ალფრედო პალასიო

**ალფრედო პალასიო** ( დ. 22 იანვარი, 1939 — გ. 22 მაისი, 2025) — ეკვადორელი კარდიოლოგი და პოლიტიკოსი, რომელიც მსახურობდა ეკვადორის 44-ე პრეზიდენტად 2005 წლიდან 2007 წლამდე. მას ეკავა 44-ე ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობა პრეზიდენტ ლუსიო გუტიერესის დროს, სანამ პრეზიდენტად დაინიშნებოდა, მას შემდეგ რაც ეკვადორის კონგრესმა გუტიერესი თანამდებობიდან გადააყენა მისი მთავრობის წინააღმდეგ მზარდი არეულობის ერთი კვირის თავზე. მანამდე იგი მსახურობდა ჯანდაცვის მინისტრად 1994 წლიდან 1996 წლამდე.

## ადრეული ცხოვრება და სამედიცინო კარიერა
პალასიო დაიბადა გუაიაკილში 1939 წლის 22 იანვარს, მოქანდაკე ალფრედო პალასიო მორენოსა და ანა მარია გონსალესის ოჯახში. იგი გაიზარდა მემარცხენე ოჯახში.

მან დაწყებითი და საშუალო განათლება მიიღო აბდონ კალდერონის სკოლასა და სან-ხოსე ლა სალის სკოლაში თავის მშობლიურ გუაიაკილში. პალასიო მუშაობდა მაუნტ სინაის ჰოსპიტალში კლივლენდში, ოჰაიო; ვეტერანთა საქმეების სამედიცინო ცენტრში მისურიში და ბარნს-ჯუიშ ჰოსპიტალში სენტ-ლუისში. გუაიაკილში სტუდენტობისას პალასიო ეკვადორის უნივერსიტეტის სტუდენტთა ფედერაციასთან (FEUE) ერთად მონაწილეობდა ხოსე მარია ველასკო იბარას მთავრობისა და სამხედრო ხუნტის წინააღმდეგ გამართულ პროტესტებში. მან თანამდებობა 11 ნოემბერს დაიკავა. მან ასევე განაცხადა, რომ არ შეუერთდებოდა არცერთ პარტიას, ვიცე-პრეზიდენტად არჩევის შემთხვევაშიც კი.

19 აპრილს კიტოში გამართული საპროტესტო აქციის, პოლიციის მიერ დარბევას მოჰყვა მრავალი დაშავებული და ერთი გარდაცვლილი. პალასიომ მკაცრად გააპროტესტა ეს ფაქტი და განაცხადა, რომ „ხალხი ხალხს ვერ ესვრის (...) გუტიერესი ვერ გაექცევა პასუხისმგებლობას (...) მან უნდა მოუსმინოს ხალხს (...) ქვეყანა თავზე გვენგრევა“. მან ასევე ამხილა „ინსტიტუტების დასაშლელად მოფიქრებული დიაბოლური გეგმის“ არსებობა.

მომდევნო დღეს, დეპუტატები, საგანგებო სესიაზე შეიკრიბნენ ლათინური ამერიკის უმაღლესი საკომუნიკაციო კვლევების საერთაშორისო ცენტრში (CIESPAL), რადგან ეროვნული კონგრესის შენობა მომიტინგეების მიერ იყო გარშემორტყმული და შტურმით აღებული. ლუსიო გუტიერესი ეკვადორის პრეზიდენტის თანამდებობიდან გადააყენეს. მალევე, კონგრესის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელმა სინტია ვიტერიმ პალასიო პრეზიდენტის ფიცზე დააყენა, რის შემდეგაც მან განაცხადა: „ეკვადორის ხალხმა, განსაკუთრებით კიტოს მოსახლეობამ, დღეს ბოლო მოუღო დიქტატურას, ამორალურობას, ქედმაღლობას, ტერორსა და შიშს. [...] ხალხმა დღეს გადაწყვიტა რესპუბლიკის ხელახალი დაფუძნება — იმედის რესპუბლიკის, რომლის ქუჩებში, მწვანე მინდვრებსა და ბილიკებზე ღირსება, იმედი, სამართლიანობა და სიხარული აყვავდება და იმეფებს“. პირველი ღონისძიება, რომელიც მან დაუყოვნებლივ გაატარა, იყო ქვეყნის საზღვრების ჩაკეტვის ბრძანება, რათა თავიდან აეცილებინა რამდენიმე პოლიტიკოსის, მათ შორის გუტიერესის გაქცევა. როდესაც მომიტინგეთა ბრბო CIESPAL-ის შენობაში შეიჭრა კონგრესის დაშლისა და გადადგომების მოთხოვნით, პალასიომ და ზოგიერთმა კანონმდებელმა ზედა სართულებს შეაფარეს თავი და ოფისებში ბარიკადები აღმართეს. იქ მან გამოაცხადა, რომ არ დაშლიდა კონგრესს და გეგმავდა საკონსტიტუციო ასამბლეის მოწვევას 1998 წლის კონსტიტუციის გადასახედად; მან წამოაყენა საარჩევნო კანონის რეფორმის იდეა, გამორიცხა ვადამდელი საპრეზიდენტო არჩევნები, დააანონსა ნავთობის კონტრაქტების გადახედვა და წარადგინა ტექნოკრატიული მთავრობა.

200px|მინი|მარცხნივ|პალასიო (მარჯვნიდან მეორე) სამხრეთ ამერიკის ერთა თანამეგობრობის სახელმწიფოთა მეთაურების პირველ შეხვედრაზე, 30 სექტემბერი 2005
მისი ვადის დასაწყისიდანვე, იგი ვერ ეყრდნობოდა ვერცერთი პოლიტიკური პარტიის მხარდაჭერას და მართავდა ძირითადი პოლიტიკური ძალების მუდმივი ოპოზიციის პირობებში. 

2005 წლის 29 აპრილს, თავის პირველ ოფიციალურ გამოსვლაში პარკაიაკუს სამხედრო სკოლაში, პალასიომ თავისი მთავრობის მთავარ პრიორიტეტებად ინსტიტუციონალიზმის აღდგენა, კონსტიტუციური რეფორმები, დეცენტრალიზაციისა და ავტონომიის პროცესები და სოციალური ვალის გადახდა გამოაცხადა.

2005 წლის 5 მაისს ეროვნულმა კონგრესმა პალასიოს წარდგინებით ეკვადორის ახალ ვიცე-პრეზიდენტად ალეხანდრო სერანო დანიშნა.

200px|მინი|მარცხნივ|პალასიო ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტ ჯორჯ უ. ბუშთან ერთად, 5 ნოემბერი 2005
2005 წლის ივნისში მან კონგრესს გაუგზავნა საკანონმდებლო რეფორმა უზენაესი სასამართლოს მოსამართლეების დანიშვნის შესახებ, რომელსაც ეწოდა „იდეალური სასამართლო“, და საკანონმდებლო რეფორმა რესპუბლიკის პრეზიდენტების გასამართლების წესის შესაცვლელად.

2005 წლის აგვისტოში მისი ეკონომიკის მინისტრი, რაფაელ კორეა გადადგა. მან წამოაყენა ეკონომიკური ზომები, რომლებიც პალასიოს პოზიციას ეწინააღმდეგებოდა, როგორიცაა FEIREP-ის (ნავთობის სტაბილიზაციის ფონდი) გაუქმება და მისი ჩანაცვლება CEREPS-ით, რომელიც განკუთვნილი იყო საჯარო მომსახურებისთვის; იგი ეწინააღმდეგებოდა საერთაშორისო სავალუტო ფონდისა (IMF) და მსოფლიო ბანკის მიერ დაწესებულ პირობებს, გამოდიოდა საგარეო ვალის წინააღმდეგ და იცავდა ქვეყნის ეკონომიკურ სუვერენიტეტს. საბოლოოდ კორეამ 2006 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში გაიმარჯვა და 2007 წლის 15 იანვარს პალასიო ეკვადორის პრეზიდენტის თანამდებობაზე შეცვალა.

საგარეო პოლიტიკაში პალასიო კრიტიკულად იყო განწყობილი კოლომბიის მიმართ. მან სთხოვა პრეზიდენტ ალვარო ურიბეს, შეეწყვიტა „კოლომბიის გეგმიდან“ (Plan Colombia) გამომდინარე ფუმიგაციები სასაზღვრო ზონაში, რასაც იგი აკრიტიკებდა და არ სურდა ეკვადორი ამის მონაწილე გამხდარიყო. ამან გამოიწვია დისტანცირება შეერთებული შტატების მთავრობისგან. თუმცა, ეს უარყო ეროვნულმა ასამბლეამ, რადგან ზოგიერთი წინადადება მოიცავდა კონსტიტუციურ ცვლილებებს, რომლებიც საპარლამენტო დამტკიცებას საჭიროებდა. 25 სექტემბერს პალასიომ გამოსცა დეკრეტი 1871, რომლითაც რეფერენდუმზე სამი წინადადება გაიტანა. ეს დაამტკიცა უზენაესმა საარჩევნო ტრიბუნალმა 4 ოქტომბერს და რეფერენდუმის თარიღად 2006 წლის 26 ნოემბერი დანიშნა, საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურის პარალელურად.

პალასიომ პრეზიდენტობა 53%-იანი რეიტინგით დაიწყო. CEDATOS-ის გამოკითხვის თანახმად, მან თანამდებობა 29%-იანი რეიტინგით დატოვა.

პრეზიდენტობის ბოლო კვირების განმავლობაში პალასიო იყო მსოფლიო ჯანდაცვის ორგანიზაციის გენერალური დირექტორის თანამდებობის ერთ-ერთი კანდიდატი. თუმცა არჩევნების ჩატარებამდე მან განაცხადა, რომ აღარ იბრძოლებდა ამ თანამდებობისთვის და არჩია კონცენტრირება მოეხდინა თავის პრეზიდენტობაზე მანდატის ბოლო დღემდე.

ხელისუფლებაში ყოფნის ხანმოკლე პერიოდის შემდეგ იგი დაბრუნდა მშობლიურ ქალაქ გუაიაკილში, სადაც აღარ ჩართულა პოლიტიკაში და განაახლა თავისი პროფესიული საქმიანობა, როგორც კარდიოლოგმა. მან დააარსა სულიერი წმინდა სპეციალობების უნივერსიტეტის (UEES) მედიცინის ფაკულტეტი, სადაც მუშაობდა მასწავლებლად და ლექტორად, და ასევე ხელმძღვანელობდა კარდიოლოგიის ეროვნულ ინსტიტუტს. ეკვადორის მთავრობამ ორდღიანი ეროვნული გლოვა გამოაცხადა. დაკრძალვა გაიმართა 22 მაისს ქალაქ დაულეს „მშვიდობის პარკის“ (Parque de la Paz) სასაფლაოზე, სადაც პალასიო მეორე დღეს დაასაფლავეს.

## ჯილდოები
* პერუს მზის ორდენის დიდი ჯვარი (2008).
* ეროვნული დამსახურების ორდენი (ეკვადორი)
*ატაჰუალპას დამსახურების მედალი კომანდორის ხარისხში (ეკვადორი)

## იხილეთ აგრეთვე
*ეკვადორის პრეზიდენტი

## რესურსები ინტერნეტში
* Presidencia de la República&nbsp;– Presidente Biography as president
* Biography by CIDOB (in Spanish)
* BBC Mundo | América Latina | ¿Quién es Alfredo Palacio? (BBC News)

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1939
კატეგორია:გარდაცვლილი 2025
კატეგორია:ეკვადორის პრეზიდენტები
კატეგორია:ეკვადორის ვიცე-პრეზიდენტები