open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
კონსტანტინ ჩაიკინი

**კონსტანტინ ჩაიკინი** (, დ. 15 (27) მაისი 1889 წ., მოსკოვი — 27 აპრილი 1938 წ., დასახვრეტი პოლიგონი „კომუნარკა“) — რუსი სწავლული-აღმოსავლეთმცოდნე, ირანისტი, ლინგვისტი და მთარგმნელი.

## ცხოვრება და აკადემიური გზა 
კონსტანტინ ჩაიკინი დაიბადა ვაჭართა ფენაში გასული გლეხის ოჯახში. დაამთავრა კომერციული სასწავლებელი, რომლის დამთავრების შემდეგ, 1911 წელს შევიდა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. 

* 1912 წელს გადავიდა ლაზარევის აღმოსავლურ ენათა ინსტიტუტში, სადაც შეისწავლა ფარსი და სპარსული ლიტერატურა აგაფანგელ კრიმსკოის () ხელმძღვანელობით. 

* 1916 წელს დაამთავრა აღმოსავლურ ენათა ინსტიტუტი, სადაც სადიპლომო ნაშრომთან ერთად წარმოადგინა აბდ ალ-რაჰმან ნურ ალ-დინ იბნ აჰმად ჯამის პოემის „სალამან და აბსალი“-ს თარგმანი. კონსტანტინ ჩაიკინი იმავე წელს კათედრაზე დატოვეს დისერტაციის მოსამზადებლად.

* 1918 წელს ხელმძღვანელობდა ინსტიტუტის ბიბლიოთეკას. 

* 1921—1926 წლებში მუშაობდა მთარგმნელად ირანში, საბჭოთა კავშირის სრულუფლებიან წარმომადგენლობაში, ამავდროულად ეწეოდა კვლევით სამუშაოს აბუ-ლ ფარაჯა რუნის პოეზიაზე, ხოლო პოეტის შემოქმედების კვლევა 1927 წელს დაასრულა და ფარსიზე გამოსცა პოეტის ლექსების წიგნებთან ერთად ქალაქ თეირანში. 

* 1927 წელს დაბრუნდა მოსკოვში, სადაც მოსკოვის აღმოსვალეთმცოდნეობის ინსტიტუტში ასწავლიდა, ცოტა ხნით პარალელურად მუშაობდა აღმოსავლეთის მშრომელთა კომუნისტურ უნივერსიტეტშიც.

* 1928 წელს გამოაქვეყნა სახელმძღვანელო „უახლესი სპარსული ლიტერატურის მოკლე ნარკვევი“, ასევე საადის „ბუსთან“-ისა და აბდ-ორ-რაჰმან ჯამის „ბეხერესთან“-ის („გაზაფხულის ბაღი“) რუსული თარგმანები.

* მუშაობდა „სპარსულ-რუსულ ლექსიკონსა“ და „სპარსული ენის განმარტებით ლექსიკონზე“.

* დაპატიმრებული იქნა 1938 წლის 21 თებერვალს. 1938 წლის 27 აპრილს საბჭოთა კავშირის უმაღლესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიის მიერ მიესაჯა დახვრეტა შპიონაჟში ბრალდების გამო. დახვრეტილ იქნა იმავე დღეს. 

* კონსტანტინ ჩაიკინი რებილიტირებულ იქნა 1957 წლის 18 ივლისს.

## რესურსები ინტერნეტში 
* კონსტანტინ ჩაიკინის ბიოგრაფია საიტზე „მოსკოვის უნივერსიტეტის პოეტები“

კატეგორია:ირანისტიკა
კატეგორია:რუსი აღმოსავლეთმცოდნეები
კატეგორია:რუსი ენათმეცნიერები
კატეგორია:რუსი ფილოლოგები
კატეგორია:რუსი მთარგმნელები
კატეგორია:სპარსული ენა
კატეგორია:დაბადებული 1889
კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი
კატეგორია:მოსკოვში დაბადებულები
ანტონ კელენჯერიძე

**ანტონ კელენჯერიძე** (დ. 26 იანვარი, 1904/1905, სოფ. ვანი, ახლანდ. ვანის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 მარტი, 1997) — ქართველი ჟურნალისტი.

1922 წელს დაამთავრა თბილისის II გიმნაზია, ხოლო 1930 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი, 1949 წელს — მოსკოვის უმაღლესი პარტიული სკოლის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი.

1923–1942 წლებში მუშაობდა გაზეთ „კომუნისტში“ რეპორტიორად, პ/მგ მდივნად. 1942–1949 წლებში — გაზეთ „საბჭოთა აჭარის“ რედაქტორად. იყო „მთავლიტის“ უფროსი (1950). 1951–1956 წლებში საქართველოს სსრ რადიოკომიტეტის თავმჯდომარე. 1956–1961 წლებში საქტელერადიოკომიტეტის პირველი თავმჯდომარე. 1961–1983 წლებში თბილისში ვ. ი. ლენინის მუზეუმის დირექტორი. 1996 წლამდე ტელევიზიის საფონდო განყოფილების გამგე. არის რამდენიმე წიგნის ავტორი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.

## ჯილდოები 
* 1976 — საქართველოს სსრ დამსახურებული ჟურნალისტი
* 1996 — ღირსების ორდენი (ქართული ჟურნალისტიკის განვითარებაში შეტანილი წვლილისა და მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში ხანგრძლივი ნაყოფიერი მუშაობისათვის)

## რესურსები ინტერნეტში 
* ანტონ კელენჯერიძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
* ანტონ კელენჯერიძის ბიოგრაფია (V მოწვევა)

## სქოლიო 
კატეგორია: ქართველი ჟურნალისტები
კატეგორია:დაბადებული 26 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1904
კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1997
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:ვანის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ა
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ალექსანდრე ტრალელი

**ალექსანდრე ტრალელი** (; დ. დაახლ. 525 – გ. 605) — ბიზანტიელი ექიმი. ქალაქ ტრალეს (ახლანდ. აიდინი) მკვიდრი. ექიმ სტეფანუსის ვაჟი და არქიტექტორ ანთიმოზის (აია-სოფიას ამშენებელი) ძმა. ავტორია 12-ტომიანი თხზულებისა შიდა დაავადებების შესახებ, რომელიც მთელი შუა საუკუნეების მანძილზე ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული იყო (თარგმნილია ლათინურ, სირიულ, არაბულ და ებრაულ ენებზე). მკურნალობის დროს ყურადღებას ამახვილებდა დაავადებულის კონსტიტუციაზე, ასაკზე, სქესზე, ძალთა მდგომარეობაზე და ცხოვრების წესზე. ექიმების უმნიშვნელოვანეს დავალებად თვლიდა დაავადებულთათვის შესაბამისი კვების რეჟიმის დანიშვნას. მისი დევიზი იყო „სწორი კვება ყველა დაავადებულის მკურნალობის ძირითადი ნაწილია“. დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა დაავადებების თავიდან აცილებას და მათი გამომწვევი მიზეზების აღმოფხვრას.

## სქოლიო 
კატეგორია:ბიზანტიელი ექიმები
კატეგორია:ბიზანტიელი მეცნიერები
ლარნაკი (მრავალმნიშვნელოვანი)

**ლარნაკი** ( — ყუთი; ურნა) შეიძლება აღნიშნავდეს:
* ლარნაკი — სხვადასხვა დანიშნულებისა და ფორმის დეკორატიული ჭურჭელი;
* ლარნაკი — მარმარილოს, ვერცხლის (ან რაიმე სხვა მასალის) ჭურჭელი ადამიანის ნეშტის, ფერფლის შესანახავად.
პავლე ეგინელი

**პავლე ეგინელი** (; დ. დაახლ. 625, კუნძ. ეგინა – გ. 690) — ბიზანტიელი ექიმი. სწავლობდა და მოღვაწეობდა ალექსანდრიაში. მისი თხზულებებისგან შემორჩენილია კომპილაციური ნაშრომის — „ექიმის კომპენდიუმი შვიდ წიგნად“ ლათინური თარგმანი („Compendii medici libri septem“), რომელიც ევროპაში მთელი შუა საუკუნეების მანძილზე მედიცინის სასწავლო სახელმძღვანელო იყო. პირველი წიგნი ეძღვნებოდა ორსულობას, ბავშვთა და ხანდაზმულთა დაავადებებს, დიეტას და რეჟიმს; მეორე — სხვადასხვა დაავადებებს „თავიდან ფეხებამდე“; მესამე — ე.წ. სპეციფიკურ დაავადებებს, მ.შ. სულიერს; მეოთხე — კანის დაავადებებს; მეხუთე — მოწამვლას; მეექვსე — ქირურგიას (ე.წ. მცირე და ღრუ, სამხედრო და პლასტიკურ ქირურგიას, სწავლებას მოტეხილობის, ღრძობისა და ამპუტაციის შესახებ და სხვ.); მეშვიდე — სამკურნალო საშუალებებს. განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობდა მეექვსე წიგნი, რაზეც მეტყველებს ის ფაქტი, რომ მრავალ სამედიცინო ფაკულტეტზე (მაგ., პარიზის უნივერსიტეტში) ქირურგიის სწავლება მიმდინარეობდა მხოლოდ პავლე ეგინელის თხზულებებით. ქირურგიის გარდა იგი ცნობილია როგორც მეანობისა და ქალთა დაავადებების სპეციალისტი (ამ დარგში მისი თხზულება დღემდე მოღწეული არ არის). ანტიკური მედიცინის მიღწევების შეჯამებითა და საკუთარი გამოცდილებით მისი გამდიდრებით, პავლე ეგინელმა ხელი შეუწყო არაბული და შემდეგ უკვე ევროპული მედიცინის განვითარებას.

## სქოლიო 
კატეგორია:ბიზანტიელი ექიმები
კატეგორია:ბიზანტიელი მეცნიერები
კიტიონი

**კიტიონი** (,  *kt* ან  *kty*, ) — ძველი ქალაქი კუნძულ კვიპროსზე, ახლანდელ ქალაქ ლარნაკასთან ახლოს, მისგან სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ზღვის სანაპიროზე. ყველაზე ადრეული ნაშთები განეკუთვნება მიკენური ხანის ბერძნულ კოლონიას (დაახლ. ძვ. წ. 1400–1100 წწ.).

## გალერეა 

ფაილი:Kition (cipro), statere di alessandro magno, 325-320 ac ca.JPG|ალექსანდრე დიდის სტატერი
ფაილი:Kition, Zeus Keraunios.jpg|ზევსის ქანდაკება
ფაილი:Nikosia BW 2023-09-21 11-35-16.jpg|რიტონი
ფაილი:Stele of Sargon II, copy of original in the Vorderasiatisches Museum, Berlin, Larnaca, c. 707 BC, plaster cast - Harvard Semitic Museum - Cambridge, MA.jpg|სარგონ II-ის სტელა

Großer Tempel Kition.JPG|ტაძრის ნანგრევები
Kition shipyard.jpg|ნავსადგური

## სქოლიო 
კატეგორია:კვიპროსის არქეოლოგიური ძეგლები
კატეგორია:ქალაქი-სახელმწიფო
კატეგორია:ფინიკიური კოლონიები
ლევან კიკნაძე

**ლევან კიკნაძე** (დ. 17 იანვარი, 1906, სოფ. კვალითი, ზესტაფონის რაიონი — გ. 1988) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს III–IV მოწვევის დეპუტატი.

1932 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი ჰიდროტექნიკურ ნაგებობათა მშენებლობის სპეციალობით.

1923 წელს დაიწყო შრომითი საქმიანობა სამთო მომპოვებელ ტრესტ „ჭიათურმანგანუმში“. 1932–1946 წლებში უმაღლესი განათლების მიღების შემდგომ მუშაობდა სამშენებლო ტრესტ „კოლხეთმშენში“ სამშენებლო უბნის უფროსის მოადგილედ, საპროექტო ჯგუფის ინჟინრად, სამშენებლო უბნისა და კოლხეთის სასისტემო სამმართველოს უფროსად; 1946–1949 წლებში იყო საქართველოს სსრ წყალთა მეურნეობის სამინისტროს კაპმშენებლობის სამმართველოს უფროსი. 1949–1962 წლებში — სამშენებლო ტრესტ „კოლხეთმშენის“ მმართველი. 1962–1965 წლებში იყო საქართველოს სახალხო მეურნეობის საბჭოს კაპმშენებლობის სამმართველოში მთავარი ინჟინერი. 1965–1982 წლებში საქართველოს სსრ კვების მრეწველობის სამინისტროს მშენებარე ობიექტების დირექციის დირექტორი. ხელმძღვანელობდა მრავალი მელიორაციული სისტემისა და ჰიდროტექნიკური ნაგებობის მშენებლობას, წლების განმავლობაში ემსახურებოდა კოლხეთის დაჭაობებული მიწების დაშრობა-ათვისებას. მისი ხელმძღვანელობით სამშენებლო ტრესტ „კოლხეთმშენის“ სახელოვანმა და მაღალკვალიფიციურმა საინჟინრო-ტექნიკურმა პერსონალმა არაერთი გამარჯვება და აღიარება მოიპოვა საბჭოთა კავშირის მასშტაბით. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ლევან კიკნაძის ბიოგრაფია (III მოწვევა)
* ლევან კიკნაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
კატეგორია:დაბადებული  17 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული  1906
კატეგორია:გარდაცვლილი  1988
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ლ
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ინჟინრები
მიხეილ ლელაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

**მიხეილ ლელაშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს:

*მიხეილ ლელაშვილი  — პოეტი, ჟურნალისტი
*მიხეილ ლელაშვილი   — საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი
ლარნაკი (სარკოფაგი)

[250პქ|მინი|მარჯვნივ|[ფილიპე II მაკედონელის ოქროს ლარნაკი ვერგინიდან]]
**ლარნაკი** (, ნათ. ბრ.  — ყუთი, ურნა, კუბო) — მცირე ზომის სარკოფაგის ტიპი ეგეოსის და ანტიკურ საბერძნეთში. ამზადებდნენ მარმარილოსგან, ვერცხლისგან, ტერაკოტისგან, იშვიათად ქვისა და ხისგან ან სხვა რაიმე მასალისგან. დამახასიათებელია ეგეოსის კულტურისათვის, განსაკუთრებით, მინოსურისათვის. სიგრძეში 1 მეტრამდე იყო (ე.ი. მოხრილად ან მეორეული დაკრძალვისათვის), ფორმით ოვალური, შუა- და გვიანიონიურ პერიოდებში — აგრეთვე სწორკუთხოვანი, ბრტყელი ან ამოშვერილი (მ.შ. ორფერდა) სახურავით, ზოგჯერ ფეხებითა და გვერდითი სახელურებით. ხშირად მოხატულიც იყო, რომელიც მინოსური კერამიკის მოხატულობასთან იდგა ახლოს. ლარნაკს ასევე ხშირად უწოდებენ ვერგინაში აღმოჩენილ კოლოფებს დასაფლავებულთა ნეშტებით.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაკრძალვის ტრადიციები
კატეგორია:არქეოლოგიური არტეფაქტების ტიპები
კატეგორია:სარკოფაგები
მსტისლავ კელდიშის სახელობის ოქროს მედალი

**მ. ვ. კელდიშის სახელობის ოქროს მედალი** ენიჭება რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის მიერ (1991 წლამდე სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის მიერ) 1980 წლიდან გამოყენებითი მათემატიკისა და მექანიკის სფეროში გამოჩენილი მუშაობისთვის. იგი ატარებს რუსი მეცნიერის მსტილავ ვსევოლოდის ძე კელდიშის სახელს.
მინი|მედლის წინა მხარე
მინი|მედლის უკანა მხარე 1992 წლამდე
მინი|მედლის უკანა მხარე 1992 წლიდან

მედალი დაწესდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის წინადადებით სკკპ ცენტრალური კომიტეტისა და სსრკ მინისტრთა საბჭოს 1978 წლის 17 ივლისის No691 ბრძანებულებით „აკადემიკოს მ. ვ. კელდიშის ხსოვნის უკვდავსაყოფად და მისი ოჯახის უზრუნველსაყოფად“. 1996 წლამდე მედალი ყოველ სამ წელიწადში ერთხელ გაიცემოდა. 1996 წლიდან მედალი გაიცემა ყოველ ხუთ წელიწადში ერთხელ.

## დაჯილდოვებული მეცნიერები
2021 წლის დასაწყისისთვის მედლით დაჯილდოებულნი არიან შემდეგი მეცნიერები:

## რესურსები ინტერნეტში
* [ინფორმაცია რმა-ის(https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%A0%E1%83%A3%E1%83%A1%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98%E1%83%A1_%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%AA%E1%83%9C%E1%83%98%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%90%E1%83%97%E1%83%90_%E1%83%90%E1%83%99%E1%83%90%E1%83%93%E1%83%94%E1%83%9B%E1%83%98%E1%83%90) ვებსაიტზე]
* [ინფორმაცია რმა-ის(https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%A0%E1%83%A3%E1%83%A1%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98%E1%83%A1_%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%AA%E1%83%9C%E1%83%98%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%90%E1%83%97%E1%83%90_%E1%83%90%E1%83%99%E1%83%90%E1%83%93%E1%83%94%E1%83%9B%E1%83%98%E1%83%90) ვებსაიტზე]

## სქოლიო
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ჯილდოები
კატეგორია:სსრკ-ის მედლები
კატეგორია:ჯილდოები ანბანის მიხედვით
ჯიბო ლომაშვილი

**ჯიბო ლომაშვილი** (დ. 15 თებერვალი, 1925, თიანეთის რაიონი — გ. 27 იანვარი, 2015) — თანამდებობის პირი, ისტორიკოსი, მეცნიერი. საქართველოს სსრ IV–V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს  დეპუტატი.

1950 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1950–1980 წლებში ეწეოდა პარტიულ მუშაობას. იყო საქართველოს სსრ ვაჭრობის მინისტრის მოადგილედ, ბორჯომის რაიონული კომიტეტის პირველ მდივნად, საქართველოს სსრ ბეჭდვითი სიტყვის კომიტეტის თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ, საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის უფროს მეცნიერ-მუშაკად და სხვა თანამდებობებზე. იყო მრავალი საზოგადოებრივი ორგანიზაციის აქტიური წევრი. მან სერიოზული წვლილი შეიტანა ქართული ისტორიოგრაფიისა და ლიტერატურათმცოდნეობის აქტუალური პრობლემების მეცნიერულ დამუშავებაში. მნიშვნელოვანია მისი წვლილი რუსთველოლოგიისა და ვაჟალოგიის დარგებში. ვაჟა-ფშაველას ცხოვრებისა და მოღვაწეობის პრობლემებს მან 15 წიგნი და ბროშურა მიუძღვნა. არის 30 სამეცნიერო ნაშრომის, სტატიებისა და წერილების ავტორი, რომლებიც სამეცნიერო კრებულებსა და ჟურნალ-გაზეთებში ქვეყნდებოდა. მისი რედაქტორობით მრავალი ფუნდამენტური მონოგრაფია და კრებული გამოიცა. ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი.

სადისერტაციო თემა — „ვაჟა–ფშაველას საზოგადოებრივ–პოლიტიკური და საისტორიო შეხედულებანი“, დაიცვა 1984 წელს. 2000 დააჯილდოვეს ღირსების ორდენით.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ჯიბო ლომაშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
* ჯიბო ლომაშვილის ბიოგრაფია (V მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 15 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1925
კატეგორია:გარდაცვლილი 27 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2015
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:თიანეთის
ჯ
მეტროდორე ქიოსელი

**მეტროდორე ქიოსელი** (, ) — ძვ. წ. IV საუკუნის პირველი ნახევრის ძველი ბერძენი ფილოსოფოსი, ატომისტი, დემოკრიტეს მოსწავლე (ან დემოკრიტეს მოსწავლის — ნესოს ქიოსელისა), ატომიზმის აბდერული სკოლის წარმომადგენელი. ავტორია დაკარგული ფილოსოფიური ტრაქტატისა „ბუნების შესახებ“ და თხზულებებისა ტროისა და იონიის ისტორიაზე, რომელთაგან მცირეოდენი ფრაგმენტებია შემორჩენილი. ფიზიკაში იზიარებდა დემოკრიტეს ძირითად იდეებს (არსებობს მხოლოდ ცარიელი სივრცე და ატომები), შემეცნების თეორიაში რადიკალურ სკეპტიციზმს ინარჩუნებდა (თავისი მოსწავლის ანქსარქეს მეშვეობით გავლენა მოახდინა პირონზე): „ჩვენ შორის არავინ არაფერი არ იცის – ისიც კი, რამე ვიცით თუ არა… არც ის, არსებობს რამე, თუ არ არსებობს“ (ფრაგმენტი В 1). კოსმოლოგიაში მიიღო მსოფლიოთა (პლანეტარული სისტემების) უსასრული სიმრავლის თეორია, რომლის მიხედვითაც ისინი წარმოიქმნებიან და ნადგურდებიან უსასრულო სამყაროში, რაც ამტკიცევს თავად სამყაროს უძრაობას. მეტროდორე ქიოსელი აგრეთვე დაინტერესებული იყო გეოლოგიით, მიწისძვრებისა და მეტეოროლოგიური მოვლენების ეტიოლოგიით და სხვ.

## სქოლიო 
კატეგორია:ძველი ბერძენი ფილოსოფოსები
არიონი

**არიონი** [; დ. ძვ. წ. VII ს.-ის ბოლო, ლესბოსი – გ. ძვ. წ. VI ს.-ის დასაწყისი, კორინთი(?)] — ძველი ბერძენი პოეტი, საგუნდო ლირიკის წარმომადგენელი. მისი თხზულებები არ შემორჩენილა. ითვლება დითირამბის (მანამდე — ზეპირი სახალხო პოეზიის ერთ-ერთი ფორმა) ლიტერატურული ფორმის შემქმნელად, რომელიც შემდგომში საფუძვლად დაედო ტრაგედიის ჟანრობრივ სტრუქტურას. არიონის ფიგურა ძლიერ გამითებულია; მასთან დაკავშირებული ლეგენდებიდან ყველაზე მეტად ცნობილია ჰეროდოტეს მიერ გადმოცემული, რომლის თანახმადაც არიონი ზღვაში მეკობრეებისგან დელფინმა იხსნა და იგი ხმელეთამდე მიიყვანა (სიუჟეტი შემდგომში ალექსანდრე პუშკინმა გამოიყენა თავის ლექსში „არიონი“).

## სქოლიო 
კატეგორია:ძველი ბერძენი პოეტები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
ალექსანდრე მელაძე

**ალექსანდრე მელაძე** (დ. 1907, სოფ. მათხოჯი, წულუკიძის რაიონი — გ. 1969) — ქართველი ინჟინერი.

დაიბადა ზეინკლის ოჯახში. საშუალო განათლება მიიღო ზუგდიდში. სკოლის დამთავრების შემდეგ ორი წლის განმავლობაში მუშაობდა მდინარე ენგურის სარკინიგზო ხიდის მშენებლობაზე. 1939 წლიდან სსრკ წევრი იყო. 1931 წელს საქართველოს კიროვის სახელობის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ გაგზავნეს 26 კომისრის სახელობის მანქანათსაშენებელ ქარხანაში, სადაც სხვადასხვა თანამდებობებზე მუშაობდა. 1956 წლის 27 აგვისტოდან 1965 წლის 22 ოქტომბრამდე იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარე. 1941–1953 წლებში იყო ბათუმის თუთიის ქარხნის, თბილისის კიროვის სახელობის, კალინინის სახელობის, 26 კომისრის სახელობის მანქანათმშენებლობის ქარხნების დირექტორი, საქართველოს სსრ ხე-ტყის მრეწველობის მინისტრი (1953–1956), 1965 წლის ოქტომბრიდან საქართველოს სსრ ადგილობრივი მრეწველობის მინისტრი. 1961 წელს მიენიჭა საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინრის წოდება. დაჯილდოებულია ლენინის, შრომის წითელი დროშის, „საპატიო ნიშნის“ ორდენითა და სამი მედლით. იყო საქართველოს სსრ და სსრკ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ალექსანდრე მელაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
* ალექსანდრე მელაძის ბიოგრაფია (VII მოწვევა)
* ალექსანდრე მელაძის ბიოგრაფია (სსრკ V მოწვევა)
* ალექსანდრე მელაძის ბიოგრაფია (სსრკ VI მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
კატეგორია:დაბადებული 1907
კატეგორია:გარდაცვლილი 1969
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ინჟინრები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სსრკ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სსრკ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:ხონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ა
თეოდორ მორელი

მინი
**თეოდორ გილბერტ მორელი** () (დ.  22 ივლისი, 1886,    ტრაისი (მიუნცენბერგი) ამჟამად მიუნცენბერგის ერთ-ერთი რაიონი, გერმანია, — გ. 26 მაისი, 1948, ტეგერნზე) —  გერმანელი უროლოგი.  1936-1945 წლებში იყო  ადოლფ ჰიტლერის პირადი ექიმი.

თეო მორელმა 1907 წელს ჩააბარა აბიტურიუმი გისენში და შემდეგ მედიცინას სწავლობდა  გისენის (1 სემესტრი), ჰაიდელბერგის (5 სემესტრი) და მიუნხენის (2 სემესტრი) უნივერსიტეტებში,  აგრეთვე საზღვარგარეთ გრენობლისა და პარიზის უნივერსიტეტებში.  პირველ მსოფლიო  ომამდე მორელი ცხრა თვის განმავლობაში   იყო გემის ექიმად. 
1933 წელს მორელი შეუერთდა  ნაციონალ-სოციალისტური გერმანული მუშათა პარტიას (NSDAP). 1935 წელს მან გადაიტანა თავისი პრაქტიკა კურფურსტენდამზე, სადაც საკუთარ თავს უწოდა „ექიმი (სპეციალისტი) კანისა და ვენერიული დაავადებებისთვის“. 
## რესურსები ინტერნეტში
* Christoph Gunkel: *Hitlers Krankheiten. Therapie mit Rattengift.* In: *Spiegel Online.* 22. Januar 2010.
* Nachlass BArch N 1348

კატეგორია:გერმანელი უროლოგები
კატეგორია:დაბადებული  22 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული  1886
კატეგორია:გარდაცვლილი      26 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი      1948
თამარ ლაშქარაშვილი

**თამარ ლაშქარაშვილი** (დ. 23 მარტი, 1916, თბილისი — გ. ) — თანამდებობის პირი, პედაგოგი. საქართველოს სსრ სკოლის დამსახურებული მასწავლებელი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1937–1951 წლებში იყო საშუალო სკოლების მასწავლებელი, სასწავლო ნაწილის გამგე, დირექტორი. 1951 წლიდან — პარტიის თბილისის საოლქო კომიტეტის განყოფილების გამგე, თბილისის საქალაქო კომიტეტის მდივანი, შემდეგ თბილისის საოლქო კომიტეტის მდივანი. 1953 წლიდან საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის განყოფილების გამგე, განყოფილების გამგის მოადგილე. 1960–1976 წლებში — საქართველოს სსრ განათლების მინისტრი. 1976 წლიდან საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის მდივანი. საქართველოს სსრ კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი. არჩეული იყო სსრ კავშირის VII და VIII მოწვევათა უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად და საქართველოს სსრ III, IV, V, VI, IX, X, XI მოწვევათა უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად. დაჯილდოებულია მედლებით.

## ჯილდოები 
* 1975 — იაკობ გოგებაშვილის სახელობის მედალი
* 1997 — ღირსების ორდენი
* საპატიო ნიშნის ორდენი

## რესურსები ინტერნეტში 
* თამარ ლაშქარაშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
* თამარ ლაშქარაშვილის ბიოგრაფია (X მოწვევა)
* თამარ ლაშქარაშვილის ბიოგრაფია (XI მოწვევა)
* თამარ ლაშქარაშვილის ბიოგრაფია (სსრკ VII მოწვევა)
* თამარ ლაშქარაშვილის ბიოგრაფია (სსრკ VIII მოწვევა)

კატეგორია:დაბადებული 23 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1916
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
თ
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის კავალრები
ლეილათეფეს კულტურა

[200px|მინი|მარჯვნივ|თიხის ჭურჭელი [აღდამის რაიონიდან, ლეილათეფეს კულტურა]]
**ლეილათეფეს კულტურა** () — ენეოლითის ხანის არქეოლოგიური კულტურა, რომელიც განლაგებული იყო ცენტრალური კავკასიის სამხრეთ ნაწილში (თანამედროვე აზერბაიჯანის ტერიტორია, აღდამის რაიონი) დათარიღებულია ძვ. წ. 4350-4000 წლებით.

## ისტორია
ლეილათეფეს კულტურის ძეგლები პირველად გამოყო ცნობილმა არქეოლოგმა ი. ნარიმანოვმა XX საუკუნის 80-იან წლებში, რომელიც გათხრებს აწარმოებდა მოცემული კულტურის იმ დროისათვის ერთადერთ ძეგლზე.

## მახასიათებლები და წარმოშობა 
აღნიშნული კულტურისათვის  დამახასიათებელია სამარხებად გამოყენებული კერამიკულ ჭურჭელი. მსაგვსი სამარხი ჭურჭლები სამხრეთ კავკასიაში დასავლეთ საქართველოში გვხვდება.

ლეილათეფეს კულტურა გენეტიკურად უკავშირდება ჩრდილოუბაიდურ გვიანენეოლითურ ძეგლებს, კერძოდ ანატოლიის აღმოსავლეთ რაიონის ნასახლარებს (არსლანთეფე, ქორუჩუ-თეფე, თეფეჩიქი და სხვ.).

## სქოლიო
კატეგორია:კავკასიის ისტორია
კატეგორია:აზერბაიჯანის ისტორია
საყეზი

**საყეზი** (, ) — ქალაქი დასავლეთ ირანში, ქურთისტანის ოსტანში. 
მდებარეობს თეირანიდან 770 კილომეტრში, ერაყის საზღვრიდან დაახლოებით 50 კილომეტრის დაშორებით, ზღვის დონიდან 1476 მეტრზე. 2016 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 165&nbsp;258 კაცს.

## იხელეთ აგრეთვე 
* ქურთისტანის უნივერსიტეტი

## სქოლიო
კატეგორია:ირანის ქალაქები
სტუდიოს ტიპის ბინა

**სტუდიოს ტიპის ბინა** – როგროც წესი, ეს არის პატარა ბინა შიდა ტიხრების გარეშე, რომელშიც სამზარეულო, სასტუმრო ოთახი და საძინებელი განლაგებულია ერთ ოთახში. XX საუკუნის დასაწყისში სტუდიოს წარმოადგენდა პატარა საცხოვრებელი მინიმუმ ავეჯით და ხანდახან საერთო სველი წერტილით სართულზე.

დღეს სტუდიოს ტიპის ბინა წარმოდგენილია უძრავი ქონების სხვადასხვა სეგმენტებში. ეკონომ-კლასში ეს არის პატარა ფართობის ბინა. არსებობს აგრეთვე დიდი ფართობის სტუდიოს ტიპის ბინები ელიტურ სახლებში.

## სხვადასხვა ქვეყნებში 
### არგენტინა 
არგენტინაში ერთოთახიან ბინას უწოდებენ monoambiente (ესპანურად mono - ნიშნავს ერთს, ხოლო ambiente - ოთახს).

