open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ჰამედინა

**ხა-მედინა** () — მდებარეობს ისრაელში, თელ-ავივში. მოიხსენიებენ ასევე „სახელმწიფო მოედნად“. ის არის ქალაქის ყველაზე დიდი მოედანი და ისრაელის ერთ-ერთი გამორჩეული და ექსკლუზიური საშოპინგო სივრცეა. 

მდებარეობს თელ-ავივის ჩრდილოეთ ნაწილში, შუაში მოქცეული დიდი პარკით, ხოლო მის ტერიტორიაზე განფენილი ელეგანტური შენობები სახელგანთქმული ბრაზილიელი არქიტექტორის, ოსკარ ნიმეიერის მიერ არის შექმნილი, თუმცა აღნიშნულ პროექტში მონაწილეობას ღებულობდნენ ასევე ებრაელი არქიტექტორებიც. აქ განთავსებულია და ჩამწკრივებული მდიდრული ბუტიკები, ძირითადად საცხოვრებელი შენობების პირველ სართულზე. 

აქ არის ქალაქის ყველაზე ხალხმრავალი ქუჩა, სადაც მსოფლიოს მაღალი მოდის ისეთი საუკეთესო დიზაინერებისა და ბრენდების ტანსაცმლის, ფეხსაცმლისა და აქსესუარების შეძენაა შესაძლებელი, როგორიცაა: Escada, Miu Miu, Saint Laurent, Alexander Wang, Balmain, Prada, Minna Parikka, Rene Caovilla, Chiara Ferragni, Ancient Greek Sandals, Oscar Tiye, Kenzo, Escada, Gianvito Rossi, Aquazzura, Sophia Webster, Jimmy Choo, Lanvin, Baldinini – ეს მხოლოდ მცირე ჩამონათვალია. აქვე ნახავთ სილამაზის სალონებს, მყუდრო კაფეებსა და ხელოვნების გალერეას. მოედანი კლასიკური ელეგანტურობისა და თანამედროვე ფუფუნების ნაზავია.

1970-იანი წლების დასაწყისში მოედნის გარშემო დაიწყო ფართო სამშენებლო საქმიანობები, რომელმაც ჩამოაყალიბა ერთიანი დიზაინერული სტილიც.

2015 წლის ნოემბერში დამტკიცდა მოედნის განახლების გეგმა. გეგმის თანახმად, სამი 40 სართულიანი კორპუსი, 10 საჯარო პარკი უნდა აშენდეს მოედნის მიმდებარედ, რომელიც დაიკავებს დაახლოებით ნახევარს მოედნისას, და ასევე აშენდება მიწისქვეშა ავტოსადგომი.

2011 წლის 3 სექტემბერს ხა-მედინას მოედანი 2011 წლის საპროტესტო აქციების დროს მილიონერთა მარშის შეკრების ერთ-ერთი მთავარი ადგილი იყო. აქციისას ისრაელის ისტორიაში ყველაზე დიდი აქტივისტები სწორედ აქ დაფიქსირდა, ამ დღეს მას დაახლოებით 300 ათასი ადამიანი ესწრებოდა.

მოედნის გარე წრე (ბაიერის ქუჩის გარშემო) - ხუთსართულიანი სახლები მდებარეობს, რომელთა პირველ სართულზე კომერციული ფართებია განთავსებული.

შიდა წრე - თერთმეტსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსებითაა წარმოდგენილი. 
მოედნის ცენტრში - საზოგადოებრივი შენობები, როგორიცაა ურბანული ბიბლიოთეკა, ხელოვნების გალერეა, მუზეუმი, თეატრი და მსგავსი, ასევე საცხოვრებელი კოშკია განთავსებული. 

ვეიზმანის ქუჩა მიწისქვეშ უნდა ყოფილიყო. გეგმის პირველი ნაწილი, რომელიც მოიცავდა მოედნის გარეთა ნაწილს, გეგმის მიხედვით განხორციელდა და დღეს არის სახელმწიფო მოედნის აშენებული ნაწილი. მიწის მესაკუთრეთა სიმრავლისა და ტერიტორიის გადანაწილების აუცილებლობის გამო, 600 გეგმის განხორციელება შეფერხდა. 

მოედნის მთლიანი ფართობი 10,800 კვადრატული მეტრი და საზოგადოებრივი ფართი 6,000 კვადრატული მეტრია.

## რესურსები ინტერნეტში
* მოედანი
* ხა-მედინა
* ხა-მედინა ისრაელი

კატეგორია: თელ-ავივის მოედნები
ცირცე (აიეტის ასული)

**ცირცე**, *ცირცეა II* — ძველი კოლხეთის მეფის, აიეტის და ქალღმერთ ჰეკატეს ასული. ეგიალის, აფსირტეს, მედეას და ქალკიოპეს და. სკვითის ანუ სარმატიის მეფის მეუღლე.  

## გენეალოგია 
## სქოლიო
კატეგორია: ბერძნული მითოლოგია
ყვარლის ცხრაკარას ეკლესია

**ყვარლის ცხრაკარას ეკლესია** — ეკლესია ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, ქალაქ ყვარელში. აგებულია VIII-IX საუკუნეებში.

ეკლესია სამნავიანი ბაზილიკაა. ნაგებია სხვადასხვა ზომის და ფორმის ნატეხი ქვიშაქვით. დახურულია კრამიტით. ტაძარი მინაშენებთან შედარებით ფართო და მაღალია. მას შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. ორივე კარი გარედან არქიტრავულია, შიგნიდან კი თაღოვანი. ეკლესია განათებულია აღმოსავლეთის მაღალი და ფართო თაღოვანი და სამხრეთის ორი თაღოვანი სარკმლით. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომელიც დარბაზისგან მხრითაა გამოყოფილი და ერთი საფეხურით ამაღლებული. კამარასა და აბსიდის თაღს შორის შუბლია გამოყვანილი. საკურთხევლის სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. საკურთხევლის სარკმლის ქვეშ კედელთან აგურით ნაგები გვიანი პერიოდის ტრაპეზია. დასრულებულია კამარით, რომელიც ტაძრის დასავლეთ კედელზე, კარის აქეთ-იქით მიშენებულ პილასტრებზე გადასულ თაღებს ეყრდნობა. ჩრდილოეთ ნაწილში შეკიდული საბჯენი თაღებით გამოყოფილია გეგმით კვადრატული სივრცე, რომელსაც კამარა ხურავს.

2018 წელს ეკლესიას კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსი მიენიჭა.

## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:VIII საუკუნის ეკლესიები
ჩუნძიე

**ჩუნძიე** — ერთ-ერთი გამორჩეული და მნიშვნელოვანი ტრადიციული დღესასწაული ჩინეთში. ის არის გაზაფხულის დღესასწაული ანუ იგივე ჩინური ახალი წელი. მისი აღსანიშნი თარიღი მჭიდროდ არის დაკავშირებული მთვარის კალენდართან და ცვალებადია. აღნიშნულ დღესასწაულთან დაკავშირებით ჩინეთში ტარდება დიდი ფესტივალი რომელიც იწყება იანვარში და მიმდინარეობს თებერვლამდე. მისთვის მზადებას დაახლოებით მეთორმეტე თვიდან იწყებდნენ. ეს გახლავთ ყველაზე დიდი დღესასწაული როგორც ხალხისათვის, ასევე სახელმწიფოსათვის. ეს დღესასწაული ემთხვევა პერიოდს იანვრის ბოლოდან თებერვლის შუა რიცხვის რომელიმე დღემდე. მეთორმეტე თვის რვა რიცხვში არის დღესასწაული ლაპა. ამ დღეს ბურღულეულისა და უნაბისგან ხარშავენ ტკბილ ფაფას, რაც მომავალი წლის დიდი მოსავლის საწინდარია. სხვა დღეებში ლაგდება სახლი და კარ-მიდამო, რაც ცუდი აურის განდევნის ნიშანია. სახლის მორთვა ხდება ნაყიდი ან ოჯახის წევრების მიერ დამზადებული ქაღალდისაგან გამოჭრილი სამშვენისებით, ხალხური ნახატებით, კარზე დაწებებული წყვილ წითელ ქაღალდზე შესრულებული გარითმული წარწერებითა და ა.შ. 

წითელი ფერი ახალი წლის უმთავრესი ატრიბუტია, ამ დღეს ადამიანები იცვამენ წითელ ფერს, ერთმანეთს უგზავნიან განსაკუთრებულ საჩუქრებს, რომელიც წითლად არის შეფუთული, ქუჩებიც კი სპეციალურად ამ დღისთვის წითლად არის მორთული. ეს გამომდინარე იქიდან, რომ ჩინელებს განსაკუთრებულად სწამთ წითელი ფერი, ხმაური და ცეცხლი ბოროტ სულებს დევნის. 

წლის წინა ღამეს ეწოდება ჩუსი. ამ დღეს ოჯახის ყველა წევრი ერთად იკრიბება, ერთმანეთში იცვლება წარსული წლის ნახატები, სამშვენისები და წარწერები. თორმეტი საათისთვის ამზადებენ განსაკუთრებულ ვახშამს, რომელსაც ეწოდება ნიენ იე ფანი. აუცილებელია, რომ სუფრა მდიდრული უნდა იყოს. ჩრდილოეთ ჩინეთში მთავარი კერძი არის წიაოძი (პილმენი), რაც ვერცხლის ზოდის სიმდიდრისა და ოჯახის ერთობის სიმბოლოა. სამხრეთ ჩინეთში მთავარი კერძი არის ნიენკაო ბრინჯის ფქვილის ტორტი. ფონეტიკურად კაო ემთხვევა სიტყვა ამაღლებას, ამიტომ ტორტი სიმბოლურია. ღამის თორმეტი საათიდან იწყება ფოიერვერკები და მაშხალების გაშვება. წითელი ფერი, ხმაური და ცეცხლი იწვევს ბოროტი სულების განდევნას. ამ ღამეს თავს იქცევენ სხვადასხვა თამაშობით, რადგანაც ტრადიციის მიხედვით დაძინება არ შეიძლება.

პირველი თვის პირველ რიცხვს ეწოდება იუენტანი. ბავშვებს აცმევენ ახალ, წითელ ტანსაცმელს და ასევე ჩუქნიან წითელ კონვერტში მოთავსებულ ფულს. ტაძრებსა და ქუჩებში იმართება გრანდიოზული ფესტივალები. მიმდინარეობს კარნავალები.

ახალი წლის მეორე დღიდან ხუთი-ექვსი დღის განმავლობაში გრძელდება ვიზიტები მილოცვებით, რასაც ეწოდება პაინიენი. ძირითადად უმცროსნი უფროსებს ულოცავენ. ასევე, სწორედ ამ დღეებში ჩინეთში ტარდება წინაპრებისათვის თაყვანისცემისა და შეწირვის ცერემონია. 

## რესურსები ინტერნეტში
* გაზაფხულის დღესასწაული ჩინეთში

კატეგორია: ჩინური დღესასწაული
კიმონო

thumb|ტრადიციული საქორწილო კიმონო ცუნოკაკუშით (საქორწილო თავსაფარი)
[thumb|ქალი კიმონოში, ქალაქ [ფუკუოკას მერიაში.]]
**კიმონო** (Jap.) — იაპონური ეროვნული ტანსაცმელი, ფართოსახელოებიანი ხალათი. იკვრება სპეციალური ქამრით. მას იცვამენ როგორც ქალები, ასევე მამაკაცები დღესასწაულებსა და ღირსშესანიშნავ დღეებში. კიმონო წარმოადგენს გეიშას ან მაიკოს (მომავალი გეიშა) სამუშაო ტანსაცმელს.

ტრადიციულ სამოსს თან ახლავს ოცამდე აქსესუარი (ელემენტი), რომელიც აუცილებელია ჩაცმის დროს. კიმონოს ჩაცმას დაახლოებით 3 ადამიანი უნდება, არსებობს სპეციალური ლიცენზირებული სამსახური კიმონოს კოსტიუმერები, რომლებსაც სპეციალურად ქირაობენ, რათა სრულყოფილად ჩაიცვან იაპონური კიმონო. იაპონელები არ უარყოფენ, რომ კიმონო ყოველდღიურ ცხოვრებაში ძალიან მოუხერხებელი და არაკომფორტულია. იაპონელი ქალები დღესდღეობით კიმონოს იცვამენ გამარტივებული მეთოდებით, არ იკეთებენ ყველა ელემენტს და აქსესუარს. მხოლოდ ქორწილებსა და ოფიციალურ მიღებებზეა აუცილებელი კიმონოს სრულყოფილი ჩაცმა. იაპონელები ძალიან დიდ ყურადღებას აქცევენ, თუ რა არის გამოსახული კიმონოზე. ამით ისინი მეტ ყურადღებას იმსახურებენ გარშემომყოფებისგან. ძალიან პოპულარულია ის კიმონო, რომელზეც გამოსახულია წლის სეზონები. აუცილებლად ნახატი უნდა ემთხვეოდეს წლის სეზონს. მაგალითად, იაპონელი ქალი არასოდეს ჩაიცვამს კიმონოს, თუ ზედ გამოსახულია ზამთარი და ბამბუკის ხეები და ამ დროს ზაფხულია. არსებობს სხვადასხვა სახის კიმონოები, რომლებსაც იმის მიხედვით იცვამენ - გასათხოვარია თუ ახალგათხოვილი ქალი, ოფიციალურ წვეულებაზე მიდის თუ სტუმრების სახლში მისაღებად ემზადება და ა.შ.

## დამატებითი აქსესუარები
იმისათვის, რომ კიმონოში იგრძნოთ თავი კომფორტულად და სრულყოფილად, აუცილებელია გეტას - იაპონური ფეხსაცმელის ჩაცმა. გეტა კეთდება ხის მასალისგან. მას ებმება ორი ტყავის ზონარი, რომელზეც ფეხის თითები თავსდება. ქუსლის ზომა უნდა იყოს 10 სმ-მდე.

უცხოელებისთვის გეტაზე დგომა არც თუ უსაფრთხოა. რაც უნდა საოცარი იყოს, იაპონელები გეტათი აქტიურად გადაადგილდებიან, მშვენივრად ხმარობენ ყოველდღიურ ცხოვრებაში. ძველად მეომრებს გეტა ეცვათ ომის დროსაც კი. გეტასთან ერთად კიმონოზე ქალს უნდა ჰქონდეს გაკეთებული ლამაზი თმის ვარცხნილობა, რომელზეც ცალკე აქსესუარები და ელემენტები მაგრდება. ასევე, უნდა ჰქონდეს სახის მაკიაჟი იაპონურ სტილში.

კიმონოს ჩაცმა ყველასთვის არ არის ხელმისაწვდომი, რადგან ის თავისი აქსესუარებით საკმაოდ ძვირი ფუფუნებაა. მისი ფასი შესაბამისი აქსესუარებით მერყეობს 500-2000 იენის ფარგლებში.
thumb|კიმონოს ნაწილების დიაგრამა

## რესურსები ინტერნეტში
*ტოკიოს ეროვნული მუზეუმი
*კიოტოს ეროვნული მუზეუმი 
*უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
*იაპონიის კოსტიუმების ისტორია
*კიმონო ლიტერატურაში
*უკვდავი გეიშას ფორუმი. ყოვლისმომცველი რესურსი კიმონოს თანამედროვე კულტურის შესახებ
*ძველი კიმონოს კულტურა 
*მიყვარს კიმონო. (ყველაფერი კიმონოზე) 
*რამდენიმე სიტყვა იაპონურ კიმონოსა და კორეულ ჰანბოკზე.
*კიმონო. (ვიქტორია და ალბერტის მუზეუმი)
*კიმონო მოდაში: ჩაცმის კულტურა XX საუკუნის დასაწყისის იაპონიაში

კატეგორია:იაპონური კულტურა
კატეგორია:ეროვნული სამოსები
ჯაფნა (სახელმწიფო)

**ჯაფნა** —კუნძულ შრი-ლანკის ჩრდილოეთით მდებარე სახელმწიფო, რომელიც არსებობდა 1215 წლიდან 1619 წლამდე. მისი დედაქალაქი იყო ნალპური, რომელიც ამჟამად შედის ქალაქ ჯაფნის შემადგენლობაში. თავისი აყვავების პერიოდში სახელმწიფოს ტერიტორია მოიცავდა თანამედროვე ჩრდილოეთის პროვინციის ტერიტორიას. 

## ისტორია 
XI საუკუნიდან მოყოლებული აღნიშნული კუნძული შრი-ლანკა იმყოფებოდა სინჰალური სახელმწიფოს პოლონარუვას შემადგენლობაში, რომელიც აწარმოებდა აქტიურ შეტევებს სამხრეთ ინდოეთში, მაგრამ XII საუკუნის დასასრულიდან ქვეყანაში გაიმარჯვა ცენტრიდანულმა ძალებმა, 19 წლის განმავლობაში, 1196 წლიდან 1215 წლამდე სინჰალების ტახტზე შეიცვალა 12 მმართველი. სამოქალაქო შეტაკებებმა შეასუსტა კუნძული ეკონომიკურად და პოლიტიკურად და 1212 წელს იგი დაიპყრო პარაკრამა პანდიამ.

1215 წელს ქვეყნის ჩრდილოეთში შეიჭრა მაგჰის არმია ინდოეთის სახელმწიფო კალინგიდან, რომელმაც გაძარცვა კუნძულის ჩრდილოეთი და ჩრდილო-აღმოსავლეთი რაიონები - სინჰალური ცივილიზაციის ძველი ცენტრი. 

XIII საუკუნის მეორე მეოთხედში, კუნძულის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარე ტერიტორიების ფეოდალთა უმეტესი ნაწილი, რომლებიც არ შედიოდნენ მაგას მიერ შექმნილი სახელმწიფოს შემადგენლობაში, გაერთიანდა სინჰალური სამეფო დინასტიის დამბადენიას გარშემო, ხოლო მისი ხელმძღვანელობით ჯერ ვიჯაიაბაჰუ III, შემდეგ კი პარაკრამაბაჰუ II-მ მოახერხა პოლნარნუას დაპყრობა და ტამილების განდევნა ჯაფნას ნახევარკუნძულზე.

1247 წელს შრი-ლანკაში შეიჭრა მალაიზიური სახელმწიფოს ტამბრალინგის მმართველის ჩანდრაბჰანუს ძალები. ჩანდრაბჰანუ დაიმორჩილა კუნძულის ჩრდილოეთ რაიონები, სადაც კონცენტრირებული იყო თამილის მოსახლეობის ძირითადი ნაწილი და გადავიდა ქვეყნის შუაგულში. მალევე მისი არმია დაამარცხეს, თავად იგი კი გაიქცა ჯაფნაში და 1255 წელს გახდა მისი მმართველი. აღნიშნული სიტუაცია სათავისოდ გამოიყენა სამხრეთ ინდოეთის დინასტიამ პანდიამ, რომელმაც დიდი ძალისხმევის შემდგომ დაიპყრო ჯაფნა და 1258 წელს ჩანდრაბჰანუ თავისი ვასალად გაიხადა. 1262 წელს ქვეყნის მმართველი გახდა არიაჩაკრავარტის დინასტია. 1311 წელს, როდესაც პანდიას იმპერია დაეცა დელის სასულთნოდან მუსულმანების შემოტევების შედეგად ჯაფნას სახელმწიფომ ისარგებლა შექმნილი ხელსაყრელი სიტუაციით და გამოაცხადა დამოუკიდებლობა, გააგრძელა ექსპანსიონისტური პოლიტიკა და დაიკავა წამყვანი მდგომარეობა შრი-ლანკის ტერიტორიაზე.  არაბი ისტორიკოსი იბნ-ბატუტა, რომელიც კუნძულს სტუმრობდა 1344 წელს, აღნიშნავს, რომ ჯაფნის სახელმწიფოს ჰყავს ძლიერი ფლოტი. 

XIV საუკუნის მეორე ნახევარში სამხრეთ ინდოეთში ჩამოყალიბდა ვიჯაიანაგარის იმპერია, რომელიც მალევე გადაიქცა რეგიონის ჰეგემონად.  ჯაფნას სახელმწიფო იძლებული გახდა ეცნო მისი სუვერენიტეტი თავიანთ მმართველობაზე და იკისრა ასევე ხარკი.

1619 წელს ჯაფნის სახელმწიფო პორტუგალიელებმა დაიპყრეს და სწორედ 1620 წლიდან ჯაფნაზე დამყარდა პირდაპირი კოლონიალური მმართველობა. 

## ლიტერატურა 
* «История Востока» (в 6 т.). Т.II «Восток в средние века» — Москва: издательская фирма «Восточная литература» РАН, 2002. ISBN 5-02-018102-1
* «История Востока» (в 6 т.). Т.III «Восток на рубеже средневековья и нового времени. XVI—XVIII вв.» — Москва: издательская фирма «Восточная литература» РАН, 1999. ISBN 5-02-017913-2
*
*
*
*

კატეგორია:შრი-ლანკის ისტორია
ნაგებების კომპლექსი

300px|მინი|ნაგებები
**ნაგებების კომპლექსი** —  კომპლექსი ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე. მდებარეობს ნეკრესის მონასტრის დასავლეთ ნაწილში, ადგილ სამარხების სერზე. კომპლექსის შემადგენლობაში შედის VI საუკუნის სამნავიანი ბაზილიკა და მარანი. 

მარანი აღმოაჩინეს არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, იგი გეგმით სწორკუთხაა ზომებით 20X20 მეტრი. აქ აღმოჩენილი ინვენტარი ძირითადად კერამიკისაა, რომელიც ზოგჯერ მოჭიქურია. ნაგებობა თარიღდება IV-V საუკუნეებით. მარნის ქვეშ ფენებში აღმოჩენილია ქრისტიანობამდელი სალოცავი, რიტუალური და სამსხვერპლო ორმოებით, რომელიც აღმოჩენილი კერამიკის მიხედვით თარიღდება ძვ. წ. III-II საუკუნეებით. 

მარნიდან 30 მეტრითაა დაშორებული სამნავიანი ბაზილიკა, რომელიც თარიღდება VI საუკუნით. ეკლესიის იერსახე შეუცვლიათ VIII საუკუნეში, სავარაუდოდ მტრის თავდასხმის გამო, რასაც მოწმობს ხანძრის კვალი. XII-XIII საუკუნეების კერამიკის ნარჩენები აღმოჩენილია ეკლესიის იატაკზე, რაც მოწმობს, რომ ტაძარი ამ პერიოდში მოქმედი იყო და სავარაუდოდ თემურ-ლენგის ლაშრქობების დროს XIV საუკუნის ბოლოს განადგურდა. ეკლესიის გარშემო რამდენიმე საფლავის ქვაა.

## ლიტერატურა
*

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თამარ ხულორდავა

**თამარ ხულორდავა** (დ. 12 თებერვალი, 1979, თბილისი) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი.  

## ბიოგრაფია
დაიბადა 1979 წლის 12 თებერვალს. 2002 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. იურიდიული ფაკულტეტის ასპირანურა/დოქტორანტურა დაამთავრა 2004 წელს. 2001-2003 წლებში — ეროვნული უშიშროების საბჭოს კოორდინატორი. 2003-2004 წლებში იყო სისხლის სამართლის საპროცესო კპდექსის სამუშაო ჯგუფი, კოორდინატორი. 2004-2005 წლებში იყო ამერიკის იურისტთა ასოციაციის იურისტი. 2005-2015 წლებში იყო ევროკავშირის წარმომადგენლობის პროექტების მენეჯერი და იურისტი. 2007-2008 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის  მოწვეული ლექტორი. 2015-2016 წლებში იყო საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის მინისტრის პირველი მოადგილე. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი  პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2019 წლის ნოემბერში დატოვა პარტია „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 12 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1979
კატეგორია:ქართველი ქალი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ქართველი იურისტები
კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები
კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის ქალი წევრები
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ომოლონი

**ომოლონი** — მდინარე რუსეთში, შორეული აღმოსავლეთის ჩრდილოეთ ნაწილში , კოლიმის მარჯვენა და ყველაზე დიდი შენაკადი. მიედინება იაკუტიის, ჩუკოტკის ავტონომიური ოკრუგისა და მაგდანის ოლქის ტერიტორიებზე . მდინარის სიგრძეა 1114 კმ, წყალშემკრები აუზის ფართობი 113,000 კმ². 

მდინარის სახელი წარმოიქმნა იუკაგირების გვარიდან *ომოლ*  („კარგი“) და ტერმინიდან *ონ* („მდინარე“), რაც ერთად „ომოლის გვარის მდინარეს“ აღნიშნავს . 

## ჰიდროგრაფია 
იგი სათავეს იღებს ოტაიკაჩანის ქედის კალთაზე და ხეობაში მიედინება მის განშტოებებისა და კოლიმის ქედს შორის არსებულ ხეობაში. იკვებება თოვლისა და წვიმის წყლით, წყლის საშუალო ხარჯია დაახლოებით 680 მ³ / წმ. 

მთელ თავის სიგრძეზე ომოლონის კალაპოტი დატოტვილი და დახლართული და წარმოქმნის მრავალ ფშანს, მუხლს, ყურეს და ჩქერს. მარცხენა შენაკადები, როგორც წესი, მთავარ კალაპოტს კიდური ფშანების მეშვეობით უკავშირდებიან. მთავარი კალაპოტის სიგანე შუა წელზე დაახლოებით 500 მეტრი, ხოლო დინების სიჩქარეზე 7–9 მ/წმ-ია, ქვემო წელზე - 3-5 მ / წმ. ალუვიური ნატანების ფხვიერი სიზრქის მეშვეობით იჟონება მდინარის ჩანადენის უდიდესი ნაწილი, რაც ხელს უწყობს მძლავრი კალაპოტქვეშა ტალიკების წარმოქმნას. შედეგად, მრავალწლოვანი მზრალობის ჭალის მონაკვეთებში ნაკლებ გავლენას ახდენს ნიადაგურ პროცესებსა და მცენარეთა ცხოვრებაზე ნაყოფიერების ფენაში. 

კუნძულის ჭალაში ალუვიური ტერასების სამი დონეა: დაბალი ჭალა - ყოველწლიურად იტბორება წყალმოვარდნების შედეგად, საშუალო ჭალა - იტბორება ყოველ 3-5 წელიწადში, მაღალი ჭალა - იტბორება ყოველ 7-10 წელიწადში. ამ დონეების ზემოთ მდებარეობს დაუტბორავი ტერასა - ჭაობიანი ვაკე გაბარდული ნამდინარევებითა და ნამდინარევ-თერმოკარსტული ტბებით, სადაც ჭარბობს ჭაობიანი ტორფ-გლეისოლისა და მზრალ-ტაიგის ნიადაგები. 

ომოლონის და მისი შენაკადების ზემო წელებში არის 20 მინაყინი, რომელთა ფართობი 2,8-დან 3,7 კმ²-მდეა. 

მდინარის ფარვატერი ხშირად იცვლება, წყალი რეცხავს ნაპირს და ჭალის ტყეების დიდ ნაწილს გლეჯავს, ფშანებისა და ცელების ნაპირებზე დაღუპული ხეების ხერგები კეთდება. ხშირად წყალმოვარდნის დროს ცელები და  კუნძულები უცბად წაილეკება ხოლმე და სწრაფადვე ახალ ადგილებში ჩნდება . 

### ჰიდროლოგია 
ომოლონი იყინება ოქტომბრის 20-იან რიცხვებში, ყინული იძვრის აპრილის შუა რიცხვებში. საგაზაფხულო წყალდიდობები 20 მაისიდან 25 მაისამდე ხდება . შემოდგომა-ზაფხულის წყალმოვარდნა აგვისტოს მეორე ნახევარში იცის. 

ზამთარში ომოლონის წყალი იდეალურად გამჭვირვალეა, ყინულსვლის დროს აქვს მოთეთრო ელფერი, ზაფხულის ბოლოს - მომუქო. სანაპირო ტბებში წყლის ფერი მოყვითალო ან მუქია.

## კლიმატი 
მდინარის გასწვრივ კლიმატი მკაცრად კონტინენტური, სუბარქტიკულია, იქ, სადაც ციმბირის ანტიციკლონი დომინირებს ძალიან ცივი ზამთარი და შედარებით ცხელი ზაფხული იცის. საშუალო წლიური ტემპერატურაა −12,8 ° C, აბსოლუტური მინიმუმი დაფიქსირებულია −61 ° C, ხოლო აბსოლუტური მაქსიმალური კი +34 ° C. ნალექის წლიური რაოდენობა 240 მმ-ია, მის უმეტეს ნაწილს წვიმა შეადგენს. 

## ნაოსნობა 
მდინარე სანაოსნოა შესართავიდან 595 კმ-ზე, ხოლო დასაცურებელი — ქვემო წელზე.  

## სქოლიო 
## ლიტერატურა 
* *Зонов Б. В.* Описание бассейна реки Омолона. — Иркутск, 1931. 
კატეგორია:სახის მდინარეები
კატეგორია:ჩუკოტკის ავტონომიური ოკრუგის მდინარეები
კატეგორია:მაგადანის ოლქის მდინარეები
მიქელწყარო

**მიქელწყარო** — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, კასპის მუნიციპალიტეტის ქალაქ კასპის ადმინისტრაციულ ერთეულში.

მდებარეობს მდინარე მტკვრის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 530 მ-ზე, კასპიდან 5 კმ-ის დაშორებით. 

საბჭოთა პერიოდში მიქელწყარო კასპის სასოფლო, შემდეგ სადაბო და, ბოლოს, საქალაქო საბჭოს შემადგენლობაში შედიოდა (გარდა 1963–1964 წლებისა, როცა სოფელი ქვემო ხანდაკის სასოფლო საბჭოს მიაკუთვნეს) 1988 წელს სოფელი ოფიციალურად გაუქმდა და ქალაქს შეუერთდა. საქართველოს მოქმედი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფით მიქელწყარო ქალაქ კასპის ადმინისტრაციულ ერთეულში შემავალი სოფელია. 2002 და 2014 წლებში სოფლის მოსახლეობა ცალკე აღწერილი არ ყოფილა.

მიქელწყარო ფერმასთან, აღაიანთან და ხიდისყურთან ერთად კასპის მუნიციპალიტეტის აზერბაიჯანელებით დასახლებულ სოფლებს მიეკუთვნება. სოფელში არის რკინიგზის ბაქანი, საჯარო სკოლა. 

## ლიტერატურა 
## სქოლიო 
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის სოფლები
აიდგილარა (მრავალმნიშვნელოვნება)

საკუთარი სახელი **აიდგილარა** შესაძლებელია აღნიშნავდეს:

* აიდგილარა — სოციალურ-პოლიტიკური მოძრაობა სეპარატისტულ აფხაზეთში;
* აიდგილარა — აფხაზურენოვანი გაზეთი სეპარატისტული აფხაზეთის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე.
აიდგილარა (გაზეთი)

**„აიდგილარა“** () — აფხაზეთის სახალხო ფორუმი „აიდგილარას“ ყოველთვიური გაზეთი აფხაზურ ენაზე. გამოდიოდა 1989-1992 წლებში. ტირაჟი — 5 ათასი ეგზემპლარი, რედაქტორი გ. ალამია.

## ნომრები
2019 წლის 24 ივლისიდან რუსულ-აფხაზურმა გაზეთმა ონლაინ-გაზეთის სახით განაგრძო თავისი ფუნქციონირება. მთავარი რედაქტორი — გ. ალამია.

## იხილეთ აგრეთვე
*ედინენიე — გაზეთ „აიდგილარას“ რუსულენოვანი ვარიანტი.

## რესურსები ინტერნეტში
*«Единение»; «Аидгылара» - газеты

## სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის რესპუბლიკის აფხაზურენოვანი გაზეთები
ედინენიე (გაზეთი)

**„ედინენიე“** () — „აფხაზეთის სახალხო ფორუმის“ ყოველთვიური გაზეთის „აიდგილარას“ რუსულენოვანი გამოცემა. გამოდიოდა 1989-1992 წლებში. ტირაჟი — 10 ათასი ეგზემპლარი, რედაქტორი ნ. ჯონუა.

## იხილეთ აგრეთვე
*აიდგილარა

## რესურსები ინტერნეტში
*«Единение»; «Аидгылара» - газеты
*«Единение»

კატეგორია:აფხაზეთის რესპუბლიკის რუსულენოვანი გაზეთები
როკფელერის მუზეუმი

300px|მინი
**როკფელერის მუზეუმი** — ყოფილი პალესტინის არქეოლოგიური მუზეუმი. არქეოლოგიური მუზეუმი აღმოსავლეთ იერუსალიმში. მუზეუმი მოიცავს განსაკუთრებულ საარქივო შრომების დიდ კრებულს, რომელიც აღმოჩენილია პალესტინაში ჩატარებული გათხრების დროს, 1920-იან და 1930-იან წლებში. მუზეუმი ისრაელის მუზეუმის დაქვემდებარებაშია და ისრაელის სიძველეთა სამმართველოს სათავო ოფისია. 

მუზეუმის შენობა XVII საუკუნეში აშენდა და სხვადასხვა დროს, მონაცვლეობით, ხან ზეითუნის ზეთის სახდელი იყო, ხანაც საცხოვრებელი სახლი. არქეოლოგიური მუზეუმის ექსპოზიცია მოიცავს 1000-ზე მეტ არტეფაქტს ქრონოლოგიის მიხედვით, წინარე ისტორიული ეპოქიდან ოსმალეთის იმპერიის პერიოდის ჩათვლით; მუზეუმში დაცულია 9000 წლის წინანდელი ქანდაკება იერიქონიდან, ბრინჯაოს ხანის ოქროს სამკაულები და ა. შ. მუზეუმი აღმოსავლეთ და დასავლეთ იერუსალიმის საზღვარზე მდებარეობს, ძველი ქალაქის კედლების პირდაპირ. 

## ისტორია
როკფელერის მუზეუმის არქიტექტურა სრულად შეიმუშავა ოსტინ ჰარისონმა, საზოგადოებრივი სამუშაოების დეპარტამენტის მთავარმა არქიტექტორმა, რომელმაც შეადგინა გეგმები თეთრი კირქვის შენობისთვის, რომელშიც ინტეგრირებულია აღმოსავლეთ და დასავლეთის არქიტექტურული ელემენტები. როკფელერის ახალი მუზეუმის აშენება დაიწყეს 1930 წლის 19 ივნისს, მაგრამ მშენებლობა შეფერხდა დროებით, შენობის ადგილას მეხუთე საუკუნით დათარიღებული სამარხების აღმოჩენის გამო. 

არქეოლოგიური მუზეუმი საზოგადოებისთვის გაიხსნა 1938 წლის 13 იანვარს. ოფიციალურად, მას პალესტინის არქეოლოგიური მუზეუმი ეწოდებოდა, მაგრამ ასევე ცნობილი იყო, როგორც როკფელერის მუზეუმი. მანდატის პერიოდის ბოლო დღეებამდე მუზეუმს მართავდა პალესტინის ბრიტანული მთავრობა.  

1948 წლის არაბეთ-ისრაელის ომის შემდეგ, მუზეუმი ასევე გახდა იორდანიის სიძველეთა განყოფილების ფილიალი, რომელსაც 1956 წლამდე ხელმძღვანელობდა ჯერალდ ლანკასტერ ჰარდინგი. 1966 წელს იორდანიის მეფე ჰუსეინმა მოახდინა მუზეუმის ნაციონალიზაცია. 

1967 წლის ექვსდღიანი ომის დაწყებიდან შვიდ თვეში, მუზეუმი დაისაკუთრა ისრაელის მედესანტე ბრიგადამ. მისი ექვსკუთხა კოშკი გამოიყენებოდა როგორც სათვალთვალო ნაგებობა. სასტიკი ორთაბრძოლები გაიმართა ისრაელისა და იორდანიის ძალებს შორის, რაც დასრულდა ისრაელის გამარჯვებით, სწორედ ამ დროიდან მუზეუმს ოფიციალურად უწოდეს როკფელერის მუზეუმი. 

1967 წლიდან მუზეუმს ერთობლივად მართავდნენ ისრაელის მუზეუმი და ისრაელის სიძველეთა და მუზეუმების განყოფილება (მოგვიანებით ეწოდა ისრაელის სიძველეთა განყოფილება). 

## მუზეუმის კოლექცია
აღნიშნული მუზეუმის არქივის პირველი მცველი იყო ჯონ აილიფი, რომელმაც ნამუშევრები მოაწესრიგა ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით, ორი მილიონი წლის არტეფაქტებით დაწყებული 1700 წლამდე. მუზეუმის ფასეულ ნივთებს შორისაა VIII საუკუნის ხის პანელები ალ-აქსის მეჩეთიდან და XII საუკუნის მარმარილოს რელიეფი ქრისტეს საფლავის ტაძრიდან. 

როკფელერის მუზეუმში ასევე განთავსებულია 1947-1956 წლებში ქუმრანში აღმოჩენილი ხელნაწერები, რომელიც ებრაული ტექსტებისა და კომენტარებისგან შედგება.

## რესურსები ინტერნეტში
* როკფელერის მუზეუმის ვებგვერდი
* როკფელერის მუზეუმი
* Representing Mandatory Palestine, Austen St. Barbe Harrison and the Representational Buildings of the British Mandate in Palestine 1922-37", ''Architectural History, Journal of the Society of Architectural Historians of Great Britain 

კატეგორია:ისრაელის მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
სიანგცი

**სიანგცი** — ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული სამაგიდო თამაში ჩინეთში, და იგი იგივე ოჯახში შედის, როგორც დასავლური (ან საერთაშორისო) ჭადრაკი, ჩათურანგა, შოგი, ინდური ჭადრაკი და ჯანგიგი. 

## ისტორია
თამაში წარმოადგენს ორ არმიას შორის ბრძოლას, მოწინააღმდეგის გენერლის (მეფის) დატყვევებისთვის. ჩინური ჭადრაკი ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული სამაგიდო თამაშია ჩინეთში. აღსანიშნავია, რომ ჩინეთის ნებისმიერ ქალაქში შეხვდებით სკვერებში შეკრებილ ხალხს სიანგცის სათამაშოდ. გარდა ჩინეთისა, ჩინური ჭადრაკი ასევე პოპულარობით სარგებლობს სხვა აზიურ ქვეყნებში, მათ შორის ვიეტნამშიც.

ამ თამაშის შესახებ ყველაზე ადრეული ჩანაწერები ჩინურ წყაროებში ჯერ კიდევ მეომარ სამეფოთა ეპოქაში (ძვ.წ. 475-221) ჩნდება, მაგრამ მსგავსი წყაროების სიმცირის გამო არ ვიცით მაშინდელი სიანგცი ენათესავებოდა თუ არა თანამედროვე სტანდარტული ჭადრაკის ვერსიას. მხოლოდ თანგის დინასტიიდან (618-907) შემორჩა სიანგცის სახელმძღვანელოები და წესების კრებულები, რაც საშუალებას გვაძლევს დაზუსტებით ვთქვათ, რომ ჩინურ ჭადრაკს თანგის დინასტიის დროს უკვე თამაშობდნენ, მაგრამ სიანგცის ნამდვილი აღმავლობა ცინგის დინასტიის (1644-1911) დროს დაიწყო, როცა ხელისუფლებამ მნიშვნელოვანი სახსრები და რესურსი გამოყო მისი განვითარებისათვის. სწორედ ამ დინასტიის დროს ეკონომიკური და კულტურული განვითარებით, სიანგცი გადავიდა ახალ ეტაპზე. შეიქმნა არაერთი ცნობილი სკოლა, სადაც ასწავლიდნენ სპეციალურად სიანგცის. ამ დინასტიის დროს გამოიცა არაერთი წიგნი და სახელმძღვანელო აღნიშნული თამაშის ტექნიკის შესახებ. მათ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს თამაშის პოპულარიზაციაში და თანამედროვე დროში თამაშის ტექნიკის გაუმჯობესებაში. 2004 წელს დაიწერა დასავლური სტილის ენციკლოპედია ჩინური ჭადრაკის შესახებ.

## წესები
სიანგცის თამაშობს ორი მოწინააღმდეგე თეთრი და შავი (იშვიათად წითელი და შავი) ქვებით, დაფაზე 9 ვერტიკალური და 10 ჰორიზონტალური ხაზით. დაფის შუაში არის ე.წ. „ჩუს მდინარე“, მას ასევე უწოდებენ „ხანის საზღვარს“, რომელიც არის საზღვარი მოწინააღმდეგეების ტერიტორიებს შორის. დაფის ცენტრში 1-3 და 8-10-ე ჰორიზონტალურ ხაზებზე განლაგებულია ციხესიმაგრე, რომელშიც სარდალი თავის ორ მრჩეველთან ერთად დგას. აღსანიშნავია, რომ აღნიშნული თამაშის ქვები იდება ვერტიკალებისა და ჰორიზონტალების გადაკვეთაზე და არა უჯრაში.

აღნიშნულ თამაშს, თითოეული მოთამაშე 16 ქვით იწყებს. აღსანიშნავია ის, რომ საწყისი პოზიცია თამაშის წესებით მკაცრადაა განსაზღვრული. 

თამაში სრულდება მაშინ, როცა მეტოქის სარდალს ჩიხში მოაქცევ, ანუ როცა მას უსაფრთხო სვლა აღარ დარჩება. სარდალს მხოლოდ ერთ შემთხვევაში აქვს უფლება სიმაგრე დატოვოს, თუკი მასა და მოწინააღმდეგის სარდალს შორის სხვა ქვა არ დევს. ამ შემთხვევაში მას შეუძლია მთელ დაფაზე გადახტომა და მოწინააღმდეგის სარდალის მოკვლაც კი. 

## რესურსები ინტერნეტში
* ჩინური ჭადრაკის წესები
* ჩინური ჭადრაკის შესახებ

კატეგორია: ჩინური ჭადრაკი კატეგორია: სამაგიდო თამაშები
იაპონური საბრძოლო ხელოვნებები

**იაპონური საბრძოლო ხელოვნებების** უმეტეს ნაწილს ისტორიაში ფესვები ღრმად აქვს გადგმული. იაბუსამე, ამხედრებულ ცხენზე მშვილდოსნობა VII საუკუნეში წარმოიშვა. XII საუკუნის მიწურულს, მეომართა კლასის აღზევების დროს, ბუში ან სამურაი (მეომრები) იწვრთნებოდნენ ისეთ დისციპლინებში, როგორიცაა *კენჯიუცუ* (ხმლით ორთაბრძოლის ხელოვნება), *იაიჯიცუ* (ხმლით ხატვის ხელოვნება), *ჯიუჯიუცუ* (უიარაღოდ ბრძოლა), *კიუჯიუცუ* (მშვილდოსნობა), *სოჯუცუ* (შუბოსნობა), *ბაჯიუცუ* (ცხენოსნობა), *სუიჯუცუ* (ცურვა).

## სახეობები
### კენდო
„სამურაებს“ შორის, ფარიკაობა საბრძოლო ხელოვნების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი სახეობა იყო. ტრადიციულად, კენდო (იაპონური ჯოხებით ფარიკაობა) აქცენს აკეთებს დოჯოს ქცევის რიტუალიზაციაზე და პრაქტიკული მეცადინეობა საკმაოდ მოწესრიგებულია.

იაპონიის კენდოს ფედერაცია 1952 წელს ჩამოყალიბდა. კენდოს შესწავლა დაწყებითი და საშუალო სკოლის პროგრამაში შევიდა. „ხმალი“, რომელიც კენდოში გამოიყენება, ეწოდება შინაი; იგი შედგება 4 გრძელი ბამბუკის ძელისგან. შინაი მსუბუქია და ვარჯიშის დროს მოვარჯიშეებს სერიოზული დაზიანებებისგან იცავს. კენდოს მოწაფეები ატარებენ დარტყმებისგან თავდაცვით აღჭურვილობას, კერძოდ, თავისა და თეძოებსათვის. ქულები ითვლება მეტოქის თავზე, ტანზე, მაჯასა ან ხელზე მიყენებული დარტყმების მიხედვით. გამარჯვებული ის ხდება, ვინც სამი ქულიდან პირველი დააგროვებს ორს.

### კიუდო
კიუდო (იაპონური მშვილდოსნობა) საბრძოლო ხელოვნებად იაპონიის ფეოდალიზმის პერიოდში ჩამოყალიბდა. 1949 წელს ჩამოყალიბდა იაპონიის კიუდოს ფედერაცია, რამაც ხელი შეუწყო მისი, როგორც სპორტის შემდგომი დისციპლინის განვითარებას. სპორტში ჩართული თითოეული მონაწილე 38-60 მედტიდან ისვრიან ისრებს. მშვილდი, რომელიც დაახლოებით 221 სანტიმეტრია, გაკეთებულია ხისა და ბამბუკისგან. ისევე როგორც მშვილდოსნობის სხვა ფორმებში, მოგებულია მონაწილე, რომელიც ყველაზე მეტ ისარს მოახვედრებს მიზანს. დასავლურ მშვილდოსნობასა და კიუდოს შორის განსხვავებან მდგომარეობს იმაში, რომ ეს უკანასკნელი დიდ ყურადღებას აქცევს ფორმებს. ზოგიერთ შეჯიბრში მონაწილეების ფორმებს განსაკუთრებულად დიდი ყურადღება ექცევა. ცხენით მშვილდოსნობა, იაბუსამე, კამაკურას პერიოდში (1185-1333) ჩამოყალიბდა. იგი ძირითადად ტარდება კამაკურას ცურუგაოკა ჰაჩიმანგუს ტაძარში და ასევე სხვა ადგილებში.

## იარაღები
საბრძოლო ხელოვნებებში გამოიყენებოდა: ნაგინატა, ვაკიზაში, კატანა, ჯინტაჩი და ბო, ასევე ჯუტე და ტესენი. თუმც, სხვა საინტერესო იარაღებს წარმოადგენდა ე. წ. ,,უმაგოია სანგო’’ („სამი მტკიცე იარაღი“), რომელიც მოიცავდა „ჰანანეჯიბოს“, „ბაშინის“, ასევე „ჯინგამას“. „ჰანანეჯიბო“ იყო მოკლე ჯოხი გაუხედნავი ცხენების საკონტროლებლად, მაგრამ ასევე შესაძლებელი იყო მისი გამოყენება როგორც ტანბოს ან ტესსინის მსგავსად. „ჯინგამა“ (საბრძოლო ნამგალი) მიაგავდა ნამგალს ძალზე მოკლე პირით. მისი გამოყენება შესაძლეველი იყო ოპონენტის ცხენის სადავეების მოსაჭრელად, ან მეტოქის საწინააღმდეგოდ პირისპირ ორთაბრძოლაში.

## რესურსები ინტერნეტში
* იაპონური საბრძოლო ხელოვნება Facebook.com-ზე
* საბრძოლო ხელოვნება www.ge.emb-japan.go.jp-ზე

კატეგორია:იაპონიის სპორტი
პეტრე მამრაძის ქუჩა

**პეტრე მამრაძის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); დასაწყისი ცხრა ძმა ხერხეულიძის ქუჩიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. ადრე სუნჯის ქუჩა ერქვა, შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წლის შედგენილ ქუჩების სიაში, 60-იან წლებში პეტრე მამრაძის სახელი ეწოდა.

## ლიტერატურა
* 

კატეგორია:ჩუღურეთის რაიონის ქუჩები
გიორგი მაზნიაშვილის ქუჩა

**გიორგი მაზნიაშვილის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ძველი კუკია); დავით აღმაშენებლის გამზირსა და არნოლდ ჩიქობავას ქუჩას შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნის I ნახევარში. გიორგი მაზნიაშვილის ქუჩა ერთ-ერთია იმ 32 ქუჩიდან, რომლებიც გაყვანილია 1846 წელს შექმნილი „თბილისის გარეუბნების მომწყობი კომისიის“ მიერ გენერალ-ლეიტენანტ იოსებ რეუტის თავჯდომარეობით. თავდაპირველად რეუტის ქუჩა ერქვა (დატანილია თბილისის 1851 წლის გეგმაზე), 1923 წლიდან — აფრასიონ მერკვილაძის, შემდეგ — გიორგი ჭყონდიდელის. ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა გენერალი გიორგი მაზნიაშვილი, რის გამოც 1991 წელს ქუჩას მისი სახელი ეწოდა. შემონახულია XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები.

## ლიტერატურა
მაზნიაშვილი
ვლადიმერ მაიაკოვსკის ქუჩა

**ვლადიმერ მაიაკოვსკის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს დიდუბის რაიონში (დიდუბე); გიორგი ცაბაძისა და დავით ყიფიანის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. ადრე ერქვა მუშთაიდის სავალი (გასასვლელი). სახელი უკავშირდება იქვე მდებარე „მუშთაიდის“ ბაღს. ამავე საუკუნის 40-იან წლებში ვლადიმერ მაიაკოვსკის სახელი დაერქვა.

## ლიტერატურა
* 

მაიაკოვსკი
თელ-ავივის ხელოვნების მუზეუმი

**თელ-ავივის ხელოვნების მუზეუმი** —  მდებარეობს თელ-ავივში, ისრაელი. იგი დაარსდა 1932 წელს, კორპუსში, რომელიც თელ-ავივის პირველი მერის, მეირ დიზენგოფის საცხოვრებელი იყო. ჰელენა რუბინშტეინის პავილიონი თანამედროვე ხელოვნებისთვის გაიხსნა 1959 წელს. მუზეუმი გადავიდა ამჟამინდელ ადგილას, 1971 წელს კინგ საულის გამზირზე. 1999 წელს კიდევ ერთი ფრთა დაემატა და შეიქმნა მუზეუმის სკულპტურული ბაღი. მუზეუმში ასევე განთავსებულია "ჯოზეფ და რებეკა მეიერჰოფის ხელოვნების განათლების ცენტრი", რომელიც გაიხსნილია 1988 წლიდან. აღნიშნულ მუზეუმში დაცულია კლასიკური და თანამედროვე ხელოვნების, განსაკუთრებით ისრაელის ხელოვნების, ქანდაკებების და უძვირფასესი ყოვლისმომცველი კოლექცია.

## ისტორია
პრესტონ სკოტ კოენის მიერ შექმნილი უნიკალური ფასადი გეომეტრიული ფორმის ფილების განლაგების შესანიშნავი ნიმუშია და ის თელ-ავივის ხელოვნების მუზეუმს განსაკუთრებულ მომხიბვლელობას სძენს. აქ ის 457 ფილა იდეალურადაა მორგებული დაახლოებით 27 მეტრიან სპირალისებურ გალერეაზე, რომელშიც ისრაელის თანამედროვე და კონცეპტუალური ხელოვნების ყველაზე დიდი კოლექციაა გამოფენილი.
აღნიშნული კოლექცია უკანასკნელი ასწლეულის განმავლობაშია შეკრებილი და აერთიანებს ებრაული ხელოვნების მრავალფეროვან პალიტრას, ასევე, ევროპელ მხატვართა შემოქმედებას რენესანსიდან თანამედროვეობამდე; მათ შორისაა იმპრესიონიზმის გამორჩეულად საინტერესო ნიმუშები და თანამედროვე ამერიკელ ავტორთა ნამუშევრები, 20 ათასზე მეტი გრავიურა და ნახატი. აღნიშნული მუზეუმის შენობის წინ მდებარე ფართო
უშუალოდ ამ მოედანს კი გასაოცარი და მაღალი დონის მონუმენტური ქანდაკებები ამშვენებს.

## კოლექცია
მუზეუმის კოლექცია წარმოადგენს XX საუკუნის პირველი ნახევრის ზოგიერთ წამყვან მხატვარს და ამ პერიოდის თანამედროვე ხელოვნების ბევრ მნიშვნელოვან მიმდინარეობის ნიმუშებს, მათ შორის:  გერმანული ექსპრესიონიზმი, კუბიზმი, ფუტურიზმი, რუსული კონსტრუქტივიზმი, სიურრეალიზმი, ფრანგული ხელოვნება, იმპრესიონისტებისა და პოსტ-იმპრესიონისტების პარიზის სკოლას. აქ არის დაცული პაბლო პიკასოს ძირითადი ნამუშევრები ნეო – კლასიკური პერიოდიდან გვიან პერიოდამდე.

1989 წელს ამერიკელმა მხატვარმა როი ლიხტენშტეინმა შექმნა გიგანტური ორ პანელიანი ფრესკა განსაკუთრებით თელ-ავივის ხელოვნების მუზეუმისთვის. იგი შესასვლელ ფოიეშია ჩამოკიდებული.

თელ-ავისის ხელოვნების მუზეუმმა უმასპინძლა ევროვიზიის სიმღერის კონკურსს 2019 წლის ნახევარფინალურ ტურს 2019 წლის 28 იანვარს. 

## ახალი შენობა
2011 წლის ნოემბერში მუზეუმის დასავლეთ მხარეს მდებარე ჰერტა და პოლ ამირის შენობა გაიხსნა. მასში განთავსებულია ისრაელის არქიტექტურის არქივი და ფოტოგრაფიისა და ვიზუალური ხელოვნების ახალი განყოფილება. ახალი შენობა დააპროექტა არქიტექტორმა პრესტონ სკოტ კოენმა. ახალი ფრთა მოიცავს 18,500 კვადრატულ ფუტს გალერეულ სივრცეს ხუთ სართულზე. 

ამირის შენობაში ასევე განთავსებულია პასტელი, შესანიშნავი სასადილო რესტორანი, რომელსაც შეფ ჰილელ თავაკული ხელმძღვანელობს. 

## მუზეუმის ფილიალი
ელენა რუბინშტეინის პავილიონი, რომელიც 1959 წელს გაიხსნა ჰაბიმა თეატრის მახლობლად, ამჟამად არის მუზეუმის ფილიალი და ეძღვნება თანამედროვე ხელოვნებას. ფილიალის კურატორი, ქალბატონი ელენე გინტონი, მხატვარი დევიდ გინტონის ცოლი, მოქმედებს მრავალი თანამედროვე ისრაელის მხატვრის ინტერესების გათვალისწინებით და ეხმარება მათ გამოფენების ორგანიზებაში.

## სქოლიო
## რესურსები ინტერნეტში
*The Tel Aviv Museum of Art

კატეგორია: ისრაელის მუზეუმები
მაჭრის შესახვევი

**მაჭრის შესახვევი** — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ისნის რაიონში (ავლაბარი); ქეთევან დედოფლის გამზირიდან მდინარე მტკვრამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. ამ უბანში იყო ღვინის დუქნები.

## ლიტერატურა
კატეგორია:ისნის რაიონის ქუჩები
ავთანდილ მანაგაძის ქუჩა

**ავთანდილ მანაგაძის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); შოთა მიქატაძის ქუჩიდან კისისხევის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც იურიევის შესახვევი. 1923 წლიდან მიხეილ ჩოდრიშვილის შესახვევი ერქვა. 1991 წლიდან ავთანდილ მანაგაძის სახელი ეწოდება.

## ლიტერატურა
* 

კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
მაცესტის შესახვევი

**მაცესტის შესახვევი** — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); გრემის შესახვევიდან და ელენე ახვლედიანის ხევამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც მაცეხის შესახვევი. ასევეა თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. თბილისის ქუჩების 1955 წლის ცნობარში შეტანალია მაცესტის შესახვევის სახელწოდებით. აქვს ერთი ჩიხი.

## ლიტერატურა
კატეგორია:ჩუღურეთის რაიონის ქუჩები
ქეთევან მაღალაშვილის ქუჩა

**ქეთევან მაღალაშვილის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში, ზღვისუბანში; ვასილ კაკაბაძის გასასვლელსა და პეტრე გამყრელიძის ქუჩას შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში. ადრე თემქის დასახლების 73-ე ქუჩა ერქვა, 1978 წელს კი ქეთევან მაღალაშვილის სახელი ეწოდა.

## ლიტერატურა
მაღალაშვილი
ალექსანდრე მანაგაძის ქუჩა

**ალექსანდრე მანაგაძის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს გლდანის რაიონში (ავჭალა), ბაღნარის ქუჩიდან გრიგოლ ხანძთელის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. მისი ადრინდელი სახელია გიორგი სააკაძის ქუჩა, შემდეგ ევსევი ჩიქვანაიას ქუჩა დაერქვა. 1996 წელს ალექსანდრე მანაგაძის სახელი ეწოდა. ქუჩაზე მდებარეობს წმინდა ქეთევან წამებულის სახელობის ტაძარი, სადაც დაბრძანებულია ქალაქ სერგიევ-პოსადიდან 2003 წელს ჩამოსვენებული ნეშტის წმინდა ნაწილები. ქუჩას აქვს 6 ჩიხი (2022 წელს მეექვსე ჩიხი ეწოდა რევოლუციის ქუჩის შესახვევს). 

## ლიტერატურა
## სქოლიო 
მანაგაძე
ეროსი მანჯგალაძის ქუჩა

**ეროსი მანჯგალაძის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი), ნიკოლოზ ხუდადოვის ქუჩიდან ცოტნე დადიანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია, როგორც მაგისტრალის ქუჩა, ამავე საუკუნის 50-იან წლებში ვალენტინ თოფურიძის სახელი დაერქვა, 1990-იან წლებში — ეროსი მანჯგალაძისა. აქვს 2 შესახვევი. ამ ქუჩაზე მდებარეობს ივერიის ღვთისმშობლის ხატის და წმინდა სამების ეკლესიები.

## ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
ვახტანგ მახალდიანის ქუჩა

**ვახტანგ მახალდიანის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); რკინიგზის ქუჩიდან ოთარ ღუდუშაურის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ბრიგადირის ქუჩა, ასევეა დატანილი თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. 1961 წელს — შერმადინ ასკურავას, ხოლო 1997 წელს ვახტანგ მახალდიანის სახელი ეწოდა.

## ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
ალექსი მაჭავარიანის ქუჩა

**ალექსი მაჭავარიანის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (ვარდისუბანი), დიმიტრი ბაქრაძისა და  ვასილ ბარნოვის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია, როგორც არაგვის შესახვევი. 20-იან წლებში ქუჩა გახდა. 2007 წელს ალექსი მაჭავარიანის სახელი ეწოდა.

## ლიტერატურა
კატეგორია:მთაწმინდის რაიონის ქუჩები
წმინდა მელქისედეკ I-ის ქუჩა

**წმინდა მელქისედეკ I-ის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში. ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); ხევსურეთის ქუჩიდან საყვირის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც წითელი ქუჩა. თბილისის ქუჩების 1940 წლის ცნობარში შეტანილია მახინჯაურის შესახვევის სახელწოდებით. შემდგომში მახინჯაურის ქუჩა ეწოდა. 2017 წელს წმინდა მელქისედეკ I-ის სახელი დაერქვა.

## სქოლიო 
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
ნიკო მარის ქუჩა

**ნიკო მარის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის ქუჩასა და შალვა ცინცაძის I  შესახვევს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. ადრე ზაჰესის ქუჩა ერქვა. 1995 წელს კი ნიკო მარის სახელი ეწოდა. აქვს ორი ჩიხი.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
კონსტანტინე მაყაშვილის ქუჩა

**კონსტანტინე (კოტე) მაყაშვილის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ვერა); მიხეილ ზანდუკელის ქუჩიდან პოლიკარპე კაკაბაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე აგურის მესამე ქუჩა ერქვა, 1900 წელს — გენერალ ტერგუკასოვის (დატანილია თბილისის 1900 წლის გეგმაზე), 1923 წელს — დავით გურამიშვილის, 1965 წელს კონსტანტინე მაყაშვილის სახელი ეწოდა. შემონახულია XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები. აქვს ერთი ჩიხი.

1900-იან წლებში მაყაშვილის ქუჩის ბოლოდან იწყებოდა თბილისის წმინდა მიხეილ ტვერელის ეკლესიამდე მისასვლელი გზა. ეკლესია აშენდა კავკასიის მეფისნაცვლის (1905-1915) ილარიონ ივანეს ძე ვორონცოვ დაშკოვის მეუღლის გრაფინია ელისაბედის თაოსნობითა და ფულადი შემწეობით. ახალგაყვანილ გზას მის პატივსაცემად „ელისაბედის პროსპექტი“ ერქვა (დატანილია თბილისის 1913 წლის გეგმაზე).

## ლიტერატურა
კატეგორია:მთაწმინდის რაიონის ქუჩები
მარნეულის ქუჩა

**მარნეულის ქუჩა** — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს კრწანისის რაიონში (ქვემო ფონიჭალა), რუსთავის გზატკეცილიდან მტკვრის სანაპირომდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. ადრე მას კოტე მარჯანიშვილის სახელი ერქვა. 1938 წელს მარნეულის ქუჩა ეწოდა. აქვს ერთი ჩიხი.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:კრწანისის რაიონის ქუჩები
მარო მაყაშვილის აღმართი

**მარო მაყაშვილის აღმართი** — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში, სოლოლაკში; ამაღლების ქუჩასა და კოჯრის გზატკეცილს შორის. ადრე კოჯრისკენ მიმავალი გზის უსახელო მონაკვეთი იყო. 1991 წელს მარო მაყაშვილის სახელი ეწოდა. აქვს ერთი ჩიხი.

## ლიტერატურა
კატეგორია:მთაწმინდის რაიონის ქუჩები
ნეკრესის სამების ეკლესია

300px|მინი|ნეკრესის სამების ეკლესია
**ნეკრესის სამების ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ყვარლის მუნიციპალიტეტში, ნეკრესის მონასტრის სამხრეთ-დასავლეთით 3 კილომეტრში, ტყიან ბორცვზე, რომელსაც კუდიგორას ეძახიან. 

ეკლესია სამნავიანი ბაზილიკაა (3,7 × 3,2 მ) და აგებულია VI—VII საუკუნეებში. იგი სავარაუდოდ ნეკრესის მონასტრის დამხამრე მონასტერი იყო და ფუნქციონირებდა XIV საუკუნემდე. ამის შემდეგ, შენობას ზოგჯერ საეკლესიო მსახურებისთვის იყენებდნენ ახლომდებარე სოფლების მაცხოვრებლები. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოაჩინეს რამდენიმე საფლავი, კერამიკის ნამტვრევები და ასევე ღორის ძვლები, რომლებიც ალბათ ნეკრესში ღორების შეწირვის ტრადიციას უკავშირდება.

## ლიტერატურა 
* 

კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:VI საუკუნის ეკლესიები
მაიკო

ში, 2011 წელი]]
**მაიკო** (იაპ. 舞妓, მოცეკვავე ბავშვი) — მომავალი გეიშას ან გეიკოს სახელწოდება. ეს არის სწავლების მესამე საფეხური სიკომისა და მინარაის შემდეგ. "მაიკო" რეგიონული კუთხური სახელწოდებაა, თუმცა ის გავრცელდა კიოტოს, ოსაკას და ნარას ფარგლებს გარეთ.  ტოკიოსა და მთელ კანტოში  (რეგიონი კუნძულ ჰოკაიდოზე) მათ ჰანგიოკუს უწოდებენ, რაც ქართულად ნახევრადძვირფას ქვას ნიშნავს. 

მაიკო წარმდგენს ტრადციული იაპონური გასართობი კულტურის ნაწილს.

კატეგორია:გეიშები ტიპის მიხედვით
აიოდჰია

**აიოდჰია** (, ) — ძველი ქალაქი ინდოეთში, უტარ-პრადეშის შტატში. ცნობილია როგორც მომლოცველობის ცენტრი, რადგან ითვლება, რომ ამ ქალაქში დაიბადა ღმერთი რამა და არის ლეგენდარული კოშალის სამეფოს დედაქალაქი. მდებარეობს მდინარე გჰაგჰრის ნაპირებზე და ითვლება ინდუიზმის შვიდი წმინდა ადგილიდან ერთ-ერთად. 

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია:უტარ-პრადეშის ქალაქები
გარემოსდაცვითი პრობლემები ჩინეთში

**გარემოსდაცვითი პრობლემები ჩინეთში** — უამრავი ფაქტორების ერთობლიობა, რომელიც სერიოზულ გავლენას ახდენს ჩინეთის ბიოფიზიკურ გარემოსა და ადამიანთა ჯამრთელობაზე. ქვეყნის სწრაფი ინდუსტრიალიზაცია და დაბალი გარეოსდაცვითი სტანდარტები ამ პრობლემების მთავარი გამომწვევი მიზეზებია.

ჩინეთის მთავრობამ სცნო ეს პრობლემები და გადადგა საპასუხო ნაბიჯები, რამაც მცირე ცვლილეები გამოიწვია. თუმცა საზოგადოებამ ეს ნაბიჭები არაადეკვატურად აღითქვა. ბოლო წლებში გაიზარდა ხალხთა მოძრაობები გარემოს დაბინძურების ძინააღმდეგ რასაც გარემოსდაცვითი პროტესტები ეწოდა.  ჩინეთის კომუნისტური პარტიიის ერთ-ერთი ყოფილი წევრის მიხედვით, მხოლოდ 2012 წელს 50 000-ზე მეტი დემონსტრაცია მოეწყო გარემოსდამცველების მიერ.

-ის გამოყოფა მსოფლიოში, ქვეყნების მიხედვით]]
## გარემოსდაცვით პოლიტიკა
ამერიკული პროგრესის ცენტრმა დღევანდელი ჩინეთს გარემოსდაცვით პოლიტიკას 1970-იანი წლების აშშ-ის პოლიტიკას შეადარა, ცენტრალური მთავრობ აგამოსცემს საკმაოდ მკაცრ რეგულაციებს, თუმცა მონიტორინგს ახორციელებს ადგილობრივი ხელისუფლება, რომელიც დაინტერესებულია ეკონომიკურ ზრდაში. გარდაამისა ჩინეთის კომუნისტური რეჟიმის გამოს არასამთავრობო ორგანიზაციების, ადვოკატების და ჟურნალისტების საქმიანობები სსასტიკადაა შეზღუდული.

2002 წლიდან პროტენსტანტების რაოდენობა ჩინეთში ყოლევ წელს 30%-ით იზრდებოდა და 2004 წელს 600 000 მიაღწია; ამავდროულად საზოგადოების და გარემოსდაცვის საქმეების ინსტიტუტის წევრის მა ჯუნ-ის კვლევაზე დაყრდნობით პროტესტების რაოდენება 29%-ით იზრდებოდა ყოველწლიურად იმ დროიდან.

## სქოლიო
კატეგორია:გარემოსდაცვითი პრობლემები ჩინეთში
იერუსალიმის ისლამური ხელოვნების მუზეუმი

**იერუსალიმის ისლამური ხელოვნების მუზეუმი** — ერთ-ერთი ცნობილი მუზეუმი ისრაელში. მუზეუმი დაარსდა 1974 წელს.  ხელოვნების მუზეუმი მოიცავს უნიკალურ ნივთებსა და იშვიათ კოლექციებს. არ არის დაცული ისლამური ჭურჭელი, ქსოვილები, სამკაულები, საზეიმო საგნები და სხვა ისლამური კულტურული ნივთები. 

მუზეუმში დაცულია ექსპონატები: ეგვიპტიდან, სირიიდან, ერაყიდან, თურქეთიდან, ავღანეთიდან, ინდოეთიდან, ირანიდან და ესპანეთიდან, აგრეთვე, იმ ევროპელ მხატვართა ნამუშევრებს, რომლებმაც თავიანთი ნაწარმოებები აღმოსავლეთს, მის ბუნებას, ადამიანებსა და წეს-ჩვეულებებს მიუძღვნეს. 

მუდმივი თუ დროებითი გამოფენების დროს წარმოდგენილია კერამიკის, მინის, ლითონის ნაკეთობების, სარიტუალო ნივთების, ხელოვნების ნიმუშების, საიუველირო ნაწარმისა და ორნამენტიანი ხალიჩების მდიდარი კოლექციები, რომლებიც ისლამური კულტურის სხვადასხვა მიმართულებას წარმოაჩენს. 

## ისტორია
აღნიშნული იერუსალიმის ისლამური ხელოვნების მუზეუმი დაარსდა ვერა ბრისე სალომონსის მიერ. მას აქვს ცხრა გალერეა ორგანიზებული ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით, იკვლევს ისლამური ცივილიზაციის რწმენასა და ხელოვნებას. მაიერის პირადი კოლექციის გარდა, მუზეუმში დაცულია ანტიკურ ჭადრაკის ნაწარმოებები, დომინოს და სხვა თამაშების ბარათები; ხანჯლები, ხმლები, ჩაფხუტი; ქსოვილები; სამკაულები; მინის ნაწარმი, ჭურჭელი და ლითონის ნაწარმი, რომელიც წარმოებულია ისლამურ ქვეყნებში, ესპანეთიდან ინდოეთში. 1999 წელს დაემატა ისლამური ხალიჩების კოლექცია.

მუზეუმის გალერეაში ასევე დაცულია დავით სალომონის საათების კოლექცია. სალომონსი იყო პირველი ებრაელი ლონდონის მერის ძმისშვილი.

1983 წლის 15 აპრილს მუზეუმი გაქურდეს, მოიპარეს დაახლოებით 200 ნივთი, მათ შორის ნახატების და ათობით იშვიათი საათი. მოპარულ ნივთებს შორის იყო საათი სახელით ცნობილი, როგორც "მარი ანტუანეტა", საათების ეგრეთ წოდებული "მონა ლიზა" და საგუშაგოების კოლექციის გვირგვინებიანი სამკაული, რომელიც დამზადებულია ცნობილი ფრანგი-შვეიცარიელი დარაჯის მწარმოებლის, აბრაამ-ლუი ბრეგუტის მიერ. მარი ანტუანეტა  სავარაუდოდ 30 მილიონი აშშ დოლარი ღირდა. ეს იყო უნიკალური კოლექციის ნაწილი, რომელიც ბრეგუტის ერთ–ერთ წამყვან ექსპერტს, სერ დევიდ ლიონელ სალომონსის ქალიშვილს, მუზეუმუს შემოწირულობას წარმოადგენდა.

აღნიშნული მართლაც გამორჩეული საქმე 20 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში გაუხსნელი დარჩა. 2006 წლის აგვისტოში თელ-ავივის ანტიკვარების შემფასებელი დაუკავშირდა მუზეუმს და განაცხადა, რომ მოპარული რამდენიმე ნივთი თელ-ავივის ადვოკატს უჭირავს, რომლის დამკვეთმა მემკვიდრეობით მიიღო ისინი გარდაცვლილი ქმრისგან და სურდა მუზეუმში გაყიდვა. თავდაპირველი მოთხოვნის ფასი იყო 2 მილიონი აშშ დოლარი (საქმეში შეთავაზებული ჯილდოს ღირებულება), მაგრამ ამასთანავე შეთანხმდნენ 35,000 აშშ დოლარზე. დაბრუნებულ ნივთებს შორის იყო "მარი ანტუანეტა" და ღირებული "სიმპათიკის" საათი, ასევე ბრეგუტის მიერ დამზადებული. 

2008 წლის 18 ნოემბერს, საფრანგეთისა და ისრაელის პოლიციის თანამშრომლებმა საფრანგეთში აღმოაჩინეს კიდევ 43 მოპარული საათები ორ საბანკო სეიფში. 

2008 წელს იერუსალიმის ისლამური ხელოვნების მუზეუმში გაიხსნა თანამედროვე არაბული ხელოვნების ჯგუფური გამოფენა, ადგილობრივი არაბული ხელოვნების პირველი შოუ ისრაელის მუზეუმში და პირველი, რომელიც დამონტაჟებულია არაბული კურატორის მიერ. შოუში მონაწილეობდა ცამეტი არაბი მხატვარი.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია: ისრაელის მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
ალბერტო ფერნანდესი

**ალბერტო ანხელ ფერნანდესი** (; დ. 2 აპრილი, 1959, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი იურისტი, პოლიტიკოსი და არგენტინის პრეზიდენტი 2019-2023 წლებში. თავმჯდომარეობდა არგენტინის მინისტრთა კაბინეტს ნესტორ კირხნერისა და ნაწილობრივ კრისტინა ფერნანდესის პრეზიდენტობის დროს 2003-2008 წლებში.

## რესურსები ინტერნეტში
* Jefatura de Gabinete de Ministros 

კატეგორია:დაბადებული 2 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1959
კატეგორია:არგენტინელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:არგენტინის პრეზიდენტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:ბუენოს-აირესში დაბადებულები
შაკშუკა

მინი|მარჯვნივ|შაკშუკას პორცია
**შაკშუკა** — ერთ-ერთი გამორჩეული და პოპულარული კერძი ისრაელში (ტაფამწვარი პომიდვრით, მწვანე წიწაკითა და ხახვით), რომლის თითო ულუფას ინდივიდუალურად, თუჯის ტაფებზე ამზადებენ. ეს კერძი ისრაელში ჩრდილო აფრიკის ქვეყნების ემიგრანტებმა ჩამოიტანეს თავიანთი რეგიონიდან. თამამად შეგიძლიათ დილა ამ სრულყოფილი, საკმაოდ მსუყე კერძით დაიწყოთ. მას ტრადიციულად მიირთმევენ საუზმეზე თბილი პიტა პურით ან ჩალასთან ერთად.

ის წარმოადგენს კვერცხის კერძს, რომელიც ფორთოხლის, ჩილის წიწაკისა და ნივრის სოუსით არის გაჟღენთილი ჩვეულებრივ სანელებლებთან ერთად, ციმციმში, პაპრიკაში, კაენის წიწაკასა და ნიგოზთან ერთად არი შეზავებული. 

მიუხედავად იმისა, რომ კერძი თავდაპირეველად ჯერ კიდევ არსებობდა ხმელთაშუა და შუა აღმოსავლეთის რეგიონებში, მისი უახლესი კვერცხისა და ბოსტნეულის ფორმები წარმოიშვა ჩრდილოეთ აფრიკის მაღრიბის რეგიონში.

## ეტიმოლოგია
აღნიშნული პოპულარული კერძის სიტყვა "Shakshouka" (არაბულად: شَكْشُوكَةٌ) არის არაბული ჟარგონი (კონკრეტულად ტუნისის არაბული) და ნიშნავს "ნაზავს". აღნიშნული სიტყვა გამომდინარეობს არაბული ზმნიდან شَكَّ. კერძის სახელწოდება მაღრიბის არაბულ დიალექტში ნასესხებია ბერბერების ტომისგან. 

## ისტორია
შაკშუკას მთავარი ინგრედიენტი პომიდვრის დაფუძნებული ღეროები გავრცელებული იყო მთელ იემენში, ოსმალეთის იმპერიაში, ეგვიპტეში, სირიაში, ბალკანეთსა და მაღრიბის რეგიონში. ამ ღერებს მაღრიბში შახშუკას ეძახდნენ. თავდაპირველად ოსმალეთის კერძი şakşuka იყო მოხარშული ბოსტნეულის კერძი, ხორცით ან ღვიძლით. პომიდორი და ჩილის წიწაკა ცხელი/ტკბილი შეზავდა კერძში, მოგვიანებით. 

დღეისათვის კერძის ზუსტი წარმოშობა სადავოა, ამ მხრივ არაერთი მოსაზრება არსებობს. ასე მაგალითად, ებრაული ქრონიკის თანახმად, ზოგიერთ ისტორიკოსს მიაჩნია, რომ კერძი გავრცელდა ესპანეთსა და უფრო შუა აღმოსავლეთში თურქეთიდან. ზოგი კი ფიქრობს, რომ იგი წარმოშობითა მაროკოდან არის. არსებობს ამ კერძის წარმოშობის მესამე თეორიაც რომლის თანახმადაც, ის არის იემენიდან წამოსული, სადაც მას ემსახურება ჟუგი, ცხელი მწვანე პასტა. თუმცა აღსანიშნავია, რომ მიუხედავად იმისა კერძი ლევანტის მშობლიური არ არის, ის ისრაელში ტუნისელმა ებრაელებმა მოიტანეს.

ამ კერძის ათობით ვარიაცი არსებობს, რომელიც დღეს პოპულარულია ხალხში. კვერცხის გარეშე შაკუშუკის საფუძველს მბათუა ეწოდება. არსებობს მრავალი სახეობა, მათ შორის: მრავალფეროვანი ყველით, ბოსტნეულით, ძეხვეულით და ა.შ. თურქეთში ყველაზე გავრცელებული ვარიანტია კერძის ბადრიჯნით, წიწაკით, ხახვით, ნიორითა და პომიდორით შეზავებული სუნელებში. გარდა ამ ტიპის შაკშუკასი თურქეთში ვხვდებით ამ კერძის სხვადასხვა ვარიაციებს შეზავებულს ზეითუნის ზეთში. 

აღნიშნული კერძის მთავარ ინგრედიენტებს წარმოადგენს: ხახვი, პომიდორი, წიწაკა, ზეთი, კვერცხი, მარილი, შავი წიწაკა, პაპრიკა, ქინძის სუნელი და ოხრახუში.

## რესურსები ინტერნეტში
* შაკშუკა
* რეცეპტი

კატეგორია:ებრაული სამზარეულო