open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ვაჯარა

**ვაჯარა** ან **ვაჭარა** () —  ისტორიული სოფელია არტაანის რეგიონში, არდაჰანის პროვინციის ჰანაქის რაიონის სოფელ ალაჩამის (ქვედა ტიკანი) საზღვრებში გამქრალი სოფელია.

## ისტორია
ვაჯარას სახელი 1595 წლის ოსმალური მუფასსალ დეფთერში ვაჯარის (واجار) სახით არის მოცემული. სოფლის სახელი სხვადასხვა წყაროებში ვაჭარა და ბაჯარა (Баджара) სახითაცაა დაწერილი.

სოფელი ვაჯარა მდებარეობდა ისტორიულად არტაანის რეგიონში შუა საუკუნეებში საქართველოს შემადგენელ რეგიონთაგან ერთ-ერთი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი და სოფელი XVI საუკუნის შუა წლებში ქართველებისგან დაიკავეს.

სოფელი ვაჯარა, 1595 წლის ოსმალური მუფასსალ დეფთერის მიხედვით, საქართველოს ვილაიეთში, არდაჰანი ბუზურგის ლივას მეშეს ნაჰიას ეკუთვნოდა. მისი მოსახლეობა შედგებოდა 36 ქრისტიანი ოჯახისგან და ოჯახის უფროსები ქართულ სახელებს ატარებდნენ. სოფელში განვითარებული იყო ხორბლისა და ქერის მოყვანა, ფუტკრის მეურნეობა, ღორისა და ცხვრის მოშენება. ორი წყლის წისქვილი იყო.

სოფელი ვაჯარა ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების პერიოდის ოსმალური ჯებე დეფთერში ვაჯარის (واجار) სახელით ჰქონდა იგივე ადმინისტრაციული სტატუსი. სოფელი ჰიჯრი 1116 (1704/1705) წელს 11500 აქჩეს გადასახადის სანაცვლოდ ებუბექირის სახელის მქონე პირს ჰქონდა მინიჭებული.

ოსმალური მუფასსალ დეფთერის გამომცემელი ქართველი თურქოლოგი სერგი ჯიქია წერს, რომ რუსულ რუკაზე ბაჯარას (Баджара) სახით დაწერილი ვაჯარა მდებარეობდა სოფელ ტიკანისა (Тиканъ) და კიარკიადანის (Кяркядан) მახლობლად. ამ ჩანაწერიდან ირკვევა, რომ სოფელი ვაჯარა ამ თარიღამდე აღარ არსებობდა.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ისტორიული ქართული სოფლები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 268

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 268**, მიიღეს 1969 წლის 28 ივლისს, ჩართული მხარეების განცხადებების მოსმენის შემდეგ, საბჭომ მკაცრად გაკიცხა პორტუგალია კატეტეზე თავდასხმებისთვის აღმოსავლეთ ზამბიაში. საბჭომ მოუწოდა პორტუგალიას თავი შეეკავებინა ზამბიის ტერიტორიული მთლიანობის დარღვევისგან და მის წინააღმდეგ გაუპროვოცირებელი რეიდების განხორციელებისგან. საბჭომ მოითხოვა, რომ პორტუგალიურმა სამხედრო ძალებს დაებრუნებინათ ყველა გატაცებული მშვიდობიანი მოქალაქე და ყველას ჩამორთმეოდა ქონება, და გამოაცხადა, რომ თუ პორტუგალია არ შეასრულებდა მოთხოვნებს, ისინი შეიკრიბებოდნენ შემდგომი ღონისძიებების განსახილველად.

რეზოლუცია 268 მიიღეს 11 ხმით ნულის წინააღმდეგ, ხოლო საფრანგეთმა, ესპანეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.

## რესურსები ინტერნეტში
*https://docs.un.org/en/S/RES/268(1969)

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ზამბიის შესახებ
0268
კატეგორია:1969 წელი ზამბიაში
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები პორტუგალიის შესახებ
კატეგორია:1969 წელი პორტუგალიაში
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები მოზამბიკის შესახებ
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 249

**გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 249** ერთხმად მიიღეს 1968 წლის 18 აპრილს. გაერთიანებულ ერებში მავრიკის გაწევრიანების განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია მისცა, რომ მავრიკი მიღებულიყო წევრად.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/249(1968))

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1968 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:1968 წელი მავრიკიში
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები გაეროს წევრობის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები მავრიკის შესახებ
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 250

**გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 250** ერთხმად მიიღეს 1968 წლის 27 აპრილს, რომელიც ისრაელს აფრთხილებდა არ ჩაეტარებინა დამოუკიდებლობის დღის აღლუმი იერუსალიმში ისრაელის გამოცხადებულ დედაქალაქში. ისრაელმა უგულებელყო რეზოლუცია. საპასუხოდ, საბჭომ მიიღო გაეროს უშიშროების საბჭოს 251-ე რეზოლუცია, რომელიც გმობდა ისრაელის ქმედებებს.
## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at UN.org](https://undocs.org/S/RES/250(1968))

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1968 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ისრაელის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ისრაელ-პალესტინის კონფლიქტის შესახებ
კატეგორია:1968 წელი ისრაელში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 248

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 248** მიიღეს 1968 წლის 24 მარტს. იორდანიისა და ისრაელისგან მიღებული წერილების, ასევე გაერთიანებული ერების ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის უფროსი შტაბის დამატებითი ინფორმაციის მიღების შემდეგ, საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები და გმო კარამეს ბრძოლა - სამხედრო მოქმედება, რომელიც ისრაელმა დაიწყო გაეროს ქარტიის აშკარა დარღვევით. საბჭომ მწუხარება გამოხატა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევით განხორციელებულ ძალადობრივ ინციდენტებზე და მოუწოდა ისრაელს შეეჩერებინა 237-ე რეზოლუციის საწინააღმდეგო ქმედებები და საქმიანობა.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/248(1968))

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1968 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ისრაელის შესახებ
კატეგორია:1968 წელი ისრაელში
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები იორდანიის შესახებ
კატეგორია:1968 წელი იორდანიაში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 245

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 245** ერთხმად  მიიღეს 1968 წლის 25 იანვარს, მას შემდეგ, რაც სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის მთავრობამ უარი თქვა გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია 234-ის შესრულებაზე და უკანონოდ განაგრძო სამხრეთ დასავლეთ აფრიკიდან დაკავებულების გასამართლება, უშიშროების საბჭომ მოითხოვა აღნიშნული პატიმრების გათავისუფლება და რეპატრიაცია. ასევე, მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, გამოეყენებინა თავიანთი გავლენა, რათა დაერწმუნებინათ სამხრეთ აფრიკის მთავრობა, დამორჩილებოდა აღნიშნულ რეზოლუციას.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/245(1968))

0245
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ნამიბიის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები სამხრეთ აფრიკის შესახებ
კატეგორია:1968 წელი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში
ზაქარწმინდა

**ზაქარწმინდა** () — ისტორიული სოფელი პალაკაციოში, დღეს არდაჰანის ვილაიეთის ჩილდირის რაიონის სოფელ ეშმეფინარის საზღვრებში. 

## ისტორია
ზაქარწმინდა ქართული ადგილობრივი სახელწოდებაა, რომელიც შედგება პირადი სახელისაგან „ზაქარია“ და სიტყვისაგან „წმინდა“. სავარაუდოდ, სოფელს ეს სახელი მიენიჭა წმინდა ზაქარიას სახელობის ეკლესიის გამო.

სოფელი ზაქარწმინდა მდებარეობდა ისტორიულ პალაკაციოს მხარეში, რომელიც შუა საუკუნეებში საქართველოს საზღვრებში შედიოდა. ოსმალებმა ეს მხარე და სოფელი ქართველებისგან 1578 წელს დაისაკუთრეს.

სოფელი ზაქარწმინდა 1595 წლის ოსმალურ საგადასახადო რეესტრში - გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარში აღნიშნულია როგორც „ზაქარზმინდა“ (ذكرزمندە). ამ დროს სოფელი საქართველოს ვილაიეთს, ჩილდირის ლივას ჯანბაზის ნაჰიეს ექვემდებარებოდა. მოსახლეობა შედგებოდა 7 ქრისტიანი ოჯახისგან და ოჯახის უფროსები ქართულ სახელებს ატარებდნენ. სოფელში იყო ხორბლის, ქერის, ჭვავის და სელის თესლის მიწათმოქმედება, მისდევდნენ მეფუტკრეობას, ზრდიდნენ ცხვარსა და ღორსაც.

ზაქარწმინდის სოფელი ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების ოსმალურ ჯებე დავთარშიც იგივე სახელწოდებით იყო ჩაწერილი და ანალოგიური ადმინისტრაციული სტატუსი ჰქონდა. ჰიჯრის 1115 (1703/1704) წელს სოფელი ვიღაც შაჰინს გადაეცა და გადასახადად 6,000 აქჩე დაადგინეს. ქართველი თურქოლოგი სერგი ჯიქია აღნიშნავს, რომ რუსულად სოფლის სახელის სწორი ფორმაა ზაკარ ზმინდა (Закар зминда).თუმცა, სოფელი XIX საუკუნის ბოლო მეოთხედისთვის გაქრა, რაც ჩანს 1886 წლის რუსული აღწერიდან, სადაც ჩილდირის ოლქში ის სოფლის სტატუსით აღარ არის ჩაწერილი.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ისტორიული ქართული სოფლები
გაზაფხულის თოვლი (რომანი)

***გაზაფხულის თოვლი*** () — იაპონელი მწერლის, იუკიო მიშიმას 1969 წლის რომანი, რომელიც მისი ცნობილი სერიის — *"ნაყოფიერების ზღვა"* — პირველი ნაწილია. ნაწარმოები, თავდაპირველად, 1965-1967 წლებში, გაზეთში - "შინჩოში" - ქვეყნდებოდა, ხოლო სრული სახით 1969 წელს გამოიცა. ნაწარმოების შექმნაში მწერალს სხვადასხვა საკითხის ფუნდამენტური გამოკვლევა, მათ შორის ქალაქ ნარაში ბუდისტური ტაძრის მონახულება, დაეხმარა.

## სიუჟეტი 
რომანის სიუჟეტი 1912-1914 წლებში მიმდინარეობს და მოგვითხრობს 19 წლის განებივრებული და მეოცნებე ახალგაზრდა მამაკაცის, კიოაკისა და გაღარიბებული სამურაების ოჯახის წევრის, სატოკოს სიყვარულის ისტორიას. კიოაკი და სატოკო ერთმანეთს ბავშვობიდან იცნობენ, ჯერ კიდევ იმ დროიდან, როცა კიოაკი აღსაზრდელად სატოკოს ოჯახს მიაბარეს. 

სატოკო ძლიერ იყო შეყვარებული კიოაკიზე, თუმცა საკუთარ გრძნობებს მანამ ვერ ავლენდა, სანამ კიოაკის მამის ჩარევით, იმპერატორმა სატოკოს პრინც ჰარუნორუზე დანიშნვა არ ბრძანა. მიუხედავად ინტრიგისა და შანტაჟისა, კიოაკი, ტადეშინას დახმარებით, სატოკოსთან საიდუმლო შეხვედრებს აწყობს. საბოლოოდ, საქმე იქამდე მიდის, რომ ჰარუნორუზე დანიშვნის ცერემონიამდე ცოტა ხნით ადრე სატოკო ფეხმძიმდება. ტადეშინა, რომელიც ვერ ახერხებს, სატოკო ნაყოფის მოცილებაში დაარწმუნოს, გამოსამშვიდობებელ წერილს უგზავნის მარკიზ მაცუგაეს, რომელშიც მას მოსალოდნელი კატასტროფის შესახებ აუწყებს. 

კიოაკი მკაცრი ზედამხედველობის ქვეშ ექცევა, ხოლო სატოკო, მშობლების იძულებითი ჩარევით, აბორტს იკეთებს. ნაყოფის მოცილებიდან მალევე, სატოკო დედასთან ერთად, მიემგზავრება მონასტერში, აიაკურას ნათესავთან, რომელთანაც მონაზვნობის ფიცს დებს და იძლევა პირობას, რომ კიოაკის ცხოვრებაში აღარ შეხვდება. დაორსულების ამბის დამალვის მიზნით, სატოკოს ოჯახი არაერთ ხრიკს მიმართავს, მათ შორის, მარკიზ მაცუგაე ავრცელებს ჭორს იმის შესახებ, რომ, თითქოს, მისი ქალიშვილი შეიშალა. 

მეგობარ და მთხრობელ ჰონდასგან ფულის სესხების შემდეგ კიოაკი მიემგზავრება მონასტერში, რათა უკანასკნელად იხილოს სატოკო, თუმცა მას იქ არაფრით არ უშვებენ. ტოკიოსკენ მიმავალ გზაზე მას პნევმონია უვითარდება და რამდენიმე დღეში გარდაიცვლება.

## ადაპტაციები 
1970 წელს იაპონურ ტელეარხზე – *"ფუძი"* – მაყურებელმა იხილა რომანის მიხედვით გადაღებული ექვსი სერიისგან შემდგარი სერიალი "გაზაფხულის თოვლი". 2005 წელს, რეჟისორმა იუკისადა ისაომ გადაიღო ამავე სახელწოდების სრულმეტრაჟიანი ფილმი,  რომელიც მთლიანად ახალგაზრდა მსახიობებით იყო დაკომპლექტებული.  2006 წელს რიოკო იკედოიმ რომანზე დაფუძნებული ამავე სახელის მანგა გამოსცა.

## სქოლიო 
კატეგორია:1969 წლის რომანები
კატეგორია:იუკიო მიშიმას ნაწარმოებები
კატეგორია:ფილმებად ადაპტირებული რომანები
კატეგორია:იაპონური რომანები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 255

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 255** მიღებულია 1968 წლის 19 ივნისს, მას შემდეგ, რაც ბევრი სახელმწიფო შეუერთდა ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობის ხელშეკრულებას, უშიშროების საბჭომ აღიარა, რომ ბირთვული იარაღით აგრესია ან მისი მუქარა ბირთვულ იარაღის არ მფლობელი ქვეყნები სახელმწიფოს მიმართ შექმნის ვითარებას, სადაც უშიშროების საბჭო — განსაკუთრებით კი ბირთვული იარაღის მქონე მისი წევრი ქვეყნები — ვალდებულნი იქნებიან დაუყოვნებლად იმოქმედონ გაეროს ქარტიის შესაბამისად.

საბჭო ასევე მიესალმა იმ სახელმწიფოების მიერ გამოხატულ განზრახვას, რომლებიც მზად არიან გაუწიონ ან მხარი დაუჭირონ დაუყოვნებელ დახმარებას ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობის ხელშეკრულების იმ წევრ სახელმწიფოს, რომელიც გახდება ბირთვული იარაღის გამოყენების მსხვერპლი ან მუქარის ობიექტი, და კვლავ დაადასტურა ინდივიდუალური და კოლექტიური თავდაცვის თანდაყოლილი უფლება.

რეზოლუცია მიიღეს 10 ხმით – არცერთი წინააღმდეგ; ალჟირმა, ბრაზილიამ, საფრანგეთმა, ინდეთმა და პაკისტანმა თავი შეიკავეს.

## რესურსები ინტერნეტში
*

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1968 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:ბირთვული იარაღი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 272

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 272** მიიღეს  1969 წლის 23 ოქტომბერს, საერთაშორისო სასამართლოს სტატუტის შესწორებასთან დაკავშირებული საკითხის გენერალური ასამბლეის მე-24 სესიის დღის წესრიგში შეტანის თაობაზე. საბჭოს აქვს უფლებამოსილება, ასამბლეას რეკომენდაციები მისცეს წესდების მხარე ერების მონაწილეობასთან დაკავშირებით, მაგრამ არა გაეროს წევრებს. 

საბჭომ რეკომენდაცია მისცა, რომ ამ ერებს მიეცათ უფლება, მონაწილეობა მიეღოთ შესწორებებთან დაკავშირებით ისე, თითქოს ისინი წევრები იყვნენ და რომ შესწორებები ძალაში შევიდოდა მას შემდეგ, რაც შესწორებები მიიღებოდა წესდების ყველა მონაწილე სახელმწიფოს ორი მესამედის ხმებით და რატიფიცირებული იქნა ამ სახელმწიფოების მიერ.

რეზოლუცია კენჭისყრის გარეშე მიიღეს.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/272(1969))

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1969 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები გაეროს საერთაშორისო სასამართლოს შესახებ
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 274

**გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 274** მიიღეს 1969 წლის 11 დეკემბერს. ამ თემაზე ადრინდელი რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ და ბოლოდროინდელი წამახალისებელი განვითარებების აღნიშვნის შემდეგ, უშიშროების საბჭომ გააგრძელა კვიპროსში გაერთიანებული ერების მშვიდობისმყოფელი ძალების განლაგება კიდევ ერთი პერიოდით, რომელიც ახლა მთავრდება 1970 წლის 15 ივნისს. საბჭომ ასევე მოუწოდა უშუალოდ დაინტერესებულ მხარეებს გაეგრძელებინათ მოქმედება უკიდურესი თავშეკავებით და სრულად ეთანამშრომლათ მშვიდობისმყოფელი ძალებისთვის.

## რესურსები ინტერნეტში
*https://docs.un.org/en/S/RES/274(1969)

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები კვიპროსის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1969 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:1969 წელი კვიპროსში
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების შესახებ
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 285

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 285** მიღებულია 1970 წლის 5 სექტემბერს, 14 სიტყვით არის ყველაზე მოკლე რეზოლუცია, რაც კი უშიშროების საბჭოს ოდესმე მიუღია (ერთი სიტყვით ნაკლები, ვიდრე რეზოლუცია 279-ში); ის უბრალოდ აცხადებს: „მოითხოვს ისრაელის შეიარაღებული ძალების სრული და დაუყოვნებელი გამოყვანა ლიბანის ტერიტორიიდან.“

რეზოლუცია მიღებულია 14 ხმით არცერთის წინააღმდეგ, ხოლო შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავა. ის მიღებულია სამხრეთ ლიბანში პალესტინელთა აჯანყების კონტექსტში.

## რესურსები ინტერნეტში
*

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1970 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ლიბანის შესახებ
კატეგორია:1970 წელი ლიბანში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 277

**გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 277** მიიღეს 1970 წლის 18 მარტს, იგი ეხებოდა სამხრეთ როდეზიის მდგომარეობას, რომელიც ახლა ზიმბაბვეს სახელით არის ცნობილი. საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები და სერიოზული შეშფოთებით აღნიშნა, რომ მანამდე ამბოხების დასასრულებლად გაწეული ძალისხმევა ვერ შედგა, ზოგიერთი ქვეყანა (კონკრეტულად ნახსენებია პორტუგალია და სამხრეთ აფრიკა) არ ასრულებდა საბჭოს რეზოლუციებს და სამხრეთ როდეზიაში ვითარება რეჟიმის ახალი ზომების შედეგად განაგრძობდა გაუარესებას.
საბჭომ ასევე კვლავ დაადასტურა გაერთიანებული სამეფოს პასუხისმგებლობა ამ ტერიტორიაზე და მოითხოვა სამხრეთ აფრიკის შეიარაღებული ძალების დაუყოვნებელი გასვლა სამხრეთ როდეზიიდან. საბჭომ ბოლოს გადაწყვიტა, რომ ყველა წევრმა ქვეყანამ უნდა დაუყოვნებლივ გაწყვიტოს ყველა დიპლომატიური, საკონსულო, სავაჭრო, სამხედრო და სხვა ურთიერთობა და შეწყვიტოს ყველა წარმომადგენლობა, რომელიც მათ ამ ტერიტორიაზე ჰქონდათ, დაუყოვნებლივ შეაჩეროს სამხრეთ როდეზიასთან და იქიდან ტრანსპორტირების ყველა არსებული საშუალება, ასევე საერთაშორისო და რეგიონულმა ორგანიზაციებმა შეაჩეროს უკანონო რეჟიმის წევრობა. რეზოლუცია მიღებულ იქნა თითქმის ერთხმად, ესპანეთმა კი თავი შეიკავა ხმის მიცემისგან.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/277(1970))

0277
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები როდეზიის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები პორტუგალიის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები სამხრეთ აფრიკის შესახებ
კატეგორია:1970 წელი პორტუგალიაში
კატეგორია:1970 წელი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში
ხეოსმანი

**ხეოსმანი** () — ისტორიული სოფელი სამცხის ოლქის იმ ნაწილში, რომელიც დღეს თურქეთში რჩება, კერძოდ ახლანდელი არდაჰანის პროვინციის, ფოსოფის რაიონის იურთბეკლერის (ჯაკი) სოფელში გამქრალი სოფელია.

## ისტორია
ქართული ადგილობრივი სახელწოდება ხეოსმანი (ხეოსმანი), ცვლილებას განიცდიდა ხევისუბნის (ხევისუბანი) სახელწოდებიდან, რომელიც წარმოიშვა „ხევი“ (ხევი) სიტყვიდან, რაც ნიშნავს ხეობას ან ღრმულს. ხევისუბანი კი ნიშნავს „ხეობის უბანს“. სწორედ ასე, ხეოსმანის სოფელი მდებარეობდა ჯაყისწყლის (ჯაყისწყალი) სახელწოდების მქონე ხევის ნაპირზე, რომელსაც დღეს ჯაკ სუიუ ეწოდება.

ხეოსმანის სოფლის მდებარეობის ისტორიული სამცხის რეგიონი, გარდა ერთი ნაწილისა, დღესაც საქართველოს საზღვრებშია. ოსმალებმა ეს რეგიონი და სოფელი 1578 წელს სრულად დაიკავეს. ხეოსმანის ეკლესიაც ამ პერიოდიდან შემორჩა.

ხეოსმანი 1595 წლის ოსმალური მუფასალ დეფთერში გვხვდება ხეოსმან ან ხევისმანის (خوسمان) სახით. ამ დეფთერის გამომცემელმა ქართველმა თურქოლოგმა სერგი ჩიკიამ ეს ადგილობრივი სახელწოდება ჯერ ხუსმანად წაიკითხა, შემდეგ კი ხეოსმანად შეასწორა. ამ დროს ეს დასახლება საქართველოს ვილაიეთში, ფოშოვის ლივასის ჩრდილოეთ ნაჰიეს ეკუთვნოდა. მოსახლეობა 15 ქრისტიანული ოჯახისგან შედგებოდა და ოჯახების მეთაურები ქართულ სახელებს ატარებდნენ. სოფელში იყო ხორბლის, ქერის და წიწიბურის მიწათმოქმედება, ასევე ფუტკრის მეურნეობა, იზრდებოდა ცხვარი და ღორი. იყო ორი წყლის წისქვილი .

ხეოსმანის სოფელი ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების ოსმალურ ჯებე დეფთერში იგივე სახელით არის ჩაწერილი და იგივე ადმინისტრაციულ მდგომარეობას ფლობდა. ჰიჯრი 1118 (1706/1707) წელს სოფელი ჰასან სახელის მქონე პირს იყო გადაცემული და 8.000 აქჩე გადასახადი იყო დაწესებული.

ოსმალური მუფასალ დეფთერის გამომცემელმა ქართველმა თურქოლოგმა სერგი ჩიკიამ დაწერა, რომ ხეოსმანის სოფელი რუსულ წყაროებში ხეოსმანის (Хеосмани) სახით გვხვდება. იგულისხმება, რომ ხეოსმანი ამ თარიღამდე სოფლად ყოფნა შეწყვიტა.

რუსმა არქეოლოგმა პრასკოვია უვაროვამ სოფლის სახელი 1891 წელს ხეოსმანად (Хеосмани) დაწერა. უვაროვას მიცემული ინფორმაციის მიხედვით, ჯაყისწყლის ნაპირზე მდებარე ეს სოფელი მიტოვებული იყო და მისი ეკლესია დანგრეული. სოფლის ადგილას მინერალური წყლები იყო და ხალხი ამ წყლებს სამკურნალოდ მიიჩნევდა.

სოფელში არსებობის შესახებ ცნობილი ერთადერთი ისტორიული ნაგებობა ხეოსმანის ეკლესიაა. ეს ნაგებობა უვაროვას მიცემული ინფორმაციის მიხედვით 1891 წელს სრულად იყო დანგრეული. ალექსანდრე პრონელმა კი 1914 წელს დაწერა, რომ ნანგრევებად ქცეული ეკლესია ყველა მხრიდან ბუჩქნარით იყო გარშემორტყმული, პატარა ეკლესია თითქმის არ ჩანდა და რომელიმე მხრიდან ეკლესიასთან მისვლა შეუძლებელი იყო. ხეოსმანის ეკლესიის კედლების ნაწილი დღემდე არის შემორჩენილი.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ისტორიული ქართული სოფლები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 275

**გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 275**, მიიღეს 1969 წლის 22 დეკემბერს, გვინეის წარმომადგენლის წერილის შემდეგ და იმის შენიშვნის შემდეგ, რომ პორტუგალიის ეს ინციდენტები საფრთხეს უქმნის საერთაშორისო მშვიდობასა და უშიშროებას, საბჭომ მოუწოდა პორტუგალიას შეეწყვიტა გვინეის სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის დარღვევა. საბჭომ ღრმად გამოხატა უკმაყოფილება სიცოცხლის დაკარგვისა და გვინეის რამდენიმე სოფლის მძიმე ზიანის მიყენების გამო, რომელიც მიყენებული იყო გვინეა-ბისაუდან - პორტუგალიის ადმინისტრაციის ქვეშ მყოფ ტერიტორიაზე - განხორციელებული მოქმედებით, საზეიმოდ გააფრთხილა პორტუგალია, რომ თუ ასეთი ქმედებები მომავალში განმეორდებოდა, საბჭო განიხილავდა შემდგომ ნაბიჯებს რეზოლუციის ამოქმედებისთვის. ასევე მოუწოდა პორტუგალიას გაეთავისუფლებინა პატრის ლუმუმბას სახელწოდების მოტორული ბარჟი და მისი ყველა მგზავრი.

რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით, ექვსი ქვეყნის თავშეკავებით: ჩინეთის რესპუბლიკა, კოლუმბია, საფრანგეთი, ესპანეთი, გაერთიანებული სამეფო და შეერთებული შტატები.

გვინეამ პირველად მიმართა უშიშროების საბჭოს 1969 წლის 4 დეკემბერს მოქმედების მოთხოვნით, რომელსაც 40 აფრიკულმა ქვეყანამ მხარი დაუჭირა. მან საბჭოს აცნობა თავის ტერიტორიაზე 12 დეკემბრის შემდგომი საჰაერო დარტყმების შესახებ, რამაც განაპირობა სხდომების ჩატარება და რეზოლუციის მიღება.

## რესურსები ინტერნეტში
*https://docs.un.org/en/S/RES/275(1969)

## სქოლიო
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1969 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები გვინეის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები გვინეა-ბისაუს შესახებ
კატეგორია:1969 წელი გვინეაში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 273

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 273** მიიღეს 1969 წლის 9 დეკემბერს, სენეგალის საჩივრის შემდეგ, რომელიც ეხებოდა სენეგალის სოფელ სამინეს დაბომბვას ბეგენეში მდებარე პორტუგალიური ბაზიდან. საბჭომ გაკიცხა ეს ქმედება და მოუწოდა პორტუგალიას შეეწყვიტა სენეგალის სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის დარღვევა.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით არცერთის წინააღმდეგ ; ესპანეთმა და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს. 

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/273(1969))

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1969 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები პორტუგალიის შესახებ
კატეგორია:1969 წელი პორტუგალიაში
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები სენეგალის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები გვინეა-ბისაუს შესახებ
კატეგორია:1969 წელი სენეგალში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 286

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 286** მიღებულია 1970 წლის 9 სექტემბერს. საბჭომ გამოხატა სერიოზული შეშფოთება უდანაშაულო სამოქალაქო პირებზე მომდინარე საფრთხის გამო, რაც გამოწვეული იყო თვითმფრინავების გატაცებითა და სხვა ტიპის ჩარევით საერთაშორისო მიმოსვლაში. საბჭომ მოუწოდა ყველა შესაბამის მხარეს, დაუყოვნებლივ გაათავისუფლონ ყველა მგზავრი და ეკიპაჟის წევრი, რომლებიც მძევლად იმყოფებიან გატაცებებისა და საერთაშორისო მიმოსვლაში ჩარევის შედეგად, და მოუწოდა სახელმწიფოებს, გამოიყენონ ყველა შესაძლო სამართლებრივი ღონისძიება, რათა თავიდან აიცილონ მომავალი გატაცებები და ჩარევა საერთაშორისო სამოქალაქო ავიაციის სფეროში.

რეზოლუცია კენჭისყრის გარეშე მიიღეს.

## რესურსები ინტერნეტში
*

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1970 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ტერორიზმის შესახებ
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 271

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 271** მიიღეს 1969 წლის 15 სექტემბერს, იერუსალიმში ჯამია ალ-აქსაზე დენის მაიკლ როჰანის მიერ განხორციელებული ხანძლის თავდასხმის საპასუხოდ. საბჭომ მწუხარება გამოთქვა ხანძრის შედეგად მიყენებული მასშტაბური ზარალის გამო. საბჭომ დაადგინა, რომ აღსასრულებელი აქტი მხოლოდ ხაზს უსვამს ისრაელის აუცილებლობას პატივი სცეს გაეროს წინა რეზოლუციებს და დაგმო ისრაელი ამის გამო. 

რეზოლუცია მიიღეს 11 ხმით ნულის წინააღმდეგ. კოლუმბიამ, ფინეთმა, პარაგვაიმ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.

## იხილეთ აგრეთვე
*ახლო აღმოსავლეთის კონფლიქტი

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/271(1969))

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1969 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ისრაელის შესახებ
კატეგორია:1969 წელი ისრაელში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 287

**გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 287**, მიიღეს 1970 წლის 10 ოქტომბერს, ფიჯის გაერთიანებულ ერებში გაწევრიანების განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას, რომ ფიჯი მიღებულიყო წევრობაში.

## რესურსები ინტერნეტში
*https://docs.un.org/en/S/RES/287(1970)

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები გაეროს წევრობის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1970 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:1970 წელი ფიჯიში
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ფიჯის შესახებ
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 279

**გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 279** მიიღეს ერთხმად 1970 წლის 12 მაისს, 15 სიტყვით წარმოადგენს მეორე ყველაზე მოკლე უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუციას, რაც ოდესმე მიღებულა; იგი უბრალოდ ამბობს: "უსაფრთხოების საბჭო მოითხოვს ყველა ისრაელური შეიარაღებული ძალის დაუყოვნებელ გასვლას ლიბანის ტერიტორიიდან." ეს რეზოლუცია მიიღეს სამხრეთ ლიბანში პალესტინური ამბოხების ფონზე.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/279(1970))

0279
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ისრაელის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ლიბანის შესახებ
კატეგორია:1970 წელი ლიბანში
კატეგორია:1970 წელი ისრაელში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 270

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 270** მიიღეს 1969 წლის 26 აგვისტოს, ისრაელის მიერ სამხრეთ ლიბანზე საავიაციო თავდასხმის შემდეგ, საბჭომ დაგმო ისრაელი და გამოხატა მწუხარება ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევისა და საბრძოლო მოქმედებების ფართობის გაფართოების ყველა ინციდენტის გამო. საბჭომ ასევე განაცხადა, რომ მსგავსი მძიმე დარღვევები ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის შეუტყობინებლად არ უნდა დარჩეს და საბჭო ვალდებულია განიხილოს დამატებითი და უფრო ეფექტური ღონისძიებები, როგორც ეს გათვალისწინებულია ქარტიაში.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/270(1969))

0270
0270
0270
კატეგორია:1969 წელი ისრაელში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 289

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 289** მიიღეს 1970 წლის 23 ნოემბერს, მას შემდეგ რაც პორტუგალიის ჯარი რამდენჯერმე შეიჭრა გვინეის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე, უშიშროების საბჭომ მოითხოვა ყველა საგარეო შეიარაღებული ძალის, დაქირავებული მებრძოლისა და სამხედრო ტექნიკის დაუყოვნებლივ გაყვანა.

საბჭომ ასევე გადაწყვიტა, რომ რეგიონში გაეგზავნა სპეციალური მისია, რომელიც შეიქმნებოდა უსაფრთხოების საბჭოს თავმჯდომარესა და გენერალურ მდივანს შორის კონსულტაციების შედეგად.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/289(1970))

0289
0289
0289
კატეგორია:1970 წელი პორტუგალიაში
კატეგორია:1970 წელი გვინეაში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 269

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 269** მიიღეს 1969 წლის 12 აგვისტოს, გაეროს უშიშროების საბჭომ დაგმო სამხრეთ აფრიკის ხელისუფლება რეზოლუცია 264-ის შეუსრულებლობის გამო და დაასკვნა, რომ სამხრეთ დასავლეთ აფრიკის (დღევანდელი ნამიბია) ოკუპაციის გაგრძელება წარმოადგენს აგრესიულ ჩარევას გაეროს უფლებამოსილებაში.

რეზოლუცია მიიღეს  11 ხმით არცერთის წინააღმდეგ; ესპანეთმა, საფრანგეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა ხმის მიცემისგან თავი შეიკავეს.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/269(1969))

0269
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ნამიბიის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები სამხრეთ აფრიკის შესახებ
კატეგორია:1969 წელი ნამიბიაში
კატეგორია:1969 წელი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 290

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 290** მიიღეს 1970 წლის 8 დეკემბერს, მას შემდეგ რაც პორტუგალიის საზღვაო და სახმელეთო ძალებმა დაარღვიეს გვინეის რესპუბლიკის ტერიტორიული მთლიანობა 22–23 და 27–28 ნოემბერს (ოპერაცია „მწვანე ზღვა“ — Operação Mar Verde), საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი წინა არაერთი რეზოლუცია აღნიშნულ საკითხზე, მათ შორის აღიარა ანგოლის, მოზამბიკისა და პორტუგალიური გვინეის ხალხთა უფლება, გათავისუფლდნენ პორტუგალიის იმპერიისგან, რომელსაც Estado Novo-ს რეჟიმი მართავდა. საბჭომ გაიზიარა გვინეაში გაგზავნილი სპეციალური მისიის ანგარიშის დასკვნები, მკაცრად დაგმო პორტუგალიის მთავრობა, მოითხოვა სრული კომპენსაციის გადახდა გვინეის რესპუბლიკისთვის და განაცხადა, რომ პორტუგალიური კოლონიური რეჟიმი სერიოზულ საფრთხეს წარმოადგენდა აფრიკის მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის.
 
შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, თავი შეეკავებინათ პორტუგალიისთვის ნებისმიერი სახის სამხედრო ან მატერიალური დახმარების გაწევისგან, რაც შესაძლებლობას მისცემდა მას გაეგრძელებინა რეპრესიული მოქმედებები. საბჭომ ასევე მოუწოდა პორტუგალიას, დაუყოვნებლივ განეთავისუფლებინა აფრიკული ტერიტორიები. ცრეზოლუციის დასასრულს, პორტუგალია გააფრთხილეს, რომ მსგავსი თავდასხმების განმეორების შემთხვევაში, საბჭო დაუყოვნებლივ განიხილავდა შესაბამის ნაბიჯებს, და მოუწოდეს პორტუგალიის მოკავშირეებს, გამოეყენებინათ თავიანთი გავლენა, რათა მხარი დაეჭირათ  საბჭოს გადაწყვეტილებებისთვის.

რეზოლუცია 11 ხმით მიიღეს: საფრანგეთმა, ესპანეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/290(1970))

0290
0290
0290
0290
0290
კატეგორია:1970 წელი პორტუგალიაში
კატეგორია:1970 წელი ანგოლაში
კატეგორია:1970 წელი მოზამბიკში
B. V. Hain

ბრუს ვალენტაინ ჰეინი (3 სექტემბერი, 1915 – 11 აგვისტო, 1995) იყო ამერიკელი პოლიტიკოსი, რომელიც მსახურობდა ალაბამას შტატის წარმომადგენელთა პალატის წევრად 1954-დან 1970 წლამდე და წარმოადგენდა დალას ოლქს, ალაბამა. ის ცხოვრობდა სელმაში, ალაბამაში და იყო იურისტი.

## სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1995
კატეგორია:დაბადებული 1915
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 291

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 291** მიიღეს 1970 წლის 10 დეკემბერს, საბჭომ, არსებული რეზოლუციების კიდევ ერთხელ დამოწმებისა და ბოლო დროის იმედის მომცემი მოვლენების აღნიშვნის შემდეგ, გააგრძელა გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნა კვიპროსზე დამატებითი ვადით 1971 წლის 15 ივნისამდე. საბჭომ ასევე მოუწოდა უშუალოდ მხარეთა წარმომადგენლებს, გამოეჩინათ მაქსიმალური თავშეკავებულობა და სრულად ეთანამშროლად სამშვიდობო ძალებთან.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/291(1970))

0291
0291
კატეგორია:1970 წელი კვიპროსში
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები კვიპროსის შესახებ
საგარეჯოს პირველი საჯარო სკოლა

**საგარეჯოს №1 საჯარო სკოლა** — ერთ-ერთი უძველესი ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება აღმოსავლეთ საქართველოში. სკოლა მდებარეობს ქალაქ საგარეჯოში, კახეთის რეგიონში. სკოლის ისტორია 1865 წლიდან იწყება.

## ისტორია 
საგარეჯოში სკოლის ფუნქციონირება დაიწყო 1865 წელს, როცა წერა-კითხვას და მარტივ ანგარიშს ასწავლიდა ადგილობრივი ნათლისმცემლის ეკლესიის მღვდელი. სისტემური სწავლა ხშირად იშლებოდა სხვადასხვა მიზეზით. საგარეჯოს იმდროინდელი მამასახლისი ზურაბ მაკანტაშვილი და სპირიდონ ჯაბადარი დახმარებისთვის მიმართავდნენ ილია ჭავჭავაძესა და სხვა საზოგადო მოღვაწეებს.

სკოლის ჩამოყალიბებაში აქტიურად იყვნენ ჩართულნი ილია ჭავჭავაძე, ნიკო ავალიშვილი, დიმიტრი ბაქრაძე და სხვა ადგილობრივი ინიციატორები. მათ დახმარებით 1874 წელს საგარეჯოში დაინიშნა ახალგაზრდა პედაგოგი, ალექსანდრე ცხვედაძე, რომელმაც საფუძველი ჩაუყარა პირველი საერო სასწავლებლის მშენებლობას. მშენებლობა დაიწყო ბუზარიაშვილების ნაკვეთზე და სწრაფადვე დასრულდა.

სკოლა საზეიმოდ გაიხსნა 1875 წლის 21 ოქტომბერს. საწყის ეტაპზე იგი ორ განყოფილებად ფუნქციონირებდა. სწავლა ოთხწლიან კურსს მოიცავდა და კურსდამთავრებულებს საშუალება ეძლეოდათ სწავლა გაეგრძელებინათ მაღალტიპის სასწავლებელში. ალექსანდრე ცხვედაძე პარალელურად ხელმძღვანელობდა სკოლის გაფართოების პროცესებს, თუმცა იგი გარდაიცვალა ახალ შენობაში სწავლის დაწყებამდე.

1919 წელს სკოლა გარდაიქმნა მუშა-ახალგაზრდობის საშუალო სკოლად. მისი პირველი დირექტორი იყო იერემია გულისაშვილი, ცნობილი პედაგოგი და საგარეჯოს განათლების განყოფილების გამგე.

## კულტურული მემკვიდრეობა 
სკოლაში კულტურული ცხოვრება განსაკუთრებით გააქტიურდა 1870-იანი წლებიდან. ალექსანდრე ცხვედაძემ და ნიკო ავალიშვილმა დააარსეს თეატრალური წრე. პირველი წარმოდგენები გაიმართა 1876–78 წლებში. მათ შორის, განსაკუთრებული ადგილი დაიკავა ცხვედაძის პიესამ „ბედნიერი ქორწილი“.

1878 წლიდან თეატრში მონაწილეობდნენ ადგილობრივი გლეხებიც. წარმოდგენების ნაწილი ქველმოქმედებით ხასიათდებოდა და შემოსული თანხით გაჭირვებულ მოსწავლეებს ეხმარებოდნენ.

1912 წელს საგარეჯოში აშენდა მუდმივი თეატრის შენობა. 1917 წელს თეატრს ეწვია ვასო აბაშიძე და დადგა სპექტაკლი „სიძე-სიმამრი“. თეატრი აქტიურად ფუნქციონირებდა 1921 წლამდე და მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია საქართველოს კულტურის ისტორიაში.

## 9 აპრილის მემორიალი 
სკოლის ეზოში დგას საგარეჯოს რაიონის ერთადერთი 9 აპრილის მემორიალი. იგი 1989 წელს IXგ კლასის მოსწავლეებმა დადგეს კლასის ხელმძღვანელის, ნატა ასთავიშვილის თაოსნობით. მემორიალი დადგა ტრაგედიიდან 40 დღის შემდეგ და მას შემდეგ წარმოადგენს ადგილობრივი პატივისცემის ცენტრს.

## სკოლის ხელმძღვანელობა 
საგარეჯოს №1 საჯარო სკოლას სხვადასხვა პერიოდში ხელმძღვანელობდნენ ცნობილი პედაგოგები:

## რესურსები ინტერნეტში
* სკოლის ოფიციალური ვებსაიტი
* სკოლის ოფიციალური ფეისბუქ გვერდი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 288

**გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 288**, მიიღეს 1970 წლის 17 ნოემბერს, ამ თემაზე ადრინდელი რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა გაერთიანებულ სამეფოს, როგორც სამხრეთ როდეზიის კანონიერ ადმინისტრაციულ ძალაუფლებას, დაესრულებინა უკანონო ამბოხი. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ მოქმედი სანქციები როდეზიის წინააღმდეგ ძალაში დარჩებოდა და აღნიშნული ყველა სახელმწიფოს განახორციელოს ყველა შესაბამისი რეზოლუცია და არ მიეცათ რეჟიმისთვის რაიმე ფორმის აღიარება.

## რესურსები ინტერნეტში
https://docs.un.org/en/S/RES/288(1970)

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები როდეზიის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები გაერთიანებული სამეფოს შესახებ
კატეგორია:1970 წელი როდეზიაში
კატეგორია:1970 წელი გაერთიანებულ სამეფოში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 281

**გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 281** რომელიც ერთხმად მიიღეს 1970 წლის 9 ივნისს. ამ თემაზე წინა რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების და ბოლოდროინდელი მოვლენების აღნიშვნის შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს სამშვიდობო მისიის მანდატი კვიპროსში, ვადის 1970 წლის 15 დეკემბერს ამოწურვით. საბჭომ ასევე მოუწოდა უშუალოდ ჩართულ მხარეებს გამოიეჩინათ მაქსიმალური თავშეკავება და ეთანამშრომლათ სამშვიდობო ძალებთან.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/281(1970))

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1970 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების შესახებ
კატეგორია:1970 წელი კვიპროსში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 276

**გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 276**, მიიღეს 1970 წლის 30 იანვარს, ადრინდელი რეზოლუციებისა და განცხადებების ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დაგმო სამხრეთ აფრიკის მიერ ნამიბიის გაგრძელებული ოკუპაცია უკანონოდ და გადაწყვიტა ამოქმედებულიყო ადჰოკ ქვეკომიტეტი, რომელიც შეისწავლიდა გზებსა და საშუალებებს, რომლითაც შეიძლებოდა საბჭოს რეზოლუციების განხორციელება. საბჭომ მოითხოვა ყველა სახელმწიფოსგან და ორგანიზაციისგან მიეცათ ქვეკომიტეტისთვის ყველა ის ინფორმაცია და სხვა დახმარება, რომელიც მას შეიძლება დასჭირდეს და შემდგომ მოითხოვა გენერალურ მდივნისგან გაეწია ყველა დახმარება ქვეკომიტეტისთვის.

საბჭომ გადაწყვიტა განაგრძო ნამიბიის საკითხის განხილვა მაშინვე, როგორც კი ქვეკომიტეტის რეკომენდაციები ხელმისაწვდომი გახდებოდა.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით; საფრანგეთმა და გაერთიანებულმა სამეფომ თავი შეიკავა.

რეზოლუცია 276-ის შესახებ კონსულტაციური აზრი, რომელიც გამოცემულ იქნა 1971 წლის 21 ივნისს საერთაშორისო სასამართლოს (I.C.J) მიერ, განაპირობა ტერმინი ნამიბიის გამონაკლისი.

## რესურსები ინტერნეტში
*https://docs.un.org/en/S/RES/276(1970)

## სქოლიო
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1970 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები სამხრეთ აფრიკის შესახებ
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ნამიბიის შესახებ
კატეგორია:1970 წელი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში
თუშეთის თემი

**თუშეთის (ომალოს) თემი** — თემი ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მოიცავს სოფლებს: ბოჭორნა, კვავლო, შენაქო, ჩიღო, წარო და სასოფლო თემის ცენტრს სოფელ ომალოს, თემი მოიცავს სხვა სოფლებსაც მაგრამ დღესდღეობით ეს სოფლები ნასოფლარად არის ქცეული.

## ისტორია 
1951 წლამდე თუშეთის (ომალოს) თემის თანამედროვე ტერიტორია შედიოდა თელავის მაზრის ზემო ალვანის და ქვემო ალვანის სასოფლო თემებში. 1951 წლიდან ახმეტის მუნიციპალიტეტის ჩამოყალიბისთანავე თუშეთის თემის ტერიტორია შევიდა მუნიციპალიტეტში.

## დემოგრაფია 
თუშეთის (ომალოს) თემის მოსახლეობა 2014 წლის აღწერის მონაცემების მიხედვით შეადგენს 47 კაცს.

## სქოლიო
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 284

**გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 284** მიიღეს 1970 წლის 29 ივლისს, საერთაშორისო სასამართლოს წარუდგინა შემდეგი საკითხი საკონსულტაციო დასკვნისთვის: „რა იურიდიული შედეგები აქვს სახელმწიფოებისთვის სამხრეთ აფრიკის მუდმივ ყოფნას ნამიბიაში, უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 276-ის (1970) მიუხედავად.“ საბჭომ ითხოვა გენერალურ მდივანს გადაეცა რეზოლუცია, ყველა იმ დოკუმენტთან ერთად, რომელიც შესაძლოა განმარტავდეს საკითხს სასამართლოსთვის.

რეზოლუცია მიიღეს 12 ხმით; პოლონეთის სახალხო რესპუბლიკამ, საბჭოთა კავშირმა და გაერთიანებულმა სამეფომ თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/284(1970))

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1970 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:1970 წელი ნამიბიაში
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ნამიბიის შესახებ
ლალვანა

**ლალვანა** () — ისტორიული სოფელი ერუშეთის მხარეში, არდაჰანის ვილაიეთის ჰანაქის რაიონში განადგურებული სოფელია.

## ისტორია
ლალვანა (ლალვანა), 1595 წლის ოსმალურ მუფასალ დავთარში ლალვანას (لالوانە) სახელით არის ჩაწერილი. საყურადღებოა, რომ ეს ადგილობრივი სახელი ძალიან ახლოსაა ბალვანასთან - განადგურებულ დასახლებასთან, რომელიც ჰანაქის რაიონის იამაჩიოლუს საზღვრებში მდებარეობს.

ლალვანას სოფლის მდებარე ერუშეთის მხარე ისტორიული საქართველოს ნაწილი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი და სოფელი XVI საუკუნის შუა წლებში ქართველებისგან დაიპყრეს.

ლალვანას სოფელი, 1595 წლის ოსმალური მუფასალ დავთრის მიხედვით, საქართველოს ვილაიეთში, არდაჰან-ი ბუზურგის ლივასის მეშე ნაჰიასში შედიოდა. ამ დავთარში ლალვანა ორ სოფლად არის ჩაწერილი: ლალვანა-ი ბუზურგ (დიდი ლალვანა) და ლალვანა-ი კუჩუკ (პატარა ლალვანა). დიდ ლალვანას სოფელში 10 ქრისტიანული ოჯახი ცხოვრობდა და ოჯახის მეთაურები ქართულ სახელებს ატარებდნენ. სოფელში ხორბლისა და ქერის მოყვანასთან ერთად მეფუტკრეობითაც იყვნენ დაკავებული, ასევე ცხვარსა და ღორს პატრონობდნენ. ამ დავთრის გამომცემელი ქართველი თურქოლოგი სერგი ცხიკია წერს, რომ მეზრად ჩაწერილი პატარა ლალვანა ადრე შეიძლება სოფელი ყოფილიყო.

ლალვანას სოფელი, ჩილდირის აიალეთის 1694-1732 წლების პერიოდის მომცველ ოსმალურ ჯებე დავთარში ლალვანას (لالوانە) სახელით ერთ სოფლად არის ჩაწერილი. იგივე ადმინისტრაციული მდგომარეობის მქონე სოფელი ჰიჯრი 1122 (1710/1711) წელს 10.000 აქჩე გადასახადის სანაცვლოდ აჰმედ სახელის პირს ჰქონდა მიცემული. ლალვანას სოფელი 1886 წლის რუსული აღწერის მიხედვით არდაჰანის სანჯაღის არდაჰანის კაზაში სოფლად არ მოხვდა. ოსმალურ მუფასალ დავთარში აღჯა ყალას შემდეგ ჩაწერილი ლალვანა ამ თარიღამდე სოფლის სტატუსი დაკარგა, როგორც ჩანს.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ისტორიული ქართული სოფლები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 280

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 280** მიიღეს 1970 წლის 19 მაისს. ამ საკითხზე თავისი წინა რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გმო ისრაელი წინასწარ განზრახული სამხედრო ქმედებებისთვის, რომლებიც ეწინააღმდეგებოდა ქარტიით ნაკისრ ვალდებულებებს. რეზოლუციამ განაცხადა, რომ ასეთი შეიარაღებული თავდასხმები აღარ იქნებოდა ტოლერირებული და იმ შემთხვევაში, თუ ისინი მოხდებოდა, საბჭო განიხილავდა ქარტიის შესაბამისად ადეკვატური და ეფექტური ნაბიჯების გადადგმას.
საბჭომ ასევე აღნიშნა სიცოცხლის დაკარგვისა და ქონების დაზიანების ფაქტები და მათ გამო სინანული გამოთქვა. 
რეზოლუცია მიიღეს სამხრეთ ლიბანში პალესტინელთა აჯანყების კონტექსტში.

რეზოლუცია მიიღეს 11 ხმით; კოლუმბიამ, ნიკარაგუამ, სიერა-ლეონემა და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან.

## რესურსები ინტერნეტში
*[Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/280(1970))

კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს 1970 წლის რეზოლუციები
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ისრაელის შესახებ
კატეგორია:პალესტინელთა აჯანყება სამხრეთ ლიბანში
კატეგორია:1970 წელი ისრაელში
კატეგორია:1970 წელი ლიბანში
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ლიბანის შესახებ
რიმარჟოვი

**რიმარჟოვი** () — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის მორავია-სილეზიის მხარეში. ის ბრუნტალის რაიონში მდებარეობს. რიმარჟოვის ისტორიული ნაწილი კარგად არის შემონახული და ჩეხეთის კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს.

## გეოგრაფია
რიმარჟოვი რაიონულ ცენტრ ბრუნტალიდან სამხრეთ-დასავლეთით დაახლოებით 15 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი ნიზკი-იესენიკის ქედის ფედრობბზეა გაშენებული. მის ტერიტორიაზე მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილის სიმაღლე 829 მეტრია ზღვის დონიდან. ქალაქში მიედინება პოდოლსკის ღელე, რომელიც მდინარე მორავიცეს მარჯვენა შენაკადია.

## ისტორია
რიმარჟოვის ადგილზე პირველი დასახლება ჩეხებმა XIII საუკუნის დასაწყისში დააარსეს, თუმცა ის 1250 წელს განადგურდა. XIII საუკუნის მეორე ნახევარში აქ გერმანელები დასახლდნენ. რიმარჟოვის შესახებ პირველი წერილობითი ცნობები 1351 წლით თარიღდება. 1350 წელს აქ ხის ციხესიმაგრე ააგეს, ხოლო 1406 წელს სოფელი ქალაქად გადაკეთდა.

რიმარჟოვისა და მთელი რეგიონის სწრაფი განვითარება რკინის მადნის მოპოვებამ განაპირობა. აქ ასევე მოიპოვებდნენ ოქროს, ვერცხლს, ტყვიას, სპილენძს და მოგვიანებით თუთიას. 1474 წელს ქალაქი უნგრეთის სამეფოს არმიამ გაძარცვა. XVI საუკუნეში რიმაროვი აყვავდა და განვითარდა. მაცხოვრებლებში ლუთერანიზმი გავრცელდა.

1583 წელს რიმარჟოვის მამულები შეიძინა ტიროლელ არისტოკრატთა გვარის გრიუნბიუხლის წარმომადგენელმა ჰოფმანმა. მან დიდი ზრუნვა გამოიჩინა აქაურობის მიმართ, განავითარა განათლება და სატყეო მეურნეობა. 
მინი|რიმარჟოვის მერია
მინი|ღვთისმშობლის სვეტი
ქალაქის მნიშვნელოვანი ისტორიული ძეგლია მისი მერიის შენობა, რომელიც ისტორიულ წყაროებში 1560 წელსაა ნახსენები და სავარაუდოდ უფრო ძველია. შენობა 1790–1808 წლებში ნეოკლასიკურ და ამპირის სტილში გაარემონტეს.  

მშვიდობის მოედანზე დგას 1683 დადგმული ღვთისმშობლის სვეტი, რომელიც შავი ჭირით დაღუპულთა სულების მოსახსენიებლად დადგეს. შავი ჭირის ეპიდემია რიმარჟოვში 1680 წელს გავრცელდა.

რიმარჟოვის ღვთისმშობლის მონახულების ეკლესია 1711–1715 წლებში აშენდა. ეკლესიაში ფერდინანდ ნაბოთის და იოჰან კრისტოფ ჰანდკეს მიერ შესრულებული ფრესკებია. სამლოცველოს წინ დგას 1774 წელს შექმნილი ღვთისმშობლის ქანდაკება.

## ცნობილი ადამიანები
*იოჰან კრისტოფ ჰანდკე (1694–1774) - ბაროკოს სტილის მხატვარი
*ეუგენ იეტელი (1845–1901) - მხატვარი
*ოტო მარბურგი (1874–1948) - ნევროლოგი
*ჰანა მარვანოვა (დაბ. 1962) - იურისტი და პოლიტიკოსი
*ტომაშ უიფალუში (დაბ. 1978) - ფეხბურთელი
*ივანა ულირჟოვა (დაბ. 1980) - მსახიობი

## დაძმობილებული ქალაქები
* არკო, იტალია
* ბელუი, ბელგია
* კრონი, საფრანგეთი
* კრომპახი, სლოვაკეთი
* ოზიმეკი, პოლონეთი
* რაიეცი, სლოვაკეთი
* შოტენი, გერმანია
* ცაილ-ამ-მაინი, გერმანია

  

## ფოტოგალერეა 

Image:Náměstí v Rýmařově na staré pohlednici.jpg|ქალაქის მოედანი და მერია 1931 წელს
Image:Rýmařov, kostel sv. Michaela, osvětlený.jpg|წმ. მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია
Image:Rýmařov, Janovice, zámek (2021-08-17; 15).jpg|იანოვიცეს ციხე
Image:Rýmařov, hlavní náměstí (červenec 2025).jpg|მშვიდობის მოედანი
Image:Edrovice - náves.JPG|გარეუბანი ერდოვიცე

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:მორავია-სილეზიის მხარის ქალაქები
ბრუშპერკი

**ბრუშპერკი** () — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის მორავია-სილეზიის მხარეში. ქალაქი ფრიდეკ-მისტეკის რაიონში მდებარეობს. ისტორიული ნაწილი კარგად არის შენარჩუნებული და ჩეხეთის კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს.

## სახელწოდება
ქალაქს თავდაპირველად ბრუნსბერგი ერქვა, რაც „ბრუნოს ბორცვს“ აღნიშნავდა. სახელი მისი დამაარსებლის, ეპისკოპოს ბრუნო ფონ შაუენბურგის პატივსაცემად ეწოდა. დღევანდელი სახელწოდება კი ძველი სახელის ჩეხური ვარიანტია.

## გეოგრაფია
ბუშპერკი რაიონულ ცენტრ ფრიდეკ-მისტეკიდან დასავლეთით 8 კილომეტრშია. ქალაქი მორავია-სილეზიის მთისწინეთში მდებარეობს. ნა-ვრშიხის გორა ყველაზე მაღალი წერტილია მის მუნიციპალურ საზღვრებში, ამ გორის სიმაღლე 312 მეტრია ზღვის დონიდან. ბუშპერკში მიედინება მდინარე ონდრჟეინიცე, რომელიც მდინარე ოდრას მარჯვენა შენაკადია. 

## ისტორია
ბრუშპერკი წერილობით წყაროებში პირველად 1270 წელსაა ნახსენები და მას ამ დროისთვის უკვე ქალაქად მოიხსენიებენ. სავარაუდოდ აქ არსებული მამულების ადგილზე ქალაქი 1267 - 1268 წლებში დაარსდა. ის ჰუკვალდის თავადთა მამულების ერთ-ერთი ცენტრი იყო. ოლომოუცის ეპისკოპოსისგან ბრუშპერკს ბევრი პრივილეგია ჰქონდა მინიჭებული, მათ შორის იყო საკუთარი თავდაცვითი ნაგებობების მშენებლობის უფლება.

ქალაქის მნიშვნელოვანი ისტორიული ძეგლია ჰონალდიური სტილის ქარის წისქვილი, რომელიც 1830 წელს აშენდა. 

## ცნობილი ადამიანები
*სამუელ ოპენჰაიმი (1857–1928) - უნგრელი ასტრონომი
*ედმუნდ პალკოვსკი (1858–1930) - ადვოკატი
*ვოიტეხ მარტინეკი (1887–1960) - მწერალი (ქალაქის ახალ ნაწილში მდებარე დაწყებითი სკოლა მისი სახელობისაა)
*იოზეფ მატეი (1922–1992) - ტრომბონისტი და კომპოზიტორი
*მარეკ კოზაკი (დაბ. 1993) - პიანისტი, ორღანისტი და კომპოზიტორი

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:მორავია-სილეზიის მხარის ქალაქები
ხალაწანის თემი

**ხალაწანის თემი** — თემი ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მოიცავს სოფლებს: დუმასტური, ომალო, ქვემო ხალაწანი, შუა ხალაწანი და სასოფლო თემის ცენტრს ზემო ხალაწანს.

## ისტორია 
## დემოგრაფია 
ხალაწანის თემის მოსახლეობა 2014 წლის აღწერის მონაცემების მიხედვით შეადგენს 1 492 კაცს.

## სქოლიო
ჯერემი ეშკენასი

**ჯერემი ეშკენასი** — კომპიუტერული პროგრამისტი, რომელიც ცნობილია პროგრამირების ენების — CoffeeScript-ის შემქმნელი და LiveScript-ის თანაავტორი, ასევე როგორც JavaScript-ის ჩარჩოს Backbone.js და ბიბლიოთეკის Underscore.js შემქმნელი. The New York Times-ის გრაფიკის განყოფილებაში მუშაობისას მან 2015 წელს მოიგო ჯერალდ ლოუბის პრემია ნომინაციაში სურათები/გრაფიკა/ინტერაქტივი. Times-ში მუშაობის შემდეგ, ის მუშაობდა Observable, Inc.-ში. 2020 წლისთვის ის იყო Substack Inc.-ის თანამშრომელი. 2022 წლის ივნისში ჯერემი დაბრუნდა The New York Times-ში როგორც „Opinion“ განყოფილების გრაფიკის დირექტორი.

## რესურსები ინტერნეტში
* CoffeeScript website
* Backbone.js website
* Underscore.js website

## სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი პროგრამისტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ახსაბარის ეკლესია

**ახსაბარის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ახმეტის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ნასოფლარ ახსაბარის ტერიტორიაზე. განეკუთვნება გვიანი შუა საუკუნეების პერიოდს.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ახსაბარი

**ახსაბარი** — ნასოფლარი ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე. მდებარეობდა სოფელ ოსიაურის სამხრეთით. სოფელი არსებობდა 1960 წლამდე. 1960 წელს საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს უწყებების მიხედვით ახმეტის რაიონის სოფელი ახსაბარი გაუქმდა. ნასოფლარის ტერიტორიაზე მდებარეობს ეკლესიის ნანგრევები.

## სქოლიო
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 278

**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 278**, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1970 წლის 11 მაისს, ირანისა და გაერთიანებული სამეფოს წარმომადგენელთა განცხადებების შემდეგ, საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის პირადი წარმომადგენლის მოხსენებას და მისი დასკვნა მიიღო, განსაკუთრებით კი იმ დებულებას, რომ „ბაჰრეინის მოსახლეობის უმრავლესობას სურს მოიპოვოს აღიარება თავისი იდენტობისა სრულფასოვან დამოუკიდებელ და სუვერენულ სახელმწიფოდ, რომელიც თავისუფალი იქნება თვითონვე გადაწყვიტოს სხვა სახელმწიფოებთან ურთიერთობები“.

მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ბაჰრეინი გახდა ბრიტანული ადმინისტრაციის ცენტრი ქვემო სპარსულ ყურისთვის. 1968 წელს, როდესაც ბრიტანეთის მთავრობამ გამოაცხადა გადაწყვეტილება, რომ დაესრულებინა ხელშეკრულებითი ურთიერთობები სპარსული ყურის შეიხატებთან, ბაჰრეინი შეუერთდა კატარს და შვიდ ტრუციალურ სახელმწიფოს (რომლებიც ახლა არაბთა გაერთიანებულ საამიროებს შეადგენენ) ბრიტანული პროტექტორატის ქვეშ, რათა ჩამოეყალიბებინათ არაბული საამიროების კავშირი. 1971 წლის შუა რიცხვებისთვის კი ცხრა შეიხატს ჯერ კიდევ არ ეთანხმებოდა კავშირის პირობებზე. შესაბამისად, ბაჰრეინმა მოითხოვა დამოუკიდებლობა როგორც ცალკეულმა ერთეულმა, დამოუკიდებლობა გამოაცხადა 1971 წლის 15 აგვისტოს და ოფიციალურად გახდა დამოუკიდებელი როგორც ბაჰრეინის სახელმწიფო 1971 წლის 16 დეკემბერს.

## რესურსები ინტერნეტში
* [Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/S/RES/278(1970))

## სქოლიო
00278
კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ბაჰრეინის შესახებ
კატეგორია:1970 წელი ბაჰრეინში
ასტრახანის აჯანყება

**ასტრახანის აჯანყება** () — 1705-1706 წლების სტრელეცების, ჯარისკაცების, რაბათის მოქალაქეთა და მუშა ხალხის ანტიფეოდალური აჯანყება ასტრახანსა და მის მიდამოებში. გამოიწვია გადასახადების მეტისმეტად ზრდამ და ხელისუფალთა თვითნებობამ ასტრახანის აჯანყების უშუალო საბაბი გახდა პეტრე I-ის ბრძანება წვერ-ულვაშის მოპარსვისა და უცხოურ ტანსაცმელზე გადასვლის შესახებ. აჯანყება დაიწყო 1705 წლის 30 ივლისს და ვოლგისპირეთის სხვა ქალაქებიც მოიცვა აჯანყებულები აჰყვნენ ვოლგას, ორჯერ ამაოდ სცადეს ცარიცინის აღება და უკან დაბრუნდნენ. მარცხით დასრულდა აგრეთვე მათი ცდა, მიემხროთ დონელი კაზაკები. აჯანყება გლეხური ხასიათის იყო — „ბოიართა და უცხოელთა წინააღმდეგ, ქრისტეს სარწმუნოებისა და მეფისათვის“. მდიდარი ვაჭრები და სტრელეცების ბზედაფენა ჩამოშორდნენ მას და მეფეს პატიება სთხოვეს. ამან გააადვილა აჯანყების ჩახშობა. 1706 წლის 13 მარტს ფელდმარშალმა ბ. შერემეტევმა ასტრახანი აიღო. 336 აჯანყებული სიკვდილით დასაჯეს, ბევრი ციმბირში გადაასახლეს.

## ლიტერატურა
*Астраханский бунт 1705 г. // Военная энциклопедия : [в 18 т.] / под ред. В. Ф. Новицкого … [и др.]. — СПб. ; [М.] : Тип. т-ва И. Д. Сытина, 1911—1915.
*Аюка // Военная энциклопедия : [в 18 т.] / под ред. В. Ф. Новицкого … [и др.]. — СПб. ; [М.] : Тип. т-ва И. Д. Сытина, 1911—1915.
*Кудрявцев, Никита Алферович // Русский биографический словарь : в 25 томах. — СПб.—М., 1896—1918.
*Голикова Н. Б. К истории Астраханского восстания 1705—1706 гг. (социальная политика и органы управления восставших) // Россия в период реформ Петра I: Сборник статей / Редколлегия: Н. И. Павленко (отв. ред.), Л. А. Никифоров, М. Я. Волков; Институт истории СССР АН СССР. — М.: Наука, 1973. — С. 249—288. — 384 с. — 10 000 экз. (в пер.)
*Голикова Н. Б. Астраханское восстание, 1705—1706 гг. — М.: Издательство МГУ, 1975.

## რესურსები ინტერნეტში
* Взятие Астрахани
* Астраханское восстание
* https://web.archive.org/web/20131103150845/http://astinform.ru/load/knigi/istorija/nina_borisovna_golikova_astrakhanskoe_vosstanie_1705_1706_gg/8-1-0-273
* Астрахань мятежная / Восстание 1705—1706 гг.

კატეგორია:ასტრახანის ისტორია
კატეგორია:XVIII საუკუნის აჯანყებები
ასტრახანის სახანო

[მინი|ასტრახანისა და [ყაზანის სახანოების რუკა]]
**ასტრახანის სახანო** (, ) — თათართა ფეოდალური სახელმწიფო (დედაქალაქი ასტრახანი) 1466-1560 წლებში. 

ასტრახანის სახანო შეიქმნა ოქროს ურდოს დაშლის შედეგად. XV საუკუნეში ოქროს ურდოს ემირმა ჰაჯი ჩერქეზმა ასტრახანი დაიკავა და დამოუკიდებელ სამფლობელოდ აქცია. 1459-1460 წლებში ასტრახანის სახანო საბოლოოდ განცალკევდა. მის შემადგენლობაში შედიოდა ქვემო ვოლგისპირეთი და წინაკავკასიის ველები. სახანო ერთმანეთთან სუსტად დაკავშირებული ცალკეული ფეოდალური სამფლობელოების — ულუსებისაგან შედგებოდა. დასახლებული იყო თურქულენოვანი ტომებით, რომლებიც ძირითადად მომთაბარე მესაქონლეობას მისდევდნენ. ყმები (ულუსების „შავი ხალხი“) იასაღს უხღიდნენ ხანს და ამას გარდა, განიცდიდნენ ექსპლუატაციას სხვა, უფრო მცირე საერო და სასულიერო ფეოდალთაგან. ხანის ხელისუფლებაც ფაქტობრივად ამ ფეოდალთა მიერ იყო შეზღუდული. XV საუკუნის ბოლოს, ასტრახანის სახანო ყირიმის სახანოს, ნოღაის ურდოსა და სხვა პოლიტიკურ ერთეულთა სადავო ობიექტი გახდა. მათთან ბრძოლა რომ გაადვილებოდა, სახანო რუსეთს დაუახლოვდა და 1533 წელს სამოკავშირო ხელშეკრულება დადო მასთან. 1554 წელს რუსეთის მთავრობამ სამხედრო ძალით მოახერხა ასტრახანიდან ყირიმის სახანოს ორიენტაციის მომხრე იამგურჩეი ხანის განდევნა და მის მაგივრად ტახტზე ისმაილ დერვიშ-ალი აიყვანა. 1556 წელს როდესაც დერვიშ-ალიმ ყირიმის სახანოსა და ნოღაის ურდოს დახმარებით მოსკოვის ვასალობაზე უარის თქმა გადაწყვიტა, რუსეთის მთავრობამ ახალი ლაშქრობა მოაწყო და საბოლოოდ შეიერთა ასტრახანის სახანო.

## ლიტერატურა