open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ჟანა დე ბურბონი (1465-1511)

**ჟანა დე ბურბონი** (; დ. 1465 — გ. 22 იანვარი, 1511) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ვენდომის გრაფ ჟან VIII-ის ასული. ბურბონის ჰერცოგინია როგორც ჟან II-ის, ხოლო ოვერნის გრაფინია როგორც ჟან III-ის მეუღლე. ურბინოს, ბოლონიისა და ფლორენციის ჰერცოგინია მადლენ ოვერნელის დედა და საფრანგეთის დედოფალ ეკატერინე მედიჩის ბებია. 

## ბიოგრაფია 
ჟანა დაიბადა 1465 წელს საფრანგეთში. იგი იყო ვენდომის გრაფ ჟან VIII-ისა და იზაბელ დე ბუვოს ქალიშვილი. წარმოშობით, იგი საფრანგეთის მეფე ლუი IX-ისა და დედოფალ მარგარიტა პროვანსელის შთამომავალი იყო. 

1487 წელს ჟანა დააქორწინეს თავისსავე, ორჯერ დაქვრივებულ ბიძაშვილზე, ბურბონის ჰერცოგ ჟან II-ზე. ამ დროს ამ დროს სიძე 61 წლის, ხოლო პატარძალი 22 წლის იყო. ჟანს მართალია აქამდე ორი ცოლი ჰყავდა, თუმცა ორივე მათგანი უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც იქორწინა მან ჟანაზე, რომელთანაც მხოლოდ ერთი ვაჟი შეეძინა:
# ლუი (1488), კლერმონის გრაფი, გარდაიცვალა ჩვილი.
 
ბავშვის დაბადებიდან მალევე ჟანიც გარდაიცვალა, რომელსაც მათი ჩვილი ვაჟიც მიჰყვა. 

დაქვრივების შემდეგ, ჟანა განიხილებოდა საფრანგეთის ახალგაზრდა მეფე შარლ VIII-ის საცოლედ. მოლაპარაკებები ძალიან კარგად და ინტენსიურად მიმდინარეობდა, თუმცაღა საბოლოოდ შარლმა ცოლად ანა ბრეტონელი შეირთო და ჟანას დედოფლობის იმედი სამუდამოდ გადაეწურა. 

1495 წლის 11 იანვარს იგი დაქორწინდა ოვერნის გრაფ ჟან III-ზე, რომელთანაც ორი გოგონა შეეძინა:
# ანა (1496-1524), ოვერნის გრაფინია, ცოლად გაჰყვა შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ II-ის შვილიშვილს, ალბანის ჰერცოგ ჯონ სტიუარტს, თუმცა შვილები არ ჰყოლია;
# მადლენი (1498-1519), ცოლად გაჰყვა ფლორენციის, ურბინოსა და ბოლონიის ჰერცოგ ლორენცო II მედიჩის, იგი პირველივე მშობიარობას გადაჰყვა, რა დროსაც გააჩინა საფრანგეთის მომავალი, ლეგენდარული დედოფალი ეკატერინე მედიჩი. 

ჟან III 1501 წელს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც, მეორედ დაქვრივებულმა ჟანამ მესამედ ქორწინება გადაწყვიტა. 1503 წლის 27 მარტს იგი ცოლად გაჰყვა გარდის ბარონ ფრანსუა დე ლა პუზეს, თუმცა მასთან შვილები არ ჰყოლია. 

ჟანა გარდაიცვალა 1511 წლის 22 იანვარს, 45-46 წლის ასაკში. 

## ლიტერატურა 
* Bingham, Denis (1890). The Marriages of the Bourbons. New York: Scribner and Welford. ASIN B000V1RCR2.

კატეგორია:დაბადებული 1465
კატეგორია:გარდაცვლილი 22 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1511
კატეგორია:ბურბონები
ეკა ჭყოიძე

**ეკა ჭყოიძე** (დ. 21 აგვისტო, 1976, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ფილოსოფიის დოქტორი ბიზანტიის ისტორიის განხრით, ასოცირებული პროფესორი.

## ბიოგრაფია 
ეკა ჭყოიძემ 1998 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი ახალი ბერძნული ენისა და ლიტერატურის სპეციალობით. 1999 წელს სწავლა განაგრძო ქ. იოანინის უნივერსიტეტში (საბერძნეთი), ფილოსოფიის ფაკულტეტზე, შუასაუკუნეების შემსწავლელ მეცნიერებათა კათედრაზე, ბიზანტიის ისტორიის განყოფილებაში, სადაც 2001 წელს მიიღო მაგისტრის ხარისხი, ხოლო 2006 წელს, იმავე განყოფილებაზე დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „ბიზანტია ქართული წყაროების მიხედვით (IX-XI საუკუნეების ქრონიკები და ჰაგიოგრაფიული ტექსტები)“, ბერძნულად: „Το Βυζάντιο μέσα από τις γεωργιανές πηγές (Χρονικά, Βίοι Αγίων 9ος-11ος αι.)“. საბერძნეთში სწავლისას მიღებული აქვს სტიპენდიები ა. ონასისის საქველმოქმედო და საბერძნეთის სახელმწიფო სასტიპენდიო ფონდებიდან. 2008-2009 სასწავლო წელს მუშაობდა პოსტდოქტორანტ მკვლევრად პრინსტონის უნივერსიტეტში (აშშ). მეორედ პოსტსადოქტორო სტიპენდია მიიღო 2012-2013 წლებში ათენის უნივერსიტეტის პლატონის აკადემიისა და ა. ონასისის საქველმოქმედო ფონდის ერთობლივი დაფინანსებით. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში მუშაობს 2008 წლიდან. იყო ჯერ ასისტენტ-პროფესორი, ხოლო 2013 წლიდან დღემდე ასოცირებული პროფესორია.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ეკა ჭყოიძე - ფილოსოფიის დოქტორი ბიზანტიის ისტორიის განხრით, ასოცირებული პროფესორი

კატეგორია:ქართველი ფილოსოფოსები
კატეგორია:დაბადებული 21 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1976
ფიფია

საკუთარი სახელი **ფიფია** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

* გიორგი ფიფია — საბჭოთა უშიშროების გენერალ-მაიორი 
* გოგი ფიფია — ქართველი ფეხბურთელი 
* გოჩა ფიფია — ქართველი ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი 
* დანიელ ფიფია — ქართველი პოეტი
* ეგნატე ფიფია — ქართველი ქირურგი
* ვახტანგ ფიფია — ქართველი ქირურგი
* თორნიკე ფიფია — ქართველი პოლიტიკოსი
* ლევან ფიფია — ქართველი სამხედრო
* როლანდ ფიფია — ქართველი ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი
* რომან ფიფია — ქართველი ბიზნესმენი
* შალვა ფიფია — ქართველი სახელმწიფო მოხელე
 

კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
სანქტ-პეტერბურგის იესო ქრისტეს ანგლიკანური ეკლესია

**სანქტ-პეტერბურგის იესო ქრისტეს ანგლიკანური ეკლესია** () —  უმოქმედო  ანგლიკანური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. ეკლესია  აგებულია 1814-1815 წლებში. ეკლესია არის რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. ყოფილი ეკლესიის შენობა განთავსებულია ინგლისის სანაპიროზე, სახლი 56-ში.

## ისტორია 
სანქტ-პეტერბურგის იესო ქრისტეს ანგლიკანური ეკლესიის შენობა გადააკეთეს ცალკე სახლისაგან იტალიური წარმოშობის არქიტექტორის ჯაკომო კვარნეგის პროექტის მიხედვით. სახლი ეკლესიად გადააკეთეს 1814-1815 წლებში. აღნიშნული პროექტი გახდა ცნობილი არქიტექტორის უკანასკნელი მნიშვნელოვანი პროექტი სანქტ-პეტერბურგში. ანგლიკანური ეკლესია ხალახლა გადააკეთეს 1877-[1878]] წლებში თეოდორ კაროლოს ძე ბოლტენჰაგენის პროექტის მიხედვით. საერთო ჯამში მან ჩეინარჩუნა კვარნეგის ჩანაფიქრი, მაგრამ ფასადიდან მოხსნა მესამე იარუსის ფანჯრები. 1723 წლიდან მოყოლებული 1919 წლამდე შენობა წარმოადგენდა ინგლისის ეკლესიის რეზიდენციას სანქტ-პეტერბურგში. 

