open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ბოგორი

320px|მინიატიურა|ბოგორის ბოტანიკური ბაღი
**ბოგორი** () — ქალაქი ინდონეზიაში, კუნძულ იავაზე, დასავლეთ იავის პროვინციაში. მდებარეობს ბოგორის სარეგენტოს ცენტრში, ქვეყნის დედაქალაქ ჯაკარტიდან 60 კმ–ით სამხრეთით. თავის მხრივ, ბოგორს მუნიციპალიტეტის სტატუსი აქვს. ქალაქი მნიშვნელოვანი ეკონომიკური, სამეცნიერო, კულტურული და ტურისტული ცენტრია, ისევე როგორც სამთო კურორტი.

შუა საუკუნეებში ბოგორი სუნდას სამეფოს () დედაქალაქი იყო და პაკუან–პაჯაჯარანი ერქვა. ჰოლანდიური კოლონიალიზმის დროს, მას *ბუიტენცორგი* ეწოდა და ჰოლანდიის ოსტინდოეთის გენერალ–გუბერნატორის საზაფხულო რეზიდენციად იქცა. XIX საუკუნის ადრეულ წლებში, როდესაც ბრიტანული კონტროლის ხანა დასრულდა, ბოგორი ჰოლანდიის ოსტინდოეთის ადმინისტრაციული ცენტრი გახდა.

ბოგორის ცენტრალურ ნაწილში, დაახლოებით 20 კმ² ტერიტორიაზე ასობით ათასი ადამიანი ცხოვრობს და ის მსოფლიოს ერთ–ერთი ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული ადგილია. ქალაქში მდებარეობს საპრეზიდენტო სასახლე და ბოტანიკური ბაღი, რომელიც მსოფლიოში ერთ–ერთი უძველესი და უდიდესია. ხშირი წვიმების გამო, ბოგორს ზედმეტსახელად „წვიმიან ქალაქს“ უწოდებენ. წვიმს თითქმის ყოველთვის, მშრალ სეზონშიც კი.

## დემოგრაფია
## ეკონომიკა
## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
*ოფიციალური საიტი  

## სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
კოდალას აკადემია

**„კოდალას აკადემია“** — ვირტუალური აკადემია, რომელიც „ინოვაციური განათლების ფონდმა“ 2010 წელს დააარსა. პროექტის მიზანია საგანმანათლებლო პროცესში ინოვაციური მეთოდების და ინფორმაციული ტექნოლოგიების გამოყენების ხელშეწყობა, ასევე სკოლის მოსწავლეებისათვის მეტი შესაძლებლობების შექმნა ცოდნის გაღრმავებისთვის, პიროვნული განვითარებისა და მომავალი კარიერისთვის.

„კოდალას აკადემია“ მსოფლიოში აღიარებული სალმან ხანის აკადემიის ქართული ანალოგია. ის მოიცავს ვიდეო-გაკვეთილებს სხვადასხვა საგნიდან, განსაკუთრებული ყურადღება საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებს ენიჭება. ვიდეო-გაკვეთილები და ექსპერიმენტების ამსახველი ვიდეოები წარმოდგენილია ქართულ ენაზე.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ოფიციალური საიტი.
ბლიტარი

**ბლიტარი** () — ქალაქი ინდონეზიაში, აღმოსავლეთ იავის პროვინციაში. მდებარეობს მალანგიდან 73 კმ–ის და სურაბაიიდან 167 კმ-ის დაშორებით. ბლიტარში მდებარეობს მაჯაპაჰიტის იმპერიის ეპოქის რამდენიმე ტაძარი, მათ შორისაა პენატარანი. 

ქალაქი დაკრძალულია ინდონეზიის პირველი პრეზიდენტი სუკარნო. ბლიტარიდან 20 კმ–ით ჩრდილოეთით მდებარეობს ძალიან აქტიური ვულკანი კელუდი. 

ბლიტარში დაიბადნენ ინდონეზიის ამჟამინდელი ვიცე–პრეზიდენტი ბუდიონო და ინდონეზიის არმიის მთავარსარდალი ადმირალი აგუს სუჰარტონო.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
*
* Official site  of Blitar City
* Official site  of Blitar Regency
* Heraldry of Blitar

კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
ჩიანჯური

**ჩიანჯური** () — ქალაქი ინდონეზიაში, დასავლეთ იავის პროვინციაში, ჩიანჯურის სარეგენტოს დედაქალაქი. მდებარეობს ჯაკარტისა და ბანდუნგის დამაკავშირებელი ძირითადი გზების გასწვრივ. მოსახლეობა დაახლოებით 2 171 281 ადამიანს შეადგენს. მდებარეობის გამო, ჩიანჯურის მაცხოვრებლებს უადვილდებათ როგორც ჯაკარტაში, ისე ბანდუნგში მუაობა.

გზა, რომელზეც ჩიანჯური მდებარეობს, ჯაკარტისა და ბანდუნგის დამაკავშირებელი უმთავრესი, უკიდურესად გადატვირთული გზა იყო, თუმცა, იგი 2005 წელს დასრულებულმა ახალმა ფასიანმა გზამ ჩაანაცვლა. ქალაქი 1677 წელს დაარსდა.

ჩიანჯური ძირითადად სასოფლო–სამეურნეო პროდუქტებს აწარმოებს, განსაკუთრებით ბრინჯს და როგორც ცნობილია, იგი მჭიდროდ დასახლებული იავისათვის ბრინჯის წარმოების ძირითადი წყაროა.

2009 წელს ჩიანჯურში მომხდარ მიწისძვრას 75 ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური საიტი 

## სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
მინის დინასტია

**მინის დინასტია** ან  — ჩინეთის იმპერატორთა დინასტია (1368-1644 წწ.). დააარსა ჭუ იუანჭანმა მონღოლური დინასტიის იუანის დამხობის შემდეგ. XV საუკუნის დასაწყისში ატარებდა ექსპანსიონისტურ საგარეო პოლიტიკას. 1407 წელს ჩინეთის ჯარებმა მიიტაცეს ვიეტნამი. პორტუგალიელები ცდილობდნენ ჩინეთში ფეხის მოკიდებას, ამის გამო ამ დინასტიის იმპერატორმა უ-ძუნმა 1521 წელს ევროპელებს აუკრძალა ჩინეთში შემოსვლა და დაუხურა ყველა ნავსადგური აომინის (მაკაო) გარდა. 1644 წელს გლეხთა ომის შედეგად, რომელსაც ლი ძიჩენი მეთაურობდა, მინის დინასტია დაემხო. ჩინელი ფეოდალების ნაწილი მიემხრო მანჯურიელებს, რომლებიც შეიჭრნენ ჩინეთში, ჩაახშეს გლეხთა ომი და ქვეყანაში დაამკვიდრეს მანჯურიული დინასტია ცინი.

ჭუ იუანჭანი ითვლება ერთ–ერთ ყველაზე ძლიერ იმპერატორად ჩინეთის ისტორიაში. მის ძალაუფლებას არაერთი ისტორიული ფაქტი უსვამს ხაზს, თუნდაც იმის მაგალითი, რომ მისმა რეფორმებმა განაპირობა ჩინეთის მომავალი განვითარება მინის დინასტიის განმავლობაში. ჭუ იუანჭანი 1363 წელს იკავებს ნანკინს და დააარსებს პირველ მმართველობის ორგანოს, რომელსაც დააკომპლექტებს ჩინელი კონფუციანელი კადრებისაგან, ვინც უკმაყოფილოა მონღოლური მმართველობით. 1368 წელს, მაშინ როცა ის იღებს მონღოლთა დინასტიის დედაქალაქ პეკინს. უკანასკნელი ჩინგიზხანის მემკვიდრე მონღოლი, რომელიც ჩინეთში იჯდა იძულებული ხდება გაიქცეს ჩრდილოეთით (ჩინეთიდან ჩრდილოეთით იგულისხმება) და დაუთმოს დედაქალაქი ჭუ იუანჭანს. თავისი იმპერიის ქვაკუთხედად მან გამოაცხადა მოძღვრება იმპერატორისა და ხალხის ჰარმონიული ერთიანობის შესახებ (民本), რაც გულისხმობდა, რომ იმპერატორი მუდამ იზიარებდა ხალხის ინტერესებს ნებისმიერი გადაწყვეტილების მიღებაში, თუმცა ხალხის ნება სრულიად მაინც არ განაპირობებდა მის ქმედებას.

მისი შვილის, იუან ლეს (永樂) მმართველობის დროს (1403–1424 წლები) ჩინეთის სახელმწიფო გადადის ხანგრძლივი აყვავების პერიოდში. სწორედ გატარებული რეფორმის შედეგი იყო სახელმწიფო ხაზინის გამდიდრება, რაც იუან ლემ გონივრულად გამოიყენა და კონკრეტული თანხებით, პირველ რიგში, მომავალი საზღვაო ექსპედიციები დააფინანსა.

ჩინეთი ამ დროიდან გადადის თავდაცვით პოლიტიკაზე მონღოლების შეტევების აღკვეთის მხრივ, რადგან მართალია ჭუ იუანჭანმა განდევნა მონღოლები ჩინეთიდან, მაგრამ მათ ჩრდილოეთით გადაინაცვლეს, საიდანაც ახორციელებდნენ მუდმივ დამარბეველ ლაშქრობებს არა მარტო ჩინეთის მშვიდობიან მოსახლეობაზე, არამედ იქ გამავალ ვაჭრებზეც. 

ხდება საზღვაო ტექნიკის წარმოება-განვითარება და იწყება სავაჭრო კონტაქტების დამყარება ევროპასთან. ჭუ იუანჭანის მმართველობის პერიოდიდან დაახლოებით XV საუკუნემდე ჩინეთი ორიენტირებულია საზღვაო სფეროს გაფართოვებასა და ტერიტორიების შემოერთებაზე. მინის ჩინეთი, ჩინური „მსოფლიო წესრიგის“ შესაბამისად, საზღვაო მოგზაურობებით ახდენს საკუთარი უპირატესი ძალისა და ცივილიზაციის დემონსტრირებას და ჩვეულებრივ მოითხოვს სხვა სახელმწიფოების მიერ მის პატივისცემას.

## ლიტერატურა 
## შენიშვნები 
## რესურსები ინტერნეტში
*https://sinomedia.ge/%E1%83%99%E1%83%A3%E1%83%9A%E1%83%A2%E1%83%A3%E1%83%A0%E1%83%90-%E1%83%99%E1%83%9D%E1%83%9C%E1%83%A4%E1%83%A3%E1%83%AA%E1%83%98-%E1%83%90%E1%83%93%E1%83%90%E1%83%9B%E1%83%98%E1%83%90%E1%83%9C/
*http://msaag.aag.org/wp-content/uploads/2013/04/21_Suganuma.pdf
*http://worldhistoryvolume.com/east-middle-ages-b-c-214-1644-a-d/ming-dynasty/


კატეგორია:დინასტიები
წინარეხის ღვთისმშობლის ეკლესიის კომპლექსი

300px|მინი|წინარეხის ღვთისმშობლის ეკლესია და სამრეკლო
300px|მინი|სამშენებლო წარწერა აღმოსავლეთის ფასადზე
**წინარეხის ღვთისმშობლის ეკლესიის კომპლექსი** — ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინარეხში. ღვთისმშობლის ეკლესიის კომპლექსი მდებარეობს სოფლის ცენტრში, უჭუჭიანთ უბანში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. კომპლექსში შედის: ღვთისმშობლის ეკლესია, კოშკი, სამრეკლო და გალავანი.

ღვთისმშობლის ეკლესია დარბაზულია (8,42 X 5,5 მ). აღმოსავლეთ ფასადზე ასომთავრული წარწერის თანახმად აუგია „ტფილელ ეპისკოპოზს“ ბარნაბა ფავნელისშვილს 1588 წელს. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია, მის ორივე მხარეს - თითო ნახევარწრიული ნიში. ასეთივე სარკმელია სამხრეთ კედელში. შიდა სივრცე მაღალია და ზევითკენ ვიწროვდება. დარბაზი გადახურულია კამარით, რომელიც გრძივ კედლებს ეყრდნობა.

ინტერიერი შელესილი და შეთეთრებულია. შელესილობის ქვეშ შეიმჩნევა მოხატულობის ფრაგმენტები. ეკლესიის ჩრდილოეთ კედელი გამაგრებულია ორი კონტრფორსით, რომლებიც გადახურულია კრამიტით.

კოშკი ეკლესიის დასავლეთ კედელზეა მიდგმული და სიმაღლით ეკლესიას უსწორდება. ორივე ნაგებობა გადახურულია საერთო ორფერდა სახურავით, შემოვლებული აქვს აგურის ერთიანი თაროსებრი ლავგარდანი. მოგვიანებით ეკლესიის დასავლეთ კედელი გაჭრეს და ფართო თაღოვანი მალით ეკლესია კოშკს შეუერთეს. ეკლესიის იატაკის დონე გააგრძელეს, რის შედეგადაც კოშკის ქვედა სართული ორ ნაწილად გაიყო. კოშკის დასავლეთ კარის ზედა ნაწილი სარკმლად გადაკეთდა. კოშკის ქვედა სართულის შესასვლელები ამოქოლილია. ზედა, ბოლო სართული შეისრული კამარით გადახურული იზოლირებული სათავსია, რომელსაც ჩრდილოეთიდან თაღოვანი შესასვლელი აქვს. დასავლეთ კედლის ცენტრში სათოფურია.

სამრეკლო დგას ეზოს შესასვლელთან, ეკლესიის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. მისი პირველი სართული მასიურია. მასზე აღმართულია სამრეკლოს ოთხბოძიანი აგურის ფანჩატური. კომპლექსს შემოვლებული აქვს გალავანი.

## ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიები
ვერტიკალი

**ვერტიკალი** (ლათ. verticalis – შვეული) — ცის სფეროს ყოველი დიდი წრე, რომელიც ზენიტის წერტილზე გადის; ვერტიკალური წრე. ჩრდილოეთ და სამხრეთ წერტილებზე გამავალ ვერტიკალს, ცის მერიდიანი ეწოდება, ხოლო აღმოსავლეთ და დასავლეთ წერტილებზე გამავალს — პირველი ვერტიკალი. საკუთრივ ცის სფერო ეწოდება ნებისმიერრადიუსიან დამხმარე წარმოსახვით სფეროს, რომელზეც აგეგმილებენ ციურ მნათობს და რომელსაც სხვადასხვა ასტრომეტრიული ამოცანის მოსახსნელად იყენებენ.

## იხილეთ აგრეთვე
* ცის კოორდინატები 

## სქოლიო
კატეგორია:ასტრონომია
ჰიდატოდები

**ჰიდატოდები** ( – *წყალი* –  – *გზა*; **წყლის ბაგეები**) — სამარჯვი, რომლის საშუალებითაც მცენარე წყალს წვეთ-წვეთად (გუტაცია) გამოყოფს. განლაგებულია ფოთლის წვერზე ან ფოთლის კბილების ბოლოში. უფრო ხშირად გვხვდება დაქვეითებული ტრანსპირაციის მქონე მცენარეებში, რომლებიც იზრდებიან ჭარბტენიან ნიადაგზე. ჰიდატოდები უმეტესად სახეცვლილი ბაგეებია, რომელთა მკეტავი უჯრედები მუდამ ღიაა. ზოგჯერ ნახვრეტი გარშემორტყმულია ეპიდერმისის ჩვეულებრივი უჯრედით. ზოგიერთი ჰიდატოდები წარმოადგენს ჯირკვალს, რომელიც ტენს აქტიურად გამოყოფს.

## იხილეთ აგრეთვე
* გუტაცია 

## ლიტერატურა 
კატეგორია:მცენარეთა ანატომია
გუტაცია

მინი|გუტაცია 
**გუტაცია** ( – წვეთი) — წყლის გამოყოფა წვეთებად მცენარის ფოთლებიდან. შეიმჩნევა მაშინ, როდესაც მცენარე ფესვებით შეიწოვს მეტ წყალს, ვიდრე ფოთლებით ააორთქლებს. 

მიმდინარეობს მეტწილად ღამით, დილით ადრე ან მცენარის ნოტიო ატმოსფეროში მოქცევის დროს. ხშირად დამახასიათებელია ნორჩი ნერგებისთვის, მაგალითად მარცვლოვნებისთვის. წყლის წვეთები გამოიყოფა ჰიდატოდებში ფესვური წნევის გავლენით. გუტაცია ფიზიოლოგიური პროცესია და მცენარის ცხოველმოქმედებასთან არის დაკავშირებული. გუტაციის დროს მცენარე გამოყოფს ზედმეტ მარილებს, ძირითადად კალციუმს. 

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მცენარეთა ფიზიოლოგია
ჩილეგონი

**ჩილეგონი** () — სამრეწველო ქალაქი ინდონეზიაში, ბანტენის პროვინციაში. ჩილეგონში მდებარე ქარხნებს შორისაა ინდონეზიისთვის სასიცოცხლო კომპანიის, Krakatau Steel–ის საწარმო, რომელიც აწარმოებს ფოლადს სამრეწველო საჭიროებისთვის. ქალაქში ასევე ფუნქციონირებს Asahimas Chemical Company. ჩილეგონის ზედმეტსახელია „ფოლადის ქალაქი“, რადგან ის ფოლადის უდიდესი მწარმოებელია მთელს სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში; წელიწადში აწარმოებს 6 მილიონ ტონას. 

ჩილეგონი მდებარეობს კუნძულ იავის უკიდურეს ჩრდილო–დასავლეთ სანაპიროზე, მდინარე ჩილეგონის შესართავთან ზონდის სრუტესთან.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
* Cilegon Government Site 

კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
კვართის წმინდა გიორგის ეკლესია

მინი
**კვართის წმინდა გიორგის ეკლესია** — ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხოვლეში. მდებარეობს მდინარე ხეხმელას დასავლეთით, სოფლის სასაფლაოზე, თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (6,5 X 4,7 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. ეკლესიას შიგნიდან თაღოვანი და გარედან არქიტრავული ორი შესასვლელი აქვს - ერთი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში, მეორე - დასავლეთ კედელში (ამოშენებულია). ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია, მის ორივე გვერდზე - სწორკუთხა ნიში. ასეთივე სარკმელია სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების აღმოსავლეთ ნაწილში. დარბაზის დასავლეთ კედელში სარკმლის თაღი ებჯინება კამაროვან გადახურვას. გრძივ კედლებზე წყვილი პილასტრია.

## ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები
ხოვლეს წმინდა გიორგის საყდარი

მინი
**ხოვლეს წმინდა გიორგის საყდარი** — ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხოვლეში. მდებარეობს სოფლიდან 5 კილომეტრზე, მდინარე ხეხმელას მარჯვენა ნაპირზე. თარიღდება VI-VII საუკუნეებით. 

ეკლესია დარბაზულია (7,8 X 7,7 მ), ნაგებია თლილი მოწითალო, ხორბლისფერი ქვით. სამხრეთიდან მიშენებული აქვს დაბალი ეგვტერი. ეკლესიაში შესასვლელი ეგვტერიდანაა. მეორე შესასვლელი ეკლესიის დასავლეთ კედელშია. ორივე შესასვლელი განიერია, გარედან არქიტრავული, შიგნიდან თაღოვანი. როგორც ეკლესიის, ისე ეგვტერის აფსიდები ნალისებრია, ასეთივე ფორმა აქვს კონქების თაღებსაც. ორივე სათავსის საკურთხეველში თითო განიერი სარკმელია. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით. ეკლესიაში დაცულია სამმალიანი კანკელი, რომელიც ორი, სხვადასხვა ხანის, ფრაგმენტისაგან შედგება. კანკელი პირველად XI-XII საუკუნეებში დაუდგამთ. მისგან შემორჩა მხოლოდ ექვსი პროფილირებული სვეტი და გაშლილი ფოთლების რელიეფით მორთული კაპიტელი, რომელიც მოგვიანებით, შეკეთების დროს ეგვტერის კონქის კონსოლად გამოუყენებიათ. მეორე კანკელი თაბაშირით აღუდგენიათ XIV საუკუნეში. მარყუჟებით შეკრული ფესტონებიანი თაბაშირის თაღები გაუკეთებიათ და შიგ დაუდგამთ თაბაშირისვე ფილები, რომლებზეც ამოჭრილია გეომეტრიული წნულის მედალიონები და ჩარჩო. როგორც ჩანს, ეს კანკელიც დანგრეულა და მისი ხელმეორედ აწყობის დროს ზოგი ნაწილი თავის ადგილას არ ჩაუსვამთ.

ეკლესიის დასავლეთ კედელზე და აფსიდში შემორჩენილია მოხატულობის დაზიანებული ფრაგმენტები. სტილისტური ნიშნებით მოხატულობა XII საუკუნეს უნდა ეკუთვნოდეს.

ფასადების დეკორიდან შემორჩენილია აღმოსავლეთ სარკმლის თავსართის ფრაგმენტი. ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ ფასადებზე, გვიანდელი შეკეთების დროს, რუხი ფერის დაუმუშავებელი ხის ფილები ჩაუსვამთ.

## ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები
კატეგორია:VI საუკუნის ეკლესიები
ხოვლეს წითელი საყდარი

მინი
**ხოვლეს წითელი საყდარი** — არქიტექტურული ძეგლი  კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხოვლეში, სოფლიდან ორ კილომეტრზე, მდინარე ხეხმელას მარჯვენა ნაპირზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. 

ეკლესია დარბაზულია. იგი გარედან წითელი თლილი ქვით ყოფილა მოპირკეთებული (აქედან მომდინარეობს სახელწოდება). შესასვლელი ორი იყო - დასავლეთით და სამხრეთით.

ეკლესიას სამხრეთიდან ეგვტერი, დასავლეთიდან კი კარიბჭე ჰქონია მიშენებული. სამივე ნაწილი გარედან სწორკუთხა გეგმაში იყო ჩასმული. ფასადები უხვად ყოფილა მოჩუქურთმებული.

## ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჩიმაჰი

**ჩიმაჰი** () — ქალაქი ინდონეზიაში, დასავლეთ იავის პროვინციაში, ქალაქ ბანდუნგის დასავლეთით, შედის მის მეტროპოლიურ არეალში. ქალაქი ტექსტილის მნიშვნელოვანი მწარმოებელი და ექსპორტიორია. ჩიმაჰიში ასევე ფუნქციონირებს რამდენიმე სამხედრო–საგანმანათლებლო დაწესებულება.

ფართობი 48,42 კმ²–ს შეადგენს, მოსახლეობა კი 566 200 ადამიანს (2009).

კოლონიური ჰოლანდიის ოსტინდოეთის მთავრობის პერიოდში, ჩიმაჰი მდებარეობდა რეგიონის ერთ–ერთ უმთავრეს სამხედრო არეალში.

ქალაქი გაშენებულია ჯაკარტიდან 120 კმ–ით სამხრეთ–აღმოსავლეთით.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური საიტი 

## სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
ჩირებონი

**ჩირებონი** () — საპორტო ქალაქი ინდონეზიაში, კუნძულ იავის ჩრდილოეთ სანაპიროზე. მდებარეობს დასავლეთ იავის პროვინციაში, ცენტრალური იავის პროვინციის საზღვართან, დედაქალაქ ჯაკარტიდან დაახლოებით 297 კმ–ით აღმოსავლეთით. ჩირებონის ურბანული გული ფართობით საკმაოდ პატარაა, თუმცა ძლიერ მჭიდროდ დასახლებული.

წარსულში ჩირებონი სულთანატის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო. ცენტრალური და დასავლეთ იავის საზღვარზე მდებარეობის გამო, ისტორიულად იგი ექცეოდა სუნდების, იაველებისა და ჩინური კულტურის გავლენის ქვეშ.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური საიტი 
* Cirebon Promotion Centre 

კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
ხოვლეს წმინდა თევდორეს ეკლესია

მინი
**ხოვლეს წმინდა თევდორეს ეკლესია** — ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხოვლეში. მდებარეობს სოფლის დასავლეთით 300-400 მეტრზე, სასაფლაოზე. მოსახლეობა მას კვირიკწმინდასაც უწოდებს. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (8,7 X 4,8 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით, გამოყენებულია ქვიშაქვა და აგურიც. შესასვლელი სამხრეთიდანაა, კარი გარედან არქიტრვულია, შიგნიდან - თაღოვანი. არქიტრავი ქვიშაქვისაა, თაღი მწვანე ფერის ტუფის თლილი კვადრებითაა ნაწყობი. ეკლესიას სამხრეთიდან მიშენებული ჰქონია კარიბჭე, რომლის მხოლოდ დასავლეთ კედლის ნაწილია შემორჩენილი.

2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.

## ლიტერატურა
## სქოლიო
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ავსტრონეზიულ-ანდამანური ენები

**ავსტრონეზიულ-ანდამანური** — ბლევინის მიერ ანდამანურსა და ავსტრონეზიულ ენებს შორის კავშირის შესახებ 2007 წელს ჩამოყალიბებული თეორია. ანდამანურიენები შედგება ორი მცირე ენისგან რომლებიც გავრცელებულია ანდამანის კუნძულზე, ხოლო ავსტრონეზიული მსოფლიოს უდიდესი ენათა ოჯახი, რომელიც შეიცავს წყნარ ოკეანეში გავრცელებულ ათასამდე ენას.

## ლიტერატურა 
*  (available here )

კატეგორია:ავსტრონეზიული ენები
ბაგე

[მინი|[ჩვეულებრივი პომიდორის ბაგე; ელექტრონული მიკროსკოპი.]]
**ბაგე** — ნაპრალისებრი ხვრელი მცენარის ეპიდერმისში. გარშემორტყმულია ორი ნახევარმთვარისებრი მკეტავი უჯრედით. ბაგეების სიგრძე მკეტავ უჯრედებიანად 80 მკმ აღწევს, სიგანე 40 მკმ, ბაგის ხვრელის სიგრძე კი 38 მკმ, სიგანე 7 მკმ. ხვრელის სიდიდის შეცვლით ბაგე არეგულირებს ტრანსპირაციასა და აირცვლას. 

ბაგეების ხვრელის სიდიდის ცვლა ანუ ბაგეების მოძრაობა დამოკიდებულია მკეტავი უჯრედების გარსის არათანაბარ სისქესა და ტურგორზე. ტურგორული წნევის ცვლა, თავის მხრივ დამოკიდებულია უჯრედის წყლით მაძღრობის ხარისხზე, რომელსაც ძირითადად ხსნადი შაქრების შემცველობა განაპირობებს. მკეტავი უჯრედების მოცულობის და ფორმის შეცვლა ბაგის ხვრელის ჩაკეტვას ან გაღებას იწვევს. ბაგე ჩვეულებრივ იხურება ღამით და დღის იმ მონაკკვეთში, როდესაც წყლის აორთქლება მნიშვნელოვნად სჭარბობს შეწოვას. ბაგე დამახასიათებელია გვიმრანაირების, თესლოვანი მცენარეებისა და ზოგიერთი ხავსნაირისათვის. ფოთლის ზედაპირის 1 მმ²-ზე არის 100-300-მდე ბაგე.

## რესურსები ინტერნეტში
## ლიტერატურა
კატეგორია:ფოტოსინთეზი 
კატეგორია:მცენარეთა ფიზიოლოგია 
კატეგორია:მცენარეთა ანატომია
კატეგორია:ბოტანიკა
ავსტრონეზიელი ხალხები

**ავსტრონეზიელი ხალხები** — სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიასა და ოკეანეთში მცხოვრები ავსტრონეზიულ ენებზე მოსაუბრე ხალხები. (თუმცა ამ მოსაზრების წინააღმდეგ მიდიოდა ანთროპოლოგისტი ვილჰელმ სოლჰეიმი და თვლიდა რომ ხალხის გაერთიანება ენობრივი ჯგუფის მიხედვით არა სწორია.) ეს ჯგუფში შედის როგორც: ტაივანის აბორიგენებს, აღმოსავლეთი ტიმორის, ინდონეზიის, მალაიზიის, ფილიპინების, ბრუნეის, მადაგასკარის, მიკრონეზიის და პოლინეზიის ეთნიკური ჯგუფების უმეტესობა ასევე ახალი ზელანდიის მაორები, ჰავაის მკვიდრი მოსახლეობა და მელანეზიის პაპუასები. ავსტრონეზიელებით დასახლებულ ტერიტორიას ზოგადად უწოდებენ ავსტრონეზიას.

## ლიტერატურა 
*Bellwood, Peter, ''Man's conquest of the Pacific: The prehistory of Southeast Asia and Oceania*, 1979
*Bellwood, Peter, *Prehistory of the Indo-Malaysian Archipelago*, 1986
*Bellwood, Peter, James J. Fox, and Darrell Tryon eds., *The Austronesians : historical and comparative perspectives*, Australian National University, 1995
*Diamond, Jahed, *Guns, Germs, and Steel'', Vintage & Random House, 1998
*Benitez-Johannot, Purissima (ed.), 'Paths of Origins ', ArtPostAsia Books, 2009

## რესურსები ინტერნეტში 
*Books, some online, on Austronesian subjects by the Australian National University 
*Languages of the World: The Austronesian (Malayo-Polynesian) language Family 
*Encyclopædia Britannica: Austronesian Languages

## სქოლიო 
კატეგორია:ავსტრონეზიული ენები
კატეგორია:ეთნიკური ჯგუფები
ავსტრონეზია

**ავსტრონეზია** — ტერიტორია რომელზეც სახლობენ ავსტრონეზიულ ენებზე მოსახლე ავსტრონეზიელი ხალხები. ის მოიცავს: მალაიზიას, ფილიპინებს, ინდონეზიას, ფიჯის, ჰავაის და ახალ ზელანდიას. ავსტრონეზიელების სამშობლოდ მიიჩნევა პრეისტორიული ტაივანი.

## სქოლიო 
## რესურსები ინტერნეტში 
*Art of Island Southeast Asia

კატეგორია:ავსტრონეზიული ენები
დეპოკი

**დეპოკი** () — ქალაქი ინდონეზიაში, დასავლეთ იავის პროვინციაში, ჯაბოდეტაბეკის მეტროპოლიურ არეალში, დასავლეთიდან ესაზღვრება ჯაკარტას.

ქალაქის ფართობი 200,29 კმ²–ია, მოსახლეობა კი 2010 წლის მონაცემებით 1 751 696 ადამიანს შეადგენს.

## ისტორია
1696 წლის 18 მაისს, ჰოლანდიის ოსტინდოეთის კომპანიის ყოფილმა ოფიცერმა კორნელის კასტელენმა 12,44 კმ² მიწა იყიდა, დღევანდელი დეპოკის ტერიტორიის 6%. მან მიწის დამუშავება დაიწყო, გააშენა საწარმოები, რითაც საკმაოდ ეხმარებოდა ადგილობრივებს. გარდა ამისა, იგი მისიონერულ საქმიანობასაც ეწეოდა და ადგილობრივ ინდონეზიელებს ქრისტიანობაზე აქცევდა. ბოლოს, მან დააარსა პროტესტანტული კავშირი. ამ ტერიტორიის სახელად მანამდე უკვე გამოიყენებოდა სუნდური სახელი *დეპოკი*, რაც *სახიზნავს* ნიშნავდა.

სიკვდილის წინ, კასტელენმა ანდერძი დატოვა, რომლითაც ის ყველა მონას ათავისუფლებდა და საკუთრებაში გადასცემდა მიწისს ნაკვეთს.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
*ოფიციალური საიტი 
*Jakarta Globe News article by Tasa Nugraza Barley dd. August 26, 2010. Retrieved 15 October 2010

## სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
ისიდორაანთ საყდარი

მინი
**ისიდორაანთ საყდარი** — ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხოვლეში. მდებარეობს მდინარე ხევხმელას დასავლეთით, სოფლის სასაფლაოზე, თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (13,4 X 7 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით, გამოყენებულია რიყის ქვა და ქვიშაქვაც. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. ნახევარწრიულ აფსიდში სარკმლის კვალი არ შეიმჩნევა. აფსიდის ჩრდილოეთ მხარეს ნიშია, მარჯვნივ - მცირე ზომის სათავსი. გრძივი კედლები და შეისრული კამარა წყვილი პილასტრით და შეისრული საბჯენი თაღითაა დანაწევრებული. ინტერიერში შეიმჩნევა მოხატულობის ფრაგმენტები. აღმოსავლეთ ფასადზე შემორჩენილია ქვიშაქვის რამდენიმე საპირე ქვა.

## ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ლეიფ ერიქსონი

[250px|მინიატიურა|ლეიფ ერიქსონის ძეგლი მინესოტის ქალაქ [სენტ-პოლი (მინესოტა)|სენტ-პოლში. ]]
**ლეიფ ერიქსონი** (; დ. დაახლ. 970 — გ. დაახლ. 1020) — სკანდინავიელი მეზღვაური და გრენლანდიის მმართველი. გრენლანდიის აღმომჩენი ვიკინგის ერიკ წითურის შვილი და თორვალდ ალვალდსონის შვილიშვილი. შესაძლოა იყო პირველი ევროპელი, რომელმაც ქრისტეფორე კოლუმბამდე ხუთი საუკუნით ადრე ფეხი დადგა ჩრდილოეთ ამერიკაში.

ლეიფ ერიქსონის ლაშქრობების შესახებ ცნობილი გახდა ისეთი მანუსკრიპტებით, როგორიცაა: „საგა ერიკ წითურზე“ და „გრელანდიელების საგა“. მათი სანდოობა დაადასტურა XX საუკუნის განმავლობაში ამერიკაში ჩატარებულმა არქეოლოგიურმა გათხრებმა.

## ბიოგრაფია
ლეიფ ერიქსონი დაიბადა ისლანდიაში, ნორვეგიული წარმოშობის ისლანდიელი ვიკინგის ერიკ წითურის ოჯახში. 982 წელს ერიკ წითურის ოჯახი იძულებული იყო მიეტოვებინა ისლანდია და დასახლებულიყვნენ გრენლანდიაში დაარსებულ ახალ კოლონიაში. ლეიფ ერიქსონს ჰყავდა ორი ძმა, თორვალდი და თორსტეინი და ერთი და – ფრეიდისი. დაქორწინებული იყო თორგუნზე, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი თორკელ ლეიფსსონი.

სანამ საზღვაო ლაშქრობას დაიწყებდა, მოაწყო სავაჭრო ექსპედიცია ნორვეგიაში. ნორვეგიიდან დაბრუნების შემდეგ შეხვდა ბიარნი ჰერიუფსსონს, რომელმაც უამბო, რომ დასავლეთით ცურვისას შეამჩნია ხმელეთის ნაწილის კონტურები. ლეიფი დაინტერესდა ამ ინფორმაციით და გადაწყვიტა შეესწავლა ახალი მიწა.

დაახლოებით 1000 წელს ლეიფ ერიქსონმა 35 ადამიანთან ერთად დაიწყო საზღვაო ლაშქრობა ახალი მიწისაკენ. მათ აღმოაჩინეს ჩრდილოეთ ამერიკის სანაპიროს სამი რეგიონი ჰელულანდი (სავარაუდოდ ბაფინის მიწა), მარკლანდი (სავარაუდოდ ლაბრადორი) და ვინლანდი (სავარაუდოდ ნიუფაუნდლენდის სანაპიროები, დღევანდელი ლ’ანს-ო-მედოუზიის მახლობლად), რომელსაც სახელი უწოდეს აღნიშნულ ტერიტორიაზე ვენახის დიდი პლანტაციების არსებობის მიხედვით.

## იხილეთ აგრეთვე
* ერიკ წითური
* ლ’ანს-ო-მედოუზი

## რესურსები ინტერნეტში 
*Account of the discovery of North America from the “Saga of Eric the Red”
*The Saga of Erik the Red   
*Reconstructed portrait of Ericsson

კატეგორია:ვიკინგები
კატეგორია:შუა საუკუნეების მოგზაურები
კატეგორია:დაბადებული 970
კატეგორია:გარდაცვლილი 1020
კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის მკვლევრები
კატეგორია:კანადის მკვლევრები
კატეგორია:დაბადების წელი უცნობია
კატეგორია:გარდაცვალების წელი უცნობია
მადიუნი

**მადიუნი** () — ქალაქი ინდონეზიაში, აღმოსავლეთ იავის პროვინციის დასავლეთ ნაწილში; სასოფლო–სამეურნეო ცენტრი. წარმოადგენს იგივე სახელწოდების სარეგენტოს დედაქალაქს.

მადიუნი მდებარეობს ქალაქ სურაბაიიდან 169 კმ–ით სამხრეთით. 2005 წელს მოსახლეობა 256 000 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი გაშენებულია ზღვის დონიდან 63 მეტრზე, მდინარე მადიუნზე. გარს არტყავს მთები, მათ შორისაა ვილისი აღმოსავლეთიდან (2 169 მ) და ლავუ დასავლეთიდან (3 285 მ). საშუალო წლიური ტემპერატურა 20-35 °C–ია.

## ისტორია
1948 წელს, მადიუნში ინდონეზიის კომუნისტური პარტიის წევრებმა მოახდინეს აჯანყება, რომელიც „მადიუნის საქმის“ სახელითაა ცნობილი.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური საიტი
* Map of Madiun and surrounding area

კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
მაგელანგი

**მაგელანგი** () — ქალაქი ინდონეზიაში, მაგელანგის სარეგენტოში, ცენტრალური იავის პროვინციაში, მერაბუსა და სუმბინგის მთებს შორის. გაშენებულია ქალაქ ჯოკიაკარტიდან 43 კმ–ით ჩრდილოეთით და პროვინციის დედაქალაქ სემარანგიდან 75 კმ–ით სამხრეთით.

## გეოგრაფია
მაგელანგი პატარა ქალაქია. მდებარეობს ნაყოფიერ სასოფლო–სამეურნეო არეალში, ცენტრალური იავის ერთ–ერთ ყველაზე მჭიდროდ დასახლებულ რეგიონში. დასავლეთიდან ჩამოუდის მდინარე პროგო, აღმოსავლეთით კი ელო. იყოფა რამდენიმე რაიონად.

## ისტორია
მაგელანგი ახ. წ. 907 წელს დაარსდა სახელწოდებით მანტიასიჰი. შედიოდა შუა საუკუნეების იავური სახელმწიფო მატარამის შემადგენლობაში.

## დემოგრაფია
ბოლო, 2010 წლის კონაცემებით 118 227 ადამიანს შეადგენს..
მოსახლეობის დინამიკა წლების მიხედვით:

## ძეგლები
მაგელანგის სიახლოვეს მდებარეობს IX საუკუნის ბუდისტური ტაძარი ბორობუდური.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
* Website resmi Pemerintah Kota Magelang/Official Website of the Government of the City of Magelang 
* ოფიციალური საიტი 
* Official Website of Military Academy of Magelang 

## სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
ანხელიკას ცოდვა (ტელენოველა)

**ანხელიკას ცოდვა** ( *Angélica Pecado*) — ვენესუელური ტელენოველა, გადაღებული 2000 წელს. პრემიერა გაიმართა ტელეკომპანია RCTV-ის ეთერში. სერიალის იდეის ავტორი და შემქმნელია მარტინ ჰანი.

## სიუჟეტი 
დელ ავილების ოჯახი ფლობს სასტუმროს, რომელიც დაყოფილია ორ ბანაკად: ისინი, ვისაც სურთ გაყიდონ  გარკვეული ღირებულების მიწის ნაკვეთი და ისეთებიც, რომლებიც ეწინააღმდეგებიან მათ. დიეგო დელ ავილა სასტუმროს მმართველად გამოაცხადებს თავის ძმას როდრიგო კორდოვას, მაგრამ იგი საეჭვოდ მოკლეს. ამის შემდეგ იწყება სისხლიანი ბრძოლა ოჯახების ინტერესებს შორის.
ანხელიკა არის ახალაგზრდა ქალი, რომელიც მუშაობს მოკლული როდრიგო კორდოვას შვილის მარსელოს სახლში. იგი ცდილობს, შეცვალოს კონფლიქტის კურსი. მარსელოს უყვარს ანხელიკა, მაგრამ კაპიტალის გაუმჯობესების მიზნით იძულებულია, რომ ცოლად მოიყვანოს მალენა ვალეჰო, ბიზნესმენის უგო ვალეჰოს ქალიშვილი. უგო ვალეჰოს კი, თავის მხრივ, ყოველთვის სურდა, განედგურებინა დელ ავილების სასტუმრო.
ფილმში ჩნდება იდუმალი მკვლელი *ყვავი* (El Cuervo), რომელსაც შავი ფორმა აცვია და ყვავის ნიღაბი უკეთია. იგი მოქმედებს გარკვეული მიზეზებითა და მოტივებით.

## მსახიობები და როლები 
## მკვლელობები
## მუსიკა 
*  Alejandro Fernández - Y estás aquí

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* შესავალი

კატეგორია:ვენესუელური ტელესერიალები
ულან-უდე

**ულან-უდე** () — ქალაქი რუსეთში. ბურიატეთის დედაქალაქი. აღმოსავლეთ ციმბირის მსხვილი სამრეწველო ცენტრი. 2012 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 411 646 ადამიანი. მდებარეობს მთათაშორის ქვაბულში, მდინარე სელენგის მარჯვენა ნაპირზე, მდინარე უდის შესართავთან, ბაიკალის ტბიდან 130 კილომეტრში. ქვაბული წარმოადგენს ფართო დადაბლებას, რომელიც გადაჭიმულია სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ და ჩრდილო-დასავლეთიდან შემოსაზღრულია ხამარ-დაბანისა და ულან-ბურგასის შტოქედებით, ხოლო სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან — ცაგან-დაბანის ქედით. ხამარ-დაბანის მთისწინა მთები შემოგარენში 1114 მ აბსოლუტურ სიმაღლეს აღწევს. ულან-ბურგასისთვის დამახასიათებელია საშუალომთიანი რელიეფი (800-1000 მ). ქალაქის სიმაღლებრივი ნიშნულები 500-800 მ ფარგლებში მერყეობს. მრავალგვარია ნიადაგური საფარი. ქალაქის ტერიტორია მოქცეულია ზომიერ კლიმატურ ზონაში. ჰავა მკვეთრად კონტინენტურია. ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურა −0,1 °C უდრის. წლის ყველაზე თბილი თვეა ივლისი (+35,8 °C), ყველაზე ცივი — იანვარი (−35,4 °C).

დაარსდა 1666 წელს როგორც უდინსკოე. 1689 წლიდან იყო სიმაგრე ვერხნეუდინსკაია. 1775 წლიდან ქალაქია. 1934 წლიდან *ულან-უდე* ეწოდება. 2007 წლის დასაწყისისთვის ქალაქში მოქმედებდა 59 მსხვილი და საშუალო და 282 პატარა საწარმო. ულან-უდე მსხვილი სარკინიგზო კვანძია. ნავმისადგომი მდინარე სელენგაზე. საქალაქო ტრანსპორტი მოიცავს ტრამვაის, ავტობუსს, სამარშრუტო ტაქსს. 1912 წლიდან მოქმედებს სატელეფონო კავშირი. არის საერთაშორისო მნიშვნელობის აეროპორტი. ბევრია ღირსშესანიშნავი ობიექტი: ოდიგიტრიის ტაძარი, კლასიციზმის სტილის საცხოვრებელი სახლები, ოპერისა და ბალეტის თეატრი და სხვა.

## რესურსები ინტერნეტში
* ულან-უდე – ოფიციალური საიტი  
 

## სქოლიო
კატეგორია:ბურიატეთის ქალაქები
მალანგი

**მალანგი** () —  მეორე უმსხვილესი ქალაქი აღმოსავლეთ იავის პროვინციაში, ინდონეზიაში. ქალაქის ისტორია სათავეს მატარამის სამეფოს პერიოდიდან იღებს. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 819 708 ადამიანს შეადგენს. ჰოლანდიური კოლონიალიზმის ხანაში, მალანგი პოპულარული ღირსშესანიშნაობა იყო ევროპელებს შორის. ქალაქის ეკონომიკაზე მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა აზიის ფინანსურმა კრიზისმა, თუმცა ამის შემდეგ მალანგი ეკონომიკის სიმტკიცითა და მოსახლეობის ზრდით გამოირჩევა.

მალანგს აღმოსავლეთიდან აკრავს ბრომო-ტენგერ-სემერუს ეროვნული პარკი.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური საიტი 

კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
პასურუანი

**პასურუანი** () — ქალაქი ინდონეზიაში, აღმოსავლეთ იავის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 186 322 ადამიანს შეადგენს.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური საიტი 

კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
იავური დამწერლობა

**იავური ანბანი**, (მისი ლოკალური დასახელებაა *კარაკანი*) — კოლონიანურ ერამდე გამოიყენებოდა იავური ენის დამწერლობისთვის. 

იავურის დამწერლობისთვის დღეისთვის ძირითადად გამოიყენება ლათინური. 2009 წლიდან იავურისთვის შეიქმნა უნიკოდი. მიუხედავად ამისა ის მაინც არ გამოიყენება აქტიურად, მისი სირთულის გამო.  

## ისტორია 
იავური და ბალიური დამწერლობები არიან კავის თანამედროვე ვარიანტები, რომელიც თავის მხრივ იავაზე ინდური დამწერლობისგან წარმოიქმნა. კავი ოფიციალურ დამწერლობაში პირველად 804 წელს ჩნდება. ის მეათე საუკუნეში ფართოდ გამოიყენებოდა. ნიდერლანდურზე დაფუძნებული ლათინური შეიქმნა 1926 წელს, მისი გადახედვა მოხდა 1972–1973 წლებში და ოფიციალურად ჩაანაცვლა კარაკანი.

700პქ|მინი|მარცხნივ|იავური ალფავიტი და სპეციალური სიმბოლოები 

## ხმოვნები 
## თანხმოვნები 
## ციფრები 
## ლიტერატურა 
* Gallop, Annabel Teh. *Golden letters: writing traditions of Indonesia = Surat emas: budaya tulis di Indonesia* (with Bernard Arps). London: British Library; Jakarta: Yayasan Lontar, c1991. ISBN 979-8083-06-7 	
* Pigeaud, Theodore G. Th. *Javanese and Balinese manuscripts and some codices written in related idioms spoken in Java and Bali: descriptive catalogue, with examples of Javanese script, introductory chapters, a general index of names and subjects*  Wiesbaden: Steiner, 1975. ISBN 3-515-01964-2

## რესურსები ინტერნეტში 
* Tuladha Jejeg, Unicode Font of Javanese script  You can download and install this font and keyboard. To try it, use Ms Word on Windows, to change font betwen latin alphabet dan javanese, active first your language icon "IN" (Indonesia) on language bar at left bottom computer screen. To view your current keyboard, click on the Start menu button, choose "run" type "on screen keyboard" or "osk" and then ok.
* Hanacaraka Font & Resources  (ინდონეზიური)
* Javanese Unicode font with SIL Graphite smart font technology
* Pallawa :: Javanese Script Software  
* JawaTeX :: Latex Based Javanese Script Transliterator  
* Official website HANACARAKA v.1.0  http://jupa-haphap.blogspot.com/2012/11/aplikasi-hanacaraka-v10-belajar-menulis.html download 
* download HANACARAKA v.1.0 Latin and Javanesse converter  download FONT aksara jawa 
* Latin to Javanesse converter online
*https://symbl.cc/en/unicode/blocks/javanese-alphabet/ 

## სქოლიო 
კატეგორია:ავსტრონეზიული ენები
ზოლიანი ბუჩქნარულა

**ზოლიანი ბუჩქნარულა** () — ფრინველი ტიმალიასებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ავღანეთში, ბჰუტანში, ჩინეთში, ინდოეთში, ნეპალში, პაკისტანში, რუსეთში, უზბეკეთსა და ტაჯიკეთში. მოკლე ფრთები აქვს. მეტწილად იკვებება თესლით, კენკრით, წვრილი ნაყოფით; გაზაფხულსა და ზაფხულში აგრეთვე მწერებით. ბუდეს იკეთებს ბუჩქებში. დებს 3-4 კვერცხს.

## რესურსები ინტერნეტში
* Garrulax lineatus  
* Timaliidae 

კატეგორია:ტიმალიასებრნი
სკორპენისებრნი

**სკორპენისებრნი** () — თევზების ოჯახი  სკორპენისნაირთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძე 20–100 სმ,

უმეტესობა გავრცელებულია ინდოეთისა და წყნარ ოკეანეებში. იკვებებიან თევზებით და კიბოსნაირებით. აქვთ დიდი სარეწაო მნიშვნელობა. იყენებენ ნედლს, უმთავრესად გაყინულსა და შებოლილს.

## კლასიფიკაცია 
[მინი|*[Scorpaenopsis oxycephala*]]
[მინი|*[Scorpaena scrofa*]]
სკორპენისებრთა საბოლოო კლასიფიკაცია სამეცნიერო კვლევების საგანია. ცნობილია 9 ქვეოჯახი, 65 გვარი და 450-ზე მეტი სახეობა.
* ქვეოჯახი   
** ტრიბა  
** ტრიბა  
* ქვეოჯახი  
* ქვეოჯახი  
* ქვეოჯახი   
** ტრიბა  
** ტრიბა  
* ქვეოჯახი   
* ქვეოჯახი   
* ქვეოჯახი   
* ქვეოჯახი   
** ტრიბა  
** ტრიბა  
** ტრიბა  
* ქვეოჯახი  

## სქოლიო 
*
რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოება

**რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოება** () — მსოფლიოს ერთ-ერთი უძველესი გეოგრაფიული საზოგადოება. მისი მთავარი მიზანია გეოგრაფიული ცნობების შეკრება და გავრცელება. საზოგადოების მიერ მოწყობილმა ექსპედიციებმა დიდი როლი ითამაშა ციმბირის, შორეული აღმოსავლეთის, შუა და ცენტრალური აზიისა და მსოფლიო ოკეანის ათვისების საქმეში; ზღვაოსნობის განვითარებას მოჰყვა ახალი ტერიტორიების აღმოჩენა. რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოება დაარსდა 1845 წლის 18 აგვისტოს, სანქტ-პეტერბურგში, გამოჩენილი მეცნიერების — თედორე ლიტკეს, კარლ ბერის, ფერდინანდ ვრანგელისა და სხვათა ინიციატივით. 1956 წლიდან შედის შედის საერთაშორისო გეოგრაფიული კავშირის შემადგენლობაში. 1845-1850 და 1917-1926 წლებში ეწოდებოდა *რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოება*, 1850-1917 წლებში *რუსეთის საიმპერატორო გეოგრაფიული საზოგადოება*, 1926-1938 წლებში *სახელმწიფო გეოგრაფიული საზოგადოება*, 1938-1992 წლებში *სსრ კავშირის გეოგრაფიული საზოგადოება*, 1992 წლიდან კვლავ *რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოება* ეწოდება.

რუსეთის გეოგრაფიულმა საზოგადოებამ თავისი არსებობის პირველივე წლებში ფართოდ გაშალა საექსპედიციო, საგამომცემლო და საგანმანათლებლო სამუშაოები. საზოგადოებამ დიდი წვლილი შეიტანა ურალის, ციმბირის, შორეული აღმოსავლეთის, შუა და ცენტრალური აზიია, კავკასიის, ირანის, ახალი გვინეის, ინდოეთისა და სხვა ტერიტორიების შესწავლის საქმეში. აღნიშნული კვლევები დაკავშირებულია პეტრე კროპოტკინის, პეტრე სემიონოვ-ტიან-შანსკის, ნიკოლოზ პრჟევალსკის, ნიკოლოზ მიკლუხო-მაკლაის, მიხეილ პევცოვის, პეტრე კოზლოვის, ვლადიმერ ობრუჩევის, ლევ ბერგისა და სხვათა სახელებთან.

1850 წელს კავკასიაში დაარსდა რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების კავკასიის განყოფილება, რომლის პირველი საზეიმო დამაარსებელი სხდომა შედგა 1851 წლის 10 მარტს თბილისში. ამჟამად რუსეთის გეოგრაფიულ საზოგადოებას აქვს განყოფილებები რუსეთის მრავალ ქალაქში.

რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების ჯილდოებია: კონსტანტინეს მედალი, თედორე ლიტკეს დიდი ოქროს მედალი, პრჟევალსკის სახელობის მედალი, პეტრე სემიონოვის სახელობის მედალი, სემიონ დეჟნიოვის პრემია და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში
* რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოება – ოფიციალური საიტი 
* რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოება – დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია 

## ლიტერატურა
* Семенов П. П., История полувековой деятельности Имп. Русского географического общества, ч. 1—3, СПБ, 1896;
* Берг Л. С., Всесоюзное Географическое общество за 100 лет. 1845—1945, М. — Л., 1946; 
* Географическое общество за 125 лет, Л., 1970.

კატეგორია:რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოება
კატეგორია:ორგანიზაციები ანბანის მიხედვით
მარდუქი

200px|მინიატიურა|მარდუქი და მისი დრაკონი
**მარდუქი** — ბაბილონური პანთეონის უზენაესი ღვთაება. ძვ. წ. XVIII საუკუნიდან ითვლებოდა ქალაქ ბაბილონის მფარველად. იწოდებოდა „ღვთაება მეუფედ (და) მამად“. მიიჩნევდნენ დედამიწის ღვთაების ეას (შუმერულად ენქის) ვაჟად, თაყვანს სცემდნენ როგორც ნაყოფიერების, მორწყვის, სიბრძნის, სიმართლისა და სინათლის ღვთაებას. სამყაროს შექმნის ბაბილონური მითის მიხედვით მარდუქი იყო ქვეყნიერებისა და ადამიანის შემქმნელი.

## იხილეთ აგრეთვე
* ენქი
* ზევსი
* ოდინი

## ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი შუამდინარეთის მითოლოგია
კატეგორია:შუმერული მითოლოგია
კატეგორია:სიბრძნის ღვთაებები
კატეგორია:ღმერთები ანბანის მიხედვით
ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის საარქივო ფონდი

მინიატიურა|ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის საცავი, რომელშიც პირადი არქივებია დაცული
**ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის საარქივო ფონდი** ცენტრის კოლექციის ერთ-ერთი ნაწილია, რომელშიც თავმოყრილია ქართველი და უცხოელი მეცნიერების, მწერლების, პოეტების და საზოგადო მოღვაწეების, მხატვრების, პოლიტიკური, სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწეების, ემიგრაციის მოღვაწეების, სასულიერო პირების, აგრეთვე საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების და სინოდის კანცელარიის არქივები. ჯამში საარქივო ფონდების რაოდენობა 182-ია; აქედან, დღეისათვის უკვე დამუშავებულია 111 ფონდი. დანარჩენი 71 საარქივო ფონდი დამუშავების პროცესშია.

არქივში დაცული მასალიდან განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსია ქართველი პაპიროლოგის გრიგოლ წერეთლის კუთვნილი კოლექცია, სადაც წარმოდგენილია ძვ. წ. II-XV საუკუნეებით დათარიღებული 170-მდე  პაპირუსი.

დანარჩენ ფონდებში დაცულია XIX-XX საუკუნეების ქართველი და უცხოელი საზოგადო მოღვაწეების ცხოვრება-შემოქმედებასთან დაკავშირებული ქართული, ლათინური, ფრანგული, ინგლისური, იტალიური, რუსული, აზერბაიჯანული, სომხური და სხვა უცხოენოვანი ორიგინალური საბუთები; მდიდარი ეპისტოლარული მემკვიდრეობა; მრავალრიცხოვანი ფოლკლორული ჩანაწერები; უნიკალური ფოტონამუშევრები; სამხრეთ კავკასიის ახალი და უახლესი ისტორიის ამსახველი მასალა პოლიტიკის, ეკონომიკის, საეკლესიო ცხოვრების, ჟურნალისტიკის, თეატრის, მუსიკისა და სხვა სფეროებიდან.

## საერთო ნუსხა 
სია შედგენილია ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის ოფიციალური საიტის მონაცემებზე დაყრდნობით. არქივები ანბანის მიხედვითაა დალაგებული; პიროვნებათა არქივები გვარების მიხედვითაა მოცემული (გარდა სასულიერო პირებისა, რომლებიც სიაში სახელის მიხედვით არიან მოცემული); ორგანიზაციების არქივები სიის ბოლო ნაწილში, პიროვნებათა არქივების შემდეგაა მოთავსებული. სხვადასხვა ფერითაა გამოყოფილი არქივთა შემდეგი ჯგუფები:

 ნიშნით აღნიშნულია დამუშავებული არქივები;
15პქ ნიშნით აღნიშნულია არქივები, რომელთა დამუშავებაც ამჟამად მიმდინარეობს და ჯერჯერობით მკვლევართათვის მათზე მუშაობა დროებით შეზღუდულია.

## შენიშვნები 
## იხილეთ აგრეთვე 
* ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი

## რესურსები ინტერნეტში 
* www.manuscript.ge — ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის ოფიციალური საიტი 
* პირადი არქივების საერთო ნუსხა ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის ოფიციალურ საიტზე 

## სქოლიო 

კატეგორია:ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის კოლექცია
პაკელონგანი

**პაკელონგანი** () — ქალაქი ინდონეზიაში, ცენტრალური იავის პროვინციის ჩრდილოეთ სანაპიროზე, პაკელონგანის სარეგენტოს დედაქალაქი. წარმოადგენს ცენტრალური იავის ყველაზე მნიშვნელოვან პორტს. 

ქალაქი მდებარეობს პროვინციის ჩრდილოეთ ნაწილში, იავის ზღვის სანაპიროზე. ზღვის დონიდან აბსოლუტური სიმაღლე 16 მეტრს შეადგენს. 

გაშენებულია პროვინციის დედაქალაქ სემარანგიდან 77 კმ-ით დასავლეთით.

ქალაქი ჯერ კიდევ XII საუკუნიდან მოიხსენიება.  მიმდინარეობდა ვაჭრობა ჩინეთთან. XVII საუკუნეში პაკელონგანი მატარამის სასულთნოს შემადგენლობაში შევიდა და ხელსაყრელი მდებარეობის გამო, სახელმწიფოს უმნიშვნელოვანეს ქალაქად იქცა. 

XIX საუკუნის 30-იანი წლებიდან პაკელონგანი რეგიონში შაქრის ერთ–ერთ უმსხვილეს მწარმოებლად იქცა. 

პაკელონგანი უდიდესი თევზის სარეწაო პორტია იავაზე.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
*  Military History Centre/Three regions affair 
*  Military History Centre/Battle on December 21, 1945 
* ოფიციალური ვებ-გვერდი 

კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
სკრები

მინიატიურა
**სკრები**, **სკრაბი** () — ქსეროფილური ბუჩქნარი ავსტრალიის მშრალ რაიონებში. მასში გაბატონებულია ან ბუჩქისებრი ევკალიპტები (მალი-სკრები), ან აკაციები (მელგა-სკრები და ბრიგელოუ-სკრები), კაზუარინები, პარკოსანთა და მირტისებრთა ოჯახების ნახევრად ბუჩქები. ბუჩქების სიმაღლე 2 მ აღწევს. სკრების მცენარეებს ცვილისებრი ნაფიფქით დაფარული აქვთ მონაცისფრო-მწვანე ფოთლები. ზოგჯერ ფოთლები გადაქცეულია ფილიდიუმებად (აკაციების) ან ეკლებად. სკრებში ბალახოვანი მცენარეები ძალიან ცოტაა; გვხვდება კორდოვანი მარცვლოვანები, ერთწლოვანი უკვდავები, მლაშობურები, ზოგიერთი სუკულენტი.

## ლიტერატურა
კატეგორია:ბიოგეოგრაფია
სალატიგა

**სალატიგა** () — ქალაქი ინდონეზიაში, ცენტრალური იავის რეგიონში, ქალაქ სემარანგისა და სურაკარტას შორის. მდებარეობს მერბაბუსა (3 142 მ) და ტელომოიოს მთების ძირში, ზღვის დონიდან 638 მეტრზე. კლიმატი შედარებით ცივია, ვიდრე ამ სიმაღლეზე მდებარე სხვა ქალაქებში.

აღმოჩენილი წარწერების თანახმად, ქალაქი ახ. წ. 750 წელს დაარსდა.

## დემოგრაფია
2010 წლის მონაცემებით, სალატიგის მოსახლეობა 170 332 ადამიანს შეადგენს.. 
ქალაქის მოსახლეობის რიცხოვნობის დინამიკა:

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური საიტი 
* Salatiga historical photo archives

## სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
ირკუტსკი

**ირკუტსკი** () — ქალაქი რუსეთში, აღმოსავლეთ ციმბირში. ირკუტსკის ოლქისა და ირკუტსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. ტრანსციმბირის მაგისტრალის სარკინიგზო და სატრანსპორტო კვანძი. 2012 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 600 ათ. ადამიანი. მდებარეობს ანგარის ნაპირებზე, მდინარე ირკუტის შერწყმის ადგილზე, ბაიკალის ტბიდან 66 კილომეტრში. კლიმატი მკვეთრად კონტინენტურია. ბაიკალის რიფტულ ზონასთან სიახლოვის გამო ქალაქში ხშირად აღინიშნება სუსტი ბიძგები. მსხვილი სამეცნიერო-საგანმანათლებლო ცენტრია. მრეწველობის წამყვანი დარგებია ავიამშენებლობა, ჰიდროენერგეტიკა და კვების პროდუქტების წარმოება.

ციმბირის უძველესი ქალაქია. დაარსდა 1661 წელს როგორც ციხე-ქალაქი. 1686 წლიდან ქალაქია. 1753 წლიდან ირკუტსკის გუბერნიის ცენტრი, ციმბირისა (1803 წლიდან) და აღმოსავლეთ ციმბირის (1822 წლიდან) გენერალ-გუბერნატორის რეზიდენცია. მონღოლეთთან და ჩინეთთან ვაჭრობის მნიშვნელოვანი სატრანზიტო პუნქტი. ცარიზმის დროს ირკუტსკი და ირკუტსკის გუბერნია პოლიტიკურ დამნაშავეთა გადასახლების ადგილს წარმოადგენდა.

XIX საუკუნის შუა წლებიდან ქალაქში განვითარდა მრეწველობა. 1879 წლის ძლიერი ხანძრის შედეგად ქალაქი დაზარალდა. ქალაქის ისტორიული ცენტრი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში. შემორჩენილია ხის ხუროთმოძღვრების ანსამბლი, სხვადასხვა სტილის ქვის ნაგებობები, „ციმბირის ბაროკოს“ სტილში ნაგები ეკლესიები. ოქტომბრის რევოლუციამდე იყო სავაჭრო ქალაქი.

ირკუტსკი მდებარეობს აღმოსავლეთ ციმბირში, ირკუტსკის წყალსაცავის სიახლოვეს, უახლოეს დიდ ქალაქ ულან-უდედან 439 კილომეტრში. შემოგარენში ხშირია მდელოები, ფიჭვნარი, ფიჭვნარ-არყნარი და სხვ. ქალაქის ფართობია — 27 998 *ჰა*; აქედან საქალაქო განაშენიანება იკავებს — 11 950 *ჰა*-ს, ტყე — 6350 *ჰა*-ს, წყლის სივრცე — 2870 *ჰა*-ს, ხოლო მდელოები და ჭალა — 4260 *ჰა*-ს. ქალაქის რელიეფი დანაწევრებულია. სიმაღლე 420-550 მ ფარგლებში მერყეობს. განსაკუთრებულად დაცული ტერიტორიაა ტყეპარკი — სინიუშინა გორა და სხვ.

ქალაქის სახელწოდება წარმოსდგება მდინარე ირკუტისაგან, რომლის სიახლოვეს 1661 წელს დაარსდა ირკუტსკის ციხე-ქალაქი. თავდაპირველად ციხე-ქალაქს ეწოდებოდა *იანდაშსკი*. სემიონ რემეზოვის 1701 წლის კარტოგრაფიულ ნახაზებზე აღნიშნულია როგორც „გრად ირკუცკოი“.

ირკუტსკში არის 112 სკოლამდელი და 77 ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება, სადაც სწავლობს 59 ათ. ადამიანი. უმაღლესი სასწავლო დაწესებულებებიდან აღსანიშნავია: ირკუტსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (დაარსდა 1918 წელს), ირკუტსკის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტი, ირკუტსკის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, ირკუტსკის სახელმწიფო ლინგვისტიკის უნივერსიტეტი, ბაიკალის ეკონომიკისა და სამართლის სახელმწიფო უნივერსიტეტი და სხვ. არის საერთაშორისო მნიშვნელობის აეროპორტი, რომელიც მოქმედებს 1925 წლიდან.

ქალაქში არის თეატრი, მუზეუმი. ფუნქციონირებს  381 სპორტული ნაგებობა, რომელთაგან 200-მდე მუნიციპალურია. მოქმედებს კულტურისა და ხელოვნების 107 დაწესებულება.

## დაძმობილებული ქალაქები
* კანაძავა –   
* შენიანი –  
* ულან-ბატორი – 

## გალერეა
 
ფაილი:Иркутск. Нижняя Набережная.JPG
ფაილი:Иркутск. Дом Шастиных 1.JPG
ფაილი:Trinity Church in Irkutsk.jpg

## რესურსები ინტერნეტში
* ირკუტსკი – ოფიციალური საიტი  

* ირკუტსკი – ციმბირის საბჭოთა ენციკლოპედია  

## სქოლიო
კატეგორია:ირკუტსკის ოლქის ქალაქები
კატეგორია:იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელი სიის ძეგლები
კატეგორია:რუსეთის ოლქების დედაქალაქები
ირკუტი

**ირკუტი** () — მდინარე ბურიატეთსა და ირკუტსკის ოლქში. მდინარე ანგარის მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 488 კმ, აუზის ფართობი 15 780 კმ². სათავე აქვს აღმოსავლეთ საიანზე, ზღვის დონიდან 1875 მ სიმაღლეზე. გამოედიება ილჩირის ტბიდან. ქვემო დინებაში მიედინება ტუნკინის ქვაბულში; შემდეგ სვლას აგრძელებს ხეობაში, სადაც აჩენს ჭორომებს. ძირითადად იკვებება თოვლისა და წვიმის წყლით. ოქტომბრის ბოლოს იყინება. გაძგიფვა გრძელდება 150-180 დღე. წყლის საშუალო ხარჯი შესართავთან 140 მ³/წმ. სანაოსნოა. განვითარებულია წყლის ტურიზმი. ნაპირებზე გაშენებულია რამდენიმე დასახლებული პუნქტი, მათ შორის ქალაქი ირკუტსკი. 

## რესურსები ინტერნეტში
* «Вода России»

კატეგორია:ბურიატეთის მდინარეები
კატეგორია:ანგარის შენაკადები
კატეგორია:ირკუტსკის ოლქის მდინარეები
დათუნას ეკლესია

**დათუნას ეკლესია** — ქრისტიანული ტაძარი, შუა საუკუნეების ხუროთმოძღვრების ძეგლი, მდებარეობს დაღესტნის რესპუბლიკის შამილის რაიონში, იმავე სახელის მქონე სოფელ დათუნასთან.

## გეოგრაფია 
ტაძარი მდებარეობს ჰატან-ბუღებ-კხოლის ხეობაში, უსახელო პატარა მდინარის ნაპირზე (ხეობიდან გამოსვლისას იქვე ავარიის ყოისუში ჩაედინება), შამილის რაიონის სოფელ დათუნას რაიონში.

## ისტორია 
ეკლესია აშენებულია ქართველი მისიონერების მიერ, დაახლოებით X საუკუნის დასასრულსა და XI საუკუნის დასაწყისში. XIII საუკუნეში მიტოვებულ იქნა, თუმცა XIX საუკუნის გარკვეული მონაკვეთი ის ისევ ფუნქციონირებდა. კავკასიის ომის პერიოდში (1817–1864 წწ.) ეკლესია იმამ შამილის მხარეს გადასულ რუს ჯარისკაცებს გადაეცათ ღვთისმსახურებისთვის.

აშენებულია ქართული უგუმბათო, დარბაზის ტიპის ეკლესიების მსგავსად. აგებულია მოოქრო-მოყვითალო ქვიშაქვის ბლოკებისგან. ეკლესიის სიგრძე 9,1 მ, სიგანე 6,7 მ, სიმაღლე 8 მ. სახურავი დაფარულია ფილებისგან. ეკლესიას აქვს სამი შესასვლელი დასავლეთიდან, აღმოსავლეთიდან და ცენტრალური ჩრდილოეთიდან (გამოდის ფლატესთან, დანიშნულება უცნობია). ფანჯრები — ღრეჩოსებრი. ნაგებობის ერთ-ერთ მხარეს ორმაგი კედლებია, რომლებშიც კელიებია განთავსებული (რაც შეიძლება მონასტრულ ცხოვრებაზე მოწმობდეს). XX საუკუნის 20-იან წლებში კედლებზე ჯერ კიდევ შეიმჩნეოდა ფრესკები.

2009 წელს კავკასიის ფონდმა გადაწყვიტა აღედგინა დათუნას ეკლესია დაღესტნის კულტურის სამინისტროსთან თანამშრომლობით, აქტიური აღდგენითი სამუშაოები 2010 წლის შუა პერიოდში დაიწყო.

## ლიტერატურა
* 

## რესურსები ინტერნეტში 
* დათუნას ეკლესიის საოცარი ბედი  
* ქრისტიანობა ჩრდილოეთ კავკასიაში, XV საუკუნემდე — დიდოს მიდამო 
* ქართული ეკლესიის ფუნქციონირება ავარიის ხეობაში VIII—XVI სს.-ში  

კატეგორია:ქრისტიანული ტაძრები
კატეგორია:ქართული არქიტექტურული ძეგლები საზღვარგარეთ
კატეგორია:ქართული ეკლესია-მონასტრები ჩრდილოეთ კავკასიაში
სამხრეთი ტანგერანგი

**სამხრეთი ტანგერანგი** () — დამოუკიდებელი ქალაქი ინდონეზიაში. მდებარეობს ბანტენის პროვინციაში, ტანგერანგის სარეგენტოში. მიეკუთვნება დიდი ჯაკარტის მეტროპოლიურ არეალში. 2008 წელს ადმინისტრაციულად გამოეყო ტანგერანგის სარეგენტოს. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 303 569 ადამიანს შეადგენს.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
*ოფიციალური საიტი 
*Global South Tangerang 
*South Tangerang News Portal 
*Great South Tangerang 

## სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
სუკაბუმი

**სუკაბუმი** () — ქალაქი ინდონეზიაში, გედეს მთის ძირში, დასავლეთ იავის პროვინციაში, დედაქალაქ ჯაკარტიდან დაახლოებით 80 კმ-ით სამხრეთით.

ზღვის დონიდან 600 მეტრზე გაშენებული ქალაქი ამავე დროს კურორტიცაა, გამოირჩევა უფრო გრილი კლიმატით, ვიდრე მიმდებარე რაიონები.  ინდუსტრიის ძირითადი დარგია რეზინი.

ჰოლანდიური კოლონიალიზმის ხანაში, სუკაბუმიში მდებარეობდა პოლიციის აკადემია.

804 წელს შესრულებული *სუკაბუმის წარწერა* უძველესია იავურ ენაზე შესრულებულ წერილობით ნიმუშებს შორის.

## იხილეთ აგრეთვე
* ინდონეზიის ქალაქების სია

## რესურსები ინტერნეტში
*  ოფიციალური საიტი 

კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
სევერობაიკალსკი

**სევერობაიკალსკი** () — ქალაქი რუსეთში, ბურიატეთში. მდებარეობს ბაიკალის ტბის პირას, ქალაქ ულან-უდედან 440 კილომეტრში, ირკუტსკიდან 500 კილომეტრში. ქალაქის სიახლოვესაა მდინარე ტიის შესართავი. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობდა 24 929 ადამიანი. რკინიგზის სადგური. რკინიგზის ტრანსპორტის, თევზის ქარხნის, ხე-ტყის დამზადების საწარმო; განვითარებულია მშენებლობა, ტურიზმი. კლიმატი კონტინენტურია. დაარსდა 1974 წელს. ქალაქის ისტორია დაკავშირებულია ბაიკალ-ამურის მაგისტრალის მშენებლობასთან. შეიქმნა როგორც სარკინიგზო პროექტის ცენტრალური წერტილი. 1974 წლის 23 ივლისს ჩაასახლეს კომკავშირელები, რომლებმაც შრომითი ბანაკები დააარსეს. რკინიგზის განვითარებასთან ერთად სწრაფად გაიზარდა საკუთრივ ბანაკიც.

1978 წელს აშენდა პირველი კაპიტალური სახლი. 1980 წლიდან აქვს ქალაქის სტატუსი. უზრუნველყოფილია ყველა სახის ტრანსპორტით. 25 კილომეტრში მდებარეობს რეგიონული აეროპორტი.

## რესურსები ინტერნეტში
* სევერობაიკალსკი – ოფიციალური საიტი 
* ქალაქი სევერობაიკალსკი  

კატეგორია:ბურიატეთის ქალაქები