open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
წითელი ხიდი (სანქტ-პეტერბურგი)

**წითელი ხიდი** () — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე. აკავშირებს ადმირალტეისკისა და ცენტრალურ რაიონს. ხიდის სიგრძეა - 33,6 მეტრი, სიგანე - 16,8 მ. ეს ერთადერთი ხიდია მდინარე მოიკაზე, რომელიც ააგეს უილიამ გესტეს ტიპური პროექტით და შემონახული აქვს თავისი ისტორიული სახე. 

## ისტორია 
ხის ხიდის აშენება დაგეგმეს 1717 წელს. 1737 წელს კი გერმან ვან ბოლესმა ააგო ხის ხიდი. XVIII საუკუნის ბოლოსათვის ხიდი სამმალიანი იყო.

1808-1814 წლებში ინჟინერ უილიამ გესტეს პროექტის მიხედვით შეიცვალა ტიპური ერთმალიანი თუჯის თაღოვანი ხიდით. 

თუჯის ნაწილები რკინით ჩაანაცვლეს 1953-1954 წლებში ვ. ვ. ბლაჟევიჩის პროექტის მიხედვით. 

მორიგი რესტავრაცია ჩაუტარდა 1998 წელს, გარემონტდა ფანრები.

## ლიტერატურა 
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — С. 85—86. — 280 с.
*Блэк И., Ротач А. Чугунные арочные мосты в Ленинграде // Архитектурное наследство. — 1955. — № 7. — С. 143—156.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 472. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 335. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с.
*Трач Н. В. «Цветные» мосты Северной Венеции // История Санкт-Петербурга. — СПб.: Нестор, 2009. — № 6 (52). — С. 66—70.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.

## რესურსები ინტერნეტში
* Красный мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Красный мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ირაკლი მღებრიშვილი

**ირაკლი მღებრიშვილი** (დ. 23 აპრილი, 1913, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 11 აგვისტო, 1999) — ქართველ ინჟინერი, ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი, საქართველოს უმაღლესი საბჭოს სამი მოწვევის დეპუტატი.

## ბიოგრაფია 
1939 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1944–1957 წლებში შრომითი საქმიანობა დაიწყო ხრამის ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობაზე, სადაც მუშაობდა ინჟინრად, სამუშაოთა მწარმოებლად, უბნის უფროსად. იყო სოხუმის, ორთაჭალისა და ტყიბულის ჰიდროელექტროსადგურების მშენებლობების მთავარი ინჟინერი. 1957–1980 წლებში იყო საქართველოს მშენებლობის მინისტრის პირველი მოადგილე, საკავშირო სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „საქჰიდროენერგომშენის“ მმართველი, საქართველოს მშენებლობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე, საპროექტო-საძიებო ინსტიტუტ „ჰიდროპროექტის“ დირექტორი. წლების განმავლობაში იყო ენერგეტიკული მშენებლობის აქტუალური პრობლემების შემსწავლელი საერთაშორისო და სამამულო კომისიების წევრი-ექსპერტი, ასუანის მაღლივი კაშხლის მშენებლობის კონსულტანტი ეგვიპტის არაბთა რესპუბლიკაში. 

მიღებული აქვს მედალი „შრომითი მამაცობისთვის“, ლენინის ორდენი და საქართველოს დამსახურებული ინჟინრის წოდება.

## ლიტერატურა 
* საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, გვ.438–439, თბ., 2017.

## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:დაბადებული 23 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1913
კატეგორია:გარდაცვლილი 11 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1999
კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
სამანტა სტოსური

**სამანტა ჯეინ სტოსური** (; დ. 30 მარტი, 1984, ბრიზბენი, ავსტრალია) — ავსტრალიელი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი მეოთხე ჩოგანი.

სტოსურს 1 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 2011 წელს აშშ-ის ღია პირველობის ფინალში, მან სერენა უილიამსი ორ სეტში დაამარცხა და 1980 წლის შემდეგ გახდა პირველი ავსტრალიელი ქალი ჩოგბურთელი, ვინც დიდი სლემის ტურნირის მოგება მოახერხა ერთეულთა თანრიგში. აღსანიშნავია ასევე 2010 წლის საფრანგეთის ღია პირველობა, როდესაც სტოსურმა მეოთხე რაუნდში ჟუსტინ ენენი დაამარცხა და მას აღნიშნულ ტურნირზე 24 მატჩიანი მოგებათა სერია შეუწყვიტა. მეოთხედფინალში ავსტრალიელმა სერენა უილიამსს სძლია, თუმცა ფინალში იტალიელ ფრანჩესკა სკიავონესთან ორ სეტში დამარცხდა. ჯამში სტოსურს WTA-ის 9 ტურნირი აქვს ერთეულებში მოგებული.

წყვილებში ავსტრალიელს 3 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – ავსტალიის ღია პირველობა, აშშ-ის ღია პირველობა და საფრანგეთის ღია პირველობა. მან ასევე ორჯერ გაიმარჯვა წლის შემაჯამებელ ტურნირზე. ჯამში მან წყვილებში WTA-ის 25 ტურნირი მოიგო და 61 კვირის განმავლობაში იკავებდა წყვილთა რეიტინგში პირველ ადგილს. სტოსურმა ასევე 3 დიდი სლემის ტურნირი მოიგო შერეულ წყვილებში – 2 უიმბლდონი და 1 ავსტრალიის ღია პირველობა.

2007 წლის ზაფხულში, სამანტას ლაიმის დაავადების დიაგნოზი დაუსვეს, რასაც ტკიპის ნაკბენი იწვევს. მან 2008 წლის მაისამდე რამდენიმე მატჩი ჩაატარა და მრავალი ტურნირი გამოტოვა.

## ადრეული წლები
სამანტა სტოსური დაიბადა ავსტრალიის ქალაქ ბრიზბენში ტონის და დაიანას ოჯახში. ჰყავს ორი ძმა – დომინიკი და დენიელი. იგი ბაბუის მხრიდან პოლონური წარმოშობისაა. როდესაც სამანტა 6 წლის იყო, სტოსურების სახლი და ბიზნესი წყალდიდობამ გაანადგურა და ოჯახი საცხოვრებლად ადელაიდაში გადავიდა. იქ მან ჩოგბურთის თამაში დაიწყო და 8 წლის ასაკში საშობაო საჩუქრად ჩოგანი მიიღო. 14 წლის ასაკში, სამანტამ დაიწყო სწავლა კუინზლენდის სპორტის აკადემიაში, ხოლო 16 წლის ასაკში 2001 წელს, შეუერთდა ჩოგბურთის პროგრამას ავსტრალიის სპორტის ინსტიტუტში.

## სტატისტიკა და მიღწევები
### დიდი სლემის ტურნირების ფინალები
#### ერთეულები: 2 (1–1)
#### წყვილები: 7 (2–5)
#### შერეული წყვილები: 3 (3–0)
### წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალები: 2 (2–0)
## რესურსები ინტერნეტში 
*  
* 
* სტოსური WTA-ს ოფიციალურ საიტზე
* სტოსური ITF-ის ოფიციალურ საიტზე 
* სტოსური ფედერაციის თასის ოფიციალურ საიტზე 

## სქოლიო
კატეგორია:ავსტრალიელი ჩოგბურთელები
კატეგორია:ავსტრალიის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში
კატეგორია:საფრანგეთის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში
კატეგორია:უიმბლდონის ჩემპიონები
კატეგორია:აშშ-ის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში
კატეგორია:დაბადებული 1984
კატეგორია:დაბადებული 30 მარტი
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
უნიკოდის კარიული ჯგუფი

**უნიკოდის კარიული ცხრილი** — უნიკოდის ვერსია 9.0-დან მოყოლებული კარიული დამწერლობის ასოებისათვის გამოყოფილი ორი ბლოკი. საერთო ჯამში ეს ორი ბლოკი მოიცავს 64 გრაფემას, რომელთაგან 15 ადგილი ჯერ გარკვეული არაა.

## რესურსები ინტერნეტში
* უნიკოდის კონსორციუმის სიმბოლოების ოფიციალური გვერდი

კარიული
კარიული დამწერლობა
პუშკინის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია

**პუშკინის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია** () — მოქმედი კათოლიკური ეკლესია პუშკინში. ეკლესია აგებულია 1824-1826 წლებში, კლასიციზმის სტილში. 

ეკლესია მიეკუთვნება რომაულ-კათოლიკური  ეკლესიის ღვთისმშობლის არქიეპარქიას, შედის ჩრდილოეთ-დასავლეთის დეკანატში. ტაძრის წინამძღვარია ხოსე ფრანსისკო ტეიხერიო გარსია. 

## ისტორია 
ცარსკოე-სელოს პირველი ხის კათოლიკური ეკლესია ააშენეს 1811 წელს ცერემონმაისტერის სახლის ეზოში, მაგრამ ძალიან მალე ეკლესია მცირე მოცულობისა აღმოჩნდა მრევლისთვის. 

ამასთან დაკავშირებით იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა გამოუყო მრევლს მიწის ნაკვეთი და ასევე ფინანსები ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობისათვის. ეკლესიის პროექტი შეიმუშავეს 1823-1825 წლებში არქიტექტორებმა ლეონე და დომენიკო ადამინებმა. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა ასევე ვასილი პეტრეს ძე სტასოვის მონაწილეობით. 

ეკლესიის საფუძვლის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა 1825 წლის 6 ივლისს, რომელშიც მონაწილეობდა სახალხო განათლების მინისტრი. ეკლესიის კურთხევა შედგა 1826 წლის 4 დეკემბერს მინსკის ეპისკოპოს მატვეი ლიპსკის მიერ. 

1906-1908 წლებში შენობა სილვიო დანინის პროექტის მიხედვით გააფართოეს. 1923 წელს ეკლესიიდან ფასეულობების ნაწილი დაიტაცეს „მშიერი ვოლგისპირელი ხალხის გამოსაკვებად“.  1938 წლის აპრილში ეკლესია დახურეს. შენობა გადააკეთეს ფიზიკური აღზრდის დარბაზად. 

ეკლესიის შენობა დაზარალდა დიდი სამამულო ომის პერიოდში, რის შემვეგაც აღადგინეს და გადასცეს ცარსკოე-სელოს მუზეუმ-ნაკრძალს, როგორც საკონცერტო დარბაზი.

პირველი ღვთისმსახურება აღდგენილ ეკლესიაში შედგა 1991 წლის 17 მარტს. ათწლიანი რესტავრაციის შემვეგ 2016 წლის 23 ივნისს ტაძარში ვადგეს მუდმივი საკურთხეველი და აღესრულა საზეიმო კურთხევა.

## ლიტერატურა
*Шкаровский М. В., Черепенина Н. Ю., Шикер А. К. Римско-католическая Церковь на Северо-Западе России в 1917—1945 гг. — СПб.: «Нестор», 1998. — С. 110—112.
*Пожарский, Кшиштоф. История Римско-Католической Церкви в Российской Империи веков в документах РГИА. — СПб., 1999.
*Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей. Краткий исторический справочник. — 2-е изд., исп. и доп. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 26—39.

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კათოლიკური ტაძრები
𐊠

**𐊠** — კარიული დამწერლობის ასო. 

## რესურსები ინტერნეტში
* Graphemica (𐊠)

კატეგორია:კარიული ასოები
მიხეილ ლაბაძე

**მიხეილ ლაბაძე** (დ. 13 მარტი, 1927, ხაშური — გ. 1992) — ქართველი ინჟინერი. 

1952 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით.

მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს № 1 სამშენებლო ტრესტ „ამიერკავკასმეტალურგმშენის“ სისტემაში სამუშაოთა მწარმოებლად, უფროს ინჟინრად, საწარმოო კომბინატის მთავარ ინჟინრად; იმავე სამინისტროს № 9 სამშენებლო ტრესტის რკინაბეტონის კომბინატის მთავარ ინჟინრად, დირექტორად, ტრესტის მთავარ ინჟინრად; 1972-1990 წლებში იყო საქართველოს სასოფლო მშენებლობის სამინისტროს № 3 სამშენებლო ტრესტის მთავარი ინჟინერი, № 4 სამშენებლო ტრესტისა და ტრესტ „საქსოფლმშენინდუსტრიის“ მმართველი; უდიდესი წვლილი აქვს შეტანილი ქართლსა და კახეთში საზოგადოებრივი, კულტ-საგანმანათლებლო, სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების და გადამამუშავებელი მრეწველობის ობიექტების მშენებლობაში, სოფლად მშენებარე ობიექტებზე ინდუსტრიული მეთოდების დანერგვაში.

## ჯილდოები 
*საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი
*მედალი „შრომითი მამაცობისთვის“
*შრომის წითელი დროშის ორდენი
*საპატიო ნიშნის ორდენი

## ლიტერატურა 
* საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 332-333

## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:დაბადებული 13 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1927
კატეგორია:გარდაცვლილი 1992
კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
კატეგორია:ხაშურში დაბადებულები
მ
კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1952)
თამილა მგალობლიშვილი

**თამილა გრიგოლის ასული მგალობლიშვილი** (დ. 25 იანვარი, 1944, ქუთაისი — გ. 23 მარტი, 2018, თბილისი) — ქართველი ფილოლოგი, ქართული ქრისტიანული კულტურული მემკვიდრეობის მკვლევარი.

## ბიოგრაფია
1997 წლიდან ხელმძღვანელობდა ქართულ სიძველეთა მოძიებისა და კვლევის სამეცნიერო ცენტრს, რომელმაც მოაწყო სამეცნიერო ექსპედიცია ისრაელში, იორდანიასა და თურქეთში, რომლის დროსაც გამოვლინდა და აღინუსხა ქართული მონასტერები, ხელნაწერი, ეპიგრაფიკის ნიმუშები. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო ისრაელის ექსპედიცია (17 დეკემბერი, 2001 – 1 აპრილი, 2002), რის შედეგადაც გამოვლინდა წმინდა მიწის 40-მდე ეკლესია-მონასტერი, რომელთა ნაწილი ქართველთა კუთვნილება იყო, ნაწილში კი ქართველები მოღვაწეობდნენ სხვა ეროვნების ბერ-მონაზვნებთან ერთად. ამავე ექსპედიციის დროს აღინუსხა და დაფიქსირდა 100-მდე ლაპიდარული თუ საღებავით შესრულებული ძველი ქართული წარწერა, აღმოჩნდა ქართული ხელნაწერები და საეკლესიო ნივთები. მგალობლიშვილი წლების მანძილზე მუშაობდა ხელნაწერთა ინსტიტუტში. შეისწავლა და გამოაქვეყნა არაერთი ძველი ქართული ხელნაწერი, მ.შ. კლარჯეთის მრავალთავი. 2004 წელს დაინიშნა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროსთან შექმნილი საზღვარგარეთ არსებული საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ცენტრის ხელმძღვანელად. აქტიურად თანამშრომლობდა საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოსთან; 2011 წელს სააგენტოს თანამშრომლებთან ერთად თამილა მგალობლიშვილმა უხელმძღვანელა ექსპედიციას ანტიოქიაში, რომლის მიზანს შეადგენდა იქ არსებული ქართული მონასტრების აღნუსხვა-დოკუმენტირება. მისი ნაშრომები გამოქვეყნებულია ქართულ და ინგლისურ ენებზე. მათი უმეტესობა ეძღვნება საზღვარგარეთ არსებულ ქართული კულტურის ცენტრებს, იქ მოღვაწე გამოჩენილ ქართველი სასულიერო პირებს და ხელნაწერ მემკვიდრეობას.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1944
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2018
კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები
კატეგორია:ქალი მეცნიერები
თ
კატეგორია:ქართველი ქალები
ֈ

**ֈ** — დამატებითი ასო-ნიშანი სომხური დამწერლობისათვის.

## სქოლიო
კატეგორია:სომხური დამწერლობის ნიშნები
შარლ დე ვალუა (1459-1496)

**შარლ დე ვალუა** (; დ. 1459 — გ. 1 იანვარი, 1496) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ანგულემის გრაფ ჟან ორლეანელისა და გრაფინია მარგარიტა დე როანის ვაჟი. საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-ისა და ნავარის დედოფალ მარგარიტას მამა. იგი იყო ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-ისა და ვალენტინა ვისკონტის შვილიშვილი, რითაც იგი საფრანგეთის მეფე შარლ V-ისა და მილანის ჰერცოგ ჯან გალეაცო ვისკონტის შვილთაშვილად ერგებოდა. სწორედ ამის გამო შესძლო მისმა ვაჟმა, 1515 წელს საფრანგეთში გამეფება. 

## ოჯახი 
1488 წლის 16 თებერვალს, შარლი დაქორწინდა სავოიის ჰერცოგ ფილიპო II-ისა და მარგარიტა დე ბურბონის ასულზე, 11 წლის ლუიზა სავოიელზე, რომელთანაც სულ ორი შვილი შეეძინა:
# მარგარიტა (დ. 11 აპრილი, 1492 — გ. 21 დეკემბერი, 1549), პირველად ცოლად გაჰყვა ალანსონის ჰერცოგ შარლ IV-ს, დაქვრივების შემდეგ კი იქორწინა ნავარის მეფე ანრი II-ზე, რომელთანაც შეეძინა ნავარის დედოფალი ჟანა III, რომლის ვაჟიც იყო საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV;
# ფრანსუა I (დ. 12 სექტემბერი, 1494 — გ. 31 მარტი, 1547), საფრანგეთის მეფე, პირველად ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე ლუი XII-ის ასული კლაუდია ვალუა, რომელთანაც შეეძინა ბრეტანის ჰერცოგი ფრანსუა III, საფრანგეთის მეფე ანრი II, შოტლანდიის დედოფალი მადლენი, ორლეანის ჰერცოგი შარლ II და სავოიის ჰერცოგინია მარგარიტა, თუმცა დაქვრივების შემდეგ მან მეორედ იქორწინა პორტუგალიის მეფის ქვრივ ელეონორ ავსტრიელზე, მაგრამ მასთან შვილები არ ჰყოლია;

შარლს ასევე ჰყავდა საყვარელი, ანტუანეტა დე პოლინიაკის სახით, რომელიც მისი ცოლის ფრეილინა იყო. მას ანტუანეტასთან ორი ქალიშვილი ჰყავდა:
# ჟანა (1490-1538), პირველად ცოლად გაჰყვა მალიკორნის სენიორ ჟან დ'ობინეს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა პანის ბარონ ჟან დე ლონივის, რომელთანაც შეეძინა სამი ქალიშვილი, რომელთაგან ნაბოლარა, ჟაკლინი, ცოლად გაჰყვა მონტესპიერის ჰერცოგ ლუი III ბურბონს;
# მადლენი (?-1543), ფონტერვულის აბატი;

მას ასევე ჰყავდა ერთი უკანონო ქალიშვილი ჟანა დე ლა კონტთან:
# სუვერინი (?-1551), ცოლად გაჰყვა შილის ბარონ მიშელ III დე გილარდს, მისი დაღუპვის შემდეგ კი იქორწინა საფრანგეთის ელჩ ლუი დე პერზე, რომელიც ასევე კასტილონის სენიორი იყო.

## ლიტერატურა 
*  Jonathan A. Reid, King's Sister - Queen of Dissent: Marguerite of Navarre (1492-1549) and her Evangelical Network, Vol. 1, ed. Andrew Colin Gow, (Brill, 2009), 56-57.

კატეგორია:დაბადებული 1459
კატეგორია:გარდაცვლილი 1 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1496
კატეგორია:ვალუები
სონგაი ენა

**სონგაი ენა** — ნილოს-საჰარის ენათა ოჯახის დამოუკიდებელი შტო. გავრცელებულია მდინარე ნიგერის შიდა დელტის რაიონებში. სონგაი ენისათვის დამახასიათებელია აგლუტინაციურ-სუფიქსური სიტყვების არსებობა და ფორმათწარმოქმნა. სიტყვათა რიგი: სუბიექტი-ობიექტი-პრედიკატი. ლექსიკაში ბევრია არაბიზმი და ნასესხობანი მანდე ენიდან.

## ლიტერატურა
კატეგორია:ნილო-საჰარული ენები
საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტია

**საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტია** (*სეკპ*) — მემარცხენე იდეოლოგიის მოქალაქეთა პოლიტიკური გაერთიანება (შემდგომში – პარტია) საქართველოში, საიდენტიფიკაციო კოდი: 211347960. პარტია დაარსდა 1992 წლის თებერვალს პ. გიორგაძის, შ. მახარაძის, გ. ონიანის ინიციატივით, სტალინის საზოგადოების, საქართველოს მშრომელთა კომუნისტური პარტიის, საქართველოს კომუნისტთა კავშირის გაერთიანებით, როგორც საქართველოს სსრ კომუნისტური პარტიის სამართალმემკვიდრე და იდეურ-პოლიტიკური გამგრძელებელი. პირველი რეგისტრაცია გაიარა 1994 წ. სექტემბერს, ხელახალი რეგისტრაცია - 1998 წ, ხოლო ცვლილებები რეგისტრაციაში განხორციელდა 2004 და 2013 წწ.

## ორგანიზაციული სტრუქტურა 
პარტიის მმართველობის უმაღლესი ორგანოა *ყრილობა*, რომელიც მოიწვევა ორ წელიწადში ერთხელ – პლენუმის და/ან კონფერენციის სახით, რომელიც მოიწვევა 4 წელიწადში ერთხელ. ყრილობებს შორის მმართველი ორგანოა პარტიის ცენტრალური კომიტეტი (ცკ) და ისვე იწვევს მორიგ ყრილობებს. ცკ პირველი მდივანი არის ამავდროულად პარტიის თავმჯდომარე.

### სახელმწიფო ტერიტორიული მოწყობა 
ფედერალური დანაწილების პრინციპი – საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ტერიტორიული მოწყობის ანალოგიით.

### სახელმწიფო სისტემის მოწყობა 
საპარლამენტო რესპუბლიკა, თუმცა საპარლამენტო მშრომელთა საბჭოების სახით.

## რესურსები ინტერნეტში 
*
*
*
*
*
*

## სქოლიო 
კატეგორია:პოლიტიკური პარტიები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:კომუნისტური პარტიები
კატეგორია:საქართველოს პოლიტიკური პარტიები
კატეგორია:1992 წელს დაარსებული პოლიტიკური პარტიები
ალექსანდრე პოპოვის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)

**ალექსანდრე პოპოვის ძეგლი** () — რადიოს გამომგონებლის ალექსანდრე პოპოვის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს პეტროგრადის რაიონში, კამენოოსტროვსკის პროსპექტის სკვერში.

## ისტორია 
ძეგლის ისტორია იწყება 1945 წლის 2 მაისიდან, როდესაც გამოვიდა სახალხო კომისართა საბჭოს დადგენილება ალექსანდრე სტეფანეს ძე პოპოვის ძეგლის დამონტაჟების შესახებ. ამ დადგენილებიდან ოთხი წლის შემდეგ გამოაცხადეს კონკურსი რადიოს გამომგონებლის ძეგლის პროექტის შესახებ. კონკურსში მონაწილეობა მიიღო ოთხმა საავტორო კოლექტივმა, ხოლო ეს კონკურსი მოიგო მოქანდაკე ვენიამინ იაკოვლევის ძე ბოგოლიუბოვის პროექტმა. ქანდაკების შექმნა ხდებოდა რამდენიმე წლის განმავლობაში, ამ პერიოდში, 1954 წელს, გარდაიცვალა პროექტის ავტორი ვენიამინ ბოგოლიუბოვი, მან ძეგლის შექმნის საქმე ბოლომდე ვერ მიიყვანა. ამის გამო ძეგლის სამუშაოები დაასრულეს სხვა მოქანდაკეებმა: მიხეილ ანიკუშინმა, მიხეილ გაბემ და რობერტ ტაურიტმა, ხოლო მათ ხელმძღვანელობდა მოქანდაკე ვერა ვასილის ასული ისაევა. ძეგლის არქიტექტორი გახდა ნიკოლაი ბარანოვი. 

თავად ქანდაკება ჩამოასხეს ბრინჯაოსაგან 1956 წელს ქარხანა „მონუმენტსკულპტურაში“. ქანდაკების კვარცხლბეკი გრანტისაგანაა დამზადებული, რომელიც „კუზნეჩნოეს“ კარიერში მოიპოვეს. ძეგლის სიმაღლე შეადგენს 7,6 მეტრს (კვარცხლბეკი - 3,6 მეტრი, ძეგლი - 3 მეტრი). კვარცხლბეკზე არის წარწერა: 

ძეგლის გახსნა გაიმართა 1959 წლის 22 მარტს, რომელიც მიეძღვნა გამომგონებლის 100 წლის იუბილეს. ყოველ წელს, რადიოს დღესთან დაკავშირებით (7 მაისი) ძეგლთან იმართება მიტინგი, ხოლო ძეგლის კვარცხლბეკთან ალაგებენ ყვავილებს.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
პავლოვსკის მუზეუმ-ნაკრძალი

300პქ|მინი|პავლოვსკის მუუზეუმ-ნაკრძალის სასახლე
**პავლოვსკის მუზეუმ-ნაკრძალი** — XVIII საუკუნის დასასრულისა და XIX საუკუნის დასაწყისის სასახლეებისა და პარკების ანსამბლი თანამედროვე სანქტ-პეტერბურგის გარეუბანში. ანსამბლის ცენტრალური ნაგებობაა პავლოვსკის სასახლე, რომელიც იყო იმპერატორ პავლე I-ის საზაფხულო სასახლე. 

სასახლეს ესაზღვრება პარკი 600 ჰა ფართობის მქონე მოედანი, რომელიც განლაგებულია მდინარე სლავიანკის ნაპირებზე. სასახლესა და პარკს აშენებდა არქიტექტორების სამი თაობა 50 წლის განმავლობაში. ეს არქიტექტორები იყვნენ: ჩარლზ კამერონი, ვინჩენცო ბრენა, ჯაკომო კვარენგი, ანდრეი ვორონიხინი და კარლო როსი.

## მშენებლობა 
ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 50 წლის განმავლობაში სამ ეტაპად:
# დაფუძნება და დაგეგმარება ქალაქგარეთ აგარაკზე ჩარლზ კამერონის მიერ 1782-1796 წლებში.
# არქიტექტორ ვიჩენცო ბრენის მიერ აგარაკის გადაცევა იმპერატორის სასახლედ პარკებითა და საზეიმო დარბაზებით.
# მხატვრული გაფორმება არქიტეტორების ვორონიხინის, კვარნეგის, როსისა და მხატვარ პიტრო გონზაგოს მიერ.

პავლოვსკის სასახლეს საფუძველი ჩაუყარეს 1782 წლის 25 მაისს. თავდაპირველად მშენებლობა მიმდინარეობდა დემონტირებული ხის შენობის ადგილზე. სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ბრიტანელი არქიტექტორი ჩარლზ კამერონი, რომელიც მუდამ კონფლიქტში იყო პავლე I-თან არქიტექტურულ საკითხებში. მშენებლობა სწრაფი ტემპებით მიმდინარეობდა და 1782 წლის შემოდგომაზე მთავარი შენობა და კუთხის გალერეა უკვე აგებული იყო. 

1796 წელს კორონაციის შემდეგ, იმპერატორი კვლავ განაგრძობდა სასახლის ზომების გაზრდას, ამიტომ სასახლე გადაკეთდა და გაფართოვდა რათა მისთვის უფრო მეტი სიდიადე და პომპეზურობა მიენიჭებინათ. ამ პერიოდში მშენებლობაზე პასუხისმგებელ პირად დაინიშნა კამერონის დამხმარე იტალიელი არქიტექტორი ვიჩენცო ბრენა.

1803 წელს პავლოვსკის სასახლე ხანძარი გაუჩნდა. მომდევნო ორი წელი მის აღდგენას მოანდომეს. 1822-1824 წლებში ააშენეს საბიბლიოთეკო კორპუსი. 1920-იან წლებში ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები სიგიზმუნდ დომბროვსკის პროექტის მიხედვით.

1942-1944 წლებში სასახლე მნიშვნელოვნად დაზარალდა დიდი სამამულო ომის შედეგად. გერმანელებმა სასახლეს ცეცხლი გაუხსნეს. 1944 წლის 24 იანვარს სასახლე საბჭოთა ძალებმა გაათავსუფლეს. 1978 წელს დასრულდა პავლოვსკის სასახლის რესტავრაციის პროცესი. 1983 წელს მიენიჭა მუზეუმ-ნაკრძალის სტატუსი.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Государственный музей-заповедник «Павловск» — официальный сайт
* Дворец в Павловске // rusarh.ru
* Павловский дворец
* Фотографии Павловского парка // photocity.ru 
* Государственный музей-заповедник «Павловск» // gardener.ru
* Интерьеры Павловского Дворца // prigorod-peterburg.ru
* Фотографии росписи интерьеров Павловского Дворца
* Фотографии Павловского парка
* Видеоэкскурсия по Павловскому парку // toneup.ru 

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
𐋈

**𐋈** — კარიული დამწერლობის ასო. 

## რესურსები ინტერნეტში
* Graphemica (𐋈)

კატეგორია:კარიული ასოები
𐔰

'''''' () — კავკასიის ალბანეთის დამწერლობის ასო. 

## რესურსები ინტერნეტში
* Graphemica ()

კატეგორია:ალბანური ასოები (კავკასია)
უნიკოდის ალბანური (კავკასია) ჯგუფი

**უნიკოდის ალბანური (კავკასია) ჯგუფი** — უნიკოდის ვერსია 9.0-დან მოყოლებული ალბანური დამწერლობის ასოებისათვის გამოყოფილი ორი ბლოკი. საერთო ჯამში ეს ორი ბლოკი მოიცავს 64 გრაფემას, რომელთაგან 11 ადგილი ჯერ გარკვეული არაა.

## რესურსები ინტერნეტში
* უნიკოდის კონსორციუმის სიმბოლოების ოფიციალური გვერდი

ალბანური
კატეგორია:ალბანური დამწერლობა (კავკასია)
ლევან კაჭარავა

**ლევან კაჭარავა** (დ. 15 ივლისი, 1968, თბილისი, საქართველოს სსრ – გ. 24 ივნისი, 2022, თბილისი, საქართველო) — ქართველი ბიზნესმენი, კომპანია „Silk Road Group“-ის თანადამაარსებელი.

## ბიოგრაფია 
ლევან კაჭარავა დაიბადა და გაიზარდა თბილისში. დაამთავრა 53-ე საშუალო სკოლა 1986 წელს. 1986—1992 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში, ფერწერის ფაკულტეტზე. 

ლევან კაჭარავა შპს „ჯორჯიან ტრანზოილის“ დამფუძნებელი იყო, რომელიც შეიქმნა 1994 წელს. შპს „ჯორჯიან ტრანზოილი“ მუშაობის პერიოდში იყო რეგიონის ლიდერი ნავთობითა და ნავთობპროდუქტებით ვაჭრობასა და სატრანზიტო გადაზიდვების სფეროში. შპს „ჯორჯიან ტრანზოილი“ იყო ატლანტის ოლიმპიური თამაშების გენერალური სპონსორი 1996 წელს. 

1995–1996 წლებში ლევან კაჭარავამ გიორგი რამიშვილთან ერთად დააფუძნა ახალი კომპანია „Silk Road Group“, რომლის სამეთვალყურეო საბჭოს წევრიც იყო. კომპანია თანამშრომლობდა ისეთ კომპანიებთან, როგორებიცაა: „TOTAL“, „ELFE“, „VITOL“, „ARMOGAR“, „ADDAX-ORYX GROUP“. იმავე წლებში „Silk Road Group“ აფართოებს თავის ბიზნეს არეალს: აფუძნებს ბანკს, ინტერესების სფერო მოიცავს ასევე ბორჯომის მინერალური წყლების წარმოებას, თბილისსა და ბათუმში სასტუმროების მშენებლობას, უძრავ ქონებას, გაყინული პროდუქციის სამაცივრე საწყობებს . 

2006 წლიდან კაჭარავა გამოეყო „Silk Road Group-ს“ და დააარსა კომპანიების ჯგუფი „MULTIPLEX“, რომლის ძირითადი საქმიანობის სფეროებია ენერგეტიკა და ლოჯისტიკა. 

2008 წელს პარტნიორებთან ერთად გამოისყიდა სახელმწიფოსგან თბილისის წყლის კომპანია. 2008 წელს, ჰოლანდიაში მან დააფუძნა ჰოლდინგი, „Multiplex Petrolia“ Logistics Solutions BV. 

2013 წლის დასაწყისში, კაჭარავამ ნიდერლანდებში დააფუძნა ჰოლდინგი, „Multiplex Logistics Solutions BV“. კომპანია ახორციელებს ბაქოში ჰოვსანის პორტის ოპერირებას და ფლობს ტრანსპორტის ინფრასტრუქტურას, რომლის მეშვეობით ახორციელებს საზღვაო, საავტომობილო და სარკინიგზო გადაზიდვებს საქართველოდან და საქართველოს გავლით ცენტრალურ აზიაში.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 15 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1968
კატეგორია:გარდაცვლილი 24 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2022
კატეგორია:ქართველი ბიზნესმენები
ადენოზინი

მინი|ადენოზინი
**ადენოზინი** (C10H13N5O4) — ერთ-ერთი ნუკლეოზიდი. შედგება ადენინისა და რიბოზისაგან. მოლური მასა — 267.242 გ/მოლი. უფერო კრისტალებია. იხსნება წყალში. ორგანიზმში ძირითადად შედის ზოგი კოფერმენტის, აგრეთვე ადინოზინფოსფორის მჟავებისა და ნუკლეინის მჟავების შედგენილობაში. ადენოზინის შეყვანა ორგანიზმში იწვევს გულის კუნთის მუშაობის გაძლიერებას და გლუვი კუნთის მოდუნებას.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ნუკლეოზიდები
ადენოზინტრიფოსფატაზები

**ადენოზინტრიფოსფატაზები** — ფერმენტების ჯგუფი, რომელიც ხელს უწყობს ადენოზინტრიფოსფორის მჟავასაგან ფოსფორმჟავას ერთი ან ორი ნაშთის გამოცალკავებას. გამოყოფილ ენერგიას ორგანიზმი იყენებს სასიცოცხლო პროცესებისათვის.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ჰიდროლაზები
სტეარინმჟავა

**სტეარინმჟავა**, CH_3(CH_2)_16 COOH — ალიფატური რიგის ერთფუძიანი ნაჯერი კარბომჟავა. უფერული კრისტალები, tდნ 69,6°C, tდუღ 376,1°C. ეთერში იხსნება, წყალში — არა. სტეარინმჟავა ბუნებაში გავრცელებული ერთ-ერთი უმაღლესი ცხიმოვანი მჟავაა. სტეარინმჟავას მარილებსა და ეთერებს სტეარატებს უწოდებენ. იგი მრავალი ცხიმისა და ზეთის შედგენილობაში შემავალი გლიცერიდების ძირითადი შემადგენელი ნაწილია. ღებულობენ სტეარინიდან წილადური დალექვით ან დისტილაციით, ოლეინმჟავათა ჰიდრირებით და სხვ.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ცხიმოვანი მჟავები
კატეგორია:სტეარატები
კატეგორია:კარბომჟავები
ანა გოგელია

**ანა ფილიპეს ასული გოგელია** (დ. 30 მაისი, 1906, ყარსი — გ. 27 აგვისტო, 1997, თბილისი) — ერთ-ერთი პირველი ქართველი არქიტექტორ-რესტავრატორი ქალი.

## ბიოგრაფია
დაამთავრა ამიერკავკასიის ინდუსტრიული ინსტიტუტი (1936). მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტ „საქკომუნპროექტში“, პარალელურად — არქიტექტურული ძეგლების აღრიცხვა-ფიქსაციასა და შესწავლაზე (აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა, ახალციხისა და ზესტაფონის რაიონები, ჭიათურის ზონა და სხვ.). 1951 წლიდან მუშაობდა სპეციალურ სამეცნიერო-სარესტავრაციო სახელოსნოში არქიტექტორ-რესტავრატორად. მონაწილეობდა გორის ციხის (რ. გვერდწითელთან ერთად), თუშმალიშვილების კოშკის (ახლანდ. ხაშურის მუნიციპალიტეტი), ალავერდის კომპლექსის გალავნის (გ. ჭეიშვილთან და გ. ჯაფარიძესთან ერთად) შესწავლასა და კონსერვაცია-აღდგენითი პროექტების შედგენაში.

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* 

კატეგორია:დაბადებული 1906
კატეგორია:დაბადებული 30 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1997
კატეგორია:გარდაცვლილი 27 აგვისტო
კატეგორია:ქართველი არქიტექტორ-რესტავრატორები
ანა
არჩილ გოგელია

**არჩილ გრიგოლის ძე გოგელია** (დ. 10 დეკემბერი, 1941, თბილისი) — ქართველი და საბჭოთა მოფარიკავე და ჟურნალისტი; საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი (1981), საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი (1960).

დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო ფიზიკური კულტურის ინსტიტუტი (1961) და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1967). იყო ჟურნალების — „მართვესა“ (1975–1979) და „სკოლა და ცხოვრების“ (1979–1984) მთავარი რედაქტორი; გაზეთების: „ლელოს“ (1984–1985) და „თბილისის“ (1985–1989) მთავარი რედაქტორი, გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქტორის პირველი მოადგილე (1985). საქტელერადიო კომიტეტის (შემდგომ — კორპორაციის) თავმჯდომარე (1989–1999); საქართველოს ბეჭდვითი სიტყვისა და ინფორმაციის მინისტრი, საქართველოს რესპუბლიკის ტელერადიო დეპარტამენტის თავმჯდომარე (1992); საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირის მდივანი. 1991 წელს დააარსა და მას შემდეგ რედაქტორობს დამოუკიდებელ საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ გაზეთ „დრონს“. 1999–2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის მთაწმინდის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. ჟურნალისტური მოღვაწეობის პარალელურად იყო საქართველოს ნაკრების წევრი ფარიკაობაში, რესპუბლიკის არაერთგზის ჩემპიონი, საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ვერცხლისა და ბრინჯაოს მედლების მფლობელი, საბჭოთა კავშირის პროფკავშირთა სპარტაკიადის ჩემპიონი, საბჭოთა კავშირის თასის ფინალისტი.

2004 წლიდან 2016 წლამდე საქართველოს ფარიკაობის ფედერაციის პრეზიდენტი, 2016 წლიდან — ამავე ფედერაციის პრეზიდენტის პირადი მრჩეველი. ავტორია წიგნებისა: „მუშკეტერები“ (1974), „ასეთია სპორტული ცხოვრება“ (1986).

## ლიტერატურა 
## წიგნები 
* 
* 
* 

## სტატიები 
* 
* 
* 
* 
* გიორგი მერკვილაძე // „ლელო“, 24 სექტემბერი, 1983, № 183 (7494), გვ. 2.

## რესურსები ინტერნეტში 
* არჩილ გოგელია — ციფრული ფოტომატიანე „ივერიელი“

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1941
კატეგორია:დაბადებული 10 დეკემბერი
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი მოფარიკავეები
კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები
კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები
არჩილ
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო ფიზიკური კულტურის ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატები
რევაზ გოგელია

**რევაზ ბესარიონის ძე გოგელია** (დ. 17 მარტი, 1932, ბათუმი — გ. 20 ნოემბერი, 1999, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (კალათბურთი); საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი. 

## ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (1953). 1955–1964 წლებში თამაშობდა თბილისის „დინამოში“. 1964–1974 წლებში იყო „სინათლის“ მოთამაშე-მწვრთნელი. სსრკ ჩემპიონატების სამგზის მეორე პრიზიორი (1959, 1960, 1961); ევროპის ქვეყნების ჩემპიონთა თასის მფლობელი (1962, თბილისის „დინამოს“ შემადგენლობაში).

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1932
კატეგორია:დაბადებული 17 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1999
კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ნოემბერი
კატეგორია:ბათუმში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი კალათბურთელები
რევაზ
გოგოლაშვილი

საკუთარი სახელი **გოგოლაშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* გერმანე (გოგოლაშვილი) — ქართველი  საეკლესიო მოღვაწე
* გიორგი გოგოლაშვილი — ქართველი ენათმეცნიერი
* ვალერიან გოგოლაშვილი — ქართველი ჟურნალისტი
* ვახტანგ გოგოლაშვილი — ქართველი მწერალი
* თინათინ გოგოლაშვილი — ქართველი პიანისტი
* მარგარიტა გოგოლაშვილი — ქართველი თეატრმცოდნე
* მიხეილ გოგოლაშვილი — ქართველი შორეული ნაოსნობის კაპიტანი
* რობერტ გოგოლაშვილი — ქართველი მომღერალი
* სვიმონ გოგოლაშვილი — ქართველი მსახიობი, რეჟისორი, პედაგოგი
* შალვა გოგოლაშვილი — ქართველი მსახიობი
* შოთა გოგოლაშვილი — ქართველი მხატვარი


კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
შალვა გოგელია

**შალვა ილიას ძე გოგელია** (დ. და გ. წლები უცნობია) — ქართველი პუბლიცისტი, ანარქისტი. 

## ბიოგრაფია
1906 წელს თბილისში გამოსცა ბროშურა „ჩვენი მტრები და მეგობრები“, რომელშიც ხალხის მჩაგვრელ ინსტიტუტებად მიიჩნევდა მონარქიას, კაპიტალიზმს, ოჯახს, ტრადიციებს. 1908 თავის ძმასთან გიორგი (კომანდო) გოგელიასთან ერთად გამოსცა წიგნი „კრიტიკა სოციალ-ფედერალიზმისა და კრიტიკა სოციალდემოკრატიისა“. 1905–1907 რევოლუციის პერიოდში ისინი მწვავედ დაუპირისპირდნენ ქართველ ანარქისტთა მეორე ჯგუფს (ვარლამ ჩერქეზიშვილი, მიხეილ წერეთელი). 1910-იანი წლებიდან გოგელია აღარ ჩანს პოლიტიკურ სარბიელზე. 

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები
კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები
შალვა
კატეგორია:ქართველი ანარქისტები
მარი დე ვალუა (1393-1438)

**მარი დე ვალუა** (; დ. 24 აგვისტო, 1393 — გ. 19 აგვისტო, 1438) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის მეექვსე შვილი. მონაზონი და პუასუს აბატისა.

## ბიოგრაფია 
მარი დაიბადა 1393 წლის 24 აგვისტოს ბლუა დე ვენსენში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის თორმეტი შვილიდან მეექვსე. შარლისა და იზაბელას გადარჩენილი რვა შვილიდან, მარი ერთ-ერთია. 

როდესაც მარის მამა, მეფე შარლი ჭკუიდან შეირყა, დედოფალმა იზაბელამ ყოველივე ეს ღვთიურ სასჯელად მიიჩნია და ამის გამოსასყიდად მარი მონასტერში გააგზავნა. მას იმედი ჰქონდა, რომ თუ იგი თავის ქალიშვილს უფალს შესწირავდა, ისიც მოწყალებას გამოიჩენდა და მეფეს სრულ ჭკუაზე დააბრუნებდა, თუმცა ამაოდ. 

1397 წლის 8 სექტემბრიდან, მარი პუასუს სააბატოში იზრდებოდა, 1408 წლის 26 მაისს კი იგი მონაზვნად აღიკვეცა. მისი მშობლების მრავალი შვილიდან, იგი ერთადერთია, რომელიც რელიგიურად ცხოვრობდა, ყველა დანარჩენი დაქორწინებული იყო, ზოგიერთი მათგანი კი არაერთხელ. 

მონასტერში მარის მფარველობდა მისი ბაბუდა მარი დე ბურბონი, რომელიც მარი დე ვალუას ბებიის, დედოფალ ჟანა დე ბურბონის ღვიძლი და იყო. მიუხედავად მონაზვნობისა, როგორც ჩანს, სამეფო სისხლი თავისას შვრებოდა, რადგან მარი ძალიან ამპარტავანი იყო და პუასუში წარმოუდგენლად მდიდრულად ცხოვრობდა. 

1405 წელს მარი დედამისმა, დედოფალმა იზაბელა ბავარიელმა და ბიძამისმა, ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-მა მოინახულეს, რათა დაერწმუნებინათ სასულიერო ცხოვრების დატოვებასა და ბარის ჰერცოგ რობერზე ქორწინებაზე. მან მყარი უარი თქვა და ასევე დასძინა, რომ მისი დარწმუნება მხოლოდ შეშლილ მეფეს შეეძლო, რომელიც არავის იკარებდა, იმის შიშით, რომ არ დამსხვრეულიყო, რადგან მას თავი მინის ეგონა. აქედან გამომდინარე, მარი სააბატოში დარჩა. რამდენიმე წელიწადში იგი პუასუს აბატისად აკურთხეს. მარი დე ვალუა შეეწირა შავი ჭირის ეპიდემიას. იგი გარდაიცვალა 1438 წლის 19 აგვისტოს, 44 წლის ასაკში. მოგვიანებით, მისმა ძმამ, მეფე შარლ VII-მ მისი ცხედარი სენ-დენის სამეფო ბაზილიკაში გადაასვენა. 

## ლიტერატურა 
* Kerrebrouck (Valois), p. 125 footnote 40, referring to Françoise Autrand "Charles VI le roi fou" in L'Histoire no 27 Oct 1980 pp 61-62.
*  "Springtime, Solitude and Society in the Dit de Poissy".
*  Power, Eileen Edna. Medieval English Nunneries.

კატეგორია:დაბადებული 24 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1393
კატეგორია:გარდაცვლილი 19 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1438
კატეგორია:ვალუები
კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები
კატეგორია:კათოლიკე მონაზვნები
კატეგორია:შავი ჭირით გარდაცვლილები
ჭობარეთის სულთმოფენობის ეკლესია

**ჭობარეთის სულთმოფენობის ეკლესია** — დარბაზული ეკლესია სოფელ ჭობარეთში, მზიანეთის უბანშია აგებული. ტაძარი XIX საუკუნეშია აგებული. ფერდზე ტაძრისათვის საყრდენი კედლის მეშეეობით გაკეთებულია მცირე ტერასა. ტაძარი ნაგებია ბაზალტის ქვით. თლილი და პირმოსწორებული ქვა დიფერენცირებულია — თლილი ქვით შენობის კუთხეები, კარის და სარკმლის წირთხლებია ამოყვანილი. ხოლო პირმოსწორებული ქვით და სქელი ხსნარით საკმაოდ სქელი კედლებია ნაგები.

ტაძარში ერთი შესასვლელია, იგი სამხრეთიდან კედლის დასავლეთ ნაწილშია გაწეული. ფართოდ გაშლილ აფსიდში საკურთხევლის სარკმლის გეერდებზე ორი ღრმა და მაღალი ნიშია (დღეს ორივე ნიში ხის კარით იხურება). ერთი მცირე ნიში აფსიდის ჩრდილოეთ ნაწილშია. აფსიდის კონქში კერამიკული რეზონატორებია ჩასმული.

გრძივი კედლები კედლის სვეტებით სამ მონაკეეთადაა გაყოფილი, სვეტებს შორის არე თაღოვანია. ცილინდრული კამარის საბჯენი თაღები მარტივი პროფილის კაპიტელებს ეყრდნობა. ინტერიერი მთლიანად შელესილი და შეთეთრებულია. აფსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია კანკელის ხის კონსტრუქციით (ხატები კანკელიდან ამოღებულია). დარბაზი ოთხი საკმაოდ განიერი თაღოვანი სარკმლით ნათდება, თითო სარკმელი აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კედლებშია გაჭრილი, ორი სარკმელი განთავსებულია სამხრეთის კედელში. იატაკზე ქვის ფილებია დაგებული. საკურთხევლის იატაკი ამაღლებულია ერთი საფეხურით.

ტაძრის ფასადები სადაა, მოკლებულია ყოველგვარ მორთულობას. შესასვლელის თავზე სწორკუთხა ნიშია. დასავლეთის კეხზე „დადგმულია“ ოთხ წრიულ სვეტზე დაბჯენილი და თაღებით გახსნილი პატარა გამჭოლი სამრეკლო (შესაძლოა ისიც ტაძრის აგების თანადროული იყოს).

ტაძარში შეტანილია საფლავის ქვა (აღმართულია აფსიდის წინ, ჩრდილოეთის კედელთან). მისი წარწერა სავარაუდოდ ჭობარეთის სულთმოფენობის ეკლესიის აგებას ეხება:

ნიკოლოზ (ან ნიკოლაოზ) ინასარიძე 35 წლისა 1847 წლის 6 აგვისტოს გარდაცვლილა და როგორც ეპიტაფია გავაუწყვბს „ნიკოლოზ მიზეზ ვარ აღშენებასა ამა ტაძრისა“. არქიტრავის ქვას სანგინით გაკრული ხელით 1893 წელი აწერია, უცნობია რას უკავშირდება ეს წელი. ეოველ შემთხვევაში ტაძრის აგების თარიღი (ან მშენებლობის დასაწყისად) 1847 წელი მეცნიერებს სარწმუნო ჰგონიათ. ტაძრის არქიტექტურაც XIX საუკუნეზე მიანიშნებს.

## ლიტერატურა
* გ. მარსაგიშვილი, „ჭობარეთის სულთმოფენობის ეკლესია“, // „ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქია“, (რედ. ვალერი ასათიანი), თბ. 2013, გვ. 518-519

კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ადენოკარცინომა

**ადენოკარცინომა**, *ჯირკვლოვანი კიბო* ( — „ჯირკვალი“ +  — „კიბო“,    — „სიმსივნე“) — ჯირკვლოვანი ეპითელიუმიდან განვითარებული ავთვისებიანი სიმსივნე. ვითარდება ყველა ჯირკვლოვან ორგანოში (კუჭი, ნაწლავები, საკვერცხეები და სხვა). აჩენს მეტასტაზებს.

## ლიტერატურა
კატეგორია:კიბოს ტიპები
მიხეილ ლერმონტოვის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)

**მიხეილ ლერმონტოვის ძეგლი** () — რუსი პოეტისა და პროზაიკოსის მიხეილ ლერმონტოვის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს ადმირალტეიტის რაიონში, ალექსანდრეს ბაღში.

## ისტორია 
1891 წელს მიხეილ იურის ძე ლერმონტოვის გარდაცვალებიდან 50 წლისთავზე სანქტ-პეტერბურგის საქალაქო დუმამ გადაწყვიტა მისი ხსოვნის უკვდავსაყოფად, ასევე ნიკოლოზ გოგოლის პატივსაცემად დაედგა მათი ბიუსტები ალექსანდრეს ბაღში ფანტანთან ადმირალტეიტის წინ და გაეხსნა უფასო სამკითხველო. 1891 წლის 23 მაისს, ქალაქის დუმაში, სახალხო განათლებისა და ფინანსურმა კომისიამ გამოაქვეყნა მოხსენება ამ ძეგლების შექმნისთვის 1 000 რუბლის გამოყოფის თაობაზე.

ძეგლის ავტორი გახდა მოქანდაკე ვასილი კრეიტანი, ხოლო თავად 1,2 მეტრის სიმაღლის ბიუსტი ჩამოასხეს ბრინჯაოსაგან კ. ბეტროს ქარხანაში 1896 წელს. ძეგლის არქიტექტორი იყო ალექსანდრე მაქსიმოვი. 

ბიუსტი დაამონტაჟეს კვარცხლბეკზე, რომლის სიმაღლეცაა 2,25 მეტრი და დამზადებულია წითელი გრანიტისაგან. კვარცხლბეკზე ამოკვეთილია წარწერა, რომლის ტექსტიც შეთანხმებულია სახალხო განათლების კომისიასთან: ტექსტი ასე იკითხება: 

Михаилу Юрьевичу
ЛЕРМОНТОВУ
городъ С.Петербургъ
2го октября 1814 г. — 15го июля 1841 г.

Свершитъ блистательную тризну
Потомокъ позднiй надъ тобой
И съ непритворною слезой
Промолвитъ: «онъ любилъ отчизну!»

(1841 г.)

Твой стихъ, какъ божий дух
носился надъ толпой
И отзывъ мыслей благородныхъ

Звучалъ, какъ колоколъ на башнѣ
вѣчевой

Во дни торжеств и бѣдъ
народныхъ

(1839 г.)

Сооруженъ въ 1896 году.

დღემდე ლერმონტოვის ძეგლი დგას ფანტანთან მ. გლიკას, ა. გოჩაკოვისა და ნ. გოგოლის ძეგლებთან ერთად.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მოსახლეობის სრულიად საკავშირო აღწერა 1939

**მოსახლეობის სრულიად საკავშირო აღწერა 1939** — საბჭოთა კავშირის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა ჩატარებული 1939 წელს.

## აღწერა
აღწერა ჩატარდა 1939 წლის 12 იანვრიდან 17 იანვრის ჩათვლით.

## აღრიცხვის შედეგები 
აღწერის თანახმად დადგინდა, რომ 1939 წლის 17 იანვრის მდგომარეობით საბჭოთა კავშირში მოსახლეობა შეადგენდა 170,4 მლნ (170.467.186) კაცს, რაც 1926 წლის აღწერისაგან (147,0 მლნ.) შედარებით 23,4 მლნ (23.439.271) ადამიანით ანუ 16 %-ით იყო გაზრდილი.

## მოსახლეობის რიცხოვნობა მოკავშირე რესპუბლიკებში 
### საქართველოს სსრ
მოსახლეობა საქართველოს სსრ-ში 1939 წლის 17 იანვრის მდგომარეობით შეადგენდა 3,542,289 კაცს, რაც 1926 წლის მონაცემებთან (2,677,233 კაცი) შედარებით იგი გაიზარდა 865,056 კაცით ანუ 32,3%-ით.

## მოსახლეობის ნაციონალური შემადგენლობა 
შემაჯამებელ ნუსხაში წარმოდგენილია მოკავშირე და ავტონომიურ რესპუბლიკებში, ასევე ავტონომიურ ოლქებსა და ოკრუგებში ყველა ტიტულარული ნაციონალობა.

## ლიტერატურა
* Численность населения СССР на 17 января 1939 г. : по районам, районным центрам, городам, рабочим поселкам и крупным сельским населенным пунктам. — М. : Госпланиздат, 1941. — 266 с. 

## რესურსები ინტერნეტში
* Всесоюзная перепись населения 1939 года. Национальный состав населения по республикам СССР — Институт демографии Национального исследовательского университета «Высшая школа экономики»
* Всесоюзная перепись населения 1939 года — плакаты

## სქოლიო
1939
კატეგორია:1939 წელი საბჭოთა კავშირში
კატეგორია:1939 წლის მოსახლეობის აღწერა
ჟანა დე ვალუა (1391-1433)

**ჟანა დე ვალუა** (, ; დ. 24 იანვარი, 1391 — გ. 27 სექტემბერი, 1433) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და დედოფალ იზაბელა ბავარიელის მეორე შვილი. ბრეტანის ჰერცოგინია 1399-1433 წლებში როგორც ჟან V-ის მეუღლე. 

## ბიოგრაფია 
ჟანა დაიბადა 1391 წლის 24 იანვარს საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის მეორე შვილი და ასევე მეორე ქალიშვილი. 
მინი|მარცხნივ|ჟანისა და ჟანას ქორწინება
1396 წელს ჟანა ცოლად შერთეს ეტამპის გრაფ ჟან დე მონტფორტს, რომელიც სულ სამ წელიწადში, 1399 წელს ბრეტანის ჰერცოგი ჟან V ხდება. 

როგორც ჰერცოგინია, ჟანამ ყველაზე მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ჟან V-ისა და პენტიევრის გრაფებს შორის არსებული კონფლიქტის დროს. ჟანას მოქნილი პოლიტიკის წყალობით, პენტიევრის გრაფებმა 1440 წელს ომი წააგეს (მაგრამ ჟანა ამას ვერ მოესწრო. ამის შედეგად, მათ დაჰკარგეს თავიანთი სტატუსი და მდგომარეობა, რომლის მიხედვითაც მონტფორტების შემდეგ პირველები იყვნენ ბრეტანის ტახტის რიგში. მიუხედავად დამარცხებისა, მათ თავიანთი პრეტენზია და ბრძოლის სურვილი არ დაუკარგავთ. პენტიევრებმა ჟან V 1420 წელს თავიანთთან მიიწვიეს, ვითომდა შესარიგებლად, თუმცა იგი ტყვედ ჩაიდეს და წლების მანძილზე ეჯდათ საკანში. 

პენტიევრები ცდილობდნენ ჭორის გავრცელებას, ვითომ ჟანი დაიღუპა, თუმცა განრისხებულმა ჟანამ დახმარება მამას სთხოვა, რომელმაც ბრეტანში დიდი ფრანგული ჯარი გააგზავნა. ჟანამ ფრანგულ არმიას მიწასთან გაასწორებინა პენტიევრების ციხე-სიმაგრეები და გაათავისუფლა ჟან V. 

ჟანა გარდაიცვალა 1433 წლის 27 სექტემბერს, ჯერ კიდევ თავისი ქმრის მმართველობის პერიოდში. 

## შვილები 
# ანა (1409-1415), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
# იზაბელა (1411-1442), ცოლად გაჰყვა ლავალის გრაფ გაი XIV-ს, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი;
# მარგარიტა (1412-1421), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
# ფრანსუა I (1414-1450), ბრეტანის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ჯერ იოლანდა ანჟუელი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იზაბელა შოტლანდიელი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი;
# კატრინი (1416-1621), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
# პიერ II (1418-1457), ბრეტანის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ფრანსუაზ ამბუაზელი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია;
# გაილი (1420-1450), შანტოსის ბარონი. 

## ლიტერატურა 
* Elisabeth Taburet-Delahaye (dir.), Paris 1400 : Les arts sous Charles VI, Fayard/RMN, 2004, 413 p. ISBN 2213620229.

კატეგორია:დაბადებული 24 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1391
კატეგორია:გარდაცვლილი 27 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1433
კატეგორია:ვალუები
კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები
კატეგორია:ბრეტანის ჰერცოგინიები
ვანდალური ომი

**ვანდალური ომი** მიმდინარეობდა 533–534 წლებში აღმოსავლეთ რომის იმპერიასა და ვანდალთა სამეფოს შორის. ომის მიზანი იყო ყოფილი რომის იმპერიის პროვინციების შეერთება ჩრდილოეთ აფრიკაში.

V საუკუნეში დასავლეთ რომის იმპერიის ტერიტორიაზე გერმანულმა ტომებმა ბარბაროსული სახელმწიფოები შექმნეს. ვანდალები ალანებთან ერთად თავდაპირველად ესპანეთის ტერიტორიაზე დამკვიდრდნენ, მაგრამ შემდეგ ვესტგუთებისაგან შევიწროვებულებმა (ამას დაერთო ბონიფაციუსის მიერ მათი დასახმარებლად მოწვევა; ამ დროს იგი აფრიკის მმართველი იყო და დასავლეთ რომის იმპერატორს აუჯანყდა) 429 წელს გეიზერიხის მეთაურობით გადალახეს გიბრალტარის სრუტე და აფრიკაში შეიჭრნენ.

523–533 წლებში ვანდალთა მეფე იყო ჰილდერიხი, რომელიც კარგ ურთიერთობაში იმყოფებოდა აღმოსავლეთ რომის იმპერატორ იუსტინიანე I-თან. 530 წელს მას აუჯანყდა გელიმერი, რომელმაც შეძლო მისი დამარცხება და ტახტის დასაკუთრება. სახელმწიფო რელიგიად არიანელობა აღადგინა, რამაც იუსტინიანეს უბიძგა დაპყრობითი ომისკენ. თავდაპირველად იმპერატორმა ჰილდერიხის ტახტზე აღდგენა ან მისი კონსტანტინოპოლში გაგზავნა მოითხოვა, მაგრამ გელიმერმა ეს მოთხოვნა არ შეასრულა. ამ დროს აღმოსავლეთ რომმა სტაბილური საზღვარი აღადგინა სპარსეთთან, ჩაახშო აჯანყება დედაქალაქში და შეძლო 533 წელს ველისარიუსის მეთაურობით არმიის გაგზავნა აფრიკაში.

ველისარიუსმა ვანდალთა სამეფოსკენ ფლოტით გაცურა და კართაგენის სამხრეთით გადავიდა ხმელეთზე. 13 სექტემბერს ად-დეციმიუმის ბრძოლაში დაამარცხა ვანდალთა მთავარი არმია და 15 სექტემბერს კართაგენიც აიღო. მალე გელიმერის არმიას მისი ძმის ცაზოს სამხედრო ნაწილებიც შეუერთდნენ, რომლებმაც სარდინიაზე ჩაახშვეს გოდას აჯანყება და კუნძულზე ვანდალთა მმართველობა აღადგინეს. გელიმერი კონტრშეტევაზე გადავიდა და კართაგენს მიადგა. ტრიკამარუმის ბრძოლაში რიცხვობრივი უპირატესობის მიუხედავად რომაელებმა შეძლეს ვანდალთა არმიის დამარცხება, რითაც საბოლოოდ დამთავრდა ომი. აფრიკაში, სარდინიაზე, კორსიკასა და სიცილიის ნაწილზე კვლავ რომის მმართველობა აღდგა. ველისარიუსი კონსტანტინოპოლში ტრიუმფით შევიდა.

## ლიტერატურა 
* პროკოფი კესარიელი, *ომების ისტორია: ვანდალური ომი*, ტ. I და II.
*
*
*
*
*

*
კატეგორია:530-იანი წლების კონფლიქტები
კატეგორია:VI საუკუნე აფრიკაში
კატეგორია:ალჟირის სამხედრო ისტორია
კატეგორია:ლიბიის სამხედრო ისტორია
კატეგორია:ტუნისის სამხედრო ისტორია
გოგიშვილი

საკუთარი სახელი **გოგიშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ბენიამინ გოგიშვილი — ქართველი მწერალი, ჟურნალისტი
* კონსტანტინე გოგიშვილი — ქართველი გეოლოგი

კატეგორია:გოგიშვილები
კატეგორია:ქართული გვარები
COA

**COA** (ქართულად — **სი ოუ ეი**) — პირველი ქართული ბლოგების სისტემა, რომელიც სრულად საქართველოშია დაწერილი. წარმოადგენს ისეთი საერთაშორისო ბლოგების სისტემების კონკურენტს, როგორებიც არის Wordpress, Blogger და ა. შ.

COA 2012 წელს თბილისში დააარსა პროგრამისტმა სანდრო მძინარაშვილმა. თვის განმავლობაში სისტემაზე დაახლოებით 700 000 მომხმარებლი შედის. სისტემაში დღესდღეობით ჩართულია 50-მდე ბლოგერი. ბლოგის შექმნა უფასოა და აზრის გამოხატვაზე არ ვრცელდება შეზღუდვა.

## რესურსები ინტერნეტში
*coa.ge 

კატეგორია:ქართული საიტები
კატეგორია:2012 წლის პროგრამული უზრუნველყოფა
კატეგორია:საიტის მართვის სისტემები
ალვენდი

**ალვენდი** () — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის  რაიონში.      მოსახლეობის რაოდენობა — 	1,012  კაცი. 

## რესურსები ინტერნეტში
*
 
 

 
კატეგორია:ზარდაბის რაიონის სოფლები
შაშიაშვილი

საკუთარი სახელი **შაშიაშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* გიორგი შაშიაშვილი — ფეხბურთელი 
* თეიმურაზ შაშიაშვილი — პოლიტიკოსი

კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
საგანმანათლებლო ინიციატივების ქართული ასოციაცია

**საგანმანათლებლო ინიციატივების ქართული ასოციაცია**, შემოკლებით **სიქა** — არაკომერციული იურიდიული პირი, რომელიც 1999 წელს დაფუძნდა და საქმიანობს საქართველოსა და მის ფარგლებს გარეთ. სიქას განხორციელებულ პროექტთა რიცხვშია „სამოქალაქო განათლებისა და პედაგოგთა გადამზადების პროგრამა“ (2010-2014 წლები), „არასამთავრობო სექტორის პოტენციალის გაძლიერება განსაკუთრებული რისკის ქვეშ მყოფ მოზარდებსა და ახალგაზრდებში აივ კონსულტირებისა და ტესტირებისათვის“ (2013-2014 წლები), „ინგლისური ენის შესწავლის ხელმისაწვდომობის სასტიპენდიო პროგრამა“ (2017-2019 წლები) და სხვა.
## ორგანიზაციის მიზნები
სიქას მიზნებია შემდეგი სახის პრობლემების მოგვარება:
*ეკოლოგიური
*სამართლებრივი
*ეკონომიკური
*სოციალური
*საგანმანათლებლო
*სათემო
*კულტურული
*კორუფციული 
*სამოქალაქო საზოგადოების განვითარება
## საქმიანობის სახეები
*მოსწავლეებისა და სტუდენტებისათვის ღონისძიებებისა და ბანაკების მოწყობა
*დებატების გზით პრობლემების გადაჭრის გზების ძიება
*ეკოლოგიური, სამოქალაქო, თანამშრომლობითი საგანმანათლებლო პროგრამები
*ქართველი მოხალისეების ჩართვა საერთაშორისო პროექტებში;
*უცხოელი მოხალისეების მონაწილეობა ლოკალურ პროექტებში;
*უცხოური პროგრამების ადაპტაცია ქართულ რეალობაში.

## რესურსები ინტერნეტში
*სიქა – საგანმანათლებლო ინიციატივების ქართული ასოციაცია www.cso.ge
*სიქა – საგანმანათლებლო ინიციატივების ქართული ასოციაცია www.yell.ge
*სიქა – საგანმანათლებლო ინიციატივების ქართული ასოციაცია www.bia.ge
*სიქა – საგანმანათლებლო ინიციატივების ქართული ასოციაცია www.aspurcela.ge
კატეგორია:არასამთავრობო ორგანიზაციები
ღერღეტი

**ღერღეტი** () — ფრინველთა გვარი იხვისებრთა ოჯახისა. წააგვანან ბატებს. აქვთ მოკლე კისერი, მოკლე და საფუძველთან შემაღლებული ნისკარტი. მათი სხეულის სიგრძეა 60 სმ, მასა — 8 კგ. შეფერილი არიან თეთრად და შავად, მაგრამ წითელგულა ღერღეტის შეფერილობაში გვხვდება მოწითალო-მოყავისფრო ფერი. ჰავაის ღერღეტის გარდა, ყველა სხვა სახეობა ბუდობს ევრაზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. ცხოვრების ნირით ახლოს დგანან ბატებთან. ზოგიერთი ღერღეტის ყიყინი ძაღლის ყეფას წააგავს.

ძველ ქართულში და ქართული ენის ჯავახურ დიალექტზე ღერღეტი, ღერღედი ან ყერყეტი იგივეა, რაც ბატი.

## სახეობები 
გვარი მოიცავს 6 თანამედროვე და რამდენიმე ამომწყდარ სახეობას:

### თანამედროვე სახეობები 
* 
**  (ქვესახეობა)
**  (ქვესახეობა)
**  (ქვესახეობა)
* 
* 
* 
* 
* 

### ამომწყდარი სახეობები 
* Branta hylobadistes
* Branta rhuax
* Branta woolfendeni
* Branta thessaliensis
* Branta dickeyi
* Branta esmeralda
* Branta howardae
* Branta propinqua
* Branta hypsibata

## ლიტერატურა 
* Акимушкин И. И. Мир животных: Птицы. Рыбы. Земноводные и пресмыкающиеся. — 3-е изд. — М.: Мысль, 1995. — 464 с.
* Ганзак Я. Иллюстрированная энциклопедия птиц / Ян Ганзак; Пер. Е. Фиштейна; Под ред. И. А. Нейфельдт и П. М. Позднышева. — Прага: Артия, 1974.

## სქოლიო 
*
კატეგორია:იხვისებრნი
სიმღერა როლანდზე

**სიმღერა როლანდზე** () — შუა საუკუნეების (XII საუკუნე) ფრანგული ეპოსი. მისი ავტორი უცნობია. ყველაზე ძველი ევროპული საგმირო სიმღერა. პოემის უძველესი ხელნაწერი შემონახულია ოქსფორდის უნივერსიტეტში

## შინაარსი
ნაწარმოების მთავარი პერსონაჟია თავადი როლანდი/როლანი. მასში აღწერილია კარლოს დიდის ლაშქრობა ესპანეთში და ფრანგების არიერგარდისა და თავად როლანდის დაღუპვა რობსევალის ხეობაში. პოემას საფუძვლად დაედო ეპიზოდები კარლოს დიდის ესპანეთში ლაშქრობის ისტორიიდან, რომელიც აღწერილია აინჰარდის „კარლოს დიდის ცხოვრებაში“. ყველა ისტორიული ეპიზოდები პოემაში მხატვრულადაა გადამუშავებული. 

## იხილეთ აგრეთვე
*როლანდი
*კარლოს დიდი

## რესურსები ინტერნეტში
*სიმღერა როლანდზრ (მიმოხილვა)
*სიმღერა როლანდზე : ფრანგული ეპოსი / რედაქტორი: ს. იორდანიშვილი.
*სიმღერა როლანდზე
*ქრისტესა და მეფის ერთგული რაინდი - როლანდი
*სიმღერა როლანზე-ფრანგული საგმირო ეპოსი

კატეგორია:ფრანგული ლიტერატურა