ოქტომბრის რევოლუციის შედეგად საბჭოთა ხელისუფლები დამყარების შემდეგ 1919 წელს ეკლესია დახურეს. ბრიტანეთის მისიის უკანასკნელი კაპელანი და პასტორი იყო ბოუსფილდ სუონ ლომბარდი. 1918 წელს იგი დააპატიმრეს და კონტრრევოლუციური საქმიანობისათვის დახვრეტა  მიუსაჯეს. 

1938 წელს მ. ე. სალტიკოვ-შჩედრინის სახელობის სახელმქიფო საჯარო ბიბლიოთეკის დირექციამ თხოვნით მიმართა რსფსრ სახალხო კომისარიატს მათთვის გადაეცათ ყოფილი ინგლისური ეკლესიის ბიბლიოთეკა. 1939 წლის 17 აპრილს შენობა და ეკლესიის ბიბლიოთეკა ოფიციალურად გადასცეს საჯარო ბიბლიოთეკას. 

1970-1999 წლებში ყოფილი ეკლესის შენობაში განთავსებული იყო ქალაქის საექსკურსიო ბიურო. ტაძრის ინტერიერი კარგადაა შემონახული.

2007 წელს შენობა გადასცეს მიუზიკ-ჰოლს.

## რესურსები ინტერნეტში 
* о здании англиканской церкви Иисуса Христа на Английской набережной Санктпетербурга

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
არსენალი (ცარსკოე-სელო)

**არსენალი** () — პარკის პავილიონი პუშკინში, სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1819-1834 წლებში არქიტექტორების ადამ მენელასისა და ალექსანდრე ტონის პროექტით. ერთ-ერთი პირველი რურული მუზეუმი. მდებარეობს ცარსკოე-სელოს ალექსანდრეს პარკში.

თავად სახელი —  არსენალი — საუბრობს მის დანიშნულებაზე: პავილიონი გამოიყენებოდა ნიკოლოზ I-ის შუასაუკუნეების ევროპული და აღმოსავლური იარაღების შესანახად, რომლის შეგროვებაც იმპერატორმა ჯერ კიდევ ტახტზე ასვალამდე დაიწყო.

## მშენებლობა 
XVIII საუკუნის დასასრულს ალექსანდრეს სასახლის აშენების შემდეგ მის გარშემო ტერიტორიის შეცვლაც დაიგეგმა: დააგეგმარეს ალექსანდრეს პარკი, ბასტიონების ადგილზე ააშენეს თეთრი კოშკი და შაპელი. არქიტექტურული შედევრი მონბიჟუ მოძველებული იყო და მოხდა მისი სრული რესტავრაცია. პროექტის ავტორი იყო ადამ მენელასი, მან ჩაიფიქრა ახალი საპარკო სისტემა ინგლისურ გოთური ციხესიმაგრის სტილში. 

1831 წელს მენელესი გარდაიცვალა და მშენებლობა ბოლომდე ვერ მიიყვანა. 1832 წლიდან პროექტი გადავიდა ალექსანდრე ტონის ხელში, რომელმაც იგი დაასრულა 1834 წელს. 

## იარაღის კოლექცია 
1827 წლამდე ნიკოლოზ I-ის იარაღის კოლექცია ინახებოდა ანიჩკოვის სასახლეში, სანქტ-პეტერბურგში, შემდეგ იგი გადაიტანეს ცარსკოე-სელოში და რამდენიმე წლის განმავლობაში ინახებოდა ალექსანდრეს სასახლის დიდ ორსვეტოვან დარბაზში. 1834 წელს არსენალის შენობის მშენებლობის დასრულების შემდეგ კოლექცია სწორედ აქ გადმოიტანეს. 

ექსპონატები განათავსეს პირველ და მეორე სართულზე. კოლექცია მოითვლიდა დაახლოებით 5 000 ექსპონატს. 1885 წელს ნიკოლოზ I-ის შვილიშვილმა, იმპერატორმა ალექსანდრე III-მ გადაწყვიტა კოლექცია გადაეტანა საიმპერატორო ერმიტაჟში (ამჟამად რამდენიმე ექსპონატი გამოფენილია ერმიტაჟის რაინდთა დარბაზში). 

## აღდგენა 
დიდი სამამულო ომის პერიოდში არსენალი მნიშვნელოვნად დაზიანდა. XXI საუკუნის დასაწყისში შენობა ავარიულ მდგომარეობაში იყო. 2012 წელს დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები. 2016 წელს აღდგენილ პავილიონში გაიხსნა მუდმივი ექსპოზიცია „ცარსკოე-სელოს არსენალი, იმპერატორის იარაღის კოლექცია“.

## რესურსები ინტერნეტში
* Павильон "Арсенал" ("Монбижу")

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ასტორია

**ასტორია** (; 1916 წლიდან *პეტროგრადის სამხედრო სასტუმრო*; 1918 წლიდან *პეტროგრადის საბჭოების პირველი სახლი*; 1924 წლიდან *ლენინგრადის საბჭოების პირველი სახლი*) — ხუთვარსკვლავიანი სასტუმრო სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1911-1912 წლებში არქიტექტორ ფიოდორ ლიდვალის პროექტით. მდებარეობს ისააკის მოედანზე ისააკის ტაძრის ახლოს. არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლი. 

## ისტორია 
XIX საუკუნეში აღნიშნულ ადგილზე მდებარეობდა თავად ა. ლვოვის სახლი. XX საუკუნის დასაწყისში ნაკვეთი სახლთან ერთად შეიძინა ინგლისურმა სააქციონერო საზოგადოებამ „პალას-ოტელმა“, რომელსაც უნდა აეშენებინა ამ ადგილზე სასტუმრო მდიდრული ოთახებით. 1908 წელს ლვოვოს ყოფილი სახლი დაშალეს. ახალი სასტუმროს მშენებლობა იგეგმებოდა 1909 წლის ბოლოსთვის, მაგრამ შენობის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1911 წლიდან და დასრულდა 1912 წელს. პროექტის ავტორი გახდა ცნობილი პეტერბურგელი არქიტექტორი ფიოდორ ლიდვალი. მშენებლობაში ასევე მონაწილეობდნენ ინჟინრები ნ. პ. კოზლოვი და ინჟIნერ-არქიტექტორი კ. გ. ეილერსი.

სასტუმროს ოფიციალური გახსნა შედგა 1912 წლის 23 დეკემბერს. სახელწოდება მიიღო ნიუ-იორკის ფეშენებელური სასტუმროს მიხედვით, რომლის მფლობელებიც იყვნენ ასტორების საგვარეულოს ბიძაშვილები. სასტუმროს პირველი დირექტორი გახდა ფრანგი ლუი ტერიე. 

პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში ასტორია გახდა სამხედრო სასტუმრო, აქ ცხოვრობდნენ მაღალი კლასის ოფიცრები. 1917 წლის რევოლუციური მოვლენების დროს სასტუმრო მათი ცენტრი იყო და ის შტურმით აიღეს. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ მოხდა მისი ნაციონალიზაცია. ლენინის ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის შემდეგ იგი აქციაზე გაიტანეს. 1929 წელს სასტუმრო გადაეცა სააქციო საზოგადოებას „ინტურისტი“, რომლის მფლობელობაშიც სასტუმრო დარჩა 1996 წლამდე. 

დიდი სამამულო ომის პერიოდში, 1941 წელს სასტუმროში ჰოსპიტალი განათავსეს, სადაც მკურნალობდნენ ქალაქში დარჩენილი მწერლები, მხატვრები და მუსიკოსები. 

ამჟამად სასტუმროს მფლობელია კომპანია „Rocco Forte Hotels“, რომელიც ფლობს 11 ხუთვარსკვლავიან სასტუმროს და კურორტს მსოფლიოს მასშტაბით. სასტუმროში 169 ნომერია, საიდანაც 86 ლუქსის კლასისაა, მათ შორისაა საპრეზიდენტო აპარტამენტები ორი საძინებლით, ერთი სამეფო ლუქსი აივნით და სამეფო ლუქსი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт отеля «Астория» 
* Официальный сайт компании The Rocco Forte Hotels, владельца «Астории» 
* www.allcafe.info Ресторанная история — Астория и Англетер 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის სასტუმროები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
სტეფანე კევორკოვი

**სტეფანე აღაბეკის ძე კევორკოვი** (ნამდვილი გვარი **გევორქიანცი**; ; დ. 19 მარტი [ ძვ. სტ. 1 აპრილი], 1903, მოსკოვი — გ. 15 აგვისტო, 1991, ერევანი) — საბჭოთა კინორეჟისორი. სსრკ სახალხო არტისტი (1970). სკკპ წევრი 1945 წლიდან.

## ბიოგრაფია 
1930 წელს დაამთავრა მოსკოვის კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ტექნიკუმი. მუშაობდა „აზერკინოს“ სტუდიაში. ნიკოლოზ შენგელაიასთან ერთად (მეორე რეჟისორი) გადაიღო ფილმი „ოცდაექვსი კომისარი“ (1933). 1933–1936 წლებში მუშაობდა „მოსფილმში“, 1936 წლიდან „არმენფილმის“ სტუდიაში. ერაზმ კარამიანთან ერთად გადაიღო ფილმები: „მთის მარში“ (1939), „მოჩვენებანი ტოვებენ მწვერვალებს“ (1955) „ქუხილის ბილიკით“ (1956), „აფეთქება ნაშუაღამევს“ (1968). 1956–1964 წლებში იყო სომხეთის კინემატოგრაფისტთა კავშირის გამგეობის პირველი მდივანი. სომხეთის სსრ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1967). დაჯილდოებულია 2 ორდენითა და მედლებით.

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:დაბადებული 19 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1903
კატეგორია:გარდაცვლილი 15 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1991
კატეგორია:XX საუკუნის მსახიობები
კატეგორია:სომეხი კინორეჟისორები
კატეგორია:სომეხი მსახიობები
კატეგორია:საბჭოთა კინორეჟისორები
კატეგორია:სსრკ-ის სახალხო არტისტები
კატეგორია:ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის კავალრები
კატეგორია:სამამულო ომის II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
კატეგორია:მსახიობები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:მოსკოვში დაბადებულები
ბაბოლოვოს სასახლე

**ბაბოლოვოს სასახლე** () — გასართობი პავილიონი პუშკინში სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1784-1785 წლებში იმპერატორ ეკატერინე II-ის დაკვეთით გრიგორ პოტიომკინისათვის. არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლი.

## აღწერა 
ქვის სასახლე ააგეს ხის ხუთოთახიანი სახლის ადგილზე, რომელიც მდებარეობდა სოფელ ბაბოლოვოს სიახლოვეს ტყის მხარეს. მშენებლობა დაიწყო 1782 წლის 2 ნოემბერს, პროექტის ავტორი იყო არქიტექტორი ილია ნეელოვი. ასიმეტრიული (რაც იყო იმ ეპოქის არქიტექტურაში ახალი სიტყვა) შენობა ააგეს ბორცვზე, რომელიც მდებარეობდა ვერცხლისფერი ჭაობის ნაპირზე. ორი ძირითადი შენობის გადაკვეთაზე აგებული იყო რვაკუთხა კოშკი, რომელიც კოშკური გადახურვით იყო. ფასადები გააფორმეს ნეოგოთიკურ სტილში, პარაპეტები შესრულებულია კბილანების ფორმით. 

მიუხედავად სახელწოდებისა ეს შენობა არ იყო სასახლე თავისი სრული მნიშვნელობით. შენობის მოკრძალებული ზომისა და შეზღუდული ფართის გამო, მფლობელები დროდადრო ეწვეოდნენ ხოლმე სახლს, მაგრამ მუდმივად არ ცხოვრობდნენ.

როდესაც პუშკინი სწავლობდა ცარსკოე-სელოს ლიცეუმში, ბაბილოვოს სასახლეს ალექსანდრე I სტუმრობდა რანდევუზე თავის ფავორიტს სოფია ველოს (ზოგიერთი მკვლევარი ეჭვქვეშ აყენებს ამ ფააქტს). 

1820-იან წლებში არქიტექტურული კაპრიზი შეცვალეს ვასილი სტასოვის პროექტის მიხედვით. აქამდე იგი ცნობილი იყო სამეფო-აბანოს სახელით, ეს იყო გრანიტის აბაზანა (სიმაღლე 192 სმ, დიამეტრი — 533 სმ, წონა — 48 ტონა), რომელიც შეასრულა ხელოსანმა სამსონ სუხანოვმა და დაამონტაჟეს ინჟინერ ავგუსტინ ბეტანკურის პროექტის მიხედვით.

ბაბილოვოს სასახლეში ომამდე განთავსებული იყო ლენინგრადის სამხედრო ოლქის ქალაქ პუშკინის მე-100 საავაიაციო ბრიგადის სკოლა. ომის დასაწყისში იგი მძიმე დაბომბვების ქვეშ მოექცა. სასახლე დაინგრა დიდი სამამულო ომის დროს და აქამდე არაა აღდგენილი. 

2013 წელს ბაბილოვოს პარკში სარესტავრაციო სამუშაოების წარმართვისათვის ფედერალურმა ბიუჯეტმა გამოყო 40 მლნ. რუბლი.

## ლიტერატურა
*Рубан В. М. Баболовский дворец и творение мастера Суханова / Рецензенты Ю. М. Прозоров и И. П. Саутов. — СПб.: Наука, 2003. — ISBN 5-02-027101-2.

## რესურსები ინტერნეტში
* Статья «Царь-ванна» на сайте «300 лет строительства Санкт-Петербурга»
* Что случилось со знаменитой Царь-ванной. Интервью директора ГМЗ «Царское Село» О. Таратыновой 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
სტავროლითი

**სტავროლითი** ( — *ჯვარი* და *...ლითი*) — სილიკატების კლასის მინერალი; ქიმიური შემადგენლობა Fe^2+Al_4[SiO_4]_2O_2(OH)_2. მინარევებია Co, Ni, Mn. კრისტალდება მონოკლინურ სინგონიაში. კრისტალები პრიზმული აქვს; ხშირია სტავროლითის ჯვრისებრი მრჩობლები. მუქი წითელი, მურა შავი ან მურა ყვითელი ფერისაა. ელვარებს მინისებურად. სიმაგრე მინერალოგიური სკალით 7–7,5; სიმკვრივე 3650–3770 კგ/მ³. გავრცელებულია მეტამორფულ ქანებში. გამჭვირვალე კრისტალებს იყენებენ სანახელავო ქვად.

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* სტაფროლითი — თვისებები, საბადოები, ქვების ისტორიიდან
* მინერალების კატალოგი/ სტავროლითი აღწერა, ფოტოები, საბადოები.
* მინერალების გალერეები

კატეგორია:ნეზოსილიკატები
კატეგორია:მონოკლინური მინერალები
კატეგორია:ალუმინის მინერალები
კატეგორია:რკინის მინერალები
კატეგორია:თუთის მინერალები
ბანკის ხიდი

**ბანკის ხიდი** () — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში გრიბოედოვის არხზე, ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 20,1 მეტრი, სიგანე - 1,85 მ. ხიდი არის XIX საუკუნის ხიდმშენებლობის გამორჩეული ძეგლი.

## მდებარეობა 
მდებარეობს გრიბოედოვის არხის სანაპიროზე № 27 და 30 სახლებს შორის. 

ხიდის ღერძი ორიენტირებულია სახელმწიფო ბანკის კარიბჭის ცენტრის მიმართ - იმ ადგილას, სადაც არხი იცვლის თავის მიმართულებას. ხიდის ახლოს მდებარეობს ყაზანის საკათედრო ტაძარი.

დინების ზემოთ მდებარეობს ყაზანის ხიდი, ქვემოთ კი — ფქვილის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურია „ნევის პროსპექტი-2“, რომელიც მდებარეობს 410 მეტრში.

## სახელწოდება 
თავისი სახელწოდება მიიღო ახლოს მდებარე ბანკის მიხედვით, რომლის შენობაშიც ამჟამად განთავსებულია სანქტ-პეტერბურგის ეკონომიკური უნივერსიტეტი.

## ისტორია 
ხიდის მშენებლობის აუცილებლობა განაპირობა რაიონში მოსახლეობის ზრდამ. 

ხიდის პროექტი შეიმუშავეს ინჟინრებმა ვასილი ტრეტერმა და ვასილი ხრისტიანოვიჩმა. ბანკის ხიდთან ინჟნრებმა ერთად შეიმუშავეს კიდევ ერთი საფეხმავლო ხიდის, ლომების ხიდის პროექტი. 1825 წლის 18 თებერვალს ორივე პროექტი დაამტკიცეს  და ამავე წლის ზაფხულში დაიწყო მათი მშენებლობა. იგეგმებოდა სამუშაოების დასრულება ამავე წლის ოქტომბერში, მაგრამ ხიდის მეტალის ნაწილების დამზადების გაჭიანურების გამო, მათი მშენებლობა დასრულდა 1826 წელს. თუჯისა და მეტალის სამშენებლო მასალები დაამზადეს ბერდის ქარხანაში. 1826 წლის 24 ივლისს ხიდი გაიხსნა ფეხით მოსიარულეებისათვის. 

ხიდი განსაკუთრებით ცნობადი გახდა ფრთიანი ლომების ქანდაკებებით, რომლებიც იყო პავლე სოკოლოვის ნამუშევარი. მითიური ფრთიანი ლომები ადრე გვხვდებოდა მხოლოდ ავეჯზე და ცალკეულ არქიტექტურულ დეტალებში, ეს კი იყო ქუჩის გაფორმებაში მისი პირველი გამოყენება. მოდელების შექმნის სამუშაოები მიმდინარეობდა 1825 წლის მაისიდან სექტემბრის ჩათვლით. ქანდაკებების მოდელები დაამზადეს თაბაშირისაგან.

## ლიტერატურა 
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — СПб.: Норинт, 1996. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.
*Кочедамов В. И. Мосты Ленинграда. — Л.: Искусство, 1958. — 60 с.
*Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 40. — 511 с.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Банковский мост на сайте «Мосты Санкт-Петербурга»
* Банковский мост на сайте Мостотреста

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ჭიჭყინა

**ჭიჭყინა** ან **ქარსალა** (ცნობილია აგრეთვე როგორც **კილკა** ()) — ქაშაყისებრთა ოჯახის ორი გვარის — ქარსალა და სარდელი — საერთო სახელწოდება. გააჩნიათ დიდი სარეწაო მნიშვნელობა. მცირე ზომის თევზები არიან. საშალოდ მათი სხეულის სიგრძეა 10 სმ, ზოგჯერ 17 სმ-მდეც აღწევენ, ხოლო მასა 50 გრამი. ცხოვრობენ გუნდებად როგორც მლაშე, ისე გამტკნარებულ წყლებში, ძირითადად სანაპიროსთან ახლოს. ტოფობა კიდევ უფრო ახლოს ხდება. იკვებებიან პლანქტონებით. ახასიათებს პელაგიური ქვირითი, რომლის რაოდენობა 6-დან 14 ათასამდეა. ცოცხლობენ 3–4 წელი. სქესობრივ სიმწიფეს ცხოვრების მეორე წელს აღწევენ.

ძალიან მნიშვნელოვანი სარეწაო თევზია ბალტიის (მთელი ნათევზავების 10–20%), ჩრდილოეთისა და ნორვეგიის, მცირედ მნიშვნელოვანი კი — ხმელთაშუა და შავ ზღვებში. ჭიჭყინას მოპოვება ხდება რუსეთის, ნორვეგიის, დანიის, ლატვიის, ბულგარეთის, ყოფილი იუგოსლავიის ქვეყნების მიერ. ყოველწლიური ნათევზავები დაახლოებით 600 ათასი ტონაა.

გამოიყენება სხვადასხვა სახის კონსერვის, შებოლილი და დამარილებული სახით. იყენებენ თევზის ფქვილის დასამზადებლად.

## ლიტერატურა 
* Froese, Rainer, and Daniel Pauly, eds. (2006). Species of Sprattus in FishBase. March 2006 version.
* Tony Ayling & Geoffrey Cox, Collins Guide to the Sea Fishes of New Zealand, (William Collins Publishers Ltd, Auckland, New Zealand 1982) ISBN 0-00-216987-8

## სქოლიო 
კატეგორია:ქაშაყისებრნი
კატეგორია:სარეწაო თევზები
ფერმიუმი

**ფერმიუმი** (; ქიმიური სიმბოლო — Fm) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, ჯგუფგარეშე (ძველი კლასიფიკაციით მესამე ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, IIIბ) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. განეკუთვნება აქტინოიდების ოჯახს. მისი ატომური ნომერია — 100, tდნ — 1527 °C, სიმკვრივე — 9.7 გ/სმ3. სტაბილური იზოტოპები არ გააჩნია. ცნობილია ფერმიუმის 15-ზე მეტი იზოტოპი, რომელთა მასური რიცხვები 244-დან 258-მდე. 1953 წელს ფერმიუმი პირველად იდენტიფიცირებულია ა. გიორსოსა და სხვათა მიერ ^{255}Fm (T1/2=20.07 სთ) იზოტოპის სახით. 

## ისტორია 
პირველად ფერმიუმი მიიღეს 1952 წლის ბოლოს ამერიკელი ალბერტი გიორსოსა და სხვა მეცნიერების მიერ ლოს-ალამოსის ლაბორატორიაში იზოტოპ 255Fm სახით რომლის ნახევარდაშლის პერიოდია , რომელიც იყო პირველი თერმობირთვული აფეთქების შემდეგ არსებულ მტვერში, რომელიც აშშ-მა ატოლ ენივეტოკზე მოახდინა 1952 წლის 1 ნოემბერს. აღმოჩენილი იზოტოპი — ეს არის პროდუქტი 238U-ის ბირთვის მიერ 17 ნეიტრონის თანმიმდევრობით მიტაცებისა და რვა β−-დაშლის შედეგად, რომლებიც ნეიტრონებს გარდაქმნის პროტონებად და ზრდის ნუკლიდის ატომურ ნომერს.

## სახელწოდების წარმოშობა 
სახელი ეწოდა იტალო-ამერიკელი ფიზიკოსის ენრიკო ფერმის პატივსაცემად.

## მიღება 
ფერმიუმს მიიღებენ თორიუმის, ურანის ან პლუტონიუმის მიზნის ციკლოტრონში ნეონის, ჟანგბადის ან ნახშირბადის იონების მეშვეობით დასხივების შედეგად. ფერმიუმის მიღების მეორე მეთოდს წარმოადგენს ბირთვულ რეაქტორში პლუტონიუმის, კიურიუმის ან კალიფორნიუმის იზოტოპების ნარევის ნეიტრონებით დასხივების მეთოდი. ყველაზე მეტს მიახლოებით 109  ატომს წელიწადში მიიღებენ იზოტოპ  257Fm.

## თვისებები 
რადგანაც წონადი რაოდენობით ფერმიუმი არ ყოფილა მიღებული, თვისებების ძირითადი კვლევები ჩატარდა 257Fm ()-ის და უფრო ნაკლებად მდგრადი 255Fm ( რადიონუკლიდის მცირე კონცენტრაციებზე. ყველაზე მდგრადია Fm+3 (ვალენტობა III), მაგრამ ძლიერი აღმდგენების ზემოქმედებით წყლის ხსნარებში მიიღებენ  Fm+2. ქიმიური თვისებებით ფერმიუმი ბევრად ჰგავს სხვა სამვალენტიან აქტინოიდებს.

## გამოყენება 
ფერმიუმის ატომების მიზანს გამოიყენებენ ბირთვულ ფიზიკაში უფრო მძიმე ელემენტების ბირთვების მისაღებად.

## ბიოლოგიური როლი 
ფერმიუმის ყველა ცნობილი იზოტოპი რადიოტოქსიკურია.

## რესურსები ინტერნეტში
* ფერმიუმი Webelements-ზე
* ფერმიუმი ქიმიური ელემენტების პოპულარულ ბიბლიოთეკაში 

## სქოლიო
ფქვილის ხიდი

**ფქვილის ხიდი** () — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში გრიბოედოვის არხზე, ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 22,5 მეტრი, სიგანე - 2,3 მ.

## მდებარეობა 
ხიდი გადაკვეთავს გრიბოედოვის არხს ფქვილის შესახვევთან ახლოს.

დინების ზემოთ მდებარეობს ბანკის ხიდი, ხოლო ქვემოთ ქვის ხიდი

უახლოესი მეტროსადგურებია (600 მ) „სადოვაია“, „სენის მოედანი“ და „სპასკაია“.

## სახელწოდება 
ხიდმა თავისი სახელწოდება მიიღო 1952 წელს ფქვილის შესახვევის სახელისაგან.

## ისტორია 
პირველი ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1931 წელს ლენენერგოს გათბობის მილების გაყვანისათვის, ხოლო შემდეგ ფეხით მოსიარულეებისათვის. ეს იყო სამმალიანი ხის ხიდი, რომლის საყრდენი სისტემაც დაფუძნებული იყო ხეზე. ხის მასალის სრული დაშლის გამო ხიდი ავარიულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა და 1951 წელს ხიდი შეცვალეს ახალი მეტალის ხიდით. სამუშაოები დააპროექტა „Лендормостпроект“-ის ინსტიტუტის ინჟინერმა პ. ვ. ბაჟენოვმა. 1952 წელს ხიდზე დაამონტაჟეს მოაჯირები, რომელიც მოხსნეს ბანკის ხიდს რესტავრაციისას. 

## კონსტრუქცია 
ხიდი ამჟამად ერთმალიანია და მეტალისგანაა დამზადებული. ხიდის მალები შედგება ორი ფოლადს წყვილი კოჭისაგან, რომელთა სიმაღლეა 0,8 მეტრი. ხიდის სავალი ნაწილი ხისაა. მოაჯირები რკინისაა და უბრალო ფორმის ნახატებისაგან შედგება.

## ლიტერატურა 
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Мучной мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
ყაზანის ხიდი

**ყაზანის ხიდი** () — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში გრიბოედოვის არხზე, ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 18,8 მეტრი, სიგანე - 95,5 მ. ხიდი არის ქალაქში სიგანით ყველაზე დიდ ხიდებს შორის მესამე ლურჯი ხიდისა (97,3 მ) და აფთიაქართა ხიდის (96 მ) შემდეგ.

## მდებარეობა 
მდებარეობს ნევის პროსპექტის გადაკვეთაზე. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ყაზანის საკათედრო ტაძარი და წიგნის სახლი. 

დინების ზემოთ მდებარეობს იტალიური ხიდი, ქვემოთ კი 
— ბანკის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურებია „ნევის პროსპექტი“ (სადგურის გასასვლელი გრიბოედოვის არხისაკენ).

## სახელწოდება 
ამ ადგილზე მდებარე ხიდს ერქვა შობის ხიდი, 1783 წლიდან ეწოდება ყაზანის ხიდი, ახლოს მდებარე ყაზანის ტაძრის გამო. 1923 წლიდან 1944 წლამდე ეწოდებოდა პლეხანოვის ხიდი.

## ისტორია 
ამჟამად არსებული ხიდი ააშენეს 1765-1766 წლებში აქ 1716 წლიდან მდებარე შობის ხიდის ადგილზე. ახალი ხიდის პროექტის ავტორები იყვნენ ინჟინრები ვ. ი. ნაზიმოვი და ილარიონ გოლნიშჩევ-კუტუზოვი. შობის ხიდი დაანგრიეს არხის სანაპიროს გრანიტით მოპირკეთების დროს.
1805-1806წლებში ხიდის გაფართოებისას (არქიტექტორი ლუიჯი რუსკა) მოანგრიეს ბრილინტის მორთულობა, კიბიანი საფეხურბი, ჩუგუნის მოაჯირები შეცვალეს გრანიტის პარაპეტებით.

1999-2002 წლების სამუშაოების დროს კამარა შეარემონტეს 53 მეტრის სიგანეზე.

## ლიტერატურა 
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 99. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Казанский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Казанский мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
იტალიური ხიდი

**იტალიური ხიდი** () — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში გრიბოედოვის არხზე, ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 19,66 მეტრი, სიგანე - 3 მ.

## მდებარეობა 
მდებარეობს იტალიური ქუჩის გაგრძელებაზე. მდებარეობს მაცხოვრის აღდგომის საკათედრო ტაძარის ახლოს.

დინების ზემოთ მდებარეობს ნოვო-კონიუშენის ხიდი, ქვემოთ კი — ყაზანის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურებია (300 მ) „ნევის პროსპექტი“ (სადგურის გასასვლელი გრიბოედოვის არხისაკენ).

## სახელწოდება 
ხიდმა სახელი მიიღო 1910-იან წლებში მის სიახლოვეს მდებარე იტალიური ქუჩის გამო. 

## ისტორია 
1896 წელს სწორედ ამ ადგილზე ინჟნერ ლ. ნ. კოლპიცინის პროექტით ააშენეს ერთმალიანი ხის ხიდი. ხიდის საზეიმო გახსნა გაიმართა 1896 წლის 6 ოქტომბერს. 1902 წელს ხიდი გადააკეთეს არქიტექტორ კარლ ბალდის პროექტის მიხედვით. ასევე მნიშვნელოვნად გადააკეთეს ხიდი 1911-1912 წლებში, ამჟამად გადაკეთების პროექტი შეადგინა ინჟინერმა კონსტანტინ ეფიმოვმა. 

1937 წელს მოხდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. 1946 წლის მოაცემებით ხიდის სიგრძე იყო 18,4 მეტრი, ხოლო სიგანე 2,07 მეტრი.

1955 წელს ხიდის ავარიულ მდგომარეობასთან დაკავშირებით და გრიბოედოვის არხის კაპიტალური რემონტის გამო ხიდი გადააკეთეს, იგი მეტალისა და ერთმალიანი გახდა. პროექტი შეიმუშავა „Ленгипроинжпроект-ის არქიტექტორმა ვლადიმირ ვასილკოვსკიმ და ინჟინერმა ა. დ. გუტცაიტმა. 1996 წელს გაარემონტეს ხიდის ფანარები და მოაჯირები.

## ლიტერატურა 
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — СПб.: Норинт, 2002. — 353 с. — ISBN 5-7711-0019-6.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Итальянский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Итальянский мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
გურამ შეროზია

**გურამ შეროზია** (დ. 29 ნოემბერი, 1986, ფოთი) — ქართველი ბლოგერი, ლექტორი, მარკეტერი, მოგზაური.

გურამ შეროზია დაიბადა 1986 წლის 29 ნოემბერს, ფოთში. დაამთავრა ფოთის #1 გიმნაზია და იმავე წელს ჩააბარა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ეკონომიკის და ბიზნესის ფაკულტეტზე. ბაკალავრიატის დამთავრებისთანავე, სწავლა განაგრძო მაგისტრატურაზე GIPA-ში, ხოლო 2011 წლიდან ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სადოქტორო პროგრამაზე.
 
2005 წლიდან მუშაობა დაიწყო საქართველოს ახალგაზრდა ეკონომისტთა ასოციაციაში. 2007 წლიდან კარიერა განაგრძო საქართველოს ბანკში. 2008-2012 წლებში მუშაობდა თიბისი ბანკში, მისი ბოლო პოზიცია იყო საცალო სესხების მიმართულების პროდუქტების მენეჯერი სათავო ოფისში. 2011 წლიდან ლექციების წაკითხვა დაიწყო ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 2015 წლიდან შეუერთდა საქართველოს ეროვნულ უნივერსიტეტს, ხოლო 2016 წლიდან შავი ზღვის საერთაშორისო უნივერსიტეტს.

2013 წელს მუშაობა დაიწყო ტელეკომპანია პალიტრა TV-ზე, გადაცემა „ბიზნეს ფაილის“ წამყვანად. 2014 წელს გახდა „იმედის დილის“ წამყვანი. 2017 წელს ჰქონდა საავტორო გადაცემა "კაცების დრო" საზოგადოებრივ მაუწყებელზე, რომელსაც ოთარ შამათავასთან, რატი ამაღლობელთან და ბასა ჯანიკაშვილთან ერთად უძღვებოდა.

## ფილმოგრაფია
*ახალ წელს დაკარგულები (2014) — ეპიზოდური როლი
*ქართული რეალობა - კინო პოეზია (2015) — მთავარი როლი, ნინი ონიანთან ერთად

## რესურსები ინტერნეტში
*გურამ შეროზიას ბლოგი 
*გურამ შეროზიას ბლოგი Facebook-ზე

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული   29  ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული   1989
კატეგორია:ქართველი ტელეწამყვანები
კატეგორია:ქართველი ბლოგერები
კატეგორია:ქართველი მარკეტერები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ალექსანდრე ნეველის ლავრის ხარების ეკლესია

**ალექსანდრე ნეველის ლავრის ხარების ეკლესია** () —  უძველესი შემორჩენილი  მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1717-1724 წლებში ალექსანდრე ნეველის ლავრის ტერიტორიაზე. აქვს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ტაძარში დაკრძალულები აიან საიმპერატორო ოჯახის წევრები, სახელმწიფო მოღვაწეები, მხედართმთავრები.

ტაძარი მდებარეობს მონასტრის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე მონასტირკას ხიდთან ახლოს. საბჭოთა პერიოდში იყო ქალაქის ქანდაკებების სახელმწიფო მუზეუმის ფილიალი.

## ისტორია 
თავდაპირველად ტაძრის პროექტით დაკავებული იყო დომენიკო ტრეზინი, ხოლო მშენებლობას ხელმძღვანელობდა კრისტოფ კონრადუ, რომელიც მშენებლობის ბოლო ეტაპზე შეცვალა თეოდორ შვერტფეგერმა. ტაძრის მშენებლობა დაიწყო 1717 წელს. ტაძრის მშენებლობა სახურავამდე დასრულებული იყო უკვე 1719 წლისათვის, მაგრამ ცალკეული საქმიანობები გაგრძელდა 1724 წლამდე. 

1720 წელს ეკლესიის სარდაფიდან დაიწყეს მიწის გატანა რათა მოეწყოთ განსასვენებელი 21 კაცზე, რომლებშიც განათავსებდნენ სამეფო ოჯახის წევრთა ცხედრებს. ქვედა ეკლესია-განსასვენებელი აკურთხეს 1725 წლის 25 მარტს. აქ პირველად დაკრძალეს დედოფალი პრასკოვია თეოდორეს ასული. გარდა ამისა პეტრე I დიდის ბრძანებით აქ გადაასვენეს მისი დის, ნატალია ალექსის ასულის და იმპერატორის შვილის პეტრე პეტრეს ძის ცხედრები, რომლებიც თავიდან დაკრძალულები იყვნენ ლაზარევის ეკლესიაში. 

1762 წელს განსასვენებლის ცენტრალურ ნაწილში დაკრძალეს იმპერატორი პეტრე III. აქვე არიან დაკრძალულები ეკატერინე II-ის ასული ანა და დედოფალი ელისაბედ ალექსის ასული, ალექსანდრე I-ის ცოლი. 

1800 წელს ლავრაში დაკრძალეს გენერალისიმუსი ალექსანდრე სუვოროვი.

საბჭოთა მმართველობის დროს საფლავის ქვები გადაიტანეს მუზეუმში და 1950 წელს მუზეუმი გაიხსნა დამთვალიერებლებისათვის. 1954 წელს მუზეუმი დახურეს სარემონტო სამუშაოებთან დაკავშირებით. 

1989-1999 წლებში მიმდინარეობდა შენობის კომპლექსური რესტავრაცია. ამჟამად მეორე სართულის დარბაზში მდებარეობს ექსპოზიცია „XVII-XX საუკუნეების პეტერბურგის მონუმენტალური ქანდაკება“. 

2013 წელს სანქტ-პეტერბურგის ადმინისტრაციამ გამოაცხადა, რომ ტაძარს უბრუნებდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.

## ლიტერატურა
* В.Саитов. Петербургский Некрополь. 1913.
* Русское художественное надгробие
* Александро-Невская лавра. Описание Свято-Троицкой Александро-Невской лавры, с хронологическими списками особ, погребенных в церквах и на кладбищах Лаврских. СПб, в типографии А. Бородина и комп. 1842.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XVIII საუკუნის ეკლესიები
მალხაზ თორია

**მალხაზ თორია** (დ. 30 აგვისტო, 1978, სოხუმი) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის დოქტორი, ასოცირებული პროფესორი. 

## ბიოგრაფია 
მალხაზ თორია დაიბადა 1978 წლის 30 აგვისტოს სოხუმში.  დაამთავრა ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ისტორიისა და კულტურის კვლევების მიმართულებით. 2009 წელს ამავე უნივერსიტეტში დაიცვა სადოქტორო  (PhD) დისერტაცია თემაზე „დროის აღქმა და ისტორიის კონცეფცია შუა საუკუნეების ქართულ კულტურაში“ („ქართლის ცხოვრების“ ისტორიოგრაფიული ტრადიციის მიხედვით). 2006-2008 წლებში იგი ასწავლიდა ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის  სახელმწიფო უნივერსიტეტის კულტურის კვლევების ინსტიტუტში; 2006-2010 წლებში იყო  ივ. ჯავახიშვილის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის კავკასიის ეთნოლოგიის განყოფილების მეცნიერ-თანამშრომელი; 2008-2014 წლებში – ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის მიმართულების ასისტენტ-პროფესორი; 2014 წლიდან დღემდე არის ასოცირებული პროფესორი ისტორიის მიმართულებაზე და შედარებითი ლიტერატურის ინსტიტუტის წევრი ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში.  2015 წლიდან ხელმძღვანელობს ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მეცნიერებათა და ხელოვნების ფაკულტეტის  მეხსიერების კვლევების კავკასიურ ცენტრს; რიგი პოსტსადოქტორო და კვლევითი სტიპენდიების (DAAD, OSF, Fulbright, რუსთაველის ფონდი და სხვ.) ფარგლებში მუშაობდა კვლევით პროექტებზე  ისეთ აკადემიურ დაწესებულებებში, როგორებიცაა : Central Europena University (ბუდაპეშტი, უნგრეთი); Zentrum für Literatur-und Kulturforschung (ბერლინი, გერმანია), The New School for Social Research (ნიუ იორკი, აშშ), The Harriman Institute, Columbia University (ნიუ იორკი, აშშ);  UC Berkeley (ბერკლი, აშშ), Mount Holyoke College (საუთ ჰედლი, აშშ),   Humboldt University (ბერლინი, გერმანია).  მის მიერ გაწეული კვლევის შედეგები აისახა სხვადასხვა აკადემიურ ფორუმზე წარდგენილ მოხსენებებსა და სამეცნიერო პუბლიკაციებში, მათ შორის – საერთაშორისო რეფერირებად გამოცემებში გამოქვეყნებულ ნაშრომებში.

## რჩეული პუბლიკაციები  
*“Trapped in the past:  memories of Georgian IDPs on the margins of society”,  Nationalities Papers, 2017 (თანავტორი) (იბეჭდება)
*Remembering Homeland in Exile: Recollections of IDPs from the Abkhazia Region of Georgia” in Journal on Ethnopolitics and Minority Issues in Europe, Vol 14, No 1, 2015, 48-70.
*The Soviet Occupation of Georgia in 1921 and the Russian-Georgian War of August 2008: Historical Analogy as a Memory Project“ in The Making of Modern Georgia, 1918–2012: The first Georgian Republic and its Successors. Ed. by Stephen F. Jones. London and New York: Routledge, Taylor & Francis Group, 2014, pp. 316-336.

## რესურსები ინტერნეტში 
* მალხაზ თორია - ისტორია, ისტორიის დოქტორი, ასოცირებული პროფესორი

კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 1978
კატეგორია:სოხუმში დაბადებულები
კატეგორია:დაბადებული 30 აგვისტო
ბერტონოვის ხიდი

**ბერტონოვის ხიდი** () — ხიდი ქალაქ პავლოვსკში, პუშკინის რაიონი, სანქტ-პეტერბურგი მდინარე შუა ნევკაზე. გადებულია მდინარე ტიზვაზე, სადაც მას კვეთს ელისაბედის ქუჩა. ხიდის სიგრძეა 46,1 მეტრი, ხოლო სიგანე — 16,5 მეტრი. 

## ისტორია 
ხიდი ააგეს XVIII საუკუნის 90-იან წლებში. ამ პერიოდისათვის მას ერქვა მეორე სახელწოდება და მოიხსენიებდნენ როგორც *კირასირის ხიდი*. აღნიშნული სახელი დაკავშირებული იყო ხიდის სიახლოვეს განლაგებული კირასირის პოლკის სახეწლოდებასთან. 

თანამედროვე სახელწოდება მიიღო XIX საუკუნის დასაწყისში, ხოლო ოფიციალურად დაამტკიცეს 1997 წლის 6 ნოემბერს. არსებული ტოპონიმი წარმოსდგება რუსეთის იმპერატორ პავლე I-ის კამერდინერის, სახელმწიფო მრჩეველ ბერტონის გვარისაგან, რომელიც 1794 წლიდან 1810 წლამდე აგარაკს ფლობდა ხიდის სიახლოვეს, მდინარე ტიზვის მარჯვენა სანაპიროზე. 

1960-იან წლებში მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რეკონსტრუქცია. 

ხიდი არის რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი და მისი ოფიციალური სახელია „ბერტონის ხიდი-კაშხალი“. იგი შედის მარიენტალის პარკის ანსამბლის შემადგენლობაში.

ბერტონოვის ხიდს აქვს ასეთი მისამართი: სანქტ-პეტერბურგი, პავლოვსკი, ელისაბედის  ქუჩა, შენობა 3, კორპუსი 1.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Бертонов мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ტბელ აბუსერისძის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტი

**საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ტბელ აბუსერისძის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტი** — მრავალპროფილიანი უმაღლესი სასწავლებელი. მისი დამფუძნებელია საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია. 

## ისტორია
საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ტბელ აბუსერისძის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტი, როგორც არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირი, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესის ილია II-ის ღვაწლით და ლოცვა-კურთხევით, 2008 წელს დაფუძნდა.

ქართული უნივერსიტეტის უმთავრესი ამოცანაა, ფუნდამენტური განათლების მიცემის გარდა, სულიერების, ეროვნული ფასეულობების შენარჩუნება, მეცნიერებისა და განათლების რწმენისგან განუყოფლობის იდეის დამკვიდრება, ქართული სააზროვნო სისტემის ერთგულება და უწყვეტი შემოქმედებითი პროცესი. უნივერსიტეტის ძირითად საქმიანობას წარმოადგენს უმაღლესი აკადემიური განათლების ორივე საფეხურის სასწავლო პროგრამის განხორციელება. 
მინი|უნივერსიტეტის ეზო
უნივერსიტეტი მდებარეობს მაღალმთიან აჭარაში, შუახევის მუნიციპალიტეტის, სოფ. ტაკიძეებში (ხიჭაურში). უნივერსიტეტში სწავლა და დღეში სამჯერადი კვება უფასოა. უნივერსიტეტი აერთიანებს 4 ფაკულტეტს: ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა და განათლების, აგრარულ მეცნიერებათა და ბიზნესის ადმინისტრირების, სამართალმცოდნეობისა და საჯარო მმართველობის, სოციალურ მეცნიერებათა და ჯანდაცვის, და ქართველოლოგიური კვლევების განყოფილებას. უნივერსიტეტი სტუდენტებს სთავაზობს 11 (თერთმეტ) საბაკალავრო და 11 (თერთმეტ) სამაგისტრო პროგრამას. ასევე მასწავლებლის მომზადების 60 კრედიტიან პროგრამას და 5 (ხუთ) ავტორიზებულ პროფესიულ მოდულურ პროგრამას: ბუღალტერია, ბაგა-ბაღის აღმზრდელი პედაგოგი, საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის გიდი, ინფორმაციული ტექნოლოგიების მხარდამჭერი სპეციალისტი, პრაქტიკოსი ექთნის პროფესიულ მოდულურ პროგრამებს. ამჟამად მიმდინარეობს მზადება დოქტორანტურის პროგრამების განსახორციელებლად.
მინი|უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის შენობა
## სტრუქტურა
უნივერსიტეტის დამფუძნებელია სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსი, ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტი, უწმიდესი და უნეტარესი ილია II. უნივერსიტეტის რექტორია სხალთის მთავარეპისკოპოსი მეუფე სპირიდონი(ერში გოჩა აბულაძე).

მინი|უნივერსიტეტის ეზო
## პროგრამები
* საბაკალავრო პროგრამები:
#ისტორია
#ფილოლოგია 
#ხელოვნებათმცოდნეობა
#განათლება
#ჟურნალისტიკა
#აგრარული მეცნიერებები
#საექთნო საქმე
#ბიზნესის ადმინისტრირება
#საჯარო მმართველობა
#სამართალმცოდნეობა 
#მათემატიკა   

* სამაგისტრო პროგრამები:

# ისტორია
# ფილოლოგია
# ქართველური ენათმეცნიერება
# ხელოვნებათმცოდნეობა
# განათლება
# აგრარული მეცნიერებება
# არქეოლოგია
# ჟურნალისტიკა
# მათემატიკა
# საჯარო მმართველობა
# ბიზნესის ადმინისტრირება – ფინანსები

## რესურსები ინტერნეტში
*უნივერსიტეტის საიტი

## სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს უნივერსიტეტები
დუბნიუმი

**დუბნიუმი** (; ქიმიური სიმბოლო — Db), *ნილსბორიუმი* (; ქიმიური სიმბოლო — Ns), *უნნილპენტიუმი* (; ქიმიური სიმბოლო — Unp), *ეკა-ტანტალი* (Eka-tantalum) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, მეხუთე ჯგუფის (მოძველებული კლასიფიკაციით — მეხუთე ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, Vბ) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. მისი ატომური ნომერია — 105, სიმკვრივე — 21.6 გ/სმ3. შედარებით მდგრადი იზოტოპია ^{262}Db (T1/2=40 წმ).

## ისტორია 
105-ე ელემენტი პირველად ამაჩქარებელში მიღებულ იქნა ქალაქ დუბნაში 1970 წელს გიორგი ფლიოროვის ჯგუფის მიერ  243Am-ის ბირთვების დაბომბვით 22Ne-ის იონებით და მათგან დამოუკიდებლად ბერკლიში (აშშ-ში) რეაქციით 249Cf + 15N→ 260Db + 4n. თეორიული და გამოყენებითი ქიმიის საერთაშორისო კავშირის  სამუშაო ჯგუფმა 1993 წელს დაასკვნა, რომ 105-ე ელემენტის აღმოჩენის პატივი გაყოფილი უნდა იყოს დუბნისა და ბერკლის ჯგუფებს შორის.

## სახელწოდების წარმომავლობა 
საბჭოთა მეცნიერებმა წამოაყენეს წინადადება ახალი ელემენტისათვის დაერქვათ სახელწოდება - ნილსბორიუმი (Ns) ნილს ბორის პატივსაცემად, ამერიკელებმა&nbsp;— ჰანიუმი (Ha), ოტო ჰანის საპატივცემლოდ, ურანის სპონტანური დაშლის აღმოჩენის ერთ ერთი ავტორისა; აქამდე ელემენტს ოფიციალურად ეწოდებოდა ლათინურად მისი რიცხობრივი აბრევიატურა &nbsp;— უნნილპენტიუმი (Unp), ანუ უბრალოდ 105. სიმბოლების Ns, На, Jl ნახვა სხვა და სხვა წლებში გამოცემულ  ელემენტების ცხრილებში შეიძლებოდა. თეორიული და გამოყენებითი ქიმიის საერთაშორისო კავშირის საბოლოო გადაწყვეტილებით 1997 წელს ელემენტს ეწოდა დუბნიუმი — ქალაქ დუბნაში რუსეთის ბირთვული ფიზიკის კვლევთი ცენტრის საპატივცემლოდ.

## ცნობილი იზოტოპები 
## რესურსები ინტერნეტში
* დუბნიუმი Webelements-ზე
* დუბნიუმი ქიმიური ელემენტების პოპულარულ ბიბლიოთეკაში 
* ელემენტების სინთეზის შესახებ საიტზე - ОИЯИ 

## სქოლიო
მამია დუმბაძე

**მამია ქიშვარდის ძე დუმბაძე** (დ. 3 ივნისი, 1915, ზენობანი — გ. 25 მარტი, 1990, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1959), პროფესორი (1960), საქართველოს სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე.

## ბიოგრაფია
1936 წელს დაამთავრა ამიერკავკასიის უმაღლესი სასოფლო-სამეურნეო კომუნისტური კსლა, 1938 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1942 წლიდან მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ი. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში; 1958-1989 წლებში იგი იყო საქართველოს შუა საუკუნეების ისტორიის განყოფილების გამგე; იკვლევდა საქართველოს ფეოდალური ხანის სოციალურ-ეკონომიკურ, პოლიტიკურ და კულტურული ისტორიის საკითხებს; არის რამდენიმე მონოგრაფიის ავტორი და კოლექტიური გამოკვლევების - „თბილისის ისტორიის“, საქართველოს ისტორიის რამდენიმე სახელმძღვანელოს (ქართულ და რუსულ ენებზე) თანაავტორი, აგრეთვე „საქართველოს ისტორიის ნარკვევების“ რვატომეულის რედკოლეგიის წევრი.

## ბიბლიოგრაფია
*ისტორიკოსი დიმიტრი ბაქრაძე, ბათუმი, 1950
*აღმოსავლეთ კახეთის (საინგილოს) ისტორიიდან, თბილისი, 1953
*დასავლეთ საქართველო XIX საუკუნის პირველ ნახევარში, თბილისი, 1957
*ნიკო ბერძენიშვილი, თბილისი, 1964
*რუსთაველის საქართველო, თბილისი, 1966

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 3 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1915
კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1990
კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები
პანტელეიმონის ხიდი

**პანტელეიმონის ხიდი** () — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს საზაფხულო ბაღისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 43 მეტრი, სიგანე - 23,4 მ.

## მდებარეობა 
წარმოადგენს პესტელის ქუჩის გაგრძელებას. მდებარეობს ისტორიულ ადგილზე, იქ სადაც მიხაილოვის სასახლეა და ქმნის ანსამბლს საინჟინროს პირველ ხიდთან ერთად. 

დინების ზემოთ მდებარეობს სამრეცხაო ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ბელინსკის ხიდი.

უახლოესი რკინიგზის სადგურია (1,1 კმ.) — „გოსტინი-დვორი“.

## სახელწოდება 
ხის ხიდ-აკვედუკს, რომელიც აქ მდებარეობდა არ ჰქონდა სახელი. გადაკეთების შემდეგ უწოდეს პანტელეიმონის ხიდი, ახლოს მდებარე პანტელეიმონის ეკლესიის მიხედვით. 1923 წელს ხიდსაც და მიმდებარე ქუჩასაც უწოდეს დეკაბრისტ პავლე პესტელის სახელი, რომელიც ხიდთა ახლოს ცხოვრობდა. 1991 წლის 4 ოქტომბერს დაუბრუნეს ძველი სახელწოდება.

## ისტორია 
1725-1726 წლებში  ხელოსანმა ჰარმან ვან ბოლესმა ააგო ხის ხიდი-აკვედუკი რათა მოემარაგებინა ზფხულის ბაღის შადრევნები ლიგოვის არხიდან. 

1748-1749 წლებში იგი შეცვალეს ახლით, რომელიც ააგეს ბაროკოს სტილში არქიტექტორ ფრანჩესკო ბარტოლომეო რასტრელის პროექტის მიხედვით. 1777 წლის წყალდიდობის შემდეგ მოიშალა ზაფხულის ბაღის შადრევნების სისტემა და აკვედუკმაც დაკარგა მნიშვნელობა.

1823 წელს გადაწყვიტეს ჯაჭვის ხიდის აგება, სამშენებლო სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ინჟინერ-მაიორი ვასილ ხრისტიანოვიჩი. 1824 წლის 4 ნოემბერს გაიხსნა ახალი ხიდი, რომელიც ერთმალიანი იყო. 

ამჟამინდელი ხიდის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1907-1908 წლებში ინჟნერ ა. ა. რეინეკოს ხელმძღვანელობით. 

1957 წელს ლენხიდმშენის ინიციატივით წარიმართა ხიდის სარესტავრაციო სამუშაოები.

1994 წელს ხიდთან ახლოს დაამონტაჟეს ჩიჟიკ-პიჟიკის ძეგლი. 2001 წლის 28 მაისს დახურეს ხიდი და დაიწყეს მზადება კაპიტალური რემონტისთვის. ხიდის საზეიმო გახსნა კი გაიმართა 2002 წლის 24 მაისს.

## ლიტერატურა
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 197. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 92. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.

## რესურსები ინტერნეტში
* Пантелеймоновский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Пантелеймоновский мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
სამრეცხაო ხიდი

**სამრეცხაო ხიდი** () — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, ცენტრალურ რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს საადმირალოს პირველსა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 40,9 მეტრი, სიგანე - 14,3 მ. ხიდი არის ერთ-ერთი პირველი ქვის ხიდი ქალაქში.

## მდებარეობა 
ხიდის ახლოს მდებარეობს ზაფხულის ბაღი და პეტრე I-ის ზაფხულის სასახლე.

დინების ქვემოთ მდებარეობს პანტელეიმონის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურებია — „გორკოვსკაია“ და “ჩერნიშევსკაია“.

## სახელწოდება 
სამრეცხაო ხიდი ეწოდა იმასთან დაკავშირებით, რომ იქვე ახლოს, სერგიევის ქუჩის კუთხეში მდებარეობდა სასახლის სამრეცხაო. 

## ისტორია 
სამრეცხაო ხიდი, გედების ზემო ხიდთან და ერმიტაჟის ხიდთან ერთად, არის სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი პირველი ქვის ხიდი. 

ხიდი ააგეს ნევის გრანიტის სანაპიროსთან ერთად საზაფხულო ბაღის სიახლოვეს. თავდაპირველი პროექტი, რომელიც შეადგინეს 1762 წელს, ითვალისწინებდა სამმალიანი, ქვის ხიდის მშენებლობას, ხის გასახსნელი მალით, თუმცა საბოლოოდ ხიდი სამმალიანი ააგეს და არ იხსნებოდა. 

პროექტის ავტორი უცნობია. გრანიტის სანაპიროს მშენებლობას კი ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი იური ფელტენი. ხიდის მშენებლობა გრძელდებოდა 1766 წლიდან 1769 წლამდე ი. ლ. როსისა და ტ. ი. ნასონოვის ხელმძღვანელობით. 

1887 წელს მიაშენეს ორი ყინულმჭრელი ნევის მხრიდან. 1908 წელს ჩატარდა ხიდის კვლევა, რომელმაც გამოავლინა მნიშვნელოვანი დეფორმაციები. ამავე წელს ქალაქის ტექნიკურმა კომისიამ მიიღო გადაწყვეტილება  ხიდის გადაკეთების შესახებ. 1909 წელს ინჟინერმა კ. ვ. ეფიმოვმა შეადგინა პროექტის ორი ვარიანტი ქვით და მეტალის ნაწილებით. თუმცა სამხატვრო აკადემია გამოვიდა ხიდის სახის შეცვლის წინააღმდეგ. ქალაქის საბჭომ სხვა გადაწყვეტილება მიიღო, რაც უკვე სახეს აღარ ცვლიდა.

ეს პროექტი ხორცილედებოდა 16 წელი და დასრულდა 1926 წელს. ამ პერიოდში გარემონტებულმა ხიდმა მოაღწია ჩვენამდე უმნიშვნელო ცვლილებებით.

## ლიტერატურა
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Кочедамов В. И. Набережные Невы. — М.: Гос. издательство литературы по строительству и архитектуре, 1954. — 179 с.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. *П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.

## რესურსები ინტერნეტში
* Прачечный мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Прачечный мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები