open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
დაკარგული სამოთხე (1937 წლის ფილმი)

**დაკარგული სამოთხე** — 1937 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი. რეჟისორი დავით რონდელი. ფილმი აღადგინეს 2019 წელს. 

## სიუჟეტი
ფილმში მოქმედება XIX საუკუნის 80-იანი წლების საქართველოში ხდება. ბაბუა ანტონი მეზობლებს დახმარებას სთხოვს, რომ მის შვილიშვილ პეპელას შესაფერისი საქმრო მოუძებნონ. მაჭანკლები ღარიბ აზნაურებთან, ძმებ მიქელა და ასლან კალმახიძეებთან მიდიან და მდიდარ საპატარძლოს ურიგებენ. პეპელა, რომელსაც აზნაურების მოჯამაგირე ლაზარია უყვარს, თავისი ეშმაკური ხრიკებით გადანახულებაზე მოსულ საქმროებს ატყუებს და უკანმოუხედავად გააქცევს. მალე აზნაურების კარმიდამო ვალების გამო საჯარო აუქციონით გაიყიდება. პეპელა და ლაზარია ბედის საძიებლად ქალაქში მიდიან.

## როლებს ასრულებენ
* დუდუხანა წეროძე — პეპელა
* ბათუ კრავეიშვილი — ლაზარია (მოჯამაგირე)
* არკადი ხინთიბიძე — მიქელა (აზნაური)
* შალვა ბეჟუაშვილი — ასლანი (აზნაური)
* ვასილ ბალანჩივაძე — ბაბუა ანტონი
* შალვა ჯაფარიძე — ამბაკო (მეზობელი)
* ქეთო ჯინჭველაშვილი — ამბაკოს მეუღლე
* სანდრო ჟორჟოლიანი — არისტო (მაჭანკალი) 
* ვლადიმერ ტყეშელაშვილი — სოლომონი (მაჭანკალი) 
* ილია მამფორია — მღვდელი ზოსიმე
* შალვა ხონელი (გოგოლაშვილი) — ბოქაული
* გიორგი ჩახავა — დომენტი
* გიორგი ყიფიანი — გრამიტონი
 
## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:ქართული ფილმები
კატეგორია:1937 წლის ფილმები
კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
კატეგორია:დავით რონდელის ფილმები
კატეგორია:კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ ფილმები
კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით
აზერბაიჯან გადინი

**„აზერბაიჯან გადინი“** (; აზერბაიჯანული ენიდან თარგმანში - „აზერბაიჯანის ქალი“) — აზერბაიჯანული ქალთა ჟურნალი, რომელიც დაარსდა 1923 წელს. 1938 წლამდე ატარებდა „შარგ გადინის“ („აღმოსავლეთის ქალი“) სახელწოდებას. ჟურნალი დღემდე გამოდის ბაქოში. ეს არის პირველი ქალთა ჟურნალი აზერბაიჯანში.

## ისტორია 
მინი|ჟურნალის პირველი გარეკანი
ჟურნალის პირველი ნომერი გამოქვეყნდა 1923 წლის ნოემბერში, როდესაც მასობრივი მოძრაობის შედეგად, რომელიც მიზნად ისახავდა ქალების ემანსიპაციას და მათ ჩართვას ფართო სოციალურ აქტივობებში და სამუშაოებში, მიღებულ იქნა რეზოლუცია დაარსებულიყო ჟურნალი „შარგ გადინი“ - პერიოდული გამოცემა, პირველი მუსულმანურ აღმოსავლეთში, რომელიც ეძღვნებოდა იმ დროს მცხოვრები ქალბატონების აქტუალურ პრობლემებს. ჟურნალის დაარსების დღიდან მასთან აზერბაიჯანული ლიტერატურის მრავალი ცნობილი მოღვაწე თანამშრომლობდა.

ჟურნალი დაარსდა აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის 1923 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილებით.

ჟურნალის პირველი ნომერი შედგებოდა 40 გვერდისგან. იგი გამოიცა 1000 ეგზემპლარად. 1920-იან წლებში მისი რედაქტორი გახდა ერთ-ერთი პირველი აზერბაიჯანელი რევოლუციონერი აინა სულთანოვა.

ჟურნალმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ლიტერატურული და მხატვრული აზრის ჩამოყალიბებაში, კულტურის განვითარებაში, ქალებს შორის მწერლებისა და პუბლიცისტების აღმოჩენაში. ამ გაზეთში საკუთარი პირველი ნაწარმოებები გამოაქვეყნეს ისეთმა შემდგომში ცნობილმა აზერბაიჯანელმა ქალებმა, როგორებიც იყვნენ შაფიგა ეფენდიზადე, მირვარიდ დილბაზი, ნიგარ რაფიბეილი, ალევია ბაბაევა, ხალიდა ჰასილოვა, აზიზე ჯაფარზადე, ხანიმანა ალიბეილი და სხვები.

2009 წლიდან ფუნქციონირებდა ჟურნალის ოფიციალური ვებგვერდი. გამოცემის ყველა ნომრის არქივი ინახება მ.ფ.ახუნდოვის სახელობის აზერბაიჯანის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Azərbaycan qadını 100 il əvvəl
* Azərbaycanda qadın jurnalının nəşri yenidən bərpa olunub
* Azərbaycan qadın mətbuatının tarixi...
* Выставка «Женский взгляд» и презентация журнала «Азербайджан гадыны»
* “Azərbaycan qadını“nın yay buraxılışında mühüm mədəniyyət hadisələri əksini tapıb

## სქოლიო 
კატეგორია:აზერბაიჯანულენოვანი ჟურნალები
ურთიერთქმედება

**ურთიერთქმედება** — ერთ-ერთი ძირითადი ფილოსოფიური კატეგორია, რომელიც გამოხატავს ობიექტთა ურთიერთზემოქმედებას, ურთიერთგარდაქმნასა და ურთიერთგანსაზღვრულობას, ურთიერთქმედება სინამდვილის კანონზომიერების ობიექტური და უნივერსალური ფორმაა. მას არა აქვს დასაწყისი და ბოლო, იგი უწყვეტია. ყოველი საგანი სხვა საგნებთან უშუალო ან გაშუალებულ კავშირშია. ამიტომ ისინი ურთიერთქმედების აუცილებელი მომენტებია. ნებისმიერი სისტემა წარმოიქმნება და ისპობა მხოლოდ შედეგად, იგი მიზეზობრივი მიმართების სრული გამოხატულებაა, რაც გულისხმობს არა მხოლოდ მიზეზის ზემოქმედებას შედეგზე, არამედ შედეგის აქტიური და გარკვეულ უკუქმედებასაც მიზეზზე. ურთიერთქმედების კონკრეტული გამოვლენაა გრავიტაციული, ელექტრომაგნიტური, და სხვა. გარემოსა და ორგანიზმის, უჯრედთა, სახეობათა და სხვა ურთიერთქმედება ორგანულ ბუნებაში; ადამიანების, კლასების, სახელმწიფოების და სხვა ურთიერთქმედება საზოგადოებაში და ა. შ. ურთიერთქმედება საგანთა სწორი შემეცნების აუცილებელი პირობაა, რადგან ყოველი ობიექტი შემეცნებულ უნდა იქნეს სსვა ობიექტებთან ურთიერთობაში.

## ლიტერატურა
კატეგორია:ფილოსოფიური კატეგორიები
სურაია გასიმოვა

**სურაია გასიმოვა** (; დ. 1934, თბილისი – გ. 2007) — აზერბაიჯანელი მსახიობი.

## ბიოგრაფია 
სურაია გასიმოვა დაიბადა 1934 წლის სექტემბერში ქალაქ თბილისში. მამამისი მაჯიდ გასიმ იბრაჰიმოვი ბორჩალოს რაიონის სოფელ სარვანიდან იყო. დედამისი მალიქაც წარმოშობით სარვანიდან იყო. დედის მხრიდან ბაბუამისი ფარამეზი საკმაოდ მდიდარი კაცი იყო.

მიუხედავად იმისა, რომ სურაია პირველ კლასში არ წასულა, 1953 წელს შესანიშნავი შეფასებებით დაამთავრა თბილისის 49-ე რუსული საშუალო სკოლა და იმავე წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის უცხო ენების ინსტიტუტის გერმანული ენის ფაკულტეტზე. სურაია, რომელიც ოთხი წლის განმავლობაში წარჩინებით სწავლობდა, ასევე ძლიერი სპორტსმენი იყო.

სწავლის პერიოდში იგი მონაწილეობდა ბაქოში გამართულ არაერთ სამეცნიერო-პრაქტიკულ კონფერენციაში, კითხულობდა მოხსენებებს უმაღლეს და საშუალო სკოლებში გერმანული და აზერბაიჯანული ლიტერატურის სწავლების შესახებ.

სურაია იყო საქართველოს სსრ ახალგაზრდული საკალათბურთო ნაკრების ყველაზე აქტიური მოთამაშე და შემდეგ კაპიტანი თითქმის 5 წლის განმავლობაში, როდესაც ჯერ კიდევ თბილისის საშუალო სკოლაში სწავლობდა. ყველა გულშემატკივარი მას „თათარ გოგონას“ ეძახდა.

სურაია გასიმოვა შედიოდა რესპუბლიკის სტუდენტთა ნაკრების შემადგენლობაში და თამაშობდა ისეთ ქალაქებში, როგორიცაა მოსკოვი, სანქტ-პეტერბურგი, თბილისი, ბაქო, განჯა და ა.შ. როგორც თვითონ აღნიშნავდა, ეს მისთვის დაუვიწყარი მომენტები იყო ცხოვრებაში.

## ფილმოგრაფია 
* ცხელი მზის ქვეშ (ფილმი, 1957)
* ჩრდილები დახოხავენ (ფილმი, 1958)
* ახალი წლის ღამეს (ფილმი, 1958)
* აიგუნი (ფილმი, 1960)

## სქოლიო 
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი მსახიობები
კატეგორია:დაბადებული 1934
კატეგორია:გარდაცვლილი 2007
კატეგორია:საქართველოში დაბადებულები
ალჟირის პორტების სია

სტატიაში მოცემულია **ალჟირის პორტებისა და ნავსადგურების სია**.

## ალჟირის პორტების და ნავსადგურების სია
## სქოლიო
*
ალჟირი
სოფია ალბინოვსკა-მინკევიჩი

**სოფია ალბინოვსკა-მინკევიჩი** (დ. 18 ნოემბერი, 1886, კლაგენფურტი — გ. 30 ივნისი, 1972, ლვივი) — პოლონელ-უკრაინელი მხატვარი. სწავლობდა ვენისა (1901–1906) და პარიზის (1906–1909) სამხატვრო სკოლებში, ასევე ვენის გამოყენებითი და დეკორატიული ხელოვნების უმაღლეს სკოლაში (1909–1912). მისი მასწავლებლები იყვნენ გ. გოგენბერგერი, კოლომან მოზერი, ფ. ჰუმბერტი. 1908 წლიდან მონაწილეობდა გამოფენებში. 1912 წლიდან ცხოვრობდა ლვივში. 1956 წელს გამართა პერსონალური გამოფენა (ლვივი). მუშაობდა ნატურმორტისა და პეიზაჟის ჟანრებში. ნამუშევრები ინახება ლვივის სურათების გალერეაში, ლვივის ეროვნულ მუზეუმში, ივანო-ფრანკივსკის სამხატვრო მუზეუმში და სხვ.

ნამუშევრებს შორისაა: „ბრეტონელი ქალი“ (1908), „ინტერიერი“ (1932), „ვაშლის ფერი“ (1953), „წითელი ვარდები“ (1955), „ყვავილები“ (1956), „ყოჩივარდები“ (1960), „გლადიოლუსები და ყურძენი“ (1961), „ძველი ფაიფური“ (1967) და სხვ.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 30 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1886
კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1972
კატეგორია:უკრაინელი მხატვრები
კატეგორია:პოლონელი მხატვრები
ვლადიმერ მუჯირი

**ვლადიმერ (ლადო) მუჯირი** (დ. 15 ოქტომბერი, 1907, ზუგდიდი — გ. 11 ივლისი, 1953) — ქართველი მხატვარი, ანიმატორი, რეჟისორი. ქართული მულტიპლიკაციის ფუძემდებელი.

## ბიოგრაფია
1923 წელს დაამთავრა ზუგდიდის ჰუმანიტარული ტექნიკუმი. 1925 წლიდან სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტზე. 1933 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია.

თავდაპირველად დაიწყო მოძრავი დიაგრამების, აგიტაციური, ტექნიკური ხასიათის მულტიპლიკაციური ფილმების გადაღება; 1929 წლიდან მუშაობდა რეჟისორ-მულტიპლიკატორად „სახკინმრეწვში“. 1930 წელს გადაიღო „შორს აკვანი“ და „გაზაფხული“ — ორი მოკლემეტრაჟიანი მულტფილმი. მათი შექმნით იწყება ქართული მულტფილმის ისტორია, ამიტომ ქართული მულტიპლიკაციის დაბადების თარიღად 1930 წელი ითვლება. 

1932 წელს გადაიღო მულტიპლიკაციური ფილმი „მეოთხე გადამწყვეტი წელი“. მოამზადა სცენარი და დაიწყო მხატვრული ფილმის „ჩქარი სვლით“ გადაღება, რომელიც დაფინანსების შეწყვეტის გამო ვერ დაასრულა. 1945 წლის 21 აგვისტოს დაინიშნა მულტიპლიკაციური ფილმების საამქროს უფროსად. გადაღებული აქვს ფილმები: „არგონავტები“ (1936), „გაიძვერა“ (1936), „ჩიორა“ (1938), „გადააჭარბა“ (1941), „სამი მეგობარი“ (1943), „ოქროს ბიბილო“ (1947), „გაზაფხულის სტუმრები“ (1947), „მამაცი მთამსვლელები“ (1950, ა. ხინთიბიძესთან ერთად), „ფრთოსანი მეგობრები“ (1950) და სხვა. მულტიპლიკაციური კინოს რეჟისორი და მხატვარი.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* ვლადიმერ მუჯირი — ეროვნული ფილმოგრაფია
* 

კატეგორია:დაბადებული 15 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1907
კატეგორია:გარდაცვლილი 1953
კატეგორია:გარდაცვლილი 11 ივლისი
კატეგორია:ზუგდიდში დაბადებულები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:ქართველი რეჟისორები
კატეგორია:ქართველი მხატვრები
მიკოლა ბაბაკი

**მიკოლა ბაბაკი** (დ. 10 ივნისი, 1954, სოფ. ვორონინცი, ახლანდ. ჩერკასის ოლქი) — უკრაინელი მხატვარი, მწერალი. უკრაინის სახალხო მხატვარი (2016). უკრაინის მხატვართა ეროვნული კავშირის წევრი (1990). უკრაინის ტარას შევჩენკოს სახელობის ეროვნული პრემიის ლაურეატი (2010).

სწავლობდა ვიჟნიცის სამხატვრო სასწავლებელში და კრასნოიარსკის ინსტიტუტში. 1974–1979 წლებში მუშაობდა გამფორმებლად: ჩერკასის ქიმიურ საწარმო „აზოტ“-ში, შემდეგ — ჩერკასის სამხატვრო რეკლამის კომბინატში. 1979-1984 წლებში მონუმენტალისტებთან, გ. ნოვოსელოვთან, ო. ლაპკოსთან და ვ. სლობოდკინთან ერთად კრასნოიარსკში, კემეროვოში, ბელოვოში, ნოვოკუზნეცკში, იაკუტსკში, მაგადანში, უსტ-ნერაში ქმნიდა მოხატულობებს, მოზაიკებს, ვიტრაჟებს. 1985 წელს იმოგზაურა ბალტიისპირეთში, შუა აზიაში, ამიერკავკასიაში. 1980 წლიდან შემოქმედებით საქმიანობაშია. უკრაინაში და მის საზღვრებს გარეთ მონაწილეობდა სამხატვრო გამოფენებში, კერძოდ: „ქვეყნის ახალგაზრდობა“ (1986), „უკრაინის მხატვართა კავშირის 50 წელი“ (1988), „ფერწერა-98“, „უახლესი მიმართულებები“, ვენეციის 51-ე ბიენალე (ორივე 2005).

ნამუშევრები ინახება უკრაინის ეროვნულ სამხატვრო მუზეუმში. პროგრამული დაზგური ნამუშევრებია: „დაუბადებელ ფრინველთა დღე“ (1988), „ახლა სად ხართ, ჩემი ხალხის ჯალათები?“ (1989), „სამყარომდელი სუბლიმაცია“ (1996). ნამუშევრები შესრულებულია ჰიპერრეალიზმის, ნეოექსპრესიონიზმის, ტრანსავანგარდის მიმართულებებში, თავი მოსინჯა ასამბლაჟშიც. იცავს პოსტავანგარდის კონცეფციურ და სტილურ პრინციპებს. ავტორია რომანისა „მურყნის სისხლი“ (კიევი, 1998), სადაც გაურბის პირდაპირ თხრობას, ტექსტს აწყობს ცნობიერების ნაკადის ელემენტებით, სხვადასხვა დოკუმენტებით, აბსურდისტული დიალოგებით, ლირიკული წიაღსვლებით; რომანის ატმოსფერო გაჯერებულია XX საუკუნეში უკრაინელ ხალხზე დამტყდარი ტრაგიზმის შეგრძნებით. თანაავტორი და გამომცემელია ჩერკასელი პოეტების ანთოლოგიისა „ტოლოკა“ (ჩკ., 1991), წიგნებისა „ღმერთო, ჩვენ თავისუფლები ვართ“ (ჩკ., 1993) და „ნისლთა დღეები“ (ჩკ., 1995), ავტორია მონოგრაფიისა „XX ასწლეულის შუა დნესტრისპირეთის სახალხო ხატი“ (კიევი, 2009).

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 10 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1954
კატეგორია:უკრაინელი მხატვრები
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
გრიგოლ თალაკვაძე

**გრიგოლ (გიგოლა) ანდრიას ძე თალაკვაძე** (დ. 24 მარტი, 1914, ოზურგეთი — გ. 16 დეკემბერი, 2001, თბილისი) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1981).

სასცენო მოღვაწეობას ეწეოდა 1942 წლიდან ოზურგეთის (1942–1943, 1946–1949), ზესტაფონის (1943–1945), თბილისის მოზარდ მაყურებელთა (1949–1952) და სანკულტურის (1952–1963) თეატრებში, ხოლო 1963 წლიდან შოთა რუსთაველის სახელობის სა­ხელმწიფო აკადემიურ თეატრში. ასრულებდა უპირატესად სახასიათო როლებს. მის მიერ შექმნილ სცენურ სახეებს ახასიათებს მკაფიო ინდივიდუალობა და ბუნებრიობა. კინოროლებიდან აღსანიშნავია სრულიად განსხვავებული ხასიათის სახეები. დაჯილდოებული იყო ღირსების ორდენით (1999).

თალაკვაძის როლებიდან აღსანიშნავია: პეტუა (ა. ცაგარელის „ციმბირელი“), იერემია წარბა (გ. წერეთლის „პირველი ნაბიჯი“), ფაშა ეფენდი (ვ. გუნიას „და-ძმა“), ონისე (ა. ყაზბეგის „ხევისბერი გოჩა“), ოსმან-აღა (დ. ჭონქაძის „სურამის ციხე“), თავადი კოწია (შ. დადიანის „გუშინდელნი“), იოველი (ო. იოსელიანის „სანამ ურემი გადაბრუნდება“), კაკუტა (პ. კაკაბაძის „ყვარყვარე“), მწყემსი (სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე“), სპირიდონი (ნ. აზიანის „უკანასკნელი მასკარადი“), ნოე (ნ. წულეისკირის და გ. გეგეჭკორის „ძველი სამრეკლო“), ბერდია (კ. გამსახურდიას „ხოგაის მინდია“). კინოროლებიდან აღსანიშნავია: ილო („რაც მოგივა დავითაო“, 1959), სოლომან მორბელაძე („კარდაკარ“, 1960, დ. კლდია­შვილის მიხედვით), ზოსიმე („ბურთი და მოედანი“, 1961), თეოფილე („ჭიაკოკონა“, 1961), კოწია („მე ვხედავ მზეს“, 1965), ილარიონი („შეხვედრა წარსულთან“, 1966), ილიკო პერტია („დათა თუთაშხია“, 1978), კოწია („გამოაღეთ ფანჯრები“, 1981), მიტო („დღეს ღამე უთენებია“, 1983), გოკიელი („ორშაბათი ჩვეულებრივი დღეა“, 1984) და სხვ.

## ჯილდოები და აღიარება
* 1961: საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი
* 1981: საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
* 1999: ღირსების ორდენი

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1914
კატეგორია:გარდაცვლილი 16 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2001
კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი მსახიობები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
ვლადიმერ თალაკვაძე

**ვლადიმერ მანუელის ძე თალაკვაძე** (დ. 5 თებერვალი, 1914, სოფ. მთისპირი, ახლანდ. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1999) — საბჭოთა არმიის პოდპოლკოვნიკი, მეორე მსოფლიო ომის დროს პარტიზანული მოძრაობის მონაწილე ბელორუსიის სსრ-ის ტერიტორიაზე. 

წითელ არმიაში მსახურობდა 1933 წლიდან. მონაწილეობდა პოლონეთის აღმოსავლეთის (დასავლეთ ბელორუსის) ოკუპაციაში (1939), ფინეთთან ომში (1939-1940). გერმანიასთან ომის საწყის ეტაპზე 1941 წლის ივნისში მეთაურობდა 126-ე მსროლელი დივიზიის ბატალიონს. 1941 წლის აგვისტოდან სათავეში ედგა ბელორუსიის ტერიტორიაზე მოქმედ პარტიზანულ ჯგუფს, 1942 წლის ივნისიდან — პარტიზანულ რაზმს „გროზნი“ («Грозный»), 1943 წლის მარტიდან — ს. მ. კოროტკინის სახელობის პარტიზანულ ბრიგადას. მისი მეთაურობით ბრიგადის პარტიზანებმა ჩაატარეს 80-ზე მეტი საბრძოლო ოპერაცია, რომლის დროსაც გაანადგურეს მოწინააღმდეგის 25 გარნიზონი, მწყობრიდან გამოიყვანეს 256 ავტომანქანა, ხელთ იგდეს საბრძოლო ნადავლი. 1944-1957 წლებში მსახურობდა საბჭოთა კავშირის არმიაში. თადარიგში გასვლის (პოდპოლკოვნიკის წოდებით) შემდეგ ცხოვრობდა და მუშაობდა საქართველოში. დაჯილდოებული იყო წითელი დროშისა და წითელი ვარსკვლავის ორდენებით, მედლით „სამამულო ომის პარტიზანს“ (I ხარისხი).

## ლიტერატურა
* Б.Д. Долготович // Почетные граждане белорусских городов : биографический справочник / Б.Д. Долготович. - Мн., 2008. - С. 119.

კატეგორია:დაბადებული 1914
კატეგორია:დაბადებული 5 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1999
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:დიდი სამამულო ომის პარტიზანები
კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში
კატეგორია:სამამულო ომის პარტიზანის I ხარისხის მედლით დაჯილდოებულები
კატეგორია:წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
სევასტი თალაკვაძე

**სევასტი გერასიმეს ძე თალაკვაძე** (დ. 1888 — გ. 26 ივნისი, 1937) — ქართველი რევოლუციონერი, მწერალი.

## ბიოგრაფია
1904 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის ბოლშევიკური ფრაქციის წევრი. აქტიურად მონაწილეობდა რევოლუციურ მოძრაობაში, 1904-1907 წლებში ხელმძღვანელობდა არალეგალურ სტამბას გურიაში, სოფელ მთისპირში. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების ძალადობრივი დამყარების (1921) შემდეგ მუშაობდა სხვადასხვა თანამდებობაზე, მ.შ., იყო საქართველოს წიგნის პალატის დირექტორი. 1928-1929 წლებში გადასახლებული იყო, როგორც „ნაციონალ-უკლონისტი“ და თბილისის „ტროცკისტული ცენტრის“ წევრი. ავტორია პუბლიკაციებისა საქართველოში ბოლშევიკური მოძრაობის შესახებ, ასევე რამდენიმე რომანისა, მ.შ., „ბელადის პორტრეტი“ (1935). 1934 წელს მონაწილეობდა საბჭოთა მწერალთა პირველ საკავშირო ყრილობაში მოსკოვში. 1936 წლის აგვისტოში დააპატიმრეს „კონტრრევოლუციური საქმიანობის“ და ლავრენტი ბერიას წინააღმდეგ შეთქმულებაში მონაწილეობის ბრალდებით და 1937 წლის ივნისში დახვრიტეს.

## ლიტერატურა
* Талаквадзе С. К истории Коммунистической партии Грузии, изд. Главлолитпросвета ССР Грузии, Тифлис, 1925.

## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1888
კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები
კატეგორია:ქართველი მწერლები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
კატეგორია:ქართველი ბოლშევიკები
კატეგორია:რსდმპ-ის წევრები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კავკასიური კუნელი

**კავკასიური კუნელი** () — ეკლიანი ხეებისა და ბუჩქების სახეობა კუნელის გვარიდან, ის ვარდისებრთა ოჯახის წარმომადგენელია. ამ სახეობის გავრცელების არეალი კავკასიაა და ის ამ რეგიონის ენდემური სახეობაა.

## გავრცელების არეალი 
კავკასიური კუნელი არის ბუჩქი ან ხემცენარე, რომელიც ძირითადად იზრდება ზომიერი კლიმატის პირობებში. ბარიდან დაწყებული მთის შუა სარტყლამდე, მშრალ და ღია ფერდობებზე, გამეჩხერებულ ტყეებსა (ქვეტყედ) და ნაკაფებზე, ზოგჯერ სუბალპურ სარტყელშიც აღწევს. გვხვდება უფრო ბუჩქნარების — კუნელიანების სახით, რომელიც მეტწილად ტყის მოჭრის შედეგად ჩნდება და ნიადაგდაცვითი მნიშვნელობა აქვს.

## სასარგებლო თვისებები 
კავკასიური კუნელი შეიცავს ბევრ ნივთიერებას, რომელიც სასარგებლოა გულსისხლძარღვთა სისტემის ჯანმრთელობისთვის. კუნელი გამოიყენება გულის დაავადებების წინააღმდეგ, ასევე არტერიული წნევის და მაღალი ქოლესტერინის კონტროლისათვის. როგორც ცხოველებზე, ასევე ადამიანებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ კუნელი ზრდის კორონარული არტერიის სისხლის ნაკადს, აუმჯობესებს სისხლის მიმოქცევას და ამცირებს არტერიულ წნევას. მას ასევე იყენებენ კანზე ფურუნკულებისა და კანის წყლულების სამკურნალოდ. უკანასკნელმა კვლევებმა აჩვენა, რომ კუნელის გვარის მცენარეთა სახეობები შეიცავენ ნივთიერებას სახელად ფლავანოიდი, რომელსაც მრავალი სასარგებლო თვისება აქვს. ფლავანოიდებს გააჩნიათ კიბოს საწინააღმდეგო, ანტიოქსიდანტური, ანთების საწინააღმდეგო და ანტივირუსული თვისებები.

