open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Closing Time (ალბომი)

***Closing Time*** — ამერიკელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ ტომ უეიტსის სადებიუტო სტუდიური ალბომი, გამოცემული 1973 წლის მარტში  Asylum Records-ზე. იგი ჩაწერილია ჯერი იესტერის, Lovin' Spoonful-ის ყოფილი წევრის არანჟირებით და პროდიუსერობით და არის პირველი უეიტსის მიერ ლეიბლზე გამოცემული შვიდი ძირითადი ალბომიდან.

ჩანაწერი გამოირჩევა ხალხური მუსიკის უხვი გამოყენებით, თუმცა ტომს თავდაპირველად სურდა, მას ჯაზური, ფორტეპიანოზე აგებული ჟღერადობა ჰქონოდა. ალბომი გამოსვლისთანავე აშშ-ში საკმაოდ წარმატებული იყო, თუმცა ჩარტში არ მოხვედრილა, ხოლო ბრიტანეთში მუსიკალური პრესის ყურადღება არ მიუქცევია, ისევე, როგორც სხვა ქვეყნებში. ამასთან, კრიტიკოსების მიმოხილვებში *Closing Time* დადებითად შეფასდა შემდგომში „Ol' '55“-ის, ალბომის ერთადერთი სინგლის საკუთარი ვერსია ჩაწერა Eagles-მა და ამით მისდამი ინტერესიც გამოიწვია. რამდენიმე სხვა სიმღერის ინტერპრეტაციები ტიმ ბაკლიმ და ბეტი მიდლერმა ჩაწერეს. ბრიტანეთში დისკს საბოლოოდ ოქროს დისკის, შემდგომში კი, როკის მოყვარულებს შორის საკულტო სტატუსიც მოჰყვა. დღემდე იგი ხელახლა გამოცემულია 1976 წელს, გრამფირფიტაზე, CD-ზე 1992 და 1999 წელს და 180 გრამიან გრამფირფიტაზე – 2010 წელს.

## სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი – ტომ უეიტსი.

## სერტიფიცირებები
## სქოლიო
კატეგორია:1973 წლის სადებიუტო ალბომები
კატეგორია:ალბომები ჯერი იესტერის პროდიუსერობით
კატეგორია:Sunset Sound Recorders-ში ჩაწერილი ალბომები
კატეგორია:United Western Recorders-ში ჩაწერილი ალბომები
კატეგორია:Asylum Records-ის ალბომები
კატეგორია:ამერიკელი შემსრულებლების ფოლკ-როკ ალბომები
კატეგორია:ტომ უეიტსის ალბომები
აჯანყების მოედანი (ტაგანროგი)

300px|მინი|აჯანყების მოედანი, 2011 წ.
**აჯანყების მოედანი** () — მოედანი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

## გეოგრაფია 
აჯანყების მოედანი შემოსაზღვრულია ფრუნზესა და ოქტომბრის ქუჩებით, ასევე სმირნოვის შესახვევით. მას აგრეთვე ერთი მხრიდან ესაზღვრება რკინიგზის სადგურის შენობა მიმდებარე ნაგებობებით.

## ისტორია 
აჯანყების მოედანი მდებარეობს ყოფილი ბაზრის მოედანზე, რომელიც ვრცელდებოდა თანამედროვე აჯანყების მოედნიდან ბაზრის შესახვევამვე (ამჟამად გოგოლევის შესახვევი). 1860-იან წლებამდე აქ მდებარეობდა ე. წ. „საბალახო მიწა“.

რკინიგზის მშენებლობისა და აქ სადგურის აშენების შედეგად ტერიტორია სწრაფად განაშენიანდა. გიმნაზიის (ამჟამად - ოქტომბრის ქუჩა) ქუჩის მხრიდან მოედანს ესაზღვრებოვა მიქაელ მთავრანგელოზის ეკლესია, რაფტოპულოს სასტუმრო (უკანასკნელი მფლობელის გვარის მიხედვით), ბელოვის სახლი (ამჟამად - ქალაქის რადიოკვანძი). 

თანამედროვე საერთაშორისო რკინიგზის სადგურის ადგილზე მდებარეობდა ტყის საწყობები, სადაც ამზადებდნენ და ვაჭრობდნენ ხის კასრებით. მთელი სადგურის მოედანი გადაიქცა სავაჭრო ადგილად, სადაც ათობით მაღაზია და სადგომი აშენდა. ერთ-ერთ მათგანში 1873 წელს ვაჭრობდნენ გიმნაზისტი ძმები ალექსანდრე და ანტონ ჩეხოვები. ყოველწლიური ბაზრობა იმართებოდა სადგურთან ახლოს, სწორედ ამიტომ ეწოდა „ბაზრის მოედანი“, რომლის ნაწილზეც ამჟამად განთავსებულია აჯანყების მოედანი. მოედნის შუაგულში იდგა სასადილო ოთახები ღარიბი მოსახლეობისათვის, ხოლო ბაზრობის დღეებში დგამდნენ კარუსელებსაც. სასაფლაოს შესახვევის მხრიდან 1910-იან წლებში მდებარეობდა  ტრაქტირი „სარატოვი“ და რეიტის სასტუმრო სახლი, რომელიც მოსახლეობაში ცუდი რეპუტაციით სარგებლობდა. ყველა აღნიშნული ნაგებობა დაანგრიეს ძირითადად 1930-იან წლებში, როდესაც დაიწყო მოედნის ტერიტორიის კეთილმოწყობა. 

1935 წელს აქ გააკეთეს სკვერი და დადგეს მოქანდაკე დავიდ იაკერსონის მიერ შესრულებული ლენინის ძეგლი (გაანადგურეს გერმანელებმა ქალაქის ოკუპაციის პერიოდში). ამავე წელს მოედანმა მიიღო ახალი სახელწოდება - აჯაყების მოედანი - 1918 წლის იანვრის ამბების პატივისცემის ნიშნად. ეს სახელწოდება იმ პერიოდში ნაკლებად გამოიყენებოდა, ტაგანროგელები უწოდებენ სადგურის მოედანს. მოედანს მეორედ უწოდეს აღნიშნული სახელი 1958 წლის 13 თებერვალს. 1976 წელს აქ დადგეს ორთქმავლის ძეგლი.

1990-იან წლებში მოედანზე მომრავლდა მაღაზიები, კაფეტერიები, რესტორნები.

2002-2005 წლებში მოედნის რეკონსტრუქცია მიმდინარეობდა არქიტექტორ პეტრე ბონდარენკოს პროექტის მიხედვით.

2012 წელს სადგურის შენობის წინ ააშენეს და აკურთხეს ტაგანროგის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სამლოცველო, რამაც გამოიწვია სპეციალისტების კრიტიკა, რომლებიც თვლიდნენ, რომ ახალმა მშენებლობებმა მოედანი „მხოლოდ გააქრო“.

## გალერეა 

ფაილი:2013 Taganrog chasovnya Kazansk 01.jpg|ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სამლოცველო
ფაილი:Locomotive monument at the Vosstaniya Square, Taganrog 2.jpg|ორთქმავლის ძეგლი
ფაილი:Locomotive monument at the Vosstaniya Square, Taganrog 1.jpg|ორთქმავლის ძეგლი

## სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის მოედნები
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
მიშკინსკაიის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია

**მიშკინსკაიის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია აქსაის რაიონის სოფელ მიშკინსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2009 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი ალექსანდროვკა, განათლების ქუჩა.

## ისტორია 
ხუტორ მიშკინსკაიაში ქვის ეკლესია ააგეს XX საუკუნის დასაწყისში, კერძოდ 1910-იან წლებში. მაგრამ ქვეყანაში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, ისევე როგორც ბევრ ეკლესიას მასაც დახურვის საფრთხე დაემუქრა. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს. ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა, როგორც სასოფლო კლუბი, ხოლო შემდეგ, როგორც ხორბლის საწყობი. 1970-იან წლებში ეკლესიის შენობა საბოლოოდ დაანგრიეს, ხოლო მის ადგილზე ააგეს საბავშვო ბაღი, დღემდე შემონახულია, მღვდლის სახლი.

მხოლოდ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ აღადგინა მოქმედება მრევლმა. თავდაპირველად ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა მიშკინსკაიის კულტურის სახლის ერთ-ერთ ოთახში, ხოლო 2009 წელს მრევლს გადაეცა ყოფილი მაღაზიის შენობა, რომელიც მდებარეობდა განათლების ქუჩაზე. მრევლის ძალებით, ასევე კაზაკობისა და ადგილობრივი ადმინისტრაციის წყალობით შენობა გარემონტდა, სადაც დააყენეს კანკელი და საკურთხეველი.

მიშკინსკაიის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესიის წინამძღვარი 2012 წელს გახდა კონსტანტინე ევგენის ძე ფედოსეევი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Сайт церкви 
* Аксайское благочиние - храмы 
* Аксайское благочиние - приходы 
* Настоятель храма Рождества Иоанна Предтечи ст. Мишкинской принял участие в отчетном круге местной казачьей общины 

## სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:XXI საუკუნის ეკლესიები
ოსტროვსკის სერაფიმ საროველის ეკლესია

**ოსტროვსკის სერაფიმ საროველის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია აქსაის რაიონის სოფელ ოსტროვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. 

ეკლესიის მისამართი: 346705, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აქსაის რაიონი, სოფელი ოსტროვსკი, სედოვის ქუჩა № 2/1.

## ისტორია 
წმინდა სასწაულმოქმედი სერაფიმ საროველის სახელობის ეკლესია ხუტორ ოსტროვსკში დააარსეს ამავე ხუტორის მოსახლეობის შუამდგომლობით. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 1994 წლის თებერვალში, სერაფიმე საროველის ეკლესიის რევლს უსასყიდლოდ გადაეცა ე. წ. „მშენებელთა სახლი“, რომლის ფართობიც იყო 122 კვადრატული მეტრი. მშენებელთა სახლი საკმაოდ ცუდ მდგომარეობაში იმყოფებოდა. მომდევნო წლებში შენობა გაარემონტეს, რის შემდეგაც ეკლესიამ დაიწყო რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის მოთხოვნების დაკმაყოფილება.

2006 წელს გაიმართა ოსტროვსკის სერაფიმ საროველის ეკლესიის კოსმეტიკური რემონტი. 2007 წელს დაიწყეს მისი საფუძვლიანი რემონტი - შეცვალეს შენობის იატაკი, გადახურეს სახურავით, დააყენეს წყლის გამათბობლები და მოაწესრიგეს კანალიზაცია, მთლიანად გაარემონტეს ეკლესიის შიდა ხედი. 2009 წელს ეკლესიის რემონტი დასრულდა.

ოსტროვსკის სერაფიმ საროველის ეკლესიის წინამძღვარი ამჟამად არის მღვდელმსახური ვალერი დიმიტრის ძე გალჩენკო.

## რესურსები ინტერნეტში
* Сайт церкви 
* Аксайское благочиние - храмы 
* Аксайское благочиние - приходы 
* Под Ростовом священник изгоняет бесов

## სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
აბანო (მდინარე)

**აბანო** — მდინარე აღმოსავლეთ საქართველოში, თელავის მუნიციპალიტეტში, კახეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე სტორის (ალაზნის აუზი) მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 6 კმ. აუზის ფართობი 25 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლებით. გაზაფხულზე იცის მცირე წყალდიდობა. ზაფხულსა და შემოდგომაზე — წყალმოვარდნები.

## ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის მხარის მდინარეები
ალექსანდროვკის მაცხოვრის ფერისცვალების ეკლესია

**ალექსანდროვკის მაცხოვრის ფერისცვალების ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ ალექსანდროვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2006-2013 წლებში.

ეკლესიის მისამართი:346741, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი ალექსანდროვკა, საბჭოთა ქუჩა № 122.

## ისტორია 
1821 წელს ჩემბურკის ხუტორებს შორის, მდინარე ჩემბურკის ნაპირზე, განსახლდნენ  მარცხენა სანაპიროს მალოროსიიდან გადმოსახლებულებმა. ალიზის აგურისაგან ააშენეს ეკლესია.  ყველა, ეკლესიის ირგვლივ მდებარე პატარა ხუტორი გაერთიანდა და ეწოდა სლობოდა ალექსანდროვკა. 1863 წელს ალიზის აგურით აშენებული ეკლესია დაშალეს და მის ნაცვლად სოფლის ცენტრში ააშენეს ახალი ხის ეკლესია. 1900 წელს, უკვე სოფელში, გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, რომლის პირველი დირექტორიც გახდა მღვდელი გვარად სიდორენკო. 1905-1912 წლებში აგურისაგან სოფელში, სოფლის მცხოვრებთა შემოწირულობებით ააგეს ახალი ეკლესია ალექსანდრე ნეველის სახელზე. ამ პერიოდისათვის სლობოდა ალექსანდროვკაში მოქმედებდა ორივე ეკლესია.

1936 წელს ხის ეკლესია გადააკეთეს კლუბად, რომელიც დაიწვა ამავე წლის ნოემბერში. მომდევნო წელს დამწვარი ეკლესიის ადგილზე დაიწყო ახალი კლუბის მშენებლობა და მის გარშემო შეიქმნა პარკი. ომის შემდეგ, 1946 წელს აქვე ააგეს სოფლის ბიბლიოთეკა. 

ალექსანდრე ნეველის ეკლესია საბოლოოდ განადგურდა  1937 წელს. ეკლესიის აგურისაგან ააგეს ზემოთ აღნიშნული კლუბი, რაიონული აღმასკომის შენობა, კოლმეურნეობის სამმართველო და სხვა სოფლის ნაგებობები. საბოლოოდ ეკლესია 1940 წელს დაანგრიეს. ეკლესიაში ღვთისმსახურება შეწყდა გერმანელების ოკუპაციამდე მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში. ღვთიისმსახურება მიმდინარეობდა კერძო სახლში, რომელიც სამლოცველოდ გადააკეთეს. ომის შემდეგ ღვთისმსახურება სრულიად შეწყდა.

მხოლოდ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 1993 წელს, ალექსანდროვკის მცხოვრებლებმა, როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტის ვლადიმირის კურთხევით შეიქმნა ფერისცვალების ეკლესიის მრევლი. სოფლის ადმინისტრაციამ მორწმუნეებს გამოუყო შენობა ღვთისმსახურებისთვის. ნაგებობა იყო რევოლუციამდელ პერიოდში აგებული და იმყოფებოდა ცუდ მდგომარეობაში. მრევლის წინამძღვრად დანიშნულ ევგენი ბაბენცევს მრევლთან ერთად ბევრი ძალისხმევა დასჭირდა, რათა გაერემონტებინა სახლი, აღეჭურვა იგი საკურთხევლითა და კანკელით. 

2006 წლის 28 აგვისტოს, ზუსტად იმ ადგილზე, სადაც იდგა ძველი ხის, 1936 წელს დამწვარი ეკლესია, დაიწყეს ახალი ეკლესიის მშენებლობა. ეკლესიაში პირველი ღვთისმსახურება აღევლინა 2014 წლის 23 მარტს. ეკლესიის კურთხევა კი გაიმართა 2015 წლის 19 აგვისტოს, იგი შეასრულა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა მერკურიმ.

მაცხოვრის ფერისცვალების ეკლესიის წინამძღვრად 2003 წელს აირჩიეს ელიზბარ ვიქტორის ძე ორლოვი, რომელიც თავის მოვალეობას დღემდე ასრულებს.

## რესურსები ინტერნეტში
* Сайт церкви
* Преображенский храм села Александровка Азовского района  
* В храме Преображения Господня с. Александровка совершена панихида по убиенному в годы гонений протоиерею Иоанну Игуменцеву  
* Азовское благочиние - храмы

## სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:XXI საუკუნის ეკლესიები
ლუიზა მეკლენბურგ-შტრელიცელი

**ლუიზა მეკლენბურგ-შტრელიცელი** (; 10 მარტი, 1776 — 19 ივლისი, 1810) — მეკლენბურგ-შტრელიცის პრინცესა, ფრიდრიხ ვილჰელმ III-ის მეუღლე და პრუსიის დედოფალი. რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ბებია. თანამედროვეები ლუიზას აღწერენ როგორც მშვენიერ, თავისუფალი მანერების მქონე დედოფალს, თუმცა, სინამდვილეში, იქცეოდა როგორც დაბალი ფენის და არა არისტოკრატიის წარმომადგენელი. ლუიზას ცხოვრება აღმოჩნდა უწყვეტად დაკავშირებული პრუსიის ბრძოლასთან ნაპოლეონის წინააღმდეგ. უდროოდ გარდაცვლილი დედოფალი სამუდამოდ დარჩა შემდგომი თაობების მეხსიერებაში, როგორც მშვენიერი და ახალგაზრდა. ჯერ კიდევ სიცოცხლეში, დედოფალი ლუიზა კულტურული პატივისცემის ობიექტი იყო, რომელიც კიდევ უფრო განვითარდა მისი გარდაცვალების შემდეგ. დედოფალი ლუიზა გახდა გერმანიის იმპერიისა და პრუსიის ახალი აღმავლობის სიმბოლო გერმანიის ისტორიაში. მისმა მნიშვნელობამ, გადააბიჯა იმ გავლენას, რომელსაც ის ფლობდა პრუსიის დედოფლის სტატუსის ქონის დროს.

## ლიტერატურა
*Reinhard Pözorny (Hg) Deutsches National-Lexikon- DSZ-Verlag. 1992. ISBN 3-925924-09-4
*Martin Kitchen . The Cambridge Illustrated History of Germany:-Cambridge University Press 1996 ISBN 0-521-45341-0
*Франц Фабиан. Перо и меч. /Карл Клаузевиц и его время. М.: Военное издательство министерства обороны Союза ССР. 1956
*Karl Griewank (Hrsg.): Königin Luise. Briefe und Aufzeichnungen. Bibliographisches Institut, Leipzig 1924.
*Malve Rothkirch (Hrsg.): Königin Luise von Preußen. Briefe und Aufzeichnungen 1786—1810. Dt. Kunstverlag, München 1985, ISBN 3-422-00759-8.
*Carsten Peter Thiede, Eckhard G. Franz: Jahre mit Luise von Mecklenburg-Strelitz. Aus Aufzeichnungen und Briefen der Salomé von Gélien (1742—1822). In: *Archiv für hessische Geschichte und Altertumskunde. Band 43, Darmstadt 1985, ISSN 0066-636X, c. 79-160.

## რესურსები ინტერნეტში
* პრუსიის დედოფალი ლუიზა

კატეგორია: პრუსიის პრინცესები
კატეგორია:დაბადებული 1766
კატეგორია:გარდაცვლილი 1810
შუახმელეთის მდინარეების სია

**შუახმელეთში**, ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმის მოქმედების მთავარი ადგილის ტერიტორიაზე წარმოდგენილია ბევრი მდინარე, რომელთა ნაწილი აღწერილია ამ სიაში.

## ა
;ანდუინი:

## გ
;გელიონი: ბნელტევრელი ელფი, მეფე თრანდუილის მსახურთუფროსი. გელიონი პასუხისმგებელი იყო მეფის კარის ღვინით უზრუნველყოფაზე და თავადაც ღვინის დიდი მოყვარული. 2941 წლის სექტემბრის საღამოს მან დაცვის უფროსი თავისთან დასალევად მიიპატიჟა. სწორედ მაშინ გააპარა ბილბომ ჯუჯები მდინარეზე კასრებით. სახელი Galion შესაძლოა მომდინარეობდეს სიტყვისგან gal (ნათება) ან gala (აყვავება, გახარება) ან galad (ხე). სუფიქსი -ion სახელში გამოიყენებოდა იმისათვის, რათა აღენიშნათ, რომ მისი პატრონი ვინმეს ვაჟი იყო. უცნობია, ეს სახელი სინდარული თუ სილვანური წარმოშობის იყო.

;გლანდუინი: ერიადორის ერთ-ერთი მდინარე, გვათლოს ჩრდილოეთით. სინდარულად სახელწოდება ნიშნავს „საზღვრის-მდინარეს“ – იგი მდებარეობდა ერეგიონის ელფთა სამეფოს სამხრეთ საზღვართან, მოგვიანებით – არნორის ადამიანების სამეფოსთან.

## პ
;პოროსი: მდინარე გონდორის სამხრეთით. 640 კმ-იანი სიგრძით იგი ქმნიდა ჰარონდორის ჩრდილოეთ საზღვარს, სამხრეთ გონდორს და ითილიენის სამხრეთ საზღვარს. მესამე ეპოქაში იგი მდებარეობდა გონდორის მძლავრი სამხრეთი საზღვარი.

## რ
;რინგლო: მნიშვნელოვანი მდინარე გონდორის ცენტრალურ რეგიონში. მისი სათავე მდებარეობდა თეთრი მთების სამხრეთით, ლამედონის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარე ველში. მიედინებოდა 200 მილზე. შემდეგ უერთდებოდა მორთონდს, კობასის ნავსადგურთან. კირილი იყო რინგლოს შენაკადი, რომელშიც უკანასკნელი შედიოდა. 

## ტ
;ტეიგლინი: ბელერიანდის მდინარე, რომელიც სათავეს იღებდა ერედ ვეთრინთან, დორ-ლომინის საზღვართან. მიედინებოდა სამხრეთისკენ, ბრეთილის ტყის გავლით და მდინარე სირიონს უერთდებოდა.

## რესურსები ინტერნეტში
* მდინარეები და ტბები  არდის ენციკლოპედიაში
ბაღის სამლოცველო

**ბაღის სამლოცველო** () — ყოფილი მართლმადიდებლური სამლოცველო ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობდა ტაგანროგის ერთ-ერთ საბავშვო სახლთან. აგებულია 1895 წელს. დაანგრიეს 1920-იან წლებში.

## ისტორია 
XIX საუკუნის დასაწყისში ტაგანროგში გახშირდა შემთხვევები, როდესაც დედები ახალშობილ შვილებს ქუჩაში ტოვებდნენ. 

ივანე ანდრეის ძე ვარვაცის შვილიშვილმა მარკ ნიკოლოზის ძე კომნინო-ვარვაციმ გაიღო ხუთი ათასი რუბლი და შესთავაზა საზოგადოება „იასლის“ მესვეურებს მიტოვებული ბავშვების გადარჩენა. ოთხი წლის ასაკის ზემოთ ბავშვებს აგზავნიდნენ უფროსი ასაკის ბავშვთა სახლში.

1890 წლის 8 თებერვალს შედგა ბავშვთა სახლის გახსნა. დაარსების დღიდან იგი განთავსებული იყო ლაკიერის სახლში ალექსანდროვის ქუჩაზე (ამჟამად ჩეხოვის 96), მისი დამფუძნებლები კი იყვნენ - ე. მ. ლაკიერი და რ. ა. ხრეშატიცკი. ყოველ ქალს, რომელიც სხვადასხვა მიზეზების გამო უარს ამბობდა თავის შვილზე, შეეძლო იგი დაეტოვებინა აღნიშნულ ბავშვთა სახლში. ბავშვები აღნიშნულ სახლში იზრდებოდნენ ოთხ წლამდე , ხოლო შემდეგ იგზავნებოდნენ ნიკოლაევსკის უფროსი ასაკის ბავშვთა სახლში. 

ბაღის სამლოცველო დაანგრიეს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ 1920-იან წლებში. ყოფილი საბავშვო სახლის ადგილზე ამჟამად მდებარეობს საცხოვრებელი სახლი (დობროლიუბოვის შესახვევი, 2-ა და 2-ბ). აღნიშნული სამლოცველოს ფოტოსურათი არ შემონახულა.

## სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის დაკარგული ეკლესიები
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1866

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1866** მიიღეს ერთხმად 2009 წლის 13 თებერვალს.

## რეზოლუცია 
უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა 15 ივნისამდე გადაევადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის (UNOMIG) მანდატი, სანამ გაერო არ დაგეგმავდა სამომავლო გეგმებს რეგიონთან დაკავშირებით. 1866 (2009) რეზოლუციის თანახმად, საბჭომ მოუწოდა მხარეებს დაიცვან მოსკოვის 1994 წლის შეთანხმების მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დებულებები.

გენერალური მდივნის მოხსენებაში ნათქვამია, რომ ეფექტიანი უსაფრთხოების რეჟიმის განხორციელებისთვის, უნდა შესრულდეს შემდეგი მოთხოვნები: მიწაზე, ზღვასა და ჰაერში ცეცხლის შეწყვეტის მკაცრი დაკვირვება; კონტაქტის ხაზის ორივე მხარეს უნდა გამოცხადდეს „უსაფრთხოების ზონა“, სადაც შეიარაღებული ძალების და აღჭურვილობის ყოფნა არ დაიშვება; უნდა დაწესდეს აკრძალვა სამხედრო თვითმფრინავებისა და უპილოტო საჰაერო აპარატების ფრენებზე; თითოეული მხარის მიერ უფლებამოსილი წარმომადგენლების დანიშვნა, რომლებსაც შეეძლებათ ინფორმაციის გაცვლა, დაძაბულობის თავიდან აცილება და ინციდენტების მოგვარება.

საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ საჭიროა თავის შეკავება ძალის გამოყენებაზე, ასევე პირების, ჯგუფების ან ინსტიტუტების მიმართ ეთნიკური დისკრიმინაციისაგან, საჭიროა რაიმე განსხვავების გარეშე, ადამიანის უსაფრთხოების, მათი გადაადგილების თავისუფლებისა და ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა საკუთრების დაცვა. საბჭომ ასევე მოუწოდა ხელშეწყობისკენ კონფლიქტის შედეგად დაზარალებულთათვის, მათ შორის ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთათვის ჰუმანიტარული დახმარების გაწევისთვის.

საბჭომ ასევე მოუწოდა ძალისხმევის გააქტიურებას რეგიონალური უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის საკითხებზე, ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა საკითხზე ჟენევის მოლაპარაკებების გზით. საბჭომ ასევე მოითხოვა გენერალურ მდივანს 15 მაისს რეზოლუციის შესრულების, ადგილზე არსებულ მდგომარეობასა და სამომავლო საქმიანობაზე ინფორმაციის მიწოდება.

## რესურსები ინტერნეტში
*[რეზოლუციის ტექსტი undocs.org-ზე](https://undocs.org/S/RES/1866(2009))

## იხილეთ აგრეთვე
*აფხაზეთის ომი
*გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ
*რუსეთ-საქართველოს ომი

## სქოლიო
1866
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები საქართველოს შესახებ
კატეგორია:აფხაზეთის კონფლიქტი
კატეგორია:2009 წელი საქართველოში
მუკორი

**მუკორი** (), ასევე ცნობილია როგორც **თეთრი ობი** — ობის სოკოების გვარი, რომელიც მოიცავს სამოცამდე სახეობას. გავრცელებულნი არიან ნიადაგის ზედა ფენებში, ასევე განვითარება შეუძლათ საკვებ პროდუქტსა და ორგანული ნარჩენებზე.

## ლიტერატურა 
* Fresenius G. Beiträge zur Mykologie. — Frankfurt am Main, 1850. — Vol. 1. — P. 7.

## რესურსები ინტერნეტში 
* მუკორი საიტზე zygomycetes.org
* ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი

## სქოლიო 
*
კატეგორია:მუკორისებრნი
ეტრუსკული ხელოვნება

, ტარკვინია.]]
დან, ელინისტური ხანის ეტრუსკული ხელოვნება, ტარკინიის ეროვნული მუზეუმი.]]

**ეტრუსკული ხელოვნება** მოიცავს ძვ. წ. IX–II საუკუნეებს.

ჩვენამდე მოღწეული ეტრუსკული არტეფაქტები ძირითადად სამარხებშია აღმოჩენილი. ეტრუსკული ხელოვნების ხასიათი მნიშვნელოვანწილად განსაზღვრა რელიგიამ, რომელშიც დიდი ადგილი ეჭირა მიცვალებულის კულტს და წარმოდგენებს იმქვეყნიურ სამყაროზე. ეტრუსკული მიწისქვეშა თუ მიწის ზედა სამარხები მდიდარია კედლის მხატვრობის, ქანდაკებისა და დეკორატიულ-გამოყენებითი ხელოვნების ნიმუშებით. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მიცვალებულთა გამოსახულებები – ტერაკოტას და ბრინჯაოს ფიგურები და ბიუსტები, რომელიც სარკოფაგებს ამკობს. ამ ტრადიციის საფუძველზე განვითარდა სკულპტურული პორტრეტი, რომელიც ეტრუსკულ ხელოვნებაში პირობითი, სქემატური სახეებით იყო წარმოდგენილი.

პორტრეტის თემისადმი ინტერესი ძველმა რომმა მემკვიდრეობით ეტრუსკებისგან მიიღო.

## რესურსები ინტერნეტში
*ეტრუსკული ხელოვნება , ლორელ ტეილორი, საიტი Smarthistory
* ეტრუსკული მეთუნეობა საიტზე Internet Archaeology

კატეგორია:ხელოვნება შექმნის პერიოდის მიხედვით
Musiikkituottajat

**Musiikkituottajat**, **Musiikkituottajat – IFPI Finland** ან **The Finnish Group of IFPI** — ფინური არაკომერციული ორგანიზაცია, რომელიც ფინანსდება მისი წევრების მიერ და წარმოადგენს მუსიკალურ ინდუსტრიას ფინეთში. ორგანიზაცია წარმოადგენს 23 ისეთი ლეიბლის ინტერესებს, რომლებიცაა, EMI, Sony Music, Universal Music Group და Warner Music Group.

Musiikkituottajat – IFPI Finland-ის მიზანია ფინეთში ხმისჩამწერი ინდუსტრიის წარმოებისათვის ხელსაყრელი გარემო პირობების უზრუნველყოფა. მიზანი მიიღწევა ხმისჩამწერი ინდუსტრიის დაცვისათვის ეფექტიანი წესებისა და სამართლიანი და კონკურენტუნარიანი სავაჭრო გარემოს უზრუნველყოფის გზით.

Musiikkituottajat ფინეთის მუსიკალური ინდუსტრიის ადგილობრივი ასოციაციაა, რომელიც შედის ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაციის შემადგენლობაში.

Musiikkituottajat აქვეყნებს ჩარტებს: კერძოდ, Suomen virallinen lista – Albumit (ტოპ-50, ალბომები), Suomen virallinen lista – Singlet (ტოპ-20, სინგლები), Suomen virallinen lista – Mid–price (ტოპ-10) და Suomen virallinen lista – Musiikki DVD:t (ტოპ-10, ალბომები, ვიდეო).

## რესურსები ინტერნეტში
* ოფიციალური საიტი

## სქოლიო
კატეგორია:ფინური მუსიკა
კატეგორია:მუსიკალური ჰიტ-აღლუმები
მამუკა ბახტაძე

**მამუკა ბახტაძე** (დ. 9 ივნისი, 1982, თბილისი, საქართველოს სსრ) — საქართველოს პრემიერ-მინისტრი 2018 წლის 20 ივნისიდან 2019 წლის 2 სექტემბრამდე. 2017 წლის 13 ნოემბრიდან 2018 წლის 20 ივნისამდე იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრი. მინისტრად დანიშვნამდე იყო საქართველოს რკინიგზის  გენერალური დირექტორი 2013 წლის აპრილიდან – 2017 წლის 13 ნოემბრამდე. 2010 წლიდან 2012 წლამდე იყო საქართველოს საერთაშორისო ენერგეტიკული კორპორაციის  გენერალური დირექტორი. მამუკა ბახტაძე აგრეთვე არის „ახალი აბრეშუმის გზის“ საკითხებში საქართველოს სპეციალური წარმომადგენელი.

## განათლება 
1999 წელს დაამთავრა თბილსიის 169-ე საჯარო სკოლა. დამთავრებული აქვს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი მენეჯმენტისა და მიკროეკონომიკის განხრით. მაგისტრის ხარისხი მიიღო ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 2010 წელს, INSEAD-ის ბიზნეს სკოლაში მიენიჭა MBA-ის კვალიფიკაცია. მამუკა ბახტაძე არის ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი.

## საქართველოს პრემიერ-მინისტრი
[მინი|მარცხნივ|მამუკა ბახტაძე და [ილჰამ ალიევი]]
„ქართულმა ოცნებამ“ გიორგი კვირიკაშვილის გადადგომის შემდეგ მემკვიდრედ იმ დროისთვის 36 წლის ბახტაძე წარადგინა. იმ დროისთვის ის მეტწილად პოლიტიკური უცნობი იყო. 2018 წლის მაისში ჩატარებული გამოკითხვის თანახმად გამოკითხულთა 55%-ს არ სმენოდა მის შესახებ. პრემიერ-მინისტრად დანიშვნამდე ბახტაძე 2017 წლის ნოემბრიდან 2018 წლის ივნისამდე იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრი. ბახტაძემ 2018 წელს გამოაქვეყნა ეკონომიკური და პოლიტიკური რეფორმების გეგმა, მათ შორის განათლების სისტემასთან დაკავშირებული გეგმები. ბახტაძე ჩართულ იყო სალომე ზურაბიშვილის 2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების კამპანიაში. მან არჩევნებში სალომე ზურაბიშვილის გამარჯვება „დემოკრატიის გამარჯვებად“ შეაფასა.

, 2019 წ.]]
ბახტაძის პირველი საგარეო ვიზიტი ბრიუსელში 2018 წლის ივლისში შედგა, სადაც მან ევროპელ ოფიციალურ პირებთან შეხვედრისას დაადასტურა, რომ საქართველო რჩება ევროკავშირისკენ მისწრაფებების ერთგული. 2018 წლის სექტემბერში გაეროს გენერალური ასამბლეაზე მიმართვაში ბახტაძემ დაგმო რუსეთის ფედერაციის მიერ საქართველოს ტერიტორიის ნაწილის ოკუპაცია და ისაუბრა საქართველოს შესახებ. მხარეებს შესთავაზა ახალი სამშვიდობო ინიციატივები. 

2019 წლის 2 სექტემბერს ბახტაძემ თანამდებობიდან გადადგომის შესახებ Facebook-ზე დაწერა, სადაც მან გადადგომის მიზეზად დაასახელა: „მივიღე გადაწყვეტილება თანამდებობის დატოვების შესახებ, რადგან ვთვლი, რომ ჩემი მისია ამ ეტაპისათვის შევასრულე“. მამუკა ბახტაძე თანამდებობაზე გიორგი გახარიამ შეცვალა, რომელიც ბახტაძის კაბინეტში შინაგან საქმეთა მინისტრის თანამდებობას იკავებდა.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ოფიციალურ საიტი 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1982
კატეგორია:საქართველოს ფინანსთა მინისტრები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:საქართველოს პრემიერ-მინისტრები
მამუკა
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები მთიანი ყარაბაღის შესახებ

მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის მიმდინარეობისას, გაეროს უშიშროების საბჭომ ოთხი რეზოლუცია მიიღო. ეს რეზოლუციები არ ეყრდნობოდნენ გაეროს ქარტიის VII-ე თავს.

## რესურსები ინტერნეტში
* 1993 გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები მთიანი ყარაბაღის შესახებ

## იხილეთ აგრეთვე
*გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია 62/243
*ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის რეზოლუცია 1416 (2005)

კატეგორია:ყარაბაღის კონფლიქტი
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აზერბაიჯანის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები სომხეთის შესახებ
Fairchild Channel F

**Fairchild Channel F**  — მეორე თაობის სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლი, შექმნილი და გამოცემული კომპანია Fairchild Semiconductor-ის მიერ 1976 წელს ჩრდილოეთ ამერიკაში. ის, აგრეთვე გამოვიდა იაპონიაში 1977 წლის ოქტომბერში. ეს არის პირველი კონსოლი, რომელიც გამოიყენებდა სათამაშო კარტრიჯს (ROM-კარტრიჯი) და მიკროპროცესორს. თავდაპირველად გამოვიდა **Video Entertainment System**-ის (**VES**) სახელწოდებით, მაგრამ მას შემდეგ, რაც Atari-მ გამოსცა VCS, Fairchild-მა კონსოლს შეუცვალა სახელი Fairchild Channel F-ით. მსოფლიოში გაიყიდა Channel F-ის 250,000 ასლი, რითაც საგრძნობლად ჩამორჩა VCS-ს.

1979 წელს კომპანია Zircon International-მა მოიპოვა კონსოლის საავტორო უფლებები და გამოსცა სახეშეცვლილი ვერსია სახელწოდებით **Channel F System II**. ის შეიქმნა, რათა კონკურენცია გაეწია Atari VCS-ისთვის. ახალ ვერსიას გააჩნდა მოხსნადი კონტროლერი, ხოლო ხმა გამოდიოდა არა კონსოლიდან, არამედ ტელევიზორიდან. საერთო ჯამში Channel F System II-ზე შეიქმნა მხოლოდ და მხოლოდ 6 თამაში. შემდეგომში ევროპაში გამოვიდა კონსოლის რამდენიმე ლიცენზირებული ვერსია: **Luxor Video Entertainment System** (შვედეთი), **Adman Grandstand** (დიდი ბრიტანეთი), **Saba Videoplay**, **Nordmende Teleplay**, **ITT Tele-Match Processor** (გერმანია), **Dumont Videoplay** და **Barco Challenger** (იტალია და ბელგია).

## გალერეა

Fairchild-Channel-F.jpg|Channel F კონტროლერით
Fairchild-Channel-F-System-II-Console.jpg|Channel F II
Adman Grandstand Fairchild.jpg|Adman Grandstand - ბრიტანული ვერსია
LuxorVideoEntertainmentComputer.jpg|Luxor Video Entertainment System - შვედური ვერსია

## რესურსები ინტერნეტში
* Channel F-ის ისტორია 
* Channel F-ის თამაშების სია  MobyGames-ზე
* Channel F-ის გალერეა
* Channel F  Old-Computers-ზე
* Channel F-ის უფასო თამაშები Internet Archive-ზე
* Channel F ვიდეო თამაშების კონსოლების ბიბლიოთეკაში

## სქოლიო
კატეგორია:1976 წელს წარმოდგენილი პროდუქტები
კატეგორია:სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლები
კატეგორია:მეორე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლები
კატეგორია:Fairchild Corporation
კატეგორია:1970-იანების სათამაშოები
ითილიენი

**ითილიენი** — ადგილი შუახმელეთში, ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში, გონდორის ერთ-ერთი რეგიონი.

მდებარეობდა მდინარე ანდუინის აღმოსავლეთ ნაწილზე, მდინარესა და ეფელ დუათს შორის. ჩრდილოეთის საზღვარი დაახლოებით მკვდარ ჭაობებთან მდებარეობდა, ხოლო მისი სამხრეთის საზღვარი იყო მდინარე პოროსი. რეგიონი იყოფოდა ჩრდილოეთ და სამხრეთ ითილიენად (დაახლოებით გზაჯვარედინზე).

სიტყვა Ithilien სინდარული წარმოშობისაა და ნიშნავს „მთვარის მიწას“.

## ადგილები
### ჰენეთ ანუნი
**ჰენეთ ანუნი** — გონდორის ფარული საგუშაგო ჩრდილოეთ ითილიენის ტერიტორიაზე. ბეჭდის ომის პერიოდში ფარამირმა, დენეთორის ძემ აქ განალაგა ჯარები. აქვე მან მოიყვანა ფროდო და სემი.

აქვე მდებარეობდა გუბურა. მესამე ეპოქის 3019 წლის 8 მარტს, როდესაც ფროდო და სემი გამოქვაბულში ფარამირთან ერთად იმყოფებოდნენ, გოლუმი, რომელიც მათ ეძებდა, ამ გუბურაში შეძვრა. ამ გუბურის ნაკადი კორმალენის მინდვრისკენ მიედინებოდა.

### ემინ არნენი
**ემინ არნენი** — რიგი ბორცვების ითილიენის შუაგულში, ოსგილიათიდან სამხრეთით. მდებარეობდა ანდუინზე მინას ტირითის მოპირდაპირე მხარეს. სინდარულად სახელწოდება ნიშნავს „გორაკებს წყალთან“.

ემინ არნენის ტერიტორიაზე ცხოვრობდნენ  ნუმენორელი დიდგვაროვნები, ისევე, როგორც ჰურინი, გონდორის მოურავი, დანიშნული მეფე მინარდილის მიერ. მოგვიანებით გონდორის მეფეები მოურავებს მხოლოდ ჰურინის მოდგმიდან ირჩევდნენ და ზოგადად გონდორის მოურავობა იქცა ტრადიციად.

## ლიტერატურა
*
*
*
*

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
ორკი (შუახმელეთი)

**ორკები** ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში — არსებების რასა, რომელსაც იყენებდნენ საბრძოლო მიზნებში. ისინი ჩნდებიან „სილმარილიონში“, „ჰობიტში“ და „ბეჭდების მბრძანებელში“. ორკების მბრძანებლები არიან მორგოთი, საურონი და სარუმანი.

მიუხედავად იმისა, რომ ორკები არ არიან მოკლებული ინტელექტუალურ რესურსებს და დროდადრო თავს ავლენენ, როგორც ამა თუ იმ საქმიანობაში დაოსტატებულები, ავტორი მათ ძირითადად აღწერს, როგორც საბრალო არსებებს, რომლებსაც ეზიზღებათ ყველა (საკუთარ თავთან ერთად) და ბატონებიც, რომლებსაც ემსახურებიან მხოლოდ შიშის გამო. ისინი არ ქმნიან რამე სახის ლამაზ ნაკეთობას, პირიქით – მონაწილეობენ ისეთი ეშმაკური ნივთების შექმნაში, რომლებიც მხოლოდ უბედურებას თესავენ.

ადრეულ, გამოუქვეყნებელ ხელნაწერებში, ტოლკინი ორკებს გობლინებისგან განასხვავებს. თუმცა, იმ დროისთვის, როდესაც დაიწყო მისი ნაწარმოებების გამოცემა, ეს ორი ტერმინი ერთმანეთის სინონიმად იქცა. „ჰობიტში“ ორკები ცნობილები არიან, როგორც გობლინები, ხოლო „ბეჭდების მბრძანებელში“ – ორკების სახელით. მათ შორის ზომებში განსხვავება არ არსებობს – მოზრდილი ორკები, ისევე, როგორც ურუკ-ჰაები, ისეთები არიან, როგორც გობლინები – დიდები თუ პატარები.

ტოლკინის „შობის პაპის წერილებში“ აგრეთვე ჩნდებიან გობლინები. თავისი ხასიათით და თვისებებით ისინი შუახმელეთის ორკების მსგავსები არიან და ემტერებიან ელფებს.

## ლიტერატურა
*
*
*
*
*

## რესურსები ინტერნეტში
*
როსტოვის ოლქის სახვითი ხელოვნების მუზეუმი

**როსტოვის ოლქის სახვითი ხელოვნების მუზეუმი** () — სამხატვრო მუზეუმი ქალაქ დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. დაარსდა 1938 წელს. კოლექცია მოითვლის 6 ათასზე მეტ ექსპონატს.

## მუზეუმის შესახებ 
როსტოვის ოლქის სახვითი ხელოვნების მუზეუმი არსებობს 1938 წლიდან. მუზეუმის ექსპოზიცია მოიცავს 6 000 ერთეულს, მათ შორის: ფერწერა, გრაფიკა, ქანდაკება და დეკორაციული ხელოვნება. მუდმივ ექსპოზიციას წარმოადგენს ძველი რუსული ხელოვნება, XVIII - XX საუკუნის დასაწყისის ხელოვნება რუსეთში, დასავლეთევროპელი ოსტატების ხელოვნება და აღმოსავლეთის ქვეყნები. XX საუკუნის ხელოვნების კოლექციაში წარმოდგენილია ავტორებბი: ბორის ლავრენკო, ალექსანდრ ლაქტიონოვი, მარტიროს სარიანი, ნიკოლაი ტიმკოვი და სხვა წამყვანი რუსი მხატვრები. ასევე წარმოდგენილია დონელი მხატვრების ნამუშევრები. 

ორგანიზაციის ფართობი: საგამოფენო — 3938 მ², დროებითი გამოფენების — 859 მ², ფონდსაცავები — 2245 მ². თანამშრომელთა რაოვენობა — 57, მათ შორის 19 მეცნიერი. ორგანიზაციის სტრუქტურაში შედის ბიბლიოთეკა, სარესტავრაციო სახელოსნო.

## ისტორია 
მუზეუმის გახსნა გაიმართა 1938 წელს, თუმცა მუზეუმის ფორმირების ისტორია უფრო ადრე იწყება. ჯერ კიდევ XX საუკუნის დასაწყისში დონის როსტოვში შეიქმნა როსტოვ-ნახიჩევანის სახვითი ხელოვნების საზოგადოება, რომლის ფონდშიც წარმოდგენილი იყო რუსეთის სხვადასხვა ქალაქის მხატვართა ნამუშევრები. ასევე ადგილობრივი კერძო კოლექციონერების კოლექციები, რომლებიც რევოლუციის შემდეგ გადაეცათ მუზეუმებს. 

1920 წლის 1 მაისიდან მუშაობდა როგორც დონის ხელოვნებისა და სიძველეთა მუზეუმი, 1927 წლიდან ჩრდილოეთ კავკასიის ხალხთა მუზეუმის შემადგენლობაშია, 1934-1936 წლებში არ ფუნქციონირებდა, 1937 წლიდან როსტოვის ოლქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის განყოფილებაა. 

მუზეუმის შექმნის სათავეებთან იდგნენ მხატვრები: მარტიროს სარიანი და ანდრეი სილინი, მწერალი მარიეტა შაგინიანი. არსებობის პირველ წლებში მუზეუმის ექსპოზიცია ივსებოდა ქვეყნის ისეთი ცენტრალური მუზეუმებიდან, როგორიცაა ტრეტიაკოვის გალერეა, ერმიტაჟი, რუსული მუზეუმი. 

1942 წლის იანვარში მოახდინეს მუზეუმის ევაკუაცია პიატიგორსკში, სადაც გერმანელმა ჯარისკაცებმა გაძარცვეს. ომის შემდგომ წლებში ნელ-ნელა მოხდა კოლექციის აღდგენა, თუმცა ბოლომდე ეს შეუძლებელი იყო.  მუზეუმი მეორედ გაიხსნა 1946 წელს.

1958 წელს მუზეუმი ასევე განთავსდა პეტოვის სახლში, რომელიც ააგეს 1898 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით (სახლის ნაციონალიზაცია მოხდა 1920 წელს).

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт музея
* Страница музея на **www.museum.ru**
* Страница музея на сайте Министерства культуры Ростовской области 
* В Ростовском областном музее изобразительных искусств представили картину Рубенса с уникальной судьбой 
* Музей внутри, фотоотчет посетителя

## სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის მუზეუმები
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
ედესა

**ედესა** (, ) — ძველი ქალაქი ჩრდილოეთ მესოპოტამიაში. დღევანდელი შანლიურფა (ურფა). ოსროჰენის დედაქალაქი და ძველი ქრისტიანობის მნიშვნელოვანი ცენტრი.

## ისტორია 
### ადრეული ისტორია 
ძვ. წ. VIII საუკუნეში ასურელების განმგებლობაში იყო და ეწოდებოდა *რუჰუ* (, ). გაძლიერდა ელინისტურ ხანაში, განსაკუთრებით სელევკე I-ის მმართველობის დროს, რომელმაც ედესას მაკედონიის ქალაქ ედესის მიხედვით უწოდა სახელი. არაბერძნულმა წარმოშობის დინასტიამ ედესაში დამოუკიდებელი სამეფო დააარსა (ძვ. წ. 123). რომაელებმა ედესა სამხედრო კოლონიად გადააქციეს. ედესის თეოლოგიური სკოლა მთელ ქრისტიანულ სამყაროში იყო ცნობილი.

### ბიზანტიელთა პერიოდი 
მას შემდეგ, რაც ქალაქი ნისიბინი სპარსელთა ხელში გადავიდა (363), მწერალმა — ეფრემ ასურმა ედესაში გადაინაცვლა. აქ მან დააარსა სახელგანთქმული „სპარსული სკოლა“ — ნესტორიანელ მოღვაწეთა ცენტრი. იგი დროებით დაიხურა 457 წელს, ხოლო საბოლოოდ — 489 წელს იმპერატორ ზენონისა და ეპისკოპოს კირუსის მიერ. ამის შემდეგ სკოლაში მოღვაწე პიროვნებები და მოსწავლეები გადავიდნენ სპარსეთში და იქ განაგრძეს საქმიანობა. ისინი გახდნენ სპარსეთის ნესტორიანული ეკლესიის დამაარსებლები. მიაფიზიტობა ედესაში მუსლიმთა დაპყრობისას აყვავდა.

ქალაქი ხელახლა აშენდა იუსტინე I-ის დროს (ზ. 518–527) და მის პატივსაცემად ეწოდა იუსტინოპოლისი ეწოდა. 609 წელს ედესა სასანიანთა სპარსეთმა დაიპყრო, მაგრამ მალევე დაიბრუნა იმპერატორმა ჰერაკლემ. 638 წელს ქალაქი არაბებმა დაიპყრეს.

### არაბთა პერიოდი 
VII საუკუნეში ქალაქი არაბებმა დაიპყრეს. სომეხი ქრონიკოსი და ბაგრატუნისის ეპისკოპოსი — სებეოსი (660-იანი წლები) ადრეული ცნობები გვაწვდის ისლამის შესახებ. მისი ცნობით ებრაელთა დელეგაცია აპირებდა არაბულ ქალაქში (სავარაუდოდ იგულისხმება მედინა) წასვლას მას შემდეგ, რაც ქალაქი ბიზანტიელებმა დაიპყრეს. 

ბიზანტიელები ხშირად ცდილობდნენ ედესის დაბრუნებას, განსაკუთრებით რომანოზ ლაკაპენოსის დროს, რომელმაც მაცხოვრებლებისგან მიიღო „წმინდა მენდილიონი“ — იესო ქრისტეს უძველესი პორტრეტი. იგი კონსტანტინოპოლში გადაიტანეს 944 წლის 16 აგვისტოს. ეს იყო რომანოზის მეფობის უდიდესი მიღწევა. ცნობილი გამოსახულება, რომელიც ნამდვილად იყო ედესაში 544 წელს და რომლის უძველესი ასლი ინახებოდა ვატიკანის ბიბლიოთეკაში, მოგვიანებით, 1207 წელს შეძენილი და გაყიდული იქნა აღმოსავლეთში ვენეციელთა მიერ, მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს. ცოტა ხნით ქალაქს მარვანიდებიც მართავდნენ.

### გვიანი პერიოდი 
1031 წელს ბიზანტიელებმა შეძლეს ედესის არაბთაგან გათავისუფლება, მაგრამ 1098 წელს ედესა ჯვაროსნებმა აიღეს და ედესის საგრაფო დააარსეს. 1144 წელს მოსულის მმართველმა იმად ალ-დინ ზანჯიმ დაარბია; ეკლესიები მეჩეთებად გადააკეთეს; 1687 წელს ქალაქი ოსმალებმა დაიპყრეს და ურფა უწოდეს.

## ედესა დღეს 
ძველი ქალაქიდან შემორჩენილია ციხის ნანგრევები წინარომაული ხანის უზარმაზარი სვეტებით (ლეგენდის მიხედვით, აქ იყო ბიბლიური ნიმრუდის სასახლე) და კლდეში ამოკვეთილი კატაკომბები. აღსანიშნავია აბრამის სახელობის მეჩეთი და იქვე წმნდა ტაძარი.

## ლიტერატურა 
*  
* 

## სქოლიო 
კატეგორია:წმინდა ქალაქები
კატეგორია:ძველი შუამდინარეთის ქალაქები
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი (კონსტანტინოვსკი)

**საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი** () — ძეგლი-ობელისკი ქალაქ კონსტანტინოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა 1967 წელს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის აღსანიშნავად. 

## ისტორია 
საბჭოთა ხელისუფლება დონის მიწაზე დამყარდა თეთრგვარდიელებთან ბრძოლის შემდეგ. 1920 წლის დასწაყისში იგი საბოლოოდ დამყარდა. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი დადგეს კომკავშირისა და კომუნისტური ქუჩების გადაკვეთაზე ქალაქ კონსტანტინოვსკში 1967 წლის ნოემბერში. 

ძეგლი ააგეს მუშათა და დეპუტატთა რაიონული საბჭოს 1967 წლის 21 ივნისის № 222 გადაწყვეტილების შესაბამისად. ძეგლი-ობელისკის პროექტის ავტორია როსტოველი მოქანდაკე, „ოლქარქპროექტის“ ყოფილი მთავარი არქიტექტორი, როსტოვის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტის არქიტექტურის კათედრის ხელმძღვანელი გრიგორ ივანეს ძე ვლადიმირი (1913-1996). საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკის აგებაში ასევე მონაწილეობა მიიღო ახალგაზრდებმა და ქალაქის სხვა მაცხოვრებლებმა.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი დამზადებულია სახიანი აგურისაგან და რკინის კარკასისაგან, რომლის შიგნითც ბეტონია ჩასხმული. ობელისკი შელესილია ცემენტით და გარედან მარმარილოს ფილებითაა მოპირკეთებული. 

ობელისკი არის ოთკუთხა სტელა, რომლის სიმაღლეც არის 11 მეტრი, ხოლო ზომები 1,2х1,2 მეტრი. ობელისკის ყველა მხარეზე წარწერაა: 1917 - 1967. სტელა დგას ორიარუსიან რკინაბეტონის კვარცხლბეკზე. 2015 წლის ბოლოსა და 2016 წლის დასაწყისში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკს ჩაუტარდა კაპიტალური რემონტი, აღადგინეს ჩამოცვენილი მარმარილოს ფილები, კეთილმოაწყვეს ტერიტორია ობელისკის გარშემო.

## ლიტერატურა 
* Михалевич Н. Эхо революции и Гражданской войны.//Семикаракорские вести.-2013.-25 мая.
* Какурин Н. Е., Вацетис И. И. Гражданская война. 1918–1921 / Под ред. А. С. Бубнова и др. — СПб.: Полигон, 2002. — 672 с. с. — (Великие противостояния). — 5100 экз. — ISBN 5–89173–150–9.
* Родионов В. Тихий Дон Атамана Каледина — М.: «Алгоритм», 2007. — 288 с. — ISBN 978-5-9265-0416-0.

## რესურსები ინტერნეტში
* Обелиск шахтерам–красногвардейцам
* Обелиск шахтерам–красногвардейцам

## სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ძეგლები
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
შახტის ტარას შევჩენკოს ძეგლი

**შახტის ტარას შევჩენკოს ძეგლი** () — ძეგლი ქალაქ შახტიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა 1972 წელს უკრაინელი პოეტისა და პროზაიკოსის ტარას შევჩენკოს პატივისცემის ნიშნად.

## ისტორია 
1972 წელს ალექსანდროვსკის პარკის შესასვლელთან ქალაქ შახტიში, გაიხსნა უკრაინელი პოეტისა და პროზაიკოსის ტარას შევჩენკოს ძეგლი, მაგრამ 1990-იანი წლების ბოლოს მოახინეს მისი ემონტაჟი, ხოლო მის ადგილზე აღმართეს შადრევანი. როგორც ერთ-ერთი ადგილობრივი გაზეთი იუწყებოდა ტარას შევჩენკოს ძეგლი ქალაქ შახტის მოსახლეობის სურვილითა და ფინანსებით აღმართულა და ძეგლი ორი ხალხის - რუსებისა და უკრაინელების - უსაზღვრო ძმობის სიმბოლო იყო.

## თანამედროვე ძეგლი 
შახტელების საინიციატივო ჯგუფმა 2011 წელს მიმართა ქალაქის ადმინისტარციას თხოვნით ძეგლის აღდგენის შესახებ. იდეას მხარი დაუწირა ქალაქის მერმა. ძეგლის აღდგენის და კეთილმოწყობის მთელი ფინანსური მხარე თავის თავზე აიღეს ქალაქის საკრებულოს დეპუტატებმა, ადმინისტრაციამ და მოქალაქეებმა. 

2012 წელს პოეტ ტარას შევჩენკოს ძეგლი აღადგინეს, მაგრამ უკვე ახალ ადგილზე - მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის წინ მვებარე შევჩენკოს ქუჩა № 149-სთან. ტარას შევჩენკოს აღდგენილი ძეგლის საზეიმო გახსნის ღონისძიებებში  მონაწილეობდა ქალაქ შახტის მერი.

2014 წელს ქალაქ შახტში მწერლის ძეგლთან გაიმართა საზეიმო ღონისძიება, რომელიც ეძღვნებოდა უკრაინელი პოეტისა და მწერლის დაბადებიდან 200 წლის იუბილეს.

## სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ძეგლები
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
გალინა პეტროვას ძეგლი

**გალინა პეტროვას ძეგლი** () — ძეგლი ქალაქ ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა 1963 წელს საბჭოთა კავშირის გმირის, შავი ზღვის ფლოტის ნოვოროსიისკის 386-ე ბატალიონის მედიცინის დის გალინა პეტროვას  პატივისცემის ნიშნად.

ძეგლის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ნოვოჩერკასკი, განათლების ქუჩა № 126․

## ისტორია 
საბჭოთა კავშირის გმირის საზღვაო ქვეითი ბატალიონის სანინსტრუქტორის გალინა პეტროვას ძეგლი, გაიხსნა 1963 წელს სამხრეთ რუსეთის სახელმწიფო პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის შენობის წინ, სადაც იგი სწავლობდა სატყეო მეურნეობის ფაკულტეტზე 1940 წლიდან. ძეგლის დასადგმელი ფინანსები შეაგროვეს მოსწავლეებმა, სტუდენტებმა და ნოვოცერკასკის უმაღლესი სასწავლებლების პედაგოგებმა. ძეგლის კვარცხლბეკი დაამზადეს ნოვოროსიისკის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის პეადგოგის ბ. პ. კოტოლევსკის პროეექტის მიხედვით. 

შავი ზღვის ფლოტის ნოვოროსიისკის სამხედრო საზღვაო-ბაზის 386-ე საზღვაო ქვეითი ბატალიონის მედიცინის და გალინა კონსტანტინეს ასული პეტროვა დაიბადა უკრაინის ქალაქ ნიკოლაევში 1920 წლის 9 სექტემბერს. 1940 წელს დაამთავრა სკოლა და სწავლა განაგრძო სამხრეთ რუსეთის სახელმწიფო პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის სატყეო მეურნეობის ფაკულტეტზე. დიდი სამამულო ომის დასაწყისშივე იგი გაემგზავრა კრასნოდარის მედდების კურსებზე სასწავლებლად.

კურსების დამთავრების შემდეგ მსახურბდა 386-ე საზღვაო ქვეითი ბატალიონის შემადგენლობაში. მონაწილეობა მიიღო ქერჩი-ელტიგენის სადესანტო ოპერაციაში 1943 წელს. ერთი ღამის განმავლობაში მან გადაარჩინა ოცი დაჭრილი მეომარი. 

სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს 1943 წლის 17 ნოემბრის დადგენილებით, გამოჩენილი მამაცობისათვის მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება. 

1943 წლის 3 დეკემბერს დაიჭრა და მოხვდა სამედიცინო ბატალიონში. 4 დეკემბერს ბატალიონს დაეცა ბომბი, დაღუპულთა შორის იყო მედდა გალინა პეტროვაც. აკრძალულია ყირიმში სოფელ გეროევსკოეში. 

ძეგლი, რომელიც დგას სამხრეთ რუსეთის სახელმწიფო პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის შენობის წინ, არის მაღალ კვარცხლბეკზე მდგარი ბიუსტი. კვარცხლბეკზე წარწერაა: . 2015 წელს ძეგლს რესტავრაცია ჩაუტარეს.

## ლიტერატურა
* Новочеркасск. Энциклопедия. Новочеркасск. Изд. Новопринт. 2005. ISBN 5-94549-006-7.

## რესურსები ინტერნეტში
* Памятник Галине Петровой 
* Петрова, Галина Константиновна 

კატეგორია:როსტოვის ოლქის ძეგლები
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
OCLC

**OCLC** (**Online Computer Library Center, Inc.**) — „არაკომერციული წევრობის კომპიუტერული ბიბლიოთეკური სერვისი და სამეცნიერო-კვლევითი ორგანიზაცია, რომლის საზოგადოებრივი მიზანია მსოფლიო ინფორმაციასთან წვდომის გაფართოება და ინფორმაციაზე ხარჯების შემცირება“. დაარსდა 1967 წლის 6 ივლისს, როგორც არაკომერციული **ოჰაიოს კოლეჯის ბიბლიოთეკური ცენტრი**. მსოფლიოს 170 ქვეყანაში და ტერიტორიაზე საბიბლიოთეკო მასალების მოსაპოვებლად, შესაძენად, კატალოგიზაციისთვის, იჯარით ასაღებად და შესანახად 72 ათას ბიბლიოთეკაზე მეტი იყენებს OCLC-ის მომსახურებას. ორგანიზაცია დაარსებულია ფრედ კილგურის () მიერ, სათაო ოფისი მდებარეობს აშშ-ის ოჰაიოს შტატის ქალაქ დუბლინში.

## მომსახურება 
OCLC ახორციელებს ბიბლიოგრაფიულ, ანოტაციურ და მთლიან ტექსტურ ინფორმაციასთან დაშვებას.

OCLC და მისი წევრი ბიბლიოთეკები ერთობლივად ქმნიან და მხარს უჭერენ WorldCat — OCLC Online Union Catalog-ს, მსოფლიოში უდიდეს ბიბლიოგრაფიულ კატალოგს (online public access catalog, OPAC). WorldCat ინახავს ჩანაწერებს მთელი მსოფლიოს სახელმწიფო და კერძო ბიბლიოთეკებიდან. Open WorldCat-ის პროგრამა ბიბლიოთეკების კუთვნილ მასალებს იწერს WorldCat OCLC-ის მონაცემთა ბაზაში, რომელიც ინტერნეტით, ბიბლიოგრაფიული და წიგნებით სავაჭრო საიტებითაა მისაწვდომი. 2005 წლის ოქტომბერში OCLC-ის ტექნიკურმა პერსონალმა დაიწყო Wiki-პროექტი, რამაც მკითხველებს საშუალება მისცა დაემატებინათ კომენტარები და ინფორმაციის სტრუქტურირებული მინდვრები, რომლებიც დაკავშირებულები არიან WorldCat-ის ნებისმიერ ჩანაწერებთან.

OCLC ფლობდა მიკროფილმების და გაშიფრვის, რომელსაც ერქვა OCLC Preservation Service Center, შენახვის ცენტრს, ხოლო მისი სათაო ოფისი მდებარეობდა აშშ-ის პენსილვანიის შტატის ქალაქ ბეთლემში. ცენტრი 2009 წელს მიეყიდა Backstage Library Works-ს.

## ონლაინ მონაცემთა ბაზები 
OCLC-ს კატალოგიზაციისთვის და ძიებისათვის აქვს მონაცემთა ბაზა, რომელსაც ბიბლიოთეკარები და საზოგადოება იყენებს. მიმდინარე კომპიუტერული პროგრამა — Connexion, ექსპლოატაციაში შევიდა 2001 წელს, ხოლო მისი შემქმნელი, კომპანია OCLC Passport, შეჩერდა 2005 წლის მაისში.

ბაზა შეიცავს მანქანაწამკითხველი კატალოგიზაციის (MARC, **MA**chine **R**eadable **C**ataloging) ფორმატში ჩანაწერებს, რომლებსაც მთელ მსოფლიოში ბიბლიოთეკური კატალიზატორები იყენებენ, როგორც კატალოგიზაციის ინსტრუმენტს. MARC-ის ფორმატში შექმნილი ჩანაწერები შემდგომში იტვირთება ადგილობრივ ბიბლიოთეკურ კატალოგთა სისტემებში. ეს ბიბლიოთეკებს საშუალებას აძლევს მოძებნოს და ჩატვირთოს მონაცემები მასალებზე და თითოეული მონაცემი ცალ-ცალკე, კატალოგიზაციის ხანგრძლივი პროცესის გარეშე, დაამატოს ადგილობრივ კატალოგში.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* OCLC Online Computer Library Center 
* WorldCat
* Open WorldCat Program

## სქოლიო
კატეგორია:საბიბლიოთეკო საქმე
კატეგორია:საერთაშორისო არასამთავრობო ორგანიზაციები
ნოვოჩერკასკის სამხედრო-ავტომობილისტების ძეგლი

**ნოვოჩერკასკის სამხედრო-ავტომობილისტების ძეგლი** () — ძეგლი ქალაქ ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა 2004 წელს.

## ისტორია 
ნოვოჩერკასკის სამხედრო-ავტომობილისტების ძეგლი მვებარეობს როსტოვისა და სილიკატნაიას ქუჩების გადაკვეთაზე. ძეგლი გაიხსნა 2004 წლის ოქტომბერში ავტომობილისტების დღეს. 

ავღანეთის კამპანიის წლებში და ჩრდილოეთ კავკასიაში ანტიტერორისტული კამპანიის პერიოდში სამშობლოში ვერ დაბრუნდა ნოვოჩერკასკის საავტომობილო ბატალიონის 10 სამხედრო მოღვაწე. ჩეჩნეთის ქალაქ არღუნთან ახვრიტეს ფედერალური ძალების კოლონა. რამდენიმე მანქანის საჭესთან ისხდნენ ნოვოჩერკასკული ავტობატალიონის მებრძოლები. ძეგლი გაიხსნა ავღანეთში და ჩეჩნეთში დაღუპული ავტომობილისტების ხსოვნის პატივისცემის ნიშნად.

ძეგლის პროექტი შეიქმნა როსტოვის ინსტიტუტში „დონპროექტი“ და შეუთანხმეს სამხედრო ნაწილის ხელმძღვანელობას. ძეგლის მშენებლობაში მონაწილეობა მიიღეს საავტომობილო ბატალიონის წარმომადგენლებმა.

## აღწერა 
ნოვოჩერკასკის სამხედრო-ავტომობილისტების ძეგლი ეს არის ბეტონის ნაგებობა,, რომელსაც თაღის ფორმა აქვს. თაღის შიგნით ჩამოკიდებულია ოქოროსფერი ზარი. მის ზემო ნაწილში დამაგრებულია მართლმადიდებლური ჯვარი, ქვემო ნაწილში დამაგებულია სამი დაფა და საავტომობილო ნაწილის ემბლემა. ერთ-ერთ ფილაზე წარწრაა: „დაღუპულ სამხედრო-ავტომობილისტებს“, ხოლო ორ დანარჩენ ფილაზე დაწერილია დაღუპული ავტომობილისტების სია დაღუპვის თარიღის მიხედვით: ვ. ი. ბეზროდნი (1982), ვ. ა. ბილიაკაევი (1982), ს. ნ. გავრილოვი (1994), ი.ი. ბერეჟპოლოვი (1995), ი. ა. ტრეტინა (1995) და სხვა.

## ლიტერატურა
* Новочеркасск. Энциклопедия. Новочеркасск. Изд. Новопринт. 2005. ISBN 5-94549-006-7.

## რესურსები ინტერნეტში
* Памятник воинам-автомобилистам
* Новый памятник — погибшим автомобилистам

კატეგორია:როსტოვის ოლქის ძეგლები
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
კონსტანტინოვსკის დახვრეტილი მშვიდობიანი მოქალაქეების ძეგლი

*  
**კონსტანტინოვსკის დახვრეტილი მშვიდობიანი მოქალაქეების ძეგლი** () — ძეგლი, რომელიც მდებარეობს ფრუნზეს ქუჩაზე, ქალაქ კონსტანტინოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა XX საუკუნის 60-იან წლებში. 

## ისტორია 
XX საუკუნის 60-იან წლებში ქალაქ კონსტანტინოვსკის ჩრდილოეთ გარეუბანში დადგეს  იმ მშვიდობიანი მოქალაქეების ძეგლი, რომლებიც დახვრიტეს დიდი სამამულო ომის პერიოდში კონსტანტინოვსკის ოკუპაციის დროს. 

დახვრეტილი მოსახლეობის უმეტესობა არ იყო ადგილობრივი მკვიდრი. ესენი იყვნენ ლტოლვილები, ებრაელები ბავშვებთან ერთად. 1942 წლის ზაფხულში დასახლებული პუნქტის მიმდებარედ რამდენიმე სანგარი იყო გათხრილი. დახვრეტამდე ადგილობრივი მოსახლეობა სანგრებში იწვა. გასროლამდე რამდენიმე ხნით ადრე, ერთ-ერთი მცხოვრები, ალექსანდრე ვორობიევი ამოხტა სანგრებიდან და გერმანელებს  გასძახა: „არამზადებო, ბავშვები შეიცოდეთ!“. ავტომატების რიგმა ჩაახშო მოსახლეობის ხმა.

## აღწერა 
დახვრეტილი მშვიდობიანი მოქალაქეების ძეგლი რთული კომპოზიციის ძეგლია. მცირე თეთრ კვარცხლბეკზე დგას მეტალის შავი სტელა. სტელაზე მოოქროვილი დორიული სვეტის ნიმუში დგას, მასზე ჯვრის ფორმის კომპოზიცია დგას, ხოლო მასზე დამაგრებულია შავი გვირგვინი, რომლის შუაშიც ნამგალი და უროა გამოსახული. სტელა სრულდება ხუთქიმიანი ვარსკვლავით. 

მთელი კომპოზიციის სიმაღლეა 180 სმ. ძირითად შავ სტელაზე მიმაგრებულია ბრინჯაოს ფილა, რომელზეც წარწერაა: „დაკრძალულია 13 კაცი, 14 ქალი და 18 ბავშვი“.

ძეგლის წინ დიდი საფლავია, ზომით 100 х 100 სმ. ორი მცირე საფლავი ზომით  50 х 100 სმ. ძეგლი დაამზადეს ვოლგოგრადში. ძეგლი შემოღობილია აჟურული მეტალის ღობით.

კონსტანტინოვსკში ძეგლი დადგა დახვრეტილი ივანე ვასილკოვსკის შვილმა დიმიტრი ივანეს ძე ვასილკოვსკმა XX საუკუნის 60-იან წლებში.

## ლიტერატურა
* Крюков В.Память.//Донские огни.-2005.-5 февраля.(Памятник по ул. Фрунзе)

## რესურსები ინტერნეტში
* Памятники г. Константиновска
* Памятник мирным жителям, расстрелянным во время оккупации поселка Константиновского
* Воинское захоронение город Константиновск ул. Фрунзе 

კატეგორია:როსტოვის ოლქის ძეგლები
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ფონოგრამებისა და ვიდეოგრამების მწარმოებელი არგენტინული ორგანიზაცია

**ფონოგრამებისა და ვიდეოგრამების მწარმოებელი არგენტინული ორგანიზაცია** (, , **CAPIF**) — არაკომერციული ორგანიზაცია, რომელშიც გაერთიანებულია ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაციის (IFPI) არგენტინული წევრები. CAPIF წარმოადგენს არგენტინის ხმისჩამწერი ინდუსტრიის ინტერესებს.

## სერთიფიკაცია 
1980 წლის იანვარში CAPIF-მ პირველად გასცა მუსიკალური ალბომებისა და სიმღერების სერთიფიკატი. სერთიფიკაციის კრიტერიუმია 1980 წლიდან 2000 წლის ჩათვლით:

* სინგლები
** ოქრო: 50 000 გაყიდული ასლი
** პლატინა: 100 000 გაყიდული ასლი
* ალბომები
** ოქრო: 30 000 გაყიდული ასლი
** პლატინა: 60 000 გაყიდული ასლი
** ბრილიანტი: 500 000 გაყიდული ასლი
* კომპილაციური ალბომები
** ოქრო: 100 000 გაყიდული ასლი
** პლატინა: 200 000 გაყიდული ასლი
სერთიფიკაციის კრიტერიუმი 2001 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით:

* ალბომები:
** ოქრო: 20 000 გაყიდული ასლი
** პლატინა: 40 000 გაყიდული ასლი
** ბრილიანტი: 250 000 გაყიდული ასლი
* ინტერნეტის ქსელში ჩატვირთვა:
** ოქრო: 10 000 გაყიდული ასლი
** პლატინა: 20 000 გაყიდული ასლი
* DVD-ის მუსიკალური ვიდეო ალბომები:
** ოქრო: 4000 გაყიდული ასლი
** პლატინა: 8000 გაყიდული ასლი
კომპილაციური ალბომები აღარ სერთიფიცირდება.

## რესურსები ინტერნეტში
* Official website 

კატეგორია:არგენტინული მუსიკა
კატეგორია:მუსიკალური ჰიტ-აღლუმები
კატეგორია:ორგანიზაციები ანბანის მიხედვით