლექცია, ჰოლანდიური ქაშანური, რუსული მინა და XVIII საუკუნის სამზარეულოს ჭურჭლის კოლექცია. გაფორმებისთვის გამოყენებულია  ჰოლანდიური კაფელი, ქსოვილები, მოჩუქურთმებული მუხა, პარკეტი, მარმარილო. სასახლის ორნამენტული გაფორმება ითვლება XVIII საუკუნის დეკორატიული ხელოვნების შედევრად. სასახლეში ასევე ინახება პეტრე I-ის პირადი ნივთები და იმპერატორის დიპლომატიური საჩუქრები. 

მონპლეზირთან დაკავშირებულია რუსეთის ისტორიის მრავალი ამბავი და პიროვნება. მონპლეზირს ხშირად სტუმრობდა პეტრე I, აქვე იმართებოდა სასახლის კარის ყრილობა, იმპერატორის შეხვედრები საზღვარგარეთის ელჩებთან. პეტრე I აქ უკანასკნელად იყო 1724 წლის ოქტომბერში. 1725 წელს იმპერატორმა ეკატერინე I-მა მონპლეზირში მოაწყო საზეიმო მიღება მეცნიერებათა აკადემიის პირველი წევრებისათვის. სასახლე ასევე აქტიურად გამოიყენებოდა ეკატერინე II-ის ეპოქამდე. 

სასახლის ახლოს ბაღში განთავსებულია ორი გასართობი შადრევანი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Дворец "Монплезир"

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მარია ფრანსისკა პორტუგალიელი

**მარია ფრანსისკა პორტუგალიელი** (, ; დ. 22 აპრილი, 1800 — გ. 4 სექტემბერი, 1834) — ბრაგანსას დინასტიის წარმომადგენელი. პორტუგალიის მეფე ჟუან VI-ისა და დედოფალ კარლოტა ხოაკინა ესპანელის უფროსი ქალიშვილი. პორტუგალიის ინფანტა დაბადებით. მონილას გრაფინია როგორც დონ კარლოს ესპანელის მეუღლე და მისი სამი ვაჟის დედა.

## ბიოგრაფია 
მინი|მარცხნივ|ინფანტა მარია ფრანსისკა პორტუგალიელი|248x248პქ
მარია ფრანსისკა დაიბადა 1800 წლის 22 აპრილს ლისაბონში, პორტუგალიაში. იგი იყო პორტუგალიის მეფე ჟუან VI-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ კარლოტა ხოაკინა ესპანელის უფროსი ქალიშვილი. 1816 წლის 22 სექტემბერს, იგი ცოლად გაჰყვა დედამისის, დედოფალ კარლოტას უმცროს ძმას, მონილას გრაფ დონ კარლოსს, რომელთანაც შეეძინა სამი ვაჟი:
# კარლოს ლუისი (1818-1861), მონტემილონის გრაფი, ცოლად შეირთო მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია;
# ხუან კარლოსი (1822-1887), მონტისონის გრაფი, ცოლად შეირთო მარია ბეატრიქს დე ჰაბსბურგ-ესტე, რომელთანაც სამი ვაჟი შეეძინა;
# ფერნანდო (1824-1861), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;

1833 წელს მარია ფრანსისკა, მისი შვილები და ქმარი ესპანეთიდან გააძევეს, რადგანაც მის ქმარს პრეტენზია ჰქონდა ესპანეთის ტახტზე, რომელის მის ძმისშვილ ისაბელ II-ს ეკუთვნოდა. თავდაპირველად ისინი პორტუგალიაში გაემგზავრნენ, თუმცა მას შემდეგ რაც პორტუგალიაში სამოქალაქო ომი დაიწყო, მარია ფრანსისკა თავის ოჯახთან ერთად დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის გაერთიანებულ სამეფოში, ქალაქ ალვერსტოუკში დასახლა. აქ იგი ნესტიან ჰავას ვერაფრით შეეგუა და მალევე მძიმედ დაავადდა, რის გამოც 1834 წლის 4 სექტემბერს, 34 წლის ასაკში მარია ფრანსისკა გარდაიცვალა.