## იხილეთ აგრეთვე
* საქართველოს ფლორა
* საქართველოს ტყეები

## სქოლიო 
კატეგორია:ვარდისებრნი
Kumospace

**Kumospace** ― ვირტუალური საოფისე პროგრამული უზრუნველყოფის მწარმოებელი კომპანია. კომპანიის შტაბ-ბინა ნიუ-იორკში, აშშ-ში მდებარეობს.

## ისტორია
Kumospace იანგ მოუმ და ბრეტ მარტინმა დააფუძნეს.. მარტინის თქმით, კომპანიის შექმნასა და ონლაინ პლატფორმის განვითარებაზე დიდი გავლენა იქონია მრავალმოთამაშიანმა ვიდეო თამაშებმა (მაგალითად World of Warcraft). ონლაინ პლატფორმა ვირტუალური ოთახებისგან შედგება, სადაც მომხმარებლებს ნამდვილი ოფისების სტილიზებულ ლო-ფი გრაფიკის სიმულაციებში ნავიგაცია შეუძლიათ. ვირტუალური ოთახები მოიცავს სავარძლებს, ყავის მაგიდებს, საკონფერენციო ოთახებს და სხვ. სიმულაციებს.

2020 წლის აგვისტოდან 2021 წლის მარტამდე პლატფორმის აქტიურ მომხმარებელთა რაოდენობა გაასმაგდა და საბოლოოდ პროგრამული უზრუნველყოფის მწარმოებელი კომპანია 2020 წლის 1-ელ ნოემბერს დაფუძნდა. რამდენიმე კვირის შემდეგ კომპანია Boldstart Ventures-მა დააფინანსა. 

### დაფინანსება
2021 წლის აპრილში კომპანიამ Boldstart Ventures-ისგან 3 მლნ ამერიკული დოლარის ღირებულების ინვესტიცია მიიღო, ხოლო 2022 წლის აგვისტოში Lightspeed Venture Partners-ისგან ― 21 მილიონი ამერიკული დოლარის ღირებულების ინვესტიცია.

## იხილეთ აგრეთვე
*ვირტუალური ოფისი

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:2020 წელს დაარსებული პროგრამული უზრუნველყოფის მწარმოებელი კომპანიები
კატეგორია:კოლაბორაციული პროგრამული უზრუნველყოფა
კატეგორია:2020 წელს დაარსებულები აშშ-ში
კატეგორია:პროგრამული უზრუნველყოფის შემქმნელი კომპანიები აშშ-ში
თეოდორ შტაინჰაილი

**თეოდორ შტაინჰაილი** (დ. 26 ნოემბერი, 1870, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 11 თებერვალი, 1946) — საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე, მეცენატი, არქეოლოგი, მუზეუმთმცოდნე, ბარონი. 8 წლიდან დროგამოშვებით ცხოვრობდა კიევსა და სოფელ ჰოროდოკში (ახლანდ. რივნეს ოლქის რივნეს რაიონი). სწავლობდა კიევისა და ვარშავის უნივერსიტეტების ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტებზე.

გატაცებული იყო არქეოლოგიითა და მხარეთმცოდნეობით. 1896 წლის 25 ნოემბერს სოფელ ჰოროდოკში დააარსა ვოლინში პირველი მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. ვოლინის გუბერნიის ტერიტორიაზე საკუთარი სახსრებით განახორციელა 53 ყორღანის არქეოლოგიური გათხრები. მათი შედეგები აისახა მუზეუმის სამ ანგარიშში, რომლებიც მიკოლა ბილიაშივსკიმ შეადგინა. 1914 წელს მუზეუმის ექსპონატები ევაკუირებულ იქნა ყუბანში, ძმის, ვ. შტაინჰაილის მამულში. მათი შემდგომი ბედი უცნობია.

დაკავებული იყო ქველმოქმედებითა და მეცენატობით. სოფელ ჰოროდოკში ააშენა და საკუთარი სახსრებით ინახავდა ორკლასიან სასწავლებელს, სამკითხველოს, წყლის წისქვილს, საავადმყოფოს, ფულს სწირავდა ეკლესიათა მშენებლობებზე. ყოველთვიურ პენსიას უხდიდა ავადმყოფებსა და ღარიბებს.

დაკავებული იყო საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწეობითაც. 1906 წელს აირჩიეს რუსეთის 1-ელი მოწვევის სახელმწიფო დუმის დეპუტატად ქალაქ კიევიდან. შედიოდა საკონსტიტუციო-დემოკრატიული ფრაქციისა და დუმის უკრაინული სათვისტომოს შემადგენლობაში. 1-ელი მოწვევის დაშლის შემდეგ ხელი მოაწერა დეპუტატების მიერ შედგენილ ვიბორგის მოწოდებას (1906 წლის 22(9) ივლისი). მიესაჯა 3-თვიანი თავისუფლების აღკვეთა და ჩამოერთა საარჩევნო უფლებები. 1908 წლიდან იყო უკრაინელი პროგრესისტების ამხანაგობის წევრი. სრულიად რუსეთის ქალაქების სამხრეთ-დასავლეთ ფრონტის კომიტეტის თავმჯდომარე (1915–1917). აქ სამუშაოდ მოიწვია უკრაინელი მოღვაწეები. 1917 წლის მარტში აირჩიეს კიევის საქალაქო დუმის აღმასრულებელი კომიტეტის თავმჯდომარედ. შედიოდა უკრაინის პირველი ცენტრალური რადის შემადგენლობაში (7 მარტი – 7 აპრილი, 1917). მუშაობდა სრულიად უკრაინის ეროვნული კონგრესის პრეზიდიუმში (1917). სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის შექმნის შემდეგ დატოვა კადეტთა პარტია და ამ პირველს შეუერთდა. 1918 წლის 10 ივნისიდან 4 დეკემბრამდე იყო უკრაინის სახელმწიფოს ელჩი გერმანიაში.

პავლო სკოროპადსკის რეჟიმის დამარცხების შემდეგ პოლიტიკური ცხოვრებიდან წავიდა. 1939 წლამდე ცხოვრობდა თავის მამულში, სოფელ ჰოროდოკში, სადაც აგრძელებდა საქველმოქმედო საქმიანობას. 1939 წელს ოჯახთან ერთად გერმანიაში წავიდა.

## სქოლიო 
კატეგორია:უკრაინელი საზოგადო მოღვაწეები
კატეგორია:უკრაინელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:უკრაინელი არქეოლოგები
ეიმერის შელფური მყინვარი

**ეიმერის შელფური მყინვარი** — დიდი შელფური მყინვარი აღმოსავლეთ ანტარქტიდაში. მდებარეობს ლარს კრისტენსენისა და ინგრიდ კრისტენსენის მიწებს შორის. წარმოადგენს მაკ-რობერტსონის მიწის ნაწილს. სიგრძე 550 კმ, ფართობი დაახლოებით 60 ათ. კმ². სიმაღლე 25–50 მ, ყინულის სისქე ცვალებადობს 200–800 მ ფარგლებში. ყინულის ძირითად მასას აწვდის ლამბერტის გამომყვანი მყინვარი. გიგანტური აისბერგების მოწყვეტის გამო ფართობი ცვალებადობს. 

1963 წლის ბოლოს ან 1964 წლის დასაწყისში ეიმერის შელფურ მყინვარს მოწყდა ვეებერთელა სწორზედაპირიანი აისბერგი, რომლის ფართობმა შეადგინა დაახლოებით 10 ათ. კმ². ერთი წლის შემდეგ აისბერგი ორ ნაწილად დაიშალა. 2019 წელს მოწყდა აისბერგი D28, რომლის სისქე 210 მ, მასა 315 მლრდ. ტ, ხოლო ფართობი 1636 კმ² იყო. თანამგზავრული სურათებით გამოირკვა, რომ 2019 წელს მყინვარის ზედაპირიდან გაქრა 600–750 მლნ. მ³ მოცულობის მქონე ტბა, რომელშიც ზაფხულის თვეებში მდნარი წყალი გროვდებოდა. 

ეიმერის შელფური მყინვარი აღმოაჩინა ბრიტანეთ-ავსტრალია-ახალ ზელანდიურმა ექსპედიციამ (BANZARE) დაგლას მოუსონის ხელმძღვანელობით 1931 წელს. სახელი ეწოდა ბრიტანელი სახელმწიფო მოღვაწის უილიამ ბენქს ეიმერის პატივსაცემად, რომელიც 1925–28 წლებში დიდი ბრიტანეთის სახელმწიფოს წარმომადგენელი იყო ავსტრალიაში. 

1933 წელს მყინვარზე პრეტენზია ავსტრალიამ გამოაცხადა. 1971–74 წლებში მყინვარის რაიონში საბჭოთა ანტარქტიდულმა ექსპედიციებმა შეასრულეს კომპლექსური გეოლოგიურ-გეოგრაფიული კვლევები, რისთვისაც მყინვარზე შეიქმნა დროებითი თანამეგობრობის სადგური.

## სქოლიო
კატეგორია:ანტარქტიდის შელფური მყინვარები
ტუნისის პორტების სია

სტატიაში მოცემულია **ტუნისის პორტებისა და ნავსადგურების სია**.

## პორტებისა და ნავსადგურების სია 
## სქოლიო
ტუნისი
კატეგორია:ტუნისის პორტები და ნავსადგურები
ლეონიდე თალაკვაძე

**ლეონიდე ბესარიონის ძე თალაკვაძე** (დ. 21 იანვარი, 1916, თბილისი, — გ. 14 დეკემბერი, 1999, იქვე) — ქართველი სამხედრო ინჟინერი, სამოქალაქო ავიაციის მუშაკი.

დაამთავრა მოსკოვის სამხედრო-საავიაციო უმაღლესი სკოლა 1940 წელს და შემდეგ იქვე მუშაობდა პედაგოგად. ამავე დროს ასრულებდა საბრძოლო გაფრენებს. 1946 წლიდან მოღვაწეობა სამოქალაქო ავიაციაში. დაამთავრა ლენინგრადის საავიაციო აკადემიასთან არსებული კურსები (1964). 1970 წლიდან იყო მფრინავი-ინსტრუქტორი. ავია­ციაში ხანგრძლივი უავა­რიო ­საფრენოსნო მუ­შაობისა და საფრენოსნო კადრების მომზადებისათვის მიენიჭა საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მფრინავის წოდება (1975).   

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1916
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1999
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი მფრინავები
კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში
იპოლიტე ბახტაძე

**იპოლიტე ლუკას ძე ბახტაძე** (დ. 1893, ხონი, — გ. 25 ივნისი, 1937) — ქართველი ბოლშევიკი, საბჭოთა მოხელე.

1914 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი. აქტიურად მონაწილეობდა საქართველოს სახელმწიფოს წინააღმდეგ ბოლშევიკების მიერ მოწყობილ ამბოხებებში ლეჩხუმის და სენაკის მაზრებში 1918-1919 წლებში, რის გამოც დააპატიმრეს. 1920 წელს რუსეთ-საქართველოს მოსკოვის საზავო ხელშეკრულების საფუძველზე გაათავისუფლეს. იყო გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქციის წევრი, საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ — ბათუმის რევოლუციური კომიტეტის წევრი, საქართველოს სსრ წითელგვარდიელთა და წითელპარტიზანელთა საზოგადოების თავმჯდომარის მოადგილე. 1937 წლის იანვარში დააპატიმრეს „კონტრრევოლუციური ტროცკისტული ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით და მოგვიანებით დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1957 წელს.

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1893
კატეგორია:ხონში დაბადებულები
კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:ქართველი ბოლშევიკები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
კატეგორია:ბახტაძეები
მამულია

საკუთარი სახელი **მამულია** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

* გურამ მამულია — პოლიტიკოსი, ისტორიკოსი
* ერმალოზ მამულია — გეოდეზისტი
* ილია მამულია — ბოლშევიკი რევოლუციონერი, ჯანმრთელობის დაცვის ორგანიზატორი
* სამსონ მამულია — ბოლშევიკი პოლიტიკოსი
* სიმონ მამულია — ბოლშევიკი პოლიტიკოსი

კატეგორია:ქართული გვარები
ილია მამულია

**ილია (ილიკო) დიმიტრის ძე მამულია** (დ. 1890, სოფ. ფოცხო, ახლანდ. სენაკის მუნიციპალიტეტი, — გ. 12 ივლისი, 1937) — ქართველი ბოლშევიკი პოლიტიკოსი, ჯანმრთელობის დაცვის საქმის ორგანიზატორი.

1905 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი. მონაწილეობდა რევოლუციურ მოძრაობაში ჯერ კიდევ ქუთაისის გიმნაზიაში სწავლის პერიოდში. დაამთავრა ხარკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი (1915). პირველი მსოფლიო ომის წლებში გაწვეული იყო ჯარში, მსახურობდა ექიმად. დემობილიზაციის შემდეგ დაბრუნდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში, საიდანაც მალე დაითხოვეს. 1921 წელს საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ მსახურობდა ფოსტა-ტელეგრაფის კომისრად, შემდეგ სხვადასხვა დროს იყო თბილისის აღმასკომის ჯანმრთელობის განყოფილების გამგე, რესპუბლიკის ჯანდაცვის სახალხო კომისრის მოადგილე და საკურორტო სამმართველოს უფროსი, საქართველოს სსრ მედმუშაკთა კავშირის თავმჯდომარე, წითელი ჯვრის საზოგადოების თავმჯდომარე. 1937 წლის რეპრესიების დროს დააპატიმრეს და „მემარჯვენე ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1957 წელს.

## ლიტერატურა
* ...და რომ გახსოვდეს : 1921-1953 წ.წ. საბჭოთა ხელისუფლების მიერ საქართველოში პოლიტიკური მოტივით რეპრესირებული სამედიცინო მუშაკები / ავთანდილ ქურხული. თბილისი : რეგთაიმი, 2004. - ISBN 9992808713 — გვ. 172.

## რესურსები ინტერნეტში
* ილია დიმიტრის ძე მამულია. საქართველოს ექიმები: ბიოგრაფიული ლექსიკონი.

კატეგორია:დაბადებული 1890
კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:სენაკის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი ბოლშევიკები
კატეგორია:ქართველი ექიმები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
კალე ფეოდოსიშვილი

**კალე ფეოდოსიშვილი** (ნამდვილი სახელი და გვარი: **კალისტრატე ივანეს ძე ვეკუა**; დ. 1905, ხობი, — გ. 30 მარტი, 1938, ქ. ვორკუტა, ახლანდ. კომის რესპუბლიკა, რუსეთის ფედერაცია) — ქართველი საბჭოთა პოეტი.

ლიტერატურულ ასპარეზზე გამოვიდა საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების იძულებითი დამყარების შემდეგ, 1920-იანი წლების დასაწყისში. მიეკუთვნებოდა „საქართველოს პროლეტარულ მწერალთა ასოციაციას“. გამოირჩეოდა ბოლშევიკური რევოლუციის და საბჭოთა ხელისუფლების ფანატიკური ერთგულებით, თავს ესხმოდა ეროვნული პატრიოტიზმის გამოვლინებებს, ქართული ლიტერატურის კლასიკოსებს. მის თხზულებათა შორისაა ლექსი „ქალაქის ბაღში“, რომელიც ცნობილი გახდა სტრიქონით: „მე მამას მოვკლავ, დავახრჩობ დედას, რევოლიუციამ თუ კი მიბრძანა!“ (ჟურნალი „მერცხალი“, 1926, №4). 1935 წელს „ტროცკისტული ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით საქართველოდან გაასახლეს. 1937 წელის დეკემბერში დააპატიმრეს კომის ავტონომიური რესპუბლიკის ტერიტორიაზე და 1938 წლის მარტში დახვრიტეს.

## ლიტერატურა
* კვერენჩხილაძე რ. წამების გზა. წ. 1. – თბ., 1999. – გვ. 94.
* მიქაძე გ. ფსევდონიმების ლექსიკონი. – თბ., 1984. – გვ. 103, 118.
* მხატვრული ლიტერატურა ქართულ ბოლშევიკურ პრესაში. –თბ., 1979. – გვ. 281.

## რესურსები ინტერნეტში
* კალე ფეოდოსიშვილი. ფსევდონიმების ლექსიკონი (საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა).

## იხილეთ აგრეთვე
* ბენიტო ბუაჩიძე
* ფრიდონ ნაროუშვილი

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1905
კატეგორია:გარდაცვლილი 1938
კატეგორია:გარდაცვლილი 30 მარტი
კატეგორია:ხონში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი პოეტები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
ჰაჯი შაჰინი

**ჰაჯი შაჰინი** (; *სრული სახელი:* **შაჰინ ჰიუსეინ ოღლუ ჰასანლი** (); დ. 7 ივლისი, 1974, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ — გ. 2 მარტი, 2023, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი ღვთისმეტყველი და სასულიერო პირი. საზოგადოებრივი კავშირის „სულიერი სამყაროს“ დამფუძნებელი და თავმჯდომარე (2007–2023). კავკასიის მუსლიმთა სამმართველოს წარმომადგენელი ბაქოს ნასიმის რაიონში.

## ბიოგრაფია 
ჰაჯი შაჰინი დაიბადა 1974 წლის 7 ივლისს, აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. 1991 წელს დაასრულა ბაქოს 189-ე საშუალო სკოლის რუსული სექტორი. 1991 წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის ტექნიკური უნივერსიტეტის მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტზე. 1995-1997 წლებში იხდიდა სამხედრო სავალდებულო სამსახურს. 2001-2004 წლებში სწავლობდა ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტზე.

### საზოგადოებრივი საქმიანობა 
1998-2001 წლებში ხელმძღვანელობდა ახალგაზრდულ კავშირს „იქმალი“, რომლის ასევე ერთ-ერთი დამფუძნებელი იყო. მისი ხელმძღვანელობით, კავშირმა ქვეყნის სხვადასხვა რეგიონში წარმომადგენლობითი ოფისები გახსნა და მთელი ქვეყნის მასშტაბით სხვადასხვა ღონისძიება ჩაატარა. შაჰინის საქმიანობის ძირითადი მიმართულება ახალგაზრდებში ეროვნული და ზნეობრივი ღირებულებების, ჯანსაღი ცხოვრების წესის და პატრიოტიზმის გრძნობის გავრცელება იყო.

2001 წლიდან ბაქოს ნასიმის რაიონში მდებარე „მაშადი დადაშის“ მეჩეთის იმამი იყო.

წლების განმავლობაში დამოუკიდებლად ეწეოდა რელიგიურ მოღვაწეობას და ასწავლიდა რელიგიურ საგნებს. 2007 წელს დააარსა ეროვნული მორალური ფასეულობების გამავრცელებელი საზოგადოებრივი ასოციაცია „სულიერი სამყარო“.

2013 წელს, დაინიშნა „მაშადი დადაშის“ მეჩეთის ახუნდად, 2014 წელს კი ნასიმის რაიონში კავკასიის მუსლიმთა სამმართველოს უფლებამოსილ წარმომადგენლად.

## პირადი ცხოვრება 
იყო დაოჯახებული. ჰყავს ორი ქალიშვილი და ორი ვაჟი.

ფლობდა აზერბაიჯანულ, არაბულ, სპარსულ და რუსულ ენას.

## სიკვდილი 
გარდაიცვალა 2023 წლის 2 მარტს, ბაქოში, გულის უკმარისობით. დაკრძალეს იასამალის სასაფლაოზე.

## ბიბლიოგრაფია
* Hacı Şahın. Haradan başlamalı. İrşad nəşriyyatı, 2020.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1974
კატეგორია:გარდაცვლილი 2 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2023
კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ღვთისმეტყველები
ფრიდონ ნაროუშვილი

**ფრიდონ კონსტანტინეს ძე ნაროუშვილი** (დ. 1904 — გ. 1937) — ქართველი საბჭოთა პოეტი, ბოლშევიკი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. ლიტერატურულ ასპარეზზე გამოვიდა საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების იძულებითი დამყარების შემდეგ, 1920-იანი წლების შუა ხანებში. მიეკუთვნებოდა „საქართველოს პროლეტარულ მწერალთა ასოციაციას“. მისი ლექსები და პოემები („ქალაქი ოფუცხოვოში“, „ხოლტი ეწევა აგიტაციას“, „ორი მისამართი“, „ყოფა-ცხოვრება საბჭოთა სოფელში“, „პოლიტიკური პოეტის დეკლარაცია“ და სხვ.) გამოირჩეოდა ბოლშევიკური რევოლუციის და საბჭოთა ხელისუფლების ფანატიკური ერთგულებით („სოციალიზმის ყველა მავნებელი დიქტატურის ტყვიით იყოს დახვრეტილი!“ — პოემა „პოლიტიკური პოეტის დეკლარაცია“, 1931), თავს ესხმოდა ეროვნული პატრიოტიზმის გამოვლინებებს, ქართული ლიტერატურის კლასიკოსებს (განსაკუთრებით ილია ჭავჭავაძეს). დახვრიტეს 1937 წლის რეპრესიების დროს.

## რესურსები ინტერნეტში
* ფ. ნაროუ. ფსევდონიმების ლექსიკონი (საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა).
* НАРОУШВИЛИ Придон. Литературная энциклопедия. — В 11 т.; М.: издательство Коммунистической академии, Советская энциклопедия, Художественная литература. Под редакцией В. М. Фриче, А. В. Луначарского. 1929—1939.

## იხილეთ აგრეთვე
* ბენიტო ბუაჩიძე
* კალე ფეოდოსიშვილი

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1904
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:ქართველი პოეტები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
ბედრჟიხოვი (იაბლონეც-ნად-ნისოუს რაიონი)

**ბედრჟიხოვი** (, ) — მუნიციპალიტეტი და სოფელი ჩეხეთის რესპუბლიკის ლიბერეცის მხარის იაბლონეც-ნად-ნისოუს რაიონში. სოფელში 300-მდე ადამიანი ცხოვრობს.

## სახელწოდება
ბედრჟიხოვს თავდაპირველად გერმანული სახელწოდება ფრიდრიხსვალდი ერქვა. ეს სახელი ქალაქს რედერნის გრაფ მელქიორის მამის პატივსაცემად უწოდეს. გრაფის მამამ აქ პირველი დასახლება დააარსა და სახელად მას ფრიდრიხი ერქვა. გერმანული სახელწოდება სიტყვასიტყვით „ფრიდრიხის ტყეს“ ნიშნავს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ქალაქის გერმანული დასახელება ჩეხური ვარიანტით შეიცვალა.

## ისტორია
XVI საუკუნის ბოლოს ბედრჟიხოვის დღევანდელი ტერიტორია მთლიანად ტყით იყო დაფარული. ბედრჟიხოვი ისტორიულ წყაროებში პირველად 1602 წელს არის მოხსენიებული. ის ლიბერეცის მემამულე გრაფ მელქიორს ეკუთვნოდა. 1598 წელს პეტრე ვანდერმა გრაფს ამ ადგილებში მინის ქარხნის დაარსების ნებართვა სთხოვა. მალე მინის ქარხნის გარშემო დასახლებაც გაჩნდა. 
ამ ისტორიული მინის ქარხნის შენობა ჩეხეთის რესპუბლიკის კულტურული ძეგლების სიაშია შეტანილი. 
1894 წელს ქალაქში გაიხსნა ფოსტა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ აქ არსებული გერმანულენოვანი მოსახლეობა გადაასახლეს და ჩეხებით ჩაანაცვლეს.

1980 წლიდან 1990 წლამდე სოფელი იანოვ-ნად-ნისოუს მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედიოდა, ხოლო 1990 წლის 1 აგვისტოდან დამოუკიდებელი მუნიციპალიტეტი გახდა.

## ღირსშესანიშნაოები
ბედრჟიხოვის მთავარი ღირსშესანიშნაობა წმინდა ანტონ პადუელის ეკლესიაა. იგი ნეო-გოთურ სტილში 1930–1932 წლებში აშენდა.

შამალოვა მონადირეთა სახლს კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს. თავდაპირველად ის XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში საცხოვრებელ სახლად ააშენეს, 1817 წელს გრაფმა კლამ-გალასმა შენობა მონადირეთა სახლად გადააკეთა.

## ფოტოგალერეა 

Image:Bedřichov in Jablonec nad Nisou District (10).jpg|წმინდა ანტონინის ეკლესია
Image:Nová Louka 001.JPG|შამალოვას მონადირეთა სახლი
Image:Bedrichov-rybnik.jpg|სათევზაო ტბორი

## რესურსები ინტერნეტში 
* 

## სქოლიო
მათი მინთ ჰამადი

**მათი მინთ ჰამადი** (არაბ. ماتي منت حمدي‎; დ. 21 ნოემბერი, 1967,  აიუნ ალ-ათრუსი, მავრიტანია) — მავრიტანიელი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე. მავრიტანიის დედაქალაქის — ნუაქშოტის მერი 2014 წლიდან.  2011 წლიდან 2013 წლამდე მუშაობდა საჯარო სამსახურის,  შრომისა და მართვის მოდერნიზაციის მინისტრად.

## ბიოგრაფია 
მათი მინთ ჰამადი დაიბადა 1967 წელს მავრიტანიის  ქალაქ აიუნ ალ-ათრუსში. იგი პოლიტიკურად აქტიურ ოჯახში  გაიზარდა. საშუალო სკოლა  ნუაქშოტში დაამთავრა.  1986 წელს მიიღო ბაკალავრის ხარისხი.  სწავლა განაგრძო ნუაქშოტის უნივერსიტეტში ეკონომიკის ფაკულტეტზე, 1988 წელს მიიღო ბაკალავრის ხარისხი, ხოლო 1990 წელს — საჯარო ეკონომიკის მაგისტრის ხარისხი.

სწავლის დასრულების შემდეგ მათი მინთ ჰამადიმ 1991 წელს  მუშაობა დაიწყო ნუაქშოტის მუნიციპალიტეტში ფინანსური მართვის განყოფილებაში. 1993 წელს გახდა საგადასახადო ტარიფების დეპარტამენტის უფროსი, 1997 წელს კი საგარეო ურთიერთობათა დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობაზე  დააწინაურეს. 1999 წელს გახდა ანგარიშთა პალატის აუდიტორი. 2006 წელს მუშაობდა ვაჭრობისა და მრეწველობის სამინისტროში, ასევე ცენტრალურ ბანკში. იგი ორი წლის განმავლობაში მუშაობდა სამინისტროში, სადაც იკავებდა კონკურენციის, მომხმარებელთა დაცვისა და თაღლითობის წინააღმდეგ  ბრძოლის დეპარტამენტის დირექტორის თანამდებობას.  2007 წელს გახდა მავრიტანიის ცენტრალური ბანკის მონეტარული პოლიტიკის საბჭოს წევრი. 2009 წელს დაინიშნა იმპორტისა და ექსპორტის  კომპანია SONIMEX-ის დირექტორის მოადგილედ, ხოლო მომდევნო წელს გახდა ინვესტიციების ხელშეწყობის კომისარი. მისი თაოსნობით  გაიმართა კატარისა და ირანელი ინვესტორების შეხვედრა, რა დროსაც მათი მინთ ჰამადმა მათ შესთავაზა დახმარება მათი საინვესტიციო პროექტების განხორციელებაში.

2011 წლის მარტში დაინიშნა საჯარო სამსახურის, შრომისა და მართვის მოდერნიზაციის მინისტრად. 2011 წლის აგვისტოში მავრიტანის მთავრობამ გაზარდა მინიმალური ხელფასი 21000-დან 30000 მავრიტანიულ უგიამდე. მათი მინთ ჰამადი მინისტრის პოსტს 2013 წლის დეკემბრამდე იკავებდა.

2014 წლის 4 თებერვალს იგი აირჩიეს ნუაქშოტის მერად.  გახდა პირველი ქალი მერი ქალაქის ისტორიაში (მაგრამ არა მავრიტანიის ისტორიაში, პირველი ქალი მერი მავრიტანიაში იყო  ფატიმატუ აბდელ მალიქი , რომელიც ხსენებულ პოსტზე 2001 წელს დაინიშნა). მათი მინთ ჰამადის კონკურენტი გახლდათ   მოჰამედ ულდ ელჰასენი, რომელიც წარმოადგენდა  ზომიერ ისლამისტურ პარტია Tewassul-ს. პოლიტიკოსმა ქალბატონმა  25 ხმა მიიღო, ხოლო მისმა მოწინააღმდეგემ  — 12. 

როგორც თავად გამარჯვების შემდეგ  განაცხადა : ”ჩემი არჩევა დიდი ნიშანია მავრიტანიელი ქალებისთვის.” 

## პირადი ცხოვრება 
მათი მინთ ჰამადი დაქორწინებულია. მას სამი შვილი ჰყავს. პოლიტიკოსი ფლობს არაბულ და ფრანგულ ენებს. 

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 21 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1967
კატეგორია:მავრიტანიელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:მავრიტანიელი ქალი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ნუაქშოტის მერები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
იაკობ ვარძიელი

**იაკობ მიხეილის ძე ვარძიელი** (დ. 1891, სოფ. ხიზაბავრა, ახლანდ. ასპინძის მუნიციპალიტეტი, — გ. 26 დეკემბერი, 1937) — ქართველი ბოლშევიკი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოხელე.

დაამთავრა ბათუმის გიმნაზია (1913) და მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი (1918). 1917 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი. მონაწილეობდა სტუდენტთა რევოლუციურ მოძრაობაში, შემდეგ პარტიულ მუშაობას ეწეოდა მოსკოვის მუშათა და ჯარისკაცთა შორის. 1917 წლის ოქტომბრის გადატრიალების შემდეგ მუშაობდა მოსკოვის საბჭოს ადმინისტრაციული განყოფილების გამგედ და სხვა თანამდებობებზე. 1920 წელს დამოუკიდებელ საქართველოში გამოგზავნეს საბჭოთა რუსეთის დიპლომატიურ კურიერად. 

1922 წლიდან ვარძიელი ჯერ ქალაქ მოსკოვისა და მოსკოვის გუბერნიის მილიციის უფროსი იყო, შემდეგ კრასნაია-პრესნიას რაიონის სასამართლო კოლეგიის თავმჯდომარე. 1923 წელს საქართველოს სსრ იუსტიციის სახალხო კომისარი იყო, შემდეგ — რესპუბლიკის პროკურორი, საქართველოს სსრ ცაკის მდივანი, ამიერკავკასიის სფსრ მუშგლეხინის სახალხო კომისრის მოადგილე, სახკომსაბჭოს საქმეთა მმართველი, საკავშირო კომუნისტური პარტიის ამიერკავკასიის საკონტროლო კომისიის პრეზიდიუმის წევრი. 1937 წელს დააპატიმრეს „მემარჯვენე კონტრრევოლუციური ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით და დახვრიტეს.

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1891
კატეგორია:გარდაცვლილი 26 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი იურისტები
კატეგორია:ქართველი ბოლშევიკები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
მიხაილო ბერკოსი

**მიხაილო ბერკოსი** (დ. , ოდესა — გ. 20 დეკემბერი, 1919, ხარკივი) — უკრაინელი ფერმწერი. დაამთავრა ოდესის ხატვის სკოლა (1878) და სანქტ პეტერბურგის სამხატვრო აკადემია (1889; მიხეილ კლოდტისა და ვლადიმერ ორლოვსკის სახელოსნო). 1893 წლიდან უპირატესად უკრაინაში მუშაობდა; 1904 წლიდან ასწავლიდა ხარკივის ხატვის სკოლაში. 1906 წელს იყო ხარკივის მხატვართა ამხანაგობის თავმჯდომარე. 1890 წლიდან მონაწილეობდა სამხრეთ რუსეთის მხატვართა ამხანაგობის გამოფენებში (1894–1904 წლებში — მისი წევრი). სრულყოფილად ფლობდა ნახატს, გატაცებული იყო პლენერით. ნამუშევრები ინახება ხარკივისა და ულიანოვის სამხატვრო მუზეუმებში, ალუპკის სასახლე-მუზეუმში. ნამუშევართა გამოფენები ხარკივში გაიმართა 1906, 1938, 1962, 1991 წლებში. ძირითადად პეიზაჟებს ხატავდა.

ძირითადი ნამუშევრები: „სელი ყვავის“ (1893), „ქუჩა სამაზრო ქალაქ უმანში“ (1895), „ნარშავები“ (1898), „ხეივანი. ძველ სახლთან“ (1911), „პეიზაჟი ტირიფებით“ (1915).

## ნამუშევრები 

Flax blooms.jpg|„სელი ყვავის“ (1893)
Street in Uman.jpg|„ქუჩა სამაზრო ქალაქ უმანში“ (1895)
Thistles.jpg|„ნარშავები“ (1898)

## ლიტერატურა 
* Михайло Андрійович Беркос: Каталог. Х., 1962;
* Виставка «Видатні майстри українського пейзажу М. А. Беркос, М. С. Ткаченко, П. О. Левченко». Живопис. Графіка: Каталог. Х., 1991;
* Афанасьев В. А., Барковская О. М. Товарищество южнорусских художников: Биобиблиогр. справоч. О., 2000.

## სქოლიო 
კატეგორია:უკრაინელი მხატვრები
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
მარკეტა გრეგოროვა

**მარკეტა გრეგოროვა** (დ. 14 იანვარი, 1993, მოსტი, ჩეხეთი) — ჩეხი პოლიტიკოსი, 2019 წლის არჩევნებში აირჩიეს ევროპარლამენტის წევრად. წარმოადგენს ჩეხეთის მეკობრეების პარტიას. გრეგოროვა არის ევრონესტის საპარლამენტო ასამბლეის დელეგაციის ვიცე-თავმჯდომარე, ასევე საერთაშორისო ვაჭრობის კომიტეტისა და საგარეო ჩარევების სპეციალური კომიტეტის წევრი, რომელიც მუშაობს დეზინფორმაციასა და სხვა ნებისმიერი საგარეო ჩარევის საკითხებზე ევროკავშირის მასშტაბით.

## ადრეული სამუშაო 
გრეგოროვა 2014 წლის ევროპარლამენტის არჩევნებში მესამე რეიტინგული კანდიდატი იყო, მაგრამ არ აირჩიეს. ის არის ევროპის მეკობრეების პარტიის პრეზიდენტი 2018 წლის დეკემბრიდან 

## ევროპარლამენტი 
### არჩევნები 
გრეგოროვამ შექმნა 2019 წლის საერთო საარჩევნო პროგრამა ევროპული მეკობრეთა პარტიისთვის, რომელსაც თებერვალში ხელი მოეწერა ლუქსემბურგში. გრეგოროვა ევროპარლამენტის წევრი გახდა, რადგან იყო მეკობრეთა პარტიის სიის მეორე ნომერი.  

მის პრიორიტეტებს შორის არის ევროკავშირის თავისუფალი ვაჭრობის შეთანხმებების გამჭვირვალობა, როგორიცაა ტრანსატლანტიკური ვაჭრობა და საინვესტიციო პარტნიორობა, ასევე ევროკავშირის ჩართულობა კონფლიქტის ზონებში იარაღით ვაჭრობა.

### კომიტეტების წევრობა 
გრეგოროვა არის ევროპარლამენტის შემდეგი კომიტეტების წევრი: 

* ევრონესტის საპარლამენტო ასამბლეის დელეგაცია, ვიცე-თავმჯდომარე
* ევროპარლამენტის საერთაშორისო ვაჭრობის კომიტეტი
* საგარეო ჩარევების სპეციალური კომიტეტი ევროკავშირის ყველა დემოკრატიულ პროცესში, მათ შორის დეზინფორმაციის საკითხები
* დელეგაცია ევროკავშირ-სომხეთის საპარლამენტო პარტნიორობის კომიტეტში, ევროკავშირ-აზერბაიჯანის საპარლამენტო თანამშრომლობის კომიტეტში და ევროკავშირ-საქართველოს საპარლამენტო ასოცირების კომიტეტში.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 1993
კატეგორია:დაბადებული 14 იანვარი
კატეგორია:ჩეხი ქალი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ჩეხი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ჩემი ცოლის დაქალი კინოში

***ჩემი ცოლის დაქალი კინოში —*** 2013 წლის ქართული ფილმი. არის ქართული სატელევიზიო სერიალის „ჩემი ცოლის დაქალების“ერთგვარი გაგრძელება. ფილმი გამოვიდა 2013 წლის 27 დეკემბერს. ის არის „ჩემი ცოლის დაქალების“ მეორე სრულმეტრაჟიანი ფილმი.

## როლებში 
ლელა მებურიშვილი - ეკატერინე (კატო) კირვალიძე

კოტე თოლორდავა - დიტო შარაშენიძე

დავით დარჩია - მირიან ბარათეონი

კახა აბუაშვილი - ვეკო

გიორგი ყიფშიძე - ვერსკი

სანდრო კაკულია - სანდრექსა

ანა ტყებუჩავა - ნინა გურაბანიძე

მაკა ძაგანია - თინა ბრეგვაძე

ეკა დემეტრაძე - ნატაშკა

კატეგორია:2014 წლის ქართული ფილმები
ბიბინეიშვილი

საკუთარი სახელი **ბიბინეიშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

* ბარონ ბიბინეიშვილი — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე
* ბესარიონ ბიბინეიშვილი — ექიმი, პოლიტიკოსი 

კატეგორია:ქართული გვარები
კასანდრას უღელტეხილი

**კასანდრას უღელტეხილი** () — რეჟისორ ჯორჯ კოსმატოსის 1976 წლის სათავგადასავლო ფილმი-კატასტროფა.

## სიუჟეტი
ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციაში ტერორისტები შეაღწევენ. მცველებთან შეტაკებისას შემთხვევით გაუტყდებათ კონტეინერი, რომელშიც სასიკვდილო ვირუსია. ერთ-ერთი დამნაშავე გაქცევას და ჟენევა-სტოკჰოლმის ჩქაროსნულ მატარებელში ასვლას მოახერხებს. ის მატარებელში სასიკვდილო ინფექციას შეიტანს, რომელიც მალე მგზავრებს დააინფიცირებს.

მატარებელში იმყოფება ექიმი-ნეიროქირურგი ჩემბერლენი, რომელიც კონფერენციაზე მიემგზავრება. მისი დამსახურებით მგზავრები ვირუსთან ბრძოლას წარმატებით უმკლავდებიან, მაგრამ ამასობაში ახალი საშიშროება ჩნდება.

ამერიკის არმიის პოლკოვნიკი, რომელსაც სიტუაციის კონტროლი ევალება, მიიღებს გადაწყვეტილებას, რომ მატარებელი კარანტინისთვის მიტოვებული სადგურისკენ წაიყვანოს, რომლის ახლოს მეორე მსოფლიო ომის დროს საკონცენტრაციო ბანაკი იყო. მაგრამ სადგურისკენ მიმავალ გზაზე კასანდრას უღელტეხილია გასავლელი, სადაც ძველი, სანახევროდ ჩანგრეული ხიდია, რომლის გავლისას მატარებელი შესაძლებელია ღრმა ხეობაში ჩავარდეს და მგზავრები განწირულნი არიან დასაღუპად. პოლკოვნიკს ასეთი დასასრული აწყობს კიდეც. მაშინ აღარ გამომჟღავნდება, რომ მატარებლის მგზავრები ვირუსით დაინფიცირდნენ, რომელსაც ამერიკელები ჯანდაცვის ცენტრში ინახავდნენ.

## როლებში
* რიჩარდ ჰარისი — ექიმი ჩემბერლენი
* სოფი ლორენი — ჯენიფერ რისპოლი, ექიმის ყოფილი ცოლი
* ბერტ ლანკასტერი — პოლკოვნიკი მაკკენზი
* ავა გარდნერი — მადამ ნიკოლ დრესლერი
* მარტინ შინი — რობი ნავარო
* ალიდა ვალი — მისის ჩედვიკი
* ლი სტრასბერგი — ჰერმან კაპლანი
* ინგრიდ ტულინი — ელენა სტრადნერი
* ჯეიმზ სიმპსონი — ჰალი
* ლუ კასტელი — ეკლუნდი
* რეი ლოველოკი — ტომი
* თომას ჰანტერი — კაპიტანი სკოტი

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* „კასანდრას უღელტეხილი“ allmovie-ზე
* 

კატეგორია:1976 წლის ფილმები
კატეგორია:ამერიკული სათავგადასავლო ფილმები
კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები
კატეგორია:ამერიკული ფილმი-კატასტროფები
ნაჯაჰ ალ-ატარი

**ნაჯაჰ ალ-ატარი** (არაბ. **نجاح العطار‎**, დ. 1933) — სირიელი პოლიტიკოსი, სახელმწიფო მოღვაწე, პირველი ქალი პოლიტიკოსი სირიაში, რომელიც  მინისტრი გახდა (დიდი ხნის განმავლობაში იყო კულტურის მინისტრი), პირველი ქალი არაბულ სამყაროში, რომელმაც  ვიცე-პრეზიდენტის

პოსტი დაიკავა.

## ბიოგრაფია 
### ადრეული წლები 
ნაჯაჰ ალ-ატარი დაიბადა და გაიზარდა დამასკოში, ნაციონალისტური მოძრაობის აქტიური მხარდამჭერ, 1925-1927 წლების სირიის აჯანყების მონაწილე სირიელ არისტოკრატთა ოჯახში. 1954 წელს დაამთავრა დამასკოს უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი, მომდევნო ორი წლის განმავლობაში სწავლობდა პედაგოგიკასა და ისლამოლოგიას.  შემდეგ სწავლა განაგრძო ედინბურგის უნივერსიტეტში, სადაც მიიღო დოქტორის ხარისხი არაბულ ლიტერატურაში. შემდეგდაბრუნდა დამასკოში და 1960 წელს დაიწყო მუშაობა სკოლის მასწავლებლად.  აღსანიშნავია, რომ ნაჯაჰ ალ-ატარის ძმა —  ისამ ალ-ატარი —  დიდი ხნის განმავლობაში (დაახლოებით 30 წელი) ხელმძღვანელობდა მუსლიმთა საძმოს სირიის შტოს. ახლა ის ემიგრაციაშია,  ცხოვრობს გერმანიაში.

### კარიერა 
1969 წელს ნაჯაჰ ალ-ატარი დაინიშნა კულტურის სამინისტროს ლიტერატურული თარგმანის განყოფილების უფროსად, ხოლო ოთხი წლის შემდეგ პრეზიდენტმა ჰაფეზ ალ-ასადმა იგი  დანიშნა  კულტურის მინისტრად. ნაჯაჰ ალ-ატარი გახდა პირველი სირიელი ქალი, რომელიც დაინიშნა მინისტრად. იგი 24 წლის განმავლობაში ინარჩუნებდა  სირიის კულტურის მინისტრის პოსტს ოთხი პრემიერ-მინისტრის დროს. იგი  მხოლოდ 2000 წელს გაათავისუფლა ახალმა პრემიერ-მინისტრმა მუჰამედ მუსტაფა მერომ.

2001 წლის 11 სექტემბრის ტერორისტული აქტების შემდეგ, სირიის ახალმა პრეზიდენტმა ბაშარ ალ-ასადმა  ნაჯაჰ  ალ-ატარი დანიშნა ცივილიზაციათა დიალოგის ცენტრის დირექტორად. ეს გახლავთ  აკადემიური ორგანიზაცია, რომლის ძირითადი საქმიანობაა კვლევის, დებატების და ორგანიზება. აქვეყნებს სტატიებს გლობალურ პოლიტიკაზე 11 სექტემბრის შემდგომ მსოფლიოში. 2003-2010 წლებში იყო სირიის ერთ-ერთი უძველესი კერძო უნივერსიტეტის,  ქალამუნის უნივერსიტეტის გამგეობის წევრი. ის ასევე არის სირიის ვირტუალური უნივერსიტეტის სამეურვეო საბჭოს წევრი  —  პირველი პროექტი სირიაში, რომელიც უზრუნველყოფს ონლაინ განათლებას.

2006 წელს ნაჯაჰ ალ-ატარი დაინიშნა სირიის მეორე ვიცე-პრეზიდენტად კულტურის საკითხებში. იგი  გახდა პირველი ქალი არაბულ სამყაროში, რომელიც დაინიშნა ასეთ პოსტზე.

ნაჯაჰ ალ-ატარი არის არაბ მწერალთა კავშირის პრეზიდიუმის, ასევე ლიტერატურათმცოდნე კრიტიკოსთა ასოციაციის წევრი. ის არის არაერთი წიგნის ავტორი, მათ შორის, ცნობილ სირიელ მწერალ ჰანა მინასთან თანაავტორობით.

### პოლიტიკური განწყობა 
მიუხედავად იმისა, რომ ატარი გახლავთ ვიცე-პრეზიდენტი და დიდი ხნის განმავლობაში  მინისტრის პოსტს იკავებდა იმ ქვეყანაში, რომელსაც ძირითადად აკონტროლებს სეკულარული  ბაასის  პარტია, მისი ძმა ისამ ალ-ატარი სირიის მუსლიმთა საძმოს დამასკოს ფრაქციის ლიდერია და 1970-იანი წლებიდან   ცხოვრობს გადასახლებაში აახენში ( დასავლეთ გერმანია), ვინაიდან  სხვადასხვა ისლამისტურ პოლიტიკური მოძრაობა იდევნებოდა მთავრობის მიერ.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 1933
კატეგორია:სირიელი ქალი პოლიტიკოსები
კატეგორია:სირიის ვიცე-პრეზიდენტები
კატეგორია:სირიის კულტურის მინისტრები
კატეგორია:სირიის ქალი მინისტრები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები