open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
გიუტანი

**გიუტანი** (牛タン) — იაპონური კერძი, რომელიც დამზადებულია გრილზე შემწვარი საქონლის ენით. სიტყვა „გიუტანი“ არის კომბინაცია იაპონური სიტყვა „ძროხა“ (牛, *გიუ*) და ინგლისური სიტყვა „ენის“ (*tongue*). რადგან გიუტანი პირდაპირი მნიშვნელობით ძროხის ენას ნიშნავს, იაპონიაში ის სწორედ ამ ორგანოს აღსანიშნავად გამოიყენება. გიუტანის დამზადება დაიწყეს 1948 წელს, სენდაიში, და იქ ის ჩვეულებრივ ქერის ბრინჯთან, კუდის სუპთან და მწნილებთან ერთად მიირთმევა. იაპონიის სხვა ადგილებში, რესტორნებში, გიუტანს ძირითადად იაკინიკუსთან ერთად შეექცევიან. გიუტანი თავდაპირველად მარილით იკაზმებოდა, რამაც გამოიწვია ის ფაქტი,რომ მას ბევრ იაკინიკუს რესტორანში *ტანშიოს* (タン塩, პირდაპირი მნიშვნელობით „მარილიანი ენა“) უწოდებდნენ. ამჟამად არსებობენ მაღაზიები, რომლებიც გიუტანს ტარეს სოუსით ამზადებენ.

## ისტორია 
გიუტანის გამოგონება უკავშირდება იმ ამბავს, როდესაც სანო კეიშრომ, იაკიტორის რესტორნის მფლობელმა, გახსნა ახალი ფილიალი, სადაც 1948 წლიდან ძროხის ენის კერძების შეთავაზება დაიწყეს. ამ რესტორნის სახელწოდება *ტასუკე* (太助) იყო და ის დღემდე გიუტანის საჭმელად საუკეთესო დაწესებულებად მიიჩნევა. ადგილობრივების უმეტესობა თვლის, რომ გიუტანის აქტიური დამზადება მაშინ დაიწყო, როდესაც სანომ გადაწყვიტა ძროხის ენებისა და კუდების გამოყენება, რომლებსაც მეორე მსოფლიო ომში იაპონიის დამარცხების შემდეგ სენდაიში განლაგებული საოკუპაციო ძალები არ ჭამდნენ. მიუხედავად ამ ლეგენდისა, ოფიციალური საიტის მარტივად გადახედვისასაც ჩანს, რომ თავდაპირველად ინგრედიენტები მეზობელი იამაგატის პრეფექტურიდან ორთქლმავალი მატარებლის მეშვეობით გამოჰქონდათ. გიუტანი თავიდან ითვლებოდა, როგორც უჩვეულო კერძი, მაგრამ თანდათან მოიპოვა პოპულარობა იაპონიაში, ძირითადად იმიტომ, რომ სენდაიდან გადმოყვანილი თეთრსაყელოიანი მუშაკები მას სხვა ქალაქებშიც ავრცელებდნენ. 

გიუტანის რესტორნებმა ბიძგი მიიღეს 1991 წელს, როდესაც იაპონიაში საქონლის ხორცის იმპორტის კვოტები გაუქმდა. 2003 წელს იაპონურმა მთავრობამ დროებით აკრძალა ამერიკიდან საქონლის შემოტანა, იმის შემდეგ, რაც აშშ-ში *„შეშლილი ძროხის დაავადება“* აღმოაჩინეს. ეს იყო გამანადგურებელი დარტყმა ბევრი გიუტანის რესტორნისთვის: ძროხის ენების 90%, რომელიც გიუტანის რესტორნებში გამოიყენებოდა, სენდაიში ამერიკიდან იმპორტირებული შემოდიოდა. გარდა ამისა, ზოგიერთი ექსპერტი ამტკიცებდა (და ახლაც ამტკიცებს), რომ აშშ-ს საქონელი შეიცავს იდეალური რაოდენობის ცხიმს გიუტანის კერძებისთვის და უარყოფდა კერძში ავსტრალიური საქონლის გამოყენებას.
## რესურსები ინტერნეტში
* Sendai Gyūtan-yaki Map (იაპონურად)
## სქოლიო
კატეგორია:იაპონური სამზარეულო
დავით ქლიბაძე

**დავით ქლიბაძე** (დ. 22 ივნისი, 1938, ზესტაფონი) — ქართველი სპორტული ჟურნალისტი.

დაამთავრა ბათუმის პედაგოგიური ინსტიტუტი 1967 წელს. 1959-1962 წლებში მუშაობდა რადიოს ტექნიკოსად საქართველოს რადიოში. 1962-1963 წლებში იყო ტელევიზიის რეჟისორის თანაშემწე, 1963-1970 წლებში ასისტენტი, 1970-1975 წლებში სპორტული რედაქციის რედაქტორი, 1975-1976 წლებში უფროსი რედაქტორი, 1976-1981 წლებში ტელევიზიისა და რადიოს სპორტული განყოფილების გამგე, 1981-1985 წლებში სპორტული კომენტატორი, ხოლო 1985 წლიდან მთავარი რედაქტორი. იყო პროგრამების „სპორტული კალეიდოსკოპის“, „45 წუთის“ ავტორი, წამყვანი, რეჟისორი და მუსიკალური გამფორმებელი. 1978 წლიდან აშუქებდა ევროპისა და მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატებს.

## რესურსები ინტერნეტში 
## ლიტერატურა 
* ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი. – თბილისი, 1998-1999. – გვერდი 329

კატეგორია:ქართველი სპორტული ჟურნალისტები
კატეგორია:დაბადებული 1938
კატეგორია:დაბადებული 22 ივნისი
კატეგორია:ზესტაფონში დაბადებულები
შუახევი (ბორჩხა)

**შუახევი** () — უბანი, რომელიც მდებარეობს ართვინის პროვინციის ბორჩხის რაიონის სოფელ ალაჯაში.

## ისტორია
შუახევი, რომელიც წარსულში დამოუკიდებელი სოფელი იყო, არის ქართული წარმოშობის ტოპონიმი და შედგება სიტყვებისგან „შუა“ (შუა), რაც ნიშნავს შუას, და „ხევი“ (ხევი), რაც ნიშნავს ხევს, და ნიშნავს „შუა ხევს“.

სოფელი შუახევი მდებარეობს კლარჯეთში, რომელიც შუა საუკუნეებში საქართველოს ერთ-ერთი რეგიონი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი სრულად დაიპყრეს XVI საუკუნის შუა ხანებში. სოფლის სახელწოდებაც მიუთითებს, რომ ეს ძველი ქართული დასახლებაა.

სოფელი შუახევი 1835 წლის ოსმალეთის აღწერაში დაფიქსირებულია როგორც შვახევი (شواخیو). ამ დროს ეს დასახლება მიეკუთვნებოდა ჩილდირის ეიალეთის ლივანას სანჯაყის სინკოტის ნაჰიეს. ამ დროს, როდესაც მხოლოდ მამაკაცი მოსახლეობა იყო აღრიცხული, სოფელში 106 ოჯახში 289 მამაკაცი იყო ჩაწერილი. თუ მამაკაცების რაოდენობას დავუმატებთ იმდენივე ქალს, სოფლის მთლიანი მოსახლეობა დაახლოებით 578 ადამიანისგან შედგებოდა.

სოფელი შუახევი 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შემდეგ გაფორმებული ბერლინის ხელშეკრულების თანახმად, ოსმალეთის იმპერიამ რუსეთს გადასცა, როგორც საომარი რეპარაციების ნაწილი. სოფელი, რომელიც რუსულმა ადმინისტრაციამ 1886 წლის აღწერაში ჩაწერა როგორც შვახები (Швахеби), იყო ართვინის სანჯაყის გონიოს ოლქის სანატისის ნაჰიეს ექვსი სოფლიდან ერთ-ერთი. სოფელში 25 ოჯახში ცხოვრობდა 106 ადამიანი, მათ შორის 57 მამაკაცი და 49 ქალი. სოფლის მთელი მოსახლეობა აღირიცხა როგორც „აჭარელი“, რაც ნიშნავს მუსლიმ ქართველს. თუ შევადარებთ სოფელი შუახევის 1886 წლის მოსახლეობას 1835 წელთან, ვხედავთ, რომ ის შემცირდა 106 ოჯახიდან 25 ოჯახამდე. ამის მიზეზი იყო რუსული მმართველობის დროს სოფლის მოსახლეობის მიგრაცია ოსმალეთის ტერიტორიაზე. ქართველი ისტორიკოსი ზაქარია ჭიჭინაძე 1893 წელს წერდა, რომ სოფელში დარჩა 25 ოჯახი, თუმცა არ მოუწოდებია ინფორმაცია გადასახლებული მოსახლეობის შესახებ.

სოფელი შუახევი პირველი მსოფლიო ომის დასასრულს, რუსული ჯარების უკან დახევის შემდეგ, საქართველოს შემადგენლობაში მოექცა. 1920 წლის 7 მაისს მოსკოვის ხელშეკრულებით საბჭოთა რუსეთმა აღიარა ართვინის რეგიონი (რომელშიც შედიოდა სოფელი) როგორც საქართველოს ნაწილი. თუმცა, წითელი არმიის მიერ საქართველოს ოკუპაციის დროს, 1921 წელს თურქეთსა და საბჭოთა რუსეთს შორის გაფორმდა მოსკოვის ხელშეკრულება და ართვინის რეგიონი თურქეთს გადაეცა.

სოფელი შუახევი 1922 წელს ართვინის ლივაში ჩატარებული მოსახლეობის აღწერის დროს ბორჩხის ოლქის ცენტრალურ ნაჰიეს ეკუთვნოდა. სოფელში 10 ოჯახში ცხოვრობდა 42 ადამიანი, მათ შორის 15 ქალი და 27 მამაკაცი. სოფლის მოსახლეობა შედგებოდა მუსლიმი ქართველებისგან. ამ მოსახლეობის აღწერიდან ჩანს, რომ მიგრაცია გაგრძელდა 1886 წლის შემდეგაც და სოფელი თითქმის დაცარიელდა. რადგან შუახევი არ არის თურქული სიტყვა, სოფლის სახელი 1925 წელს შეიცვალა და გახდა ორთადერე, რაც ქართულიდან თარგმანით ნიშნავს „შუა ხევს“. 1926 წელს სოფლის მოსახლეობა დაფიქსირდა როგორც 12 ოჯახი და 58 ადამიანი.  სოფელი ორთადერე 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში მოხსენიებულია როგორც დამოუკიდებელი სოფელი. თუმცა 1935 წლის საყოველთაო აღწერაში ის აღარ ფიგურირებს როგორც სოფელი. ივარაუდება, რომ ამ ორ თარიღს შორის ორთადერე მიუერთდა სოფელ ალაჯას როგორც უბანი.

## სქოლიო
კატეგორია:ბორჩხის რაიონის სოფლები
კატეგორია:ტაო-კლარჯეთი
რიჩარდ მარსინა

**რიჩარდ მარსინა** (დ. 4 მაისი, 1923 – გ. 25 მარტი, 2021) — სლოვაკი ისტორიკოსი, თანამედროვე სლოვაკური ისტორიოგრაფიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი და სლოვაკეთის შუა საუკუნეების ისტორიის გამოჩენილი ექსპერტი. მისი სამეცნიერო საქმიანობა მოიცავდა შუა საუკუნეების წყაროების კვლევასა და პუბლიკაციას, სლოვაკეთის უძველესი დასახლებების, შუა საუკუნეების ქალაქების, დიდი მორავიის ისტორიის, სლოვაკეთისა და უნგრეთის სამეფოს ქრისტიანიზაციისა და ნიტრის საეპისკოპოსოს უძველესი ისტორიის კვლევას. იგი მუშაობდა ხელმძღვანელ პოზიციებზე სხვადასხვა სამეცნიერო დაწესებულებებში, როგორიცაა სლოვაკეთის მეცნიერებათა აკადემიის (SAS) ისტორიის ინსტიტუტი, სლოვაკეთის ისტორიის საზოგადოება, ისტორიულ მეცნიერებათა სამეცნიერო საბჭო, ტრნავის უნივერსიტეტი ტრნავაში, მატიცა სლოვენსკას ისტორიის დეპარტამენტი და სხვები. 1960-იან წლებში იგი ასევე მუშაობდა სლოვაკეთის მეცნიერებათა აკადემიის კვლევით ინსტიტუტში ბუდაპეშტში, იყო ჩეხოსლოვაკიის სექციის მდივანი ერთობლივ ჩეხურ-სლოვაკურ-უნგრულ ისტორიულ კომისიაში (1960-1965, 1971-1983), და ექსპერტთა საბჭოს მდივანი უნგრეთის სახალხო რესპუბლიკასთან კულტურული მემკვიდრეობის გაზიარების კომისიაში (1965-1968). 

## რესურსები ინტერნეტში
* Richard Marsina at the official web pages of the Trnava University   
* Richard Marsina at databazeknih.cz  
* Richard Marsina at osobnosti.sk

## სქოლიო
კატეგორია:სლოვაკი ისტორიკოსები
წითურეთი

**წითურეთი** () — ერთ-ერთი დასახლება ისტორიულ კლარჯეთის რეგიონში. ეს დასახლება, რომელიც მდებარეობდაართვინის პროვინციაში, დღევანდელი ბორჩხის დაბის მახლობლად, გაქრა რუსული მმართველობის დროს, როდესაც სოფლის მთელი მოსახლეობა ოსმალეთში გადასახლდა.

## ისტორია
ქართული ადგილის სახელი წითურეთი მომდინარეობს სიტყვა „წითური“-დან, რაც ნიშნავს „მოწითალოს“, და სოფლის სახელი შეიძლება ითარგმნოს როგორც „წითელი სოფელი“. მეორე მხრივ, არსებობს შესაძლებლობა, რომ სოფლის სახელი წარმოდგება გვარიდან წითურიძე. ეს დასახლება თურქულში შევიდა როგორც ზითურეთი (زتورت) და სითურეთი (ستورت).

კლარჯეთი, სადაც მდებარეობდა სოფელი წითურეთი, შუა საუკუნეებში საქართველოს შემადგენელი რეგიონი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი და სოფელი ქართველებისგან მე-16 საუკუნის შუა პერიოდში დაიპყრეს. სოფელში ცნობილი კოშკიც ამ პერიოდიდან უნდა იყოს შემორჩენილი. ის ფაქტი, რომ წითურეთი ოსმალეთის პერიოდამდეც დასახლებული პუნქტი იყო, ჩანს იქიდანაც, რომ სოფელს ქართული სახელი ჰქონდა.

სოფელი წითურეთი 1835 წლის მოსახლეობის აღწერაში დაფიქსირდა როგორც ზითურეთი. ამ აღწერის მიხედვით, სადაც მხოლოდ მამაკაცი მოსახლეობა აღირიცხა, ის იყო ახალციხის საფაშოს ლაზისტანის სანჯაყის ბეღლევანის თემის ერთ-ერთი სოფელი და იქ 60 მამაკაცი ცხოვრობდა. თუ მამაკაცების რაოდენობას დავუმატებთ იმდენივე ქალს, სოფლის მთლიანი მოსახლეობა დაახლოებით 120 ადამიანისგან შედგებოდა.

სოფელი წითურეთი, 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წელიწადეულის მიხედვით, ლაზისტანის სანჯაყის გონიოს თემს ეკუთვნოდა. სოფლის სახელი, დიდი ალბათობით შეცდომით, „სიტურეტის“ (ستورت) ნაცვლად, დაწერილია როგორც სინურეთი/სინორეთი (سنورت). სოფელი წითურეთის  წელიწადეულში ბორჩხას სოფელთან ერთად არის დაფიქსირებული. ამ დროს ამ ორი დასახლების მოსახლეობა შედგებოდა 110 კომლში მცხოვრები 400 ადამიანისგან. მიუხედავად იმისა, რომ წელიწადეულში ეს არ არის ნახსენები, ცნობილია, რომ ამ დროსაც მხოლოდ მამაკაცი მოსახლეობა იყო აღრიცხული. შესაბამისად, შეიძლება ითქვას, რომ ამ ორი სოფლის მთლიანი მოსახლეობა დაახლოებით 800 ადამიანისგან შედგებოდა.

სოფელი წითურეთი არ ფიქსირდება როგორც სოფელი რუსული ადმინისტრაციის 1886 წლის მოსახლეობის აღწერაში. თუმცა, ქართველმა ისტორიკოსმა ზაქარია ჭიჭინაძემ წითურეთი ლივანის რეგიონის ქართულ სოფლებს შორის დაასახელა. ჭიჭინაძემ 1893 წელს დაწერა, რომ სოფელი წითურეთის მოსახლეობა, რომელიც დაახლოებით 60 კომლისგან შედგებოდა, რუსული მმართველობის დროს ოსმალეთში გადასახლდა და სოფელში არავინ დარჩა. მართლაც, გემლიქის რაიონის შესახებ ერთ-ერთ კვლევაში აღნიშნულია, რომ სოფელი წითურეთის მცხოვრებლები რუსეთ-ოსმალეთის ომის შემდეგ 1877-1878 გადასახლდნენ და 1882 წელს დასახლდნენ გემლიქის რაიონის სოფელ ჰამიდიეში. მეორე მხრივ, ნათქვამია, რომ ბალიქესირის პროვინციის ქარესის რაიონის  სოფელი ართმუთალანის დამაარსებელი ქართველები ჯივანიდან (ჯვანი) და ციტურეთიდან გადასახლდნენ.

სოფელი წითურეთი 1902 წლის ინგლისურ „ბათუმის რუკაზე“ დაწერილია როგორც „ციტურეთი“. ამ რუკის მიხედვით, სოფელი მდებარეობდა ჭოროხის მარცხენა ნაპირზე, ამ მდინარის მარცხენა შენაკადებს, მურღულის მდინარესა და ჭალის ღელეს შორის.

ქართველი ისტორიკოსის ზაქარია ჭიჭინაძის 1893 წელს მოწოდებული ინფორმაციის თანახმად, სოფელი წითურეთის წინ, ჭოროხის ნაპირზე პატარა კლდეზე, იდგა დიდი კოშკი. ამ კოშკს მოსახლეობა „დედოფალ თამარის კოშკს“ უწოდებდა. ეს ნაგებობა დღემდე არ შემორჩენილა.

## სქოლიო
კატეგორია:ბორჩხის რაიონის სოფლები
კატეგორია:ტაო-კლარჯეთი
ჩერნოვის ხოცვა-ჟლეტა

**ჩერნოვის ხოცვა-ჟლეტა, ჩერნოვის ტრაგედია** (, ; ჩერნოვის საქმე[1]) — სროლის შემთხვევა, რომელიც მოხდა ჩერნოვაში, უნგრეთის სამეფოში (დღევანდელი ჩერნოვა, რუჟომბეროკის ნაწილი, სლოვაკეთი) 1907 წლის 27 ოქტომბერს, რომლის დროსაც დაიღუპა 15 ადამიანი და მრავალი დაშავდა მას შემდეგ, რაც ჟანდარმებმა ცეცხლი გაუხსნა ხალხის ბრბოს, რომელიც შეკრებილი იყო ადგილობრივი კათოლიკური ეკლესიის კურთხევის ცერემონიაზე. სროლამ გამოიწვია პროტესტი ევროპულ და ამერიკულ პრესაში და მსოფლიოს ყურადღება მიაპყრო უმცირესობათა მიმართ მოპყრობას ავსტრია-უნგრეთის უნგრულ ნაწილში.

## მოვლენების მიმოხილვა
### წინაპირობები
ანდრეი ჰლინკას ინიციატივით, რუჟომბეროკის (როჟაჰეი) ახლომდებარე სლოვაკი მღვდლისა და ჩერნოვის მკვიდრის, ქალაქის მოსახლეობამ გადაწყვიტა ფულის შეგროვება ახალი ეკლესიის მშენებლობისთვის. ადგილობრივებმა შეაგროვეს 80,000 კრონა,

ადგილობრივებს სურდათ, რომ ეკლესია ეკურთხებინა ჰლინკას, თუმცა იმ დროისთვის იგი გადაყენებული იყო ეპისკოპოს შანდორ პარვის მიერ და მისჯილი ჰქონდა ორწლიანი პატიმრობა 1906 წლის საარჩევნო კამპანიის დროს პანსლავისტური აგიტაციისა და წაქეზების ბრალდებით. ჰლინკამ უარი თქვა კურთხევაზე. ჩერნოვის მოსახლეობამ მოითხოვა კურთხევის გადადება იმ დრომდე, სანამ ჰლინკა შეძლებდა ცერემონიის ჩატარებას. საეპისკოპოსომ უარყო მათი თხოვნა და მის ნაცვლად დაინიშნა ორი უნგრულენოვანი მღვდელი: პირველად, კანონიკოსი ანტონ კურიმსკი, და მისი უარის შემდეგ, ლიკავკის დეკანოზი მარტინ პაზურიკი.

ცერემონია უნდა გამართულიყო 1907 წლის 27 ოქტომბერს. ოფიციალური პროცესია სოფელში ჩავიდა 15 ჟანდარმის ესკორტით. ამას წინ აღუდგნენ ადგილობრივები, რომლებმაც სცადეს მისი გზის გადაკეტვა ეკლესიისკენ, რათა ხელი შეეშალათ პაზურიკისთვის კურთხევის ჩატარებაში. დემონსტრაცია მშვიდობიანი ხასიათის იყო, თუმცა ზოგიერთი ცნობით, ჟანდარმების ესკორტის ერთ-ერთ წევრს ქვები ესროლეს. ეთნიკურმა სლოვაკმა, უბრძანა თავის რაზმს გაეხსნა ცეცხლი ბრბოსკენ წინასწარი გაფრთხილების გარეშე, რის შედეგადაც დაიღუპა 15 მომიტინგე სოფლელი, სერიოზულად დაშავდა 12 და მსუბუქად დაზიანდა 40.

სროლაში მონაწილე უნგრელი ჟანდარმების უმრავლესობა სლოვაკური წარმოშობის იყო (შვიდიდან ხუთი ადამიანი) და ისინი სროლას ახორციელებდნენ არა ეთნიკური მიზეზის გამო, არამედ იმიტომ, რომ ვალდებულნი იყვნენ ასე მოქცეულიყვნენ მათი სამსახურებრივი წესების თანახმად.

## შედეგები
ჰლინკას 1906 წლის განაჩენის წინააღმდეგ სააპელაციო საჩივარი უარყოფილ იქნა, ამრიგად, 1907 წლის 30 ნოემბერს ჰლინკამ დაიწყო სასჯელის მოხდა ჩილაგბორტონში (ვარსკვლავის ციხე), სეგედში. მეორე მხრივ, ჰლინკამ წარმატებით გაასაჩივრა მისი გადაყენება წმინდა საყდართან, რის შედეგადაც იგი გაუქმდა 1909 წლის 8 აპრილს. როდესაც ჰლინკა ციხიდან გამოვიდა, ეპისკოპოსმა პარვიმ იგი კვლავ დანიშნა რუჟომბეროკის სამრევლოში, და ჰლინკამ პარვის თანხმობით აკურთხა ეკლესია ჩერნოვაში. ტრაგედიამ გამოიწვია პროტესტი ევროპულ და აშშ-ის პრესაში და მსოფლიოს ყურადღება მიაპყრო უნგრეთში უმცირესობების მიმართ დამოკიდებულებას.

## სქოლიო
კატეგორია:მასობრივი მკვლელობა
კატეგორია:სლოვაკეთის ისტორია
იენიმაჰალე (ბორჩხა)

**იენიმაჰალე** () — ართვინის პროვინციის ბორჩხის რაიონში მდებარე სოფელ ჩავუშლუს უბანი.

## ისტორია
ადრე დამოუკიდებელი სოფელი იენიმაჰალეს სახელწოდება იყო „გაბრიელა“. ქართველი ისტორიკოსის ზაქარია ჭიჭინაძის დადგენით, ლაზური სოფლის გაბრიელის სახელი პიროვნების სახელიდან მომდინარეობს. ეს ტოპონიმი თურქულში შევიდა როგორც „გაბრელა“. ეს დასახლება ასევე ცნობილი იყო „იენი მაჰალეს“ (یكی محلە) სახელით.

გაბრიელა ან იენიმაჰალე მდებარეობდა კლარჯეთში, რომელიც ისტორიული საქართველოს შემადგენელი ნაწილი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი XVI საუკუნეში დაიპყრეს.

სოფელი იენიმაჰალე 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის მატიანეში „იენი მაჰალეს“ (یكی محلە) სახელით რეგისტრირებულია როგორც ტრაპიზონის პროვინციის ლაზისტანის სანჯაყის გონიოს რაიონის ნაწილი. სოფლის მოსახლეობა შედგებოდა 25 ოჯახისგან, სულ 70 ადამიანისგან. სოფელში საგადასახადო მიზნებისთვის აღრიცხული იყო 5 თხა, 1 ცხენი, 12 ძროხა და 5 ხარი.

1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შემდეგ ოსმალეთის იმპერიამ სოფელი რუსეთს საომარი რეპარაციის სახით გადასცა. რუსულმა ადმინისტრაციამ 1886 წლის მოსახლეობის აღწერაში დასახლება ჩაწერა ფორმით „ენიმაგლა“ ან „ენიმეჰლე“ . ის იყო ბათუმის ოლქის გონიოს მაზრის კატაბჰიას თემის 13 სოფლიდან ერთ-ერთი. მოსახლეობა შედგებოდა 5 ოჯახში მცხოვრები 14 ადამიანისგან, მათგან 8 მამაკაცი და 6 ქალი. მთელი მოსახლეობა აღრიცხული იყო როგორც „აჭარლები“, რაც ნიშნავს მუსლიმ ქართველებს. რუსული მმართველობის პერიოდში ამ რეგიონში კვლევითი ექსპედიციით მყოფი ქართველი ისტორიკოსი ზაქარია ჭიჭინაძე გაბრიელის სახელით ჩაწერილ სოფელს ლაზურ სოფლებს შორის ასახელებს და აღნიშნავს, რომ იქ 5 ოჯახი ცხოვრობდა.

სოფელ გაბრიელის ან იენიმაჰალეს  თურქეთისთვის გადაცემის შემდეგ, 1922 წელს ართვინის ლივაში ჩატარებულ მოსახლეობის აღწერაში, სოფლის 4 ოჯახში ცხოვრობდა 26 ადამიანი, 12 ქალი და 14 მამაკაცი და მთელი მოსახლეობა შედგებოდა ქართველებისგან. ამ დროს ეს დასახლება იყო ართვინის ლივას ბორჩხის მაზრის მარადიდის თემის 16 სოფლიდან ერთ-ერთი. ართვინის პროვინციის მკვლევარი მუვაჰიდ ზეკი თავის 1927 წელს გამოცემულ წიგნში სოფლის სახელს წერს როგორც "იენი მაჰალე" (یكی محلە). 1926 წლის მოსახლეობის აღწერაში სოფელში 4 ოჯახში დაფიქსირდა 27 ადამიანი, მათგან 16 მამაკაცი და 11 ქალი. ამ დროისთვის ბორჩხის მაზრა თემად იყო გარდაქმნილი. 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაშიც იენი მაჰალე ცალკე სოფლად არის მოხსენიებული. იმის გამო, რომ ის არ არის შეტანილი 1935 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერაში, ჩანს, რომ იენიმაჰალე როგორც უბანი, მიუერთდა ჩავუშლუს სოფელს.

იენიმაჰალეში არის ჩანჩქერი, რომელიც ცნობილია როგორც გაბრელის ჩანჩქერი, დასახლების ძველი სახელის მიხედვით.

## სქოლიო
კატეგორია:ბორჩხის რაიონის სოფლები
კატეგორია:ტაო-კლარჯეთი
თექინი (ბორჩხა)

**თექინი** () — უბანი, რომელიც მიეკუთვნება ქარშიქოის  დასახლებას ართვინის პროვინციის ბორჩხის რაიონში.

## ისტორია
წარსულში დამოუკიდებელი სოფლის, თექინის ძველი სახელწოდებაა ხინწყანა. ქართული წარმოშობის ტოპონიმი ხინწყანა (ხინწყანა) შედგება სიტყვებისგან „ხინწი“ (ხინწი), რაც ნიშნავს ყურძნის წიპწას, და „ყანა“ (ყანა), რაც ნიშნავს მინდორს. ეს ტოპონიმი თურქულ ენაში შევიდა როგორც ჰინსკანა (خنسقانا).

ხინწყანის სოფელი მდებარეობდა კლარჯეთში, რომელიც ისტორიული საქართველოს ერთ-ერთი რეგიონი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი ქართველებისგან XVI საუკუნეში დაიპყრეს. ის ფაქტი, რომ სოფელს ქართული სახელი აქვს, მიუთითებს, რომ ის ამ პერიოდიდან იღებს სათავეს.

ხინწყანის სოფელი, 1835 წლის ოსმალური მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, ლივანეს სანჯაყს ეკუთვნოდა. ამ დროს, როცა ოსმალეთის ადმინისტრაცია მოსახლეობის აღწერას გადასახადების დაწესებისა და ჯარში გაწვევის მიზნით ატარებდა და მხოლოდ მამაკაცებს აღრიცხავდა, სოფელში 30 ოჯახში 94 მამაკაცი ცხოვრობდა. თუ დავუშვებთ, რომ ქალების რაოდენობა მამაკაცების ტოლია, შეიძლება ითქვას, რომ ხინწყანის სავარაუდო მოსახლეობა 188 ადამიანს შეადგენდა.

სოფელი ხინწყანა ან ჰინსკანა 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შემდეგ ოსმალეთის იმპერიამ რუსეთს გადასცა, როგორც საომარი რეპარაცია. რუსული ადმინისტრაციის მიერ 1886 წლის აღწერაში ხინწკანად (Хинцкана) აღნიშნული დასახლება ბათუმის სანჯაყის გონიოს ოლქის საბაურის ნაჰიეს სამი სოფლიდან ერთ-ერთი იყო. მოსახლეობა შედგებოდა 29 ოჯახში მცხოვრები 114 ადამიანისგან, მათ შორის 54 მამაკაცი და 60 ქალი. მთელი მოსახლეობა ჩაიწერა როგორც „აჭარელი“, რაც ნიშნავს მუსლიმ ქართველს. ქართველმა ისტორიკოსმა ზაქარია ჭიჭინაძემ, რომელმაც რუსული მმართველობის დროს რეგიონში კვლევითი ექსპედიცია მოაწყო, 1893 წელს დაწერა, რომ სოფელში იყო 30 ოჯახი, ხოლო 20 ოჯახი გადასახლდა ოსმალეთის ტერიტორიაზე.

მას შემდეგ, რაც სოფელი ხინწყანა ან ჰინსკანა თურქეთს გადაეცა, 1922 წელს ართვინის ლივაში ჩატარებული მოსახლეობის აღწერის დროს სოფელში 20 ოჯახში ცხოვრობდა 74 ადამიანი, მათ შორის 30 ქალი და 44 მამაკაცი, და ეს მოსახლეობა მთლიანად ქართველებისგან შედგებოდა. მუვაჰიდ ზექი, რომელიც ცნობილია ართვინის პროვინციის კვლევით, 1927 წელს გამოცემულ თავის წიგნში სოფლის სახელს წერს როგორც „ჰინსკანა“ (خنسقانا). 1926 წლის მოსახლეობის აღწერაში სოფელში 22 ოჯახში 75 ადამიანი იყო აღრიცხული, მათ შორის 43 მამაკაცი და 32 ქალი.

ხინწყანას სახელი, ისევე როგორც ართვინის პროვინციის სხვა სოფლების სახელები, 1925 წელს შეიცვალა და სოფელს თექინი დაერქვა. შესაბამისად, 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში ეს დასახლება მითითებულია როგორც თექინი (تكین). მოგვიანებით თექინის სოფელი უბნის სახით ქარშიქოის მიუერთდა. დღესდღეობით თექინი ცნობილია როგორც ქვემო თექინის და ზემო თექინის უბნები.

## სქოლიო
კატეგორია:ბორჩხის რაიონის სოფლები
კატეგორია:ტაო-კლარჯეთი
კარაში

ალტ=კარაში ნატოზე, მწვანე ხახვით|მინი|250x250პქ|კარაში ნატოზე, მწვანე ხახვით
***კარაში*** (, ასევე ცნობილი, როგორც *ონი კარაში*) — იაპონური მდოგვის სახეობაა და იაპონურ სამზარეულოში გამოიყენება, როგორც სანელებელი ან სუნელი. *კარაში* დამზადებულია ყავისფერი მდოგვის დაქუცმაცებული თესლისგან და როგორც წესი, იყიდება ფხვნილის ან პასტის სახით. ფხვნილის სახის მქონე *კარაში* მზადდება თბილ წყალში პასტის მსგავსი მასის მიღებამდე შერევით და რამდენიმე წუთის განმავლობაში დახუფულად დატოვებით.

*კარაშის* ხშირად *ტონკაცუსთან,* *ოდენთან*, *ნატტოსთან* და *შუმაისთან* ერთად მიირთმევენ. ის შეიძლება გამოვიყენოთ, როგორც სოუსი მაიონეზთან, რომელსაც უწოდებენ *„კარაში მაიონეზს“* ან ძმართან და მისოსთან, რომელსაც უწოდებენ *„კარაში სუ მისოს“*.

ის ასევე გამოიყენება იაპონური ბადრიჯნის მწნილის დასამზადებლად, რომელსაც უწოდებენ *„კარაში-ნასუს“*.

კუმამოტოს ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მეიბუცუ (რეგიონალური სპეციალობა) არის *კარაში რენკონი*: ლოტუსის ფესვი ივსება კარაშის გემოს მქონე მისოთი, იწვება და ნაჭრებად მიირთმევა.

## გალერეა 
კარაშის მრავალ კერძს აყოლებენ. ის ამერიკულ ან ფრანგულ მდოგვზე გაცილებით ძლიერია, ამიტომ საშუალო მჭამელისათვის მისი მცირე რაოდენობაც საკმარისია.

File:KatsuSando6515.jpg|კატლეტის სენდვიჩი *კარაში-კარაქის* სოუსით
File:Oden by yajico in Ebisu, Tokyo.jpg|thumb|150px|ოდენი *კარაშით*
File:Shaomai Yokohama kiyoken01.jpg|thumb|150px|შუმაის სადილის ყუთი *კარაშისთან* ერთად
File:Karasirenkon001.jpg|კარაში რენკონი, *კარში-მისოთი* სავსე ლოტუსის ფესვი

## სქოლიო
კატეგორია:იაპონური სამზარეულო
ნინა დუდაროვა

**ნინა ალექსანდრეს ასული დუდაროვა** (, დ. 1903, სანქტ-პეტერბურგი — 1992, მოსკოვი) — ბოშა პოეტი, პედაგოგი, მწერალი და მთარგმნელი.

## ბიოგრაფია
ნინა დუდაროვა დაიბადა 1903 წელს სანქტ-პეტერბურგში, ბოშა დედის (რომელიც ბოშურ გუნდში მღეროდა და ცეკვავდა) და რუსი მამინაცვლის ოჯახში. ორივე მათგანი ნინა დუდაროვას ისე ზრდიდა, როგორც საკუთარ შვილს.

პედაგოგიკისა და სწავლების განხრით განათლების მიღების შემდეგ, 1925 წელს მან მოსკოვში ახლად ჩამოყალიბებულ სრულიად რუსეთის ბოშურ კავშირში („Всероссийский союз цыган“) შესვლა გადაწყვიტა. კავშირის ერთ-ერთი მიზანი იყო წერა-კითხვის უცოდინრობის წინააღმდეგ ბრძოლა და ბოშურ ენაზე სასწავლო დაწესებულებების შექმნა. 1926 წელს მას, ბოშ პოეტსა და მთარგმნელ ნიკოლაი პანკოვთან ერთად, დაევალა ბოშური ანბანის შექმნა[^2^].

საბჭოთა კავშირის ადრეულ წლებში გამოიცა მრავალი სასწავლო მასალა, რომლებიც განკუთვნილი იყო როგორც ბოშური სკოლებისთვის, ასევე ზრდასრული, წერა-კითხვის უცოდინარი ბოშური მოსახლეობისთვის. მათ შორის ერთ-ერთი პირველი იყო ნინა დუდაროვას შედგენილი ანბანი „«Нево Дром: Букварё Ваш Баре Манушенге» („ახალი გზა: ანბანი ჩვენი ხალხისთვის“).

ნინა დუდაროვა და პანკოვი რედაქტორებად მუშაობდნენ ლიტერატურულ-საზოგადოებრივ ჟურნალში „ნევო დრომ“ და მონაწილეობდნენ პოპულარული ალმანახების გამოცემაში. ამ გამოცემებში დუდაროვა აქვეყნებდა ბავშვებისთვის დაწერილ ლექსებს, რომლებიც სოციოალისტური იდეოლოგიით იყო გამსჭვალული.

ამავე პერიოდში ის აქტიურად იყო ჩართული ალექსანდრე პუშკინის ნაწარმოებების ბოშურ ენაზე თარგმნის პროცესში და ხელმძღვანელობდა კულტურულ-საზოგადოებრივ კლუბს „ლოლი ჩერენ“ („წითელი ვაშლი“).

ნინა დუდაროვა მოგზაურობდა ქვეყნის სხვადასხვა რეგიონში და კითხულობდა ლექციებს განათლების მნიშვნელობაზე, რელიგიების შესაძლო დანაშაულებრივ ბუნებაზე, ჰიგიენასა და ქალთა უფლებებზე. ნინა დუდაროვა მოსკოვში, თეატრ „რომენში“ ბოშურ ენას ასწავლიდა და ერთდროულად მუშაობდა რედაქტორად საბავშვო ლიტერატურის სფეროში.

მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, როცა საბჭოთა კავშირმა ბოშურ ენაზე მიმართული ყველა პროგრამა შეწყვიტა, დუდაროვამ თავისი პოპულარობა დაკარგა.

## ლიტერატურა
*Fouque, Antoinette. Le Dictionnaire universel des créatrices : [фр.] / Antoinette Fouque, Mireille Calle-Gruber, Béatrice Didier. — Éditions des femmes, 2015. — P. 6444–6445. — ISBN 978-2-7210-0651-6.
*Kendrick, Donald. Historical Dictionary of the Gypsies (Romanies). — Second. — Scarecrow Press, 2007. — ISBN 978-0810864405.
*Marushiakova, Elena; Popov, Vasselin (2008). Soviet Union Before World War II. Factsheets on Romani History. Project Education of Roma Children in Europe, Council of Europe. Дата обращения: 7 марта 2020.
*Marushiakova, Elena; Popov, Vesselin (2017-12-22). Politics of Multilingualism in Roma Education in Early Soviet Union and Its Current Projections. Social Inclusion (англ.). 5 (4): 48–59. doi:10.17645/si.v5i4.1128. ISSN 2183-2803.

## სქოლიო
კატეგორია:ბოშები
კატეგორია:ქალი მწერლები ეროვნების მიხედვით
კატეგორია:ქალი პედაგოგები
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
იანგინლი (ბორჩხა)

**იანგინლი** () — ართვინის პროვინციის ბორჩხის რაიონში მდებარე სოფელ ალაჯის უბანი.

## ისტორია
ადრე, დამოუკიდებელი სოფელი იანგინლის ძველი სახელი იყო „ბანაკნა“. ქართული ტოპონიმი თურქულშიც შევიდა როგორც ბანაკნა (باناقنا).

სოფელი ბანაკნა მდებარეობდა კლარჯეთში, რომელიც ისტორიული საქართველოს შემადგენელი ნაწილი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი XVI საუკუნეში დაიპყრეს. დღემდე კარგად შემონახული ერთმალიანი ქვის ხიდი, ბანაკნის ხიდი, სავარაუდოდ ამ პერიოდიდან მომდინარეობს. 

სოფელი ბანაკნა 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შემდეგ, საომარი რეპარაციის ნაწილის სახით, ოსმალეთის იმპერიამ რუსეთს გადასცა. 1886 წლის აღწერისას რუსულმა ადმინისტრაციამ სოფელი დაარეგისტრირა სახელით „ვანაკნა“ (Ванакна). ის იყო ბათუმის ოლქის გონიოს მაზრის, სანათისის თემის ექვსი სოფლიდან ერთ-ერთი. სოფელის 9 ოჯახში ცხოვრობდა 49 ადამიანი, მათგან 26 მამაკაცი და 23 ქალი. სოფლის მოსახლეობა აღწერაში დაფიქსირებულია როგორც „აჭარლები“, რაც ნიშნავს მუსლიმ ქართველებს. ბანაკნა იყო ამ თემის ყველაზე პატარა სოფელი მოსახლეობის რაოდენობით. რუსული მმართველობის პერიოდში რეგიონში კვლევითი ექსპედიციით მყოფი ქართველი ისტორიკოსი ზაქარია ჭიჭინაძე წერდა, რომ სოფელი, რომელსაც ის „ბანაკის“ ფორმით წერდა, მდებარეობდა წაბლნარის სახელის მქონე გორაკის ძირში და იქ 10 ოჯახი ცხოვრობდა, ხოლო 3 ოჯახი 1893 წლამდე ოსმალეთში გადასახლდა.

სოფელი ბანაკნის თურქეთისთვის გადაცემის შემდეგ, 1922 წელს ართვინის ლივაში ჩატარებულ მოსახლეობის აღწერაში, სოფელში, რომელიც „ბანაგანის“ ფორმით არის ჩაწერილი, 2 ოჯახში ცხოვრობდა 8 ადამიანი, 3 ქალი და 5 მამაკაცი და მთელი მოსახლეობა შედგებოდა ქართველებისგან. ამ დროს დასახლება ართვინის ლივას ბორჩხის მაზრის ცენტრალურ თემს ეკუთვნოდა. ართვინის პროვინციის მკვლევარი მუვაჰიდ ზეკი თავის 1927 წელს გამოცემულ წიგნში სოფლის სახელს წერს როგორც ბანაკნა (باناقنا). 1926 წლის მოსახლეობის აღწერაში სოფელში 2 ოჯახში დაფიქსირდა 13 ადამიანი, მათგან 8 მამაკაცი და 5 ქალი. ამ დროისთვის ბორჩხის მაზრა თემად იყო გარდაქმნილი.

ბანაკნის სახელი, ართვინის პროვინციის სხვა სოფლების მსგავსად, 1925 წელს შეიცვალა და სოფელს იანგინი (ხანძარი) დაერქვა. 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში ეს დასახლება გვხვდება როგორც „იანღინ“ (یانغین). იმის გამო, რომ ის არ არის შეტანილი 1935 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერაში, ჩანს, რომ იანგინის სოფელი როგორც უბანი, მიუერთდა ალაჯის სოფელს. ეს დასახლება იანგინლის სახელით დღესაც სოფელ ალაჯის უბანს წარმოადგენს.

## სქოლიო
კატეგორია:ბორჩხის რაიონის სოფლები
კატეგორია:ტაო-კლარჯეთი
შავლიანთა სახლი

[მინი|შავლიანთა დინასტია მწვერვალზე, 881 წ. დედაქალაქი მდებარეობდა [ქუთაისი|ქუთაისში ან იმ დროს ქუთაისში.]]
**შავლიანების დინასტია** (*შავლიანის სამეფო*), ასევე ცნობილი როგორც **შავლიანების სათავადო** — შუა საუკუნეების აფხაზეთში ან საქართველოში გამოჩენილი საგვარეულო იყო . მათ მნიშვნელოვანი პოლიტიკური და სამხედრო ძალაუფლება ეკავათ რეგიონში და გადამწყვეტი როლი ითამაშეს აფხაზეთის მმართველობაში თავის დროზე. დინასტია დააარსა იოანე აფხაზმა, რომელმაც აიტაცა გიორგი I აფხაზი და მმართველობა განაგრძო მისმა ძემ ადარნასე აფხაზმა, სანამ ის ბაგრატ I აფხაზმა ჩამოაგდო .    

ითვლება, რომ დინასტია გაჩნდა 871-893 წლებში. ისინი საბოლოოდ ავიდნენ აფხაზეთის ტახტზე, მართავდნენ როგორც სამეფო ოჯახი. თუმცა, მათ მეფობას საბოლოოდ დაუპირისპირდა ბაგრატიონთა დინასტია, თანამემამულე ქართველი სამეფო სახლი, რომელიც ცდილობდა დაემტკიცებინა თავისი კონტროლი რეგიონზე.

ბაგრატიონთა დინასტიამ მოახერხა აფხაზეთის ტახტის წართმევა შავლიანთა მმართველებს ქუთაისის ბრძოლის შემდეგ, რაც შავლიანთა ოჯახისთვის მღელვარების პერიოდს მოჰყვა. შედეგად, შავლიანთა დინასტიის წევრები დევნას თავის დასაღწევად და უსაფრთხოების შესანარჩუნებლად საქართველოში რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში გაიქცნენ.

ნამდვილი ვინაობის დამალვისა და შემდგომი დევნის თავიდან აცილების მიზნით, შავლიანების ოჯახმა გვარები შეცვალა ვარიაციებით, როგორიცაა შავლაძე, შავლიძე და შავლაყაძე. სახელის ეს ცვლილება მიზნად ისახავდა მათი წარმომავლობის დაცვას და შავლიანთა დინასტიის წევრებად აღიარების თავიდან აცილებას.

## აღმავლობა ხელისუფლებაში 
აფხაზეთის მეფე გიორგი I-ის გარდაცვალების შემდეგ, შავლიანთა ოჯახმა ისარგებლა დაქვრივებული დედოფლის მდგომარეობით და გააძევა გიორგის ტახტის მემკვიდრე, ბაგრატ I, მისდამი განზრახული დახრჩობის მცდელობით. იოანე შავლიანმა აიტაცა ტახტი და მეფობდა ორი წლის განმავლობაში, რის შემდეგაც მისი სიკვდილით ტახტზე ავიდა მისი მემკვიდრე, ადარნასე.

## მმართველობის პერიოდში 
ადარნასე ჯავახეთის მთავარს, ნასრა გვარამიძეს დაეხმარა კონფლიქტში სომხების წინააღმდეგ, რომლებიც დევნიდნენ ნასრას დავით ბაგრატიონის მკვლელობისთვის. ადარნასეს მხარს უჭერდნენ მეგრელი დიდებულები და ბიზანტიელები, რომლებიც ბაგრატ I აფხაზეთის გავლენით მოქმედებდნენ. საბოლოო დაპირისპირება ქუთაისის ბრძოლის დროს მოხდა, სადაც ბაგრატმა თავის არმიას ქუთაისის დაკავება უბრძანა. 

## მარცხის შემდეგ 
შედეგად, შავლიანთა დინასტიის წევრები დევნას გაექცნენ და თავშესაფრად საქართველოს ტერიტორიაზე — რაჭა-ლეჩხუმსა და ქვემო სვანეთში გადავიდნენ. საკუთარი წარმომავლობის დასამალად და შემდგომი დევნის ასაცილებლად, შავლიანებმა თავიანთი გვარები შეცვალეს და მიიღეს ფორმები, როგორიცაა შავლაძე, შავლიძე და შავლაყაძე. გვარის შეცვლის მიზანი იყო მათი წარმოშობის დაფარვა და შავლიანთა დინასტიის წევრებად ამოცნობის თავიდან აცილება.

## დამატებითი ინფორმაცია 
ხონის მოსახლეობას ორი მმართველის მიმართ სიყვარული ჰქონდა, რასაც ადასტურებს ამ ტერიტორიაზე არსებული ეკლესიის წარწერები, სადაც დაწერილია ისეთი წარწერები, როგორიცაა „წმინდა გიორგი, შეიწყალე იოვანე“ ან „წმინდა გიორგი შეიწყალე ერისმთავარი ადარნასე“. მმართველებს მამულები ეკუთვნოდათ ნახახულევსა და კუხში, რომლებიც ორივე სოფელია ხონის მუნიციპალიტეტში.

## ლიტერატურა
*
*
*
*

კატეგორია:საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები
კატეგორია:აფხაზთა სამეფო
ბრალდების მოწმე (1957 წლის ფილმი)

**„ბრალდების მოწმე“**() — ბილი უაილდერის 1957 წლის დეტექტიური ჟანრის ფილმი. ფილმი გადაღებულია აგათა კრისტის იმავე დასახელების პიესის მიხედვით (რომელიც მისივე იგივე დასახელების მოთხრობის მიხედვითაა დაწერილი). 

## სიუჟეტი
წარმატებულ ადვოკატს, სერ რობერტს, რომელმაც გულის შეტევა გადაიტანა, ექიმები უკრძალავენ საგამოძიებო საქმეების წარმოებას და მომვლელს დაუნიშნავენ. ადვოკატთან მისი კოლეგა მოდის და თავის კლიენტს - ლეონარდს გააცნობს, რომელსაც დახმარება სჭირდება. მას ხანშიშესული, მდიდარი ქალის მკვლელობაში ადანაშაულებენ და მის წინააღმდეგ მთავარი სამხილი ამ ქალბატონის ანდერძია, რომლითაც ლეონარდს საკმაოდ სოლიდურ თანხას უტოვებს. თავდაპირველად ადვოკატი უარს ამბობს საქმეზე და ექიმების აკრძალვა მოჰყავს მიზეზად, მაგრამ შემდეგ აზარტმა სძლია და ლეონარდის დაცვას გადაწყვეტს თავის კოლეგასთან ერთად.

## როლებში
* ტაირონ პაუერი — ლეონარდ ვოული
* მარლენ დიტრიხი — კრისტინა ვოული
* ჩარლზ ლოტონი — სერ უილფრიდ რობერტსი
* ელზა ლანჩესტერი — მისს პლიმსოლი
* ტორინ ტეტჩერი — პროკურორი
* ჯონ უილიამსი — ადვოკატი

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები
კატეგორია:1957 წლის ფილმები
კატეგორია:ბილი უაილდერის ფილმები
კატეგორია:მოთხრობებზე დაფუძნებული ფილმები
კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ამერიკული დეტექტიური ფილმები
კატეგორია:ამერიკული შავ-თეთრი ფილმები
კონსტანტინ ნიკოლაესკუ-პლოპშორი

**კონსტანტინ ნიკოლაესკუ-პლოპშორი** (, დ. 20 აპრილი, 1900, სელკუცა, დოლჟი — გ. 30 მაისი, 1963, ბუქარესტი) — რუმინელი არქეოლოგი, ისტორიკოსი, ეთნოგრაფი, ფოლკლორისტი, ანთროპოლოგი, გეოგრაფი და რუმინეთის აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი. ითვლება რუმინეთში პალეოლითის კვლევის ერთ-ერთ პიონერად.

## ბიოგრაფია
კონსტანტინ ნიკოლაესკუ-პლოპშორი დაიბადა 1900 წლის 20 აპრილს, დოლჟის ჟუდეციში. იგი წარმოშობით ბოშაა (ნაწილობრივ). დაამთავრა საშუალო განათლება კაროლ I-ის სახელობის ეროვნულ კოლეჯში, კრაიოვაში, რის შემდეგაც ჩააბარა ბუქარესტის უნივერსიტეტის ლიტერატურისა და ისტორიის ფაკულტეტზე. უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ ნიკოლაესკუ-პლოპშორს მიეცა შესაძლებლობა გამოეკვლია პალეოლითის ხანის სხვადასხვა არქეოლოგიური ძეგლი, განსაკუთრებით ოლტენიის რეგიონში.

1939-1946 წლებში დააარსა და ხელმძღვანელობდა სახელმწიფო არქივის კრაიოვის ფილიალს.

ოლტენიის მუზეუმის რეორგანიზაციის შემდეგ, 1946-1952 წლებში, იგი გახდა ამ დაწესებულების დირექტორი. მუზეუმი დაარსებული იყო სტუდენტებისა და პედაგოგების — შტეფან ჩუჩანუსა და მარინ დემეტრესკუს — მიერ. ამავე პერიოდში იგი მონაწილეობდა დესნეტულუის ველზე ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრების სერიის დაწყებაში.

შემდგომ წლებში იგი მუშაობას განაგრძობდა რუმინეთის აკადემიის ანთროპოლოგიის ცენტრში, სადაც 1952-1955 წლებში იკავებდა მკვლევარის თანამდებობას.

1956 წელს დაინიშნა არქეოლოგიის ინსტიტუტის პალეოლოგიის განყოფილების გამგედ და აღნიშნულ პოზიციაზე მუშაობდა 1968 წლამდე.

1967-1968 წლებში კითხულობდა რუმინეთის ისტორიის კურსს კრაიოვის უნივერსიტეტში.

მისი პროფესიული მოღვაწეობის უმეტესი ნაწილი დაკავშირებულია არქეოლოგიურ გათხრებთან რუმინეთის ტერიტორიაზე.

მის ყველაზე მნიშვნელოვან აღმოჩენად ითვლება „Homo olteniensis“ (Australonthropus olteniensis) — დაახლოებით ორი მილიონი წლის წინანდელი ადამიანის თავის ქალის გაქვავებული ნაშთი, რომელიც ვილჩის ჟუდეცის ბუჯულეშტში აღმოაჩინა. აღნიშნული აღმოჩენისათვის ოლტენიის მუზეუმში სპეციალურად შეიქმნა საგამოფენო დარბაზი.

1963 წლის 21 მარტს ის გახდა რუმინეთის აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი.

მთელი კარიერის განმავლობაში აქტიურად აქვეყნებდა ნაშრომებს, დაწყებული ფოლკლორის კრებულებიდან, დამთავრებული სამეცნიერო კვლევებით. მისი ავტორობით გამოქვეყნებულია 150-ზე მეტი ნაშრომი არქეოლოგიის დარგში, მათ შორის: „სეურ“ (1928), „პალეოლითი რუმინეთში“ (1932), „ამინტირი“ (1934), „ტივისოკი და ტივისმოკი“ (1965), აგრეთვე მრავალი სხვა მოთხრობა და ფოლკლორული ნარატივი.

ნიკოლაესკუ-პლოპშორი იყო ხელოვნების კოლექციონერი, განსაკუთრებით დაინტერესებული იყო რუმინული ხატებითა და თანამედროვე ხელოვნებით, მათ შორის კონსტანტინ ბრანკუშის ნამუშევრებით. 

## პირადი ცხოვრება
ნიკოლაესკუ-პლოპშორს ჰყავდა სამი შვილი. მისი ქალიშვილი, სტანკა (სრული სახელით მირა სტანკა), იყო პროფესიონალი მოქანდაკე და სწავლობდა გრიგორესკუს ინსტიტუტში. მისი ვაჟი, დარდუ ნიკოლაესკუ-პლოპშორი, გარდაიცვალა 1989 წლის 8 ივნისს, ხოლო მეორე ვაჟი, ინჟინერი იონ ნიკოლაესკუ-პლოპშორი, გარდაიცვალა სამი დღის შემდეგ.

## რესურსები ინტერნეტში
* Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent — N

## სქოლიო
კატეგორია:არქეოლოგები
კატეგორია:არქეოლოგები ეთნოსის მიხედვით
კატეგორია:ბოშები
იოსიფ მიჰაილოვიკ იურუკოვსკი

250px|მინი|ალტ=იოსიფ მიჰაილოვიჩ იურუკოვსკი|იოსიფ მიჰაილოვიჩ იურუკოვსკი
იოსიფ მიჰაილოვიჩი (, ) (დ. 1887, ტრესონჩე, ოსმალეთის იმპერია – გ. 11 მარტი, 1941, სკოპიე, იუგოსლავიის სამეფო) — სერბი პოლიტიკოსი და ინტელექტუალი მიჯაკის წარმომავლობით, სკოპიეს მერი 1929-იდან 1931 წლამდე, და პასუხისმგებელი იყო მის გარდაქმნაზე აღმოსავლური ოსმალური ქალაქიდან თანამედროვე ევროპულ ქალაქად.

## ცხოვრება
იოსიფ მიჰაილოვიჩი დაიბადა სოფელ ტრესონჩეში, მავროვოსთან ახლოს, 1887 წელს. ამ სოფლიდან მრავალი მნიშვნელოვანი მიჯაკი იყო წარმოშობით. მისი მამა მიჰაილო იყო მშენებელი, რომელმაც მთელი ცხოვრება მაკედონიასა და კოსოვოში ეკლესიების აღდგენას მიუძღვნა. დედის ოჯახი მეზობელი ლაზაროპოლედან იყო.
იოსიფ მიჰაილოვიჩმა დაწყებითი და საშუალო განათლება მიიღო სერბულ სკოლებში სკოპიესა და თესალონიკში. ჩაირიცხა ბელგრადის ტექნიკური ფაკულტეტის არქიტექტურის განყოფილებაში, რომელიც დაამთავრა 1910 წელს, როგორც ამ თაობის ერთ-ერთმა საუკეთესო სტუდენტმა. ი. მიჰაილოვიჩმა სწავლა გააგრძელა იტალიაში.

ის დაბრუნდა სერბეთში 1912 წელს, რათა მონაწილეობა მიეღო ბალკანეთის პირველ ომში, შეუერთდა სერბიის ჩეტნიკების პარტიზანულ რაზმს ვოივოდა დოქსიმის ხელმძღვანელობით და მონაწილეობა მიიღო კუმანოვოს ბრძოლაში, სადაც თავში დაიჭრა. 1914 წელს ის დაინიშნა სერბეთის არმიის გენერალური შტაბის საინჟინრო სარდლობაში. სამხედრო სამსახურში დარჩა 1916 წლამდე და სერბეთის არმიის უკანდახევამდე კორფუში. შემდეგ ის გაგზავნეს ამერიკის შეერთებულ შტატებში, რათა მოეკრიბა ფინანსური დახმარება და მოხალისეები სალონიკის ფრონტისთვის.

ომის შემდეგ მან ჯერ დაამთავრა სამოქალაქო მოხელის სწავლება დუბიკის უნივერსიტეტში, აიოვა, აშშ. შემდეგ წავიდა სორბონაში სპეციალიზაციისთვის და ასევე ლონდონში, სადაც სწავლობდა ქალაქის ორგანიზაციის უმაღლეს სკოლაში. აქ მან მიიღო დოქტორის ხარისხი 1920 წელს.

ბელგრადში დაბრუნების შემდეგ, ის გახდა სამშენებლო კომპანია Feniks-ის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. როგორც მაკედონიიდან ერთ-ერთი ყველაზე განათლებული სერბი, ი. მიჰაილოვიჩი დაინიშნა სკოპიეს მერად. ამ ფუნქციას ის ორჯერ ასრულებდა: 1929-იდან 1936 წლამდე და 1939-იდან გარდაცვალებამდე, 1941 წელს. თავისი ორი ვადის განმავლობაში ის მძიმედ მუშაობდა, რათა სკოპიე თანამედროვე ქალაქად გადაექცია. ი. მიჰაილოვიჩის ძალისხმევით აშენდა მრავალი მონუმენტური შენობა და სხვა საჭირო ინფრასტრუქტურული და საგანმანათლებლო ობიექტი. მისი ორი ვადის განმავლობაში, სკოპიემ მიიღო დეტალური ურბანული გეგმა, ფართო წყალმომარაგების სისტემა, მატკას კაშხალი, ახალი სარკინიგზო სადგური, ცნობილი ოფიცერთა კლუბი ვარდარის ნაპირზე, ქალაქის პარკი, რამდენიმე გარეუბანი „ბაღის ქალაქების“ პრინციპებზე დაყრდნობით და ზოოპარკი. ის აქტიურად უჭერდა მხარს სლობოდან იოვანოვიჩის სერბულ კულტურულ კლუბს (SKK).

1936 წელს, მან იქორწინა ვუკოსავაზე (დაბადებით სმილიანიჩი), რომელთანაც ჰყავდა ორი ქალიშვილი, მირიანა (1938-2007) და სვეტლანა (1941-1945).
ის გარდაიცვალა 1941 წელს. მრავალი პოლიტიკური ცვლილების მიუხედავად, სკოპიეში კვლავ არის ქუჩა, რომელიც მის სახელს ატარებს.

## რესურსები ინტერნეტში
* Mladen Stančić, "Zaboravili na tvorca modernog Skoplja", *Večernje novosti*, 9 November 2013
* Михајловик Јурукоски, градоначалник на Скопје*
* Facebook page run by Mihailović’s family

კატეგორია:დაბადებული 1887
კატეგორია:პოლიტიკოსები ევროპის ქვეყნებში
კატეგორია:საზოგადო მოღვაწეები ეროვნების მიხედვით
თავები (თავნი საკითხავთანი)

**„თავები“** ან **„თავნი საკითხავთანი“** ( Κεφάλαια ) — თითოეული სახარების ფარგლებში გამოყოფილი
თავებისათვის შერჩეული სათაურების თანმიმდევრობით ჩამოწერილ სიას (სარჩევს), რომელიც კონკრეტული სახარების შინაარსს გვაცნობს. ტექსტის ამგვარი დაყოფის შედეგად მიღებული მონაკვეთების ერთი ნაწილი შედარებით ვრცელია, ნაწილი - ძალიან მოკლე. თითოეული თავი სახელდებულია ეპიზოდში გადმოცემული ძირითადი ამბის მიხედვით და
თავების სიაში (Κεφάλαια) მინიჭებული აქვს რიგითი ნომერი. სათაურების ჩამონათვალის ადგილი ხელნაწერებში, ჩვეულებრივ, სახარების ტექსტის წინაა. თავების ნომრები, ზოგჯერ კი მათი სათაურებიც ( τίτλοι) შესაბამის ადგილზე ტექსტშიც არის მითითებული, როგორც წესი, ხელნაწერის იმ გვერდზე, საიდანაც ის იწყება, რაც მკითხველს კონკრეტული ეპიზოდის პოვნას უიოლებს

სათაურების ამ ჩამონათვალს ქართულ სამწიგნობრო ტრადიციაში „ზანდუკსაც“ უწოდებენ
(„ესე ზანდუკი არს მარკოზის სახარებისაჲ“). აღნიშნული პარატექსტი წარმოდგენილია ოთხთავის ქართულ ხელნაწერთა დიდ ნაწილში, მაგრამ გამოკვეთილი არ არის მისი უშუალო კავშირი ოთხთავის ქართული თარგმანის ტექსტის ისტორიასთან.
## ლიტერატურა
* თვალთვაძე დ. (2021). პარატექსტები ოთხთავის ძველ ქართულ ხელნაწერებში, პროფესორ ოთარ ბაქანიძისადმი მიძღვნილი საერთაშორისო სამეცნიერო კონფერენციის „ლიტერატურათმცოდნეობა: ისტორია,პერსპექტივები და გამოწვევები“ მასალები, გვ.41-45 თბილისი: „თსუ გამომცემლობა“
* Metzger, M. Bruce (1981). Manuscripts of the Greek Bible: An Introduction to Greek Palaeography, New York/Oxford: Oxford University Press.
მიეჩისლავ ვოლფკე

**მიეჩისლავ ვოლფკე** (. *Mieczysław Wolfke*; დ. 29 მაისი, 1883, ლასკი, პოლონეთი — გ. 4 მაისი, 1947, ციურიხი, შვეიცარია) — პოლონელი ფიზიკოსი, ტელევიზიისა და ჰოლოგრაფიის პიონერი, ვარშავის ტექნიკური უნივერსიტეტის პროფესორი. მან შეიმუშავა ჰელიუმის გამყარების მეთოდები და აღმოაჩინა თხევადი ჰელიუმის ორი სახეობა.

## ბიოგრაფია
მიეჩისლავ ვოლფკე დაიბადა საგზაო ინჟინრის, კაროლ იულიუშ ვოლფკესა და ლუცინა კოსმინსკას ერთადერთ შვილად. მამამისის ოჯახი წარმოშობით პრუსიიდან იყო. დედამისი ფიზიკოს გუსტავ კოსმინსკის და იყო, რომელიც მონაწილეობდა ჟანგბადის გათხევადების პროცესში ზიგმუნტ ვრობლევსკისა და კაროლ ოლშევსკის მიერ 1883 წელს. 
12 წლის ასაკში ვოლფკემ დაწერა ნაშრომი „პლანეტოსტატი", რომელიც ეხებოდა უკუქმედების ძალით მოძრავი კოსმოსური ხომალდებით პლანეტათაშორის მოგზაურობას. ეს მოხდა ჰერმან ობერტის მსგავსი თემატიკის სადოქტორო ნაშრომამდე 25 წლით ადრე.
17 წლის ასაკში, 1898 წელს, ვოლფკემ შექმნა „ტელექტროსკოპი" — მოწყობილობა, რომელიც საშუალებას იძლეოდა გამოსახულებების გადაცემას ელექტრომაგნიტური ტალღების მეშვეობით. ეს იყო ტელევიზიის პროტოტიპი. მან მიიღო პატენტი ამ გამოგონებაზე რუსეთში და, ზოგიერთი წყაროს მიხედვით, გერმანიაშიც.
1902 წელს ვოლფკე წავიდა სასწავლებლად ლეოდიუმის უნივერსიტეტში, შემდეგ კი პარიზის სორბონაში. 1907 წელს ის გადავიდა ვროცლავის უნივერსიტეტში, სადაც 1910 წელს მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი პროფესორ ოტო ლუმერის ხელმძღვანელობით. მისი სადოქტორო ნაშრომი ეხებოდა დიფრაქციული ბადეების გამოსახვის თეორიას.
1913 წელს ვოლფკემ მიიღო დოცენტის წოდება ციურიხის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში (ETH), ხოლო ერთი წლის შემდეგ — უნივერსიტეტში. მისი დოსიეს რეცენზენტებს შორის იყვნენ ალბერტ აინშტაინი და პიერ ვაისი.

## სამეცნიერო მოღვაწეობა
1920 წელს ვოლფკემ გამოაქვეყნა ნაშრომი „მოლეკულური ბადეების ოპტიკური გამოსახვის შესაძლებლობის შესახებ" (. *„Über die Möglichkeit der optischen Abbildung von Molekulargittern"*), რომელიც წარმოადგენდა მსოფლიოში პირველ ჰოლოგრაფიის კონცეფციას.
1922 წელს ვოლფკე დაინიშნა ვარშავის ტექნიკური უნივერსიტეტის პროფესორად. მან გადაინაცვლა კვლევის მიმართულება ოპტიკიდან ელექტროობისკენ, ხოლო შემდეგ კრიოგენიკისკენ.
1924 წელს ლეიდენის უნივერსიტეტის დაბალი ტემპერატურების ინსტიტუტში ჩატარებული კვლევების შედეგად წარმოადგინა ჰელიუმის გამყარების წნევითი მეთოდი და აღმოაჩინა თხევადი ჰელიუმის ორი სახეობა. დენის გაბორმა, რომელმაც ჰოლოგრაფიის განვითარებისთვის 1971 წელს ნობელის პრემია მიიღო, აღიარა ვოლფკეს წვლილი ამ სფეროში.
მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1939 წლის 10 ნოემბერს, ვოლფკე დააპატიმრეს და ერთი კვირა გაატარა პავიაკის ციხეში. ომის შემდეგ აქტიურად ჩაერთო პოლონეთის მეცნიერების აღდგენაში.
მიეჩისლავ ვოლფკე გარდაიცვალა 1947 წლის 4 მაისს ციურიხში, სადაც ჩასული იყო ლექციების წასაკითხად. დაკრძალულია ციურიხის ზილფელდის სასაფლაოზე.

## ჯილდოები და პრემიები
*პოლონეთის აღდგენის ორდენის კომანდორის ჯვარი.

## რესურსები ინტერნეტში
* [Publikacje Mieczysława Wolfke](https://polona.pl/search/?filters=creator:%22Wolfke,_Mieczys%C5%82aw_(1883--1947)%22,public:1) w serwisie Polona.pl

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1883
კატეგორია:პოლონელი ფიზიკოსები
კატეგორია:ფიზიკოსები სფეროს მიხედვით
კატეგორია:ფიზიკოსები ეროვნების მიხედვით
კატეგორია:გარდაცვლილი 4 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1947
დენიზ გოფი

**დენიზ გოფი** (; დ. 28 თებერვალი, 1980) — ირლანდიელი მსახიობი. ტელევიზიაში ის ყველაზე მეტად ცნობილია BBC Two-ს კრიმინალურ დრამაში „Paula“ (2017), ITV-ის მინისერიალში „Too Close“ (2021) და Disney+-ის სერიალში „ანდორი“ (2022–2025) შესრულებული როლებით. მის ფილმებს შორისაა „Colette“ (2018), „The Other Lamb“ (2019), „Monday“ (2020) და „Martyrs Lane“ (2021). მან მიიღო არაერთი ჯილდო, მათ შორის ორი ლორენს ოლივიეს ჯილდო, ასევე ნომინირებული იყო ტონის ჯილდოსა და ბრიტანეთის აკადემიის სატელევიზიო ჯილდოზე.

## ადრეული ცხოვრება 
გოფი დაიბადა უექსფორდში და გაიზარდა ენისში, კლერის საგრაფოში, ელექტრიკოსის ოჯახში. ის თერთმეტი და-ძმიდან მეშვიდეა. მისი ერთ-ერთი უმცროსი და მსახიობი კელი გოფია. 15 წლის ასაკში ირლანდიიდან ლონდონში გადასვლამდე, ის სოპრანოს სპეციალობაზე მუშაობდა. 18 წლის ასაკში მან მიიღო გრანტი უონდსუორთში ცოცხალი და ჩაწერილი ხელოვნების აკადემიაში (ALRA) სწავლისთვის და ALRA 2003 წელს დაამთავრა.

## თეატრალური კარიერა 
2012 წელს, იგი ნომინირებული იყო Evening Standard Theatre Awards- ის მილტონ შულმანის ჯილდოზე, როგორც საუკეთესო ახალბედა შემსრულებელმა, Lyric Hammersmith-ში იუჯინ ო'ნილის „Desire Under the Elms“ და Bush Theatre-ში ნენსი ჰარისის *ჩვენი ახალი გოგონა“* -ში შესრულებული როლებისთვის. 2014 წლის იანვარში მან ჯულიას როლი შეასრულა ლონდონის სემ უონამეკერის თეატრის პირველ დადგმაში „The Duchess of Malfi“. 2015 წლის სექტემბერში, ლონდონის ეროვნულ თეატრში, მან წარმოადგინა „ელექტრო“ შესრულება, როგორც ნარკომანიის გამოჯანმრთელების პროცესში მყოფი ნარკომანიის მომხმარებელი, დუნკან მაკმილანის „People, Places and Things“-ში, რომლის რეჟისორიც ჯერემი ჰერინი იყო. მან როლი გაიმეორა, როდესაც დადგმა 2016 წლის მარტში უინდჰემის თეატრში გადავიდა და შემდგომში ოლივიეს ჯილდო მოიპოვა საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის. ის ეროვნულ თეატრში 2017 წლის აპრილში დაბრუნდა და ჰარპერის როლი შეასრულა მარიან ელიოტის მიერ ტონი კუშნერის პიესის „Angels in America“ *განახლებულ ვერსიაში,* რისთვისაც მან 2018 წელს ოლივიეს პრემია მოიპოვა მეორეხარისხოვანი როლის საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის . შემდეგ გოფი ნიუ-იორკში გადასატანად „People, Places & Things“*-*ში დაბრუნდა. 2018 წლის თებერვალში, გოფი ლონდონელი მსახიობების უმეტესობასთან ერთად ეროვნული თეატრის მიერ დადგმული „Angels in America“ ბროდვეის ტრანსფერში ჰარპერის როლს დაუბრუნდა.

## რესურსები ინტერნეტში 
*
*
*

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 28 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1980
კატეგორია:XX საუკუნის ირლანდიელი ქალი მსახიობები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
მეგან პრესკოტი

**მეგან პრესკოტი** (; დ. 4 ივნისი, 1991) — ინგლისელი მსახიობი და ბოდიბილდერი, რომელიც ყველაზე უკეთ ცნობილია კეიტი ფიჩის როლით BAFTA-ს ორგზის მფლობელი თინეიჯერული დრამაში „Skins“.

## ადრეული და პირადი ცხოვრება 
პრესკოტი დაიბადა ლონდონის პალმერს გრინში და ექვსი წუთით უმცროსია თავის ტყუპ დაზე, კეტრინ პრესკოტზე, რომელიც ასევე მსახიობია. მას ასევე ჰყავს უმცროსი ძმა. მან დაწყებითი განათლება პალმერს გრინის საშუალო სკოლაში მიიღო, საშუალო განათლება წმინდა ჯონის უფროს სკოლაში მიიღო, ხოლო მეექვსე კლასის კოლეჯში - აშმოლში. მან ასევე უნივერსიტეტში სწავლობდა ტელეპროდიუსერობას, რეჟისურას სპეციალიზაციით. პროფესიონალურ მსახიობობამდე პრესკოტი და მისი და ყოველკვირეულ დრამის გაკვეთილებს ესწრებოდნენ, სადაც საბოლოოდ შეხვდნენ მომავალ თანავარსკვლავ ლილი ლავლესს.

მას წარმოადგენდა მეტ უინტერი Insanity Artists Management-დან, პრესკოტს კი მოგვიანებით წარმოადგენდა Ken McReddie Associates.

2021 წლის დეკემბერში პრესკოტს აუტიზმის დიაგნოზი დაუსვეს. მას ასევე აქვს ყურადღების დეფიციტისა და ჰიპერაქტიურობის სინდრომი.

## კარიერა 
მიუხედავად იმისა, რომ პრესკოტმა სამსახიობო დებიუტი BBC-ის საპნის ოპერაში „Doctors“ ერთ-ერთ ეპიზოდში შედგა 2008 წელს თავის ტყუპ დასთან, კეტრინთან ერთად, მან სამსახიობო წარმატებას მიაღწია კეიტი ფიჩის როლის შესრულებით მომდევნო წელს „Skins“-ის მესამე სეზონში. მან და მისმა დამ, რომელიც სერიალში კეიტის ტყუპისცალის, ემილი ფიჩის როლს ასრულებს, სერიალ „Skins“ მესამე სეზონის გადაღებები 2008 წლის ივლისში დაიწყეს და თავიანთი როლები სერიალის მეოთხე სეზონშიც გაიმეორეს. „Skins“*-*თან მუშაობასთან დაკავშირებით, პრესკოტი რამდენჯერმე გამოჩნდა კორესპონდენტის რანგში შოუს ღია კასტინგებზე, ოფიციალურ „Skins Parties“-და Channel 4-ის „T4 on the Beach“-ზე მსახიობებთან ერთად.

2013 წელს მეგანი გამოჩნდა ჯეიდ პოდფერის როლში ბრიტანულ დრამაში „Holby City“ და საშინელებათა ფილმში „Shortcuts To Hell: Volume 1“, ასევე მხატვრულ ფილმში „Sleeping Rough“.

2016 წლიდან პრესკოტი ბოდიბილდინგს მისდევს. UKBFF Bikini Fitness-ის ფინალში მონაწილეობის მიღებამდე ის რეალითი შოუში „Body Fixers“ გამოჩნდა.

COVID-19 პანდემიის დროს, მეგან პრესკოტმა გადასახადების გადახდასთან დაკავშირებული სტრესის შესამსუბუქებლად OnlyFans გვერდი შექმნა.

## რესურსები ინტერნეტში 
*
*
* ოფიციალური საიტი

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 4 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1991
კატეგორია:XXI საუკუნის ინგლისელი ქალი მსახიობები
კატეგორია:ინგლისელი ქალი ტელემსახიობები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ვაჩეს სიტულა

300px|მინი
**ვაჩეს სიტულა** () — მორთული ადრეული რკინის ხანის რიტუალური ბრინჯაოს ჭურჭელი (სიტულა), რომელიც აღმოაჩინეს XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ჰალშტატის არქეოლოგიურ ძეგლზე ვაჩეში, ცენტრალურ სლოვენიაში. ის ითვლება ზოგადად ასეთი ტიპის ჭურჭლებს შორის უმაღლესი ხარისხის ნიმუშად და ქვეყნის ერთ-ერთ უძვირფასეს არქეოლოგიურ არტეფაქტად. თარიღდება ძვ. წ. V საუკუნით და მიჩნეულია ჩრდილოეთ ილირიელების ერთ-ერთ უძველეს სიტულად, რომელიც აღმოსავლეთ ჰალშტატის ზონაშია აღმოჩენილი. ჭურჭელს აქვს რელიეფის სამი რიგი, რომელიც ასახავს მმართველი კლასის ყოველდღიურ ცხოვრებას და იმ დროის რელიგიურ მსოფლმხედველობას. ის გამოფენილია სლოვენიის ეროვნულ მუზეუმში.

## არტეფაქტი
სიტულა არის 23,8 სანტიმეტრი სიმაღლის და დამზადებულია სამი ცალკეული ბრინჯაოს ფურცლისგან, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულია ბრინჯაოს მოქლონებით. სახელური დამზადებულია სქელი გრეხილი მავთულისგან და აქვს სტილიზებული იხვის თავის ფორმის ბოლოები. ის დამზადებულია ტორევტიკის ტექნიკით და სავარაუდოდ გამოიყენებოდა როგორც რიტუალური ჭურჭელი წმინდა წყლის შესანახად. მისი მოცულობა შეფასებულია 2 ლიტრით.

## მემკვიდრეობა
სიტულიდან აღებული პატარა ფიგურები გამოიყენება როგორც ფონური გრაფიკა სლოვენიის პასპორტში და ხუთჯერ გადიდებული სახით ნაჩვენებია ბრინჯაოს რეპლიკაზე, რომელიც დგას ვაჩეს არქეოლოგიური ბილიკის დასაწყისში, რომლის ტურებსაც ატარებს ვაჩედან ოჯახური თეატრალური ჯგუფი. სხვა მნიშვნელოვანი ძეგლები არქეოლოგიურ ბილიკზე არის რკინის ხანის სასაფლაოები რონკარის ხეობებში  და რებერის, ნად-ლაზოსა და დრაგეს ადგილებში, ყოფილი ტერასული დასახლებით სპოდნია-კრონასა და ზგორნია-კრონას ადგილებში.

## სქოლიო
კატეგორია:სლოვენიის ისტორია
რიფნიკის გორა

thumb|240px|რიფნიკის ციხესიმაგრე
thumb|240px|რიფნიკის სამხრეთი ტერასა
thumb|240px|არიანული ეკლესიის ნანგრევი
thumb|240px|არქეოლოგიური გამოფენა
**რიფნიკის გორა** — არქეოლოგიური გორა ღია ცის ქვეშ მუზეუმით აღმოსავლეთ სლოვენიაში. არქეოლოგიური პარკი შედგება გვიანი ბრინჯაოს ხანის ჰალშტატის სახლის რეკონსტრუქციისგან. ადრეული რკინის ხანის სამარხი ბორცვები ასევე აღმოჩენილია მის ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ ფერდობებზე. ტაძარი, მიძღვნილი აქვონისადმი, მდინარე ვოგლაინის ღვთაებისადმი, აშენებული იყო გვიან რომაულ ეპოქაში, რომლის საფუძველზეც მოგვიანებით ადრექრისტიანული ეკლესია აშენდა, ხოლო გორის დასავლეთ კიდეზე იყო კიდევ ერთი ეკლესია, სადაც არიანიზმს მისდევდნენ.

## არქეოლოგიური პარკი
მუდმივი გამოფენა ეფუძნება ასწლეულზე მეტი ხნის არქეოლოგიურ კვლევას და იყოფა ორ ნაწილად. პირველი ნაწილი მოიცავს გათხრების დასაწყისს და ბრინჯაოს ხანისა და რკინის ხანის მატერიალურ კულტურას ძვ. წ. IV საუკუნის ბოლოდან რომაელების მოსვლამდე, ხოლო მეორე აჩვენებს განახლებულ აყვავებას რომაელების მოსვლიდან სლავების მოსვლამდე (I-VI საუკუნეები).

## ლიტერატურა
* Pirkmajer, D. (1994): *Rifnik. Arheološko najdišče. Vodnik*. Celje.

## რესურსები ინტერნეტში
* Rifnik Archaeological Park, Celje Regional Museum website

## სქოლიო
კატეგორია:სლოვენიის არქეოლოგიური ძეგლები