open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ვიქტორ მგალობლიშვილი

**ვიქტორ გიორგის ძე მგალობლიშვილი** (დ. 29 სექტემბერი, 1890, სოფ. ბახვი, ახლანდ. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 17 ოქტომბერი, 1938) — ქართველი სამხედრო პირი, პოლკოვნიკი.

1911 წლიდან მსახურობდა რუსეთის იმპერიის არმიაში. მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში (1914-1918). 1918-1921 წლებში მსახურობდა დამოუკიდებელი საქართველოს ჯარში (პოდპოლკოვნიკი, შემდეგ პოლკოვნიკი). საბჭოთა რეჟიმის დამყარების შემდეგ იყო ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის არტილერიის შტაბის უფროსი. 1932 წელს გარკვეული ხნით დააპატიმრეს 1924 წლის აგვისტოს აჯანყებაში მონაწილეობის ბრალდებით. 1937 წელს კვლავ დააპატიმრეს და დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1957 წელს. დაჯილდოებული იყო წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით (1917).

## რესურსები ინტერნეტში
* მგალობლიშვილი ვიქტორ გიორგის ძე. სტალინური სიები საქართველოდან [ელექტრონული მონაცემთა ბაზა] 
* Мгалоблишвили Виктор Георгиевич, «Офицеры русской императорской армии»

კატეგორია:დაბადებული 29 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1890
კატეგორია:ბახვში დაბადებულები
კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1938
კატეგორია:ქართველი პოლკოვნიკები
კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში
კატეგორია:წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
სკორპენისმაგვარნი

**სკორპენისმაგვარნი** () — სხივფარფლიანი თევზების ქვერიგი სკორპენისნაირთა რიგისა.

სკორპენისნაირთა რიგზე ფუნდამენტური ნაშრომი ეკუთვნის კ. მაცუბარას (1943), რომელმაც პირველმა გამოაქვეყნა რიგის სისტემატიკური განხილვა, მ.შ. *Scorpaenoidei*-ს ქვერიგის მდგომარეობა და ნათესაური კავშირები მის წევრებს შორის. შემდგომ ნაშრომებში სკორპენისებრთა ოჯახი გაყვეს და 11 ოჯახი *Scorpaenoidei*-ს ქვერიგში გააერთიანეს. სხვა ავტორებთან ქვერიგში 20 ოჯახი იყო გაერთიანებული. „მსოფლიოს თევზების“ მე-5 გამოცემაში ქვერიგი აერთიანებს 6 ოჯახს, 90-მდე გვარს და 513 სახეობას. ზოგიერთი წყარო ქვერიგს ქორჭილასნაირთა რიგის ნაწილად განიხილავს.

## კლასიფიკაცია 
[მინი|*[Neosebastes thetidis*]]
[მინი|*[Sebastes atrovirens*]]
* ოჯახი 
** ქვეოჯახი 
*** ტრიბა 
*** ტრიბა 
** ქვეოჯახი 
** ქვეოჯახი 
** ქვეოჯახი 
*** ტრიბა 
*** ტრიბა 
** ქვეოჯახი 
** ქვეოჯახი 
** ქვეოჯახი 
** ქვეოჯახი 
*** ტრიბა 
*** ტრიბა 
*** ტრიბა 
** ქვეოჯახი 
* ოჯახი 
* ოჯახი 
* ოჯახი 
* ოჯახი 
* ოჯახი 

## სქოლიო 
კატეგორია:სკორპენისნაირნი
სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები

300px|მინი|სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მდებარეობა ესპანეთის რუკაზე
სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინცია () შედის კანარის კუნძულების ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 54 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის () თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.

სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები მოიცავს 4 კუნძულს: ტენერიფე, პალმა, გომერა და იერო. 

სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის ფართობია 3 381 კმ² და 2019 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 1 032 983 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია სანტა-კრუს-დე-ტენერიფე, რომელიც ასევე მოსახლეობის მიხედვით  ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია, ხოლო ფართობით ყველაზე დიდია ლა-ოროტავა  (207,31 კმ²), ხოლო ყველაზე პატარა — პუერტო-დე-ლა-კრუსი (8,73 კმ²). 54 მუნიციპალიტეტიდან 31 მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე, 14 — პალმაზე, 6 — გომერაზე და 3 — იეროზე.

## მუნიციპალიტეტების სია
## რუკა
რუკის ლეგენდა:

* 1 — ბუენავისტა-დელ-ნორტე
* 2 — ლოს-სილოსი
* 3 — იკოდ-დე-ლოს-ვინოსი
* 4 — სან-ხუან-დე-ლა-რამბლა
* 5 — გარაჩიკო
* 6 — ლა-გუანჩა
* 7 — ლა-მატანსა-დე-ასენტეხო
* 8 — ელ-საუსალი
* 9 — ლა-ვიქტორია-დე-ასენტეხო
* 10 — პუერტო-დე-ლა-კრუსი
* 11 — სან-კრისტობალ-დე-ლა-ლაგუნა
* 12 — ლოს-რეალეხოსი
* 13 — სანტა-ურსულა
* 14 — სანტა-კრუს-დე-ტენერიფე
* 15 — ელ-როსარიო
* 16 — ტაკორონტე
* 17 — ბრენია-ბახა
* 18 — ბრენია-ალტა
* 19 — ლოს-ლიანოს-დე-არიდანე
* 20 — ელ-პასო

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

## სქოლიო
*
გიორგი ქუთათელაძე

**გიორგი ნიკოლოზის ძე ქუთათელაძე** (დ. 18 დეკემბერი, 1889, ხონი, — გ. 13 ივლისი, 1937) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე.

დამთავრა ყაზანის სამხედრო სასწავლებელი (1911). მსახურობდა კავკასიის მე-6 მსროლელთა პოლკში პოდპორუჩიკის, შემდეგ პორუჩიკის წოდებით. მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში (1914-1918). 1915 წელს დაიჭრა. მიაღწია ბატალიონის მეთაურობას, კაპიტნის წოდებით. 1918-1921 წლებში მსახურობდა დამოუკიდებელი საქართველოს ჯარში, 1921 წლიდან — წითელ არმიაში. იყო 1-ლი ქართული მსროლელი დივიზიონის შტაბის უფროსის მოადგილე, ცალკეული არმიის შტაბის მეკავშირე საქართველოს სსრ სამხედრო-საზღვაო სქმეთა სახალხო კომისარიატთან (1921-1922 წლებში), კავკასიის ცალკეული არმიის შტაბის ადიუტანტი, 1-ლი ქართული მსროლელი პოლკის უფროსის მოადგილე. მონაწილეობდა 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების ჩახშობაში დასავლეთ საქართველოში. იმავე წელს ქუთათელაძემ დაამთავრა წითელი არმიის კომინტერნის სახელობის უმაღლესის ტაქტიკური სკოლა.

1930 წლიდან ქუთათელაძე იყო კავკასიის წითელი არმიის მეთაურის თანაშემწე, 1933 წლიდან — კომდივი, მე-9 მსროლელთა კორპუსის მეთაური ქალაქ კრასნოდარში, 1935 წლიდან — წითელი არმიის ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის მეთაურის თანაშემწე მატერიალური უზრუნველყოფის დარგში, 1936 წლიდან — დივიზიის კომისარი წითელი არმიის ჩრდილოკავკასიის სამხედრო ოლქში. 1928-1936 წლებში იყო საქართველოს სსრ ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი, 1930 წლიდან — საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრობის კანდიდატი. 1937 წლის რეპრესიების დროს  „ზინოვიევურ-ტროცკისტული, ტერორისტული, მავნებლური ორგანიზაციის წევრობის“ ბრალდებით დააპატიმრეს და დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1956 წელს.

დაჯილდოებული იყო რუსეთის იმპერიის წმ. ვლადიმირის IV (ხმლებით და ბაფთით, 1915), წმ. სტანისლავის III (ხმლებით და ბაფთით, 1916), წმ. ანას III (ხმლებით და ბაფთით, 1916) ხარისხის ორდენებით, ასევე წითელი დროშის, წითელი ვარსკვლავის და საქართველოს სსრ შრომის წითელი დროშის ორდენებით.

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
* ქუთათელაძე გიორგი ნიკოლოზის ძე. „საზოგადოებრივი არქივი“ — საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია

კატეგორია:დაბადებული 18 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1889
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:ხონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
კატეგორია:წმინდა ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ანას III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საქართველოს სსრ–ის შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში
ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდი

**ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდი** — ელემენტთა პერიოდული სისტემის, 32 ქიმიური ელემენტისაგან (ფრანციუმი _{87}Fr — ოგანესონი _{118}Og) შემდგარი რიგით მეშვიდე პერიოდი. მეშვიდე პერიოდი, გარდა Fr, Ra და Ac-ისა, მოიცავს 14 ელემენტისაგან შედგენილ აქტინოიდების ოჯახს და გარდამავალი ელემენტების მწკრივის პირველ წევრებს.

## ლიტერატურა 
07
აგულო

**აგულო** () — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ გომერაზე. ფართობი — 25,39 კმ². მოსახლეობა — 1085  კაცი (2022 წ.).

## იხილეთ აგრეთვე
* სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები

## რესურსები ინტერნეტში
* აგულოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი 

## სქოლიო
კატეგორია:სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები
ინგე ლემანი

**ინგე ლემანი** ( დ. 13 მაისი, 1888, კოპენჰაგენი — გ. 21 თებერვალი, 1993, კოპენჰაგენი) — დანიელი გეოფიზიკოსი, სეისმოლოგი, ლონდონის სამეფო საზოგადოების ლექტორი. 1936 წელს მან აღმოაჩინა დედამიწის შიდა ბირთვი სამხრეთ წყნარ ოკეანეში მიწისძვრებიდან სეისმური ტალღების გავრცელების შესწავლის საფუძველზე.

## ბიოგრაფია 
ინგე ლემანი დაიბადა და გაიზარდა კოპენჰაგენში. მისი მამა იყო ექსპერიმენტული ფსიქოლოგი ალფრედ ლემანი (1858-1921). გოგონამ დაწყებითი განათლება  საშუალო სკოლაში მიიღო, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ჰანა ადლერი (ნილს ბორის დეიდა). ინგე ლემანის თქმით, მამა და ჰანა ადლერი იყვნენ ის ადამიანები, ვინც ყველაზე მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინეს მისი ინტელექტუალური შესაძლებლობების განვითარებაზე. სკოლის დატოვების შემდეგ, ჯანმრთელობის გამო პრობლემები შეექმნა, ამიტომ  გარკვეული შეფერხებით სწავლობდა მათემატიკას კოპენჰაგენისა და კემბრიჯის უნივერსიტეტებში. შემდეგ რამდენიმე წელი მუშაობდა  სადაზღვევო ინდუსტრიაში, 1925 წელს გახდა გეოდეზისტი ნილს ერიკ ნორლუნდის ასისტენტი. 1928 წელს მან ჩააბარა გეოდეზიური გამოცდები და გახდა დანიის გეოდეზიური ინსტიტუტის ინსპექტორი და სეისმოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელი, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ერიკ ნორლუნდი. ინგე ლემანმა გამოაქვეყნა სტატია უჩვეულო სახელწოდებით  „P“, სადაც პირველად წარმოადგინა P-ტიპის სეისმური ტალღების საკუთარი ინტერპრეტაცია და აჩვენა, რომ დედამიწას აქვს შიდა ბირთვი. ეს ინტერპრეტაცია  ორ-სამ წელიწადში გაიზიარეს სხვა სეისმოლოგებმა (ბენო გუტენბერგი, ჩარლზ ფრენსის რიხტერი და ჰაროლდ ჯეფრისი). მეორე მსოფლიო ომმა და გერმანული ჯარების მიერ დანიის ოკუპაციამ გაართულა ლემანის მიერ შემდგომი სამეცნიერო კვლევების წარმოება.

1953 წელს პენსიაზე გასვლამდე ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში, ინგე ლემანსა და გეოდეზიური ინსტიტუტის სხვა წევრებს შორის ურთიერთობა გაუარესდა, სავარაუდო მიზეზი მეცნიერის კოლეგების მიმართ შეუწყნარებლობა იყო.

1953 წლის შემდეგ ინგე ლემანი გადავიდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში და რამდენიმე წლის განმავლობაში მუშაობდა მორის იუინგთან და ფრენკ პრესასთან. აწარმოებდა დედამიწის ქერქისა და ზედა მანტიის კვლევებს. მუშაობის დროს მან აღმოაჩინა ეგრეთ წოდებული სეისმური რღვევა, რომელიც მდებარეობდა 190-დან 250 კმ-მდე სიღრმეზე და ეწოდა „ლემანის საზღვარი“ 

ინგე ლემანი გარდაიცვალა კოპენჰაგენში 1993 წელს 104 წლის ასაკში. დაკრძალულია ჰორსჰოლმის სასაფლაოზე.

## ჯილდოები და წოდებები 
ინგე ლემანს მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო მისი გამორჩეული სამეცნიერო მიღწევებისთვის. გარდა ამისა, 1964 წელს მას მიენიჭა საპატიო დოქტორის წოდება ნიუ-იორკის კოლუმბიის უნივერსიტეტიდან  და 1968 წელს  — საპატიო დოქტორის წოდება კოპენჰაგენის უნივერსიტეტიდან. იგი გახდა სწავლულთა მრავალრიცხოვანი საზოგადოების წევრი.

1997 წელს ამერიკის გეოფიზიკურმა კავშირმა დააწესა მედალი ინგე ლემანის პატივსაცემად „განსაკუთრებული წვლილის შეტანისთვის დედამიწის მანტიისა და ბირთვის სტრუქტურის, შემადგენლობისა და დინამიკის არსის გაგებისთვის“.

2015 წელს, მისი დაბადებიდან 127-ე წლისთავზე, Google-მა  მეცნიერს მიუძღვნა მისი სახელობის თემატური  Doodle.

ლემანისადმი მიძღვნილი ახალი მემორიალი დამონტაჟდა კოპენჰაგენში Frue Plads-ში 2017 წელს. ძეგლი დააპროექტა ელიზაბეტ ტუბრომ.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1888
კატეგორია:გარდაცვლილი 21 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1993
კატეგორია:დანიელი გეოლოგები
კატეგორია:ქალი გეოლოგები
კატეგორია:ქალი ფიზიკოსები
გრიგოლ მგალობლიშვილი (პოლკოვნიკი)

**გრიგოლ ფილიპეს ძე მგალობლიშვილი** (დ. 18 ნოემბერი, 1889, სოფ. კარისყური, ახლანდ. გონებისკარი, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1960, პარიზი) — ქართველი სამხედრო პირი, პოლკოვნიკი.

დაიბადა ჩინოვნიკის ოჯახში. დაამთავრა ქუთაისის რეალური სასწავლებელი და ელისავეტგრადის საკავალერიო სასწავლებელი. მსახურობდა ნიჟეგოროდის მე-17 დრაგუნთა, შემდეგ — ტვერის მე-16 დრაგუნთა პოლკში. პირველი მსოფლიო ომის (1914-1918) დროს იბრძოდა დასავლეთის ფრონტზე (დაიჭრა 1916 წელს), შემდეგ მონაწილეობდა გენერალ ნიკოლოზ ბარათოვის ექსპედიციაში სპარსეთში. 1918 წლიდან პოლკოვნიკის წოდებით მსახურობდა საქართველოს ჯარში. 1919-1920 წლებში იყო ქართველ მუსულმანთა ცხენოსანი დივიზიონის უფროსის მოადგილე. 1921 წლიდან ემიგრაციაში იყო. გარდაიცვალა პარიზში 1960 წელს. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას III (ხმლებით და ბაფთით, 1915) და IV (წარწერით „მამაცობისთვის“, 1915), წმ. სტანისლავის III (ხმლებით და ბაფთით, 1915) და II (ხმლებით, 1916) ხარისხის ორდენებით. მისი და ოლღა ცოლად ჰყავდა ქართველ პოლიტიკურ მოღვაწეს, ევგენი გეგეჭკორს.

## რესურსები ინტერნეტში
* Мгалоблишвили Григорий Филиппович. «Офицеры русской императорской армии» 

კატეგორია:დაბადებული 18 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1889
კატეგორია:გარდაცვლილი 1960
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი პოლკოვნიკები
კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში
კატეგორია:წმინდა ანას III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ანას IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ქართველები საფრანგეთში
კაორი

**კაორი** () — ქალაქი სამხრეთ საფრანგეთში, სამხრეთი-პირენეების რეგიონში, ლოს დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 19&nbsp;937 მცხოვრები (2019). მდებარეობს მდინარე ლოს (გარონის შენაკადი) ლამაზ კლაკნილზე.

## ისტორია 
თავდაპირველად კელტური დასახლება იყო და **კადურკი** (Cadurci) ერქვა. რომაელთა მიერ დაპყრობის შემდეგ **დივონა-კადურკორუმი** (Divona Cadurcorum) ეწოდა. VII საუკუნის შუა ხანებიდან ეპისკოპოსის რეზიდენცია იყო. დაიპყრეს ვესტგუთებმა, არაბებმა, IX–XIV საუკუნეებში ეკუთვნოდა ტულუზის გრაფს. XIII საუკუნის დასაწყისიდან ევროპის მსხვილი სავაჭრო, საბანკო და საბირჟო ცენტრის მნიშვნელობა შეიძინა. 1332 წელს კაორში დაარსდა უნივერსიტეტი (1751 წელს გადაიტანეს ტულუზაში). ქალაქის აყვავება დასრულდა ასწლიანი ომის (1337–1453) დაწყების შემდეგ. ბრეტანის საზავო ხელშეკრულებით 1360 წელს ინგლისელებს გადაეცა, საფრანგეთს დაუბრუნდა 1428 წელს.

## არქიტექტურა 
ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ გადაჭიმული გამბეტას ბულვარით ქალაქი იყოფა ორ ნაწილად: აღმოსავლეთი (ძველი ქალაქი, XIV საუკუნის სიმაგრის ნაშთები, XIV–XV საუკუნეების საცხოვრებელი ნაგებობების კვარტლები) და დასავლეთი (ახალი ქალაქი). არქიტექტურულ ძეგლთა შორისაა: გვიანრომაული თერმების (ე.წ. დიანას კარიბჭე) და თეატრის ნანგრევები; წმ. სტეფანეს ტაძარი (სენტ-ეტიენი; 1080–1135, გადაკეთდა 1182 და 1500 წლებს შორის; ადგას აფრებზე დაბჯენილი 2 გუმბათი; აფსიდაში 3 კაპელაა — XIII საუკუნე; მთავარი ფასადი 3 კოშკითაა — 1316–1324; ჩრდილოეთი პორტალი მდიდარია სკულპტურული მორთულობებით — დაახლ. 1140; პატრონიკესა და დასავლეთ გუმბათში XIV საუკუნის მოხატულობაა) გვიანგოტიკური კლუატრის ნაშთებით (1504); სენტ-იურსისის (XII–XIII სს.), წმ. ბართლომეს (XIV ს.) ეკლესიები; შატო-დე-რუა (XIV ს.), რომის პაპ იოანე XXII-ის სასახლის ნაშთები (გეგმით კვადრატული კოშკი — XIV ს.), XIII–XVII საუკუნეების სახლები დორადის კვარტალში, სასტუმრო როალდე (XV ს.), პელეგრის კოლეჟი (XV საუკუნის ბოლო); ხიდები მდინარე ლოზე — ვალანტრეს (1308–1378, რესტავრირებულია XIX საუკუნეში; 3 კოშკით), ლუი ფილიპის (XIX საუკუნე). დგას ლეონ გამბეტას ძეგლი. არსებობს ქალაქის მუზეუმი (1833, 1929 წლიდან — ყოფილ ეპისკოპოსის სასახლეში).

## ეკონომიკა 
კაორი მეღვინეობის რაიონის ტრადიციული ცენტრია. შუა საუკუნეებიდან მოყოლებული ცნობილია მწკლატრე წითელი ღვინოების წარმოებით; უკეთესად შესანახად მათ ხარშავდნენ სქელი და ტკბილი „ნექტრის“ მიღებამდე (იხ. კაჰორი). განვითარებულია ტურიზმი (კულტურულ-შემეცნებითი, „ღვინის“).

## გალერეა 

Cahors Arc de Diane.jpg|„დიანას კარიბჭე“ (თერმები)
Cahors 03.jpg|წმ. სტეფანეს ტაძარი
Saint-Urcisse de Cahors.jpg|სენტ-იურსისის ეკლესია
Cahors Église Saint-Barthélémy14.JPG|წმ. ბართლომეს ეკლესია
Cahors Rue du Château-du-Roi 1.JPG|შატო-დე-რუა
Cahors - Palais Duèze et tour Jean XXII -01.jpg|იოანე XXII-ის სასახლე
Cahors Hotel Roaldes.jpg|სასტუმრო როალდე
Cahors - Immeuble 478-489 quai de Regourd rue Pélegri - Tour du collège de Pélegry -230.jpg|პელეგრის კოლეჟი
Cahors-Pont-Valentré-dpt-Lot--DSC 0971-(2).jpg|ვალანტრეს ხიდი
France Occitanie 46 Cahors 09.jpg|ლუი ფილიპის ხიდი

## სქოლიო 
კატეგორია:საფრანგეთის ქალაქები
რაშად მაჯიდი

**რაშად მაჯიდი** (რაშად მუსეიბ ოღლუ მაჯიდოვი ; 1964 წლის 21 აგვისტო, აღჯაბaდი, აღდამის რაიონი) — მწერალი, ჟურნალისტი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურის დამსახურებული მოღვაწე, „525-ე გაზეთის“ მთავარი რედაქტორი, აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე, აზერბაიჯანის პრესის საბჭოს თავმჯდომარე, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან არსებული ამნისტიის საკითხთა კომისიის წევრი.

## ბიოგრაფია 
რაშად მაჯიდი 1964 წელს აღჯაბადის რაიონში დაიბადა. 1979 წლამდე აღდამში ცხოვრობდა, შემდეგ ბაქოში გადავიდა. 1981 წელს დაამთავრა ფიზიკა-მათემატიკის საშუალო სკოლა, 1988 წელს კი ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. 1985 წლიდან დაიწყო მუშაობა ჟურნალში „მეცნიერება და ცხოვრება“ რედაქტორის პოზიციაზე, 1990 წლამდე მუშაობდა ამ ჟურნალის კორესპონდენტად. 1990-1991 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურული ურთიერთობის ცენტრის თავმჯდომარის მოადგილედ. 1991-1992 წლებში იყო გაზეთ „ადალათის“ („სამართალი“), შემდეგ კი გაზეთ „აზერბაიჯანის“ მთავარი რედაქტორის პირველი მოადგილე. 1992 წელს დააარსა „525-ე გაზეთი“. 1993 წელს გახდა აზერბაიჯანის პრესის კავშირის ხელმძღვანელი. 1994-1995 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის მთარგმნელობით ცენტრში პასუხისმგებელ მდივნად. 1995 წლიდან „525-ე“ გაზეთის მთავარი რედაქტორია.

2003 წლის 15 მარტს, აზერბაიჯანის პრესის საბჭოს დამფუძნებელ ყრილობაზე (აზერბაიჯანის ჟურნალისტთა I კონგრესი) რაშად მაჯიდი იყო კონგრესის შეხვედრების ერთ-ერთი მთავარი წამყვანი, აქტიურად მონაწილეობდა ახლად შექმნილი ინსტიტუტის ორგანიზებასა და ჩამოყალიბებაში. ყრილობაზე რაშად მაჯიდმა, სადაც ის  აირჩიეს აზერბაიჯანის პრესის საბჭოს პირველი დირექტორთა საბჭოს წევრად, ხმების დიდი უმრავლესობით განაგრძო საქმიანობა დირექტორთა საბჭოს წევრად მომდევნო ყრილობებზე.

აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ბრძანებით ორჯერ - 2004 და 2008 წლებში იყო პრეზიდენტთან არსებული მასმედიის განვითარების სახელმწიფო მხარდაჭერის ფონდის სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი. ამავდროულად, ორჯერ - 2016 და 2020 წლებში - სახელმწიფოს მეთაურის ბრძანებით დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან არსებული ამნისტიის საკითხთა კომისიის წევრად, ასევე ორჯერ იყო წარმოდგენილი სახელმწიფო კომისიაში. 

2004 წელს აზერბაიჯანის მწერალთა მე-11 ყრილობაზე აირჩიეს ახალგაზრდებთან მუშაობის ასოციაციის მდივნად. 2021 წლის ივლისიდან არის აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე. 

2022 წლის 24 სექტემბერს გამართულ აზერბაიჯანელ ჟურნალისტთა VIII კონგრესზე აირჩიეს აზერბაიჯანის პრესის საბჭოს თავმჯდომარედ.

## უცხო ენებზე ნათარგმნი წიგინები 
* ის აღარ მოვა (ლექსები, თარგმნა სეიფედინ ალთაილიმ). ანკარა: გამომცემლობა „ბენგუ“; 2014 წელი;
* „ლა დონა!“ (თარგმანი: მაის ნურიევი, დავიდე გუალიტერი). მილანი: გამომცემლობა „Treditre editori“, 2015 წელი;
* გიჟი (ნარკვევები, თარგმნა მ. რიზა გოჩიმ) ანკარა: გამომცემლობა „ილესამ“, 2017 წელი;
* „კალმის გარეშე დაწერილნი“ (ესეები; თარგმნა იმდათ ავშარმა) სტამბოლი: თურქული ლიტერატურის ფონდი,  გამომცემლობა „ტურაი“, 2019 წელი;
* „თბილისის წვიმა“ (ლექსები, თარგმნა იმირ მამადლიმ); თბილისი: 2021 წელი.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 21 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1964
კატეგორია:აზერბაიჯანელი საზოგადო მოღვაწეები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი პუბლიცისტები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ჟურნალისტები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი მწერლები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოეტები
ლას-პალმასის მუნიციპალიტეტები

300px|მინი|ლას-პალმასის მდებარეობა ესპანეთის რუკაზე
ლას-პალმასის პროვინცია () შედის კანარის კუნძულების ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 34 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის () თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.

ლას-პალმასის მუნიციპალიტეტები მოიცავს 4 კუნძულს: გრან-კანარია, ფუერტევენტურა, ლანსაროტე და გრასიოსა. ასევე დაუსახლებელ კუნძულებს: ალეგრანსა, მონტანია-კლარა, ლობოსი, როკე-დელ-ესტე და როკე-დელ-ოესტე. 

ლას-პალმასის პროვინციის ფართობია 4 066 კმ² და 2019 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 1 120 406 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია ლას-პალმასი, რომელიც ასევე მოსახლეობის მიხედვით  ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია, ხოლო ფართობით ყველაზე დიდია პახარა  (383,52 კმ²). 34 მუნიციპალიტეტიდან 21 მდებარეობს კუნძულ გრან-კანარიაზე, 7 — ლანსაროტეზე და 6 — ფუერტევენტურაზე.

## მუნიციპალიტეტების სია
## რუკა
რუკის ლეგენდა:
* 1 — სანტა-ლუსია-დე-ტირახანა
* 2 — სანტა-მარია-დე-გია-დე-გრან-კანარია
* 3 — ვალსეკილიო-დე-გრან-კანარია
* 4 — ლა-ალდეა-დე-სან-ნიკოლასი
* 5 — სან-ბარტოლომე-დე-ტირახანა
* 6 — გალდარი
* 7 — ვეგა-დე-სან-მატეო
* 8 — სანტა-ბრიხიდა
* 9 — მოია
* 10 — ვალიესკო
* 11 — არუკასი
* 12 — ტეხედა
* 13 — ტერორი
* 14 — ფირგასი

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

## სქოლიო
*
ჩრდილოეთი ილოკოსი

**ჩრდილოეთი ილოკოსი** (ოფიციალურად **ჩრდილოეთ ილოკოსის პროვინცია**; ) ― ფილიპინების პროვინცია. მდებარეობს ილოკოსის რეგიონში. პროვინციის დედაქალაქია ლაოაგი. მდებარეობს კუნძულ ლუსონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. აღმოსავლეთიდან კაგაიანი და აპაიაო ესაზღვრება, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ― აბრის პროვინცია, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთიდან ― სამხრეთი ილოკოსი. პროვინციის დასავლეთით დასავლეთ ფილიპინების ზღვა ესაზღვრება, ხოლო ჩრდილოეთით ლუსონის სრუტე მდებარეობს.

## გეოგრაფია
ჩრდილოეთ ილოკოსის ფართობი 3 467.89 კმ²-ია. პროვინცია ლუსონზე, ილოკოსის რეგიონის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს. ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან კაგაიანი ესაზღვრება, აღმოსავლეთიდან − აპაიაო, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან − აბრის პროვინცია, სამხრეთ-დასავლეთიდან − სამხრეთი ილოკოსი, დასავლეთიდან − სამხრეთ ჩინეთის ზღვა, ხოლო ჩრდილოეთიდან − ლუსონის სრუტე. 

### ადმინისტრაციული დაყოფა
ჩრდილოეთი ილოკოსი 21 მუნიციპალიტეტსა და 2 შემადგენელ ქალაქს მოიცავს. შედეგბა 559 ბარანგაისგან. პროვინციაში ორი საკანონმდებლო რაიონია.

## სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთი ილოკოსი
კატეგორია:ფილიპინების პროვინციები
კატეგორია:ილოკოსის რეგიონის პროვინციები
კატეგორია:1818 წელს დაარსებული ქვეყნები და ტერიტორიები
კატეგორია:1818 წელს დაარსებულები ფილიპინებში
ბულუანი

**ბულუანი** (ოფიციალურად **ბულუანის მუნიციპალიტეტი**; ) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 57 406 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 7 ბარანგაის.

## კლიმატი
## რესურსები ინტერნეტში
*Buluan Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index
*Philippine Census Information
*Local Governance Performance Management System

## სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ მაგინდანაოს მუნიციპალიტეტები
კატეგორია:ფილიპინების პროვინციული დედაქალაქები
დატუ-ჰოფერ-ამპატუანი

**დატუ-ჰოფერ-ამპატუანი** (ოფიციალურად **დატუ-ჰოფერ-ამპატუანის მუნიციპალიტეტი**; ) ― მუნიციპალიტეტი სამხრეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 26 660 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის.

## კლიმატი
## რესურსები ინტერნეტში
*Datu Hoffer Ampatuan Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index
*MMA Act No. 220 : An Act Creating the Municipality of Datu Hoffer Ampatuan in the Province of Maguindanao
*2007 Census Population Figures for Maguindanao
*COMELEC - Plebiscite results for 3 new Maguindanao towns
*COMELEC Resolution No. 8169

## სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ მაგინდანაოს მუნიციპალიტეტები
ფრანსუა კოპე

**ფრანსუა კოპე** (დ. 26 იანვარი, 1842 ― გ. 23 მაისი, 1908) ― ფრანგი პოეტი, დრამატურგი და რომანისტი, პარნასის სკოლის წარმომადგენელი, საფრანგეთის აკადემიის წევრი 1884 წლიდან.

## ბიოგრაფია
კოპე 1842 წლის 26 იანვარს პარიზში დაიბადა. Lycée Saint-Louis-ის დასრულების შემდეგ ომის სამინისტროში კლერკად დაიწყო მუშაობა.  ამ პერიოდში შეუერთდა პარნასის სკოლას. ლექსების პირველი კრებული 1866 წელს გამოსცა. წარმატებული აღმოჩნდა 1869 წელს გამოცემული კრებულიც, „Poème modernes“. ამავე წელს გამოიცა მისი პირველი პიესა, *Le Passant*, რომელმაც ოდეონის თეატრის მოწონება დაიმსახურა. კრიტიკოსთა მოწონება დაიმსახურა კოპეს პოეტურმა დრამებმა: *Fais ce que dois* (1871) და *Les Bijoux de la délivrance* (1872), რომლებიც საფრანგეთ-პრუსიის ომით იყო შთაგონებული.

სენატის ბიბლიოთეკის შემდეგ, 1878 წლიდან კოპე კომედი ფრანსეზის არქივში მუშაობდა. ეს თანამდებობა 1884 წლამდე ეკავა, რის შემდეგაც საფრანგეთის აკადემიის წევრად აირჩიეს. 1888 წელს საპატიო ლეგიონის ორდენი მიენიჭა.

## დამატებითი საკითხავი
*Claretie, Jules (1883). *Fr. Coppée*. Paris: Maison Quantin.
*Cotte, Alfred M. (1886). "François Coppée," *The Catholic World,* Vol. 43, No. 254, pp.&nbsp;196–205.
*Crawford, Virginia M. (1908). "François Coppée," *The Catholic Thing,* Vol. LXXXVIII, pp.&nbsp;182–192.
*Druilhet, Georges (1902). *Un Poète Français*. Paris: Alphonse Lemerre.
*France, Anatole (1922). "François Coppée". In: *On Life and Letters.* London: John Lane, The Bodley Head, Ltd., pp.&nbsp;277–284.
*Gaubert, Ernest (1906). *François Coppée*. Paris: E. Sansot & Cie.
*Gauthier-Ferrières, Léon Adolphe (1908). *François Coppée et son Oeuvre*. Paris: Société du Mercure de France.
*Lescure, Mathurin de (1889). ''François Coppée: l'Homme, la Vie et l'Oeuvre, 1842–1889*. Paris: Alphonse Lemerre.
*Ransome, Arthur (1913). "The Retrospection of François Coppée." In: *Portraits and Speculations.* London: Macmillan & Co., pp.&nbsp;71–86.
*Reilly, Joseph J. (1920). "François Coppée Once More," *The Catholic Thing,* Vol. CXI, pp.&nbsp;614–626.
*Schoen, Henri (1909). *François Coppée: l'Homme et le Poète''. Paris: Librairie Fischbacher.

## რესურსები ინტერნეტში
*
*
*

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1842
კატეგორია:დაბადებული 26 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1908
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 მაისი
კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი რომანისტები
კატეგორია:XIX საუკუნის პოეტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები
კატეგორია:ფრანგი პოეტები
კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი რომანისტები
კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი პოეტები
კატეგორია:საფრანგეთის აკადემიის წევრები
კატეგორია:სიმბოლისტი პოეტები
კატეგორია:პარიზელი მწერლები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი პოეტები
კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი პოეტები
შრი-ლანკის პორტების სია

ქვემოთ მოცემულია **შრი-ლანკის პორტების სია**. შრი-ლანკაში პორტები და ნავსადგურები შრი-ლანკის მთავრობისა და შრი-ლანკის პორტების სააგენტოს დაქვემდებარებაშია.

## პორტების სია
ს კონტეინერების ტერმინალი]]

## რესურსები ინტერნეტში
* Sri Lanka Ports Authority
* Ministry of Ports & Aviation


შრი-ლანკა
ეტიგოს ქედი

**ეტიგოს ქედი** () — ქედი იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. მაქსიმალური სიმაღლე 2085 მ (მთა ნაკანოდაკე).

## სქოლიო
კატეგორია:იაპონიის ქედები
სიმა ეივაზოვა

**სიმა ეივაზოვა** (; დ. 2 ოქტომბერი, 1933, ბაქო — გ. 6 მაისი, 2009, ჟენევა) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი დიპლომატი, დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის პირველი მუდმივი წარმომადგენელი გაეროში და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებში შვეიცარიაში. აზერბაიჯანის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი.

## ბიოგრაფია 
სიმა ეივაზოვა დაიბადა ბაქოში, ექიმის ოჯახში. დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მან კარიერა 16 წლის ასაკში დაიწყო. 

23 წლის ასაკში - აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის აგიტაციისა და პროპაგანდის განყოფილების ინსტრუქტორი იყო. 26 წლის ასაკში, ცენტრალური კომიტეტის გადაწყვეტილებით, სასწავლებლად გაგზავნეს სსრკ საგარეო საქმეთა სამინისტროს უმაღლეს დიპლომატიურ სკოლაში, რომელიც წარჩინებით დაამთავრა.

## დიპლომატიური კარიერა 
მეოთხედ საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში მუშაობდა როგორც სსრკ საგარეო საქმეთა სამინისტროს ცენტრალურ ოფისში - მე-2 ევროპულ დეპარტამენტში სსრკ-სა და დიდ ბრიტანეთს შორის ურთიერთობების საკითხებზე, ასევე საგარეო უწყებებში. მუშაობდა საგარეო საქმეთა სამინისტროში - სსრკ-ს საელჩოებში ლონდონსა და სოფიაში, ასევე გაეროს შტაბ-ბინაში - ნიუ-იორკში, გაეროს ოფისებში ჟენევასა და ვენაში. ეივაზოვამ გაიარა დიპლომატიური სამსახურის ყველა ეტაპი - მესამე მდივანიდან პირველი დონის მრჩევლამდე.

1982 წელს აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის I მდივანმა ჰეიდარ ალიევმა მიიწვია ის აზერბაიჯანის სსრ საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტზე.

1985 წლიდან 1993 წლამდე მუშაობდა ჟენევის გაეროს ოფისში პასუხისმგებელ თანამდებობაზე.

1994 წლის იანვრიდან სიმა ეივაზოვა მუშაობდა აზერბაიჯანის მუდმივ წარმომადგენლად ჟენევაში გაეროს ოფისში და შვეიცარიის სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებში. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ალიევის 1997 წლის 4 მარტის ბრძანებით იგი დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მუდმივ წარმომადგენლად ჟენევის გაეროს ოფისში და შვეიცარიის სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის წოდებით.

მას მეგობრული ურთიერთობა ჰქონდა სხვა ცნობილ აზერბაიჯანელ დიპლომატებთან - თაჰირა თაჰიროვასთან და ელმირა გაფაროვასთან.

სიმა ეივაზოვა საუბრობდა ექვს ენაზე, მათ შორის გაეროს სამი ოფიციალური ენაზე - რუსული, ინგლისური და ფრანგული.

სიმა ეივაზოვა დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის ისტორიაში პირველი პროფესიონალი დიპლომატია. ის არის პირველი და ერთადერთი არარუსი ქალი ყოფილი საბჭოთა კავშირიდან, რომელმაც დაამთავრა სსრკ საგარეო საქმეთა სამინისტროს უმაღლესი დიპლომატიური სკოლა აღნიშნული საგანმანათლებლო დაწესებულების მთელ ისტორიაში.

1991 წლის ოქტომბერში, ჟენევაში გაეროს ოფისში მუშაობისას, მან დატოვა საბჭოთა დიპლომატიური სამსახური და დარეგისტრირდა გაეროში, როგორც დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქალაქე, რითაც გახდა გაეროს პირველი თანამშრომელი სუვერენული აზერბაიჯანის ისტორიაში.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 2 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1933
კატეგორია:გარდაცვლილი 6 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2009
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი დიპლომატები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი დიპლომატები
კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები
ქალი მწერლები

ქალებს მიუძღვით მნიშვნელოვანი წვლილი ლიტერატურაში ყველაზე ადრეული ეპოქებიდან მოყოლებული.
## ისტორია
ერთ-ერთ პირველ ცნობილ ავტორებს შორისაა ენჰედუანა; ის ასევე ჩვენთვის ცნობილი ყველაზე ადრეული პოეტია. ის გახლდათ ქალღმერთ ინანასა და მთვარის ღმერთ სინის(ნანნა)  უმაღლესი ქალი ქურუმი. ის ცხოვრობდა შუმერულ ქალაქ-სახელმწიფო ურში 4200 წლის წინ.  ენჰედუანას წვლილი შუმერულ ლიტერატურაში, რომელიც მას დაზუსტებით მიეწერება, მოიცავს რამდენიმე პირად ლოცვას ინანასადმი და შუმერული ჰიმნების კრებულს, რომელიც ცნობილია „შუმერული ტაძრების ჰიმნები“. გარდა ამისა მას სხვა ტექსტებიც მიეწერება.  აქედან გამომდინარე, ის პირველი დასახელებული ავტორია მსოფლიო ისტორიაში. ის ჩვენთვის პირველი ცნობილი ქალია, რომელიც ატარებდა ქურუმის, დიდი პოლიტიკური როლის მქონე ტიტულს, რომელიც ხშირად ენიჭებოდათ სამეფო ოჯახში ქალიშვილებს. ის თანამდებობაზე დანიშნა მამამისმა, სარგონ აქადელმა. დედამისი სავარაუდოდ დედოფალი ტაშლულტუმი იყო.  ენჰედუანას უმაღლესი ქურუმის ტიტულზე დანიშვნა შორსმჭვრეტელი პოლიტიკური როლი იყო სარგონის მიერ იმისთვის, რომ მისი ძალაუფლების სიძლიერე შეენარჩუნებინა სამეფოს სამხრეთში, სადაც მდებარეობდა ქალაქი ური.

### ძვ.წ. VII საუკუნე
საფო (ძვ. ბერძ. Σαπφώ, დ. ძვ.წ. 630 - გ. ძვ.წ. 570) იყო ძველბერძენი პოეტი კუნძულ ლესბოსიდან. საფო ცნობილია თავისი ბერძნული ლირიკისთვის, რომელიც იმღერებოდა ლირის აკომპანიმენტით.  საფოს პოეზიის უმეტესობა დაკარგულია, გადარჩენილი კი ფრაგმენტულადაა ჩვენამდე მოსული, გარდა ერთი სრული პოემისა: „ოდა აფროდიტეს“. ისევე, როგორც ლირიკული პოეზია, ანტიკური კრიტიკოსების მტკიცებით საფო წერდა ელეგიურ და იამბურ პოეზიას. საფოს მიწერილმა სამმა ეპიგრამამ ჩვენამდე მოაღწია, თუმცა ისინი საფოს სტილის ელინისტური იმიტაციებია. 
III საუკუნეში, ტამილელმა ქალმა პოეტმა — ავაიარმა, რომელიც სანგამის პერიოდში ცხოვრობდა, მიჩნეულია ისეთი პოეტების თანამედროვე, როგორებიც არიან პარანარი, კაბილარი და თირუვალუვარი. ის სავარაუდო ავტორია 7 სტროფისა ნარინაიში (კლასიკური ტამილური პოეტიკის ნიმუში სანგამურ ლიტერატურაში); 15 სტროფის კურონტოკაიში(მეორე ტომი), 4 აკანანურუში და 33 პურანანურუში(ბოლო ტომი). ლეგენდის მიხედვით, ის სამეფო ისტორიკოსი იყო ტამილთა ქვეყანაში. ის მოგზაურობდა ქვეყნის ერთი რეგიონიდან მეორეში, ერთი სოფლიდან მეორეში, მათთან ერთად მიირთმევდა სალაფავს და მათთვის წერდა სიმღერებს. მისი სიმღერების უმეტესობა იყო ტომის ბელად ვალალ ატიამაან ნედუმაან ანჯისა და მის ოჯახზე. ტომის ბელადი იყენებდა მას ელჩად მეზობელ ტომის ბელად თონდაიმანთან ომის თავიდან ასაცილებლად. მისი სიმღერების დანარჩენი ნაწილი მიეძღვნა სახელმწიფოს მართვის სხვადასხვა ასპექტს.

### XIII საუკუნე
გენძი მონოგატარი (მოთხრობა უფლისწულ გენძის შესახებ) დაწერა ადრეულ XI საუკუნეში დიდგვაროვანმა ქალმა მურასაკი შიკიბუმ და ზოგის მიერ მიჩნეულია პირველ რომანად. 

## ლიტერატურა
*Edward Jewitt Robinson (2001). Tamil Wisdom: Traditions Concerning Hindu Sages and Selections from Their Writings. New Delhi: Asian Educational Services. Krishnamurti, Dr. C.R. (Professor Emeritus, University of British Columbia, Vancouver, B.C. Canada) Thamizh Literature Through the Ages 

## სქოლიო
კატეგორია:მწერალი ქალები
კატეგორია:ხელოვანები
კატეგორია:მწერლები
კატეგორია:ქალი და ხელოვნება
კატეგორია:ქალი არამხატვრული მწერლები
კატეგორია:ქალი ისტორიკოსები
აშუღ-ფერი

**აშუღ-ფერი** (; დაახ. 1811, სოფელი აშაღი მარალიანი, ყარაბაღის სახანო — 1847, შუშა, შემახას გუბერნია, რუსეთის იმპერია) — აზერბაიჯანელი აშუღი ქალი და პოეტი, აზერბაიჯანის ქალთა აშუღური სკოლის ერთ-ერთი გამოჩენილი წარმომადგენელი XIX საუკუნის I ნახევარში. ითვლება ქალთა აშუღური შემოქმედების ფუძემდებლად.

## ბიოგრაფია 
აშუღ-ფერი დაიბადა სოფელ აშაღი მარალიანში (ახლანდელი ჯაბრაილის რაიონი) დაახლოებით 1811 წელს. ბავშვობიდან დაინტერესდა აშუღური ლექსებით. განათლება მიიღო მედრესეში, სადაც სწავლობდა არაბულსა და სპარსულს. 18 წლის ასაკში გადავიდა ყარაბაღის სახანოს დედაქალაქში - შუშაში. იქ ცხოვრობდა და მუშაობდა თავისი ხანმოკლე სიცოცხლის ბოლომდე, სადაც გარდაიცვალა 1847 წელს, 36 წლის ასაკში.

ფერის მამა, ჰაჯი საიადი, წვრილმანი ვაჭრობით იყო დაკავებული, რის გამოც მას ადგილობრივებმა მეტსახელად თაჯირი (ვაჭარი) ჰაჯი საიადი შეარქვეს. დედა - გიულისტანი თავისი დროის პროგრესულად მოაზროვნე ქალი იყო და ქალიშვილისთვის განათლების მიღებაში ხელი არ შეუშლია.

აშუღ-ფერის შემოქმედებისა და ცხოვრების ერთ-ერთი მკვლევარი, ფირუდინ ბეი კოჩარლი თავის კვლევაში აღნიშნავს, რომ 25 წლის ასაკში ფერი დაქორწინდა მოლაზე, სახელად მუჰამედი. ქორწინებით ბედნიერი არ იყო. მოლას არ მოსწონდა, რომ მისი ცოლი წერდა ლექსებს და მონაწილეობდა პოეზიის საღამოებში, რის გამოც იგი ქმრისგან მუდმივ საყვედურებს იღებდა. შედეგად, მთელი მისი ტანჯვა გადაიზარდა ლექსებში, რაც ასახავდა ახალგაზრდა აშუღის რთულ ცხოვრებას. 1847 წელს აშუღ-ფერის გარდაცვალების შემდეგ, მისმა ძმებმა ქერბალაი ფერზალიმ და მაჰმუდმა მისი ცხედარი ჯაბრაილის მშობლიურ სოფელ მარალიანში ჩაასვენეს, სადაც დაკრძალეს.

### შემოქმედება 
აშუღ-ფერი ყარაბაღის აშუღური გარემოს წარმომადგენლებს მიეკუთვნება, რომლებიც ცხოვრობდნენ და მოღვაწეობდნენ ყარაბაღში XIX საუკუნის პირველ ნახევარში. აშუღ-ფერის სახელი, რომელმაც გარკვეული როლი ითამაშა აზერბაიჯანული აშუღური პოეზიის განვითარებაში და ითვლება ერთ-ერთ პროფესიონალ ქალ აშუღად მოხსენიებულია მაჰსეთი განჯევისთან, ხურშიდბანუ ნათავანთან, ჰეირან-ხანუმთან და ფატმა კამინესთან ერთად. მისი ლექსების მხოლოდ მცირე ნაწილია შემორჩენილი დღემდე, ამიტომ ხალხში აშუღ-ფერის ცხოვრების შესახებ ბევრი ლეგენდა ვრცელდება.

აშუღ-ფერის ხსოვნისადმი აზერბაიჯანში რეგულარულად იმართება მეჯლისები - შემოქმედებითი საღამოები. მისი ერთ-ერთი ორგანიზატორია აშუღ ულდუზ სენმეზი (გულიევა).

## სქოლიო 
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი აშუღები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი აშუღები
კატეგორია:აშუღები
დავით ჭავჭავაძე (დ. 1878)

**დავით ზაქარიას ძე ჭავჭავაძე** (დ. 12 სექტემბერი, 1878 — გ. 1921 შემდეგ) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, გენერალი.

ჭავჭავაძეთა წინანდლის შტოს წარმომადგენელი. დაამთავრა თბილისის კადეტთა კორპუსი. რუსეთის იმპერიის სამხედრო სამსახურში იყო 1897 წლიდან. 1900 წელს დაამთავრა ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი პირველი თანრიგით და ჩაირიცხა ნიჟეგოროდის 44-ე (1907 წლიდან — მე-17) დრაგუნთა პოლკში (კორნეტი, 1899; პორუჩიკი, 1903; როტმისტრი, 1911). მონაწილეობდა რუსეთ-იაპონიის ომში (1904-1905; დაიჭრა დალინის უღელტეხილზე 1904 წელს) და პირველ მსოფლიო ომში (1914-1918; დაიჭრა 1914 წელს). 1916 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის, იმავე წელს — პოლკოვნიკის წოდება. 1916 წელს იყო ქართული ცხენოსანი პოლკის ჩამოყალიბების ინიციატორი და მეთაური. ამ შენაერთით მონაწილეობდა გენერალ ნიკოლოზ ბარათოვის ექსპედიციაში სპარსეთში. 

1917 წელს პოლკოვნიკი ჭავჭავაძე დაბრუნდა საქართველოში. დამოუკიდებლობის წლებში (1918-1921) ჰქონდა გენერლის წოდება. საბჭოთა რუსეთის თავდასხმის პერიოდში, 1921 წლის თებერვალში პოლკოვნიკ ქაქუცა ჩოლოყაშვილთან ერთად გაიგზავნა დასავლეთ საქართველოში საკავალერიო ნაწილების ჩამოსაყალიბებლად. მოხერხდა ორი ესკადრონის შექმნა, თუმცა ამ დროისთვის ქართულ შეიარაღებულ ძალებს აღმოსავლეთი საქართველო უკვე დატოვებული ჰქონდათ.

დაჯილდოებული იყო წმ. ანას IV (1904) და II (ხმლებით, 1905), წმ. სტანისლავის III (ხმლებითა და ბაბთით, 1905) და II (ხმლებით, 1905), წმ. ვლადიმირის IV (ხმლებითა და ბაბთით, 1905) და III (ხმლებით, 1917), წმ. გიორგის IV (1915) ხარისხის ორდენებით, გიორგის იარაღით (1916).

## ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 12 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1878
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები
კატეგორია:ქართველი გენერლები
კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში
კატეგორია:წმინდა ანას IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ანას III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ვლადიმერის III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ოქროს იარაღი „მამაცობისთვის“-ის კავალრები
ეტიგოს ვაკე

**ეტიგოს ვაკე**, **ნიიგატის ვაკე** () — ალუვიური ვაკე იაპონიაში, ნიიგატის პრეფექტურაში. მდებარეობს კუნძულ ჰონსიუს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში.  

თითისტარისებრია. გადაჭიმულია იაპონიის ზღვის გასწვრივ ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ დაახლოებით 100 კმ-ზე, ხოლო აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ 10–25 კმ-ზე. ფართობი 2070 კმ². ჩრდილოეთისაკენ და სამხრეთისაკენ შევიწროებულია, ხოლო ცენტრისაკენ გაფართოებული. მჭიდროდ დასახლებული რეგიონია. ქალაქებიდან მნიშვნელოვანია ნიიგატა და ნაგაოკა.

## სქოლიო
კატეგორია:იაპონიის ვაკეები
კანტოს ვაკე

**კანტოს ვაკე**, **ტოკიოს ვაკე** () — ვრცელი ვაკე იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუს აღმოსავლეთ ნაწილში. აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ გადაჭიმულია 140 კმ-ზე, ხოლო ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ 110 კმ-ზე. ფართობი 16,172 კმ². გეგმაში თითქმის კვადრატულია. 

კანტოს ვაკე ჩრდილოეთიდან და დასავლეთიდან გარშემორტყმულია მთებით, სამხრეთიდან ბორცვებით. წარმოადგენს ზღვიური და მდინარეული ფხვიერი ნატანებით ამოვსებულ ტექტონიკურ ღრმულს. კანტოს ვაკის ნაწილი ახლო გეოლოგიურ წარსულში დაძირული იყო ტოკიოს ყურის წყლებით. ახალგაზრდა ქანების ფორმაციების გეოლოგიური სტრუქტურა თანხვედრილია მის ზედაპირთან და ხშირად მოიხსენიება როგორც კანტოს სტრუქტურული აუზი. დამახასიათებელია ნოტიო, ზომიერი კლიმატი. ატმოსფერული ნალექების წლიური რაოდენობა 2000 მმ. ტერიტორია მჭიდროდაა დასახლებული. 

გამოიყოფა 3 სახის ფიზიკურ-გეოგრაფიული თავისებურება. დასავლეთით მდებარე ტამის ბორცვები აერთიანებს ძველ მეოთხეულ დანალექებს. ვაკის დიდი ნაწილი გაუმაგრებელი კონგლომერატებითა და მარჩხი ზღვიური დანალექებით აგებულ ზეგნებს უკავია. ბორცვებსა და ზეგნებს დამოუკიდებელ ნაწილებად ყოფს მდინარეთა ხეობები. ტერიტორია ინტენსიურად მუშავდება. ხშირია მიწისძვრა. 1923 წლის კატასროფულმა მიწისძვრამ დაანგრია ქალაქი ტოკიო.

## სქოლიო
კატეგორია:იაპონიის ვაკეები
ბელი (ფილმი, 2013)

**ბელი** () — რეჟისორ ამა ასანტეს 2013 წლის ბრიტანული ბიოგრაფიული დრამა. 

## სიუჟეტი
ფილმში გადმოცემულია XVIII საუკუნის პერიოდის ინგლისელი ადმირალის ჯონ ლინდსის და ზანგი ქალის მარია ბელის უკანონო ქალიშვილის — მულატი დაიდუ ელიზაბეტ ბელის ცხოვრება. დედის გარდაცვალების შემდეგ მამა გოგონას თავის ნათესავებთან დატოვებს აღსაზრდელად. თავად შორეულ ნაოსნობაში მიემგზავრება, საიდანაც ვეღარ ბრუნდება. პატარა დაიდუ ბიძის ოჯახში იზრდება. მან ღირსეული აღზრდა-განათლება მიიღო თავის ბიძაშვილ ელიზაბეტთან ერთად, მაგრამ ინგლისის მაღალი საზოგადოება არ არის მზად მის მისაღებად კანის ფერის გამო. დაიდუ ბევრ წინააღმდეგობას და დამცირებას აწყდება.

## როლებში
* გუგულეტუ სოფია — ბელი
* ტომ ვილკინსონი — უილიამ მიურეი
* მირანდა რიჩარდსონი — ლედი ეშფორდი
* პენელოპა უილტონი — ლედი მერი მიურეი
* მეტიუ გუდი — სერ ჯონ ლინდსი
* ემილი უოტსონი — ლედი მენსფილდი
* სარა გადონი — ლედი ელიზაბეტ მიურეი

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* „ბელი“ allmovie-ზე
* 
* 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანული ფილმები
კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ბრიტანული ბიოგრაფიული დრამატული ფილმები
კატეგორია:2013 წლის ფილმები
კატეგორია:ფილმები რასიზმის შესახებ
კატეგორია:ფილმები მონობის შესახებ
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები
კატეგორია:Fox Searchlight Pictures-ის ფილმები
ხიფსთა (მრავალმნიშვნელოვანი)

**ხიფსთა** შეიძლება აღნიშნავდეს:

* ხიფსთა — მთა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში;
* ხიფსთა — მდინარე აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში.
ლიუბა კუტინჩევა

**ლიუბა კუტინჩევა** (; დ. 15 მაისი, 1910გ.  20 სექტემბერი, 1998)ბულგარელი მოგზაური და პოლიგლოტი, რომელიც სულ მცირე შვიდ ენაზე საუბრობდა. თითქმის ათი წლის განმავლობაში (1929–1938) მან იმოგზაურა ახლო აღმოსავლეთში, შორეულ აღმოსავლეთში, ჩრდილოეთ აფრიკასა და ევროპაში.

## ბიოგრაფია 
### ადრეული წლები 
კუტინჩევა დაიბადა ველიკო-ტარნოვოში, ბულგარეთის სამეფოში, 1910 წლის 15 მაისს, ინტელექტუალთა ოჯახში. 1913 წლის შემდეგ ოჯახი ცხოვრობდა სამხრეთ დობრუჯაში, რომელიც ისტორიულად ბულგარეთის ნაწილი იყო, მაგრამ იმ დროს რუმინეთს ეკავა. ჯერ კიდევ სტუდენტობისას, მამასთან ერთად მონაწილეობდა დობრუჯას შიდა რევოლუციურ ორგანიზაციაში, რომელიც ბულგარელების კომუნისტურ ორგანიზაციას წარმოადგენდა და ცდილობდა მათი ტერიტორიის რუმინეთისგან გათავისუფლებას.

ლიუბამ დაამთავრა ფრანგული საშუალო სკოლა ბუქარესტში, რუმინეთი. ან ბიძა) წავიდა თურქეთში, სადაც დაათვალიერა დიდი ქალაქები. ამ ქალაქებში იგი მაყურებლს უყვებოდა დობრუჯაში რუმინული მმართველობისა და ბულგარეთის ისტორიის, ლიტერატურის, პოეზიის, მანერების და ჩვეულებების შესახებ. მისი გამოსვლები „მიმართული იყო  რუმინეთის ხელისუფლების მიერ დობრუჯას მოსახლეობის ასიმილაციის მცდელობების საწინააღმდეგოდ“. კუტინჩევამ (მამის ან ბიძის თანხლებით) იმოგზაურა: სირიაში, პალესტინაში, ტრანსიორდანიაში (ახლანდელი იორდანია), ეგვიპტეში, აბისინიაში (ეთიოპია და ერიტრეა), სუდანში, საუდის არაბეთში, ერაყში, სპარსეთში (ირანი), ავღანეთში, ომანში, ინდოეთში, ბირმაში (მიანმარი), ცეილონზე (შრი-ლანკა), ბორნეოზე, სუმატრაზე, ფილიპინებში, ტაივანში, სიამში (ტაილანდი), ჩინეთში, იაპონიაში, სამხრეთ სახალინზე, ალჟირში, ესპანურ მაროკოში, ტუნისსა და ლიბიაში. მთელი მოგზაურობის დროს ის ყვებოდა ბულგარეთში ცხოვრების ამბებს და „ქუდზე ბულგარეთის დროშის სამფერიან სიმბოლოს ატარებდა“.

ერთი წყარო, ბორისოვი, პავლოვიჩის თქმით, ჯერ კიდევ გაურკვეველია, როგორ გადაიხადა ლიუბამ საზღვარგარეთ ყოფნის ხარჯები, თუმცა, გავრცელებული ინფორმაციით, ის ზოგჯერ კითხულობდა ლექციებს ან მუშაობდა სხვადასხვა ადგილას. თანაბრად გაუგებარია რა იყო მოგზაურობის მიზანი, ისევე როგორც ჩანაწერების, რომლებიც მან გულდასმით შეაგროვა ხელისუფლებისგან მის მიერ მონახულებულ თითოეულ ქალაქში. ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო ჰიპოთეზა არის ის, რომ ლიუბა იყო ჯაშუში, რომელსაც აფინანსებდა კომუნისტური ინტერნაციონალი (კომინტერნი).

## ლიტერატურა 
* მიტკოვა, ვალენტინა. „გენდერული მეურვეობა და ბულგარელ ქალთა ლიტერატურა (1878-1944).“ *ასპასია* 12.1 (2018): 91-111.

## სქოლიო 
კატეგორია:გარდაცვლილი 1998
კატეგორია:დაბადებული 1910
კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 20 სექტემბერი
კატეგორია:XX საუკუნის ქალები
კატეგორია:მოგზაურები
ამპატუანი (მაგინდანაო)

**ამპატუანი** (ოფიციალურად **ამპატუანის მუნიციპალიტეტი**; ) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28 941 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის.

## კლიმატი
## რესურსები ინტერნეტში
*Ampatuan Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index 
*Philippine Census Information
*Local Governance Performance Management System

## სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ მაგინდანაოს მუნიციპალიტეტები
ლეო შერვაშიძე

**ლეონიდე (ლეო) ალექსის ძე შერვაშიძე** (დ. 16 ნოემბერი, 1910, პარიზი, — გ. 23 ივლისი, 2003, თბილისი) — ხელოვნების ისტორიკოსი, აფხაზეთის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, აფხაზეთისა (1961) და საქართველოს (1983) ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე.

დაიბადა იმხანად პარიზში მცხოვრები აფხაზი თავადის ოჯახში 1910 წელს. დაამთავრა თბილისის რკინიგზის სატრანსპორტო ინსტიტუტი (1945). 1948-1951 წლებში იყო ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის (ახლანდ. გიორგი ჩუბინაშვილის სახელობის ქართული ხელოვნების ისტორიისა და ძეგლთა დაცვის ეროვნული კვლევითი ცენტრი) ასპირანტი, 1951 წლიდან — თანამშრომელი. 1957-1974 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აფხაზეთის ენის, ლიტერატურის და ისტორიის ინსტიტუტში მეცნიერ-თანამშრომლად, არქეოლოგიის, ეთნოგრაფიის, ანთროპოლოგიისა და ხელოვნების განყოფილების გამგედ. საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრი 1963 წლიდან. 

შერვაშიძის სამეცნიერო კვლევის  სფერო იყო ანტიკური და შუა საუკუნეების სახვითი ხელოვნება — ხელნაწერთა შემკულობა, მონუმენტური მხატვრობის ძეგლები, ქართული და აფხაზური ხელოვნება. მრავალი წელი მიუძღვნა ძველი ქალაქების — დიოსკურიისა და სებასტოპოლისის ნაშთების შესწავლას, მ. შ., არქეოლოგიურ კვლევა-ძიებას შავ ზღვაში. მუშაობდა აფხაზი და ქართველი წარჩინებულ გვარების გერბების მოძიება-აღდგენის საკითხებზე, შარვაშიძეთა გენეალოგიაზე. თავადაც ხატავდა, გამოფენებში მონაწილეობდა 1932 წლიდან. იყო არაერთი წიგნის ილუსტრატორი. შერვაშიძის ნამუშევრები დაცულია ს. ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმში, სოხუმის დ. გულიას სახელობის მუზეუმში. გარდაიცვალა 2003 წელს. ანდერძის თანახმად დაკრძალულია სოხუმში.

## რესურსები ინტერნეტში
* შერვაშიძე, ლეონიდე (ლეო). გიორგი ჩუბინაშვილის სახელობის ქართული ხელოვნების ისტორიისა და ძეგლთა დაცვის ეროვნული კვლევითი ცენტრი

კატეგორია:დაბადებული 16 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1910
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2003
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები
კატეგორია:აფხაზი ისტორიკოსები
კატეგორია:ქართველი მხატვრები
კატეგორია:აფხაზი მხატვრები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
ლეო
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
მერფის კანონი (მრავალმნიშვნელოვანი)

**მერფის კანონი** შეიძლება აღნიშნავდეს:

* მერფის კანონი — ედუარდ მერფის სახუმარო ფილოსოფიური პრინციპი
* მერფის კანონი (ტელესერიალი) — ბრიტანული დეტექტიური ტელესერიალი
* მერფის კანონი (მულტსერიალი) — კომედიური მულტსერიალი
ლეონარდ ბალბაშევსკი

**ლეონარდ ივანოვიჩ ბალბაშევსკი** (; დ. 6 ნოემბერი, 1840 — გ. 18 მარტი, 1913) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი (1910), სამხედრო ინჟინერი; წარმოშობით პოლონელი.

დაამთავრა ნიკოლოზის საინჟინრო სასწავლებელი (1858) და ნიკოლოზის საინჟინრო აკადემია I თანრიგით (1863). წლების მანძილზე მსახურობდა კავკასიის არმიის სამხედრო-საინჟინრო სამმართველოში. 1883 წელს დაინიშნა კავკასიის სამხედრო ოლქის საინჟინრო სამმართველოს სამუშაოების ინსპექტორად, 1907 წელს — კავკასიის სამხედრო ოლქის ინჟინერთა უფროსის მოადგილედ (ხშირად ასრულებდა უფროსის მოვალეობასაც). 1880 წელს მიიღო პოლკოვნიკის, 1904 წელს — გენერალ-მაიორის წოდება. ხელმძღვანელობდა თბილისსა და ჯულფას შორის გზის მშენებლობას, ასევე თბილისსა და ფოთს შორის კავკასიაში პირველი რკინიგზის გაყვანას. 1909 წელს იყო ყაზანის სამხედრო ოლქის ინჟინერთა უფროსი. 1910 წელს გადადგა სამხედრო სამსახურიდან გენერალ-ლეიტენანტის წოდებით.

## ლიტერატურა
* Волков С.В. Генералитет Российской Империи: энциклопедический словарь генералов и адмиралов от Петра I до Николая II. В 2 т. – М.: «Центрополиграф», 2009. - გვ. 101.

კატეგორია:დაბადებული 6 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1840
კატეგორია:გარდაცვლილი 18 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1913
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერლები
კატეგორია:რუსი სამხედრო ინჟინრები
დავით დადიანი (პორუჩიკი)

**დავით პლატონის ძე დადიანი** (დ. 1894 — გ. 12 ივნისი, 1917) — ქართველი თავადი, რუსეთის იმპერიის არმიის ოფიცერი.

I მსოფლიო ომის (1914-1915) დაწყების შემდეგ არმიაში გაიწვიეს სენაკის მაზრიდან. დაამთავრა თბილისის მე-4 პრაპორშჩიკთა სკოლა და ჩაირიცხა პოდოლსკის 55-ე ქვეით პოლკში (1915). 1917 წლის მარტში მიიღო პორუჩიკის წოდება. იმაე წლის ივნისში თავი გამოიჩინა სოფ. ტულბურისთან ბრძოლაში, როდესაც თავისი ასეულით იერიშით აიღო გერმანული ბატარეა. იმავე ბრძოლაში სასიკვდილოდ დაიჭრა. სიკვდილის შემდეგ დაჯილდოვდა წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენით (11 ივლისი, 1917). ასევე დაჯილდოებული იყო წმ. ანას IV, წმ. სტანისლავის II და წმ. ვლადიმირის IV (ხმლებით და ბაბთით) ხარისხის ორდენებით (ყველა 1916).

## რესურსები ინტერნეტში
* Дадиани Давид Платонович, «Офицеры русской императорской армии»

კატეგორია:დაბადებული 1894
კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1917
კატეგორია:დადიანები
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები
კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში
კატეგორია:წმინდა ანას IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენის კავალრები
ჰასან ბეი ზარდაბი

**ჰასან ბეი ზარდაბი** (; ნამდვილი გვარი - მალიქოვი; 28 ივნისი, 1837 ან 1842, ზარდაბი - 1907, 28 ნოემბერი, ბაქო) — აზერბაიჯანელი საზოგადო მოღვაწე, განმანათლებელი და პუბლიცისტი; პირველი აზერბაიჯანულენოვანი გაზეთის „აქინჯის“ დამფუძნებელი; იყო ბაქოს საქალაქო დუმის დეპუტატი.

## ბიოგრაფია 
ჰასან-ბეი მალიქოვი დაიბადა 1837 წლის 12 ნოემბერს გოქჩაის რაიონის სოფელ ზარდაბში. მამამისი სალიმ-ბეკი იყო პრაპორშჩიკი. რელიგიით ჰასან-ბეი ზარდაბი სუნიტი მუსლიმი იყო.

საწყისი განათლება მედრესეში მიიღო, სადაც სწავლობდა სპარსულსა და არაბულს. 1852 წელს მამამ შემახაში წაიყვანა და მანამდე ცოტა ხნით ადრე შემახის ღია საქალაქო სკოლაში მიაბარა. სკოლის დამთავრებისთანავე, კავკასიის საგანმანათლებლო ოლქის რწმუნებულის თხოვნით, ზარდაბი გაგზავნეს ტფილისში, სადაც 1859 წელს მისაღებ გამოცდაზე მიიღეს მეხუთე კლასში 1-ლი ტფილისის გიმნაზიაში.

გარკვეული პერიოდი ზარდაბი ბაქოს მაზრის ოფისში მუშაობდა. შემდეგ ყუბის სასამართლოს მდივნად იმუშავა. თუმცა, აქაც ბევრი მტერი გაუჩინა საკუთარ თავს. 1868 წლის მარტში მისი მკვლელობაც სცადეს. ამის შემდეგ ის ტოვებს ყუბას და გადადის ბაქოში. იქ იწყებს მუშაობას ბუნებისმეტყველების საგნის მასწავლებლად.

ბაქოს საბუნებისმეტყველო ისტორიის მუზეუმი მის სახელს ატარებს.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Dahi ziyalımız Həsən bəy Zərdabi . . . - აზერბაიჯანის ეროვნული არქივის ოფიციალური ვებ-გვერდი
* Zərdabi Həsən bəy

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 28 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1837
კატეგორია:დაბადებული 1842
კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1907
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ჟურნალისტები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი პუბლიცისტები
კატეგორია:ბაქოში გარდაცვლილები