open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ინაშვილი

საკუთარი სახელი **ინაშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ალექსანდრე ინაშვილი — ქართველი მომღერალი (ბარიტონი)
* ანტონ ინაშვილი — ქართველი მომღერალი (ბარიტონი)
* გრიგოლ ინაშვილი — ქართველი მომღერალი (ბარიტონი)
* ზაზა ინაშვილი — ქართველი საფეხბურთო მწვრთნელი
* ზურაბ ინაშვილი — ქართველი რეჟისორი და დოკუმენტალისტი
* ირმა ინაშვილი — ქართველი ჟურნალისტი, პოლიტიკოსი
* ნიკო ინაშვილი — ქართველი პუბლიცისტი, პედაგოგი

კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
სასუნი

**სასუნი** () — ისტორიული ოლქი ძველ სომხეთში, მდებარეობდა ვანის ტბის სამხრეთ-დასავლეთით. მოსახლეობა მისდევდა მესაქონლეობას, მიწათმოქმედებას და ნადირობას. მათი ბრძოლა IX საუკუნეში არაბთა წინააღმდეგ საფუძვლად დაედო სომხურ საგმირო ეპოსს „დავით სასუნცს“. X–XIV საუკუნეებში, თემურლენგის შემოსევებამდე, სამთავრო იყო.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:სომხეთის ისტორიული მხარეები
ქორიამბი

**ქორიამბი** () — ა) ანტიკურ ლექსთწყობაში ოთხმარცვლიანი ტერფი, რომელიც შედგება ქორესა და იამბისაგან (); ბ) სილაბურ-ტონურ ლექსთწყობაში ქორიამბი ისეთ შემთხვევას ეწოდება, როცა იამბური ტაეპი ქორეული ტერფით იწყება (). იგი მეტწილად მაშინ ჩნდება, როცა პირველი სიტყვა ერთმარცვლიანია. მაგ., В час незабвенный в час печальный (ალექსანდრე პუშკინი). პროსოდიული სქემა: .

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ლექსთწყობა
ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვის სახლ-მუზეუმი

**ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვის სახლ-მუზეუმი** () — მუზეუმი სანქტ-პეტერბურგში. ეძღვნება რუსი კომპოზიტორის ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვის ცხოვრებასა და შემოქმედებას. არის სანქტ-პეტერბურგის თეატრისა და მუსიკალური ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის ფილიალი. 

მუზეუმი განთავსებულია ეზოს ფლიგელში მისამართზე ზაგოროდნის პროსპექტი, 28. ამ სახლში კომპოზიტორმა ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვმა 1893-1908 წლებში დაწერა 11 ოპერა, აქ იმართებოდა ცნობილი „კორსაკოვის გარემოცვის“ შეხვედრები.

## შექმნის ისტორია 
№ 39 ბინაში, საშემოსავლო სახლის მესამე სართულზე, რომელიც ეკუთვნოდა გენერალ ვასილი ლავროვის მეუღლეს, რიმსკი-კორსაკოვი საცხოვრებლად ოჯახთან ერთად გადავიდა 1893 წელს. თვეში ორჯერ უცნაურ გარემოში იგი აქ მართავდა შემოქმედებით საღამოებს, სადაც იკრიბებოდნენ ცნობილი კომპოზიტორები, მხატვრები, მომღერლები და მუსიკოსები. ბინას სტუმრობდნენ: სერგეი რახმანინოვი, ალექსანდრე გლაზუნოვი, ალექსანდრე სკრიაბინი, იგორ სტრავინსკი, ილია რეპინი და თედორე შალიაპინი. კომპოზიტორის მეუღლე ნადეჟდა რიმსკაია-კორსაკოვა აკომპანიმენტს უწევდა შალიაპინს, ნადეჟდა ზაბელა-ვრუბელი და ევგენია მრავინა ძველ როიალს უკრავდნენ. 

აღნიშნულ ბინაში რომსკი-კორსაკოვმა დაწერა  თავისი 15 ოპერიდან 11. კომპოზიტორის გარდაცვალების შემდეგ მისმა მეუღლემ შეინახა და სისტემაში მოიყვანა მისი ხელნაწერები, სანოტო ბიბლიოთეკა, წერილები, ფოტოები, ფასიანი საჩუქრები და საოჯახო რელიქვიები. ეს არქივი საფუძვლად დაედო კოპოზიტორის სახლ-მუზეუმს. 

1908 წელს ნადეჟდა ნიკოლოზის ასული იძულებული გახდა საცხოვრებლად გადასულიყო შვილთან, ხოლო კომპოზიტორის ბინა კომუნალურ საცხოვრებლად აქციეს.

## ექსპოზიცია 
მუზეუმი იყოფა სამ ნაწილად: მემორიალური, საექსპოზიციო და საკონცერტო. მემორიალური ოთახის ინტერიერი აღდგინეს  კომპოზიტორის ერთ-ერთი ვაჟის ჩანაწერების მიხედვით, რომელიც გადმოგვცემს ინფორმაციას ავეჯის ზუსტი ადგილმდებარეობის შესახებ. ოთახის აღჭურვილობა შემოინახეს კომპოზიტორის შთამომავლებმა. მუზეუმის კოლექცია საერთო ჯამში მოიცავს 505 ექსპონატს. სასტუმრო ოთახის მთავარი ექსპონატია იაკობ ბეკერის ფირმის როიალი, რომელზეც თავშეყრის პერიოდში უკრავდა სერგეი რახმანინოვი, ალექსანდრე სკრიაბინი, ალექსანდრე გლაზუნოვი, იგორ სტრავინსკი და თავად რიმსკი-კორსაკოვი. ექსპონატებს შორისაა ოქროს კალამი, რომელიც კომპოზიტორს აჩუქეს ოპერა „მაისის ღამის“ პრემიერის დროს მარინის თეატრში 1880 წლის 9 მაისს. ამ კალმით რიმსკი-კორსაკოვმა დაწერა თავისი ყველა შემდეგი ნაწარმოები.

## ლიტერატურა 
*Н.А. Римский-Корсаков. Из семейной переписки. — СПб.: СПб ГБУК «Санкт–Петербургский музей театрального и музыкального искусства», 2008. — 247 с. — (Эпистолярное наследие).

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის სახლ-მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
ჟანა დე ვალუა (1343-1373)

**ჟანა დე ვალუა** (, ; დ. 24 ივნისი, 1343 — გ. 3 ნოემბერი, 1373) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ჟან II-ისა და ბონა ლუქსემბურგელის ქალიშვილი. ნავარის დედოფალი 1352-73 წლებში როგორც შარლ II-ის მეუღლე. ნავარის მეფე შარლ III-ისა და ინგლისის დედოფალ ჟანა ნავარელის დედა. 

## ბიოგრაფია და შვილები 
ჟანა დაიბადა 1343 წლის 24 ივნისს, შატო დე სურ-ლუარში, საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ჟან II-ისა და მისი პირველი ცოლის, ბონა ლუქსემბურგელის ქალიშვილი. 

პირველად იგი დანიშნეს ჟან ბრაბანტელზე, რომელიც იყო ბრაბანტის ჰერცოგ ჟან III-ისა და მისი ცოლის, მარი დ'ევრეს ვაჟი, თუმცა ქორწინება არ შემდგარა. 

საბოლოოდ, 1352 წლის 12 თებერვალს ჟანა ცოლად გაჰყვა ნავარის მეფე შარლ II "ბოროტს". შარლი იყო ნავარის მეფე ფილიპ III-ისა და მისი ცოლის, ჟანა II-ის ვაჟი. ჟანა და შარლი ასევე იყვნენ მესამე თაობის ბიძაშვილებიც. 

ჟანასა და შარლს სულ შვიდი შვილი შეეძინათ:
# მარი (1360-1400), 1393 წელს ცოლად გაჰყვა განდიის ჰერცოგ ალფონსო არაგონელს, თუმცა ქორწინება უშვილო იყო;
# შარლ III (1361-1425), ნავარის მეფე, ცოლად შეირთო ელეანორ კასტილიელი, რომელთანაც შეეძინა ხუთი გოგონა და ორი ვაჟი;
# ბონა (1364-1389), გარდაიცვალა გაუთხოვარი და უშვილო;
# პედრო (1366-1412), მორტანის გრაფი, 1411 წელს ცოლად შეირთო კატრინ ალანსონელი, თუმცა ქორწინება უშვილო იყო;
# ფილიპი (1368), გარდაიცვალა ჩვილობაში;
# ჟანა (1370-1437), პირველად ცოლად გაჰყვა ბრეტანის ჰერცოგ ჟან IV-ს, რომელთანაც შეეძინა ცხრა შვილი, სწორედ მათი შთამომავალი იყო საფრანგეთის დედოფალი ანა ბრეტონელი, ხოლო მეორედ იქორწინა ინგლისის მეფე ჰენრი IV-ზე, თუმცა მასთან შვილები არ ჰყოლია;
# ბლანკა (1372-1385), გარდაიცვალა ახალგაზრდა;

ჟანა გარდაიცვალა 1373 წლის 3 ნოემბერს, 30 წლის ასაკში. მის შემდეგ, შარლს ცოლი აღარ შეურთავს. 

## ლიტერატურა 
*  "Pierre de Navarre, comte de Mortain". Corpus (École nationale des chartes). Testaments enregistrés au Parlement de Paris sous le règne de Charles VI. Sorbonne. Retrieved 2018-03-09.

კატეგორია:დაბადებული 24 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1343
კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1373
კატეგორია:ვალუები
კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები
კატეგორია:ნავარის დედოფლები
კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
ირმა ინაშვილი

**ირმა ინაშვილი** (დ. 6 ივლისი, 1970, თბილისი) — ქართველი ჟურნალისტი და პოლიტიკოსი. პოლიტიკური გაერთიანება „საქართველოს პატრიოტთა ალიანსის“ გენერალური მდივანი 2014 წლიდან. საქართველოს პარლამენტის IX და X მოწვევების დეპუტატი.

## ბიოგრაფია 
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. 1993–2005 წლებში იყო სახელმწიფო ტელევიზია „პირველი არხის“ მთავარი რედაქტორი, 2003–2010 წლებში — მედია-კავშირ „ობიექტივის“ მთავარი რედაქტორი, 2010–2012 წლებში — ამავე კომპანიის პროგრამების დირექტორი, 2013–2014 წლებში — „საქართველოს პატრიოტთა ალიანსის“ პოლიტიკური მდივანი საზოგადოებასთან ურთიერთობის საკითხებში.  2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი:  „დავით თარხან-მოურავი, ირმა ინაშვილი — საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი, გაერთიანებული ოპოზიცია“, პარლამენტის თავმჯდომარის მოადგილე. 2018 წლის 14 მაისიდან — განათლების, მეცნიერებისა და კულტურის კომიტეტის წევრი. 2016 წლის 18 ნოემბრიდან 2018 წლის 21 მაისამდე იყო ადამიანის უფლებათა დაცვისა და სამოქალაქო ინტეგრაციის კომიტეტის წევრი.

2020 წლის 11 დეკემბრიდან 2021 წლის 4 იანვრამდე იყო საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი“. სადეპუტატო უფლებამოსილება პარლამენტმა გოჩა თევდორაძესთან და გიორგი ლომიასთან ერთად საკუთარი განცხადების საფუძველზე (გაყალბებული არჩევნების მოტივით) შეუჩერა.

## საპატიო წოდებები 
* საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი;
* ნიკო ნიკოლაძის პრემიის ლაურეატი;
* აფხაზეთის ომის ვეტერანი;
* ჟურნალისტური პრემია „ოქროს ფრთა“;
* გიორგი სააკაძის მედალი პროფესიული თავდადებისთვის;
* ექვთიმე თაყაიშვილის სახელობის მედალი პროფესიული სიმამაცისთვის.

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 6 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1970
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:ქართველი ქალი ჟურნალისტები
კატეგორია:ქართველი ქალი პოლიტიკოსები
კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის ქალი წევრები
კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის ქალი წევრები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
მარი დე ვალუა (1344-1404)

**მარი დე ვალუა** (; დ. 18 სექტემბერი, 1344 — გ. 15 ოქტომბერი, 1404) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ჟან II-ისა და ბონა ლუქსემბურგელის ქალიშვილი. ბარის ჰერცოგინია როგორც რობერ I-ის მეუღლე.

## ქორწინება და შვილები 
1364 წელს მარი ცოლად გაჰყვა ბარის ჰერცოგ რობერ I-ს. ცნობილია, რომ მას ძალიან უყვარდა მწიგნობრობა და კითხვა. იგი გამუდმებით კითხულობდა რომანებსა და ლექსებს, თუმცა ასევე ძალიან იყო დაინტერესებული ასტროლოგიითაც. სწორედ ამიტომ, მასზე დიდი გავლენა ჰქონდა ასტროლოდ ჟან დ'არრას. 

მარისა და რობერს თერთმეტი შვილი შეეძინათ:
# შარლი (?-1392);
# ანრი (1362-1397), გარდაიცვალა შავი ჭირით ტრევიცოში, იტალიაში. ცოლად შეირთო სუასონის გრაფინია მარი დე კუსი;
# ფილიპი (?-1396), მოკლეს ნიკოპოლის ბრძოლაში;
# ედუარდ III (1377-1415), ბარის ჰერცოგი, მოკლეს აზენკურის ბრძოლაში;
# ჟანი (1380-1415), მოკლეს აზენკურის ბრძოლაში. 
# ლუი I (1375-1430), ბარის ჰერცოგი, ვერდენისა და შალონის ეპისკოპოსი, შემდგომში კარდინალი;
# მარი (?-?), 1384 წელს ცოლად გაჰყვა ნემურის გრაფ ვილჰელმ II-ს;
# იოლანდა (1365-1431), ცოლად გაჰყვა არაგონის მეფე ხუან I-ს, სწორედ მათი შვილი იყო ნეაპოლის დედოფალი იოლანდა არაგონელი, ხოლო საფრანგეთის დედოფალი მარია ანჟუელი მათი შვილიშვილი იყო;
# ბონა (?-?), 1393 წელს ცოლად გაჰყვა ლაინის გრაფ ვილჰელმ II ლუქსემბურგელს;
# ჟანა (?-1402), ცოლად გაჰყვა მონტფერატის მარკიზ თეოდორე II პალეოლოგს;
# იოლანდა (?-?), ცოლად გაჰყვა იულიხ-ბერგის გრაფ ადოლფ ლა მარკელს. 

## ლიტერატურა 
* Jean d'Arras, Melusine; or, The Noble History of Lusignan, transl. Donald Maddox, (The Pennsylvania State University Press, 2012), 234.
*  Pit Péporté, Constructing the Middle Ages: Historiography, Collective Memory and Nation-Building in Luxembourg, (Brill, 2011), 77.

კატეგორია:დაბადებული 18 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1344
კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1404
კატეგორია:ვალუები
კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები
ჯეფერსონ მენა

**ჯეფერსონ მენა პალასიოსი** (; დ. 15 ივნისი, 1989) — კოლუმბიელი ფეხბურთელი, მცველი.

## საკლუბო კარიერა 
### ინდეპედიენტე მედელინი 
თამაშობდა 2011 წლიდან 2015 წლამდე.

### ნიუ იორკ სიტი ფკ 
14 ივლისს, მენამ გააფორმა კონტრაქტი ნიუ იორკ სიტისთან, მისი დებიუტი შედგა 26 ივლისს, 15 წუთით ორლანდო სიტის წინააღმდეგ, მას შემდეგ რაც ქრის ვინგერტმა ტრავმა მიიღო. პირველი გოლი გაიტანა 2016 წლის 23 სექტემბერს ჩიკაგო ფაერსთან, მატჩი დასრულდა 4-1.

### ბარსელონა (ეკვადორული) 
2017 წელს იჯარით შეუერთდა ეკვადორულ „ბარსელონას“.

## რესურსები ინტერნეტში
*

კატეგორია:დაბადებული 1989
კატეგორია:არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები
კატეგორია:კოლომბიელი ფეხბურთელები
კატეგორია:ნიუ-იორკ სიტის ფეხბურთელები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
იზაბელ დე ვალუა (1348-1373)

**იზაბელ დე ვალუა** (, ; დ. 1 ოქტომბერი, 1348 — გ. 11 სექტემბერი, 1373) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ჟან II-ისა და მისი პირველი ცოლის, ბონა ლუქსემბურგელის ნაბოლარა ქალიშვილი. მილანის ჰერცოგ ჯან გალეაცო ვისკონტის პირველი ცოლი. 

## ბიოგრაფია და შვილები 
იზაბელი დაიბადა 1348 წლის 1 ოქტომბერს შატო დე ვენსენში, საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ჟან II-ისა და მისი პირველი ცოლის, ბონა ლუქსემბურგელის ნაბოლარა ქალიშვილი. 

მისმა ბიძამ, სავოიის გრაფმა ამადეო VI-მ დააკავშირა იგი თავის მომავალ ქმარს, ვერტუს გრაფ ჯან გალეაცო ვისკონტის. მოგვიანებით იზაბელი და ჯან გალეაცო 1360 წლის 8 ოქტომბერს დაქორწინდნენ. იზაბელა მილანში 1361 წელს ჩავიდა, სადაც მას ვერტუს გრაფინიის წოდება მიენიჭა. მასა და ჯან გალეაცოს, ქორწინებიდან სულ ოთხი შვილი შეეძინათ:
# ჯან გალეაცო (1366-1376), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
# აცონე (1368-1381), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
# ვალენტინა (1371-1408), ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე შარლ V-ის ვაჟს, ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-ს. მისი შვილიშვილი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XII;
# კარლო (1373-1374), გარდაიცვალა ჩვილობაში;

იზაბელი 1373 წლის 11 სექტემბერს გადაჰყვა მეოთხე ბავშვზე მშობიარობას, 24 წლის ასაკში. ამის შემდეგ მისი ქმარი კიდევ ერთხელ დაქორწინდა თავისსავე ბიძაშვილ კატერინა ვისკონტზე. 

## ლიტერატურა 
* Lundy, Darryl. "The Peerage: Isabel de Valois". Retrieved 28 September 2009.
*  Galeazzo Gian Galeazzo in: Storiadimilano.it .

კატეგორია:დაბადებული 1 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1348
კატეგორია:გარდაცვლილი 11 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1373
კატეგორია:ვალუები
კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები
კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები
იოსებ რატილი

**იოსებ  ივანეს ძე რატილი** ( ნამდვილი გვარი ნავრატილი  დ. 27 თებერვალი, 1840, პარდუბიცე — გ. 17 თებერვალი, 1912, თბილისი) — ჩეხი მომღერალი (ტენორი), ლოტბარი. 

## ბიოგრაფია
მუსიკალური განათლება მიიღო პრაღის კონსერვატორიაში, რომლის დამთავრების შემდეგ მღეროდა პრაღისა და სხვა ოპერის თეატრებში. 1878 წლიდან გამოდიოდა  ჰელსინკის ოპერის თეატრში.  გასტროლები გამართა რუსეთის იმპერიის სხვადასხვა ქალაქში. 

### რატილი საქართველოში
1879 წლიდან ცხოვრობდა თბილისში. 1880 წლიდან იყო თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი. აქ დაუახლოვდა ქართველ მუსიკოსებს ანდრია ბენაშვილს, ანდრია ბალანჩივაძეს, ია კარგარეთელს, კ. მაღრაძეს, ხ. სავანელს, ფილიმონ ქორიძეს, ზაქარია  ჩხიკვაძეს. გაეცნო ქართული მუსიკის ფოლკლორს, მოიხიბლა თვითმყოფი, მდიდარი, მრავალხმიანი სიმღერებით. 

ქართული ფოლკლორით მოხიბლული რატილი ჩაერთო ქართული საგალობლების ნოტებზე გადატანის საქმეში. მან პირველმა ჩაწერა და დაამუშავა 30-ზე მეტი ქართული ხალხური სიმღერა, რითაც გადაარჩინა დაღუპვას. მათ შორის იყო: „დიამბეგო“, „ალილო“, "კახური სუფრული", "გურული ოდელია" "ცანგალა და გოგონა" და სხვ.

1885 წელს სათავეში ჩაუდგა ლადო აღნიაშვილის მიერ შექმნლ ხალხური სიმღერის გუნდს „ქართული ხორო“. 1886 წლის 15 ნოემბერს ანსამბლმა ქართული თეატრის სცენაზე პირველი კონცერტი გამართა. კონცერტს ილია ჭავჭავაძეც ესწრებოდა, რომელმაც „ქართულ ხოროს“ გაზეთ „ივერიაში“ ვრცელი რეცენზია მიუძღვნა. ანსამბლის წევრებს შორის იყვნენ ძმები ივანე და ზაქარია ფალიაშვილებიც.  დიმიტრი არაყიშვილმა კი კომპოზიტორობა მას შემდეგ გადაწყვიტა, რაც რატილის ანსამბლის შესრულებით ქართული სიმღერები მოისმინა. რატილის „ქართული ხოროს“ მემკვიდრეა დღეს მოქმედი ანსამბლი „ერისიონი“. 1888 წელს რატილმა გუნდის ხელმძღვანელობა გადასცა მელიტონ ბალანჩივაძეს.

იყო საქართველოს მუსიკალური საზოგადოების საპატიო თავმჯდომარე. იოსებ რატილი გარდაიცვალა 1912 წლის 17 თებერვალს. დაკრძალულია კუკიის სასაფლაოზე, კათოლიკეთა უბანში. ერის სახელით მირთმეულ გვირგვინზე ეწერა: „ქართველი ერის პატიოსან და მოჭირნახულე მეგობრის იოსებ ივანეს ძე რატილის ხსოვნას“. მისი შთამომავლობა ამჟამად ცხოვრობს თბილისში.

## ლიტერატურა
**ლეკიშვილი ს.*, ი. რატილი საქართველოში, თბ. 1961

## რესურსები ინტერნეტში
*გმადლობთ რატილი (ფილმი, 1983) 
*საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა. ციფრული ბიბლიოთეკა "ივერიელი"

კატეგორია:ჩეხი მომღერლები
კატეგორია:დაბადებული  27 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული  1840
კატეგორია:გარდაცვლილი 17 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1912
Մն

**Մն** — სომხური დამწერლობის ლიგატურა.

## კოდების ცხრილი 
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „մ“-სა და „ն“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:

## სქოლიო
კატეგორია:სომხური ლიგატურები
ელიზავეტა კალანინა

**ელიზავეტა კალანინა** (; დ. 1 თებერვალი, 1995, კრემენჩუკი, უკრაინა) — უკრაინელი ძიუდოისტი.

## კარიერა 
ელიზაცეტამ პირველი საერთაშორისო წარმატება მოიპოვა 2011 წლის ივლისში, როდესაც მან მოიგო ოქროს მედალი 2011 წლის ევროპის ახალგაზრდულ ზაფხულის ოლიმპიურ ფესტივალზე, რომელის გაიმართა ტრაპიზონში (თურქეთი).

2018 წლის 28 აპრილს, მან ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა +78 კგ კატეგორიაში ევროპის ჩემპიონატზე, რომელიც ისრაელის ქალაქ თელ-ავივში ჩატარდა. დაიბადა კრემენჩუკში, წარმოადგენს უკრაინას.

## რესურსები ინტერნეტში 
* პროფილი უკრაინის ძიუდოს ფედერაციის საიტზე 
* პროფილი საიტზე judoinside
* პროფილი საიტზე judobase

კატეგორია:დაბადებული 1 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1995
კატეგორია:უკრაინელი ძიუდოისტი ქალები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ჯემალ სეფიაშვილი

**ჯემალ სეფიაშვილი** (დ. 19 თებერვალი, 1947, თბილისი) — ქართველი მომღერალი და კომპოზიტორი. საქართველოს სახელმწიფო და აკაკი წერეთლის სახელობის პრემიების ლაურეატი. საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი (1997).

## ბიოგრაფია 
1975 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1968 წლიდან მუშაობდა თბილისის ფარმაცევტულ ქარხანაში ინჟინრად და თანამშრომლობდა ქარხნის ვოკალურ-ინსტრუმენტულ ანსამბლთან „მელოდია“; ამ ანსამბლისთვის დაწერა სიმღერა „სიყვარულის სანთლები“, რომელმაც კვარტეტ „თბილისის“ შესრულებით დიდი პოპულარობა მოიპოვა. 1972 წელს ირმა სოხაძის საავტორო კონცერტზე წარმატებით შესრულდა მისი 12 სიმღერა. 1978–1986 წლებში მუშაობდა საქტელერადიოს კორესპონდენტად, იყო ტელე-რადიო გადაცემების ავტორი და წამყვანი. განსაკუთრებით პოპულარული იყო გადაცემა „შეხვედრები მიკროფონთან“ (1972–1986). 1979 წელს გამოვიდა მისი სიმღერების ორი ალბომი მორის ფოცხიშვილის ლექსებზე (ანსამბლ „ორიონის“ შესრულებით). 1986–1987 წლებში მუშაობდა მხატვრული აღზრდის სახლის ხელმძღვანელად. 1991 წელს იყო საქართველოს პროფკავშირების კულტურის განყოფილების კომისიის თავმჯდომარე. 1991 წელს აღადგინა საქართველოს კულტურის მოღვაწეთა პროფკავშირი და იყო მისი თავმჯდომარე. 1995 წელს საქართველოს კულტურის, 2001 წელს რუსეთში საქართველოს საელჩოს მრჩეველი კულტურის საკითხებში. 1989 წლის 9 აპრილს საქართველოში განვითარებულ ტრაგედიას მიუძღვნა სიმღერა „ვაჩუქოთ ერთმანეთს ტიტები“ (მორის ფოცხიშვილის ლექსი), რომელმაც დიდი პოპულარობა მოიპოვა (შეასრულა ქართული ესტრადის 62-მა მომღერალმა). არის არაერთი სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, მოსახლეობის გამოკითხვის შედეგად, ჯემალ სეფიაშვილი 1998 წლის საუკეთესო საზოგადო მოღვაწეთა ათეულში დასახელდა. მას ეკუთვნის ისეთი ცნობილი სიმღერები, როგორიცაა: „ო ენავ ჩემო, დედაო ენა“, „დედა“ (მინდორ-ველი მოუჩითავს იებს), „ჭაღარა“, „სანთლები“, „გაზაფხული შემოსულა ლენ“ „გიხაროდენ“ და მრავალი სხვა.

## ჯილდოები 
* საქართველოს სსრ-ის სახელმწიფო პრემია (1989)
* აკაკი წერეთლის სახელობის პრემია (1993)
* ღირსების ორდენი (1997)
* საქართველოს სახელმწიფო პრემია (1998)
* თბილისის საპატიო მოქალაქე (2022)

## ლიტერატურა 
* ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, გვ. 427, თბ., 2015.

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 19 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1947
კატეგორია:ქართველი მომღერლები
კატეგორია:ქართველი კომპოზიტორები
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1975)
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:აკაკი წერეთლის სახელობის პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2022)
ვალაამის მონასტრის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია

**ვალაამის მონასტრის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია** () — მოქმედი ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: ნევის პროსპექტი, 1/29.

ეკლესია არის ვალაამის მონასტრის მეტოქი.

## ისტორია 
ვალაამის მონასტრის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია აგებულია ნიკოლოზ II-ის იმპერატორობის დროს. მისი მშენებლობა მიმდინარეობდა 1904 წლიდან 1910 წლის ჩათვლით. პროექტის ავტორი იყო ვასილი ანტონის ძე კოსიაკოვი. 

აღნიშნული კომპლექსის მშენებლობა, რომელიც მდებარეობს შემოვლითი არხის ახლოს, განკუთვნილი იყო პეტერბურგის ეპარქიის ძველი ლადოგის მიძინების დედათა მონასტრისათვის. 

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ 1919 წელს ვალაამის მონასტრის მეტოქი გააუქმეს, ხოლო ყაზანის ხატის სახელობის ეკლესია გახდა სამრევლო. 

1922-1923 წლებში ეკლესია ეკუთვნოდა პეტროგრადის ავტოკეფალიას, ხოლო 1923 წლიდან 1935 წლამდე - საპატრიარქო ეკლესია იყო. 

საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა 1935 წლის 7 ოქტომბერს. ტაძრის შენობაში განათავსეს სამკერვალო ფაბრიკა, ხოლო შემდეგ ავეჯის კომბინატი. 

1989 წელს შენობაში, რომელიც უკვე დაუბრუნეს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, ჩამოყალიბდა ვალაამის ფერისცვალების მამათა მონასტრის მეტოქი. 1994 წლის 2 აპრილს, სარესტავრაციო სამუშაოების დასრულების შემდეგ, ეკლესია კვლავ აკურთხეს.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Храм Казанской иконы Божией Матери, подворье Валаамского Спасо-Преображенского монастыря в Санкт-Петербурге

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
კეი ჯეი აფა

მინი|220პქ|კეი ჯეი 2017 წელს
**კენეტი ჯეიმზ ფიცჯერალდ „კეი ჯეი“ აფა** (; დ. 17 ივნისი, 1997) — ახალზელანდიელი მსახიობი. იგი ცნობილია არჩი ენდრიუსის როლით დრამატული ტელესერიალიდან „რივერდეილი“.

იგი პირველად ეკრანებზე 2013 წელს გამოჩნდა და დღემდე აქტიურად მოღვაწეობს კინოში. განსაკუთრებული პოპულარობა ტელესერიალ „რივერდეილმა“ მოუტანა, სადაც ასრულებს ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟ არჩი ენდრიუსის როლს. 2013-2015 წლებში მონაწილეობდა ტელესერიალ „შორტლანდ-სტრიტში“.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1997
კატეგორია:ახალზელანდიელი მსახიობები
კატეგორია:მსახიობები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
პუტილოვის ეკლესია

**პუტილოვის ეკლესია** () ან **ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და მოწამე დედოფალ ალექსანდრას ეკლესია** () — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: სტაჩეკის პროსპექტი, 48.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. 

## ისტორია 
პეტერგოფის გზაზე, პუტილოვის ქარხანასთან ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1901 წელს და გაგრძელდა ხუთი წელი. მშენებლობა ქარხნის მუშების ფინანსებით მიმდინარეობდა. პროექტის ავტორი იყო ხუროთმოძღვარი ვასილი კოსიაკოვი, რომელმაც ფასადი გააფორმა ფსევდორუსულ სტილში. 

1906 წლის 22 მაისს წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და მოწამე დედოფალ ალექსანდრას სახელობის ეკლესია აკურთხეს. 1907 წელს ქვედა სართულზე აკურთხეს დიდმოწამე წმინდა გიორგის სახელობის ეგვტერი, სადაც გადაასვენეს პუტილოვის ქარხნის მფლობელის, სანქტ-პეტერბურგის საზღვაო ნავსადგურისა და საზღვაო არხის მშენებლის ნიკოლოზ პუტილოვისა და მისი ცოლის ნეშტი.

1918 წელს, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებისთანავე დააპატიმრეს და ძალიან მალევე დახვრიტეს პუტილოვის ტაძრის წინამძღვარი მღვდელი პავლე სმირნოვი. 1922 წელს პუტილოვის ქარხნის მუშებმა წინააღმვეგობა გაუწიეს ბოლშევიკებს, რომლებიც ცდილობდნენ  საეკლესიო ფასეულობების გატაცებას. 

1925 წელს ეკლესია დახურეს და გადააკეთეს არქიტექტორ ალექსანდრე ნიკოლსკის პროექტის მიხედვით კონსტრუქტივიზმის სტილში და მასში გახსნეს ქახნის კლუბი „წითელი პუტილოველი“. 1945 წელს იდევ ერთხელ გადააკეთეს სტალინური არქიტექტურის სტილში. ომის შემდეგ ყოფილ ეკლესიაში განათავსეს ფაბრიკა. 

1990-იან წლებში ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და დედოფალ ალექსანდრას ეკლესიის საზოგადოება აღსდგა. შენობის უკანასკნელმა მფლობელმა - საფეიქრო-საგალანტერიო გაერთიანება „სევერმა“ - შენობა 2005 წელს გადასცა სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## რესურსები ინტერნეტში
* Сайт церкви с мини-фильмом
* Путиловская церковь на архитектурном сайте Citywalls 
* История Путиловской церкви 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
კოლომიაგის ალექსანდრე ნეველის სამლოცველო

**კოლომიაგის ალექსანდრე ნეველის სამლოცველო** () — მოქმედი მართლმადიდებლური სამლოცველო სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: ნიკიტინის ქუჩა, 14. დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესიის მახლობლად. 

მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
სამლოცველო აგებულია 1885 წელს არქიტექტორ ფ. ფ. ფონ პირვიცის პროექტის მიხედვით. სხვა მონაცემებით სამლოცველოს კურთხევა მოხდა უკვე 1883 წლის 30 აგვისტოს. მშენებლობა მიმდინარეობდა კოლომიაგის მცხოვრებთა შემოწირულობებით.

თავდაპირველად სამლოცველო გამოიყენებოდა როგორც საკურთხეველი, ხოლო მორწმუნეები ლოცულობდნენ ღია ცის ქვეშ. 1896 წელს მას მიაშენეს შემინული პავილიონი, რომელიც გათვლილი იყო 100 მომლოცველზე. 

1899 წლის 7 სექტემბერს მორწმუნეებმა მიმართეს პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტ ანტონის რათა ნება დაერთო აეშენებინათ თბილი ეკლესია სამლოცველოს ადგილზე. თანხმობა მიიღეს, მაგრამ არქიტექტორ ალექსანდრე ვსესლავნის პროექტი დაიწუნეს და მას მოუხდა მეორე პროექტის შედგენა. მისი პროექტით ახალი ეკლესია იყო ერთსართულიანი და ხის. 

1906 წელს დიმიტრი თესალონიკელის სახელობის ახალი ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა, სამლოცველო კი მას მიაწერეს. 

საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში სამლოცველოს ნელ-ნელა შემოაცალეს აგური, მაგრამ 1989 წლამდე ნანგრევების სახით მაინც მოაღწია, ამ წელს მოხდა მისი აღდგენა, ხოლო 1990 წელს იგი აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ. 

2005 წელს, გერმანიაზე გამარჯვების 55 წლისთავთან დაკავშირებით, სამლოცველოს სამხრეთ კედელზე დაამონტაჟეს წმინდა თავად ალექსანდრე ნეველის მოზაიკური გამოსახულება. 

სამლოცველოს მისამართია: სანქტ-პეტერბურგი, კოლომიაგი, ნიკიტინის პირველი ქუჩა, სახლი 14.

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
იზაბელ დე ბურბონი

**იზაბელ დე ბურბონი** (; დ. 1434 — გ. 25 სექტემბერი, 1465) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ შარლ I-ისა და აგნეს ბურგუნდიელის ქალიშვილი. შაროლუას გრაფ შარლ დე ვალუას მეორე მეუღლე. ბურგუნდიის ჰერცოგინია მარია I-ის დედა და კასტილიის მეფე ფილიპე I-ის ბებია. აგრეთვე იყო ესპანეთისა და პორტუგალიის მეფე ფილიპე II-ისა და საღვთო რომის იმპერატრიცა და ავსტრია-უნგრეთის დედოფალ მარია ესპანელის დიდი ბებია. 

## ბიოგრაფია 
იზაბელის ცხოვრების შესახებ, არც თუ ისე ბევრი ცნობაა ჩვენამდე მოღწეული. იგი დაიბადა 1434 წელს და იყო ბურბონის ჰერცოგ შარლ I-ისა და მისი ცოლის, აგნეს ბურგუნდიელის ქალიშვილი. აგნესი იყო ბურგუნდიის ჰერცოგ ჟან უშიშის ასული, რომელიც თავის მხრივ ძლევამოსილი ჰერცოგი და საფრანგეთის მეფე შარლ VI "შლეგის" რეგენტი იყო. 

საფრანგეთი ამ დროს ასწლიან ომში იყო გახვეული, რომელშიც ვალუას დინასტიის წარმომადგენლები და ინგლისელები ლანკასტერები ერთმანეთს საფრანგეთის ტახტისათვის ებრძოდნენ. თავის მხრივ, ლანკასტერებიც იზაბელა ფრანგის შთამომავლები იყვნენ და ამიტომ ჰქონდათ პრეტენზია. ყოველივე ამას, ისიც დაემატა, რომ მალე თავად საფრანგეთში დაიწყო სამოქალაქო ომი — ბურგუნდიელებსა და არმანიაკებს შორის. ამ დროს მთელი ჩრდილოეთ საფრანგეთი, პარიზიანად ინგლისელთა ხელში იყო. ამგვარ სიტუაციაში თავის გადასარჩენად, ჰერცოგმა შარლ I-მა თავის გადარჩენა ბურგუნდიელებთან დამოყვრებით გადაწყვიტა. 1446 წელს ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ III-ის ერთადერთი ვაჟი, შაროლუას გრაფი შარლ დე ვალუას მეუღლე, პრინცესა კატრინ დე ვალუა გარდაიცვალა, რამაც ბურბონებს გზა გაუხსნა. 

ბურბონებსა და ბურგუნდიელებს შორის საქორწინო მოლაპარაკებები მალევე გაჩაღდა. იზაბელისა და შარლის ქორწინება 1454 წლის 30 ოქტომბერს შედგა, ქალაქ ლილში. 1457 წლის 13 თებერვალს მან გააჩინა თავისი პირველი და უკანასკნელი ქალიშვილი, სახელად მარია, რომელსაც სახელი საფრანგეთის დედა-დედოფალ მარია ანჟუელის პატივსაცემად დაარქვეს. 1459 წელს იზაბელი გახდა საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ისა და დედოფალ შარლოტა სავოიელის ვაჟის, პრინცი ჟაკის ნათლია, რომელიც მალევე დაიღუპა. 

შარლის პირველი ცოლის მსგავსად, იზაბელიც ტუბერკულოზით გარდაიცვალა 1465 წლის 25 სექტემბერს, ანტვერპენში, 31 წლის ასაკში. 

## ლიტერატურა 
* Isabella's weepers, Ten Statues from a Burgundian Tomb by F. Scholten
* Surviving statuettes from Isabella's tomb at Rijksmuseum, Amsterdam.

კატეგორია:დაბადებული 1434
კატეგორია:გარდაცვლილი 25 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1465
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ტუბერკულოზით გარდაცვლილები
კონრად ჰეიდკამპი

**კონრად ჰეიდკამპი** (; დ. 27 სექტემბერი, 1905, დიუსელდორფი — გ. 6 მარტი, 1994, მიუნხენი) — გერმანელი ფეხბურთელი, თამაშობდა მცველის პოზიციაზე დიუსელდორფ სკ 99-ში და მიუნხენის ბაიერნში.

1927–1930 წლებში გერმანიის ნაკრებში ჩაატარა 9 შეხვედრა, სადაც გაიტანა 1 გოლი.

1932 წელს ფრანკფურტის აინტრახტზე გამარჯვებისა და გერმანიის ჩემპიონატის მოგების წყალობით, კონრად ჰეიდკამპმა მოიპოვა კაპიტნის წოდება. გარდაიცვალა 1994 წელს მიუნხენში.

## პირადი ცხოვრება 
იგი დაქორწინდა მაგდალინა ჰეიდკამპზე 1934 წელს.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 27 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1905
კატეგორია:გარდაცვლილი 6 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1994
კატეგორია:მიუნხენის ბაიერნის ფეხბურთელები
კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები
კატეგორია:გერმანიის ნაკრების ფეხბურთელები
ბონა არმანიაკი

**ბონა არმანიაკი** (; დ. 19 თებერვალი, 1399 — გ. 1430/1435) — არმანიაკთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის კონეტაბლ ბერნარ VII-ისა და მისი ცოლის, ბონა ბერელის ქალიშვილი. ორლეანის ჰერცოგინია 1410-1430/35 წლებში როგორც შარლ I-ის მეორე მეუღლე. საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის შვილთაშვილი, დედის მხრიდან. 

## ბიოგრაფია 
ბონა დაიბადა 1399 წლის 19 თებერვალს ლავარდენში, საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის კონეტაბლ ბერნარ VII არმანიაკისა და მისი ცოლის, ბონა ბერელის ქალიშვილი. დედის ხაზით ბაბუად ერგებოდა ჟან დე ვალუა, ბერის ჰერცოგი, რომელიც თავის მხრივ საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის ვაჟი იყო. 

1409 წელს მშობიარობას გადაჰყვა ორლეანის ჰერცოგ შარლ I-ის მეუღლე, ჰერცოგინია ისაბელ დე ვალუა. ბურგუნდიის წინააღმდეგ მიმართული არმანიაკ-ორლეანელთა კავშირის გასამყარებლად კი ბერნარ VII-მ ბონა, 1410 წლის 15 აგვისტოს, 11 წლის ასაკში ცოლად შერთო დაქვრივებულ შარლს. ამის შემდეგ, ბონას შესახებ ცნობები თითქმის უკვე აღარ არსებობს. 

1415 წელს, აზენკურის ბრძოლაში ინგლისელებმა ტყვედ ჩაიგდეს შარლი და ბონა ისე გარდაიცვალა, რომ მის განთავისუფლებას ვერ მოესწრო. ბონას გარდაცვალების ზუსტი თარიღი უცნობია, თუმცა ვარაუდობენ, რომ იგი 1430-დან 1435-წლამდე უნდა გარდაცვლილიყო. 

ვინაიდან მასა და შარლს შვილები არ ჰყავდათ, 1440 წელს იგი მესამედ დაქორწინდა მარია კლეველზე, რომელთანაც შეეძინა შვილები. 

## ლიტერატურა 
* Neillands, Robin (2001). The Hundred Years War. London: Routledge. ISBN 0-415-26131-7.

კატეგორია:დაბადებული 19 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1399
კატეგორია:გარდაცვლილი 1430-იანები
კატეგორია:ორლეანის ჰერცოგინიები
კოლომიაგის დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესია

**კოლომიაგის დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესია** () — მოქმედი ხის, მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: ნიკიტინის პირველი ქუჩა, 1-ა. აგებულია 1905-1906 წლებში არქიტექტორ ალექსანდრე ვსესლავინის პოექტის მიხედვით. აკურთხეს დიმიტრი თესალონიკელის სახელზე. 

მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

რევოლუციის შემდეგ ეკლესია არ დაუხურავთ და მოქმედებდა ლენინგრადის ბლოკადამდე. ამ თვალსაზრისით იგი იყო ერთ-ერთი იშვიათი ტაძარი ლენინგრადში, სადაც აღევლინებოდა ღვთისმსახურება. 

2006 წლის 8 ნოემბერს მისი 100 წლის იუბილე აღნიშნეს. იგი ერთ-ერთი ყველაზე ძველი ხის ეკლესიაა სანქტ-პეტერბურგში. არის  რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

## ისტორია 
დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესიის ისტორია იწყება 1899 წელს. სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტმა ანტონის კურთხევით სოფელ კოლომიაგის მაცხოვრებლებმა, რომლებიც აქამდე ხარების ეკლესიის სამრევლოში ირიცხებოდნენ,  მიიღეს უფლება გადაეკეთებინათ ალექსანდრე ნეველის სამლოცველო. 

არქიტექტორმა ალექსანდრე ვსესლავინმა მრევლს აჩუქა ერთსართულიანი ხის ეკლესიის პროექტი და მშენებლობას კურირებდა მის დასრულებამდე. მშენებლობისთვის საჭირო თანხები გაიღო სოფლის მოსახლეობამ და იმ მრავალრიცხოვანმა დამსვენებლებმა, რომლებიც აქ სეზონზე ცხოვრობდნენ.

1905-1906 წლებში შუშის გორაზე ააგეს დღემდე შემონახული ხის ეკლესია. 1906 წლის 3 დეკემბერს შედგა ეკლესიის საზეიმო კურთხევა . 1907 წლიდან ეკლესიაში დამოუკიდებელი შტატია მღვდლისა და მეფსალმუნის სახით.

დიდი სამამულო ომის პერიოდში კოლომიაგის ბევრი ხის სახლი დაწვეს გასათბობად, მაგრამ ეკლესია გადარჩა, უფრო მეტიც, არც კი დახურულა ლენინგრადის ბლოკადის მძიმე დღეებშიც კი. წმინდა დიმიტრი თესალონიკელი ითვლება სამხედროების მფარველად, ამის გამო უამრავი ადამიანი აქ ლოცულობდა ჯარში ან ფრონტზე გაწვეული ნათესავებისათვის. 

ტაძრის საკურთხეველში ვაკრძალეს დეკანოზი იოანე გორემიკინი, რომელიც აქ 1940-1950 წლებში მსახურობდა. ტაძართან ახლოს დაკრძალულია ფიოდორ ბელიაკოვი, 10-ე მსროლელი დივიზიის ჯარისკაცი, რომელიც დაიღუპა ქალაქის დაცვისას 1942 წლის 15 ნოემბერს. 

ამჟამად დიმიტრი თესალონიკელის სახელობის ეკლესია მოქმედია. იგი სანქტ-პეტერბურგის ფარგლებში იშვიათი რევოლუციამდელი ნაგებობაა. ტაძარში დაცულია სერაფიმ საროველის, პანტელეიმონ მკურნალის, წმინდა პატრიარქ ტიხონის, წმინდა პიტირიმისა და დიმიტრი თესალონიკელის წმინდა ნაწილები.

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт храма 
* Виртуальный тур по храму 
* Фото начала XX в. 
: Фото начала XX в. на сайте Фотографии прошлого
* Церковь Димитрия Солунского на яндекс-панорамах

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
Մխ

**Մխ** — სომხური დამწერლობის ლიგატურა.

## კოდების ცხრილი 
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „մ“-სა და „խ“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:

## სქოლიო
კატეგორია:სომხური ლიგატურები
სანქტ-პეტერბურგის პისტის, ელპიდის, აღაპისა და მათი დედის სოფიოს ეკლესია

**სანქტ-პეტერბურგის პისტის, ელპიდის, აღაპისა და მათი დედის სოფიოს ეკლესია** () — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1992-1993 წლებში.

მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
გენერალ-პორუჩიკ რომან ვორონცოვის აგარაკი პეტერგოფის გზაზე ააგეს ხისაგან ქვის საფუძველზე 1756 წლის შემდეგ. არქიტექტორი სავარაუდოდ იყო ჟან-ბატისტ ვალენ-დელამოტი. აგარაკი მემკვიდრეობით გადავიდა ვორონცოვის ოჯახის წევრებს შორის. 1840-იან წლებში იყიდა ინგლისელმა ჯონ ანდერსონმა, რომელმაც 40 წლის განმავლობაში მნიშვნელოვნად კეთილმოაწყო. მის შემვეგ აგარაკი შეიძინა ვაჭარმა პ. ლ. შუვალოვმა, რომლის შვილმაც იგი მიჰყიდა მიწათმფლობელ ს. ს. ბოგომოლოვს. 

1963 წელს შენობაში განთავსებული იყო სასურსათო მაღაზია, ხოლო მოგვიანებით აქ განთავსდა „Главленинградстрой“-ის მე-18 ტრესტი. 

ულიანკის რაიონის კეთილმოწყობის სამუშაოების დაწყების შემდეგ ტიპური მრავალსართულიანი სახლების აგების მიზნით შენობის აღების გადაწყვეტილება მიიღეს, მაგრამ ისტორიკოს სერგეი გორბატენკოს დამსახურებით დადგინდა, რომ შენობა იყო XVIII საუკუნის არქიტექტურის ისტორიული ძეგლი და იგი გადაარჩინა.

1991 წლიდან შენობა გამოიყენება, როგორც ეკლესია. ამჟამად სანქტ-პეტერბურგის პისტის, ელპიდის, აღაპისა და მათი დედის სოფიოს ეკლესია მოქმედებს, როგორც ტერვენიჩის ღვთისმშობლის კვართის მონასტრის მეტოქი. 1999 წელს ეკლესიაზე დაამონტაჟეს გუმბათი და სამრეკლო.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Усадьбы с городской судьбой 
* Церковь Веры, Надежды, Любови и Матери их Софии в Народном каталоге православной архитектуры

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
ჟან ორლეანელი

**ჟან ორლეანელი** (; დ. 28 ივნისი, 1399 — გ. 30 აპრილი, 1467) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ანგულემის გრაფი. ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-ისა და ვალენტინა ვისკონტის უმცროსი ვაჟი. საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-ის პაპა. 

## ბიოგრაფია და შვილები 
ჟანი დაიბადა 1399 წლის 28 ივნისს. იგი იყო ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-ისა და ვალენტინა ვისკონტის უმცროსი ვაჟი. 

1412 წელს ბრძოლისას ტყვედ ჩაიგდეს ინგლისელებმა, 1415 წელს კი ტყვეობაში მას მისი ძმაც შეუერთდა, რომელიც 1440 წელს გამოისყიდეს, ჟანი კი კვლავ "საპატიო ტყვეობაში" დარჩა 1444 წლამდე. ძმის მსგავსად, მასაც ძალიან უყვარდა ლიტერატურა, რის გამოც მას უდიდესი ბიბლიოთეკა ჰქონდა. 

მას შემდეგ რაც განთავისუფლდა, მას ანგულემისა და პერიგროდის გრაფობა უბოძეს. 1449 წლის 31 აგვისტოს კი ჟანმა ცოლად შეირთო მარგარიტა დე როანი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი:
# ლუი (1455-1458), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
# შარლი (1459-1496), ანგულემის გრაფი, ცოლად შეირთო ლუიზა სავოიელი, რომელთანაც შეეძინა ნავარის დედოფალი მარგარიტა და საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I;
# ჟანა (1462-1520), ცოლად გაჰყვა ტაილბურგის გრაფ შარლ ფრანსუა დე კოეტივს;

მას ასევე ჰყავდა ერთ უკანონო შვილი, ჟან დე ვალუა, ანგულემის ბასტარდი, რომელიც 1458 წელს ლეგიტიმურ ვაჟად სცნო.

ჟან ორლეანელი გარდაიცვალა 1467 წლის 30 აპრილს, 67 წლის ასაკში.

## ლიტერატურა 
* Knecht, R.J. (1994). Renaissance Warrior and Patron: The Reign of Francis I. Tuckwell Press. p. 1.

კატეგორია:დაბადებული 28 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1399
კატეგორია:გარდაცვლილი 30 აპრილი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1467
კატეგორია:ვალუები
სანქტ-პეტერბურგის ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია

**სანქტ-პეტერბურგის ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია** () — გაუქმებული მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობდა კერძო სახლში, რომელიც ააგო არქიტექტორმა ნიკოლაი გერბელმა XVIII საუკუნეში ზამთრის არხის სიახლოვეს ადმირალ ივანე მიხეილის ძე გოლოვინისათვის (1680-1737 წწ.).

ივანე გოლოვინის შვლი, ალექსანდრე გოლოვინი ასევე  გალერეების ფლოტის ხელმძღვანელი გახდა და 1757 წლიდან ადმირალია. ამავე წელს, მან ადმირალტეიტეტის შიდა ეკლესიისაგან რამდენიმე ფასეულობა მიიღო, რათა საკუთარ სახლში შეექმნა კარის ეკლესია და აღეჭურვა იგი შესაბამისი საეკლესიო ნივთებით. 1757 წლის 27 მარტს, ეკლესია აკურთხეს ანდრია პირველწოდებულის სახელზე. 

1762 წლის გაზაფხულზე ეკლესია დროებით დახურეს.1766 წელს ადმირალი ა. ი. გოლოვინი გარდაიცვალა. მისი ქვრივი საცხოვრებლად გადავიდა მოსკოვში, ხოლო ეკლესია გააუქმეს. აღნიშნული კარის ეკლესიის სიმდიდრეებზე ისტორიული წყაროები არ საუბრობენ. უცნობია, როგორც ადმირალ გოლოვინის მიერ ადმირალტეიტის მიერ მიცემული ქონების, ასევე ამის მერე შეძენილი ქონების ბედი. 

ა. ი. გოლოვინის ქალიშვილი ეკატერინა ალექსანდრეს ასული მამის დანატოვარ სახლს ზამთრის არხის პირზე, ფლობდა 1769 წლამდე, მათ შორის მას შემდეგაც, რაც იგი ცოლად გაჰყვა თავად ნიკოლოზ მიხეილის ძე გოლიცინს. მისი გარდაცვალების შემდეგ მცირე ხნით სახლს ფლობდა დაქვრივებული თავადი, ხოლო 1792 წლამდე მათი შვილი, ცნობილი მფლანგველი ალექსანდრე ნიკოლოზის ძე გოლიცინი (1769–1817 წწ.).

თავად შენობა, რომელშიც 1757-1766 წლებში მდებარეობდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ადმირალ გოლოვინის კარის ეკლესია, 1913 წელს გადააკეთეს მოდერნის სტილზე არქიტექტორ იპოლიტ პრეტროს პროექტის მიხედვით.

## ლიტერატურა
*Антонов В. В., Кобак А. В. Святыни Санкт-Петербурга: Христианская историко-церковная энциклопедия. — СПб.: Лики России, 2003. — ISBN 5-87417-114-2.
*Черепенина Н. Ю., Шкаровский М. В. Православные храмы Санкт-Петербурга, 1917–1945 гг. / Гл. ред. Цветков С. В. — Рус.–Балт. информ. центр «Блиц», 1999. — С. 178. — 368 с. — 2000 экз. — ISBN 5-86789-025-2.
*Военная энциклопедия. /Новицкий В. Ф., Шварц А. В., Апушкин В. А. и др. СПб.: 1911—1915. — Т. 7. ГИМ-ДВИ. — СПб.: 1912, С. 379.
*Петров П. Н. История Санкт-Петербурга с основания города до введения в действие выборного городского управления по учреждениям и губерниям. 1703–1882. — СПб., 1888. — С. 568. — 846 с.

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის დაკარგული ტაძრები
ოთარ ბრეგაძე

**ოთარ ბრეგაძე** (დ. 25 აპრილი, 1967, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ექიმი-სტომატოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

## ბიოგრაფია 
1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სტომატოლოგიური ფაკულტეტი.

1989–1991 წლებში მუშაობდა გარდაბნის რაიონულ სტომატოლოგიურ პოლიკლინიკაში. 1991–1994 წლებში — თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტში ქირურგიული და ორთოპედიული სტომატოლოგიის კათედრაზე. 1994 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ქირურგიული სტომატოლოგიის კათედრის ასისტენტია. ავტორია 18 ნაბეჭდი სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ყბა–სახის ქირურგიის აქტუალურ საკითხებს. გამოქვეყნებული აქვს ორი მონოგრაფია. 1995 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია, თემა: „ქვედა პროგნათიის ქირურგიული მკურნალობის ზოგიერთი მეთოდის შედარებითი შეფასება“.

არის საქართველოს ყბა–სახის ქირურგთა და სტომატოლოგთა ასოციაციის (1991 წლიდან), საქართველოს სტომატოლოგთა ასოციაციის (1997 წლიდან) და ყბა–სახის ქირურგთა და სტომატოლოგთა საერთაშორისო ასოციაციის (1997 წლიდან) წევრი.

## ლიტერატურა 
* ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, გვ.46, თბ., 2000.

## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:დაბადებული 25 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1967
კატეგორია:ქართველი სტომატოლოგები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
მარია კლეველი

**მარია კლეველი** (, ; დ. 19 სექტემბერი, 1426 — გ. 23 აგვისტო, 1487) — ლა მარკთა დინასტიის წარმომადგენელი. კლევის ჰერცოგ ადოლფ I-ისა და მისი ცოლის, მარი ბურგუნდიელის ასული. ორლეანის ჰერცოგინია 1440-65 წლებში როგორც შარლ I-ის მესამე ცოლი. საფრანგეთის მეფე ლუი XII-ის დედა. 

## ბიოგრაფია 
მარია დაიბადა 1426 წლის 19 სექტემბერს. იგი იყო კლევის ჰერცოგ ადოლფ I-ისა და მისი მეორე ცოლის, ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II-ის ასულ მარი ბურგუნდიელის ქალიშვილი. 

1440 წლის 27 ნოემბერს ცოლად შერთეს 32 წლის ორლეანის ჰერცოგ შარლ I-ს, რომელიც უკვე ორჯერ იყო დაქვრივებული, თუმცა მემკვიდრე არ ჰყავდა. მასა და მარიას სამი შვილი შეეძინათ, აქედან მხოლოდ ერთი იყო ვაჟი, რომელის შემდგომში საფრანგეთის მეფე გახდა. 

მარია კლეველი იყო პოეზიისა და ფერწერის დიდი პატრონაჟი. ცნობილია, რომ თავისი ქმრის მსგავსად, იგიც ხშირად წერდა ლექსებს. შარლი 1465 წელს გარდაიცვალა 70 წლის ასაკში. 

მარია კლეველი გარდაიცვალა 1487 წლის 23 აგვისტოს, 60 წლის ასაკში. 

## შვილები 
# მარი (1457-1493), 1476 წელს ცოლად გაჰყვა ნარბონის ჰერცოგ ჟან დე ფუას, რომელთანაც შეეძინა არაგონის დედოფალი ჟერმენა დე ფუა;
# ლუი XII (1462-1515), საფრანგეთის მეფე, პირველად ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ის უფროსი ასული ჟანა დე ვალუა, თუმცა უნაყოფობის გამო 1499 წელს მას გასცილდა და იქორწინა თავისი ცოლის ძმის ქვრივ ანა ბრეტონელზე, რომელთანაც ორი გოგონა შეეძინა, 1514 წელს კი ანას გარდაცვალების შემდეგ იგი დაქორწინდა ინგლისის მეფე ჰენრი VII-ის ასულ მერი ტიუდორზე, რომელთანაც შვილები არ ჰყოლია. იგი იყო მამა საფრანგეთის დედოფალ კლაუდია ვალუასი და ფერარას ჰერცოგინია რენე ფრანგისა;
# ანა (1464-1491), იყო ფონტევრულისა და პუატიეს აბატი. 

## ლიტერატურა 
* Arn, Mary-Jo. Charles d'Orléans in England, 1415-1440. Cambridge; Rochester, NY, USA : D.S. Brewer, 2000. googlebooks Retrieved August 17, 2009
* Wilson, Katharina M. An Encyclopedia of Continental Women Writers. Vol. 2 New York: Garland Pub, 1991. googlebooks
* Holt, Emily Sarah. Memoirs of Royal Ladies. London : Hurst and Blackett, 1861. googlebooks

კატეგორია:დაბადებული 19 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1426
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1487
კატეგორია:ორლეანის ჰერცოგინიები
კორეის ეროვნული ბიბლიოთეკა

250პქ|მინი|მარჯვნივ|ექსტერიერი
**კორეის ეროვნული ბიბლიოთეკა** სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულში მდებარეობს. დაარსდა 1945 წელს. მასში 10 მილიონზე მეტი ტომი ინახება, რომელთა შორის 1 134 000 უცხოური წიგნიც არის. ბიბლიოთეკაში აგრეთვე დაცულია სამხრეთ კორეის ეროვნული საგანძური.

1974 წელს იგი გადატანილი იქნა სეულის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ერთეულიდან — სოგონ-დონგიდან (იუნგ-გუ) ნამსან-დონგში, ხოლო 1988 წელს — ამჟამინდელ ადგილზე, ბანპო-დონგში (სეოჩო-გუ). იგი 1991 წელს ბიბლიოთეკა კულტურის სამინისტროს გადაეცა განათლების სამინისტროსაგან.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
*  

კატეგორია:ეროვნული ბიბლიოთეკები
კატეგორია:სამხრეთ კორეის ბიბლიოთეკები
კატეგორია:ბიბლიოთეკები ანბანის მიხედვით
ფინ ვულფჰარდი

[მინი|220პქ|ვულფჰარდი [San Diego Comic-Con-ზე 2017 წელს]]
**ფინ ვულფჰარდი** (; დ. 23 დეკემბერი, 2002) — კანადელი მსახიობი და მუსიკოსი, რომელმაც სახელი გაითქვა მაიკ უილერის როლით ტელესერიალში „უცნაურ ამბები“, რომელიც დაფუძნებულია სტივენ კინგის რომანზე „ის“. აგრეთვე იყო როკ-ჯგუფ Calpurnia-ს წამყვანი ვოკალისტი, სანამ ეს უკანასკნელი 2019 წლის ნოემბერში არ დაიშლებოდა.

ვულფჰარდი დაიბადა 2002 წლის 23 დეკემბერს ერიკ და ლილი ვოლფჰარდების ოჯახში. მას აგრეთვე ჰყავს ძმა — ნიკი.

ვულფჰარდმა მსოფლიო აღიარება Netflix-ის ტელესერიალ „უცნაურ ამბებში“ მონაწილეობით მოიპოვა.

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 2002
კატეგორია:კანადელი მუსიკოსები
კატეგორია:კანადელი მსახიობები
კატეგორია:კანადელი ტელემსახიობები
კატეგორია:მსახიობები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (სანქტ-პეტერბურგი)

**ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1817-1818 წლებში ლუიჯი რუსკას პროექტის მიხედვით შლაპერნოის ქუჩაზე. სახელწოდება მიიღო ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ მიხედვით.

მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
თავდაპირველად ამ ადგილზე 1711 წელს ააგეს მეფის ასულ ნატალია ალექსის ასულის კარის ეკლესია აღდგომის სახელზე. 1817-1818 წლებში არქიტექტორ ლუიჯი რუსკას პროექტის მიხედვით ააგეს თანამედროვე ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ ეკლესია. 1818 წლის 24 ოქტომბერს ნოვგოროდისა და სანქტ-პეტერბურგის მიტროპოლიტმა მიხეილმა აღასრულა მისი კურთხევის ცერემონია.

ეკლესია ააგეს ამპირის სტილში, მის შიგნით განთავსებული იყო როტონდა და გუმბათი, რომელიც ეკავა 24 იონურ სვეტს. 

საბჭოთა ხელსიფლების დამყარების შემდეგ, კერძოდ 1920-იან წლებში ეკლესია გადავიდა ობნოვლენცების ხელში. 1932 წლის 10 იანვარს ეკლესია საბოლოოდ დახურეს, მისი შენობა კი გადაეცა რელიგიის ისტორიის მუზეუმს, ხოლო 1970 წლიდან მასში განთავსებულია კულტურისა და ისტორიის ძეგლთა დაცვის სრულიად რუსეთის სანქტ-პეტერბურგის საქალაქო განყოფილება. 

1993 წელს ეკლესიაში აღსდგა ღვთისმსახურება.

## ლიტერატურა 
*Георгиевский Н. Г. Историко-статистическое описание Санктпетербургской Скорбященской церкви, что за Литейным двором. С хромолитографическим изображением находящейся в ней чудотворной иконы Пресвятыя Богородицы, Всех скорбящих Радости. — СПб.: тип. Я. Трея, 1866. — [4], 47 с.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ეკლესიის ვებგვერდი
* სანქტ-პეტერბურგის ენციკლოპედია 
* სანქტ-პეტერბურგის ენციკლოპედია 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
არა (გვარი)

**არა** () — ფრინველთა გვარი თუთიყუშისებრთა ოჯახისა. მოიცავს თხუთმეტ სახეობას. მათი სხეულის სიგრძეა 95 სმ-მდე. შეფერილი არიან ძალიან კაშკაშა ფერებში: მწვანე, წითელი, ცისფერი, ყვითელი; დედალი, მამალი და მოზარდი ერთმანეთისაგან თითქმის არ განსხვავდება. თვალის მიდამოები და ლოყები შეუბუმბულავია. ფრთის ბოლოები გაჭიმული და წამახვილებულია. სოლისებრი ფორმის კუდი სხეულზე გრძელია. ნისკარტი მოკაუჭებულია; ამ გვარის სახეობებს ყველაზე ძლიერი ნისკარტი აქვთ დედამიწაზე. გავრცელებული არიან ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში. ბინადრობენ ტროპიკულ ტყეებში. მისდევენ გუნდურ ცხოვრებას, წყვილები ერთმანეთთან ხანგრძლივად რჩებიან. ზოგჯერ ზიანს აყენებენ ხილის პლანტაციებს. კარგი პირობების არსებობის შემთხვევაში ადვილად შინაურდებიან და ტყვეობაშიც კარგად გრძნობენ თავს. საკმაოდ ხშირად ვხვდებით მოშინაურებულ სახეობებს. ცოცხლობენ 30–75 წლამდე, საშალოდ — 60 წელს. იკვებებიან მარცვლეულით, ბოსტნეულით, ხილით და სხვ.

## ლიტერატურა 
* Биологический энциклопедический словарь / Гл. ред. М. С. Гиляров; Редкол.: А. А. Баев, Г. Г. Винберг, Г. А. Заварзин и др. — 2-е изд., исправл. — М.: Советская энциклопедия, 1989. — 864 с. — ISBN 5-85270-002-9 (См. аннотацию. )
* *Иерусалимский И.* Попугаи и певчие птицы: виды, содержание, обучение. — Ростов-на-Дону: Владис, 2001. — 320 с. — ISBN 5-94194-073-4

*
კატეგორია:თუთიყუშისებრნი
ირმა მალაციძე

**ირმა მალაციძე** (დ. 1968, ხაშური) — ქართველი საბავშვო მწერალი, ჟურნალისტი და მთარგმნელი. საბავშვო ლიტერატურის ფონდის დამფუძნებელი და ხელმძღვანელი.

2002 წელს დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს ინსტიტუტის კინოჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. მუშაობდა საქართველოს საზოგადოებრივ მაუწყებელზე ჟურნალისტად და რამდენიმე საინფორმაციო სააგენტოში და გაზეთში. არის საბავშვო ჟურნალ „დილის“ მიერ გამოცხადებული კონკურსის „ახალი სახელები ქართულ საბავშვო მწერლობაში“ პირველი პრემიის მფლობელი.

ლიტერატურული კონკურსების „პენ-მარათონი“ და „ლუარსაბ თათქარიძე“ ფინალისტი და ლიტერატურული კონკურსის „საბა“ ნომინანტი.
სისტემატიურად იბეჭდება ლიტერატურულ გამოცემებში. მისი ნაწარმოებები შესულია სხვადასხვა კრებულებსა და სასკოლო სახელმძღვანელოებში.

ჰყავს მეუღლე და სამი შვილი.

## ნაშრომები 
* სატკბილეთის ქვეყანა (საბავშვო პროზა, ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2004); 
* ფატია (პროზაული კრებული. გამომცემლობა „სიესტა“, 2004) 
* ქერამუჭას სკოლა (საბავშვო პროზა);
* ვლადიმერ ვისოცკის „ვენური არდადეგები“ (თარგმანი, პროზაული კრებული. გამომცემლობა „სიესტა“, 2009)
* ონავარი ლუკი დროთა ქვეყანაში (საბავშვო პროზა, გამომცემლობა „პეგასი“, 2009)
* სამშვენიეროს ლამაზმანები (საბავშვო პროზა, გამომცემლობა „შემეცნება“ 2010) 

## რესურსები ინტერნეტში
* MALATSIDZE IRMA
* ირმა მალაციძის ბიოგრაფია

კატეგორია:ქართველი ქალი მწერლები
კატეგორია:ქართველი საბავშვო მწერლები
კატეგორია:ქართველი ქალი ჟურნალისტები
კატეგორია:დაბადებული 1968
კატეგორია:ხაშურში დაბადებულები