open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
პლოვდივის რეგიონული ეთნოგრაფიული მუზეუმი

250px|მინი|ალტ=პლოვდივის ეთნოგრაფიული მუზეუმი|პლოვდივის ეთნოგრაფიული მუზეუმი
**პლოვდივის რეგიონული ეთნოგრაფიული მუზეუმი** ( ) — ეთნოგრაფიული მუზეუმი პლოვდივში, ბულგარეთში. 1938 წლიდან იგი განთავსებულია ვაჭარ არგირ კუიუმჯიოღლუს 1847 წლის სახლში, ქალაქის ძველ უბანში. მუზეუმში წარმოდგენილია ექვსი გამოფენა, თითოეული ცალკე ოთახში.

## ისტორია
მიუხედავად იმისა, რომ პლოვდივში ეთნოგრაფიული მუზეუმის ორგანიზების გეგმა ჯერ კიდევ 1891 წელს არსებობდა, მხოლოდ 1917 წელს დაარსდა რეგიონული მუზეუმი ადგილობრივი მეცნიერისა და ჟურნალისტის, სტოიუ შიშკოვის ძალისხმევით. შიშკოვი იყო მუზეუმის პირველი მდივანი და ერთადერთი თანამშრომელი. 1931-1932 წლებში 500 ექსპონატისგან შემდგარი კოლექცია გადატანილ იქნა პლოვდივის ეროვნულ ბიბლიოთეკასა და მუზეუმში. 1938 წელს გადაკეთდა მუნიციპალური მუზეუმის სახლად, პლოვდივის მერის, ბოჟიდარ ზდრავკოვის დამსახურებით, და განთავსდა კუიუმჯიოღლუს სახლში. მუზეუმი ოფიციალურად ხელახლა გაიხსნა 1943 წლის 14 ოქტომბერს; ექვსი წლის შემდეგ მუნიციპალური მუზეუმის სახლი გახდა სახალხო ეთნოგრაფიული მუზეუმი. მუდმივი გამოფენა მოეწყო 1952 წელს და მნიშვნელოვნად შეიცვალა 1962 წელს.

დღეს პლოვდივის რეგიონულ ეთნოგრაფიულ მუზეუმს აქვს 40,000-ზე მეტი ექსპონატისგან შემდგარი კოლექცია, რომელიც განაწილებულია სოფლის მეურნეობის, ხელოსნობის, ქსოვილებისა და ტანსაცმლის, ავეჯისა და ინტერიერის, მუსიკალური ინსტრუმენტების, რელიგიური ნივთებისა და ხელოვნების ნიმუშების გამოფენებს შორის. გარდა ამისა, მუზეუმს აქვს სამეცნიერო არქივი, ბიბლიოთეკა და ფოტო არქივი.  სახლი აშენებულია ჰაჯი გეორგის მიერ, როდოპის სოფელ კოსოვოდან, და აღწერილია, როგორც პლოვდივის XIX საუკუნის შუა პერიოდის ბაროკოს არქიტექტურის საუკეთესო ნიმუში. სახლს აქვს სიმეტრიული ფასადი; დასავლეთის მხრიდან ორსართულიანია, ხოლო აღმოსავლეთის მხრიდან — ოთხსართულიანი, ბუნებრივი დენივალაციის გამოყენებით. კუიუმჯიოღლუს სახლი მდებარეობს პლოვდივის ძველი ქალაქის აღმოსავლეთ კარიბჭესთან, ციხის კარიბჭესთან (ხისარ კაპია), და გადაჭიმულია 570 კვადრატულ მეტრზე. მას აქვს 12 ოთახი და ჰაეროვანი სალონები. როგორც სახლის შიდა, ისე გარე დეკორაცია ეყრდნობა დახვეწილ ყვავილოვან მოტივებს. ჭერი თითოეულ ოთახში ხისგანაა ნაკვეთი. სახლს აქვს შიდა ეზო ბაღით.

ბულგარეთის ოსმალეთის ბატონობისგან განთავისუფლების შემდეგ, 1878 წელს, არგირ კუიუმჯიოღლუმ დატოვა პლოვდივი და დასახლდა ვენაში. 1898-იდან 1902 წლამდე, სახლი გამოიყენებოდა, როგორც გოგონათა პანსიონი. ამის შემდეგ მასში განთავსებული იყო გარაბეტ კარაგიოზიანის ქუდების ფაბრიკა, ფქვილის საწყობი და ძმრის ქარხანაც კი. 1930 წელს შენობა შეიძინა ბულგარელმა თამბაქოთი მოვაჭრემ, ანტონიო კოლარომ (ანტონი კოლაროვი რუსედან). კოლაროს განზრახული ჰქონდა სახლის დანგრევა და თამბაქოს საწყობის აშენება, მაგრამ პლოვდივის მუნიციპალიტეტმა ნებართვა არ მისცა. 

მუნიციპალიტეტმა შეიძინა სახლი 1938 წელს, ჩაატარა რემონტი და მოაწყო პლოვდივის რეგიონული ეთნოგრაფიული მუზეუმი.

## სქოლიო
კატეგორია:ბულგარეთის მუზეუმები
კატეგორია:1917 წელს დაარსებული მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
პრედაპიო

**პრედაპიო** () — მუნიციპალიტეტი ფორლი-ჩეზენის პროვინციაში, ემილია-რომანიას რეგიონში. 2021 წლის 1 იანვრის მონაცემებით აქ ცხოვრობს 6195 ადამიანი. ქალაქი ცნობილია იმით, რომ არის ნაციონალური ფაშისტური პარტიის დამაარსებლისა და იტალიის დიქტატორის (1922-1943), ბენიტო მუსოლინის დაბადების ადგილი. მუსოლინი დაკრძალულია პრედაპიოში და მისი მავზოლეუმი ტურისტულ და იტალიელი ნეოფაშისტების მომლოცველობის ადგილადაა ქცეული.

## ისტორია
მისი წარმოშობიდან 1920-იან წლებამდე, პრედაპიო იყო მოკრძალებული ქალაქი, რომელიც ფორლის ბორცვებზე მდებარეობდა. ავგუსტუსმა იტალია დაყო 11 პროვინციად და პრედაპიო მე-6 პროვინციაში შედიოდა. ითვლება, რომ სახელი მომდინარეობს რომაული ოჯახის სახელიდან რომელიც დასახლდა აქ და ერქვა „Appi“. ქალაქს შესაბამისად დაერქვა „Praesidium Domini Appi“, შემოკლებით „Pre.DiAppi“ (პრედაპიო).

ისტორიულად, ქალაქი აშენდა შუა საუკუნეების ციხესიმაგრის ირგვლივ, რომელიც ხეობას გადაჰყურებდა.

ბენიტო მუსოლინი დაიბადა პრედაპიოში 1883 წელს. იმის შემდეგ რაც 1923-24 წლის ზამთარში ზვავი ჩამოწვა და ქალაქის ბევრი მაცხოვრებელი უსახლკაროდ დარჩა, მთავრობამ გადაწყვიტა აქ აეშენებინა უფრო დიდი და პრესტიჟული ქალაქი მუსოლინის დაბადების ადგილის აღსანიშნავად.
ახლომდებარე ქალაქ ფორლისთან ერთად, პრედაპიოს მიენიჭა „ლიდერის ქალაქის“ წოდება, მას შემდეგ, რაც მუსოლინი გახდა იტალიის დიქტატორი.

პრედაპიო გახდა იტალიელი და სხვა ნეოფაშისტების მომლოცველობის ადგილი.ამ ფაქტმა ანტიფაშისტების კრიტიკა და პროტესტი გამოიწვია.

2009 წლის აპრილში ქალაქის საბჭომ აკრძალა ფაშისტური სუვენირების გაყიდვა. 2014 წელს მერმა გამოაცხადა „ფაშიზმის ისტორიისადმი მიძღვნილი მუზეუმის“ აშენების გეგმები. მერის თქმით, საბჭოს გადაწყვეტილების მიზანი იყო ხალხისთვის დაემახსოვრებინათ „ისტორიის ფენდიმენტალური ნაწილი“. მოგვიანებით ქალაქში ისევ ნებადართული გახდა ფაშისტური სუვენირების გაყიდვა. 

2019 წელს პრედაპიოს მერად აირჩიეს რობერტო კანალი. 2019 წლის 14 აპრილს კანალიმ გამოაცხადა , რომ უნდოდა მუსოლინის საფლავი ექცია ტურისტულ ადგილად, ადგილობრივი ეკონომიკის განვითარების მიზნით.

## გამოჩენილი ხალხი
*ბენიტო მუსოლინი (1883-1945) — პოლიტიკოსი და ფაშისტური იტალიის დიქტატორი 1922-დან 1943 წლამდე
*ედვიგე მუსოლინი (1888-1952) — ბენიტო მუსოლინის და
*რაშელ მუსოლინი (1890-1979) — ბენიტო მუსოლინის ცოლი
*ადონე ცოლი (1887-1960) — იტალიის პრემიერ მინისტრი
*ბენიტო პარტისანი (1906-1969) — არტისტი
*პინო რომუალდი (1913-1988) — პოლიტიკოსი და ჟურნალისტი
*ივანო ნიკოლუჩი (1930-2002) — მუსიკოსი
*ანდრეა ემილიანი (1931) — ხელოვნების ისტორიკოსი
*ვიტორიო ემილიანი (1935) — პოლიტიკოსი და ჟურნალისტი
*გილბერტო კაპელი (1952) — კომპოზიტორი და მხატვარი
*მარინო ამადორი (1957) — ველოსიპედისტი
*გიორგიო კანალი (1958) — მუსიკოსი და მომღერალი

## რესურსები ინტერნეტში
*ოფიციალური ვებსაიტი
*მოკლე პრეზენაცია პრედაპიოს შესახებ

## სქოლიო
კატეგორია:ფორლი-ჩეზენის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
ფიჭვის ლიქიორი

ფიჭვის ლიქიორი, ფიჭვის კონიაკი და ფიჭვის შნაპი — სპირტიანი სასმელები, რომელიც გამოხდილია ქვის ფიჭვის ხეებიდან (გერმანულად: Zirbelkiefern). იწარმოება ალპებში, ძირითადად ავსტრიაში, სადაც ქვის ფიჭვები განსაკუთრებით კარგად იზრდება, შესაძლოა 1500 მეტრზე მეტ სიმაღლეზეც გაიზარდოს.

## წარმოება
ფიჭვის ლიქიორის დასამზადებლად, წითელ ფიჭვის გირჩებს აგროვებენ ივნისის ბოლოს, ივლისის შუა რიცხვებში, სანამ ისინი ჯერ კიდევ წვნიანია, სანამ მერქანი არ გახდება. მოსავალი ხშირად შრომატევადია, რადგან ფიჭვის გირჩების კრეფა შესაძლებელია მხოლოდ მაშინ, როცა ნებადართულია (ხეები ხშირად განლაგებულია ბუნებრივ დაცულ ადგილებში, სადაც გირჩების მოკრეფა დაუშვებელია). გირჩების დაკრეფის შემდეგ ჭრიან 3–5 მმ-იან ნაჭრებად და მარცვლოვან კონიაკიში ასველებენ. ხილის კონიაკისგან განსხვავებით, მარცვლეულის კონიაკი უფრო სუსტი გემოთია, რაც იძლევა უფრო სუფთა ფიჭვის გემოს. ამ დროის განმავლობაში ბოთლები პერიოდულად ირხევა, რაც საშუალებას აძლევს ფიჭვის ნივთიერებას შეიწოვოს კონიაკიში. ამ მომენტში, სითხე უკვე ყავისფერია და ის გადის ფილტრში, რათა ამოიღონ ნამსხვრევები. შემდეგ შაქარს, შაქარს ან თაფლს უმატებენ, რომ ტორტის გემო არბილებს.

ფიჭვის კონიაკი, ან ფიჭვის გეისტი, (გერმანულად: Zirbengeist) ასევე შეიძლება დამზადდეს სითხის შემდგომი გამოხდით, გაფილტრვისა და შაქრის დამატების ნაცვლად. ფიჭვის კონიაკის ვარიანტი იყენებს ლიგნიფიცირებულ ფიჭვის გირჩებს, რომლებიც შეგროვებულია ოქტომბერში. თესლი ამოღებულია, დაქუცმაცება, შერეული მარცვლეულის შნაპში და უშუალოდ გამოხდილი. გამოხდის პროცესში ფიჭვის თესლის ნამსხვრევები რჩება და ეთერზეთები და მათი ბუნებრივი არომატები გადადის, რაც ქმნის კრისტალურად სუფთა ქვის ფიჭვის სპირტს ძლიერი ფიჭვის არომატით.

## გამოყენება
ფიჭვის ლიქიორს ხშირად იყენებენ გაციების სამკურნალოდ, მასში შემავალი ეთერზეთების გამო. ფიჭვის კონიაკი ასევე გამოიყენება როგორც კიდურების ტკივილისა და კუნთების წარმოქმნის საშუალება.

ლიქიორს ხშირად მოიხმარენ სათხილამურო შეკრებების დროს, ალპურ ქოხებში ლაშქრობის ან მთამსვლელობის შემდეგ, ან საშობაო არდადეგების მახლობლად.
შტოში

**შტოში** () — მანანასებრთა ოჯახის მოცვის გვარის (*Vaccinium*) მცენარეთა ქვეგვარი. მარადმწვანე, უმეტესად მხოხავი, ნახევრად ბუჩქებია წვრილი ძაფისებრი ყლორტებით. ფოთლები წვრილი, ტყავისებრი, ქვედა მხარეს ნაცარა ცვილისებრი ნაფიფქით. ყვავილები მოწითალო-ვარდისფერი, 2–4 (ზოგჯერ 6) ცალი შეკრებილია ყვავილედებად. ნაყოფი მუქი წითელი კენკრა. ცნობილია 5 სახეობა, გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ცივი და ზომიერი რეგიონების სფაგნუმიან და ტორფიან ჭაობებში.

შტოში ძვირფასი საჭმელი და სამკურნალო მცენარეა. ნაყოფები შეიცავს შაქრებს (გლუკოზას, საქაროზას, ფრუქტოზას), პექტინურ ნივთიერებებს, ორგანულ მჟავებს (ასკორბინის, ბენზოის, ლიმონის, ურსოლის, ვაშლის), მინერალურ მარილებს, B1, B2 ვიტამინებს და სხვა ბიოლოგიურად აქტიურ ნივთიერებებს. აქვს სურავანდის, ანთების საწინააღმდეგო, სიცხის დამწევი, ნივთიერებათა ცვლის მარეგულირებელი მოქმედება.

ჩრდილოამერიკული სახეობა მსხვილნაყოფა შტოში (*V. macrocarpus*) მე-19 საუკუნის ბოლოდან აშშ-სა და კანადაში მოჰყავთ როგორც კენკროვანი კულტურა; შექმნილია 200-ზე მეტი ჯიში, რომლებიც განსხვავდებიან კენკრის მწიფობის ვადებით, მოსავლიანობით. ამ სახეობის სამრეწველო პლანტაციები გაშენებულია ევროპის ქვეყნებში.

## სახეობები 
* მთის შტოში (*Vaccinium erythrocarpum*)
* იაპონური შტოში (*Vaccinium japonicum*)
* მსხვილნაყოფა შტოში (*Vaccinium macrocarpon*)
* წვრილნაყოფა შტოში (*Vaccinium microcarpum*)
* ჩვეულებრივი შტოში (*Vaccinium oxycoccos*)

## სქოლიო 
კატეგორია:მანანასებრნი
ედიფ აქბაირამი

**აჰმეთ ედიფ აქბაირამი** (; დ. 29 დეკემბერი, 1950, გაზიანთეფი, თურქეთი – გ. 2 მარტი, 2025, სტამბოლი, თურქეთი) — თურქი მომღერალი და რევოლუციონერი. თურქული როკ-მუსიკის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. ასევე იყო თურქული ფოლკლორული როკ ჯგუფის „მეგობრების“ (*Dostlar*) შემქმნელი და სოლისტი.

## ადრეული წლები
ედიფ აქბაირამი 1950 წლის 29 დეკემბერს გაზიანთეფში, მანქანის ხელოსნის ოჯახში დაიბადა. ძალიან ღარიბ ოჯახში გაზრდილ აქბაირამს ბავშვობაში ბევრი სირთულის გადატანა მოუწია. სიღარიბის გამო ახალ ფეხსაცმელს მხოლოდ სამ წელიწადში ერთხელ ყიდულობდა ოჯახი მისთვის. 9 თვისას, მან პოლიომიელიტი გადაიტანა და მარჯვენა ფეხი პარალიზებული აღმოჩნდა. მისი პარალიზებული ფეხი მეორეზე მოკლე და სუსტი იყო, ამიტომ კოჭლობდა. მიუხედავად ამ სირთულეებისა, მან გაზიანთეფის დაწყებით სკოლაში სწავლა დაიწყო. ვინაიდან სკოლაში სიარული უჭირდა, დეიდას ის სკოლაში ხელებში აყვანილი მიჰყავდა.

## პირადი ცხოვრება და გარდაცვალება 
აქბაირამის მამა ნედიმ აქბაირამი ხელოსანი, ხოლო დედა თიურქან აქბაირამი კი დიასახლისი იყო. მას ექვსი და-ძმა ჰყავს. მისი და, გიულ აქბაირამი, რომელიც მუშაობდა ჯანდაცვის სექტორში, ხუთი თვის განმავლობაში კიბოს მკურნალობას გადიოდა.

1974 წელს აქბაირამი შეხვდა თავის მომავალ მეუღლეს — აითენს, რომელიც ხშირად მოდიოდა მაღაზიაში, სადაც ის მუშაობდა. 5 წლიანი მეგობრობის შემდეგ, 1979 წლის 15 იანვარს ისინი დაქორწინდნენ. მათი პოლიტიკური შეხედულებები და იდეები ძალიან თავსებადი იყო ერთმანეთთან. ამ ქორწინებიდან მათ ორი შვილი შეეძინათ — ოზანი და თიურქიუ. 1980 წელს დაბადებული ოზანი, მამასთან ერთად გადატრიალების პერიოდის რეპრესიებს შეესწრო და ბიზნესის ადმინისტრირება დაამთავრა. 1985 წელს დაბადებულმა თიურქიუმ სტამბოლის უნივერსიტეტის სახელმწიფო კონსერვატორიის საფორტეპიანო ფაკულტეტი დაამთავრა და გაჰყვა მამის კვალს და დაიწყო სამუსიკო კარიერა.

აქბაირამი 53 დღის განმავლობაში ინტენსიურ მკურნალობას გადიოდა რეანიმაციაში პნევმონიის შემდეგ შიდა სისხლდენის გამო. მკურნალობის უშედეგოდ დასრულების შემდეგ, 2025 წლის 2 მარტს, ჰაიდარფაშას საავადმყოფოში მრავლობითი ორგანოს უკმარისობის გამო გარდაიცავალა. 2025 წლის 4 მარტს ჯემალ რეშით რეის საკონცერტო დარბაზში აქბაირამისთვის მემორიალური ცერემონია გაიმართა. თეშვიქიეს მეჩეთში გამართული ლოცვის შემდეგ იგი ქარაჯააჰმეთის სასაფლაოზე დაკრძალეს.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1950
კატეგორია:გარდაცვლილი 2 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2025
კატეგორია:თურქი მომღერლები
მუჰამედ ემინი

**მუჰამედ ემინი** (დ. 1818 — გ. 1901) — დასავლეთ კავკასიის მთიელთა ანტიკოლონიური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. 18 წლის ასაკში გახდა მიურიდი. დაიმსახურა შამილის ნდობა და მან უწოდა „ამინი“ (არაბ.ულად ერთგული) და 1848 წელს გაგზავნა დასავლეთ კავკასიაში ნაიბად. ცდილობდა მთიელთა დარაზმვას რუსული იმპერიული პოლიტიკის წინააღმდეგ საბრძოლველად. შამილის დატყვევებიდან 3 თვის შემდეგ, 1859 წლის ნოემბერში დანებდა რუსეთის ხელისუფლებას, დაენიშნა პენსია 3 000 მანეთი, მაგრამ რუსეთში არ გაჩერდა და წავიდა ოსმალეთის იმპერიაში, სადაც გარდაიცვალა.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:დაბადებული 1818
კატეგორია:გარდაცვლილი 1901
კატეგორია:ავარიელები
ილარიონ გიორგაძე

**ილარიონ სიმონის ძე გიორგაძე** (დ. ნოემბერი, 1881, ჭალა — გ. 31 დეკემბერი, 1923) — ქართველი მუშა, რევოლუციონერი. 

## ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში, დვაბზუს სასოფლო საზოგადოების სოფელ ჭალაში. დაამთავრა სოფლის დაწყებითი სასწავლებელი. მუშაობა დაიწყო რკინიგზის მუშად. 1900-იან წლებში რევოლუციურ საქმიანობას ეწეოდა ბაქოში. 1903 წლიდან იყო რსდმპ-ის წევრი, 1905 წლიდან მენშევიკი. 1905 წელს დაპატიმრებული იყო პოლიტიკური საბაბით. თბილისის მუშათა წრეში და რკინიგზელებში დიდი ავტორიტეტით სარგებლობდა. 1917-1921 წლებში იყო საქართველოს რკინიგზის ცენტრალური გამგეობის წევრი, თბილისის საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე. საბჭოთა ანექსიის შემდეგ, 1922 წლის მაისიდან, ჩაბმული იყო არალეგალურ წინააღმდეგობის მოძრაობაში. იყო არალეგალური პროფკავშირების ცენტრალური ბიუროს პრეზიდიუმის წევრი. 1923 წელს დააპატიმრეს და გავიდა სოციალ-დემოკრატიული პარტიიდან. მოკლეს 1923 წლის 31 დეკემბერს გაურკვეველ ვითარებაში.

## ლიტერატურა 
*
*ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი, 1801-1952: ტ. I / იოსებ იმედაშვილი.-თბ.,2018.-გვ. 600

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 1923
კატეგორია:დაბადებული 1881
კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები
კატეგორია:ქართველი მუშები
ე
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:რსდმპ-ის წევრები
კატეგორია:გარდაცვლილი 31 დეკემბერი
კატეგორია:მოკლული ქართველები
სამსონ დობორჯგინიძე

**სამსონ დობორჯგინიძე** (დ. ნოემბერი, 1888, ძიმითი — გ. უცნობია) — ქართველი მუშა, რევოლუციონერი, ანტისაბჭოთა მოღვაწე.

## ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში, სწავლობდა ქუთაისის სასულიერო სემინარიაში, სადაც ჩაება სოციალ-დემოკრატიულ მოძრაობაში. 1904 წლიდან იყო რსდმპ-ის წევრი, მუშაობდა ტიპოგრაფიაში. აქტიურად მონაწილეობდა 1905 წლის რევოლუციაში ქუთაისში. შემდგომ წლებში მუშაობდა ტფილისსა და ბაქოში. დაპატიმრებული იყო პოლიტიკური საბაბით. 1917 წლიდან იყო ბეჭდვითი მუშათა კავშირის მდივანი, პროფკავშირების ცენტრალური სამდივნოს წევრი, პროფკავშირების საბჭოს თავმდჯომარის მოადგილე. საბჭოთა ანექსიის შემდეგ ჩაბმული იყო არალეგალურ წინააღმდეგობის მოძრაობაში. იყო არალეგალური პროფკავშირების ცენტრალური ბიუროს პრეზიდიუმის წევრი. 1923 წელს დააპატიმრეს და ილარიონ გიორგაძესთან ერთად გავიდა სოციალ-დემოკრატიული პარტიიდან. თან ახლდა ილარიონ გიორგაძეს, რომელი მოკლეს 1923 წლის 31 დეკემბერს გაურკვეველ ვითარებაში, ხოლო დობორჯგინიძე უგზო-უკვლოდ დაიკაგრა და მისი ბედი უცნობია. 

## ლიტერატურა 
*

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი გარდაცვალების თარიღით
კატეგორია:დაბადებული 1881
კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები
კატეგორია:ქართველი მუშები
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:რსდმპ-ის წევრები
კატეგორია:გარდაცვლილი 31 დეკემბერი
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
მიქლიოსებრნი

**მიქლიოსებრნი** () — სოკოების ოჯახი მიქლიოსნაირთა რიგისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს მსოფლიოს ყველა კონტინენტს გარდა ანტარქტიდისა. 2008 წლის მონაცემებით ოჯახში ერთიანდებოდა 5 გვარი და დაახლოებით 90-მდე სახეობა.

გააჩნია გლუვი, დანაოჭებული ან ფირფიტებისმაგვარი (ფსევდოფირფიტები) ჰიმენოფორი. ნაყოფსხეული, როგორც წესი ძაბრისებრი ფორმისაა, ხორცოვანი, ხშირად მკვეთრად შეფერილია ყვითლად, ნარინჯისფრად, ჟანგმიწისფრად, მონაცრისფროდ ან მოყავისფროდ. რბილობი ელასტიური ან მკვრივია. სპორების მტვერი — თეთრი ან ღიად შეფერილი. მიკორიზას წარმოქმნიან სხვადასხვა სახეობის ხეებთან და მცენარეებთან. მიქლიოსებრთა ოჯახი მოიცავს ისეთ საჭმელად ვარგის სახეობებს როგორებიცაა *Cantharellus cibarius* (მიქლიო), *Cantharellus lutescens* და *Craterellus cornucopioides* (ძაბრასოკო). ასევე მოიცავს სხვა არასაჭმელ სოკოებს, თუმცა შხამიანი სახეობები არ მოიძებნება.

## გალერეა

ფაილი:Totentrompeten_Herbsttrompeten.jpg|*Craterellus cornucopioides*
ფაილი:Cantharellus cinnabarinus 93293.jpg|*Cantharellus cinnabarinus*
ფაილი:Cantharellus friesii IMG 3438 r.JPG|Cantharellus friesii
ფაილი:Cantharellus minor 544.jpg|*Cantharellus minor*
ფაილი:Craterellus_cornucopioides_JPG1.jpg|*Craterellus cornucopioides*
ფაილი:2009-09-30 Cantharellus melanoxeros 29533.jpg|Cantharellus melanoxeros
ფაილი:Pseudocraterellus undulatus a1 (4).JPG|Craterellus sinuosus

## რესურსები ინტერნეტში
* The მიქლიოსებრნი — Mushroom Expert
* Taxonomy in Transition: The Cantharellus/Craterellus Clade

## სქოლიო
კატეგორია:მიქლიოსებრნი
კატეგორია:სოკოების ოჯახები
მარიამ კალანდაძე

**მარიამ ალექსის ასული კალანდაძე** (დ. ნოემბერი, 1896, ოზურგეთის მაზრა — გ. 1938) — ქართველი პედაგოგი , რევოლუციონერი, ანტისაბჭოთა მოღვაწე.

## ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში, მიიღო საშუალო განათლება. 1900-იანი წლებიდან ჩაბმული იყო რევოლუციურ საქმიანობაში , რსდმპ-ის წევრი, მენშევიკი. 1910-იან წლებში დაპატიმრებული იყო პოლიტიკური საბაბით. გათავისუფლების შემდეგ იყო ქობულეთის ქართული სკოლის პედაგოგი. საბჭოთა ანექსიის შემდეგ ჩაბმული იყო არალეგალურ წინააღმდეგობის მოძრაობაში, რამდენჯერმე იყო დაპატიმრებული პოლიტიკური საბაბით . გადასახლებული იყო ციმბირში, სადაც ჩაბმული ოიყო გადასხლებულ ქართველთა არალეგალური დახმარების ქსელის მუშაობში. 1938 წლის 16 თებერალს დააპატიმრეს. 5 აპრილს სამეულმა მიუსაჯა დახვრეტა. რეაბილიტირებულია 1989 წლიდან.

## ლიტერატურა 
*

კატეგორია:გარდაცვლილი 1938
კატეგორია:დაბადებული 1896
კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები
კატეგორია:ქართველი ქალები
მ
კატეგორია:გურიის მხარეში დაბადებულები
კატეგორია:რსდმპ-ის წევრები
კატეგორია:გარდაცვლილი 31 დეკემბერი
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები
მარიანა რადევი

**მარიანა რადევი** (, დ. 21 ნოემბერი, 1913, კონსტანცა — გ. 17 სექტემბერი, 1973, ზაგრები) — ხორვატი ოპერის მომღერალი (კონტრალტო).

## ბიოგრაფია
მარიანა რადევი დაიბადა საპორტო ქალაქ კონსტანცაში, 1913 წლის 21 ნოემბერს, ბულგარეთიდან წარმოშობილ ვლადიმირ რადევის და ხორვატ მარია მარტინიჩის ოჯახში. 1919 წელს, რუმინეთში მიმდინარე პოლიტიკური ვითარების გამო, ოჯახი იძულებული გახდა ზაგრებში გადასახლებულიყო. ზაგრების მუსიკის აკადემიაში მარიანა სწავლობდა ფორტეპიანოს, ასევე ვოკალს პროფესორ მარია კოსტრენჩიჩთან. მარიანა რადევი არ დაელოდა ზაგრებში სწავლის დასრულებას და გადაწყვიტა სწავლის გაგრძელება ტრიესტში, სადაც ოთხ წელიწადში მოახერხა სწავლის დასრულება. შემდგომში მან ვოკალის დამატებითი განათლება მიიღო მილანსა და ტრიესტში, მათ შორის მისი მასწავლებელი იყო რიკარდო სტრაჩიარი. თავისი საოპერო კარიერა დაიწყო 1937 წლის აპრილში დაიწყო ტრიესტის ვერდის თეატრში და ოპერაში „ბორის გოდუნოვი“ მარის როლი შეასრულა. 1938 წლიდან მღეროდა რომის სამეფო თეატრში. 1940-იან წლებში, ომის გამო, დაბრუნდა ხორვატიაში, დაიწყო მუშაობა ხორვატიის ეროვნულ თეატრში და მღეროდა ზაგრების ოპერაში. მარიანა რადევი იყო მოთხოვნადი ვარსკვლავი საერთაშორისო ფესტივალებზე. მიიჩნეოდა მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი პერიოდის ერთ-ერთ უდიდეს მომღერლად (კონტრალტო). პოპულარობა მოიპოვა იტალიაში და განსაკუთრებით გერმანიაში, ბერლინში. 1959 წლიდან 1961 წლამდე იყო ბავარიის სახელმწიფო ოპერის სოლისტი. 1961 წელს, ოპერა „პიკის ქალში“ გრაფინიას პარტიის შეასრულების შემდეგ, მან დაიპყრო მილანის ლა-სკალას თეატრის პუბლიკა და მოიპოვა საერთაშორისო აღიარება.

## სქოლიო
კატეგორია:ხორვატი მუსიკოსები
ალბინიანა

**ალბინიანა** (; ) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კატალონიის ავტონომიური გაერთიანების ტარაგონის პროვინციის ბაშ-პენედესის კომარკის შემადგენლობაში.  ფართობი — 19,40 კმ². მოსახლეობა — 2468 კაცი (2020 წ.).

## იხილეთ აგრეთვე
* ტარაგონის მუნიციპალიტეტები

## რესურსები ინტერნეტში
* ალბინიანის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი  

## სქოლიო
კატეგორია:ტარაგონის მუნიციპალიტეტები
მიქლიო (გვარი)

**მიქლიო** () — ბაზიდიუმიანი სოკოების გვარი, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს მსოფლიოს ყველა კონტინენტს გარდა ანტარქტიდისა. მიკორიზას ქმნის სხვადასხვა სახეობის ხეებთან და მცენარეებთან. 

ნაყოფსხეული ძაბრისებრი ფორმისაა, როგორც წესი, ყვითელი ან მოწითალო ფერის, იშვიათად მოთეთრო (მაგ., *Cantharellus subalbidus*) ან მონაცრისფრო (*Cantharellus cinereus*). ქუდი ხორცოვანი, საკმაოდ სქელია, ბლაგვი კიდეებით. ფეხი — რამდენადმე სქელი, ხორცოვანი და მოკლე. ჰიმენოფორი — ფსევდოფირფიტოვანი, დანაოჭებულია, არ სცილდება ფეხს ან ქუდს. რბილობი თეთრი ან ყვითელი ფერისაა, გაჭრისას უმეტესი სახეობა ლურჯდება, იშვიათად — წითლდება ან ფერს არ იცვლის. სპორების მტვერი ყველა სახეობას თეთრი ფერის აქვს.

ამ გვარში შხამიანი სახეობა არ მოიძებნება, თუმცა გასათვალისწინებელია ის ფაქტი, რომ ამ სოკოებს ჰყავთ რამდენიმე შხამიანი ორეული, მაგ., ომფალოტუსის რამდენიმე სახეობა.

მრავალი სახეობა ამ გვარიდან შეიცავს კაროტინოიდებს, როგორიცაა ბეტა-კაროტინი *Cantharellus cibarius*-სა (მიქლიო) და *Cantharellus minor*-ში, და კანთაქსანტინს *Cantharellus cinnabarinus*-სა და *Cantharellus friesii*-ში. ისინი ასევე შეიცავენ D ვიტამინის მნიშვნელოვან რაოდენობას.

## გალერეა

ფაილი:2008-08-12 Cantharellus amethysteus 19170.jpg|*Cantharellus amethysteus*
ფაილი:Cantharellus appalachiensis 95778.jpg|*Cantharellus appalachiensis*
ფაილი:CantharellusCinereus cropped.JPG|thumb|*Cantharellus Cinereus*
ფაილი:Cantharellus cinnabarinus 93293.jpg|thumb|*Cantharellus cinnabarinus*
ფაილი:2008-10-26 Cantharellus friesii cropped.jpg|*Cantharellus friesii*

## რესურსები ინტერნეტში
*მიქლიო - Mykoweb
*მიქლიო — NCBI

## სქოლიო
კატეგორია:მიქლიო
კატეგორია:სოკოების გვარები
მოლდოვის კონსტიტუცია

**მოლდოვის 1994 წლის კონსტიტუცია** — მოლდოვის რესპუბლიკის უზენაესი კანონი. რატიფიცირებულ იქნა 1994 წლის 29 ივლისს და ძალაშია იმავე წლის 27 აგვისტოს.

## ნაწილები და თავები
* ნაწილი I — ზოგადი პრინციპები
* ნაწილი II — ფუნდამენტური უფლებები, თავისუფლებები და ვალდებულებები
* თავი I — ზოგადი დებულებები
* თავი II — ფუნდამენტური უფლებები და თავისუფლებები
* თავი III — ფუნდამენტური ვალდებულებები
* ნაწილი III — საჯარო ინსტიტუტები
* თავი IV — პარლამენტი
* პირველი სექცია — სტრუქტურა და ფუნქციონირება
* მეორე სექცია — პარლამენტის წევრთა სტატუსი
* მესამე სექცია — კანონმდებლობა და პარლამენტის აქტები
* თავი V — მოლდოვის რესპუბლიკის პრეზიდენტი
* თავი VI — მოლდოვის მთავრობა
* თავი VII — პარლამენტისა და მინისტრთა კაბინეტის ურთიერთობა
* თავი VIII — საჯარო ადმინისტრირება
* თავი IX — სასამართლო ხელისუფლება
* პირველი სექცია — სასამართლო
* მეორე სექცია — უზენაეს მაგისტრატთა საბჭო
* მესამე სექცია — გენერალური პროკურორი
* ნაწილი IV — ეროვნული ეკონომიკა და საზოგადოებრივი ფინანსები
* ნაწილი V — საკონსტიტუციო სასამართლო
* ნაწილი VI — კონსტიტუციის გადასინჯვა
* ნაწილი VII — საბოლოო და გარდამავალი დებულებები

## იხილეთ აგრეთვე
*კონსტიტუციონალიზმი
*მოლდოვის კონსტიტუცია (1978)
*მოლდოვის კონსტიტუცია (1941)

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* Text of the Constitution of Moldova  
* English translation of the Constitution of Moldova 

კატეგორია:მოლდოვის კონსტიტუციები
კატეგორია:1994 წელი მოლდოვაში
კატეგორია:1994 წელი სამართალში
კატეგორია:1994 წლის დოკუმენტები
ტიტუშ ბრეზოვაჩკი

**ტიტუშ (ტიტო) ბრეზოვაჩკი** (, დ. 4 იანვარი, 1757, ზაგრები —  გ. 29 ოქტომბერი, 1805, ზაგრები, ავსტრიის იმპერია) — ხორვატი მწერალი, პოეტი და დრამატურგი-კომედიოგრაფი განმანათლებლობის ეპოქიდან. მღვდელი.

## ბიოგრაფია
ტიტუშ ბრეზოვაჩკი დაიბადა 1757 წლის 4 იანვარს ზაგრებში. თავდაპირველად განათლება მშობლიურ ქალაქში მიიღო, შემდეგ კი სწავლა გააგრძელა ვარაჟდინში. 1773 წელს შეუერთდა კათოლიკე მონაზონთა პაულინების ორდენს.

1776 წლიდან ტიტუშ ბრეზოვაჩკი ლეპოგლავეში სწავლობდა თეოლოგიას, შემდეგ კი მან სწავლა გააგრძელა ბუდაპეშტში.

1781 წელს იგი პავლინელთა ვარაჟდინის სკოლის მასწავლებლად დაინიშნა. მან 1786 წელს დატოვა ორდენი. ამის შემდგომში მღვდლად მსახურობდა ხორვატიის სხვადასხვა პარაკიაში: ზაგრებში, რაკოვიცაში, პოჟეგაში, კრჟიჟევციში და სხვაგან. სიცოცხლის ბოლოს კვლავ დაბრუნდა ზაგრებში, სადაც 1805 წელს ფილტვის დაავადებით გარდაიცვალა.

## შემოქმედება
უპირველეს ყოვლისა ბრეზოვაჩკი ცნობილი იყო თავისი დრამატურგიული ნაწარმოებებით, რომლებიც ძირითადად ხორვატული ენის კაიკავური დიალექტით დაწერა. გარდა ამისა, წერდა გერმანულ და ლათინურ ენებზე. ეკლესიური სკოლებისთვის ბრეზოვაჩკიმ შექმნა აგიოგრაფიული დრამა „წმინდა ალექსი“ („Sveti Aleksi“, 1786), რომელიც დრამატურგიის კლასიკურ კანონებს შეესაბამებოდა. ამ ნაწარმოებში აღწერილია რომის სენატორის შვილის, ალექსის, ისტორია.

ყველაზე ცნობილი პოეტური ნაწარმოები, რომელიც ავტორმა ლათინურად დაწერა, არის ელეგია „Dalmatiae, Croatiae et Slavoniae, trium sororum…“, სადაც იგი მძაფრად იცავს ხორვატ ხალხსა და მის კულტურულ თვითმყოფადობას აგრესიული მაჯარიზაციის წინააღმდეგ.

მისი ყველაზე ცნობილი საერო კომედიებია:
„მატიაშ გრაბანციაშ-დიაკონი“ (1804. 1929 წლიდან დღემდე იდგმება ტიტო სტროცის რედაქციით. რუსულ თარგმანში – „მატვეი-ჯადოქარი“) და „დიოგენი, ანუ ორი დაკარგული ძმის მსახური“ (1805. დადგმული 1925 წელს), რომლებშიც სატირულად არის ასახული ხანაბანდისა და წვრილი ბურჟუაზიის ცხოვრება.

კომედიებს გააჩნიათ დიადაქტიკური მიმართულება. მატიაშის (რომელიც შექმნილია გერმანული ჰანსვურცის ტრადიციაში) მხიარული გამოხტომების მეშვეობით, ტიტუშ ბრეზოვაჩკი ამხელს ცრურწმენებს როგორც ფეოდალური ეპოქის სულიერ მემკვიდრეობას, ასევე სოციალური ფენის მანკიერებებს — ოსტატების თაღლითობას, არისტოკრატთა უსაქმურობას. ის მზადაა გლეხებს უვიცობა აპატიოს, მაგრამ ვერ ეგუება თავადაზნაურთა პრივილეგიებს. მისი კრიტიკის ობიექტი ხდება თავადების ახალმოდური გატაცებები — მეჯლისები, წვეულებები, სათამაშოები.

მეორე პიესა წარმოადგენს სენტიმენტალური სიუჟეტის (ორი ძმის შესახებ, რომლებიც ბოლოს ერთმანეთს პოულობენ) და დიოგენის კომიკური პერიპეტიების შერწყმას. მოხერხებული და საზრიანი მსახური დიოგენი ერთდროულად მოქმედებს როგორც რეზონერი — გონივრული მოსაზრებების გამომთქმელი პერსონაჟი — და ასევე ხდება ინტრიგის წარმმართველი. კომედიაში წარმოდგენილია უარყოფითი ტიპაჟების გალერეა: უსაქმური ვეზირი, თაღლითი მმართველი, სპეკულანტი ვაჭარი, თაღლითი ექიმი და უვიცი დალაქი.

## სქოლიო
კატეგორია:ხორვატი მწერლები
კატეგორია:ხორვატი მამაკაცი პოეტები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:გერმანულენოვანი პოეტები
სურნელოვანი ცხრატყავა

**სურნელოვანი ცხრატყავა** () — ცხრატყავასებრთა ოჯახის ბუჩქოვანი მცენარე. მის მშობლიურ ქვეყანად ითვლება ჩინეთი.

## ისტორია
სურნელოვანი ცხრატყავა მებაღეების ყურადღების ცენტრში მოექცა XIX საუკუნეში, როდესაც შოტლანდიელმა მცენარეთა მკვლევარმა რობერტ ფორჩუნიმ იგი აღმოაჩინა და  1845 წელს ბრიტანეთში წარუდგინა ლონდონის მებაღეობის საზოგადოებას. მალევე მცენარე აშშ-შიც გავრცელდა. პირველად ამერიკული ბაღის კატალოგში მისი კომერციული გაყიდვა 1860 წელს დაფიქსირდა.

ნაყოფი — წითელი კენკრა, დიამეტრით დაახლოებით 1 სმ-ია. მისი თესლები ვრცელდება ცხოველების მეშვეობით, რომლებიც ჭამენ ნაყოფს. გაღივებისთვის აუცილებელია სტრატიფიკაცია.

## გალერეა

სურნელოვანი ცხრატყავა.jpg|სურნელოვანი ცხრატყავა თბილისის ბოტანიკურ ბაღში
სურნელოვანი ცხრატყავა - წარწერა.jpg|სურნელოვანი ცხრატყავა თბილისის ბოტანიკურ ბაღში

## სქოლიო
კატეგორია:ცხრატყავასებრნი
კატეგორია:დეკორატიული მცენარეები
ანტონ ჟორჟოლიანი

**ანტონ მაქსიმეს ძე ჟორჟოლიანი** (დ. 1886, ოზურგეთი — გ. 1973) — ქართველი დიპლომატი

## ბიოგრაფია
1912 წელს ჟენევაში დაამთავრა საექიმო ფაკულტეტი. ასწავლიდა ჭიათურის სამოქალაქო სასწავლებელში. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის კონსული სტამბოლში. საქართველოს დე-იურედ აღიარების შემდეგ კი ელჩი ბელგიაში. 1922 წელს იყო ბერლინის პოლიტიკური კომისიის მდივანი. 1925 წლიდან იყო ემიგრაციაში მყოფი საქართველოს პოლიტიკური წითელი ჯვრის გამგეობის წევრი პარიზში, საქართველოს წითელი ჯვრის წარმომადგენელი ჟენევაში. აქტიურად მონაწილეობდა ქართული ემიგრაციის საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ცხოვრებაში და თანამშრომლობდა პრესასთნ. დაკრძალულია ლევილის სასაფლაოზე.

## იხილეთ აგრეთვე
*სერგო ჟორჟოლიანი

## ლიტერატურა 
*

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 1973
კატეგორია:დაბადებული 1886
კატეგორია:ქართველები საფრანგეთში
კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები
კატეგორია:ლევილის სასაფლაოზე დაკრძალულები
კატეგორია:ქართველი დიპლომატები
კატეგორია:ჟორჟოლიანები
პუბლიკა

**პუბლიკა** — ქართული ონლაინ მედია გამოცემა, დაარსდა 2019 წელს. აშუქებს საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ სიახლეებს. გამოცემა თავის მთავარ დანიშნულებად მოქალაქეთა ინფორმირებული არჩევანის ხელშეწყობას მიიჩნევს. მისი დირექტორი ზურა ვარდიაშვილია, ხოლო მთავარი რედაქტორია ლიკა ზაკაშვილი. 

BBC-ს მედია გზამკვლევი პუბლიკას „დამოუკიდებელ“ გამოცემად მოიხსენიებს.

## საქმიანობა
პუბლიკა 2019 წლის 20 ოქტომბერს რვა ჟურნალისტმა დააარსა, რომლებიც მანამდე ბეჭდურ და ონლაინ გამოცემა ლიბერალში მუშაობდნენ. 2019 წელს გამოცემის მფლობელთან აზრთა შეუთანხმებლობის და ჟურნალისტური თავისუფლების შენარჩუნების სურვილიდან გამომდინარე, ჟურნალიტებმა დატოვეს ლიბერალი და პუბლიკა დააარსეს.

გამოცემის მიზანია მკითხველებს მიუკერძოებელი, ფაქტებზე დაფუძნებული და კვალიფიციური ჟურნალისტიკა შესთავაზოს. თავის მთავარ დანიშნულებად გამოცემა მიიჩნევს, ხელი შეუწყოს „მოქალაქეთა ინფორმირებულ არჩევანს, რაც დემოკრატიის განვითარების აუცილებელი წინაპირობაა.“

ყოველდღიურ სიახლეებთან ერთად პუბლიკა აქვეყნებს ინტერვიუებს, ბლოგებს, ჟურნალისტურ გამოძიებებსა და სიღრმისეულ კვლევებს, რომლებზეც გამოცდილ პროფესიონალთა გუნდი მუშაობს. საზოგადოებრივ-პოლიტიკური საკითხების გარდა, გამოცემა აქვეყნებს შემეცნებით და გასართობ მასალებს კულტურის სფეროებზე, კერძოდ ლიტერატურაზე, კინოსა და სპორტზე. ხოლო სოფო აფციაურმა გამარჯვება მოიპოვა ნომინაციაში საუკეთესო დოკუმენტური ფოტო, რომელიც ევროკავშირის ფასეულობებს ასახავს. 2024 წელს ამავე ნომინაციაში საგანგებო აღნიშვნა დაიმსახურა მინდია გაბაძემ შუქრუთის პროტესტის გაშუქებისთვის. 2024 წელს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის პრიზი კატეგორიაში „ხალხის რჩეული“ მოიპოვა ნათია ამირანაშვილმა ვიდეორეპორტაჟისთვის „ომარ ოკრიბელაშვილის საქმე“.

პუბლიკას ჟურნალისტები არაერთხელ გამხდარან ქართული ოცნების ხელისუფლების მხრიდან შევიწროების მსხვერპლნი. 2023 წელს „აგენტების" კანონპროექტის წინააღმდეგ აქციაზე რამდენიმე საათით დააკავეს პუბლიკას დირექტორი ზურა ვარდიაშვილი, რის შემდეგაც მას 2200-ლარიანი ჯარიმა დააკისრეს. 
2024 წლის 29 ნოემბრის პარლამენტთან მიმდინარე საპროტესტო აქციის გაშუქების დროს, ნიღბიანმა სამართალდამცავებმა სასtიკად სცემეს და დააკავეს პუბლიკას რეპორტიორი ალექსანდრე ქეშელაშვილი. ქეშელაშვილის თქმით, პოლიციელები მას პროფესიული საქმიანობის გამო გაუსწორდნენ. „ხელიდან ხელში გადავყავდით. ყველა სათითაოდ მირტყამდა, სანამ ჭიჭინაძის ქუჩიდან პარლამენტის უკანა ტერიტორიის გავლით, 9 აპრილის ქუჩამდე არ ამიყვანეს.“ - წერს ჟურნალსტი მომხდარზე. დაკავების შემდეგ საავადმყოფოში გადაყვანილ ქეშელაშვილს ცხვირის ოპერაციის ჩატარება დასჭირდა. სპეციალურმა საგამოძიებო სამსახურმა დაასკვნა, რომ მას ჟურნალისტურ საქმიანობაში შეუშალეს ხელი და დაზარალებულის სტატუსი მიანიჭა. ქეშელაშვილს ბრალი პოლიციელების დაუმორჩილებლობასა და წვრილმან ხულიგნობაში წაუყენეს. სასამართლო პროცესზე მოწმე პოლიციელებმა ურთიერთგამომრიცხავი ჩვენებები წარადგინეს. მოსამართლე ნინო ენუქიძემ იგი სამართალდამრღვევად ცნო და სიტყვიერი შენიშვნა გამოუცხადა.

## სქოლიო
კატეგორია:ქართული ონლაინ მედიები
კატეგორია:საქართველოს საინფორმაციო სააგენტოები
მედია აპრილი

**მედია აპრილი** — ქართული ონლაინ მედია გამოცემა, დაფუძნდა 2023 წელს, მისი მთავარი რედაქტორია ღოღობერიძე. გამოცემის მიზანი არადომინანტური ჯგუფების ხილვადობის ამაღლება და მათთვის მნიშვნელოვანი საკითხების გაშუქებაა.

2024 წელს მედია აპრილის ჟურნალისტმა გიორგი ბაბსხაჯაურმა მიიღო ევროკავშირის პრიზი ჟურნალისტიკაში ნომინაციაში „საუკეთესო ბლოგი, საავტორო სტატია, სვეტი ბეჭდურ, ელექტრონულ ან სამაუწყებლო მედიაში“ ბლოგისთვის „აბი, რომელიც დღემდე მახსოვს.“

## სქოლიო
კატეგორია:ქართული ონლაინ მედიები
კატეგორია:საქართველოს საინფორმაციო სააგენტოები
თექვსმეტობითი თვლის სისტემა

**თექვსმეტობითი თვლის სისტემა** ან **თვლის თექვსმეტობითი სისტემა** — პოზიციური თვლის სისტემა, რომლის ფუძეა 16.

რიცხვები 0-დან 9-მდე და ლათინური ასოები A-დან F-მდე ჩვეულებრივ გამოიყენება ამ რიცხვების სისტემის ციფრებად. ასოებს A, B, C, D, E, F აქვთ მნიშვნელობები 1010, 1110, 1210, 1310, 1410, 1510 შესაბამისად. თექვსმეტობითი რიცხვის მაგალითია: *1A45F0D* (1A45F0D16 = 27 549 45310).

გარდაქმნის წესები იგივეა რაც 2-ობით სისტემაში, ოღონდ აქ ფუძე იქნება 16, ხოლო წონა 16n, სადაც n არის ციფრის პოზიცია 16-ობით რიცხვში, გაყოფაც ხდება 16-ზე.

2-ბითი რიცხვის 16-ობით თვლის სისტემაში წარმოსადგენად, უნდა მოვიქცეთ ისე როგორც 8-ობითში ოღონდ აქ დაჯგუფება ხდება ოთხ-ოთხად და გამოიყენება შესაბამისობის შემდეგი ცხრილი:
 016  = 00002
 116  = 00012
 216  = 00102
 316  = 00112
 416  = 01002
 516  = 01012
 616  = 01102
 716  = 01112
 816  = 10002
 916  = 10012
 A16  = 10102
 B16  = 10112
 C16  = 11002
 D16  = 11012
 E16  = 11102
 F16  = 11112
8-ბითის მსგავსად აქაც დაჯგუფება ხდება მარჯვნიდან მარცხნივ. მაგალითად,

011110002 = 7816, 11012 = D16, 1000101111112 = 8BF16,

თუ ოთხად დაჯგუფება არ ხერხდება, მაშინ მარცხნიდან ეწერება 0-ები, ისევე როგორც გვქონდა 8-ბითში, მაგალითად,

0112=00112=316, ან 1011102=001011102=2E16.

როგორც ვხედავთ 8-ობით და 16-ობით სისტემებში ორობითი რიცხვების წარმოდგენა აშკარად მოკლდება.

## რესურსები ინტერნეტში
*გიორგი ბაწაშვილი, თვლის თექვსმეტობითი სისტემა

16
პოზიციური თვლის სისტემა

**პოზიციური თვლის სისტემა** — თვლის სისტემა, რომელიც დაფუძნებულია ციფრების მნიშვნელობის პოზიციურ პრინციპზე, რომლის თანახმად, ერთსა და იმავე ციფრს აქვს სხვადასხვა რიცხვითი მნიშვნელობა იმისდა მიხედვით, თუ რა ადგილი უკავია მას რიცხვის ჩაწერაში.

პოზიციურ თვლის სისტემას მიეკუთვნება ამჟამად საყოველთაოდ გავრცელებული ათობითი თვლის სისტემა, აგრეთვე ორობითი, რვაობითი და სამოცობითებური თვლის სისტემები. ორობითმა თვლის სისტემამ დიდი გამოყენება ჰპოვა ელექტრონულ-გამოთვლით ტექნიკაში (მანქანურ მათემატიკაში).

მათემატიკის განვითარების ისტორიაში პირველი პოზიციური თვლის სისტემა იყო ძველი ბაბილონელების სამოცობითებური პოზიციური თვლის სისტემა, რომელიც შეიქმნა ძვ. წ. 2000 წლის წინათ. ეს სისტემა არ იყო სრულყოფილი – მასში არ იყო 0-ის სიმბოლო, რის გამოც მას არ ჰქონდა დასრულებული სახე. ამ სისტემის კვალი დღემდეა შემორჩენილი: 1 სთ იყოფა 60 წუთად, 1 წთ – 60 წმ-ად; წრეწირი იყოფა 360 რკალურ გრადუსად.

პოზიციური თვლის სისტემა ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად წარმოიქმნა მაიას ტომში (ახალი წელთაღრიცხვის დასაწყისში) და ინდოეთში (VIII-IX საუკუნეები). თანამედროვე თვლის ათობითი სისტემის საწყის წყაროს წარმოადგენდა ინდური თვლის სისტემა, რომლის საფუძველი იყო რიცხვი 10 და მასში იყო ნულის აღმნიშვნელი სიმბოლო. ინდოეთიდან იგი გავრცელდა სხვა ქვეყნებში. ევროპის ხალხებში ციფრების გამოსახულება და რიცხვთა პოზიციური აღნიშვნის ხერხი გავრცელდა ესპანეთიდან, სადაც იგი გადმოიტანეს ინდოეთიდან წინა აზიის მავრიტანული სახელმწიფოების გავლით.

რუსულ ლიტერატურაში ინდური ნუმერაცია პირველად გვხვდება 1638 წელს, ლ. მაგნიცკის ცნობილ წიგნში „არითმეტიკა“, რომელიც მოსკოვში დაიბეჭდა 1703 წელს; ყველა გამოთვლა ტექსტში ხდება ინდური ჩაწერის რიცხვებზე.

## ლიტერატურა
*მახვილაძე ნ. „მათემატიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი“, თბ., 2008
სერგო ჟორჟოლიანი

**სერგო მაქსიმეს ძე ჟორჟოლიანი** (დ. 1889, ოზურგეთი — გ. 1964) — ქართველი ადვოკატი, ანტისაბჭოთა მოღვაწე.

## ბიოგრაფია
დაიბადა მაქსიმე ჟორჟოლიანის მრავალშვილიან ოჯახში. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია. ივანე ნაკაშიძის დაფინანსებით სწავლობდა სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. აქტიურად იყო ჩაბმული ილია ჭავჭავაძის მიერ დაარსებული ქართველთა სათვისტომოს საქმიანობაში. პირველი მსოფლიო ომის დროს მობილიზებული იყო რუსთის იმპერიის არმიაში. იყო წითელი ჯვრის საზოგადოების წევრი. იყო პეტროგრადის მუშათა და ჯარისკაცთა საბჭოს წევრი. 1918 წლის გაზაფხულზე მონაწილეობდა ოსმალეთის იმპერიასა და ამიერკავკასიის ფედერაციას შორის კავკასიის ფრონტის ბრძოლებში. 1918 წლიდან იყომთავრობის თავმჯდომარის, ნოე ჟორდანიას, საქართველოს პარლამენტისა და საქართველოს დამფუძნებელი კრების საქმეთა მმართველი. 1921 წელს დარჩა საქართველოში და ჩაერთო წინააღმდეგობის მოძრაობაში, რის გამოც დააპატიმრეს 1923 წელს.. შემდგომ წლებში მუშაობდა ადვოკატად, იყო დამცველთა კოლეგიის წევრი. 1937 წელს ისევ დააპატიმრეს და გადაასახლეს „შრომა-გასწორების“ კოლონიაში. გადასახლებაში მაგადანზე გაატარა 12 წელიწადში. შემდეგ დაბრუნდა თბილისში და მუშაობდა ფილარმონიის იურისტკონსულტად. დ

დაკრძალულია ვერის სასაფლაოზე.

## იხილეთ აგრეთვე
*ანტონ ჟორჟოლიანი
*ალექსანდრე ჟორჟოლიანი

## ლიტერატურა 
*

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 1964
კატეგორია:დაბადებული 1889
კატეგორია:ქართველი ადვოკატები
კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები
სერგო
კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
კატეგორია:ქართველი სოციალ-დემოკრატები
მაუწყებელი

**მაუწყებელი** — ქართული ონლაინ მედია გამოცემა, დაარსდა 2021 წელს. გამოცემის მიზანია, სამართლიანი და თანასწორი გარემოს შექმნა, განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს სოციალურ საკითხებზე.

## საქმიანობა
მაუწყებელი 2021 წლის 16 იანვარს დაარსდა. გამოცემის ძირითადი პრინციპები სამართლიანობა და თანასწორობაა. პლატფორმა აქტიურად მხარს უჭერს სამართლიანობის და თანასწორობის იდეებს, და ხელს უწყობს ინკლუზიური მედიაგარემოს შექმნას. 

პლატფორმა განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს საზოგადოებრივ საკითხებზე. იგი თავის მკითხველებს ყოველდღიურ სიახლეებს, რეპორტაჟებს, ანალიტიკურ სტატიებს, ინტერვიუებსა და პოდკასტებს სთავაზობს.

გამოცემის მხარდამჭერები არიან ქალთა ფონდი საქართველოში, ჰაინრიხ ბიოლის ფონდი და ევროპული ფონდი დემოკრატიისთვის.

## რესურსები ინტერნეტში
*Internet media platform "Mautskebeli"
*მაუწყებელი — ჩვენ შესახებ
*Natia Karchiladze and Mautskebeli - European Endowment for Democracy

კატეგორია:საქართველოს საინფორმაციო სააგენტოები
კატეგორია:ქართული ონლაინ მედიები
მეზეკის ციხესიმაგრე

250px|მინი|ალტ=მეზეკის ციხესიმაგრე|მეზეკის ციხესიმაგრე

**მეზეკის ციხესიმაგრე** ( Мезешка крепост) — შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე, აგებული XI-XII საუკუნეებში თანამედროვე სოფელ მეზეკის დასავლეთით, სამხრეთ-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. იგი იდენტიფიცირებულია, როგორც შუა საუკუნეების *ნეუზეტიკონი* (Неузетикон, Νεούτζικον), რომელიც ნახსენებია ბიზანტიურ ქრონიკებში. ნაგებობა განლაგებულია მოგრძო ტერასაზე, როდოპის მთების ყველაზე ჩრდილო-აღმოსავლეთ ქედის ძირში, რომელიც ცნობილია, როგორც *გორატა* ან *წმინდა მარინა*. ის ფუნქციონირებდა, როგორც საზღვრის დამცავი ციხესიმაგრე, იცავდა ტერიტორიას მდინარეებს, მარიცასა და არდას შორის. ციხესიმაგრეს აკონტროლებდნენ ბიზანტიისა და ბულგარეთის იმპერიები, სანამ ის არ დაიპყრეს თურქ-ოსმალებმა XIV საუკუნის მეორე ნახევარში.  მის აღმოსავლეთით, დაახლოებით 600 მეტრში მდებარეობს მეზეკის აკლდამა, ბულგარეთში უდიდესი თრაკიული სკის ფორმის აკლდამა.

## ლოკაცია და სტატუსი
მინი|მარცხნივ|ალტ=ციხესიმაგრის სამხრეთი კუთხე|ციხესიმაგრის სამხრეთი კუთხე
მეზეკის ციხესიმაგრე განლაგებულია ზღვის დონიდან 210 მეტრის სიმაღლეზე, ამავე სახელწოდების სოფლის გვერდით, სვილენგრადის მუნიციპალიტეტში, ხასკოვოს პროვინციაში, სამხრეთ-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. იგი მდებარეობს მუნიციპალური ცენტრიდან, სვილენგრადიდან, დაახლოებით 6 კილომეტრის მოშორებით სამხრეთ-დასავლეთით და ბულგარეთ-საბერძნეთის საზღვრიდან ერთი კილომეტრის მოშორებით ჩრდილოეთით. მას ადვილად შეიძლება მიუდგეთ მარიცას ავტომაგისტრალის, პირველი კლასის I-8 გზისა და მეორე კლასის II-80 გზის საშუალებით და შეიძლება მიაღწიოთ გზით მეზეკის დასავლეთ ნაწილში, რომელიც მიდის ახლომდებარე შეინოვეცის მწვერვალამდე, სადაც 1912 წლის ბალკანეთის ომის პირველი ბრძოლა გაიმართა.
ის არის კალეტოს ბუნებრივი ღირსშესანიშნაობის ნაწილი.

ციხესიმაგრე გამოცხადდა ეროვნული მემკვიდრეობის ძეგლად 1927 წელს და არქიტექტურულ ძეგლად 1968 წელს. აღდგენითი და კონსერვაციის სამუშაოები ჩატარდა 1973 და 2007 წლებში. 

## აღწერა
მეზეკის ციხესიმაგრე მოიცავს 7 დეკარის ფართობს არაწესიერი ოთხკუთხედის ფორმით, ზომით 110/60 მ. სიმაგრე ფუნქციონირებდა ტერიტორიის ოსმალთა ბატონობის ქვეშ მოქცევამდე. ნაპოვნია კერამიკული ჭურჭლის მრავალი ფრაგმენტი, ქვის წისქვილის ქვები და სხვა საყოფაცხოვრებო ნივთები. ასევე აღმოჩენილია ორი ხორბლის საცავი დამწვარი ხორბლით.

## დამატებითი ბმულები
* 
* 

## ლიტერატურა
* 
* 
* 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:ბულგარეთის არქიტექტურა
კატეგორია:ბულგარეთის ციხესიმაგრეები
იაკობ ნოტარასი

**იაკობ ნოტარასი** (; დ. დაახლ. 1439 — გ. დაახლ. 1491) — ბიზანტიელი არისტოკრატი, რომელიც გადაურჩა კონსტანტინოპოლის დაცემას 1453 წელს. მას შემდეგ რაც მოზარდობისას მიიპყრო ოსმალთა მმართველის მეჰმედ დამპყრობლის ყურადღება, იგი დაატყვევეს და ტყვეობაში იყო 1460 წლამდე, შემდეგ მან გაქცევა მოახერხა. მოგვიანებით იგი გახდა ბიზანტიური დიასპორის ერთ-ერთი ლიდერი იტალიაში.

## ტყვეობა
იაკობ ნოტარასი იყო დიდი დუკას და ადმირალ ლუკას ნოტარასის უმცროსი ვაჟი. როდესაც კონსტანტინოპოლი დაეცა ოსმალეთის მმართველ მეჰმედ II-ის წინაშე, იაკობი იყო 14 წლის. კონსტანტინოპოლის დაცემის დროს ბევრი ბიჭი და გოგონა აიყვანეს მონებად.

ამბობდნენ, რომ იაკობი განსაკუთრებულად ლამაზი იყო და მიიპყრო სულთნის ყურადღება, როდესაც დამპყრობელმა მოინახულა ნოტარასის სახლი. სამი დღის შემდეგ, ლუკას ნოტარასი სიკვდილით დასაჯეს თავის ვაჟთან და სიძესთან ერთად, ხოლო იაკობი დაიტოვეს სულთნის სიამოვნებისთვის. ამგვარად, მამისა და ძმის სიკვდილით დასჯის შემდეგ, იაკობი დაემატა მეჰმედის ჰარამხანას როგორც მისი ბავშვი სექს-მონა. სულთან მეჰმედ II-ის ოსმალეთის საიმპერატორო ჰარამხანაში ერთ-ერთი ხასა იყო ჩიჩეკ ჰათუნი, რომელიც თავად იწოდებოდა კონსტანტინოპოლის დაცემის დროს დატყვევებულ მონა-გოგონად. 

იაკობ ნოტარასი დარჩა სასახლეში 1460 წლამდე და შემდეგ გაიქცა ადრიანოპოლიდან იტალიაში, სადაც შეუერთდა თავის სამ დას: ანას, თეოდორას და ევფროსინეს. მოგვიანებით მან ცოლად შეირთო ელიზაბეთ ზამპეტისი და როგორც ჩანს, უბედური იყო თავისი პირადი ცხოვრებით.

## ლიტერატურა
*
*

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1430-იანები
კატეგორია:გარდაცვლილი 1490-იანები
ნეისტონი

[200პქ|მინი|1) ნეისტონი2) [პლანქტონი3) ნექტონი4) ბენთოსი]]
**ნეისტონი** () — ზღვის ან მტკნარი წყლის იმ ორგანიზმების ერთობლიობა, რომლებიც ბინადრობენ წყლის ზედაპირთან, ემაგრებიან მას, გადაადგილდებიან მასზე ზემოდან (ეპინეისტონი) ან ქვემოდან (ჰიპონეისტონი). ნეისტონი წარმოდგენილია შედარებით მცირე რაოდენობის სახეობებით, მის შემადგენლობაში შედის ზოგიერთი უმარტივესი, ერთუჯრედიანი წყალმცენარეები, პატარა ფილტვიანი მოლუსკები, წყლისმზომელა ბაღლინჯოები, ციბრუტელა ხოჭოები, კოღოს მატლები და რიგი სხვა პატარა ორგანიზმები. ზღვის ჰიპონეისტონს ზოგჯერ ასევე მიაკუთვნებენ წყლის ყველაზე ზედა ფენის (0–5 სმ) მუდმივ ან დროებით ბინადრებს, მაგალითად, თევზთა ლიფსიტებს, ზოგიერთი ფსკერზე მცხოვრები ცხოველის ლარვებს.

## იხილეთ აგრეთვე 
* პლეისტონი

## სქოლიო 
კატეგორია:წყლის ეკოლოგია
კატეგორია:წყლის ორგანიზმები
კატეგორია:ოკეანოლოგიური ტერმინოლოგია
ზადარის ელენე

**ზადარის ელენე** (გ. 976 წლის 8 ოქტომბერს), ასევე ცნობილია როგორც ელენე დიდებული—ხორვატიის სამეფოს დედოფალი, როგორც მეფე მიქაელ კრეშიმირ II-ის ცოლი, 946 წლიდან 969 წლამდე, პერიოდი, რომელიც გამოირჩეოდა „მშვიდობით, წესრიგითა და გახანგრძლივებით“. იგი იყო ხორვატიის რეგენტი, მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ მართავდა 969 წლიდან 976 წლამდე.

## ცხოვრება
ამბობენ, რომ იგი წარმოშობით ზადარიდან მადის ძველი პატრიციების ოჯახიდან იყო. იგი დაქორწინდა მაიკლ კრეშიმირ II-ზე და გახდა დედოფალი 949 წელს.

იგი ხორვატიის დედოფალი გახდა მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ 969 წელს. თუმცა, ვინაიდან მისი ქმრის ადგილი დაიკავა მათმა ვაჟმა, რომელიც არასრულწლოვანი იყო, იგი ასევე გახდა ხორვატიის რეგენტი მისი შვილის სახელით. როგორც ასეთი, ის საკუთარ სიკვდილამდე მართავდა ქვეყანას.

## რეგენტობა
თომა მთავარდიაკონის მე-13 საუკუნის Historia Salonitana-ს მიხედვით, დედოფალმა ელენემ ააგო წმინდა სტეფანესა და წმინდა მარიამის ეკლესიები სალონაში (დღევანდელი სოლინი). წმინდა სტეფანეს ატრიუმი ხორვატი მეფეების მავზოლეუმი გახდა და დღემდეა შემორჩენილი.

ელენემ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა სამეფოში ხორვატიული და ლათინური ელემენტების გაერთიანებაში, რითაც საფუძველი ჩაუყარა მის შვილს, სტეფან დჟისლავს, დაეკისრა სუვერენიტეტი დალმატიურ თემაზე (რომელიც ნომინალური ბიზანტიის მმართველობის ქვეშ იყო).

**ეპიტაფია**

ელენე გარდაიცვალა 976 წლის ოქტომბერში და დაკრძალულია ქმრის გვერდით წმინდა მარიამის ტაძარში. არქეოლოგების მიერ აღმოჩენილი იყო მის სარკოფაგზე  სამეფო წარწერა  ეპიტაფია. ეპიტაფია, რომელმაც ნათელი მოჰფინა ადრეული ხორვატიული მმართველების გენეალოგიას, აღმოაჩინა დონ ფრენე ბულიჩმა 1898 წლის 28 აგვისტოს. ეპიტაფია ასევე აჩვენებს, რომ უფროსი მმართველები, მის ვაჟ სტეფანე დჟისლავამდე, ატარებდნენ მეფეთა ტიტულს. ეპიტაფიის ლათინურ და ინგლისურ თარგმანში ნათქვამია:

„ამ საფლავში ეყრდნობა ცნობილი ელენა, რომელიც იყო მეფე მიქაელის ცოლი და მეფე სტეფანეს დედა, სამეფოს რესპუბლიკელი. ოქტომბრის თვის მე-8 იდეები აქ მშვიდობიანად იქნა შეკვეთილი უფლის 7176 წელში განსახიერების წელში, მე-4 ინსტრუქციით, მე-5 მთვარის ციკლში, მე-17 საუკუნეში, 17 საუკუნეში. ქვრივთა და მოსწავლეთა მეურვე გახადა. როცა კაცი შემოგხედავს, სულით თქვი: „ღმერთო, შემიწყალე მე“.

ამ საფლავში განისვენებს ცნობილი ელენე, რომელიც იყო მეფე მიქაელის ცოლი და მეფე სტეფანის დედა. ის მართავდა სამეფოს. ოქტომბრის იდეებამდე მერვე დღეს იგი დაკრძალეს მშვიდობით 976 წლის მეოთხე ინდიქციიდან უფლის ინკარნაციის შემდეგ, მთვარის მეხუთე ციკლში, მეჩვიდმეტე ეპოქაში და მზის მეხუთე ციკლში, რომელიც მეექვსესთან ერთად არის. და ის, ვინც სიცოცხლეში იყო დედოფალი, ასევე იყო ობლების დედა და ქვრივთა მფარველი. ვინც უყურებს თქვას: „უფალო, შეიწყალე მისი სული!“ 

## სქოლიო
ანელის რორერი

**ანელის რორერი** (; დ. 24 სექტემბერს, 1944, ვოლფსბერგი) — ავსტრიელი ჟურნალისტი.

## ცხოვრება
იგი იყო სამი შვილიდან შუათანა, იზრდებოდა დედასთან, რომელმაც შეისყიდა ავეჯის მაღაზია კლაგენფურტში. ანელის რორერის მამა გარდაიცვალა მეორე მსოფლიო ომში,წყებითი სკოლისა და გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ, მან მიიღო ამერიკის საველე სამსახურის სტიპენდია ტოლედოში, ოჰაიო (აშშ). მოგვიანებით იგი  დაბრუნდა ავსტრიაში, სწავლობდა სამართალს ვენის უნივერსიტეტში, მაგრამ შემდეგ გადავიდა ისტორიასა და დოქტორანტურაზე (PhD) 1971 წელს Dr. phil. შემდეგ მან სამი წელი გაატარა ოკლენდში უნივერსიტეტის ასისტენტად. ავსტრიაში დაბრუნებულმა მან დაიწყო მუშაობა ავსტრიულ ყოველდღიურ გაზეთში „Die Presse“, 1974 წელს. 1987 წელს იგი დანიშნეს საშინაო პოლიტიკის დეპარტამენტის ხელმძღვანელად. მაშინდელ მთავარ რედაქტორთან ანდრეას უნტერბერგერთან უთანხმოების შემდეგ, იგი 2001 წელს გადავიდა საგარეო პოლიტიკის განყოფილებაში, რომელსაც ხელმძღვანელობდა 2004 წელს გაზეთიდან იძულებით გადადგომამდე.

2005 წელს გამოიცა წიგნი „Charakterfehler: Die Österreicher und ihre Politiker“. 2006 წლიდან 2009 წლამდე ის წერდა Kurier-ისთვის, სადაც ყოველ ოთხშაბათს კომენტარს აკეთებდა პოლიტიკურ მოვლენებზე. Rohrer რეგულარულად წერს Die Presse-სთვის 2010 წლიდან, 2016 წლის მარტამდე მის ბლოგში „Rohrers Reality-Check“, მას შემდეგ  „Quergeschrieben“-სთვის.

„ავსტრიული ჟურნალისტიკის დიდმა ქალბატონმა“ („Trend“) მიიღო რამდენიმე ჯილდო ჟურნალისტური მუშაობისთვის, მათ შორის “წლის ჟურნალისტის“ ჯილდო სიცოცხლისთვის მიღწეული მიღწევებისთვის (2011).

გარდა ამისა, იგი ასწავლის ჟურნალისტიკას Fachhochschule Wien-ში და ზის ყოველთვიური ჟურნალის Datum-ის მრჩეველთა საბჭოში. რორერი ფართო საზოგადოებისთვის ცნობილი გახდა ავსტრიული ტელევიზიისა და რადიოსადგურის Ö1-ის სადისკუსიო გადაცემებში რეგულარული მონაწილეობით. მრავალი წლის განმავლობაში, როგორც კრიტიკული დამკვირვებელი და შიდა პოლიტიკური მოვლენების კომენტატორი, რორერს ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც ავსტრიული პოლიტიკური რეპორტაჟის დოიენს ან დიდ დემს.

Anneliese Rohrer არის კინორეჟისორის Katharina Rohrer დედა და მსახიობი Hanne Rohrer-ის უმცროსი და, რომელიც გარდაიცვალა 2022 წლის თებერვალში.

## ჯილდოები
* კურტ ვორჰოფერის პრემია (2003)
* წლის ჟურნალისტი - სიცოცხლის მიღწევის ჯილდო (2011)
* მედია ლომი სიცოცხლის მიღწევისთვის (2012)
* წლის ჟურნალისტი კოლუმნისტების კატეგორიაში (2018, 2020 და 2022)

## პუბლიკაციები
* მორჩილების დასასრული. ბრაუმულერი 2011. ISBN 9783991000617
* ხასიათის ნაკლოვანებები. ავსტრიელები და მათი პოლიტიკოსები. Ueberreuter 2005. ISBN 9783800070886
* 2018 წელი: დედა, რომელიც მინდოდა ვყოფილიყავი. ქალიშვილი, რომელიც მე ვარ, ბირგიტ ფენდერლთან ერთად, Braum
üller Verlag, ვენა 2018, ISBN 978-3-99100-255-0

## სქოლიო
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ვოისლავ ილიჩი

**ვოისლავ ილიჩი** (, დ. 20 აპრილი, 1860, ბელგრადი — გ. 21 იანვარი, 1894, ბელგრადი) — სერბი პოეტი, კრიტიკოსი და პუბლიცისტი. დრამატურგისა და პოეტის იოვან ილიჩის შვილი, მწერლის, პუბლიცისტისა და პოლიტიკოსის დრაგუტინ ილიჩის ძმა. თავისი ხანმოკლე სიცოცხლის განმავლობაში პოლიტიკურ და საზოგადოებრივ მოღვაწეობასთან დაკავშირებით განიცდიდა დევნასა და დაპატიმრებებს, რაც განპირობებული იყო მისი ხალხური და რუსოფილური შეხედულებებით. გარდაიცვალა ტუბერკულოზით. მისი პოეზია დაკავშირებულია სერბულ ლიტერატურაში რომანტიკული ტრადიციიდან თანამედროვე ევროპული მიმდინარეობებისკენ გარდატეხასთან.

## ბიოგრაფია
ვოისლავ ილიჩი დაიბადა 1860 წლის 20 აპრილს. ბავშვობიდან სუსტი ჯანმრთელობით გამორჩეული, უჭირდა სწავლა და მესამე კლასის შემდეგ დატოვა სკოლა აკადემიური მოსწრების გაუარესების გამო. მან განათლება სახლში მიიღო და იყო ბელგრადის დიდი სკოლის თავისუფალი მსმენელი. მოგვიანებით, დამოუკიდებლად ჩაირიცხა უნივერსიტეტში, აქტიურად მონაწილეობდა ლიტერატურულ და პოლიტიკურ სტუდენტურ ცხოვრებაში, თუმცა ვერ ახერხებდა გამოცდების ჩაბარებას. განათლებასა და მწერლობის გზაზე დადგომაში დაეხმარა ის ფაქტი, რომ მისი სახლში ხშირად სტუმრობდნენ მწერლები და პოეტები. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში, კრიტიკოსებისა და მკვლევართა შეფასებით, სერბეთი შევიდა  „ლიტერატურის ოქროს ხანაში“. დროგუტინ ილიჩი თავის ძმაზე მოგონებებში წერდა: „ვოისლავ ილიჩი იმ სახლში ცხოვრობდა, სადაც პირველი მასწავლებლები იყვნენ ხალხური ზღაპარი და აღმოსავლური პოეზია, ხოლო პირველი წიგნები — მითი და კლასიკა“. მწერალი ბრანისლავ ნუშიჩი აღნიშნავდა, რომ ამ პროცესებში, ეროვნული ლიტერატურის ჩამოყალიბებაში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა სწორედ ამ ლიტერატურულმა შეხვედრებმა, რომლებიც ილიჩის სახლში იმართებოდა: „ილია ილიჩის სახლში შეხვედრები არ დარჩენილა შედეგების გარეშე, და ხშირად ახალი გამოცემები და შემოქმედებითი პროექტები სწორედ ამ შეხვედრების შედეგი იყო“. ამ ლიტერატურულ კლუბში ნუშიჩი თავად მიუყვანია ვოისლავ ილიჩს, რომელმაც მოგვიანებით მადლიერებით გაიხსენა, რადგან სწორედ იქ ვითარდებოდა ის ლიტერატურული გარემო, რომელიც ხელს უწყობდა ბელგრადში სიტყვიერებაში პირველი ადგილის მოპოვებას. ერთ-ერთი წვეულების დროს ვოისლავმა გაიცნო ჯურა იაკშიჩი, რომლის ერთ-ერთ ქალიშვილზეც მოგვიანებით დაქორწინდა. თუმცა, ეს ქორწინება ტრაგიკულად დასრულდა: არასტაბილური საცხოვრებელი პირობებისა და მძიმე ცხოვრების წესის გამო, ფილტვების დაავადებით მისი ვაჟი, მეუღლე და ქალიშვილი გარდაიცვალნენ. ლიტერატურათმცოდნე მ. კარასიოვამ, სერბული ლიტერატურისთვის მისი შემოქმედების მნიშვნელობის შეჯამებისას, აღნიშნა, რომ ის, ლაზა კოსტიჩთან ერთად, ფაქტობრივად, „ერთდროულად არის რენესანსის პოეტი, განმანათლებელი, კლასიცისტი, რომანტიკოსი და რეალისტი“: „ის ნამდვილად თავს სერბ პატრიოტად და სამყაროს მოქალაქედ გრძნობდა – და ასეც იყო. ამ „სამყაროს მოქალაქეობას“ კი მთელი გულწრფელობით ცდილობდა გამოეხატა თავის პოეზიაში, როგორც ეს შეუძლია ავთენტურ პოეტს, რომელიც ესთეტურ „პოზირებას“ არ აღიარებს და საკუთარ შემოქმედებას საზოგადოებრივ მსახურად თვლის“.

## რესურსები ინტერნეტში
* Избранные стихотворения 

## სქოლიო
კატეგორია:სერბი პოეტები
კატეგორია:XIX საუკუნის მწერლები
კატეგორია:ბელგრადელი მწერლები
კატეგორია:სერბი მამაკაცი პოეტები
კატეგორია:სერბი საბავშვო მწერლები
კატეგორია:XIX საუკუნის პოეტები