open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
დერჟავინის სახლ-მუზეუმი

**დერჟავინის სახლ-მუზეუმი** () — რუსი პოეტის, გავრილ რომანის ძე დერჟავინის სახლი სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე ფონტანკის სანაპიროზე, 118-ში, დერჟავინის შესახვევის მეზობლად. 2003 წლიდან ლიტერატურულ-მემორიალური მუზეუმია და არის პუშკინის ეროვნული მუზეუმის ფილიალი.

ქალაქის კარ-მიდამო შედგება პოეტის სახლის, ორი წყვილი ფლიგელის, მცირე სასტუმრო კორპუსისა და ორანჟერეასაგან. ფონტანკის სახლი და მისი მშენებლობის გარემოებები პოეტმა გადმოგვცა თავის პოემებში „პირველი მეზობლისთვის“ (1780 წელი) და „მეორე მეზობლისთვის“ (1791 წელი). სახლის დიდ ორსვეტიან დარბაზში 1811 წლის შემდეგ იმართებოდა „რუსული სიტყვის მოყვარულთა საუბრები“.

1846 წელს შენობა გადააკეთეს რომაულ-კათოლიკური სასულიერო კოლეგიის საჭიროებისათვის. რეალურად სახლი გადაიქცა კათოლიკური მთავარეპისკოპოს-მიტროპოლიტის რეზიდენციად. საბჭოთა პერიოდში შიგნით განათავსეს კომუნალური ბინები. 

შენობის მუზეუმად გადაკეთების გადაწყვეტილება მიიღეს 1998 წელს. 2002-2003 წლებში ინტერიერი გადააკეთეს ეკატერინეს ეპოქის სტილში (ცნობილი ანალოგიების მიხედვით). საპროექტო სამუშაოები განახორციელა „ლენპროექტრესტავრაციის“ ინსტიტუტმა. მუზეუმმა პირველი  დამთვალიერებლები მიიღო 2003 წლის 28 მაისს. რეკონსტრუქციის დროს შეიქმნა ასევე ულამაზესი პოლონური ბაღი, რომელშიც შესვლა ფასიანია. 2008 წელს ექსპლოატაციაში შევიდა სახლის სასტუმრო კორპუსი, ხოლო 2009 წელს გაიხსნა ორანჟერეა, სადაც განათავსეს ლიტერატურული კაფე.

## რესურსები ინტერნეტში
* მუზეუმის ვებგვერდი

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის სასახლეები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის სახლ-მუზეუმები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მთავარი აფთიაქის შენობა (სანქტ-პეტერბურგი)

**მთავარი აფთიაქის შენობა** () — ნაგებობა სანქტ-პეტერბურგში. კლასიციზმის არქიტექტურული ძეგლი. აგებულია 1796 წელს არქიტექტორ ჯაკომო კვარნეგის პროექტითა და ხელმძღვანელობით, 1722 წელს დომენიკო ტრეზინის მიერ ბაროკოს სტილში აგებული სახლის ადგილზე.

## ისტორია 
სასახლის აფთიაქი შეიქმნა 1704 წელს და თავდაპირველად განთავსებული იყო პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში, რომლის ხელმძღვანელიც 1721 წელს გახდა ი. ლ. ბლიუმენტროსტი.

XVIII საუკუნის დასაწყისში დღევანდელი მთავარი აფთიაქის შენობის ადგილზე იდგა აფთიაქარ ლეკენსის სახლი. 

1722 წელს ამ ადგილზე დომენიკო ტრეზინის პროექტის მიხედვით ააგეს მთავარი აფთიაქის ქვის შენობა, სადაც განათავსეს პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში მდებარე აფთიაქი. 1731 წელს ი. ლ. ბლიუმენტროსტი გაათავისუფლეს ხელმძღვანელის თანამდებობიდან და მთავარი აფთიაქი გააერთიანეს სასახლის აფთიაქთან, ახალ დანაყოფს ეწოდა იმპერატორის მთავარი აფთიაქი.

აფთიაქის პირველი შენობა დაიწვა 1735 წელს, იგი აღადგინეს, თუმცა 1737 წელს კვლავ ხანძარმა გაანადგურა. 

XVIII საუკუნის ბოლოსთვის შენობა ძალიან მოძველდა და 1789 წელს დაიწყო ახალი შენობის მშენებლობა ჯაკომო კვარნეგის პროექტის მიხედვით. 1796 წელს ააგეს ახალი შენობა.

მთავარი ფასადი შემკულია ოთხი კორინთული ნახევარკოლონით და სამკუთხა ფრონტონით, ხოლო კუთხეები პილასტრებითა და ფრონტონით. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ფასადის გარკვეული დეტალები შეცვალეს, თუმცა შენობა დღევანდელ დღემდე კარგადაა შემონახული. 

1839 წლიდან აფთიაქი გადაიტანეს სხვა შენობაში, ხოლო აფთიაქის მთავარ შენობაში განათავსეს პავლოვსკის პოლკის ოფიცერთა ბინები, რომელიც აქ განთავსებული იყო 1917 წლამდე.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Здание главной аптеки
* [Здание Главной аптеки (Санкт-Петербург)](https://wiki2.org/ru/Здание_Главной_аптеки_(Санкт-Петербург))
* Здание бывшей главной аптеки

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ადოლფ იოფე

**ადოლფ იოფე** ( დ. 1883 — გ. 1927) — რუსი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, რევოლუციონერი. 

## ბიოგრაფია
1903 წლიდან იყო რსდმპ წევრი, მენშევიკი. 1905-1907 წლების რევოლუციური მოძრაობის აქტიური მონაწილე. 1906-1907 წლებში იყო რსდმპ საზღვარგარეთის ბიუროს წევრი. 1908 წელს ლევ ტროცკისთან ერთად ვენაში გამოსცემდა გაზეთ „პრავდას“. იყო ტროცკის უახლოესი მეგობარი და თანამებრძოლი. 1917 წლიდან გადა ბოლშევიკი და პარტიის ცკ-ს წევრობის კანდიდატი. 1917 წლის აგვისტოდან იყო პეტროგრადის საქალაქო დუმის წევრი. იყო ოქტომბრის გადატრიალების აქტიური მონაწილე. 1918 წლის აპრილ-დეკემბერში იყო საბჭოთა რუსეთის ელჩი გერმანიაში. 

## რესურსები ინტერნეტში
* Adolf Joffe Archive at marxists.org
* "Adolph Joffe," Spartacus Educational. www.spartacus-educational.com/
* Includes Trotsky's unfinished article about Joffe and Joffe's last letter to Trotsky (in Russian)

კატეგორია:დაბადებული 1883
კატეგორია:გარდაცვლილი 1927
კატეგორია:რუსი რევოლუციონერები
კატეგორია:ბოლშევიკები
კატეგორია:რსდმპ-ის წევრები
კატეგორია:რსდმპ(ბ)-ის VI ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
ბალტიის ხიდი

**ბალტიის ხიდი** () — საფეხმავლო ხიდი-თბოსადენი შემოვლით არხზე, სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულსა და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. ხიდის სიგრძეა 33 მეტრი, ხოლო სიგანე — 4,5 მეტრი.

## მდებარეობა 
მდებარეობს ბალტიის რკინიგზის სადგურის მოედანთან. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ბალტიის რკინიგზის სადგური და  იზმაილოვოს პოლკის სასაწყობე შენობების ანსამბლი (კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში 1819-1822 წლებში აგებული შენობა, არქიტექტორი ვ. პ. სტასოვი).

დინების ზემოთ მდებარეობს მიტროფანოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურია „ბალტიისკაია“.

## სახელწოდება 
ხიდის სახელი ცნობილია 1957 წლიდან და ეწოდა ბალტიის რკინიგზის სადგურის მიხედვით. ლიტერატურაში ასევე გვხვდება სახელწოდება ნოვო-ბალტიისკის ხიდი.

## ისტორია 
1956-1957 წლებში შემოვლით არხზე თბოსადენის ასაგებად ინჟინერ ა. ა. კულიკოვისა და არქიტექტორ პ. ა. არეშევის პროექტით ააშენეს საფეხმავლო ხიდი-თბოსადენი. ხიდის ოფიციალური გახსნა გაიმართა 1957 წლის 31 დეკემბერს.

2007 წელს მიტროფანოვის ხიდის მშენებლობის დროს მოანგრიეს დეკორაციული ლამპრები, რომელიც დამონტაჟებული იყო ხიდის ორივე მხარეს. ასევე შეცვალეს პარაპეტის გრანიტის ბოლქვებიც.

## კონსტრუქცია 
ხიდი ერთმალიანია, აგებულია მეტალისაგან და თაღოვანია. იგი გამოიყენება  ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. მოაჯირები თუჯისგანაა დამზადებული.   

## ლიტერატურა 
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — С. 85—86. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 26. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.

## რესურსები ინტერნეტში
* Балтийский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
რიჩარდ პაიპსი

**რიჩარდ პაიპსი** ( დ. 11 ივლისი, 1923 — გ. 17 მაისი, 2018) — ამერიკელი მეცნიერი, ისტორიკოსი, ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი რუსეთის საკითხებში (1958-1996), რუსეთის შემსწავლელი ცენტრის დირექტორი, რუსეთისა და საბჭოთა კავშირის ისტორიის სპეციალისტი. დაიბადა ებრაულ ოჯახში, პოლონეთში. აშშ-ში დასახლდა 1940 წლიდან და მოქალაქეობა მიიღო 1943 წელს.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
**Booknotes* interview with Pipes on *Vixi: Memoirs of a Non-Belonger*, December 7, 2003.

კატეგორია:დაბადებული 1923
კატეგორია:დაბადებული 11 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2018
კატეგორია:გარდაცვლილი 17 მაისი
კატეგორია:ამერიკელი ისტორიკოსები
ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდი

**ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდი** () — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში, შემოვლით არხზე,  რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულს და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდი ისტორიისა და კულტურის ძეგლია. 

## მდებარეობა
აღნიშნული ხიდი, მდებარეობს ლერმონტოვის გამზირზე, რომელიც დაკავშირებულია ბალტიის რკინიგზის სადგურთან.  

ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდის დინების ზემოთ მდებარეობს ბალტიის ხიდი, ქვემოთ კი — კრასნოქტიაბრსკის ხიდი. 

უახლოესი მეტროსადგური არის „ბალტიისკაია“, რომელიც მდებარეობს ხიდიდან დაახლოებით 230 მეტრში.

## სახელწოდება
1860 წლიდან 1914 წლამდე ხიდს ეწოდებოდა შტიგლიცსკის სახელი, ა. ლ. შტიგლიცის პატივსაცემად. ამჟამინდელი სახელი კი ნოვო-პეტერგოფსკის გამზირიდან მომდინარეობს. 

## ისტორია
ამჟამინდელ ადგილზე, პირველი ხიდი ჯერ კიდევ 1857 წელს აშენდა. მოგვიანებით, დიზაინისა და სიზუსტის მცირე ცვლილებებით, ხიდი გარემონტდა 1889 წელს და 1908-1909 წლებში. ხიდის უკანასკნელი რეკონსტრუქცია განხორციელდა ინჟინერ კ. ვ. ეფიმიევის მიერ შემუშავებული პროექტის მიხედვით. 1920-იანი წლების ბოლოს, ლერმონტოვის გამზირზე, ტრამვაის ხაზის დაგეგმარების შემდგომ, საჭირო გახდა ახალი ხიდის აშენება. ხიდის მშენებლობა 1931-1932 წლებში განხორციელდა.

## არქიტექტურა
ხიდის საერთო სიგრძე 33,3 მეტრია, ხოლო სიგანე — 23.3 მეტრი. ხიდი განკუთვნილია საავტომობილო და ფეხით მოსიარულეთათვის. ხიდის სავალი ნაწილი ოთხი ზოლისაგან შედგება. 

## ლიტერატურა
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 139, 331. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.

## რესურსები ინტერნეტში
* Ново-Петергофский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Ново-Петергофский мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ჩვეულებრივი ტანრეკი

**ჩვეულებრივი ტანრეკი** () — ძუძუმწოვარი ცხოველი ტანრეკისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 26–39 სმ; აქვს ძალიან მოკლე (1 სმ-მდე სიგრძის) კუდი. მასა — 1,5–2,5 კგ. მწერიჭამიებს შორს ყველაზე დიდი ზომისაა. შეფერილია რუხად ან მოწითალო-რუხად. დაფარულია უხეში ბალნითა და ეკლებით, თავზე მოკლე ბეწვი აქვთ. ყურები მოძრავი, მცირე ზომის და მომრგვალებულია. თვალები პატარაა. ცხვირი საკმაოდ მოძრავი და მგრძნობიარეა, რასაც საკვების მოპოვების დროს იყენებს. ბინადრობს სხვადასხვა გარემოში; აქტიურია ღამით. ბუდეს იკეთებს ქვებისა და მორების ქვეშ ბალახებისგან და სხვა მცენარეებისაგან. გავრცელებულია აფრიკის სამხრეთ-დასავლეთი სანაპიროს კუნძულებზე, მათ შორის: მადაგასკარი, მავრიკი, რეუნიონი, სეიშელის და კუნძულები. სქესობრივ სიმწიფეს 1 წლის ასაკში აღწევენ მაკეობა 50–60 დღე-ღამე გრძელდება, დედალი ყრის 10–12 ნაშიერს. იკვებება ძირითადად უხერხემლოებით, ბაყაყებით, პატარა მღრღნელებით. ცოცხლობს 3–6 წელი.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ტანრეკი
კატეგორია:მადაგასკარის ძუძუმწოვრები
ალჟირის ტურიზმი

— იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი დედაქალაქ ალჟირში]]
**ალჟირი** ფართობის მიხედვით აფრიკის უდიდესი და მსოფლიო მასშტაბით მე-10 სახელმწიფოა. ქვეყნის ერთ-ერთი მთავარი ტურისტული ღირსშესანიშნაობა საჰარის უდაბნოა, რომლის ზოგიერთი დიუნიც 180 მეტრზე მაღალია. 1976 წლიდან მოყოლებული ალჟირი მსოფლიო ტურიზმის ორგანიზაციის წევრია. მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის 2014 წლის მოხსენების მიხედვით, აფრიკის ქვეყნებს შორის ალჟირი მეოთხე ადგილზე იმყოფებოდა საერთაშორისო ტურისტთა რაოდენობით: 2013 წელს ქვეყანა 2.7 მილიონმა უცხოელმა ტურისტმა მოინახულა.

საერთაშორისო ტურისტთა დიდი ნაწილი ხმელთაშუა ზღვის სახელმწიფოებიდანაა. ალჟირის ტურიზმის სექტორი ჯერ კიდევ განვითარებადია. ტურიზმის სექტორის განვითარებისთვის ხელისუფლებამ 2025 წლამდე სტრატეგიული გეგმა შეიმუშავა.

## კონკურენტუნარიანობა
მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის 2017 წლის ტურიზმისა და მოგზაურობის კონკურენტუნარიანობის ინდექსის მიხედვით, ალჟირი მსოფლიოს 136 ქვეყანას შორის 118-ე ადგილზეა (3.1 ქულა), რაც 2015 წლის მაჩვენებლზე უკეთესია (2.9 ქულა, 123-ე ადგილი 141 ქვეყანას შორის). საერთაშორისო ტურისტების რაოდენობა 1 710 000 ადამიანს შეადგენდა. საერთაშორისო ტურიზმიდან შემოსავლები 307.7 მილიონ $-ს გაუტოლდა, რაც ერთ ტურისტზე 179.9 $-ს უდრის. ტურიზმისა და მოგზაურობის სექტორზე მთლიანი შიდა პროდუქტის 3.5% მოდის. სექტორში 327 306 ადამიანია დასაქმებული, რაც მთლიანი სამუშაო ადგილების 3%-ს შეადგენს. 

## სქოლიო
კატეგორია:ალჟირის ტურიზმი
მარია ულიანოვა

**მარია ულიანოვა** ( დ. 1878 — გ. 1937) — რუსირევოლუციონერი, ვლადიმერ ლენინის უმცროსი და. 1898 წლიდან იყო რსდმპ წევრი, 1903 წლიდან ბოლშევიკი, ცეკა-ს სამდივნოს წევრი. 1917 წლიდან ცეკა-ს ბიუროს წევრი. 1918 წლიდან გაზეთ „პრავდას“ პასუხისმგებელი მდივანი. 1925-1934 წლებში კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კონტროლის კომისიის წევრი. 

## რესურსები ინტერნეტში
* Биография М. И. Ульяновой в энциклопедии «Хронос»
* 
* 

კატეგორია:დაბადებული 1878
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:რუსი რევოლუციონერები
კატეგორია:ბოლშევიკები
კატეგორია:ქალი პოლიტიკოსები
კატეგორია:რსდმპ-ის წევრები
კატეგორია:რსდმპ(ბ)-ის VI ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:დაკრძალულები ნეკროპოლში კრემლის კედელთან
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
ლავრ კორნილოვი

**ლავრ კორნილოვი** ( დ. 1870 — გ. 1918) — რუსი ინფანტერიის გენერალი, სამხედრო მზვერავი, დიპლომატი, მოგზაური და მკვლევარი.

## ბიოგრაფია
იყო რუსეთ-იაპონიის ომის მონაწილე და პირველი მსოფლიო ომის გმირი. 1914 წლის 19 აგვისტოდან 48-ე დივიზიის მეთაური, 1916 წლიდან დასავლეთის ფრონტის 25-ე საარმიო კორპუსის სარდალი. 1917 წლის 2 მარტს დროებითმა მთავრობამ დანიშნა პეტროგრადის სამხედრო ოლქის მთავარსარდლად. 1917 წლის ივლისიდან იყო რუსეთის შეიარაღებული ძალების უმაღლესი მთავარსარდალი. 1917 წლის ბოლოდან იყო თეთრი მოძრაობის ორგანიზატორი და ერთ-ერთი ლიდერი. აქტიურად მონაწილეობდა რუსეთის სამოქალაქო ომში. დაიღუპა წითელ არმიასთან ბრძოლაში ჩრდილოეთ კავკასიაში 1918 წლის ბოლოს.

## პოპულარულ კულტურაში
ლავრ კორნილოვი არის ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟი მიხეილ შოლოხოვის რომანისა „წყნარი დონი.“

## რესურსები ინტერნეტში
* საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა

კატეგორია:დაბადებული 1870
კატეგორია:გარდაცვლილი 1918
კატეგორია:რუსი სამხედრო მოღვაწეები
კატეგორია:ოქროს იარაღი „მამაცობისთვის“-ის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ანას II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ანას III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის III ხარისხის ორდენის კავალრები
ხუან დე ბურბონი

**ხუან დე ბურბონი** (; დ. 15 მაისი, 1822 — გ. 18 ნოემბერი, 1887) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე კარლ IV-ის ვაჟის, მონილას გრაფ დონ კარლოსისა და მარია ფრანსისკა პორტუგალიელის შუათანა ვაჟი. ესპანეთის დე ფაქტო მეფე **ხუან III**-ის სახელით, როგორც კარლისტთა პარტიის ლიდერი და საფრანგეთის მეფობის ლეგიტიმური კანდიდატი **ჟან III**-ის სახელით, როგორც ლუი XIV-ის პირდაპირი შთამომავალი. 

## ბიოგრაფია 
ხუანი დაიბადა 1822 წლის 15 მაისს არანხუესის სასახლეში, მადრიდში. იგი იყო მონილას გრაფ დონ კარლოსისა და მისი პირველი ცოლის, მარია ფრანსისკა პორტუგალიელის შუათანა ვაჟი. მამის მხრიდან მისი ბაბუა ესპანეთის მეფე კარლ IV, ხოლო დედის მხრიდან პორტუგალიის მეფე ჟუან VI იყო. 1833 წელს ოჯახთან ერთად პორტუგალიაში, 1834 წელს კი ინგლისში გაიქცა. 1847 წლის 6 თებერვალს იგი დაქორწინდა მოდენას ჰერცოგ ფრანჩესკო IV-ის ასულ მარია ბეატრიქს დე ჰაბსბურგ-ესტეზე. 

ხუანი და მარია ბეატრიქსი 1848 წლის რევოლუციამდე მოდენაში ცხოვრობდნენ, ამის შემდეგ კი ისინი ჯერ ავსტრიაში, შემდეგ კი ინგლისში გაიქცნენ და ლონდონში დასახლდნენ. 1853-55 წლებში იგი ცოლთან ერთად ესპანეთში დაბრუნდა. 1860 წლის 13 იანვარს, მას შემდეგ რაც მისი უფროსი ძმა გარდაიცვალა, ხუანი ესპანეთის კარლისტურმა მოძრაობამ ესპანეთის დე ფაქტო მეფედ სცნო. ამან ცხადია ესპანეთის მთავრობის შეშფოთება და ხუანის დაპატიმრების მცდელობა გამოიწვია. 

თავისი ლიბერალური შეხედულებების გამო, ძმისა და მამისაგან განსხვავებით, იგი კარლისტებისაგან ნაკლებ მხარდაჭერას იღებდა. ამ ყოველივეს გამო, კარლისტები მას მალევე განუდგნენ და მის ნაცვლად ესპანეთის დე ფაქტო მეფე კარლ VII-დ მისივე ვაჟი კარლოსი აირჩიეს. მიუხედავად ამისა, ზოგიერთი კარლისტი, როგორებიცაა რამონ კარბრერა და ჰერცოგი დე შამბორი ესპანეთის მეფედ კვლავ ხუანს მიიჩნევდნენ, მანამ, სანამ 1868 წელს იგი თავისი ნებით არ გადადგა. იგი პენსიაზე გავიდა და მესამე კარლისტურ ომში თავის ძმას უჭერდა მხარს. 

1883 წლის 24 აგვისტოს, საფრანგეთის ტახტის ლეგიტიმური მემკვიდრის, შამბორის ჰერცოგ ანრი დე ბურბონის უშვილოდ გარდაცვალების გამო საფრანგეთის ტახტის ახალ ლეგიტიმურ მემკვიდრედ მისი უახლოესი ნათესავი აირჩიეს, რომელიც ხუანი იყო, როგორც ლუი XIV-ის პირდაპირი შთამომავალი. ამრიგად იგი საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრე გახდა, თუმცა ტახტისათვის ბრძოლა არ დაუწყია. 

ხუანი გარდაიცვალა 1887 წლის 18 ნოემბერს ინგლისში, 65 წლის ასაკში. 

## შვილები 
# კარლოს მარია (1848-1909), ესპანეთისა და საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრე, ცოლად შეირთო მარგერიტა დე ბურბონ-პარმა, რომელთანაც შეეძინა შვილები, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ბერტა დე როანზე;
# ალფონსო კარლოსი (1849-1936), საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრე, ცოლად შეირთო მარია დას ნევეს პორტუგალიელი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია.

## ლიტერატურა 
* Carlos Collado Seidel: Der Spanische Bürgerkrieg. Geschichte eines europäischen Konflikts. C. H. Beck, München 2006, ISBN 3-406-54095-3. 
* Ramon del Valle-Inclán: Der Karlisten Krieg. Klett-Cotta, Stuttgart 1981, ISBN 3-12-901981-2.

კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1822
კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1887
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:წმინდა ანდრია პირველწოდებულის ორდენის კავალრები
მალო-კრესტოვსკის ხიდი

**მალო-კრესტოვსკის ხიდი** () — ერთ-ერთი ხიდი სანქტ-პეტერბურგში პეტროგრადის რაიონში, მდინარე კრეშოვსკაზე, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს ქვის და კრესტოვსკის კუნძულებს. ლენინგრადის 1960-იანი წლების ხიდების არქიტექტურის ერთ-ერთი ყველაზე ნათელი მაგალითი.

## მდებარეობა
ხიდი მდებარეობს დინამოს გამზირის ღერძზე. მალო-კრესტოვსკის ხიდთან მდებარე უახლოესი მეტრო სადგურებია: კრესტოვსკის კუნძული (1500 მეტრი) და ჩკალოვსკაია (1700 მეტრი).

ხიდს სახელი არაერთხელ შეეცვალა: კამენო-კრესტოვსკის ხიდი (1849-1875 წლებში), პატარა კრესტოვსკის ხიდი (1860-1920 წლებში), 1920-იანი წლებიდან კი თანამედროვე სახელი მალო-კრესკოვსკის ხიდი.

## ისტორია
დაახლოებით 1817 წელს, ამ ადგილას იდგა მცურავი  ხიდი. დაახლოებით 1840-1842 წლებში ხის ხიდი აშენდა. ხიდის პროექტი ორი ავტორის მიერ იყო შედგენილი, მათ შორის ერთ-ერთი ლეიტენანტი პლასესოვი (1940-1941 წლებში). 1960 წლისთვის ხის ხიდის საყრდენების მდგომარეობა გაუარესდა და ამან გამოიწვია კაპიტალური ხიდის აშენების საჭიროება. 1961-1962 წლებში ახალი რკინაბეტონის ხიდი ააგეს ინჟინერ ი. ლ. იურკოვისა და არქიტექტორ ლ. ა. ნოსკოვის პროექტის მიხედვით.

## არქიტექტურა
ხიდი განკუთვნილია ავტომობილების და ფეხით მოსიარულეთათვის. ხიდის სავალი ნაწილზე შესაძლებელია ორი სატრასპორტო საშუალების გადაადგილება. ტროტუარები დაფარულია ასფალტით. აქვს რკინის მოაჯირეები. სიგანე ტროტუარებით — 13 მეტრი, საერთო სიგრძე — 56 მეტრია.

## ლიტერატურა
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 438. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 303. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 71. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.

## რესურსები ინტერნეტში
* Мало-Крестовский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Крестовские мосты //Энциклопедия Санкт-Петербурга 

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ჩვეულებრივი გველთევზა

**ჩვეულებრივი გველთევზა**, *მდინარის გველთევზა* () — თევზი გველთევზასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძეა 100 სმ-მდე, მასა — 4,5–13 კგ. ფერად მურა მომწვანოა, გვერდები და მუცელი ყვითელი აქვს. სხეული გველისმაგვარი ფორმისაა. მისი გრძელი ხერხემალი 110–119 მალისაგან შედგება. ქვედა ყბა ზედაზე მცირედ გრძელია და წინ არის გამოწეული. ზურგისა (სხეულის ზედა ნაწილზე) და ანალური (ქვედა ნაწილზე) ფარფლები ერთმანეთს უკავშირდება. გავრცელებულია დასავლეთ ევროპის მდინარეებში. სიცოცხლის გარკვეულ პერიოდს ატლანტის ოკეანეში ატარებს. ბინადრობს მლაშე და მტკნარ წყლებში. შეუძლია წყლიდან ამოსვლა და ხმელეთზე (ტალახში) გადაადგილება. ზრდასრული გველთევზები მდინარიდან ზღვაში გადადიან და სარგასოს ზღვისკენ მიცურავენ, რათა იქვირითონ, ამის შემდეგ ისინი იხოცებიან. ლიფსიტები, რომლებსაც მინისებრი გველთევზები ეწოდება, დინების დახმარებით უბრუნდებიან ევროპის სანაპიროებს, რასაც 3 წელს ანდომებენ. ამ პერიოდში ისინი გარეგნულად საკმაოდ იცვლებიან. სქესობრივ სიმწიფე სხვადასხვა ასაკში აღწევენ — 9–23 წელში. ცოცხლობენ 15–25 წელი; მდედრები, როგორც წესი, უფრო დიდხანს ცოცხლობენ. იკვებებიან უხერხემლოებითა და მცირე ხერხემლიანებით. ზოგიერთ ქვეყანაში გველთევზებს საკვებად იყენებენ; იჭერენ სპეციალური ხაფანგებით. ბოლო პერიოდში მათი რაოდენობა მნიშვნელოვნად შემცირდა.

## ლიტერატურა 
## სქოლიო 
კატეგორია:მდინარის გველთევზა
კატეგორია:ევროპის თევზები
ევროპული მურენა

**ევროპული მურენა** () — თევზი მურენასებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 150 სმ, მასა — 15 კგ. გავრცელებულია ძირითადად ხმელთაშუა ზღვაში, გვხვდება აზორის კუნძულებთან და მდინარე სენეგალის შესართავთან. აქვს გლუვი, უქერცლო კანი, რომელიც ლორწოს სქელი ფენით არის დაფარული. ზურგის ფარფლი თავის უკან იწყება მთელ ზურგს გასდევს. აქვს ფართო ყბები. კბილები უკანაა მიმართული, საკმაოდ სქელია; შეუძლია მათი წინ გამოწევა. ნადირობისას ძირითადად ყნოსვას იყენებს, მხედველობა სუსტადაა განვითარებული — თვალები მცირე ზომისაა. მსხვერპლს ეძებს წყვდიადში. გააჩნია მეორეული ყბები. სქესობრივ სიმწიფეს დაახლოებით 5 წელში აღწევს. ჩანასახის განვითარება რამდენიმე დღე გრძელდება, რაც წყლის ტემპერატურაზეა დამოკიდებული. ღია წყლებში ყრის 60 000-მდე ქვირითს; ახასიათებს გარეგანი განაყოფიერება. იკვებება კიბოსნაირებითა და თევზებით, ზოგჯერ ნარჩენებითაც.

## ლიტერატურა 
## სქოლიო 
კატეგორია:მურენა
გაბრიელე ბრაგანტინი

**გაბრიელე ბრაგანტინი** (დ. 17 თებერვალი, 1955, ვერონა, იტალია) — საქართველოში მოღვაწე იტალიელი სასულიერო პირი, თეოლოგი, სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტის პროფესორი.

## ბიოგრაფია
გაბრიელე ბრაგანტინი დაიბადა 1955 წლის 17 თებერვალს ქალაქ ვერონაში, იტალიაში. 1975-1981 წლებში იგი ვერონის წმინდა ზენონის თეოლოგიურ ინსტიტუტში ფილოსოფიურ-თეოლოგიურ კურსს დაეუფლა. ამავე წელს იგი პრესვიტერად აკურთხეს. 1980-1982 წლებში გაბრიელე ბრაგანტინი ბოლონიის დომინიკელთა ინსტიტუტში სწავლობდა, სადაც მას თეოლოგიაში ლიცენზია მიენიჭა. 1980-1989 წლებში იგი ვერონის ინფორმატიკის ლიცეუმ „ალესტიმატეში“ რელიგიის მასწავლებელი იყო, ხოლო 1994 წელს საშუალო სკოლის „მინო ტურკი“ დირექტორად დაინიშნა.

1994 წელს გაბრიელე ბრაგანტინი საქართველოში ჩამოვიდა და ქუთაისის სტიმატინთა საკრებულოს ხელმძღვანელი გახდა. მოგვიანებით მას კათოლიკური ეკლესიის ეკუმენიზმის, კულტურისა და ლიტურგიის საეპისკოპო ვიკარიუსის წოდება მიენიჭა.

ამჟამად გაბრიელე ბრაგანტინი სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტის პროფესორია.

## იხილეთ აგრეთვე 
*კათოლიციზმი საქართველოში

## რესურსები ინტერნეტში
* გაბრიელე ბრაგანტინი - საუბარი რელიგიაზე
* გაბრიელე ბრაგანტინი - ჟურნალი  „საბა“

კატეგორია:დაბადებული 1955
კატეგორია:დაბადებული 17 თებერვალი
კატეგორია:რომის კათოლიკური ეკლესიის რელიგიური მოღვაწეები
ტარაკანოვსკის ხიდი

**ტარაკანოვსკის ხიდი** () — საფეხმავლო   ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, შემოვლით არხზე, საადმირალოს რაიონის ციოლკოვსკის ქუჩაზე,  რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულს და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. 

უახლოესი მეტროსადგური არის „ბალტიისკაია“, რომელიც მდებარეობს ხიდიდან დაახლოებით 670 მეტრში.

## სახელწოდება
ხიდმა სახელწოდება მიიღო მდინარე ტარაკანოვკის მიხედვით, რომელიც აკავშირებს მდინარეებს ფონტანკასა და ეკატერინგოფკას. 1907-1908 წლებში იგი ნაწილობრივ ამოავსეს და ფონტანკის სანაპიროსა და შემოვლით არხს შორის წარმოიქმნა ქუჩა, რომელსაც უწოდეს ტარაკანოვსკის ქუჩა (1952 წლიდან ციოლკოვსკის ქუჩა).

## ისტორია
ტარაკანოვსკის საფეხმავლო ხიდი (ყოფილი სტარო-ტარაკანოვსკი) შემოვლით არხზე, რომელიც მდებარეობდა ციოლკოვსკის ქუჩის დასაწყისში, ააგეს 1933 წლისათვის. ამ პერიოდისათვის ხიდი იყო ხის სამმალიანი და გამოიყენებოდა ფეხით მოსიარულეებისათვის. ხიდის პროექტი შეიმუშავა ინჟინერმა მ. ი. ჟდანოვმა.

ამჟამად არსებული ხიდი ააგეს 1975 წელს ინჟინერ ა. დ. გუტცაიტის პროექტის მიხედვით. ხიდზე ტორშერები დაამზადეს არქიტექტორ ა. ბ. ლებედინსკის პროექტის მიხედვით.

## კონსტრუქცია
ხიდი მეტალისგანაა აგებული, კოჭებიანია და ერთმალიანი. ხიდი განკუთვნილია ფეხით მოსიარულეებისათვის, ასევე გამოიყენება შემოვლით არხზე კომუნიკაციების გადასაჭიმად. ხიდზე დამონტაჟებულია ოთხი ტორშერი ფანრებით, რომელიც დამზადებულია კლასიკურ სტილში. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. ხიდის სიგრძეა 33,5 მეტრი, ხოლო სიგანე — 3,5 მეტრი.

## ღირსშესანიშნაობა 
* ხიდთან ახლოს ციოლკოვსკის ქუჩაზე 2006 წელს გახსნეს კონსტანტინე ციოლკოვსკის ძეგლი. 
* შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროზე მდებარეობს ქარხანა „წითელი სამკუთხედი“ — XX საუკუნის სამრეწველო არქიტექტურის ნიმუში.
* ტარაკანოვსკის ხიდის ზემოთ მარჯვენა სანაპიროზე მდებარეობს მაღალი ძაბვის სადგური № 18, კონსტრუქტივიზმის არქიტექტურული სტილის ნიმუში.

## ლიტერატურა
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 279. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 123. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.

## რესურსები ინტერნეტში
* Таракановский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Фотографии Таракановского моста на сайте Все о реке Неве: мосты, притоки, наводнения
* Таракановский мост на сайте Санкт-Петербург. Все о Петербурге

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
სულხან-საბა ორბელიანის უნივერსიტეტი

**სულხან-საბა ორბელიანის უნივერსიტეტი** — მრავალპროფილიანი უმაღლესი სასწავლებელი თბილისში.

## ისტორია
სულხან-საბა ორბელიანის უნივერსიტეტი (საბაუნი) დაარსდა 2002 წელს. იმ დროისთვის უნივერსიტეტის სახელწოდება იყო „სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის ფილოსოფიის, თეოლოგიის, ისტორიისა და კულტურის ინსტიტუტი“, სადაც მოქმედებდა მხოლოდ თეოლოგიის ფაკულტეტი. ფაკულტეტზე ისწავლებოდა ფართო პროფილის ქრისტიანული ღვთისმეტყველება, იმართებოდა საერთაშორისო სიმპოზიუმები, კონფერენციები, სემინარები. უნივერსიტეტი ამზადებდა და გამოსცემდა საღვთისმეტყველო, ფილოსოფიურ, ისტორიულ წიგნებისა და სახელმძღვანელოებს. თანდათან ჩამოყალიბდა პარტნიორული ურთიერთობები ევროპის სხვადასხვა უნივერსიტეტებთან.

2009 წელს უნივერსიტეტმა მოიპოვა მორიგი ინსტიტუციური ავტორიზაცია. იმავე წელს, სულხან-საბა ორბელიანის უნივერსიტეტის საგანმანათლებლო სტრუქტურულ ერთეულს შეემატა სამართლის ფაკულტეტი, ხოლო თეოლოგიის მიმართულებას საბაკალავრო პროგრამის გარდა (ჰუმანიტარული ფაკულტეტის ფარგლებში) დაემატა სამაგისტრო პროგრამა. 2012-2013 სასწავლო წლიდან, თეოლოგიის საბაკალავრო პროგრამას დაემატა დამატებითი სპეციალობა (მაინორი) კულტურული ტურიზმი. 2013-2014 სასწავლო წლიდან უნივერსიტეტში ამოქმედდა ახალი აკრედიტებული პროგრამები: ტურიზმის საბაკალავრო პროგრამა (ტურიზმის ფაკულტეტი), ბიზნესის ადმინისტრირების საბაკალავრო პროგრამა (ბიზნესის ფაკულტეტი). 2014-2015 სასწავლო წლისათვის ამოქმედდა სამართლის სამაგისტრო პროგრამა (სამართლის ფაკულტეტი). 2016-2017 წელს კი სოციალურ და ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე აკრედიტაცია მიიღო საერთაშორისო ურთიერთობების საბაკალავრო პროგრამამ. 2017-2018 წელს კი აკრედიტაცია მიიღო ბიზნესის ადმინისტრირების სამაგისტრო პროგრამამ (ბიზნესის ფაკულტეტი).

2018 წელს აკრედიტაცია მიიღო ბიზნესის ადმინისტრირების ინგლისურენოვანმა პროგრამამ.

2021 წელს უნივერსიტეტმა ხელახალი ავტორიზაცია გაიარა და მოიპოვა სადოქტორო პროგრამების განხორციელების უფლება, რის შედეგად ის სასწავლო უნივერსიტეტიდან სრულ უნივერსიტეტად გადაკეთდა.

ამჟამად, საბაუნიში 11 საბაკალავრო ( სამართალი, ბიზნესის ადმინისტრირება, ტურიზმი, ბიზნესის ადმინისტრირება (ინგლისურენოვანი პროგრამა), თეოლოგია, საერთაშორისო ურთიერთობები, პოლიტიკის მეცნიერებები, სოციოლოგია, ფსიქოლოგია, ინგლისური ფილოლოგია, საჯარო მმართველობა), 5 (ხუთი) სამაგისტრო (სამართალი, თეოლოგია, საჯარო მმართველობა, ბიზნესის ადმინისტრირება, ადამიანური რესურსების მართვა) და 3 (სამი) სადოქტორო (სამართალი, თეოლოგია, საჯარო მმართველობა) პროგრამა მოქმედებს. ყველა მათგანი აკრედიტებულია. უნივერსიტეტი გასცემს სახელმწიფოს მიერ აღიარებულ დიპლომს.

## რესურსები ინტერნეტში
*ქართული უნივერსიტეტის საიტი
*უნივერსიტეტის საბაკალავრო პროგრამები

კატეგორია:თბილისის უნივერსიტეტები
გარეული იხვი

**გარეული იხვი** () — ფრინველი იხვისებრთა ოჯახისა. შინაური იხვის წინაპარი.

მისი სხეულის სიგრძეა 50–56 სმ, მასა — 1–1,5 კგ. ახასიათებს სქესობრივი დიმორფიზმი; დედალი ფერად მოყავისფროა, შეჯვარების სეზონზე მამალს მწვანე თავი, თეთრი საყელო, მურა-რუხი ზურგი, შავი კუდის ზედა ნაწილი, შოკოლადისებრ-ყავისფერი მკერდი და მორუხო მუცელი აქვს; ფთებს გასდევს კაშკაშა ფერის (თეთრი, შავი და ლურჯი) ზოლები. მამალს კუდზე საჭის აპრეხილი ბუმბული აქვს. თითებს შორის აპკი აქვს გადაკრული, რაც ცურვაში ეხმარება. მამლის ნისკარტი ყვითელია.

ფართოდ გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში, ჩრდილოეთ ამერიკაში (სამხრეთით — მექსიკამდე, ხოლო აღმოსავლეთით — გრენლანდიამდე); ინტროდუცირებულია აფრიკაში, ახალ ზელანდიაში, სამხრეთ-აღმოსავლეთ ავსტრალიაში. საქართველოში მობუდარი იხვია, ძირითადად ბინადრობს ტყისა და ტყესტეპის ზონაში, წყალსატევებთან (მტკნარშიც და მარილიანშიც) ახლოს; გვხვდება ქალაქის პარკებისა და წყალსატევების მიდამოებშიც.

გამრავლებას 2 წლის ასაკიდან იწყებს. დედალი დებს 7–16 ცალ თეთრ, მომწვანო-ჩალისფერი ელფერის მქონე კვერცხს. ინკუბაცია 28 დღე-ღამე გრძელდება. დედალთა რიცხვის შემცირების შემთხვევაში, მამრები სხვა სახეობის იხვებს ეჯვარებიან. ცოცხლობენ 7–10 წელი.

იკვებება მცენარეებით, უხერხემლოებით; დასახლებულ ადგილებში — ადამიანის მიერ მიცემული საკვებითაც, განსაკუთრებით პურით. საკვებს მოიპოვებს წყალშიც და ხმელეთზეც. წყალში საკვების ძიებისას შეუძლია ჩაყვინთვა, რა დროსაც მთელი ტანით ამოყირავდებიან ხოლმე.

ნადირობის ობიექტია, იყენებენ მის ხორცს. საქართველოს კანონმდებლობით, მასზე ნადირობა 10 სექტემბრიდან 10 ნოემბრამდე ნებადართულია მხოლოდ ახალქალაქის, ნინოწმინდის, წალკისა და დმანისის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიებზე, დღიური ლიმიტი — 5 ცალი; ხოლო 1 ნოემბრიდან 1 მარტამდე ყველგან, გარდა ახალქალაქის, ნინოწმინდის, წალკისა და დმანისის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიებისა, დღიური ლიმიტი — 6 ცალი.

## ლიტერატურა 
## სქოლიო 
კატეგორია:იხვი
ბობროვიჩსკოეს ტბა

**ბობროვიჩსკოეს ტბა** () — ტბა ბელარუსში, ბრესტის ოლქის ივაცევიჩის რაიონში. ტბასთან ახლო მდებარეობს სოფელი ბობროვიჩი, ქალაქი ივაცევიჩი ტბიდან 30 კმ-ითაა დაშორებული.

ტბის ფართობია 9,47 კმ², სანაპირო ხაზის სიგრძე — 14,4 კმ, მაქსიმალური სიღრმე — 8 მ, საშუალო — 2,5 მ. ძირითადი ნაწილი 2–4 მ სიღრმისაა. სანაპირო დაბალია, ტორფიანი, გაზრდილია ბუჩქნარი. წყალსაკრების ტერიტორია ბრტყელი დაბლობია, სანახევროდ დაფარულია ტყით და ბუჩქნარით, სანახევროდ — ჭაობითა და დაჭაობებული ტერიტორიებით. არხით დაკავშირებულია მდინარე გრივდასთან.

ტბა მდიდარია თევზით (კარჩხანა, კობრი, სქელშუბლა, კაპარჭინა, წერი, ნაფოტა, ქორჭილა). 1970-იან წლებში აქ მოიპოვებდნენ ვერცხლისფერ კარჩხანას, თეთრ კობრს, თეთრ ამურს და ბრტყელშუბლებს. ფიტოპლანქტონი წარმოდგენილია 89 სახეობის წყალმცენარით (უმთავრესად მწვანე წყალმცენარეები და ლურჯ-მწვანე წყალმცენარეები).

ვიგონოვსკოესთან და მიმდებარე ტერიტორიებთან ერთად, ბობროვიჩსკოეს ტბა შედის ვიგონოშანსკოეს აღკვეთილის შემადგენლობაში, ფართობი — 43 ათ. ჰექტარი.

## სქოლიო 
კატეგორია:ბელარუსის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
ოაკიმ ვაცეტისი

**ოაკიმ ვაცეტისი** ( დ. 1873 — გ. 1938) — ლატვიელი სამხედრო მოღვაწე. 

## ბიოგრაფია
1909 წელს დაასრულა გენშტაბის აკადემია და მიიღო კაპიტნის ჩინი. იყო სასწავლო ასეულის მეთაური. 1912 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის წოდება. 1915 წლიდან იყო პოლკოვნიკი, მე-12 არმიის მე-5 პოლკის მეთაური. ოქტომბრის გადატრიალების შემდეგ თავის პოლკთან ერთად გადავიდა ბოლშევიკების მხარეს. 1917 წლის დეკემბრიდან იყო რევოლუციური საველე შტაბის ოპერატიული განყოფილების უფროსი. 1918 წლის აპრილიდან ლატვიელ მსროლელთა დივიზიის მეთაური. 1918 წლის ივლისიდან აღმოსავლეთის ფრონტის სარდალი. 1918 წლის 1 სექტემბრიდან 1919 წლის ივლისამდე იყო საბჭოთა რუსეთის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი

## ლიტერატურა
* 
* 
* 

კატეგორია:დაბადებული 1873
კატეგორია:გარდაცვლილი 1938
კატეგორია:ლატვიელი სამხედრო მოღვაწეები
კატეგორია:ბოლშევიკები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
ბორისოვის ხიდი

**ბორისოვის ხიდი** () — საფეხმავლო   ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, შემოვლით არხზე, საადმირალოს რაიონში, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს არხის მარჯვენა და მარცხენა სანაპიროს. 

უახლოესი მეტროსადგურები არის „ბალტიისკაია“ (1018 მ) და „ნარვსკაია“ რომელიც მდებარეობს ხიდიდან დაახლოებით 970 მეტრში.

ხიდი მდებარეობს ტარაკანოვსკისა და ნოვო-კალინკინის ხიდებს შორის.

## სახელწოდება
ხიდმა სახელწოდება მიიღო სახლების მფლობელის, ვაჭარ ბორისოვის გვარის მიხედვით, რომელსაც ეკუთვნოდა ორი დიდი სახლი სანაპიროზე. 

## ისტორია
XIX საუკუნის დასაწყისში ააგეს ხის, კოჭებიანი საფეხმავლო ხიდი. 1928 წელს მიმდინარეობდა მისი კაპიტალური რემონტი. ხიდის სიგრძე მიმდინარე რემონტის დროს შეამცირეს 39 მეტრიდან 33 მეტრამდე. 1932 წელს ხის კოჭები გამოცვალეს და დაამონტაჟეს მეტალის კოჭები. 

ამჟამად არსებული ხიდი ააგეს 1988-1989 წლებში პროექტის მიხედვით, რომელიც შეიმუშავეს „Ленмосттреста“-ის საპროექტი განყოფილების ინჟინერმა ვ. ი. ფელდმანმა და არქიტექტორმა ვ. მ. ივანოვმა.

შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროზე მდებარეობს ქარხანა „წითელი სამკუთხედი“ — XX საუკუნის სამრეწველო არქიტექტურის ნიმუში, რომელიც მუშაობდა XXI საუკუნის დასაწყისამდე.

## კონსტრუქცია
ხიდი მეტალისგანაა აგებული და ერთმალიანი. იგი განკუთვნილია ფეხით მოსიარულეებისათვის, ასევე გამოიყენება შემოვლით არხზე კომუნიკაციების გადასაჭიმად.  ხიდის სიგრძეა 33,1 მეტრი, ხოლო სიგანე — 3 მეტრი. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია.

## ლიტერატურა
* Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 458—459. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 279. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 123. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.

## რესურსები ინტერნეტში
* Борисов мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
ვულკოვსკოეს ტბა

**ვულკოვსკოეს ტბა** () — კარსტული წარმოშობის ტბა ბელარუსში, ბრესტის ოლქის ივაცევიჩის რაიონში. მდებარეობს ქალაქ ტელეხანის ჩრდილოეთით, სოფ. ვულკა-ტელეხანსკაიას. განლაგებულია მდ. იასელდი აუზში, რომელთანაც აგილსკის არხითაა დაკავშირებული, ხოლო ვიგონოვსკოეს ტბის გავლით — მდ. შჩარასთან.

სარკის ფართობი შეადგენს 0,5 კმ²-ს, სიგრძეში 1 კმ, ხოლო სიგანეში 0,7 კმ-ია. მაქსიმალური სიღრმე — 24,5 მ.

ტბაში ყველაზე მეტად გავრცელებულია ქორჭილა, კაპარჭინა, წერი, ნაფოტა, იშვიათად ვხვდებით ფარფლწითელას, ჩიქვს, ციმორს, ვერცხლისფერ კარჩხანას. აგრეთვე მოშენებულია კიბოები.

## ლიტერატურა 
* Блакiтная кнiга Беларусi: Энцыкл. / БелЭн; Рэдкал.: Н. А. Дзiсько i iнш. — Мн.: БелЭн, 1994.

კატეგორია:ბელარუსის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
ბორის სავინკოვი

**ბორის სავინკოვი** ( დ. 1879 — გ. 1925) — რუსი პოლიტიკოსი, რევოლუციონერი, ესერების პარტიის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. ავტორია ავტობიოგრაფიული რომანისა „ფერმკრთალი ცხენი“   

## ბიოგრაფია
1898 წლიდან იყო სხვადასხვა სოციალ-დემოკრატიული ჯგუფების წევრი. 1903 წლიდან იყო ემიგრაციაში ჟენევაში, სადაც გახდა ესერთა პარტიის წევრი. ირიცხებოდა პარტიის საბრძოლო რაზმის წევრად და მონაწილეობდა რუსეთის ტერიტორიაზე განხორციელებულ ტერორისტული აქტების დაგეგმვაში. მონაწილეობდა სერგეი ალექსანდრეს ძე რომანოვის მკვლელობაში.

1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ საფრანგეთიდან დაბრუნდა რუსეთში. დროებითი არმიის მიერ დანიშნულ იქნა მე-7 არმიის კომისრად. 1917 წლის ივლისში დაინიშნა სამხედრო მინისტრად ალექსანდრე კერენსკის დროებით მთავრობაში. ეწინააღმდეგებოდა ოქტომბრის გადატრიალებას და ბოლშევიკებს. 1918 წლის მარტში მოსკოვში შექმნა იატაკქვეშა კონტრრევოლუციური სამხედრო ორგანიზაცია. 1919 წლიდან წავიდა ემიგრაციაში პარიზში და აწარმოებდა მოლაპარაკებებს ანტანტის ქვეყნების ლიდერებთან თეთრი მოძრაობისთვის მხარდაჭერის მოსაპოვებლად.

## რესურსები ინტერნეტში
* Archive of Boris Viktorovič Savinkov Papers at the International Institute of Social History

## სქოლიო
კატეგორია:რუსი რევოლუციონერები
კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები
კატეგორია:სოციალისტები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
კატეგორია:ხარკოვში დაბადებულები
კატეგორია:XX საუკუნის რუსი მამაკაცი მწერლები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ნოვო-კალინკინის ხიდი

**ნოვო-კალინკინის ხიდი** () — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, შემოვლით არხზე, საადმირალოს რაიონში, სტარო-პეტერგოფის პროსპექტის დასაწყისში. 

უახლოესი მეტროსადგური არის „ნარვსკაია“ რომელიც მდებარეობს ხიდიდან 900 მეტრში.

## სახელწოდება
ხიდმა სახელწოდება მიიღო პატარა ფინური სოფლის სახელის მიხედვით, რომელიც ცნობილი იყო XVI საუკუნიდან. იგი მდებარეობდა მდინარე ფონტანკის ქვემოთში. ძველ რუკეზე სოფელი მოიხსენიება როგორც კალიულა ან როგორც კალინა. სანქტ-პეტერბურგის მშენებლობის პერიოდში სოფლის სახელწოდება რუსულ ყაიდაზე გადაიტანეს და უწოდეს კალინკინა. სოფლის სახელი ასევე ფიგურირებს სტარო-კალინკინის ხიდის სახელწოდებაშიც, რომელიც ფონტანკაზე მდებარეობს და მალო-კალინკინის ხიდის სახელწოდებაშიც, რომელიც გრიბოედოვის არხზეა აგებული. 

## ისტორია
პირველი ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1836 წელს პ. პ. ბაზენისა და ი. სედოვის პროექტის მიხედვით. ეს იღო ხის თაღოვანი ხიდი გრანიტის საყრდენებით. 1866 წელს მიმდინარეობდა მისი კაპიტალური რემონტი. 1902 წელს ტრამვაის ხაზის გაყვანასთან დაკავშირებით ხიდი გააფართოეს და გააძლიერეს. 1929-1930 წლებში ხიდი კვლავ გადააკეთეს ამჟამად ო. ე. ბუგაევისა და ბ. დ. ვასილევის პროექტის მიხედვით. 1997 წელს მიმდინარეობდა ხიდის რემონტი, გააძლიერეს სავალი ნაწილის რკინა-ბეტონის ფილა.

## კონსტრუქცია
ხიდი რკინა-ბეტონითაა აგებული და ერთმალიანი. იგი განკუთვნილია საავტომობილო, ტრამვაისა და ფეხით მოსიარულეებისათვის. ხიდის სიგრძეა 27,3 მეტრი, ხოლო სიგანე — 20 მეტრი. სავალი ნაწილი ასფალტ-ბეტონითაა მოპირკეთებული.

## ლიტერატურა
* Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 458—459. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 279. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Ново-Калинкин мост // Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 85. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.

## რესურსები ინტერნეტში
*Ново-Калинкин мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
*На яндекс-карте http://maps.yandex.ru/map.xml?mapID=500&mapX=3370210&mapY=8342545&scale=11&slices=1&descx=3370210&descy=8342545
* Ново-Калинкин мост // Река Нева

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
სტეფანე რაზინის ხიდი

**სტეფანე რაზინის ხიდი** () — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, შემოვლით არხზე, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს სტეფანე რაზინის ქუჩასა და ლიფლიანდის ქუჩას. 

უახლოესი მეტროსადგური არის „ნარვსკაია“ რომელიც მდებარეობს ხიდიდან 1075 მეტრში.

## სახელწოდება
ხიდმა თავისი სახელწოდება მიიღო სტეფან რაზინის ქუჩის მიხედვით. აღნიშნული სახელწოდება მიენიჭა 1939 წლის 22 თებერვალს. მანამდე კი ხიდს ერქვა სტენკა რაზინის ხიდი (1923 წლიდან 1939 წლამდე), ხოლო უფრო ადრე ესტლიანდის ხიდი (1914 წლიდან).

## ისტორია 
პირველი ხიდი დღევანდელის ადგილზე 1914 წელს ააგეს. იგი იყო ხის, ხუთმალიანი და ძელებიანი, რომელიც გათვალისწინებული იყო სატვირთო ტრანსპორტისთვის. ამ ფორმით ხიდი მოქმედებდა თითქმის ნახევარი საუკუნის განმავლობაში. იგი აკავშირებდა ლიფლიანდისა და ესტლიანდის ქუჩებს და სახელიც ერთ-ერთი მათგანის მიხედვით უწოდეს — ესტლიანდის ხიდი. 

1977-1979 წლებში იგი მთლიანად გადააკეთეს „Ленгипроинжпроект“-ის ინსტიტუტის ინჟინერ ა. დ. გუტცაიტისა ა არქიტექტორ ვ. მ. ივანოვის პროექტის მიხედვით. ხიდი გადააკეთეს რკინაბეტონის კონსტრუქციაში და გახდა ერთმალიანი.

## კონსტრუქცია
თავისი კონსტრუქციით ხიდი ჰგავს ნოვო-კამენის ხიდს.

ტროტუარები მოწყობილია ისე რომ სავალ ნაწილზე მაღლა მდებარეობს. სავალი ნაწილი და ფეხით მოსიარულეთა გზა ასფალტ-ბეტონითაა დაფარული. ხიდის სიგრძეა 38,3 მეტრი, ხოლო სიგანე — 20 მეტრი, საიდანაც 14 მეტრი სავალი ნაწილია, ხოლო 3-3 მეტრი უკავია ორ ტროტუარს.

## ლიტერატურა
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 363. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 250—251. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.

## რესურსები ინტერნეტში 
*Мост Степана Разина //СПб ГБУ «Мостотрест»
*Фотографии моста Степана Разина на сайте Все о реке Неве: мосты, притоки, наводнения
* Мост Степана Разина на сайте Прогулки по Петербургу
* Мост Степана Разина на карте 1925 года

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
ვიგონოვსკოეს ტბა

**ვიგონოვსკოეს ტბა**, *ვიგონოშჩანსკოე* () — ტბა ბელარუსში, ბრესტის ოლქის ივაცევიჩის რაიონში.

ტბის ფართობია 26 კმ², წყალშემკრები აუზისა — 87,1 კმ², სანაპირო ხაზის სიგრძე — 21 კმ, მაქსიმალური სიღრმე — 2,3 მ, საშუალო — 1,2 მ. წყლის მოცულობა — 32,1 მლნ მ³.

ფსკერი ბრტყელია, დაფარულია საპროპელით, სანაპირო ტორფიანია, ხეობა დაჭაობებული. ტბა მდიდარია თევზით, ყველაზე მეტად გავრცელებულია წერი, ქორჭილა, ნაფოტა, ჩიქვი, გვხვდება წერი, ლოქორია, ფარფლწითელა, ფიტოპლანქტონი წარმოდგენილია 106 სახეობით.

ტბა მდებარეობს ქალაქ ივაცევიჩიდან 37 კმ-ის, ხოლო საქალაქო დასახლება ტელეხანიდან 17 კმ-ის დაშორებით, მდენარეების — შჩარასა და იასელდის (ნემანისა და დნეპრის აუზი) წყალგამყოფზე. ტბის გავლით 1767–1783 წლებში აშენდა ოგონსკის არხი, ამჟამად გამოუყენებელი. 1968 წელს ტბა და წყალშემკრები აუზის ნაწილი გამოცხადდა ჰიდროლოგიურ აღკვეთილად „ვიგონოშანსკოე“ (ფართობი 43 ათ. ჰექტარი). 2003 წლიდან ამავე დასახელების რესპუბლიკური ლანდშაფტური აღკვეთილის შემადგენლობაში. ტბა აგრეთვე შედის სატყეო სამონადირეო მეურნეობის, „ვიგონოვსკოეს“ შემადგენლობაში, რომელიც ბელოვეჟის ტევრის ნაწილს წარმოადგენს.

## სქოლიო 
კატეგორია:ბელარუსის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
ბეშეთი

**ბეშეთი** — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ბორჯომის მუნიციპალიტეტში, ყვიბისის თემში. მდებარეობს მდინარე მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე. ზღვის დონიდან 1490 მეტრზე, ბორჯომიდან დაშორებულია 9 კილომეტრით.

## დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 93 ადამიანი.

## სქოლიო
კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფლები
გეორგ ათარბეგოვი

**გეორგ ალექსანდრეს ძე ათარბეგოვი** (; დ. 1892 — გ. 22 მარტი, 1925, თბილისი) — სომეხი საბჭოთა პარტიული მოღვაწე. 

## ბიოგრაფია
1918 წელს იყო სოხუმი საოლქო რევკომის წევრი და აფხაზეთის რევკომი თავმჯდომარის მოადგილე. 1918 წლის ოქტომბრიდან საგანგებო კომისიი წევრი. 1919 წლი 1 თებერვლიდან ბოლშევიკთა კასპიისპირეთი-კავკაიის ფრონტის რევკომის პოლიტგანყოფილების წევრი. 1920 წლიდან ბოლშევიკთა მე-9 არმიის განსაკუთრებული განყოფილების უფროსი, სრულიად რუსეთის საგანგებო კომისიის ყუბან-შავიზღვისპირეთის, შემდგომში კი ბაქოს ოლქის საგანგებო რწმუნებული. 1921 წლიდან სომხეთის ჩრდილოეთ რაიონების რევკომის თავმჯდომარე. ამიერკავკასიის ფოსტის და ტელეგრაფის სახალხო კომისარი. დაიღუპა 1925 წლის 22 მარტს ავიაკატასტროფაში.

## რესურსები ინტერნეტში
*გაზ. „კომუნისტი“, №66, 24 მარტი, 1925
* Атарбеков, Георгий Александрович
* Страна должна знать своихъ «героевъ». Атарбековъ.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1892
კატეგორია:გარდაცვლილი 1925
კატეგორია:გარდაცვლილი 22 მარტი
კატეგორია:სომეხი რევოლუციონერები
კატეგორია:ბოლშევიკები
კრასნოოქტიაბრსკის ხიდი

**კრასნოოქტიაბრსკის ხიდი** () — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, შემოვლით არხზე, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულს და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს.

## მდებარეობა 
მდებარეობს როზენშტეინის ქუჩის დასაწყისში.

ხიდთან ახლოს განთავსებულია 1911-1912 წლებში არქიტექტორ ნ. ვ. დმიტრიევის მიერ აგებული წითელარმიელთა სახლი, რომელიც მოდერნისტული არქიტექტურის ნიმუშია. 

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ტარაკანოვსკის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგური არის „ბალტიისკაია“, რომელიც მდებარეობს ხიდიდან დაახლოებით 350 მეტრში.

## სახელწოდება
ხიდს, რომელიც აქ არსებობდა 1914 წლიდან 1925 წლამდე, ერქვა ლეიხტენბერგის ხიდი, ლეიხტენბერგის ქუჩის მიხედვით. არსებული სახელი კი ხიდმა მიიღო 1958 წელს.

## ისტორია
აღნიშნულ ადგილზე პირველი ხიდი ააგეს 1909 წელს. 1925 წელს მოძველებული ხიდი დაშალეს.

1957-1958 წლებში ახლოს მდებარე ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდის განტვირთვის მიზნით და შემოვლით არხზე თბოსადენის მილების გაყვანისათვის ააგეს რკინა-ბეტონის ხიდი. თავდაპირველად იგეგმებოდა აეშენებინათ საფეხმავლო ხიდი-თბოსადენი, თუმცა დაპროექტებისას გეგმა შეიცვალა. ხიდის პროექტი შეიმუშავა „Ленгипроинжпроект“-ის ინსტიტუტის ინჟინერმა ვ. ვ. ბლაჟევიჩმა.

## კონსტრუქცია
ხიდი რკინა-ბეტონითაა აგებული და მონოლითურია. განკუთვნილია საავტამობილო ტრანსპრტისა და ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილი შედგება სამი ზოლისაგან და ტროტუარების მსგავსად ისიც ასფალტ-ბეტონითაა მოპირკეთებული. ხიდის სიგრძეა 32,44 მეტრი, ხოლო სიგანე — 18,8 მეტრი.

## ლიტერატურა
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 466. — 511 с.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 328. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.

## რესურსები ინტერნეტში
* Краснооктябрьский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
ვასილი ხარლამოვი

მინი|ვასილი ხარლამოვი
**ვასილი ხარლამოვი** ( დ. 1875 — გ. 1957) — რუსი პოლიტიკოსი, რევოლუციონერი, ისტორიკოსი.

## ბიოგრაფია
1906 წლიდან იყო კადეტთა პარტიის წევრი. იყო რუსეთის დამფუძნებელი კრების წევრი, დუმის ოთხივე მოწვევის დეპუტატი დონის კაზაკთა ჯარების ოლქიდან. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დროებითი მთავრობის მიერ დაინიშნა ამიერკავკასიის განსაკუთრებული კომიტეტის, ოზაკომის თავმჯდომარედ. ოქტომბრის გადატრიალების შემდეგ იყო დონის ჯარების მთავრობის ეკონომიკური საბჭოს თავმჯდომარე. 1918 წლიდან თანამშრომლობდა გენერალ ალექსეევისა და დენიკინის სამხრეთ რუსეთის მთავრობასთან. თეთრი მოძრაობის დამარცხების შემდეგ წავიდა ემიგრაციაში 1920 წელს. 

## რესურსები ინტერნეტში
* 3-й созыв Государственной Думы: портреты, биографии, автографы. — Санкт-Петербург: издание Н. Н. Ольшанскаго, 1910.

კატეგორია:დაბადებული 1875
კატეგორია:გარდაცვლილი 1957
კატეგორია:რუსი რევოლუციონერები
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის I მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატები
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის II მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატები
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის III მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატები
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის IV მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატები
თაბრიზ ხალილბეილი

**თაბრიზ ხალილ რზა-ოღლუ ხალილბეილი** (; დ. 12 თებერვალი, 1964, ბაქო, აზერბაიჯანი — გ. 31 იანვარი, 1992, ნახიჩევანლი, ხოჯალი, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების სამხედრო მოსამსახურე, დაიღუპა ყარაბაღის ომში. აზერბაიჯანელი პოეტი ხალილ რზას შვილი.

## ცხოვრება 
თაბრიზ ხალილბეილი დაიბადა 1964 წლის 12 თებერვალს, ქალაქ ბაქოში. 1981 წელს დაამთავრა ქალაქ ბაქოს მ.მუშფიგის სახელობის №18 საშუალო სკოლა. 1982 წელს შევიდა აზერბაიჯანის ხელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტში. გააგრძელა განათლების მიღება და იმავე დროს მუშაობდა ჯ.ჯაბარლის სახელობის კონოსტუდია „აზერბაიჯან ფილმ“-ში. 1992 წლის 31 იანვარს იყო ტაბრიზ ხალილბეილის ბოლო ბრძოლა. ის დაიღუპა შუშის ალყის მოხსნისთვის ორგანიზებული ოპერაცია „დაშალთი“-ს დროს.

## ოჯახი 
იყო დაოჯახებული. მისგან დარჩა ორი ქალიშვილი დასაფლავებულია გმირთა ხეივანში ქალაქ ბაქოში. ქალაქ ბაქოში და სალიანის რაიონში ერთ-ერთ ქუჩას მიენიჭა მისი სახელი. მისი საცხოვრებელი სახლის წინ დამონტაჟებულია სამახსოვრო დაფა.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1964
კატეგორია:გარდაცვლილი 1992
კატეგორია:გარდაცვლილი 31 იანვარი
კატეგორია:აზერბაიჯანელი სამხედრო მოღვაწეები
კატეგორია:აზერბაიჯანის ეროვნული გმირები
კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები