ლეონორა კარინგტონი

**მერი ლეონორა კარინგტონი** ( – [2]) —ბრიტანელი და მექსიკელი სიურეალისტი მხატვარი და რომანისტი. მან ზრდასრული ცხოვრების უმეტესი ნაწილი მეხიკოში გაატარა და 1930-იანი წლების სიურეალისტური მოძრაობის ერთ-ერთი უკანასკნელი გადარჩენილი მონაწილე იყო. კარინგტონი ასევე იყო ქალთა განმათავისუფლებელი მოძრაობის დამფუძნებელი წევრი მექსიკაში 1970-იან წლებში.

## ადრეული ცხოვრება 
მერი ლეონორა კარინგტონი დაიბადა 1917 წლის 6 აპრილს, ინგლისში, კლეიტონ-ლე-ვუდსში, ჩორლიში, ლანკაშირში, Her father, Harold Wylde Carrington, was a wealthy textile manufacturer,, ვესტვუდის სახლში, კათოლიკურ ოჯახში.მისი მამა, ჰაროლდ უაილდ კარინგტონი, მდიდარი ტექსტილის მწარმოებელი იყო,ხოლო დედა, მარი (ქალიშვილობის გვარი მურჰედი), ირლანდიიდან იყო.[11][7] მას სამი ძმა ჰყავდა: პატრიკი, ჯერალდი და არტური.[12][2] 1920 წლიდან 1927 წლამდე ის ცხოვრობდა კრუკი ჰოლში, კოკერჰემში მდებარე გოთური სტილის სასახლეში, რამაც დიდი გავლენა მოახდინა მის წარმოსახვაზე.[12]

გუვერნანტების, რეპეტიტორებისა და მონაზვნების მიერ აღზრდილი, იგი გარიცხეს ორი სკოლიდან, მათ შორის ჩელმსფორდის ნიუ ჰოლის სკოლიდან[13] მეამბოხე ქცევის გამო, სანამ ოჯახმა არ გაგზავნა იგი ფლორენციაში, სადაც ის ქალბატონი პენროუზის ხელოვნების აკადემიაში სწავლობდა. ასევე, მცირე ხნით სწავლობდა ასკოტში, წმინდა მარიამის მონასტრის სკოლაში.[14] 1927 წელს, ათი წლის ასაკში, მან პირველი სიურეალისტური ნახატი ნახა პარიზის მარცხენა სანაპიროს გალერეაში და მოგვიანებით გაიცნო მრავალი სიურეალისტი, მათ შორის პოლ ელუარი.[15] მამამისი ეწინააღმდეგებოდა მისი, როგორც მხატვრის კარიერის დაწყებას, მაგრამ დედამ წაახალისა. ის დაბრუნდა ინგლისში და წარადგინეს სამეფო კარზე, მაგრამ, მისი თქმით, რადგან არ აპირებდა „ყველაზე მაღალ ფასად გაყიდვას“, მან წასაკითხად ალდოს ჰაქსლის „თვალის გარეშე ღაზაში“ (1936) ეგზემპლარი წაიკითხა.[12] 1935 წელს ის ერთი წლით სწავლობდა ლონდონის ჩელსის ხელოვნების სკოლაში და მამამისის მეგობრის, სერჟ შერმაიევის დახმარებით, მან შეძლო ლონდონში ფრანგი მოდერნისტის, ამედე ოზენფანტის (1936–38) მიერ დაარსებულ ოზენფანტის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში გადასვლა.[12][2] ის აკადემიის ერთ-ერთი პირველი სტუდენტი იყო, დანარჩენები იყვნენ სტელა სნედი და ურსულა გოლდფინგერი, სარი დინესის ხელმძღვანელობით, რომელიც სკოლის თანადირექტორი იყო. ის მთელი ცხოვრება დინესთან მეგობრობდა.[16]

სიურეალიზმის შესახებ ის ჰერბერტ რიდის წიგნის „სიურეალიზმი“ (1936) ეგზემპლარიდან გაეცნო, რომელიც დედამ აჩუქა,[2] თუმცა ოჯახისგან მცირე წახალისება მიიღო მხატვრული კარიერის გასაგრძელებლად. სიურეალისტი პოეტი და მფარველი ედვარდ ჯეიმსი მისი შემოქმედების დამცველი იყო ბრიტანეთში; ჯეიმსმა მისი მრავალი ნახატი იყიდა და 1947 წელს მისი ნამუშევრების გამოფენა მოაწყო ნიუ-იორკის პიერ მატისის გალერეაში. ზოგიერთი ნამუშევარი დღემდე გამოფენილია ჯეიმსის ყოფილ ოჯახის სახლში, რომელიც ამჟამად ვესტ დინის კოლეჯია ვესტ დინში, დასავლეთ სასექსში.[17]

## მაქს ერნსტთან ურთიერთობა 
1936 წელს კარინგტონმა გერმანელი სიურეალისტის, მაქს ერნსტ ლონდონში გამართულ საერთაშორისო სიურეალისტურ გამოფენაზე ნახა და მისით მოხიბვლაც კი მოახერხა. 1937 წელს კარინგტონმა ერნსტი ლონდონში, გოლდფინგერსში გამართულ წვეულებაზე გაიცნო სარი დიენესთან ერთად, რომელიც ერნსტის მეგობარი იყო.[18]: 44  მხატვრები დამეგობრდნენ და ერთად დაბრუნდნენ პარიზში, სადაც ერნსტი მალევე დაშორდა ცოლს. 1938 წელს მათ პარიზი დატოვეს და სამხრეთ საფრანგეთში, სენ-მარტენ-დ’არდეშში დასახლდნენ. ახალი წყვილი თანამშრომლობდა და ერთმანეთის მხატვრულ განვითარებას უჭერდა მხარს. ორმა მხატვარმა შექმნა მფარველი ცხოველების ქანდაკებები (კერინგტონმა შექმნა თაბაშირის ცხენის თავი, ხოლო ერნსტმა - ჩიტები) სენ-მარტენ-დ’არდეშში მდებარე სახლის გასაფორმებლად. 1939 წელს კარინგტონმა და ერნსტმა ერთმანეთის პორტრეტები დახატეს. ორივე მათგანი ასახავს მათ ურთიერთობაში არსებულ ამბივალენტურობას, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ ერნსტის „სიყვარულის ტრიუმფი“ კომპოზიციაში ორივე მხატვარს წარმოადგენს,[19] კარინგტონის „მაქს ერნსტის პორტრეტი“ მხოლოდ ერნსტზეა ორიენტირებული და მძიმე სიმბოლიზმითაა გაჟღენთილი.[12] ეს პორტრეტი მისი პირველი სიურეალისტური ნამუშევარი არ იყო; 1937-1938 წლებში კარინგტონმა დახატა „ავტოპორტრეტი“, რომელსაც ასევე „განთიადის ცხენის სასტუმრო“ ეწოდება და ამჟამად მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმშია გამოფენილი. თეთრი ჯოდპურებითა და ველური თმის ფაფარით, კარინგტონი ამ უცნაურ, სიზმრისეულ სცენაში სკამის კიდეზე ზის, ხელი გაშლილი აფთრისკენ აქვს გაშლილი, ზურგი კი უკუდო საქანელა ცხენს უყურებს, რომელიც მის უკან დაფრინავს.

მეორე მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე, გერმანელი ერნსტი საფრანგეთის ხელისუფლებამ დააპატიმრა „მტრულად განწყობილი უცხოპლანეტელის“ ტიტულით. პოლ ელუარისა და სხვა მეგობრების, მათ შორის ამერიკელი ჟურნალისტის, ვარიან ფრაის შუამდგომლობით, ის რამდენიმე კვირის შემდეგ გაათავისუფლეს. საფრანგეთში ნაცისტების შეჭრის შემდეგ მალევე, ერნსტი კვლავ დააპატიმრეს, ამჯერად გესტაპომ, რადგან ნაცისტები მის ხელოვნებას „დეგენერატულად“ მიიჩნევდნენ. მან მოახერხა გაქცევა და შეერთებულ შტატებში გაქცევა პეგი გუგენჰაიმის დახმარებით, რომელიც ხელოვნების სპონსორი იყო.[20]

ერნსტის დაპატიმრების შემდეგ კარინგტონი განადგურებული იყო და დათანხმდა ესპანეთში წასვლას მეგობართან, კეტრინ იაროუსთან ერთად.[21] ის მადრიდში ოჯახის მეგობრებთან დარჩა მანამ, სანამ მისი პარალიზებული შფოთვა და ბოდვები ფსიქოზურ აშლილობამდე არ მიიყვანდა და ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში არ მოათავსეს. მას კარდიაზოლის შოკური თერაპიით და ლუმინალით (ბარბიტურატი) მკურნალობდნენ.[22][23] ფსიქიატრიული საავადმყოფოდან მომვლელთან გაათავისუფლეს და უთხრეს, რომ მისმა მშობლებმა გადაწყვიტეს მისი სამხრეთ აფრიკის სანატორიუმში გაგზავნა. სამხრეთ აფრიკისკენ მიმავალ გზაზე ის პორტუგალიაში გაჩერდა, საიდანაც გაიქცა. ის მექსიკის დიპლომატიურ მისიაში წავიდა, რათა პოეტი და მექსიკელი დიპლომატი რენატო ლედუკი ეპოვა. ისინი პარიზში საერთო ნაცნობმა პაბლო პიკასომ გაიცნო (ორივე მამაკაცი ერთმანეთს ხარების ბრძოლიდან იცნობდა) და ის დათანხმდა კარინგტონთან მოხერხებულ ქორწინებაზე, რათა მას დიპლომატის ცოლისთვის მინიჭებული იმუნიტეტი მიენიჭებინა.[24] მან მექსიკის მოქალაქეობა 1942 წელს მიიღო.[25] წყვილი 1943 წელს განქორწინდა.[24] ამასობაში, ერნსტი 1941 წელს ნიუ-იორკში პეგი გუგენჰაიმზე დაქორწინდა. ეს ქორწინება რამდენიმე წლის შემდეგ დასრულდა. ერნსტმა და კარინგტონმა ურთიერთობა აღარ განაახლეს.

## მექსიკა 
ნიუ-იორკში ერთი წლის გატარების შემდეგ, 1942 წელს, ლედუკი და კარინგტონი მექსიკაში გაემგზავრნენ — სადაც ბევრი ევროპელი მხატვარი თავშესაფრის საძებნელად გაიქცა — რაც ლედუკმა შეიყვარა და სადაც ის დროდადრო ცხოვრობდა სიცოცხლის ბოლომდე.[24]

როდესაც კარინგტონი პირველად ჩავიდა მექსიკაში, მას წინ უძღოდა სიურეალისტური გამოფენების წარმატება, რამაც მას მოძრაობის ფარგლებში მრავალი კავშირის შექმნის საშუალება მისცა. მისმა კავშირებმა ამ სიურეალისტურ წრეებთან გავლენა მოახდინა მხატვრული კარების გახსნაზე, რომლებიც დიდი ხნის განმავლობაში დახურული იყო მექსიკელი მხატვრებისთვის. მექსიკაში შვიდი წლის ცხოვრების შემდეგ, კარინგტონმა თავისი პირველი პერსონალური გამოფენა გალერეა კლარდეკორში გამართა. საზოგადოების საწყისი რეაქცია დიდი იმედისმომცემი იყო და მომდევნო თვეების განმავლობაში პრესა დადებით და მოწონებით შეფასებებს აქვეყნებდა.[27]

1960-იანი წლების ნაწილის ნიუ-იორკში გატარების შემდეგ, კარინგტონი კვლავ მექსიკაში ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა.[8] მექსიკაში ყოფნისას, 1963 წელს, მას სთხოვეს შეექმნა ფრესკა, რომელსაც მან უწოდა El Mundo Magico de los Mayas,[28] და რომელიც რეგიონის ხალხური ისტორიებით იყო გაჯერებული.[29] ფრესკა ამჟამად მეხიკოში, ანთროპოლოგიის ეროვნულ მუზეუმშია განთავსებული.

1973 წელს კარინგტონმა შექმნა Mujeres conciencia, მექსიკაში ქალთა განმათავისუფლებელი მოძრაობის პოსტერი, რომელიც „ახალ ევას“ ასახავდა.[30] 1970-იან წლებში წინა ტალღებისა და თაობების ქალი მხატვრები გამოეხმაურნენ ფემინისტური ტალღების უფრო ლიბერალურ კლიმატსა და მოძრაობას. ბევრი მათგანი თავის ნამუშევრებში ქალთა განთავისუფლებისა და ცნობიერების საკითხებს აყენებდა, ზოგი კი ხელოვნების შექმნის ნაცვლად ამ საკითხებზე საუბრობდა.[30] კარინგტონი ხშირად საუბრობდა ქალების „ლეგენდარულ ძალებზე“ და ქალებისთვის „მათ კუთვნილი უფლებების“ დაბრუნების აუცილებლობაზე. სიურეალიზმში ჩართული ბევრი მხატვარი ქალებს სასარგებლოდ მიიჩნევდა, მაგრამ არა როგორც დამოუკიდებელ მხატვრებს. სიურეალისტებმა კარინგტონი ფემ-ენფანტად იშვილეს, რადგან ის ზედა კლასის აღზრდის მიმართ მეამბოხე იყო.[31]

კერინგტონი ძირითადად ფსიქიკურ თავისუფლებაზე იყო ორიენტირებული იმ რწმენით, რომ ასეთი თავისუფლება ვერ მიიღწევა მანამ, სანამ პოლიტიკური თავისუფლებაც არ იქნება მიღწეული.[4] ამ რწმენებით კარინგტონი ხვდებოდა, რომ „მექსიკასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში პოლიტიკურად აქტიურ ქალებს შორის უფრო დიდი თანამშრომლობა და ცოდნის გაზიარება“ მნიშვნელოვანი იყო ემანსიპაციისთვის.[4] კარინგტონის პოლიტიკურმა ერთგულებამ განაპირობა მისი სიცოცხლის მიღწევის ჯილდოს მოპოვება 1986 წელს ნიუ-იორკში ხელოვნების ქალთა კამპანიის კონვენციაზე.[4] ათწლეულის განმავლობაში ქალებმა გამოავლინეს და განსაზღვრეს ფემინისტურ და მეინსტრიმულ კონცეფციებთან და საზრუნავებთან ურთიერთობის მთელი რიგი. ათწლეულის განმავლობაში ქალები კვლავ კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებდნენ არსებობის მნიშვნელობას ფორმისა და მასალის მეშვეობით.[30]

მე არ მქონდა დრო, რომ ვინმეს მუზა ვყოფილიყავი... ძალიან დაკავებული ვიყავი ჩემი ოჯახის წინააღმდეგ ამბოხებით და მხატვრობის სწავლით.

—ლეონორა კარინგტონი[32]

## მეორე ქორწინება და შვილები 
მოგვიანებით იგი დაქორწინდა ემერიკო ვაისზე (მეტსახელად „ჩიკი“), რომელიც დაიბადა უნგრეთში 1911 წელს, ფოტოგრაფი და რობერტ კაპას ბნელი ოთახის მენეჯერი ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს. მათ ერთად ჰყავდათ ორი ვაჟი: გაბრიელი, ინტელექტუალი და პოეტი, და პაბლო, ექიმი და სიურეალისტი მხატვარი. ჩიკი ვაისი გარდაიცვალა 2007 წლის 17 იანვარს, სახლში. ის 97 წლის იყო.

## გარდაცვალება 
ლეონორა კარინგტონი გარდაიცვალა 2011 წლის 25 მაისს, 94 წლის ასაკში, მეხიკოში, საავადმყოფოში, პნევმონიით გამოწვეული გართულებების შედეგად.[33][34] მისი ნეშტი დაკრძალეს პანტეონ ინგლესში (ინგლისური სასაფლაო) მეხიკოში.[35]

### თემები და ძირითადი ნამუშევრები 
კარინგტონი აცხადებდა, რომ: „მე საკუთარი თავისთვის ვხატავდი... არასდროს მჯეროდა, რომ ვინმე ჩემს ნამუშევრებს გამოფენდა ან იყიდდა“.[4] მას არ აინტერესებდა ზიგმუნდ ფროიდის ნაშრომები, როგორც მოძრაობის სხვა სიურეალისტები. ის მაგიურ რეალიზმსა და ალქიმიაზე იყო ორიენტირებული და თავისი ნახატების თემებად ავტობიოგრაფიულ დეტალებსა და სიმბოლიკას იყენებდა. კარინგტონი დაინტერესებული იყო ქალის სექსუალობის წარმოჩენით ისე, როგორც ის განიცდიდა მას, და არა მამაკაცი სიურეალისტების მიერ ქალის სექსუალობის დახასიათებით.[30] კარინგტონის 1940-იანი წლების ნამუშევრები ფოკუსირებულია შემოქმედებით პროცესში ქალის როლის ძირითად თემაზე.[4]

კერინგტონის ნამუშევრები იდენტიფიცირებულია და შედარებულია სიურეალისტურ მოძრაობასთან. მოძრაობის ფარგლებში, ქალის სხეულის ძლიერი შესწავლა ბუნების იდუმალ ძალებთან იყო შერწყმული. ამ პერიოდში ქალი მხატვრები ქალურ ფიგურას შემოქმედებით ბუნებასთან აკავშირებდნენ, ირონიული პოზიციების გამოყენებით.[36]

ხატვისას ის იყენებდა მცირე ფუნჯის შტრიხების ტექნიკას, ფენების ზედმიწევნით შექმნას, რითაც მდიდარ ხატოვანებას ქმნიდა.

„ავტოპორტრეტში“ („განთიადის ცხენის სასტუმრო“) (1937–38), კარინგტონი საკუთარ იდენტობაზე ფიქრობს და საკუთარ თავს ცხენთანაც და აფთართანაც ასოცირებს.[37] ის ქალის სექსუალობის საკუთარ ინტერპრეტაციას გვთავაზობს, თეორიულად კი არა, საკუთარ სექსუალურ რეალობაში იყურება, როგორც ეს მოძრაობის სხვა სიურეალისტებს ახასიათებდათ. კარინგტონის მიერ ქალის სექსუალობის დახასიათებისგან თავის არიდებამ სიურეალისტური მოძრაობის ტრადიციული მამაკაცის როლი შეარყია. „ავტოპორტრეტი“ (1937–38) ასევე გვთავაზობს წარმოდგენას კარინგტონის ინტერესზე „მატერიის ალქიმიური ტრანსფორმაციისა და მისი რეაქციის შესახებ სიურეალისტური სურვილის კულტზე, როგორც შემოქმედებითი შთაგონების წყაროზე“.[4] „ავტოპორტრეტი“ კიდევ უფრო იკვლევს ქალობასთან დაკავშირებულ დუალურობას. დუალურობის ეს კონცეფცია კარინგტონის მიერ სარკის გამოყენებით იკვლევს „მე“-ს დუალურობას და „მე“-ს, როგორც დამკვირვებლის, დაკვირვების ობიექტს.[38] „ავტოპორტრეტში“ (1937–38) გამოსახული აფთარი აერთიანებს როგორც მამაკაცს, ასევე ქალს ერთ მთლიანობაში, ღამისა და სიზმრის სამყაროების მეტაფორულად.[4] აფთრის სიმბოლო წარმოდგენილია კარინგტონის მრავალ გვიანდელ ნაშრომში, მათ შორის „დებიუტანტში“ მის მოთხრობების კრებულში „ოვალური ქალბატონი“.[39]

საცხოვრებელი პატიმრობიდან გათავისუფლებიდან სამი წლის შემდეგ და ანდრე ბრეტონის წახალისებით,[40] კარინგტონმა დაწერა თავისი ფსიქოზური გამოცდილების შესახებ თავის მემუარებში „ქვევით“.[41] მასში მან აღწერა, თუ როგორ დაემართა ნერვული აშლილობა, არ სურდა ჭამა და დატოვა ესპანეთი. სწორედ აქ იყო ის საცხოვრებელ პატიმრობაში. ის ასახავს ყველაფერს, რაც მას გაუკეთეს: დაუნდობელ ინსტიტუციურ თერაპიებს, სექსუალურ ძალადობას, ჰალუცინაციურ წამლებს და არასანიტარიულ პირობებს. ვარაუდობენ, რომ წიგნში აღწერილი მოვლენები არ უნდა იქნას აღქმული სიტყვასიტყვით, იმის გათვალისწინებით, თუ რა მდგომარეობაში იყო კარინგტონი ინსტიტუციონალიზაციის დროს; თუმცა, ბოლოდროინდელმა ავტორებმა სცადეს მისი ინსტიტუციის დეტალების შესწავლა, რათა უარყონ ეს თეორია.[42][43] მან ასევე შექმნა ხელოვნების ნიმუშები საკუთარი გამოცდილების ასახვისთვის, როგორიცაა დოქტორ მორალესის პორტრეტი და „ქვემოდან ამაღლების რუკა“.[44]

მისი წიგნი „მოსმენის საყვირი“ დაბერებასა და ქალის სხეულს ეხება. ის მოგვითხრობს ხანდაზმული ქალების ისტორიას, რომლებიც, მადლენ კოტენე-ჰეიჯის სიტყვებით თავის ესეში „სხეულის ძირგამომთხრელი: ფიზიკური გამოსახულება კარინგტონში, პრასინოსსა და მანსურში“, ცდილობენ გაანადგურონ თავიანთი წარმოსახვითი საზოგადოების ინსტიტუტები, რათა „ძმობის სული“ დანერგონ.[45][46]: 86–87  „მოსმენის საყვირი“ ასევე აკრიტიკებს შიშველი ქალის სხეულის შერცხვენას და ითვლება, რომ ეს არის ერთ-ერთი პირველი წიგნი, რომელიც მეოცე საუკუნეში გენდერული იდენტობის ცნებას ეხება.[46] კარინგტონის შეხედულებები დედობას ქალობის მთავარ გამოცდილებად ასახელებს. კარინგტონმა განაცხადა: „ჩვენ, ქალები, დედობით განპირობებული ცხოველები ვართ... მდედრი ცხოველებისთვის სიყვარულით ცხოვრება, რომელსაც ახალი ცხოველის დაბადების დიდი დრამა მოჰყვება, ბიოლოგიური გამოქვაბულის სიღრმეში გვაგდებს“. მიუხედავად იმისა, რომ ეს შეიძლება განსხვავდებოდეს თანამედროვე ფემინისტური პერსპექტივიდან, გამოქვაბული, რომლის შესახებაც კარინგტონი მრავალ ვერსიას გვთავაზობს, სიმბოლური გაცოცხლების ადგილია და არა რეალური მშობიარობის („და ეს შეიძლება ნიშნავდეს წყლის ან დედობრივ ხასიათს, ეს შეიძლება იყოს ორმაგი, ჩემი აზრით“; დედა და დედა, სიმონ დე ბოვუარის მიხედვით).[47]

კერინგტონს აინტერესებდა ცხოველები, მითები და სიმბოლიზმი. ეს ინტერესი გაძლიერდა მას შემდეგ, რაც ის მექსიკაში გადავიდა და ურთიერთობა დაიწყო ემიგრანტ ესპანელ მხატვარ რემედიოს ვაროსთან. ორივემ შეისწავლა ალქიმია, კაბალა და პოსტკლასიკური მაიას მისტიკური ნაწერები, პოპოლ ვუჰ.[48][49]

მისი ნამუშევრების პირველი მნიშვნელოვანი გამოფენა 1947 წელს ნიუ-იორკში, პიერ მატისის გალერეაში გაიმართა. კარინგტონი მიიწვიეს სიურეალიზმის საერთაშორისო გამოფენაზე თავისი ნამუშევრების წარმოსადგენად, სადაც ის ერთადერთი ქალი ინგლისელი პროფესიონალი მხატვარი იყო. ის თითქმის ერთ ღამეში გახდა ცნობილი. მექსიკაში მან დაწერა და წარმატებით გამოსცა რამდენიმე წიგნი.[50]

მისი ნამუშევრების პირველი მასშტაბური გამოფენა დიდ ბრიტანეთში ოცი წლის შემდეგ გაიმართა ჩიჩესტერის პალანტ ჰაუსის გალერეაში, დასავლეთ სასექსში, 2010 წლის 17 ივნისიდან 12 სექტემბრამდე, ხოლო შემდგომში ნორვიჩში, სეინსბერის ვიზუალური ხელოვნების ცენტრში, საერთაშორისო გამოფენების სეზონის ფარგლებში, სახელწოდებით „სიურეალისტური მეგობრები“, რომელიც აღნიშნავდა ქალების როლს სიურეალისტურ მოძრაობაში. მისი ნამუშევრები გამოიფინა მისი ახლო მეგობრების, ესპანელი მხატვრის რემედიოს ვაროს (1908–1963) და უნგრელი ფოტოგრაფის კატი ჰორნას (1912–2000) ნამუშევრებთან ერთად.[51]: 131

2013 წელს „კერინგტონი“ დუბლინში, ირლანდიის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმში მასშტაბური რეტროსპექტივის საგანი გახდა. გამოფენა სახელწოდებით „კელტური სიურეალისტი“, შონ კისეინმა დააპროექტა და შეისწავლა კერინგტონის ირლანდიური წარმომავლობა, რათა განეხილა მის შემოქმედებაში არსებული მრავალი კულტურული, პოლიტიკური და მითოლოგიური თემა.[52]

კარინგტონის ხელოვნებაში ხშირად ცხენებს გამოსახავენ, როგორც მის ავტოპორტრეტში („განთიადის ცხენის სასტუმრო“) და ნახატში „ლორდ სანთლის ცხენები“.[12] ცხენების ხატვით მისი გატაცება ბავშვობაში დაიწყო.[12] ცხენები მის ნაწერებშიც ფიგურირებს. თავის პირველ გამოქვეყნებულ მოთხრობაში „შიშის სახლი“, კარინგტონი ცხენს ახალგაზრდა გმირის ექსტრასენსის მეგზურის როლში განასახიერებს.[53] 1935 წელს, კარინგტონის პირველი ესე „ჯეზამათატიკა ანუ შესავალი ხატვის საოცარ პროცესში“ გამოქვეყნდა მის მოთხრობამდე „მეშვიდე ცხენი“.[12] კარინგტონი ხშირად იყენებდა სიტყვების კოდებს თავის ნამუშევრებში ინტერპრეტაციის განსახორციელებლად. „სანთელი“ არის კოდი, რომელსაც ის ხშირად იყენებდა ოჯახის წარმოსადგენად, ხოლო სიტყვა „ლორდი“ მამამისისთვის.[12]

კერინგტონმა წვლილი შეიტანა 1973 წელს მექსიკურ საშინელებათა ფილმში „სიგიჟის სასახლე“, რომლის რეჟისორიც ხუან ლოპეს მონტესუმაა, რომელიც ნაწილობრივ ეფუძნება ედგარ ალან პოს მოთხრობას „დოქტორ ტარისა და პროფესორ ფეტერის სისტემა“. მან თავის ერთ-ერთ ვაჟთან, გაბრიელ ვაისთან ერთად ზედამხედველობა გაუწია დეკორაციებისა და კოსტიუმების მხატვრულ დიზაინს. თეთრი ცხენის, კარინგტონის ალტერ ეგოს განმეორებითი გამოჩენა და დახვეწილი სიურეალისტური ნადიმი და კოსტიუმები მის გავლენასა და ხედვაზე მეტყველებს.

2005 წელს Christie's-მა აუქციონზე გაიტანა კარინგტონის ჟონგლიორი (El Juglar)[54] და გაყიდულმა ფასმა 713,000 აშშ დოლარი შეადგინა, რაც ახალი რეკორდია ცოცხალი სიურეალისტი მხატვრისთვის აუქციონზე გადახდილი ყველაზე მაღალი ფასისთვის. კარინგტონმა დახატა ტელენოველების მსახიობის, ენრიკე ალვარეს ფელიქსის[55][56] პორტრეტები, მსახიობ მარია ფელიქსის ვაჟი, კარინგტონის პირველი ქმრის მეგობარი.

2015 წელს კარინგტონი Google Doodle-ის მეშვეობით დააჯილდოვეს მისი 98-ე დაბადების დღის აღსანიშნავად. Doodle დაფუძნებულია მის ნახატზე „როგორ ჯდება პატარა ნიანგი“, რომელიც სიურეალისტურ სტილშია დახატული.[57] ნახატი ლუის კეროლის „ალისა საოცრებათა ქვეყანაში“ ლექსით იყო შთაგონებული და საბოლოოდ ეს ნახატი პასეო დე ლა რეფორმაზე მდებარე კოკოდრილოდ გადაკეთდა.[58]

## მემკვიდრეობა და გავლენა 
კარინგტონს მიეწერება სიურეალიზმის ფემინიზაცია. მისმა ნახატებმა და ნაწერებმა ქალის პერსპექტივა შემოიტანა იმაში, რაც სხვა შემთხვევაში ძირითადად მამაკაცების მიერ დომინირებულ მხატვრულ მოძრაობას წარმოადგენდა. კარინგტონმა აჩვენა, რომ ქალები უნდა განიხილებოდნენ, როგორც დამოუკიდებელი მხატვრები და არა როგორც მუზები მამაკაცი მხატვრების მიერ.[59][60]

2022 წელს ვენეციის ბიენალეს 59-ე საერთაშორისო ხელოვნების გამოფენას ერქვა „ოცნებების რძე“. ეს სახელი ნასესხებია კარინგტონის წიგნიდან, რომელშიც, იტალიელი კურატორი სესილია ალემანი ამბობს, რომ ის „აღწერს ჯადოსნურ სამყაროს, სადაც ცხოვრება მუდმივად ხელახლა წარმოიშობა წარმოსახვის პრიზმით და სადაც ყველას შეუძლია შეიცვალოს, გარდაიქმნას, გახდეს რაღაც და ვიღაც სხვა“.[61] იმავე წელს კარინგტონის მოთხრობა „დებიუტანტი“ ადაპტირებული იქნა ანიმაციური მოკლემეტრაჟიანი ფილმის სახით, რომლის რეჟისორიც ელიზაბეტ ჰობსია და მთავარ როლებს ჯოანა დევიდი დებიუტანტის (ხანდაზმული) და დედის როლებში, ხოლო ალექსა დევისი ჰიაენას როლში თამაშობს.[62]

კარინგტონის ცხოვრებამ შთააგონა მიშელ მარკელის მიერ დაწერილი და ამანდა ჰოლის მიერ ილუსტრირებული საბავშვო არამხატვრული წიგნის, „ამ სამყაროდან გამოსული: ლეონორა კარინგტონის სიურეალისტური ხელოვნება“, შექმნა. წიგნი მოგვითხრობს კარინგტონის ცხოვრებისა და ხელოვნების ისტორიას, როდესაც ის თავის შემოქმედებით ნიჭს ავლენს და არღვევს მე-20 საუკუნის კონვენციებს იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა მოიქცნენ მაღალი კლასის ქალები და დებიუტანტები.[63]

კერინგტონი და მისი ვაჟი ექსპერიმენტული მოკლემეტრაჟიანი ფილმის „ლეონორა და გაბრიელი: მყისიერი“ თემა იყო. ფილმი ლიზეტ ბენრეიმ გადაიღო კარინგტონის რეზიდენციაში, მეხიკოში. კარინგტონი განიხილავდა მის სახლში არსებულ ხელოვნებას და სიურეალისტის ცხოვრებას. ფილმის პრემიერა 2012 წელს შედგა სან დიეგოს ლათინოამერიკული ფილმების ფესტივალზე.[64]

2023 წლის ნოემბერში, მექსიკის კონგრესის ზედა პალატაში, რესპუბლიკის სენატში, კარინგტონის შემოქმედებისადმი მიძღვნილი სიკვდილის შემდგომი ცერემონია გაიმართა.[1] ქანდაკება „ღამის იაგუარი“ ლეონორა კარინგტონის მუზეუმმა შესწირა სენატის შენობაში გამოსაფენად. გარდა ამისა, სენატის შენობაში გაიმართა დროებითი გამოფენა სახელწოდებით „Un Viaje Sagrado“, სადაც წარმოდგენილი იყო მისი 11 ქანდაკება.[1]

2024 წლის მაისში მისი ნახატი „Les Distractions de Dagobert“ ნიუ-იორკში, Sotheby's-ის აუქციონზე 28,5 მილიონ დოლარად გაიყიდა. იმ დროს ეს რეკორდული თანხა იყო, რომელიც ბრიტანეთში დაბადებული ქალი მხატვრის ნამუშევრისთვის გადახდილი იყო.[65]

## გამოფენები 
*2026: ლეონორა კარინგტონი, ლუქსემბურგის მუზეუმი, პარიზი, საფრანგეთი, 2026 წლის 18 თებერვალი - 2026 წლის 19 ივლისი[66]
*2025: ლეონორა კარინგტონი, Palazzo Reale, მილანი, იტალია, 20 სექტემბერი 2025 - 11 იანვარი 2026[67]
*2025: აკრძალული ტერიტორიები: სიურეალისტური ლანდშაფტის 100 წელი, The Box Plymouth, დევონი, დიდი ბრიტანეთი, 24 მაისი 2025 - 7 სექტემბერი 2025[68]
*2025: ლეონორა კარინგტონი: სიზმრების მქსოველი, Katonah-ის ხელოვნების მუზეუმი, Katonah, ნიუ-იორკი, აშშ, 13 ივლისი 2025 - 5 ოქტომბერი 2025[69]
*2024: ლეონორა კარინგტონი: ავატარები და ალიანსები, Firstsite, კოლჩესტერი, ინგლისი, 26 ოქტომბერი 2024 - 9 მარტი 2025[70]
*2024: ლეონორა კარინგტონი: მეამბოხე ხედვის მქონე, Newlands House Gallery, პეტვორთი, ინგლისი, 12 ივლისი - 26 ოქტომბერი 2024 [71]
*2023: Leonora Carrington: Revelación, Fundación MAPFRE, მადრიდი, ესპანეთი, 11 თებერვალი - 7 მაისი 2023 [72]
*2022: სიურრეალიზმი და მაგია: მოჯადოებული თანამედროვეობა, ბარბერინის მუზეუმი, პოტსდამი, გერმანია,2022 წლის 22 ოქტომბერი - 2023 წლის 29 იანვარი[73]
*2022: ლეონორა კარინგტონი: El Mundo Magico, Mixografia, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია, აშშ, 9 ივლისი - 27 აგვისტო, 2022
*2022: სიურეალიზმი და მაგია: მოჯადოებული თანამედროვეობა, პეგი გუგენჰაიმის კოლექცია, ვენეცია, იტალია, 9 აპრილი - 26 სექტემბერი, 2022[74]
*2020: ფანტასტიკური ქალები, ლუიზიანას თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი, ჰუმლებეკი, დანია, 25 ივლისი - 8 ნოემბერი, 2020[75]
*2019: სიურეალიზმი მექსიკაში - გამოფენები - Di Donna Galleries, ნიუ-იორკი, აშშ, 25 აპრილი - 29 ივნისი, 2019[76]
*2019: უკანასკნელი კვერცხის ისტორია, ვენდი ნორისის გარე გამოფენა, ნიუ-იორკი, აშშ, 23 მაისი - 29 ივნისი, 2019[77]
*2018: ლეონორა კარინგტონის მუზეუმი იხსნება სან-ლუის პოტოსიში, მექსიკა
*2018: ლეონორა კერინგტონი. Cuentos Mágicos, Museo de Arte Moderno de la Ciudad de México, მექსიკა, აპრილი - სექტემბერი 2018[78]
*2017: შეშლილი სიურეალიზმის შესახებ, Boijmans Van Beuningen-ის მუზეუმი, ნიდერლანდები, როტერდამი[79]
*2017: სიურრეალისტი ქალები, მერი, ბარსელონა, ესპანეთი, ბარსელონა[79]
*2016: Monstruosismos, Museo de Arte Moderno de Ciudad de México, მექსიკა, Bosque de Chapultepec[79]
*2016 წელი: სიურეალისტური შეხვედრები. კოლექციონირება შოტლანდიის თანამედროვე ხელოვნების ეროვნულ გალერეაში, ედინბურგი, შოტლანდია[79]
*2016: დალი, ერნსტი, მირო, მაგრიტი...: სიურეალისტური შეხვედრები ედვარდ ჯეიმსის, როლანდ პენროუზის კოლექციებიდან[79]
*2016: გაბრიელ კეილერი, ულა და ჰაინერ პიტჩი, Hamburger Kunsthalle, ჰამბურგი, გერმანია[79]
*2016: მხატვრები და მოყვარულები, ორდოვასის გალერეა, მეიფერი, ლონდონი, ინგლისი[79]
*2016: უცნაური სამყაროები: ანჯელა კარტერის ხედვა, სამეფო დასავლეთ ინგლისის აკადემია, ბრისტოლი, ინგლისი[79]
*2016: ლეონორა კარინგტონი: ბოლო სამშაბათის საზოგადოება და ვიქტორ უინდის კურიოზების, სახვითი ხელოვნებისა და ბუნების ისტორიის მუზეუმი. ჰაკნი, ლონდონი, ინგლისი, სექტემბერი - დეკემბერი 2016[80]
*2015: ლეონორა კარინგტონი: ტეიტ ლივერპული, ინგლისი, 6 მარტი - 31 მაისი 2015[79]
*2015: სიურეალიზმი და მაგია, ბოკა რატონის ხელოვნების მუზეუმი, ბოკა რატონი, აშშ[79]
*2015: კალო, რივერა და მექსიკური თანამედროვე ხელოვნება, NSU ხელოვნების მუზეუმი, ფორტ ლოდერდეილი, აშშ[79]
*2015: მექსიკა: ფანტასტიკური იდენტობა. მე-20 საუკუნის შედევრები FEMSA კოლექციიდან, ლათინური ამერიკის ხელოვნების მუზეუმი, ლონგ ბიჩი, აშშ[79]
*2015: ლორნა ოტეროს პროექტის ოჯახის ალბომი, მაიამი, პატრიცია და ფილიპ ფროსტის ხელოვნების მუზეუმი, ფლორიდის საერთაშორისო უნივერსიტეტი, მაიამი, აშშ[79]
*2015: სიურეალიზმი: შეთქმულების ცხოვრება, თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი (MCA) ჩიკაგო, აშშ[79]
*2015: ოცნების ველები: სიურეალისტური პეიზაჟი, დი დონა, ნიუ-იორკი, აშშ[79]
*2014: სიურეალიზმი და მაგია, ჰერბერტ ფ. ჯონსონის ხელოვნების მუზეუმი, კორნელის უნივერსიტეტი, ითაკა, აშშ[79]
*2014: ქაღალდი, ფანქარი და მელანი: ანაბეჭდები და სხვა ნამუშევრები ქაღალდზე, რუიზ-ჰილის ხელოვნება, სან ანტონიო, აშშ[79]
*2013: მაქს ერნსტი, ბეიელერის ფონდი, ბაზელი, შვეიცარია[79]
*2013–2014: ლეონორა კარინგტონი: კელტური სიურეალისტი, ირლანდიის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი ხელოვნება, დუბლინი, ირლანდია (სოლო)[81]
*2012: საოცრებათა ქვეყანაში: ქალი მხატვრების სიურეალისტური თავგადასავლები მექსიკასა და შეერთებულ შტატებში, ლოს-ანჯელესი, აშშ[79]
*2012: საგრაფოს ხელოვნების მუზეუმი, ლა ბრეა პარკი, ლოს-ანჯელესი, აშშ[79]
*2011: ზეიმი: სექსი, სიკვდილი და სიგიჟე რვა სიურეალისტურ შედევრში, ვენდი ნორისის გალერეა, ნიუ-იორკი, აშშ[79]
*2011: ჩემი სიზმრების ფერი სიურეალისტური რევოლუცია ხელოვნებაში, ვანკუვერის ხელოვნების გალერეა, ვანკუვერი, კანადა[79]
*2011: კარგი, ცუდი, უშნო?, ლათინური ამერიკის ხელოვნების მუზეუმი, ლონგ-ბიჩი, აშშ[79]
*2011: ღამის სურნელის სტოკი, მარიან ბოესკის გალერეა, აღმოსავლეთ 64-ე ქუჩა 118, ნიუ-იორკი, აშშ[79]
*2011: ლეონორა კარინგტონი და ტილი ლოში, ვიქტორ ვინდის სახვითი ხელოვნების ინკ.[82]
*2010: სიურეალისტური მეგობრები, Pallant House Gallery, ჩიჩესტერი, ინგლისი[79] და Sainsbury Centre for Visual Arts, ნორვიჩი, ინგლისი. 2010: ღვთაებრივი კომედია, Sotheby's ნიუ-იორკი, ნიუ-იორკი, აშშ[79]
*2009: Latitudes: ლათინოამერიკელი ოსტატები ფემსას კოლექციიდან, ბოუერსის კულტურული ხელოვნების მუზეუმი, სანტა-ანა, აშშ[79]
*სანტა-ანა, აშშ[79]
2009: ანარქიის ანგელოზები: ქალი მხატვრები და სიურეალიზმი, მანჩესტერის ხელოვნების გალერეა, მანჩესტერი, ინგლისი[79]
*2008: Arte Americas ლათინური ამერიკის ხელოვნების ბაზრობა, Tresart, Coral Gables, აშშ[79]
*2008: ნამუშევრები ნატაშა და ჟაკ გელმანების თანამედროვე მექსიკური ხელოვნების კოლექციიდან, ირლანდიის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი, ირლანდია, დუბლინი[79]
*2008: ტალიზმანის ლინზა, ფრეი ნორისის გალერეა, სან-ფრანცისკო, კალიფორნია, აშშ (სოციალური)[81]
*2007: სიურეალიზმი: სიზმრები ტილოზე, ნასაუს ოლქის ხელოვნების მუზეუმი, როსლინ ჰარბორი, ნიუ-იორკი, აშშ[81]
*2003: ფრიდა კალო, დიეგო რივერა და მე-20 საუკუნის მექსიკური ხელოვნება: ჟაკ და ნატაშა გელმანების კოლექცია, მექსიკური ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი, ჩიკაგო, ილინოისი, აშშ.
*2001–2002: სიურეალიზმი: უსაზღვრო სურვილი, ტეიტი, ლონდონი, ინგლისი და მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმი, ნიუ-იორკი, აშშ[81]
*1999: სარკისებური გამოსახულებები: ქალები, სიურეალიზმი და თვითრეპრეზენტაცია, სან-ფრანცისკოს თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი, სან-ფრანცისკო, კალიფორნია, აშშ.
*1999: სიურეალიზმი: ორი პირადი თვალი/ნესუჰი ერტეგუნისა და დანიელ ფილიპაჩის კოლექციები, სოლომონ რ. გუგენჰაიმის მუზეუმი, ნიუ-იორკი, აშშ[81]
*1993: Regards des Femmes, Musée d'Art Moderne, Lieja, საფრანგეთი
*1993: Sujeto-Objeto, Museo Regional de Guanajuato, Guanajuato y Museo de Monterrey, Moneterrey, მექსიკა[81]
*1991: Galería de Arte del Auropuerto Internacional de la Ciudad de México, მეხიკო, მექსიკა (სოლო)
*1991: Serpentine Gallery, ლონდონი, ინგლისი (სოლო)
*1991: Sainsbury Art Centre, ნორვიჩი, ინგლისი (სოლო)
*1991: არნოლფინი, ბრისტოლი, ინგლისი (სოლო)
*1991: მექსიკის მუზეუმი, სან-ფრანცისკო, კალიფორნია, აშშ (სოლო)[81]
*1990: არტ კომპანია, ლიდსი, ინგლისი (სოლო)
*1990: ბრუსტერის გალერეა, ნიუ-იორკი, აშშ (სოლო)[81]
*1989: Museo Nacional de la Estampa, INBA, მექსიკა (სოლო)[81]
*1987: Brewster Gallery, New იორკი, აშშ (დამოუკიდებელი)
*1987: Art Space Mirage, ტოკიო, იაპონია (დამოუკიდებელი)
*ალექსანდრე იოლასის გალერეა, ნიუ-იორკი, აშშ (დამოუკიდებელი)[81]
*1976: ლეონორა კარინგტონი: რეტროსპექტული გამოფენა, ამერიკათშორისი ურთიერთობების ცენტრი, ნიუ-იორკი, აშშ[83]
*1976: ლეონორა კარინგტონი: რეტროსპექტული გამოფენა, ტეხასის უნივერსიტეტის ხელოვნების მუზეუმი, ოსტინის ტეხასის უნივერსიტეტი, ოსტინი, ტეხასი, აშშ[83]
*1970: იმპრესიონიზმიდან სიურეალიზმამდე, უორთინგის ხელოვნების გალერეა, უორთინგი, ინგლისი[81]
*1969: სიურეალისტები, ბაირონის გალერეა, ნიუ-იორკი, აშშ
*1969: გალერეა პიერი, პარიზი, საფრანგეთი (დამოუკიდებელი)
*1969: სილამაზის ეროვნული ხელოვნების ინსტიტუტი, ეროვნული ხელოვნების სალა, მექსიკა (დამოუკიდებელი)
*1969: სილამაზის ხელოვნების სასახლე, მეხიკო, მექსიკა (დამოუკიდებელი)
*1969: ხელოვნების გალერეა მექსიკანო, მეხიკო, მექსიკა (სოლო)[81]
*1968: Artistas Británicos en México 1800/1968, Instituto Anglo-Mexicano de Cultura, მეხიკო, მექსიკა[81]
*1967: IX ბიენალი დე პინტურა, სან პაულო, ბრაზილია[81]
*1966: სიურრეალიზმი: გონების მდგომარეობა, კალიფორნიის უნივერსიტეტი, სანტა ბარბარა, კალიფორნია, აშშ.
*1966: Surrealismo y Arte Fantástico en México, Galeria Universitaria, Aristos, მექსიკა
*1943: 31 ქალის გამოფენა, ამ საუკუნის ხელოვნება გალერეა, ნიუ იორკი, აშშ[84]

## წიგნები 
### რომანები 
„მოსმენის საყვირი“ (Routledge, 1976;[45] Penguin Books, 2005, ISBN 9780141187990; New York Review Books, 2021)
„ქვის კარი“ (ნიუ-იორკი: St. Martin's Press, 1977; New York Review Books, 2024)[85]
მოთხრობების კრებულები
„ოვალური ქალბატონი: სიურეალისტური ისტორიები“ (Capra Press, 1975)[86]
„მეშვიდე ცხენი“ და სხვა ისტორიები (დატონი, 1988)[87]
„შიშის სახლი“ (თარგმანი: კ. ტალბოტი და მ. უორნერი. ნიუ-იორკი: ე. პ. დატონი, 1988)[88]
„დებიუტანტი“ და სხვა ისტორიები (Silver Press, 2017)
„ლეონორა კარინგტონის სრული ისტორიები“ (დოროთი, საგამომცემლო პროექტი, 2017. შესავალი: კეტრინ დევისი)[89]

## რესურსები ინტერნეტში
*Leonora Carrington's Cats
*Leonora Carrington at Wikiart.org
*Leonora Carrington's Surrealist Paintings at disinfo.com
*Dos Surrealistas en México, 15 January 2006
*"Writer Joanna Moorhead goes in search of her long-lost cousin", *The Guardian*
*Documents on Leonora Carrington  in the ICAA Documents Project at The Museum of Fine Arts, Houston
*Leonora Carrington biography- The Art History
*The Surreal Life of Leonora Carrington by Joanna Moorhead&nbsp;– review
*Biography and work by Leonora Carrington at Artsy.net
*Self portrait of Leonora Carrington at Met Museum
* Artwork of Leonora Carrington at Wendi Norris Gallery
**Leonora and Gabriel: An Instant* at YouTube
## სქოლიო