open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ქვიშარის მაცხოვრის ეკლესია

**ქვიშარის მაცხოვრის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვიშარში.

## აღწერა 
ქვიშარის მაცხოვრის ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა, გეგმით სწორკუთხა, აღმოსავლეთით დასრულებული ნახევარწრიული აფსიდით. კედლები შემორჩენილია ორი მეტრის ან უფრო დაბალ სიმაღლეზე. ჩრდილოეთი და სამხრეთი კედლების დიდი ნაწილი ჩამონგრეულია. ეკლესია ნაშენია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით - დუღაბზე.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში
კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჯინჭვისის დავით აღმაშენებლის ეკლესია

**ჯინჭვისის დავით აღმაშენებლის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯინჭვისში, მდინარე რიონის მარჯვენა ნაპირზე, სოფლის დასავლეთით.

## აღწერა
ჯინჭვისის დავით აღმაშენებლის ეკლესია დარბაზული ტიპის ნაგებობაა, ორფერდა გადახურვით, რომელშიც გამოყენებულია მეტალოპლასტმასის კრამიტი. ტაძარი გარედან მოპირკეთებულია აგურის წყობით. სარკმლისა და კარების ჩარჩოები ამოყვანილია მარმარილოს დამუშავებული ქვებით. ეკლესიას ერთსაფეხურიანი ცოკოლი შემოუყვება, რომელიც მონაცრისფრო ბაზალტის ქვის ფილებითაა მოპირკეთებული. ეკლესიაში შესასვლელი კარი დასავლეთ სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. შიდა სივრცე ნათდება დასავლეთ, სამხრეთ და აღმოსავლეთ ფასადზე დატანილია თითო-თითო სარკმლით. ჩრდილოეთის კედელი მთლიანად ყრუა.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში
კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გენდუშის წმინდა გიორგის ეკლესია

**გენდუშის წმინდა გიორგის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ გენდუშში.

## აღწერა
გენდუშის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, გეგმით ოთხკუთხა, აღმოსავლეთით შვერილი, ნახევარწრიული აფსიდით, რომელშიც სამი სარკმელია გაჭრილი. ეკლესია ნაგებია ფლეთილი ქვით, დუღაბზე; მშენებლობაში გამოყენებულია მოყვითალო შირიმის ქვაც. აფსიდის ჩრდილოეთ მხარეს თაღოვანი ნიშაა მოწყობილი. საკურთხეველში სამხრეთით შემორჩენილია ოთხკუთხა სვეტი. გრძივ კედლებს წყვილი პილასტრი სამ ნაწილად ჰყოფს. პილასტრებიდან გაშლილია კედლის დეკორატიული თაღები. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლების თაღის მალებში შემორჩენილია სარკმლების კვალი. სამხრეთი, დასავლეთი და ჩრდილოეთი შესასვლელები გარედან არქიტრავული, შიგნით - თაღოვანია; სამივე კარი ნაოთხალია. ეკლესიის ჩრდილოეთ არქიტრავზე ტოლმკლავა ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა; ასეთივე არქიტრავი აქვს დასავლეთ შესასვლელს, რომლის არეები შევსებულია კბილანისებრი ორნამენტით, სამხრეთ შესასვლელის თავზე ჩასმულ ქვის ფილაზე დიოკლეტიანეზე გამარჯვებული წმინდა გიორგის რელიეფური გამოსახულებაა.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში
კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჭანიეთურის ღვთისმშობლის ეკლესია

**ჭანიეთურის ღვთისშობლის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი საქართველოში,  ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ციხისფერდში, სოფელ ჭანიეთურის საზღვართან, სასაფლაოს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, შემაღლებულ ადგილას.

## ისტორია
ეკლესია ააშენებინა და მოახატინა XVII საუკუნეში მამუკა ნაკაშიძემ. XVII საუკუნეში ბეჟან ნაკაშიძისა და მისი მემკვიდრე გიორგის ბრძანებით მღვდელმა საბამ დაწერა „ციხის გულანი“, იგივე „გურიანთული გულანი“. 1720 წელს ბეჟან ნაკაშიძემ ეკლესიას შესწირა გარდამოხსნა. 1873 წელს დიმიტრი ბაქრაძემ ეკლესიაში ნახა მამუკა ნაკაშიძისა და მისი ოჯახის ფრესკები. 1907 წელს ციხის ეკლესიის სიძველეები აღწერა ექვთიმე თაყაიშვილმა. 1908 წელს გაქურდეს ეკლესია, წაიღეს რამდენიმე ხატი და სხვადასხვა ნივთი.

## არქიტექტურა
ღვთისშობლის ეკლესია დარბაზული ტიპის ტაძარია, ნაგებია ფლეთილი ქვებით კირის დუღაბის ხსნარზე. კუთხეებში გამოყენებულია ნათალი ქვის კვადრები. გადახურულია თუნუქის სახურავით. ეკლესია გეგმით კვადრატს უახლოვდება, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდით. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. დასავლეთის კარს მასიური არქიტრავის ქვა ადევს. ინტერიერი ნათდება აღმოსავლეთისა და დასავლეთის თაღოვანი სარკმლებით. საძირკველს ირგვლივ ბეტონის სხმული შემოუყვება. ეკლესიის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში გეგმით სწორკუთხა მინაშენია, რომელიც ნაგებია თლილი ქვის კვადრებით. მინაშენი ნათდება აღმოსავლეთის, სამხრეთისა და ჩრდილოეთის სარკმლებით. დასავლეთი შესასვლელი თაღოვანია. გადახურულია ასევე თუნუქის საბურველით.

## სხვა ძეგლები
XVII საუკუნის დასაწყისში მამია II გურიელმა ააშენა ციხე, რომელიც შემდგომ ნაკაშიძეთა ხელში გადავიდა. 1817 წელს მამია V გურიელმა რუსეთის ჯარის დახმარებით ციხე დაუნგრია ნაკაშიძეს. ამის შემდეგ რუსეთის იმპერიის ჯარი (ორასი ჯარისკაცი და ერთი ზარბაზანი) აქ დაბანაკდა. 

სოფლის სასაფლაოს ტერიტორიაზე, მთის ძირში, რომლის წვერზეც ციხეა განლაგებული, მდებარეობს გამოქვაბული. იგი წარმოადგენს კლდეში გამოკვეთილ ოთახს თაროვანი ჭერით. იატაკის ცენტრალურ ნაწილში სწორკუთხედის ფორმის ორმოა ამოკვეთილი

## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები გურიის მხარეში
კატეგორია:XVII საუკუნის ეკლესიები
იოსებ იმედაშვილის ქუჩა

**იოსებ იმედაშვილის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (ვეძისი) იური გაგარინის ქუჩიდან ილია ოდიშელიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 60-იან წლებში და იოსებ იმედაშვილის ქუჩა ეწოდა.

## ლიტერატურა 
იმედაშვილი
ალეკო შენგელიას ქუჩა

**ალეკო შენგელიას ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (ვერა); იაკობ გოგებაშვილის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე იაკობ გოგებაშვილის II შესახვევი იყო. 1996 წელს გაიოზ იმედაშვილის სახელი ეწოდა. 2015 წელს ალეკო შენგელიას ქუჩა დაერქვა (სახელის შეცვლის დოკუმენტში აღნიშნულია როგორც იაკობ გოგებაშვილის II შესახვევი და არა როგორც გაიოზ იმედაშვილის ქუჩა). აქვს 1 შესახვევი.

## სქოლიო 
შენგელია
ირაკლი ფაღავას ქუჩა

**ირაკლი ფაღავას ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ლადო მესხიშვილის ქუჩიდან ალექსანდრე ბოროდინის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. 1923 წლამდე დიდი მთავრის კონსტანტინეს სახელი ერქვა (დატანილია 1876 წლის გეგმაზე), შემდეგ ლენის ქუჩა ერქვა (ასევეა თბილისის 1934 წლის გეგმაზე). სახელწოდება დაკავშირებულია მეფის მთავრობის მიერ 1912 წელს ლენის ოქროს საბადოების მუშათა დახვრეტასთან. ქუჩას ირაკლი ფაღავას სახელი ეწოდა 1990 წელს.

## ლიტერატურა
ფაღავა
ნიალის ეკლესია

**ნიალის ეკლესია** — არქიტექტორული ძეგლი ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნიალაში.

## აღწერა
ნიალის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ნაგებია შირიმის ქვით  დუღამბზე. ეკლესია რესტავრირებულია და გადახურულია თუნუქის სახურავით. შენობას შესასვლელი აქვს სამხრეთიდან, სარკმლები დატანილი აქვს აღმოსავლეთიდან და დასავლეთიდან. ეკლესიის შესასვლელში ტიმპანის ქვაზე გამოსახულია ჯვარი.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სამცხე-ჯავახეთის მხარეში
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჭიათურის ქუჩა

**ჭიათურის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის I კორპუსიდან გურამ ბზვანელის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ადრე ლაგოდეხის ქუჩა ერქვა. XX საუკუნის 30-იან წლებში ჭიათურის ქუჩა დაერქვა. დატანილია თბილისის 1934 წლის გეგმაზე.

## ლიტერატურა
კატეგორია:საბურთალოს რაიონის ქუჩები
იმერეთის ქუჩა

**იმერეთის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); შალვა ცინცაძის II შესახვევიდან ჭოლა ლომთათიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. აქვს 2 გასასვლელი, 3 შესახვევი.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
სტეფანე ჭრელაშვილის ქუჩა

**სტეფანე ჭრელაშვილის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღი); ნავთლუღის ქუჩიდან წერნაქის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1851 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც „კუტილოვკა“ (საქეიფო ადგილი), 1901 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც კუტილოვის ქუჩა. 1923 წელს სტეფანე ჭრელაშვილის სახელი ეწოდა. აქვს 1 შესახვევი და 1 ჩიხი. 

## ლიტერატურა 
ჭრელაშვილი
ემილი ლერუ

**ემილი ლერუ** ( დ. 18 მაისი, 1855 - გ. 11 ივნისი, 1935 ) — ფრანგი მსახიობი და მწერალი, რომელიც იყო ნომინირებული 1904 წლის ნობელის პრემიაზე ლიტერატურაში . 

## ბიოგრაფია 
ლერუ დაიბადა 1855 წლის 18 მაისს მარტინ ლერუსა და ჰერმინ ბიზოს ძე ლერუს ოჯახში. იგი ცნობილი გახდა, როგორც ნიჭიერი დრამატული მსახიობი. სამსახიობო განათლება მიიღო ლუი-არსენ დელონისგან .  1880 წლიდან თამაშობდა კომედი ფრანსეზის თეატრში, შემდეგ კი პარიზის ოდეონ თეატრში . 

*ჰიესუსმა* შემდგომში გარკვეული ყურადღება მიიპყრო იესოს ცხოვრების ლიტერატურული წარმოდგენების კვლევისას. გერმანელმა თეოლოგმა ალბერტ შვეიცერმა რომანის ნაწილები მიიჩნია, როგორც ლერუს საკუთარი „რელიგიურ-ფილოსოფიური იდეების“ გამოკვლევა. წიგნი იესოს ათავსებს „ლეგენდისა და პოეზიის“ სფეროში და რომანი ასევე დგას იესოს ცხოვრებისა და გარემოს „სენტიმენტალური აღწერების“ ტრადიციაში, როგორც ეს იყო ლერუს რომანამდე დაახლოებით ასი წლით ადრე. 

1908 წელს მან გამოაქვეყნა მემუარები სახელწოდებით *Sous le masque: Une vie au théâtre* („ნიღბის ქვეშ: ცხოვრება თეატრში“), რომელმაც აღიარება მოიპოვა ლიტერატურულ წრეებში. მომდევნო რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში, სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე, ლერუმ არაერთხელ შეიცვალა აზრი და ტექსტში ცვლილებები შეიტანა; 1935 წელს გამოიცა წიგნის ახალი გამოცემა. იგი ასახავს თავის ცხოვრებას, რომელშიც მთავარი გმირია ახალგაზრდა გოგონა რუსეთიდან.  ამერიკელმა რომანისტმა და მედიევისტმა ურბან ტიგნერ ჰოლმს უმცროსმა 1937 წელს მიმოიხილა წიგნი, როგორც „ფრანგული თეატრის სამყაროს ინტიმური სურათი, როგორც ის არსებობდა პირველ მსოფლიო ომამდე “. მან ნამუშევარი აღწერა, როგორც „ცოცხალი და გამჭრიახი“ და ურჩევდა მას, როგორც დამატებით საკითხავს თანამედროვე თეატრის კოლეჯის კურსების სტუდენტებითვის. 

ლერუ გარდაიცვალა 1935 წლის 11 ივნისს პარიზში, საფრანგეთი.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ემილი ლერუ *Les Archives du spectacle-* ში (ფრანგულად)
* ემილი ლერუ *Comédie-Française-* ში (ფრანგულად)
* ემილი ლერუ ოქსფორდის უნივერსიტეტის ბერძნული და რომაული დრამის სპექტაკლების არქივში (ინგლისურად)
* პიერ ნაჰორი (ემილი ლერუ): იესო. In: Pester Lloyd, 26 ივლისი, 1905, გვ.&nbsp;7 (ონლაინ ANNO- ზე)

## სქოლიო 
კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი ქალი მსახიობები
კატეგორია:ფრანგი რომანისტები
კატეგორია:გარდაცვლილი 1935
კატეგორია:დაბადებული 1855
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
ჟაშქვის წმინდა გიორგის ეკლესია

**ჟაშქვის წმინდა გიორგის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჟაშქვაში.

## აღწერა
ჟაშქვას წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტიპის ტაძარია, ნახევარწრიული შვერილი აფსიდით. დასავლეთის კარის თავზე ჩასმულია წმინდა გიორგის რელიეფური ფილა. ამავე კედლის ფასადზე, ფრონტონში მოცემულია ვედრების რელიეფური კომპოზიცია. ტაძრის მიმდებარედ, ეზოში განთავსებულია ეკლესიის სამრეკლოსგან დარჩენილი, თლილი ქვით შესრულებული სვეტების, ბაზისების ან კაპიტელების ფრაგმენტები. ეკლესიას ორფერდა გადახურვა აქვს, გადახურულია თუნუქით. ნაგებია ქვიშაქვისა და კლდის ფლეთილი ქვის გამოყენებით. ეკლესიის გარდა, აღმოსავლეთ კედლზე დატანილი აქვს შიდა სივრცეში შესასვლელი კარი. ეკლესიის ჩრდილოეთ, აღმოსავლეთ და სამხრეთ ფასადზე გაჭრილი აქვს მცირე ზომის ორ-ორი სარკმელი, ხოლო დასავლეთ ფასადზე ერთი მომცრო ზომის სარკმელია დატანილი. სარკმლისა და ეკლესიაში შესასვლელი კარების ჩარჩოები კარგად გათლილი ქვიშაქვის კვადრებითაა ამოყვანილი. ტაძარი აღდგენილია 2010-იან წლებში

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში
კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნაგომრის წმინდა მარინეს ეკლესია

**ნაგომარის წმინდა მარინეს ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი  ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნაგომარში.

## აღწერა
ნაგომარის წმინდა მარინეს ეკლესია ნაგებია რიყის ქვით დუღაბზე, შელესილია ცემენტის ხსნარით. ეკლესიის კუთხეები რესტავრირებულია . ეკლესია გეგმით ჯვრის ტიპისაა, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული შვერილი აფსიდით. აფსიდაში სამი მაღალი, თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. ცენტრალური სარკმლის ქვეშ ტრაპეზის ქვაა. ჩრდილოეთით ორი თაღოვანი ნიშაა. საკურთხევლის წინ ერთსაფეხურიანი სოლეაა. მკლავებში სიმეტრიულადაა განლაგებული წყვილი სარკმლები  და განიერი შესასვლელები. შესასვლელები გარედან არქიტრავულია, შიგნიდან - თაღოვანი. ეკლესია დგას ერთსაფეხურიან ცოკოლზე. ეკლესია საფეხურისებური კარნიზით მთავრდება. საბურავად გამოყენებულია თუნუქი.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ედით ჰოუსი

**ედით ენი ჰოუსი** (დ. 29 აგვისტო, 1872 – გ. 9 ივლისი, 1954 ) — ახალზელანდიელი მასწავლებელი, პედაგოგი და საბავშვო ლიტერატურის მწერალი. იგი იყო ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის წევრი და ლიტერატურაში გაწეული სამსახურისთვის მიიღო მეფე ჯორჯ VI კორონაციის მედალი .

## ოჯახი და განათლება 
იგი დაიბადა ლონდონში, ინგლისი, სესილია ბრაუნისა და უილიამ ჰოუსის, ფოსტის თანამშრომლისა და ბუღალტერის ოჯახში. ის იყო ხუთი შვილიდან ერთ-ერთი.  მისი ძმა ჯორჯი ცნობილი ენტომოლოგი გახდა.

ოჯახი ემიგრაციაში წავიდა ახალ ზელანდიაში, როდესაც ის ძალიან ახალგაზრდა იყო. იგი სწავლობდა კაიაპოის ბორუს სკოლაში, სადაც მოგვიანებით გახდა მოსწავლე-მასწავლებელი .

## პედაგოგიური კარიერა 
1893 წელს მან დაასრულა სასწავლო კურსი და გახდა მასწავლებელი კრაისტჩერჩში .  იგი ასწავლიდა რამდენიმე სხვადასხვა სკოლაში, მათ შორის ეშბარტონი, უანგანუი და მაკარევა. 1899 წელს  იგი საბოლოოდ გახდა დირექტორი. ამ თანამდებობაზე დარჩა 1914 წლიდან 1917 წლამდე 

1917 წელს გადავიდა ველინგტონის გოგონების კოლეჯში, სადაც იყო  განყოფილების უმცროსი ხელმძღვანელი. ამ თანამდებობაზე დარჩა 1919 წლამდე, სანამ არ დაასრულა მასწავლებლის კარიერა. 

ჰოუსი იყო მონტესორის მეთოდისა და საბავშვო ბაღების ფილოსოფიის ადრეული დამცველი.  იგი ცნობილი გახდა, როგორც საგანმანათლებლო რეფორმატორი, რომელიც უბიძგებდა ნაკლებად ინსტიტუციონალური სასწავლო გარემოს შექმნას, რომელშიც წარმოდგენილი იქნებოდა უფრო მცირე ზომისკლასის  და უფრო მშვიდი, უფრო კომფორტული საკლასო ოთახები.  ის იყო ფემინისტი, რომელსაც მტკიცედ სჯეროდა, რომ უმაღლესი განათლება გადამწყვეტი იყო ქალებისთვის სამოქალაქო ცხოვრებაში სრული მონაწილეობისთვის. 
მინი| ილუსტრაცია ჰოუსის წიგნისთვის *Wonderwings,* ალისა პოლსონის მიერ.

## მწერლობა 
ჰოუსმა საბავშვო წიგნების წერა დაახლოებით 1910 წელს დაიწყო და თვლიდა, რომ მოთხრობები და სიმღერები ბავშვებს სწავლაში ეხმარებოდა.  მიუხედავად იმისა, რომ იგი მუშაობდა ზღაპრების ჟანრში, მან შეამჩნია, რომ სამეცნიერო საგნების შესახებ  არ იყო საკმარისი წერილობითი მასალა ახალი ზელანდიის სკოლის მოსწავლეებისთვის, ამიტომ მიზნად ისახავდა სამეცნიერო ინფორმაციისა და ბუნებრივი ფენომენების წიგნებში ჩართვას.  მაგალითად, ნაშრომში *The Cradle Ship* (1916) მან შემოგვთავაზა ჭეშმარიტი ცნობა იმის შესახებ, თუ საიდან მოდიან ჩვილები, რაც ამ წიგნს უმნიშვნელო ეტაპად აქცევს ბავშვების სექსუალურ განათლებაში.  მან დაწერა დაახლოებით 30 წიგნი, რომელთაგან ყველაზე ცნობილია *Fairy Rings* (1911) და *The Cradle Ship*, რომელიც ითარგმნა რამდენიმე სხვა ენაზე. 

ჰოუსი ასევე წერდა უფროსებისთვის, მათ შორის წიგნებს განათლების შესახებ ( *ზღაპრები სკოლის გარეთ* ; *დიდი ექსპერიმენტი* ), პიესები და ოპერის ლიბრეტო.  იგი იყო ნომინირებული პროფესორ ფრენსის პრენდევილ უილსონის მიერ 1928 წელს ნობელის პრემიაზე ლიტერატურის დარგში.  მისმა პიესამ *Rose Lane* (1936) მიიღო ბრიტანეთის დრამატული ლიგის პრიზი. 

1935 წელს მეფის დაბადების დღის აღსანიშნავად, ჰოუსი დაინიშნა ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის წევრად, საჯარო სამსახურისთვის,  და 1937 წელს დაჯილდოვდა მეფე ჯორჯ VI კორონაციის მედლით . 

იგი 1941 წელს საცხოვრებლად გადავიდა დანიდინში და ცხოვრობდა იქ სიკვდილამდე, 1954 წლის 9 ივლისამდე.

## სქოლიო 
კატეგორია:ლონდონელი მწერლები
კატეგორია:ახალზელანდიელი მწერლები
კატეგორია:გარდაცვლილი 1954
კატეგორია:დაბადებული 1872
კატეგორია:დაბადებული 29 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ივლისი
მერიმეს ბაზა

'''*მერიმეს* ბაზა'* () — მონაცემთა ბაზა საფრანგეთის არქიტექტურული მემკვიდრეობის შესახებ, რომელიც პერიოდულად განახლებადია. იგი შეიქმნა 1978 წელს და ინტერნეტში განთავსდა 1995 წელს საფრანგეთის კულტურის სამინისტროს მიერ.

სახელი დაერქვა მწერალ პროსპერ მერიმეს გამო, რომელიც ისტორიული ძეგლების გენერალური ინსპექტორიც იყო.
მინი| ფაილების რაოდენობა ბაზაში საფრანგეთის რეგიონების მიხედვით 2020 წელს.
*მერიმეს'' მონაცემთა ბაზა შეიცავს ინფორმაციას „ისტორიული ძეგლებისა“ და კულტურული მემკვიდრეობის ზოგადი ინვენტარიზაციის სამსახურების შესახებ. ის ეხება რელიგიურ, საყოფაცხოვრებო, სასოფლო-სამეურნეო, საგანმანათლებლო, სამხედრო და სამრეწველო არქიტექტურას

ბაზა მოიცავს რამდენიმე ტიპის ფაილს და ძირითადად :

* ისტორიული ძეგლები (MH): ეს არის შეტყობინებები, რომლებიც წარმოებულია ისტორიული ძეგლების დაცვის ღონისძიებებიდან, მითითებებით კლასიფიკაციისა და რეგისტრაციის ორდერებზე; ჩანაწერების სახელი იწყება „PA“-ით.
* კულტურული მემკვიდრეობის ზოგადი ინვენტარიზაცია (IVR): ეს არის ინვენტარიზაციის ფაილების საიდენტიფიკაციო ფურცლები, რომლებიც შედგენილია რეგიონული ინვენტარიზაციის სამსახურების მიერ ველზე ჩატარებული გამოკვლევების შედეგად, ასევე შემაჯამებელი ინფორმაცია წინასწარი ინვენტარიზაციებიდან, აღწერებიდან, ძველი ფაილებიდან, კვლევებიდან, რომლებიც მიმართულია ეტიკეტის მინიჭების მიზნით: XX საუკუნის მემკვიდრეობა, ღირსშესანიშნავი ბაღი და ა.შ.; ჩანაწერების სახელწოდება იწყება „IA“-ით.

მერიმეს მონაცემთა ბაზაში შეტანილია არა მხოლოდ ის შენობები, რომლებიც დაცულია როგორც ისტორიული ძეგლები, არამედ მთელი საფრანგეთის მონუმენტური მემკვიდრეობა.

მონაცემთა ბაზა შეიცავდა, 2023 წლის 26 აპრილის მდგომარეობით, 330 000-ზე ოდნავ ნაკლებ ფაილს.

### რესურსები ინტერნეტში 
* ოფიციალური გვერდი

## სქოლიო
კატეგორია:მონაცემთა კრებულები
კატეგორია:ონლაინ მონაცემთა ბაზები
კატეგორია:საფრანგეთის ისტორიული ძეგლები
ჩხარის მაცხოვრის ამაღლების ეკლესია

**ჩხარის მაცხოვრის ამაღლების ეკლესია** — არქიტექტორული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩხარში.

## აღწერა
ჩხარის მაცხოვრის ამაღლების ეკლესია  დარბაზული ტიპისაა,  ნაშენია კარგად გათლილი ქვებით. კედლები დგას სამსაფეხურიან ცოკოლზე. ეკლესიას კარები სამი მხრიდან: დასავლეთიდან, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან აქვს. სარკმლები შიგნით გაფართოებულია. სულ რვა სარკმელია. აქედან სამი აღმოსავლეთით, ორ-ორი სამხრეთით და ჩრდილოეთით და ერთიც დასავლეთით. ეკლესიის დასავლეთის კარიბჭეზე ამოტვიფრულია სამშენებლო მხედრული წარწერა. „ჩყპ-სა აგვისტოსასა ტაძარის ესე აღვაშენეთ ფილიპე ბერეკაშვილმა და გიორგი აბესაძემ შემწეობითა ამ ეკლესის მრევლთადმი“.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები იმერეთის მხარეში
კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვოლგის ქაშაყი

**ვოლგის ქაშაყი** () — თევზი ქაშაყისნაირთა რიგისა. ბინადრობს კასპიის ზღვაში, საქვირითოდ შედის მდინარეებში, ძირითადად ვოლგაში, აგრეთვე ურალში. ვოლგაში ადის ვოლგოგრადის კაშხლამდე, გარკვეული რაოდენობა თევზსატარებით გადადის ვოლგოგრადის წყალსაცავში. ადრე ადიოდა სამარამდე, მცირე რაოდენობა — ნიჟნი-ნოვგოროდამდეც კი. სიგრძე 39 სმ-მდე, საშუალოდ 28 სმ-ია, მასა 600 გრამამდე, საშუალოდ 250 გრამი. ტოფობს მაის-ივნისში. ქვირითი პელაგურია, განაყოფიერებული ქვირითის განვითარება მიმდინარეობს 40–45 საათის განმავლობაში (ამ დროს დინებას მიაქვს ქვემოთ). იკვებება კიბოსნაირებითა და თევზით. ძვირფასი სარეწაო თევზია, მაგრამ გამრავლების პირობების გაუარესების გამო რაოდენობა შემცირებულია. შეტანილია რუსეთის წითელ წიგნში.

წყაროთა ერთი ნაწილი მიიჩნევს ქვესახეობად — *Alosa kessleri volgensis*,

## სქოლიო 
კატეგორია:ქაშაყისნაირნი
ვიშნი-ვოლოჩოკი

**ვიშნი-ვოლოჩოკი** () — ქალაქი რუსეთში, ტვერის ოლქის ჩრდილოეთ ნაწილში. ვიშნი-ვოლოჩოკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი, წარმოქმნის საქალაქო ოკრუგს. ოლქის მნიშვნელოვანი კულტურული და სამრეწველო ცენტრი. მდებარეობს ვალდაის მაღლობის ჩრდილო-აღმოსავლეთ განაპირა მხარეს, ვიშნი-ვოლოჩოკის წყალსაცავის აღმოსავლეთ ნაპირზე, მდინარე ცნაზე. რკინიგზის სადგური; ქალაქზე გადის ფედერალური ავტოტრასა „როსია“ (მოსკოვი – ტვერი – სანქტ-პეტერბურგი).

პირველად მოიხსენიება 1437 წელს როგორც სოფელი ვოლოჩოკი ტორჟოკსა და ნოვგოროდს შორის; მასზე ასევე გადიოდა ძველი სავაჭრო სანაოსნო გზა, აქ იყო ნავსათრევი მდინარეებს ცნასა და ტვერცას შორის. XV საუკუნის მე-2 ნახევარში აქ იყო იამი (მაშინდელი საფოსტო სადგური), XVI საუკუნის ბოლო მეოთხედში — პოგოსტი (ერთგვარი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული). XVII საუკუნის შუა ხანებში ვიშნი-ვოლოჩოკში მდებარეობდა პატრიარქ ნიკონის სასახლე. ვიშნი-ვოლოჩოკის საწყლოსნო სისტემის წყალობით, XVIII საუკუნეში სოფელი სწრაფად განვითარდა. 1770 წელს გამოცხადდა ნოვგოროდის გუბერნიის სამაზრო ქალაქად, 1775 წლიდან იყო ტვერის გუბერნიაში. XVIII საუკუნის შუა ხანებიდან ვიშნი-ვოლოჩოკში და მის შემოგარენში აშენდა სამხერხაოები, წისქვილები, სამჭედლოები; განვითარდა გემთმშენებლობა. მოსახლეობა ძირითადად დაკავებული იყო საწყლოსნო სისტემის გემების მომსახურებით. საფოსტო და სანაოსნო საქმე დაკნინდა ტვერი – ვიშნი-ვოლოჩოკის (1850) და კოლპინო – ვიშნი-ვოლოჩოკის (1851) სარკინიგზო ხაზების ამოქმედების შემდეგ, ასევე მარიას საწყლოსნო სისტემის მოდერნიზაციის შედეგად. 1857 წელს ქალაქის სიახლოვეს აშენდა ბამბის სართავი ფაბრიკა, რომელიც ეკუთვნოდა სავაჭრო სახლს „ა. შილოვი და ვაჟები“. 1869 წელს შეიძინა პ. რიაბუშინსკიმ, 1887 წლიდან კი ეკუთვნოდა მანუფაქტურების ამხანაგობას „პ. რიაბუშინსკი ვაჟებთან ერთად“. გახდა რიაბუშინსკების მთავარი საწარმო, რომელიც წელიწადში 3715 ათასი მანეთის პროდუქციას უშვებდა (1899; ახლანდ. „ვიშნევოლოცკი ტექსტილ“). XIX საუკუნის ბოლოს ქალაქში მუშაობდა 15 ფაბრიკა და ქარხანა (მ.შ.  ტყავის, თუჯსასხმელი, აგურის). 1917 წლამდე პოლიტიკური გადასახლებების ადგილი იყო (აქ იხდიდნენ სასჯელს ვლადიმერ კოროლენკო, ვიქტორ ობნორსკი). 1929 წლიდან დასავლეთის ოლქის რაიონული ცენტრი იყო, 1935 წლიდან კალინინის ოლქშია (1990-დან ეწოდება ტვერის).

მდინარე ცნის მარჯვენა ნაპირზე, გრანიტის რაბთან შემორჩენილია ქვის ორსართულიანი სახლი (1703–1719), სადაც მოსკოვიდან პეტერბურგში მიმავალი პეტრე I გაჩერდა; არხების სანაპიროები (XVIII ს.); ფერისცვალების ეკლესია (1783); სავაჭრო რიგები (1837, 1852), ნათლისღების ტაძარი (XIX ს.-ის II ნახევარი); ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის დედათა სამონასტრო კომპლექსი (1880-იანი წწ.). დგას ალექსი ვენეციანოვის ძეგლი (1980; მოქანდაკე ო. კომოვი).

ქალაქში არის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (1932), დრამატული თეატრი (1896). მუშაობს სხვადასხვა ფაბრიკა-ქარხანა (მანქანების ნაწილების, ავეჯის, მინის, ბამბეულის, ტრიკოტაჟის, პურის და სხვ.).
250პქ|მინი|მარჯვნივ|რეპინის სახელობის „აკადემიური აგარაკი“.
ვიშნი-ვოლოჩოკიდან 25 კმ-ში მსტინოს ტბაზე მდებარეობს ხელოვანთა სახლი — ილია რეპინის სახელობის „აკადემიური აგარაკი“ (დაარსდა 1884 წელს, სამხატვრო აკადემიის სტუდენტთა საზაფხულო პრაქტიკისათვის; დგას რეპინის ძეგლი, 1974, მოქანდაკე ო. კომოვი).

## სქოლიო 
კატეგორია:ტვერის ოლქის ქალაქები
კლერ ვილჰელმი

**კლერ ვილჰელმი** (  ) — ფრანგი მეცნიერი ბიოფიზიკის, ბიომედიცინის და ნანოტექნოლოგიის დარგში. საფრანგეთის სამეცნიერო კვლევების ეროვნული ცენტრის წამყვანი მკვლევარი. აწარმოებს ინტერდისციპლინურ კვლევებს უჯრედული და ქსოვილების ბიოფიზიკის, ბიოინჟინერიისა და ნანომედიცინის სფეროში მაგნიტური ნანონაწილაკების გამოყენებით. სამეცნიერო კვლევების ეროვნული ცენტრის ბრინჯაოს და ვერცხლის მედლების მფლობელი. 

## ბიოგრაფია 
2002 წელს დაასრულა ასპირანტურა ბიოფიზიკასა და რბილი მატერიის ფიზიკაში ჟან-პიერ ბაკრის ხელმძღვანელობით პარიზში დიდროს უნივერსიტეტში. მისი სადისერტაციო კვლევა მოიცავდა უჯრედშიდა ზონდის, მაგნიტური ენდოსომის  განვითარებას, რომელიც იყენებს ბუნებრივ მექანიზმებს მოლეკულებისა და ნანონაწილაკების უჯრედში გადასატანად. კლერ ვილჰელმმა დაასრულა პოსტდოქტორანტურა კიურის სახელობის ინსტიტუტში. შემდეგ გახდა  სამეცნიერო კვლევის ეროვნული ცენტრის მატერიისა და კომპლექსური სისტემების ლაბორატორიის მეცნიერ-თანამშრომელი პარიზის დიდროს უნივერსიტეტში. როდესაც  დამოუკიდებლად დაიწყო მუშაობა,  ვილჰელმმა გამოიყენა თავისი გამოცდილება უჯრედების მანიპულირებაში მაგნიტური ენდოსომების დახმარებით. 2013 წელს იგი გახდა სამეცნიერო კვლევების ეროვნული ცენტრის (CNRS) მთავარი მკვლევარი. 2021 წლიდან არის NanoBioMag ჯგუფის ხელმძღვანელი მარია კიურის სახელობის ინსტიტუტის (კიურის ინსტიტუტი) ფიზიკური ქიმიის განყოფილებაში. 

2019 წელს მიიღო ევროპის კვლევის საბჭოს კონსოლიდატორის გრანტი NanoBioMade5 პროექტისთვის.კლერ ვილჰელმის კვლევის ძირითადი სფეროს წარმოადგენს ნანომედიცინა, კერძოდ მაგნიტური ნანონაწილაკების ქცევა ბიოლოგიურ გარემოში. 2014 წელს ERC consolidator  პროექტებში ჩატარებულმა კვლევამ და 2021 წელს ERC   proof of concept-ის დადასტურებამ მიიყვანა ცოცხალი უჯრედების მაგნიტური მანიპულირების მეთოდების შემუშავებამდე, ასევე მაგნიტური ხელოვნური ქსოვილების შექმნამდე. 2021 წელს კლერ ვილჰელმმა მიიღო ევროპის კვლევითი საბჭოს  ახალი გრანტი კონცეფციის დასადასტურებლად პროექტისთვის: „თანამედროვე მაგნიტური სენსორი მაგნიტური ბიოსინთეზის სწრაფი გამოვლენისთვის კიბოს და ნეიროდეგენერაციულ მოდელებში“—  გრანტი კვლევისთვის, რომელიც წარმოადგენდა კიბოს კომბინირებული მკურნალობის მეთოდს ერთსა და იმავე ნანონაწილაკზე რამდენიმე სტიმულატორის გამოყენებით,  მაგნიტური ნანონაწილაკების გამოყენებას ფოტოთერმული ინსტრუმენტების სახით და  უჯრედგარე ვეზიკულური ინჟინერიის შემუშავებას ნანონაწილაკებისა და წამლების საშუალებით.   უჯრედების მიგრაციის გასაკონტროლებლად  კლერ ვილჰელმის ჯგუფმა შეიმუშავა მაგნიტური ზონდი. ზონდს შეუძლია შექმნას მაგნიტური ველის ადგილობრივი გრადიენტი, რომელიც საკმარისია უჯრედის მოძრაობის გადახრისთვის. ეს მეთოდი შეიძლება გამოყენებულ იქნას ქსოვილების ინჟინერიაში ორგანიზმში დეფიციტური ქსოვილების აღსადგენად და ქირურგიული ჩარევის თავიდან ასაცილებლად. 

2011 წელს კლერ ვილჰელმი გახდა სამეცნიერო კვლევების ეროვნული ცენტრის ბრინჯაოს მედლის  მფლობელი. 2014 წელს მიიღო საფრანგეთის ფიზიკური საზოგადოების ლუი-ანსელის პრემია. 

2022 წელს მას მიენიჭა სამეცნიერო კვლევების ეროვნული ცენტრის (CNRS3) ვერცხლის მედალი  კვლევისთვის " ნანოტექნოლოგიების გამოყენება ბიოსამედიცინო  დანიშნულებისთვის".   

## სქოლიო 
კატეგორია:ქალი ბიოლოგები
კატეგორია:ფრანგი ბიოლოგები
კატეგორია:ფრანგი ფიზიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 1975
პატარა ონის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

**პატარა ონის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია** —  არქიტექტურული ძეგლი ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარა ონში.

## აღწერა
პატარა ონის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია მცირე ზომის დარბაზულ ტაძარია. სამშენებლო მასალად, ძირითადად, გამოყენებულია შირიმის ქვა. ეკლესიას აქვს ორი შესასვლელი, სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. შესასვლელები, ისევე როგორც სარკმლები ორნამენტირებულია. ლაპიდარული წარწერის მიხედვით ეკლესია აგებულია რაჭის ერისთავის კახაბერის მიერ.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში
კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბაღდადის მაცხოვრის ეკლესია

**ბაღდადის მაცხოვრის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაღდადში.

## აღწერა
ბაღდადის მაცხოვრის ეკლესია ძველი ტაძრის ადგილასაა აგებული, რომელიც 2008 წელს აღუდგენიათ. იგი დარბაზული ტიპისაა და ნაშენია რიყის ქვით. ძველი ეკლესიისგან შემორჩენილია ცოკოლი, ასევე, კედლებში ჩართულია ძველი მოჩუქურთმებული ქვები. შესასვლელი კარი დასავლეთით არის გაჭრილი, რომელსაც არქიტრავის ქვა ამშვენებს. თავზე კი თაღიანი სარკმელია საპირე ქვებით შემკული. სამხრეთ კედელის წყობაში ჩასმულია მოჩუქურთმებული ქვა ვაზის გამოსახულებით.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ზედა შავრის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია

**ზედა შავრის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის, სოფელ ზედა შავრაში.

## აღწერა
ზედა შავრის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია დარბაზული ტიპის ნაგებობაა, გეგმით სწორკუთხა, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდით. აფსიდის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო არქიტრავული ნიშაა. დარბაზი საკურთხევლისაგან გამოყოფილია მხრებით. ეკლესიის გრძივ კედლებში თითო სწორკუთხა ნიშაა. შესასვლელია ორია - სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. სამხრეთისა გარედან არქიტრავული, ხოლო შიგნით თაღოვანია; დასავლეთისა კი - თაღოვანი. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია შირიმისა და ყორექვა. ეკლესიის კამარა და კონქი ჩამოქცეულია. დასავლეთი შესასვლელის ტიმპანი მთლიანად ორნამენტითაა დაფარული, რომელზეც წარმოდგენილია გეომეტრიული წნული და მცენარეული მოტივები. აღმოსავლეთ კედლის ფასადზე უსისტემოდაა ჩალაგებული მოჩუქურთმებული ქვები, რაც ძეგლის შეკეთებასთან არის დაკავშირებული. ეკლესიას ირგვლივ გალავანი შემოუყვება.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში
კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვარდიგორის მაცხოვრის ეკლესია

**ვარდიგორის მაცხოვრის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტის, სოფელ ვარდიგორაში. აგებულია XIX საუკუნეში.

## აღწერა
ვარდიგორის მაცხოვრის ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა, ნაშენია ძირითადად ნატეხი ქვით, კირის დუღაბზე. კონსტრუქციულ ადგილებში გათლილი კვადრებია გამოყენებული. აღმოსავლეთ ფასადზე, სარკმლის თავზე, მხედრული წარწერაა, რომლის მიხედვითაც დგინდება აღმშენებლობის თარიღი. ეკლესიის გადახურვა ჩანგრეულია. შემორჩენილია კამარის საბჯენი თაღი. ყველა კარი გარედან არქიტრავული, შიგნიდან თაღოვანია. დარბაზი გეგმით წაგრძელებული სწორკუთხედია, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული მხრებით გამოყოფილი აფსიდით, რომლის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. გვერდებზე ნიშებია მოწყობილი. დარბაზის გრძივი კედლები ერთსაფეხურიანი პილასტრებითაა დანაწევრებული. მათზე თაღებია გადაყვანილი, რომლებიც პროფილირებულ კაპიტელებს ეყრდნობა.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები იმერეთის მხარეში
კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ნავენახევის წმინდა გიორგის ეკლესია

**ნავენახევის წმინდა გიორგის ეკლესია**— არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნავენახევში.

## აღწერა
ნავენახევის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტიპის ტაძარია, აშენებულია ადგილობრივი ფლეთილი ქვით. ეკლესია აგებულია მცირედ დაქანებულ ფერდობზე, რის გამოც აღმოსავლეთიდან ეკლესიას, დასავლეთის ფასადისგან განსხვავებით, ოდნავ მაღალი ცოკოლის დონე აქვს. ეკლესიას კარებები აქვს დასავლეთიდან, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან. აღმოსავლეთის კედელში ჩასმულია სამი სარკმელი, ხოლო ჩრდილოეთის, სამხრეთისა და დასავლეთის კედლებში ერთ-ერთი.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები იმერეთის მხარეში
კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სევის კვირაცხოველი

**სევის კვირაცხოველი** — არქიტექტურული ძეგლი ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ სევში, სოფლის აღმოსავლეთით, სასაფლაოს შესასვლელთან.

## აღწერა
სევის კვირაცხოვლის ეკლესია ახალი აშენებულია. ეკლესიის ადგილას ძველი ნიში ყოფილა. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. გადახურვა ორფერდობაა, გადახურულია კრამიტით. ეკლესია დგას ხელოვნურად შექმნულ ბაქანზე. მას ორსაფეხურიანი ცოკოლი შემოუყვება. ეკლესიაში შესასვლელი კარი სამხრეთ კედელშია დატანილი. შიდა სივრცე ნათდება დასავლეთ, სამხრეთ და აღმოსავლეთ კედელში დატანილი მცირე ზომის თითო-თითო სარკმლით. ეკლესია გარედან ბაზალტის ქვითაა მოპირკეთებული. აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმლის თავზე რელიეფური ჯვარია გამოსახული. ეკლესიას გარშემო ბეტონისა და რკინის კონსტრუქციის ღობე შემოუყვება.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში
კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
შოთა იამანიძის ქუჩა

**შოთა იამანიძის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიდუბე); აკაკი წერეთლის გამზირიდან ვლადიმერ მაიაკოვსკის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ადრე კოოპერაციის ქუჩა ერქვა. 1990 წელს შოთა იამანიძის სახელი ეწოდა. ქუჩაზეა ომის ვეტერანთა კლინიკური ჰოსპიტალი.

## ლიტერატურა 
იამანიძე
ქვედა კვალითის წმინდა გიორგის ეკლესია

**ქვედა კვალითის წმინდა გიორგის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტის  სოფელ ქვედა კვალითში.

## აღწერა
ქვედა კვალითის წმინდა გიორგის ეკლესია შვერილაფსიდიანი დარბაზული ტაძარია. დასავლეთიდან 3 სართულიანი სამრეკლო კარიბჭე აქვს მიშენებული. გადახურვა ორფერდაა, გადახურულია თუნუქის ფილებით. ეკლესიას გარშემო რიყის ქვებისგან ამოყვანილი გალავანი აქვს შემოვლებული. ეკლესიაში შესასვლელი კარი ჩრდილოეთ, დასავლეთ და სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. ეკლესიის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედელზე ერთმანეთის მოპირდაპირედ ორ-ორი თაღოვანი სარკმლის ღიობი აქვს დატანილი, ხოლო საკურთხევლის შვერილ აფსიდაში 3 თაღოვანი სარკმელია დატანილი, საიდანაც მთლიანობაში ნათდება ეკლესიის შიდა სივრცე. ეკლესია ახალი მოხატულია. კანკელი ნაწილობრივ ქვით და ნაწილობრივ ხისგანაა ამოყვანილი. დასავლეთის კედელზე შიგნიდან მიდგმულია ხის კიბის უჯრედი, სადაც ფასადზე მიდგმული სამსართულიან სამრეკლოზე გასასვლელი კარია დატანილი. ეკლესია 1994 წელს აღუდგენიათ.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები იმერეთის მხარეში
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თვრინის ჯვართამაღლების ეკლესია

**თვრინის ჯვართამაღლების ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფელ თვრინში.

## აღწერა
თვრინის ჯვართამაღლების ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ორფერდა გადახურვით. ეკლესია XIX საუკუნეში აუგიათ და შემდეგ XX საუკუნის ბოლოს აღუდგენიათ. ტაძარი ნაგებია ქვიშაქვის გათლილი ქვებით. შესასვლელი კარი ჩრდილოეთ, დასავლეთ და სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. სამივე კარის თავზე არსებულ არქიტრავის ქვაზე ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა. ეკლესიას თითო-თითო მცირე ზომის მართკუთხა ფორმის სარკმელი აქვს დატანილი ყველა კედელზე, გარდა დასავლეთისა. იატაკი ქვის ფილებითაა მოგებული. კანკელი ხისგანაა ამოყვანილი. ეკლესია ნაწილობრივ მოხატულია, რომელიც XX საუკუნის ბოლოს მოახატინეს ეკლესიის აღდგენისას.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები იმერეთის მხარეში
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
იაროსლავსკის ქუჩა

**იაროსლავსკის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); ანდრია ბენაშვილის ქუჩიდან ტერენტი გრანელის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის მიწურულს. თბილისის გამგების მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც იაროსლავსკის შესახვევი, თბილისის ქუჩების 1955 წლის ცნობარში — როგორც ქუჩა.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ჩუღურეთის რაიონის ქუჩები
სერგი წულაძის ქუჩა

**სერგი წულაძის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღი); სახალხო ქუჩიდან ბერი გაბრიელ სალოსის III შესახვევამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც სალოცავის ქუჩა. 1923 წელს კომკავშირის ქუჩა ერქვა, 1992 წელს სერგი წულაძის სახელი დაერქვა. ქუჩაზეა სამკურნალო პრეპარატების ქარხანა „თბილქიმფარმი“. აქვს 2 გასასვლელი, 2 შესახვევი და 1 ჩიხი.

## ლიტერატურა
წულაძე
კარლო პონტი (დირიჟორი)

**კარლო პონტი (უმცროსი)** (; დ. 29 დეკემბერი, 1968, ჟენევა) — იტალიელი დირიჟორი. ის არის კინოპროდიუსერის კარლო პონტი უფროსის და იტალიელი მსახიობის სოფი ლორენის ვაჟი. ასევე კინორეჟისორ ედოარდო პონტის უფროსი ძმა.

## ადრეული წლები
დაიბადა ჟენევაში (შვეიცარია). პონტი მუშაობდა კონექტიკუტის დირიჟორთა ინსტიტუტში, ჰაროლდ ფარბერმანის ხელმძღვანელობით 1994–96 წლებში, მუშაობდა მელი მეტასთან, ზუბინ მეტასთან და ანდრეი ბორეიკოსთან ლოს-ანჯელესში 1997-99 წლებში. მუსიკალური განათლება განაგრძო ავსტრიაში, ვენის მუსიკალურ სკოლაში, 1999 წლიდან 2001 წლამდე ლეოპოლდ ჰაგერის და ერვინ ასელის ხელმძღვანელობით.

## კარიერა
კარლო პონტი საერთაშორისო დონის დირიჟორია და ახალგაზრდა, ნიჭიერი თაობის მუსიკალურ აღზრდაში წვლილის შეტანით სხვადასხვა ჯილდოს მფლობელი გახდა. პონტი 2000 წლიდან 2018 წლამდე რუსეთის ეროვნული ორკესტრის ასოცირებული დირიჟორი იყო. ასევე სან ბერნარდინოს სიმფონიის მუსიკალური დირექტორი და მთავარი დირიჟორი იყო 2001 წლიდან 2013 წლამდე. 2013 წელს მან დააარსა „Los Angeles Virtuosi Orchestra“, ანსამბლი, რომელიც ხაზს უსვამს მუსიკის საგანმანათლებლო ღირებულებას და რომლის სამხატვრო და მუსიკალური ხელმძღვანელია. ლოს ანჯელესის ვირტუოზული ორკესტრი 2023–2024 წლებში მეცხრე საკონცერტო სეზონს ატარებს ლოს ანჯელესში.

## ოჯახი
კარლო პონტი (უმცროსი) 2004 წლის 18 სექტემბერს ბუდაპეშტში მევიოლინე ანდრეა მესაროშზე დაქორწინდა, რომელთანაც ორი შვილი ჰყავს, ორივე ჟენევაში დაიბადა. პონტი და მესაროში 2022 წელს განქორწინდნენ. 

2025 წელს კარლო დაქორწინდა საქართველოს მოქალაქე მარიამ შარმანაშვილზე, რომელსაც ვაჟი ჰყავს წინა ქორწინებიდან.

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური ვებ-გვერდი
* Los Angeles Virtuosi Orchestra

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1958
კატეგორია:იტალიელი დირიჟორები
კატეგორია:XX საუკუნის იტალიელები
კატეგორია:XXI საუკუნის იტალიელები
კატეგორია:XX საუკუნის დირიჟორები
კატეგორია:XXI საუკუნის დირიჟორები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ბორჯომ-ბაკურიანის კურორტების ჯგუფი

**ბორჯომ-ბაკურიანის კურორტების ჯგუფი** — მთის კლიმატური და კლიმატურ-ბალნეოლოგიური კურორტები აღმოსავლეთ საქართველოში — ახალდაბა, ბაკურიანი, ბორჯომი (ლიკანით), პატარა ცემი, წაღვერი, ცემი, ციხისჯვარი, ჩითახევი, ქვიშხეთი, სურამი, აგრეთვე საკურორტო ადგილები — ვარდევანი, დაბა, დვირი, მზეთამზე, სადგერი, ტიმოთესუბანი და სხვ.

კურორტები ამფითეატრად არის განლაგებული ბორჯომის, მდ. მტკვრისა და მისი შენაკადების — ბორჯომულისა და გუჯარეთისწყლის (შავი მდინარე) ხეობებში, აგრეთვე მესხეთისა და თრიალეთის ქედების ფერდობებზე, ზღვის დონიდან 800–1800 მეტრის სიმაღლეზე.

ცალკეული კურორტებისა და საკურორტო ადგილების კლიმატური პირობები არსებითად განსხვავდება ერთმანეთისაგან, რაც აიხსნება რელიეფის სხვადასხვაგვარობით (კურორტების განლაგება სხვადასხვა სიმაღლეზე), ტყის მასივების სიხშირით, ჰაერის მასების ცირკულაციის თავისებურებებით და სხვა ფაქტორებით. ტერიტორია მდიდარია მინერალური წყაროებით (უმეტესად აზოტური ნახშირმჟავა). საკურორტო რესურსების სიმდიდრემ და მრავალფეროვნებამ განაპირობა აქ სხვადასხვა პროფილის კურორტების შექმნა.

## ლიტერატურა
კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტის კურორტები
კარლ ბოუდა

**კარლ ბოუდა** (; დ. 10 თებერვალი, 1901, ჰამბურგი, — გ. 31 ივლისი, 1979, ნიურნბერგი) — გერმანელი ენათმეცნიერი, კავკასიოლოგი. ერლანგენის უნივერსიტეტის პროფესორი (1952).

ბოუდას სამეცნიერო ნაშრომები ძირითადად ჩრდილოკავკასიურ ენებს ეხება. გამოსცა ხუნძური ტექსტები (1932). ცდილობდა ლექსიკურ მასალზე დაყრდნობით გამოევლინა კავკასიურ ენათა გენეტიკური თუ სტრუქტურულ-ტიპოლოგიური კავშირი ბასკურ, ჩინურ, ტიბეტურ, ფინურ-უნგრულ და პალეოაზიურ ენებთან. შედარებისას ფართოდ იყენებდა როგორც მთის კავკასიურ ენათა, ისე ქართველურ ენათა მასალას.

## ბიბლიოგრაფია 
* Beiträge zur Kaukasischen und sibirischen Sprachwissenschaft, [Bd.] 3, Lpz., 1939 (Abhandlungen für die Kunde des Morgenlandes, XXIV, 1).
* Baskisch und Kaukasisch, «Zeitschrift für Phonetik und allgemeine Sprachwissenschaft», 1948, H. 3–6.
* Baskisch-kaukasische Etymologien, Hdlb., 1949.

## ლიტერატურა 
* გუდავა ტ., [რეც.]: Bouda K., Introducción a la linguistica Caucásica («Acta Salmanticensia. Filosofia y Letras», 1960, t. 15, № 1), «იბერიულ-კავკასიური ენათმეცნიერება», 1966, ტ. 15.
* }

კატეგორია:დაბადებული 10 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1901
კატეგორია:გარდაცვლილი 31 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1979
კატეგორია:გერმანელი ენათმეცნიერები
კატეგორია:კავკასიოლოგები
იუსიფ გულიევი

**იუსიფ გულიევი** () — აზერბაიჯანელი მეცნიერი ნავთობის დარგში.

## ბიოგრაფია 
იუსიფ მურად ოღლუ გულიევი — დაიბადა 1950 წელს აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში.
1972 წელს აზერბაიჯანის ნავთობის საბადოების ფაკულტეტზე სწავლობდა „ნავთობისა და გაზის ჭაბურღილების ბურღვის“ სპეციალობის განხრივ. ის ყაზახეთში გაგზავნეს, როგორც ახალგაზრდა სპეციალისტი წიაღის ექსპლუატაციაში მონაწილეობის მისაღებად. მან კარიერა უზენის ბურღვის განყოფილებაში მბურღლის თანაშემწედ დაიწყო. 1986 წელს „დახრილი ჭაბურღილების დაგების ტექნოლოგიის გაუმჯობესება საბურღი დანადგარის ქვედა ნაწილის რაციონალური პროფილის შემუშავებისა და გამოყენების გზით, ეფექტური განლაგება“. 1988 წელს ყაზახეთის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ფილიალის ხელმძღვანელობის მიერ მაღალკვალიფიციური პერსონალის - ჭაბურღვის ინჟინრების მომზადებაში მონაწილეობის მისაღებად გაგზავნეს, სადაც მუშაობდა უფროს ინჟინრად და ასოცირებულ პროფესორად.

1993 წლიდან მუშაობდა „ნავთობისა და გაზის ჭაბურღილების ბურღვის“ განყოფილების უფროსად. 1999-2001 წლებში იყო აქტაუს სახელმწიფო უნივერსიტეტის პეტროქიმიური ფაკულტეტის დეკანი, ხოლო 2001-2003 წლებში „ნავთობისა და გაზის ჭაბურღილების ბურღვა და ნავთობისა და გაზის გეოლოგიის“ განყოფილების გამგე. 2004 წლიდან დღემდე გულიევი არის „ბოლაშაკის“ ინსტიტუტის (ქალაქი მანგისტაუსი) პირველი პრორექტორი.

გულიევის სამეცნიერო კვლევები ნავთობისა და გაზის ჭაბურღილების ბურღვის ტექნოლოგიის საკითხებს ეძღვნება.

გულიევი არის 65 სამეცნიერო სტატიისა და 15 მეთოდოლოგიური სახელმძღვანელოს ავტორი.
ურხან ალექპეროვი

**ურხან ქაზიმ ოღლუ ალექპეროვი** (; დ. 28 აპრილი, 1943, ბაქო) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან არსებული სახელმწიფო ადმინისტრაციის აკადემიის რექტორი, ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი; აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსი;  აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან არსებული მეცნიერების მხარდაჭერის ფონდის პრეზიდიუმის წევრი (2014 წლის ივლისიდან), სახელმწიფო სერვისების მართვის საბჭოს წევრი.

## ბიოგრაფია 
ურხან ალექპეროვი დაიბადა 1943 წლის 28 აპრილს ქალაქ ბაქოში. 1965 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის  ბიოლოგიის ფაკულტეტი და იმავე წელს აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის გენეტიკური რესურსების ინსტიტუტის ასპირანტურაში ჩაირიცხა.
ურხან ალექპეროვმა მიიღო მეცნიერებათა კანდიდატის წოდება 1968 წელს, ხოლო მეცნიერებათა დოქტორის წოდება 1978 წელს. 1983 წელს აირჩიეს კორესპონდენტად, ხოლო 1989 წელს - აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსად.

ალექპეროვმა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიაში 1965 წელს მუშაობა დაიწყო. 1968 წლიდან 1978 წლამდე აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ბოტანიკის ინსტიტუტში სხვადასხვა თანამდებობა ეკავა, მათ შორის დირექტორის მოადგილის, შემდეგ კი დირექტორის თანამდებობაზე. 1987-1996 წლებში აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობა ეკავა. 1988-2002 წლებში მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის გენეტიკისა და სელექციის ინსტიტუტის დირექტორი იყო. 2011 წლიდან კი - მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის კონსულტანტი.

აკადემიკოსი ურხან ალექპეროვი ურხან 320 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი არის, მათ შორის 34 წიგნისა და სახელმძღვანელოსი. ის მსოფლიოში აღიარებული ექსპერტია ეკოსისტემის მეცნიერებაში, რაც ბუნებრივ, ეკონომიკურ, სოციალურ და პოლიტიკურ კომპონენტებს მოიცავს. ის ასევე არის ეკოლოგიური ცივილიზაციის კონცეფციის ავტორი „მწვანე“ აზროვნებაში.

საერთაშორისო საქმიანობის ფარგლებში ურხან ალექპეროვი აშშ-ის, დიდი ბრიტანეთის, საფრანგეთის, თურქეთის, ნიდერლანდების და სხვა ქვეყნების უნივერსიტეტებში ლექციებს კითხულობდა და სემინარებს ატარებდა. ის ასევე მრავალი საერთაშორისო კომიტეტის, სამეცნიერო ჟურნალების სარედაქციო კოლეგიის წევრია.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 28 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1943
კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები
კატეგორია:ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორები
კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
კატეგორია:შრომითი წარჩინებისათვის მედლით დაჯილდოებულები
ხარფუხის ქუჩა

**ხარფუხის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ხარფუხი); გერცელ ბააზოვის ქუჩიდან მოსე ხონელის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. აქვს 1 შესასვლელი, 1 ჩიხი (ყოფილი ძეგამის შესასვლელი; შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წლის შედგენილ ქუჩების სიაში, 1934 წლის გეგმაზე და ქუჩების 1955 წლის ცნობარში).

## ლიტერატურა 
კატეგორია:კრწანისის რაიონის ქუჩები
არნოლდ ზისერმანი

**არნოლდ ზისერმანი** (; ) (დ. 23 ნოემბერი, 1824, კამიანეც-პოდილსკი, ახლანდ. ხმელნიცკის ოლქი, უკრაინა, — გ. 4 სექტემბერი, 1897, სოფ. ლუტოვინოვო, ახლანდ. ტულის ოლქი, რუსეთი) — გერმანული წარმოშობის რუსი სამხედრო ისტორიკოსი, მემუარისტი, რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1863).

დაიბადა რუსეთში მომსახურე გერმანელი სამხედრო ექიმის ოჯახში. 1842 წელს, 18 წლის ასაკში საკუთარი თხოვნის საფუძველზე ჩაირიცხა სამოქალაქო სამსახურში კავკასიაში. მუშაობდა საქმისმწარმოებელად თბილისსა და თიანეთში. 1849 წლიდან იყო სამხედრო სამსახურში. მონაწილეობდა კავკასიელ მთიელთა წინააღმდეგ ბრძოლებში, მათ შორის, ღუნიბის იერიშში (1859). კავკასიაში 25-წლიანი სამსახურის პერიოდში შეისწავლა ქართული ენა, ბევრს მოგზაურობდა, გამოაქვეყნა არაერთი სტატია და მოგონება იმდროინდელი კავკასიის შესახებ, მათ შორის, „ოცდახუთი წელი კავკასიაში — 1842-1867“. 1867 წელს თადარიგში გავიდა. სიცოცხლის უკანასკნელი წლებში ტულის გუბერნიაში, საკუთარ მამულში გაატარა.

## ბიბლიოგრაფია 
* Двадцать пять лет на Кавказе. 1842—1867: в 2-х частях (СПб., 1879).
* История 80-го пехотного Кабардинского генерал-фельдмаршала князя Барятинского полка. 1726—1880: в 3-х томах (СПб., 1881).
* Фельдмаршал князь Александр Иванович Барятинский (М., 1888—1891).

## ლიტერატურა
* არნოლდ ლ ზისერმანის წიგნი „ოცდახუთი წელიკავკასიაში — 1842-1867“ // პიტერ ფ. სკინერი / ქართველოლოგი, № 27; - 2018.
* Зиссерман, Арнольд Львович // [Елисавета Петровна — Инициатива]. — СПб. ; [М.] : Тип. т-ва И. Д. Сытина, 1912. — С. 522. — (Военная энциклопедия : [в 18 т.] / под ред. К. И. Величко … [и др.] ; 1911—1915, т. 10).
* Зиссерман, Арнольд Львович // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890. — Т. Ia. — С. 797.

კატეგორია:დაბადებული 23 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1824
კატეგორია:გარდაცვლილი 4 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1897
კატეგორია:რუსი ისტორიკოსები
კატეგორია:რუსი მემუარისტები
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები
კატეგორია:უცხოელი ავტორები საქართველოსა და ქართველების შესახებ
ალექსი ყამარაული

**ალექსი (ალექსანდრე) იაკობის ძე ყამარაული**, *ფსევდონიმი:* კავკაველი ა. ყ. (დ. 1885, სოფ. კარკუჩა, ახლანდ. ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი, — გ. 12 ნოემბერი, 1937) — ქართველი ბოლშევიკი, პუბლიცისტი.

რუსეთის 1917 წლის რევოლუციამდე ცხოვრობდა ვლადიკავკაზში (კავკავი); იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების კავკავის განყოფილების ნამდვილი წევრი (1916-1917). 1918 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი. რევოლუციისა და რუსეთის სამოქალაქო ომის წლებში აქტიურად მონაწილეობდა ბოლშევიკების გამარჯვებისთვის ბრძოლაში ჩრდილოეთ კავკასიაში. 

საქართველოში საბჭოთა რეჟიმის დამყარების შემდეგ, 1921-1922 წლებში იყო საქართველოს სსრ ფოსტა-ტელეგრაფის სახალხო კომისარი, შემდეგ მუშაობდა სხვადასხვა პარტიულ და სამეურნეო თანამდებობაზე. 1927 წელს მოაწყო ექსპედიცია ხევსურეთში ადგილობრივი საზოგადოებრივი მდგომარეობის და ზნე-ჩვეულებების შესასწავლად, რაც ხელისუფლებას ამ მთიანი კუთხის საბჭოთა სისტემაში ინტეგრაციაში უნდა დახმარებოდა. მომდევნო წლებში რუსულ და ქართულ ენებზე გამოსცა ეთნოგრაფიული შინაარსის ნარკვევი ხევსურეთის შესახებ. სტალინური რეპრესიების დროს, 1937 წელს დააპატიმრეს და „მემარჯვენეთა კონტრრევოლუციური ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით დახვრიტეს.

## ბიბლიოგრაფია 
* ხევსურეთი : [ნარკვევი]. - ტფ. : სახელგამი, 1932 (კომუნისტი-ს სტ.). 
* Хевсурия : Очерки с приложением 41 фото-снимка / А.Я. Камараули. - Тифлис : Изд. "Культурного о-ва горцев Грузии", 1929 (Отд. тип. ККА).
* Водное хозяйство ССР Грузии : Очерк / А.Я. Камараули ; С предисл. Г.Н. Гехтмана. - [Тифлис] : Отд. тип. ККА, 1928. 

## რესურსები ინტერნეტში
* კავკაველი ა. ყ. — ჭოხონელიძე, გ. ფსევდონიმების ლექსიკონი. – [თბ., 2016]. – გვ. 68, 246.
* ალექსი იაკობის ძე ყამარაული — ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები (1879–1927).
* ყამარაული ალექსი (ალექსანდრე) იაკობის ძე — სტალინური სიები საქართველოდან [ელექტრონული მონაცემთა ბაზა]
* 

კატეგორია:დაბადებული 1885
კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი ბოლშევიკები
კატეგორია:ქართველი ეთნოგრაფები
კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
შოთა ბოსტანაშვილი

**შოთა აბრამის ძე ბოსტანაშვილი** (დ. 13 მაისი, 1948, თბილისი, — გ. 29 მაისი, 2013, იქვე) — ქართველი ებრაელი არქიტექტორი, პედაგოგი. არქიტექტურის დოქტორი (2008), პროფესორი (1998).

დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი 1972 წელს. 1978 წლიდან მუშაობდა იქვე, საპროექტო ბიუროში; ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას. ძირითადი ნამუშევრებია: მონუმენტი „დიდება შრომას“ ქუთაისში (1981, ვ. დავითაიასთან ერთად; საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს პრემია „ხუთწლედის მატიანე“, 1983), მემორიალი „ხსოვნის ტაძარი“ სოფ. მუხრანში (1981, ვ. დავითაიასთან ერთად; სოფიის II საერთაშაშორისო ბიენალის ლაურეატობა და ქ. პლევნის პრემია, 1985; რუსეთის სამხატვრო აკადემიის დიპლომი, 1987), სამხატვრო გალერეა (1979) და მემორიალი „ხსოვნის კუბი“ სენაკში (1983, მოქანდაკე ვ. მელიქიშვილი; ორივე ნამუშევარი შესრულებულია არქიტექტორებთან გ. გეგელიასთან და ვ. დავითაიასთან ერთად), ხელოვნების ცენტრი დაბა გულრიფშში (1988, ვ. დავითაიასთან ერთად), „პოეზიის სასახლე“ თბილისში (1999-2000), თამარ მეფის ძეგლი მესტიაში (2012, მოქანდაკე ვაჟა მელიქიშვილი) და სხვ. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1998). 

## ბიბლიოგრაფია 
* ოთხი ლაპარაკი (ავტორი). - თბილისი, უნივერსალი, 2012. - 89გვ.. - ISBN: 978-9941-17-552-7
* ბუცა = Butza : ხუროთმოძღვარი ვიქტორ ჯორბენაძე : ესსე, პოეტიკა, სემიოტიკა, კრიტიკული დისკურსი (ავტორი). - თბილისი, უნივერსალი, 2012. - 218გვ.. - ISBN: 978-9941-17-626-5
* სინაგოგებისა და ებრაული სასაფლაოების არქიტექტურა საქართველოში (ავტორი). - თბილისი, 1998

## ლიტერატურა 
* წიგნი ღირსებისა: ტ. 3/ შემდგ.: თამაზ ყიფიანი (რედ.), თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი.- თბ., 2001. - გვ.133.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* შოთა ბოსტანაშვილი — თბილისის არქიტექტურის არქივი.

კატეგორია:დაბადებული 13 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1948
კატეგორია:გარდაცვლილი 29 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2013
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები
კატეგორია:ქართველი ებრაელები
ვოლტი მეტრზე

**ვოლტი მეტრზე** (აღნიშვნა: '***, ***') — ელექტრული ველის დაძაბულობის ერთეული, რომელიც შედის ერთეულთა საერთაშორისო სისტემაში. არის ერთგვაროვანი ელექტრული ველის დაძაბულობა, რომლის დროსაც ველის დაძაბულობის წირის გასწვრივ 1 მეტრით დაშორებულ წერტილებს შორის არსებობს 1 ვოლტი პოტენციალთა სხვაობა.

## ლიტერატურა
კატეგორია:სი სისტემის წარმოებული ერთეულები
მიჰრან ბოსტანჯიანი

**მიჰრან მიჰრანის ძე ბოსტანჯიანი** (დ. 9 აგვისტო, 1913, სოფ. ზემო ეშერა, ახლანდ. სოხუმის მუნიციპალიტეტი, — გ. 14 თებერვალი, 1958, გაგრა) — საბჭოთა კავშირის არმიის ლეიტენანტი, ეთნიკურად სომეხი საქართველოდან. საბჭოთა კავშირის გმირი (1944). 

საბჭოთა არმიაში მსახურობდა 1935 წლიდან. II მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა სტალინგრადთან, უკრაინაში, ავსტრიაში. 1943 წელს მდინარე დნეპრის გადალახვის დროს გამოჩენილი მამაცობისათვის მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება. დემობილიზაციის შემდეგ ცხოვრობდა და მუშაობდა გაგრაში. 

## ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 9 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1913
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1958
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები საქართველოდან
კატეგორია:სოხუმის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ვოლტმეტრი

მინი|ცვლადი დენის ვოლტმეტრი
**ვოლტმეტრი** — ელექტრულ წრედში ემძ-ის, პოტენციალთა სხვაობის ან ძაბვის საზომი ელექტრული ხელსაწყო. ვოლტმეტრს, დატვირთვის ან ელექტრული ენერგიის წყაროსთან რთავენ ***პარალელურად***.

ელექტროტექნიკაში, ძაბვის გაზომვა ყველაზე ხშირად გაიგივებულია, პოტენციალთა სხვაობის გაზომვასთან. 

ვოლტმეტრის ჩვენებების სწორად ასახვისათვის, საჭიროა გაითვალისწინებულ იყოს მისი როგოც ელექტრული მექანიზმის გავლენა მიერთებულ ელექტრულ სისტემასთან. იდეალურ ვოლტმეტრს უნდა ჰქონდეს უსასრულოდ დიდი შიდა წინაღობა. შესაბამისად, რაც უფრო მაღალია რეალური ვოლტმეტრის შიდა წინაღობა, მით ნაკლები გავლენა აქვს მოწყობილობას გასაზომ ობიექტზე და შესაბამისად უფრო მაღალი იქნება მისი გაზომვის სიზუსტეც.

1745 წელს მსოფლიოში პირველი ვოლტმეტრი შექმნა რუსმა ფიზიკოსმა გ. რიხმანმა და მას „ელექტრული ძალის მაჩვენებელი“ უწოდა. „მაჩვენებლის“ მოქმედების პრინციპი გამოყენებული იქნა თანამედროვე ანალოგურ ელექტროსტატიკურ ვოლტმეტრებში. 

განასხვავებენ ორი ტიპის ვოლტმეტრს: ანალოგურს და ციფრულს.

## ლიტერატურა
კატეგორია:ელექტრომზომი ხელსაწყოები