რუმელიის ციხესიმაგრე

**რუმელიის ციხესიმაგრე** () — შუასაუკუნეების ოსმალური ციხესიმაგრე, რომელიც მდებარეობს სტამბოლში, თურქეთში, ბოსფორის ევროპული სანაპიროების მთების სერიაზე. ციხესიმაგრე ასევე აძლევს თავის სახელს უშუალოდ მის გარშემო მდებარე უბანს ქალაქის სარიერის უბანში.

1451-1452 წლებში სულთან მეჰმედ II-ის ბრძანებით შეფიქრებული და აშენებული, კომპლექსი შეიქმნა იმჟამინდელ ბიზანტიურ ქალაქ კონსტანტინოპოლზე დაგეგმილი ოსმალური ალყისთვის მომზადებისას, მიზნით გადაეჭრა საზღვაო სამხედრო და ლოგისტიკური დახმარება, რომელიც პოტენციურად შეეძლო მოსულიყო ბიზანტიელთა დასახმარებლად ბოსფორის სრუტის გავლით. აქედან მოდის ციხესიმაგრის ალტერნატიული სახელი - „ბოღაზქესენი“, ანუ „სრუტის მჭრელი“ ციხე. მისი უფროსი დის სტრუქტურა, ანადოლუჰისარი („ანატოლიის ციხესიმაგრე“), მდებარეობს ბოსფორის მოპირდაპირე სანაპიროზე და ორივე ციხესიმაგრე ერთად მუშაობდა დაპყრობის დროს, რათა შეეზღუდა ნებისმიერი საზღვაო ტრაფიკი ბოსფორზე, რითაც დაეხმარა ოსმალებს მიეღწიათ თავიანთი მიზნისთვის - ქალაქი კონსტანტინოპოლი (მოგვიანებით გადარქმეული სტამბულად) გაეხადათ თავიანთ ახალ საიმპერატორო დედაქალაქად 1453 წელს.

ქალაქის ოსმალური დაპყრობის შემდეგ რუმელიჰისარი მსახურობდა როგორც საბაჟო საკონტროლო პუნქტი და ზოგჯერ ციხე, განსაკუთრებით იმ სახელმწიფოთა საელჩოებისთვის, რომლებიც ომში იმყოფებოდნენ იმპერიასთან. 1509 წლის დიდი მიწისძვრის შედეგად მნიშვნელოვანი ზიანის მიღების შემდეგ სტრუქტურა აღადგინეს და უწყვეტად გამოიყენებოდა XIX საუკუნის ბოლომდე.

დღეს ციხესიმაგრე არის პოპულარული მუზეუმი, ღია საზოგადოებისთვის, და ასევე მოქმედებს როგორც ღია ცის ქვეშ ადგილი სეზონური კონცერტებისთვის, ხელოვნების ფესტივალებისთვის და სპეციალური ღონისძიებებისთვის.

250px|მინი
250px|მინი
## ისტორია
### მშენებლობა
სტრატეგიული ციხესიმაგრის აუცილებლობა ბოსფორზე კარგად იყო ცნობილი ოსმალებისთვის, რომლებმაც XIV საუკუნის ბოლოს დაიწყეს კონსტანტინოპოლის ქალაქის დაპყრობის განზრახვები, როგორც ახალი დედაქალაქის მიზნით მათი მაშინ ჩამოყალიბებული იმპერიისთვის. კონსტანტინოპოლის დაპყრობის წინა ოსმალურ მცდელობისას სულთან მურად II-ს (1421-44, 1446-51) შეექმნა სირთულეები ბიზანტიური ფლოტის მიერ ბოსფორის ბლოკადის გამო. ამ ადრინდელი მცდელობიდან საზღვაო სტრატეგიის მნიშვნელობის შესწავლის შემდეგ, სულთან მეჰმედ II-მ (1444-46, 1451-81), მურად II-ის ვაჟმა, დაიწყო ახალი შეტევის დაგეგმვა დაუყოვნებლივ 1451 წელს ტახტზე ასვლის შემდეგ.

ამბიციური ახალგაზრდა სულთნის კორონაციაზე საპასუხოდ, ბიზანტიის იმპერატორმა კონსტანტინე XI-მ (1449-53), კლასიკური ბიზანტიური დიპლომატიური ნაბიჯით, დაემუქრა ოსმალებს კიდევ ერთი პოტენციური სამოქალაქო ომით ორჰანის (ოსმალური ტახტის პრეტენდენტის) გათავისუფლებით.

ბიზანტიელთა ეს ნაბიჯი ჩაითვალა ომის მიზეზად და ამიტომ მეჰმედმა განაგრძო კონსტანტინოპოლის დაპყრობის გეგმები, პირველად დაავალა დიდი ციხესიმაგრის მშენებლობა, რომელიც გამოიყენებოდა ბოსფორზე საზღვაო ტრაფიკის კონტროლისთვის და იმუშავებდა ერთად უფრო ძველ ანადოლუჰისართან (ანატოლიის ციხესიმაგრე) სრუტზე, რათა თავიდან აეცილებინა ნებისმიერი შესაძლო საზღვაო დახმარება კონსტანტინოპოლამდე მიღწევა 1453 წელს ქალაქის ოსმალური ალყის დროს, განსაკუთრებით გენუის კოლონიებიდან შავი ზღვის გასწვრივ, როგორიცაა კაფა, სინოპი და ამასრა.

ახალი ციხესიმაგრის ადგილი სწრაფად გადაწყდა ბოსფორის ყველაზე ვიწრო წერტილზე, სადაც სრუტი მხოლოდ 660 მეტრია (2,170 ფუტი) სიგანეში. ეს მაღალი, ბორცვზე მდებარე ადგილი სრუტის ევროპულ სანაპიროზე არა მხოლოდ უადვილებდა წყალსატევის კონტროლს, არამედ ასევე ჰქონდა უპირატესობა, რომ მდებარეობდა პირდაპირ ანადოლუჰისარის („ანატოლიის ციხესიმაგრე“) მოპირდაპირედ ბოსფორის ანატოლიურ (ანუ აზიურ) სანაპიროზე; ეს იყო უფრო ძველი ოსმალური ციხესიმაგრე, რომელიც აშენდა 1393-1394 წლებში სულთან ბაიეზიდ I-ის მიერ. ისტორიულად, იყო რომაული გამაგრება იმ ბორცვზე, სადაც რუმელიჰისარი უნდა აშენებულიყო, რომელიც მოგვიანებით გამოიყენებოდა როგორც ციხე ბიზანტიელების და გენუელების მიერ. შემდგომში იქ მონასტერი აშენდა.

მშენებლობა დაიწყო 1452 წლის 15 აპრილს. სტრუქტურის ზემოდან ნახვის გეგმები წარმოადგენს მეჰმედის და მუჰამედის ინიციალებს. სამი მთავარი კოშკიდან თითოეული დასახელდა იმ სამეფო ვეზირის სახელით, რომელიც აკონტროლებდა შესაბამისი კოშკის მშენებლობას: სადრაზამ ჩანდარლი ჰალილ ფაშა, რომელმაც ააშენა დიდი კოშკი კარიბჭის გვერდით; ზაღანოს ფაშა, რომელმაც ააშენა სამხრეთის კოშკი; და სარიჯა ფაშა, რომელმაც ააშენა ჩრდილოეთის კოშკი. თავად სულთანი პირადად აკონტროლებდა საიტზე მიმდინარე აქტივობებს.

250px|მინი
250px|მინი
### არქიტექტურა
რუმელიჰისარის გამაგრებას აქვს ერთი პატარა კოშკი, სამი მთავარი კოშკი და ცამეტი პატარა სათვალთვალო კოშკი, განთავსებული მთავარ კოშკებს შორის დამაკავშირებელ კედლებზე. ერთი სათვალთვალო კოშკი ოთხკუთხა პრიზმის ფორმისაა, ექვსი სათვალთვალო კოშკი მრავალკუთხიანი პრიზმის ფორმისაა, ხოლო სხვა ექვსი ცილინდრულია.

მთავარი კოშკი ჩრდილოეთით, სარიჯა ფაშას კოშკი, ცილინდრული ფორმისაა, 23.30 მეტრის (76.4 ფუტი) დიამეტრით, 7 მეტრი (23 ფუტი) სისქის კედლებით და სულ 9 სართულით, რომელიც აღწევს 28 მეტრის (92 ფუტი) სიმაღლეს. დღეს ეს კოშკი ასევე ცნობილია როგორც ფათიჰის („დამპყრობლის“) კოშკი სულთან მეჰმედ II-ის მეტსახელის მიხედვით. დიდი კოშკი წყლის პირას ციხესიმაგრის შუაგულში, ჰალილ ფაშას კოშკი, თორმეტკუთხა პრიზმაა და ასევე აქვს 9 სართული. ის არის 22 მეტრი (72 ფუტი) სიმაღლის, 23.30 მეტრის (76.4 ფუტი) დიამეტრით და 6.50 მეტრის (21.3 ფუტი) სისქის კედლებით. მთავარი კოშკი სამხრეთით, ზაღანოს ფაშას კოშკს, აქვს მხოლოდ 8 სართული. ეს ცილინდრული კოშკი არის 21 მეტრის (69 ფუტი) სიმაღლის და აქვს 26.70 მეტრის (87.6 ფუტი) დიამეტრი 5.70 მეტრის (18.7 ფუტი) სისქის კედლებით. სივრცე თითოეულ კოშკში დაყოფილი იყო ხის იატაკებით, თითოეული აღჭურვილი ღუმელით. კონუსური ხის სახურავები, დაფარული ტყვიით, თავდაპირველად აკვირდა კოშკებს, თუმცა ესენი დღეს აღარ არსებობს.

ციხესიმაგრის გარე შემომხვევი კედლები არის 250 მეტრი (820 ფუტი) სიგრძის ჩრდილოეთიდან სამხრეთით და მერყეობს 50-დან 125 მეტრამდე (164-დან 410 ფუტამდე) სიგრძის აღმოსავლეთიდან დასავლეთით. კომპლექსის საერთო ფართობი არის 31,250 მ² (336,372 კვ. ფუტი).

ციხესიმაგრეს ჰქონდა სამი მთავარი კარიბჭე მთავარი კოშკების გვერდით, ერთი გვერდითი კარიბჭე და ორი საიდუმლო კარიბჭე არსენალისა და სურსათის სარდაფებისთვის სამხრეთის კოშკის გვერდით. იყო ხის სახლები ჯარისკაცებისთვის და პატარა მეჩეთი, რომელიც შეწირული იყო სულთნის მიერ მშენებლობის დროს. თავდაპირველი მეჩეთიდან დარჩენილია მხოლოდ მინარეთის ღერო, ხოლო პატარა მასჯიდი, რომელიც დაემატა XVI საუკუნის შუა პერიოდში, არ შემორჩენილა. ახალი მეჩეთი მას შემდეგ აშენდა ტერიტორიაზე. წყალი მიეწოდებოდა ციხესიმაგრეს დიდი ავზიდან მეჩეთის ქვეშ და ნაწილდებოდა სამი კედლის შადრევნის საშუალებით, რომლიდანაც მხოლოდ ერთი რჩება. ორი წარწერიანი ფილა მიმაგრებულია კედლებზე.

ციხესიმაგრეს თავდაპირველად ერქვა „ბოღაზქესენი“, სიტყვასიტყვით ნიშნავს „სრუტის მჭრელს“, რაც მიუთითებს ბოსფორის სრუტეზე. სახელს აქვს მეორეული და უფრო მკაბრული მნიშვნელობა; რადგან ბოღაზი არა მხოლოდ ნიშნავს სრუტს, არამედ ასევე „ყელს“ თურქულ ენაზე.

მოგვიანებით გადარქმეული იქნა რუმელიჰისარად, რაც ნიშნავს „ციხესიმაგრე რომაელთა მიწაზე“, ანუ ბიზანტიურ ევროპაზე ან ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე.

250px|მინი
### გამოყენება წარსულში
ციხესიმაგრეში განლაგებული იყო 400 იანიჩრის ბატალიონი და დიდი ზარბაზნები განთავსდა ჰალილ ფაშას კოშკში, მთავარ კოშკში წყლის პირას. ციხესიმაგრეების დასრულების შემდეგ მეჰმედმა დაიწყო გადასახადის დაკისრება იმ გემებზე, რომლებიც გადიოდნენ მათი ზარბაზნების მიღწევადობის ფარგლებში. ვენეციური ხომალდი, რომელმაც იგნორირება გაუკეთა გაჩერების სიგნალს, ჩაძირა ერთი გასროლით და ყველა გადარჩენილი მეზღვაური მოკვეთეს თავი, გარდა კაპიტნისა, რომელიც ჩაკვრით მოკლეს და დააყენეს როგორც ადამიანური შეშინება სრუტეზე მომავალი მეზღვაურებისთვის გაფრთხილებად. ეს ზარბაზნები მოგვიანებით გამოიყენებოდა XIX საუკუნის მეორე ნახევრამდე სულთნის მისალმებისთვის, როცა ის გადიოდა ზღვით.

კონსტანტინოპოლის დაპყრობის შემდეგ ციხესიმაგრე მსახურობდა როგორც საბაჟო საკონტროლო პუნქტი. რუმელიჰისარი, რომელიც განკუთვნილი იყო სრუტეში გემების გავლის კონტროლისთვის, საბოლოოდ დაკარგა თავისი სტრატეგიული მნიშვნელობა, როდესაც ციხესიმაგრეების მეორე წყვილი აშენდა უფრო მაღლა ბოსფორზე, სადაც სრუტე შეუერთდა შავ ზღვას. XVII საუკუნეში იგი გამოიყენებოდა როგორც ციხე, ძირითადად უცხოელი ომის ტყვეებისთვის. რუმელიჰისარი ნაწილობრივ განადგურდა 1509 წლის მიწისძვრით, მაგრამ მალევე აღადგინეს. 1746 წელს ხანძარმა გაანადგურა ყველა ხის ნაწილი ორ მთავარ კოშკში. ციხესიმაგრე აღადგინა სულთან სელიმ III-მ (1761-1807). თუმცა, ახალი საცხოვრებელი უბანი ჩამოყალიბდა ციხესიმაგრის შიგნით მას შემდეგ, რაც იგი მიტოვებული იქნა XIX საუკუნეში.

### თანამედროვე ისტორია
1953 წელს, პრეზიდენტ ჯელალ ბაიარის ბრძანებით, მაცხოვრებლები გადაასახლეს და ფართომასშტაბიანი სარესტავრაციო სამუშაოები დაიწყო 1955 წლის 16 მაისს, რომელიც გაგრძელდა 1958 წლის 29 მაისამდე. 1960 წლიდან რუმელიჰისარი მუზეუმია.

ფათიჰ სულთან მეჰმეტის ხიდი, დასახელებული ოსმალური სულთნის სახელზე, რომელმაც დაავალა რუმელიჰისარის მშენებლობა და დაიპყრო ქალაქი, მდებარეობს ციხესიმაგრის ახლოს, ჩრდილოეთით.

ციხესიმაგრე გამოსახული იყო სხვადასხვა თურქულ ბანკნოტზე 1939-1986 წლებში.

## გალერეა

File:Rumeli Hisari 3783.jpg|რუმელიჰისარის შესასვლელი
File:Rumeli Hisari 3777.jpg|რუმელიჰისარი ჰალილ ფაშას კოშკი
File:Rumeli Hisari 3727.jpg|რუმელიჰისარი ხედი ბოსფორთან
File:Rumeli Hisari 3713.jpg|რუმელიჰისარი სარუკა-ფაშას კოშკი
File:Small Zaganos Pasha Tower Rumeli Hisari in 2006 3013.jpg|რუმელიჰისარი ზაგანოს პაშას პატარა კოშკი
File:Interior Zaganos Pasha Tower, Rumeli hisarı.jpg|რუმელიჰისარი ზაგანოს პაშას კოშკის ინტერიერი
File:Fatih Mosque, Rumeli Hisarı exterior.jpg|რუმელიჰისარის ფატიჰის მეჩეთი
File:Rumeli Hisarı Mosque and minaret in 2006 3778.jpg|რუმელიჰისარის მინარეთი ცისტერნის ზემოთ

## რესურსები ინტერნეტში
*Archnet
*Over 80 pictures of the fortress

## სქოლიო
კატეგორია:სტამბოლის მუზეუმები
კატეგორია:თურქეთის მუზეუმები
კატეგორია:1452 წელს დასრულებული შენობა-ნაგებობები