ანარქო-პაციფიზმი

**ანარქო-პაციფიზმი** (აგრეთვე **პაციფისტური ანარქიზმი** ან **ანარქისტული პაციფიზმი**) — ანარქიზმის ფარგლებში გააზრებული სკოლა, რომელიც ემსახურება მშვიდობიანი, არაძალადობრივი ფორმების გამოყენებას სოციალური ცვლილებების მისაღწევად. ანარქო-პაციფიზმი უარყოფს ძალადობის პრინციპს, რომელიც აღიქმება როგორც ძალაუფლების ფორმა და, შესაბამისად, ეწინააღმდეგება მთავარ ანარქისტულ იდეალებს, როგორიცაა იერარქიისა და დომინანტობის უარყოფა. ამასთან, ანარქო-პაციფისტები არ უარყოფენ კაპიტალიზმისა და სახელმწიფოს მიმართ არაძალადობრივი რევოლუციური მოქმედების გამოყენებას მშვიდობიანი მოხალისეობრივი საზოგადოების ჩამოყალიბების მიზნით. ამ საკითხზე ძირითადი ადრეული გავლენა ჰქონდა ჰენრი დევიდ ტოროს და ლევ ტოლსტოის ფილოსოფიებს, ხოლო მოგვიანებით მაჰათმა განდის იდეებმა მოიპოვა დიდი მნიშვნელობა.   ანარქო-პაციფისტური მოძრაობები, ძირითადად, ჩნდებოდა რუსეთში, ნიდერლანდებში, გაერთიანებულ სამეფოში და შეერთებულ შტატებში, მეორე მსოფლიო ომამდე  და მის დროს.

## ისტორია 
მარცხნივ|მინი|217x217პქ| ჰენრი დევიდ ტორო
მინი| გატეხილი თოფი და წრე-A
მინი| მსგავსება ანარქიზმის და მშვიდობის სიმბოლოებს შორის.
ჰენრი დევიდ ტორო (1817–1862) მნიშვნელოვანი ფიგურა იყო ინდივიდუალისტურ ანარქისტულ აზროვნებაში შეერთებულ შტატებსა და ევროპაში. ტოროს ესსემ „ სამოქალაქო დაუმორჩილებლობა“ (*სამოქალაქო ხელისუფლების წინააღმდეგობა*)  გავლენა მოახდინა მაჰათმა განდიზე, მარტინ ლუთერ კინგზე, მარტინ ბუბერსა და ლევ ტოლსტოის არაძალადობრივი წინააღმდეგობის იდეებზე. ბრაუნთან წერილში ის წერს, რომ „საკითხი არ ეხება იარაღს, არამედ სულს, რომელშიც თქვენ იყენებთ მას“. 

1840-იან წლებში ამერიკელმა აბოლიციონისტმა და წინაღუდგომლობის  დამცველმა ჰენრი კლარკ რაიტმა და მისმა ინგლისელმა მიმდევარმა ჯოზეფ ბარკერმა უარყვეს მთავრობების იდეა და მხარი დაუჭირეს პაციფისტურ-ინდივიდუალისტური ანარქიზმის ფორმას. ანარქო-პაციფიზმს ეხმარებოდა ქრისტიანული ანარქიზმი. ტოლსტოის მოძრაობა რუსეთში იყო პირველი ფართომასშტაბიანი ანარქო-პაციფისტური მოძრაობა. 

ძალადობა ყოველთვის საკამათო იყო ანარქიზმში. მაშინ როცა ანარქისტები ეწეოდნენ ძალადობის პროპაგანდას მიზნის მისაღწევად, ანარქო-პაციფისტები გმობდნენ ძალის გამოყენებას. ტოლსტოი ამტკიცებს, რომ ანარქიზმი უნდა იყოს არაძალადობრივი, რადგანაც სახელმწიფო თანდაყოლილი ძალადობითაა განპირობებული, აზრიანი პაციფიზმიც ანარქისტული უნდა იყოს. ანარქო-პაციფიზმის მიხედვით, რადგან სახელმწიფო თავისთავად ძალადობრივი სტრუქტურას წარმოადგენს, ყველა პაციფისტი, სახელმწიფოს წინააღმდეგი უნდა იყოს. შეიძლება ითქვას, რომ მათ არ აინტერესებთ სახელმწიფოს ბედი ომის შემთხვევაში. პაციფიზმის არსი ისაა, რომ ადამიანი არის მშვიდობის მომხრე და არავითარი მიზნის გამო იარაღს არ დაიკავებს ხელში, არ მოკლავს ადამიანს. ფერდინანდ დომელა ნიუვენჰუიუსი ასევე მნიშვნელოვანი იყო ანარქისტული მოძრაობის დროს პაციფისტური ტენდენციის დამკვიდრებაში. *ძალადობის დაპყრობა* იმოწმებს კროპოტკინის *„პურის დაპყრობას“*. 

როგორც გლობალური მოძრაობა, ანარქისტული პაციფიზმი წარმოიშვა მეორე მსოფლიო ომამდე ცოტა ხნით ადრე ნიდერლანდებში, გაერთიანებულ სამეფოში და შეერთებულ შტატებში და ძლიერი იყო  ბირთვული განიარაღების შემდგომი კამპანიების დროს. ამერიკელმა მწერალმა დუაიტ მაკდონალდმა წამოჭრა ანარქო-პაციფისტური შეხედულებები 1940-იან წლებში და გამოიყენა თავისი ჟურნალი *პოლიტიკა* ამ იდეების საზოგადოებისთვის გასაცნობად.   

1950-იან და 1960-იან წლებში ანარქო-პაციფიზმმა „დაიწყო მწვავე მოაზროვნე ანარქისტების მოზიდვა, მთავარ იდეოლოგიას   დაამატეს კრიტიკა სახელმწიფოსადმი, ხოლო მოაზროვნე პაციფისტებმა- თავიანთი კრიტიკა ძალადობის შესახებ“. დოროთი დეი, (დ. 8 ნოემბერი, 1897   - 29 ნოემბერი, 1980) იყო ამერიკელი ჟურნალისტი, სოციალური აქტივისტი და ერთგული კათოლიკე. იგი მხარს უჭერდა კათოლიკური ეკონომიკური თეორიის განაწილებას. იგი ასევე ითვლებოდა ანარქისტად. 1930-იან წლებში, დეი მჭიდროდ თანამშრომლობდა თანამემამულე აქტივისტ პიტერ მაურინთან, რათა დაარსებულიყო კათოლიკური მუშათა მოძრაობა, არაძალადობრივი, პაციფისტური მოძრაობა, რომელიც გააგრძელებდა ღარიბთა და უსახლკაროთა პირდაპირ დახმარებას არაძალადობრივი უშუალო მოქმედებით. ამონ ჰენატი (24 ივლისი, 1893  - 14 იანვარი, 1970) იყო ამერიკელი პაციფისტი, ქრისტიანი ანარქისტი, ვეგეტარიანელი, სოციალური აქტივისტი, კათოლიკური მუშათა მოძრაობისა და ვობლის წევრი. მან ჩამოაყალიბა „ჯო ჰილის სტუმართმოყვარეობის სახლი“, იოლში, სოლტ-ლეიკ სიტიში და წააწყდა საგადასახადო წინააღმდეგობას. ჩარლზ-ავგუსტე ბონტემპსი მაღალანაზღაურებადი ავტორი იყო, ძირითადად, იმდროინდელი ანარქისტული, თავისუფალი აზროვნების, პაციფისტური და ნატურალისტური იდეების გამტარებელი პრესაში. მისი შეხედულება ანარქიზმის შესახებ ეფუძნებოდა მისსავე კონცეფციას  „სოციალური ინდივიდუალიზმის“  შესახებ, რომელზეც მან ვრცლად დაწერა.  იგი იცავდა ანარქისტულ პერსპექტივას, რომელიც შედგებოდა „ნივთების კოლექტივიზმში და პირთა ინდივიდუალიზმში“. ჯერარ დე ლაკაზ-დუიტერი იყო ფრანგი მწერალი, ხელოვნებათმცოდნე, პაციფისტი და ანარქისტი. მისი ნაშრომი  ''L'Ideal Humain de l'Art* (1906) რომელიც ეხებოდა ცხოვრებას ხელოვნების სამსახურში.  მისი იდეალი იყო ანტიელიტარული ესთეტიზმი. ავტორის აზრით, „ყველა კაცი უნდა იყოს მხატვარი“. ჟან-რენე საულიერი (ასევე რენე საულიერი) (6 სექტემბერი, 1911, ბორდო, -  2 იანვარი, 1999) იყო ფრანგი ანარქო-პაციფისტი, ინდივიდუალისტური ანარქისტი და თავისუფალი მწერალი და მილიციელი, რომელიც მიდიოდა ფსევდონიმით André Arru.

## ნააზრევი 
„ანარქისტებისთვის პაციფიზმისკენ მიზიდულობა აშკარაა. ძალადობა არის ავტორიტარული და იძულებითი და ამიტომ მისი გამოყენება ეწინააღმდეგება ანარქისტულ პრინციპებს. ერიკო მალატესტა კიდევ უფრო აშკარად გამოხატავს ამ აზრს, როდესაც მან დაწერა, რომ „ანარქიზმის მთავარი მიზანია ძალადობის მოსპობა ადამიანური ურთიერთობებიდან“ და შესაბამისად ანარქისტები „ეწინააღმდეგებიან ძალადობას“.
ანარქო – პაციფისტები თვლიან, რომ სახელმწიფო განიხილება როგორც „ორგანიზებული ძალადობა“ და ამიტომ მიიჩნევენ, რომ „ლოგიკური იქნებოდა, ანარქისტებმა უარი თქვან ყველა ძალადობაზე“.

## ლიტერატურა 
* Ostergaard, Geoffrey (1991) *Resisting the Nation State: the pacifist and anarchist tradition *
* Tolstoy, Leo. *The Kingdom of God Is Within You*.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Anarchists and War Tax Resistance and *Death and Taxes'' – 30 minute film about War Tax Resisters and their motivations by the NWTRCC

## სქოლიო 
კატეგორია:პაციფიზმი
კატეგორია:ანარქისტული აზროვნების მიმართულებები