დავითი (ღამბაშიძე)

**დავითი** (გვარად *ღამბაშიძე*) [დ. 1842, ყვირილა (ახლანდ. ზესტაფონი), — გ. 21 დეკემბერი, 1910, იქვე] — ქართველი საეკლესიო და საზოგადო მოღვაწე, დეკანოზი; პუბლიცისტი, რედაქტორ-გამომცემელი.

## ბიოგრაფია
მინი|დეკანოზი დავითი (ღამბაშიძე)
დავით ღამბაშიძე დაიბადა 1841 წელს შორაპნის მაზრის სოფელ ყვირილაში (ამჟამინდელი ზესტაფონი), მღვდლის ოჯახში. პირველდაწყებითი განათლება ოჯახში მიიღო. 1855 წელს მამამ ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში მიაბარა, რომლის დასრულების შემდეგ სწავლა თბილისის სასულიერო სემინარიაში გააგრძელა.

### ოჯახი 
დავითის მეუღლე, ოლღა (გურანდუხტ) ყაზბეგი, ალექსანდრე ყაზბეგის მამიდაშვილი იყო. დავითს სამი შვილი ჰყავდა: ვახტანგი (დ. 1872- გ. 1951) - ცნობილი ექიმი, კურორტ ცემის დამაარსებელი და შემდგომში საფრანგეთში ქართული ემიგრაციის თვალსაჩინო მოღვაწე, მის ხელში გარდაიცვალა მისი მეგობარი ქაქუცა ჩოლოყაშვილი, დავით (დათიკო) ღამბაშიძე (დ. 1884 - გ. 1963, იტალია) — ქართველი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე, დიპლომატი, მეცენატი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პირველი ელჩი დიდ ბრიტანეთში და ქსენოფონტე - მამის მსგავსად სასულიერო პირი და მიხეილი, რომელიც ძალიან ახალგაზრდა გარდაიცვალა.

## სასულიერო მოღვაწეობა
სემინარიის დამთავრების შემდეგ სურდა, სამედიცინო განათლება მიეღო, თუმცა იმერეთის ეპისკოპოსის, გაბრიელ ეპისკოპოსის (ქიქოძე) თხოვნით, სასულიერო გზას დაადგა.
1867 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ, იმერეთის ეპისკოპოსმა გაბრიელმა (ქიქოძე) დავითი დიაკვნად აკურთხა, ერთ კვირაში კი მღვდლად დაასხა ხელი და ფუთის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად განამწესა. 1868 წელს შორაპნის ოლქის მთავარხუცესად დაინიშნა. 1868-1873 წლებში შროშის წმინდა გიორგის, 1873-1875 წლებში დანაეთის წმინდა გიორგის, 1875-1887 წლებში კი ცხრაწყაროს წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიებში მსახურობდა. 1887 წელს მღვდელი დავითი ყვირილას წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა და დეკანოზის წოდება მიენიჭა. 1891 წელს წმინდა ანას II ხარისხის ორდენით დაჯილდოვდა. 1896 წელს წმინდა ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენი უბოძეს. 1904 წლის აღდგომას წმინდა სინოდმა მადლობის სიგელით დააჯილდოვა. 1905 წლის ივნისში ენქერი ეწყალობა.  დეკანოზი დავითი წლების განმავლობაში ხელმძღვანელობდა იმერეთის ეპარქიის სანთლის ქარხანას, იყო მთავარხუცესი და სამღვდელოების სულიერი მოძღვარი. ზემო იმერეთში „დიდ დეკანოზად“ მოიხსენიებდნენ. 

### ნაშრომები და პუბლიკაციები 
*  
* 
* 
* 
*  
* 
*  
* 
* 

## გარდაცვალება 
დეკანოზი დავით ღამბაშიძე 1910 წლის 21 დეკემბერს მოულოდნელად გარდაიცვალა. მისი დაკრძალვა გამორჩეული პატივით გაიმართა 30 დეკემბერს. პროცესიას მიუძღოდნენ გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსი ლეონიდე (ოქროპირიძე) და იმერეთის ეპისკოპოსი გიორგი (ალადაშვილი). გამოსამშვიდობებელი სიტყვები წარმოსთქვეს დეკანოზმა ნიკიტა თალაკვაძემ და სხვებმა. ავადმყოფობის გამო დაკრძალვას ვერ დაესწრო აკაკი წერეთელი, რომელმაც სამძიმრის წერილი გამოგზავნა. იგი დაკრძალეს მის მიერვე განახლებულ ზესტაფონის წმინდა ნინოს სახელობის ეკლესიის ეზოში.

## ჯილდოები 
* წმინდა ანას II ხარისხის ორდენი (1891)
* წმინდა ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენი (1896)
* ენქერი (1905)

## ლიტერატურა
* კ. გ-ლი [კონსტანტინე ანთიძე], დეკანოზი დავით ღამბაშიძე, «სახალხო გაზეთი», 1910, №193; 
* მიუდგომელი დეკანოზი დავით ღამბაშიძე, გაზ. «თემი», 1911, №4;

* *ბუბულაშვილი, ე.* დავით ღამბაშიძე, გაზ. „საპატრიარქოს უწყებანი“, №4, 2002.
* *ღამბაშიძე, ნინო.* ვახტანგ ღამბაშიძე - ცხოვრება და მოღაწეობა // ახალი და უახლესი ისტორიის საკითხები / ივანე ჯავახიშვილის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტი. - თბილისი, 2010. - N1(7). - გვ.200-226.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1842
კატეგორია:გარდაცვლილი 21 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1910
კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები
კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები
კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები