ჯურო არნოლდი

**ჯურო არნოლდი** (, დ. 24 მარტი, 1853 –  გ. 22 თებერვალი, 1941) — ხორვატი მწერალი და ფილოსოფოსი.

## ადრეული წლები და განათლება
ჯური არნოლდი დაიბადა ივანისა და სოფია ვუკანიჩის ოჯახში, ის მათი 24 შვილიდან მე-19 შვილი იყო. მისი წინაპრები შვეიცარიიდან ჩამოვიდნენ საფრანგეთის რევოლუციის დროს. იგი დაიბადა ივანეცში და ბავშვობის წლები კრაპინაში გაატარა. დაწყებითი სკოლა ზაგრებში, ხოლო საშუალო სკოლა ვარაჟდინში და ზაგრებში, 1873 წელს დაამთავრა.

1874 წელს ჯურო არნოლდი ჩაირიცხა ზაგრების უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტზე, სადაც სპეციალობით ფილოსოფია აირჩია, ხოლო დამატებით ისწავლა ისტორია და გეოგრაფია. ბოსნიის კრიზისის დროს იგი გაიწვიეს სამხედრო სამსახურში, რის გამოც მხოლოდ 1879 წელს შეძლო ზაგრების გიმნაზიაში პროფესორის თანამდებობაზე დანიშნულიყო. 1880 წელს არნოლდმა დისერტაცია დაიცვა თემაზე „ეთიკა და ისტორია“ (Etika i povijest), რომელიც 1879 წელს გამოქვეყნდა და იგი ზაგრების უნივერსიტეტის ფილოსოფიის პირველი დოქტორი გახდა. სწავლა მან გააგრძელა გოტინგენის უნივერსიტეტში (1880 წელს), ხოლო შემდეგ — ბერლინსა და პარიზში (1881-1882 წლებში).

## შემოქმედება
1889 წლიდან ჯურო არნოლდი იყო სამეფო პედაგოგიური სკოლის დირექტორი. 1894 წელს იგი დანიშნეს ზაგრების უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტზე რიგგარეშე პროფესორად, ხოლო 1896 წლიდან იქვე გახდა თეორიული და პრაქტიკული ფილოსოფიისა და პედაგოგიკის სრული პროფესორი. მან პედაგოგიური საქმიანობა 1923 წელს დაასრულა. არნოლდი ორჯერ იყო ზაგრების უნივერსიტეტის ხელოვნების ფაკულტეტის დეკანი — 1898-1899 და 1912-1913 წლებში, ხოლო 1899-1900 წლებში ეკავა უნივერსიტეტის რექტორის თანამდებობა.

1891 წელს იგი დაინიშნა ხორვატიის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიის საბჭოს წევრად, ხოლო 1899 წელს — სრულუფლებიან წევრად. 1902-1909 წლებში არნოლდი ხელმძღვანელობდა „მატიცა ხორვატსკას“. 1892 წელს იგი გახდა ხორვატიის პედაგოგიურ-ლიტერატურული საზოგადოების საპატიო წევრი, ხოლო 1924 წელს — ხორვატიის „დრაკონების ძმათა საზოგადოების“ წევრი და კრაპინას საპატიო მოქალაქე.

ნაშრომში „Zadnja bića“ („ბოლო არსებები“, Rad JAZU, 1888, 93) არნოლდმა წარმოსახა მსოფლიო, რომელიც შედგება განსხვავებული ტიპის უბრალო, უცვლელი, სულისმაგვარი „ბოლო არსებებით“, რომლებიც დაკავშირებული არიან შეხების შეგრძნებით და იერარქიულად დაჯგუფებული არიან ცნობიერების სხვადასხვა დონეზე, სადაც აბსოლუტური ცნობიერება, ანუ ღმერთი, წარმოადგენს იერარქიის მწვერვალს. არნოლდის მიხედვით, რწმენა წარმოადგენს ადამიანის უმაღლეს თავდაცვასა და მისი სულიერი ფუნქციების ჰარმონიის ძირითად პრინციპს.

ზოგიერთი მოსაზრებით, თავის გვიანდელ ნაშრომებში, როგორიცაა „O psihologiji bez duše“ და „Monizam i kršćanstvo“ (Rad JAZU, 1909, 176 და 178), არნოლდმა დაარღვია თავისი ადრეული ფილოსოფიური შეხედულებები. თუმცა სხვა მკვლევრები, მათ შორის პავლო ვუკ-პავლოვიჩი, სტეფან მატიჩევი და ბლაჟენკა დესპოტი, ამტკიცებენ, რომ არნოლდის ფილოსოფიური შეხედულებები ერთიანი და თანმიმდევრული იყო — სულიერი პლურალიზმი, რომელიც სრულად არ გამორიცხავს სულიერ მონიზმს.

არნოლდი არის ხორვატული ფილოსოფიური ტერმინოლოგიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. იგი ორი მნიშვნელოვანი სახელმძღვანელოს ავ „ლოგიკა და ფსიქოლოგია“, ავტორია, რომლებიც სამი ათეული წლის განმავლობაში გამოიყენებოდა როგორც სტანდარტული სახელმძღვანელო (textbooks) საშუალო სკოლებში.

არნოლდის ინიციატივით, 1896 წელს ზაგრების უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტზე დაარსდა პედაგოგიური სემინარია, რომლის მიზანი იყო მომავალი საშუალო სკოლის მასწავლებლების თეორიული და პრაქტიკული მომზადება. როგორც პედაგოგი, საგანმანათლებლო სისტემის ორგანიზატორი, ფილოსოფიის ფაკულტეტის პედაგოგიკის პირველი პროფესორი და პედაგოგიური სემინარის პირველი ხელმძღვანელი, არნოლდმა მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა მასწავლებლების მრავალ თაობაზე.

არნოლდი გარდაიცვალა ზაგრებში.

## სქოლიო
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:XX საუკუნის ხორვატი ფილოსოფოსები
კატეგორია:ხორვატი მწერლები
კატეგორია:ფილოსოფოსები ეროვნების მიხედვით
კატეგორია:ფილოსოფოსები საუკუნისა და ეროვნების მიხედვით