open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ზურაბ პატარიძე

**ზურაბ ალექსანდრეს ძე პატარიძე** (დ. 9 სექტემბერი, 1928, თბილისი — გ. 5 ივნისი, 1982, სოფ. სართიჭალა; დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში) — ქართველი საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე, საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე (1975-1982).

დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამთო ფაკულტეტი (1952). 1955 წლიდან იყო სსრკ კომუნისტური პარტიის წევრი. 1950-იან წლებში სხვადასხვა თანამდებობაზე მუშაობდა ჭიათურის მაღაროთა სამმართველოში. 1962-1967 წლებში იყო საქართველოს კომპარტიის ჭიათურის საქალაქო კომიტეტის პირველი მდივანი, 1967-1972 წლებში — კომპარტიის საორგანიზაციო-პარტიული სამუშაოების განყოფილების ინსტრუქტორი, 1972—1975 წლებში — საქართველოს სსრ კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივანი, 1975 წლის დეკემბრიდან გარდაცვალებამდე — საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე. არჩეული იყო საქართველოს სსრ მე-6, მე-7, მე-8, მე-9, მე-10 მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად, საბჭოთა კავშირის მე-9-10 მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად, 1976 წლიდან იყო სსრკ კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრობის კანდიდატი. დაიღუპა ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად სოფ. სართიჭალასთან 1982 წელს. დაჯილდოებული იყო ოქტომბრის რევოლუციის, შრომის წითელი დროშის და ლენინის ორდენებით.

## ლიტერატურა
* გამოჩენილი ინჟინრები და მეცნიერები: კრებული/შემდგ.: მიტროპოლიტი ანანია ჯაფარიძე [და სხვ.]. -თბ., 2012. -გვ.117-118.
* საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია. წიგნი 2. -თბ., 2021. -გვ. 218-219.
*გაზ. „კომუნისტი“, №136 (18378), 10 ივნისი, 1982

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1928
კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1982
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარეები
კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
კატეგორია:ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის კავალრები
კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VIII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
ომარ ტაკიძე

**ომარ ტაკიძე** (დ. 10 მაისი, 1973) — ქართველი პოლიტიკოსი, თანამდებობის პირი. შუახევის მუნიციპალიტეტის მერი 2021 წლის 27 ოქტომბრიდან.

## ბიოგრაფია
დაიბადა 1973 წლის 10 მაისს, შუახევის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნაღვარევში. დაამთავრა შუახევის შოთა რუსთაველის სახელობის საშუალო სკოლა. 1991-1993 წლებში სწავლობდა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე. 1996 წელს დაამთავრა დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (ზოგადტექნიკური დისციპლინებისა და შრომის სპეციალობობით). 2003-2016 წლებში ეწეოდა სამეწარმეო საქმიანობას. 2012-2014 წლებში ბათუმის საკრებულოს მრჩეველთა საბჭოს წევრი. 2016-2017 წლებში შპს „ეკონომიას“ დირექტორი. 2017 წლის ნოემბრიდან 2020 წლის 5 ოქტომბრამდე შუახევის მუნიციპალიტეტის მერის პირველ მოადგილე. 2020 წლის 5 ოქტომბირიდან 2021 წლის აგვისტომდე შუახევის მუნიციპალიტეტის მერის მოვალეობის შემსრულებელი. 2021 წლის 27 ოქტომბრიდან შუახევის მუნიციპალიტეტის მერი.

### თვითმმართველობის არჩევნები 2021
2021 წლის თვითმმართველობის არჩევნებზე „ქართული ოცნებს“ სახელით იყრიდა კენჭს შუახევის მუნიციპალიტეტის მერობის კანდიდატად. მისი მთავარი კონკურენტი არჩევნებზე იყო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ კანდიდატი როინ ზოიძე. ტაკიძემ პირველ ტურში ხმათა 56,32% (5481 ხმა) მიიღო და გამარჯვება პირველ ტურში მოახერხა. 

## რესურსები ინტერნეტში
* შუახევის მუნიციპალიტეტის მერია

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 5 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1973
კატეგორია:შუახევის მუნიციპალიტეტის მერები
კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
ფერისცვალება (ფილმი)

„**ფერისცვალება**“ — 1968 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი, გადაღებული რეჟისორ ლანა ღოღობერიძის მიერ.

## სიუჟეტი
გივი და მისი მეგობრები მკვლელობის უნებლიე მოწმენი გახდებიან. კრიტიკულ სიტუაციაში სხვისი უბედურების მიმართ სრულიად გულგრილობის გამოჩენა გივის თავის თავს სხვაგვარად დაანახებს.

## როლებს ასრულებენ
* გეიდარ ფალავანდიშვილი — გივი
* რუსუდან კიკნაძე — ეკა
* სოფიკო ჭიაურელი — სოფიკო
* ლია კაპანაძე — ნატო
* ბაადურ წულაძე — მამუკა
* თენგიზ მაღალაშვილი — თენგიზი
* სესილია თაყაიშვილი — მოხუცი ქალი
* რამაზ გიორგობიანი — ჭაბუკი
* რევაზ ხობუა 
* კახი კავსაძე  
* გრიგოლ (გიგოლა) თალაკვაძე 
* გიორგი (გოგი) ხარაბაძე 
* ოთარ ყიფიანი 
* გია ავალიშვილი 
* გია ფერაძე 
* გივი ჭიჭინაძე 

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

კატეგორია:ქართული ფილმები
კატეგორია:1984 წლის ფილმები
კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
კატეგორია:ლანა ღოღობერიძის ფილმები
კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ ფილმები
გიგა გაბელაია

**გიგა გაბელაია** (დ. 1 მაისი, 1977, აბაშა) — ქართველი თანამდებობის პირი, იურისტი და პოლიტიკოსი. აბაშის მუნიციპალიტეტის მერი 2021 წლის 27 ოქტომბრიდან.

## ბიოგრაფია
დაიბადა 1977 წლის 1 მაისს. დაამთავრა N1 საშუალო სკოლა-გიმნაზია. სწავლა გააგრძელა თბილისის მართვის ინსტიტუტში სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1999 წელს, იურისტის პროფესიით. 2014-2015 წლებში მუშაობდა აბაშის მუნიციპალიტეტის გამგეობის შიდა აუდიტის სამსახურის უფროსად. 2015-2019 წლებში საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს სსიპ ბავშვთა და ახალგაზრდობის ეროვნული ცენტრის უფროსი. 2019 წლიდან სსიპ სახელმწიფო იურიდიული დახმარების სამსახურის რეგიონული მენეჯერი იყო. 2021 წლის 27 ოქტომბრიდან აბაშის მუნიციპალიტეტის მერი.

### თვითმმართველობის არჩევნები 2021
2021 წლის თვითმმართველობის არჩევნებზე „ქართული ოცნებს“ სახელით იყრიდა კენჭს აბაშის მუნიციპალიტეტის მერობის კანდიდატად. მისი მთავარი კონკურენტი არჩევნებზე იყო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ კანდიდატი ნუგზარ წიკლაური. გაბელაიამ პირველ ტურში ხმათა 54,31% (6788 ხმა) მიიღო და გამარჯვება პირველ ტურში მოახერხა. 

## რესურსები ინტერნეტში
* აბაშის მუნიციპალიტეტის მერია

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1977
კატეგორია:აბაშის მუნიციპალიტეტის მერები
კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
ირაკლი კირცხალია

**ირაკლი კირცხალია** (დ. 2 ივლისი, 1989) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი 2023 წლიდან.

## ბიოგრაფია
დაიბადა 1989 წლის 2 ივლისს. 2009 წელს დაამთავრა კავკასიის ბიზნეს სკოლა (ბიზნესის ადმინისტრირება). 2010 წელს ამერიკის ჰუმანიტარული ინსტიტუტი (ბიზნესის ადმინისტრირება). 2015 წელს ბალტიის საერთაშორისო აკადემია (ბიზნესის ადმინისტრირება). 2018 წელს მერიმაუნტი კალიფორნიის უნივერსიტეტი (ბიზნესის ადმინისტრირების მაგისტრი). 2012-2023 წლებში შპს „ეპიკ დეველოპმენტის“ დირექტორი

2023 წლის 4 აპრილიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1989
კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები
კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
ალემ-ი ნისვან (ჟურნალი)

**"ალემ-ი ნისვანი"** ( ყირიმ..*Alem-i Nisvan, Алем-и Нисван*, عالم نسوان  ) — მსოფლიოში პირველი თურქულ-მუსლიმური ქალთა ჟურნალი, რომელიც  გამოდიოდა ყირიმში 1906 წლიდან 1912 წლამდე. ჟურნალის იბეჭდებოდა ყირიმელი თათრების ენაზე, რა დროსაც იყენებდნენ არაბულ ანბანს. მისი დამაარსებელი იყო ისმაილ გასპრინსკი, ხოლო  მთავარი რედაქტორი —  ისმაილ გასპრინსკის ქალიშვილი  შეფიკა გასპრინსკაია.  .

## ისტორია 
მინი|ჟურნალის გარეკანი
ქალთა მუსლიმური ჟურნალის გამოცემის იდეა  ეკუთვნოდა.,  მე-19-20 საუკუნეების მიჯნაზე მოღვაწე გამომცემელს, წარმოშობით ყირიმელ თათარ  ისმაილ გასპრინსკის,  მეუღლის, ზუჰრა აკჩურინა- გასპრინსკაიას წინადადებით. ქალთა საკითხებთან დაკავშირებული სტატიები პერიოდულად ჩნდებოდა გასპრინსკის მთავარი გაზეთის " თერჯიმანის " გვერდებზე ( "მთარგმნელი" ) , თუმცა გადაწყდა  ცალკე ისეთი ჟურნალის გამოცემა, რომელიც მთლიანად ქალთა საკითხებზე იქნებოდა ორიენტირებული..

1887 წელს ზუჰრა აკჩურინა-გასპრინსკაიას ჰქონდა პირველი მცდელობა  ჟურნალ "ტერბინეს" (აღზრდა)  გამოცემის.

1891 წელს გასპრინსკიმ თავად ითხოვა ნებართვა გამოექვეყნებინა გაზეთ "კადინის" დანართი თვეში ორჯერ ( "ქალი" ), თუმცა მისმა თხოვნამ შედეგი ვერ გამოიღო, ვინაიდან რუსეთის იმპერიის ხელისუფლების მხრიდან მხარდაჭერა არ მიუღია. მაგრამ 1905 წლის კანონმდებლობის ლიბერალიზაციის შემდეგ  ახალი ჟურნალის გამოცემა შესაძლებელი გახდა. 

ჟურნალის მთავარი მიზანი იყო მუსლიმ ქალებში განათლების გავრცელება:  გაუნათლებლობის აღმოფხვრა, კულტურული დონის ამაღლება და შარიათის სამართლის სწავლება. გასპრინსკიმ ახალი გამოცემის რედაქტორად თავისი ქალიშვილი შეფიკა აირჩია, თუმცა თავად  რედაქტორ-გამომცემლის ფუნქციას ასრულებდა.

როგორც გაზეთში დაბეჭდილი გამოცემის ანონსიდან გახდა ცნობილი,  ჟურნალი აქვეყნებდა როგორც რელიგიური ტექსტებს შარიათის მიხედვით ქალთა უფლებების შესახებ , ასევე საერო ინსტრუქციებს ჰიგიენის, საყოფაცხოვრებო სამუშაოების, ხელსაქმის შესახებ. განსაკუთრებული სექცია ეძღვნებოდა მეცნიერებასა და ლიტერატურას.   გასართობი სექციები არ იყო წაემოდგენილი; თავის შექცევის მიზნით  წასაკითხად მუსლიმ ქალებს სთავაზობდნენ ცნობილი ქალების ბიოგრაფიებს, ისტორიებს სხვადასხვა ქვეყნების შესახებ, მხატვრული ლიტერატურის გვერდებს და წერილებს. .

ჟურნალი გამოდიოდა გაზეთ „თერჯიმანის“ ყოველკვირეული უფასო ჩანართის სახით. პირველი ნომერი გამოიცა ბახჩისარაიში 1906 წლის 3 მარტს.    1908-1909 წლებამდე, როცა გამოცემა ცოტა ხნით შეწყდა, ჟურნალი დამოუკიდებელ გამოცემის სახით იყო წარმოდგენილი, 1910 წელს გამოცემის განახლების შემდეგ მისი მასალები გაზეთ „თერჯიმანის“ ფურცლებზე განთავსდა.  

## ხსოვნა და მემკვიდრეობა 
2011 წელს ყირიმის საინჟინრო-პედაგოგიურ უნივერსიტეტში გაიმართა სამეცნიერო კონფერენცია, რომელიც მიეძღვნა ჟურნალის გამოცემის 105 წლის იუბილეს. თანამედროვე ყირიმის ქალთა ჟურნალი "Arzy" ("ოცნება") თავს პირველი ქალთა ჟურნალის მემკვიდრედ თვლის.  

## ლიტერატურა 
* Yundi Karim.  "Gaspıralı Şefika". *Encyclopedia of Turkish Language and Literature*. **III**. p. 289. (თურქ.)
* The State, Nadir (1985). *History of the National Struggle of the Russian Turks*. Ankara. Ss. 201-202.  (თურქ.)

## სქოლიო 
კატეგორია:ყირიმის კულტურა
კატეგორია:ყირიმის საზოგადოება
კატეგორია:1906 წელს დაარსებულები
კატეგორია:1911 წელს გაუქმებულები
სან-მარტინ-დელ-პიმპოლიარი

**სან-მარტინ-დელ-პიმპოლიარი** () — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ელ-ბარკო-დე-ავილა-პიედრახიტის კომარკის შემადგენლობაში.  ფართობი — 45,64 კმ². მოსახლეობა — 213 კაცი (2022 წ.).

## იხილეთ აგრეთვე
* ავილის მუნიციპალიტეტები

## რესურსები ინტერნეტში
* სან-მარტინ-დელ-პიმპოლიარის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი

## სქოლიო
კატეგორია:ავილის მუნიციპალიტეტები
ივანე პატარიძე (მოქანდაკე)

მინი|ვეფხვის ქანდაკება ვაკის პარკში (მოქანდაკე ი. პატარიძე)
**ივანე (ვანო) კონსტანტინეს ძე პატარიძე** (დ. 1903, ქუთაისი, — გ. 1952, თბილისი) — ქართველი მოქანდაკე.

დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (1928) და სამშენებლო ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი (1931). აკადემიაში ინტენსიურად მუშაობდა შიშველ ნატურაზე, ითვლებოდა იაკობ ნიკოლაძის ერთ-ერთ ყველაზე ნიჭიერ მოწაფედ. მძიმე ცხოვრებამ შემოქმედებითი პოტენციალის სრულყოფილი გამოვლენის საშუალება არ მისცა — 1937 წელს დასმენის საფუძველზე მრავალი წლით გადასახლებული იყო, რამაც ჯანმრთელობა მნიშვნელოვნად შეურყია. 

პატარიძის ნამუშევრების უმეტესობამ ჩვენამდე ვერ მოაღწია; 1924 წლის ქართველ მხატვართა გამოფენაზე წარმოდგენილი მისი „მუშა“ და ვაჟა-ფშაველას სკულპტურული პორტრეტი ცნობილია იმავე წლის ჟურნალ „დროშაში“ (№№23-24) დაბეჭდილი ფოტორეპროდუქციებით. შემორჩენილია პატარიძის რამდენიმე ქვაში გამოკვეთილი და თბილისში დადგმული ანიმალისტური ქანდაკება: ფასკუნჯების წყვილი ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმის ალაყაფის კართან, ვეფხვების წყვილი თბილისის ზოოპარკის შესასვლელთან და იმავე კომპოზიციის სახეცვლილი ვარიანტი ვაკის პარკის მთავარი ხეივნის დასაწყისში.

## ლიტერატურა
* ლ. შანიძე, ქართული საბჭოთა ქანდაკება. „მეცნიერება“, თბილისი, 1975, გვ. 88-89.
* მ. კარბელაშვილი, ქართული ქანდაკება (1920-ანი წლები), Ars Georgica, 2010.
* ნ. ლეჟავა, ლ. ბაქრაძე, ტერორის ტოპოგრაფია: საბჭოთა თბილისი. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია, თბილისი, 2011, გვ. 148-149.

კატეგორია:დაბადებული 1903
კატეგორია:გარდაცვლილი 1952
კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი მოქანდაკეები
ლუბიცა აცევსკა

**ლუბიცა ზ. აცევსკა** (დ. 1957) — მაკედონიელი დიპლომატი. აშშ-ის ყოფილი მოქალაქე ნატურალიზაციით და პროფესიით ეკონომიკური კონსულტანტი. მან დატოვა სამსახური 1992 წელს, რადგან გახდა მაკედონიის არაოფიციალური მოკავშირე ვაშინგტონში და უარი თქვა აშშ-ის მოქალაქეობაზე 1995 წელს, რათა შეესრულებინა ახალი, ოფიციალურად შეთავსებული როლი, როგორც მაკედონიის პირველ ელჩს შეერთებული შტატებში. იგი ამ თანამდებობაზე 2002 წლამდე მუშაობდა, შემდეგ მისი ადგილი ნიკოლა დიმიტროვმა დაიკავა.

## პირადი ცხოვრება და ადრეული კარიერა 
მიუხედავად იმისა, რომ თავად აცევსკა ემიგრანტი იყო შეერთებულ შტატებში, მის ოჯახს იქ რამდენიმე თაობის კავშირები ჰქონდა. მისი წინაპრები შეერთებულ შტატებში გადავიდნენ საკუთარ მშობლებზე ადრე, 1917 და 1940 წლებში.  ბაბუა დასახლდა მანსფილდში, ოჰაიო, სადაც გახსნა რესტორანი. აცევსკა დაიბადა და გაიზარდა პატარა სოფელ ცაპარში იუგოსლავიის საზღვართან, საბერძნეთთან .  ახალგაზრდობაში მას ჰქონდა სურვილი, გამხდარიყო ასტრონავტი. 

აცევსკა მშობლებთან და ძმასთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა იუგოსლავიიდან შეერთებულ შტატებში 1966 წელს. მისი მამა და ბიძა ბაბუის კუთვნილ რესტორანში მუშაობდნენ.  მოგვიანებით  გახდა პარტნიორი და კონსულტანტი შუა აღმოსავლეთთან დაკავშირებულ საკითხებში საერთაშორისო სავაჭრო და ეკონომიკური განვითარების ფირმა Gulf Enterprises-ში. 

## ელჩობა 
1994 წლის ბოლოს გაჩნდა მინიშნებები, რომ ვაშინგტონი და სკოპიე დაამყარებდნენ ოფიციალურ ურთიერთობებს და გავრცელდა ინფორმაცია, რომ აცევსკა იქნებოდა აშშ-ს პირველი ელჩი ქვეყანაში.   1993 წელს აცევსკამ *The New York Times-* ს განუცხადა, რომ ამ საკითხს ჯერჯერობით არ განიხილავდა.  ხალხი რეკავდა საელჩოში და ქალის ხმის გაგონებისას თვლიდნენ, რომ ისინი მდივანს ესაუბრებოდნენ და ელჩთან დაკავშირებას ითხოვდნენ. 

აცევსკა ელჩის თანამდებობას 2002 წლამდე ასრულებდა, შემდეგ ის ნიკოლა დიმიტროვმა ჩაანაცვლა. ნიკოლა იმ პერიოდში ყველაზე ახალგაზრდა ელჩი იყო ვაშინგტონში, იმაზე ახალგაზრდაც კი, ვიდრე აცევსკა იყო.  აცევსკა გახდა ვილსონის ცენტრში საჯარო პოლიტიკის მეცნიერი, მოგვიანებით კი ჰუმანიტარულ საქმიანობაში ჩაერთო ჰაიტიზე . 

## ჯილდოები 
აცევსკამ 1996 წელს მიიღო კურსდამთავრებულთა მედალოსნის ჯილდო მისი *ალმა მატერი* ოჰაიოს სახელმწიფო უნივერსიტეტისგან „კაცობრიობის სამსახურში საერთაშორისო გამორჩეულობისთვის“. 

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 1957
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონელი ქალი დიპლომატები
კატეგორია:ქალი დიპლომატები
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონელი ქალი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
სორიის მუნიციპალიტეტები

300px|მინი|სორიის მდებარეობა ესპანეთის რუკაზე
სორიის პროვინცია () შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 183 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის () თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.

სორიის  მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან 14 კომარკაში: ალმარსა, ალმასა, ალმასანი, ბერლანგა, კამპო-დე-გომარა, ლას-ვიკარიასი, მონკაიო, პინარესი, ტიერა-დე-კამეროსი, ტიერა-დე-მედინასელი, ტიერას-ალტასი, ტიერას-დელ-ბურგო, ფრენტესი, ელ-ვალიე-ი-ლა-ვეგა-სინოტრა. 

სორიის პროვინციის ფართობია 10 306 კმ² და 2020 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს  88 884 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია სორია, რომელიც ასევე მოსახლეობის მიხედვით ყველაზე დიდია. სორიის პროვინციის ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია არკოს-დე-ხალონი (441,54 კმ²), ხოლო ყველაზე პატარაა — სალდუერო (2,69 კმ²).

## მუნიციპალიტეტების სია
## რუკა
## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

## სქოლიო
*
რევიშვილი

საკუთარი სახელი **რევიშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ამირან რევიშვილი — კარდიოქირურგი (რუსეთი)
* გიორგი რევიშვილი — ინჟინერი
* გუგა რევიშვილი — სპორტსმენი (სუმო)
* ზაზა რევიშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი
* ირაკლი რევიშვილი — სპორტსმენი (თავისუფალი სტილით ცურვა)
* ნუკრი რევიშვილი — სპორტსმენი (ფეხბურთელი)
* შოთა რევიშვილი — ლიტერატურათმცოდნე

კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
რობაქიძე

საკუთარი სახელი **რობაქიძე** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ალექსი რობაქიძე — ისტორიკოსი, ეთნოგრაფი
* გრიგოლ რობაქიძე — მწერალი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე
* თამარ რობაქიძე — პედიატრი
* კახაბერ რობაქიძე — მიკრობიოლოგი
* მერაბ რობაქიძე — ლიტერატურათმცოდნე
* მირიან რობაქიძე — ფეხბურთელი
* ჯემალ რობაქიძე — ინჟინერი

კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
მინა როინიშვილი

**მინა თომას ძე როინიშვილი** (დ. 1874 — გ. 19 ივნისი, 1916) — რუსეთის იმპერიის არმიის პოდპოლკოვნიკი (1916).

დაამთავრა თბილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი (1898). სხვადასხვა დროს მსახურობდა იმიერკასპიის მე-3 მსროლელ, თურქესტანის მე-15 მსროლელ და თურქესტანის მე-13 მსროლელ პოლკებში. მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში (1914-1918). განსაკუთრებით თავი გამოიჩინა თავი 1916 წლის ივნისში ოსმალთა გამაგრებული სიმაღლეების იერიშისას ბაიბურთთან. ამავე ბრძოლაში დაიღუპა და სიკვდილის შემდეგ დაჯილდოვდა წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით (1917). ასევე მიღებული ჰქონდა წმ. ანას III (მახვილებითა და ბაბთით) და წმ. სტანისლავის II (მახვილებით) ხარისხის ორდენები.

## რესურსები ინტერნეტში
* Ройнишвили Мина. Информационный портал «Памяти героев Великой войны 1914-1918 гг.»

კატეგორია:დაბადებული 1874
კატეგორია:გარდაცვლილი 1916
კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ივნისი
კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები
კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში
კატეგორია:წმინდა ანას III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენის კავალრები
როინაშვილი

საკუთარი სახელი **როინაშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ალექსანდრე როინაშვილი — ფოტოგრაფი, საზოგადო მოღვაწე
* ვასილ როინაშვილი — ფოტოგრაფი, საზოგადო მოღვაწე

## იხილეთ აგრეთვე
* როინიშვილი

კატეგორია:ქართული გვარები
რევაზიშვილი

საკუთარი სახელი **რევაზიშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* გელა რევაზიშვილი — მსახიობი
* გიორგი რევაზიშვილი — სპორტსმენი (ძიუდო)
* თეიმურაზ რევაზიშვილი — ონკოლოგ-გინეკოლოგი
* თინათინ რევაზიშვილი — სპორტსმენი (სამბო)

კატეგორია:ქართული გვარები
როსტიაშვილი

საკუთარი სახელი **როსტიაშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ქეთევან როსტიაშვილი — ისტორიკოსი, პედაგოგი
* შოთა როსტიაშვილი — საბჭოთა კავშირის გმირი, სერჟანტი

კატეგორია:ქართული გვარები
ვასილ როინაშვილი

**ვასილ როინაშვილი** (დ. 25 დეკემბერი, 1879, დუშეთი, — გ. 1958, თბილისი; დაკრძალულია ვაკის სასაფლაოზე) — ქართველი ფოტოგრაფი, საზოგადო მოღვაწე.

1897-1898 წლებში თბილისში თავისი ბიძაშვილის, ალექსანდრე როინაშვილის სახელოსნოში სწავლობდა ფოტოხელოვნებას, გიგო გაბაშვილის სტუდიაში კი — მხატვრობას. 1899 წელს სწავლის გასაგრძელებლად მოსე თოიძესთან ერთად გაიგზავნა პეტერბურგის სამხატვრო სკოლაში. 1900-1901 წლებში ფოტოგრაფად მუშაობდა თბილისში, სიღნაღსა და ბუხარაში. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ ძირითადად ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა თელავში, სადაც შექმნა იმდროინდელი ქალაქის ცხოვრების ამსახველი ფოტოების სერია. აქტიურად თანამშრომლობდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების თელავის განყოფილებასთან. ამავე პერიოდში როინაშვილმა შექმნა ტყეში გასული ყაჩაღების ცნობილი ბანდის ფოტოსურათები, რომლებიც შემდგომში საფუძვლად დაედო  გიორგი შენგელაიას 1987 წლის ფილმს „ხარება და გოგია“. 

1918 წლის დეკემბერში ვასილ როინაშვილი კახეთის მოხალისეთა რაზმის შემადგენლობაში მონაწილეობდა სომხეთთან ომში. შემორჩენილია ამ ისტორიული მოვლენის ამსახველი რამდენიმე ფოტო. მომდევნო წლებში კვლავ თელავსა და თბილისში მუშაობდა. 1940-იან წლებში დიდი როლი შეასრულა ალექსანდრე როინაშვილის მემკვიდრეობის დაცვასა და პოპულარიზებაში, თბილისის კინო-ფოტო-ფონო საბუთების ცენტრალური სახელმწიფო არქივის თელავური კოლექციის შექმნაში. ვასილ როინაშვილის ფოტოები დაცულია თელავის ისტორიის მუზეუმში, კერძო კოლექციონერებთან და ცალკეულ ოჯახებში.

## რესურსები ინტერნეტში
* ყაზახაშვილი მ., ქართული ფოტოგრაფიის სათავეებთან — ვასილ როინაშვილი. „კარიბჭე“, 2018.
* 

კატეგორია:დაბადებული 25 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1879
კატეგორია:გარდაცვლილი 1958
კატეგორია:დუშეთში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი ფოტოგრაფები
ზოსკა ვერასი

**ზოსკა ვერასი** (, დ. 30 სექტემბერი, 1892 – 8 ოქტომბერი, 1991) —  ცნობილი ფსევდონიმით **ლიუდვიკა სივიცკაია-ვოიციკი** (), ბელარუსი მწერალი და ბელარუსის ეროვნული აღორძინების ერთ-ერთი ინიციატორი და აქტიური მონაწილე.

## ოჯახი და ადრეული წლები 
ვერასი დაიბადა 1892 წლის 30 სექტემბერს სოფელ მეჯიბიჟში (დღეს - ხმელნიცკის რაიონი, უკრაინა) დიდგვაროვან ოჯახში. მისი დიდი ბაბუა იჰნატ კულაკოტსკი იყო ბელარუსის უძველესი ისტორიის გამოჩენილი მასწავლებელი და მკვლევარი. იყო რამდენიმე სამეცნიერო საზოგადოების წევრი დანიაში, ვილნიუსში, ვარშავაში და სანკტ-პეტერბურგში.

1908 წელს მამის გარდაცვალების შემდეგ, ვერასი დედასთან ერთად გადავიდა გროდნოში, სადაც დაამთავრა გოგონათა კერძო სკოლა (1912) და იყო ბელარუსის გროდნოს ახალგაზრდობის  კლუბის აქტიური მონაწილე, ბიბლიოთეკარი და მდივანი. მოგვიანებით, იგი გაეცნო მებაღეობისა და მეფუტკრეობის 10 თვიან კურსს, ასევე ვარშავაში 6 კვირიან სამხედრო საექთნო კურსს (1914). ბოტანიკის მიმართ ინტერესის მიუხედავად, ვერასმა არ გააგრძელა ფორმალური განათლება ცუდი ჯანმრთელობისა და პირველი მსოფლიო ომის დაწყების გამო.

## ბაბუის მამულში 
1918-1922 წლებში ვერასი ცხოვრობდა აჩონნიკის მამულში, რომელიც მის ბაბუას ეკუთვნოდა. ამ დროის განმავლობაში იგი ზრუნავდა თავის ავადმყოფ დედასა და ახალშობილ შვილზე ანტონ შანტირზე, რომლის მამა იყო ფაბიჯან შანტირი, ბელარუსი პოეტი, მწერალი და საზოგადო მოღვაწე, რომელიც სიკვდილით დასაჯა საბჭოთა ხელისუფლებამ  1920 წელს. მოგვიანებით, ანტონ შანტირი დევნიდა საბჭოთა ხელისუფლებას და ათი წელი გაატარა გულაგის ციხეში.

ვილნიუსში ვერასი იყო ბელარუსის გლეხთა და მუშათა კავშირის მიერ გამოცემული რამდენიმე გაზეთის სარედაქციო კოლეგიის ადმინისტრატორი (1924-1929), საბავშვო ჟურნალების რედაქტორი - „ზარანკა“ (დილის ვარსკვლავი, 1927-1931 წწ.) და „პრალესკა“ (Scilla, 1925-1935), ბელარუსის კოოპერატიული საზოგადოების „Pčala“ („ფუტკარი“, 1928-1939) თავმჯდომარე და მეფუტკრეობის ჟურნალის „ბელარუსული ფუტკრის“ („Bielaruskaja borć“) რედაქტორი, 1934–1938.

იგი მხარს უჭერდა ბელარუს პოლიტპატიმრებს, რომლებიც ლუკიშკესის ციხეში იმყოფებოდნენ. იგი დაეხმარა მიხაშ მაშარას ლექსების ციხიდან გამოტანაში და მისი პირველი პოეზიის კრებულის „Малюнкі“ („ნახატები“, 1928 წ.) გამოცემაში. ვერასის საკუთარი ნამუშევრები, სხვა გამოჩენილი ბელარუსი პოეტის, ნატალია არსიენიევას ლექსებთან ერთად გამოჩნდა ჟურნალებში „Šliach moladzi“ („ახალგაზრდობის გზა“) და „Studenckaja dumka“ („სტუდენტური ფიქრები“).

ვერასი გარდაიცვალა 1991 წლის 8 ოქტომბერს, ოთხმოცდაცხრამეტი წლის ასაკში და დაკრძალულია ვილნიუსის მახლობლად მდებარე პანარის სასაფლაოზე.

## სქოლიო 
კატეგორია:ბელარუსი პოეტი ქალები
კატეგორია:გარდაცვლილი 1991
კატეგორია:დაბადებული 1892
კატეგორია:ბელარუსი მწერლები
კატეგორია:ბელარუსი მწერალი ქალები
კატეგორია:დაბადებული 30 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ოქტომბერი
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
მარკოზაშვილი

საკუთარი სახელი **მარკოზაშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* თეიმურაზ მარკოზაშვილი — ფეხბურთელი
* თეიმურაზ მარკოზაშვილი — არქიტექტორი
* კონსტანტინე მარკოზაშვილი — სამხედრო პირი

## იხილეთ აგრეთვე
* მარკოზოვი

კატეგორია:ქართული გვარები
მარკოზოვი

საკუთარი სახელი **მარკოზოვი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* დიმიტრი მარკოზოვი — რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი
* ვასილ მარკოზოვი — რუსეთის იმპერიის არმიის ინფანტერიის გენერალი
* ივანე მარკოზოვი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი

## იხილეთ აგრეთვე
* მარკოზაშვილი

კატეგორია:ქართული გვარები
სალაძე

საკუთარი სახელი **სალაძე** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ვლადიმერ სალაძე — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე
* მიხეილ სალაძე — სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა)
* ნელი სალაძე — სპორტსმენი (ტანმოვარჯიშე)
* სულხან სალაძე — იურისტი, პუბლიცისტი

კატეგორია:ქართული გვარები
სვეტლანა კალინკინა

**სვეტლანა კალინკინა** (დ. 12 სექტემბერი, 1970 ) — ბელარუსი ჟურნალისტი, რომელიც ცნობილია პრეზიდენტ ალექსანდრე ლუკაშენკოს მიმართ კრიტიკული რეპორტაჟებით.

## „ბელორუსკაია დელოვაია გაზეტას“ რედაქცია 
2003 წელს ის იყო *ბელორუსკაია დელოვაია გაზეტას* ( *ბდგ* ) რედაქტორი, პოპულარული  ყოველდღიური ბიზნეს-გაზეთი, რომელიც დაფუძნებულია მინსკში .  გაზეთმა დაიწყო ლუკაშენკოს მთავრობის მიმართ კრიტიკული მოხსენებების და სტატიების გამოქვეყნება, მათ შორისაა სტატიები, რომლებიც ეხება სახელმწიფო კვების კომპანიის ყოფილი დირექტორის, ვიქტო კაზეკოსა და მინსკის ტრაქტორების სამუშაოს ყოფილი დირექტორის, მიხაილ ლეონოვის, სასამართლო პროცესებს. ერთ-ერთ გამოცემაში ასევე შედიოდა გამოკითხვა, რომელშიც მკითხველებს ეკითხებოდნენ, მიზანშეწონილი იყო თუ არა ლუკაშენკოს საპრეზიდენტო თვითმფრინავის პირადი მოგზაურობისთვის გამოყენება. 

მალე გაზეთი დაექვემდებარა ოფიციალური შევიწროების კამპანიას, მათ შორის იყო „პოლიტიკურად მოტივირებული საგადასახადო ინსპექტირება, სიკვდილით მუქარა და დაკავება“.  ბელარუსის ინფორმაციის სამინისტრომ დაიწყო ყველა იმ გამომცემლობის შევიწროება, რომელიც დათანხმდა გაზეთის ბეჭდვას, რის გამოც *ბდგ* იძულებული გახდა, გაზეთი დაებეჭდა რუსეთში. შევიწროების შედეგად, *ბდგ-*ის ბეჭდური გამოცემა ძირითადად გაქრა ბელარუსიიდან 2004 წლის სექტემბრისთვის და დარჩა მხოლოდ ვებგვერდი. 

შემდეგ კალინკინამ შვებულება აიღო გაზეთიდან, რათა ემუშავა ეროვნული რეფერენდუმის წინააღმდეგ, რომელსაც უნდა გაეუქმებინა საპრეზიდენტო ვადის შეზღუდვები და ლუკაშენკოს უფლებას მისცემდა, ემსახურა განუსაზღვრელი ვადით. რეფერენდუმი ჩატარდა. 

2010 წლის აპრილში კომპიუტერები ჩამოართვეს კალინკინას და თანამემამულე *ნაროდნაია ვოლიას* რეპორტიორს მარინა კოქტიშს, ასევე *ქარტია 97-ის* რედაქტორს ნატალია რადინას და *ნოვაია გაზეტას* ჟურნალისტს ირინა ხალიპს. აღნიშული ჩამორთმევა ივან კორჟის მიერ შეტანილი ცილისწამების საქმის გამოძიების ნაწილი იყო. ოთხივე მიიყვანეს პოლიციის განყოფილებაში დაკითხვაზე.  სექტემბერში კალინკინამ დაწერა სტატია, რომელიც იკვლევდა ქარტია 97-ის მთავარი რედაქტორის, ალეჰ ბიაბენინის, საეჭვო სიკვდილს და ცოტა ხნის შემდეგ მან მიიღო რამდენიმე მოკვლის მუქარა, რის გამოც უფლებადამცველმა ორგანიზაციამ, ნორვეგიის ჰელსინკის კომიტეტმა, გამოსცა გაფრთხილება მისი სახელით. 

2011 წლის 29 აპრილს ინფორმაციის სამინისტრომ კვლავ სცადა *ნაროდნაია ვოლიას* დახურვა და შუამდგომლობა წარუდგინა ბელარუსის უზენაეს ეკონომიკურ სასამართლოს გაზეთის დახურვის შესახებ. 

*ნაროდნაია ვოლიაში* 11 წლის შემდეგ, კალინკინა 2016 წელს გადადგა. მისი განცხადებით, მან რედაქცია მეგობრული ურთიერთობებით დატოვა და გაზეთთან თანამშრომლობას ჟურნალისტის სტატუსით გააგრძელებს.  

## აღიარება 
2004 წელს ჟურნალისტთა დაცვის კომიტეტმა კალინკინას პრესის თავისუფლების საერთაშორისო ჯილდო  ჯილდოს გადაცემისას ის შეაქეს  „კრიტიკული მოხსენებისათვის სხვადასხვა ხელისუფლების ძალადობის შესახებ“, რომელიც უპირისპირდება „ბელარუსის ხელისუფლების მხრიდან სამართლებრივი და ბიუროკრატიული შევიწროებას წლების განმავლობაში“. 

2015 წელს კალინკინამ მიიღო ჯილდო „პირადი გამბედაობისთვის“  ორგანიზაციისგან *ქარტია 97*. 

## სქოლიო
კატეგორია:ბელარუსი ჟურნალისტები
კატეგორია:ბელარუსი დისიდენტები
კატეგორია:ბელარუსი ქალი ჟურნალისტები
კატეგორია:დაბადებული 1970
კატეგორია:დაბადებული 12 სექტემბერი
კატეგორია:ბელარუსი დემოკრატი აქტივისტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:მინსკში დაბადებულები
ივონკა სურვილა

**ივონკა სურვილა** (; დ. 11 აპრილი, 1936), ნამდვილი სახელია **ივონკა შიმანეცი** (, ) — ბელარუსის პირველი რესპუბლიკის დევნილი მთავრობის რადას პრეზიდენტი. ბელარუსის სახალხო რესპუბლიკის რადა 1919 წლიდან დევნილობაშია და ის ამ დრომდე ყველაზე გრძელვადიანი დევნილი მთავრობაა ისტორიაში.

## ადრეული წლები 
ივონკა სურვილა დაიბადა სტობციში, მაშინდელი პოლონეთის მეორე რესპუბლიკის ნაწილი (დასავლეთ ბელარუსი), ინჟინრის ულადზიმიერ შიმანეცისა და ეველინა შიმანეცის ძე პაშკიევიჩის ოჯახში.

1940 წელს, დასავლეთ ბელარუსის საბჭოთა ანექსიის შემდეგ, ულადზიმიერ შიმანეცი დააპატიმრა საბჭოთა კავშირმა და მიესაჯა ხუთი წლით თავისუფლების აღკვეთა გულაგში. იგი გაიქცა სსრკ-ზე გერმანიის თავდასხმისას.

1944 წელს ოჯახი ათასობით სხვა ლტოლვილთან ერთად აღმოსავლეთ პრუსიის გავლით დასავლეთში გაიქცა და საბოლოოდ მიაღწია დანიას, სადაც ისინი ცხოვრობდნენ ლტოლვილთა ბანაკში რამდენიმე წლის განმავლობაში. გზად ივონკას უმცროსი და გარდაიცვალა.

კანადაში ივონკა სურვილა გახდა ადგილობრივი ბელარუსული ორგანიზაციების აქტიური წევრი.

1989 წელს ივონკა სურვილამ, მეუღლის იანკა სურვილას და მეგობრების, ზინაიდა გიმპელევიჩისა და პაულინ პასკიევიჩ-სმიტის დახმარებით, შექმნა კანადური დახმარების ფონდი ჩერნობილის მსხვერპლთათვის ბელარუსიაში . ეს საქველმოქმედო ორგანიზაცია უზრუნველყოფს სამედიცინო დახმარებას სხვადასხვა ფორმით, სამედიცინო პერსონალის  ვიზიტებს კანადასა და ბელარუსს შორის, საკვებით დახმარებას, ასევე, ბავშვებს ჯანდაცვის სერვისებით სარგებლობის საშუალებას აძლევს კანადის სხვადასხვა ადგილას.

## ბელარუსის დემოკრატიული რესპუბლიკის რადას პრეზიდენტი 
ივონკა სურვილა 1997 წელს აირჩიეს ბელარუსის დემოკრატიული რესპუბლიკის რადას პრეზიდენტად. ის არის რადას პირველი ქალი პრეზიდენტი და პირველი პრეზიდენტი, რომელიც არჩეულია საბჭოთა კავშირის დაშლისა და დამოუკიდებელი ბელარუსის შექმნის შემდეგ.

სურვილა რეგულარულად მიმართავს ბელარუსულ საზოგადოებას 25 მარტისა და სხვა შემთხვევების შესახებ.

ის არის ევროპული სინდისისა და კომუნიზმის შესახებ პრაღის დეკლარაციის დამფუძნებელი და ხელმომწერი.

2013 წელს დაჯილდოვდა კანადის დედოფალ ელიზაბეტ II-ის ბრილიანტის საიუბილეო მედლით „ბელარუსიაში დემოკრატიის აღდგენის საქმეში მთელი ცხოვრების განმავლობაში მოღვაწეობისთვის“.  

## პირადი ცხოვრება 
ივონკა სურვილას ორი ქალიშვილი ჰყავს. მისი ერთ-ერთი ქალიშვილი, მარია პაულა სურვილა, (1964–2020) იყო ეთნომუსიკოლოგიის პროფესორი ვარტბურგის კოლეჯში ვავერლი, აიოვა. მისი ქმარი, იანკა სურვილა, გარდაიცვალა ოტავაში 1997 წელს.

სურვილამ მონაწილეობა მიიღო 30-ზე მეტ გამოფენაში, როგორც მხატვარმა. 

## რესურსები ინტერნეტში 
* ოფიციალური გვერდი ბელარუსის დემოკრატიული რესპუბლიკის რადას ვებსაიტზე
* ივონკა სურვილა პასუხობს კითხვებს 

## სქოლიო
კატეგორია:პარიზის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:დაბადებული 1936
კატეგორია:ბელარუსი ანტიკომუნისტები
კატეგორია:ანტიკომუნისტები
კატეგორია:XX საუკუნის ბელარუსი ქალი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
სარიშვილი

საკუთარი სახელი **სარიშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ივანე სარიშვილი — აგროქიმიკოსი
* ირინა სარიშვილი — პოლიტიკოსი
* მაია სარიშვილი — პოეტი, პედაგოგი
* რენა სარიშვილი — თანამდებობის პირი, პოეტი
* ტიტე სარიშვილი — პედაგოგი

კატეგორია:ქართული გვარები
სართანია

საკუთარი სახელი **სართანია** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ვახტანგ სართანია — ეკონომისტი, პედაგოგი
* პლატონ სართანია — სცენისმოყვარე

კატეგორია:ქართული გვარები
სახვაძე

საკუთარი სახელი **სახვაძე** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ეთერ სახვაძე — პოეტი, ფილოლოგი
* მორის სახვაძე — სპორტსმენი (ფარიკაობა ხმლით)

კატეგორია:ქართული გვარები
არვინდ კრიშნა

**არვინდ კრიშნა** (; დ. 1962, დეჰრადუნი, უტარაკჰანდი, ინდოეთი) — ინდური წარმოშობის ამერიკელი ბიზნესმენი, IBM-ის გენერალური დირექტორი 2020 წლის აპრილიდან. 

IBM-ში მუშაობა კრიშნამ 1990 წელს დაიწყო სამეცნიერო-კვლევით განყოფილებაში ინჟინრად. მან მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა კომპანიის სამეცნიერო-ტექნიკურ სამუშაოებში (უსადენო ქსელები, კომპიუტერული უსაფრთხოება, ოპერაციული სისტემები და მონაცემთა ბაზები).

## რესურსები ინტერნეტში
* არვინდ კრიშნა twitter-ზე
* არვინდ კრიშნა Forbes
* არვინდ კრიშნა

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1962
კატეგორია:ინდოეთში დაბადებულები
კატეგორია:ამერიკული ბიზნესის ხელმძღვანელები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ვილიარეხო-დელ-ვალიე

**ვილიარეხო-დელ-ვალიე** () — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის არენას-დე-სან-პედროს კომარკის შემადგენლობაში.  ფართობი — 41,6 კმ². მოსახლეობა — 322 კაცი (2022 წ.).

## იხილეთ აგრეთვე
* ავილის მუნიციპალიტეტები

## რესურსები ინტერნეტში
* ვილიარეხო-დელ-ვალიეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი 

## სქოლიო
კატეგორია:ავილის მუნიციპალიტეტები
შალიკაშვილები

**შალიკაშვილები** — ქართული თავადური საგვარეულო. ძმები ელიზბარ და ოთარ შალიკაშვილები მოიხსენიებიან დაახლოებით XV საუკუნეში. 1516 წლის "მესხეთის საეკლესიო მამულების სიის" თანახმად, შალიკაშვილებს ჰქონდათ თავისი სათავადო (XVI ს.-ის I მესამედში). XVI საუკუნის შუა ხანებში, ოთარ შალიკაშვილი იყო ყვარყვარე III ჯაყელის პირველი ვეზირთა შორის. იგი იცავდა სამცხის დამოუკიდებლობას იმერეთის მეფისგან (ბაგრატ III). ოთარის ასული შაჰ-თამაზმა ცოლად შეირთო. მისი შვილი ვარაზა მეტოქეობას უწევდა ჯაყელთა საგვარეულოს. ის ამ უკანასკნელთა მხარდამჭერების მიერ იყო მოკლული. მისი შვილი კოკოლა იყო სამცხის  ამბოხებული ფეოდალების ხელმძღვანელი. თავდაპირველად იბრძოდა ოსმალების წინააღმდეგ, რომლებმაც დაიპყრეს სამცხე-საათაბაგო. შემდეგ მსახურობდა შაჰის კარზე. მოგვიანებით ის თურქ-ოსმალთა სამსახურში ჩადგა, მიიღო ისლამი და დაირქვა ახალი სახელი – მაჰმუდ-ხანი. თურქების მიერ სამცხის დაპყრობის შემდეგ, შალიკაშვილების ზოგიერთი წარმომადგენელი გადავიდა გურიის სამთავროსა და ქართლის სამეფოში. ისინი ქართლში აბანოს ციხეს ფლობდნენ. ქართლიდან მომდინარეობს საგვარეულო განშტოება, რომელიც რუსეთში გაემგზავრა 1724 წელს. ვახტანგ VI თანმხლებთა სიაში შალიკაშვილები იხსენიებიან, როგორც შალიკოვები (). 1612 ლუარსაბ II მიერ გაცემულ სიგელში, თავადებად მოიხსენიებიან ჯუანშერ შალიკაშვილი და მისი შვილი – *როჭიკი*. იგი ამ დროს შალიკაშვილების ფაქტობრივი მამამთავარი იყო, რის გამოც ისინი აგრეთვე ცნობილი იყვნენ, როგორც *როჭიკაშვილები*. რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში მათ თავადობა დაუმტკიცდათ 25 მარტის 1826 წ. გვარი რუსიფიცრებული იყო, როგორც შალიკოვი ().

## ლიტერატურა 
*   // *Думин С. В., Чиковани Ю. К., А..А. Абрамян*. Дворянские роды Российской империи. Том 4. Князья Царства Грузинского. — გვ. 253–258.

## სქოლიო 
კატეგორია:საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები
სირაძე

საკუთარი სახელი **სირაძე** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* დავით სირაძე — ფეხბურთელი
* ეკა სირაძე-დელონე — დიპლომატი, იურისტი
* ვიკა სირაძე — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე
* რევაზ სირაძე —  ფილოლოგი, ლიტერატურათმცოდნე

კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
ზორე ვინოგრადოვა

**ზორე  ვინოგრადოვა** (ქალიშვილობის გვარი —  აბლიამიტოვა  ; დ. 1916 წლის 17 ნოემბერი, კულჩორა, ტაურიდის პროვინცია — გ. 1989 წლის 18 მაისი, ოდესა) — საბჭოთა ბიოლოგი. ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1958).

## ბიოგრაფია 
ზორე ვინოგრადოვა დაიბადა 1916 წლის 17 (30) ნოემბერს ყირიმში ფეოდოსიის რაიონის სოფელ კულჩორაში (ნეკრასოვკა), გლეხის ოჯახში. 1938 წელს მისი ოჯახი რეპრესიებში მოყვა, შედეგად, მამა გადაასახლეს. იგი მოგვიანებით ბანაკში  გარდაიცვალა.

გოგონამ დაწყებითი განათლება სოფლის სკოლაში მიიღო. 12 წლის ასაკში  შევიდა ფეოდოსიის სკოლა-ინტერნატში. მოგვიანებით,  მშრომელთა ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ, ჩააბარა  1918 წელს სიმფეროპოლში  დაარსებულ ყირიმის პირველ უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებაში —  ვ. ვერნადსკის სახელობის ტაურიდის ეროვნული უნივერსიტეტში,  რომელიც 1937 წელს დაამთავრა მასწავლებლის სპეციალობით. უმაღლესის დამთავრების შემდეგ დაიწყო პედაგოგიური მოღვაწეობა. მუშაობდა  მასწავლებლად ყირიმელი თათრების სკოლაში და ამავე დროს,  ქიმიის მასწავლებლად სუდაკის საშუალო სკოლაში.   

1938 წელს ზორე თავისთან სამუშაოდ მიიწვია საბჭოთა საზღვაო ბიოლოგმა და იხტიოლოგმა  კონსტანტინე ვინოგრადოვმა ყარა-დაგის ბიოლოგიური სადგურის მეცნიერ-მკვლევარად. მოგვიანებით იგი  ვინოგრადოვს გაჰყვა ცოლად  და მეუღლის გვარზე გადავიდა.  

დიდი სამამულო ომის დროს იგი ევაკუირებული იქნა უფაში . როდესაც დაბრუნდა ევაკუაციიდან,   განაგრძო მუშაობა ყარა-დაგის სადგურზე. 1947 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია.   1953 წელს დაიწყო მუშაობა უკრაინის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის ჰიდრობიოლოგიის ინსტიტუტის ბიოლოგიურ სადგურზე ოდესაში. 1958 წელს გახდა ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი, დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „ვიტამინი A შავი ზღვის თევზის ღვიძლში“.   1964 წლიდან გახდა სამხრეთ ზღვების ბიოლოგიის ინსტიტუტის ოდესის ფილიალის თანამშრომელი, სადაც ხელმძღვანელობდა ბიოქიმიის განყოფილებას. ჩაატარა სპეციალური კურსი ოდესის უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტზე.   

ზორე ვინოგრადოვა გარდაიცვალა 1989 წლის 18 მაისს ოდესაში. დაკრძალულია იქვე.   

## ოჯახი 
მეუღლე — კონსტანტინე  ვინოგრადოვი (1902-1990) — საბჭოთა საზღვაო ბიოლოგი და იხტიოლოგი, ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.   წყვილი 1940 წელს დაქორწინდა. შეეძინათ ქალ-ვაჟი ევაკუაციაში ყოფნისას.   ვაჟი — ალექსანდრე  ვინოგრადოვი (დაიბადა 1942 წ.) — ჰიდრობიოლოგი. ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი.  

## სამეცნიერო საქმიანობა 
ზორე ვინოგრადოვის სამეცნიერო კვლევა ეხებოდა ზღვის ორგანიზმების ეკოლოგიური ბიოქიმიის და განსაკუთრებით შავი ზღვის უხერხემლოების ქიმიური შემადგენლობის შესწავლას. მან შავი ზღვის თევზებში აღმოაჩინა " მოლი "  .

მეცნიერი 100-ზე მეტი სამეცნიერო სტატიის ავტორია. მონაწილეობდა საზღვაო ექსპედიიებში აზოვის, შავ და კასპიის ზღვებში გემზე „მიკლუხო-მაკლაი“.   ავტორია ნაშრომისა „საზღვაო ორგანიზმების ბიოქიმია“, რომელიც 1967 წელს გამოსცა კიევის გამომცემლობამ „ ნაუკოვა დუმკა “.  

## ლიტერატურა 
* Озенбашлы А. Даима яш // ЛБ. 1962, 1 апреля

## ბმულები 
* gasprinskylibrary.ru
## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 30 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1916
კატეგორია:გარდაცვლილი 18 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 18 მაისი
კატეგორია:ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორები
კატეგორია:საბჭოთა ბიოლოგები
კატეგორია:საბჭოთა პედაგოგები
სოსელია

საკუთარი სახელი **სოსელია** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* გიორგი სოსელია — სამართალმცოდნე
* გურამ სოსელია — ინჟინერი, პედაგოგი
* ოლღა სოსელია — ისტორიკოსი
* სიმონ სოსელია — სოციალ-დემოკრატი აქტივისტი
* შალვა სოსელია (სოსლანი) — მწერალი

კატეგორია:ქართული გვარები
სირბილაძე

საკუთარი სახელი **სირბილაძე** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* გია სირბილაძე — მხატვარი
* ერმალოზ სირბილაძე — პედაგოგი, პოლიტიკოსი
* ირაკლი სირბილაძე — ფეხბურთელი
* ნიკოლოზ სირბილაძე — პოეტ ნიკოლო მიწიშვილის ნამდვილი სახელი და გვარი 

კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
აბეხარი

**აბეხარი** () —  მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების სორიის პროვინციის პინარესის კომარკის შემადგენლობაში.  ფართობი — 23,43 კმ². მოსახლეობა — 286 კაცი (2020 წ.).

## იხილეთ აგრეთვე
* სორიის მუნიციპალიტეტები

## რესურსები ინტერნეტში
* აბეხარის მუნიციპალიტეტის საიტი

## სქოლიო
კატეგორია:სორიის მუნიციპალიტეტები
ტობა (მრავალმნიშვნელოვანი)

**ტობა** შეიძლება აღნიშნავდეს:

* ტობა — მდინარე საქართველოში, მარტვილის მუნიციპალიტეტში;
* ტობა — დიდი ტბა ინდონეზიაში;
* ტობა — ეთნიკური ჯგუფი არგენტინაში, ბოლივიასა და პარაგვაიში.
ლილია ბუჟუროვა

**ლილია ბუჟუროვა** ( ,  ; დ. 1 ნოემბერი, 1958, ანგრენი, ტაშკენტის ოლქი) — ყირიმელი თათარი პოეტი და ჟურნალისტი. უკრაინის დამსახურებული ჟურნალისტი (2005)  .

## ბიოგრაფია 
ლილია ბუჟუროვა დაიბადა 1958 წლის 1 ნოემბერს უზბეკეთის ქალაქ ანგრენში. 1979 წელს დაამთავრა ტაშკენტის რეგიონალური სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი.  1979-1991 წლებში იქვე მუშაობდა  რუსული და უცხოური ლიტერატურის პედაგოგად.  

### შემოქმედებითი საქმიანობა 
1989 წელს გამოაქვეყნა პირველი სამიზდატის კრებული " ბილეთი, რომელიც არ არის ნაყიდი", მას მოჰყვა კრებული —  "როცა დავბრუნდებით".  ლილია ბუჟუროვა 1991 წელს გადავიდა ყირიმში. 1991 წლიდან 1997 წლამდე მუშაობდა ყირიმული თათრული გაზეთის " ავდეთის " მთავარ რედაქტორად. როგორც თავად აღნიშნავს, დაკავებული თანამდებობიდან  გაათავისუფლეს მუსტაფა ჯემილევის კრიტიკის გამო.

1991 წლიდან 2011 წლამდე მუშაობდა ჯერ ყირიმული თათრული რედაქციის რედაქტორად, შემდეგ ყირიმის სახელმწიფო ტელერადიო კომპანიის წამყვან რედაქტორად, სადაც წლების განმავლობაში უძღვებოდა საავტორო გადაცემებს „ანა-იურტი“, „საშიში ზონა“, „მთავარი რედაქტორი“. 2004 წლიდან 2014 წლამდე მუშაობდა გაზეთ  "პერვაია კრიმსკაია"-ს მთავარ რედაქტორად   2016 წელს  გახდა სოციალური მოძრაობის Bizim Balalar (ჩვენი შვილები) ერთ-ერთი დამფუძნებელი, რომლის მთავარ ფუნქციას ყირიმელი მუსლიმი პატიმრების შვილების მხარდაჭერა წარმოადგენდა.

### პოლიტიკა 
ლილია ბუჟუროვა 1991 წელს  აირჩიეს ყირიმელი თათრების II კურულტაის დელეგატად. ორჯერ აირჩიეს ყირიმელი თათარი ხალხის მეჯლისში (რომლის წევრი იყო 1991 წლიდან 1997 წლამდე), 1994 წლიდან 1998 წლამდე იყო ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 2015 წლის 2 ნოემბერს მან განაცხადა, რომ  უკრაინელი და რუსი ბიზნესმენის (წარმოშობით ყირიმელი თათარი) ლენურ ისლიამოვის წინააღმდეგ სისხლის სამართლის საქმეზე ჩატარდა ჩხრეკა მის სახლში.

## ჯილდოები 
ლილია ბუჟუროვა არაერთი ჯილდოს და პრემიის მფლობელია. მათ შორისაა:
* ისმაილ გასპრინსკის პრემიის ლაურეატი სამიზდატის ლექსების ორი კრებულისა და ჟურნალისტური სტატიების სერიისთვის (1992 წ.)
* ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს საპატიო დიპლომი (2000; ავტორთა გუნდის შემადგენლობაში) 
* ვასილი სტუსის პრემიის ლაურეატი (2001)
* უკრაინის დამსახურებული ჟურნალისტი (2005) 
* ღირსების ორდენის კავალერი III ხარისხის (2015) 
* ჯილდო "ჟურნალისტიკის მაღალი სტანდარტები" (უკრაინა, 2018) - კატეგორიაში "მაღალი ხარისხის რეგიონული მედიაპროექტისთვის", მედია - ყირიმელი თათრები  .

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 1 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1958
კატეგორია:უკრაინელი პოეტები
კატეგორია:უკრაინელი ჟურნალისტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
გიორგი სოსელია

**გიორგი ქუთიას სოსელია** (დ. 23 აპრილი, 1897, სოფ. კირცხი, ყოფ. ზუგდიდის მაზრა, ახლანდ. ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტი, — გ. 13 ივნისი, 1961, თბილისი) — ქართველი სამართალმცოდნე, იურდიული მეცნიერების დოქტორი (1935), პროფესორი (1936), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1961).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალურ-ეკონომიური ფაკულტეტის იურიდიული განყოფილება (1928) და მოსკოვის წითელი პროფესურის ინსტიტუტი (1934). 1935-1937 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სახელმწიფოსა და სამართლის თეორიის კათედრის გამგე. 1937-1946 წლებში რეპრესირებული იყო „კონტრრევოლუციური საქმიანობის“ ბრალდებით, სასჯელს იხდიდა შრომა-გასწორების ბანაკში. რეაბილიტირებულია 1954 წელს.

სოსელიას ძირითადი ნაშრომებია „რელიგიის წარმოშობა“ (ნარკვევები, I-II გამოც., ტფილისი, 1930-1932), „სახელმწიფოს წარმოშობის საკითხისათვის“ (თბილისი, 1934), „საბჭოები როგორც პროლეტარიატის დიქტატურის სახელმწიფო ფორმა“ (თბილისი, 1934), „საქართველოს საზოგადოებრივი და სახელმწიფოებრივი წყობილება „ვეფხისტყაოსნის“ მიხედვით“, (სოხუმი, 1956), ««Мона» по древнегрузинским источникам» («Вопросы истории». М., 1955, № 4, с. 128-131) და სხვ.

## ლიტერატურა
* გიორგი სოსელია : (1887-1961) // ფესვები / ვ. როდონაია. - ქუთაისი, 2009. - გვ.442-445.
* გიორგი სოსელია საქართველოში სოციალური კლასებისა და სახელმწიფოს წარმოშობის შესახებ // მარი ბროსე 210 / ყორანაშვილი, გურამ / სოხუმის სახელმწიფო უნ-ტი, საქ. ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინ-ტი. - თბ., 2012. - გვ.205-212.

## რესურსები ინტერნეტში
* სოსელია გიორგი კუჩუს ძე. სტალინური სიები საქართველოდან [ელექტრონული მონაცემთა ბაზა]. – 2013.

კატეგორია:დაბადებული 23 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1897
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1961
კატეგორია:ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი იურისტები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები
ოლღა სოსელია

**ოლღა ნიკოლოზის ასული სოსელია** (დ. 16 ივლისი, 1905, სოფ. ობუჯი, ახლანდ. წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი, — გ. 29 მარტი, 1995) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1969), პროფესორი (1990), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1980). 

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი (1935). 1939-1950 წლებში იქვე კითხულობდა საქართველოს ისტორიის ზოგად კურსს. 1941 წლიდან მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში (1946 წლიდან — უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად, 1975 წლიდან — მეცნიერ-კონსულტანტად). იკვლევდა ფეოდალური საქართველოს სოციალ-ეკონომიკური და პოლიტიკური ისტორიის საკითხებს, დასავლეთ საქართველოს სათავადოების ისტორიას. იყო „საქართველოს ისტორიის ნარკვევების“ IV ტომის (1973) თანაავტორი. ავტორია „ქართულ საბჭოთა ენციკლოპედიაში“ გამოქვეყნებული არაერთი სტატიისა. 

## ბიბლიოგრაფია 
* ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან : სათავადოები (ავტორი) // ნაწ.3. - თბილისი, მეცნიერება, 1990. - 205გვ.
* ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან (ავტორი) // ნაწ. 1 : სათავადოები. - თბილისი, მეცნიერება, 1973. - 331გვ.
* ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს ისტორიიდან : სათავადოების სისტემა (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1966. - 239გვ.
* მასალები კლასობრივი ბრძოლის ისტორიისათვის ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოში (XVII ს. მიწურულიდან XIX ს. 40-იან წლებამდე) (ავტორი). - თბილისი, საქ. სსრ მეცნ. აკად. გამ-ბა და სტ., 1960. - 167გვ.

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 16 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1905
კატეგორია:გარდაცვლილი 29 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1995
კატეგორია:ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები
შალვა სოსლანი

**შალვა ბესარიონის ძე სოსლანი** (ნამდვილი გვარი — სოსელია) (დ. 18 აპრილი, 1902, სოფ. დიდი ჯიხაიში, ახლანდ. სამტრედიის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1941?) — ქართველი მწერალი. 

ლიტერატურულ სარბიელზე პირველად 1923 წელს გამოჩნდა, იმავე წელს გამოაქვეყნა ფუტურისტული ლექსების პირველი კრებული ქართულ ენაზე. 1924 წელს, როგორც მსახიობი, ვახტანგ მჭედლიშვილის სტუდიის შემადგენლობაში გადავიდა მოსკოვში. სწავლობდა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლიტერატურის ფაკულტეტზე. ამ დროიდან უმეტესად რუსულად წერდა. 1931 წელს ჟურნალ „კრასნაია ნოვში“ გამოაქვეყნა ლირიკული, ნაწილობრივ ავტობიოგრაფიული შინაარსის მოთხრობა „რაში და ქეთევანი“. მომდევნო მოთხრობებში „მდინარეთა სიტყვა“ (1932) და „აჩა“ (1933) სოსლანი ერთმანეთს უპირისპირებდა ძველ და ახალ ყოფას. მას ეკუთვნის ასევე დოკუმენტური მოთხრობა „ახალი ბაღი“ (1936) და დაუმთავრებელი რომანი „ოქროს საწმისი“ (ნაწყვეტები გამოქვეყნდა 1941 წელს). სოსლანის შემოქმედება ორგანულად იყო დაკავშირებული საქართველოსთან და ქართულ ლიტერატურულ ტრადიციებთან. იღვწოდა ქართული ლიტერატურის პოპულარიზაციისთვის, წერდა ნარკვევებს („შოთა რუსთაველი“, 1937; „აკაკი წერეთელი“, „შალვა დადიანი“, ორივე 1940). თარგმნიდა ქართული მწერლობის ნიმუშებს. 

II მსოფლიო ომის დროს, 1941 წელს სოსლანი მოხალისედ წავიდა ფრონტზე და იმავე წლის დეკემბერში უგზოუკვლოდ დაიკარგა. 

## ბიბლიოგრაფია 
* Конь и Кэтевана. Повести. [Предисл. О. Резника], М., 1966.
* Девушка с кургана, «Мол. гвардия», 1932, № 8—9.
* Шамшони. Рассказ, «Новый мир», 1932, № 11.
* Выход из ущелья, «Мол. гвардия», 1933, № 6.
* Золотое обязательство. Рассказ, «Знамя», 1934, № 3.
* Цива и Циа, «Октябрь», 1934, № 8.
* Суд, «Известия», 1934, 12 сент.
* [Материалы], в сб. Строка, оборванная пулей, М., 1976.

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
* Сослани // Краткая литературная энциклопедия. Т. 9. / Г. М. Миронов. — 1978.
* Сослани Шалва Виссарионович. ОБД «Мемориал».

კატეგორია:დაბადებული 18 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1902
კატეგორია:გარდაცვლილი 1941
კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი მწერლები
კატეგორია:რუსულენოვანი მწერლები
კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
სუთიძე

საკუთარი სახელი **სუთიძე** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ირაკლი სუთიძე — მხატვარი
* კახა სუთიძე — პოლიტიკოსი

კატეგორია:ქართული გვარები
ისფენჯი

**ისფენჯი** — მიწის გადასახადი, რომელსაც ოსმალეთის იმპერიაში მცხოვრები არამუსლიმები იხდიდნენ. აღნიშნული გადასახადი გარკვეულწილად მიზნად ისახავდა წაეხალისებინა არამუსლიმი მოსახლეობა და გადასულიყვნენ ისლამზე. 

ისფენჯი, როგორც გადასახადი არსებობდა ბალკანეთში ჯერ კიდევ ოსმალეთის იმპერიის დაპყრობებამდე.

## სქოლიო
კატეგორია:ოსმალური გადასახადები
თეოდორე გიგნაძე

**დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე** (დ. 22 დეკემბერი, 1960) — ქართველი სასულიერო პირი (საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია), ჯვართამაღლების სატაძრო კომპლექსის წინამძღვარი, თეოლოგიის დოქტორი.  

## ბიოგრაფია 
დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე დაიბადა 1960 წელს. სკოლა დაამთავრა 1978 წელს, ხოლო 1983 წელს -  საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი, ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის სპეციალობით.

1989 წლიდან შეუდგა ეკლესიურ ცხოვრებას წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში (წინამძღვარი: დეკანოზი არჩილ მინდიაშვილი).

1990-1994 წლებში სწავლობდა თბილისის სასულიერო აკადემიაში.

1998 წელს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქმა, ილია II-მ, მას ჯერ დიაკვნად, ხოლო შემდეგ მღვდლად დაასხა ხელი. 2003 წლიდან კი ჯვრის ამაღლების სახელობის ტაძრის (მცხეთა-თბილისის ეპარქია) წინამძღვარია.

2019 წლის 15 ივლისს დეკანოზ თეოდორეს მიენიჭა თეოლოგიის დოქტორის ხარისხი სამეცნიერო ნაშრომისთვის თემაზე “წმინდა გრიგოლ ხანძთელის ეკლესიოლოგია”.

## ბიბლიოგრაფია 
**წმინდა გრიგოლ ხანძთელის ეკლესიოლოგია* (ავტორი). - თბილისი, ჯვართამაღლების სატაძრო კომპლექსთან არსებული წმინდა გრიგოლ ხანძთელის სახელობის განათლების კერის გამომცემლობა, 2020. - 238. 
* *სარწმუნოობა სარწმუნოებისა, ანუ მზადება მარადისობისთვის* 
* *საწუთო და მარადიული ფასეულობანი*  
* *2006 წლის ქადაგებანი* 

## რესურსები ინტერნეტში 
*
*ბიოგრაფიული ცნობა დეკანოზ თეოდორე გიგნაძის შესახებ — Madliereba.ge 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1960
კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები
კატეგორია:დაბადებული 22 დეკემბერი