open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
კატარის დროშა

**კატარის დროშა** — კატარის ოფიციალური სიმბოლო გერბთან და ჰიმნთან ერთად.  მიღებულია 1971 წლის 9 ივლისს. დროშის სიგრძისა და სიგანის შეფარდებაა 11:28. 

კატარის დროშა ძალიან წააგავს მეზობელი ბაჰრეინის დროშას. თუმცა მათ შორის განსხვავება კბილანების რაოდენობასა და ფერშია. ბორდოსფერის ნაცვლად მასზე გამოყენებულია წითელი ფერი. კატარის დროშა ერთადერთია მსოფლიოში, რომლის სიგანე ორჯერ მეტია სიმაღლეზე. 

## გალერეა 

ფაილი:Flag of Qatar (c. 1860-1916, 1916-1932).svg|კატარის დროშა 1916-1936
ფაილი:Flag of Qatar (1936-1949).svg|კატარის დროშა 1936-1949
ფაილი:Flag of Qatar_(1949).svg|კატარის დროშა 1949-1971

## რესურსები ინტერნეტში
* კატარის დროშა 

კატეგორია:კატარის ეროვნული სიმბოლოები
კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები
კატეგორია:დროშები ანბანის მიხედვით
სიმონ მესხი

**სიმონ ივანეს ძე მესხი** (დ. 1820, სოფ. რიონი — გ. 1877, სოფ. რიონი) — ქართველი მთარგმნელი, საქმის მწარმოებელი, გადამწერი.

## ბიოგრაფია 
დაიბადა აზნაურ ივანე მესხის ოჯახში. მშობლებს სურდათ შვილი მღვდელი გამოსულიყო და ამიტომ ცხრა წლის სიმონი სასწავლებლად ნათლიას, მღვდელ დავით ბაქრაძეს მიაბარეს. ოთხი წლის შემდეგ, ბიძამისმა დეკანოზმა იესე ბაქრაძემ ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში წაიყვანა, სადაც მხოლოდ სამი წელი ისწავლა.

1840 წელს ჯვარი დაიწერა  მაგდანა ანდრიას ასულ მარჯანიშვილზე. სიმონ მესხი იმერეთში ცნობილი იყო თავისი მრავალრიცხოვანი ოჯახითა და შვილებით.

## სამსახური 
სამსახური ქუთაისის საგუბერნიო სასამართლოში გადამწერის თანამდებობით დაიწყო, კარგად შეისწავლა რუსული ენა და  შემდეგ საქმის მწარმოებლად და თარჯიმნად მუშაობდა. ღარიბი აზნაური და დაბალი ჩინის მოხელე სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს ბევრ ქართველს ეხმარებოდა, რაც ცარიზმის ბიუროკრატიული რეჟიმის დროს ერთობ სახიფათო იყო. თხოვნების, კასაცია-აპელაციების დაწერით დამატებით ანაზღაურებას ღებულობდა და კარგი შემოსავალიც ჰქონდა. ამიტომ ამ საქმეს დიდის ყურადღებით ასრულებდა, საჩივრის ქაღალდების წერაში ხშირად ღამეებსაც ათენებდა და  ზოგჯერ შავი საბუთის გადასაწერად შვილებსაც იხმარებდა.

## ოჯახი 
სიმონ მესხისა და მაგდანა მარჯანიშვილის მრავალშვილიანმა ოჯახმა ქართულ კულტურას შესძინა რამდენიმე მსახიობი, საზოგადო მოღვაწე, ჟურნალისტი და მწერალი: გიორგი მესხი (პედაგოგი, მისი შვილიშვილი იყო მსახიობი ვერიკო ანჯაფარიძე), სერგეი მესხი (მწერალი, პუბლისცისტი, საზოგადო მოღვაწე), ივანე მესხი (მთარგმნელი, პუბლიცისტი, ჟურნალისტი), ანა მესხი (მსახიობი, მთარგმნელი), კოტე მესხი (მსახიობი, რეჟისორი), დავით მესხი (მთარგმნელი, ჟურნალისტი), ეფემია მესხი (მსახიობი),  მარიამ მესხი (მსახიობ ბარბარე გამრეკელის და რეჟისორ ნინო გამრეკელის დედა).

ოჯახში სიმონი ძალიან მშვიდი კაცი ყოფილა, ბავშვებს იშვიათად უწყრებოდა და მეუღლესაც ხშირად საყვედურობდა ბავშვების მიმართ სისასტიკის გამო. სიმონი  უფროსი შვილების პელაგიას და გიორგის გარდაცვალებას მოესწრო. გიორგის ქვრივი და ოთხი მცირეწლოვანი შვილი, სიმონის მეურვეობის ქვეშ დარჩნენ. ბაბუამ ყველა მათგანს დაამთავრებინა საშუალო სასწავლებელი. სახელოვანი ქართველი მსახიობი ვერიკო ანჯაფარიძე გიორგის ქალის მარიამის ქალიშვილი იყო.

1877 წელს  სიმონ მესხი, ხანდაზმულთათვის იშვიათი სენით, ხუნაგით გარდაიცვალა.

## მეუღლე 
სიმონის მეუღლე მაგდანა (რუსულ დოკუმენტებში მაგდალინა) მარჯანიშვილი საკმაოდ მკაცრი, შვილებისადმი მომთხოვნი და ამავე დროს ღვთის მავედრებელი ქალი ყოფილა. იგი მიეკუთვნებოდა ქართველ ქალთა იმ რიცხვს, რომელთაც ზეპირად იცოდნენ  შოთა რუსთაველის „ვეფხისტყაოსანი“. მან რუსთაველის სიყვარული თავის ქალიშვილს ანასაც გადასცა. დავით მესხი წერს, რომ მაგდანამ 18 შვილი გააჩინა, აქედან ხუთი ბავშვი ჩვილობის ასაკში გარდაეცვალა. ცამეტი შვილიდან მხოლოდ სამს თუ ოთხს ჰყავდა ძიძა, დანარჩენი თვითონ გაზარდა.

მაგდანა გიორგის და პელაგიას გარდა კიდევ ერთი შვილის, სერგეის სიკვდილსაც მოესწრო. მაგდანა მარჯანიშვილი 1898 წელს წყალმანკით გარდაიცვალა.

მაგდანა მარჯანიშვილი იყო მსახიობ კოტე მარჯანიშვილის მამიდა.

## ლიტერატურა 
*რამაზ სურმანიძე, „ივანე მესხი: (ქალაქის მდივანი)“, თბ., 2013.

## რესურსები ინტერნეტში 
* დავით მესხის მოგონებანი 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1820
კატეგორია:გარდაცვლილი 1877
კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები
ნემესისი

**ნემესისი** (ძვ. ბერძნ. Νέμεσις) — ბედის განმასახიერებელი ღვთაება. ნიქსის ასული. ერთ-ერთი უძველესი და აღმატებულად პატივდებული ქალღმერთი ძველ საბერძნეთში.

თავდაპირველად „ნემესისი“ ბედის იდეიდან გამომდინარე მორალურ-ეთიკური გაგების შემცველი მცნება იყო. მოგვიანებით იგი დადგენილი ჰარმონიულობის დამრღვევთა დამსჯელ ქალღმერთად წარმოსახა ბერძენთა ცნობიერებამ. ნემესისისგან ისჯებოდა გარდამეტებული ბედნიერება, ზღვარს გადასული სიამაყე, ამპარტავნობა და ა.შ. ბოლოს ნემესისი შურისგების ღვთაებად იქცა.

ერთ-ერთი მითის თანახმად, ნემესისი დაინახა ზევსმა და მისი დამორჩილება მოიწადინა. უზენაესი ღმერთის მზერას რომ განრიდებოდა, ნემესისმა სხვადასხვა ცხოველად თუ ფრინველად იწყო გარდასახვა. ზევსმა გედის სახე მიიღო და ბატად ქცეულ ნემესისს შეერთო. მოგვიანებით ქალღმერთმა კვერცხი დადო და ლედას შეუგორა კალთაში. ამ კვერცხიდან კი მშვენიერი ელენე გამოიჩეკა.

ნემესისის კულტი ფართოდ იყო გავრცელებული საბერძნეთში. მას თაყვანს სცემდნენ რომშიც, უპირატესად მებრძოლები და გლადიატორები. ნემესისს წარმოსახავდნენ ჩაფიქრებულ, ტანმაღალ ქალად ისეთი ატრიბუტებით, რომლებიც მეთვალყურეობაზე, სასჯელზე ან სისწრაფეზე მიანიშნებდნენ (სასწორი, აღვირი, მახვილი, ფრთები, ეტლი, რომელშიც ლომ-არწივები იყვნენ შებმულნი).

გადატანითი მნიშვნელობით ნემესისი ბედს ან შურისგებას აღნიშნავს. ხელოვნების მოყვარულთა ყურადღება მიიპყრო დიურერის გრავიურებმა სახელწოდებით „ნემესისი“ ან „დიადი ბედნიერება“.

## რესურსები ინტერნეტში 
http://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php/ნემესისი

კატეგორია:ბერძნული ქალღმერთები
კატეგორია:შურისძიების ღვთაებები
კატეგორია:სამართლიანობის ქალღმერთები
კატეგორია:ღმერთები ანბანის მიხედვით
ჰერმიონე

[მინი|220პქ|ჰერმიონესა და [ორესტესის შეხვედრა]]
**ჰერმიონე** () — სპარტის მეფე მენელაესა და ელენეს ასული.

ჰომეროსის თანახმად, ტროას ომის დროს ორაკულმა იმისნა, რომ ნეოპტოლემოსის გარეშე ომი არ დასრულდებოდა. ამიტომ მენელაემ თავისი ასული ჰერმიონე ცოლად აღუთქვა ნეოპტოლემოსს. ჰომეროსის შემდგომდროინდელი მითები გვიამბობენ ჰერმიონესა და ორესტესის ქორწინებაზე. მათ შეეძინათ ვაჟი, ტისამენოსი, რომლის მეფობის დროსაც ჰერაკლიდები შეიჭრნენ პელოპონესოსში.

## რესურსები ინტერნეტში
* ჰერმიონე — უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი
* Ἑρμιόνη, Georg Autenrieth, *A Homeric Dictionary*, on Perseus project

## სქოლიო
კატეგორია:მითოლოგიური პერსონაჟები
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია
კატეგორია:ოდისეა
ჯადოქრის მოწაფე

**ჯადოქრის მოწაფე** () — მწერალ ჯოზეფ დილეინის წიგნი, რომელიც გამოიცა 2004 წელს. ამ რომანმა სათავე დაუდო „The Wardstone Chronicles“ წიგნების სერიას. მოცემული წიგნის მოტივებით 2014 წელს გადაიღეს ფილმი „მეშვიდე შვილი“.

## სიუჟეტი 
წიგნი მოგვითხრობს ტომას უორდის შესახებ. თავისი თანატოლების მსგავსად ტომასი ჩვეულებრივი მოზარდი ბიჭი არ არის. ის არის მეშვიდე შვილის მეშვიდე შვილი და სწორედ ეს აძლევს მას საშუალებას ისწავლოს ბრძოლა ბნელი ძალების წინააღმდეგ და გახდეს ჯადოქარი. ყველაზე უსიამოვნო ამაში ის არის, რომ მართლია, ხალხში, ჯოდოქრებს პატივს სცემენ, თუმცა ყოველთვის ცდილობენ თავი აარიდონ მათ. ჯადოქარი განწირულია მარტოობისთვის. მაგრამ აუცილებელია, რომ ვინმემ დაიცვას დედამიწა ავი სულებისგან.

ტომას უორდი ცხოვრობს პატარა სოფელში, ლანკაშირის საგრაფოში. ვინაიდან რადგან მას აკისრია ასეთი რთული მისია, მშობლები მას აგზავნიან ჯადოქარ ჯონ გრეგორისთან სასწავლებლად. ჯადოქრის სხვა მოწაფეებმა ვერ დაასრულეს სწავლა, იმიტომ, რომ ბევრი მათგანი იყო მშიშარა, ურჩი, ზოგი კი მოკვდა. ჯადოქარი აძლევს ტომასს გარკვეულ დავალებებს, რომელიც მან უნდა შეასრულოს. თუ ის ვერ გაართმევს მათ თავს, ის მოკვდება, როგორც სხვები. ტომას უორდი დანებებას არ აპირებს. თავისი პირველი გამოცდის გადალახვის შემდეგ იწყება მისი თავგადასავლები და ბრძოლა სიცოცხლისთვის.

## რესურსები ინტერნეტში 
* წიგნის ოფიციალური ვებ-გვერდი 
* წიგნის სერიების ოფიციალური ვებ-გვერდი 
* The_Spook_s_Apprentice - GoodReads

## სქოლიო 
კატეგორია:ფენტეზი
კატეგორია:ფენტეზი რომანები
კატეგორია:ფენტეზი მწერლები
კატეგორია:ფენტეზი რომანების სერიები
კატეგორია:ჯოზეფ დილეინი
თემიკო ჭიჭინაძე

**თეიმურაზ (თემიკო) ჭიჭინაძე** (დ. 2 ივლისი, 1966, თბილისი) — ქართველი მსახიობი.

დაიბადა 1966 წლის 2 ივლისს. დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1986 წლიდან არის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მსახიობი.

## ფილმოგრაფია
* 1989: „კვირა დღე“ რეჟ. გიორგი (გია) რევიშვილი
* 1991: „სახლი“ რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე
* 1993: „ზღვარზე“ რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე
* 2000: „სამოთხე ჩვენი ქალაქის ქუჩებში“ რეჟ. გიორგი გაჩეჩილაძე
* 2003: ვარიაცია"ოტელოს" თემაზე" რეჟ. მერაბ კოკოჩაშვილი
* 2003: „მშრალი ხიდის სიზმრები“ რეჟ. ნანა ჯანელიძე
* 2003:"პროლოგი გრძელი პიესისათვის" რეჟ. ქეთევან გუჯაბიძე
* 2004: „სკამი“ რეჟ. ლევან ბზვანელი
* 2006: „კაცი საელჩოდან“ რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე
* 2011: „ჩემი ცოლის დაქალები“ (ლაშა) რეჟისორი [გიორგი ლიფონავა
* 2011: „[ჭამა და სექსი“ რეჟ. გიორგი ლიფონავა
* 2013: „გრძელი ნათელი დღეები“ (ნათიას მამა) რეჟისორები ნანა ექვთიმიშვილი, სიმონ გროსი
* 2020: „თესეა“ (ოდისე) რეჟისორი გიორგი ლიფონავა
* 2022: „სამურაი დასვენების ჟამს“ (ნიკა) რეჟისორი ლევან თუთბერიძე

## ნათამაშები როლები
### რუსთაველის თეატრი
* დავით კლდიაშვილი „სამანიშვილის დედინაცვალი“ (ფრიც ბაუმგარტენი) რეჟ. გიზო  ჟორდანია
* ბორის ვასილევი „ამაღამ მგონი იქნება ქარი“ (დიმა) რეჟ. გიზო ჟორდანია
* გეორგ ბიუხნერი „ლეონსი და ლენა“ (კარის დიდებული) რეჟ. ნანა კვასხვაძე
* უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (ოსრიკი, ლაერტი) რეჟ. გიზო ჟორდანია
* ჩარლზ დიკენსი „საშობაო სიზმარი“ (პირველი სული) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ლევან წულაძე, ოთარ  ეგაძე
* ბერტოლტ ბრეხტი „სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“ (ძმისწული, მღვდელი) რეჟ. რობერტ სტურუა
* უილიამ შექსპირი ,,მაკბეტი" (მელკომი) რეჟ. რობერტ სტურუა
* ხანოხ ლევინი „პირდაღებული“ (თავჩაქინდრული) რეჟ. დავით საყვარელიძე
* ლაშა თაბუკაშვილი „მერე რა, რომ სველია სველი იასამანი“ (გიო) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით ხინიკაძე
* კარლო გოცი „ქალი-გველი“ (თოგრული) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით საყვარელიძე
* თამაზ ჭილაძე „ნახვის დღე“ (ვასო ) რეჟისორები რობერტ სტურუა, გიორგი (გოგა) თავაძე
* უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (ჰორაციო, მსახიობი) რეჟ. რობერტ სტურუა
* უილიამ შექსპირი „შობის მეთორმეტე ღამე ანუ როგორც გენებოთ“ (კაპიტანი ) რეჟ. რობერტ სტურუა
* რეჯინალდ როუზი, „თორმეტი განრისხებული მამაკაცი“ (მეოთხე მსაჯული) დამდგმელი რეჟისორი – რობერტ სტურუა, რეჟისორი რევაზ ჩხაიძე
* ლაშა ბუღაძე „სულიერი არსებები“ (თემიკო კამკამაძე) რეჟ. დავით საყვარელიძე
* თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრისა და რუსთაველის თეატრის ერთობლივი პროექტი, მოცარტი ,,მითრიდატე" (ფრანჩე) რეჟ. დავით საყვარელიძე
* ლაიონელ ბარტი „ოლივერ!“, ჩარლზ დიკენსის „ოლივერ ტვისტის“ მიხედვით (ბილ საიქსი) რეჟ. დავით საყვარელიძე
* მონაწილეა სპექტაკლებისა: „რიჩარდ III“, „მეფე ლირი“, „ლამარა“, „იაკობის სახარება“, „სტიქსი“, „ვგავართ ახლა ჩვენ ლტოლვილებს?!“, „მალე მოვალ წვიმად“.

## რესურსები ინტერნეტში
*თემიკო ჭიჭინაძე — kino-teatr.ru

კატეგორია:დაბადებული 2 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1966
კატეგორია:ქართველი მსახიობები
თ
ნერევსი

**ნერევსი** — ზღვის ღვთაება ბერძნულ მითოლოგიაში, პონტოსისა და გეას ძე. დორისის მეუღლე, ნერეიდების მამა. მშვიდი ზღვის განსახიერება, კეთილი, ბრძენი და სამართლიანი მოხუცი.

ნერევსი ვერ იტანს სიცრუეს და მუდამ კეთილ რჩევებს იძლევა. ზღვის სხვა ღვთაებათა მსგავსად (მაგ. პროტევსი), მისნობის უნარსაც ფლობს. მაგრამ თუ ვინმე მოისურვებს მისგან მნიშვნელოვანი ამბის გაგებას, თავდაპირველად იგი უნდა შეიპყროს. მისი შეპყრობა კი რთულია, რადგანაც ნერევსს, ვით ზღვის სტიქიას, სხვადასხვა სახედ ძალუძს გარდაქმნა. ძლივს შებოჭა იგი ჰერაკლემ, როდესაც სურდა ჰესპერიდების ბაღისკენ მიმავალი გზის გაგნება.

ნერევსი თავის ქალიშვილებთან, ნერეიდებთან, ერთად ეგეოსის ზღვათა სიღრმეში ბინადრობდა. ხელოვანები მას კეთილი სახის მქონე მოხუცად წარმოსახავდნენ, რომელსაც თმებზე, წამწამებსა და წვერებზე წყალმცენარეები ეფინა.

## References
* 
* 
* 

## რესურსები ინტერნეტში 
* ნერევსი

კატეგორია:ბერძნული ღმერთები
კატეგორია:ზღვის ღვთაებები
კატეგორია:ღმერთები ანბანის მიხედვით
პონტოსი

**პონტოსი** () — ზღვის განმასახიერებელი ღმერთი ბერძნულ მითოლოგიაში, გეას პირმშო. ჰესიოდეზე დაყრდნობით დაიბადა უმამოდ. სხვა ვერსიით გეასა და ეთერის შვილი.

გეასა და პონტოსის შვილებად ასახელებენ: ნერევსს, თავმასს, ფორკისს, კეტოსა და ევრიბიეს. ოლიმპიურ პანთეონში პონტოსს მეორეხარისხოვანი ადგილი ეკავა.

## რესურსები ინტერნეტში
*პონტოსი — ბიბლიოვიკი

## სქოლიო
კატეგორია:ბერძნული ღმერთები
კატეგორია:ზღვის ღვთაებები
კატეგორია:ღმერთები ანბანის მიხედვით
ეაკოსი

**ეაკოსი** – ბერძნული მითოლოგიის გმირი, ეაკიდების მოდგმის მითოსური ფუძემდებელი. ზევსისა და ეგინას ძე. ტელამონისა და პელევსის მამა.

ზევსს მოეწონა მდინარის ღმერთის, ასოპოსის ასული ეგინა. არწივად გარდასახულმა მოიტაცა მშვენიერი ქალწული და კუნძულ იონოპიაზე დაასახლა. მას შემდეგ კუნძულს ეგინა ეწოდა. სწორედ აქ დაიბადა ეაკოსი. კუნძულის მკვიდრნი ჭირმა გაწყვიტა. მაშინ ზევსმა, ეაკოსის თხოვნით, ჭიანჭველები გარდასახა ადამიანებად და კუნძულზე კაცთა მოდგმა ააღორძინა (მირმიდონები). სხვა ვერსიით, ზევსმა კუნძულის მოსახლეობა მიწისგან გამოძერწა. ეგინაზე არსებობდა ეაკოსის კულტი. იგი წვიმის მომყვან ღვთაებად ითვლებოდა და მის სახელზე აწყობდნენ ასპარეზობებს, რომელთაც ეაკიები ეწოდებოდა.

გვიანი ხანის მითოსი გვამცნობს, რომ ეაკოსი პოსეიდონთან და აპოლონთან ერთად ტროას გალავანს აშენებდა. სამუშაოს დასრულების შემდეგ გალავანზე ასრიალდნენ გველები. პოსეიდონისა და აპოლონის მიერ აგებულ კედლებზე ამავალი გველები მოკვდნენ. მესამე გველმა, რომელიც მოკვდავი ეაკოსის მიერ აგებულ გალავანს გადაევლო, ქალაქში შეაღწია. ნათელმხილველთა წინასწართქმით, ეს იმის ნიშანი იყო, რომ ეაკოსის შთამომავლები დაიპყრობდნენ ტროას.

ეაკოსი მოკვდავთა შორის გამოირჩეოდა თავისი კეთილშობილებითა და სამართლიანობით. სწორედ ამიტომ, გარდაცვალების შემდეგ იგი ღმერთებმა ჰადესის მსაჯულად დანიშნეს მინოსთან და რადამანთისთან ერთად.

გადატანითი მნიშვნელობით ეაკოსს სამართლიან კაცზე იტყვიან.

## რესურსები ინტერნეტში 
* http://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php/ეაკოსი

კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია
ნეოპტოლემოსი

**ნეოპტოლემოსი** — აქილევსისა და დეიდამიას ძე. მას სხვაგვარად პიროსი ერქვა.

აქილევსს ბედად ეწერა ან ტროას ომში გაეთქვა სახელი და ახალგაზრდა, მაგრამ დიდებით მოსილი დაღუპულიყო, ან შინ მჯდარიყო და უსახელოდ განელია ხანგრძლივი ცხოვრება. როდესაც ტროას ომი დაიწყო, იგი დედა-თეტისმა გადამალა კუნძულ სკიროსზე, სადაც ჭაბუკი დაუკავშირდა მეფე ლაკომედესის ასულ დეიდამიას, რომელმაც მას უშვა ვაჟი, სახელად ნეოპტოლემოსი.

მოხდა ისე, რომ აქილევსი მაინც ჩაება ტროას ომში, რომელიც ათი წელი გაგრძელდა. აქაველთათვის ცნობილი გახდა, რომ ეს ომი ნეოპტოლემოსის გარეშე ვერ დასრულდებოდა. მაშინ ოდისევსმა და ფოინიქსმა ჭაბუკი ტროაში ჩამოიყვანეს. ნეოპტოლემოსი აქილევსის აღსაჭურველით იბრძოდა ტროას აღებისას. მან განგმირა მეფე პრიამოსი, ხოლო მისი ასული პოლიქსენე მსხვერპლად შესწირა აქილევსის სულს. ნეოპტოლემოსს ნადავლად ერგო ჰექტორის ცოლი ანდრომაქე, რომელთან ერთადაც ეპიროსში დაბრუნდა, დაიმორჩილა იქაური მოლოსელები და სამეფო ტახტზე აღზევდა. მას ანდრომაქემ უშვა ვაჟი, რომელსაც მოლოსი შეარქვეს. მალე ნეოპტოლემოსი ეწვია დელფოს, სადაც მოკლეს კიდეც. მისი გარდაცვალების რამდენიმე ვერსია არსებობს. ერთ-ერთის თანახმად, იგი შეცდა მსხვერპლშეწირვის აღსრულებისას, რამაც დელფოელთა მრისხანება გამოიწვია. ამ მრისხანებას შეეწირა აქილევსის ძე.

ნეოპტოლემოსის მეორე სახელი პიროსი გვხვდება გვიანი ხანის ეპოსში.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ნეოპტოლემოსი

კატეგორია:მითოლოგიური პერსონაჟები
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია
კატეგორია:ტროის ომის მონაწილეები
დავით ხურცილავა

**დავით (ჯაპანა) ხურცილავა** (დ. 1962) — ქართველი მსახიობი.

დაიბადა 1962 წელს. დაამთავრა თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო და სარეჟისორო ფაკულტეტები.
## ფილმოგრაფია
*1985: „ლაქა“ (აჩიკო) რეჟ. ალექსანდრე (ალეკო) ცაბაძე
*1994: „დაბადების დღე“ რეჟ. ვახტანგ ვარაზი
*1994:„დურუ“ რეჟისორები ბესარიონ (ბესო) გიორგობიანი, მერაბ სვირავა
*1999:„მარტოობის ორდენის კავალერი“   რეჟ.  ალექსანდრე (ალეკო) ცაბაძე 
*2001:„მატარებელი“ რეჟ. ლევან ბზვანელი
*2003:„კიდევ ერთი ქართული ისტორია“  რეჟ. ერეკლე ბადურაშვილი
*2003: „ვარიაცია „ოტელოს“ თემაზე“  რეჟ. მერაბ კოკოჩაშვილი
*2003:„არჩევანი“  რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
*2004: „სკამი“ რეჟ. ლევან ბზვანელი
*2005: „საშობაო საჩუქარი“  რეჟ. ნანა ჯანელიძე
*2005: „თბილისი–თბილისი“  რეჟ. ლევან ზაქარეიშვილი
*2006:„დოგა–დოგა“  რეჟ. დავით ქვარცხავა
*2007: „ეს ერთჯერადი ნივთები“  რეჟ. ანდრო ჭიაურელი
*2007: „ქუთაისელი ბაბუა“ (ბონდოია)  რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
*2010: „ომი და ქორწილი“ რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი

## რესურსები ინტერნეტში
*ჯაპანა — kino-teatr.ru
 

კატეგორია:დაბადებული 1962
კატეგორია:ქართველი მსახიობები
დ
გიორგი მესხი

**გიორგი სიმონის ძე მესხი** (დ. 1841, სოფ. რიონი — გ. ქუთაისი) — ქართველი პედაგოგი, საქმის მომრიგებელი

## ბიოგრაფია 
გიორგი მესხმა ქუთაისის გიმნაზია „მოწონებით“ დაამთავრა. დედის მაგდანა მარჯანიშვილის წინააღმდეგობის მიუხედავად სწავლის გასაგრძელებლად  რუსეთის დედაქალაქში გაემგზავრა. ჩაირიცხა კიდეც უნივერსიტეტში, მაგრამ პეტერბურგში არეულობა დაიწყო და თითქმის ყველა სტუდენტი მოსკოვის უნივერსიტეტში გადავიდა. უნივერსიტეტის დამთავრების, შემდეგ გიორგი ქუთაისში დაბრუნდა. 

ქუთაისში ერთხანს გიმნაზიაში ისტორიასა და გეოგრაფიას ასწავლიდა, მაგრამ სასწავლებელში არსებულ რეჟიმს ვერ შეეგუა, პედაგოგობას თავი დაანება და საჩხერის მაზრაში მომრიგებელ შუამავლად დაიწყო მუშაობა.
ამ დროს გიორგი უკვე დაცოლშვილებული იყო. გიორგის ცოლად ჰყავდა ქუთაისის პირველდაწყებითი ორკლასიანი სასწავლებლის გამგის, ლოტბარ ანდრია მრევლიშვილის ასული ანა. გიორგის  ძალიან უყვარდა მუსიკა და კარგად უკრავდა სიმებიან ინსტრუმენტებზე.

ოთხი შვილის მამა  დიდხანს არც მომრიგებელი შუამავლის თანამდებობა შერჩა, ისევ რუსეთში წავიდა და მოსკოვის უნივერსიტეტში მოეწყო.

გიორგი ფიზიკურად ძალიან მარჯვე, პატარა ტანის, მაგრამ ლამაზი და შნოიანი კაცი ყოფილა. მისი მომრევიც არავინ იყოო, წერს ძმა დავითი, მაგრამ პეტერბურგში არეულობის და მოსკოვში ლტოლვილობის დროს,  ფეხით დიდი გზა გაუვლია, რამაც  მისი ჯანმრთელობა ძალიან შეარყია. მოსკოვში უკვე ავადმყოფი სწავლობდა: გულის უკმარისობას,  წყალმანკიც დაერთო და სრულიად ახალგაზრდა, შუა ასაკს მიუღწეველი ქუთაისში გარდაიცვალა. დაკრძალეს სოფელ რიონში.

გიორგის ქვრივი ანა, ვაჟი ანდრია და სამი ქალიშვილი, ბაბუის სიმონ მესხის მეურვეობის ქვეშ დარჩნენ. სიმონმა ყველა შვილიშვილს დაამთავრებინა საშუალო სასწავლებელი, რის შემდეგ ანდრია რკინიგზის უწყებაში განაწესეს, ქალები კი აქტიურად მონაწილეობდნენ ქუთაისის ქართულ თეატრში. საყურადღებოა, რომ ცნობილი ქართველი მსახიობი ვერიკო ანჯაფარიძე გიორგის ქალიშვილის, მარიამის შვილი იყო.

## ლიტერატურა 
*რამაზ სურმანიძე, „ივანე მესხი: (ქალაქის მდივანი)“, თბ., 2013

## რესურსები ინტერნეტში 
*დავით მესხის მოგონებანი
*განმანათლებლობა საქართველოში, იდეები და მოღვაწეები 

კატეგორია:დაბადებული 1841
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
გიორგი
ჯოზეფ დილეინი

**ჯოზეფ ჰენრი დილეინი** (; დ. 25 ივლისი, 1945) — ბრიტანელი მწერალი ფენტეზისა და ფანტასტიკის ჟანრში. მწერლის კარიერა დაიწყო 1990-იანი წლებიდან.

## ბიოგრაფია 
ჯოზეფ დილეინი დაიბადა 1945 წლის 25 ივლისს ინგლისის ქალაქ პრესტონში, ლანკაშირის საგრაფოში. ის სწავლობდა ჩრდილოეთ ირლანდიაში, ნიუთაუნარდის პრესტიჟულ გიმნაზიაში Regent House Grammar School. შემდეგ სწავლა გააგრძელა ლანკასტერის უნივერსიტეტში. დილეინი მუშაობდა ინგლისური ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად ერთ-ერთ სკოლაში (Blackpool Sixth Form College). მისი დახმარებით აქ გაიხსნა მედიისა და კინემატოგრაფიის დეპარტამენტი. მისი პირველი ნაწარმოები დაწერილი იყო ფსევდონიმით J.K. Haderack. თუმცა არ ჰქონდა არანაირი წარმატება. შემდეგ დილეინიმ დაიწყო წიგნების წერა საკუთარი სახელის გამოყენებით. რამდენიმე წლის შემდეგ მისი წიგნების სერიამ „The Wardstone Chronicles“ — მას დიდი წარმატება მოუტანა. „ჯადოქრის მოწაფე“ მოცემული სერიის პირველი წიგნი იყო.

ჯოზეფ დილეინი წერს ძირითადად ფენტეზისა და ფანტასტიკის ჟანრში. როგორც თვითონ ყვება, მან და მისმა უმცროსმა ძმამ ბავშვობაში ერთი და იგივე კოშმარი ნახეს — ცივმა და საშიშმა ქმნილებამ ისინი სიბნელეში წაიყვანა. ამით ხსნის იმას, თუ რატომ წერს ამ ჟანრში.

დილეინიმ საბოლოოდ დაანება თავი მასწავლებლის პროფესიას და მთელი თავისი დრო დაუთმო წერას. მას ჰყავს სამი შვილი და შვიდი შვილიშვილი.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ჯოზეფ დილეინი - GoodReads 
* ჯოზეფ დილეინი - EpicReads
* ჯოზეფ დილეინი -FantasticFiction
* ჯოზეფ დილეინის ინტერვიუ - bbc.co.uk
* ჯოზეფ დილეინის ინტერვიუ - fantasybookreview.co.uk

## სქოლიო
კატეგორია:ჯოზეფ დილეინი
კატეგორია:დაბადებული 25 ივლისი
კატეგორია:ფენტეზი მწერლები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
ისკე-ყაზანი

**ისკე-ყაზანი** (; ) — ისკე-ყაზანის სახელმწიფო ისტორიულ-კულტურული და ბუნებრივი მუზეუმ-ნაკრძალი და ნაქალაქარი, რომელიც ფაქტობრივად მდებარეობს ვოლგის ბულგარეთის უკანასკნელი დედაქალაქის ადგილზე XIII-XV საუკუნეების განმავლობაში. 

## ისტორია 
მეცნიერების აზრით ქალაქი წარმოიშვა მდინარე კაზანკის შესართავთან ოქროს ურდოს დაშლის შემდეგ და ცნობილი იყო რამდენიმე სახელით: გაზანი, ბულგარ-ალ-ჯადიდი, ყაზანი, ისკე-ყაზანი. 

ლეგენდა „ცეცხლგამძლე სოფლის“ შესახებ გვიამბობს, რომ ოქროს ურდოს ჯარების მიერ ქალაქის აღების შემდეგ აქსაკ თიმურმა სიკვდილით დასაჯა ადგილობრივი ამირა გაბდულუ. მისა შვილებმა ალთინბეგმა და გალიმბეგმა გაქცევით უშველეს თავს. 

დამპყრობლების წასვლის შემდეგ გადარჩენილ ძმებს არ დაუწყიათ ქალაქის აღდგენა. ტყე-სტეპის ზონაში მათ აღმოაჩინეს უფრო მშვიდი და მყუდრო ადგილი. სწორედ აქ დააარსეს ძმებმა ქალაქი ისკე-ყაზანი. მოგვიანებით ამ ადგილის გარშემო ჩამოყალიბდა ყაზანის სახანო, რომლის ცენტრიც ისკე-ყაზანი გახდა. 

მომდევნო ომებთან და ქალაქის არაპერსპექტიულ ადგილზე მდებარეობასთან დაკავშირებით ყაზანის სახანოს დედაქალაქი უფრო მოხერხებულ ადგილზე გადაიტანეს. კერძოდ იქ სადაც მდინარე კაზანკა უერთდებოდა ვოლგას, რომელიც შუა საუკუნეების ევროპის მთავარი სავაჭრო და სტრატეგიული არტერია იყო. სწორედ ამ ადგილზე მდებარეობს თანამედროვე ყაზანი. ძველი დედაქალაქი კი დავიწყებას მიეცა და გაქრა პოლიტიკური არენიდან. 

კამათი ისკე-ყაზანის მდებარეობის შესახებ სამეცნიერო წრეებში არ დახურულა. ამ საკითხში ყველაზე მეტად საყურადღებოა არქეოლოგ რავილ ფახრუტდინოვის ვერსია. იგი ფიქრობს, რომ ისკე-ყაზანი მდებარეობდა იქ სადაც დღეს მდებარეობს სოფლები: კამაევო, რუსკი-ურმატი და გაიშა, მდინარე კაზანკის ზემო დინებიდან 40 კილომეტრის მოშორებით.

## მუზეუმ-ნაკრძალი 
მუზეუმ-ნაკრძალი შეიქმნა თათრეთის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 14 თებერვლის № 228-ე დადგებილების მიხედვით. 

ნაკრძალის ფართობია 137,2 ჰა, ძირითადი ფონდის ექსპონატების რაოდენობაა - 1 163 ერთეული.

მუზეუმის შემადგენლობაში შედის ვოლგის ბულგარეთის, ოქროს ურდოსა და ყაზანის სახანოს პერიოდის არქეოლოგიური და ეპიგრაფიკული ძეგლები:

* ისკე-ყაზანის ნაქალაქარი (XIII საუკუნე - 1552 წ.)
* რუსულ-ურმატული ნასოფლარი (XII-XIV სს.)
* რუსულ-ურმატული სასაფლაო (XIII-XVI სს.)
* სოფელ კამაევოს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი.
* ბუნებრივი ლანდშაფტი - მდინარე კაზანკის ტერასები.
* წმინდა ადგილი: გაიში-ბიკეს საფლავი.

## ლიტერატურა 
* А. Бурханов. Памятники Иске-Казанского комплекса. Казань, 2002.
* Н. Шельди. Булгаро-татарские монеты 13-15 веков. Казань, 2002.
* А. Орешников. Русские монеты до 1547 года. Москва, 1996.

## რესურსები ინტერნეტში
* Фоторепортаж о музее-заповеднике «Иске-Казан»
* Болгарский Государственный историко-архитектурный музей-заповедник
* *Хакимзянов Ф., Мустафина Д.* Эпиграфические памятники города Булгар

კატეგორია:თათრეთის არქეოლოგიური ძეგლები
კატეგორია:თათრეთის ისტორია
კატეგორია:ვოლგის ბულგარეთი
კატეგორია:ყაზანის მუზეუმები
კატეგორია:ოქროს ურდოს ქალაქები
საერთაშორისო საზღვაო სამართლის ტრიბუნალი

მინი|220პქ|ოფიციალური ლოგო
[მინი|შენობა სადაც ტრიბუნალი მდებარეობს ([ჰამბურგი).]]
**საერთაშორისო საზღვაო სამართლის ტრიბუნალი** — საერთაშორისო სასამართლო ორგანო, რომელიც დაარსებულია საზღვაო სამართლის შესახებ 1982 წლის კონვენციის საფუძველზე. მის იურისდიქციაში შედის კონვენციის ხელმომწერ სახელმწიფოებს შორის წარმოშობილი საზღვაო დავების განხილვა, ზღვის ფსკერის საერთაშორისო ორგანოს და წევრ სახელმწიფოს ან ფიზიკურ/იურიდიულ პირებს შორის წარმოშობილი დავების განხილვა.

## ორგანიზაცია
ტრიბუნალი შედგება 21 დამოუკიდებელი მოსამართლისგან, რომლებიც კვალიფიციური და მაღალი ზნეობრივი თვისებების მქონე იურისტები უნდა იყვნენ. მოსამართლეები აირჩევიან, კონვენციის მონაწილე სახელმწიფოთა კრებაზე 9 წლის ვადით, თუმცა მათი ერთიმესამედი ყოველ სამ წელიწადში გადაირჩევა. ტრიბუნალი თავისი შემადგენლობიდან ირჩევს თავმჯდომარეს და ვიცე-თავმჯდომარეებს, 3 წლის ვადით. ტრიბუნალში იქმნება ზღვის ფსკერის პალატა, რომელიც ტრიბუნალის 11 მოამართლისგან შედგება და სხვა პალატები.

## ადგილმდებარეობა
ტრიბუნალის ადგილსამყოფელია ქალაქი ჰამბურგი (გერმანია), თუმცა იგი შეიძლება სხვა ადგილზეც შეიკრიბოს საჭიროებისამებრ.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* International Foundation for the Law of the Sea
* Privileges and Immunities

კატეგორია:საზღვაო სამართალი
კატეგორია:1982 წელს დაარსებული ორგანიზაციები
პულსირებული ლაზერული დაფენა

**პულსირებული ლაზერული დაფენა** (**პლდ**) — თხელი ფირების დაფენის ტექნოლოგია. თხელი ფირების ზრდის პულსირებული ლაზერული დაფენის  მეთოდი მდგომარეობს ულტრამაღალ ვაკუუმურ კამერაში მყარი სამიზნიდან მასალის აორთქლებაში მოკლე ( ~ 10 ნმ)  და მაღალი ენერგიის ლაზერული იმპულსების გამოყენებით. ლაზერი მძლავრი ხელსაწყოა მასალათა ფორმირებისათვის მისი მცირე სიხშირული დიაპაზონით, კოჰერენტულობითა და სიმძლავრის მაღალი სიმკვრივით. ხშირად სინათლის სხივი იმდენად ინტენსიურია, რომ შეუძლია ააორთქლოს ყველაზე უფრო მაგარი და სითბომედეგი მასალები, ამას გარდა მისი მაღალი სიზუსტის, საიმედოობის და სივრცული გადაწყვეტის გამო ის ფართოდ გამოიყენება მასალათა დამუშავების ინდუსტრიაში. ამაზე რომ აღარაფერი ვთქვათ, მრავალკომპონენტური მასალები ლაზერის გამოყენებით შესაძლოა დაიშალონ, აორთქლდენ, დაეფინონ ფუძეშრეზე და შექმნან სტექიომეტრული თხელი ფირები. კრისტალური ფირების ნუკლეაცია და ზრდა დამოკიდებულია ბევრ ფაქტორზე როგორიცა, სიმკვრივე, ენერგია, იონიზაციის ხარისხი, კონდენსირებადი მასალის ტიპი, ფუძეშრის ფიზიკო-ქიმიური თვისებები და ტემპერატურა. თუმცა სინთეზისას ხდება მხოლოდ რამდენიმე პარამეტრის მანიპულირება. გამოყენებული სამიზნე ზომით პატარაა სხვა გაფრქვევის მეთოდების სამიზნეებთან შედარებით. აგრეთვე შესაძლებელია ორი ან რამდენიმე მასალისაგან მრავალფენოვანი ფირების შექმნა. პულსების რაოდენობის კონტროლით მიიღწევა ფირების სისქის ზუსტი კონტროლი. ყველაზე უფრო გამორჩეული თვისება პლდ -სა არის სამიზნის მასალის სტექიომეტრიულობის შენარჩუნება დაფენილ მასალაში. ეს გამოწვეულია სამიზნის ზედაპირის ექსტრემალურად მაღალი გახურების სიჩქარით (108 K/წმ) პულსირებული ლაზერული გამოსხივებისას და ამის გამო  კრისტალური ფირების დაფენა მოითხოვს გაცილებით დაბალ ტემპერატურებს ვიდრე სხვა ზრდის ტექნოლოგია.

გარდა რიგი დადებითი თვისებებისა პლდ ხასიათდება მიკრონაწილაკების ფორმირებით ფირზე, რომლის ფიზიკური მექანიზმი, მოიცავს ზედაპირულ ადუღებას, დარტყმითი ტალღით გამოწვეულ თხევადი ზედაპირის განდევნას და აორთქლებას. მიკრონაწილაკების ზომა რამდენიმე მიკრონის შეიძლება იყოს. ეს მიკრონაწილაკები დიდად მოქმედებენ როგორც ფირის შემდგომ ზრდის შეფერხებაში, ისე ფირის ელექტრულ თვისებებზე. მეორე ნაკლოვანება არის აორთქლებული სპეციების მცირე კუთხური განაწილება, რომლებიც წარმოიქმნება ლაზერულად შექმნილი პლაზმის ადიაბატური გაფართოებითა და სამიზნის ზედაპირის წერტილოვანი კოროზიით. 

## ლიტერატურა
* ვლადიმერ მიქელაშვილი, „მანგანუმშემცველი გახსნილი მაგნიტური ნახევარგამტარები“, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი, თბილისი, 0175, სექტემბერი, 2010.
* Pulsed Laser Deposition of Thin Films, edited by Douglas B. Chrisey and Graham K. Hubler, John Wiley & Sons, 1994 ISBN 0-471-59218-8

## რესურსები ინტერნეტში
*Introduction to Pulsed Laser Deposition 
* Laser-MBE: Pulsed Laser Deposition under Ultra-High Vacuum
* A Brief Overview of Pulse Laser Deposition System 

კატეგორია:ლაზერები
კატეგორია:კონდენსირებული გარემოს ფიზიკა
ნიჟნი-ნოვგოროდის აღდგომის ეკლესია

**ნიჟნი-ნოვგოროდის აღდგომის ეკლესია** () — საკათედრო,  მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## ისტორია 
აღდგომის ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარეს 1884 წლის 6 მაისს. მშენებლობა წარიმართა ნიჟნი-ნოვგოროდელი ვაჭრის ა. პრიეჟზევისა და ქალაქის საპატიო მოქალაქეების ვ. სობოლევისა და ი. კვარტალოვის ფინანსებით. სამიარუსიანი სამრეკლოს მშენებლობაში გამოყენებულია ბიზანტიური არქიტექტურის ელემენტები. კანკელი მოოქროვილია და გადაწყვეტილია რუსულ სტილში. 

1886 წლის 2 ივნისს 1900-1912 წლებში ეკლესია გააფართოეს და მიაშენეს ახალი ნავები . ივნისში და ივლისში მთავარეპისკოპოსმა საღვთო ლიტურგია აღავლინა ტაძარში. 

2011 წლის 25 ივნისს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აკურთხა გუმბათი და ჯვარი, ასევე სამრეკლო. ივლისში ათონის მთის წმინდა პანტელეიმონის მონასტრიდან გადააბრძანეს წმინდა პანტელეიმონ მკურნალის ხატი. ხატი სპეციალურად მონასტრისთვის დახატეს ათონის ბერებმა. 

2014 წელს მცირე საკურთხევლები აკურთხეს სერაფიმ საროველისა და იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე.

ეკლესიასთან ფუნქციონირებს საბავშვო საკვირაო სკოლა. 2009 წლის 16 თებერვლიდან ეკლესიის წინამძღვარია ვლადიმირ (ციბიშევი).

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* Описание и фотографии храма на сайте Свято-Троицкого Николаевского мужского монастыря 

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
კალინინგრადის სტადიონი

**კალინინგრადის სტადიონი** (, აგრეთვე ცნობილი როგორც **არენა ბალტიკა**) — საფეხბურთო სტადიონი რუსეთში. მდებარეობს კუნძულ ოქტიაბრსკიზე ქალაქ კალინინგრადში. სტადიონმა უმასპინძლა 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატს. ის ასევე უმასპინძლებს საფეხბურთო კლუბ ბალტიკა კალინინგრადისა და რუსეთის ეროვნული საფეხბურთო ლიგის მატჩებს და ჩაანაცვლებს ბალტიკის სტადიონს.

სტადიონი ორ იარუსიანია და აღჭურვილია ულტრათანამედროვე დაცვის სისტემითა და უსაფრთხოების კამერებით. პროექტის კონცეფცია დაფუძნებულია ლეგენდარულ ალიანც არენაზე, რომელმაც 2006 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატს უმასპინძლა გერმანიაში. პროექტის თავდაპირველი ღირებულება 11 მილიარდი რუბლი იყო. მოგვიანებით მისი ღირებულება 17,3 მილიარდამდე გაიზარდა. აღსანიშნავია, რომ მსოფლიო ჩემპიონატის შემდეგ სტადიონის ტევადობა 25 000-მდე შემცირდება.

არენა ბალტიკა პოლონეთის (ვარმინო-მაზურის სავოევოდო) საზღვრიდან 45 კილომეტრში მდებარეობს, რაც მას ევროკავშირთან და შენგენის ზონასთან მდებარე 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის უახლოეს სტადიონად აქცევს.

## ისტორია
2012 წლის აპრილში ოლქის მთავრობის გადაწყვეტილებით სტადიონის მშენებლობის საფუძვლად ფრანგული არქიტექტურული ბიუროს „Wilmotte&Associes Sa“-ს პროექტი შეირჩა. თავად პროექტის ღირებულებამ 720 მილიონი შეადგინა. მშენებლობისთვის საჭირო თანხის 50% ფედერალური ბიუჯეტიდან გამოიყო, ხოლო მეორე ნახევარი კი საოლქო ბიუჯეტიდან. სტადიონის მშენებლობა ტექნიკური და ხარჯთაღრიცხვის დოკიმენტაციის მომზადების შემდეგ დაიწყო. აღსანიშნავია, რომ 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შემდეგ სტადიონის ტევადობა 25 000-მდე შემცირდება, რაც სახურავის კონსტრუქციის ცვილებით მოხდება.

2012 წლის ოქტომბრის ბოლოს რეგიონულმა ხელისუფლებამ მსოფლიო ჩემპიონატის სტადიონის საპროექტო და სამუშაო დოკუმენტაციის მოსამზადებლად ღია კონკურსი გამოაცხადა. კონკურსის გამარჯვებული სამეცნიერო-საწარმოო გაერთიანება „მოსტოვიკი“ გახდა. თუმცა ვერავინ გასცა პასუხი კითხვას თუ რა ბედი ეწეოდა სტადიონს მსოფლიო ჩემპიონატის შემდეგ. 2013 წლის მარტის დასაწყისში „მოსტოვიკმა“ სტადიონის ესკიზი გამოაქვეყნა, რომელმაც სამუშაო სახელი **არენა ბალტიკა** მიიღო. პროექტირებისას მოსტოვიკი გერმანულ კომპანია „GMP Architekten“-თან თანამშრომლობას აპირებდა.

2014 წლის ივნისში ომსკის საარბიტრაჟო სასამართლომ „მოსტოვიკი“ გაკოტრებულად გამოაცხადა და 2015 წლის მარტში მასთან გაფორმებული კონტრაქტი შეწყდა. 2014 წლის 1 აპრილს რუსეთის ფედერაციის მთავრობის დადგენილებით რუსეთის ფედერაციის სპორტის სამინისტროს სამშენებლო შესყიდვების ერთადერთ შემსრულებლად დახურული სააქციო საზოგადოება „კროკუს ინტერნეიშენელი“ გამოცხადდა. კალინინგრადის ოლქის მთავრობამ „კროკუს ინტერნეიშენელთან“ სტადიონის საპროექტო და სამუშაო დოკუმენტაციის მოსამზადებლად სახელმწიფო კონტრაქტი გააფორმა.

2015 წლის 10 ივნისს გამოცხადდა, რომ სტადიონის პროექტი სახელმწიფო ექსპერტიზაზე გაიგზავნა. 20 ივლისს სტადიონის მაკეტის წარდგენა მოხდა.

10 აგვისტოს ცნობილი გახდა, რომ სტადიონის სახელწოდება „კალინინგრადის სტადიონი“ იქნებოდა. მსოფლიო ჩემპიონატის დასრულების შემდეგ, შესაძლოა სტადიონს სახელი შეეცვალოს.

## 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი
## ინტერნეტ-რესურსები
*სტადიონის ვიდეო-რენდერინგი

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის სტადიონები
ნიჟნი-ნოვგოროდის ყველაწმინდის ეკლესია

**ნიჟნი-ნოვგოროდის ყველაწმინდის ეკლესია** () —   მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## სახელწოდება 
ისევე როგორც სასაფლაოს ეკლესიების უმრავლესობას მასაც ყველაწმინდის სახელი ჰქვია, თუმცა მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მთავარანგელოზების პეტრესა და პავლეს სახელზე. 

## ისტორია 
ნიჟნი-ნოვგოროდის ყველაწმინდის (ან პეტრეპავლეს) ეკლესია იყო პირველი ეკლესია ნიჟნი-ნოვგოროდის ისტორიაში. რუსეთის ქალაქების რეგულარული რეკონსტრუქცია დაიწყო 1763 წელს. 1775 წელს მოსკოვისა და პეტერბურგის ქვის მშენებლობის კომისიის დადგენილების თანახმად ქალაქ ნიჟნი-ნოვგოროდის ბარბარეს ქუჩაზე საერთო სასაფლაოსათვის გამოიყო თავისუფალი ადგილი, სადაც ჩადგეს მცირე ზომის სამლოცველო და შემოავლეს ღობე. 1781 წელს ააგეს პეტრე-პავლეს ეკლესია გუბერნის პირველი არქიტექტორის იაკობ ანანინის პროექტის მიხედვით. მთავარანგელოზების, პეტრესა და პავლეს სახელზე მთავარი საკურთხეველი მხოლოდ 1785 წელს აკურთხეს.

საბჭოთა პერიოდში ეკლესიის შენობაში განთავსებული იყო კინოთეატრი „პიონერი“. ეკლესია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მრევლს დაუბრუნდა 1990-იან წლებში.

## არქიტექტურა 
ეკლესიის შენობა შეიცავს ბაროკოს არქიტექტურული სტილის ელემენტებს. სამრეკლო საბჭოთა პერიოდში დაანგრიეს. მის ადგილზე 2014 წელს ააგეს ახალი, ორიარუსიანი სამრეკლო. ფანჯრის თამასები გამოყვანილია აგურისაგან. ეკლესია XVIII საუკუნის მეორე ნახევრის რუსული ბაროკოს არქიტექტურული სტილის ერთადერთი შემონახული ნიმუშია ნიჟნი-ნოვგოროდში.

## ლიტერატურა
* *Филатов Н. Ф.* Нижний Новгород. Архитектура XIV — начала XX века. — Нижний Новгород: РИЦ «Нижегородские новости», 1994. — ISBN 5-88452-008-5
* *Храмцовский Н. И.* Краткий очерк истории и описание Нижнего Новгорода. — Нижний Новгород: Книги, 2005. — ISBN 5-94706-026-4

## რესურსები ინტერნეტში
* Статья о Петропавловском кладбище в газете Некролог-НН

კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XVIII საუკუნის ეკლესიები
გი ვერჰოფსტადტი

**გი მორის მარი ლუიზ ვერჰოფსტადტი** (; დ. 11 აპრილი, 1953, დენდერმონდე, ბელგია) — ბელგიელი პოლიტიკოსი, რომელიც არის ევროპელი ლიბერალებისა და დემოკრატების ალიანსის ლიდერი და 2009 წლიდან, ევროპარლამენტის წევრი ბელგიიდან. 1999 წლიდან 2008 წლამდე, იყო ბელგიის 47-ე პრემიერ-მინისტრი, მანამდე, 1985 წლიდან 1992 წლამდე ბელგიის ვიცე პრემიერ-მინისტრი და 1985 წლიდან 1992 წლამდე, ბელგიის ბიუჯეტის მინისტრი. 1985-2009 წლებში, წარმომადგენელთა პალატის წევრი იყო.

2009 წლიდან არის ევროპარლამენტის წევრი, სადაც ის ევროპის ლიბერალებისა და დემოკრატების ალიანსის ჯგუფის ლიდერია (ALDE) და ჩამოაყალიბა ინტერპარლამენტარული „ფედერალისტა სპინელის ჯგუფი“. ევროპის ლიბერალებისა და დემოკრატების ალიანსიდან, ევროპარლამენტის პრეზიდენტობის 2014 წლის ევროპის საპარლამენტო არჩევნებში და ევროპარლამენტის წარმომადგენელი ბრექსტის მოლაპარაკებებში.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 11 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1953
კატეგორია:ბელგიელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ბელგიის პრემიერ-მინისტრები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ნიჟნი-ნოვგოროდის შობის ეკლესია

**ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის კრების ეკლესია** (), უფრო მეტად ცნობილია **შობის ეკლესიის** სახელით () — მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## ისტორია 
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1696 წელს, სმოლენსკის ეკლესიის კურთხევიდან ორი წლის შემდეგ. მშენებლობა 1701 წელს თითქმის დამთავრებული იყო, მაგრამ გაჩნდა ხანძარი. ეკლესია აღადგინა ვაჭარ გრიგორი სტროგანოვის ცოლმა მარია იაკოვლევის ასულმა. დასრულებული ეკლესია 1719 წელს აკურთხა ნიჟნი-ნოვგოროდისა და ალატირის მთავარეპისკოპოსმა პიტირიმმა (1719-1738 წწ.). 

1722 წელს ეკლესია დახურა პეტრე I-მა, დახურული იყო მის გარდაცვალებამდე ანუ 1725 წლამდე. შობის ეკლესია არაერთხელ ვაიწვა (1768, 1782, 1788 წწ.). 1807-1812 წლებში ალექსანდრე სტროგანოვმა მას  კაპიტალური რემონტი ჩაუტარა. ასევე კაპიტალურად მოხდა რესტავრირება 1870-1880 წლებში. 

1913 წელს მოხდა ეკლესიის ინტერიერის განახლება. საბჭოთა პერიოდში მიიღეს ეკლესიის დანგრევის გადაწყვეტილება, მაგრამ ეკლესიის წინამძღვრის სერგეი ვეისოვმა (1915-1934 წწ.) შეკრიბა არაერთი დოკუმენტური მასალა და ფოტოგრაფია, წაიკითხა ლექციები ეკლესიის ისტორიული და კულტურული ღირებულების შესახებ და მოახერხა მისი შენარჩუნება. ამის შემდეგ მიიღეს გადაწყვეტილება შენობაში განეთავსებინათ ქალაქის რელიგიისა და ათეიზმის მუზეუმი. მუზეუმის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლად დაინიშნა მოქალაქე სერგეი ვეისოვი, ხოლო დარაჯად მღვდელი სპირიდონი. 

2008 წელს ქვეყნის მაშინდელმა პრემიერ-მინისტრმა ვლადიმირ პუტინმა ეკლესიას გადასცა ქრისტეშობის ხატი. ხატი გაქრა ეკლესიიდან 2004 წლის 22 ოქტომბერს სხვა 18 ხატთან ერთად. 2007 წელს ხატი ესტონეთში იყიდა კოლექციონერმა და დააბრუნა რუსეთში. რადგან იგი დაკარგული ნივთეის კატალოგში აღმოაჩინა, მიიღო გადაწყვეტილება დაებრუნებინა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის.

## არქიტექტურა
ეკლესია ორიარუსიანია. ზემოთ განთავსებულია სამაფსიიანი საკურთხეველი, სამლოცველო დარბაზი, სატრაპეზო და პარტერი. ეკლესია ხუთგუმბათიანია.

სამრეკლო რვაკუთხა-კუბის ფორმისაა, რომლის თავშიც დამაგრებულია ფლუგერზე აღმართული ჯვარი. სამრეკლოზე განთავსებულია საათი. მის მექანიზმს არემონტებდა ივან კულიბინი. ძველი მექანიზმის ბედი უცნობია, ამჟამად დამონტაჟებულია ახალი მექანიზმი.

## ლიტერატურა 
*С. Л. Агафонов. Горький Балахна Макарьев. — Москва: Искусство, 1969.
*С. Л. Агафонов, А. И. Елисеев, А. Г. Исаев, А. В. Кессель, А. А. Лугинин. Памятники истории и культуры города Горького. — Горький: Волго-Вятское книжное издательство, 1977.
*Н. Ф. Филатов. Нижегородское зодчество XVII — начала XX века. — Горький: Волго-Вятское книжное издательство, 1980.

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XVII საუკუნის ეკლესიები
როსტოვ არენა

**როსტოვ არენა** () — საფეხბურთო სტადიონი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ დონის როსტოვში. სტადიონი უმასპინძლებს 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის 5 მატჩს. ის ასევე უმასპინძლებს საფეხბურთო კლუბ როსტოვის საშინაო მატჩებს და ჩაანაცვლებს ოლიმპ-2-ს. სტადიონი 45 000 მაყურებელზეა გათვლილი.

## ისტორია
2013 წლის ივნისში მშენებლობისთვის გრუნტის მოსამზადებელი სამუშაოების დროს მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი, თითქმის პირველადი სახით შემონახული ხუთი ჭურვი აღმოაჩინეს. 2013 წლის აგვისტოში დაიწყო სტადიონის ექვსმეტრიანი საძირკვლის მომზადება. 2014 წლის მაისში საძირკვლის ჩასხმა დასრულდა. 2015 წლის სექტემბერში სრულად დასრულდა საძირკვლის რკინა-ბეტონის ფილების მოწყობა.

2017 წლის 9 ივნისს როსტოვის ოლქის მთავრობამ სტადიონის სამშენებლო სამუშაოების 80%-ის დასრულების შესახებ განაცხადა. ოქტომბერში დამონტაჟდა გარე და შიდა ელექტრონული ტაბლოები. 22 დეკემბერს სტადიონის მშენებლობა დასრულდა და ობიექტის ექსპლუატაციაში გაშვების სამუშაოები დაიწყო.

## 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი
## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის სტადიონები
ნიჟნი-ნოვგოროდის სტადიონი

**ნიჟნი-ნოვგოროდის სტადიონი** () — საფეხბურთო სტადიონი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ ნიჟნი-ნოვგოროდში. სტადიონი უმასპინძლებს 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის 6 მატჩს. სტადიონი 44 899 მაყურებელზეა გათვილილი. სამომავლოდ სტადიონი საფეხბურთო კლუბ ოლიმპიეცი ნიჟნი-ნოვგოროდის საშინაო არენა გახდება, აგრეთვე ის მრავალფუნქციური სპორტული კომპლექსის ფუნქციებს შეიძენს.

## სტადიონის ძირითადი მონაცემები
სტადიონის შენობის საერთო საპროექტო ფართობი 127 500 მ²-ია.

სტადიონის ტევადობა 45 000 მაყურებელზეა გათვლილი, მათ შორის 902 ადგილი შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ადამიანებისთვის და მათი თანმხლები პირებისთვისაა გათვალისწინებული. დაგეგმილია, რომ მსოფლიო ჩემპიონატის მასპინძლობის შემდეგ სტადიონი საფეხბურთო კლუბ ოლიმპიეცი ნიჟნი-ნოვგოროდის საშინაო მატჩებს უმასპინძლებს.  

2017 წლის გაზაფხულზე ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის გუბერნატორმა ვალერი შანცევმა ფეხბურთის გარდა, სტადიონის სხვა სპორტული შეჯიბრებისთვის, აგრეთვე ფართომასშტაბიანი ღონისძიებებისა და კონცერტებისთვის გამოყენების წინადადება წამოაყენა.

## მშენებლობა
2014 წლის ბოლოს რუსეთის ფედერაციის სპორტის სამინისტრომ ღია სააქციო საზოგადოება „Стройтрансгаз“-თან 21,6 ჰექტარ ტერიტორიაზე სტადიონის მშენებლობისათვის 16,756 მილიარდი რუბლის ღირებულების კონტრაქტი გააფორმა. სტადიონის საერთო სავარაუდო ღირებულება, სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოებისა და პროექტირების ხარჯების გათვალისწინებით 17,9 მილიარდ რუბლს შეადგენს.

ნიჟნი-ნოვგოროდის სტადიონის სამშენებლო სამუშაოები 2015 წელს დაიწყო.

2015 წლის ბოლომდე სააქციო საზოგადოება „Стройтрансгаз“-მა მოსამზადებელი სამუშაოების ძირითადი ღონისძიებები და მშენებლობის ძირითადი პერიოდის სამუშაოების ნაწილი შეასრულა. დაიწყო სტადიონის პირველი სართულის მონოლითური კონსტრუქციისა და შესასვლელი შენობების მშენებლობა.

2016 წელს დასრულდა ბეტონის ძირითადი სამუშაოები — აიგო სტადიონის ყველა სართული და ზედა იარუსის ტრიბუნები. მშენებლებმა დაიწყეს საინჟინრო სისტემის მონტაჟი. 2016 წლის ბოლოსთვის კონტრაქტორმა ტრიბუნების თავზე ლითონის კონსტრუქციების, მათ შორის საყრდენი წრის მონტაჟი დაასრულა. 

2017 წელს დასრულდა საფარის ლითონის კონსტრუქციის მონტაჟი, ქვედა იარუსის ტრიბუნების ბეტონის სამუშაოები და საფეხმავლო ესტაკადები. აგრეთვე მშენებლებმა შეასრულეს გადახურვისა და ფასადის მონტაჟი, საფეხბურთო მოედნის მოწყობა, დასრულდა მოსაპირკეტებელი სამუშაოები.

კონტრაქტის მიხედვით სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოები 2017 წლის დეკემბერში უნდა დასრულებულიყო.

2017 წლის ივლისში სტადიონზე გაზონის დათესვა დაიწყეს. ამისათვის „რაიგრასის“ ტიპის გაზონის ბალახის რამდენიმე სახეობა შეირჩა. გაზონის საფუძვლად ღორღი და ქვიშაა გამოყენებული, რომელმაც წარმატებით გაიარა გამოცდა შოტლანდიაში. 

## 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი
## ინტერნეტ-რესურსები 
* პროექტის აღწერა დამპროექტებლის საიტზე 
* ნიჟნი-ნოვგოროდის სტადიონის მშენებლობის მიმდინარეობა 
* სტადიონის მშენებლობის განახლებადი ფოტოგალერეა

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის სტადიონები
ნიჟნი-ნოვგოროდის მოწყალე მხსნელის ტაძარი

**ნიჟნი-ნოვგოროდის მოწყალე მხსნელის ტაძარი** () —   მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## ისტორია 
ეკლესია ააგეს 1888 წლის 17 ოქტომბერს სარკინიგზო ავარიის დროს რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე III-ის ოჯახის გადარჩენის აღსანიშნავად.

ტაძრის გეგმა XVII საუკუნის ძველ რუსულ სტილში შექმნა სანქტ-პეტერბურგელმა არქიტექტურის აკადემიკოსმა ალექსანდრ კოჩეტოვმა. ეკლესიის ტევადობაა 1 700 ადამიანი.

ეკლესია სამსაკურთხევლიანია. ცენტრალური საკურთხეველი უფლის ხელთუქმნელი ხატის სახელზეა ნაკურთხი, მარჯვენა - იესო ქრისტეს ძმის იაკობის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და სერაფიმ საროველის სახელზე, მარცხენა კი - პეტრე მოსკოველისა და ალექსის, სერგი რადონეჟელისა და ოსია წინასწარმეტყველის სახელზე.

ქალაქის ვაჭართა გაერთიანებამ გადაწყვიტა ეკლესიის აგება იესო ქრისტეს სახელზე. 1888 წლიდან დაიწყო ფინანსებს მოძიება. 1897 წელს შეიქმნა სამშენებლო კომიტეტი, რომელსაც სათავეში ჩაუდგა იაკობ ბაშკიროვი. მომდევნო წელს გამოცხადდა კონკურსი ეკლესიის პროექტზე. 18 პროექტს შორის პირველი პრემია დაიმსახურა ალექსანდრ კოჩეტოვის პროექტმა. 

1899 წლის 7 ივნისს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპისკოპოს ვლადიმირის კურთხევით საფუძველი ჩაუყარეს ტაძრის მშენებლობას. 1903 წლის 26 აგვისტოს ეკლესიის სამრეკლოზე დაკიდეს დედოზარი, ხოლო 12 ოქტომბერს ეკლესია აკურთხეს. 1912 წელს დაასრულეს ეკლესიის მოხატვა. 
 
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია კვლავ მოქმედებდა. იგი დახურეს 1937 წელს და მასში სამკერვალი დაწესებულება განათავსეს. 

ეკლესია მორწმუნეებს დაუბრუნდათ 1992 წელს, ამ წელსვე ეკლესია მეორედ აკურთხეს. 1992 წლის 19 აპრილს ბზობის დღესასწაულზე ეკლესიაში საღვთო ლიტურგია აღავლინეს. 

ეკლესიასთან 1997 წლიდან ფუნქციონირებს საბავშვო საკვირაო სკოლა.

## რესურსები ინტერნეტში
*Храм Всемилостивейшего Спаса (Спас на Полтавке)
* Храм во имя Всемилостивейшего Спаса на улице Полтавской 

კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
მორდოვია არენა

**მორდოვია არენა** () — საფეხბურთო სტადიონი რუსეთში. მდებარეობს მორდვის რესპუბლიკის ქალაქ სარანსკში. სტადიონი უმასპინძლებს 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ჯგუფური ეტაპის 4 მატჩს. ის ასევე უმასპინძლებს საფეხბურთო კლუბ მორდოვია სარანსკის მატჩებს და ჩაანაცვლებს სტარტის სტადიონს. სტადიონი გათვლილია 44 442 მაყურებელზე.

## სტადიონის მახასიათებლები
მორდოვია არენა ახალ მიკრორაიონ „იუბილეინი“-ში მდებარეობს. 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის მსვლელობისას სტადიონზე 44 442 მაყურებელი დაეტევა, ხოლო მისი დასრულების შემდეგ კი ტრიბუნების ნაწილის დემონტაჟი განხორციელდება რაც ტევადობას 28 000-მდე შეამცირებს. არენის გარე იერსახე ღია მზისფერი ნახევრადგამჭვირვალე დაკიდული პერფორირებული პანელებით იქნება გაფორმებული..

## მშენებლობა
2010 წელს სტადიონის მშენებლობის დასაწყებად მდინარე ინსარის ჭალებში სამშენებლო მოედნის გაწმენდა დაიწყო. თავდაპირველად, სტადიონის მშენებლობის დასრულება 2012 წლისთვის, ხოლო გახსნის დამთხვევა კი მორდველი და რუსი ერების გაერთიანების 1000 წლისთავისა და 2012 წლის რუსეთის სპარტაკიადისთვის იგეგმებოდა. მოგვიანებით სტადიონის მშენებლობის დასრულების ვადამ 2017 წლამდე გადაიწია. მშენებლობას კომპანია „Спорт-Инжиниринг“ ასრულებდა, ხოლო მთლიანმა დანახარჯებმა 16,5 მილიარდი რუბლი შეადგინა.

## 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი
სტადიონი 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ჯგუფური ეტაპის ოთხ მატჩს უმასპინძლებს. სატესტო მატჩის გამართვა 2018 წლის 21 აპრილს იგეგმება.

## ინტერნეტ-რესურსები
*მშენებლობის მიმდინარეობა StadiumDB.com-ზე
*დიზაინის რენდერი StadiumDB.com-ზე

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის სტადიონები
ნიჟნი-ნოვგოროდის სერგი რადონეჟელის ეკლესია

**ნიჟნი-ნოვგოროდის სერგი რადონეჟელის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. მდებარეობს სერგის ქუჩაზე. ეკლესია აკურთხეს 1869 წელს. 

## ისტორია 
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1865 წელს. მშენებლობის პროექტი პირადად დაამტკიცა რუსეთის იმპერატორმა ალექსანდრე II-მ. მშენებლობა დასრულდა 1869 წელს 1872 წელს არქიტექტორმა რ. კილევეინმა დააპროექტა და ეკლესიას მიაშენა სამრეკლო.

საბჭოთა მმართველობის პერიოდში ეკლესიის შენობაში განთავსებული იყო მხატვართა კავშირი. 

2003 წელს ეკლესია გადაეცა ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. 2006 წელს მთლიანად ააშენეს და აღჭურვეს სამრეკლო, რომელზეც დაამონტაჟეს 12 ზარი, მათ შორის ყველაზე დიდის - დედოზარის - წონა ოთხი ტონა არის. 

ეკლესია ხელმეორედ აკურთხეს 2006 წლის 4 ნოემბერს, კურთხევის ცერემონია შეასრულა ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ (დანილოვმა). მას ეხმარებოდნენ სერგიევო-პოსადის ეპისკოპოსი ფეოგნოსტი და ბრიანსკისა და სევსკის ეპისკოპოსი თეოფილაქტე. კურთხევის ცერემონიის შემდეგ აღესრულა პირველი საღვთო ლიტურგია, რომელშიც მონაწილეობდა რუსეთის ფედერაციის პირველი ვიცე-პრემიერი დიმიტრი მედვედევი. 

2006 წლის დეკემბრიდან ეკლესიაში მოქმედებდა ყრუმუნჯთა მართლმადიდებლური ცენტრი. კვირაობით კი მიმდინარეობდა წირვა-ლოცვა სმენა დაქვეითებულებისათვის. 

## სიწმინდეები 
ეკლესიაში განთავსებულია ხატი, რომელშიც დაცულია სერგი რადონეჟელის წმინდა ნაწილები. ხატი დამზადებულია წმინდა სერგის სამების ლავრის ბერების მიერ 2006 წელს. ეკლესიაში ხატის წინ ლოცვა მიმდინარეობს კვირაობით. 

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური ვებგვერდი

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ნიჟნი-ნოვგოროდის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია

**ნიჟნი-ნოვგოროდის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. რევოლუციამდე იყო მარტინოვის საავადმყოფოს კარის ეკლესია. 

## ისტორია 
მარტინოვის საავადმყოფოს ეზოში კარის ეკლესიის აგების შესახებ საუბარი წლების განმავლობაში მიმდინარეობდა, როგორც სასულიერო პირების, ასევე ქალაქის მთავრობის რიგებში. ორივე მხარე შეთანხმდა, რომ ეკლესია აგებული უნდა ყოფილიყო საავადმყოფოსაგან განცალკევებულად. თუმცა აღნიშნული გეგმა დიდი ხნის მანძილზე შეუსრულებელი რჩებოდა საკმარისი ფინანსური რესურსების არქონის გამო. 

სიტუაცია რადიკალურად შეიცვალა, როდესაც ვაჭრის ქვრივმა ალექსანდრა გორბუნოვამ, მეუღლის პატივისცემის ნიშნად გაიღო 4 000 მანეთის შემოწირულობა. 1893 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. 1894 წელს პროექტი განიხილეს და დაამტკიცეს ნიჟნი-ნოვგოროდის საგუბერნიო მმართველობის ტექნიკური კომისიის მორიგ სხდომაზე. 

1894 წლის 22 აგვისტოს შედგა საავადმყოფოს ეკლესიის სარძიკველის საზეიმოდ ჩაყრა. მშენებლობა მიმდინარეობდა ვ. ბრიუხატოვის მეთვალყურეობით, ხოლო 25 აგვისტოს მისი გარდაცვალების შემდეგ პროექტი ჩაიბარა არქიტექტორმა ალექსანდრე ნიკიტინმა. 1894 წლის შემოდგომისათვის საფუძვლის აყრა დასრულდა, გაზაფხულიდან კი დაიწყო ეკლესიის კედლების მშენებლობა. ჯამში ეკლესიის მშენებლობა დაჯდა 26 372 მანეთი. 

ეკლესია აკურთხეს 1896 წლის 4 აგვისტოს. 1896 წლიდან მოყოლებული რევოლუციამდე ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღევლინებოდა კვირაობით და სადღესასწაულო დღეებში. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე მარტინოვის საავადმყოფოს კედლებში განთავსდა სამხედრო ჰოსპიტალის პალატები. 

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ნიჟნი-ნოვგოროდის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია დახურეს. 1974 წელს ეკლესიის შენობა გადავიდა რადიოფიზიკის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ბალანსზე. 1988 წელს ეკლესიის შენობა, როგორც რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი გადაეცა ქალაქის კულტურის სამმართველოს. 

1990 წლიდან შემორჩენილი ფოტოების მეშვეობით დაიწყო ეკლესიის რესტავრაცია. 2005 წელს მოხდა ეკლესიის მეორედ კურთხევა. 2016 წლის ივლისიდან  ეკლესიის წინამძღვარია ანდრეი ბანდინი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Скорбященская церковь в Нижнем Новгороде
* Церковь "Всех скорбящих радость" иконы Божией Матери

კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები