open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ჰლუკი

**ჰლუკი** () — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის ზლინის მხარეში. ჰლუკი უჰერსკე-ჰრადიშტეს რაიონში მდებარეობს.

## სახელწოდება
ჰლუკის სახელწოდება ლათინური სიტყვა „hlucium”-იდან მომდინარეობს, ქართულად ეს სიტყვა „ხმაურს” ნიშნავს. ქალაქმა სავარაუდოდ ეს სახელწოდება ოკლუკის ხმაურიანი ღელის გაო მიიღო, რომელიც ჰლუკში მიედინება.

## გეოგრაფია
ჰლუკი ქალაქ ზლინიდან სამხრეთით 28 კილომეტრში მდებარეობს. ის რაიონულ ცენტრ უჰერსკე-ჰრადიშტედან 10 კილომეტრითაა დაშორებული. ჰლუკი ვიზოვიცეს მთიანეთში მდებარეობს. ქალაქის ტერიტორიაზე მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილის სიმაღლე 366 მეტრია ზღვის დონიდან. ქალაქში მიედინება პატარა მდინარე ოკლუკი. 

## ისტორია
ინფორმაცია ჰლუკის შესახებ ისტორიულ წყაროებში პირველად 1294 წელს ჩნდება. ამ წელს ის უფრო ფართო გეოგრაფიულ კონტექსტში მოიხსენიება და ლუცკე-პოლეს პროვინციის ნაწილია, თავად ჰლუკის ციხე კი პირველად 1303 წელსაა ნახსენები ისტორიულ ჩანაწერებში.

## კულტურა
მინი|მარცხნივ|ისტორიული სახლები რაიჩოვნას ქუჩაზე
ჰლუკი მორავიის სლოვაკეთის კულტურულ რეგიონში მდებარეობს. ქალაქი ცნობილია ფოლკლორული ფესტივალით „მეფეთა ლაშქრობა“, რომელიც იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის სიაშია შეტანილი. ის სამ წელიწადში ერთხელ, ივლისის პირველ შაბათ-კვირას იმართება. ეს ხალხური ტრადიცია ერთ გამორჩეულ ისტორიულ მოვლენას აღნიშნავს, როცა ბრძოლაში დამარცხების შემდეგ უნგრეთის მეფე მატიაშ ჰუნიადი ქალის ფორმაში გადაცმული გაიპარა ქალაქ ჰლუკიდან. 
ფესტივალის დროს ქუჩაში ფერადი ბაფთებით მორთული ცხენით ქალის სამოსში გამოწყობილ ბიჭუნას ჩამოატარებენ. მონაწილეები ეროვნულ სამოსში იმოსებიან. ფესტივალში ყოველთვის მონაწილეობს უცხოური და ადგილობრივი ფოლკლორული ანსამბლების ასობით კოსტიუმირებული წევრი. ფესტივალის დროს იმართება სპილენძის ინსტრუმენტებით შესრულებული მუსიკალური წარმოდგენები.

## ღირსშესანიშნაობები
მინი|მარჯვნივ|წმინდა ლავრენტის ეკლესია
ჰლუკის ციხესიმაგრე ქალაქის მთავარი ღირსშესანიშნაობაა. დღეს მასში განთავსებულია ტურისტული საინფორმაციო ცენტრი, ბიბლიოთეკა, საკონცერტო დარბაზი და სხვა კულტურული სივრცეები. 
რაიჩოვნას ქუჩაზე მდებარე ისტორიულ სახლებს კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვთ. ისინი ნაგებია გამოუწვავი აგურით, კედლები დაფარულია ქერის და თიხის ნარევი ალიზით. ზედაპირი კირით არის შეღებილი. მათი გამომწვარი კრამიტის სახურავები წინათ ისლით იყო გადახურული. სახლებში გასული საუკუნეების ავეჯი და აქსესუარებია განთავსებული.
ბაროკოს სტილის წმინდა ლავრენტის სამრევლო ეკლესია 1735-1741 წლებში  აშენდა.

## ცნობილი ადამიანები
*კეტე ოდვოდი (1909–1997) - ავსტრიელი წინააღმდეგობის აქტივისტი

## დაძმობილებული ქალაქები
* ნემშოვა, სლოვაკეთი
* პლანა-ნად-ლუჟნიცი, ჩეხეთი 

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:ზლინის მხარის ქალაქები
ვიზოვიცე

**ვიზოვიცე** () — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის ზლინის მხარეში. ვიზოვიცე ზლინის რაიონში მდებარეობს. ქალაქი ორი ადმინისტრაციული ნაწილისგან შედგება, თავად ქალაქ ვიზოვიცეს გარდა მის დაქვემდებარებაშია სოფელი ხრასტეშოვი. ვიზოვიცეს ცენტრს კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს. 

## სახელწოდება
ვიზოვიცეს სახელწოდება მამაკაცის სახელიდან მომდინარეობს. სახელი „ვიზი“ სლავური მამაკაცის სახელ „ვიდის“ ერთ-ერთი ვარიანტია, მოგვიანებით აქ ოდესღაც მცხოვრები ვიზის შესახებ ცნობები გაქრა, თუმცა სახელწოდება დღემდე შერჩა ქალაქს. 
 
## გეოგრაფია
ვიზოვიცე ზლინიდან აღმოსავლეთით დაახლოებით 12 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი ვიზოვიცეს მთიანეთშია გაშენებული. ვიზოვიცეს მუნიციპალურ ტერიტორიაზე მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილის სიმაღლე 662 მეტრია ზღვის დონიდან. ქალაქს ჰკვეთს პატარა მდინარე ლუტონინკა.
## ისტორია
მინი|მარცხნივ|ვიზოვიცეს ციხესიმაგრე
მინი|მარცხნივ|წმინდა ლავრენტის ეკლესია
ვიზოვიცე პირველად ისტორიულ წყაროებში 1261 წლის თარიღით ჩნდება, ამ პერიოდში ის ახლად დაარსებული სმილჰეიმის მონასტრის საკუთრება იყო. ჰუსიტური ომების დროს სოფელი ვიზოვიცე ძლიერ დაზარალდა და გაიძარცვა. 1483 წელს ვიზოვიცეს მამული კუნშტატელმა თავადებმა შეიძინეს. აქ არსებული ცისტერციანელთა მონასტერი 1485 წელს გაუქმდა. 
1567 წელს ვიზოვიცე რჟიჩანელმა დიდგვაროვანმა ზდენეკ კავკამ შეიძინა. გაუქმებული სმილჰეიმის მონასტრის ადგილზე მან ახალი რენესანსის არქიტექტურის სასახლე ააგო და ახალი სმილჰეიმი უწოდა. ვიზოვიცემ ქალაქის თვითმმართველი უფლებები 1570 წელს მიიღო. XVII საუკუნის მეორე ნახევარში აქაური მამულები გოლენთა გვარის ხელში გადავიდა. მცირე ხანში ვიზოვიცეს თურქები შემოესივნენ და გადაწვეს.
1749–1770 წლებში ვიზოვიცეს ავსტრიელი გრაფი ჰერმან ჰანიბალი ფლობდა. მან ახალი ბაროკოს სტილის ციხესიმაგრე ააგო. ციხესიმაგრის გარშემო კი ფრანგული და ინგლისური ბაღები გააშენა. 

## კულტურა
ვიზოვიცე ცნობილია თავისი როკ-ფესტივალით. ქალაქში 2023 წლიდან ყოველწლიურად იმართება ფესტივალი სახელად „Masters of Rock“, რომელიც ყველაზე დიდი ღია ცის ქვეშ ორგანიზებული როკ-ფესტივალია ჩეხეთში.

## ღირსშესანიშნაობები
ქალაქის მთავარი ღირსშესანიშნაობა ვიზოვიცეს ციხეა. ის 1749–1770 წლებში მორავიელი არქიტექტორის ფრანტიშეკ ანტონინ გრიმის პროექტით აშენდა. თავისი არქიტექტურული ღირებულების გამო, ციხესიმაგრეს ჩეხეთის ეროვნული კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს. 1945 წლიდან ის სახელმწიფოს საკუთრებაა და ღიაა ვიზიტორთათვის. აღსანიშნავია წმინდა ლავრენტის ეკლესია, რომელიც ქალაქში XVIII საუკუნის ბოლოს აშენდა.
## ცნობილი ადამიანები
*ალოის ჰაბა (1893–1973) - კომპოზიტორი
*იან გრაუბნერი (დაბ. 1948 წელს) - ოლომოუცის არქიეპარქიის არქიეპისკოპოსი
*ბოლეკ პოლივკა (დაბ. 1949 წელს) - მსახიობი

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:ზლინის მხარის ქალაქები
ექტომიკორიზა

[მინი|250პქ|ექტომიკორიზული [სიმბიოზი, სადაც ჩანს ფესვის წვერები და მათზე ამანიტას გვარის სოკოს მიცელიუმი.]]
**ექტომიკორიზა** (ბერძნული სიტყვებიდან ektos – „გარეთ“, mykes – „სოკო“ და rhiza – „ფესვი“) — სიმბიოზური ურთიერთობის ფორმა, რომელიც სოკოვან სიმბიონტს (ან მიკობიონტს) და მცენარის სხვადასხვა სახეობის ფესვებს შორის მყარდება. მიკობიონტი ხშირად მიეკუთვნება ბაზიდიომიცეტებისა და ასკომიცეტების ტიპებს, იშვიათად — ზიგომიცეტებს. ექტომიკორიზა მცენარეთა სახეობების დაახლოებით 2%-ის ფესვებზე ყალიბდება,

განსხვავებით სხვა მიკორიზული ურთიერთობებისგან, როგორიცაა არბუსკულური მიკორიზა და ერიკოიდული მიკორიზა, ექტომიკორიზული სოკოები არ აღწევენ მასპინძელი მცენარის უჯრედის კედლებში. ამის სანაცვლოდ, ისინი მთლიანად უჯრედშორის სტრუქტურას ქმნიან, რომელიც ცნობილია როგორც ჰარტიგის ბადე. ეს არის ძლიერ დატოტვილი ჰიფების ქსელი, რომელიც ფესვის ეპიდერმულსა და კორტიკალურ უჯრედებს შორის ერთგვარ ბადისებრ სტრუქტურას  წარმოქმნის.

ექტომიკორიზები სხვა მიკორიზებისგან იმითაც განსხვავდებიან, რომ ფესვის ზედაპირზე ქმნიან მკვრივ ჰიფურ საფარველს, რომელსაც მანტია ეწოდება. ეს გარსი შეიძლება იყოს 40 მკმ-მდე სისქის, ჰიფები კი მის გარშემო არსებულ ნიადაგში რამდენიმე სანტიმეტრის სიღრმეში აღწევს. ჰიფების ქსელი მცენარეს ეხმარება საკვები ნივთიერებების, მათ შორის წყლისა და მინერალების, ათვისებაში და ხშირად მასპინძელი მცენარის არახელსაყრელ პირობებში გადარჩენას უწყობს ხელს. სანაცვლოდ, სოკოვანი სიმბიონტი ნახშირწყლებით მარაგდება.

ექტომიკორიზული სოკოების მაგალითებია ტრიუფელი და ამანიტას რამდენიმე სახეობა: *Amanita phalloides*, *Amanita verna*, *Amanita virosa*, *Amanita bisporigera*, *Amanita ocreata* და ა.შ.

## რესურსები ინტერნეტში
*Mycorrhizal Associations — Mycorrhizas.info
*Mycorrhizas – a successful symbiosis — Gmo-Safety.eu
*International Mycorrhiza Society — International Mycorrhiza Society

## სქოლიო
კატეგორია:სოკოების მორფოლოგია
კატეგორია:სიმბიოზი
გუანჩეს მუზეუმი

**გუანჩეს მუზეუმი** () —  ეთნოგრაფიული მუზეუმი იკოდ-დე-ლოს-ვინოსში, ტენერიფეზე. იგი ორიენტირებულია გუანშებზე–კანარის კუნძულების მკვიდრ მოსახლეობაზე. მუზეუმი მდებარეობს სავაჭრო ცენტრ „ლა მაგალონაში“. იგი შეიცავს გუანშური კულტურის ბუნებრივი ზომის სცენებს და კუნძულების სხვადასხვა ნაწილებიდან მოძიებული ნახატებისა და პეტროგლიფების რეკონსტრუქციებს. 2020 წლის მდგომარეობით, შესვლის ღირებულება უფროსებისთვის 6 ევროა, ხოლო ბავშვებისთვის — 3 ევრო.

## სქოლიო 
კატეგორია:ესპანეთის მუზეუმები
სადგომი

**სადგომი** () — ისტორიული სოფელი არტაანის მხარეში, არდაჰანის ოლქის ცენტრალურ რაიონის სოფელ თეფელერის (კომკის) ახლოს გამქრალი სოფელია.

## ისტორია
სადგომი ქართული სიტყვაა და ცოცხალ არსებათა საცხოვრებელ ადგილს ნიშნავს. ეს მნიშვნელობით სახელი, ლოგინი, ბუდე ასეთ მნიშვნელობებს იძენს.

სოფელი სადგომი მდებარეობდა ისტორიული არტაანის მხარეში შუა საუკუნეებში საქართველოს შემადგენელ მხარეთაგან ერთ ერთი იყო. შესაბამისად, ოსმალებმა ეს მხარე და სოფელი XVI საუკუნის შუა ხანებში ქართველებისგან დაიპყრეს.

სოფელი სადგომი 1595 წლის დეფთერ-ი მუფასალ-ი ვილაიეთ-ი გურჯისთან (საქართველოს ოლქის დეტალური რეგისტრი) სახელწოდების ოსმალურ მუფასალ დეფთერში სადგომის (صادكوم) ფორმით გვხვდება. ამ დროს ეს დასახლება საქართველოს ვილაიეთში, არტაანი ბუზურგის ლივასის ყუზეის ნაჰიეს ეკუთვნოდა. მოსახლეობა 8 ქრისტიანი ოჯახისგან შედგებოდა და ოჯახების მეთაურთა უმრავლესობა ქართულ სახელებს ატარებდა. სოფელში მიმდინარეობდა ხორბლისა და ქერის მოყვანა, ფუტკრის და ცხვრის მოშენება. ორი წყლის წისქვილიც იყო.

სოფელი სადგომი ჩილდირის ეიალეთოს 1694-1732 წლების პერიოდის ოსმალურ ჯებე დეფთერში სადგომის (صادكوم) სახელით იგივე ადმინისტრაციული მდგომარეობას ფლობდა. სოფელი ჰიჯრი 1119 (1707/1708) წელს 2.000 აქჩე გადასახადის სანაცვლოდ ალი სახელის მქონე პიროვნებას ჰქონდა მინიჭებული.

ოსმალურ მუფასალ დეფთერის გამომცემელი ქართველი თურქოლოგი სერგი ჯიქია ამ დეფთერში მოთავსებულ ჩანაწერზე დაყრდნობით წერდა, რომ ეს დასახლება კომკის (ტეპელერის) სოფლის ახლოს მდებარეობდა. ირკვევა, რომ სოფელი ამ თარიღამდე გაქრა.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ისტორიული ქართული სოფლები
მასატაკა ნაგასე

**მასატოში ნაგასე** (; დ. 15 ივლისი, 1966) — იაპონელი მსახიობი და მომღერალი. იგი დასავლეთში ყველაზე მეტად ცნობილია ფრიდრიკ ტორ ფრიდრიკსონის ფილმებში „ცივი ცხელება“ და ჯიმ ჯარმუშის „საიდუმლო მატარებელი“ შესრულებული როლებით.

ნაგასე Twitch Film-ის წარმომადგენელმა ტოდ ბრაუნმა აღწერა, როგორც „იაპონური კინოს ერთ-ერთი უდიდესი უცნობი გმირი, უაღრესად საიმედო მსახიობი, რომელსაც, ერთი შეხედვით, ურყევი გემოვნება ჰქონდა პროექტებში და რომელიც - უზარმაზარი ნამუშევრების მიუხედავად - სახელით დიდწილად უცნობი რჩება“.

## კარიერა
ნაგასემ იუკი კუდოსთან ერთად ითამაშა ჯიმ ჯარმუშის ფილმში „საიდუმლო მატარებელი“ (1989).  მას მონაწილეობა აქვს მიღებული ისეთ ფილმებში, როგორიცაა სიონ სონოს „თვითმკვლელთა კლუბი“(2001), შინჯი აოიამას „მაიკ იოკოჰამა: ტყე უსახელო“ (2002),  და იოჯი იამადას „დაფარული ხმალი“ (2004).

## სქოლიო
კატეგორია:იაპონელი მსახიობები
კატეგორია:მსახიობები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
სტეფან მარკოვიჩი

**სტეფან მარკოვიჩი** (, დ. 26 დეკემბერი, 1804, ზემუნი, ავსტრიის იმპერია — გ. 29 ნოემბერი, 1864, ვენა) — სერბი პოლიტიკოსი,  1856 და 1857–1858 წლებში სერბეთის სამთავროს მთავრობის მეთაური.

## ბიოგრაფია
სტეფან მარკოვიჩი დაიბადა 1804 წლის 26 დეკემბერს ზემუნში (დღეს — ბელგრადის რაიონი). 1815 წელს დაამთავრა დაწყებითი სკოლა მშობლიურ ქალაქში, ხოლო 1821 წელს — საშუალო სკოლა სრემსკი-კარლოვცში. უმაღლესი განათლება ავსტრიაში მიიღო და 1834 წელს სამშობლოში დაბრუნდა.

1834 წელს სტეფან მარკოვიჩი დასახლდა ქალაქ კრაგუევაცში (ბელგრადიდან 120 კილომეტრის მოშორებით), რომელიც იმ დროს სერბეთის სამთავროს დედაქალაქი იყო.
1835 წლიდან ის იყო მთავრობის წევრი და პრემიერ-მინისტრის კანცელარიის მდივანი, 1837 წლის 28 სექტემბრიდან — სამთავროს კანცელარიის დირექტორი, 1839 წლიდან — საიდუმლო საბჭოს მთავარი მდივანი, 1842-დან 1857 წლამდე — საბჭოს წევრი.
1854 წლის 21 დეკემბრიდან 1856 წლის 29 მაისამდე იკავებდა იუსტიციისა და განათლების მინისტრის პოსტს. 1856 წლის 29 მაისიდან 16 სექტემბრამდე იყო საგარეო საქმეთა მინისტრის მოვალეობის შემსრულებელი, 1856 წლის 16 სექტემბრიდან 1857 წლის 19 ივნისამდე კვლავ იუსტიციისა და განათლების მინისტრი, ხოლო 1857 წლის 19 ივნისიდან 1858 წლის 31 მარტამდე კი — საგარეო საქმეთა მინისტრი.

მარკოვიჩი სერბეთის მთავრობას ორჯერ ხელმძღვანელობდა — 1856 წელს და 1857–1858 წლებში. როდესაც ძალაუფლება კვლავ მოიპოვა მეფე მილოშ ობრენოვიჩმა, მარკოვიჩმა, გააცნობიერა რა, რომ მისი პოლიტიკური კარიერა დასრულდა, სამუდამოდ დატოვა სამშობლო.
სტეფან მარკოვიჩი გარდაიცვალა 1864 წლის 29 ნოემბერს ვენაში.