მისი გარდაცვალებიდან სულ ოთხ წელიწადში, 1838 წელს დონ კარლოსმა ცოლად მარია ფრანსისკას ღვიძლი და, მარია ტერეზა პორტუგალიელი შეირთო, თუმცა მათ საერთო შვილები არ ჰყოლიათ.

## ლიტერატურა 
* Jean-Charles Volkmann, Généalogie des rois et des princes, Edit. Jean-Paul Gisserot (1998).

კატეგორია:დაბადებული 22 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1800
კატეგორია:გარდაცვლილი 4 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1834
კატეგორია:ბრაგანსები
კატეგორია:პორტუგალიის ინფანტები
კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები
ჩერვონოე (ტბა)

**ჩერვონოე** (), **ჩერვონოეს პოლესიე** (), **მთავარი-ტბა** () — ტბა ბელარუსში, გომელის ოლქში. ფართობი — 43,6 კმ², სიღრმე — 4 მ-მდე. იკვებება შერეულად. წყლის დონის რყევა — 0,8 მ, უმაღლეს დონეს აღწევს მარტ–აპრილში. იყინება ნოემბერ–დეკემბერში; ყინულისაგან თავისუფლდება მარტის მეორე ნახევარ–აპრილში. ჩერვონოეს ტბიდან სადრენაჟე არხებითა და მდინარე ბობრიკის მეშვეობით ხორციელდება წყლის ჩადინება მდინარე პრიპიატში. ადგილი აქვს თევზჭერას; იჭერენ კაპარჭინას, ქარიყლაპიას, ქორჭილას და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:ბელარუსის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
მარლის სასახლე (პეტერგოფი)

**მარლის სასახლე** () — მინიატურული პავილიონი-სასახლე პეტერგოფის სასახლის პარკის დასავლეთ ნაწილში. 

## ისტორია 
სასახლემ თავისი სახელწოდება მიიღო 1717 წელს პეტრე I-ის მარლი-ლე-რუაში, საფრანგეთის მეფის რეზიდენციაში, სტუმრობის აღსანიშნავად. პეტერგოფის მარლი და გარშემო მდებარე ჭაობები და ბაღები არ ჰგავნან ფრანგულ პროტოტიპს. 

თავდაპირველად მარლის სასახლე გამოიყენებოდა ცნობილი ადამიანების საცხოვრებლად, რომლებიც სტუმრობდნენ პეტერგოფს, მაგრამ XVIII საუკუნის შუა წლებში მას უკვე მემორიალური ხასიათი ჰქონდა. აქ დიდი ხნის განმავლობაში ინახებოდა პეტრე I-ის გარდერობი და სხვა პირადი ნივთები. სასახლის მთელი მომდევნო ისტორიის განმავლობაში მისი დანიშნულება არ შეცვლილა.

1899 წელს სასახლე მთლიანად დაშალეს, რათა აღედგინათ ახალ ფუნდამენტზე. აუცილებელი რადიკალური სამოშაოები გამოიწვია სასახლის კედლებზე გაჩენილმა ბზარებმა. სარესტავრაციო სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ინჟინერი ა. სემიონოვი. 

სასახლე ძლიერ დაზიანდა დიდი სამამულო ომის დროს. ფასადების აღდგენა მოხდა მხოლოდ 1955 წელს და 1982 წელს მარლი, როგორც მუზეუმი, კვლავ გაიხსნა დამთვალიერებლებისათვის. 

ამჟამად მარლის სამუზეუმო კოლექციაში წარმოდგენილია უნიკალური ექსპონატები: პეტრე I-ის საზღვაო შინელი, წიგნები მისი ბიბლიოთეკიდან, მაგიდა „აფსიდური“ დაფით და მისი პირადი ჭურჭელი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Дворец "Марли"
* Дворец Марли в Петергофе
* Дворец Марли — элегантный павильон для знатных гостей

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:პეტერგოფის სასახლეები
ჯერენ მორაი

**ჯერენ მორაი** ( დ. 5 ივნისი, 1985, დიარბაქირი, თურქეთი) — თურქი მსახიობი.

## ბიოგრაფია
ჯერენ მორაი დაიბადა 1985 წლის 5 ივნისს, დიარბაქირში, თურქეთში. მორაი ბავშვობიდანვე ოცნებობდა მსახიობობაზე. სკოლის დამთავრების შემდეგ მან „Haliç“-ის უნივერსიტეტში ჩააბარა. ასევე სწავლობდა უნივერსიტეტის თეატრალურ განყოფილებაზე. მისი სამსახიობო დებიუტი 2003 წელს შედგა სერიალში „ბოლო ამოსუნთქვამდე“ . აქ ის ისეთ ცნობილ მსახიობებთან ერთად თამაშობდა, როგორებიც არიან: სალიჰ გუნეი, მუჯე არი და ნურსე იდიზი.

2004 წელს მსახიობი ახალ ტელესერიალში   „ბიძია“  გადაიღეს. 2005 წელს კი მინი-სერიალში „მძიმედ სუნთქვა“ , სადაც მასთან ერთად მონაწილეობენ მსახიობები: სინემ ქობალი და ჰაქან ურალი. ჯერენმა ამ სერიალში საკუთარი სიმღერა შეასრულა. მსახიობმა პოპულარობა სერიალით   „ეილულის პატარა პრობლემა“ — მოიპოვა, მაგრამ კრიტიკოსებისგან ყველაზე მაღალი შეფასება მან გახმაურებულ სერიალში -   „მოპარული ცხოვრება", ეფსუნის როლის შესრულებისთვის დაიმსახურა. ეფსუნი არის ამბიციური გოგონა, რომელიც ყველაფერს აფუჭებს, ეჯიბრება თავის დას, თუმცა თავის და მაინც უყვარს, იგი სერიალის ბოლოს კეთილი პერსონაჟი ხდება. როგორც ერთ-ერთმა კრიტიკოსმა განაცხადა:    „არათუ თურქულ კინემატოგრაფში, არამედ მსოფლიო კინოშიც ცოტა თუა ისეთი მსახიობი, რომელსაც ასე ღრმად შეეძლოს ადამიანის შურიანი და ბოროტი ბუნების დამაჯერებლად გადმოცემაო“.

არაბეთის გაერთიანებული საამიროების MBC4 ტელეარხის პროგრამას  „Türki Extra“, მსახიობმა ინტერვიუ მისცა და აღნიშნა, რომ 10 წელია, რაც ვეგეტერიანელი გახდა და სერიალ  „თავქარიანის“ ბოლო სეზონის გადაღების პროცესში მან 39 კგ დაიკლო.  „მე ვტიროდი, რადგან არ შემეძლო არც ერთი ჩემი კაბის ჩაცმა. წავედი ისევ ექიმთან. დავიწყე ბევრი საჭმლის მიღება, რათა წონაში მომემატებინა. ძილის წინ ფქვილეულის საზიზღარ ცხელ კერძს ვჭამდი"... როგორც იქნა მოვიმატე და ჩემს ძველ წონას დავუბრუნდი" - განაცხადა მან.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 

 
კატეგორია:დაბადებული 5 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1985
კატეგორია:თურქი მსახიობები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ბოზბინა

**ბოზბინა** () — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში.  

## რესურსები ინტერნეტში
*

 
კატეგორია: ზაქათალის რაიონის სოფლები
ჭარი (ზაქათალა)

**ჭარი** () — სოფელი აზერბაიჯანში,  ზაქათალის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4 633 კაცი.

## ისტორია
ადგილის ისტორიული სახელწოდებაა ფიფინეთი. XVI საუკუნიდან აქ დამკვიდრდნენ ლეკები და ეწოდა ჭარი. მოსე ჯანაშვილის მიხედვით ჭარი ნიშნავს ჭაობიან ადგილს. იყო ჭარ-ბელაქანის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი დასახლებული პუნქტი. 1830 წელს ჭარის წინ გაშენდა ქალაქი ზაქათალა. XX საუკუნის დასაწყისში დასახლებული იყო ლეკებით და შედგებოდა 14 უბნისგან. მოსახლეობა შეადგენდა 4010 ადამიანს.

## იხილეთ აგრეთვე
*ფიფინეთი
*ჭარ-ბელაქანი

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია: ზაქათალის რაიონის სოფლები
კარლოს ლუის დე ბურბონი

**კარლოს ლუის დე ბურბონი** (; დ. 31 იანვარი, 1818 — გ.  13 იანვარი, 1861) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე კარლ IV-ის უმცროსი ვაჟის, მონილას გრაფ დონ კარლოსისა და მარია ფრანსისკა პორტუგალიელის უფროსი ვაჟი. ესპანეთის ინფანტი და მონტემოლინის გრაფი. ესპანეთის დე ფაქტო მეფე **კარლ VI**-ის სახელით. მას მეფედ მხოლოდ კარლისტები მიიჩნევდნენ, თუმცა მას რეალურად არ ჰქონდა ეს წოდება და არც არანაირი ძალაუფლება გააჩნდა. ცოლად ჰყავდა თავისი მამიდაშვილი მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია. 

## ბიოგრაფია 
კარლოს ლუისი დაიბადა 1818 წლის 31 იანვარს მადრიდში, ესპანეთში. იგი იყო ესპანეთის მეფე კარლ IV-ისა და დედოფალ მარია ლუიზა პარმელის უმცროსი ვაჟის, მონილას გრაფ დონ კარლოსისა და მისი პირველი მეუღლის, პორტუგალიის მეფე ჟუან VI-ისა და დედოფალ კარლოტა ხოაკინა ესპანელის შუათანა ასულ მარია ფრანსისკა პორტუგალიელის პირველი შვილი. 1845 წლიდან იგი წარმოადგენდა კარლისტების კანდიდატს ესპანეთის ტახტზე. 

1850 წლის 10 ივლისს იგი დაქორწინდა თავის ღვიძლ მამიდაშვილზე, ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფრანჩესკო I-ისა და მარია ისაბელ ესპანელის შუათანა ასულ მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელზე. წყვილს შვილები არ ჰყოლია.

1861 წლის 13 იანვარს, ავსტრიის ქალაქ ტრიესტში, 42 წლის ასაკში კარლოს ლუისი გარდაიცვალა. მისმა დაკარგვამ დიდი გავლენა იქონია მის ცოლზე, რომელიც ამავე წლის 14 იანვარს გარდაიცვალა. ისინი დაკრძალეს ტრიესტის წმინდა კარლო ბორომეოს სახელობის კათედრალში. 

## ლიტერატურა 
* Walther L. Bernecker, Horst Pietschmann: Geschichte Spaniens. Von der frühen Neuzeit bis zur Gegenwart. 4. Auflage. Kohlhammer, Stuttgart 2005, ISBN 3-17-018766-X.

კატეგორია:დაბადებული 31 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1818
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1861
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:მადრიდში დაბადებულები
მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი

**მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი** (; დ.  29 ნოემბერი, 1820 — გ. 14 იანვარი, 1861) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. სიცილიისა და ნეაპოლის მეფე ფრანჩესკო I-ისა და დედოფალ მარია ისაბელ ესპანელის შუათანა ასული. მონტემოლინის გრაფინია როგორც კარლოს ლუის დე ბურბონის მეუღლე.

## ბიოგრაფია 
მარია კაროლინა დაიბადა 1820 წლის 29 ნოემბერს ნეაპოლში. იგი იყო ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფრანჩესკო I-ისა და მისი მეორე ცოლის, მარია ისაბელ ესპანელის შუათანა ასული. 1850 წლის 10 ივლისს კასერტაში იგი დაქორწინდა ესპანეთის მეფე კარლ IV-ის შვილიშვილზე, მონტემოლინის გრაფ კარლოს ლუის დე ბურბონზე. წყვილს შვილები არ შეეძინა.

მარია კაროლინა და მისი ქმარი გარდაიცვალნენ 1861 წელს, ავსტრიის ქალაქ ტრიესტში, ტიფისაგან. 1861 წლის 13 იანვარს გარდაიცვალა კარლოს ლუისი, ამ ამბავმა კი დააჩქარა მარია კაროლინას გარდაცვალაბა, რომელიც მეორე დღესვე, 14 იანვარს გარდაიცვალა 40 წლის ასაკში. ისინი დაკრძალეს ქალაქ ტრიესტის წმინდა კარლო ბორომოს სახელობის იეზუიტურ მონასტერში.

## რესურსები ინტერნეტში 
* I სიცილიელის შთამომავლობა

კატეგორია:დაბადებული 29 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1820
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1861
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები