კობაიაში ისა

კობაიაში ისა

**კობაიაში ისა** (小林 一茶; *კობაიაში ნობუიუკი* (小林 信之)  
დ. 15 ივნისი, 1763 სინანო-მაჩის მახლობლად (სინანოს პროვინცია, იაპონია) — გ. 5 იანვარი, 1828)ref>Saihōji homepage bio for Issa.  — იაპონელი პოეტი. ის ცნობილია თავისი ჰაიკუს ლექსებითა და ჟურნალებით. უფრო ცნობილია უბრალოდ, როგორც *ისა* (一茶), რაც არის ფსევდონიმი და ნიშნავს „ფინჯან ჩაის“ (სიტყვასიტყვით: „ერთი [ფინჯანი] ჩაი“). ის განიხილება, როგორ იაპონიის ოთხი ჰაიკუს ოსტატიდან ერთ-ერთი — ბასიოსთან, ბუსონთან და შიკისთან ერთად — „დიდი ოთხეული“.

ისას, როგორც პიროვნებისა და პოეტის მიმართ, ინტერესსა და პოპულარობას ცხადყოფს ის, რომ იაპონური წიგნები ისაზე რაოდენობით აჭარბებს ბუსონზე დაწერილებს და თითქმის უთანაბრდება ბაშოზე დაწერილ წიგნებს.

## ადრეული ცხოვრება
ისა დაიბადა და დარეგისტრირდა, როგორც *კობაიაში ნობუიუკი* (小林 信之), ბავშვობის სახელით კობაიაში იატარო (小林 弥太郎), გლეხის ოჯახის პირველი ვაჟი კაშივაბარაში, რომელიც ახლა არის სინანო-მაჩის ნაწილი, სინანოს პროვინციაში (დღევანდელი ნაგანოს პრეფექტურა). ისას დედა გარდაეცვალა, როცა ის სამი წლის იყო. მისი სიკვდილი პირველი იყო უამრავი სირთულიდან, რომლებიც ახალგაზრდამ ისამ განიცადა.

მას უვლიდა ბებია, რომელიც მას ძალიან უყვარდა, მაგრამ მისი ცხოვრება კვლავ შეიცვალა, როცა მისმა მამა ხუთი წლის შემდეგ ხელახლა დაქორწინდა. ისას ნახევარძმა დაიბადა ორი წლის შემდეგ. როცა მისი ბებია გარდაიცვალა, ისა 14 წლის იყო. მომავალი პოეტი საკუთარ სახლში გაუცხოებულად გრძნობდა თავს. მარტოხელა, თავდადებული ბავშვი ამჯობინებდა მინდვრებში ხეტიალს. მისი დამოკიდებულება არ მოსწონდა დედინაცვალს, რომელიც, ლუის მაკენზის თანახმად, იყო „მკაცრტონიანი, უფროსობის მოყვარე ქალი, მშრომელი გლეხური წარმოშობის“.

ერთი წლის შემდეგ ისა მამამ საცხოვრებლად გაგზავნა ედოში (დღევანდელი ტოკიო) ერთი წლის შემდეგ. მისი ცხოვრების შემდეგი ათი წლის შესახებ არაფერი არის ნამდვილად ცნობილი. მისი სახელი დაკავშირებული იყო კობაიაში ჩიკუასთან (小林 竹阿) ნიროკუანის (二六庵) ჰაიკუს სკოლიდან, მაგრამ მათი ურთიერთობა გაუგებარია. მომდევნო წლების განმავლობაში ის იაპონიაში მოგზაურობდა და იბრძოდა თავისი მემკვიდრეობისთვის დედინაცვალთან (მისი მამა გარდაიცვალა 1801 წელს). მან დაწერა დღიური, რომელსაც ახლა უწოდებენ „ისას მამის ბოლო დღეებს“.

## ზრდასრული ცხოვრება
წლების განმავლობაში სამართლებრივი დავის შემდეგ, ისამ შეძლო უზრუნველეყო უფლებები მამის მიერ დატოვებული ქონების ნახევარზე. ის დაბრუნდა მშობლიურ სოფელში 49 წლის ასაკში და მალევე ცოლად შეირთო კიკუ (菊). ბედნიერების ხანმოკლე პერიოდის შემდეგ, ტრაგედია დაბრუნდა. წყვილის პირველშობილი ბავშვი გარდაიცვალა დაბადებიდან მალევე. ქალიშვილი, სატოიო (里世), გარდაიცვალა ორ-ნახევარ წელზე ნაკლები ხნის შემდეგ, რამაც ისა შთააგონა, დაეწერა ეს ჰაიკუ):

露の世は露の世ながらさりながら 
 
*Tsuyu no yo wa tsuyu no yo nagara sari nagara*  

ეს ნამის სამყარო —  

ნამის სამყაროა,  

და მაინც, და მაინც...

ისა კვლავ დაქორწინდა ორჯერ ცხოვრების ბოლოს. და ამ მთელი ცხოვრებისეული თავგადასავლების მიღმა მან შექმნა უზარმაზარი ნამუშევრების კრებული.

მესამე შვილი გარდაიცვალა 1820 წელს. შემდეგ კიკუ დაავადდა და გარდაიცვალა (1823 წელს). 

Ikinokori ikinokoritaru samusa kana (生き残り生き残りたる寒さかな) 

გადავრჩი მათ,

გადავრჩი მათ ყველას,

ახ, სიცივე!

ეს ჰაიკუ დაიწერა, როცა ისას ცოლი გარდაიცვალა (მაშინ ისა 61 წლის იყო).

ისა გარდაიცვალა 1828 წლის 5 იანვარს, თავის მშობლიურ სოფელში. ძველი იაპონური კალენდრის მიხედვით, ის გარდაიცვალა მეთერთმეტე თვის მე-19 დღეს, ბუნსეის ეპოქის მეათე წელს. ვინაიდან ბუნსეის მეათე წელი დაახლოებით შეესაბამება 1827 წელს, ბევრი წყარო აღნიშნავს ამას, როგორც მისი გარდაცვალების წელს.

## ლიტერატურული მოღვაწეობა
ისამ დაწერა 20,000-ზე მეტი ჰაიკუ, რომლებსაც დღემდე არ დაუკარგავს მკითხველი. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ნამუშევრები პოპულარული იყო, ის განიცდიდა დიდ ფინანსურ არასტაბილურობას. მისი პოეზია თავისუფლად იყენებს ადგილობრივ დიალექტებსა და სასაუბრო ფრაზებს, და „მოიცავს ბევრ ლექსს მცენარეებზე და სხვადასხვა არსებაზე. ისამ დაწერა 54 ჰაიკუ ლოკოკინაზე, 15 გომბეშოზე, თითქმის 200 ბაყაყებზე, დაახლოებით 230 ცეცხლიას მაქმანზე, 150-ზე მეტი კოღოზე, 90 ბუზებზე, 100-ზე მეტი რწყილზე და თითქმის 90 ციკადაზე, რაც ჯამში შეადგენს დაახლოებით ათას ლექსს ასეთ არსებებზე“. საპირისპიროდ, ბასიოს ლექსები შედარებით მცირერიცხოვანია, სულ დაახლოებით — 2,000.

ისას ჰაიკუები ზოგჯერ მგრძნობიარე იყო, მაგრამ ყველაზე მეტად გამოირჩეოდა მშრალი იუმორით. 

ისა, „თავისი ინტენსიური პიროვნებითა და ცოცხალი ენით [და] შოკისმომგვრელად ვნებიანი ლექსით... ჩვეულებრივ განიხილება, როგორც ყველაზე თვალსაჩინო ერეტიკოსი ორთოდოქსული ბასიოს ტრადიციისგან“. მიუხედავად ამისა, „იმაში, რომ პოეზია და ცხოვრება მასში ერთი იყო... [&] პოეზია იყო მისი გულის დღიური“, სულ მცირე სადავო შეიძლება იყოს, რომ „ისა უფრო ჭეშმარიტად შეიძლება ითქვას, რომ ბასიოს მემკვიდრეა, ვიდრე მეცხრამეტე საუკუნის ჰაიკაის პოეტების უმეტესობა“.

ისას ნამუშევრები მოიცავს ჰაიბუნს (პროზის ფრაგმენტები ჰაიკუს ინტეგრირებული), როგორიცაა *ორაგა ჰარუ* (おらが春 „ჩემი გაზაფხული“) და *შიჩიბან ნიკკი* (七番日記 „მეშვიდე ჟურნალი“), და ის მუშაობდა 250-ზე მეტ რენკუზე (ერთმანეთთან დაკავშირებული ლექსი).

ისა ასევე ცნობილი იყო თავისი ნახატებით, რომლებიც, როგორც წესი, თან ახლდა ჰაიკუებს: „ჰაიკუს ბუდიზმი კონტრასტშია ესკიზის ზენთან“. მისი მიდგომა აღწერილია, როგორც „მსგავსი სენგაისისა... ისას ესკიზები ფასდება მათი მინიმალიზმისკენ უკიდურესი სწრაფვით, ჰაიკუს იდეასთან შესაბამისობით, როგორც გამოცდილების გარკვეული ტიპების გამარტივება“.

## კულტურული გავლენა
ისას ერთ-ერთი ჰაიკუ, რ.ჰ. ბლაითის თარგმანით, გამოჩნდა ჯ.დ. სელინჯერის 1961 წლის რომანში „ფრენი და ზუი“:

*O snail

Climb Mount Fuji,

But slowly, slowly!*

ჰაიკუს ქართული ვერსია ასე ჟღერს:

ო, ლოკოკინა!  

აძვერი ფუძის მთას, 
 
მაგრამ ნელა, ნელა!

(*Katatsumuri sorosoro nobore Fuji no yama*, 蝸牛そろそろ登れ富士の山)

იგივე ლექსი, რუსულ თარგმანში, გამოყენებული იყო, როგორც ეპიგრაფი რომანისთვის „ლოკოკინა დაღმართზე", არკადი და ბორის სტრუგაცკების მიერ (გამოქვეყნდა 1966-68), რომელიც ასევე უკავშირდებოდა რომანის სათაურს. 

სხვა, რომელიც თარგმნა დ.ტ. სუზუკიმ, დაიწერა ისას ცხოვრების პერიოდში, როცა ის უფულო და ვალებით სავსე იყო. იგი გვეუბნება:

ともかくもあなたまかせの年の暮 
 
tomokaku mo anata makase no toshi no kure  

ბუდაზე (ამიდაზე) ენდობა, კარგი და ცუდი,  

მე ვემშვიდობები  

წამავალ წელს.

ისას ყველაზე პოპულარული და საყოველთაოდ ცნობილი კრებული, სახელწოდებით „ჩემი ცხოვრების გაზაფხული“, არის ავტობიოგრაფიული, და მისი სტრუქტურა აერთიანებს პროზასა და ჰაიკუს.

## ბოლო წლები
მინი|ალტ=საწყობი, სადაც ისამ ცხოვრების ბოლო წლები გაატარა.|საწყობი, სადაც ისამ ცხოვრების ბოლო წლები გაატარა.
დიდი ხანძრის შემდეგ, რომელიც მოხდა კაშივაბარას საფოსტო სადგურში 1827 წლის 24 ივლისს, ისამ დაკარგა სახლი და იძულებული გახდა, საცხოვრებლად თავის კურაში (საწყობში) გადასულიყო. „რწყილები გაიქცნენ დამწვარი სახლიდან და აქ ჩემთან თავშესაფარს ეძებდნენ“, ამბობს ისა. იმავე ხანძარზე მან დაწერა:

*Hotarubi mo amaseba iya haya kore wa haya* (蛍火もあませばいやはやこれははや) 
 
თუ დატოვებ იმას,  

როგორც ცეცხლიას მაქმანის ბზინვას,—  

კარგი, უფალო! კარგი, ცოდვებო!

ეს შენობა, უფანჯრო თიხის კედლებიანი სტრუქტურა, შემორჩა და გამოცხადდა იაპონიის ეროვნულ ისტორიულ ძეგლად 1933 წელს.

---

## ბიბლიოგრაფია
### თარგმანები და კვლევები
*ბოსტოკი, ჯანის მ. (2004). „ნობუიუკი კობაიაში — ისა, 1763–1827“ 
*ჰამილი, სემ, თარგმ. (1997). ჩემი ცხოვრების გაზაფხული და შერჩეული ჰაიკუ: კობაიაში ისა. Shambhala Publications.
*ლანუე, დევიდ გ. (2004). Pure Land Haiku: The Art of Priest Issa. Buddhist Books International.
*მაკენზი, ლუის, თარგმ. (1984). შემოდგომის ქარი: ისას ლექსების რჩეული. Kodansha International.
*სუზუკი, დაისეტზ ტ. (2002). Buddha of Infinite Light: The Teachings of Shin Buddhism. Shambhala.
*უედა, მაკოტო (2004). Dew on the Grass: The Life and Poetry of Kobayashi Issa. Brill.

## ლიტერატურა
*  (A biography and selection of translated haiku; TOC is on p.&nbsp;111.)
*  (An essay about the haiku persona of Issa, by the translator of the Issa Archive.)
*  (A discussion of Issa's approach to haikai no renga including a translation of a *hankasen* by Issa and Kawahara Ippyō)

## იხილეთ აგრეთვე
* Haiku of Kobayashi Issa A searchable online archive of some 10,000 Issa haiku, translated by David G. Lanoue
*  The Kobayashi Issa Museum
* Issa's 1818 self-portrait (frontispiece of the Bickerton 1932 source)
*  一茶発句全集 (The complete haiku of Issa)
*  一茶の俳句データベース some 21,000 haiku of Issa
* Issa Memorial Museum - Official English Site
* (English & Japanese) Issa's Haiku home page

## სქოლიო
კატეგორია:იაპონელები
კატეგორია:იაპონელი პოეტები
კატეგორია:იაპონელი მხატვრები