open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
სანქტ-პეტერბურგის ანა კაშინელის ეკლესია

**სანქტ-პეტერბურგის ანა კაშინელის ეკლესია** () —   მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1907-1909 წლებში. არის ტიხვინის ეპარქიის ვედენო-ოიატსკის მონასტრის მეტოქი.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
კაშინის მირქმის სახელობის მონასტრის მეტოქის მშენებლობა დაიწყო 1907 წელს, იმ ადგილზე სადაც 1894 წელს იდგა  ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის სამლოცველო, რომელიც ააგეს იაპონიაში მომხდარი ინციდენტის დროს ნიკოლოზ II-ის სასწაულებრივი გადარჩენის აღსანიშნავად. ეკლესიის პროექტი შეადგინა ეპარქიის არქიტექტორმა ა. პ. აპლაქსინმა. პროექტი მოიცავდა ორსართულიანი ეკლესიის მშენებლობას, რომელსაც მიშენებული ექნებოდა სამლოცველო და საცხოვრებელი კორპუსი. 

1907 წლის ნოემბერში აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის  სახელობის ახალი სამლოცველო. 1908 წლის თებერვალში ქვედა ტაძარში აკურთხეს ეგვტერი ხელთუქმნელი ხატის სახელზე, ხოლო მთავარი საკურთხეველი 1909 წელს აკურთხეს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანის, ანა კაშინელის სახელზე.

1917 წლის შემდეგ მეტოქი გააუქმეს და ეკლესია სამრევლო გახდა, თუმცა მონაზვნები მეტოქის ფლიგელში კვლავ განაგრძობდნენ ცხოვრებას. ისინი დააპატიმრეს 1932 წელს მონაზვნების მასიური დაპატიმრების პერიოდში, ხოლო შემდეგ გადაასახლეს. მალევე, 1933 წელს, დახურეს თავად ეკლესიაც, რამდენიმე ხატი გადაიტანეს სამპსონიევსკის საკათედრო ტაძარში. 1934 წელს დააპირეს ტაძრის აფეთქება, მაგრამ უშედეგოდ. 1939 წელს ეკლესიაში განათავსეს სამხატვრო სახელოსნო. 

1994 წელს ეკლესია გახდა ვედენო-ოიატის მონასტრის მეტოქი. 1995 წლიდან დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 1996-1997 წლებში დაადგეს ახალი გუმბათი, ამოტუმბეს წყალი სარდაფიდან, ფანჯრები შემინეს. 

2009 წელს აღნიშნეს ტაძრის 100 წლისთავი, თითქმის მთლიანად დასრულდა აღდგენითი სამუშაოები და დაამონტაჟეს კანკელიც.

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт Введено-Оятского монастыря
* Фильм о храме преп. Анны Кашинской в Санкт-Петербурге

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
პუშკინის დიდმოწამე პანტელეიმონის ეკლესია

**პუშკინის დიდმოწამე პანტელეიმონის ეკლესია** () —   მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ პუშკინში, მდებარეობს ნ. ა. სემაშკოს სახელობის № 38 ქალაქის საავადმყოფოს ტერიტორიაზე. აგებულია 1846-1852 წლებში. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა ქალაქ პუშკინის ისტორიულ ნაწილ სოფიაში 1781 წლის 22 ივლისს. იგი შეასრულა ნოვგოროდისა და სანქტ-პეტერბურგის მთავარეპისკოპოსმა გავრილმა. ტაძრის კურთხევა შედგა 1782 წლის 26 იანვარს კონსტანტინესა და დედოფალ ელენეს სახელზე. 1817 წლისათვის აღნიშნული ეკლესია უკვე აღარ ფუნქციონირებდა სიძველის გამო. 

1846 წლის 2 ივლისს შედგა ახალი ქვის საავადმყოფოს საფუძვლის ცაყრა არქიტექტორ ნ. ვ. ნიკიტინის პროექტის მიხედვით, ხოლო ხარების ეკლესია დროებით განათავსეს თავშესაფრის სასადილოში. 1852 წლის 12 ოქტომბერს ტაძარი აკურთხეს ღვთისმშობლის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ ხატის სახელზე. 1930 წლის 5 თებერვალს ეს ეკლესია დახურეს. ხატების ნაწილი გადაიტანეს ეკატერინეს სახელობის ტაძარში, ნაწილი კი სავაჭრო კანტორა „ანტიკვარიატში“. ქვედა ტაძარი ფუნქციონირებას აგრძელებდა 1933 წლის 16 აგვისტომდე. მისი ჭურჭლის ნაწილი გადაიტანეს სახელმწიფო ერმიტაჟში. 

XIX საუკუნის შუა წლებიდან, ჰოსპიტალის ეზოში არსებობდა სამლოცველო, რომელშიც დამონტაჟებული იყო ძველი კანკელი. სამლოცველოში იდგა ეკლესიის ტახტრევანი, რომელიც 1872 წელს გადაიტანეს პუშკინის ღვთისმშობლის შობის ეკლესიაში. სამლოცველო თავისი დანიშნულებით არ გამოიყენებოდა. 1907-1908 წლებში ეკლესია ნაწილობრივ გადააკეთეს და გააფართოვეს არქიტექტორ ს. ა. დანინის პროექტის მიხედვით. სამრეკლო დახურეს 1929 წელს და 1999 წლამდე გამოიყენებოდა ქალაქის მორგის დანიშნულებით. 

2000 წელს სამლოცველო დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და დაიწყო მისი რესტავრაცია. 2001 წელს იგი აკურთხეს როგორც ეკლესია პანტელეიმონ დიდმოწამის სახელზე. 2002 წელს გუმბათზე დაამონტაჟეს ჯვარი.

## ლიტერატურა 
*Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей: Краткий исторический справочник. — 2-е изд., испр. и доп.. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 169—179. — ISBN 5-9900655-3-1.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Народный каталог православной архитектуры

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ალექსანდრე პროხოროვი

**ალექსანდრე მიხეილის ძე პროხოროვი** (; დ. , ათერტონი, ავსტრალია — გ. 8 იანვარი, 2002, მოსკოვი, რუსეთი) — საბჭოთა და რუსი ფიზიკოსი, კვანტური ელექტრონიკის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1966), პრეზიდიუმის წევრი (1970), ზოგადი ფიზიკისა და ასტრონომიის განყოფილების აკადემიკოს-მდივანი (1973). სოციალისტური შრომის გმირი (1969). სკკპ წევრი 1950 წლიდან. 

## ბიოგრაფია
დაიბადა რევოლუციონერი მუშის ოჯახში. მამამისი რევოლუციური მოღვაწეობისათვის გადაასახლეს ციმბირში, საიდანაც შემდეგ გადავიდა ავსტრალიაში. პროხოროვმა დაამთავრა ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (1939). 1941–1943 წლებში საბჭოთა არმიაში იყო. 1946 წლიდან მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტში (1954 წლიდან ლაბორატორიის გამგე, 1968 წლიდან — დირექტორის მოადგილე), 1959 წლიდან მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი, 1971 წლიდან მოსკოვის ფიზიკა-ტექნოლოგიური ინსტიტუტის კათედრის გამგე. 1969 წლიდან დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიის მთავარი რედაქტორი. ნიკოლოზ ბასოვთან ერთად დაამუშავა კვანტური სისტემების საშუალებით ელექტრომაგნიტური ტალღების გენერირების პრინციპულად ახალი მეთოდი და ამიაკის კონის გამოყენებით შექმნა მოლეკულური გენერატორი — მაზერი (1954–1955). მისი შრომები ეძღვნება ინფრაწითელი და ხილული გამოსხივების მძლავრი ლაზერების შექმნას, არაწრფივ ოპტიკას, ნივთიერებასთან მძლავრი ლაზერული გამოსხივების რეზონანსულ და არარეზონანსულ ურთიერთქმედებას. მიღებული აქვს ლენინური პრემია (1959), ნობელის პრემია (1964). იყო ამერიკის მეცნიერებათა და ხელოვნებათა აკადემიის წევრი (1971). დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენითა და მედლებით.

## ლიტერატურა 
*გორდეზიანი კ., ხეცურიანი თ., „საბჭოთა ფიზიკოსები — ნობელის პრემიის ლაურეატები“, თბ., 1990, გვ. 15-17

## სქოლიო 
კატეგორია:რუსი ფიზიკოსები
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
ჩვეულებრივი ცოცია

**ჩვეულებრივი ცოცია**, *ჩვეულებრივი სინეგოგა* () — ფრინველი ცოციასებრთა ოჯახისა.

მისი სხეულის სიგრძეა 12–14,5 სმ,. მასა — 20–24 გ. შეფერილობა განსახლების რაიონების მიხედვით იცვლება, სხეულის ზედა მხარე მოცისფრო-რუხია. ნისკარტის ფუძიდან თვალების გავლით, კისრის სიგრძეზე გასდევს შავი ზოლი. ნისკარტი წვრილი და წვეტიანია, რასაც კარგად იყენებს ხის ქერქიდან მწერების ამოსაყვანად. საჭის ბუმბული მოკლეა, დაკეცილი ფრთების მდგომარეობაში ოდნავ არის გვერდებზე გამოწეული. აქვს საკმაოდ ძლიერი ფეხები, რითაც მყარად ეჭიდებს ხის ტანს. ხეზე დაკიდებული ფრინველის თავი ქვევით არის მიმართული.

გავრცელებულია ევროპის უდიდეს ნაწილში, მათ შორის უელსი და ინგლისი, სამხრეთ სკანდინავიიდან პირენეს ნახევარკუნძულის გავლით მაროკომდე; აღმოსავლეთით — თურქეთსა და კავკასიაში, გვხვდება საქართველოშიც.

ბუდეს იკეთებს ხის ფუღუროში, ზოგჯერ კოდალის ძველ ფუღუროებსაც იყენებენ, იმ შემთხვევაში, თუ მისი შესასვლელი ფართოა, მას ტალახის მასით ავიწროებს. სქესობრივ სიმწიფეს 1 წელში აღწევს. დებს 4–13 თეთრ კვერცხს მოწითალო ლაქებით. ინკუბაცია 16–18 დღე-ღამე გრძელდება; ბარტყები ფრენას 25 დღეში იწყებენ. მრავლდება წელიწადში ორჯერ. ზამთარში თესლითა და კაკლით (თხილი, რკო) იკვებება, ზაფხულში — მწერებით; ჭამს ფრინველთათვის დაყრის საკენკსაც. ცოცხლობს 11 წლამდე.

## ლიტერატურა 
## სქოლიო 
კატეგორია:ცოცია
კრისტინა ესპანელი

**კრისტინა ესპანელი** (; დ. 13 ივნისი, 1965) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ისა და დედოფალ სოფია ბერძენის ქალიშვილი. 2015 წლიდან იგი ესპანეთის სამეფო ტახტის რიგით მეექვსე მემკვიდრეა, თავისი ძმის, მეფე ფილიპე VI-ის, მისი შვილების, თავისი დის, ლუგოს ჰერცოგინია ელენასა და მისი შვილების შემდეგ. 

## ბიოგრაფია 
კრისტინა დაიბადა 1965 წლის 13 ივნისს მადრიდში. იგი არის ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ სოფია ბერძენის მეორე ქალიშვილი. მას ერთი უფროსი და ჰყავს, ლუგოს ჰერცოგინია ელენას სახით და ასევე ერთი უმცროსი ძმა, ესპანეთის დღევანდელი მეფის, ფილიპე VI-ის სახით. კრისტინამ თავდაპირველად უმაღლესი განათლება მადრიდის უნივერსიტეტში მიიღო, პოლიტიკური მეცნიერებების განხრით, რის შემდეგაც სწავლა ნიუ-იორკში განაგრძო საერთაშორისო ურთიერთობების სფეროში. 1988 წელს იგი დაესწრო ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებს, რომელიც სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულში ტარდებოდა. ამ თამაშებში კრისტინამ მონაწილეობაც მიიღო, როგორც მცურავმა და ასევე დაესწრო საზეიმო დროშის გახსნის ცერემონიალს. 

კრისტინა ასევე აქტიურადაა ჩაბმული საქველმოქმედო საქმიანობაში. მან თავისი საქველმოქმედო ფონდი გახსნა, რომელსაც "Duquesa de Palma de Mallorca" დაარქვა და რომელიც დღემდე აქტიურად ფუნქციონირებს. სწორედ აქ გაიცნო მან თავისი მომავალი მეუღლე, სპორტსმენი ინიაკი უნდარხარინი.  მათ მალევე შეუყვარდათ ერთმანეთი. კრისტინა და ინიაკი 1997 წელს დაქორწინდნენ მადრიდში. 2015 წლიდან, კრისტინას ძმამ, ესპანეთის მეფე ფილიპე VI-მ მათ წინააღმდეგ აღძრა საქმე, რომლის მიხედვითაც მათ კორუფციულ საქმიანობაში ედებათ ბრალი. 

2016 წელს ინფანტა კრისტინა და მისი ქმარი, სხვა თექვსმეტ ბრალდებულთან ერთად სასამართლოს წინაშე წარსდგნენ, რომელზეც განიხილებოდა კორუფციისა და გადასახადების გადაუხდელობის საქმე. კრისტინა გაამართლეს, თუმცა მის ქმარს 19 წლიანი პატიმრობა შეეფარდა კორუფციული საქმიანობისათვის. როგორც აღმოჩნდა, ინიაკი ამ საქმეებს მარტო ახორციელებდა და კრისტინა არ ჩაუთრევია. 2017 წლის 17 თებერვალს კრისტინას მოთხოვნით მისი ქმრის საქმე განახლდა, ამჯერად არა როგორც კორუფციის, არამედ როგორც თაღლითობის ბრალდებით, რის გამოც მისი სასჯელის ვადა 6 წლამდე ჩამოსწიეს. საბოლოოდ, კრისტინამ მოახერხა და 265, 000 დოლარის გადახდის შემდეგ მისი ქმარი ვადამდე გაანთავისუფლეს. ამის შემდეგ ისინი ერიდებიან პრესასა და ჟურნალისტებთან ყველანაირ შეხებას. 

## ლიტერატურა 
*  "Spain's Princess Cristina cleared in tax trial". BBC News. 17 February 2017. Retrieved 17 February 2017.
*  "La Casa del Rey expresa su "sorpresa" ante el cambio de criterio del juez" (in Spanish). El Periodico de Catalunya. Retrieved 2013-04-03.
*   "Court rules tax fraud trial of Spain's Princess Cristina must go ahead". Reuters. 29 Jan 2016.

კატეგორია:დაბადებული 13 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1965
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:მადრიდში დაბადებულები
სოფია დე ბურბონი

**სოფია დე ბურბონი** (; დ. 29 აპრილი, 2007) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ფილიპე VI-ისა და დედოფალ ლეტიცია ორტისის ქალიშვილი. ესპანეთის სამეფო ტახტის რიგით მეორე ტახტის მემკვიდრე თავისი უფროსი დის, პრინცესა ლეონორის შემდეგ.

## ბიოგრაფია 
ინფანტა სოფია დაიბადა 2007 წლის 29 აპრილს, საღამოს 16:50 საათზე, დედაქალაქ მადრიდის რუბერის საერთაშორისო ჰოსპიტალში, საკეისრო კვეთის მეშვეობით. ისევე, როგორც მისი უფროსი დის, ლეონორის დაბადების ამბავი, ამ ამბავმაც პერსონალისაგან გაჟონა მედიაში. ამის შემდეგ, მალევე გამოცხადდა, რომ მისი ჭიპლარის ღეროვანი უჯრედები ბელგიის სისხლის ბანკში გადაიგზავნებოდა. მისი მშობლები იყვნენ ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ისა და დედოფალ სოფია ბერძენის ვაჟი, ასტურიის პრინცი ფილიპე დე ბურბონი და მისი მეუღლე, პრინცესა ლეტიცია ორტისი.

სოფიას სახელი ბებიამისის, დედოფალ სოფია ბერძენის პატივსაცემად დაარქვეს. 2007 წლის 15 ივლისს, სარსუელას სასახლის ბაღებში პრინცესა სოფია კათოლიკედ მონათლეს. მისი ნათლიები არიან პალომა როკასოლანო (დედამისის ბებია) და ვიდინის პრინცი. ნათლობის სახელად, მისი დის მსგავსად ტოდოს ლოს სანტოსი დაარქვეს, რაც ესპანურად ყველაწმინდას ნიშნავს.

მისი პირველი და საზეიმო ზიარება, 2017 წლის 17 მაისს შედგა მადრიდის საკათედრო ტაძარში. იგი მამა ასუნსიო დე ნუესტრა სენორამ აზიარა. ამ ცერემონიალს დაესწრნენ მისი მშობლები, უფროსი და, ბებია-პაპა, მისი დიდი ბებია, მისი განსვენებული დიდი პაპის მეორე ცოლი და ბულგარეთის პრინცი.

## ლიტერატურა 
*  "Ley Orgánica 3/2014, de 18 de junio, por la que se hace efectiva la abdicación de Su Majestad el Rey Don Juan Carlos I de Borbón". Boletín Oficial del Estado núm. 148, de 19 de junio de 2014 (Agencia Estatal Boletín Oficial del Estado): 46396. ISSN 0212-033X.

კატეგორია:დაბადებული 29 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 2007
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:მადრიდში დაბადებულები
ოცდაათწლიანი ზავი

**ოცდაათწლიანი ზავი** — დაიდო 1210 წლის ოქტომბერს, თამარ მეფესა და ეგვიპტის აიუბიდ სულთანს შორის. ოცდაათწლიან ზავს წინ უძღვოდა საქართველოს სამეფოს მიერ ხლათის აღების მცდელობა. რის საპასუხოდ ალ-ადილ აიუბმა შეკრიბა მუსლიმანური კოალიცია და ალ-აუჰადის დასახმარებლად გამოემართა. ივანე მხარგრძელი ალყის დროს ტყვედ ჩავარდა. როცა ხლათელებმა შეიტყვეს, თუ რა ძვირფასი „ნადავლი” ჩაუვარდათ ხელში, მათ თავიანთი პირობები წამოაყენეს: 
* გამოსასყიდის სახით საქართველო კისრულობდა 100 ათასი დინარის გადახდას;
* საქართველოს უნდა დაეთმო 27 ციხესიმაგრე;
* საქართველოს ტყვეობიდან უნდა გაენთავისუფლებინა 5 ათასამდე მუსლიმი;
* ივანე მხარგრძელი თანხმდებოდა მისი ქალიშვილის, თამთას ქორწინებას ხლათის გამგებელზე.

საქართველოს ხელისუფლებამ ყველა წამოყენებული პირობა შეასრულა. ივანე მხარგრძელი გაათავისუფლეს. საქართველომ უარი განაცხადა აიუბიდების მიერ კონტროლირებად სომხეთის ტერიტორიაზე და შედეგად ეგვიპტესთან 30-წლიანი ზავი დაიდო.

## რესურსები ინტერნეტში 
* რა ვერ მოითმინა თამარის თანამედროვე ამირსპასალარმა და რის გამო დააქორწინეს ივანე მხარგრძელის ულამაზესი ქალიშვილი თამთა ეგვიპტის სულთანზე

## სქოლიო 
კატეგორია:საქართველოს სამეფო
შამქორის ზავი

**შამქორის ზავი** — დაიდო 1401 წლის სექტემბერს, საქართველოს მეფე გიორგი VII და თემურლენგს შორის. შამქორის ზავს წინ უძღვოდა თემურლენგის მეშვიდე ლაშქრობა საქართველოში. მეფე გიორგი იძულებული გახდა ზავი ეთხოვა. თემურლენგი დათანხმდა, რადგანაც ოსმალეთის სულთანთან გადამწყვეტი შეტაკების წინ ზავი მისთვის ხელსაყრელი იყო. 

1401 შამქორის ზავის პირობით:
* საქართველო კისრულობდა ხარკის გადახდას;
* თემურლენგის ლაშქრობებში მონაწილეობას;
* სამიმოსვლო გზების თავისუფლების დაცვას;
* მუსლიმებისთვის პრივილეგიების მიცემას;
* ქართველებს ეკრძალებოდათ მუსლიმურ ქვეყნებში სახალხოდ ქრისტიანული რელიგიური რიტუალის შესრულება.

სამაგიეროდ თემურლენგი საქართველოს მშვიდობას და ხელშეუხებლობას აღუთქვამდა. მიუხედავად ზავისა, თემურლენგი იმავე წელს თავს დაესხა თორთომის ციხეში გამაგრებულ ქართველებს და მოაოხრა იქაური მხარე.

## სქოლიო 
კატეგორია:მშვიდობა
კატეგორია:საქართველოს სამეფო
ალექსანდრე გოლოვინი (ფეხბურთელი)

**ალექსანდრე სერგეის ძე გოლოვინი** (; დ. 30 მაისი, 1996, კალტანი, კემეროვოს ოლქი, რუსეთი) — რუსი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „მონაკოსა“ და რუსეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ფეხბურთელი.

ახალგაზრდული კარიერა დაიწყო 2001 წელს. 2012 წელს მისით დაინტერესდა მოსკოვის „ცსკა“. მისი კარიერული დებიუტი შედგა 2014 წლის 24 სექტემბერს რუსეთის თასზე, „ხიმიკ ძერჟინსკის“ წინააღმდეგ. 2016 წლის 2 დეკემბერს მან „ცსკა“-სთან გააფორმა კონტრაქტი 2020–21 წლების სეზონამდე. 2018 წელს იგი გახდა ფრანგული „მონაკოს“ ფეხბურთელი.

## ტიტულები 
**ცსკა მოსკოვი**
* რუსეთის პრემიერ ლიგა (1): 2015–16

**საერთაშორისო**
* 17-წლამდელთა ევროპის ჩემპიონი (1): 2013

## რესურსები ინტერნეტში 
* ცსკა-ს ოფიციალური ვებ-გვერდი
* ფეხბურთელის პროფილი უეფას ვებ-გვერდზე

კატეგორია:დაბადებული 30 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1996
კატეგორია:რუსი ფეხბურთელები
კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:2017 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები
კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
აქბარ ალაჰაბადი

**აქბარ  ალაჰაბადი** (დ. 16 ოქტომბერი, 1846, ალაჰაბადის მახლობლად — გ. 1921, ალაჰაბადი) — ინდოელი პოეტი, ურდუ ენაზე შექმნილი დემოკრატიული ლიტერატურის ერთ-ერთი  ფუძემდებელი. მისი ალეგორიული  სატირული ლექსები ინგლისელი კოლონიზატორებისა და მათ სამსახურში მყოფი თანამემამულეების  წინააღმდეგ იყო მიმართული. აქბარ ალაჰაბადიმ მაჰათმა განდის მიუძღვნა ვრცელი პოემა „განდინამა“, რომელშიც მხარს უჭერს განდის ანტიკოლონიურ ბრძოლას. მრავალი ხატოვანი გამოთქმა აქბარ ალაჰაბადის ღაზალებიდან ანდაზებად და აფორიზმებად გავრცელდა ხალხში.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:დაბადებული 16 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1846
კატეგორია:გარდაცვლილი 1921
კატეგორია:ინდოელი მწერლები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
აზერბაიჯანის ეროვნული მუსიკა

მინი|250x250პქ
**აზერბაიჯანული ფოლკლორული მუსიკა** განუყოფელია ახლო აღმოსავლეთის სხვა ხალხთა მუსიკალური ხელოვნებიდან, მაგრამ აღინიშნება თვითმყოფადობით, ნათელი ეროვნული თავისებურობით.

აზერბაიჯანის ხალხური მუსიკა გამოირჩევა მრავალფეროვანი ჟანრით - სიმღერა, ცეკვა, აშუღური ხელოვნება, მუღამი. როგორც სიმღერებში, მათი შემოქმედების ტემპერამენტი აისახა ცეკებში.

აზერბაიჯანულ ხალხურ მუსიკებში 7 ძირითადი კილოა ან მუღამათი: რასტი, შური, სეიგიაჰი, ჩახარგიაჰი, შუშტერი, ბაიათი-შირაზი, გუმაიუნი და რამდენიმე დამატებითი მუღამი.

## ინსტრუმენტები 
აზერბაიჯანული მუსიკალური ინსტრუმენტები საკმაოდ მრავალფეროვანია (დაახლოებით 60). ფართოდ არის გავრცელებული - თუთექი, ბალაბანი და ზურნა; ასევე თარი, საზი, უდი, ქამანჩა, დაფი, ნაღარა, გოშა-ნაღარა. ძველ ინსტრუმენტებს შორისაა - ზურნა, გავალი, მუსიგარ, ნესრირ, ერგანინუ - მოცემული ინსტრუმენტები იშვიათად გამოიყენება.

1932 წლის 1 მაისს კომპოზიტორმა უზეიერ ჰაჯიბეკოვმა შექმნა აზერბაიჯანული ხალხური სიმღერების პირველი მუსიკალური ორკესტრი ს. რუსტამანოვის სახელობის, ხოლო 2000 წლის იანვარში აზერბაიჯანის სახელმწიფო ფილარმონიულ საზოგადოებაში შეიქმნა ხალხური ინსტრუმენტების აზერბაიჯანული სახელმწიფო ორკესტრი.

2012 წლის 5 დეკემბერს თარზე დაკვრის აზერბაიჯანული ხელოვნება იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ნუსხაში შევიდა.

## მუღამი 
მუღამი არის აზერბაიჯანული მუსიკალური ზეპირი კლასიკური ტრადიციის მთავარი ჟანრი. 2003 წელს, იუნესკომ მუღამი გამოაცხადა „კაცობრიობის ზეპირი და არამატერიალური მემკვიდრეობის შედევრად“.

მუღამის ტექსტები, როგორც წესი, კლასიკური პოეტების ლექსებს წარმოადგენენ. მუღამისთის მრავალხმიანობის ელემენტებია დამახასიათებელი.

მუღამის ფორმები განსხვავებულია, მაგრამ თითოეულ მათგანს აქვს საკუთარი ცალკე სახელი. მუღამის მთავარი მუსიკალური ფორმები დასტთგიაჰი (ვოკალურ-ინსტრუმენტული ან სუფთა ინსტრუმენტული), მუღამი (ვოკალურ-ინსტრუმენტული, სოლო-ინსტრუმენტული და სოლო-ვოკალური) და ზერბი მუღამია.

## აშუღური სიმღერა 
აშუღთა ხელოვნება მოიცავს გლეხურ ფოლკლორს. ძირითადად იმპროვიზაციული ხასიათისაა, მაგრამ მას აქვს გარკვეული სტილისტური თვისებები. გამოჩენილი აზერბაიჯანელი აშუღებია - გურბანი, თუფარგანლი, შიქესტე შირინი, ალესქერი, თანამედროვეთა შორის: ა.რზაევი, მ. ბაირამოვი, ი. იუსიფოვი შ. გოჯაევი და სხვა.

## გალერეა 

ფაილი:Tar Azerbaïdjan.JPG|თარი
ფაილი:Saz.JPG|საზი
ფაილი:Kamantcha.JPG|ქამანჩა
ფაილი:Zourna Tutek Balaban.JPG|ზურნა, თუთექი, ბალაბანი
ფაილი:Ganoun.JPG|კანუნი
ფაილი:Gochanagara.JPG|გოშანაღარა
ფაილი:Gaval.JPG|გავალი
ფაილი:Oud Azerbaïdjan.JPG|უდი

## იხილეთ აგრეთვე 
* აზერბაიჯანის მუსიკა

## რესურსები ინტერნეტში 
* АЗЕРБАЙДЖАНСКАЯ МУЗЫКА 
* РИТМИЧЕСКИЕ ОСОБЕННОСТИ АЗЕРБАЙДЖАНСКОЙ МУЗЫКИ

## სქოლიო 
კატეგორია:აზერბაიჯანული მუსიკალური ჟანრები
კატეგორია:ხალხური მუსიკა ქვეყნების მიხედვით
ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი (პუშკინი)

**ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი** () — პუშკინის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ძეგლი. სწორედ ცარსკოე-სელოში, ლიცეისტებს შორის მომწიფდა აზრი პუშკინის ძეგლთან დაკავშირებით, მაგრამ გადაწყვიტეს პოეტის პირველი ძეგლი მოსკოვში დაედგათ, იქ სადაც იგი დაიბადა. ძეგლი არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. აგებულია 1900 წელს მოქანდაკე რობერტ ბახის მიერ.

## ისტორია 
1860 წელს, ლიცეუმის 50 წლისთავის ზღურბლზე, ლიცეისტებს შორის ჩამოყალიბდა იდეა პუშკინი ძეგლის დადგმის შესახებ. თავიდან უნდოდათ მისი დადგმა ლიცეისტების ფინანსებით, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ეს შეუძლებელი იყო. გამოაცხადეს კონკურსი და რამდენიმე პროექტიც წარმოადგინეს. აღნიშნული პროექტები პრესაში განიხილეს და გააკრიტიკეს კიდეც. წარმატებით მიმდინარეობდა ფინანსების შეგროვება. 

პუშკინის პირველი ძეგლი პირველად მოსკოვში, ტვერის ბულვარში, დადგეს 1880 წელს. პოეტის 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, ცარსკოე-სელოს მცხოვრებლებმა წამოაყენეს წინადადება ძეგლი დადგმულიყო იქაც, სადაც ბავშვობა გაატარა პოეტმა. გამოცხადებული კონკურსიდან იმპერატორმა ნიკოლოზ II-მ შეარჩია რობერტ ბახის ესკიზი. 1899 წელს მოხდა მონუმენტის საფუძვლის ჩაყრა. ამ დღეს წმინდა ეკატერინეს ტაძარში აღევლინა ლიტურგია და პანაშვიდი. 

ძეგლის გახსნა გაიმართა 1900 წლის 15 ოქტომბერს. ძეგლი საკმაოდ დაზიანდა დიდი სამამულო ომის დროს. იგი გაარემონტეს 1945 წელს და 17 ივნისს ხელახლა გახსნეს. 

## ლიტერატურა 
* Гдалин А. Д. Памятники А. С. Пушкину: История. Описание. Библиография. Т.I. Россия. Ч.1. Санкт-Петербург, Ленинградская область, Спб., Академический проект, 2001, с. 170
* С. М. Некрасов. «Под сенью дружных муз» Царское Село — город русской поэзии. Спб., «Издательство Альфа-Колор», 2007, с. 97.
* Трускинов Э. В. Прогулки по Пушкину: размышления царскосела. — СПб.: «Genio Logi», 2007. — 285 с.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ვლადიმერ რომანოვი

**ვლადიმერ პავლეს ძე რომანოვი** (; დ. 12 ივლისი, 1796, ალექსანდრია, რუსეთის იმპერია — გ. 11 ოქტომბერი, 1864, იქვე) — რუსეთის იმპერიის ბალტიის ფლოტის მე-2 ეკიპაჟის ლეიტენანტი. აზნაური. 

## ბიოგრაფია
1810 წელს ჩაირიცხა საზღვაო კადეტთა კორპუსში. 1811 წელს გახდა გარდემარინი, 1914 წელს — მიჩმანი, 1818 წლის 26 ივლისს — ლეიტენანტი. დაცურავდა 1814 წლიდან. 1826 წელს კაპიტან-ლეიტენანტის ჩინით დაითხოვეს სამსახურიდან, ვინაიდან დაკავშირებული იყო 1825 წლის დეკაბრისტთა შეთქმულებასთან. მართალია, იგი არ ყოფილა დეკაბრისტთა მიერ დაარსებული ჩრდილოეთის საზოგადოების  წევრი, მაგრამ ასრულებდა დეკაბრისტთა ლიდერის კ, რილეევის დავალებას მისი იდეების გავრცელების შესახებ.

ბრძანება ვ. რომანოვის დაპატიმრების თაობაზე გაიცა 1825 წლის 30 დეკემბერს, დაატუსაღეს ხერსონის გუბერნიის ალექსანდრიის მაზრის სოფელ ბერიოზოვკაში და 1826 წლის 28 იანვარს ჩაიყვანეს სანქტ-პეტერბურგის მთავარ ჰაუპტვახტში, მეორე დღესვე გადაიყვანეს პეტროპავლოვსკის ციხე-სიმაგრეში. იმპერატორის 1826 წლის 15 ივნისის განკარგულებით, პატიმარი ამ სიმაგრეში უნდა გაეჩერებინათ კიდევ 3 თვეს, შემდგომ კი გაეგზავნათ შავი ზღვის ფლოტში სამსახურის გასაგრძელებლად და ყოველთვიურად მოეხსენებინათ მისი ქცევის შესახებ.

ვლადიმერ რომანოვი შავი ზღვის ფლოტში სამსახურის გასაგრძელებლად ლეიტენანტის ჩინით გაგზავნეს 1826 წლის 15 სექტემბერს. 1827 წელს იგი შლიუპ „დიანა“-ზე კრეისირებდა აფხაზეთის ნაპირებთან, რა დროსაც აღწერა სოხუმისა და ყულევის ყურეები. მისი სოხუმში ყოფნის დროს მან შეადგინა თავისი 1952 სიტყვიანი რუსულ-აფხაზური ლექსიკონი. შექმნილი ხელნაწერი წარუდგინა ხელმღვანელობას, რომელთაც ნაშრომი თავის მხრივ სანქტ-პეტერბურგში გაგზავნეს. შავი ზღვის ფლოტის შემადგენლობაში მონაწილეობდა 1828-1829 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომში, მიიღო ჭრილობაც. მამაცობის გამო დააჯილდოვეს ოქროს იარაღით და 1828 წლის 18 აგვისტოს კვლავ მიანიჭეს კაპიტან-ლეიტენანტის ჩინი. ჭრილობის გამიზეზების გამო 1834 წელს გაუშვეს უვადო შვებულებაში და ცხოვრობდა ხერსონის გუბერნიის ლებედინსკის მაზრაში. 1842 წელს თადარიგში გავიდა მეორე რანგის კაპიტნის ჩინით.

რომანოვი სამხედრო სამსახურს კვლავ დაუბრუნდა 1854 წლის 14 აპრილს. მონაწილეობდა ყირიმის ომში  ჯერ ფინეთის ნაპირებთან, მერე სევასტოპოლში, სადაც ერთ-ერთ ბრძოლაში მიიღო კონტუზია.

1856 წლის 26 აგვისტოს მიენიჭა პირველი რანგის კაპიტნის ჩინი. 1857 წელს აღწერა მდინარე დნესტრი. თადარიგში გასვლისას, 1861 წლის 30 აგვისტოს მიენიჭა კონტრ-ადმირალის ჩინი.

იყო საზღვაო-სამეცნიერო კომიტეტის წევრი და მწერლობდა კიდეც.

## ლიტერატურა
* თ. გვანცელაძე, „აფხაზური ენის პირველი ლექსიკონი“, თბ., 2014, გვ. 129-130

კატეგორია:დაბადებული 1796
კატეგორია:დაბადებული 12 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1864
კატეგორია:გარდაცვლილი 11 ოქტომბერი
კატეგორია:ოქროს იარაღი „მამაცობისთვის“-ის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ანას II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენის კავალრები
პუშკინის წმინდა ეკატერინეს საკათედრო ტაძარი

**პუშკინის წმინდა ეკატერინეს საკათედრო ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ეკლესია პუშკინში, ტაძრის მოედანზე. ეკლესია აღდგენილია 2007-2010 წლებში, დანგრეული მართლმადიდებლური ტაძრის ადგილზე. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
ცარსკოე-სელოს საქალაქო ტაძრის დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე მშენებლობა დაიწყო 1835 წელს ნიკოლოზ I-ის ბრძანებით. მშენებლობა მიმდინარეობდა არქიტექტორ კონსტანტინ ტონის პროექტის მიხედვით. 

ტაძრის კურთხევა გაიმართა 1840 წლის 6 დეკემბერს, რომელსაც ესწრებოდა იმპერატორი და უფლისწული ალექსანდრე ნიკოლოზის ძე. 1842 წლისათვის ყველანაირი მოსაპირკეთებელი სამუშაო დასრულდა. ტაძარი დაზიანდა 1862 წელს გაჩენილი ხანძრის გამო. 

1890 წლის აპრილში ტაძრის 50 წლის იუბილესთან დაკავშირებით დაიწყო ტაძრის მასშტაბური რემონტი, რომელიც ამავე წლის ნოემბერში დასრულდა.

1917 წლის 31 ოქტომბერს ბოლშევიკები შევიდნენ ცარსკოე-სელოში და დააპატიმრეს მღვდლები. მამა იოანე აეროდრომზე დახვრიტეს საკუთარი შვილის თვალწინ. 

1938 წლის 12 მარტს ტაძრის წინამძღვარი გაათავისუფლეს თანამდებობიდან, ხოლო ტაძარი საბოლოოდ დახურეს 1938 წლის 11 ივლისს. 1939 წლის 10 ივნისს ტაძარი ააფეთქეს. აფეთქების სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ინჟინერი ე. ნ. ნილსენი. ტაძრის ტერიტორიაზე გააშენეს სკვერი, ხოლო 1960 წელს ტაძრის ადგილზე დადგეს ლენინის ძეგლი. 

1994 წელს რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ მამა იოანეს კანონიზაცია მოახდინა, ამასთან დაკავშირებით 1995 წლის 5 თებერვალს ტაძრის ადგილზე აღმართეს შვიდმეტრიანი ჯვარი.

2007 წელს დაიწყო და 2010 წელს დასრულდა ახალი ტაძრის მშენებლობა. 2010 წლის 27 ივნისს პატრიარქმა კირილემ აკურთხა ტაძარი. 2014 წლის 19 იანვარს დასრულდა ყველა გუმბათის მოოქროება.

## ლიტერატურა 
*Вильчковский С. Н. Царское Село:. — Репринт. воспроизведение изд. 1911 г. — СПб.: Рекл.-изд. предприятие "Титул-СПб.", 1992. — С. 204-208.
*Ласточкин С. Я., Рубежанский Ю. Ф. Царское Село - резиденция российских монархов: Архит. и воен.-ист. очерк. — 2-е изд., доп. и перераб. — СПб.: Тип. "Правда", 2000. — ISBN 5-85991-043-6.
*Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей. Краткий исторический справочник. — 2-е изд., исп. и доп. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 26—39. — ISBN 5-9900655-3-1.
*Дворцовый город Царское Село: Исторический очерк градостроительного развития (XVIII - начало XX века) с иллюстрированным приложением. — СПб.: Genio Loci, 2009. — 208 с. — ISBN 5-9900655-9-8.
*Елена Алексеева Царскосельский заступник // Церковный вестник, 14 ноября 2017

## რესურსები ინტერნეტში 
* сайт Благотворительного фонда «Воссоздание собора святой Екатерины в Царском Селе» 
* Народный каталог православной архитектуры
* http://sobory.ru/forum3/viewtopic.php?f=5&t=16294 Фотолетопись воссоздания собора на форуме Народного каталога православной архитектуры
* Собор Святой Екатерины на gorod-pushkin.info 
* Собор Святой Екатерины на prigorod-peterburg.ru
* СФЕРИЧЕСКАЯ ПАНОРАМА Собор Святой Великомученицы Екатерины 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
კრილოვის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)

**კრილოვის ძეგლი** () — ივანე კრილოვის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს ქალაქის საზაფხულო ბაღში. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. აგებულია 1855 წელს მოქანდაკე პეტრე კლდოტის მიერ. კვარცხლბეკის სიმაღლეა 3,5 მეტრი, ხოლო ძეგლის — 3 მეტრი. 

ძეგლზე წარმოდგენილია მჯდომარე მეიგავარაკე. იგი არის ერთ-ერთი პირველი რუსი ლიტერატორის ძეგლი (ლომონოსოვისა და დერჟავინის ძეგლების შემდეგ) და პირველი, რომელიც დადგეს სანქტ-პეტერბურგში.

## ისტორია 
ძეგლი აღმართეს ცნობილი რეფორმატორის, გენერალ იაკობ როსტოვცოვის ინიციატივითა და შემოწირულობით, რომელიც იყო ივანე კრილოვის ცხოვრების უკანასკნელი წლების მეგობარი. 1848 წელს სამხატვრო აკადემიამ გამოაცხადა კონკურსი მწერლის ძეგლის პროექტის შესამნელად, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო ამ პერიოდის თითქმის ყველა წამყვანმა არქიტექტორმა. პარალელურად მიმდინარეობდა ფინანსების შეგროვება, შეაგროვეს 30 ათასი რუბლი.

კონკურსში გამარჯვება მოიპოვა ცნობილი მოქანდაკის ბარონ ფონ კლოდტის პროექტმა. თავდაპირველი ესკიზი ჩამოასხეს ანტიკური ხანის მონუმენტალური ტრადიციებით: ძლევამოსილი პოეტი რომაულ ტოგაში.

კლოდტმა შეადგინა მეიგავის ბრინჯაოს ფიგურა. გრანიტის კვარცხლბეკზე კი გამოსახა იმ ხალხისა და ცხოველების ბრინჯაოს ფიგურები, რომლებიც მოხსენიებულნი არიან კრილოვის იგავ-არაკებში.

თავად ივანე კრილოვი გამოსახულია ქვაზე მჯდომარე, რომელსაც ხელში უჭირავს კალმისტარი და რვეული.

## ლიტერატურა 
* Яков Ростовцов, письмо к Жуковскому. — СПб.: «Русский Архив» за 1875 г., книга III, стр.370
* П.А.Вяземский. «Старая записная книжка». Составление, статья и комментарий Л.Я.Гинзбург. — Л.: Издательство писателей в Ленинграде, 1927 г.
* Путеводитель по С.-Петербургу СП «ИКАР», 1991 Репринтное воспроизведение издания 1903 года. ISBN 5-85902-065-1

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ეკატერინე II-ის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)

**ეკატერინე II-ის ძეგლი** () — ეკატერინე II-ის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში.  არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. აგებულია 1873 წელს მოქანდაკე მიხეილ მიკეშინის მიერ.

## ისტორია 
1860-იანი წლების დასაწყისში წარმოიშვა იდეა ეკატერინე II-ის ტახტზე ასვლის 100 წლისთავთან დაკავშირებით ქალაქში დაედგათ მისი ქანდაკება. ერთ-ერთი ქანდაკება შესრულებული მასშტაბით 1:16, მდებარეობდა ცარსკოე-სელოს პავილიონ „Грот“-ში. ალექსანდრეს მოედნის სკვერის ცენტრში იმპერატორ ეკატერინე II-ის ძეგლი გაიხსნა 1873 წელს, მისი ავტორი იყო მხატვარი მიხეილ მიკეშინი, სამუშაოებს ასევე ასრულებდნენ მატვეი ჩიჟოვი და ალექსანვრე ოპეკუშინი. ძეგლის კვარცხლბეკის პროექტის ავტორი იყო დავიდ გრიმი, რომელიც ასევე ხელმძღვანელობდა ძეგლის შექმნის სამუშაოებს. ორნამენტული დეტალები კი დაამზადა არქიტექტორმა ვიქტორ შრიოტერმა.

სხვადასხვა სახეობის გრანიტი კვარცხლბეკისთვის საზღვაო გზით შემოიტანეს კარელიიდან ნევის სანაპირომდე, ხოლო შემვეგ რკინიგზის საშუალებით. ძეგლის აგება დაჯდა 316 000 რუბლი. მისი მშენებლობა გაგრძელდა 1862 წლიდან 1873 წლამდე, ხოლო ძეგლის კურთხევა გაიმართა 1873 წლის 6 დეკემბერს. 

1960-იან წლებში ძეგლი ვანდალების სამიზნე გახდა. 1988 წლიდან ეკატერინეს ბაღი სახელმწიფო დაცვის ქვეშ აღმოჩნდა. 1989-2001 წლებში აქ მიმდინარეობდა რეკონსტრუქცია. XXI საუკუნის დასაწყისში ძეგლი კვლავ ვანდალების სამიზნე გახდა, თუმცა 2003 წლისათვის ყველა მოპარული ფრაგმენტი დააბრუნეს ადგილზე.

## ლიტერატურა 
* Веснина В. Н. Сады Невского проспекта. — СПб.: Пропилеи, 2008. — С. 134—153. — 204 с. — ISBN 978-5-92542-003-7.
* Ленинград. Путеводитель / Составитель Серпокрыл С. М.. — Л.: Лениздат, 1973. — С. 133—140.
* Н. А. Синдаловский. Петербург: От дома к дому… От легенды к легенде… Путеводитель. — СПб.: Норинт, 2000. — С. 95—100. — 400 с. — 5000 экз. — ISBN 5-7711-0082-1.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
აფხაზეთის მოსახლეობა

**აფხაზეთის მოსახლეობაზე** ინფორმაცია სხვადასხვა დროს ჩატარებული მოსახლეობის აღწერების შედეგებს ეფუძნება. მის დემოგრაფიულ მახასიათებლებზე უდიდესი გავლენა იქონია აფხაზეთის ომმა და თანმხლებმა ეთნოწმენდამ ქართველების წინააღმდეგ.

## სიდიდე 
აფხაზეთის ახლანდელი მოსახლეობის ზუსტი სიდიდე დაუდგენელია. დე-ფაქტო ხელისუფლების ცნობით მისი რიცხვი 2003 წელს იყო 215,972, 2011 წელს კი – 240,705. მონაცემები არ არის სანდო ქართული მხარისათვის. საქსტატმა 2003 წელს ივარაუდა რომ რეგიონში 179 000 ადამიანი ცხოვრობდა, უკანასკნელად, 2005 წელს კი – 178 000. გაეროს განვითარების პროგრამა 1998 წელს 180 000-ისა და 220 000-ის შუალედში ვარაუდობდა, საერთაშორისო კრიზისების ჯგუფი 2006 წელს კი – 157 000-სა და190 000-ს შორის.

## ეთნიკური შემადგენლობა 
მინი|აფხაზეთის ეთნიკური ჯგუფების ზომები 1989 და 2003 წლებში
აფხაზეთი გამოირჩევა მრავალეროვნებით. მხარის უადრესი დემოგრაფიული სტატისტიკა 1886 წლის საოჯახო სიებშია, რომლის მიხედვითაც ქუთაისის გუბერნიის სოხუმის ოკრუგში ცხოვრობდა 68 773 ადამიანი, მათგან 4166 ქართველი (3558 მეგრელი), 28 323 აფხაზი, 30 640 „სამურზაყანოელი“, 2149 ბერძენი, 1090 სომეხი, 1090 რუსი და 637 ესტონელი.

1897 წლის აღწერით აფხაზეთში 58 697 ადამიანისთვის იყო აფხაზური მშობლიური ენა, 23 810-ისათვის მეგრული, 1971-ისათვის კი ქართული. სოხუმის ოკრუგის დაახ. 100 000-იანი მოსახლეობის 3,5 %, 2 % და 1,5 %-ს შესაბამისად შეადგენდნენ ბერძნები, რუსები და სომხები. რუსეთის დროებითი მთავრობის 1917 წლის აღწერით რეგიონის სოფლის მაცხოვრებლებიდან 41,7 % (54 760) ქართველი და 30,4 % (39 915) აფხაზი იყო.

2008 წლის აგვისტოს ომის კოდორის ბრძოლის შედეგად 2000-მა სვანმა დატოვა კოდორის ხეობა. 2013 წელს ჭუბერის თემის მცხოვრებლები ამბობდნენ, რომ ხეობაში სულ 20-მდე ქართველიღა ცხოვრობდა.

## რესურსები ინტერნეტში 
*Население Абхазии

## სქოლიო 
## შენიშვნები
კატეგორია:აფხაზეთი
კატეგორია:საქართველოს დემოგრაფია
ინტერნეტი აზერბაიჯანში

**ინტერნეტი აზერბაიჯანში** — ინტერნეტის ნაწილი აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე და მასთან დაკავშირებული საქმიანობა, სოციალური აქტივობა, კულტურა, პოლიტიკური და კრიმინალური საქმიანობა. ბევრ საიტს აზერბაიჯანში ენების სხვადასხვა ვერსია გააჩნია, განსაკუთრებით ინგლისური და რუსული.

1996 წელს აზერბაიჯანში ინტერნეტ მედია გამოჩნდა. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ინტერნეტ ფორუმის პრეზიდენტი ოსმან გუნდუზია.

## ზოგადი ცნებები 
აზერბაიჯანში ფუნქციონირებს ორი სახელმწიფო საკუთრებაში მყოფი პროვაიდერი - Aztelecom და Bakinternet. ქვეყანაში 40-ზე მეტი პროვაიდერია, რომელთა შორის ყველაზე გავრცელებულია ADSL- ის პროვაიდერია. გაფილტრული ინტერნეტი, სხვა სიტყვებით „ჰალალ ინტერნეტი“ ხუთი პროვაიდერის მიერ მიეწოდება აზერბაიჯანის მოსახლეობას.

უმსხვილესი ფართოზოლოვანი უკაბელო ინტერნეტის ქსელი ქვეყანაში არის Sazz 4G. 2010 წლიდან, Sazz 4G ფუნქციონირებს Mobile WiMAX 4G ტექნოლოგიით. ინტერნეტის სიჩქარე 10 მბ/წმ.

პირველი აზერბაიჯანული საიტები გამოჩნდნენ მე-20 საუკუნის ბოლოს. დღესდღეობით მათი რიცხვი 10 000-ს აღემატება.

2009 წელს აზერბაიჯანმა დაიწყო 3G, 4G (WiMAX) ქსელების ახალი თაობების გამოყენება. მაღალსიჩქარიანი ინტერნეტი ასევე ხელმისაწვდომია აზერბაიჯანის სხვა ნაწილში.

## საკანონმდებლო ბაზა 
2016 წელს, ცვლილებები შევიდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კანონში „სატელეკომუნიკაციო საკითხების შესახებ“. მომხმარებლებს მიეცათ უფლება მოითხოვონ ოპერატორებისაგან უსაფრთხო ინტერნეტის უზრუნველყოფა).

## ინტერნეტის განვითარების საკოორდინაციო საბჭო 
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის განკარგულებით ილჰამ ალიევმა, 2004 წელს, კავშირგაბმულობისა და მაღალტექნოლოგიების სამინისტროში შექმნა რესპუბლიკის ინტერნეტის განვითარების საკოორდინაციო საბჭო.

საკოორდინაციო საბჭო აკონტროლებს დომენური სახელების რეგისტრაციას, უზრუნველყოფს ამ სფეროში მომუშავე მუშაკების სამეცნიერო და მეთოდურ დახმარებას.

საკოორდინაციო საბჭოს საქმიანობა ხორციელდება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კანონმდებლობის შესაბამისად, საერთაშორისო სატელეკომუნიკაციო კავშირის, ICANN, IANA და სხვა ორგანიზაციების რეკომენდაციების გათვალისწინებით.

საკოორდინაციო საბჭოს მთავარი ამოცანაა, ხელი შეუწყოს ინტერნეტის განვითარებას ქვეყანაში.

## სტატისტიკა 
2012 წელს აზერბაიჯანში ინტერნეტის შეღწევადობა დაახლოებით 54% იყო.

2013 წელს დაახლოებით 291 მილიონი დაიხარჯა ინტერნეტის ინფრასტრუქტურის გაფართოებაზე.

რესპუბლიკაში არსებობს 600-ზე მეტი ინტერნეტ კაფეა. მათგან ნახევარზე მეტი მდებარეობს დედაქალაქში.

ინტერნეტის სარგებლობით ყოველ 100 ადამიანზე აზერბაიჯანი 36-ე ადგილზეა (77%). სტატისტიკის მიხედვით, რესპუბლიკაში 100-დან 77 ადამიანი სარგებლობს ინტერნეტით.

Delta Telecom-ისა და AzerTelecom-ის ინტერნეტ ტრაფიკი საზღვარგარეთ იყიდება, კერძოდ, მეზობელ ქვეყნებში - საქართველოში, ირანში და ასევე ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში.

## სქოლიო 
კატეგორია:ინტერნეტი აზერბაიჯანში
საქართველოს ახალგაზრდა მწვანეები

**საქართველოს ახალგაზრდა მწვანეები** () — ახალგაზრდული, წევრობაზე დაფუძნებული, მემარცხენე ორგანიზაციაა. ორგანიზაცია დაფუძნდა 2008 წელს, როგორც მწვანეთა პარტიის ახალგაზრდული ფრთა, თუმცა მნიშვნელოვანი განსხვავებების გამო „ახალგაზრდა მწვანეები“ პარტიას გამოეყვნენ და დამოუკიდებელ ორგანიზაციად ჩამოყალიბდნენ.   

## მიზნები და ამოცანები
ორგანიზაციის მთავარ მიზნებს წარმოადგენს:
* ახალგაზრდა მწვანეების წევრებსა და საქართველოს მოსახლეობაში ეკოლოგიის, სოციალიზმის, დემოკრატიულ, თანასწორობისა და არაძალადობის საკითხებთან დაკავშირებით ცნობიერების გაზრდა.
* ახალგაზრდების აქტიური ჩართვა სოციალურ თუ პოლიტიკურ პროცესებში.
* ადგილობრივი და რეგიონალური პრობლემატიკის დროული გამოვლენა და მათზე მყისიერი რეაგირება.
* გენდერული და ეკონომიკური თანასწორობისთვის ბრძოლა.
* მწვანე ცხოვრების წესის პოპულარიზაცია.

ორგანიზაციის მთავარ ამოცანას წარმოადგენს განსხვავებულ შესაძლებლობათა მქონე ახალგაზრდებისთვის თანაბრად უსაფრთხო და კომფორტული გარემოს შექმნა თვითრეალიზაციისთვის; ახალგაზრდების ერთმანეთთან დაკავშირდების ხელშეწყობა და მათთვის კულტურულ-საგანმანათლებლო გაცვლითი პროგრამებისა თუ სხვა აქტივობების საშუალებით არააკადემიური გამოცდილების მიცემა და მწვანე პოლიტიკური ცნობიერების გამომუშავება.

## აქტივობები
ახალგაზრდა მწვანეების საქმიანობა მოიცავს ფესტივალებს, კითხვის კლუბებს, ფილმის ჩვენებებს, ადვოკატირების კამპანიებს, რეგიონალურ შეხვედრებს, დემონსტრაციებს, არაფორმალური განათლების პლატფორმებს, პუბლიკაციებისა თუ საინფორმაციო ბუკლეტების ბეჭდვას, ონლაინ კამპანიებს და სხვა. 
ყოველწლიურად იმართება მწვანე ფესტი, რომელიც სხვადასხვა თემატიკას ეძღვნება. მაგალითად, 2018 წელს გამართული ფესტივალის მთავარი თემა ურბანული საკითხები იყო; მოხსენებებისა და პანელ-დისკუსიების საშუალებით კი ქალაქის სხვადასხვა ასპექტის - გენდერული, სოციალური, ეკონომიკური - გაანალიზება მოხდა. 

## სტრუქტურა
„ახალგაზრდა მწვანეების“ უმაღლესი გადაწყვეტილების მიმღები ორგანო გენერალური ასამბლეაა, რომელიც წევრთა საერთო კრებას წარმოადგენს. ასამბლეაზე ხდება პოლიტიკური პლატფორმის, წესდების, სტრუქტურების, შინაგანაწესისა და სხვა დოკუმენტების მიღება/დამტკიცება. ასევე ხდება აღმასრულებელი კომიტეტისა და თანათავმჯდომარეების არჩევა, რომელიც წარმოადგენს ორგანიზაციის მმართველ სტრუქტურას გენერალური ასამბლეიდან გენერალურ ასამბლემადე. 

## პარტნიორები 
ორგანიზაცია მჭიდროდ თანამშრომლობს ქართულ გარემოსდაცვით, მემარცხენე, ფემინისტურ და ქვიარ ორგანიზაციებსა თუ ფონდებთან. ამ დროისთვის „ახალგაზრდა მწვანეებს“ არის 3 საერთაშორისო ორგანიზაციის წევრი: აღმოსავლეთ ევროპის თანამშრომლობისა და განვითარების ქსელი (CDN), ევროპის ახალგაზრდა მწვანეების ფედერაცია (FYEG) და მსოფლიოს ახალგაზრდა მწვანეები (Global Young Greens).

## რესურსები ინტერნეტში 
* ოფიციალური საიტი  

კატეგორია:პოლიტიკური მოძრაობები საქართველოში
კატეგორია:2008 წელს დაარსებული პოლიტიკური პარტიები
მარსელო ბროზოვიჩი

**მარსელო ბროზოვიჩი** (დ. 16 ნოემბერი, 1992) — ხორვატი პროფესიონალი ფეხბურთელი. თამაშობს იტალიურ კლუბ მილანის „ინტერში“.

საერთაშორისო დონეზე ბროზოვიჩი ხორვატიის ეროვნულ ნაკრებში თამაშობს. მან ითამაშა 2014 და 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატებზე და უეფას ევროპის 2016 წლის ჩემპიონატზე.

## საკლუბო კარიერა 
ბროზოვიჩი დაიბადა ზაგრებში. მისი პროფესიონალური დებიუტი შედგა 2010 წლის 24 ივლისს, ზაგრების „დინამოს“ წინააღმდეგ. მან 90 წუთი ითამაშა თუმცა გუნდი დამარცხდა ანგარიშით 1–4. 2011 წლის 18 მარტს მან გაიტანა თავისი პირველი კარიერული გოლი, „კარლოვაცის“ წინააღმდეგ.

## საერთაშორისო კარიერა 
მარცხნივ|მინი| ბროზოვიჩი ბრაზილიასა და ხორვატიას შეხვედრის დროს 2014 წლის მსოფლიო თასზე
ბროზოვიჩმა ითამაშა ხორვატიის 18 წლამდელთა, 19 წლამდელთა, 20 წლამდელთა და 21 წლამდელთა გუნდებში.

2014 წლის 31 მაისს ნიკო კოვაჩმა დაასახელა შემადგენლობა მსოფლიოს თასისათვის, იგი მოხვდა შემადგენლობაში. ნაკრებში მისი დებიუტი შედგა ამავე წლის 7 ივნისს ავსტრალიის წინააღმდეგ, გუნდმა 1–0 გაიმარჯვა. ხუთი დღის შემდეგ მისი დებიუტი შედგა მსოფლიოს თასზე, მან ითამაშა ბოლო 26 წუთი ბრაზილიის წინააღმდეგ, მისმა გუნდმა 1–3 წააგო.

## პირადი ცხოვრება 
ბროზოვიჩი დაქორწინდა სილვია ბროზოვიჩზე (ნეე ლიჰტარი) 2016 წელს. მათი ქალიშვილი, არორა, დაიბადა ერთი წლის შემდეგ.

## საერთაშორისო კარიერა
:*2018 წლის 12 სექტემბრის მონაცემებით*

### საერთაშორისო გოლები 
## ტიტულები 
 **დინამო ზაგრები**:
* Prva HNL : 2012-13 , 2013-14 
* ხორვატიის სუპერ თასი : 2013

**ხორვატია** 
* ფიფას მსოფლიო თასის ფინალისტი: 2018 

**ორდენები**
* მარცხნივ|50x50პქ ბრანიმირის ორდენი : 2018 

## ლიტერატურა 

## რესურსები ინტერნეტში 
* ინტერ მილანის ოფიციალური პროფილი .
* მარსელო ბროზოვიჩი Futball-Teams.com-ზე.  
* 

კატეგორია:დაბადებული 16 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1992
კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები
კატეგორია:ზაგრების დინამოს ფეხბურთელები
კატეგორია:ხორვატი ფეხბურთელები
კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:2022 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:2024 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კუზმინის სასაფლაოს ხარების სამლოცველო

**კუზმინის სასაფლაოს ხარების სამლოცველო** () —   მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ პუშკინში, მდებარეობს კუზმინის სასაფლაოს ტერიტორიაზე. აგებულია 2005-2007 წლებში. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
პირველი ტაძარი სლობოდა ბოლოშოე-კუზმინოში ააგეს 1749 წელს, როცა აქ გადაიტანეს მიძინების ეკლესია სასაფლაოსთან ერთად. გადატანის შემდეგ იგი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხარების სახელზე. 

1783 წლის 8 აპრილს მღვდელმა სტეფანე ივანოვმა შეასრულა ახალი ქვის ტაძრის საფუძვლის ჩაყრის ცერემონია. ტაძარი ააგეს ჯაკომო კვარნეგის პროექტის მიხედვით. ტაძრის კურთხევა შედგა 1785 წელს. ძველი ტაძარი დაშალეს 1787 წელს. 

1923 წლის 17 მარტს დიმიტრი თესალონიკელისა და მარიამ მეგვიპტელის ეკლესიების დახურვის შემდეგ მათი საკურთხეველი გადაიტანეს ხარების ეკლესიაში. 

31 მაისის ღამეს ტაძარი გაძარცვეს: დაიკარგა ბევრი ძველი ჭურჭელი და ხატები. ტაძარი იმყოფებოდა სახელმწიფო დაცვის ქვეშ, როგორც არქიტექტურის ძეგლი. 

1939 წელს ლენინგრადის საოლქო აღმასრულებელი კომიტეტის დადგენილებით ღვთისმშობლის ხარების ეკლესია დახურეს და 1943-1944 წლებში დაანგრიეს.

1996 წელს დანგრეული ტაძრის ადგილზე აკურთხეს ხის ჯვარი. სამლოცველოს საფუძველი ჩაუყარეს 2005 წელს ტაძრის სარძიკველზე. სამლოცველოს მშენებლობა დასრულდა 2007 წელს. 

## არქიტექტურა 
ტაძარი იყო ქვისგან აგებული ნახევარწრიული პორტიკით, რომელიც ეკავა ოთხ სვეტს. ტაძარში იყო სამი შესასვლელი. ტაძრის სიგრძე იყო 30 მეტრი, ხოლო სიგანე — 17 მეტრი. ხის კანკელი იყო მაღალი, ოთხიარუსიანი.

## ლიტერატურა 
*Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей: Краткий исторический справочник. — 2-е изд., испр. и доп.. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 369—376. — ISBN 5-9900655-3-1.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Народный каталог православной архитектуры
* Храмы Петербурга

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
ეკატერინეს სასახლის აღდგომის ეკლესია

**ეკატერინეს სასახლის აღდგომის ეკლესია** () —   კარის მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ პუშკინში, მდებარეობს ეკატერინეს სასახლის ტერიტორიაზე. აგებულია 1746-1756 წლებში. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
მას შემდეგ რაც სარსკის მიწა გადაეცა ეკატერინეს, მის სასახლეში ჩამოაყალიბა ეკლესია წმინდა ეკატერინეს სახელზე. ეს იყო პირველი ეკლესია ცარსკოე-სელოში. 

სასახლის მარჯვენა ფლიგელში, პირველ სართულზე, იმპერატორმა ელისაბედ პეტრეს ასულმა 1740-იან წლებში აკურთხებინა მცირე, ოთახის, ეკლესია. ეკლესია გააუქმეს 1761 წლის შემდეგ. 1796 წელს  ეკატერინე II-მ ბრძანა ოთახის ეკლესიის მოწყობა სასახლესა და ცივ აბანოს შორის. ეკლესია ააგეს 1797 წელს, მაგრამ ალექსანდრე I-ის ბრძანებით დაშალეს.

1746 წლის ზაფხულში პეტრე III-მ და მისმა ცოლმა ეკატერინე ალექსის ასულმა საზეიმოდ ჩაუყარეს საფუძველი ეკლესიის მშენებლობას. ტაძრის კურთხევა მოხდა 1756 წლის 10 აგვისტოს. კურთხევის აღასანიშნად ქვემეხებიდან 51-ჯერ გაისროლეს.

1820 წლის ხანძრის გამო ეკლესია დაიწვა, განადგურდა ინტერიერის დიდი ნაწილი. ტაძრის რესტავრაცია წარიმართა არქიტექტორ ვ. პ. სტასოვის ხელმძღვანელობით. აღდგენილი ტაძარი ხელახლა აკურთხეს 1822 წლის 14 აპრილს. 

1863 წლის 28 ივნისს ტაძარი კვლავ ხანძარმა გაანადგურა. ხანძარმა გაანადგურა სტასოვისეული გუმბათი. განახლებული ტაძარი აკურთხეს 1864 წლის 8 ნოემბერს. ტაძარში ღვთისმახურება შეწყდა 1917 წელს, თუმცა ოფიციალურად ტაძრის ლიკვიდაცია მოხდა 1922 წლის 22 მაისს. 

1957 წელს დაიწყო ტაძრის რესტავრაცია. 1963 წელს აღადგინეს გუმბათი, თუმცა ტაძარი დღევანდელ დღემდე სრულად არ არის რესტავრირებული.

## ლიტერატურა
*Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей: Краткий исторический справочник. — 2-е изд., испр. и доп.. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 11—13, 19—20, 21, 76—83. — ISBN 5-9900655-3-1.
*Яковкин И. История Села Царского. — СПб., 1829. — Т. I. — С. 47—48.

## რესურსები ინტერნეტში
* Церковный флигель Екатерининского дворца. Церковь Воскресения Христова 

კატეგორია:ცარსკოე-სელოს ტაძრები
ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (პუშკინი)

**ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ პუშკინში, ცარსკოე-სელოს ყოფილ წითელი ჯვრის საზოგადოებასთან. აგებულია 1912-1914 წლებში. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
წითელი ჯვრის საზოგადოების წარმომადგენლობა დაარსდა 1877 წელს. იგი არსებობდა რუსეთ-ოსმალეთის ომის დასრულებამდე. 1899 წელს დაარსდა ცარსკოე-სელოს წითელი ჯვრის კომიტეტი. მისი შექმნის ინიციატორი იყო გენერალი პ. ფ. რერბერგი. საზოგადოების ჩამოყალიბების შემდეგ მათ გახსნეს ამბულატორია, ხოლო რუსეთ-ოსმალეთის ომის დაწყების შემდეგ ლაზარეთი 10 კაცზე. 1908 წელს საზოგადოებისათვის არქიტექტორ ს. ა. დანინის პროექტით ააშენეს ორსართულიანი შენობა. ახალ შენობაში 1908  წელს განათავსეს ქირურგიული განყოფილება რვა საწოლზე.

1912 წლის 21 ივნისს ეკატერინეს სახელობის საკათედრო ტაძრის წინამძღვარმა დედოფალ ალექსანდრა თედორეს ასულის მონაწილეობით საფუძველი ჩაუყარა ახალი ქვის შენობას. მშენებლობა, რომელიც არქიტექტორ ს. ა. დანინის პროექტით მიმდინარეობდა, გაგრძელდა 1913 წლამდე. მასში განათავსეს ამბულატორია, საერთო საცხოვრებელი დებისთვის და ეკლესია.

ეკლესია აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ სახელზე 1914 წლის 13 ოქტომბერს. 1922 წლის 7 მარტს ეკლესია გაძარცვეს. ტაძარი კი დახურეს 1923 წლის 11 ნოემბერს. 

1923 წლიდან შენობაში მუშაობდა ბავშვთა სანატორიუმი, ხოლო თავად ეკლესიის შენობაში განათავსეს სააქტო დარბაზი.

ტაძარში ღვთისმსახურება აღსდგა 2006 წლის 6 ნოემბერს. ამჟამად მიმდინარეობს ტაძრის რესტავრაცია.

## ლიტერატურა 
*Вильчковский С. Н. Царское Село:. — Репринт. воспроизведение изд. 1911 г. — СПб.: Рекл.-изд. предприятие "Титул-СПб.", 1992.
*Ласточкин С. Я., Рубежанский Ю. Ф. Царское Село - резиденция российских монархов: Архит. и воен.-ист. очерк. — 2-е изд., доп. и перераб. — СПб.: Тип. "Правда", 2000. — С. 164—167. — ISBN 5-85991-043-6.

## რესურსები ინტერნეტში
* Народный каталог православной архитектуры
* Энциклопедия благотворительности в Санкт-Петербурге 

კატეგორია:ცარსკოე-სელოს ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
ცარსკოე-სელოს სერგი რადონეჟელის ეკლესია

**ცარსკოე-სელოს სერგი რადონეჟელის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ პუშკინში. აგებულია 1889 წელს. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
თავდაპირველი ტაძარი დააარსეს ბატალიონში და განათავსეს ყაზარმის ხის შენობაში. ტაძრის კურთხევა შედგა 1857 წლის 29 აპრილს. 

1863 წელს ბატალიონი გადავიდა ვარშავაში, ხოლო ეკლესიის შენობა გადაეცა ლეიბ-გვარდიის პირველ მსროლელთა პოლკს.

1871 წელს ცარსკოე-სელოში ლეიბ-გვარდიის დაბრუნების შემდეგ ეკლესია განათავსეს ყოფილი მაღაზიის შენობაში. ოდიკი, კანკელი და მოლაშქრეთა ეკლესიის ჭურჭელი ვარშავიდან ჩამოიტანეს. 

1879 წელს აკურთხეს კარის ეკლესია სერგი რადონეჟელის სახელზე. ტაძრის მოწყობაზე ზრუნავდა ბატალიონის მეტაური რ. ტ. ფონ-მევესი. ეკლესია განათავსეს სამსართულიანი სახლის მეორე სართულზე.

1889 წლის 2 სექტემბერს აკურთხეს ახალი ქვის ტაძარი, რომელიც ააგეს სოფიას მოედანზე ხაზინის თანხებით. ეკლესია განათავსეს შენობაში, სადაც მასთან ერთად მოათავსეს სასწავლო დარბაზი. 1903 წელს არქიტექტორ ა. გ. უსპენსკის პროექტით შენობას მიაშენეს ცალკე საკურთხეველი, ხოლო ქუჩის მხრიდან მიაშენეს სამრეკლო. ტაძარსა და სასწავლო დარბაზს შორის გააკეთეს თაღოვანი კედელი. 1904 წელს ეკლესია აკურთხა პროტოპრესვიტერმა ალექსანდრე ჟელობოვსკიმ. კურთხევის ცერემონიალს ესწრებოდა იმპერატორი ნიკოლოზ II. 

1917 წლის 17 მარტს ეკლესია დახურეს. დიდი სამამულო ომის დროს შენობა ძალიან დაზიანდა. ამ მდგომარეობაში 1972 წელს შენობა გადასცეს ავტოსკოლას. სამშენებლო სამუშაოები გაგრძელდა 7 წელი და დასრულდა 1980 წელს. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ შენობას ფლობდა ტრანსპორტის სამინისტრო. 

2012 წლის 21 სექტემბერს ტაძარი ოფიციალურად დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.

## ლიტერატურა 
*Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей. Краткий исторический справочник. — 2-е изд., исп. и доп. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 117—125. — ISBN 5- 9900655- 3-1.

## რესურსები ინტერნეტში
* О храме 
* Реставрация Храма во имя св преп Сергия Радонежского Лейб-Гвардии 2-го Стрелкового Царскосельского полка 
* Церковь во имя св преп Сергия Радонежского 
* Молебен у оскверненного храма преподобного Сергия Радонежского отслужен в Царском Селе
* Борьба за возвращение царскосельского храма преподобного Сергия Радонежского

კატეგორია:ცარსკოე-სელოს ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ქტიტორი

**ქტიტორი** () — საეკლესიო ნაგებობის მაშენებელი; ვინც თანხა გაიღო ტაძრის აგებისათვის ან აღდგენისთვის. ტერმინი ძირითადად გვხვდება „ბიზანტიურ სამყაროში“, ხოლო კათოლიკურ სამყაროში მისი ექვივალენტია დონორი. ქტიტორივე აწესებდა სამონასტრო ტიპიკონს და მას ხშირად ფრესკებზეც გამოსახავდნენ.

## სქოლიო 
## ლიტერატურა 
* 
* 

კატეგორია:ბიზანტიის იმპერია
კატეგორია:ბერძნული სიტყვები და ფრაზები
Arduino

**Arduino** — ღია-წყაროს მქონე კომპიუტერული პლატფორმა, კომპანია, პროექტი და სამომხმარებლო დაწესებულება, რომელიც აწარმოებს მიკროკონტროლერებს, გააჩნია პროგრამული უზრუნველყოფის გარემო (IDE), რაც ნიშნავს, რომ ის დაპროგრამებადია და შეიძლება მისი კოდით მართვა.    

არდუინოს პროექტი დაიწყო 2003 წელს, როგორც პროგრამა იტალიელი სტუდენტებისთვის. ის სტუდენტებისთვის მიზნად ისახავდა მოწყობილობების შექმნის გამარტივებას. მას ძირითადად იყენებენ რობოტებისთვის, თერმოსტატებისთვისა და მოძრაობის დეტექტორებისთვის. 

სახელი არდუინო მომდინარეობს იტალიის ქალაქ ივრეაში მდებარე ბარიდან, სადაც მისი დამფუძნებლები ერთმანეთს ხვდებოდნენ. ბარის სახელი კი მომდინარეობდა ივრეა არდუინოს სახელიდან, რომელიც იყო ივრეის მარკის მარკგრაფი და იტალიის მეფე 1002-1014 წლებში.

## რესურსები ინტერნეტში
* არდუინოს ოფიციალური საიტი

კატეგორია:ელექტრონიკა
კატეგორია:კომპიუტერული ინჟინერია