open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Every Teardrop is a Waterfall

**Every Teardrop Is a Waterfall** — ბრიტანული როკ-ჯგუფ Coldplay-ს სინგლი და EP, გამოცემული 2011 წლის 4 ივნისს. მისი წარდგენა მოხდა 2011 წლის 3 ივნისს.

ჯგუფმა სინგლის წარსადგენად მიმართა ორიგინალურ ხერხს, აქვეყნებდა რა საკუთარ ოფიციალურ Facebook-ის გვერდზე სიმღერის ტექსტის ნაწყვეტებს. მოგვიანებით გამოქვეყნდა როგორც სიმღერის სრული ტექსტი, ასევე სინგლის ყდა.თავდაპირველად სიმღერა გამოიცა ციფრული სახით.

სიმღერაში გამოყენებულია პიტერ ალენისა და ედრიან ანდერსონის 1976 წლის I Go to Rio ნაწყვეტი..

სიმღერის დებიუტი შედგა რადიოსადგურების BBC Radio 1, BBC Radio 2, BBC 6 Music, Absolute Radio და Xfm ეთერში. სიმღერა პირველად ცოცხლად შესრულდა 2011 წელს, ფესტივალებზე Rock am Ring და Rock im Park (ნიურნბერგი, გერმანია).

სინგლზე გამოცემისთანავე სიმღერა მოხვდა ბილბორდის ცხელი ასეულის #29 პოზიციაზე. გამოსვლიდან პირველი კვირის განმავლობაში იგი გაიყიდა 85.000 ასლის ოდენობით და გადაინაცვლა #14 ადგილზე.

## ვიდეო 
მინი|მარცხნივ|200პქ
სიმღერის ოფიციალური მუსიკალური ვიდეო გადაღებული იქნა 2011 წლის ივნისის დასაწყისში. მისი ინტერნეტ-პრემიერა გაიმართა 2011 წლის 29 ივნისს. კლიპში გამოყენებულია სტოპ-მოძრაობის მეთოდი. კედლებზე იწერება სიმღერის ტექსტი და იხატება სხვადასხვა ფიგურები. მუსიკალური ვიდეო რეჟისორია მეტ უაიტკროსი, რომელიც ასევე მუშაობდა სიმღერების Christmas Lights და Lovers in Japan კლიპებზე.

## სიმღერების სია 
*;ციფრული სინგლი
#Every Teardrop Is a Waterfall&nbsp;– 4:03

*;კომპაქტ დისკი/7 ვინილი
# Every Teardrop Is a Waterfall – 4:03
# Major Minus – 3:30

*;ციფრული EP
# Every Teardrop Is a Waterfall – 4:03
# Major Minus – 3:30
# Moving to Mars – 4:19

## პერსონალი
*გაი ბერიმენი – სიმღერის ავტორი
*ჯონი ბაკლენდი – სიმღერის ავტორი
*უილ ჩემპიონი – სიმღერის ავტორი
*კრის მარტინი – ვოკალი, სიმღერის ავტორი
*პიტერ ელენი – სიმღერის ავტორი
*ედრიან ანდერსონი – სიმღერის ავტორი
*მარკურს დრევსი – პროდიუსერი
*დენ გრინი – პროდიუსერი, ხმის მიქსი
*რიკ სიმფსონი – პროდიუსერი, ხმის მიქსი
*მარკ სტენტი – ხმის მიქსი
*დევიდ როსი – სიმებიანი ინსტრუმენტები
*ჯონ ჰოპკინზი – დამატებითი დაპროგრამება
*ბრაიან ინო – „ინოუსიფიცირება“, თანაავტორი

## გამოცემები
## სქოლიო 
## რესურსები ინტერნეტში 
* სიმღერის ტექსტი და სინგლის გარეკანი 

კატეგორია:2011 წლის სიმღერები
კატეგორია:Coldplay-ს სიმღერები
კატეგორია:2011 წლის სინგლები
ჰაჯარ-კიმი

**ჰაჯარ-კიმი** (მალტ. Ħaġar Qim) — მეგალითური სატაძრო კომპლექსი ხმელთაშუაზღვიურ კუნძულ მალტაზე, რომელიც თარიღდება ჯგანტიას ფაზით (ძვ. წ. 3600-3200). მალტის მეგალითური ტაძრები დედამიწაზე არსებულ უძველეს რელიგიურ ძეგლებადაა მიჩნეული და შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში, როგორც „უნიკალური არქიტექტურული შედევრები".

ჰაჯარ-კიმის მშენებლობაში გამოყენებულია კირქვა, რისი წყალობითაც ტაძარმა ეროზიას ათასწლეულების მანძილზე შესანიშნავად გაუძლო. 2009 წელს დასრულდა მისი დამცავი კარვის მშენებლობა.

ჰაჯარ-კიმის მეგალითური კომპლექსი კუნძულ მალტის სამხრეთ კიდეზე, კირქვული მთაგრეხილის ბორცვის წვერზე მდებარეობს. ტაძრის ფასადი ხასიათდება ტრილიტური (გააჩნია 3 ფილა) შესასვლელით, გარე სკამით და ორთოსტატებით. ტაძრის გვერდით მდებარეობს შიდა ეზო, რომელიც დამცავი კედლითაა შემოსაზღვრული.

## იხილეთ აგრეთვე 
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში 
* Entry at heritagemalta.org 
* Malta Voyager

კატეგორია:მალტის ისტორია
კატეგორია:მეგალითური ნაგებობები
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მალტაში
მნაიდრა

**მნაიდრა** — მეგალითური სატაძრო კომპლექსი ხმელთაშუაზღვიურ კუნძულ მალტის სამხრეთ ნაწილში. მდებარეობს ჰაჯარ-კიმის მეგალითური კომპლექსიდან დაახლოებით 500 მეტრში. აშენებულია ძვ. წ. მეოთხე ათასწლულში და მალტის სხვა მეგალითურ ნაგებობებთან ერთად დედამიწაზე არსებულ უძველეს რელიგიურ ძეგლებად მიიჩნევა, ამავე დროს, აღნიშნულ ძეგლებთან ერთად შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში, როგორც „უნიკალური არქიტექტურული შედევრები“. 

მნაიდრა მარჯნის კირქვითაა ნაგები. გააჩნია რთული ჯვარედინული დაგეგმარება. პრეისტორიული სტრუქტურა სამი გაერთიანებული, მაგრამ არა ერთმანეთთან შეერთებული ტაძრისგან შედგება — ზედა, შუა და ქვედა ტაძრები. მათ შორის უძველესი ზედა ტაძარია (ძვ. წ. 3600-3200). ქვედა ტაძარი სავარაუდოდ ასტრონომიული დაკვირვებებისათვის გამოიყენებოდა.

ტაძარში პირველი არქეოლოგიური სამუშაოები 1840 წელს დაიწყო.

## იხილეთ აგრეთვე
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში
* Maltavoyager.com Mnajdra Special Feature
* Pictures of Mnajdra
* Prehistoric Mnajdra
* Heritage Malta's Mnajdra site 
* Panoramic View of Mnajdra @ Places of Interest 

კატეგორია:მალტის ისტორია
კატეგორია:მეგალითური ნაგებობები
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მალტაში
სტრადე-ნუოვე

**სტრადე-ნუოვე** () — იტალიაში ამ ტერმინით მოიხსენიებენ ურბანული გზების იმ ნიმუშებს, რომლებიც ქალაქ გენუაში XVI-XVIII საუკუნეებში აშენდა.

გზების ერთობლიობა ძირითადად შედგება შემდეგი გზატკეცილებისგან: ვია-გარიბალდი, ვია-ბალბი და ვია-კაიროლი. სისტემა გენუის მდიდარი ოჯახების იერაა აშენებული.

მაღალი არქიტექტურული ღირებულების პირველი სტრადა-ნუოვა, ამჟამად სტრადა-გარიბალდი 1551—1583 წლებში არქიტექტორმა გალეაცო ალესიმ ააშენა. იგი ძველი ქალაქის თავში მდებარეობს, საიდანაც მისი პანორამული ხედი იშლება. იმჟამად ის გენუის მმართველი ელიტის სიმბოლოს წარმოადგენდა. 1601—1618 წლებში, პირველის მოდელზე მეორე სტრადა-ნუოვა, ამჟამად ვია-ბალბი აშენდა, 1778—1786 წლებში კი მესამე, ბოლო გზა ვია-კაიროლი.

2006 წელს, სტრადე-ნოუვე გენუის ძველ ნაწილსა და სასახლეების კომპლექს პალაცი-დეი-როლისთან ერთად იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.

## იხილეთ აგრეთვე
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში
* პროფილი იუნესკოს საიტზე
*Base de données des édifices du centre historique de Gênes recensés par nom de rue.  

კატეგორია:იტალიის არქიტექტურა
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იტალიაში
მანტუა

მინიატიურა|მარცხნივ
**მანტუა** () — ქალაქი და კომუნა იტალიაში, ლომბარდიის რეგიონში, წარმოადგენს ამავე სახელწოდების პროვინციის დედაქალაქს. 2009 წლის მონაცემებით მისი მოსახლეობა 48 353 ადამიანს შეადგენს. მანტუას ისტორიულმა ძალაუფლებამ გონზაგების ოჯახის მმართველობის ქვეშ, ის ჩრდილოეთ იტალიის და ზოგადად მთელი ქვეყნის  კულტურისა და ხელოვნების ერთ–ერთ მნიშვნელოვან ცენტრად აქცია. ქალაქი გამოირჩევა მისი მნიშვნელოვანი როლით ოპერის ისტორიაში, ასევე ცნობილია არქიტექტურული საგანძურის არაერთი ნიმუშით, მათ შორისაა დახვეწილი სასახლე და ქალაქის რენესანსული ზოგადი იერსახე. უილიამ შექსპირის რომეო და ჯულიეტას მიხედვით, სწორედ მანტუაში განდევნეს რომეო. მანტუა უახლოესი ქალაქია ცნობილი რომაელი პოეტის, პუბლიუს ვერგილიუს მარონისს დაბადების ადგილიდან.

ქალაქი სამი მხრიდან შემოსაზღვრულია XII საუკუნეში შექმნილი ხელოვნური ტბებით. ისინი გარდას ტბიდან გამომავალი მდინარე მინჩოს წყლით საზრდოობენ.

მანტუის სიახლოვეს, მდინარე მინჩოს სანაპიროებზე დასახლებები ჯერ კიდევ ძვ. წ. 2000 წელს არსებოდბა, რომლებიც ბუნებრივად დაცული იყო. ძვ. წ. VI საუკუნეში დასახლებები ეტრუსკულ სოფლად გადაიქცა.

2008 წელს, მანტუა ქალაქ საბიონეტასთან ერთად იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური საიტი 
* Palazzo Te 
* Palazzo Ducale  
* A Mantova 
* ქალაქის ტურისტული გზამკვლევი

კატეგორია:იტალიის ქალაქები
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იტალიაში
სმოლვუდის წყალსაცავი

**სმოლვუდის წყალსაცავი** () — წყალსაცავი მდინარე ჩერჩილზე. განლაგებულია ლაბრადორის ნახევარკუნძულის დასავლეთ ნაწილში, ნიუფაუნდლენდისა და ლაბრადორის პროვინციაში, კანადაში. აშენდა 1966–74 წლებში. ზედაპირის ფართობი 6527 კმ². მსოფლიოში ზედაპირის ფართობით რიგით მეორე წყალსაცავია. მდებარეობს ზღვის დონიდან 471 მ სიმაღლეზე. წყალსაცავი შეიქმნა XX საუკუნის 60–70-იან წლებში როდესაც დაიწყო მდინარე ჩერჩილზე კაშხლების აგება. სხვა წყალსაცავებისგან განსხვავებით, წყალი აქ მოთავსებულია 88 ჯებირში, რომელთა საერთო სიგრძე 64 კმ-ს უდრის. სმოლვუდის აშენებამდე წყალსაცავის ადგილას მდებარეობდა მრავალი ჭაობი და ურთიერთდაკავშირებული ტბა; ამათგან ორი მოზრდილი ტბა მიშიკამო და ლობსტიკი გახდა ამ უზარმაზარი წყალსაცავის ნაწილი და საბოლოოდ შეიქმნა 32,64 კმ³ მოცულობის წყალსატევი. სახელი ეწოდა ჯოზეფ რობერტ სმოლვუდის პატივსაცემად.

## იხილეთ აგრეთვე 
* წყალსაცავი

## სქოლიო 
კატეგორია:კანადის წყალსაცავები
შიოდო

**შიოდო** () — იაპონური კალიგრაფიის ხელოვნება, მხატვრული ნაწერი. "შიო" კალიგრაფიას ნიშნავს, ხოლო "დო" - გზას. ასევე შიოდო შეიძლება ჩაითვალოს გზად, რომელსაც მიჰყავს მიმდევარი სიცოცხლის აზრის გაგებამდე და სამარადისო ჭეშმარიტებამდე, ისევე როგორც მეომართა გზას - ბუშიდოს, საბრძოლოს გზას ბუდოს, ჩაის ხელოვნებას - სადოსა და სხვ.

შიოდო იაპონური სახვითი ხელოვნების ყველაზე პოპულარული მიმართულებაა. კალიგრაფიულ ნამუშევრებს დიდად აფასებენ, ვინაიდან ისინი გამოხატავენ სულიერ სიღრმესა და მშვენიერებას კანჯის, ანუ იეროგლიფების, ან კანას, ანუ იაპონური ასოების მეშვეობით, რომლებიც დაწერილია ფუნჯუთ და მელნით თხელ ქაღალდზე შიოდოში გამოხატვის სილამაზე (ხაზების მიმართულება, სტრუქტურა, მელნის ფერი, არანშჯირება და სხვ.) და შინაარსი (სტილი, მნიშვნელობა) ძალზე მნიშვნელოვანია, ვინაიდან ნაწერი შემოქმედის ხასიათს ასახავენ.

ყოველ 2 იანვარს შიოდოს მიმდევრები, ისევე როგორც დაწყებითი თუ საშუალო სკოლის მოსწავლეები ფუნჯებით წწერენ მოხდენილ სიტყვებსა თუ ლექსებს. ამ ტრადიციას "წლის პირველი ნაწერი" ეწოდება. 2011 წლის 8 მარტს იაპონიის საელჩომ განახორციელა ღონისძიებას, რომლის დროსაც შიოდოს ხელოვნება იაპონიის საელჩოს პირვლემა მდივანმა, ქალბატონმა რიცუკო ინოუემ წარადგინა. ღონისძიების სტუმრებმა სამახსოვროდ იაპონური იეროგლიფებიც მიიღეს.

## რესურსები ინტერნეტში 
* შიოდოს კვლევის ინსტიტუტის ჟურნალი 
* ძენური სული იაპონურ კალიგრაფიაში

კატეგორია:იაპონური კულტურა
მანიკუაგანის წყალსაცავი

**მანიკუაგანის წყალსაცავი**, **მანიკუაგანის ტბა** () — რგოლისებრი ტბა კანადაში, კვებეკში. მდებარეობს ლავრენტის მაღლობზე, ზღვის დონიდან 342–359 მ სიმაღლეზე. მოქცეულია მანიკუაგანის კრატერში, რომელიც წარმოიქმნა მეტეორიტის ვარდნის შედეგად. წყალსაცავის ფართობი შეადგენს 1942 კმ²-ს, წყლის მოცულობა 137,9 კმ³-ს. საშუალო სიღრმე 85 მ, მაქსიმალური სიღრმე 350 მ. ტბის შუაგულში მდებარეობს კუნძული რენე-ლევასერი, რომელზედაც აღმართულია ბაბელის მთა (952 მ). მანიკუაგანი და მისი კუნძულები კარგად მოჩანს კოსმოსიდან და ამიტომ მას „კვებეკის თვალსაც“ უწოდებენ. ტბის ფართობი გაიზარდა 1960 წელს, როდესაც კომპანია Hydro-Québec-მა ააშენა დიდი რაოდენობით კაშხლები ჰიდროელექტროსადგურებთან ერთად. კაშხლების კომპლექსს ასევე ეწოდება მანიკ-უტარდის პროექტი, რადგანაც ისინი მდებარეობენ მდინარეებზე მანიკუაგანზე და რივერ-ოზ-უტარდზე. მანიკუაგანის წყალსაცავი მუშაობს ჰიდროაკუმულატორის რეჟიმში. ზამთრის თვეებში წყალსაცავის წყლის დონე კლებულობს.

## იხილეთ აგრეთვე 
* წყალსაცავი

## სქოლიო
კატეგორია:კანადის წყალსაცავები
კატეგორია:კანადის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
სოსუკე უნო

—  იაპონელი საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე, იაპონიის 75-ე პრემიერ-მინისტრი 1989 წლის 3 აგვისტოდან 1989 წლის 10 აგვისტომდე.
 
უნო დაიბადა საგას პრეფექტურაში. უმაღლესი განათლება მიიღო კობეს კომერციის უნივერსიტეტში. მეორე მსოფლიო ომის დროს იგი მსახურობდა იაპონიის ჯარში. ომის დასრულებისა და იაპონიის მარცხის შემდეგ, სოსუკე უნომ პოლიტიკურ კარიერას მიჰყო ხელი. იაპონიის პარლამენტში უნო 1960 წელს აირჩიეს.

უნოს მთავარ ქმედებად პრემიერის პოსტზე ითვლება მოხმარების გადასახადის შემოღება, რამაც განარისხა ამომრჩევლები და გამოიწვია იაპონიის სოციალისტური პარტიის გამარჯვება 1989 წელს ტოკიოს მეტროპოლიის არჩევნებში. უნოს მთავრობამ შემოიღო ეკონომიკური და პოლიტიკური სანქციები ჩინეთის წინააღმდეგ, ტიანანმენის მოვლენების შემდეგ.

იაპონიის პრემიერ-მინისტრის პოსტზე სოსუკე უნო შეცვალა ტოშიკი კაიფუმ.

## სქოლიო
კატეგორია:იაპონელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:იაპონიის პრემიერ-მინისტრები
კატეგორია:იაპონიის საგარეო საქმეთა მინისტრები
კატეგორია:დაბადებული 1922
კატეგორია:გარდაცვლილი 1998
ორმოცი სებასტიელი მოწამე

**ორმოცი სებასტიელი მოწამე** (ძვ. ბერძ.  Ἃγιοι Τεσσεράκοντα) — მეომარი წმინდანები, რომლებიც მოწამეობრივად აღესრულენ სებასტიაში, რომის პროვინცია მცირე არმენიაში (დღევანდელი თურქეთი), 320 წელს, იმპერატორ ლიცინიუსის დროს. მართლმადიდებელი ეკლესია წმინდანთა ხსენებას აღნიშნავს 9 მარტს იულიუსის კალენდრით (22 მარტს ახალი სტილით).

პირველი ცნობები ორმოცი მოწამის შესახებ დაცული აქვს ბასილი დიდს თავის ჰომილიაში, რომელიც განკუთვნილია მათი ხსენების დღისთვის.

## ცხოვრება 
მეომრები წარმოშობით კაპადოკიიდან იყვნენ (დღევ. თურქეთი) და მსახურობდნენ რომაულ ლეგიონში, რომელიც ქალაქ სებასტიაში იდგა (Legio XII Fulminata). სარდალმა აგრიკოლამ მათ მოსთხოვა, რომ წარმართული ღმერთებისთვის შეეწირათ მსხვერპლი. მათი უარის შემდეგ რომაელებმა ისინი გააშიშვლეს და გაყინულ ტბაში ჩააყენეს. იქვე დადგეს თბილი აბაზანა, რათა ქრისტეს უარმყოფელთ მასში გათბობა შესძლებოდა. დილიას ერთი მეომარი გაიქცა აბანოსკენ, მაგრამ მაშინვე მოკვდა. ერთ-ერთმა რომაელმა, სახელად აგლაოსმა, როდესაც დაინახა ქრისტიანთა სულიერი შემართება, თვითონაც გაიძრო სამოსელი და ტბაში მდგართ შეუერთდა. გადმოცემით, რომაელმა სამხედროებმა, როდესაც დარმუნდნენ, რომ მოწამეები არ იყინებოდნენ, მათ წვივები გადაუმტრვრიეს და დაწვეს.

## მოწამეთა სახელები 
კირიონი, კანდიდე, დომნე, ისიხიოსი, ირაკლი, სმარაგდე, ევნოიკე, ვალენტი, ვივიანე, კლავდიოსი, პრისკე, თეოდულე, ევტიქი, იოანე, ქსანთიოსი, ილიანე, სისინიოსი, ანგია, აეტი, ფლაბიოსი, აკაკი, ევდოკიოსი, ლისიმაქე, ალექსანდრე, ილია, გორგინიოსი, თეოფილე, დომეტიანე, გაიოზი, ლეონტი, ათანასე, კირილე, საკრდონიოსი, ნიკოლოზი, ვალერიუსი, ფილოქტიმონე, სევერიანე, ქუდიონი, მელიტონი და აგლაიოსი.

## ტროპარი და კონდაკი 
ტროპარი: წყლულებანი იგი, უფალო, წმიდათა შენთანი, რომელნი შენთჳს თავს ისხნეს, მიიხუენ აწ მეოხებად ჩუენთჳს, და ყოველნივე სენნი ჩუენნი განკურნე, კაცთმოყუარე, გევედრებით.

კონდაკი: ყოველივე მხედრობა ქუეყანისა დაუტევეთ, და ზეცათა მეუფესა შეუვრდით, ღვაწლით შემოსილნო უფლისანო ორმეოცნო, ცეცხლი და წყალი განვლეთ თქუენ სანატრელნო, და ღირსად მოიგეთ დიდება იგი ზეცათა და სიმრავლეჲ გვირგვინთა.

## მოწამეთა სახელობის ტაძრები 
### თბილისი 
* VIII საუკუნეში თბილისში, მეტეხის ხიდთან არსებობდა ორმოცი სებასტიელი მოწამის სახელობის ტაძარი, სადაც 786 წლის 6 იანვარს, არაბებმა გაქრისტიანების გამო თავი მოკვეთეს არაბ ჭაბუკს — აბოს, რომელიც საქართველოს ეკლესიამ წმიდანად შერაცხა.
* თბილისში 2002 წელს დაიწყო წმიდა ორმოც წამებულ სებასტიანელთა სახელობის ტაძრის მშენებლობა, რომელიც მდებარეობს მეტეხის ხიდთან ახლოს, აბანოთუბნის შესახვევში, კუთხეში, სამღებროსა და ბოტანიკური ბაღის ქუჩების გადაკვეთასთან. 2009 წელს, გიორგობა დღეს (ძვ. სტ. 10 ნოემბერს), კათოლიკოს-პატრიარქმა ილია II ეკლესია მონასტრად აკურთხა.

### ქვემო ქართლი 
ღოუბნის „ორმოცნი“ მდებარეობს, ქვემო ქართლის მხარეში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში, სოფ. ღოუბნიდან 3 კმ-ის მანძილზე, ტყეში. ტაძარი XVI–XVII საუკუნეებს მიეკუთვნება.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* Страдание святых 40 мучеников Севастийских
* Василий Великий. *Беседа на день святых четыредесяти мучеников* 
* Мозаики с изображением Севастийских мучеников

## ლიტერატურა 
* წმიდანთა ცხოვრება, ტომი I, თბილისი, 2001

## სქოლიო
კატეგორია:მოწამეები
კატეგორია:IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
კატეგორია:კაპადოკიელი ქრისტიანი წმინდანები
კონდაკი (ჰიმნოგრაფია)

**კონდაკი ** (ბერძ.. κοντάκιον) — ბიზანტიური საეკლესიო ჰიმნოგრაფიის ჟანრი.

ჟანრის ფუძემდებლად ითვლება ღირსი რომან ტკბილადმგალობელი (მელოდისტი) (VI საუკუნის I ნახ.), რომელიც უმრავლესი კონდაკის უბადლო ავტორია. VIII საუკუნიდან კონდაკი, როგორც ჟანრი კანონმა შეავიწროვა. კონდაკის სტროფების რაოდენობა შემცირდა.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Kontakion on the Nativity of Christ

კატეგორია:ლიტურგიკა
კატეგორია:მართლმადიდებლური ღვთისმსახურება
კატეგორია:ჰიმნოგრაფია
კატეგორია:ქრისტიანული ჰიმნოგრაფია
დავით გომართელი

**დავით გომართელი** (დ. 13 თებერვალი, 1961, თბილისი) — ქართველი მომღერალი.

## ბიოგრაფია
პირველი მუსიკალური ნაბიჯები მომღერალმა სტუდენტობის ასაკში, უნივერსიტეტის ტრიოში, გადადგა. 1995 წლიდან გამოდის ესტრადაზე. მისი რეპერტუარი მრავალფეროვანია: ქართული, ინგლისური, იტალიური, რუსული და ესპანური. აგრეთვეასრულებს რუსულ რომანსებსაც. დავითი სატელევიზიო შოუებისა და პროგრამების პოპულარული მონაწილეა. არის მრავალი კონკურსის გამარჯვებული. მისი პოპულარული მეტსახელია - „რემიქსების მეფე“.

მომღერლის დისკოგრაფიაში 8 ალბომი და 20 ვიდეორგოლია. იგი „ღირსების ორდერის“ მფლობელია. მისი ბიოგრაფია შესულია ენციკლოპედია „თბილისში“. 
 
## ჯილდოები
*1981 წელი - თანამედროვე სიმღერის ფესტივალი „ბიჭვინთა 81“ გრან-პრი ჯგუფ „Tree of Desire“ თან ერთად.
*„სიმღერები თბილისზე 2000“ - საუკეთესო სიმღერა
*„ზაფხულის ფეირვერკი 2000“ - თანამედროვე სიმღერის საუკეთესო შემსრულებელი
*„წლის ჰიტი 2000“ - სიმღერა „გაზაფხული აპრილი“, „გული, გული“, „Night blues“
*„მეგა 2001“ - საუკეთესო სახე, იმიჯი
*სატელევიზიო კონკურსების ლაურეატი: - წლის სიმღერა, წლის ჰიტი
*„ოვაცია 2002“ და „ ოვაცია - 2003“
*ფესტივალი - „წლის სიმღერა 2004“ დაჯილდოვდა სპეციალური პრიზით - „ქართული ტრადიციული სიმღერები“
*გრან-პრი - „საუკეთესო ვიდეო 2004“ - რადიო ევროპა
*„ოქროს დისკი 2006“ - წლის სიმღერა

## რესურსები ინტერნეტში
*საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი

კატეგორია:დაბადებული 1961
კატეგორია:ქართველი მომღერლები
კატეგორია:დაბადებული 13 თებერვალი
კატეგორია:გომართელები
სხოკლანდი

**სხოკლანდი** (ნიდ. Schokland) — ყოფილი კუნძული ნიდერლანდების ზიოიდერზეს უბეში. კუნძულის სტატუსი მან მაშინ დაკარგა, როდესაც 1942 წელს ნორდოსტპოლდერის მუნიციპალიტეტი ზღვას გამოსტაცეს.

შუა საუკუნეებში ზღვის დონის აწევის შედეგად წარმოქმნილი სხოკლანდი მიმზიდველ სამოსახლო არეალად გადაიქცა, მაგრამ XIX საუკუნეში მეტად გაიზარდა დატბორვის საფრთხეები. ამ დროისთვის მოსახლეობამ კუნძულის ყველაზე მაღლა მდებარე ნაწილებისკენ დაიწყო გადასახლება. 1825 წლის ძლიერმა დატბორვამ მასიური ნგრევა გამოიწვია, 1859 წელს კი მთავრობამ კუნძულზე დასახლებები გააუქმა.

დღეს სხოკლანდი მნიშვნელოვანი არქეოლოგიური ძეგლია, სადაც შექმნილია სხოკლანდის მუზეუმი. 1995 წელს, ყოფილი კუნძული იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.

## გალერეა

ფაილი:Schokland1.jpg|სხოკლანდის ეკლესია
ფაილი:Schokland2.jpg|სხოკლანდის ეკლესია და ზღვისგან დასაცავი კედელი
ფაილი:Schokland_-_Church.jpg

## იხილეთ აგრეთვე
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში
* Schokland
* http://www.unigeo.dk/faglig/semester5/Holland/How-Schokland-came-to-be-as-it-is.doc 
*Enjoy 360º panoramas of Schokland on 360cities.net

კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ნიდერლანდებში
ღოუბნის ორმოცნი

300px|მინიატიურა|ღოუბნის მონასტრის ხედილაშა ხაჩიძის ფოტო
**ღოუბნის ორმოცნი** — XVI–XVII საუკუნეების ორმოცი სებასტიელი მოწამის სახელობის ეკლესია და კოშკი ქვემო ქართლის მხარეში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში, სოფელ ღოუბნიდან 3 კმ-ის მანძილზე, ე.წ. კოჯრის ტყეში, ქოროღლის ციხის ძირში.

ტაძარი კუპელჰალეს ტიპური ნიშნებით ხასიათდება. ეკლესიას დასავლეთ და ჩრდილოეთ მხარეს მინაშენები ჰქონდა, ახლა მათი ნანგრევებიღაა დარჩენილი. ეკლესიის ფასადები დეკორატიულად თითქმის სრულიად არ არის გაფორმებული. დეკორატიული დამუშავების მთელი ყურადღება გუმბათზეა გადატანილი. 

რამდენიმე წლის წინ სოფლის მოსახლეობამ და სასულიერო პირებმა ეკლესია შეაკეთეს. აგურის ფასადების ჩამოშლილი კუთხეები, აგრეთვე კოშკის მესამე სართული აგურითვე ააშენეს და ორივე თუნუქით გადახურეს. ამჟამად მიმდინარეობს ეკლესიის ინტერიერის მოხატვა. ეკლესიის სამხრეთ ფასადთან სწორკუთხა, მასიური კოშკია. იგი შედარებით მოგვიანო ხანის ნაგებობაა. კოშკის კიბის საფეხურად გამოუყენებიათ 1722 წლის საფლავის ქვა. ტერიტორია შემოღობილია მავთულხლართით და გამართულია ბერების საცხოვრებლები. ასევე შენდება სატრაპეზო.

ღოუბნის ორმოცი მოწამის სახელობის ეკლესია მანგლისისა და წალკის ეპარქიის დაქვემდებარებაშია და არის მოქმედი მონასტერი (ამჟამად ორი ბერი ცხოვრობს მუდმივად).

ძეგლის სახელწოდების შესახებ ადგილობრივ ასეთი თქმულება დარჩენილა: ორმოცმა ძმამ ააშენა ორმოც დღეშიო.

2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
## რესურსები ინტერნეტში 
* ღოუბნის "ორმოცნი" 

## ლიტერატურა 
* ვ. ბერიძე, XVI-XVIII საუკუნეების ქართული საეკლესიო ხუროთმოძღვრება, თბ. 1994  
* ნ. გენგიური, კუპელჰალე, თბ. 2005  
## სქოლიო
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:კუპელჰალე საქართველოში
კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
კატეგორია:XVI საუკუნის ეკლესიები
ტარშიენი

**ტარშიენის ტაძრები** — არქეოლოგიური კომპლექსი მალტაში, სოფელ ტარშიენში. თარიღდება დაახლოებით ძვ. წ. 2800 წლით. 1980 წლიდან, მალტის სხვა მეგალითურ ტაძრებთან ერთად შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. 

კომპლექსი შედგება სამი განცალკევებული, მაგრამ ერთმანეთთან მიბმული ტაძრის სტრუქტურებისგან. მთავარი შესასვლელი 1956 წელს აღდგა, როდესაც მთლიან კომპლექსს რესტავრაცია ჩაუტარდა, ამ დროს შენობებში მრავალი დეკორირებული ფილა იქნა აღმოჩენილი, რომლებიც დღეს ვალეტას მუზეუმში ინახება. 

პირველი ტაძარი ძვ. წ. 3100 წლით თარიღდება და ყველაზუ საგულდაგულოდაა დეკორირებული მალტის სხვა ანალოგიურ ტაძრებს შორის. შუა ტაძარი ძვ. წ. 3000 წელს მიეკუთვნება და სხვა დანარჩენ ტაძრებს შორის უნიკალურია იმით, რომ მათგან განსხვავებით, ორის ნაცვლად აფსიდების სამი წყვილი გააჩნია. მესამე, აღმოსავლეთით მდებარე ტაძარი ძვ. წ. 3100 წლით თარიღდება

## იხილეთ აგრეთვე
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში
*Listing at UNESCO World Heritage Center
*Official Tourist information 
*Site information from Heritage Malta 
*An article on the Tarxien Temples 

კატეგორია:მალტის ისტორია
კატეგორია:მეგალითური ნაგებობები
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მალტაში
ამსტერდამის დამცავი ხაზი

**ამსტერდამის დამცავი ხაზი** (Stelling van Amsterdam) — იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი ნიდერლანდებში, 135 კმ სიგრძის თავდაცვითი ნაგებობა ამსტერდამის გარშემო. მოიცავს 42 ციხესიმაგრესა და ე. წ. „წყლის ხაზს", დაბლობებს, რომლებიც ადვილად იტბორებოდა, რაც თავდაცვითი სისტემის ერთ-ერთი მთავარი შემადგენელი ნაწილი იყო.

დამცავი ხაზი 1880 - 1920 წლებში აშენდა. აეროპლანისა და ტანკის გამოგონების შემდეგ, ანუ სისტემის დასრულებისას ის უკვე მოძვლებული იყო. შემადგენელი ციხესიმაგრეების უმრავლესობა ქალაქის მმართველობის მიერ კონტროლდება და შესაძლებელია მათი დათვალიერება.

## იხილეთ აგრეთვე
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში
* Website Defence Line of Amsterdam

კატეგორია:ნიდერლანდების შენობა-ნაგებობები
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ნიდერლანდებში
კარლ ცაისი

**კარლ ცაისი** (; დ. 11 სექტემბერი, 1816 — გ. 3 დეკემბერი, 1888) — ცნობილი გერმანელი ინჟინერი და ოპტიკური ხელსაწყოების მწარმოებელი. ცნობილი გახდა ქარხნით, რომელიც თავად დააარსა Carl Zeiss Jena (ამჟამად Carl Zeiss AG) (1846 წლიდან). ცაისმა განსაკუთრებით გაითქვა სახელი ლინზების წარმოებით. 1840 წელს მან შექმა ახალი ტიპის ლინზა, რომელიც საშუალებას იძლეოდა გასაკუთრების კარგი ხარისხის სურათების გადაღებისა. თავდაპირველად მისი ლინზები ძირითადად მიკროსკოპებში გამოიყენებოდა, მაგრამ ფოტო კამერის გამოგონების შემდეგ, მისმა საწარმომ ფოტოაპარატებისთვისაც დაიწყო ლინზების წარმოება.

## რესურსები ინტერნეტში 
* კარლ ცაისის ბიოგრაფია

## სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი ინჟინრები
კატეგორია:დაბადებული  11 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1816
კატეგორია:გარდაცვლილი 3 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1888
კინდერდეიკი

**კინდერდეიკი** () — სოფელი ნიდერლანდებში, სამხრეთ ჰოლანდიის პროვინციის ნივ-ლეკერლანდის პროვინციაში. მდებარეობს ქალაქ როტერდამიდან 15 კმ-ით აღმოსავლეთით, პოლდერში (*ზღვის დაბლობი სანაპიროს ამოშრობილი და დამუშავებული მიწის ნაკვეთი, რომელიც ზღვის დონეზე დაბლაა და ჯებირით არის დაცული წყლით დაფარვისაგან*) მდინარე ლეკისა და ნორდის შესართავთან. 1740 წელს აქ 19 ქარის წისქვილი ააშენეს. წისქვილების ეს ჯგუფი უდიდესია ჰოლანდიის ძველ ქარის წისქვილებს შორის და ქვეყნის ერთ-ერთ საუკეთესოდ ცნობილ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს. 1997 წლიდან ისინი შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.

ჰოლანდიურ ენაზე კინდერდეიკი „ბავშვის დამბას“ ნიშნავს. სახელი სათავეს 1421 წლიდან იღებს, როდესაც საშინელი შტორმისას მომხდარ დიდ დატბორვას ერთი ლეგენდა უკავშირდება, რომლის თანახმადაც, ერთი ადამიანი დამბაზე ავიდა, რათა დაენახა თუ რა გადაურჩა სტიქიას. გარკვეული მანძილის დაშორებით, მან წყალზე მოტივტივე აკვანი დაინახა. მას არც უფიქრია, რომ შიგ რაიმე ცოცხალი არსება იქნებოდა, მაგრამ როდესაც აკვანი მოახლოვდა, გარკვეული მოძრაობა შენიშნა. აკვნის კიდევ უფრო მოახლოებისას, მან დაინახა შიგ მყოფი კატა, რომელიც წინ და უკან ხტებოდა, რათა ბალანსი დაეცვა და აკვანში წყალი არ შესულიყო. როდესაც აკვანი ჯებირთან მოცურდა, აღნიშნულმა ადამიანმა ის გამოიტანა და მის გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა, როდესაც შიგ მშვიდად მძინარე, სრულიად მშრალი ჩვილი ბავშვი ნახა.

## იხილეთ აგრეთვე
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში
* Kinderdijk Foundation
* kinderdijk.nl
* Pictures of Kinderdijk 
* Spherical Panorama of Kinderdijk at Sunset 
800px|მარცხნივ|thumb|კინდერდეიკის ქარის წისქვილების პანორამა

კატეგორია:ნიდერლანდების შენობა-ნაგებობები
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ნიდერლანდებში
მრევლი

**მრევლი** — ეკლესიურ ლიტურგიკულ ცხოვრებაში ჩართული მორწმუნე ერი. ქრისტიანები, რომელთაც არ აქვთ საეკლესიო წოდება და იმყოფებიან საეკლესიო იერარქიის ხელმძღვანელობის ქვეშ. მრევლის წარმომადგენლები მონაწილეობენ ადგილობრივ კრებებში და აქტიურ მონაწილეობას იღებენ საეკლესიო ცხოვრებაში.

კატეგორია:ქრისტიანობა
სკუფია

მინი|მარჯვნივ|220 პქ|სკუფია
[მინი|მარჯვნივ|250 x 600px|სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი [ილია II ბრილიანტის ჯვრით გამშვენებული შინდისფერი სკუფიით.]]
**სკუფია** () — მღვდელმსახურის თავსაბურავი. წვეტიანი, ან ბრტყელი, რბილი, შავი, ზოგჯერ ფერადი (იისფერი, შინდისფერი, ლურჯი, მწვანე) ქუდი, რომელსაც ატარებენ მართლმადიდებელი ეკლესიის როგორც თეთრი, ასევე შავი სამღვდელოების მსახურნი. წვეტიანი ფორმის სკუფიის ნაკეცები გამოსახავს ჯვარს მღვდელმსახურის თავზე.

მთავარეპისკოპოსთა და მიტროპოლიტთა სკუფია გამშვენებულია ბრილიანტის ჯვრით, რაც საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის უმაღლესი ჯილდოა. ასეთი სკუფიის მფლობელი მიტროპოლიტი უპირატესია სხვა მღვდელმთავრებზე, თუმცა ჯილდო დამატებითი უფლებამოსილებით და მოვალეობებით არ გამოარჩევს დაჯილდოებულ პირს.

დღესდღეობით, ბერძნული და ბალკანური ტრადიციების ეკლესიებში თითქმის აღარ გამოიყენება სკუფია. მის მაგივრად ხმარობენ კამილავკას, რომელიც წარმოადგენს მაღალ, ცილინდრულ თავსაბურავს, რაც მხოლოდ თავის ცენტრალურ ნაწილს ფარავს. კამილავკა რუსული ტრადიციის ეკლესიებში XVII საუკუნის მეორე ნახევრიდან გამოჩნდა და სკუფია უნდა ჩაენაცვლებინა, თუმცა დღესაც ორივე თანაბარი მნიშვნელობით გამოიყენება.

ძველი ბერძნული წესის მიხედვით, რუსული ტრადიციის ეკლესიებშიც ყველა სასულიერო პირი თავის დასაფარად ატარებდა სკუფიას. 1797 წლიდან კი თეთრი სამღვდელოების წარმომადგენლებს, მეორე ჯილდოს სახით, საგვერდულის შემდეგ, ეძლევათ ფერადი საღვთიმსახურო სკუფიის ტარების უფლება, თუმცა, ღვთისმსახურების გარკვეულ პერიოდში, უნდა მოიხსნან იგი.

რუსეთის ეკლესიაში სკუფიას ქალი მონაზვნებიც ატარებენ. ბერძნულ ეკლესიაში (ძირითადად ათონზე) სკუფიას სამონასტრო ბერები იხურავენ, სამღვდელოება კი კამილავკას იყენებს მხოლოდ.

დიზაინის მიხედვით განირჩევა ათონური, რუსული, სერბული, რუმინული და ქართული სკუფიები. ქართული, ეს ამ ბოლო ოც წელში აღდგა შოთა რუსთველის იერუსალიმური ფრესკის თარგის შთაგონებით.

## იხილეთ აგრეთვე
*კუნკული/მანდილი
*კამილავკა

## ლიტერატურა
* *მ. ჭაბაშვილი*, „უცხო სიტყვათა ლექსიკონი“, თბილისი, 1989 წ.
* *ლ. ბარბაქაძე*, „ჯიბის ცნობარი მართლმორწმუნე ქრისტიანისათვის“, თბილისი, 2013 წ.

კატეგორია:მღვდელმსახურის შესამოსელი
ვაუდის სადგური

**ვაუდის სადგური** () — ორთქლის ტუმბოზე მომუშავე მსოფლიოში უდიდესი წყლის საქაჩი სადგური ნიდერლანდებში. სადგური 1920 წლის 7 ოქტომბერს დედოფალმა ვილჰელმინამ გახსნა, რათა მას ფრისლანდის პროვინციიდან ზედმეტი წყალი გადაექაჩა. მათი ექსპლუატაციაში შესვლიდან 47 წლის შემდეგ, 1967 წელს საქვაბეები ნავთზე გადააკეთეს.

წყალსაქაჩი სადგური ქალაქ ლემერის შემოგარენში მდებარეობს.

1998 წელს, ვაუდის სადგური იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.

## იხილეთ აგრეთვე
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში
*ოფიციალური საიტი
*Notification when the pumping station is about to run 
*Panoramic Images (Quicktime required) 

კატეგორია:ნიდერლანდების შენობა-ნაგებობები
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ნიდერლანდებში
ამსტერდამის არხები

ნიდერლანდების დედაქალაქ ამსტერდამს ხშირადს „ჩრდილოეთის ვენეციას" უწოდებენ, რადგან აქ მდებარეობს **არაერთი არხი**, რომელთა საერთო სიგრძე 100 კმ-ზე მეტია, ასევე 90 კუნძული და 1500 ხიდი.  სამი მთავარი არხი - ჰერენგრახტი, პრინსენგრახტი და კაიზერგრახტი ჰოლანდიის ოქროს ხანაში, XVII საუკუნეში აიგო, ისინი ქალაქს გარს კონცენტრულად ერტყმიან. არხების გასწვრივ, 1550 მონუმენტური შენობა მდებარეობს.

XVII საუკუნის არხების არეალი 2010 წელს იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.

## იხილეთ აგრეთვე
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში
* Amsterdamse grachtenhuizen

## სქოლიო
კატეგორია:ნიდერლანდების შენობა-ნაგებობები
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ნიდერლანდებში
ბიმსტერი

**ბიმსტერი** () — მუნიციპალიტეტი ნიდერლანდებში, ჩრდილოეთ ჰოლანდიის პროვინციაში. 2007 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 8 486 ადამიანს შეადგენს. ბიმსტერი თავდაპირველად პოლდერს ეწოდებოდა (*ზღვის დაბლობი სანაპიროს ამოშრობილი და დამუშავებული მიწის ნაკვეთი, რომელიც ზღვის დონეზე დაბლაა და ჯებირით არის დაცული წყლით დაფარვისაგან*), რომელიც ტბას ქარის წისქვილების დახმარებით გამოსტაცეს. ეს პროცესი 1609 - 1612 წლებში მიმდინარეობდა. დღეისათვის თითქმის ხელუხლებლადაა შემონახული მისი მინდვრების ლანდშაფტი, გზები, არხები, დამბები და დასახლებები რომლებიც კლასიკური და რომანული სტილის დაგეგმარების პრინციპებზეა შექმნილი.

ბიმსტერის მუნიციპალიტეტი რამდენიმე ქალაქსა და სოფელს მოიცავს.

1999 წელს, მისი ისტორიული მნიშვნელობის, არეალის ორიგინალური და დღემდე ხელშეუხებელი სტრუქტურების გამო ბიმსტერი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.

## რესურსები ინტერნეტში
*ოფიციალური საიტი 
*Description of a historical walking tour in the World Heritage polder Beemster, including initiary guide

კატეგორია:ნიდერლანდების ქალაქები
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ნიდერლანდებში
შრიოდერის სახლი

**შრიოდერის სახლი** () აგრეთვე ცნობილი როგორც **რიტველდ-შრიოდერის სახლი** — ნაგებობა ნიდერლანდების ქალაქ უტრეხტში, რომელიც 1924 წელს არქიტექტორმა გერიტ რიტველდმა ქალბატონ ტრუუნს შრიოდერისა და მისი სამი ბავშვისთვის ააგო. ქალბატონს სურდა სახლი კედლების გარეშე ყოფილიყო. არქიტექტორი მასთან ბევრს მუშაობდა, რათა სახლისთვის საბოლოო სახე მიეცა. მაგრამ პირველადი შესაძლო პროექტები შრიოდერს არ მოსწონდა.

დღეისათვის სახლი დე შტეილის არქიტექტურული სტილის ყველაზე ცნობილი და ალბათ ერთადერთი ნამდვილი ნიმუშია. მისის შრიოდერი მასში გარდაცვალებამდე, 1985 წლამდე ცხოვრობდა. დღეს ის მუზეუმს წარმოადგენს და დამთვალიერებლეთათვის ღიაა. 2000 წელს, იუნესკომ იგი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.

## იხილეთ აგრეთვე
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში
*რიტველდ-შრიოდერის სახლი
*Rietveld Schröder House 
*Rietveld Schröderhuis  
*Video tour of Schroder House
*Galinsky page, with photos 

კატეგორია:ნიდერლანდების შენობა-ნაგებობები
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ნიდერლანდებში
მოქვის სახარება

**მოქვის სახარება**, ასევე **მოქვის ოთხთავი** — შუა საუკუნეების ქართული ხელნაწერი სახარება. გადაწერილია 1300 წელს, აფხაზეთში, ღვთისმშობლის სახელობის მოქვის ტაძარში. მოქვის სახარება ცნობილია თავისი მდიდრული ტრადიციული ქართული ორნამენტებითა და მინიატიურებით. ტექსტი შესრულებულია ნუსხურით.

მოქვის სახარება გადაწერილია დანიელ მოქველი ეპისკოპოსის დაკვეთით. ამაზე მიუთითებს ხელნაწერის ბოლოს დართული ფურცელი, რომელზედაც გამოსახულია ღვთისმშობელი ყრმით და თავად დანიელ ეპისკოპოსი. ღვთისმშობელი მდგომარეა, ქვემოთ კი, მის წინაშე მუხლმოდრეკილი დანიელია. დანიელ ეპისკოპოსის გამოსახულების თავზე ასომთავრული წარწერაა, რომელიც ქარაგმის გახსნით ამგვარად იკითხება: „დანიელ მოქველი მთავარეპისკოპოსი“. დანიელ ეპისკოპოსმა მოქვის სახარება ღვთისმშობლის სახელზე აგებულ მოქვის ტაძარს შესწირა. 

მოქვის სახარების გადამწერია ეფრემი. ამაზე თავისივე ანდერძი მეტყველებს. ეფრემი სამეცნიერო ლიტერატურაში მიჩნეულია ასევე მოქვის სახარების მინიატიურებისა და დეკორის ავტორადაც.

მოქვის სახარება XIX საუკუნის 80-იან წლებში გელათის მონასტრის წიგნთსაცავში ინახებოდა. 1921 წელს იგი საქართველოს სხვა ეროვნულ საგანძურთან ერთად ექვთიმე თაყაიშვილის თაოსნობით გადასარჩენად საფრანგეთში გაიტანეს. საქართველოში იგი მხოლოდ 1945 წელს დააბრუნეს. ამჟამად მოქვის სახარება თბილისში, ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის საცავშია დაცული (Q 902).

## აღწერილობა 
მოქვის სახარებას ზომები 30 x 23 სმ-ს შეადგენს. წიგნი შეიცავს 328 ფურცელს. ფურცლები კარგად დამუშავებული ტყავისაგანაა დამზადებული. ტექსტი ნუსხურია და თითოეულ ფურცელზე განაწილებულია ორ სვეტად. ხელნაწერი გამოირჩევა ლამაზი კალიგრაფიული ხელითა და მდიდრულად ორნამენტირებული დეკორისაგან. ხელნაწერის დასაწყისი ათი მდიდრულად შემკული კამარაა. ყოველი ახალი თავის დასაწყისში გაკეთებულია ასევე მდიდრული თავსართები (თავსამკაულები). ტექსტში აბზაცების თავში მრავლადაა საზედაო ასოები. მათი საერთო რაოდენობა მოქვის სახარებაში 531-ს შეადგენს. 

როგორც ბილეთებიდან, ასევე გაყიდული სუვერინებიდან კალიგრაფიული ნამუშევრებიდან შემოსული თანხა, პროექტის ფარგლებში, სრულად მოხმარდება მოქვის სახარებას (სახარების) რესტავრაციას.

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* ეკა ლომიძე, „მოქვის სახარება“ განსაცდელშია! კვირის პალიტრა, 20-09-2010
* რადიო თავისუფლება, მეათე სტუდია, ჯიმშერ რეხვიაშვილი, გადავარჩინოთ მოქვის სახარება, 20.08.2010
* ერთად გადავარჩინოთ მოქვის სახარება!  
* მედიანიუსი, ერთად გადავარჩინოთ მოქვის სახარება! 08.12.2010
* საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო, ერთად გადავარჩინოთ მოქვის სახარება! 
* მოქვის სახარების გადასარჩენად საქველმოქმედო აუქციონი იწყება // Presage.tv - 26.06.2011

## სქოლიო 
კატეგორია:ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის Q ფონდი
კატეგორია:ქართული ოთხთავები
კატეგორია:XIII საუკუნის ხელნაწერები
უმაღლესი ლიგა 2011—2012

**უმაღლესი ლიგა 2011-2012** — საქართველოს უმაღლესი ლიგის ოცდამესამე გათამაშება. გამარჯვებული გახდა „ზესტაფონი“, მეორე ადგილზე გავიდა რუსთავის „მეტალურგი“, მესამეზე – ქუთაისის „ტორპედო“.

## მონაწილე გუნდები 
ცხინვალის „სპარტაკი“ თავის საშინაო შეხვედრებს თბილისში მასპინძლობდა, რადგან მისი საშინაო მოედანი ოკუპირებულ ტერიტორიაზე მდებარეობს.

## ფორმატი 
ჩემპიონატი ორ ეტაპად გაიმართა. პირველ ეტაპზე 12 გუნდი თამაშობდა, რომლებიც ერთმანეთს ორ წრედ შეხვდნენ. მეორე ეტაპზე საუკეთესო რვა გუნდმა საჩემპიონო ეტაპზე გააგრძელა მონაწილეობა და კვლავ ორ წრედ გაინაწილეს საპრიზო ადგილები. პარალერულად, პირველი ეტაპის ბოლო ოთხი გუნდი დასაქვეითებელ პლეი-ოფში შეუერთდა პირველი ლიგის საუკეთესო ოთხ გუნდს. ამ რვა გუნდმა ერთმანეთთან ასევე ორ წრედ ითამაშა; საუკეთესო ოთხმა გუნდმა უმაღლესი ლიგის მომდევნო სეზონში მოიპოვა ადგილები, უარესი ოთხი კი პირველ ლიგაში დაქვეითდა.

## შედეგები 
### I ეტაპი 
#### ცხრილი 
##### ცხრილი II ეტაპისთვის 
#### მატჩები 
### II ეტაპი 
#### საჩემპიონო ეტაპი 
##### ცხრილი 
##### მატჩები 
#### დასაქვეითებელი ეტაპი 
##### ცხრილი 
##### მატჩები 
## იხილეთ აგრეთვე 
*პირველი ლიგა 2011-2012
*საქართველოს საფეხბურთო თასი 2011-2012

კატეგორია:უმაღლესი ლიგის სეზონები
კატეგორია:2011 წელი ქართულ ფეხბურთში
კატეგორია:2012 წელი ქართულ ფეხბურთში
სამების ოთხთავი

[მინიატიურა|160პქ|[სამების საკათედრო ტაძარი|თბილისის სამების საკათედრო ტაძარში დაცული სახარება (ოთხთავი)]]
**წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის ოთხთავი** ანუ **სახარება** — ქართული ხელნაწერი სახარება, რომელიც 1984-2004 წლებში საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ილია II-ის ლოცვა კურთხევით გადაიწერა სამების ტაძრისათვის. ხელნაწერი უხვადაა შემკული ქართული ტრადიციული მინიატიურებით. დღეს იგი დაცულია თბილისი წმინდა სამების საკათედრო ტაძარში. 

სამების სახარება შესრულებულია ნუსხურით, საწერ მასალად გამოყენებულია სუფთად დამუშავებული პერგამენტი (ხბოს ტყავი). სახარება სულ 140 ფურცელს შეიცავს, მათი ზომები 70x90 სმ-ს შეადგენს, ხოლო წიგნის საერთო წონა — 32 კილოგრამს. ყდა შესრულებულია მოოქროვილი ჭედურობის ტექნიკით. მასზე გამოსახულია ჯვარი, რომელიც იყოფა ექვს ტოლ ნაწილად. თითოეულ ნაწილში გამოსახულია სცენები სახარებიდან: ნათლისღება, ამაღლება, ჯოჯოხეთის წარმოტყვევნა, ჯვარცმა, ხარება, შობა. სახარების ყდა შემკულია 35 სხვადასხვა ფერის ძვირფასი ქვით, ოთხი მახარებლის გამოსახულებები კი შემოსაზღვრულია პატარა ზომის მარგალიტებით.

სამების სახარება შემკულია რამდენიმე ასეული მინიატურით. ილუსტრაციებზე სამი წლის განმავლობაში მუშაობდნენ მხატვრები: რუსუდან ფეტვიაშვილი, თამარ გურაშვილი, ლიზა ჩქარეული, გურამ ჟვანია და სხვები.

## სქოლიო 
## რესურსები ინტერნეტში 
* Orthodoxy.ge, ბიბლია საქართველოში

კატეგორია:ქართული სასულიერო ხელნაწერები
კატეგორია:სახარებები
კატეგორია:ქართული ოთხთავები
ვოლტის წყალსაცავი

**ვოლტის წყალსაცავი** () — მსოფლიოს უდიდესი წყალსაცავი დასავლეთ აფრიკაში, განაში. მდებარეობს ამავე სახელწოდების მდინარეზე, ზღვის დონიდან 85 მ სიმაღლეზე.

1961-1965 წლებში ქალაქ აკოსომბოსთან (განა) იქ, სადაც მდინარეები შავი და თეთრი ვოლტა ერწყმიან ერთმანეთს, შეიქმნა (ვიწრო ხეობაში) აკოსომბოს ჰიდროელექტროსადგური. შედეგად დაიწყო წყალსაცავის ავსება და საბოლოოდ შეიქმნა მსოფლიოს უდიდესი წყალსატევი. ვოლტის წყალსაცავის სარკის ფართობია — 8482 კმ², მოცულობა — 148 კმ³, საშუალო სიღრმე — 18 მ, უდიდესი სიღრმე — 80 მ. ტბის ტერიტორია ვრცელდება ორ სხვადასხვა ბუნებრივ მხარეში: წყალსაცავის ჩრდილოეთი ნაწილი — სავანის ზონაში მდებარეობს, ხოლო სამხრეთი — ტროპიკულ ზონაში.

ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ წყალსაცავი გადაჭიმულია დაახლოებით 400 კმ-ზე, სანაპირო ხაზის სიგრძე — 7 ათ. კმ-ზე მეტია. ნაპირები ძლიერ შეჭრილ-შემოჭრილია. ბევრია დიდი და პატარა კუნძული. წყალსაცავი და მიმდებარე ტერიტორია ქვეყნის მნიშვნელოვანი ობიექტია. ვოლტის წყალსაცავი შექმნილია ენერგეტიკული, წყლის ტრანსპორტისა და წყალმომარაგებისათვის. ფართოდ არის განვითარებული თევზჭერა, ნავიგაცია.

აკოსომბოს ჰიდროელქტროსადგური გაშენებულია ვოლტის წყალსაცავის სამხრეთით. იგი ქვეყნის დიდ ნაწილს უზრუნველყოფს ელექტროენერგიით.

1964, 1966 და 1969 წლებში წყალსაცავის (ტბის) ტერიტორიაზე დაფიქსირდა მიწისძვრა.

## იხილეთ აგრეთვე 
* აკოსომბოს ჰიდროელქტროსადგური
* წყალსაცავი

## რესურსები ინტერნეტში 
* ვოლტის წყალსაცავი 
* ვოლტის წყალსაცავი  

## სქოლიო 
კატეგორია:განის ტბები
იოზეფ მარია ოლბრიხი

**იოზეფ მარია ოლბრიხი** (დ. 22 დეკემბერი 1867, ოპავა, ჩეხეთი — გ. 8 აგვისტო 1908, დიუსელდორფი) — ავსტრიელი არქიტექტორი, ვენის სეცესიონის მხატვართა ჯგუფის დამაარსებელი.

## ბიოგრაფია 
### ადრინდელი პერიოდი 
ოლბრიხი დაიბადა ოპავაში, ავსტრიის სილეზიაში (ახლანდელი ჩეხეთი). იოზეფი იყო ედმუნდ და ალოიზა ოლბრიხების მესამე შვილი. მას ჰყავდა ორი და, რომლებიც  იოზეფის დაბადებამდე გარდაიცვალნენ. ასევე ჰყავდა ორი უმცროსი ძმა ჯონი და ედმუნდი. მამამისი იყო საკონდიტრო ქარხნის პატრონი და ცვილის მწარმოებელი. აგრეთვე, მას ეკუთვნოდა აგურის საწარმო. სწორედ აქ ჩაეყარა საფუძველი ოლბრიხების ოჯახის, კერძოდ კი, იოზეფ ოლბრიხის ინტერესს არქიტექტურისადმი.

## შემოქმედება 
ოლბრიხი შეისწავლიდა არქიტექტურას ვენის ნატიფი ხელოვნების  აკადემიაში, სადაც მან მოიგო რამდენიმე პრიზი. 1893 წელს დაიწყო მუშაობა ოტო ვაგნერთან. ამ პერიოდში მან დეტალურად აითვისა ოტო ვაგნერის სტილი.

1897 წელს, გუსტავ კლიმტმა, ოლბრიხმა, ჯოზეფ ხოფმანმა და კოლომან მოზერმა დააარსეს ვენის სეცესიონის ხელოვანთა ჯგუფი. სწორედ ოლბრიხს მიეკუთვნება საგამოფენო შენობის და ცნობილი "სეცესიონის დარბაზის" დიზაინი, რაც თანდათანობით მოძრაობის ღირსშესანიშნაობად იქცა. 1899 წელს, ერნესტ ლუიზმა და ჰესეს გრანდ დუკმა დააარსეს დარმშტადტის ხელოვანთა კოლონია და დაიქირავეს ოლბრიხი და სხვა წამყვანი ხელოვანები, რომლებიც საგამოფენო შენობების დაგეგმვა-აგების სპეციალისტები იყვნენ.

1900 წელს იოზეფმა მიიღო ჰესეს მოქალაქეობა და პროფესორის წოდება გრანდ დუკისგან. 1903 წელს იოზეფმა იქორწინა კლეირ მორავზე.

შემდგომ წლებში, ოლბრიხმა მიიღო ყველაზე მრავალფეროვანი არქიტექტურული დაკვეთები და ხელოვნების სხვა განხრებითაც მოსინჯა თავი. მან დააპროექტა თიხის სახელოსნო, ავეჯის მაღაზია, წიგნების რამდენიმე მაღაზია თუ ბიბლიოთეკა და მუსიკალური ინსტრუმენტების მაღაზია. მისი წვლილი, შეტანილი სენტ-ლუისში, ლუიზიანის საგამოფენო დარბაზში, საყოველთაოდ იქნა აღიარებული და იგი დაინიშნა ასოცირებულ  წევრად ამერიკის არქიტექტურის ინსტიტუტში.

19 ივლისს 1918 წელს მისი ქალიშვილის - მარიანას დაბადებიდან მოკლე ხანში ოლბრიხი ლევკემიით გარდაიცვალა დიუსერდორფში, 8 აგვისტოს, 40 წლის ასაკში. იგი დარჩა ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე პატივცემულ და გავლენიან არქიტექტორად.

მის არქიტექტურულ ნამუშევრებს, განსაკუთრებით კი ვენის და დარმშტადტის სეცესიონის  საგამოფენო შენობებს ჰქონდათ უზარმაზარი გავლენა არტ-ნუვოს სტილზე.

სადა და სტრუქტურულად ნათელია ოლბრიხის გრაფიკა და ავეჯის პროექტები.

## რესურსები ინტერნეტში
* Biografie Joseph Maria Olbrich   
* Secession   
* Sonderausstellung zu Joseph Maria Olbrich im Museum der Postsparkasse 
* Sonderausstellung zu Joseph Maria Olbrich im Leopold-Museum

## სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიელი არქიტექტორები
კატეგორია:დაბადებული 1867
კატეგორია:გარდაცვლილი 1908
კატეგორია:არტ-ნუვო
ლუი მაჟორელი

[მინი|250პქ|ლუი მაჟორელის ბიუსტი [ნანსის სკოლის მუზეუმში]]
**ლუი-ჟან-სილვესტრ მაჟორელი**, ცნობილი, როგორც ლუი მაჟორელი (26 სექტემბერი, 1859 - 15 იანვარი, 1926) — ფრანგი დეკორატორი და ავეჯის დიზაინერი. იგი ქმნიდა და ამზადებდა საკუთარი დიზაინის ნივთებს ფრანგული ებენისტური ტრადიციების მიხედვით. იგი იყო ერთ-ერთი ყველაზე  გამორჩეული ავეჯის დიზაინერი არტ-ნუვოს სტილში და 1901 წლის შემდეგ ემსახურებოდა ხელოვნებას, როგორც ნანსის სკოლის ვიცე-პრეზიდენტი.

## ადრეული ცხოვრება 
1861 წელს, მამამისი, აუგუსტ მაჟორელი (1825-1879) იყო ავეჯის დიზაინერი და მწარმოებელი. აუგუსტმა ოჯახი ტულიდან ნანსიში გადაიყვანა საცხოვრებლად. იქ ლუიმ დაამთავრა დაწყებითი სკოლა, სანამ გადავიდოდა პარიზში 1877 წელს იმისთვის, რომ ორი წელი ემუშავა ნატიფი ხელოვნების სკოლაში. როდესაც მან შეიტყო მამამისის გარდაცვალების შესახებ, ცოტა ხნით შეწყვიტა სწავლა და წავიდა ნანსიში, რათა შეენახა მამამისის ნამუშევრები და ქონება. ამან დააკავა იგი ნანსიში მთელი მისი დარჩენილი სიცოცხლის განმავლობაში.1885 წლის 7 აპრილს, მაჟორელმა ცოლად შეირთო მარი ლეონ ჟან კრეცი, ნანსის თეატრების მეპატრონეს ქალიშვილი. მათი ერთადერთი შვილი - ჟაკ მაჟორელი, რომელიც  თეატრის მსახიობი გახდა, 1886 წლის 7 მარტს დაიბადა.

## ოჯახის ბიზნესის მართვა 
მაჟორელის ფირმის ფაბრიკის დიზაინის ავტორი იყო ცნობილი არქიტექორი ლუსიენ ვეისენბურგერი (1860-1929). ფაბრიკა მდებარეობდა ვიეი-ეტრის ქუჩის N6-ში, ნანსის დასავლეთ ნაწილში. 1880-1900 წლებში მაჟორლმა გამოუშვა ლუი XV-ეს ავეჯი, ხოლო 1894 წელს დეკორატიულ და ინდუსტრიულ ხელოვნების ექსპოზიციაზე ნანსიში, მათი გამოფენა მოაწყო. 1990 წელს პარიზის გამოფენაში მან წარმატებას მიაღწია და ამ უმნიშვნელოვანესი გამარჯვებით, თავის ფირმას უამრავი დამკვეთი შემატა. 1910 წელს მაჟორელმა გახსნა თავის ფირმის მაღაზიები ნანსიში, პარიზში, ლიონსა და ლილში.

## კარიერის ბოლო წლები და I მსოფლიო ომი 
1914 წელს დაიწყო ომი. მაჟორელი შიშობდა, რომ ომი მისი ბიზნესის შესუსტებას გამოიწვევდა. 1916 წლის 20 ნოემბერს მისი ქარხნები ვიეი-ეტრის ქუჩაზე ომის საბრძოლო ოპერაციის შედეგად ცეცხლს მიეცა. დაიწვა ყველაფერი: დასრულებული და დასასრულებელი ავეჯი, მასალა, ჯილდოები, ინსტრუმენტები და დოკუმენტები. თითქოსდა გამიზნულად, დაზიანებულის საბოლოოდ გასანადგურებლად, ერთი წლის შემდეგ, 1917 წელს გერმანულმა თვითმფრინავებმა დაბომბეს მაჟორელის ქარხნები ნანსიში.

მაჯორელეების ოჯახმა გერმანელ ჯარისკაცებს ასევე მიაწერა ლილის ქარხნების განადგურებაც.
მაჟორელი გარდაიცვალა 1926 წელს. მისი სიკვდილის შემდეგ მის ოჯახს, რომელიც ძალიან მძიმედ დაზარალდა ომისგან, ფინანსურად აღარ შეეძლო მაჟორელის ვილაში (აგარაკზე) ცხოვრება. 1931 წელს დაიკეტა მაჯორელის ბოლო ქარხნები. დღესდღეობით მაჟორელის ვილა ეკუთვნის ნანსის. არის ნახაზები, რომლის მიხედვითაც აპირებენ მაჟორელის უნიკალური ნამუშევრების აღდგენა-განახლებას.

მაჟორელის ნამუშევრები გამოჩნდნენ 2008 წლის ფრანგულ ფილმში L'heure d'été-ში, ეს ფილმი 2009 წელს გამოვიდა აშშ-ში სახელწოდებით -  ზაფხულის საათები (Summer Hours).

## რესურსები ინტერნეტში
*ლუი მაჟორელი 
*Musée de l'École de Nancy 

კატეგორია:დაბადებული 1859
კატეგორია:გარდაცვლილი 1926
კატეგორია:ფრანგი დეკორატორები
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
ნაწლავის ჩხირი

thumb|ნაწლავის ჩხირი
**ნაწლავის ჩხირი** (Escherichia coli, Bact. coli, Bact. coli commune), *კოლი-ბაქტერია* — მიკროორგანიზმი, რომელიც ავსტრიელმა ექიმმა თეოდორ ეშერიხმა 1885 წელს გამოყო ადამიანის განავლიდან. ნაწლავის ჩხირის ბოლომომრგვალებული ჩხირის ფორმა (ზომა 1—3, 4—0,8 მკმ) აქვს, მოძრაობს შოლტებით, სპორებს არ ქმნის, გრამუარყოფითია, აერობი ან ფაკულტატური ანაერობია. ჩვეულებრივ ბინადრობს ადამიანის ნაწლავებში როგორც ნორმალური მიკროფლორის ერთ-ერთი კომპონენტი. ნაწლავის ჩხირი გვხვდება მრავალი ძუძუმწოვრის, ფრინველის, თევზის, მწერისა და სხვათა ნაწლავებში.

ნაწლავის ჩხირის არსებობა წყალსა და საკვებ პროდუქტებში მიუთითებს მათ ფეკალურ გაჭუჭყიანებაზე. ნაწლავის ჩხირი იწვევს ნახშირწყლების (მათ შორის გლუკოზისა და ლაქტოზის) დუღილს, შედგენილია ნაწლავის ჩხირის ქრომოსომის გენეტიკური რუკა, შესწავლილია მუტირების კანონზომიერებანი და ნივთირებათა ცვლის გზები.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ბაქტერიები
მაქს ფაბიანი

**მაქს ფაბიანი** (დ. 29 აპრილი, 1865 — გ. 18 აგვისტო, 1962) — იტალიელ-სლოვენიელი არქიტექტორი, გორიციის რეგიონიდან. თავის სამშობლო სლოვენიაში იგი იყენებდა სლოვენიურ სტილს — „კირილ-მეთოდ კოჩს“ და აგრეთვე ვენის არქიტექტურულ სტილს (არტ-ნუვოს სტილს).

## ბიოგრაფია
მაქსიმილიან ფაბიანი დაიბადა, ტიროლიელთა  ოჯახში (ტიროლიელები არის ხალხი, რომლებიც დასახლებულები არიან იტალიაში, ლაპარაკობენ ტოროლიურად და იტალიურად) სოფელ კობდილჯში, შტანჯელთან ახლოს, კრასის პლატოზე, რომელიც იყო ავსტრია-უნგრეთის პროვინციაში - გორიციასა და  გრადისკაში (ახლანდელ სლოვენიაში). მამამისი იყო ფერმერი, ხოლო დედამისი - არისტოკრატიული ოჯახის წარმომადგენელი ტრიესტიდან. მისი ოჯახი შეძლებული იყო, მათ შეეძლოთ შვილისთვის უმაღლესი განათლება მიეცათ.

იგი არ ესწრებოდა დაწყებითი სკოლის გაკვეთილებს, სამაგიეროდ განათლებას მამამისის სახლში და ლუბლიანის გერმანული ენის სკოლაში იღებდა. შემდეგ ვენაში გადავიდა. იქ არქიტექტურის კურსებზე დადიოდა ვენის ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტში. 1889 წელს მიღებულმა დიპლომმა ფაბიანს ევროპასა და აზიაში მგზავრობის სამწლიანი უფლება მისცა. 1894 წელს იგი დაბრუნდა ვენაში და ოტო ვაგნერის პერსონალური მიწვევით შევიდა  ოტო ვაგნერის სახელობის არქიტექტურულ სტუდიაში და დარჩა იქ საუკუნის დასრულებამდე. ამ დროის განმავლობაში მან დიზაინის გარდა შეისწავლა ქალაქმშენებლობა. მან ისე კარგად შეისწავლა არქიტექტურა, რომ მზად იყო, სხვისთვისაც ესწავლებინა.

1917 წელს იგი დასახელდა ვენის ტექნიკური უნივერსიტეტის პროფესორად და 1919 წელს მისმა ერთ-ერთმა მოსწავლემ ივან ვურნიკმა შესთავზა მას მასწავლებლის ადგილი ახლად დაარსებულ, ლუბლიანის უნივერსიტეტში. მაგრამ ფაბიანმა შემოთავაზებაზე  უარი თქვა. მან დატოვა მასწავლებლის ადგილი ვენაში და  გორიციაში დაბრუნება გადაწყვიტა. იმ დროისთვის გორიცია  შედიოდა იტალიის სახელმწიფოში, ამის გამო მას მოუხდა იტალიის მოქალაქეობის აღება. 1920-1930 წლებში  მან მოასწრო არაერთი დიდი, ისტორიული ძეგლისა და შენობის რეკონსტრუქცია  ჯულიან მარჩის რეგიონებში. ამ ძეგლების და შენობების უმეტესობა  პირველმა მსოფლიო ომმა შეიწირა.

1935 წელს მან მიიღო თავის მშობლიურ  ქალაქ შტანჯელის მერის თანამდებობა. იგი გახდა მერი და წოდება შეინარჩუნა მეორე მსოფლიო ომის დროსაც, მან ეს მოახერხა გერმანული ენის ცოდნის წყალობით.  იგი ევედრებოდა  გერმანელებს,  ქალაქ შტანჯელს თავს არ დასხმოდნენ. ქალაქი შტანჯელი მაინც განადგურდა  1930 წელს. ეს გამოიწვია სლოვენიელი და ვერმახტელი პარტიზანების ბრძოლამ.

1944 წელს, ფაბიანი დაბრუნდა გორიციაში, სადაც გაატარა თავისი ცხოვრების უკანასკნელი წლები.

## რესურსები ინტერნეტში
* მაქს ფაბიანი

## სქოლიო 
კატეგორია:იტალიელი არქიტექტორები
კატეგორია:სლოვენი არქიტექტორები
კატეგორია:დაბადებული 29 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1865
კატეგორია:გარდაცვლილი 18 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1962
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
აკუმულაცია

**აკუმულაცია** () — ხმელეთის ან წყლის აუზში ფხვიერი მინერალური და ორგანული პროდუქტების მექანიკური დაგროვების პროცესების საერთო სახელწოდება. არჩევენ აკუმულაციის ორ ძირითად ტიპს — ვულკანურს და დანალექს (სედიმენტაცია, ნალექთა დაგროვება). აკუმულაციის პროდუქტების დიაგენეზისის შედეგად წარმოიქმნება ვულკანოგენური, დანალექი და ორგანოგენული ქანები. 

გამომწვევი გეოლოგიური ფაქტორების მიხედვით განარჩევენ ზღვიურ, მდინარეულ (დელტები, ტერასები და სხვა), ეოლურ 
(დიუნები, ბარხანები, ლიოსი), მყინვარულ (მორენები, ოზები), ფლუვიოგლაციალურ, ვულკანურ და სხვა აკუმულაციას. 

აკუმულაციის შედეგად იქმნება ვულკანური დანალექი ქანები და ასევე აკუმულაციური რელიეფი. სხვადასხვა წარმოშობის ფხვიერი ნალექი ქანების დაგროვების შედეგად წარმოქმნილ ვაკეს აკუმულაციური ვაკე ეწოდება. მაგალითად, მდინარის აკუმულაციური მოქმედებით წარმოიშვა ამაზონის, დასავლეთ ციმბირის, ლომბარდიის, კოლხეთისა და სხვა ვაკეები. 

აკუმულაციური რელიეფი — რელიეფის ფორმათა ერთობლიობაა, წარმოქნილი ზღვიური, მდინარეული, ტბიური, მყინვარული, ვულკანური ნალექების არათანაბარი დაგროვების შედეგად. არსებობს რამდენიმე გენეტიკური ტიპის აკუმულაციური რელიეფი.

## ლიტერატურა 
* Геологический словарь, т1, А-Л., М. 1955.

კატეგორია:გეოლოგიური პროცესები
კატეგორია:სედიმენტოლოგია
აკუმულაცია (მრავალმნიშვნელოვანი)

**აკუმულაცია** შეიძლება აღნიშნავდეს : 

* აკუმულაცია — დაგროვება, შეკრება;
* აკუმულაცია — მინერალური და ორგანული პროდუქტების დაგროვება;
* ბიოაკუმულაცია — ქიმიური ნივთიერებების დაგროვება.
ლაურისილვა

**ლაურისილვა** ( - *დაფნის ტყე*) — სუბტროპიკული ტყე, რომელიც გავრცელებულია მაღალი ტენიანობის, შედარებით სტაბილური ტემპერატურის არეალებში. ხასიათდება დაფნისებრი მცენარეების გავრცელებით, რომლებიც მარადმწვანეა და ფოთოლპრიალა. 

ესპანურ ენაში სიტყვა „*laurisilva*" ყველა სახის დაფნისებრთა ტყის აღსანიშნავად გამოიყენება. ტყის ეს სახეობა პრაქტიკულად ენდემურია ატლანტის ოკეანის ჩრდილოეთ ნაწილში, აფრიკის სანაპიროსთან მდებარე მაკარონეზიის კუნძულებისათვის, რომელიც თავის მხრივ მოიცავს მადეირას კუნძულებს, კაბო-ვერდეს, აზორისა და კანარის კუნძულებს. 

## მაკარონეზიის ლაურისილვას რეგიონი
მაკარონეზიის კუნძულებზე დაფნისებრთა ტყეები ზღვის დონიდან 400 - 1200 მეტრზეა გავრცელებული. მოიცავს დაფნისებრთა სახეობებს - *Apollonias*, *Ocotea*, *Persea*, *Clethra*, *Dracaena*, *Picconia*. 

ტყეები შედგება 40 მ და მეტი სიმაღლის მარადმწვანე, მაგარმერქნიანი ხეებისგან. მათი უმრავლესობა კუნძულებისათვის ენდემურია. 

1999 წელს, იუნესკომ მადეირას კუნძულებზე მდებარე დაფნის ტყეები მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.

## იხილეთ აგრეთვე
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში
*Madeira Laurel Forest, Madeira Wind Birds 2005
*UNESCO: "Laurisilva of Madeira

კატეგორია:პორტუგალიის კუნძულები
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პორტუგალიაში
მოლდოვის ეკლესიები

**ჩრდილოეთ მოლდოვის მოხატული ეკლესიები** (რუმ. *Bisericile pictate din nordul Moldovei*) — რუმინული მართლმადედებელი ეკლესიის ტაძრები რუმინეთში, სუჩაევის მიწის ჩრდილოეთ მოლდოვის რეგიონში. აგებულია დაახლოებით 1487 — 1583 წლებში.

1993 წლიდან, ეკლესიები შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.

## იხილეთ აგრეთვე
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

## რესურსები ინტერნეტში
* პროფილი იუნესკოს საიტზე
* Cultural Heritage and Religious Tourism in Bucovina and Moldavia 
* The Painted Wonders of Bucovina 
* Monasteries of Bucovina 
* Ten Wonders of Bucovina 
* Painted Churches in Bukovina 

კატეგორია:რუმინეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუმინეთში