open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ჰაუარდ ფილიპს ლავკრაფტი

**ჰაუარდ ფილიპს ლავკრაფტი** (; დ. 20 აგვისტო, 1890 — გ. 15 მარტი, 1937) — ამერიკელი მწერალი სამეცნიერო ფანტასტიკის, ფენტეზისა და საშინელებათა ჟანრში. ცნობილია ქთულჰუს მითოსის შექმნით. მიჩნეულია ჟანრის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ავტორად, თუმცა სიცოცხლე სიღარიბეში დაასრულა.

ლავკრაფტი დაიბადა პროვიდენსში, როდ-აილენდის შტატში და  ცხოვრების დიდი ნაწილი ახალ ინგლისში გაატარა. მის ყველაზე ცნობილ მოთხრობებს შორისაა „ქთულჰუს ძახილი“, „სიგიჟის მთებთან“, „ჩრდილი ინსმუთზე“. ყველა ეს მოთხრობა „ქთულჰუს“ მითოსის ნაწილია. თავისი ლიტერატურული მოღვაწეობის პერიოდში ლავკრაფტს არ შესწევდა უნარი საკუთარი თავის ფინანსურად უზრუნველყო, როგორც ავტორს და რედაქტორს. კომერციული წარმატება მისი კარიერის გვიანდელ პერიოდში უფრო და უფრო ნაკლებად მიღწევადი გახდა. ლავკრაფტი გარდაიცვალა 1937 წლის 15 მარტს 46 წლის ასაკში, პროვდენსში.

სიცოცხლის განმავლობაში ლავკრაფტი ფაქტობრივად უცნობი იყო მკითხველთა უმრავლესობისთვის. მისი მოთხრობები ე. წ. სამაკულატურო ჟურნალებში იბეჭდებოდა, მათ შორის მთავარი „Weird Tales“ იყო. მიუხედავად გამოხმაურებისა, რომელსაც მისი მოთხრობები ღებულობდნენ, (შეშფოთების და ქების წერილები), მკითხველთა უმეტესობამ მისი სახელი არ იცოდა. მიუხედავად ამისა, მას ხშირი მიმოწერა ჰქონდა მის თანამედროვეებთან, მაგალითად კლარკ ეშტონ სმითთან და ავგუსტ დერლეტთან, რომელსაც დაუმეგობრდა, მიუხედავად ამისა, პირადად არასოდეს შეხვედრია. მწერლების ეს გაერთიანება ცნობილი გახდა როგორც „ლავკრაფტის წრე“, რადგანაც თავის ნაშრომებში ისინი ხშირად სესხულობდნენ ელემენტებს ლავკრაფტის მოთხრობებიდან (რაზეც თავად მწერალი თანახმაც იყო და აქტიურადაც აქეზებდა).

ლავკრაფტის შემოქმედების დაყოფა სამ ნაწილად არის შესაძლებელი: საშინელებათა ისტორიები (1905-1920), სიზმრების ციკლი (1920-1927), ქთულჰუს/ლავკრაფტის მითოსი (1925-1935).

## ბიბლიოგრაფია
* რენდოლფ კარტერის ჩვენება (1920)
* ჰიპნოზი (1923)
* უცხო სამყაროს ფერი (1927)
* სიცივე (1928)
* ქთუჰლუს ძახილი (1928)
* ჩრდილი ინსმუთზე (1931)
* სიგიჟის მთებთან (1936)

## ლიტერატურა
* Extract from *H P Lovecraft: Against the World, Against Life* by Michel Houellebecq
* "H. P. Lovecraft's Afterlife"  by John J. Miller of *The Wall Street Journal*
* 
* 
* 
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* ჰ.ფ. ლავკრაფტი — ჯონ ჰეის ბიბლიოთეკა
* ჰ.ფ. ლავკრაფტის საზოგადოება
* 
* 
* 
* 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები
კატეგორია:ჰაუარდ ფილიპს ლავკრაფტი
კატეგორია:ამერიკელი აგნოსტიკოსები
კატეგორია:ამერიკელი საშინელებათა ჟანრის მწერლები
კატეგორია:ამერიკელი სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის მწერლები
კატეგორია:მატერიალისტები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ესეისტები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ჟურნალისტები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი ჟურნალისტები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი პოეტები
კატეგორია:ამერიკელი ფენტეზი მწერლები
კატეგორია:ამერიკელი ლიტერატურის კრიტიკოსები
კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ესეისტები
კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები
კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი რომანისტები
კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი პოეტები
კატეგორია:ლიტერატურის კრიტიკოსები
კატეგორია:ჰიუგოს პრემიის ლაურეატი მწერლები
დემირჩილიარი

**დემირჩილიარი** () — აზერბაიჯანული ხალიჩები, რომელიც მიეკუთვნება ყაზახის ჯგუფს განჯა — ყაზახის სახეობას. ამ ხალიჩის დასახელება დაკავშირებულია სოფელ დემირჩილიართან, რომელიც განლაგებულია აზერბაიჯანის ყაზახის რაიონის დასავლეთით 9 კილომეტრის დაშორებით. ზოგიერთი მეხალიჩე უწოდებს ამ ხალიჩას „დემირჩი ჰასან“-ს . ეს ხალიჩა მზადდება ასევე ისეთ სოფლებში, როგორებიც არიან : დაშ სალახლი, ქოსალარი და ურქმაზლი. რესპუბლიკის ყაზახის რაიონი. ხალიჩები „დემირჩილიარი“ ითვლებიან ყაზახის ჯგუფში უმაღლეს ხარისხად.

## სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
აჯემი ნაჩივანელელი

**აჯემი იბნ აბუბექრ ნახიჩევანი (ნაჩივანელელი)** (; XII საუკუნის 20-ანი წლები, ნახიჩევანი — XIII საუკუნე) — მუსულმანური შუასაუკუნეების ხუროთმოძღვარი. ნახიჩევანის არქიტექტორული სკოლის დამაარსებელი, აზერბაიჯანის ათაბაგთა სელჩუკების ხანა.

სიცოცხლე და ხელოვნება ცხოვრობდა და მუშაობდა ქალაქ ნახიჩევანში. მის ნაშრომებში შედის : იუსიფ იბნ კუსეირის საფლავის ძეგლი (1162 წელი), რომელიც აშენდა აზერბაიჯანის ათაბაგ მოჰამედ ჯაჰან ფეხლევანის დაკვეთით, მისი პირველი მეუღლის მომინე ხათუნის პატივსაცემად მომინა ხათუნის მავზოლეუმი. (1186), ნახიჩევან - ჯუმა მეჩეტი. მისი თანამედროვენი უწოდებდნენ აჯემის „შეიჰ - ულ - მუჰანდის“ — „ინჟინერების მეთაურს“.

მასვე მიეწერება სიტყვები, რომელნიც მიწერილია მომინე-ხათუნის მავზოლეუმზე :

„ჩვენ წავალთ — სამყარო დარჩება, ჩვენ მოვკვდებით — ეს დარჩება მოსაგონად“.

Nakhichevan Mausoleum.jpg|იუსიფ იბნ კუსეირის აკლდამა ნახიჩევანში, 1162 წ.
Nakhichevan01.JPG|მომინე ხათუნის აკლდამა ქ. ნახიჩევანში, 1186 წ.

## რესურსები ინტერნეტში
* Photos of Nakhchivan
* Encyclopaedia Iranica. AJAMİ ABU BAKR.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1120-იანები
კატეგორია:გარდაცვლილი XIII საუკუნე
კატეგორია:აზერბაიჯანელი არქიტექტორები
კატეგორია:დაბადებული XII საუკუნე
კატეგორია:გარდაცვალების წელი უცნობია
ვიდადი მურადოვი

**ვიდადი აიდინ ოღლუ მურადოვი** () — ხალიჩების ექსპერტი, ისტორიკოსი, პროფესორი. საქმიანობის სფეროს წარმოადგენს ხალიჩების ისტორიის შესწავლა და ხალიჩების ქსოვის ტრადიციების აღდგენა. ღია სააქციო საზოგადოების „აზერხალჩა“-ს მმართველობის თავმჯდომარე, ხალიჩების არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის სექტორის გამგე, ჟურნალ „აზერბაიჯანული ხალიჩების“ მთავარი რედაქტორი, იუნესკოს სულიერი ტრადიციების კათედრის განყოფილების პროფესორი ჩრდილო კავკასიაში, მუზეუმების საერთაშორისო საბჭოს (ICOM) წევრი.

## ბიოგრაფია 
დაიბადა 1956 წლის 5 მარტს აზერბაიჯანუის რესპუბლიკის ქალაქ ბარდაში. მის მიერ 1994 წელს დაარსდა სამეცნიერო- -კვლევითი ცენტრი „აზერ-ილმე“, რომელის საქმიანობის სფეროა აზერბაიჯანული ხალიჩების დავიწყებული ტექნოლოგიების აღდგენა და მათი პოპულარიზება. 2014 წელსისტორიის ინსტიტუტის განყოფილებაში „მოსახლეობის ისტორია და ისტორიული დემოგრაფია“ დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია ფილოსოფიაში თემაზე „ აზერბაიჯანის ირევანის რეგიონში ხალიჩების განვითარების ისტორია : XVIII საუკუნის მეორე ნახევარი — XX საუკუნის დასაწყისი (100 -ზე მეტი ორიგინალური ხალიჩების საფუძველზე, რომლებიც ამ ხანის ამ რეგიონს მიეკუთვნებიან). „იენი აზერბაიჯანი“-ს პარტიის წევრი. დაქორწინებულია, ჰყავს სამი შვილი.

## მეცნიერულ-ხელოვნებითი მიმართულება 
ხალიჩების ისტორიული ფესვების კვლევა, ძველებური ხალიჩების ანალიზის შეფარდება, აზერბაიჯანული ხალიჩების შესწავლა მოსახლეობის ისტორიიდან გამომდინარე, ხალიჩების ჯგუფების კლასიფიკაციის დახვეწა, ხალხური ხალიჩების გამოაშკარავება, რომლებიც ინახება მუზეუმებში და კერძო კოლექციებში.

## რესურსები ინტერნეტში
*Rijkmuseum Research Library Database
*Cultural Fibers 
*Azerilme Gallery opening night in Moscow
*Book on Karabakh school of carpet weaving published 

კატეგორია:დაბადებული 5 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1956
კატეგორია:ბაქოში გარდაცვლილები
უნიფეი

**UniPAY** — ელექტრონული საგადასახადო სისტემა. კომპანია უნიფეი ახორციელებს თანხის გადარიცხვის ოპერაციებს ინტერნეტის საშუალებით. 2011 წლიდან, საქართველოში ავითარებს ელექტრონული კომერციის მიმართულებას და ბიზნეს სექტორს სთავაზობს ადგილობრივ და საერთაშორისო გადახდის სისტემების ინტეგრაციის საშუალებას.

უნიფეი ოფიციალურად რეგისტრირებულია, როგორც საგადახდო მომსახურების პროვაიდერი საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის ბრძანებით დამტკიცებული „საგადახდო მომსახურების პროვაიდერის საქართველოს ეროვნულ ბანკში რეგისტრაციისა და რეგისტრაციის გაუქმების წესის“ შესაბამისად. სარეგისტრაციო ნომერი 0007 - 9004.

კომპანია დაარსდა 2011 წელს, საქართველოში, თბილისში. კომპანიის მიზანი იყო შეექმნა მარტივი და ტექნოლოგიურად გამართული ელექტრონული გადახდების სისტემა. პირველივე წელს, კომპანიამ წარადგინა ელექტრონული საფულის სერვისები, რისი მეშვეობითაც მომხმარებელს შეეძლო განეხორციელებინა ელექტრონული თანხის მიღება, გაგზავნა და გადახდა. 2013 წელს კომპანიამ დაანონსა ელ. კომერციის მიმართულება unipay checkout, რომელიც მიზნად ისახავდა პოპულარულ ელ კომერციის პლატფორმებში ონლაინ გადახდების ინტეგრაციას. კომპანია უნიფეიმ პარტნიორობა დაამყარა 12-ზე მეტ საერთაშორისო და ადგილობრივ ელ კომერციის პლატფორმებთან. 

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* ბლოგი
* UniPAY Offers Cryptocurrency Payment Solution In Georgia, Partnering With Snapcard 
* Snapcard, UniPAY partner to allow Bitcoin payments 
* UniPAY Teams With Snapcard to Offer Bitcoin Option to 55,000
* Georgia’s UniPAY Brings Bitcoin to 55,000 Active Users
* Ripple Has Signed New Partnerships with Different Companies from Asia and Europe
* Ripple Partners With Five European And Asian Payment Providers

კატეგორია:ელექტრონული საგადასახადო სისტემები
ტყის ტინამუები

**ტყის ტინამუები** () — ფრინველთა ქვეოჯახი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს 3 გვარს. სხვა ტინამუების მსგავსად არ უყვართ ფრენა და მას სიარულსა და სირბილს ამჯობინებენ. ფიზიკურად მკვეთრად განსხვავდებიან: უდიდესი სხეულის სიგრძეა 49 სმ (ტაო), მასა 1,8 კგ (მეუდაბნოე ტინამუ); უმცირესი სიგრძეა 21,5–24 სმ, მასა 174–238 გ (მცირე ფარულკუდიანი), მეორე უმცირესი სიგრძეა 20–32 სმ და მასა 154–200 გ (მოკლენისკარტა ფარულკუდიანი). ინკუბაცია გრძელდება 16-დან 19–20 დღე-ღამემდე. გავრცელებულნი არიან ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში. ბინადრობენ ტყეებში. იკვებებიან ფოთლებით, თესლებითა და კვირტებით.

## გვარები 
* 
* 
* 

## ლიტერატურა 
* Brown, Joseph W. (2005). "Tinamiformes, Tinamidae, tinamous" . Tree of Life Web Project. Retrieved 16 Jul 2009.
* Davies, S. j. j. f. (2003). "Tinamous Tinamidae)". In Hutchins, Michael; Jackson, Jerome A.; Bock, Walter J.; Olendorf, Donna. Grzimek's Animal Life Encyclopedia. 8 Birds I Tinamous and Ratites to Hoatzins. Joseph E. Trumpey, Chief Scientific Illustrator (2nd ed.). Farmington Hills, MI: Gale Group. pp. 57–67. ISBN 0-7876-5784-0.

## სქოლიო 
კატეგორია:ტინამუსებრნი
ჰილა-აფშანი

**ჰილა-აფშანი** () — აზერბაიჯანული ხალიჩები, რომლებიც შედიან ბაქოს ჯგუფში კუბა-შირვანის სახეობა. დასახელებით ეს ხალიჩა დაკავშირებულია სოფელ ხილასთან (სოფლის ძველი სახელწოდება ამირჯანი), რომელიც განლაგებულია ბაქოდან სამხრეთით 15 კილომეტრის დაშორებით აფშერონის ნახევარკუნძულზე.

მას აწარმოებენ სოფელ ხილასთან მახლობლად ხალიჩების საქსოვ პუნქტებში ბიულ-ბიულეში და სურახანებში. უცხოელი ავტორების ნამუშევრებში ამ ხალიჩას „შირვანს“ უწოდებენ, ხოლო ზოგიერთი მათგანი შეცდომით სთვლის მას „დერბენტს“. ხალხში ამ ხალიჩას „სადჯაიაგის“ — სამფეხას უწოდებენ.

## მხატვრული თავისებუურებანი 
“ მუზეუმი (ბაქო)]]

სიტყვა „აფშანი“ ნიშნავს — „დაყრას“, „გაფანტვას“, „ჭრელს“, ხოლო ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში ეწოდება დამოუკიდებელ ორნამენტალურ კომპოზიციას ხელოვნებაში. კედლების მოპირკეთებაში, ასევე ხალიჩების ქსოვის დროს „აფშანის“ კომპოზიციას შეადგენენ რთული აღნაგობის სპირალისებური ტოტები.

„აფშანის“ კომპოზიცია გამოიყენება არა მხოლოდ კუბა -შირვანის სახის ხალიჩებში, არამედ ტავრიზის სკოლაშიც. იგი ფართოდ არის გავრცელებული ხალიჩის ქსოვის ისეთ ცენტრებში, როგორებიც არის არდებილი, სარაბი, ყარაჯადაღი, და განსაკუთრებით დამახასიათებელია ქალაქ თავრიზისთვის. იმის და მიუხედავად, რომ „აფშანი“-ს ხალიჩები იქსოვება აზერბაიჯანის ჩრდილო-დასავლეთში, სადაც ისინი შეადგენენ შირვანის ჯგუფს, მათი რთული კომპოზიცია დამახასიათებელია „ბაქო-ჰილა“-ს ხალიჩების ჯგუფისათვის და ცნობილია „ხილა -აფშანი“-ს სახელწოდებით.

## სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
პარგოლოვოს პეტრე და პავლე მოციქულების ეკლესია

**პარგოლოვოს პეტრე და პავლე მოციქულების ეკლესია** () — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში, პარგოლოვოს დასახლებაში, შუვალოვის პარკში.  ეკლესია აგებულია 1831-1840 წლებში. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
1820-იან წლებში პარგოლოვოს ფლობდა პავლე შუვალოვის ქვრივი ვარვარა შუვალოვა, რომელიც მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ ცოლად გაყვა იმპერატორის კარის ცერემონმაისტერს, გრაფ ადოლფ პოლეს. 1830 წელს მეორე მეუღლის გარდაცვალებამ სერიოზულად იმოქმედა გრაფინიაზე. მან გადაწყვიტა უკვდავეყო მისი ხსოვნა. ვარვარა შუვალოვას თხოვნით არქიტექტორმა ალექსანდრე ბრიულოვმა შეიმუშავა მისი მეუღლის დასაკრძალავი აკლდამისა პროექტი. აკლდამა იმ წელსვე ააგეს, თაღოვან შესასვლელთან. 

ძალიან მალევე ვარვარა პეტრეს ასულმა თხოვნით მიმართა სასულიერო კონსისტორიას, რათა ნება მიეცათ აკლდამაზე აეშენებინა ქვის ეკლესია იმავე ბრიულოვის პროექტის მიხედვით. პასუხად მან მიიღო გადაწყვეტილება, რომ არამართლმადიდებელი გრაფის ნეშტი უნდა ყოფილიყო ტაძრის გარეთ. თავდაპირველად ფიქრობდნენ ტაძარი ეკურთხებინათ დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე, მაგრამ თავიდანვე ეკლესიას თვლიდნენ მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძრად. 

ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1831 წელს, მაგრამ მფლობელის მძიმე მატერიალური მდგომარეობის გამო ეკლესიის მშენებლობა გაგრძელდა 10 წელი. კიდევ ხუთი წლის შემდეგ, 1846 წლის 9 ივლისს, ტაძარი აკურთხა იოაკიმე კოჩეტოვმა. ამ მომენტიდან პეტრესა და პავლეს ეკლესია გახდა შუვალოვ-ვორონცოვების საოჯახო ეკლესია. 1872 წლის 12 ივლისს ტაძარში ჯვარი დაიწერა ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვმა და ნადეჟდა პურგოლდმა. 

1917 წლის შემდეგ ეკლესია მიაწერეს პარგოლოვოს ტაძარს და შემდეგ საბოლოოდ დახურეს 1935 წელს. დახურვისთანავე დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები, სამრეკლოს ზედა იარუსი და მეტალის წვეტი მოხსნეს. კანკელი და მოციქულთა ქანდაკებები გაანადგურეს გოთიკური ფანჯრები შეცვალეს ჩვეულებრივი ფანჯრებით. გადატიხრეს სართულებს შორის. ტაძრის შენობაში განათავსეს ფიზიოთერაპიული კაბინეტი. დიდი სამამულო ომის პერიოდში ეკლესია არ დაზიანებულა.

ინტერიერის რესტავრაცია დაიწყო 1954 წელს. 1957 წელს მოხსნეს სართულთშორისი გადატიხვრა და აღდგინეს გოთიკური ფანჯრები. რესტავრაციის მეორე ეტაპი დაიწყო 1977 წელს. 1980-იანი წლების ბოლოს შენობა იმყოფებოდა ჩამონგრეულ მდგომარეობაში. 

1991 წელს ამ სახით ეკლესია გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, დაიწყო რესტავრაცია, რომლის შედეგადაც შენობამ მიიღო თავდაპირველი სახე.

## ლიტერატურა
*Оль Г. А. Александр Брюллов. — Л., 1983. — С. 45—47.

## რესურსები ინტერნეტში
* Русские церкви
* Энциклопедия Санкт-Петербурга 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

**სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია** () — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში, პეტრე დიდის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის ტერიტორიაზე. ეკლესია აგებულია 1912-1913 წლებში. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ეკლესიის წინამძღვარია დიაკვანი ალექსანვრე რუმიანცევი.

## ისტორია 
1902 წელს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მშენებლობის შემდეგ დადგა საკითხი მასთან ახლოს ეკლესიის აშენების შესახებ, რადგან უახლოესი ეკლესია საკმაოდ შორს მდებარეობდა. 1906 წელს დაიწყო საპროექტო სამუშაოები. თავდაპირველად გადაწყვიტეს ეკლესიის მთავარ სივრცედ გამოეყენებინათ სამკითხველო დარბაზი, ხოლო საკურთხეველი გამოეყოთ მეტალის ფარდით, მაგრამ ეს ჩანაფიქრი უარყვეს. ასევე არსებობდა წინადადება მოეწყოთ ეკლესია საერთო საცხოვრებელში ან დამატებით ვესტიბიულში. 

ინსტიტუტის არქიტექტორმა ვლადიმირ ტავლინოვმა შექმნა პროექტი, მაგრამ 1911 წლამდე ვერ მოიძებნა ფინანსები.

მალე გამოაცხადეს კონკურსი ახალ პროექტზე, რომელიც მოიგო სამოქალაქო ინჟინერმა იოსიფ პადლევსკიმ, რომელიც მხატვრობის კურსს ასწავლიდა პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში. მან წამოაყენა წინადადება აეშენებინათ ეკლესია, რომელსაც პირველი საერთო საცხოვრებლის სამხრეთ-დასავლეთიდან მიშენებული ექნებოდა სამრეკლო. 1912 წლის მარტში წმინდა სინოდმა დაამტკიცა პროექტი, რომელშიც არქიტექტორმა ვასილი კოსიაკოვმა შეიტანა მცირე ცვლილებები. 

1912 წლის 19 ივნისს დაიწყეს ტაძრის მშენებლობა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ვლადიმირ ტავლინოვი. 1913 წლის 28 დეკემბერს ეკლესია აკურთხა გდოვის ეპისკოპოსმა ბენიამინმა ღვთისმშობლის კვართის სახელზე, ინსტიტუტის დაარსების თარიღის აღსანიშნავად.

1923 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა და დიდი ხნის მანძილზე, რამდენიმე ცვლილების ფონზე გამოიყენებოდა უნივერსიტეტის კლუბად და საწყობად, ხოლო შემდეგ უნივერსიტეტის სამხედრო კათედრის აუდიტორიად. სამრეკლო და გუმბათი მოხსნეს. 

1992 წელს ეკლესიის შენობა დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1993 წლის 10 აპრილს ეკლესია აკურთხა მიტროპოლიტმა იოანე სნიჩევმა. 

1995 წელს ეკლესიაში დააყენეს სამიარუსიანი კანკელი, მოხატეს კედლები აღადგინეს გუმბათი და სამრეკლო.

## ლიტერატურა
*Лисовский В. Г. Архитектура России XVIII — начала XX века. Поиски национального стиля. — М.: Белый город, 2009. — С. 523. — 568 с. — (Энциклопедия мирового искусства). — ISBN 978-5-7793-1629-3.

## რესურსები ინტერნეტში
* Энциклопедия Петербурга 
* Под Покровом Богородицы (ссылка устарела?) 
* Народный каталог православной архитектуры

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კატეგორია:XX საუკუნის ეკლესიები
კრონშტადტის წმინდა ელისაბედის ეკლესია

**კრონშტადტის წმინდა ელისაბედის ეკლესია** () —   ამჟამად უმოქმედო ლუთერანული ტაძარი კრონშტადტში. ტაძარი აგებულია 1834-1836 წლებში. ტაძარი არის რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

## წინარე ისტორია 
პირველი ლუთერანული ეკლესია წმინდა ელისაბედის სახელზე კრონშტადტში დააარსეს 1710-იან წლებში. 1732 წლის ქალაქის ხანძრის შემდეგ იმპერატორ ანა იოანეს ასულის ბრძანებით კირხეს მიმდებარე ტერიტორიაზე გადავიდნენ საზღვაო მოსამსახურეები, ხოლო კირხესათვის გამოიყო ახალი ადგილი წყლის წისქვილის უკან. სწორედ აქ 1735 წელს დაიწყო ტაძრის მშენებლობა, მაგრამ არ დასრულებულა, ამის გამო 1739 წელს მიწის ნაკვეთი გადაეცა წმინდა ანდრიას ტაძრის ასაშენებლად.

## ისტორია 
კირხეს ასაშენებლად 1750 წელს მრევლმა შეიძინა სამი მიწის ნაკვეთი პეტერბურგის ჭიშკართან, ანდრეევის, შკიპერისა და აღმოსავლეთის ქუჩებზე და მიიღეს მშენებლობის ნებართვა. აქ ააგეს წმინდა ელისაბედის ხის ეკლესია, მასთან ახლოს 1776 წლამდე არსებობდა ქალქის ლუთერანული სასაფლაო.

1830-იანი წლების დასაწყისში ხის ეკლესია დაიწვა, ხოლო 1836-1838 წლებში მიმდებარე მიწის ნაკვეთზე არქიტექტორმა კ. ბეილიმ ააგო ქვის ეკლესია არქიტექტორ ედუარდ ანერტის პროექტის მიხედვით. 

### 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ 
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ წამოწყებული საეკლესიო ფასეულობების დატაცების კამპანია ლუთერანულ ტაძრებს თითქმის არ შეხებია. წმინდა ეკატერინეს ტაძრიდან გაიტაცეს ექვსი ვერცხლის სასანთლე. ლუთერანების რიცხვი კრონშტადტში გერმანელების, ლატვიელების, ესტონელების, ფინელებისა და შვედების ემიგრაციის ხარჯზე ძალიან შემცირდა.

1924 წლის 23 დეკემბერს კომკავშირის რაიონულმა კომიტეტმა კრონშტადტის ეკონომიკურ თათბირს გაუგზავნა ანგარიში, რომელშიც წერდა, რომ წმინდა ელისაბედის ეკლესიის მრევლის რაოდენობა 15-20 კაციღაა და წამოაყენა წინადადება ტაძრის დახურვისა და მისი შენობის გადაკეთების შესახებ. 1925 წლის 8 იანვარს სამრევლო საბჭოს თავჯდომარემ უარი თქვა ტაძრის გამოყენებაზე, რადგან მსახურება უკვე ორი წელია აღარ იმართებოდა და პასტორმაც ადრე დატოვა კრონშტადტი. 1925 წლის 18 იანვარს ეკლესია დახურეს, მისი ფასეულობა გადაეცა კრონშტადტის წმინდა ნიკოლოზის კირხეს, ხოლო ტაძრის შენობა გადასცეს მეტალისტების პროფესიულ კავშირებს. იგივე ბედი ეწია მეორე კირხესაც, ისიც მრევლის სიმცირის გამო დახურეს  1926 წლის აგვისტოში. 

ამჟამად შენობას ფლობს სანქტ-პეტერბურგის წყალკანალის კრონშტადტის ქვედანაყოფი.

## ლიტერატურა
*В. Я Крестьянинов. Кронштадт. Крепость, город, порт. — СПб.: Остров, 2014. — С. 59, 74. — 690 с. — 1000 экз. — ISBN 978-5-94500-084-1.
*П. Н Столпянский. Путеводитель по Кронштадту: Исторические очерки. — М.: Центрполиграф, 2011. — 334 с. — ISBN 978-5-227-03040-5.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ლუთერანული ეკლესიები
კატეგორია:კრონშტადტის ტაძრები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ნეჯმიე პაგარუშა

**ნეჯმიე პაგარუშა** (; დ. 7 მაისი, 1933, მალიშევო, იუგოსლავიის სამეფო — გ.  7 თებერვალი,  2020, პრიშტინა, კოსოვო) — ალბანელი მომღერალი და მსახიობი კოსოვოდან. ხშირად მოიხსენიებენ როგორც *ალბანური მუსიკის დედოფალს*.

## ბიოგრაფია 
ნეჯმიე პაგარუშა დაიბადა პატარა სოფელ პარაგუშაში, რომელიც მდებარეობს ქალაქ მალიშევოსთან ახლოს, კოსოვოს პრიზრენის რაიონში. საშუალო განათლება მალიშევოში მიიღო, ხოლო შემდეგ ჩააბარა ბელგრადის მუსიკალურ სკოლაში, სადაც სამი წელი სოლო-კანტოს სექციაში სწავლობდა. თავისი მუსიკალური კარიერა, როგორც მომღერალი 1948 წელს, პრიშტინის რადიოზე დაიწყო.

მისი მუსიკალური შემოქმედება თითქმის 40 წელი გაგრძელდა და ძალიან რთულია იმის თქმა, რომ იგი ეკუთვნის რომელიმე კონკრეტულ მიმდინარეობას, რადგან მღერის თითქმის ყველა ჟანრში. მისი ინტერპრეტაციები ხალხურ მუსიკაში ზუსტად ისეთივე სრულყოფილი იყო, როგორც მისი ინტერპრეტაციები კლასიკურ მუსიკიაში, განსაკუთრებით კი ოპერაში. პაგარუშა მუსიკალურ კრიტიკოსებს ძალიან უყვართ და თაყვანს სცემენ მოყვარულები. მას უწოდებენ *Bilbili i Kosovës* (*კოსოვოს ბულბული*), ალბანური მუსიკის დედოფალს, მადამ პეპელას და ა.შ.

მან მოიპოვა დიდი პოპულარობა არა მხოლოდ თავის ქვეყანაში, არამედ სხვა ევროპულ სახელმწიფოებშიც, როგორიცაა ალბანეთი, ჩრდილოეთი მაკედონია, ბოსნია და ჰერცეგოვინა, ბულგარეთი და სხვა. რამდენიმე ტურნე გამართა მუსიკალურ ანსამბლ *შოთა*-სთან ერთად ამ ქვეყნებში და ასევე ისრაელში. კოსოვოში მიიღო *Këngëtare e shekullit* (*საუკუნის მომღერალი*) წოდება.

სიმღერა *ბარეშა* (), მისი ერთ-ერთი პოპულარული სიმღერაა. სიმღერა მისი ქმრის, რეჯო მულიჩის მიერაა შედგენილი და სიმღერის ტექსტი რიფატ კუკაჟს ეკუთვნის. პაგარუშამ ბევრ თეატრალურ დადგმასა და ფილმში ითამაშა. აგრეთვე, როგორც მსახიობმა ბევრი ჯილდოც მოიპოვა.

თავისი მუსიკალური კარიერა 1984 წელს, სარაევოში გამართული დიდი კონცერტით დაასრულა. 2012 წლის ნოემბერში, ალბანეთის პრეზიდენტმა, ბუიარ ნიშანიმ პაგარუშა „ღირსების ორდენით“ დააჯილდოვა.

## სიმღერები 
პაგარუშა 150-ზე მეტი სიმღერა გამოუშვა, აქედან ზოგიერთი პოპულარული სიმღერაა:

* *Baresha* ()
* *Ani mori nuse*  ()
* *Mora testin* ()
* ''Kur më shkon si zog n'hava* ()
* *Çil njat zemër plot kujtime* ()
* *Dallëndyshe* ()
* *Një lule* ()
* *Zambaku i Prizrenit* ()
**Sytë për ty i kam të njomë* ()

## ფილმოგრაფია 
* *Makedonska krvava svadba*, , *სისხლიანი ქორწილიი* (1967)
* *Jugovizija*, , *ჯუგოვიზია* (1973)
* *Gëzuar viti i ri*, *ბედნიერი ახალი წელი* (1976)
* *E kafshoja terrin*, *ბრძოლა სიბნელესთან* (1977)
* *I ikuri*, *წავედი* (1980)
* *Tre vetë kapërcejnë malin*, *სამი ადამიანი მთიან გადასასვლელზე* (1981)
* *Lepuri me pesë këmbë*, *ხუთფეხიანი კურდღელი*
* *Fluturimi i Micakut*, *მისაკის ფრენა*
* *Daullet e të çmendurve*, *გიჟი ვიღაცის დოლი*
* *Rexha i nënës në grazhd të kalit*, *დედაჩემის ვაჟი რეჯა სავარძელში*
* *Vrasësit bëjnë dasmë natën* (1997), *მკვლელები ისვრიან ქორწილში ღამით''

## რესურსები ინტერნეტში
*
*ფანების გვერდი (ალბანურად)

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1933
კატეგორია:გარდაცვლილი 7 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2020
კატეგორია:კოსოვოელი მომღერლები
კატეგორია:კოსოვოელი მსახიობები
კატეგორია:ალბანელი მომღერლები
ნიკოლოზ ჭუმბურიძე

**ნიკოლოზ (კოლია) ჭუმბურიძე** (დ. 1886 — გ. 20 ნოემბერი, 1933, ქვედა სიმონეთი, იმერეთი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ქართველ სოციალ-დემოკრატთა ერთ-ერთი ლიდერი. 

## ბიოგრაფია
ნიკოლოზ ჭუმბურიძე დაიბადა 1886 წელს, სოფელ ქვედა სიმონეთში. ის იურიდიულ ფაკულტეტზე სასწავლებლად პეტერბურგში გაემგზავრა, საბოლოოდ კი პრაღის უნივერსიტეტი დაამთავრა. სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთებთან იგი „აჟის“ ფსევდონიმით თანამშრომლობდა. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ, დაახლოებით ექვსი თვე, ნიკოლოზ ჭუმბურიძე სამშობლოში დარჩა და გარკვეულ ხანს გრიგოლ ლორთქიფანიძესა და შალვა მაღლაკელიძესთან ერთად „ჩეკას“ სარდაფში ატარებდა. 1921 წლის 21 მაისს ნიკოლოზი დააპატიმრეს. 1921 წლის 20 სექტემბერს, სტამბოლში მყოფ საქართველოდან განდევნილი მთავრობის წევრებს მან წარუდგინა მოხსენება: „საბჭოთა  საქართველოს ცხოვრებიდან – ბოლშევიკების ექვსი თვის ბატონობის სურათი“. ეს დოკუმენტი ინახება საქართველოს საისტორიო ცენტრალურ არქივში და დღესაც დიდ ინტერესს იწვევს. 2013 წელს ეროვნულმა არქივმა ეს ნაშრომი გამოსცა დიმიტრი სილაგაძის წინასიტყვაობითა და კომენტარებით. 

1921 წელს, ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, ნიკოლოზ ჭუმბურიძე ემიგრაციაში ცხოვრობდა. იგი კვლავ აქტიურად აგრძელებდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებთან თანამშრომლობას, მაგრამ ამჯერად უკვე „ალფას“ ფსევდონიმით. ეს გაზეთები იყო „კავკასიონი“, „დამოუკიდებელი საქართველო“, „მხედარი“, „ბრძოლა“, „სამშობლოსთვის“ და ასე შემდეგ. რაც შეეხება ჭუმბურიძის პირად ცხოვრებას — ემიგრაციაში ყოფნისას მას საქართველოში დარჩა ახალგაზრდა მეუღლე მარიამი და შვიდი თვის ვაჟი ჯუმბერი. მარიამი (1884-1950) ასწავლიდა გეოგრაფიას, ისტორიას, რუსულ ენასა და ლიტერატურას. მარიამმა ჭიათურაში ქალთა პირველი სასწავლებელი დააარსა და მისი პირველი დირექტორიც თავად იყო. ემიგრაციაში, ნიკოლოზს ტუბერკულოზი შეეყარა. იგი ამ საშინელი დაავადებით 8 წელი იტანჯებოდა. 1933 წლის 20 ნოემბერს, 47 წლის ასაკში ქართველი პოლიტიკოსი გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს ლევილის ქართველთა სასაფლაოზე.

## ლიტერატურა
* 
* შარაძე გურამ. „ქართული ემიგრანტული ჟურნალისტიკის ისტორია.“ ტ. 6. – თბ., 2005. – გვ. 234–236.

## რესურსები ინტერნეტში
* ნიკოლოზ ჭუმბურიძე — ქართველები უცხოეთში

კატეგორია:დაბადებული 1886
კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1933
კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები
ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო

**ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო** ( **ECJ**) — მართლმსაჯულების ევროპული სასამართლოს უმაღლსი ინსტანცია, რომლის გადაწყვეტილება არ შეიძლება იყოს გასაჩივრებული. მოიცავს მართლმსაჯულების სასამართლოს, საერთო სასამართლოს და საჯარო სამსახურის სასამართლოს. მართლმსაჯულების სასამართლო შედგება 28 მოსამართლისაგან და 8 გენერალური ადვოკატისაგან. მოსამართლეები ინიშნებიან 6 წლით და მათი ამ ვადის გასვლის შემდეგ ხელახლა დანიშვნა ასევე არის შესაძლებელი. გენერალური ადვოკატები სასამართლოს სრულფასოვანი წევრები არიან და მათ მოსამართლეების იდენტური სამართლებრივი სტატუსი გააჩნიათ. ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო დაარსდა 1952 წელს. 

სასამართლოში საჩივრების განხილვა მიმდინარეობს ორ ეტაპად: ესაა წერილობითი და ზეპირი ეტაპები. პირველ რიგში, დავის მონაწილე მხარეებს პროცესზე პასუხისმგებელ მოსამართლესთან შეაქვთ წერილობითი განაცხადი.  მოსამართლე აჯამებს ამ განაცხადს და წერს დასკვნას. მეორე ეტაპზე იწყება საქმის ზეპირი მოსმენა. საქმის სიმძიმიდან გამომდინარე, პროცესი შეიძლება გაიმართოს 3, 5, 13 ან ყველა მოსამართლის მონაწილეობით. მოსმენაში მონაწილეობენ გენერალური ადვოკატები, რომლებიც სვამენ კითხვებს და გამოთქვამენ თავიანთ მოსაზრებას საქმესთან დაკავშირებით. განაჩენის გამოტანა ხდება ხმათა უმრავლესობით და იკითხება საჯაროდ. 

## სქოლიო
კატეგორია:მართლმსაჯულების ევროპული სასამართლო
აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების დღე

**აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების დღე** ( ) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალების სამხედრო მოსამსახურეთა პროფესიული დღესასწაული. 1998 წლის 22 მაისს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის ბრძანებით ყოველწლიურად, 26 ივნისი აზერბაიჯანში აღინიშნება, როგორც აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების დღე. არის არასამუშაო დღე.

## ისტორია 
1918 წლის 26 ივნისს აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის დადგენილებით, რომელიც მუსულმანურ აღმოსავლეთში პირველი რესპუბლიკა იყო, ამიერკავკასიის განსაკუთრებული კომიტეტის გადაწყვეტილებით, მუსულმანურ კორპუსს ეწოდა ცალკეული აზერბაიჯანული კორპუსი. ეს გადაწყვეტილება იყო დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების შექმნის სამართლებრივი საფუძველი. აზერბაიჯანულ კორპუსს ხელმძღვანელობდა ლეიტენანტი გენერალი ალი-აღა შიხლინსკი.

1919 წელს, ბაქოში, არსებული მუზეუმის ცენტრში, პირველი სამხედრო აღლუმი ჩატარდა აზერბაიჯანის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში.

1998 წლის 22 მაისს აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის ბრძანებით, 26 ივნისი „შეიარაღებული ძალების დღედ“ გამოცხადდა. ეს დღე ქვეყანაში არასამუშაო დღეა. 1998 წლამდე, აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების დღე 9 ოქტომბერს აღინიშნებოდა. 1991 წელს აზერბაიჯანის უზენაესმა საბჭომ მიიღო კანონი ეროვნული თავდაცვის ძალების შექმნის შესახებ.

2013 წლის 26 ივნისს აზერბაიჯანში ეროვნული არმიის შექმნის 95 წლისთავისადმი ბაქოში ჩატარდა მეოთხე სამხედრო აღლუმი. მასში მონაწილეობდა აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების 125 000-ზე მეტი პერსონალი, მათ შორის 85,000 სამხედრო ძალა, 15,000 სამხედრო საჰაერო ძალებიდან და საჰაერო თავდაცვიდან, 2,800 ადამიანი საზღვაო ფლოტიდან. ეროვნული გვარდიის რაოდენობა იყო 2500 ადამიანი, შინაგან საქმეთა სამინისტროს ჯარები (სპეცნაზი) 12,000 ადამიანი, სასაზღვრო ჯარები - 5,000.

## გალერეა 
### 2011 წლის აღლუმი 

ფაილი:5paadaze.jpg
ფაილი:Members of the Azerbaijani Special Forces during a military parade in Baku 2011.png
ფაილი:Padaraze3.jpg
ფაილი:Military parade in Baku on an Army Day27.jpg
ფაილი:Military parade in Baku on an Army Day35.jpg
ფაილი:Military parade in Baku on an Army Day22.jpg
ფაილი:Military parade in Baku on an Army Day14.jpg
ფაილი:OTR-21 Tochka, Day of the Armed Forces of Azerbaijan 2011.jpg
ფაილი:Day of the Armed Forces of Azerbaijan 2011 (2).jpg
ფაილი:Military parade in Baku on an Army Day9.jpg

### 2013 წლის აღლუმი 

ფაილი:Military parade in Baku 2013 12.JPG
ფაილი:Military parade in Baku 2013 15.JPG
ფაილი:Military parade in Baku 2013 18.JPG
ფაილი:Military parade in Baku 2013 23.JPG
ფაილი:Military parade in Baku 2013 28.JPG
ფაილი:Military parade in Baku 2013 31.JPG
ფაილი:Military parade in Baku 2013 33.JPG
ფაილი:Military parade in Baku 2013 37.JPG
ფაილი:Military parade in Baku 2013 42.JPG
ფაილი:Military parade in Baku 2013 9.JPG

## იხილეთ აგრეთვე 
* აზერბაიჯანის დღესასწაულები

## რესურსები ინტერნეტში 
* აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების დღე

## სქოლიო 
კატეგორია:დღესასწაულები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:აზერბაიჯანის დღესასწაულები
ახალქალაქის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

**ახალქალაქის მიწერილი სანადირო მეურნეობა** — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ახალქალაქის რაიონში. მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 160 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული შემდეგ საზღვრებში: აღმოსავლეთით — წალკისა და ბოგდანოვკის რაიონები, დასავლეთით — ასპინძის რაიონი, ჩრდილოეთით — ბორჯომის რაიონი, სამხრეთით — თურქეთის სახელმწიფო საზღვარი.

აღნიშნული რაიონი (დღეს მუნიციპალიტეტი) ძირითადად მთაგორიანია და შეიცავს სუბალპურ და ალპურ ზონებსაც. ახალქალაქის რაიონი ღარიბია ტყეებით. აქ ჰავა კონტინენტურია: ზამთარში დიდი სიცივე იცის, ზაფხულში კი — სიცხე, ხშირია გვალვაც. გარეული ცხოველებიდან აღსანიშნავია: შველი, კურდღელი, მგელი, ტურა, მელა, ციყვი და სხვ. მიმოფრენის დროს გვხვდება მწყერი და ტყის ქათამი.

## ლიტერატურა 
* *ვ. ბურჯანაძე*, მონადირის ცნობარი, გვ. 181, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.

კატეგორია:საქართველოს სსრ მიწერილი სანადირო მეურნეობები
ჯანიქის ბეილიქი

**ჯანიქის ბეილიქი** () — მცირე თურქმანული სამთავროების საერთო სახელი, რომელიც XIV და XVI საუკუნეებში ჩრდილოეთ ანატოლიაში მდებარეობდა. სახელწოდება უნდა მომდინარეობდეს ქართული სატომო სახელი — „ჭანი-დან“.

## ისტორია 
1243 წელს ქოსე-დაღის ბრძოლაში დამარცხებულმა რუმის სასულთნომ ზავი ითხოვა და შედეგად მონღოლთა იმპერიის მოხარკედ იქცა. მონღოლთა იმპერიის დაშლის შემდგომ რეგიონში ახალი ძალა ილხანთა საყაენო ჩამოყალიბდა. ილხანიდებმა მალევე მოიპოვეს ჰეგემონია ანატოლიაში. სელჩუკი სულთნები ილხანიდთა მარიონეტებად იქცნენ, ხოლო მათი სარდლები ილხანიდებს დაემორჩინენ, რომლებმაც თანდათან ანატოლიის სხვადასხვა მხარეში ნახევრად დამოუკიდებელი სამთავროები (ბეილიქები) ჩამოაყალიბეს. იქიდან გამომდინარე, რომ მცირე აზიის შავი ზღვის სანაპიროს ცენტრალურ მხარეში დომინანტური ძალა ვერ ჩამოყალიბდა, აქ ათეულობით მცირე ბეილიქი აღმოცენდა, რომელიც ერთი დინასტიის წარმომადგენლების მიერ იმართებოდა და ერეტნას ნომინალურ ვასალებს წარმოადგენდნენ. ამ ბეილიქთა ისტორია გაუთავებელი ბრძოლებითა და მღელვარებით არის მოცული. თანამედროვე ისტორიკოსები მათ ერთობლივობას პირობითად ჯანიქის სახელით აღნიშნავენ.

## ბეილიქები 
ბეილიქთა სია, რომელთაც ჯანიქის სახელით მოიხსენიებენ:

## მართველთა სია 
ზოგიერთი დინასტიის წარმომადგენლები:**კუთლუშაჰი**
* ჰაჯი კუთლუ შაჰ ბეი (1340-1361)
* ჰაჯი შედგელდი ბეი (1361-1381)
* ფაჰრუდინ აჰმედ ბეი (1381-1393)

**ტეჯედინოღულარი**
* ტეჯედინ დოღან შაჰ (1308-1346)
* ტეჯედინ ბეი (1346-1387)
* მაჰმუდ ჩელები (1387-1423)
* ჰუსემუდინ ჰასან ბეი (1423-1425)

**ჰაჯიემიროღულარი**
* ჰაჯი ბაირამ ბეი (1313-1331)
* ჰაჯი ემირ ბეი (1331-1361)
* სულეიმან ბეი (1386-1392)

## სქოლიო
კატეგორია:ანატოლიის ბეილიქები
კატეგორია:თურქული დინასტიები
გიორგი გაგლოევი

**გიორგი გაგლოევი** (დ. 7 ნოემბერი, 1883, ჭარები, გორის მაზრა — გ. 10 ნოემბერი, 1937) — პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
გიორგი ალექსის ძე გაგლოევი დაიბადა 1883 წლის 7 ნოემბერს, გორის მაზრის სოფელ ჭარებში.

დაწყებითი განათლება მიიღო გორის სასულიერო სასწავლებელში. სწავლობდა ტფილისის სასულიერო სემინარიაში. 1903 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრსი. 1903 წლიდან გაგლოშვილის გვარით მუშაობდა სოფელ ვანათის სამრევლო სკოლის მასწავლებლად. 1905 წლიდან მშაობდა რსდმპ-ის "მენშევიკების" ფრაქციაში. რეაქციის დაწყების შემდეგ 1906 წლიდან მუშაობდა მოსკოვისა და თერგ-დაღესტნის პარტიულ ორგანიზაციებში, საიდანაც 1907 წელს აირჩიეს დელეგატად რსდმპ ლონდონის ყრილობაზე. 1908–1912 წლებში ცხოვრობდა საზღვარგარეთ - გერმანიასა და შვეიცარიაში, მუშაობდა მანჰაიმის და დავოსის სოციალ-დემოკრატიულ ორგანიზაციებში. ელექტროტექნიკოსის სპეციალობით დაამთავრა გერმანიის მანჰეიმის უმაღლესი საინჟინრო სასწავლებლის კურსი.

1912 წლიდან დაბრუნდა რუსეთის იმპერიაში და პარტიულ მუშაობას ეწეოდა ჩრდილო კავკასიაში - არმავირში. 1917 წლიდან არჩეული იყო ოსეთის ეროვნული საბჭოს თავმჯდომარედ. 1917 წლის ნოემბერში აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. რუსეთის დამფუძნებელი კრების არჩევნების დროს იყო სოციალ-დემოკრატიული პარტიის კანდიდატი ყუბანისა და შავი ზღვის საარჩევნო ოლქში. 1918 წლის თებერვლიდან იყო ამიერკავკასიის სეიმის წევრი. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო გზათა კომისიის წევრი. 

1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და პოლიტიკურ საქმიანობას ჩამოსცილდა. დაგმო 1924 წლის აგვისტოს აჯანყება. 1930 წელს გახდა საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრი. 1937-1938 წლების დიდი საბჭოთა ტერორის დროს გიორგი გაგლოევი დააპატიმრეს ჯაშუშობის, მავნებლობისა და სხვა ბრალდებებით. 1937 წლის 9 ნოემბერს გიორგი გაგლოევს დახვრეტა მიუსაჯეს. დახვრიტეს 10 ნოემბრის ღამეს.

## ლიტერატურა
* *ირაკლი ხვადაგიანი.* საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. თბილისი, 2016, გვ. 182-183.

## რესურსები ინტერნეტში 
* [Гаглоев Георгий Александрович (1885)](http://ru.openlist.wiki/Гаглоев_Георгий_Александрович_(1885))

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1883
კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:საქართველოში დაბადებული ოსები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
ამბროლაურის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

**ამბროლაურის მიწერილი სანადირო მეურნეობა** — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ამბროლაურის რაიონში. მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 140 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. მოიცავდა მთელი რაიონის სხვადასხვა უბანს შემდეგ საზღვრებში: აღმოსავლეთით — ონის რაიონი, დასავლეთით — ცაგერის და ლენტეხის რაიონები, ჩრდილოეთით — ცაგერის და ონის რაიონები, სამხრეთით — ტყიბულისა და წყალტუბოს რაიონები.

რაიონის რელიეფი ძირითადად მთაგორიანია და ხევებითაა დასერილი. სუბალპურ და ალპურ ზონასაც საკმაო ფართობი უჭირავს. ვაკე ადგილები ძალიან ცოტაა, რომელიც გამოყენებული იყო სოფლის მეურნეობის სუბკულტურებისათვის.

ამბროლაურის რაიონში კარგი ბუნებრივი პირობები იყო (არის) გარეული ნადირ-ფრინველის, უმთავრესად მთის ცხოველთა სამრავლებლად. გვხვდება ჯიხვი, არჩვი, შველი, კურდღელი, კვერნა, ციყვი, დათვი, შურთხი.

მთაგორიან ხრიოკ ადგილებში მოიპოვებოდა კაკაბიც; მტაცებლებიდან მგელი, გარეული კატა და ფოცხვერი; გადამფრენებიდან — ტყის ქათამი და მწყერი.

## ლიტერატურა 
* *ვ. ბურჯანაძე*, მონადირის ცნობარი, გვ. 180–181, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.

კატეგორია:საქართველოს სსრ მიწერილი სანადირო მეურნეობები
პეტრე გელეიშვილი

**პეტრე გელეიშვილი** (დ. 7 მაისი, 1870, სამტრედია, ქუთაისის მაზრა — გ.  17 მარტი, 1938) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს ეროვნული საბჭოსა და დამფუძნებელი კრების წევრი.

## ბიოგრაფია
პეტრე პავლეს ძე გელეიშვილი დაიბადა 1870 წლის 7 მაისს, ქუთაისის მაზრის სოფელ სამტრედიაში. 1888 წელს დაამთავრა ქუთაისის სამოქალაქო სასწავლებელში. შემდგომში დაინტერესდა მუშათა მოძრაობით და დაიწყო თანამშრომლობა ადგილობრივ პრესასთან. ამხანაგებთან ერთად ჩამოაყალიბა თვითგანვითარების წრე. 1891 წელს ოდესაში დააპატიმრეს და ექვსთვიანი პატიმრობის შემდეგ სამშობლოში დააბრუნეს. 

1897 წელს მუშაობდა განახლებულ გაზეთ „ივერიის“ რედაქციაში. 1899–1900 წლებში ცხოვრობდა და მუშაობდა ჟურნალისტად პეტერბურგში. 1903 წელს გადავიდა ბაქოში, სადაც მშაობდა ქალაქის სამმართველოს მდივნად. 1905 წელს პოლიტიკური საბაბით დააპატიმრეს და გადაასახლეს ტამბოვის გუბერნიაში. ტფილისში დაბრუნების შემდეგ მშაობდა სხვადასხვა პოზიციებზე. 1917 წელს აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. 1918 წლის 26 მაისს ხელი მოაწერა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის გამოცხადების აქტს. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად. იყო მიწათმოქმედების მინისტრის მოადგილე. 1921 წელს, საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაერთო წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 1923-1929 წლებში მუშაობდა სტატისტიკურ სამსახურში, 1927-1929 წლებში კი საქართველოს რევოლუციურ მუზეუმში. 1933-1937 წლებში მუშაობდა სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ამიერკავკასიის ფილიალში. 1937 წელს, პეტრე გელეიშვილი დააპატიმრეს არალეგალური მენშევიკური კონტრრევოლუციური ორგანიზაციის წევრობის ბრალდებით. დახვრიტეს 1938 წლის 17 მარტს.

## ლიტერატურა
*

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1870
კატეგორია:გარდაცვლილი 17 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1938
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
კატეგორია:სამტრედიაში დაბადებულები
კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები
რიკარდო პალმა

**რიკარდო პალმა** (; დ. 7 თებერვალი, 1833, ლიმა — გ. 6 ოქტომბერი, 1919, იქვე) — პერუელი მწერალი. აკადემიკოსი. არ განეკუთვნება არცერთ ლიტერატურულ სკოლას, თუმცა მის დრამებსა და ლექსებს რომანტიული ჟღერადობა აქვს. 

## ბიოგრაფია
კარიერის დასაწყისში რიკარდო პალმა პერუს საზღვაო ფლოტში ოფიცრად მსახურობდა, შემდეგ კი ჟურნალისტისა და პოლიტიკოსის კარიერა აირჩია. ის ცნობილი გახდა პერუს ვიცე-სამეფოში ესპანური ინკვიზიციის შესახებ წიგნის დაწერის შემდეგ (ლიმას ინკვიზიცია, პერუ, 1863).

შემდგომში რიკარდო პალმა პერუს ეროვნული ბიბლიოთეკის დირექტორის თანამდებობას იკავებდა 1919 წლამდე, გარდაცვალებამდე. მისი ერთ-ერთი თანამშრომელი იყო მომავალი ცნობილი არქეოლოგი ხულიო ტელო. მან წარმატებით აღადგინა ბიბლიოთეკა მას შემდეგ, რაც ის 1881 წელს, წყნარი ოკეანის მეორე ომის შემდეგ, ჩილეს ოკუპაციის დროს გაძარცვეს. ჩილეს მაშინდელ პრეზიდენტ დომინგო სანტა მარიასთან პირადი მეგობრობის წყალობით, მან მოახერხა ჩილედან დაახლოებით 10,000 წიგნის ამოღება და ბიბლიოთეკა კვლავ გახდა სამხრეთ ამერიკის ერთ-ერთი საუკეთესო.

მისი მთავარი ლიტერატურული საქმიანობა იყო მის მიერ შექმნილი ჟანრის, „პერუს თქმულებები“ (Tradiciones peruanas) განვითარება. „პერუს თქმულებები“ არის წიგნების კრებული, რომელიც მოიცავს პერუს ისტორიას ადრეული კოლონიური პერიოდიდან რესპუბლიკურ პერუმდე. ეს წიგნები ისტორიული მხატვრული ლიტერატურაა, სადაც რეალური ისტორიული ფაქტები მჭიდროდ არის გადაჯაჭვული ავტორის გამოგონილ სიუჟეტთან. „პერუს თქმულებები“ ავტორმა 12 ტომად გამოსცა 1872-1910 წლებში.

რიკარდო პალმა გარდაიცვალა 1919 წლის 6 ოქტომბერს. დაკრძალულია პასტორ მატიას მაესტროს სასაფლაოზე.

ლიმაში ერთ უნივერსიტეტს და ერთ საშუალო სკოლას რიკარდო პალმას სახელი ჰქვია. მისი პორტრეტი გამოსახულია ამჟამად პენსიაზე გასულ 10 და 500 000 ინტი ბანკნოტებზე.

## ლიტერატურა
* «მერანი», (ლ. თურმანიძის თარგმანი), „ლათინური ამერიკის მწერლები“, თბ., 1974

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 
* Original works of "Ricardo_Palma" at Wikisource
* Original works of "Ricardo_Palma" at Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes
* Los Duendes del Cuzco in Spanish with English Translation

## სქოლიო
კატეგორია:პერუელი მწერლები
კატეგორია:XIX საუკუნის პერუელი ისტორიკოსები
კატეგორია:პერული მამაკაცი მწერლები
კატეგორია:ფოლკლორისტები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
მანუელ გონსალეს სელედონი

**მანუელ გონსალეს სელედონი** (*ფსევდონიმი* **მაგონი**) (; დ. 24 დეკემბერი, 1864, სან-ხოსე — გ. 29 მაისი, 1936, იქვე) — კოსტა-რიკელი მწერალი.

## ლიტერატურა
* «მერანი», (ლ. თურმანიძის თარგმანი), „ლათინური ამერიკის მწერლები“, თბ., 1974

## სქოლიო
კატეგორია:კოსტარიკელი მწერლები
ახალციხის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

**ახალციხის მიწერილი სანადირო მეურნეობა** — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ახალციხის რაიონში. მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო სანადირო სავარგული 44 000 ჰექტარის ფართობით. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — ასპინძისა და ბორჯომის რაიონები, დასავლეთით — ადიგენის რაიონი, ჩრდილოეთით — მაიაკოვსკისა და ორჯონიკიძის რაიონები, სამხრეთით — თურქეთის სახელმწიფო საზღვარი.

აღნიშნული რაიონის რელიეფი ძირითადად მთაგორიანია და ნაწილობრივ სუბალპურ ზონასაც შეიცავს. მის ტყეებში, რომელთა დიდი რაოდენობა მიწერილ სანადირო მეურნეობად იყო გამოცხადებული, ბინადრობდნენ ფაუნის ძვირფასი წარმომადგენლები — ირემი და შველი.

ახალციხის რაიონის ფერდობებზე მრავლად იყო კაკაბი, ხოლო გნოლი, როჭო, შურთხი — მცირე რაოდენობით. გარდა ამისა, გვხვდებოდა კურდღელი, მაჩვი, ციყვი, კვერნა, დათვი, მგელი, მელა, გარეული კატა და ფოცხვერი.

ახალციხის რაიონში დიდი ყურადღება ექცეოდა სანადირო ფაუნის დაცვა-გამრავლების საქმეს. მაგალითად, ვარძიის მიდამოებში შექმნილი სანადირო მეურნეობა 5 000 ჰექტარ ფართობს მოიცავდა. აგებული იყო ორსართულიანი მონადირის სახლი. მეურნეობის გარშემო გაკრული იყო სათანადო წარწერები, გაძლიერებული იყო დაცვა, ზამთრის პერიოდში გარეულ სანადირო ფრინველებს ხელოვნურ საკვებს აწვდიდნენ. ტარდებოდა სხვადასხვა სახის ბიოტექნიკური ღონისძიება, რომელიც სანადირო ფაუნის გამრავლების წინაპირობას წარმოადგენდა.

## ლიტერატურა 
* *ვ. ბურჯანაძე*, მონადირის ცნობარი, გვ. 181–182, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.

კატეგორია:საქართველოს სსრ მიწერილი სანადირო მეურნეობები
კარლოს მონტენეგრო

**კარლოს მონტენეგრო** (; დ. 27 თებერვალი, 1900 — გ. 5 აპრილი, 1981, მაიამი) — კუბელი მწერალი.

## ლიტერატურა
* «მერანი», (ლ. თურმანიძის თარგმანი), „ლათინური ამერიკის მწერლები“, თბ., 1974

## სქოლიო
კატეგორია:კუბელი მწერლები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
ლომონოსოვის წმინდა იოანეს ეკლესია

**ლომონოსოვის წმინდა იოანეს ეკლესია** () —    ლუთერანული ეკლესია ლომონოსოვში, ყოფილ სოფელ მარტიშკინოში. ეკლესია აგებულია 1829-1831 წლებში. არის რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

## ისტორია 
ტიურიოს თვითმმართველი ლუთერანული მრევლი ტუუტაარის მრევლს გამოეყო 1642 წელს. შვედების მფლობელობის პერიოდში ტიურიოს სამრევლო ასევე მოიცავდა რეტუსაარის მრევლს, რომელიც კუნძულ  კოტლინზე მდებარეობდა. 

1691 წელს ააგეს პირველი ხის სამრევლო ეკლესია. ნახევარი საუკუნის შემდეგ ეკლესია საკმაოდ მოძველდა და 1748 წელს პასტორმა გუსტავ ჰერკეპეუსმა იმპერატორ  ელისაბედ პეტრეს ასულს გადასცა თხოვნა ახალი ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. 1749 წელს ფრანც ბროუერის პროექტის მიხედვით ააგეს ხის კირხე, რომელიც არსებობდა 1831 წლამდე. 1827 წელს არქიტექტორ იოსებ შარლემანის პროექტის მიხედვით იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინათ ახალი, ამჯერად ქვის ეკლესია. 1828 წელს იმპერატორმა ტაძრის მშენებლობისათვის გამოყო 90 ათასი რუბლი. 1829 წელს ივნისში შედგა მისი საფუძვლის ჩაყრა. მშენებლობისთვის აგურს ამზადებდნენ ადგილობრივ ქარხანაში. 

ხალი კირხე აკურთხეს წმინდა იოანეს სახელზე 1831 წლის 21 იანვარს. 1834 წელს ეკლესიაში დაამონტაჟეს ორღანი, რომელიც დაამზადა პეტერბურგელმა ხელოსანმა და მისი ღირებულება იყო 3 000 რუბლი. 

1865 წლისთვის მრევლის რაოდენობა იყო 5 736 ადამიანი, ხოლო 1917 წლისათვის 8 424 ადამიანს. 1929-1931 წლებში ტიურედან გაასახლეს 200 ოჯახი. 1936 წელს კირხე დახურეს. დიდი სამამულო ომის პერიოდში კირხე გამოიყენებოდა სამედიცინო-სანიტარული ბატალიონისათვის. ომის შემდეგ წლებში შენობაში ამზადებდნენ მინის ქილების თავსახურებს. 1989 წელს ავარიული მდგომარეობის გამო შენობა დახურეს. 1991 წლის 19 ნოემბერს კირხე გადაეცა ლუთერანულ მრევლს. 1992 წელს დაიწყო კირხეს კაპიტალური რემონტი. 1996 წლის 19 მაისს აკურთხეს ხელახლა.

## ლიტერატურა
*Александрова Е. Л., Браудзе М. М., Высоцкая В. А., Петрова Е. А. История финской Евангелическо-лютеранской церкви Ингерманландии. СПб, 2012, 398 стр., ISBN 978-5-904790-08-0
*Aatami Kuortti «Inkerin kirkon vaikeita vuosia», Helsinki, 1963
*Aappo Metiainen, Karlo Kurko «Entisen Inkerin luteranisen kirkon 350-vuotismuistojulkaisu», Helsinki, 1960, s. 137
*Князева Е. Е., Соловьёва Г. Ф. Лютеранские церкви и приходы в России XVIII—XX вв. Исторический справочник. Часть I, СПб, издательство «Литера», 2001, сс. 151—152. ISBN 5-89319-048-3
*Шкаровский М. В., Черепенина Н. Ю. История Евангелическо-Лютеранской Церкви на Северо-Западе России. 1917—1945.СПб, издательство «Дмитрий Буланин», 2004, сс. 184—185. ISBN 5-86007-443-3
*Гусаров А. Ю. Ораниенбаум. Три века истории. — СПб, 2011. — ISBN 978-5-93437-329-1.

## რესურსები ინტერნეტში
* Приход Tyrö — Тюрё, Мартышкино на портале Инкери.Ру // Информация о приходе. Деревни. Фамилии жителей прихода на 1913 год. Приходские документы.

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ლუთერანული ეკლესიები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
სანქტ-პეტერბურგის წმინდა ეკატერინეს ლუთერანული ეკლესია

**სანქტ-პეტერბურგის წმინდა ეკატერინეს ლუთერანული ეკლესია** () —    ლუთერანული ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში, ვასილევსკის კუნძულზე. ეკლესია  აგებულია 1768-1771 წლებში. ეკლესია არის რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

## ისტორია 
ევანგელისტურ-ლუთერანული საზოგადოება ჩამოყალიბდა 1728 წელს. თავდაპირველად მორწმუნეები იკრიბებოდნენ ქვის სახლში ვასილევსკის კუნძულზე. მოგვიანებით ამ ნაგებობის ფუნდამენტზე ააგეს ეკლესია, რომელიც 1744 წლის 29 სექტემბერს აკურთხეს პეტრე მოციქულის სახელზე. 

თანამედროვე ნაგებობის მშენებლობა დაიწყეს 1768 წლის 22 ივნისს. ეკლესიის არქიტექტორი იყო იური ფელტენი. ეკლესია აკურთხეს 1771 წლის 26 იანვარს. კაპიტალური რემონტი მიმდინარეობდა 1852-1859 წლებში არქიტექტორ ვლადიმირ ლანგვაგენის მონაწილეობით. ეკლესია გადააკეთეს 1902-1903 წლებში, მათ შორის გაადიდეს 200 ადგილით არქიტექტორ ლ. მარშნერის ხელმძღვანელობით. 

1917 წლისათის სამრევლოს შემადგენლობაში შედიოდა: თავშესაფარი ქვრივებისათვის, საბავშვო სახლი, სასწავლებელი ყმაწვილთათვის, ქალთა გიმნაზია, დაწყებითი სკოლა ბიჭებისა და გოგონებისათვის. 1930-იან წლებში თემი ხელისუფლებამ დაშალა. 

1990 წელს იჯარის ფორმით ეკლესია დაუბრუნდა მორწმუნეებს, 1995 წელს გუმბათზე აღმართეს ჯვარი, ხოლო 1999 წელს დაამონტაჟეს ორღანი. 1991-1996 წლებში თემი შედიოდა რუსეთის ერთიან ევანგელისტურ-ლუთერანული ეკლესიის შემადგენლობაში, ხოლო შემდეგ გადავიდა ევანგელისტურ-ლუთერანული ეკლესიების კავშირის დაქვემდებარებაში.

## არქიტექტურა 
ეკლესიის შენობა დამახასიათებელია იური ფელტენის შემოქმედებისათვის, რომელიც პეტერბურგში ქმნიდა ანალოგიურ შენობებს. 

შენობის სამხრეთ ნაწილში შენობას ადგას მცირე ზომის გუმბათი, რომელიც წარმატებითაა ჩართული მთავარ ფასადში. მთავარი ფასადი ოთხკოლონიანი დორული სვეტებით ტიპიურია ადრეული კლასიციზმის არქიტექტურისათვის.

## ლიტერატურა
* Е. Е. Князева, Г. Ф. Соколова «Лютеранские церкви и приходы России XVIII—XX вв.», Санкт-Петербург, «Литера», 2001, ISBN 5-89319-048-3

## რესურსები ინტერნეტში
* Сайт  Евангелическо-Лютеранской общины Святой Екатерины 

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ლუთერანული ეკლესიები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კატეგორია:XVIII საუკუნის ეკლესიები