### ავსტრია 
ავსტრიაში ერთოთახიან ბინას ტრადიციულად უწოდებენ Garçonnière (ფრანგული სიტყვა garçon-გან, რაც ნიშნავს ბიჭს, ახალგაზრდა მამაკაცს ან უცოლო ადამიანს) ან Einzimmerwohnung («Ein» ნიშნავს ერთს, «Zimmer» - ოთახს, ხოლო «Wohnung» - ბინას).

### ჰონკონგი 
ჰონკონგში სტუდიოს ტიპის ბინა ეს არის დაახლოებით 10 კვადრატული მეტრის ფართობის მინი ბინა პლიუს აბაზანა და სამზარეულო. საცხოვრებელი ფართის მინიმალურად დასაშვები ზომა ავტოსადგომის ფართს უდრის.
 
### კანადა 
კანადაში სტუდიოს უწოდებენ bachelor (მარტოხელა კაცისა ბინა).

### პორტუგალია 
პორტუგალიაში სტუდიოს ტიპის ბინას აქვს აღნიშვნა T0 (T-Zero), ციფრი 0 ნიშნავს, რომ ბინაში არ არის დამოუკიდებელი საძინებლები.

### შვედეთი 
შვედეთში სტუდიოს ტიპის ბინას უწოდებენ etta, «ერთიანი». ჩვეულებრივ, მათი ფართობი შეადგენს 20-დან 40 მ².

### აშშ 
აშშ-ში სტუდიოს საშუალო ზომა შეადგენს 46–56 მ².

### იაპონია 
იაპონიაში დაახლოებით 10 მ² ფართობის სტუდიოს ტიპის ბინებს უწოდებენ wan rūmu manshon (ერთოთახიანი სახლი).

## სქოლიო 
კატეგორია:უძრავი ნივთი
თინათინ მრევლიშვილი

**თინათინ მრევლიშვილი**   (დ. 1909 ან 1908, ქ. კიევი, უკრაინა — გ. 1993)  — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, ფილოლოგი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1963). პროფესორი. საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს III-IV მოწვევის დეპუტატი.

1930 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1931 წელს მუშაობა დაიწყო ფონეტიკის ლაბორატორიის ასისტენტად, 1934 წლიდან კითხულობდა ლექციებს რუსულ ენაში. თინათინ მრევლიშვილის დისერტაცია მიეძღვნა მიხეილ ლერმონტოვის პროზის ლექსიკას, დისერტაციის დაცვის შემდეგ იგი აირჩიეს დოცენტის თანამდებობაზე. სხვადასხვა წლებში კითხულობდა ლექციებს თბილისის პუშკინის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტში (ახლანდელი ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის), იყო მისაღები გამოცდების საგამოცდო კომისიის თავმჯდომარე, ფილოლოგიის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე. 1948 წელს მან დააარსა რუსული ფილოლოგიის განყოფილებაზე ახალი კათედრა-რუსული ენის № 2 კათედრა. მისი უშუალო ხელმძღვანელობითა და მონაწილეობით, იენის უნივერსიტეტის (გერმანია) ეგიდით გამოიცა ქართველ და გერმანელ სპეციალისტთა ერთობლივი შრომების რამდენიმე კრებული, ჩატარდა კონფერენციები თბილისსა და იენაში. მისი მონოგრაფია „რთული ქვეწყობილი წინადადების სახეები ნიკოლოზ გოგოლის ენაში“ გამოიცა რუსულ ენაზე მოსკოველი მეცნიერის, პროფესორ ფ. კუზმინის რედაქტორობით. სადოქტორო დისერტაცია დაიცვა 1963 წელს მოსკოვში.

დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლით „1941–1945 წლების დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისათვის“.

## რესურსები ინტერნეტში
*თინათინ მრევლიშვილის ბიოგრაფია (III მოწვევა)
*თინათინ მრევლიშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)

## სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები
კატეგორია:დაბადებული  1909
კატეგორია:გარდაცვლილი 1993
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია: თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
თ
კატეგორია:კიევში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
კატეგორია:ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორები
კატეგორია:ქართველი პროფესორები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები
კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისათვის მედლით დაჯილდოებულები
დავით მჭედლიშვილი

**დავით მჭედლიშვილი** (დ. 1914, სიღნაღი  — გ. 2001)  — ქართველი ჟურნალისტი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ჟურნალისტი (1970). იყო საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს IV–VII მოწვევის დეპუტატი. 

1949 წელს დაამთავრა მოსკოვის უმაღლესი პარტიული სკოლა. სხვადასხვა დროს იყო რამდენიმე გაზეთისა და ჟურნალის რედაქტორი (სიღნაღის გაზ. „კოლმეურნე“, „ახალგაზრდა კომუნისტი“, „ნორჩი ლენინელი“, თბილისის საოლქო გაზ. „გამარჯვება“; ჟურნალები: „პიონერი“, „ბოლშევიკი“ და სხვა). 1958-1979 წლებში იყო გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქტორი. 1954-1956 — საქართველოს სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივანი იდეოლოგიის დარგში. 1980 წლიდან მოღვაწეობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ჟურნალისტიკის სამეცნიერო-კვლევით ლაბორატორიაში. არჩეული იყო საქართველოს ჟურნალისტთა ფედერაციის (ყოფ. კავშირი) მდივნად (1958), თავმჯდომარედ, შემდეგ იქვე ვეტერანთა საბჭოს თავმჯდომარედ. 
## ჯილდოები
*1996: ღირსების ორდენი (ქართული ჟურნალისტიკის განვითარებაში შეტანილი წვლილისა და მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში ხანგრძლივი ნაყოფიერი მუშაობისათვის)
*საპატიო ნიშნის ორდენი
*წითელი ვარსკვლავის ორდენი

## რესურსები ინტერნეტში
*დავით მჭედლიშვილის ბიოგრაფია (IV  მოწვევა)
*დავით მჭედლიშვილის ბიოგრაფია (V  მოწვევა)
*დავით მჭედლიშვილის ბიოგრაფია (VII  მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები
კატეგორია:დაბადებული  1914
კატეგორია:გარდაცვლილი    2001
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის  V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის  VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის  VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სიღნაღში დაბადებულები
დ
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
გიორგი მუხაძე

**გიორგი მუხაძე**  (დ. 16 ნოემბერი, 1886, თბილისი  —     გ.  5 იანვარი, 1963)  — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი.  იყო საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს III-IV მოწვევის დეპუტატი, საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1946), საქართველოს სსრ-ის ტექნიკის და მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1941).

## ბიოგრაფია
1916 წელს დაამთავრა ტომსკის ტექნოლოგიური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1923-1931 წლებში მუშობდა ზაჰესისა და სხვა ობიექტების მშენებლობაზე. 1933-1942 წლებში იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტის დეკანი, ხოლო 1928-1961 წლებში ამავე ინსტიტუტის სამშენებლო მექანიკის, 1961-1963 —  მასალათა გამძლეობისა და დრეკადობის თეორიის კათედრის გამგე.  1946-1961 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის სამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის ინსტიტუტის განყოფილების გამგე. მისი სამეცნიერო შრომები ეძღვნება სამშენებლო მექანიკის კლასიკურ საკითხებს, რომელთა გადასაწყვეტად იგი იყენებდა ანალიზურ და გრაფოსტატიკის ხერხებს. მან პირველმა შეიმუშავა (1931) საყრდენი კედლის კვეთის პირდაპირი გათვლის ფორმულები. იგი ავტორია პირველი სახელმძღვანელოსი ნაგებობათა სტატიკაში. სამშენებლო მექანიკის ქართული სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა.

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
*გიორგი მუხაძის ბიოგრაფია (III მოწვევა)
*გიორგი მუხაძის ბიოგრაფია (IV  მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
კატეგორია:დაბადებული  16 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული  1886
კატეგორია:გარდაცვლილი    5 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი    1963
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
გ
ვალერიან მელქაძე

**ვალერიან მელქაძე**  (დ. 28 დეკემბერი, 1912, სოფ. ჩხენიში, სამტრედიის რაიონი — გ. 10 ივნისი, 1981)  — ქართველი ეკონომისტი, მეცნიერი, ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1972), პროფესორი (1977). საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს IV-V მოწვევების დეპუტატი.

1937 წელს დაამთავრა  თბილისის სტალინის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი.  1941-1945 წლებში  მონაწილეობდა სამამულო ომში.  1946-1948 წლებში — საქართველოს სსრ მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ეკონომიკის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1948-1963 წლებში — პარტიული და სხვა ხელმძღვანელი სამუშაო. 1951-1952 წლებში ქუთაისის საოლქო კომიტეტის მდივანი; 1952 წლიდან საქართველოს კპ ცკ-ის მდივანი. 1958-1960 წლებში საქართველოს ცენტრალური სტატისტიკური სამმართველოს უფროსი. 1963 წლიდან დამფუძნებელი დირექტორის რანგში სათავეში ჩაუდგა საქართველოს სსრ სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტთან არსებულ სახალხო მეურნეობის ეკონომიკისა და დაგეგმვის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტს, რომელსაც სიცოცხლის ბოლომდე ხელმძღვანელობდა. 2002 წელს ინსტიტუტს მისი სახელი ეწოდა.    შეიმუშავა შიდა რესპუბლიკური ტერიტორიული ერთეულების მიხედვით ერთობლივი საზოგადოებრივი პროდუქტისა და ეროვნული შემოსავლის გამოყენებითი ანალიზური კვლევის მეთოდი.

## ჯილდოები
* საპატიო ნიშნის ორდენი (2 ორდენი)
* შრომის წითელი დროშის ორდენი
* სამამულო ომის II ხარისხის ორდენი
* სამამულო ომის I ხარისხის ორდენი
* წითელი ვარსკვლავის ორდენი

## რესურსები ინტერნეტში
*ვალერიან მელქაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
*ვალერიან მელქაძის ბიოგრაფია (V მოწვევა)

## სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები
კატეგორია:დაბადებული  28 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული  1912
კატეგორია:გარდაცვლილი  10 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი  1981
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის  V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:სამამულო ომის II ხარისხის ორდენის   კავალრები
კატეგორია:სამამულო ომის I ხარისხის ორდენის კავალრები 
კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ვ
დავით ნატროშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

**დავით ნატროშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს:

*დავით ნატროშვილი  —   მათემატიკოსი 
*დავით ნატროშვილი  —  საბჭოთა მუშაკი
დიმიტრი მჭედლიძე

მინი|დიმიტრი მჭედლიძე თალაგვა კოლონკელიძის როლში ფილმი „დიდოსტატის მარჯვენა“, 1970 წ., რეჟ. ვახტანგ ტაბლიაშვილი
**დიმიტრი მჭედლიძე**  (დ. 14 იანვარი, 1904, სოფ. სვირი, ზესტაფონის რაიონი — გ. 21 დეკემბერი, 1983) — ქართველი საოპერო მომღერალი (ბანი). საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1954). იყო საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს IV–V მოწვევის დეპუტატი. 

1925 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია, ხოლო 1932 წელს ლენინგრადის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1927–1932 წლებში იყო ლენინგრადის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი, 1933–1952 წლებში სსრკ მოსკოვის დიდი თეატრის სოლისტი, 1950–1952 წლებში — ამ თეატრის სარეპერტუარო ნაწილისა და საოპერო დასის გამგე. 1952–1963  და 1967–1973 წლებში იყო ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი, 1969–1973 წლებში — ამ თეატრის ფილიალის, ქუთაისის საოპერო თეატრის დირექტორი. ფლობდა ლამაზი ტემბრის ხმას (ბანი). შესრულებული აქვს მთავარი პარტიები: ცანგალა (ზაქარია ფალიაშვილის „დაისი“), ბორისი (მოდესტ მუსორგსკის „ბორის გოდუნოვი“), მეწისქვილე (ალექსანდრე დარგომიჟსკის „ალი“), მეფისტოფელი (შარლ გუნოს „ფაუსტი“), გუდალი (ანტონ რუბინშტეინის „დემონი“). 1955 წლიდან იყო ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის პედაგოგი, მისი მოწაფეები იყვნენ: თამაზ ლაფერაშვილი, ჯემალ მდივანი, რამაზ კუბლაშვილი. ავტორია წიგნისა „ქართველ მომღერალთა სამი თაობა“ (1968, თბილისი).

გადაღებულია ფილმში „დიდოსტატის მარჯვენა“ (თალაგვა კოლონკელიძის როლი, 1970, რეჟისორი ვახტანგ ტაბლიაშვილი).

## ჯილდოები და აღიარება
* საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი
* 1954 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი

## რესურსები ინტერნეტში
*დიმიტრი მჭედლიძის ბიოგრაფია (IV  მოწვევა)
*დიმიტრი მჭედლიძის ბიოგრაფია (V  მოწვევა)

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1904
კატეგორია:გარდაცვლილი 21 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1983
კატეგორია:ქართველი საოპერო მომღერლები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები
დ
პოლონეთის გმინების სია

300პქ|მინი|მარჯვნივ|პოლონეთის სავოევოდოების, პოვიატებისა და გმინების საზღვრები 2020 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით.
**პოლონეთის გმინების სია** () — პოლონეთში არსებული ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეულების გმინების სია. პოლონეთი 1999 წლიდან წარმოდგენილია 3-დონიანი ადმინისტრაციული დაყოფით. პოლონეთის გმინა შეესაბამება მუნიციპალიტეტის დონეს. 

სულ პოლონეთში 2479 გმინაა, მათ შორის
* 302 საქალაქო გმინა წარმოადგენს მცირე ან საშუალო ზომის ქალაქს.
* 718 საქალაქო-სასოფლო გმინა მოიცავს ისეთ ქალაქებს, რომლებიც არცერთ ზემოთ მოყვანილ კატეგორიაში არ შედიან, და ასევე მათ შემოგარენში არსებულ სასოფლო ტერიტორიებს.
* 1459 სასოფლო გმინის ტერიტორიაზე არცერთი ქალაქი არ მდებარეობს.
* ქვეყნის 66 მსხვილ ქალაქს აქვს ერთდროულად გმინის და პოვიატის სტატუსი, შესაბამისად, აქვს ორივე დონის უფლებები და მოვალეობები.

გმინების სტატუსისა და საზღვრების ცვლილება ხდება მინისტრთა საბჭოს გადაწყვეტილებით. მიუხედავად იმისა, რომ გმინების შექმნა და დაშლა ასევე ამ ორგანოს პრეროგატივაა, გამონაკლისი შემთხვევების სახით, შესაძლებელია, რომ ქვეყნის პარლამენტმა მიმართოს მინისტრთა საბჭოს რომელიმე გმინის დაშლის შესახებ ბრძანებულების გამოცემის მოთხოვნით (როგორც ეს მოხდა ოსტროვიცეს გმინის შემთხვევაში). ადგილობრივი თვითმმართველობების |მოქმედი სტრუქტურა და უფლება-მოვალეობები ძალაშია 1999 წლის 1 იანვრიდან. ვარშავის (ქვეყნის დედაქალაქის) შესახებ სპეციალური დებულება მიღებულია 2002 წელს. სტრუქტურაში არსებითი ცვლილებების შეტანა (მაგ., ადგილობრივი ადმინისტრაციის რეკონსტრუქცია ან თვითმმართველობის უფლებებისა და მოვალეობების რეგულირება) შესაძლებელია მხოლოდ კანონის ძალით.

გმინის რადა (rada gminy) აირჩევა პირდაპირი წესით 4 წლის ვადით. ასევე პირდაპირი წესით აირჩევა მერი (wójt, burmistrz ან prezydent miasta). მერი ნიშნავს მუნიციპალური ადმინისტრაციის მეთაურს (sekretarz gminy), რომელიც უშუალოდ უძღვება ადმინისტრაციის მუშაობას.

## სია 
## სქოლიო 

კატეგორია:მუნიციპალიტეტების სიები
ვახტანგ პაატაშვილი

**ვახტანგ პაატაშვილი** (დ. 25 დეკემბერი, 1910, თელავი — გ. 1996) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს II–V და VII მოწვევების დეპუტატი.

1931 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1931–1932 წლებში მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტ „საქსახპროექტში“ ინჟინერ-კონსტრუქტორად. 1932–1933 წლებში — სამშენებლო ტრესტ „საქმრეწვმშენში“ ინჟინრად. 1933–1942 წლებში — საპროექტო ინსტიტუტ „საქსახპროექტში“ მუშაობს ინჟინერ კონსტრუქტორად, უფროს ინჟინერ კონსტრუქტორად, საკონსტრუქტორო განყოფილების უფროსის მოადგილედ, პროექტის მთავარ ინჟინრად, ინსტიტუტის მთავარ ინჟინრად, დირექტორის მოადგილედ. 1942–1946 წლებში — საქართველოს კპ ცკ სამრეწველო განყოფილების ინსტრუქტორი, სამრეწველო განყოფილების გამგის მოადგილე; 1946–1952 წლებში იყო საქართველოს სსრ საშენ მასალათა მრეწველობის მინისტრი, ხოლო 1952–1953 წლებში საქართველოს სსრ საბინაო-სამოქალაქო მშენებლობის მინისტრი. 1953–1959 წლებში მუშაობს საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს აპარატში. 1959–1962 წლებში მუშაობდა საქართველოს მინისტრთა საბჭოსთან არსებული გაზიფიკაციის მთავარი სამმართველოს უფროსად. 1962–1977 წლებში იყო საქართველოს საბინაო-კომუნალური მეურნეობის მინისტრი. წლების განმავლობაში მუშაობდა თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის მთავარ სპეციალისტად, მრჩევლად. არაერთგზის იყო საქართველოს სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტისა და სარევიზიო კომისიის წევრი.

## ჯილდოები 
* ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი
* შრომის წითელი დროშის ორდენი
* წითელი ვარსკვლავის ორდენი

## რესურსები ინტერნეტში 
* ვახტანგ პაატაშვილის ბიოგრაფია (II მოწვევა)
* ვახტანგ პაატაშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
* ვახტანგ პაატაშვილის ბიოგრაფია (V მოწვევა)
* ვახტანგ პაატაშვილის ბიოგრაფია (VII მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
კატეგორია:დაბადებული 25 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1910
კატეგორია:გარდაცვლილი 1996
კატეგორია:საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
კატეგორია:თელავში დაბადებულები
ვ
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ინჟინრები
ვახტანგ პაპიაშვილი

**ვახტანგ პაპიაშვილი**  (დ. 22 აპრილი, 1919, თბილისი — გ. 2000)  — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი.  საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს IV-V მოწვევის დეპუტატი. 

1942 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი, ტექნოლოგიის სპეციალობით.

1942-1969 წლებში მუშაობდა კასპის ცემენტის ქარხანაში ცვლის ოსტატად, საამქროს უფროსად, საწარმოო-ტექნიკური განყოფილების უფროსად, შიფერის წარმოების დირექტორად, ცემენტის ქარხნის მთავარ ინჟინრად, დირექტორად. 1969-1979 წლებში — საქართველოს სსრ საშენ მასალათა მრეწველობის მინისტრის მოადგილედ. მისი უშუალო ხელმძღვანელობით განხორციელდა კასპისა და რუსთავის ცემენტის ქარხნების მბრუნავი ღუმელებისა და შიფერის წარმოების რეკონსტრუქცია. იყო მრავალი დანერგილი წინადადების ავტორი. 

## რესურსები ინტერნეტში
*ვახტანგ პაპიაშვილის ბიოგრაფია (IV  მოწვევა)
*ვახტანგ პაპიაშვილის ბიოგრაფია (V  მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
კატეგორია:დაბადებული  22 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული  1919
კატეგორია:გარდაცვლილი  2000
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის  V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ვ
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ინჟინრები
მერაბ მერაბიშვილი

**მერაბ მერაბიშვილი**  (დ. 6 ივლისი, 1931, თბილისი — გ. 11 იანვარი, 2022) — ქართველი მეცნიერი, მოქანდაკე, მხატვარი, პედაგოგი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2002), საქართველოს სსრ სახალხო მხატვარი (1980). საბჭოთა კავშირის სამხატვრო აკადემიის ნამდვილი წევრი (1988-2022), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1996-2022),  საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრი.

1955 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია ქანდაკების განხრით.  1961 წლიდან თბილისის სამხატვრო აკადემიის პედაგოგია, 1970 წლიდან დოცენტი, 1978 წლიდან პროფესორი; 1991-2005 წლებში თბილისის სამხატვრო აკადემიის ხატვის კათედრის გამგე, 2005 წლიდან მთავარი მრჩეველი. მისი ნამუშევრებია: ალექსანდრე გრიბოედოვის ძეგლი თბილისში (1961, ბრინჯაო, ზომა 5მ.40სმ. (პოსტამენტის გარეშე). საკავშირო კონკურსი I პრემია),   ერეკლე II  ცხენოსანი  ძეგლი თელავში (1972,  ბრინჯაო, ზომა 8.5მ. (პოსტამენტის გარეშე). რესპუბლიკური კონკურსი I პრემია), დიმიტროვის ძეგლი მოსკოვში კონსტანტინე მერაბიშვილთან ერთად (1973  ბრინჯაო, ზომა 6მ. (პოსტამენტის გარეშე). საკავშირო კონკურსი I პრემია), გენერალ  პეტრე ბაგრატიონის ცხენოსანი ძეგლი თბილისში (1984, ზომა 6მ. (პოსტამენტის გარეშე)), შოთა რუსთაველის ძეგლი ბუდაპეშტში, კონსტანტინე მერაბიშვილთან ერთად, ბრინჯაო, (2011),  გენერალ პ. ბაგრატიონის ცხენოსანი ძეგლი მოსკოვში (1999, ბრინჯაო, ზომა 6მ. (პოსტამენტის გარეშე)),  აკადემიკოს ნიკოლოზ ბოგოლიუბოვის ძეგლი ქალაქ დუბნაში (2001 ბრინჯაო, ზომა 3 მ. (პოსტამენტთან ერთად)),  პოეტ ილო მოსაშვილის ძეგლი თბილისში (ბრინჯაო, ზომა 3 მ. (პოსტამენტთან ერთად)).

## ჯილდოები
*2001:  ღირსების ორდენი
*დიმიტროვის ოქროს მედალი (ბულგარეთი)
*რუსეთის სამხატვრო აკადემიის ოქროს მედალი

## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მოქანდაკეები
კატეგორია:ქართველი მხატვრები
კატეგორია:დაბადებული  6 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული  1931
კატეგორია:გარდაცვლილი   11 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი   2022
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის  კურსდამთავრებულები 
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
მ
კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2002)
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვრები
კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
კლასიკური ეკონომიკა

ალტ=ადამ სმითი|მინი|ადამ სმითი
**კლასიკური ეკონომიკა** (იგივე კლასიკური პოლიტიკური ეკონომიკა) — ეკონომიკური აზროვნების ერთ-ერთი სკოლა. ტერმინი პირველად კარლ მარქსმა გამოიყენა. იგი წარმოიშვა XVIII საუკუნის ბოლოს და XIX საუკუნის დასაწყისში, ბრიტანეთში. კლასიკური ეკონომიკის მიმდევრები არ იყვნენ საერთო აზრის მქონენი ერთი და იგივე საგანთან დაკავშირებით თუმცა, ზოგადად კლასიკური ფილოსოფია ფოკუსირებული იყო ეკონომიკურ ზრდასა და ეკონომიკურ თავისუფლებაზე, უჭერდა მხარს რწმენას, თავისუფალი კონკურენციის შესახებ. კლასიკური ეკონომიკური თეორია ხელს უწყობდა, ქვეყნის მონარქიულიდან კაპიტალისტურ წყობილებაზე გადასვლას, რომელსაც თან ახლავს თვითრეგულირება. კლასიკური ეკონომისტები იყვნენ ლიბერალები, რომლებიც ბაზრის სახელმწიფოსაგან განთავისუფლებას უწყობდნენ ხელს.

კლასიკური ეკონომიკის დასაწყისად მიიჩნევა ადამ სმითის მიერ, წიგნ „ერის სიმდიდრის“ გამოცემა. ამ წიგნში იგი ასაბუთებს, რომ სახელმწიფოს სიმდიდრე იზომება არა მისი ხაზინით არამედ, ეროვნული შემოსავლით. ეს შემოსავალი თავის მხრივ ეფუძნებოდა მოქალაქეების შრომას, რომელიც კოორდინირებული იყო შრომის დანაწილებით და კაპიტალის რეზერვების გამოყენებით. სმითი ყოველთვის ხაზს უსვამდა მონოპოლიების საშიშროებასა და კონკურენციის მნიშვნელობას ბაზარზე. მისმა კვლევებმა ხელი შეუწყო შიდა ვაჭრობის მხარდაჭერას და განაპირობა პროდუქტის ბაზრებზე, უფრო პროდუქტიული და გონივრული ფასების დადება, მიწოდებისა და მოთხოვნის საფუძველზე.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Classical economics — *cleartax.in* 
* Classical economics  — *marketbusinessnews.com* 

კატეგორია:ეკონომიკური სწავლებები, მიმართულებები და სკოლები
კატეგორია:პოლიტიკური ეკონომია
ანთიმოზ როგავა

**ანთიმოზ როგავა**  (დ. 12 იანვარი, 1911[ძვ. სტ. 30 დეკემბერი, 1910], სოფ. ყულიშკარი, ზუგდიდის რაიონი — გ. 7 იანვარი, 1977)  —  საკოლმეურნეო  წარმოების ნოვატორი.  საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს II, III, IV, V მოწვევის დეპუტატი. 

1938-1951 წლებში და 1968 წლიდან გარდაცვალებამდე ზუგდიდის რაიონის „ლენინის“ სახელობის და 1952-1960 წლებში —  „საქართველოს“ სახელობის კოლმეურნეობების თავმჯდომარე. 1961-1968 წლებში ხეცურის ჩაის საბჭოთა მეურნეობის დირექტორი. მისი ხელმძღვანელობით კოლმეურნეობებმა ჩაის მწვანე ფოთლის მაღალი მოსავალი მიიღეს.   
## ჯილდოები
*1948, 1951   სოციალისტური შრომის ორგზის გმირი
*ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი
*ლენინის ორდენი (4 ორდენი)

## რესურსები ინტერნეტში
*ანთიმოზ როგავას ბიოგრაფია (II მოწვევა)
*ანთიმოზ როგავას ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
*ანთიმოზ როგავას ბიოგრაფია (V მოწვევა)
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული  12 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული  1911
კატეგორია:გარდაცვლილი    7 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი  1977
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის II  მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის  V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
კატეგორია:სოციალისტური შრომის  გმირები
კატეგორია:ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ა
ივანე სარიშვილი

**ივანე სარიშვილი** (დ. 11 დეკემბერი, 1912, სოფ. ასკანა, ახლანდელი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 5 ივნისი, 1977) — ქართველი აგროქიმიკოსი, სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი (1948). საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1958). სკკპ წევრი 1940 წლიდან. ლენინის სახელობის საკავშირო სასოფლო-სამეურნეო მეცნიერების აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1972-), საქართველოს სსრ IV, V, VI, VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

1932 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 1937 წლიდან საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ნიადაგთმცოდნეობის კათედრის დოცენტი იყო, ხოლო 1938–1975 წლებში აგროქიმიის კათედრის გამგე, 1949–1956 წლებში — აგრონომიის ფაკულტეტის დეკანი, ხოლო 1956–1974 წლებში — ამავე ინსტიტუტის რექტორი, 1974 წლიდან სსრკ აგროქიმიის მომსახურების ცენტრალური ინსტიტუტის ამიერკავკასიის ფილიალის დირექტორი. საქართველოში პირველმა შეადგინა აგროქიმიის კარტოგრამა: გამოიკვლია წითელმიწა ნიადაგების თეორიული და პრაქტიკული საკითხები, შეისწავლა საქართველოში ტენიანი სუბტროპიკული ზონის ნიადაგების ბუნება, ნიადაგის მიკროელემენტებით განოყიერება და სხვა. იგი ასზე მეტი სამეცნიერო შრომის ავტორია.

## ჯილდოები 
* საპატიო ნიშნის ორდენი
* ლენინის ორდენი

## რესურსები ინტერნეტში 
* ივანე სარიშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
* ივანე სარიშვილის ბიოგრაფია (V მოწვევა)
* ივანე სარიშვილის ბიოგრაფია (VII მოწვევა)

კატეგორია:ქართველი აგროქიმიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 11 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1912
კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1977
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ი
კატეგორია:სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორები
კატეგორია:ქართველი პროფესორები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
კატეგორია:ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის კავალრები
აგახან სალმანოვი

**აგახან ალი ოღლუ სალმანოვი** (; 29 ოქტომბერი 1941, ორჯონიკის რაიონი, ბაქო — 29 თებერვალი 2020, ბაქო) — აზერბაიჯანელი მსახიობი, აზერბაიჯანის სახალხო არიტისტი (2006).

## ბიოგრაფია 
აგახან ალი ოღლი  სალმანოვი დაიბადა 1941 წლის 29 ოქტომბერს, ბაქოში. 1969 წელს ქალაქის საშუალო სკოლა დაამთავრა, სადაც დრამატული წრის ხშირი სტუმარი იყო. 1960 – 1964 წლებში „დრამისა და კინო მსახიობობის“ ფაკულტეტზე სწავლობდა (მისი მასწავლებელი რეზა თახმასიბი იყო) აზერბაიაჯანის აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი.

## შემოქმედებითი საქმიანობა 
შემოქმედებითი საქმიანობა დაიწყო აზერბაიჯანის მოზარდ მაყურებელთა სახელმწიფო თეატრში.
აგახან სალმანოვი კინოჟურნალ „მოზალანის“ რამდენიმე გამოშვებაშია გადაღებული. ასევ გადაღებულია ფილმებში „გამოძიება გრძელდება“, „უკანასკნელი უღელტეხილი“, „ათას მეერთე გასტროლი“, „ვაშვლი, როგორც ვაშლი“, „დარტყმა ზურგში“ და სხვ.  
აგახან სალმანოვი 79 წლის ასაკში 2020 წლის 29 თებერვალს გარდაიცვალა.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1941
კატეგორია:გარდაცვლილი 29 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2020
კატეგორია:აზერბაიჯანელი მსახიობები
კატეგორია:ბაქოში გარდაცვლილები
შაქის სახანო მეჩეთი

**შაქის სახანო მეჩეთი** () — XVIII საუკუნის ისტორიულ-არქიტექტურული ძეგლი აზერბაიჯანში, ქალაქ შაქში.

გამოყენებულია ადგილობრივი სამშენებლო მასალებია — რიყის ქვები, გამომწვარი აგური, კირი, მუხა, თხილი, ვერხვი. შიგნით თაღოვანი გალერეა აქვს. მეჩეთის საერთო კომპლექში ჩართული მინარეთი მის ხუროთმოძღვრულ იერ-სახეს კიდევ უფრო ამშვენებს. შიდა მორთულობა უბრალოა. სარკმლები სხვადასხვა ფერისაა. მეჩეთის ეზოში არის აუზი. მეჩეთის გვერდით არის სასაფლაო, რომლის ქვებზე განსაკუთრებული ორნამენტებია დატანილი. აქ დასაფლავებული არიან შაქის ხანები და მათი ოჯახის წევრები, ამიტომაც სასაფლაოს „სახანო“ ეწოდება.

## სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მეჩეთები