კარლოს ალბერტო აროიო დელ რიო

**კარლოს ალბერტო აროიო დელ რიო** (დ. 27 ნოემბერი, 1893, გუაიაკილი — გ. 31 ოქტომბერი, 1969, კიტო) — ეკვადორის პრეზიდენტი 1940 წლის 1 სექტემბრიდან 1944 წლის 28 მაისამდე. 1939 წელს ასევე იყო ეკვადორის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი.

მისი მმართველობის პერიოდში ქვეყანა დამარცხდა 1941 წლის ეკვადორ–პერუს ომში. ეკვადორი იძულებული გახდა რიო-დე-ჟანეიროში გამართულ 1942 წლის პანამერიკულ კონფერენციაზე დათანხმებოდა ძალზე არახელსაყრელ სამშვიდობო პირობებს და უარი ეთქვა 200 000 კვადრატულ კილომეტრ ტერიტორიაზე.

40 წლის ასაკში უკვე ლიბერალიზმის უდავო ლიდერად მიიჩნეოდა. ორჯერ ეკავა სენატის პრეზიდენტის თანამდებობა. ამ პოზიციიდან ხელმძღვანელობდა ოპოზიციას ხოსე მარია ველასკო იბარას წინააღმდეგ, მონაწილეობდა პარტიის გაერთიანებაში და ძალაუფლებაში დაბრუნების პროცესში. ცხოვრობდა მაღალანაზღაურებადი იურიდიული საქმიანობით, რომელსაც ეკვადორში მოქმედი უცხოური კომპანიები აქტიურად უკვეთდნენ.

1939 წელს პრეზიდენტ აურელიო მოსკერა ნარვაესის გარდაცვალების შემდეგ, მან ერთ თვეზე ნაკლები ხნით შეასრულა აღმასრულებელი ხელისუფლების ხელმძღვანელის მოვალეობა. 23 დღის განმავლობაში მან მოახდინა ამომრჩეველთა სიების რეორგანიზაცია მომავალი საპრეზიდენტო არჩევნებისთვის. მას ლიბერალურმა პარტიამ შესთავაზა მათი საპრეზიდენტო კანდიდატი ყოფილიყო, რის გამოც 1939 წლის 11 დეკემბერს თანამდებობა დატოვა. როგორც მისი მეგობარი ანდრეს ფ. კორდოვა აღნიშნავდა, აროიომ თავდაპირველად არაერთხელ უარყო საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობა, რადგან დამარცხების შესაძლებლობა აშინებდა, თუმცა პოლიტიკური ვითარების შეცვლის შემდეგ მან გადაწყვეტილება შეცვალა, კანდიდატურას დათანხმდა და გამარჯვებისთვის ბრძოლა დაიწყო.

აროიო დელ რიომ ოფიციალურად იყარა კენჭი 1940 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, გაიმარჯვა და თანამდებობა 1940 წლის 1 სექტემბერს დაიკავა. 1944 წლის 28 მაისის რევოლუციის შედეგად, რომელიც „ლა გლორიოსას“ სახელით არის ცნობილი, იგი დაამხეს და თავშესაფარი ბოგოტაში მიიღო. ემიგრაციაში ყოფნისას (1944–1946) მან დაწერა ორტომეული „Bajo el imperio del odio“, სადაც საკუთარ საპრეზიდენტო საქმიანობას აღწერდა. ასევე გამოაქვეყნა ნაშრომი „En plena vorágine“, რომელიც ველასკო იბარას წინააღმდეგ იყო მიმართული.

1947 წელს იგი უკვე ნიუ-იორკში ცხოვრობდა და იურიდიული საქმიანობით ირჩენდა თავს. 1948 წელს დაბრუნდა გუაიაკილში, სადაც მოგვიანებით მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქალაქის საპორტო ხელისუფლების ჩამოყალიბებაში.

კარლოს ალბერტო აროიო დელ რიო 1969 წლის 31 ოქტომბერს, 75 წლის ასაკში, მშობლიურ გუაიაკილში გარდაიცვალა.

## საპრეზიდენტო წლები
აროიო დელ რიოს მთავრობას მოსახლეობაში ძალიან მცირე რეიტინგი ჰქონდა და ეკვადორელები მის მიმართ საკმაოდ კრიტიკულები იყვნენ, მან ამ პრობლემის გადაჭრა კონსერვატორებთან და კათოლიკე ელიტასთან თანამშრომლობით სცადა. მისი ხელისუფლებაში ყოფნის პირველი თვეები შედარებით მშვიდი იყო, მაგრამ 1941 წლის იანვარში პირველი საპროტესტო გამოსვლები დაიწყო. ხოლო იმავე წელს პერუმ ეკვადორის ტერიტორია დაიპყრო. დიპლომატიური მოლაპარაკებებით ჯულიო ტობარი დონოსომ მცირე ტერიტორიული დათმობები მიიღო, მაგრამ ქვეყანა დიდი ტერიტორიების დაკარგვა ვეღარ შეაჩერა. აროიო დელ რიო  განაგრძობდა მკაცრ კონტროლს, შექმნა სახელმწიფო პოლიცია და დაიცვა საკუთარი მანდატი, მაგრამ ხალხის რისხვამ 1944 წლის 28 მაისს ის მაინც ჩამოაშორა ხელისუფლებიდან. მის მთავრობას არ დაუკლია ეკონომიკური განვითარების მცდელობები და კულტურული პროექტების მხარდაჭერა, თუმცა დაძაბულობა მუდმივად თან სდევდათ.

## სქოლიო 
კატეგორია:ეკვადორის პრეზიდენტები
კატეგორია:ეკვადორელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 27 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1939