open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ფატიმა აშ-შარიფი

**ფატიმა ელ-შარიფი** (); დ. 1911, კუფრა — გ. 3 ოქტომბერი, 2009, კაირო) — ლიბიის მეფის, იდრის პირველის მეუღლე, ლიბიის დედოფალი.
 
## ბიოგრაფია
### ადრეული წლები
ფატიმა ელ-შარიფი, დაიბადა 1911 წელს, იგი იყო ყოფილი ისლამური რელიგიური ორდენის სენუსიას მეთაურის ახმედ შარიფის ერთადერთი ქალიშვილი. მამამისი აქტიურად ეწინააღმდეგებოდა ევროპულ კოლონიზაციას მუსულმანურ სახელმწიფოებთან მიმართებაში. ლიბიის ომის შემდეგ, რომელიც 1912 წელს დასრულდა, ლივიის ტერიტორია გადავიდა იტალიური სამეფოს კონტროლის ქვეშ. 1923 წელს, იტალიის მთავრობაში, ფაშისტების მოსვლის შემდეგ და მათ მიერ განახლებული საომრო მოქმედებები ლიბიაში, ფატიმამ აქლემით გადალახა ეგვიპტის საზღვარი. თავს უშველა იმ იტალიელებისგან, რომლის მეთაურიც მარშალი გრაციანი იყო. 1931 წელს, სივაში, ის ცოლად გაჰყვა მუჰამედ იდრის ალ-მახდი ას-სენუსს, რომელიც იყო მამამისის პოსტის ორდენ სენუსიას მემკვიდრე. 1951 წელს, ფატიმა ელ-სენუსი გახდა ლიბიის დედოფალი.

### ლიბიის დედოფალი
მთელი ცხოვრების განმავლობაში, ცოლ-ქმარს არ ჰყავდათ შვილები. მათი ერთადერთი ვაჟი, დაიბადა 1953 წელს, რომელიც გარდაიცვალა დაბადებიდან მეორე დღესვე. მემკვიდრის არ ყოლამ დიდი პრობლემები შეუქმნა მეფეს და სახელმწიფოს. 1954 წელს, დეოფლის ძმის შვილმა, იბრაჰიმ ალ-შელხიმ მოკლა იდრის I-ლის მრჩეველი, მიზეზი კი შემდგომი ჭორები იყო: მრჩეველმა ურჩია, რომ გაყროდა და ცოლად მოეყვანა თვითონ მრჩევლის ქალიშვილი. შემდგომ იდრისმა ბრძანება გასცა ფატიმას ძმის შვილის მოკვლის. რამდენიმე ხნის შემდეგ, იდრისმა გადაწყვიტა კიდევ ერთი ცოლი მოეყვანა, რომელიც მემკვიდრეს გაუჩენდა. ფატიმამ თვითონ შესთავაზა ორი შესაფერისი კანდიდატი, მაგრამ მან არცერთი არ აირჩია. 1995 წელს, მეფემ ცოლად მოიყვანა ალია აბდელ კადერ ლამლუმი, მიუხედავად მეუღლის ამ გადაწყვეტილებისა, ფატიმა მაინც დარჩა სამეფო რეზიდენციაში, ტობრუკში და მალევე შეურიგდა მას. შემდგომში ფატიმა და იდრისი გახდნენ დედინაცვალი და მამინაცვალი  მათი გარდაცვლილი ნათესავების შვილებისთვის. თანამედროვეები ახასიათებდნენ ფატიმას, როგორც ტაქტიკურ, დახვეწილი იუმორის  გრძნობის მქონე და კომუნიკაბელურ(ბავშვების მიმართებაში განსაკუთრებით) და როგორც იდრისის ერთგულ მეუღლეს. ის გახდა სამაგალითო ლიბიის ქალებისთვის. ფატიმა არ ატარებდა ჩადრს და იცვავდა ევროპულად. არ მისდევდა ჩაკეტილ ასკეტიკურ ცხოვრების წესს, არამედ პირიქით-აქტიურ მონაწილეობას იღებდა პოლიტიკურ და საზოგადო სახელმწიფო საქმეებში, ესწრებოდა სახელმწიფო ღონისძიებებს.

### ცხოვრება მმართველობის დათმობის შემდგომ
მუამარ კადაფის სათავეში მოსვლის შემდგომ, ლიბიის საგვარეულო მდებარეოდა თურქეთში. მონარქიის დაცემის შემდეგ, 1969 წლის 1 სექტემბრიდან და სიკვდილამდე, იგი ცხოვრობდა ეგვიპტეს დედაქალაქ კაიროში. რევოლუციონურმა სასამართლომ, ლიბიაში, დაუსწრებლად, ყოფილ დედოფალს ჩამოართვა პრივილეგიები და  5 წლით თავისუფლება აღუკვეთეს. 2007 წელს, ლიბიის მმართველებმა, დაუბრუნეს ფატიმას თავისი სახლი, ტრიპოლში, მაგრამ მან არ მოისურვა ლიბიაში დარჩენა. 2009 წლის 3 ოქტომბერს, 40 წლიანი დევნის შემდეგ, გარდაიცვალა 98 წლის ასაკში, კაიროში.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1911
კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2009
კატეგორია:დამხობილი მონარქები
ორანკის ღვთისმშობლის მონასტერი

**ორანკის ღვთისმშობლის მონასტერი** () — მამათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ ორანკიში. დაარსებულია 1634 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## ისტორია 
მონასტერი თავადმა პეტრე გლიადკოვმა დააარსა 1634 წელს როგორც უდაბნო, ორანკის ღვთისმშობლის ხატის პატივისცემის ნიშნად. 1866 წლიდან პირველი კლასის მამათა მონასტერია. 

1918 წლის 17-18 აგვისტოს ღამეს მდინარე ვოლგის კუნძლ მოჩალნიზე, ნიჟნი-ნოვგოროდის ახლოს დახვრიტეს ორანკის მონასტრის 15 ბერი, ასევე  მათი წინამძღვარი არქიმანდრიტი ავგუსტინი და ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიის წინამძღვარი ნიკოლაი ორლოვსკი. 

1920 წელს მონასტერი დაიხურა. 1942-1949 წლებში მონასტრის ტერიტორიაზე ფუნქციონირებდა სსრკ-ის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის ბანაკი № 74, რომელშიც დატყვევებული ჰყავდათ სამხედრო ტყვეები (გერმანელები, ფინელები, უნგრელები, ავსტრიელები, რუმინელები, იტალიელები და სხვა). მათი რიცხვი, ზოგიერთი მონაცემით აღწევდა 12 ათას ადამიანს. სწორედ ორნაკის ბანაკში მოხვდა გერმანელი გენერალ-ფლდმარშალი ფრიდრიხ პაულიუსი.

მონასტრის აღორძინება იწყება 1993 წლიდან. 2004 წელს ეპისკოპოს გიორგის მოწვევით, მონასტრის აღორძინებას შეუდგა იღუმენი ნექტარ (მარჩენკო). მან ვლადიმირ-ორანკის ღვთისმშობლის ხატიდან წამოიღო ცეცხლი და ყოველდღე კითხულობდა დაუჯდომელს. 2005 წლის 27 დეკმბერს წმინდა სინოდმა  ეპისკოპოს გიორგის რჩევით მონასტრის მამასახლისად დანიშნა იღუმენი ნექტარი. 

2009 წლის ზაფხულში შეათეთრეს მონასტრის სამივე ტაძარი, გაარემონტეს მამაოების კორპუსი. მონასტრის გარშემო შემოავლეს აგურის ღობე, დააყენეს მთავარი ჭიშკარი. 2012 წლის 8 სექტემბერს ვლადიმირის ღვთისმშობლის  ხატის დღესასწაულზე, მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ მონასტრის ერთი ეკლესია აკურთხა ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. სამი თვის მერე, ამავე წლის 15 დეკემბერს მიტროპოლიტმა აკურთხა ცარეგრადის პატრიარქის ათანასეს ტაძარი. 

2013 წლის 12 დეკემბერს მიტროპოლიტმა აკურთხა პეტრე და პავლეს სახელობის ეკლესია. შემდეგ კი აკურთხა მონასტრის ახალი სამრეკლო.

## რესურსები ინტერნეტში
* Из истории Оранского Богородицкого мужского монастыря, Нижегородская епархия
* Чудотворную икону «Богоматери Владимирской Оранской» передадут в Оранский Богородицкий мужской монастырь, Российская газета, 2008/09/05
* Монастырь в селе Оранки

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XVII საუკუნის ეკლესიები
კუგითანგთაუ

**კუგითანგთაუ** () — ქედი პამირ-ალაის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, უზბეკეთისა და თურქმენეთის ტერიტორიაზე. წარმოადგენს ბაისუნთაუს ქედის სამხრეთ გაგრძელებას. ქედი გადაჭიმულია ამუდარიის ხეობიდან მდინარე შერაბადის ხეობამდე დაახლოებით 100 კმ-ზე. მაქსიმალური სიმაღლე — 3139 მ (მთა აირიბაბა). აგებულია დანალექი ქანებით, კერძოდ, კირქვებითა და თაბაშირიანი წყებებით. გავრცელებულია კარსტი. მთისწინეთში გვხვდება ეფემერული ნახევარუდაბნოს, ხოლო უფრო მაღლა ქსეროფიტულ ბუჩქნარებთან ერთად მთის სუბტროპიკული სტეპის ლანდშაფტები. კუგითანგთაუს ქედის უნიკალური ლანდშაფტების დასაცავად 1986 წელს შეიქმნა კუგითანგთაუს ნაკრძალი. 

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უზბეკეთის ქედები
კატეგორია:თურქმენეთის ქედები
ნესტიარის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

**ნესტიარის წმინდა ნიკოლოზის მონასტერი** () — მოქმედი მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ ნესტიარში. დაარსებულია 1859 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს გოროდეცკის ეპარქიას.

## ისტორია 
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1859 წლის აგვისტოში.  პროექტი შეიმუშავეს არქიტექტორებმა ა. ტურმიშევმა და ნ. უჟუმედსკ-გრიცევიჩმა. პროექტი ძირითადად მორგებულია კონსტანტინე ტონის პროექტზე, რომელიც ტაძარს აშენებდა არქიტექტურული სტილით გემი. მთავარ, დასავლეთის შესასვლელის თავზე დაადგეს სამიარუსიანი სამრეკლო. 

ტაძრის არქიტექტურა არის ეკლექტიზმის საუკეთესო ნიმუში, რომელიც შეიცავს კლასიციზმის (დიდი ნახევარწრიული ფანჯრები, სამკუთხა ფრონტონები და სანდრიკები) ელემენტებს, ძველირუსული ხუროთმოძღვრების ელემენტებთან ერთად. ფასადები წარმოდგენილია მკაცრი გეომეტრიული ორნამენტებით.

ეკლესია დაიხურა 1930-იანი წლების ბოლოს. შენობა გადაეცა კოლმეურნეობის საწყობს და მალევე დაინგრა. XX საუკუნის ბოლოს ხანძრის შედეგად დაზიანდა ტაძრის მთავარი ნაწილი, სამრეკლო და სატრაპეზოს გავახურვა. 

2006 წელს ეკლესია გადაეცა ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. აღდგენითი სამუშაოები მიმდინარეობდა პროექტის მიხედვით, რომელიც ეესაბამებოდა XIX საუკუნის არქიტექტურულ სტილს. 

2008 წლისათვის დასრულდა გუმბათის კონსტრუქციის შედუღება და განხორციელდა მისი დამონტაჟება.

2009 წელს შეაკეთეს სამრეკლო. ამ დროისათვის ხუთი გუმბათიდან სამი იყო სპილენძისა, ხოლო ორი - მეტალისა. აგვისტოს დასასრულს სამრეკლოზე აღართეს პირველი ჯვარი. სულ ტაძრისათვის ნიჟნი-ნოვგოროდის ქარხანა „ბურევესტნიკში“ დაამზადეს ათი ჯვარი. მოოქროვების შემდეგ ხუთი მათგანი დაამონტაჟეს ცენტრალურ გუმბათზე, ხოლო ოთხი - სამრეკლოზე. 

2011 წელს შედგა პირველი ღვთისმსახურება. ამავე პერიოდში დასრულდა სარესტავრაციო სამუშაოები.

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ლექსო გუგავა

**ლექსო გუგავა** (დ. 17 აგვისტო, 1982) — ყოფილი ქართველი მორაგბე და საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წევრი.

ლექსო გუგავას პროფესიული კარიერა დაიწყო კლუბ „ლოკომოტივში“, ხოლო კარიერის დასასრულს კლუბ „ლელოს“ შეუერთდა. საქართველოს ეროვნულ ნაკრებში ლექსო გუგავას 25 კეპი აქვს მოხვეჭილი. ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში დადებული აქვს ხუთი ლელო და მიღებული აქვს ერთი წითელი ბარათი. მის კარიერაში გამორჩეული მატჩი შედგა 2010 წლის 27 ნოემბერს, ამერიკის შეერთებული შტატების მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ, როდესაც მატჩის ბოლო წუთზე გამარჯვების ლელო გაიტანა. გუგავას მიღებული აქვს მონაწილეობა 2011 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე.

სარაგბო კარიერის დასრულების შემდგომ, 2012 წლის 4 დეკემბერს ლექსო გუგავა საუნივერსიტეტო სპორტის ფედერაციის პრეზიდენტად აირჩიეს. ამჟამად ლექსო გუგავა მუშაობს საქართველოს რაგბის კავშირში, ოპერაციული დირექტორის თანამდებობაზე.

## რესურსები ინტერნეტში
* ლექსო გუგავა  — ESPN
* ლექსო გუგავა  — ლელო
* ლექსო გუგავა — Eurosport

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1982
კატეგორია:ქართველი მორაგბეები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
აფრიკული მარაბუ

**აფრიკული მარაბუ** () — ფრინველი ყარყატისნაირთა რიგისა. დიდი ზომისაა, მისი სხეულის სიგრძეა 115—152 სმ, ფრთის შლილი 225—287 სმ, მასა 4—8,9 კგ. ზოგიერთი ეგზემპლარის ფრთების სიგრძე 320 სმ-ს აღწევს, რითაც მხოლოდ მოგზაურ და სამეფო ალბატროსს ჩამორჩება. მამლები შედარებით დიდები არიან დედლებზე. გააჩნია მასიური ნისკარტი, რომელიც 34,6 სმ-მდე შეიძლება გაიზარდოს; თავზე შეშუპებული ხორცოვანი გამონაზარდები და ტომარა, ე. წ. „ბალიში“ ყელზე. კანის დაუფარავი ნაწილები ვარდისფერია, შავი ლაქებით თავის წინა მხარეს. ბუმბული ზედა მხარეს შავი აქვს, ქვედაზე — თეთრი. ფართოდაა გავრცელებული აფრიკაში, სენეგალიდან და გამბიიდან ერიტრეასა და სომალამდე. ჩრდილოეთით უკიდურესი საზღვარია საჰარა. ბინადრობს სავანებში, სტეპებსა და ჭაობებში, აგრეთვე თევზით მდიდარ მდინარეებში, მსხვილ ქალაქებშიც კი. ლეშისმჭამელი ფრინველია, გარდა ამისა ნადირობს მღრღნელებზე, თევზებზე, გველებზე, ბაყაყებზე, ხვლიკებზე, კალიებსა და ტერმიტებზე. გამრავლების ასაკს 6–7 წელში აღწევს. ახასიათებს კოლონიები, რომლებშიც 20-დან 60-მდე წყვილია გაერთიანებული. ბუდეს იკეთებს მაღალ ხეებზე, მაგალითად როგორიცაა ბაობაბი, მიწიდან 10–30 მ სიმაღლეზე. მისი სიგანე 1 მ-ს, ხოლო სიღრმე 30 სმ-ს აღწევს. მასში დებს 2–3 თეთრ კვერცხს, რომლის ზომებია 84,5×62 მმ. ინკუბაცია 29-31 დღე-ღამე გრძელდება (საშუალოდ 30,3). ბარტყებზე ზრუნვა 135 დღემდე გრძელდება. ფრენა შეუძლიათ 110–115 დღიდან. ზოოპარკებში ცოცხლობენ 25 წლამდე.

## ლიტერატურა 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## სქოლიო 
კატეგორია:მარაბუ
მაურო იკარდი

thumb|right|267პქ|მაურო იკარდი, 21 ნოემბერი, 2012.
**მაურო ემანუელ იკარდი რივერო** (, დ. 19 თებერვალი, 1993, როსარიო, არგენტინა) — იტალიური წარმოშობის არგენტინელი ფეხბურთელი. თურქეთის სუპერლიგის საფეხბურთო კლუბ „გალათასარაის“ თავდამსხმელი. 

### საკლუბო კარიერა
2012–2013 წლებში „სამპდორიას“ ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 33 შეხვედრას თამაშობს და 11 გოლი გააქვს. 

2013–2019 წლებში მილანის „ინტერში“ თამაშობდა, სადაც სერია A-ს 188 შეხვედრაში 111-ჯერ შეძლო მეტოქეთა კარის აღება.

2019 წლიდან მილანის „ინტერიდან“ იჯარის წესით ასპარეზობს „პარი სენ-ჟერმენის“ შემადგენლობაში.

### საკლუბო სტატისტიკა
### სანაკრებო კარიერა 
2013 წლიდან არგენტინის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 8 შეხვედრა ჩაატარა და ერთი ბურთი გაიტანა.

#### სტატისტიკა 
### სანაკრებო გოლები
## მიღწევები
### ინდივიდუალური 
*სერია A-ს წლის საუკეთესო ფეხბურთელი: 2018
*სერია A-ს წლის საუკეთესო ბომბარდირი: 2014–15, 2017–18 
*სერია A-ს წლის გუნდის წევრი: 2014–15, 2017–18 
*სერია A-ს წლის საუკეთესო გოლი: 2018
*Gazzetta Sports-ის ჯილდო – წლის საუკეთესო მოთამაშე: 2018

## პირადი ცხოვრება
მისი მეუღლე არის არგენტინელი ტელეწამყვანი ვანდა ნარა, რომელზედაც 2014 წელს დაქორწინდა. ჰყავთ ორი ქალიშვილი: ფრანჩესკა და იზაბელა, თუმცა ნარა იყო იკარდის ყოფილი თანაგუნდელის მაქსი ლოპესის მეუღლე, სწორედ ამიტომ დაიწყო დაპირისპირება მათ შორის. ამ დროს ორივენი „სამპდორიაში“ თამაშობდნენ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* „ინტერის“ ოფიციალური საიტი — მოკლე ბიოგრაფია
* UEFA.com — პროფილი
* National-Football-Teams.com — სანაკრებო და საკლუბო სტატისტიკა
* Topforward — პროფილი და სტატისტიკა

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 19 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1993
კატეგორია:იტალიელი არგენტინელები
კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:სამპდორიას ფეხბურთელები
კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები
კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები
კატეგორია:არგენტინის ნაკრების ფეხბურთელები
კატეგორია:პარი სენ-ჟერმენის ფეხბურთელები
კატეგორია:თურქეთის საფეხბურთო სუპერლიგის ფეხბურთელები
კატეგორია:გალათასარაის ფეხბურთელები
კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები
კატეგორია:ბარსელონის ფეხბურთელები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ვიქსის ივერიის მონასტერი

**ვიქსის ივერიის მონასტერი** () — მართლმადიდებლური დედათა მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქ ვიქსაში. დაარსებულია 1864 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვიქსის ეპარქიას. საკურთხეველი ნაკურთხია ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.

## ისტორია 
მომავალი მონასტრის ადგილი შეარჩია ბარნაბა გეფსიმანელმა 1863 წლის შემოდგომაზე.  1864 წელს ამ ადგილზე ვაჭრების ფინანსებით ააშენეს სათნოების სახლი 12 ადამიანისათვის. მონასტრის სამების ეკლესია ააგეს 1895-1903 წლებში, არქიტექტორ პეტრე ვინოგრადოვის პროექტის მიხედვით. 

დახურვამდე, ანუ 1919 წლამდე მონასტერი იყო ნიჟნი-ნოვგოროდის მხარეში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი, მისი მონაზვნების რაოდენობა შეადგენდა 1 000 ადამიანს. 1997 წლის აღდგომის დღესასწაულზე სასწაულმოქმედი სია დაუბრუნდა მონასტერს . ამავე წელს დაიწყეს სამრეკლოს აღდგენითი სამუშაოები. 

2012 წლის 8 თებერვალს მონასტრის ტერიტორიაზე თვითმფრინავმა მი-8-მ ჩამოიტანა გუმბათი მიძინების ტაძრისათვის. გუმბათი დაამზადეს ქალაქ პერესლავლ-ზალესკიში. 

2012 წლის 2 აპრილს მიტროპოლიტმა გიორგიმ აღასრულა მიძინების ეკლესიის გუმბათისა და ჯვრის კურთხევა. მიძინების ეკლესიის ინტერიერის მოწყობა ამ პერიოდისათვის უკვე დასრულებული იყო. აღდგენილ სამრეკლოზე ზარები მხოლოდ  1 ივნისს დაკიდეს.

2012 წლის ზაფხულში ჩამოყალიბდა ვიქსის ეპარქია და გადაწყდა კიდეც სამების ეკლესიის მშენებლობის ფინანსური საკითხი. ვიქსის ეპისკოპოსმა ბარნაბამ 23 ოქტომბერს აკურთხა გუმბათი და ჯვარი. ამავე დღეს გუმბათიც და ჯვარიც დაამონტაჟეს მშენებარე სამრეკლოზე. 

2016 წლის 9 თებერვალს ეპისკოპოსმა ბარნაბამ ტაძარი აკურთხა ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე.

## რესურსები ინტერნეტში
* *Давыдов А. И.* Троицкий собор Выксунского Иверского монастыря. 
* Иверский женский монастырь. Виртуальная экскурсия по Выксе

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
მაროვსკის ჯვართამაღლების მონასტერი

**მაროვსკის ჯვართამაღლების მონასტერი** () — მოქმედი მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სპასკოეს რაიონში. დაარსებულია 1632 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## ისტორია 
„კრესტომაროვსკის უდაბნოს შექმნის ამბავის“ მიხედვით 1632 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდის მაზრის სოფელ პრუდიშჩში გამოჩნდა კიეველი ბერი მატვეი, რომელმაც მთებში, იოანე წინასწარმეტყველის ეკლესიის მახლობლად გამოთხარა გამოქვაბული და იქ დასახლდა

ძალიან მალე მატვეიმ და პრუდიშჩელმა გლეხმა ილარიონმა, ტყეში სამ ვერსზე სოფლიდან, ააშენეს ქოხი. აქ მათ შეუერთდა მაკარევოს მონასტრის ბერი მარკელი და ვოლგისპირელი ბერი მაკარი . 1901 წელს აკურთხეს ხისგან აშენებული სამების ეკლესია. მისი მთავარი სიწმინდე გახდა ღვთისმშობლის ხატი, რომელიც დაიწერა იერუსალიმში XIX საუკუნის დასასრულს.

2008 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აკურთხა მონასტრის მშენებლობა. 2009 წელს შექმნეს ჯვართამაღლების მაროვსკის დედათა მონასტრის პროექტი. მონასტრის მშენებლობისათვის გამოიყო 71,815 ათ. მ². ეპარქია გეგმავს მშენებლობის დასრულებას 2018 წლისათვის. 

2011 წლის 14 აგვისტოს ეკლესია აკურთხა მთავარეპისკოპოსმა  გიორგიმ

## რესურსები ინტერნეტში
* Маровский Крестовоздвиженский монастырь

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XVII საუკუნის ეკლესიები
მეჰმედ III გირეი

**მეჰმედ III გირეი** (; დ. 1584, ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო  — გ. 1629) — ყირიმის ხანი 1623–1628 წლებში, საადეთ II გირეის უფროსი ვაჟი. უმეტესად ცნობილია თავის ძმა, შაჰინ გირეისთან ერთად ძალაუფლების ხელში ჩაგდების მიზნით წარმოებული შიდა ომებითა და აჯანყებებით. კაზაკების დახმარებით, 1628 წელს მეჰმედი ტახტიდან ჩამოაგდო მისმა ბიძაშვილმა, ჯანიბექ გირეიმ. მეჰმედ III გირეი 1629 წელს დონის კაზაკების წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლაში დაიღუპა.

## იხილეთ აგრეთვე
* ყირიმის სახანო
* გირეის დინასტია
* ყირიმის ხანების სია

## ლიტერატურა
* Гайворонский Алексей. Созвездие Гераев. — Симферополь, 2003 г.
* Олекса Гайворонский «Повелители двух материков», том 1, Киев-Бахчисарай, 2007 г. ISBN 978-966-96917-1-2
* О. Гайворонский «Созвездие Гераев»
* О. Гайворонский «Повелители двух материков» тома 1-2
* Халим Гирай «Розовый куст ханов» (история крымских ханов)

კატეგორია:ყირიმის ხანები
კატეგორია:ყირიმის სახანო
კატეგორია:გირეის დინასტია
კატეგორია:დაბადებული 1584
კატეგორია:გარდაცვლილი 1629
კატეგორია:ბრძოლის ველზე დაღუპული მონარქები
კატეგორია:დამხობილი მონარქები
ლუკინოს კვართის მონასტერი

**ლუკინოს კვართის მონასტერი** () — მართლმადიდებლური დედათა მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ ლუკინოში . დაარსებულია 2000 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. 

ლუკინოს კვართის მონასტერი პირველი მონასტერია ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიაში, რომელიც დაარსდა 1917 წლის შემდეგ.

## ისტორია 
1993 წლიდან ბოგოროდსკის რაიონის სოფელ ლუკინოში დაიწყეს 1866 წელს აგებული და 1930-იან წლებში დახურული კვართის ეკლესიის აღორძინება. 2000 წელა მოაწყვეს ქალთა სამონასტრო თემი. 2006 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით წმინდა სინოდმა ჩამოაყალიბა მონასტერი. 2009 წლის 4-5 ივნისს მონასტერში გაიარა ლიტანიობამ ორანკის ღვთისმშობლის ხატით. 

2009 წლის 14 ოქტომბერს ღვთისმშობლის კვართის დღესასწაულზე ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა  გიორგიმ აღასრულა საღვთო ლიტურგია ღვთსიმშობლის კვართის მონასტრის მთავარ ტაძარში. 

2009 წლის მონაცემებით ლუკინოს მონასტერი ერთადერთია ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიაში, რომელიც დაარსდა უახლეს პერიოდში საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ. 

## მონასტრის წინამძღვრები 
მონასტრის პირველი წინამძღვარი გახდა მონაზონი ბარბარა (ჟუკოვა), რომელიც დაიბადა 1942 წლის 12 ივნისს სვერდლოვსკის ოლქის ქალაქ ასბესტეში. 

2006 წლის 14 მარტს, წმინდა ევდოკიას ხსენების დღეს სოფელ ლუკინოს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაში ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა  წმინდა ბარბარეს მანტიით შემოსა წინამძვარი ბარბარე. 

2006 წლის 26 დეკემბერს მოსკოვში, წმინდა სინოდის სხდომაზე მიიღეს გადაწყვეტილება ღვთისმშობლის კვართის მონასტრის გახსნის შესახებ, მონაზონი ბარბარე დაინიშნა მის წინამძღვრად. 2007 წლის 11 იანვარს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ არზამასის აღდგომის ტაძარში მსახურებისას წინამძღვარს ჯვრის ტარების უფლება მიანიჭა. 

2011 წლის 6 ოქტომბერს პირველი წინამძღვარი გარდაიცვალა. დაკრძალვისა და გარდაცვალებიდან ორმოცი დღის ლიტურგიას უძღვებოდა მთავარეპისკოპოსი გიორგი.

2012 წლის 6-7 ივლისს წმინდა სინოდმა წინამძღვრად დანიშნა იღუმენია გავრილა (სუხანოვა).

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт монастыря  — www.monastir-lukino.ru
* Архиепископ Георгий совершил Божественную литургию в Покровском монастыре в селе Лукино (фото, видео), Нижегородская епархия, 14 октября 2009 года

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XXI საუკუნის ეკლესიები
სელმა რიზა

**სელმა რიზა ფერაჯელი** (; დ. 5 თებერვალი, 1872, ოსმალეთის იმპერია — გ. 5 ოქტომბერი, 1931, სტამბოლი, თურქეთი) — პირველი თურქი ქალი ჟურნალისტი. აგრეთვე, ის იყო თურქეთის ადრეული ნოველისტებიდან ერთ-ერთი. მისი გარდაცვალების შემდეგ, მისმა ნათესავებმა ფარაჯელის გვარი აიღეს, შედეგად, ზოგჯერ იგი ასევე ცნობილია, როგორც სელმა რიზა ფერაჯელი.

## ბიოგრაფია 
რიზა დაიბადა 1872 წლის 5 თებერვალს. სწავლობდა სორბონის უნივერსიტეტში და იყო კავშირისა და პროგრესის კომიტეტის (CUP) წევრი, სადაც კომიტეტის ერთადერთი ქალი წევრი იყო.

გარდაიცვალა 1931 წლის 5 ოქტომბერს, სტამბოლში.

1892 წელს, როდესაც იგი მხოლოდ ოცი წლის იყო, დაწერა გამოუქვეყნებელი რომანი სახელწოდებით *Uhuvvet* („მეგობრობა“). რომანი, 1999 წელს, კულტურის სამინისტროს მიერ გამოქვეყნდა, მისი სიკვდილიდან ხანგრძილივი დროის შემდეგ.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 5 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1872
კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1931
კატეგორია:თურქი ჟურნალისტები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:სტამბოლში დაბადებულები
ალა ნაზიმოვა

**ალა ნაზიმოვა** (; დაბ. **მარემ-იდეს ლევენტონი** (); დ. 3 ივნისი, 1879, იალტა, ყირიმი, რუსეთის იმპერია — გ. 13 ივლისი, 1945, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია, აშშ) — რუსი მსახიობი, რომელიც 1905 წელს საცხოვრებლად გადავიდა აშშ-ში.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 

კატეგორია:დაბადებული 3 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1879
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1945
კატეგორია:რუსი მსახიობები
კატეგორია:ამერიკელი ქალი მსახიობები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
სუდირმანის ქედი

**სუდირმანის ქედი** ან **ნასაუს ქედი** () — ქედი ინდონეზიაში, პაპუის პროვინციაში. წარმოადგენს მაოკეს მთების დასავლეთ ნაწილს. სიგრძე 320 კმ. აქ მდებარეობს ოკეანეთის უმაღლეს მწვერვალი ჯაია (4884 მ). სხვა მწვერვალებიდან აღსანიშნავია: სუმანტრი (4870 მ), ნგა-პულუ (4863 მ), აღმოსავლეთი კარსტენსი (4820 მ), პუნჩაკ-ტრიკორა (4750 მ), ნგა-პილიმსიტი (4717 მ). არის 3 მყინვარი, მათ შორის: კარსტენსის მყინვარი, აღმოსავლეთი ნორთუოლის ფირნი და დასავლეთი ნორთუოლის ფირნი. აქვე მდებარეობს გრასბერგის კარიერი, სადაც ოქროს მოიპოვებენ. სახელი ეწოდა ინდონეზიელი სამხედრო მოღვაწის — სუდირმანის პატივსაცემად. 

## სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის ქედები
მაოკე

**მაოკე** ან **თოვლიანი მთები** () — ქედი კუნძულ ახალი გვინეის დასავლეთ ნაწილში, ინდონეზიასა და პაპუა-ახალ გვინეაში. სიგრძე 692 კმ, სიგანე 150 კმ-მდე. სიმაღლე 4000-4500 მ. მაქსიმალური სიმაღლე 4884 მ (მწვერვალი ჯაია). გადაჭიმულია დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ. ქედების ღერძული ზონა უმთავრესად აგებულია გნაისებითა და გრანიტებით, პერიფერიული — ქვიშაქვებით, კირქვებითა და ფიქლებით. მაოკეს ქედის დასავლეთ ნაწილს შეადგენს სუდირმანის ქედი, ხოლო აღმოსავლეთს — ჯაიავიჯაიის ქედი. 700 მ სიმაღლემდე შემოსილია ეკვატორული ტყით, მაღლა — მუხის, წაბლის, არაუკარიისა და ევკალიპტის ტყეებია, 4400 მეტრის ზევით თოვლ-ყინულიანი მწვერვალებია.

## სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის ქედები
არზამასის წმინდა ნიკოლოზის მონასტერი

**არზამასის წმინდა ნიკოლოზის მონასტერი** () — ედდათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქ  არზამასში. მდებარეობს ტაძრის მოედანზე. დაარსებულია 1580 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## ისტორია 
ეკლესია დააარსა ივანე მრისხანემ 1580 წელს. ეკლესიის მშენებლები იყვნენ არზამასის მცხოვრებლები ტეოფილაქტე იაკოვლევი, რომელიც შემდეგ სამონასტრო ცხოვრებას შეუდგა.

1811 წელს ხის ტაძრის ადგილზე ააგეს ქვის მაცხოვრის ეკლესია, რომელიც აკურთხეს 1813 წელს. 1878 წელს განაახლეს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია.

მონასტერი დაიხურა 1924 წელს. 

2001 წელს მონასტერს გადაეცა არზამასის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია. 2005 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მიტროპოლიტმა გიორგიმ შეასრულა ლოცვა ახლადაღდგენილ წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიაში.

## სიწმინდეები 
ქვემო ეკლესიაში დაცულია: ღვთისმშობლის ორი სასწაულმოქმედი ხატი, ხოლო ზედა ეკლესიაში: წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხატი, მატრონა მოსკოველისა და ტატიანას ხატი, მათი წმინდა ნაწილებით. სარკოფაგი, რომელშიც შემონახულია ოპტინის მამათა და სხვა წმინდანების წმინდა ნაწილები.

## რესურსები ინტერნეტში
* Арзамас. Николаевский женский монастырь

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XVI საუკუნის ეკლესიები
ჯაიავიჯაია

**ჯაიავიჯაია** ან **ორანჟის ქედი** () — ქედი ინდონეზიაში, პაპუის პროვინციაში. წარმოადგენს მაოკეს ქედის აღმოსავლეთ ნაწილს. ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ გადაჭიმულია 370 კმ-ზე. მაქსიმალური სიმაღლე 4760 მ (მთა პუნჩაკ-მანდალა). ქედის უმაღლესი წერტილი პუნჩაკ-მანდალა წარსულში ინარჩუნებდა მყინვარულ საფარს, თუმცა 2003 წელს მთაზე მყინვარი მთლიანად გადნა. ჯაიავიჯაიის ქედზე სათავეს იღებენ მდინარეები დიგული, პულაუ და სხვა. გეოლოგიური თვალსაზრისით ქედი მიეკუთვნება ალპურ დანაოჭებას. აღსანიშნავია, რომ 1997 წელს აქაურ მთებში შენიშნეს ცხოველები, რომლებიც შეესაბამებოდნენ გადაშენებულ ძუძუმწოვარ თილაცინს.

## სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის ქედები
არაქნოფობია

**არაქნოფობია** ( — „ობობა“,  — „შიში“) — ობობებისა და ობობასნაირი ცხოველების შიში. მოცემული ფობიის მქონე ადამიანებს არაქნოფობებს უწოდებენ. 

## არაქნოფობიის შესახებ 
არაქნოფობია შესულია ყველაზე ცუდი ფობიების სიაში, რომელსაც ადამიანი განიცდის და იკავებს მესამე ადგილს. ადამიანებში ამ ფობიის წარმოშობას რამდენიმე მიზეზი გააჩნია. ძველი დროიდან მოყოლებული ობობებს აკავშირებდნენ ინფექციებთან და დაავადებებთან. არაქნოფობიაც ამ დაავადებების ევოლუციური პასუხია. ადრეული პერიოდიდან საშიში ობობების არსებობამ ადამიანებში განავითარა არაქნოფობია. მოცემული შიში გამოიყენებოდა, როგორც ობებისგან გადარჩენის გზა. ეს გაგება მემკვიდრეობით გადაეცა შემდეგ თაობებს. არაქნოფობია ასევე შეიძლება ასოცირებული იყოს კულტურულ შეხედულებებთან. ზოგიერთი კულტურა მიიჩნევს, რომ ობობები,  ძალიან მავნე და სახიფათოა, მაგალითად ასე მიაჩნიათ აფრიკაში. არაქნოფობია ასევე  შეიძლება განვითარდეს ობობის კბენისას ან ნებისმიერ არასასიამოვნო სიტუაციაში, რომელიც დაკავშირებულია ობობასთან.

არაქნოფობიის სიმპტომები მოიცავს ემოციურ გამოვლინებებს — სუნთქვის გართულებას, ოფლიანობას, გულის აჩქარებასა და გულისრევას.

## მკურნალობა 
მოცემული დაავადების დროს ექიმი აფასებს ადამიანის ობობის შიშის დონეს და ასწავლის პაციენტს სხვადასხვა რელაქსაციის ტექნიკას, როგორიცაა სუნთქვის კონტროლი, მედიტაცია და კუნთების კონტროლი. ძირითადი მიზანია ობობის დანახვისას შიშისა და პანიკის შემცირება. ასევე შესაძლებელია მედიკამენტური მკურნალობა, რომელიც, ზოგადად, გამოიყენება სიმპტომების კონტროლისათვის, რაც დამოკიდებულია დაავადების სიმძიმეზე.

## იხილეთ აგრეთვე 
* ფობია
* ფობიების სია

## რესურსები ინტერნეტში 
* არაქნოფობია:ობობების შიში - healthtopia.net 
* ობობების ფობია - არაქნოფობია - fearof.net

## სქოლიო 
კატეგორია:ობობები
კატეგორია:ობობასნაირნი
კატეგორია:ფობიები
კატეგორია:ზოოფობიები
სერაფიმო-პონეტაევის მონასტერი

**სერაფიმო-პონეტაევის მონასტერი** () — მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ პონეტაევკაში . დაარსებულია 1864 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. 

მონასტრის ერთ-ერთ ნაწილში მდებარეობს დივეევოს მონასტრის სკიტე.

## ისტორია 
1864 წელს გენერალ-მაიორ ე. ა. კოლევის ქალიშვილმა სერაფიმ საროველის პატივისცემის ნიშნად, თავის კარმიდამოში დააარსა ქალთა თემი, ხუთი წლის შემვეგ საზოგადოება გადაიქცა დედათა მონასტრად. ამავე წლის 25 სექტემბერს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მიტროპოლიტმა გიორგიმ აღასრულა ტაძრის კურთხევა ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ სახელზე.

მონასტრის წინამძღვრები იყვნენ: **ევპრაქსია** (გლიკერია ზანიატოვა), იღუმენია (1870-1893 წწ.) 1864 წლიდან საზოგადოების მეთაური. **ნექტარია** (სიმიკოვა), იღუმენია (1894-1917 წწ.). **ევპრაქსია** (პრასკოვია ზანიატოვა), იღუმენია (18 აპრილი, 1917-1927 წწ.).

## რესურსები ინტერნეტში
* 9 ноября исполнится 145 лет со времени учреждения Серафимо-Понетаевского женского монастыря (фото), Нижегородская епархия, 27 октября 2009 года
* 

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ნოდარ ჯორჯიკია

**ნოდარ კონსტანტინეს ძე ჯორჯიკია** (დ. 15 ნოემბერი, 1921, ქუთაისი, საქართველოს სსრ — გ. 1 ივნისი, 2008) — ქართველი და საბჭოთა კალათბურთელი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1952). ღირსების ორდენის კავალერი. 

## ბიოგრაფია
თამაშობდა თბილისის ოფიცერთა სახლის გუნდში (1944–1949) და თბილისის „დინამოში“ (1950–1955), იყო საბჭოთა კავშირის ნაკრების წევრი (1947-19­52). 1952 წლის ჰელსინკის ოლიმპიადის მეორე პრიზიორი, ევროპის ჩემპიონი (1947), მსოფლიოს სტუდენტურ თამაშებში გამარჯვებული (1949), საბჭოთა კავშირის ხუთგზის ჩემპიონი (1944, 1946, 1950, 1953, 1954), მეორე (1945) და მესამე (1952)  პრიზიორი. საბჭოთა კავშირის თასის ორგზის მფლობელი (1950, 1951) და ფინალისტი (1953), 1954 წლის საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის საუკეთესო მოთამაშე.

## მიღწევები
; ოლიმპიური თამაშების ვიცე-ჩემპიონი
*  1952 (ჰელსინკი)
; ევროპის ჩემპიონი
*  1947 (ჩეხოსლოვაკია)
; მსოფლიო უნივერსიადის ჩემპიონი
*  1949 
; საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი
*  1944, 1946, 1950, 1953, 1954
; საბჭოთა კავშირის ვიცე-ჩემპიონი
*  1945
; საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი
*  1952
; საბჭოთა კავშირის თასი
*  1950, 1951

## ძირითადი შედეგები 
; ნოდარ ჯორჯიკიას შედეგები 1952 წლის ჰელსინკის ოლიმპიადაზე 

* I ეტაპი, B ჯგუფი (25.07): ბულგარეთი 74:46 (7 ქულა)
* I ეტაპი, B ჯგუფი (27.07): მექსიკა 71:62 (3 ქულა)
* II ეტაპი, A ჯგუფი (28.07): აშშ 58:86 (3 ქულა)
* II ეტაპი, A ჯგუფი (29.07): ბრაზილია 54:49 (10 ქულა)
* II ეტაპი, A ჯგუფი (30.07): ჩილე 78:60 (1 ქულა)
* ½-ფინალი (31.07): ურუგვაი 61:57 (4 ქულა)
* ფინალი (02.08): აშშ 25:36 (1 ქულა)

## ლიტერატურა
## პერიოდიკა 
* 

## რესურსები ინტერნეტში 
* ნოდარ ჯორჯიკია — ქართული სპორტი 
* ნოდარ ჯორჯიკია — მსოფლიო სპორტი
* ნოდარ ჯორჯიკია — მემატიანე
* ნოდარ ჯორჯიკია — ციფრული ფოტომატიანე „ივერიელი“

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1921
კატეგორია:გარდაცვლილი 2008
კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ივნისი
კატეგორია:ქართველი კალათბურთელები
კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები
კატეგორია:ქართველი ოლიმპიური პრიზიორები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
კატეგორია:სამამულო ომის II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:კავკასიის დაცვისათვის მედლით დაჯილდოებულები
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
კატეგორია:მედლით მამაცობისათვის დაჯილდოებულები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
ანდრე ასიმანი

**ანდრე ასიმანი** ( დ. 2 იანვარი, 1951, ეგვიპტე) — ამერიკელი მწერალი. დაიბადა და გაიზარდა ეგვიპტის ქალაქ ალექსანდრიაში. არის გამორჩეული პროფესორი ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის ცენტრში, სადაც ასწავლის ლიტერატურის თეორიის ისტორიასა და მარსელ პრუსტის შემოქმედებას.

ანდრე ასიმანი რამდენიმე რომანის ავტორია. მათ შორის განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს: „შენი სახელით მომმართე“ (2007 წლის ლამბდას ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი გეი მხატვრული ლიტერატურის კატეგორიაში) და გამოცემული მემუარები, რომელიც 1995 წელს „უაითინგის პრემიის“ ლაურეატი გახდა.

ასიმანი ასწავლიდა შემოქმედებით წერას ნიუ-იორკის უნივერსიტეტსა და ფრანგულ ლიტერატურას პრინსტონსა და ბარდ კოლეჯში.

## პირადი ცხოვრება 
ანდრე ასიმანი დაქორწინებულია სუზან ვივიოტზე. ჰყავს სამი ვაჟი: ალექსანდერი და ტყუპები: ფილიპი და მაიკლი.. მისი მეუღლე, სუზანი, არის ვისკონსინის უნივერსიტეტისა და ჰარვარდის იურიდიული ფაკულტეტის კურსდამთავრებული და ამჟამად ნიუ-იორკში დაფუძნებული არასამთავრობო ორგანიზაციის *The Bridge* აღმასრულებელი დირექტორია.

ასიმანი საკუთარ სექსუალობაზე საუბრისას აღნიშნავს, რომ არის უფრო მეტად სექსუალურად ფლუიდური, ვიდრე – ჰეტეროსექსუალი ან ჰომოსექსუალი.

## ჯილდოები 
* 1995 უაიტინგის პრემია (Whiting Awards)
* 2007 ლიტერატურული პრემია *ლამბდა* (Monsieur Kalashnikov)
* 2013 — *ებინგდონის სკვერი*  (Abingdon Square)

## რესურსები ინტერნეტში 
* ინტერვიუ ანდრე ასიმანთან — 2007 წლის მარტ (ნანახია: 2018 წლის 4 მაისი) 

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 2 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1951
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები
კატეგორია:ამერიკელი ესეისტები
კატეგორია:ამერიკელი ლიტერატურის კრიტიკოსები
კატეგორია:ჰარვარდის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:ებრაელი ამერიკელი მწერლები
კატეგორია:ლამბდას ლიტერატურული პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები
კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ესეისტები
კატეგორია:ამერიკელი მემუარისტები
კატეგორია:კონექტიკუტელი რომანისტები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მწერლები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ემილია პლატერი

**ემილია პლატერი** (; დ. 13 ნოემბერი, 1806 — გ. 23 დეკემბერი, 1831) — გრაფინია და რევოლუციონერი პოლონეთ-ლიტვის დანაწილებული მიწებიდან. გაიზარდა პატრიოტული ტრადიციით, იბრძოდა მცირე რაზმით 1830-1831 წლების პოლონეთის აჯანყებისას, მონაწილეობას იღებდა ბროლების დაგეგმვაში და პოლონელი ამბოხებულების ჯარებში კაპიტნის წოდება მიიღო. ამბოხის დასასრულს, ავად გახდა და გარდაიცვალა.

მიუხედავად იმისა, რომ მას მნიშვნელოვან მოლაპარაკებებში მონაწილეობა არ მიუღია, მისი ამბავი საზოგადოებისთვის ფართოდ გახდა ცნობილი და მრავალი მხატვრისა თუ მწერლის შთაგონების წყაროდ იქცა. ემილია პლატერი პოლონეთისა და ლიტვის ეროვნული გმირია, რომელიც პოლონელი ხელოვანებისა და ხალხისთვის სამშობლოსთვის მებრძოლი ქალის სიმბოლოა. მას ხშირად ლიტველ ჟანა დ’არკსაც კი უწოდებენ.

## ბიოგრაფია
### ადრეული ცხოვრება
ემილია პლატერი დაიბადა ქალაქ ვილნიუსში, პლატერების ოჯახში. მისი წინაპრები წარმოშობით ვესტფალიიდან იყო, თუმცა მოგვიანებით გაპოლონელდნენ. თავდაპირველად, XV საუკუნეში ისინი ლივონიაში დასახლდნენ, თუმცა, მოგვიანებით საგვარეულო ლიტვის დედაქალაქში დამკვიდრდა. ემილიას ხან პოლონელად, ხანაც ლიტველად მოიხსენიებენ.

## რესურსები ინტერნეტში
* Original letter by Emilia Plater, in which she confirms the fact that she joined the ranks of the army of her own will
* Westphalian Plater family
* Death place of Emilia Plater. Ruins of Justinavas manor and Emilia's sculpture 

## სქოლიო
კატეგორია:პოლონეთის ისტორია
კატეგორია:დაბადებული  13 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1806
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1831
კატეგორია:ვილნიუსში დაბადებულები
გლუხოვოს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

**გლუხოვოს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია** () — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია ნიჟნი-ნოვგოროდის დივეევოს რაიონის სოფელ გლუხოვოში.  ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 2009-2010 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## ისტორია 
ეკლესია ააგეს 1731 წელს პეტრე აგრამკოვის ფინანსებით. 

1936 წელს საბჭოთა ხელისუფლების გადაწყვეტილებით გლუხოვოს ეკლესია დახურეს, ხოლო მასში მომსახურე სასულიერო პირები დააპატიმრეს და გადაასახლეს. ეკლესიის შენობას იყენებდა სტალინის სახელობის კოლმეურნეობა საწყობად, ხოლო 1940 წლის 8 ივნისს რაიონული აღმასკომის გადაწყვეტილებით მასში განათავსეს ელექტროსადგური. მოგვიანებით მოხერხებული გამოყენების მიზნით ეკლესიის კარი გააფართოვეს. 1947 წლის აღდგომის დღესასწაულზე ეკლესია ჩამოინგრა და სარძიკვლამდე გადაასწორეს. სამრეკლო ისევ იდგა, მაგრამ 1984 წელს ძლიერი წვიმის დროს, სადენი დაეცა და დაიწვა. 2004 წელს რამდენიმე ქალმა ვალენტინა გოლიაკოვას მეთაურობით ჩამოაყალიბა საეკლესიო საზოგადოება.

2010 წლიდან ტაძრის წინამძღვარი გახდა იგორ ბორისოვი. 2010 წლის 14 სექტემბერს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ საკურთხეველი აკურთხა ელია წინასწარმეტყველის სახელზე. ამავე დღეს ტაძარში აღავლინეს საღვთო ლიტურგია. 2010 წლის დეკემბერში დაამონტაჟეს კანკელი. 

2012 წლის 23 თებერვალს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ ეკლესიის ეგვტერი აკურთხა ალექსი ღვთისკაცის სახელზე
.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:XXI საუკუნის ეკლესიები
არზამასის ფერისცვალების მონასტერი

**არზამასის ფერისცვალების მონასტერი** () — მამათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქ არზამასის ცენტრში. დაარსებულია დაახლოებით 1555 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

## ისტორია 
მონასტერი დაარსდა დაახლოებით 1555 წელს ტბის ნაპირზე. დაარსების დღიდან იმყოფებოდა სრულიად რუსეთის მიტროპოლიტების, ხოლო შემდეგ პატრიარქების დაქვემვებარებაში. მონასტრის მოღვაწეობის შედეგად არზამასის მხარეში დაჩქარდა ქრისტიანობის გავრცელება. 

ეკლესია თავდაპირველად იყო ხისგან აგებული, დროთა განმავლობაში იგი შეცვალეს ქვის ნაგებობებით. არზამასის უძველესი ტაძარია არზამასის ფერისცვალების ტაძარი. აღნიშნული ტაძარი პირველი ნაგებობაა, რომელიც ააშენეს ქვის მასალისგან და შემონახულია დღევანდელ დღემდე. 

XX საუკუნის დასაწყისში მონასტერში იყო სამი ტაძარი და სამრეკლო. მონასტერი არის მესამე კლასის საერთო საცხოვრებელი, მონასტერთან მდებარეობს სასულიერო სასწავლებელი და საბავშვო სახლი. 

1927 წელს ფერისცვალების მონასტერი დაიხურა. გაძარცვეს და საკმაოდ დაზიანდა. დახურვის შემდეგ მასში განათავსეს სამკერვალო ფაბრიკა, შემდეგ კი დღევანდელ ეპოქამდე ნიჟნი-ნოვგოროდის სახელმწიფო არქივის შენობა. 

2005 წლის 20 აპრილს წმინდა სინოდმა მიიღო გადაწყვეტილება მონასტრის გახსნის შესახებ. მონასტერი გადაიტანეს ახლადაღდგენილ არზამასის ხარების ეკლესიაში, რომელიც რევოლუციამდე სამრევლო ეკლესია იყო. 

ხარების მრევლი განთავსდა მაცხოვრის მონასტრის ახლოს, ციხესიმაგრის კედლებთან ახლოს. 1775-1788 წლებში ხის და ქვის ეკლესიის ადგილზე ააგეს ახალი ეკლესია. არქიტექტურა ნასესხები იყო მიძინების ტაძრიდან, რომელიც ცოტა ხნის წინ ააგეს საროვის ღვთისმშობლის მიძინების უდაბნოში. 

ხარების ეკლესია დახურეს 1929 წელს. მასში განათავსეს სტუდენტთა საერთო საცხოვრებელი. მოგვიანებით ეკლესიაში განათავსეს საწყობი. 

ტაძრის აღდგენითი სამუშაოები დაიწყო 2004-2005 წლებში. 2006 წლის შობას აღესრულა პირველი საღვთო ლიტურგია. 

ასევე აღადგინეს ეგვტერი მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის სახელზე, რომელიც მდებარეობდა ხარების ეკლესიის ახლოს. 

2008 წლის 6 ოქტომბერს მამასახლისად დაინიშნა მღვდელი პაისი (იაცკო). 2016 წლის 7  მაისიდან მამასახლისის მოვალეობას ასრულებს არქიმანდრიტი ტიხონ (ზატიოკინი) ნიჟნი-ნოვგოროდის პეჩერის ამაღლების მონასტრის მამასახლისი.

## რესურსები ინტერნეტში
* მონასტრის ვებგვერდი

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XVI საუკუნის ეკლესიები
მიჰრი მიუშფიკ ჰანიმი

**მიჰრი მიუშფიკ ჰანიმი** (; დაბ. **მიჰრი აჩბა** (); დ. 26 თებერვალი, 1886, ქადიქიოი, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია — გ. 1954, ნიუ-იორკი, აშშ), ასევე ცნობილია, როგორც **მიჰრი რასიმი** — ერთ-ერთი პირველი და ცნობილი თურქი ქალი მხატვარი. პირველი თანამედროვე სამხატვრო ნამუშევრების შემსწავლელი. განსაკუთრებით აღიარებულია მისი საპორტრეტო ნამუშევრებით. შეუქმნია ისეთი ცნობილი ადამიანების პორტრეტები, როგორიცაა მუსტაფა ქემალ ათათურქი და პაპი ბენედიქტე XV.

## ბიოგრაფია 
### ადრეული წლები 
ექსცენტრიული და ბოჰემური მხატვარი მიჰრი მიუშფიკ ჰანიმი დაიბადა 1886 წლის 26 თებერვალს სტამბოლში, ქადიქიოის რაიონში, ანჩაბაძეების დინასტიაში, როგორც ანჩაბაძის პრინცესა, რასიმ ფაშას სასახლეში. მისი აფხაზი მამა, პრინცი და დოქტორი აჰმედ რასიმ ფაშა,. ბოლო წლები მან სიღარიბეში გაატარა. გარდაიცვალა 1954 წელს. დაკრძალეს უპოვართა სასაფლაოზე, ჰარტ აილენდზე, ნიუ იორკში.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 26 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1886
კატეგორია:გარდაცვლილი 1954
კატეგორია:თურქი მხატვრები
კატეგორია:ანჩაბაძეები
კატეგორია:ნიუ-იორკში გარდაცვლილები
კატეგორია:სტამბოლში დაბადებულები
სამარის რკინიგზის მუზეუმი

**სამარის რკინიგზის მუზეუმი** () — სპეციალიზებული მუზეუმი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში ლიტვინოვის ქუჩაზე. მუზეუმი განთავსებულია სამარის სახელმწიფო საგზაო უნივერსიტეტის სასწავლო კორპუსების ტერიტორიაზე (ადრე სადგურ ბეზიმიანკის სარკინიგზო ჯარების მე-9 ბრიგადის პოლიგონი). 

## ისტორია
მუზეუმის შესაქმნელად მოსამზადებელი სამუშაოები 2010 წლის 15 სექტემბერს დაიწყო და სულ რაღაც ორ თვეში დასრულდა. აღნიშნულ პროექტში რუსეთის რკინიგზამ 5 მილიონი რუბლი ჩადო.

2010 წლის 9 ნოემბერს მუზეუმის საზეიმო გახსნა გაიმართა, რომელიც კუიბიშევის რკინიგზის 136-ე და სააქციო საზოგადოება რუსეთის რკინიგზის შექმნიდან მე-7 წლისთავს მიეძღვნა.

## ექსპონატები 
: **ინფრასტრუქტურა**
* დაშკოვო რკინიგზის სადგური შენობა (სადგურ დაშკოვოდან (პენზის ოლქი) გადმოტანილი XIX საუკუნის შუა პერიოდის რკინიგზის სადგური უნიკალური ნაგებობა
* სემაფორები, ისრები და სხვა სასიგნალო მოწყობილობები.
* ძველი ხიდის ელემენტები
* ლიანდაგების ნიმუშები
: **მოტორვაგონური მოძრავი შემადგენლობა**
* ელექტრომატარებელი ЭР200 ორი ვაგონის ЭР200-252, ЭР200-254 შემადგენლობით და მთავარი ვაგონით ЭР200-107
* ვაგონები СД № 035 და СМ3 № 256, ორივე ვაგონის თავდაპირველი სერია იყო СВ, შემდეგ СД, ორივე მათგანს გადაკეთებული აქვს კარებები უფრო დაბალი ბაქნებისათვის, СМ3 სერია მიიღეს 1956 წელს 3 კვ ძაბვაზე გადაკეთების შემდეგ. წარმოადგენს მუზეუმის ერთ-ერთი უძვირფასეს ექსპონატს, რადგან მსგავსი ელექტროსექციის ვაგონები მხოლოდ ოქტომბრის რკინიგზის სადგურის მუზეუმში ინახება.
* ელექტრომატარებელი ЭР2-371 , მისაბმელიანი, მთავარი და ძრავის ვაგონები, პირვანდელი სახით არ არის წარმოდგენილი.
* დიზელის მატარებელი ДР1А-310
: **ორთქლმავლები**
* ჩერეპანოვების ორთქლმავლის მაკეტი
* П36-0232, ძლიერ დაუკომპლექტებელი. ჩამოტანილია ზლატოუსტიდან (ჩელიაბინსკის ოლქი) (იქ კიდევ დარჩა П36-0058-ის ნაშთები)
* Л-0815
* ЛВ-0268
* ЭР766-80
* Еа-2735, მიღებულია 2015 წლის დეკემბერში, შორეული აღმოსავლეთის რკინიგზიდან
: **თბომავლები**
* ТЭП60-1029
* ТЭ3-5531
* 2ТЭ10Л-1364
* ЧМЭ3-5188
* ТЭМ2-3018
* ТГК2-7892
* ТУ2-104, ვიწროლიანდაგიანი, ჩამოვიდა საბავშვო რკინიგზიდან
: **ელმავლები**
* ВЛ22м-442
* ВЛ23-401
* ВЛ8-1700
* ЧС2-817
* ЧС4-160
* ВЛ10-085, არამშობლიური ნომრით, გვიანდელი ნომრების მანქანა.
* ВЛ60К-2518, არ არის მუზეუმის ექსპოზიციაში, დგას ანგარში და გამოიყენება როგორც სამარის სახელმწიფო საგზაო უნივერსიტეტის სასწავლო ლოკომოტივი
: **დრეზინები და სარკინიგზო ტექნიკა**
* მოტოდრეზინა ДТ-5 „პიონერკა“
* АГВ-171
* АС1А-2327
* АС4-022, საგზაო მოტრისა
* ЭСО, როტორის თოვლმწმენდი
* ДМС-1077
* ПЗСМ, მიღებულია 2015 წელს.
ექსპონატების უმეტესი ნაწილი წარმოდგენილია კუიბიშევის, ვოლგისპირეთისა და სამხრეთ ურალის რკინიგზებით.

## ინტერნეტ-რესურსები
* В Самаре открылся Музей железнодорожной техники
* Без прошлого нет будущего 

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
ვორსმის სამების მონასტერი

**ვორსმის სამების მონასტერი** () — მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქ ვორსმის ახლოს. დაარსებულია 1580 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვიკსოს ეპარქიას.

## ისტორია 
მონასტერი დააარსა XVI საუკუნის დასასრულს მამა მაკარმა, სოფელ ვორსმთან, ნიჟნი-ნოვგოროდიდან 58 ვერსზე. 

მონასტერი მდებარეობდა ვორსმის ტბის შუაგულში მდებარე კუნძულზე, ამიტომ მას ზოგჯერ მოიხსენიებენ „ოსტოვოოზერსკოეს“ სახელით. აღმოსავლეთი მხრიდან მას ერთვის მდინარე დოსკინსკაია, ხოლო დასავლეთის მხრიდან მდინარე კიშმა, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან კი ვორსმის ტბის უამრავი კუნძული და  წყალმცენარეები. 

1588 წლიდან 1743 წლებში ჩერკასკის თავადების მრავალი თაობა აშენებდა და ამშვენებდა ოსტოვოოზერსკოეს მონასტერს. მათ ააშენეს ყველა ხის და მოგვიანებით ქვის ტაძრები, კელიების კორპუსი და  მონასტრის ღობე. 

1682 წელს მიტროპოლიტმა პავლემ გამოსცა სიგელი აეშენებინათ მიქაელ მალეინის სახელობის ეკლესია, ხოლო 1688 წლის 31 აგვისტოს სიგელით ააგეს ქვის ეკლესია ხის ეკლესიის ადგილზე. 

მონასტერში დაცულია სიწმინდეები: ჯვარი ქრისტეს სამოსელის ნაწილით და ყაზანის ღვთისმშობლის ხატი, ნაჩუქარი თავად ბორის ჩერკასკელისაგან. 

1743 წლიდან შერემეტიევების გვარის რამდენიმე თაობა ზრუნავდა მონასტერზე.

მონასტერი გააუქმეს 1930-იან წლებში. 1950-იან წლებში მონასტრის ღობე მთლიანად მოხსნეს და დაანგრიეს ორი ქვის ტაძარი - სამებისა და ყაზანისა. შემონახული იყო მხოლოდ ნახევრადდანგრეული საძმო კორპუსი, ღობის ნაწილი და მიქაელ მალეინის სახელობის ეკლესია. 1995 წელს მონასტრის შენობების ნარჩენები და კუნძული სახელმწიფო დაცვის ქვეშაა. 2007 წლის 16 აპრილის მონასტრის ტერიტორიაზე აღესრულა პირველი ლოცვა. მონასტრის დედაოებს საცხოვრებლად არენდით გადაეცათ ახლომდებარე სახლი. 

2009 წლის 31 მაისიდან მთავარეპისკოპოს გიორგის კურთხევით დაწესდა დაუჯდომელის წაკითხვა კვირაში სამჯერ.. 

2009 წლის 7 ივნისს სამების დღესასწაულზე, საფუძვლამდე დანგრეული სამების ტაძართან აღევლინა პირველი ლოცვა, ხოლო საკურთხევლის ადგილზე დააყენეს სამახსოვრო ჯვარი. 

2009 წელს აკურთხეს მიქაელ მალეინის სახელობის აღდგენილი ტაძარი. კანკელი შექმნეს XV საუკუნის რუსულ სტილში. 

2010 წლის დასაწყისში მონასტერში ცხოვრობდა ორიადამიანი: მონაზონი იოსიფა და მისი მორჩილი გალინა. ამავე წლის გაზაფხულზე მალეინის სახელობის ეკლესიაზე დაიწყო სამრეკლოს მშენებლობა, რომელიც გახდა მონასტრის ყველაზე მაღალი წერტილი . ამავდროულად დაიწყო სამების ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები.  28 ივნისს მშენებარე ტაძარში მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აღავლინა ლოცვა. სამების ტაძრის გუმბათის ჯვრის კურთხევა მოხდა 2010 წლის 3 ნოემბერს. 2010 წელს პავლოვსკის რაიონის ადმინისტრაციამ კუნძულამვე მისასვლელი ხიდი ააშენა.

## რესურსები ინტერნეტში
* На Троицу в Островоезерском монастыре был совершён первый молебен на месте Троицкого храма (фото), Нижегородская епархия, 9 июня 2009 года
* 
* Е. Горгоц. Начало добрых дел на острове 
* Е. Горгоц. Путешествие на остров спасения. 
* Ольга Плеханова. Паломничество на остров спасения.

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
კატეგორია:XVI საუკუნის ეკლესიები
მარტინ ვისკარა

**მარტინ ვისკარა** (დ. 22 მარტი, 1963) — პერუელი ინჟინერი და პოლიტიკოსი. იყო პერუს პრეზიდენტი 2018-2020 წლებში. ვისკარა მანამდე იყო მოკეგუის რეგიონის გუბერნატორი, ტრანსპორტირებისა და კომუნიკაციების მინისტრი და პერუს ელჩი კანადაში. 

2016 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში იყო პარტიის, „პერუელები ცვლილებებისთივს", ლიდერის პედრო პაბლო კუჩინსკის ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატი.

ვისკარა პრეზიდენტი 2018 წლის 23 მარტს გახდა, მას შემდეგ, რაც პერუს 66-ე პრეზიდენტმა, კუჩინსკიმ თანამდებობა დატოვა.

## ადრეული წლები
ვისკარა APRA-ს ყოფილი წევრის, ცეზარ ვისკარა ვარგასისა და დაწყებითი სკოლის მასწავლებლის, დორის კორნეოს ოჯახში დაიბადა. მამამისი მოკეგუის მერი და პერუს 1978 წელს მოსწვეული პარლამენტის წევრი იყო. მისი ოჯახი თავდაპირველად მოკეგუაში ცხოვრბოდა, თუმცა, მოგვიანებით ავადმყოფობის გამო, ლიმაში გადავიდნენ. ვისკარას ცხოვრებაში მამამისმა დიდი როლი ითამაშა.

## განათლება
1984 წელს ვისკარამ დაამთავრა ინჟინერიის ეროვნული უნივერსიტეტი ლიმაში. ასევე მიღებული აქვს მენეჯმენტის ადმინისტრირების დიპლომი ბიზნესის ადმინისტირირების სკოლაში.

## პოლიტიკური კარიერა
### მოკეგუის გუბერნატორი
ვისკარას პოლიტიკური ამბიციები ჯერ კიდებ 2006 წელს დაიწყო, როდესაც APRA-ს პარტიით მონკეგუის გუბერნატორობაზე კენჭი იყარა, თუმცა, არჩევნებში დამარცხდა. 2008 წელს მან უთანასწორო გადასახადების გამო ,,მოკეგუასოს" სახელით ცნობილი საპროტესტო აქციები გამართა. ვისკარამ კრიზისის მოსაგვარებლად იმოგზაურა ლიმაში და აცნობა პერუს მთავრობას რეგიონში არსებული სიტუაცია, რითაც მათგან მიიღო დაპირება შეეტანათ ცვლილებები კანონში საკითხთან დაკავშირებით. სწორედ ამ მოვლენამ შეუწო ხელი მის სამომავლო წარმატებას.

2011 წელს ვისკარა მოკეგუის გუბერნატორად აირჩიეს. მისი თანამდებობაზე ყოფნის დროს, გაუმჯობესდა სოციალური მდგომარეობა და შემცირდა კორუფციის შემთხვევები, რის გამოც ვაშინგტონ პოსტმა მას პერუს ..უიშვიათესი მაგალითი" უწოდა. მან ასევე მოაგვარა დაპირისპირება მოსახლეობასა და სამთო კომპანია Anglo American-ს შორის. ვისკარა მოკეგუის გუბერნატორი 2014 წლამდე იყო. 

## სქოლიო
კატეგორია:პერუს პრეზიდენტები
კატეგორია:პერუელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 1963
კატეგორია:დაბადებული 22 მარტი
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები