ბოსნია და ჰერცეგოვინის ისტორია

[400px|thumb|ორი [ეკლესია (ნაგებობა)|ეკლესია და მეჩეთი ბოსანსკა-კრუპაში]]
**ბოსნია და ჰერცეგოვინის ისტორია** ნეოლითის ხანიდან იწყება. ისტორიის მანძილზე მრავალი ხალხი და სახელმწიფო ბატონობდა ამ ტერიტორიაზე, რამაც უნიკალური ეთნორელიგიური პლასტი შექმნა — ბოსნია და ჰერცეგოვინა ევროპის კონტინენტზე სრულად მდებარე ორი მუსლიმური უმრავლესობის მქონე ქვეყნიდან ერთ-ერთია, ალბანეთთან ერთად (მესამეა სადავო სტატუსის მქონე კოსოვო).

## ანტიკური ხანა და რომაული პერიოდი
[thumb|250px|[ილირიელები|ილირიელთა განსახლება ბალკანეთში]]
ბოსნიის ტერიტორიაზე ადამიანთ ყოფის ნაშთები ნეოლითის ხანიდან არსებობს. გვიანდელ ბრინჯაოს ხანაში ნეოლითური პერიოდის მოსახლეობას თავს ესხმიან და ბოსნიაზე ბატონდებიან მეომარი პროტო-ინდოევროპული ტომები – ილირიელები, ძვ. წ. მეოთხე და მესამე საუკუნეებში კელტური მიგრაციების შედეგად ილირიელებმა უფრო სამხრეთით გადაინაცვლეს, თუმცა ზოგიერთ ილირიულ და კელტურ ტომებს შორის მოხდა ასიმილაცია. კონკრეტული ისტორიული დოკუმენტაცია ამ პერიოდის რეგიონულ ისტორიაზე მეტად მწირია, მაგრამ საერთო ჯამში რეგიონი ეთნიკურად ჭრელი უნდა ყოფილიყო, სხვადასხვა ტომებით დასახლებული.

რომაელებსა და ილირიელებს შორის ომი ძვ. წ. 229 წელს იწყება. თუმცა რომმა რეგიონის სრული ანექსია მხოლოდ ძვ. წ. 9 წელს მოახერხა. რომაული მფლობელობის პერიოდში ლათინურენოვანი მოახალშენეები და სამხედრო სამსახურიდან გადამდგარი რომაელი ვეტერანები სახლდებოდნენ რეგიონში.

ქრისტიანობა რეგიონში პირველი საუკუნის ბოლოდან გამოჩნდა, რისი მტკიცებულებაც არის რიგი რელიქვიები და არტეფაქტები. იმპერიის გაყოფის შემდეგ ტერიტორია დასავლეთ რომის იმპერიაში შევიდა, ვიდრე რეგიონში რომაული ადმინისტრაცია არ მოსპეს ოსტგუთებმა 455 წელს, თუმცა მათ ვერ შეძლეს ტერიტორიის შენარჩუნება და იგი ალანებმა და ჰუნებმა რამდენიმეჯერ დალაშქრეს.

## შუა საუკუნეები
მეექვსე საუკუნისთვის იმპერატორმა იუსტინიანემ ტერიტორია ბიზანტიას შეუერთა. ამავე პერიოდში ავარებმა და მათმა მოკავშირე სლავებმა დაიკავეს თანამედროვე სლოვენიის, ხორვატიის, ბოსნია და ჰერცეგოვინისა და სერბეთის ტერიტორიები. სლავთა გადმოსახლების მეორე ტალღა უკვე იმპერატორ ჰერაკლეს მოწვევით განხორციელდა, რომელსაც დალმაციიდან ავარების განსადევნად მოკავშირეები სჭირდებოდა.

მეცხრე საუკუნიდან სლავური ენა მკვიდრდება ბოსნიის ტერიტორიაზე, ისევე როგორც ქრისტიანობის ადგილობრივი ფორმა, ამავე პერიოდიდან ბოსნია შედის ფეოდალიზმის ხანაშიც. ბოსნიის ძნელადგასავალი ლანდშაფტისა და იზოლირებული მდებარეობის გამო იგი რეგიონში უკანასკნელი გადის ამ პროცესს.

კულინამდე ბოსნიის ბანი იყო ბორიჩი, რომელიც უნგრელთა ვასალი იყო, მაგრამ იგი გადააყენეს, რადგან უნგრეთის ტახტისთვის გამართულ ბრძოლაში მის მიერ მხარდაჭერილმა პრეტენდენტმა მარცხი განიცადა. იგივე სცადეს ბიზანტიელებმაც და 1180 წელს კულინი დანიშნეს ბოსნიის ბანად, მაგრამ კულინმა გადაწყვიტა დიდ სახელმწიფოებს შორის წინააღმდეგობა სათავისოდ გამოეყენებინა და მისი საბანო ფაქტობრივად დამოუკიდებელი გაეხადა.

კულინმა სავაჭრო ურთიერთობები დაამყარა რაგუზასა და ვენეციასთან, რამაც ქვეყნის ეკონომიკურ აღმავლობას შეუწყო ხელი. ამავე პერიოდში მწვავედ დგება ბოსნიის ეკლესიის საკითხიც. მათ უნგრელები ერესში სდებენ ბრალს და ჯვაროსნული ლაშქრობის მოწყობას ითხოვენ. საპასუხოდ 1203 წელს კულინმა შეკრიბა ეკლესიის ლიდერები და მოსთხოვა ერესის დაგმობა, თუმცა უნგრული პრეტენზიები, რაც უფრო მეტად პოლიტიკური მიზეზებით იყო განპირობებული, არ მოხსნილა, ვიდრე 1254 წელს ბოსნიელებმა არ დაამარცხეს და უკუაგდეს უნგრეთის არმია.

### ბოსნიის სამეფო
[thumb|[ბოსნიის სამეფოს ექსპანსია]]
1353 წელს ბოსნიის საბანოს მმართველი გახდა 15 წლის ტვრტკო კოტრომანიჩი. 1363 წელს მოუვიდა უთანხმოება უნგრეთის მეფე ლაიოშთან, დაწყებული კონფლიქტი ბოსნიელთა წარმატებით დასრულდა და ბოსნიისთვის ხელსაყრელი დაზავებაც დაიდო. რიგი წარმატებული სამხედრო მოქმედებების შედეგად ტვრტკომ შემოიერთა ზახუმლე, დრინისა და ლიმის ხეობები, ონოგოშტისა და გაცკოს მხარეები. ამ ტერიტორიაზე მდებარეობდა სერბული მონასტერი მილეშევა, სადაც პატრიარქ სავას ნეშტი იყო დასვენებული. ტვრტკო გარდაიცვალა 1391 წელს. მისი სიკვდილის შემდეგ ქვეყანა სუსტმა მმართველობამ დააძაბუნა, რასაც ემატებოდა უნგრეთის პრეტენზიები ბოსნიაზე, როგორც მის ვასალზე. უნგრეთის მეფე სიგიზმუნდმა რამდენიმეჯერ ილაშქრა ბოსნიაში საკუთარი ტახტის პრეტენდენტის – სტეპან ოსტოიას მხარდასაჭერად, ისევე როგორც ოსმალებმა – რადივოის მხარდასაჭერად. ბოსნიის სამეფოს არსებობის ბოლო წლებში, 1459 წლიდან დაიწყო ბოსნიის ეკლესიის დევნა. პაპმა პიუს II-მ მოსთხოვა სტეპან ტომაშს ბოსნიის ეკლესიის განადგურება, თუ მას სურდა ოსმალების წინააღმდეგ კათოლიკური სამყარო დახმარებოდა. სტეპან ტომაში იძულებული გახდა დაეწყო ბოსნიის ეკლესიის წევრების დევნა. მოგვიანებით ტომაშევიჩი ბოსნიაში გამეფდა და კავშირი შეკრა უნგრეთსა და პაპთან. 1463 წელს მოკავშირეებით დაიმედებულმა ტომაშევიჩმა ოსმალებს ხარკი შეუწყვიტა. ოსმალეთის არმიამ ველი მაჰმუდ-ფაშას სარდლობით ბობოვაცს ალყა შემოარტყა 19 მაისს, მეორე დღეს კი მას თავად მეჰმედიც შეუერთდა. ბობოვაცი მალევე დაეცა და მეფემ გადაწყვიტა თავშესაფარი ეძია დალმაციაში ან ხორვატიაში. მან დედინაცვალი კატარინა რომში გაგზავნა, ცოლი მარია კი რაგუზაში. თავად ტომაშევიჩს ფეხდაფეხ მისდევდა მაჰმუდ-ფაშა და ბოლოს კლუჩში მოახერხა მისი ალყაში მოქცევა. რესურსების სიმცირის გამო ტომაშევიჩი მიხვდა, რომ ალყას ვერ გაუძლებდა და დანებდა. იგი მეჰმედის წინაშე წარადგინეს 25 მაისს, რის შემდეგაც სიკვდილით დასაჯეს. მისი დატყვევებული ნათესავები კონსტანტინოპოლში გაგზავნეს, სადაც მათმა ნაწილმა ისლამი მიიღო, მათ შორის მათ შორის სტეპან ტომაშევიჩის უმცროსმა ძმამ, სიგიზმუნდმა (ისჰაყ-ბეგ კრალოღლუმ). ბოსნიის სამეფო ოსმალეთმა შეიერთა – შეიქმნა ბოსნიის სანჯაყი რუმელიის ეიალეთის დაქვემდებარებაში.

1716 წელს ავსტრიამ დაიკავა ჩრდილო ბოსნია და ჩრდილო სერბია, მაგრამ 1739 წელს ტერიტორია ისევ ოსმალეთს დაუბრუნდა. ამ საზღვრებმა კიდევ საუკუნენახევარი გასტანა, თუმცა ომები გრძელდებოდა საზღვრების გასწვრივ.

ამ ომებმა ბოსნია გააღარიბა და ხელი შეუწყო მიგრაციულ პროცესებს, თუმცა არა მხოლოდ უარყოფითი სალდოთი. სლავონიისა და უნგრეთის მუსლიმებმა ბოსნიას შეაფარეს თავი, ხოლო ბოსნიის ქრისტიანები ავსტრიაში გადასახლდნენ ავსტრიის იმპერატორის მიწვევით.
[thumb|right|[ბოსნიის აჯანყება (1831 – 1833)|ბოსნიელ აჯანყებულთა დროშა]]
1831 – 1833 წელს ბოსნია მოიცვა აჯანყებამ ჰუსაინ გრადაშჩევიჩის ხელმძღვანელობით. სმედერევოს სანჯაყში სერბების მოქმედებების შემდეგ მრავალი ადგილობრივი მუსლიმი დაიხოცა ან იძულებული შეიქნა ბოსნიაში ეძებნა თავშესაფარი. სულთანი მაჰმუდ II შიდა რეფორმებით იყო დაკავებული და ვერ ახერხებდა მუსლიმების დაცვას სერბებისგან, ხოლო ეს ყოველივე ბოსნიაში გულგრილობად ეჩვენებოდათ. ამას დაერთო 1826 წელს იანიჩართა კორპუსის დაშლა და იანიჩრების რელიგიური საფუძვლის, ბექთაში ტარიყას წინააღმდეგ სახელმწიფოს მოქმედებები, რომელიც ძალიან გავრცელებული იყო ბოსნიურ სამხედრო ფენაში (მათ შორის ზოგიერთი ცნობით გრადაშჩევიჩიც ამ ტარიყას ეკუთვნოდა). ბოსნიელთა უკმაყოფილების მთავარი მიზეზი იყო ადრიანოპოლის ზავი. ამ ზავის მიხედვით ბალკანეთში სერბებმა მიიღეს ავტონომია, სერბული ავტონომიის ტერიტორიაზე მოექცა ექვსი რაიონი, რომელიც აქამდე ბოსნიელ ფეოდალებს ეკუთვნოდათ, სერბული ავტონომიიდან დაიძრა მუსლიმ ლტოლვილთა ახალი ტალღა. სწორედ ამ ფაქტორებმა გამოიწვია ბოსნიელთა უკმაყოფილება.1830 წლის ბოლოს გრადაჩაცში შეიკრიბა ბოსნიის არისტოკრატია.  მათ გადაწყვიტეს მოემზადებინათ აჯანყება და ერთი თვის შემდეგ ტუზლიდან გაავრცელეს მოწოდება, რომ ყველა ბოსნიელი მზად ყოფილიყო ბოსნიის დასაცავად. ზოგიერთი ცნობით, აჯანყებულებს შემდეგი მოთხოვნები ჰქონდათ:
* სერბეთის ავტონომიის გაუქმება ან შეკვეცა და ექვსი რაიონის დაბრუნება ბოსნიელთა მფლობელობაში.
* ნიზამ-ი ჯადიდის (; *ახალი წესრიგი*; სამხედრო რეფორმების წყება) შეწყვეტა.
* ბოსნიის ავტონომია, რომელიც დამოუკიდებელ შიდა პოლიტიკას გაატარებდა და ოსმალეთს ყოველწლიურ ხარკს გადაუხდიდა.

თავდაპირველად აჯანყება წარმატებით წარიმართა და ოსმალეთის არმია რამდენიმეჯერ დამარცხდა, მაგრამ გადამწყვეტი ბრძოლა მოხდა სტუპთან 4 ივნისს, სარაევო-ილიჯას გზაზე მდებარე პატარა დასახლებასთან. ბრძოლა გრადაშჩევიჩმა წარმატებით დაიწყო და ისე ჩანდა, რომ ოსმალეთის არმია ამჯერად დამარცხდებოდა, თუმცა მოულოდნელად ისმაილ აღა ჩენგიჩისა და 'ალი-ფაშა რიზვანბეგოვიჩის ჰერცეგოვინელებმა ზურგიდან დაარტყეს გრადაშჩევიჩის ფლანგს, რამაც გადაწყვიტა ბრძოლის ბედი.

ოსმალების ოთხასწლიანი მმართველობა დასრულდა 1878 წელს, როდესაც ბოსნია და ჰერცეგოვინის ოკუპაცია ავსტრია-უნგრეთის იმპერიამ მოახდინა.

## ავსტრიული პერიოდი
[thumb|left|ბოსნიის დროშა [1878 წლიდან 1908 წლამდე, როდესაც იგი ფორმალურადაც შეიერთა ავსტრია–უნგრეთმა]]
1878 წელს ავსტრია–უნგრეთმა ისარგებლა ოსმალეთის მძიმე მდგომარეობით და დაიკავა ბოსნია და ნოვიპაზარის სანჯაყი. თუმცა საერთაშორისო კანონებით ეს ტერიტორიები ოსმალეთს ეკუთვნოდა, ავსტრიის ხელმძღვანელობამ დაიწყო იქ თავისი კანონების გატარება და თავისი წესების შემოღება. ამას ადგილობრივი მოსახლეობა მტრულად შეხვდა და ამბოხება მოაწყო ჰერცეგოვინასა და აღმოსავლეთ ბოსნიაში. ავსტრიამ ადგილობრივ მოხალისეთაგან რაზმების ჩამოყალიბება სცადა, მაგრამ ისინი ამბოხებულების მხარეს გადადიოდნენ. რომლებმაც ყველა შენაერთზე მეტი მედალის მიღება მოახერხეს პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში.

ავსტრიული პერიოდი ბოსნია და ჰერცეგოვინის ტერიტორიაზე ევროპული არქიტექტურის შემოსვლითაც აღინიშნება, სწორედ მაშინ აიგო ეროვნული ბიბლიოთეკისა და მუზეუმის შენობები, სარაევოში გაიყვანეს ტრამვაის ქსელი.

ეკონომიკური წარმატების მიუხედავად, ავსტროუნგრულმა ადმინისტრაციამ ვერ მოახერხა ბოსნიური ეროვნების ჩამოყალიბება, რომელსაც მხოლოდ ბოსნიის მუსლიმები ემხრობოდნენ. ბოსნიის კათოლიკურ და მართლმადიდებელ მოსახლეობაში შესაბამისად ხორვატულმა და სერბულმა ნაციონალიზმმა და ირედენტიზმმა სულ უფრო მეტად მოიკიდა ფეხი. მოკლა ერცჰერცოგი ფრანც ფერდინანდი და მისი ცოლი. სწორედ ეს გახდა პირველი მსოფლიო ომის მიზეზი. ომის შემდეგ ავსტრია-უნგრეთის იმპერია დაიშალა და წარმოიშვა სერბების, ხორვატებისა და სლოვენების სამეფო

## იუგოსლავიის სამეფო
პირველი მსოფლიო ომის შემდგომ სამხრეთსლავური მიწებიდან შეიქმნა სერბების, ხორვატებისა და სლოვენების სამეფო, რომელსაც მალევე იუგოსლავიის სამეფო ეწოდა. ბოსნიაში დაიწყო აგრარული რეფორმა და სერბების გადმოსახლება, რასაც მღელვარებები მოჰყვა. იუგოსლავიის სახელმწიფოს მთავარი შიდაკონფლიქტი — ხორვატულ რეგიონალიზმსა და სერბულ ცენტრალიზაციას შორის — ბოსნიის ძირითად ერებს შორის სხვადასხვანაირად იქნა აღქმული, საპირისპირო პოზიციებიდან. ქვეყანა 33 ოლქად დაიყო, რომლებსაც ტრადიციულ ოლქებთან აღარაფერი ჰქონდათ საერთო, მაგრამ ბოსნიელმა პოლიტიკოსებმა მეჰმედ სპაჰოს მეთაურობით მოახერხეს, რომ ექვსი ბოსნიური ოლქის საზღვრები ექვსი ბოსნიური სანჯაყის საზღვრებს დამთხვეოდა.
200პქ|thumb|left|ოკუპირებული იუგოსლავიის დაყოფა
ოკუპირებული ტერიტორია დამპყრობლებმა გაინაწილეს – ცენტრალური სლოვენია გერმანიამ შეიერთა, დალმაცია და დასავლეთ სლოვენია – იტალიამ. ბულგარეთმა მოახდინა აღმოსავლეთ მაკედონიისა და აღმოსავლეთ სერბიის ნაწილის ანექსია, ხოლო უნგრეთმა – ვოივოდინის ნაწილისა. კოსოვო და ჩერნოგორიის აღმოსავლეთი იტალიის პროტექტორატ ალბანეთს შეუერთდა. დარჩენილ ტერიტორიაზე შეიქმნა ხორვატიის დამოუკიდებელი სახელმწიფო, სერბეთის ეროვნული ხსნის მთავრობა და ჩერნოგორიის სამეფო.

იუგოსლავიის ოკუპაციის შემდეგ ბოსნია ხორვატიის დამოუკიდებელი სახელმწიფოს ნაწილი ხდება. ხორვატთა ლიდერი, უსტაშების პოგლავნიკი ანტე პაველიჩი, თუმცა კათოლიკე იყო, თვლიდა რომ ბოსნიელები მუსლიმი ხორვატები იყვნენ. ასევე თვლიდა ბოსნიელთა ნაწილიც, მაგალითად ადემ აღა მეშიჩი. უსტაშები თავის უპირველეს მტრებად სერბებს მიიჩნევდნენ. მათ სურდათ ხორვატიის გაწმენდა სერბებისგან და სერბული გავლენისგან, რაშიც უპირველესად სერბული ეკლესია მოიაზრებოდა. კირილიცა აიკრძალა, სერბული სკოლები დაიხურა, სერბები ვალდებული იყვნენ ეტარებინათ საიდენტიფიკაციო სამკლაურები. მილე ბუდაკის, იმჟამად ხორვატიის განათლების მინისტრის აზრით, სერბების მესამედი უნდა განადგურებულიყო, მესამედი გადასახლებულიყო, ხოლო მესამედი – გაკათოლიკებულიყო. ებრაელებისა და ბოშების დევნაც არანაკლებ სასტიკი მეთოდებით მიდიოდა ხორვატიაში, მაგრამ ამ უკანასკნელებს არც კომპაქტური დასახლებები ჰქონდათ და არც იმდენად მრავალრიცხოვანნი იყვნენ, რომ საპასუხო ზომები მიეღოთ.

უსტაშების რეჟიმის ანტი–სერბულ კამპანიას მოჰყვა სერბებს შორის წინააღმდეგობის მოძრაობების გაჩენა, რომელთა ბირთვს ჩეტნიკები შეადგენდნენ. ისინი სერბებზე თავდასხმის საპასუხოდ ყველა არასერბს სდევნიდნენ, მათ შორის ბოსნიელებსაც. 1941 წლის 14 აგვისტოს ბოსნიელ მუსლიმ სწავლულთა ორგანიზაცია "ალ–ჰიდაია" () იღებს გადაწყვეტილებას, რომელშიც ისინი მოუწოდებენ მუსლიმებს არ მიიღონ მონაწილეობა სერბების, იუდეველებისა და ბოშების დევნასა და ხოცვაში. ამ გადაწყვეტილებას იღებენ მუსლიმთა სასულიერო საბჭოები ქალაქებში: პრიედორი (1941 წლის 23 სექტემბერს), სარაევო (1941 წლის 12 ოქტომბერს), მოსტარი (1941 წლის 21 ოქტომბერს), ბანია ლუკა (1941 წლის 12 ნოემბერს), ბიელინა (1941 წლის 2 დეკემბერს), ტუზლა (1941 წლის 11 დეკემბერს) და ზენიცა (1942 წლის 26 მაისს). მიუხედავად უსტაშების რეჟიმის მცდელობისა, ეიძულებინათ ამ გადაწყვეტილების მიმღებნი უარეყოთ ის და ამისთვის ორჯერ გაგზავნეს სპეციალური წარმომადგენლები (იოზო დუმანჯიჩი და მოგვიანებით ჯაფერ-ბეგ კულენოვიჩი, ხორვატიის მუსლიმი ვიცე-პრეზიდენტი), ბოსნიელებმა ეს გადაწყვეტილება არ უარყვეს.

### თანამშრომლობია
[thumb|150px|[13-ე სამთო სს დივიზია ხანჯარი (1 ხორვატული)|ხანჯარის ემბლემა]]
1941 წლის შემოდგომაზე ბოსნიელი ოფიცერი, ყოფილი იუგოსლავიის სამეფოს არმიის მაიორი ჰაჯიეფენდიჩი ხორვატიის მთავრობისგან ითხოვს ტუზლაში, ბოსნიელი მოსახლეობის ჩეტნიკებისგან დასაცავად შეიარაღებულ რაზმს. მას ტუზლაში განლაგებულ III ქვეითი ბატალიონის მეთაურად ნიშნავენ, რომელიც ძირითადად სლავონიელი ხორვატი ახალწვეულებისგან შედგება. ნოემბრის დასაწყისში ჩეტნიკების შეტევისას III ბატალიონი ვერ ახერხებს წინააღმდეგობის ორგანიზებას და დემორალიზებული, უწესრიგოდ იხევს უკან, ჰაჯიეფენდიჩი ახერხებს წესრიგის აღდგენას, მაგრამ ცხადია, რომ ხორვატ ახალწვეულებს არ სურთ სახლიდან მოშორებით ბრძოლა. 1941 წლის 7 დეკემბერი ჰაჯიეფენდიჩი კვლავ ეწვევა ხორვატიის თავდაცვის სამინისტროს, უხსნის სიტუაციას და ითხოვს ადგილობრივებისგან მოხალისეთა რაზმის ჩამოყალიბების ნებართვას. სლავკო კვატერნიკი, ხორვატიის თავდაცვის მინისტრი ეთანხმება მის მოთხოვნას. მის რაზმს, როგორც დომობრანის სპეციალურ დანაყოფს, ჰაჯიეფენდიჩის ლეგიონი (,  Hadžiefendićeva legija) ეწოდება, ხოლო ჩეტნიკებსა და პარტიზანებში იგი მუსლიმთა ლეგიონის (, ) სახელითაა ცნობილი.

როცა ადგილობრივმა ბოსნიელმა ლიდერებმა დაინახეს, რომ ხორვატთა დამოუკიდებელი სახელმწიფო ვერ ახერხებდა, ან არ სურდა მათი დაცვა, მათ 1942 წლის ბოლოს პეტიციით მიმართეს ჰიტლერს, რომ შექმნილიყო ბოსნიური გვარდია ჰაჯიეფენდიჩის ლეგიონის საფუძველზე, რომელიც პირდაპირ გერმანიის კონტროლქვეშ იქნებოდა. პეტიცია ასევე ითხოვდა დომობრანისა და უსტაშების ბოსნიელი წევრების გადმოყვანას ბოსნიურ გვარდიაში.

გერმანელებს არ სურდათ ხორვატიის დასუსტება, შესაბამისად ბოსნიური გვარდიისა და ავტონომიის იდეა უარყვეს. თუმცა ბოსნიელთა უკმაყოფილება არ გამოჰპარვია ჰიმლერს, რომელიც სიმპათიით ეკიდებოდა ისლამს, როგორც პრაქტიკულ რელიგიას. მან შესთავაზა ჰიტლერს ჩამოეყალიბებინათ ბოსნიური დივიზია, რომელიც ვაფენ-სს ნაწილი გახდებოდა. ამან საშუალება მისცა გერმანელებს ბოსნიელთა უკმაყოფილება და იმედგაცრუება ხორვატიის მთავრობით თავის სასარგებლოდ გამოეყენებინათ. ხორვატიის მთავრობის წინააღმდეგობის მიუხედავად, ბოსნიური დივიზიის ჩამოყალიბების გეგმა საბოლოოდ მიიღეს 1943 წლის თებერვალში.

ჩამოყალიბდა 13-ე სამთო სს დივიზია ხანჯარი (1 ხორვატული) (; ; ) ვაფენ-სს სამთო დივიზია, რომელიც მონაწილეობას იღებდა როგორც იუგოსლავიის ტერიტორიაზე პარტიზანების საწინააღმდეგო მოქმედებებში, ასევე დასავლეთ უნგრეთში, ტბა ბალატონთან გერმანულ კონტრშეტევაში საბჭოთა არმიაზე. დივიზიაში გათვალისწინებული იყო ისლამური კომპონენტი – მებრძოლები ფესს ატარებდნენ, დივიზიის საკვები რაციონიდან ამოღებული იყო ღორის ხორცი, მათ მიეცათ საშუალება შეესრულებინათ ხუთჯერადი ლოცვა. დივიზიის ყოველ ბატალიონში იყო იმამი, გარდა კავშირგაბმულობის ბატალიონისა, რომელიც გერმანელებით იყო დაკომპლექტებული. მას ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის სოციალისტური რესპუბლიკის მაშინდელი პრეზიდენტი, ჰამდია პოზდერაცი და მისი ძმის, ჰაკია მფარველობდნენ, ხოლო თავად აბდიჩი ფინანსურ მაქინაციებს ეწეოდა. მისმა ფირმამ დაახლოებით მილიარდის ღირებულების გაუმყარებელი ფასიანი ქაღალდები გამოუშვა. სკანდალმა არა მხოლოდ ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში, არამედ მთელი იუგოსლავიაში გამოიწვია რეზონანსი და 250%-იანი ინფლაცია. აბდიჩი დააპატიმრეს, პოზდერაცი გადადგა.

## იუგოსლავიის დაშლა და ომი
[300px|thumb|*გავუფრთხილდეთ [ძმობა და ერთობა|ძმობას და ერთობას, როგორც საკუთარ თვალისჩინს* – წარწერა ომის დროს დანგრეულ ყაზარმაზე მოსტარში]]
ინფლაციამ და ეკონომიკური მდგომარეობის გაუარესებამ პოლიტიკური პრობლემები შექმნა. მმართველი კომუნისტური პარტია იძულებული გახდა დაეშვა მრავალპარტიული არჩევნები. ბოსნიაშიც შეიქმნა ნაციონალისტური პარტიები, მათ შორის არჩევნებზე გამოიკვეთა სამი უმსხვილესი – დემოკრატიული მოქმედების პარტია (), რომელსაც ბოსნიელი ალია იზეთბეგოვიჩი ედგა სათავეში, სერბთა დემოკრატიული პარტია () რომლის ლიდერი იყო რადოვან კარაჯიჩი და ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ხორვატების დემოკრატიული გაერთიანება (), სტეპან კლუიჩით სათავეში.

იუგოსლავიის დაშლა და ნაციონალიზმის ზრდა ეთნიკური დაპირისპირების წინაპირობა იყო, რაც ეთნორელიგიურად ყველაზე ჭრელი ბოსნია და ჰერცეგოვინისთვის დამღუპველი იყო. 1991 წლის 31 მარტის აღწერით, მისი მოსახლეობის (4,4 მლნ) სამ ძირითად ჯგუფს შეადგენდნენ ბოსნიელები (მუსლიმები, 1,9 მლნ, 44 %), რომლებიც უმრავლესობას წარმოადგენდნენ 45 რაიონში (13 მათგანში ფარდობითი, ხოლო 31–ში აბსოლუტური) სერბები (1,4 მლნ, 31 %), რომლებიც უმრავლესობას წარმოადგენდნენ 34 რაიონში (5 ფარდობითი და 29 აბსოლუტური) და ხორვატები (752 ათ., 17 %), რომლებიც უმრავლესობა იყვნენ 20 რაიონში (6 ფარდობითი და 14 აბსოლუტური). მოსახლეობის დანარჩენ 8 % შეადგენდნენ სხვა ეროვნების წარმომადგენლები და ასევე იუგოსლავები (ძირითადად შერეული ქორწინების შთამომავლები).

1991 ბოლოს სერბი დეპუტატები ტოვებენ ბოსნიის პარლამენტს და 1992 წლის 9 იანვარს აცხადებენ სერბთა რესპუბლიკას. მათი განცხადებით, ბოსნიელ სერბთა უმცირესობაში ყოფნა მეორე მსოფლიო ომის დროს უსტაშების მიერ განხორციელებული გენოციდის შედეგი იყო, ხოლო ისინი ამგვარი გენოციდის გამეორებას არ დაუშვებდნენ. სერბთა პოზიციის დასაძლევად იზეთბეგოვიჩმა ბოსნიაში დანიშნა საყოველთაო რეფერენდუმი დამოუკიდებლობის შესახებ. რეფერენდუმი 1992 წლის 29 თებერვალსა და 1 მარტს ჩატარდა. სერბებმა მას ბოიკოტი გამოუცხადეს, მაგრამ რეფერენდუმზე ბოსნიის მოსახლეობის 64 % გამოცხადდა, მათმა 93 %–მა კი ხმა მისცა ბოსნიის დამოუკიდებლობას.
[thumb|left||200px|[ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკა|ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის დროშა]]
1992 წლის 3 მარტს, ცხადდება ბოსნიის დამოუკიდებლობა. და ეთნიკური წმენდა, არსებობდა საკონცენტრაციო ბანაკები, სადაც ხალხს ეთნიკური ნიშნით ატყვევებდნენ და სასტიკად ეპყრობოდნენ.

ომის შედეგად შეიცვალა ბოსნია და ჰერცეგოვინის ეთნიკური რუკა. ყოველი მებრძოლი მხარე ცდილობდა გაეწმინდა თავისი დაკავებული ტერიტორია უცხო ეთნოსისგან, როგორც საეჭვოსაგან და ამიტომაც ომის დასასრულს ეთნიკური რუკა სრულიად შეიცვალა. ომის დროს განადგურდა ქვეყნის ეკონომიკა, კულტურული მემკვიდრეობა, დაიწვა ეროვნული ბიბლიოთეკა. 1995 წლის 12 ოქტომბრის ცეცხლის შეწყვეტის შემდეგ დაიწყო მოლაპარაკებები, რომლებიც დასრულდა 21 ნოემბერს. ამ მოლაპარაკებების შედეგად გამოიკვეთა სამივე ეთნიკური ჯგუფისთვის მეტ–ნაკლებად მისაღები ვარიანტი ბოსნიის მომავალი მოწყობისა. ამის საფუძველზე შედგა შეთანხმების ვარიანტი.
[350პქ|thumb|[ეთნიკური წმენდა|ეთნიკური წმენდების შედეგები]]
დეიტონის შეთანხმებას ხელი მოეწერა 1995 წლის 14 დეკემბერს, ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკას წარმოადგენდა პრეზიდენტი ალია იზეთბეგოვიჩი, ბოსნიელ სერბებს წარმოადგენდა იუგოსლავიის ფედერაციის პრეზიდენტი სლობოდან მილოშევიჩი, ბოსნიელ ხორვატებს კი ხორვატიის პრეზიდენტი ფრანიო ტუჯმანი. შეთანხმების მიხედვით ბოსნია და ჰერცეგოვინა დაიყო ორ სუბიექტად – ბოსნიის კონფედერაციად (ბოსნიელებისა და ხორვატების) და სერბთა რესპუბლიკად. გაეროს სამშვიდობო ძალებს უნდა უზრუნველეყოთ შეთანხმების შესრულება და მშვიდობის დაცვა ბოსნიის ტერიტორიაზე. სერბთა რესპუბლიკის არმიისა და ხორვატთა თავდაცვის ვეჩეს ინტეგრაცია უნდა მომხდარიყო ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის არმიაში.

## ომის შემდეგ
[thumb|left|150px|[ბოსნია და ჰერცეგოვინა|ბოსნია და ჰერცეგოვინის გერბი]]
ომის დასრულების შემდეგ დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. უმაღლესი ხელისუფალი ქვეყანაში რეალურად არის ბოსნია და ჰერცეგოვინის უმაღლესი წარმომადგენელი, რომელსაც გაერო მიავლენს ქვეყანაში. ქვეყანა ორი ერთეულის — ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციისა და სერბთა რესპუბლიკის კონფედერაციას წარმოადგენს. ბრჩკოს რაიონს ცალკე, განსაკუთრებული სტატუსი აქვს. ყველა ერთეულს აქვს თავისი კონსტიტუცია და ფართო საკანონმდებლო ხელისუფლება. საპრეზიდენტო საბჭოს სამი წევრი ჰყავს – ბოსნიელი, ხორვატი და სერბი, რომლებიც ყოველწლიურად ცვლიან ერთმანეთს საბჭოს თავმჯდომარის პოსტზე. უმაღლესი საკანონმდებლო ხელისუფლება ეკუთვნის წარმომადგენელთა პალატას. კონფედერაციის სუბიექტებს ასევე ჰყავთ თავისი საკანონმდებლო და აღმასრულებელი ორგანოები.

ბოსნია და ჰერცეგოვინა ევროკავშირის წევრობის კანდიდატია. ევროკავშირთან სტაბილიზაციისა და ასოციაციის შეთანხმებას 2008 წელს მოეწერა ხელი. ქვეყანა ასევე არის ნატოს წევრობის კანდიდატი. კანდიდატურა გადავიდა წევრობის სამოქმედო გეგმაზე () 2010 წლის აპრილში.

## სქოლიო
კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ისტორია
კატეგორია:ევროპის ისტორია