## ლიტერატურა
*List of the Ministers for Foreign Affairs Since the Forming of the First Government in 1811 (Stefan Markovic). mfa.gov.rs. Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Serbia.

## რესურსები ინტერნეტში
* Biography, Serbian Academy of Sciencies and Arts.

## სქოლიო
კატეგორია:პოლიტიკოსები ეროვნებისა და საუკუნის მიხედვით
მურილოს სახლი

270px|მინი|მურილოს სახლი
**მურილოს სახლი** () — ისტორიული სახლი სევილიაში, ესპანეთში, სანტა ტერესას ქუჩის №8-ზე, ისტორიულ ბარიო-დე-სანტა-კრუსის უბანში. ეს იყო მხატვარ ბარტოლომე ესტებან მურილიოს (1617–1682) სახლი მისი ცხოვრების ბოლო წლებში. შენობას აქვს ორი სართული და სვეტებით შემოსაზღვრული ცენტრალური ეზო. 

სახლ-მუზეუმი დაარსდა 1972 წელს და საზოგადოებისთვის გაიხსნა 1982 წელს, მურილიოს გარდაცვალების სამასწლისთავზე. მუზეუმი ცდილობდა XVII საუკუნის ატმოსფეროს აღდგენას, თუმცა 1998 წელს შენობის უმეტესი ნაწილი გადაკეთდა ანდალუსიის კულტურის საბჭოს ოფისებად, რის შემდეგაც დარჩა მხოლოდ მცირე მუზეუმის სივრცე, რომელიც გამოიყენება დროებითი გამოფენებისთვის.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Murillo Biography at the Prado Museum Website (Spanish)

## სქოლიო 
კატეგორია: ესპანეთის მუზეუმები
იანიცა (ქალაქი)

**იანიცა** არის ქალაქი ჩრდილოეთ საბერძნეთში, მაკედონიის რეგიონში. ის წარმოადგენს პელას მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ ცენტრს, რომელიც შედის ცენტრალურ მაკედონიაში. ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 30,498 ადამიანს (2021). იანიცა მდებარეობს 5 კმ-ით დაშორებით ძველი პელასგან — ძველი მაკედონიის სამეფოს დედაქალაქისგან და ალექსანდრე მაკედონელის სამშობლოსგან.

ოსმალეთის მმართველობის პერიოდში საბერძნეთში, იანიცა мусულმანებისთვის წმინდა ქალაქად ითვლებოდა, რადგან იქ ცხოვრობდა და გარდაიცვალა მნიშვნელოვანი მხედართმთავარი გაზი ახმედ ევრენოსი.

## გეოგრაფია 
ქალაქი მდებარეობს 50 კმ-ის დაშორებით თესალონიკიდან და 40 კმ-ის დაშორებით ედესიდან.

## სქოლიო 
კატეგორია:საბერძნეთის ქალაქები
Amanita beckeri

***Amanita beckeri*** — სოკოს სახეობა ამანიტას გვარისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპის კონტინენტს. სოკოს სახელი ეწოდა ჟორჟ ბეკერის პატივსაცემად, რომელმაც პირველმა მოახდინა ამ სოკოს იდენტიფიცირება.

იზრდება ფოთლოვან ტყეებში ზაფხულიდან შემოდგომამდე. პირობითად საჭმელ სოკოა, განსაკუთრებული გემოვნური თვისებების გარეშე. მომზადებამდე აუცილებელი მისი თერმულად დამუშავება. 

## აღწერა
ქუდის დიამეტრი 6-დან 12 სმ-მდე მერყეობს. თავდაპირველად ნახევარსფეროსებრი ფორმისაა, შემდეგ გაშლილი, ჟანგმიწისფერ-ყავისფერი. ზედაპირზე ხშირად რჩება თეთრი საბურველის ნარჩენები. კიდეები დაღარულია. 

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, თავისუფალი, თეთრიდან კრემისფერამდე, საკმაოდ ვიწრო, ჩაზნექილი, განსაკუთრებით ახალგაზრდა ეგზემპლარებში. ასაკთან ერთად ფირფიტებზე შეიძლება გაჩნდეს მოყავისფრო ლაქები. მოკლე ფირფიტები მცირერიცხოვანია და შეკვეცილი.

ფეხის სიგრძე — 10-12 სმ, სიგანე — 1,2-2 სმ,  თეთრი, თითქმის ცილინდრული, როგორც წესი, დაფარულია ფანტელისებრი თეთრი საბურველის ნარჩენებით, რომელიც აზაკთან ერთად ყავისფერდება. ფეხი ჩამჯდარია ვოლვაში. არც თუ ისე მაღალი ვოლვა ახალგაზრდობაში თეთრია, შემდეგ კი მოყავისფრო ელფერს იძენს.

## გავრცელება და ეკოლოგია
*Amanita beckeri* იზრდება ფოტლოვან ტყეებში. მიკორიზას წარმოქმნის მუხასთან და სხვა ფოთლოვან სახეობებთან. უპირატესობას ანიჭებ თბილ კირქვიან ნიადაგს. გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპის კონსტინენტს, განსაკუთრებით ხმელთაშუაზღვისპირეთს.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:ამანიტა
კატეგორია:საჭმელი სოკოები
უჰერსკი-ოსტროჰი

**უჰერსკი-ოსტროჰი** () — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის ზლინის მხარეში. ქალაქი უჰერსკე-ჰრადიშტეს რაიონში მდებარეობს.

## სახელწოდება
სახელი სიტყვასიტყვით „უნგრეთის კონცხს“ ნიშნავს. ქალაქი ისტორიულად უნგრეთის სამეფოს საზღვართან მდებარე კონცხზე მდებარეობდა.  

## გეოგრაფია
უჰერსკი-ოსტროჰი ქალაქ ზლინიდან სამხრეთ-დასავლეთით 33 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი მიდნარე მორავისა და ოკლუკის შესართავთანაა გაშენებული. უჰერსკი-ოსტროჰის მუნიციპალური ტერიტორიის დასავლეთი ნაწილი ქვემო მორავის ხეობაში მცებარეობს, აღმოსავლეთი კი ვიზოვიცეს მთიანეთში.

## ისტორია
უჰერსკი-ოსტროჰის წინამორბედი დასახლება იყო სტენიცე, რომელიც მდინარე მორავის კუნძულზე იყო გაშენებული. სტენიცეს დასახლება აქ XI საუკუნის მეორე ნახევარში არსებობდა. XIII საუკუნის შუა ხანებში უნგრელთა შემოსევებისგან თავდასაცავად აქ საფორთეფიკაციო ნაგებობები ააგეს. ბოჰემიის მეფე ოტოკარ II-მ მდინარეზე გადასასვლელ ფონთან ციხესიმაგრე ააგებინა. უჰერსკი-ოსტროჰის ციხესიმაგრე წერილობით წყაროებში პირველად 1275 წელსაა მოხსენიებული. 
ჰუსიტური ომების დროს უჰერსკი-ოსტროჰი ჰუსიტების სამხედრო ბანაკი იყო. 1511 წელს ის კოუნიცეს გვარის თავადებმა შეიძინეს. მათი მმართველობის დროს აქ არსებული ციხესიმაგრე რენესანსის სასახლედ გადააკეთეს. 1620 წლის თეთრი მთის ბრძოლის შემდეგ, კოუნოვიცეებს ქონება ჩამოართვეს. მალევე უჰერსკი-ოსტროჰი ლიხტენშტაინის დიდგვაროვანთა ოჯახმა შეიძინა, რომელიც ქალაქს თითქმის 300 წლის განმავლობაში ფლობდა. ლიხტენშტაინები აქ არ ცხოვრობდნენ, ამის გამო ქალაქის განვითარება შეფერხდა. ამას თან დაერთო ხშირი წყალდიდობები, უნგრელთა და თურქთა შემოსევები. მიუხედავად ამისა, სოფლის მეურნეობა და ხელოსნობა მაინც განვითარდა.

## ღირსშესანიშნაობები
ქალაქის ყველაზე მნიშვნელოვანი ისტორიული ძეგლი უჰერსკი-ოსტროჰის ციხეა. ეს ნაგებობა ამჟამინდელი სახით 1560–1570 წლებში აღადგინეს და მის გარშემო ბაღი გაშენდა. დღეს ის ქალაქის მერიის, ბიბლიოთეკისა და ტურისტული საინფორმაციო ცენტრის ფუნქციას ასრულებს. შენობის შიდა სივრცეში ინტერაქტიული ექსპონატებია გამოფენილი და ის ღიაა დამთვალიერებელთათვის. ქალაქის ცენტრალურ მოედანზე დგას წმინდა ანდრიას ტაძარი. ის ბაროკოსა და ნეოკლასიკურ სტილში 1751–1758 წლებში აშენდა.
ქალაქის გარეუბან ოსტროჟსკე-პრჟედმესტიში არის 1870-იან წლებში აგებული პრიზმული ფორმის სამრეკლო. სამრეკლოს შენობა 1912 წელს იანო კოლერმა სგრაფიტოს დეკორატიული სტილით გააფორმა.

## ცნობილი ადამიანები
*ჯოელ მიულერი (1827–1895) - რაბინი
*ფრანც კრონესი (1835–1902) - ავსტრიელი ისტორიკოსი
*ისრაელ ტაგლიხტი (1862−1943) - რაბინი
*იან ჩერნი (1874–1959) - პოლიტიკოსი, ჩეხოსლოვაკიის პრემიერ-მინისტრი
*ოტოკარ ბორუვკა (1899–1995) - მათემატიკოსი
*მარტინ ლეციანი (1900–1927) - სერიული მკვლელი
*ფრანტიშეკ ვანეკი (1931–2020) - ჰოკეისტი

## დაძმობილებული ქალაქები
* ტრენჩიანსკა-ტეპლა, სლოვაკეთი

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:ზლინის მხარის ქალაქები
Amanita eliae

***Amanita eliae*** — სოკოს სახეობა ამანიტას გვარისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპის კონტინენტს.

იზრდება ზაფხულსა და შემოდგომაზე, წიწვოვან და ფოთლოვან ხეებთან ახლოს. არასაჭმელ სოკოდ მიიჩნევა. სოკო პირველად აღწერა ფრანგმა მიკოლოგმა ლუსიენ კელემ 1872 წელს.

## აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 8-10 სმ. ნორჩობაში ნახევარსფეროსებრი, მოგვიანებით ბრტყელი. მოთეთრო-ყვითლიდან მკრთალ-ყავისფრამდე და მოწითალო-ყავისფრამდე. ცენტრში მუქია. ზედაპირი გლუვი, მაგრამ როგორც წესი მსხვილქერცლიანია. ქუდის კიდეები სავარცხლისებრი, დაღარული, ხშირად დაფარულია თეთრი ფერის საბურველის ნარჩენებით. 

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ხშირი, თეთრი ან კრემისფერი.

ფეხი — 10-15 სმ-მდე სიგრძეში და 1-2,5 სმ-მდე სისქეში, რუხ-ყავისფერი. აქვს წვრილად დახეთქილი (დაბზარული) ტექსტურა. ფეხზე, გააჩნია, თხელი რგოლი ან რგოლისებრი ნარჩენი. ფეხი ბოლქვისებურად გამსხვილებული ძირსკენ,  მოთეთრო-რუხი ვოლვით გარშემორტყმული.

რბილობი — თეთრი, თხელი, სუსტად გამოხატული სუნითა და გემოთი.

სპორების ფხვნილი — თეთრი, სპორები — 9-15×6,58,5 მკმ-ია, სუსტად ამილოიდური, გლუვი, ელიფსისებრი. ბაზიდიუმი — ოთხსპორიანი.

ფაილი:AMANITA_ELIAE_(5984134405).jpg
ფაილი:AMANITA_ELIAE_(5984691558).jpg
ფაილი:Icones mycologicæ, ou Iconographie des champignons de France principalement Discomycetes (Pl. 5) (9800874433).jpg

## გავრცელება და ეკოლოგია
იშვიათი სოკოა. გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპის კონტინენტს. იზრდება, ზაფხულიდან შემოდგომამდე შერეულ და ფოთლოვან ტყეებში, მჟავე ნიადაგზე. მიკორიზას უპირატესად წარმოქმინსა მუხასა და წიფელთან, იშვიათად კი წაბლთან, არყთან, თხილთან და ზოგჯერ ფიჭვთანაც.

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:ამანიტა
კატეგორია:არასაჭმელი სოკოები
სებასტიენ ვაიანი

**სებასტიენ ვაიანი** (; დ. 26 მაისი, 1669 — გ. 20 მაისი, 1722) — ფრანგი ბოტანიკოსი და მიკოლოგი. მისი სტანდარტული საავტორო ბოტანიკური შემოკლებაა **Vaill.**

## ბიოგრაფია
სებასტიენ ვაიანი დაიბადა ვინის მუნიციპალიტეტში 1669 წლის 26 მაისს. იგი ბოტანიკას პარიზის მცენარეთა ბაღში ჟოზეფ პიტონ დე ტურნეფორთან ერთად ეუფლებოდა.

1716 წელს სებასტიენ ვაიანი საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრად აირჩიეს. ვაიანმა სოკოების კლასიფიკაციის კრიტერიუმები შემოგვთავაზა, რომელიც ავტორის გარდაცვალების შემდეგ, 1727 წელს გამოცემულ წიგნში „De plantes“ შევიდა. ვაიანის კლასიფიკაცია ქუდის ქვედა ზედაპირის, ანუ ჰიმენოფორის აგებულებას ეფუძნებოდა. ასეთი კლასიფიკაცია ძალიან მოსახერხებელი აღმოჩნდა და დღემდე გამოიყენება სოკოს კრეფისას, ხოლო ჰიმენოფორის აგებულების ნიშნები, რომლებიც თანამედროვე მეთოდებით შეისწავლება, კვლავ გამოიყენება სისტემატიკაში.

ვაიანი წერდა, რომ „სოკოები — ეს ეშმაკის ქმნილებაა, რომელიც არღვევს ბუნების საერთო ჰარმონიას, რათა დააბნიოს ყველაზე ნიჭიერი მკვლევარები და სასოწარკვეთილებაში ჩააგდოს ახალგაზრდა ბოტანიკოსები“.

ვაიანი ყვავილების შესწავლით იყო დაკავებული. იგი ამტკიცებდა, რომ ყვავილის უმნიშვნელოვანესი ნაწილებია ბუტკო და მტვრიანა. ამერიკელი ბოტანიკის ისტორიკოსის, ედვარდ ლი გრინის აზრით, ვაიანმა თავისი კვლევებით „ბოტანიკისთვის უდიდესი საქმე“ შეასრულა; ეს კვლევები კარლ ლინემ, საფუძვლად დაუდო მცენარეთა კლასიფიკაციის სქესობრივ სისტემას — ლინეს სისტემას, რომელიც 1735 წელს გამოქვეყნდა.

სებასტიენ ვაიანი 1722 წლის 26 მაისს პარიზში  გარდაიცვალა.

## სამეცნიერო ნაშრომები
* ''Discours sur la structure des fleurs: leurs différences et l’usage de leurs parties prononcé à l’ouverture du jardin royal de Paris, le Xe jour du mois de juin 1717 et l'établissement des trois nouveaux genres de plantes, l’araliastrum, la sheradia, la boerhaavia avec la description de nouvelles plantes rapportées au dernier genre* (Leiden, 1718).
* *Etablissement de nouveaux caracteres de trois familles ou classes de plantes à fleurs composées; scavoir, des Cynarocephales, des Corymbiferes et des Cichoracees*. (Paris 1718—1721).
* *Caracteres de quatorze genres de plantes: le dénombrement de leurs espéces; les descriptions de quelques-unes, & les figures de plusieurs*. (Paris, 1719).
* *Suite de l’eclaircissement de nouveaux caracteres de plantes*. (Paris, 1721).
* *Remarques sur la methode de M. Tournefort*. (Paris, 1722).
* *Sebastiani Vaillant botanicon Parisiense: operis majoris prodituri prodromus*. (Leiden, 1723).
* *Botanicon Parisiense ou, Denombrement par ordre alphabetique des plantes, qui se trouvent aux environs de Paris: avec plusieurs descriptions des plantes, leurs synonymes, le Tems de fleurir & de grainer et une critique des auteurs de botanique /par Sebastien Vaillant; enrichi de plus de trois cents figures, dessinéss par le sieur Claude Aubriet*. (Leiden, 1727).

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* Vaillant, Sébastien (1727) *Botanicon Parisiense, ou Denombrement par ordre alphabetique des plantes''  —  Linda Hall Library

## სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ბოტანიკოსები
კატეგორია:ფრანგი მიკოლოგები
გიუზელიალი (პაზარი)

**გიუზელიალი**() — უბანი ქალაქ პაზარში, რიზეს პროვინციის პაზარის რაიონის ადმინისტრაციულ ცენტრში.

## ისტორია
უბან გიუზელიალის ძველი სახელწოდება ლაზურად „დუდუვათი“ იყო. ქართველი ისტორიკოსი იური სიხარულიძეც დასახლების სახელს დუდუვათის სახით წერდა და აღნიშნავდა, რომ ლაზურად სიტყვა „დუდი“ ნიშნავდა „თავს“.

ენათმეცნიერმა ნიკო მარიმ 1910 წელს ლაზეთში ჩატარებული კვლევითი მოგზაურობის ჩანაწერებში დასახლების სახელი დუდუვათის სახით დაწერა და ეს დასახლება ათინას ხევის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვიდან ზემოთ მიმართულებით გაშლილ დასახლებების სახელწოდებებს შორის შევიდა. მისი ცნობით, დუდუვათი ველინას მდინარესა და ქუა-ქჩეს შორის მდებარეობდა. რეალურად კი გიუზელიალის უბანი ქალაქ პაზარის აღმოსავლეთ ნაწილშია განთავსებული.

დუდუვათის სახელი გიუზელიალად შეიცვალა და პაზარის ქალაქს უბნად მიუერთდა.

## მოსახლეობა
უბან გიუზელიალში 2024 წელს 1,526 ადამიანი ცხოვრობდა, მათ შორის 746 მამაკაცი და 780 ქალი.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ისტორიული ქართული სოფლები
დომენიკო ბრუჯიერი

**დომენიკო ბრუჯიერი** (; დ. 1678 – გ. 1744) — ბაროკოს პერიოდის იტალიელი მხატვარი ლუკაში. ლანცი მას ჯოვანი დომენიკოდ ან სხვა ჩანაწერებში ჯოვანი ბატისტად ან ბატისტად მოიხსენიებს.

## ბიოგრაფია 
ის თავდაპირველად იყო ლაზარო ბალდის მოწაფე რომში, მაგრამ შემდეგ შეუერთდა კარლო მარატას დიდ სტუდიას. მისი ნამუშევრები ჩანს საკრამენტის სამლოცველოში, სანტისიმა ტრინიტას ეკლესიაში და ლუკას სხვა შენობებში. მის მოწაფეებს შორის იყვნენ გაეტანო ვეტურალი და ჯუზეპე ანტონიო ლუკი.

## სქოლიო 
კატეგორია:იტალიელი მხატვრები
კატეგორია:ბაროკოს მხატვრები
კატეგორია:დაბადებული 1678
კატეგორია:გარდაცვლილი 1744
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
თაგურეთი

**თაგურეთი** () — ისტორიული არტანის მხარეში, დღეს არტაანის პროვინციის ცენტრალურ რაიონში გამქრალი სოფელი. დასახლების ტერიტორია დღევანდელი სოფელი ბაღდაშენის საზღვრებშია. თავგეთის (თავგეთი) სახელითაც არის ცნობილი.

## ისტორია
სოფელი თაგურეთი მდებარეობდა არტანის მხარეში, რომელიც შუა საუკუნეებში საქართველოს საზღვრებში შედიოდა. ოსმალებმა ეს მხარე და სოფელი ქართველებისგან XVI საუკუნის შუა ხანებში ჩამოართვეს. სოფელში დღემდე შემორჩენილი თაგურეთის ეკლესია სწორედ ამ პერიოდს განეკუთვნება.

სოფელი თაგურეთი ან თავგეთი 1877-1878 წლების ოსმალურ-რუსული ომმის შემდეგ ოსმალთა იმპერიის მიერ საომარი ანაზღაურების ნაწილად რუსეთს გადაეცა. თურქოლოგი სერგი ცქიამ დაწერა, რომ თაგურეთის ან თავგეთის სახელი რუსულ წყაროებში თავგეთ (Тавгет) სახით გვხვდება და 1878 წელს სოფელში მხოლოდ ერთი ოჯახი იყო დარჩენილი. ის ფაქტი, რომ თაგურეთი 1886 წლის რუსულ აღწერაში არდაჰანის მაზრის სოფლად არ ფიგურირებს, იმაზე მიუთითებს, რომ ამ თარიღამდე სოფელი უკვე დაცარიელებული იყო. 

სოფელი თაგურეთის ძველი ეკლესია — თაგურეთის ეკლესია — სოფელი ბაღდაშენის საცხოვრისო ცენტრიდან 4,4 კილომეტრით სამხრეთ-დასავლეთით მდებარეობს. ეკლესიის მდებარეობის ადგილი იგივე ტერიტორიაა, სადაც გამქრალი სოფელი თაგურეთი იყო განთავსებული.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ისტორიული ქართული სოფლები
ჩიჰირო ამანო

**ჩიჰირო ამანო** ( დ.  30 ივლისი, 1982) იაპონელი კინორეჟისორი და სცენარისტი.

## ცხოვრება და კარიერა
ამანო დაიბადა 1982 წლის 30 ივლისს. ხუთწლიანი საქმიანობის შემდეგ კორპორატიულ სექტორში, კინოს მიმართ დაინტერესება გამოავლინა და სადებიუტო ფილმი საიონარა მაფლერი 2009 წელს გადაიღო. ფილმი წარმოდგენილი იყო ოსაკას კინემატოგრაფისტთა ორგანიზაციის ფესტივალზე (Cineastes Organization Osaka EX) და სხვა კინომოწყობილობებზე.

ამანოს მეორე ნამუშევარი — ისროლე კამათელი! — 2010 წელს PIA კინოფესტივალზე იყო წარდგენილი.

2011 წელს მისი ფილმი Snipping Girl პირველად საერთაშორისო აუდიტორიას ჰამბურგში, იაპონური კინოფესტივალის (Japan Filmfest Hamburg) ფარგლებში წარედგინა, ხოლო იმავე წელს მონაწილეობა მიიღო PIA კინოფესტივალშიც

2012 წელს ამანომ გადაიღო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი ფიგაროს აღიარებები, რომელიც ოთხი მეშვიდეკლასელი  ბიჭის სქესობრივი საკითხებისადმი ცნობისმოყვარეობის შესახებ მოგვითხრობს. ფილმმა ტოკიოს შიტამაჩის კომედიის კინოფესტივალზე გრან პრი და მაყურებლის პრიზი მოიპოვა, ასევე მეორე ადგილი დაიკავა აიჩის ქალთა საერთაშორისო კინოფესტივალზე.

ფიგაროს აღიარებები ნაჩვენები იყო სეულის ქალთა 15-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზეც, სამხრეთ კორეაში.

ამანოს 2013 წლის ოჯახური დრამა „ყველაფერი ამაოებაა“ (All Is Vanity) იუბარის ფანტასტიკური კინოფესტივალზე იქნა წარმოდგენილი. ამანო იაპონიაში იმ მცირერიცხოვან ქალ რეჟისორთაგანია, რომლებიც ამ სფეროში მოღვაწეობენ. 2012 წელს ინტერვიუში მან აღნიშნა, რომ ფილმების გადასაღებად პარალელურად ნახევარ განაკვეთზე მუშაობა უწევდა. თუმცა, მისი სიტყვებით, პროფესიულად წინსვლისაკენ ბრძოლა, სავარაუდოდ, საუკეთესო გზაა იმისათვის, რომ „იაპონიაში მეტი ქალი რეჟისორი გამოჩნდეს“.

ამანომ კომერციული კინოში დებიუტი 2014 წლის მაისში შეძლო ფილმით „საერთოდ არ შეხებია“ (No Touching At All), რომელიც კოუ იონედას იგივე სახელწოდების „ბოიზ ლავ“ მანგაზეა დაფუძნებული.

## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:იაპონელები
კატეგორია:იაპონელი ქალები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კაროლინკა

**კაროლინკა** () — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის ზლინის მხარეში. მდებარეობს ვსეტინის რაიონში. 1951 წლამდე ამ ადგილს „კაროლინინა-ჰუტი" ერქვა, რაც „კაროლინინას ქოხს" ნიშნავს.

## სახელწოდება
სახელი ჩეხური ქალის სახელის, კაროლინას მოფერებითი ფორმაა. სახელწოდება ებრაელი მეწარმის სალომონ რაიხის დედინაცვლის სახელიდან მომდინარეობს. სწორედ ამ მეწარმემ დააარსა ამ ადგილზე მინის ქარხანა.

## გეოგრაფია
კაროლინკა რაიონულ ცენტრ ვსეტინიდან აღმოსავლეთით დაახლოებით 38 კილომეტრში, სლოვაკეთის საზღვართან მდებარეობს. ქალაქი ჰოსტინ-ვსეტინისა და იავორნიკის (ნეკერჩხლის მთები) მთებს შორისაა გაშენებული. კაროლინკას ტერიტორიაზე მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილის სიმაღლე 1019 მეტრია ზღვის დონიდან. კაროლინკაში მიედინება მდინარე ვსეტინის ბეჩვა. ქალაქის მთელი ტერიტორია ბესკიდების დაცული ლანდშაფტის ტერიტორიაზე მდებარეობს.

## ისტორია
დასახლება 1861 წელს ნოვი-ჰროზენკოვის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე დაარსებული მინის ქარხნის გარშემო გაშენდა. კაროლინინა-ჰუტი ნოვი ჰროზენკოვისგან დამოუკიდებელ მუნიციპალიტეტად 1949 წელს გამოეყო. 1951 წელს მას კაროლინკა ეწოდა.

## დაძმობილებული ქალაქები
* ბიტჩა, სლოვაკეთი
* პაპრადნო, სლოვაკეთი
* ვისოკა-ნად-კისუცოუ, სლოვაკეთი

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:ზლინის მხარის ქალაქები
გაეტანო ვეტურალი

**გაეტანო ვეტურალი** (; დ. 1701 — გ. 1783) — იტალიელი მხატვარი.

## ბიოგრაფია 
იგი წარმოჩენილი იყო წარმოსახვითი პეიზაჟებით (კაპრიჩი), რომლებსაც ასევე უწოდებდნენ „პაეზაჯოს“ ან „ვედუტა არქიტექტურითა და ფიგურებით“. გაეტანო დაიბადა ლუკაში. მან პირველადი განათლება ბოლონიაში მიიღო. ის ჯერ სწავლობდა ჯოვანი დომენიკო ბრუჯიერისა და ჯოვანი დომენიკო ლომბარდის ხელმძღვანელობით, საიდანაც თავდაპირველად კარლო მარატას მოწაფე იყო, ხოლო შემდეგ - ჯოვანი მარაჩის. ამის შემდეგ იგი გადავიდა კვადრატურის შესასწავლად ფერდინანდო გალი ბიბიენასთან ბოლონიაში, ხოლო ფიგურული ფერწერა შეისწავლა ვიტორიო ბიგარისთან. 

მასზე ძლიერი გავლენა იქონია კანალეტომ. 1759 წელს მან ლუკაში, პალაცო დელა სინიორიაში, გონფალონიერების ბინა მორთო.

## ლიტერატურა 
*
*

## სქოლიო 
კატეგორია:იტალიელი მხატვრები
კატეგორია:დაბადებული 1701
კატეგორია:გარდაცვლილი 1783
დომენიკო ლომბარდი

**დომენიკო ლომბარდი**() (1682–1751) იტალიელი მხატვარი, გვიანდელი ბაროკოს პერიოდის წარმომადგენელი ლუკაში. მის შემოქმედებაზე გავლენა იქონია ნეოკლასიციზმის აღმავლობამ, თუმცა მასში შეიმჩნევა კარავაჯოს სტილის ციტატებისადმი ინტერესიც. დომენიკო ლუკაში ჯოვანი მარაჩის მოსწავლე იყო. დიდი ალბათობით, გავლენა მოახდინა პიეტრო პაოლინომ (რომელიც, გარდაიცვალა 1681 წელს).

## რესურსები ინტერნეტში
*Lombardi on Web Gallery of Art.

## სქოლიო
კატეგორია:იტალიელები
ითან უინტერსი

**ეთან ვინთერსი** ( **Ethan Winters**) — იაპონური კომპანია "Capcom"-ის მიერ შექმნილი ვიდეო თამაში "Resident Evil"-ის მთავარი პერსონაჟი. ის პირველად გვხვდება "Resident Evil 7: Biohazard"-ში, სადაც მშვიდობიანი მოქალაქეა და ლუიზიანას ერთ-ერთ დანგრეულ მამულში ეძებს დაკარგულ მეუღლეს. 2021 წელს გამოსულ "Resident Evil Village"-ში ეთანს გატაცებული ჩვილი ქალიშვილის  დასაბრუნებლად ძველ ევროპულ სოფელში უწევს გამგზავრება. 

ეთანი თავდაპირველად არაფრით გამორჩეული, ჩვეულებრივი ადამიანი იყო, თუმცა მისი ისტორია შეიცვალა "Resident Evil Village"-ში. მას იაპონურად ახმოვანებს ჰიდენობუ კიუჩი, ხოლო ინგლისურად ტოდ სოლეი. ვინთერსმა მოთამაშეებისგან არაერთგვაროვანი შეფასება მიიღო. რამდენიმე ჟურნალისტმა შეაქო მისი ხასიათი, ხოლო ზოგი აკრიტიკებდა ემოციური დიაპაზონის სიმცირისა და პერსონაჟის განუვითარებლობის გამო.

"Resident Evil 7: Biohazard"-ში (2017) ისტორია ეთანის პერსპექტივით ვითარდება. მიუხედავად იმისა, რომ "Resident Evil"-ის ვიდეოთამაშების სერიები უფრო მეტად მოქმედებაზეა ორიენტირებული, თამაში "Resident Evil 7: Biohazard" მოთამაშეს გადასარჩენად ლიმიტირებულ რესურსებს აძლევს და საშნელებათა ელემენტებით გამოირჩევა.

მორიმასა სატოს, "Resident Evil 7"-ის სცენარისტისა და "Resident Evil Village"-ის (2021) რეჟისორის თქმით, შემქმნელთა გუნდმა თავდაპირველად ეთანი უბრალოდ ისტორიის „კამერად“ მიიჩნია, რადგან მათი მიზანი იყო, ნებისმიერ მოთამაშეს მარტივად შეძლებოდა, საკუთარი თავი ეთანის ადგილას წარმოედგინა. 

## ლიტერატურა
*
*
## სქოლიო
კატეგორია:Resident Evil-ის თამაშები
კატეგორია:ვიდეო თამაშები
კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები
კატეგორია:2017 წელი ვიდეო თამაშებში
ხაროსმანი

**ხაროსმანი** () — ისტორიული სოფელია არტაანის მხარეში, არდაჰანის ოლქის ცენტრალურ რაიონთან დაკავშირებული სოფელ ბალიქჩილარის (დუდუნა) მახლობლად გამქრალი სოფელია.

## ისტორია
ხაროსმანი ქართული ადგილის სახელწოდებაა და ხაროსუბანისაგან მომდინარეობს. „ხარო“ სიტყვა რომელიც ნიშნავს ხვრელს, ორმოს. ქართველი თურქოლოგი სერგი ჯიქია წერს, რომ ჯაყისმანის სახელი ჯაყისუბანისაგან (ჯაყისუბანი) მომდინარეობს, „მან“ ან „მანი“ სიტყვა რომელიც მომდინარეობს ქართული სოფლის ან უბნის აღმნიშვნელი „უბნისაგან“ (უბანი). ამის საფუძველზე შეიძლება ითქვას, რომ ხაროსმანი ან ხაროსუბანი ნიშნავს „ღრმა სოფელს“ ან „ორმო სოფელს“.

სოფელი ხაროსმანი მდებარეობს არტაანის მხარეში რომელიც ისტორიული საქართველოს ნაწილი იყო. ცნობილია, რომ ოსმალებმა ეს მხარე და სოფელი XVI საუკუნის შუა პერიოდში ქართველებისაგან დაიკავეს. ეკლესიაც რომ ამ სოფლის სახელს ატარებდა ხაროსმანის მღვიმეები ამ პერიოდიდან დარჩა.

სოფელი ხაროსმანი, 1595 წლის ოსმალური მუფასალური რეგისტრის მიხედვით, საქართველოს ვილაიეთში, არდაჰანი ბუზურგის ლივასის მეშე ნაჰიეს ეკუთვნოდა. ხაროსმან (خاروسمان) და ხაროსმან-ი ბუზურგის (خاروسمان بزرك) სახელებით, ორ ცალკეულ დასახლებად იყო რეგისტრირებული. ხაროსმანის სოფელში 14 ქრისტიანული კეროვანი ცხოვრობდა, ხაროსმან-ი ბუზურგში (დიდი ხაროსმანი) კი 4 ქრისტიანული კეროვანი ცხოვრობდა და კეროვნების უმეტესობა ქართულ სახელებს ატარებდა. ამ ორ დასახლებაში ხორბლისა და ქერის მიწათმოქმედება და მეფუტკრეობა იყო განვითარებული, ასევე ცხვარისა და ღორის მოშენება.

სოფელი ხაროსმანი, ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების პერიოდის ოსმალური ჯებე რეგისტრში ხაროსმანის (خاروسمان) სახელით ერთ სოფლად არის რეგისტრირებული. იგივე ადმინისტრაციულ მდგომარეობაში მყოფი სოფელი ჰიჯრი 1126 (1714/1715) წელს 6.500 აქჩე გადასახადის სანაცვლოდ ვინმე მურთაზას სახელის მქონე პიროვნებაზე იყო მინიჭებული.

ოსმალური მუფასალური რეგისტრის გამომცემელი ქართველი თურქოლოგი სერგი ჯიქია წერს, რომ რუსულ რუკაზე ხაროსმანის (Харъосман) სახელით გადატანილი ხაროსმანი სოფელ დუდუნას მახლობლად მდებარეობდა. ამ ჩანაწერებიდან ჩანს, რომ ხაროსმანის სოფელი ამ თარიღამდე უკვე გამქრალი ყოფილა.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ისტორიული ქართული სოფლები
როკეთი

**როკეთი** () —  ისტორიული სოფელი ერუშეთის მხარეში, არტაანის პროვინციის ხანაქის რაიონის ქარაქალეს (შავცხეს) საზღვრებში.

## ისტორია
როკეთი 1595 წლის გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარში გვხვდება სახელით  „როკეთ“ ან „როკით“ (روكیت). „როკი“ ქართული სიტყვაა და „ტოტს“ ნიშნავს. ამ წიგნში ხერთვისის ლივას ხერთვისის ნაჰიაშიც იგივე სახელის მქონე სოფელი იყო. დღეს საქართველოს იმერეთის მხარეში როკითის სახელწოდების სოფელი არსებობს.

როკეთის სოფელი მდებარეობდა ერუშეთის მხარეში, რომელიც ისტორიული საქართველოს ნაწილი იყო. ოსმალებმა ეს მხარე და სოფელი ქართველებს XVI საუკუნის შუა ხანებში ჩამოართვეს.

1595 წლის გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარის მიხედვით სოფელი როკეთი საქართველოს ვილაიეთის შიგნით, არტაანის ლივას, მეშეს ნაჰიას ეკუთვნოდა. ამ თარიღისთვის სოფელი მთლიანად დაცარიელებული იყო. მიუხედავად ამისა, სოფლისთვის 2,000 აქჩე გადასახადი მაინც იყო გათვალისწინებული.

ის ფაქტი, რომ როკეთის სოფლის სახელი ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების პერიოდის ჯებე დავთარშიც და 1886 წლის რუსულ აღწერაში არტაანის ოკრუგის არტაანის მაზრაშიც არ ფიგურირებს, იმაზე მიუთითებს, რომ ეს დასახლება ხელახლა დასახლებული აღარ გამხდარა. ამის მიუხედავად, ქართველმა მკვლევარებმა 2014 წლის კვლევითი მოგზაურობისას ქარაქალეს (შავცხეს) სოფელში როკეთის სახელწოდება აღმოაჩინეს.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ისტორიული ქართული სოფლები
ანტონიო დარდანი

**ანტონიო დარდანი**( დ. 1677, – გ. 29 სექტემბერს 1735) ბაროკოს პერიოდის იტალიელი მხატვარი, ძირითადად მშობლიურ ბოლონიაში.
მინი|ანტონიო დარდანის პორტრეტი
## ბიოგრაფია
დაიბადა ბოლონიაში. დაახლოებით 1720 წელს მან ჯოვანი ცანარდისთან ერთად მოხატა რეჯიოს თეატრი. 

მისი აღწერით, ის იყო მრავალმხრივი მხატვარი, გამორჩეული ყველა სახის ფერწერაში. ანტონიო 1677 წელს ბოლონიაში დაიბადა. თავდაპირველად სწავლობდა ანჯელო მიკელე ტონისთან, შემდეგ კი გადავიდა ჯოვანი მარია ვიანისთან. ვიანის გარდაცვალების შემდეგ მუშაობა გააგრძელა დომენიკო მარია ვიანისთან. დარდანი პარმაში გაემგზავრა, სადაც კორეჯოს რამდენიმე ნამუშევარი დააკოპირა. ბოლონიაში დაბრუნების შემდეგ მან დახატა ღვთისმშობლისა და წმინდანების საკურთხევლის ტილო სანტა მარია დელ პიანტოს ეკლესიისთვის, რომელიც განთავსდა კასტელ სან პიეტროში. მოგვიანებით ეს ტილო შეცვალეს წმინდა ბარბარესა და დონინოსადმი მიძღვნილი საკურთხევლით.

გრაფ ცანისთვის მან მოხატა რამდენიმე ოთახი მის საგვარეულო სახლში. 1707 წელს კარლო რამბალდისთან ერთად გაემგზავრა მაჩერატაში, ბონაკურსის სამსახურისთვის, ხოლო შემდეგ რომში, პირადი მიზნებით. წმინდა კათერინას ეკლესიაში (სტრადა მაჟორედან), დახატა ტილო, რომელზეც გამოსახულია წმინდა ჯოვანი გუალბერტი, რომელიც ეშმაკს თელავს. წმინდა ბენედიქტეს ეკლესიისთვის დახატა ანგელოზები, რომლებიც წმინდანების სიმბოლოებს ატარებდნენ. დომინიკელი მამებისთვის შექმნა სურათი, რომელზეც წმინდა ვინჩენცო ფერერის მკვდარი ბავშვია გამოსახული. დარდანიმ ასევე მოხატა მადონა დელ კარმინეს ეკლესია ურბანოს ციხესიმაგრეში. ის ქმნიდა გარდამავალი ტიპის დეკორაციებს პანაშვიდებისთვის, აგრეთვე სცენებს ოპერებისა და თეატრებისთვის — როგორც ბოლონიაში, ისე მის ფარგლებს გარეთ.

ის მსახურობდა აკადემია კლემენტინას მეთოთხმეტე პრინცის თანამდებობაზე. მას ძლიერი თავის ტკივილი განუვითარდა, რასაც მოჰყვა სიცხე, და ორი დღის შემდეგ, 1735 წლის 29 სექტემბერს გარდაიცვალა. მისი უფროსი ვაჟი, რომელიც მამის გარდაცვალების დროს მხოლოდ 18 წლის იყო, შემდგომში თავადაც მხატვარი გახდა.

## სქოლიო
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
რევაზ ტაკიძე

**რევაზ ტაკიძე** (დ.  29 აპრილი, 1942, ბათუმი) – ქართველი, დირიჟორი, პედაგოგი.

## ბიოგრაფია
1966 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (საფორტეპიანო), 1973 წელს (სადირიჟორო).

1972 წლიდან მუშაობს ვ.სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში საოპერო მომზადების კათედრაზე, 1972 წლიდან დირიჟორობს საქართველოს სახელმწიფო ორკესტრს, 1975 წლიდან მუშაობს ზ. ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში, სადაც დირიჟორობს საოპერო და საბალეტო სპექტაკლებს. ვახტანგ ჭაბუკიანთან ერთად დადგმული აქვს დავით თორაძის „გორდა“ და ლუდვიგ მინკუსის „ბაიადერა“, მიხაილ ლავროვსკისთან ერთად – სერგეი პროკოფიევის „რომეო და ჯულიეტა„. 1980–1994 წლებში იყო ქ. გორის მუსიკალური სასწავლებლის საოპერო სტუდიის მუსიკალური ხელმძღვანელი, 2000–2013 წლებში თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საოპერო მომზადების კათედრის გამგე, დირიჟორობს კონსერვატორიის საოპერო სტუდიის სპექტაკლებს, 2000 წლიდან მთავარი დირიჟორია, მისი ხელმძღვანელობით დადგმულ სპექტაკლებში დაოსტატდნენ ახალგაზრდა მომღერლები, რომლებიც დღეს საყოველთაოდ აღიარებული არტისტები არიან: პ. ბურჭულაძე, ნ. სურგულაძე, ნ. მაჩაიძე, ქ. ქემოკლიძე, გ. გაგნიძე. 2010–2013 წლებში თბილისის კონსერვატორიის სტუდენტურ ორკესტრს ხელმძღვანელობდა, რომელთანაც, სტუდენტ–სოლისტების გარდა, სიამოვნებით თანამშრომლობდნენ ისეთი ცნობილი მუსიკოსები, როგორებიც არიან ლ. ისაკაძე, ა. კორსანტია, ხ. ბუნიათიშვილი. ხშირად გამოდის სიმფონიური მუსიკის კონცერტებით. ჩატარებული აქვს ო. თაქთაქიშვილის, ნ. გუდიაშვილის, ვ. აზარაშვილის, რ. ქარუხნიშვილის, ე. ლომდარიძის საავტორო კონცერტები, აგრეთვე, ქართველ კომპოზიტორთა სიმფონიური მუსიკის საღამოები, საგასტროლო კონცერტებსა და სპექტაკლებს დირიჟორობდა რუმინეთში, ისრაელში, მალტაზე, რუსეთში, უკრაინაში, ყაზახეთში, აზერბაიჯანში, სომხეთში. თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის ემერიტუს–პროფესორი.

## ჯილდოები
* 1992 – საქართველოს სახელმწიფო პრემია
* საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე

## ლიტერატურა
*  მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი თბ., 2007 გვ. 263. 

http://www.opera.ge/State-Opera/Conductors/revaz_takidze.aspx

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 29 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1942
კატეგორია:ბათუმში დაბადებულები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:ქართველი დირიჟორები
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
მოზერეთი

**მოზერეთი** () — ისტორიულ ფალაკაციოს მხარეში, დღეს არტაანის პროვინციის ჩილდირის რაიონის კენარბელის (კანარბილის) სოფლის საზღვრებში გამქრალი სოფელი. დასახლების სახელწოდებად სახელი მოზერეთი თუნდაც გამქრალი იყოს მაინც, გეოგრაფიულ სახელად არსებობას აგრძელებს.

## ისტორია
სოფელი მოზერეთი მდებარეობდა ისტორიულ ფალაკაციოს მხარეში, რომელიც შუა საუკუნეებში საქართველოს საზღვრებში შედიოდა. ოსმალებმა ეს მხარე და სოფელი ქართველებს 1578 წელს ჩამოართვეს.

სოფელი მოზერეთი 1595 წლის ოსმალურ ტაჰრირის წიგნში გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი „მოზერეთ“  (موزریت) სახელით გვხვდება. იმ დროს სოფელი საქართველოს ვილაიეთის შიგნით, ჩილდირის ლივას ჯანბაზის ნაჰიას ეკუთვნოდა. მოსახლეობა შედგებოდა 15 ქრისტიანი ოჯახისგან და ოჯახების უფროსები ქართულ სახელებს ატარებდნენ. სოფელში ითესებოდა ხორბალი, ქერი, ჭვავი და სელის თესლი, ეწეოდნენ მეფუტკრეობას, ზრდიდნენ ცხვარსა და ღორს. სოფლის მეზრა კი ხინგირის (ხინგირი) სახელს ატარებდა.

ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების პერიოდის ჯებე წიგნში, მეზობელი სოფლები კვაკაცნი (საიმალი) და კანარბილი (კენარბელი) მოხსენიებულია მაინც, სოფელი მოზერეთი არ არის ნახსენები. ცხადია, რომ სოფელი ამ თარიღამდე დაცარიელდა.

დღეს ერთი მთა და უღელტეხილი მოზერეთის სახელით იწოდება. მოზერეთის მთა გამოიყენება პიკნიკისა და ზეიმის ჩატარების ადგილად. აქ ასევე სანახაობრივი ტერასაა.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ისტორიული ქართული სოფლები
ფირთინა

**ფირთინა** () — რიზეს ოლქთან დაკავშირებული არდეშენის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრის არდეშენის ქალაქის უბანია.

## ისტორია
ფირთინას უბნის სახელი, ფურტონა ან ფორტუნას სახელითაც ცნობილია რომელიც ფირთინას ხევთან (მდინარის) კავშირით უნდა ყოფილიყო წარმოშობილი. ცნობილია, რომ ფირთინას უბანი ამ მდინარის ნაპირზე მდებარეობს. მეორე მხრივ, ამ უბნის სამხრეთით მდებარე დუზის უბნის ძველი სახელი 2009 წლის ლაზური ადგილის სახელების ლექსიკონში ფურტონას (ჶურტონა) სახელით არის მოცემული.

ენათმეცნიერი ნიკო მარი, 1910 წელს ლაზეთში ჩატარებული კვლევითი მოგზაურობის ჩანაწერებში, ფორტუნას ხევის ნაპირის სოფლების ჩამოთვლისას დასახლებად ფირთინას არ ახსენებს.

## მოსახლეობა
ფირთინას უბანში 2024 წლის მონაცემებით, 2303 მამაკაცი და 2475 ქალი ცხოვრობდა, სულ 4778 ადამიანი ცხოვრობდა.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ისტორიული ქართული სოფლები
თამაზ ტალახაძე

**თამაზ ტალახაძე** (დ.  13 იანვარი, 1930, თბილისი) — ქართველი მსახიობი.

## ბიოგრაფია
1948 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა. 1960–1966 წლებში დაუსწრებლად სწავლობდა საქართველოს სახელმწიფო ზოოვეტ–ინსტიტუტში.

მუშაობდა შრომითი რეზერვების სამმართველოსთან არსებულ კულტურის სახლში, ნაციონალურ საკრავთა წრის ხელმძღვანელად. 1950 წლიდან მუშაობდა საქართველოს დამსახურებულ ხალხური ცეკვის სახელმწიფო აკადემიურ ანსამბლში, თავდაპირველად წამყვან სოლისტად, ხოლო 1972 წლიდან მუსიკოსად. ვირტუოზულად ასრულებდა სოლო პარტიებს მთიულურ ცეკვებში. განუმეორებელი იყო ცეკვა „შეჯიბრშივ“. საქართველოში პირველმა შეასრულა დაკვრით ცეკვა. ანსამბლთან ერთად საგასტროლო მოგზაურობაში იმყოფებოდა მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში. ირიცხებოდა მოცეკვავეთა ოთხეულის შემადგენლობაში. 

## ჯილდოები
* 1961 – საქართველოს დამსახურებული არტისტი

## ლიტერატურა
* საიუბილეო თარიღები: თეატრი, მუსიკა, კინო თბ., 1990 გვ.6

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1930
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი მსახიობები
კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო ზოოვეტ–ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ნიკოლო ლაპიკოლა

**ნიკოლო ლაპიკოლა** (; დ. 17 თებერვალი, 1727 — გ. 3 თებერვალი, 1790) — იტალიელი მხატვარი. 

## ბიოგრაფია
ნიკპლო ლაპიკოლა დაიბადა 1727 წლის 7 თებერვალს კროტონეში. მან მოამზადა დიზაინები მოზაიკებისთვის წმინდა პეტრეს ბაზილიკის ერთ-ერთი სამლოცველოსთვის. მისი მოწაფეებიდან ერთ-ერთია ბერნარდინო ნოკი. მოგვიანებით, 1766 წელს ის გახდა აკადემიკოსი, ხოლო შემდეგ - აკადემია დი-სან-ლუკას საპატიო წევრი. გარდაიცვალა რომში. 

მის სხვა ნახატებში შედიოდა „ფსიქეს ცხოვრება“, „წმინდა ფრანცისკეს სტიგმატები“ და ოქროს დარბაზის გაფორმება მითოლოგიური სცენებით პალაცო კიჯიში, რომში. 

## ლიტერატურა 
*Schearjashub Spooner *A Biographical History of the Fine Arts* (1865), Shearjashub, p.&nbsp;456
*

## რესურსები ინტერნეტში 
* Nicolo Lapiccola at Artnet

## სქოლიო 
კატეგორია:იტალიელი მხატვრები
კატეგორია:დაბადებული 17 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1727
კატეგორია:გარდაცვლილი 3 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1790
კბილის პასტა ვახშმისთვის

**„კბილის პასტა ვახშმისთვის“** არის ვებკომიქსი, რომელიც შექმნილია დრიუ ფერვეზერის მიერ. კომიქსი გამოვიდა 2002 წლის 1 იანვარს.

მიუხედავად იმისა, რომ ადრე სტრიქონები ყოველდღიურად ან კვირაში რამდენჯერმე ქვეყნდებოდა, ახალი სტრიქონები ამჟამად ყოველ ორშაბათს, აღმოსავლეთ სტანდარტული დროით, დილის 12:01 საათზე ქვეყნდება. თითოეული კომიქსი შეიცავს პატარა, მარტივ ნახატებს, მოკლე წარწერებთან ან დიალოგებთან ერთად. ვებკომის იუმორის სტილი მოიცავს სიურეალიზმს, ირონიას, სოციალურ კომენტარს, ცინიზმს და შადენფროიდს, იუმორის სხვა სახეობებთან ერთად. თითოეული მულტფილმი სრულიად დამოუკიდებელია (გარდა სერიის გარკვეული შემთხვევებისა, როგორიცაა ჰოროსკოპის სერია).
## ხელოვნება
„კბილის პასტა ვახშმისთვის“ შესრულებულია მელნით ქაღალდზე (Uni-Ball Micro კალმები და 300 ფუნტი წონის Bristol-ის საილუსტრაციო ქაღალდი). მიუხედავად იმისა, რომ ნამუშევარი ძირითადად შავ-თეთრია, ხანდახან ფერადი კომიქსებიც ქვეყნდება. მინიმალისტური სტილის მიუხედავად, ის გამოირჩევა თავისი არათანმიმდევრული სტილით. მხატვარი ხშირად ხატავს ადამიანებს არასწორად განლაგებული თვალებით და მხოლოდ სამი, ფარფლის მსგავსი თითით. კომიქსს კონტრაქტორები ილუსტრაციებზე მუშაობენ 2010 წლიდან, რათა ფერვეზერს შეეძლოს თავის სხვა პროექტებზე ფოკუსირება: „ყველაზე ცუდი ნივთები გასაყიდად“ და მისი რეპ კარიერა  Crudbump.
## მიღება
„Slate“-ის წარმომადგენელმა სემ ანდერსონმა კომიქსს „ინტერნეტში ყველაზე დამოკიდებულების გამომწვევი კომიქსი“ უწოდა.  PC Magazine-ის პროდიუსერმა უიტნი რეინოლდსმა განაცხადა, რომ ვებკომიქსი „სილამაზეს სიმარტივეში“ ავლენდა და მხარი დაუჭირა ანდერსონის მტკიცებას კომიქსის დამოკიდებულების გამომწვევი ბუნების შესახებ.
## წიგნები
* დრიუს წიგნი
* შეშლილი დრიუ: ყავის გუმბათის მიღმა 
* კბილის პასტა ვახშმისთვის: ჰიპსტერები, ზაზუნები და სხვა აქტუალური საკითხები, 2005 (ISBN 1-58180-786-4)

## სქოლიო
კატეგორია:დაბეჭდილი კომიქსები
ვიტორიო ბიგარი

მინი|სან მარტინო, ბოლონია, კარმინის სამლოცველო, ვიტორიო ბიგარის ფრესკები
**ვიტორიო ბიგარი** (; დ. 1692 – გ. 1776) — ბაროკოს პერიოდის იტალიელი მხატვარი. 

## ბიოგრაფია 
იგი დაიბადა ბოლონიაში 1692 წელს. მისი მთავარი ბიოგრაფი ზანოტი იყო. ის თავდაპირველად, ანტონიო დარდანის მოსწავლე იყო, იგი თაბაშირისა და ქანდაკების ხელოვნებას ეუფლებოდა. შემდეგ სცენოგრაფ ბუფაგნოტის ასისტენტი გახდა, რომელთანაც კვადრატურისტი სცენოგრაფის საქმიანობა ფიგურის შესწავლასთან გააერთიანა. 

1720 წელს ბიგარი ბუტაცონისთან ერთად მუშაობდა კარპიში, სან-ნიკოლოს ეკლესიის გუნდის დეკორაციაზე. ორი წლის შემდეგ მან რიმინში დახატა სან-აგოსტინოს ეკლესიის გუნდის ჭერი. ასევე 1722 წელს მან მუშაობა დაიწყო ბოლონიის გრაფ ალდროვანდებისთვის: პალაცში ვია გალიერაზე, კვადრატურისტ სტეფანო ორლანდის თანამშრომლობით. ამ ნამუშევრების წარმატების შემდეგ, ბიგარის დაევალა დაეხატა პორეტას აბანოების ალეგორიები პოეტ მარტელის შინაარსზე პალაცო რანუცის გალერეის თაღში. ამ ნამუშევრებისთვის მიღებული აღიარებით 1727 წელს ბიგარი აკადემია კლემენტინაში მიიღეს.

იმავე წელს, ორლანდისთან ერთად, ბიგარი მანფრედის მიწვევით ფაენცაში ჩავიდა, რათა გაეფორმებინა სამი დიდი ოთახისა და სასახლის გალერეის ჭერები მონოქრომული და პოლიქრომული ფრესკებით, რომლებიც ეძღვნებოდა მზეს, ვარსკვლავებს, ვარდს და რომაული ისტორიის ფაქტებს. 

იმავე პერიოდში და იმავე ქალაქში, ზანოტის გადმოცემით, მან დახატა ბარტოლის სახლის სამლოცველოში ამაღლება, რომელიც მეორე მსოფლიო ომში განადგურდა. 

ბიგარის ბოლო მნიშვნელოვანი ნამუშევრები იყო ფრესკები ბოლონიაში, სან-ლუკას მადონას საკურთხევლის მთავარი სამლოცველოსთვის, და ფერარაში, რენატა დი ფრანჩას სასახლის ზოგიერთი ოთახის სარდაფისთვის რომელიც 1760 წელს შეასრულა. ეს ნამუშევრები ხასიათდება აშკარა ვენეციური სტილით, უფრო თბილი და ინტენსიური ფუნჯის შტრიხებით. 

მან ფრესკები დახატა ბოლონიის სან-დომენიკოს ბაზილიკაში, ასევე მადონა დელა გვარდიას ეკლესიის გუმბათზე და რანუცის სასახლის გალერეაში ბოლონიის შტატში. ასევე ხატავდა პალაცო ალდროვანდიში და მადონა დელ სოკორსოს ტაძარში. 

„Pinacoteca Nazionale di Bologna“ მოიცავს მის ორ ნახატს: „Convito di Baldassarre“ და „Salomone incensa gli idoli“. ბიგარის მიმდევრები და მოსწავლეები არიან ფრანჩესკო გადი, ფრანჩესკო ჩიოზი და ემილიო მანფრედი.

1759 წელს ბიგარი კვლავ აირჩიეს ვიცე-პრინციპად, ხოლო მოგვიანებით, ორჯერ 1767 და 1773 წლებში, კლემენტინის აკადემიის პრინცად. 1770 წელს იგი აირჩიეს რუსეთის საიმპერატორო ხელოვნების აკადემიის საპატიო წევრად.

ბიგარი გარდაიცვალა ბოლონიაში 1776 წლის 17 ივნისს და დაკრძალეს სანტი სებასტიანოსა და როკოს სამლოცველოში 21 ივნისს. მის საფლავზე დამაგრებული დაფა ასახავდა მის მრავალრიცხოვან ტიტულებს: „კიოლნის მთავარეპისკოპოსის კაბინეტის მხატვარი“, „პარმის აკადემიის წევრი“ და ა.შ.

## ლიტერატურა 
*
*
*

## სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი მხატვრები
კატეგორია:დაბადებული 1692
კატეგორია:გარდაცვლილი 1776
კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ივნისს
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით