open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
კარდენახი (ღვინო)

**კარდენახი** — ადგილწარმოშობის დასახელების კონტროლირებადი უმაღლესი ხარისხის თეთრი შემაგრებული ღვინო. იგი მზადდება რქაწითელის, ხიხვის და მწვანე კახურის ჯიშის ყურძნის დურდოს დაყოვნებით და მისგან მიღებული მადუღარი ტკბილის დასპირტვით.

ღვინო „კარდენახი“ ხასიათდება ქარვისფერი, ჯიშური არომატით, თაფლის ტონებით, ჰარმონიულობითა და ზომიერი ექსტრაქტულობით.

ღვინო „კარდენახის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 18%-ს, შაქრების მასური კონცენტრაცია — 100 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა — 5,0-6,0 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა — არაუმეტეს 1,0 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არა ნაკლებ 18 გ/დმ³.

„კარდენახის“ სპეციფიკური ზონის ფართობი შეადგენს დაახლოებით 12 კმ².

მევენახეობის სპეციფიკური ზონა „კარდენახი“ მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კარდენახის ადმინისტრაციულ ტერიტორიაზე ცივ-გომბორის ქედის, ჩრდილო-აღმოსავლეთი დაქანების დადაბლებულ 3-40 დახრილობის ექსპოზიციაზე – მდინარე ალაზნის მარჯვენა სანაპიროზე, ჩრდილო განედის 41°48' და აღმოსავლეთი გრძედის 45°44'კოორდინატებზე, ზღვის დონიდან 350-750 მ სიმაღლეზე. ნაკვეთები მოქცეულია გურჯაანი-წნორის რკინიგზისა და საავტომობილო ტრასებს შორის, სოფელ ბაკურციხისა და სოფელ ანაგის ადმინისტრაციულ საზღვრებს შორის. იგი მოიცავს სამ მასივს რომლის საერთო ფართი 345 ჰა-ს აღწევს.

## რესურსები ინტერნეტში
* ღვინის ეროვნული სააგენტო 

კატეგორია:ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოები საქართველოში
ხვანჭკარა (ღვინო)

**ხვანჭკარა** — ადგილწარმოშობის დასახელების, კონტროლირებადი, უმაღლესი ხარისხის წითელი ბუნებრივად ნახევრადტკბილი ღვინო. იგი მზადდება ალექსანდროულისა და მუჯურეთულის ჯიშის ყურძნისაგან.

ღვინო „ხვანჭკარა“ ხასიათდება მუქი ლალისფერი შეფერვით, გემოზე ჰარმონიული, ხავერდოვანი, დახვეწილი, სასიამოვნო სიტკბოთი, ხილის ტონებით და ჯიშური არომატით.

ღვინო „ხვანჭკარის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 10,5-12,0 %-ს, შაქრის მასური კონცენტრაცია — 30-50 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა — 5-7 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა არაუმეტეს — 1,2 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არანაკლებ 20 გ/დმ³, გოგირდოვანი მჟავის საერთო მასის კონცენტრაცია — არაუმეტეს 210 მგ/დმ³, თავისუფალი გოგირდოვანი მჟავის კონცენტრაცია — არაუმეტეს 30 მგ/დმ³.

„ხვანჭკარის“ მიკროზონაში სანედლეულო ბაზის ფართობი შეადგენს დაახლოებით 903 ჰა-ს.

მევენახეობის სპეციფიკური ზონა „ხვანჭკარა“ მდებარეობს რაჭაში, ამბროლაურის ადმინისტრაციულ რაიონში, ლეჩხუმის ქედის სამხრეთ დაქანებებზე, ჩრდილოეთ განედის 42°30' და აღმოსავლეთი გრძედის 43°00' კოორდინატებს შორის არსებულ ფართობებზე. სამრეწველო ვენახები ძირითადად განლაგებულია ზღვის დონიდან 450-750 მეტრი სიმაღლის საზღვრებში. მიკროზონა ვრცელდება მდინარე რიონის მარჯვენა სანაპიროზე განედური მიმართულების ხეობის გასწვრივ 35-40 კმ მანძილზე, მაღალი ქედებით დაცულ ქვაბულში. ვენახები გვხვდება, აგრეთვე, მდინარე რიონის მარცხენა სანაპიროზე — რაჭის ქედის ჩრდილო დაქანებებზე.

## რესურსები ინტერნეტში
* ღვინის ეროვნული სააგენტო 

კატეგორია:ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოები საქართველოში
კოტეხი (ღვინო)

**კოტეხი** — ადგილწარმოშობის დასახელების კონტროლირებადი უმაღლესი ხარისხის მშრალი ღვინო.

„კოტეხის“ თეთრი ღვინო მზადდება რქაწითელის ჯიშის ყურძნისაგან ტკბილის სრული დადუღებით, ხოლო წითელი — საფერავის ჯიშის ყურძნისაგან, დურდოს სრული დადუღებით.

თეთრი „კოტეხი“ ხასიათდება ღია ჩალისფერი შეფერვით, ჯიშური არომატით, სასიამოვნო გემოთი.

წითელი „კოტეხი“ ხასიათდება წითელი ფერით, ჯიშური არომატით, ნაზი, ხავერდოვანი გემოთი.

თეთრი „კოტეხის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 10,5-12,0%-ს, შაქრების მასური კონცენტრაცია — არაუმეტეს 4 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა — 5,5-7,5 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა — არაუმეტეს 1,0 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არა ნაკლებ 16 გ/დმ³.

წითელი „კოტეხის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 10,5-12,0%-ს, შაქრების მასური კონცენტრაცია — არაუმეტეს 4 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა – 5,0-7,0 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა — არაუმეტეს 1,2 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არა ნაკლებ 20 გ/დმ³.

„კოტეხის“ სპეციფიკური ზონის ფართობი შეადგენს დაახლოებით 14 კმ².

მევენახეობის სპეციფიკური ზონა „კოტეხი“ მდებარეობს კახეთში, მდინარე ალაზნის შუა წელში, მარჯვენა სანაპიროზე, ჩრდილო განედის 41°45' და აღმოსავლეთ გრძედის 45°48' კოორდინატებზე. მიკ­რო­­ზონის ტერიტორია მოიცავს ცივ-გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთი დაქანების ტყიან კალთებზე მიბჯენილ მთისწინებს და ალაზნის ვაკეს ზღვის დონიდან 250-700 მ-ის ფარგლებში.

## რესურსები ინტერნეტში
* ღვინის ეროვნული სააგენტო

კატეგორია:ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოები საქართველოში
კატეგორია:ქართული ღვინო
კახეთი (ღვინო)

**კახეთი** — ადგილწარმოშობის დასახელების თეთრი მშრალი ღვინო. იგი მზადდება რქაწითელის და კახური მწვანეს ჯიშის ყურძნისაგან, დურდოს სრული დადუღებით.

ღვინო „კახეთი“ ხასიათდება ქარვისფერი შეფერვით, ხილის არომატით, სასიამოვნო სიმწკლატით, ხავერდოვნებით და ჰარმონიულობით.

ღვინო „კახეთის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 10,5-13,5%-ს, შაქრების მასური კონცენტრაცია — არაუმეტეს 4 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა — 5-6 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა — არაუმეტეს 1,2 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არა ნაკლებ 18 გ/დმ³.

მევენახეობის სპეციფიკური ზონა „კახეთი“ მდებარეობს საქართველოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდინარეების ალაზნისა და იორის აუზში და უკავია 11,300 კმ² ფართობი, ჩრდილო განედის 410-42015' და აღმოსავლეთ გრძნ­ედის 450-46030'კოორდინატებზე. 

## რესურსები ინტერნეტში
* ღვინის ეროვნული სააგენტო 

კატეგორია:ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოები საქართველოში
კატეგორია:ქართული ღვინო
ყვარელი (ღვინო)

**ყვარელი** — ადგილწარმოშობის დასახელების კონტ­რო­­ლირებადი უმაღლესი ხარისხის მშრალი წითელი ღვინო. ღვინო მზადდება საფერავის ჯიშის ყურძნისგან, დურდოს სრული დადუღებით.

ღვინო „ყვარელი“ ხასიათდება მუქი წითელი შეფერვით, ჯიშური არომატით, ექსტრაქტულობით, ჰარმონიულობით, განსაკუთრებული ბუკეტით.

ღვინო „ყვარელის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 10,5-12,0%-ს, შაქრების მასური კონცენტრაცია — არაუმეტეს 4 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა — 5,5-7,0 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა — არაუმეტეს 1,2 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არანაკლებ 20 გ/დმ³.

„ყვარლის“ სპეციფიკური ზონის ფართობი შეადგენს დაახლოებით 100 კმ².

მევენახეობის სპეციფიკური ზონა „ყვარელი“ მდებარეობს შიდა კახეთში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ალაზნის მარცხენა სანაპიროზე (გაღმამხარი), მდინარე ბურსას მარ­ც­ხენა სანაპიროზე, კახეთის კავკა­სიო­ნის სამხრეთ დაქანებაზე, ჩრდილო განედის 41°58' და აღმოსავლეთ გრძედის 45°50'კოორდინატებზე, ზღვის დონიდან საშუალოდ 450 მ სიმაღლეზე. ბარისძირი უკავია ალაზნის ვაკეს, რომელიც ჩრდი­ლო­ეთისაკენ მაღლდება – გადადის მთისწინეთის ზოლში და მიბჯენილია კავ­კასიონის ძირზე.

## რესურსები ინტერნეტში
* ღვინის ეროვნული სააგენტო 

კატეგორია:ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოები საქართველოში
კატეგორია:ქართული ღვინო
ბეატრის დე სონი

**ბეატრის დე სონი** (; გ. 1159) — ედესის გრაფინია 1131–1150 წლებში, ჟოსლენ II-ის ცოლი და გიიომ დე სონის ქვრივი. ჟოსლენისაგან ეყოლა სამი შვილი: ჟოსლენ III, აგნეს დე კურტენე და ისაბელა დე კურტენე.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ბეატრის დე სონი Histoire de l'Europe-ზე 

კატეგორია:გარდაცვლილი 1159
კატეგორია:ედესის გრაფინიები
კატეგორია:დაბადების წელი უცნობია
კატეგორია:გარდაცვალების წელი უცნობია
ვოლგოგრადის საოლქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი

**ვოლგოგრადის საოლქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი** () — საოლქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი ქალაქ ვოლგოგრადში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.  დაარსდა 1914 წლის 15 ნოემბრს, როგორც ცარიცინის ქალაქის მუზეუმი ქალაქის სკოლის მუზეუმის ბაზაზე. მუზეუმის ფონდი შეადგენს 143 000 ერთეულ ექსპონატს.

## ისტორია 
მუზეუმის დაარსების ორგანიზატორებს შორის იყვნენ ვაჭარი და მეცენატი, ცარიცინის საპატიო მოქალაქე, სარატოვის საარქივო კომისიის წევრი ა. რეპნიკოვი, მასწავლებლები პ. კურლინი, კ. ვინოგრადოვი, ა. ლებედევი, სარატოვის საარქივო კომისიის წევრი ბ. ზაიკოვსკი, ვორონეჟელი პროფესორი ბორის კელერი. 

1915 წლიდან განთავსდა მეცნიერებისა და ხელოვნების სახლში. 1924 წელს მიიღო საგუბერნიო მუზეუმის სტატუსი და განათავსეს ყოფილი ფერისცვალების ეკლესიის შენობაში (1925-1942 წწ.).

სტალინგრადის ბრძოლის პერიოდში მუზეუმი დაინგრა, კოლექცია თითქის მთლიანად განადგურდა. 1942-1946 წლებში ევაკუირებული იყო სტალინგრადის ოლქის გმელინსკის რაიონში, შემდეგ ქალაქ ურიუპინსკში, 1946-1954 წლებში - ქალაქ კამიშინში. 1954 წელს დაუბრუნდა სტალინგრადს და 1986 წლამდე განთავსდა სატყეო ტექნიკუმის შენობაში. ამჟამად უკავია ორი შენობა ყოფილი ზემსკის საბჭოსა და ვოლგა-კამის კომერციული ბანკის შენობა (ორივე შენობა არის XIX-XX საუკუნეების  არქიტექტურისა და ისტორიის ძეგლი).

1990 წლიდან 2015 წლამდე მუზეუმის დირექტორი იყო ალექსანდრე მატერიკინი. ამჟამად კი მუზეუმის დირექტორია ირინა კარევა.

მუზეუმს გააჩნია ორი ფილიალი კალაჩიოვის რაიონული მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს ვოლგოგრადის ოლქის ქალაქ დონის კალაჩზე, კრავჩენკოს შესახვევი, 5 და ილოვლიის სახალხო არქიტექტურისა და დონის კაზაკების ცხოვრების მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს ვოლგოგრადის ოლქის დაბა ილოვლიაში, რკინიგზის ქუჩა, 2.

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт музея.

## სქოლიო
კატეგორია:ვოლგოგრადის მუზეუმები
კატეგორია:ვოლგოგრადის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
ტიბაანი (ღვინო)

„ტიბაანი“ — ადგილწარმოშობის დასახელების კონტროლირებადი უმაღლესი ხარისხის თეთრი მშრალი ღვინოა. იგი მზადდება რქაწითელის ჯიშის ყურძნისაგან დურდოს სრული დადუღებით.

ღვინო „ტიბაანი“ ხასიათდება მუქი ქარვისფერით, ჯიშური არომატით, კარგად გამოხატურლი ბუკეტით, ექსტრაქტულობით, ხავერდოვნებით და ქიშმიშის ტონებით.

ღვინო „ტიბაანის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 11,5-13,0%-ს, შაქრების მასური კონცენტრაცია — არაუმეტეს 4 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა — 5,0-6,0 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა — არაუმეტეს 1,2 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არა ნაკლებ 18 გ/დმ³.

„ტიბაანის“ სპეციფიკური ზონის ფართობი შეადგენს დაახლოებით 28 კმ².

მევენახეობის სპეციფიკური ზონა „ტიბაანი“ მდებარეობს შიდა კახეთში, ალაზნის ვაკის მარჯვენა მხარის აღმოსავლეთ ნაწილში, გომბორის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ დაბლობზე სიღნაღის მუნიციპალიტეტის ჩრდილო განედის 41°35' და აღმოსავლეთ გრძედის 46°00' კოორდინატებზე. სავენახედ ასათვისებელი ფართობის აბსოლუტური სიმაღლე ზღვის დონიდან საშუალოდ 350-550 მეტრს უდრის. მოიცავს სოფლების ტიბაანის, ქვემო მაჩხაანისა და ძველი ანაგის ნაწილს.

## რესურსები ინტერნეტში
* ღვინის ეროვნული სააგენტო 

კატეგორია:ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოები საქართველოში
ნაფარეული (ღვინო)

**ნაფარეული** — ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინო.

თეთრი ღვინო „ნაფარეული“ მზადდება რქაწითელის ჯიშის ყურძნისაგან ტკბილის სრული დადუღებით. ხასიათდება ღია ჩალისფერი შეფერვით, გემოზე სასიამოვნო, ხალისიანი, ჯიშური არომატით, კარგად გამოხატული ბუკეტით და მინდვრის ყვავილების ტონით.

თეთრი ღვინო „ნაფარეულის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 10,5-12,5 %-ს, შაქრების მასური კონცენტრაცია — არაუმეტეს 4 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა — 5,5-7,5 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა — არაუმეტეს 1 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არა ნაკლებ 16 გ/დმ3.

წითელი ღვინო „ნაფარეული“ მზადდება საფერავის ჯიშის ყურძნისაგან, დურდოს სრული დადუღებით. ხასიათდება მუქი წითელი შეფერვით, ჯიშური არომატით, ექსტრაქტული, ხავერდოვანი, განვითარებული ბუკეტით.

წითელი ღვინო „ნაფარეულის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 10,5-12,0 %-ს, შაქრების მასური კონცენტრაცია — არაუმეტეს 4 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა — 5,5-7,0 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა — არაუმეტეს 1,2 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არა ნაკლებ 20 გ/დმ³.

„ნაფარეულის“ სპეციფიკური ზონის ფართობი შეადგენს დაახლოებით 52 კმ².

მევენახეობის სპეციფიკური ზონა „ნაფარეული“ მდებარეობს კახეთის რეგიონში, მდინარე ალაზნის ზემო წელში, მის მარცხენა სანაპიროზე. სავენახედ ასათვისებელი ფართობები მოქცეულია მდინარე ალაზნის მარცხენა შენაკადების, კავკასიონის სამხრეთი ტოტებიდან ჩამონადენ სტორისა და დიდხევ-ლოპოტას ხეობების ქვემო წელში.

სავენახე ფართობები ზღვის დონიდან 400-500 მეტრ სიმაღლის საზღვრებში იცვლება. ნაფარეულის გრძედზე კახეთის ვაკის საერთო სიგანე დაახლოებით 20 კმ უდრის.

კავკასიონის მთიანი სისტემის სამხრეთულ დაქანებებზე არსებული სავენახე ფართობების დახრილობა 3-50 ფარგლებში იცვლება. ნაფარეულის სპეციფიკური ზონა მდებარეობს ჩრდილო განედის 42°03' და აღმოსავლეთ გრძნ­ედის 45°31' კოორდინატებზე. იგი მოიცავს სოფლებს: ნაფარეული, სანიორე, ჯუგაანი, არტანა, ფშაველი და ლალისყური.

## რესურსები ინტერნეტში
* ღვინის ეროვნული სააგენტო

კატეგორია:ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოები საქართველოში
კატეგორია:ქართული ღვინო
ტვიში (ღვინო)

**ტვიში** — ადგილწარმოშობის დასახელების კონტროლირებადი უმაღლესი ხარისხის თეთრი ნახევრადტკბილი ღვინო. იგი მზადდება ცოლიკოურის ჯიშის ყურძნისაგან, ტკბილის არასრული დადუღებით.

ღვინო „ტვიში“ ხასიათდება ღია ჩალისფერიდან ჩალისფერამდე შეფერვით, ნაზი ჰარმონიული გემოთი, ხილის ტონებით, ჯიშური არომატით და სასიამოვნო სიტკბოთი.

ღვინო „ტვიშის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 10-11,5 %-ს, შაქრების მასური კონცენტრაცია — არაუმეტეს 30-50 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა – 5,5-7,0 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა — არაუმეტეს 1,0 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არა ნაკლებ 16 გ/დმ³.

„ტვიშის“ სპეციფიკური ზონის ფართობი შეადგენს დაახლოებით 15 კმ²-ს.

მევენახეობის სპეციფიკური ზონა „ტვიში“ მდებარეობს ლეჩხუმში, ცაგერის მუნიციპალიტეტში, მდინარე რიონის მარჯვენა სანაპირო ზოლში; ჩრდილო განედის 42° 31' და აღმოსავლეთ გრძედის 42° 54' კოორდინატებზე, ზღვის დონიდან 435 მ სიმაღლეზე. სპეციფიკური ზონა მოიცავს რაჭის ქედის უკიდურესი დასავლეთი დაბოლოებისა და ხვამლის აღმოსავლეთ დაქანებებს. იგი მოიცავს სოფლებს ტვიშსა და ალპანას.

## რესურსები ინტერნეტში
* ღვინის ეროვნული სააგენტო 

კატეგორია:ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოები საქართველოში
კატეგორია:ქართული ღვინო
ვოლგოგრადის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია

**ვოლგოგრადის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია** () — პირველი მართლმადიდებლური ეკლესია ვოლგოგრადში (ძველ ცარიცინში). ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1589 წლის 2 ივლისს.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოგრადის ეპარქიას.

## ისტორია 
იოანე ნათლისმცემლის ეკლსიის მშენებლობა ცარიცინში დაიწყეს 1589 წლის 2 ივლისს. ნაგებობა აშენებიდან 10 წლის შემდეგ დაიწვა, აღადგინეს 1615 წელს. 1664 წელს ეკლესია ქვისაგან ააშენეს და გახდა ცარიცინის პირველი ქვის ნაგებობა. სტეფანე რაზინის ჯარისკაცების მიერ 1670 წელს ცარიცინის აღების შემდეგაც მოქმედებდა. 1704 წელს ააშენეს იმ პერიოდისათვის ტიპური ახალი ტაძარი.

პეტრე I დიდი ესტუმრა ეკლესიას. 1722 წლის ბოლოს პეტრე I დიდის ბრძანებითბეკლესიას მიაშენეს ეგვტერი. ეკატერინე II-ის მეფობისას იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია გახდა სამრევლო.

მრევლთან საბჭოთა პერიოდში სიტუაცა საკმაოდ გამწვავდა. ეკლესიის ჭურჭელი 1922 წელს დაიტაცეს. 1932 წელს ტაძრიდან ჩამოხსნეს ზარები და ხატები, ხოლო 27 თებერვალს ტაძარი დახურეს. 1932 წლის 3 აპრილს ტაძარი ააფეთქეს. მის ადგილზე კი ააშენეს რესტორანი. სტალინგრადის ბრძოლის დროს მას იყენებდნენ გერმანელები.

XX საუკუნის 90-იან წლებში მიიღეს ეკლესის აღდგენის გადაწყვეტილება. 1995 წლის 10 სექტემბერს აკურთხეს მშენებლობის ადგილი და საფუძველი ჩაუყარეს ეკლესიის მშენებლობას. ტაძარი გაიხსნა 2000 წელს. ახლად გახსნილ ტაძარში პირველი ლიტურგია აღავლინეს 2001 წლის აღდგომის დღესასწაულზე. ტაძრის წინამძღვრად ითვლება თავად ვოლგოგრადის მიტროპოლიტი გერმანე.

ტაძრის მოხატვის ესკიზები შექმნა რუსეთის ფედერაციის დამსახურებულმა მხატვარმა ანდრეი ვისტროპოვმა. ფერწერა არასოდეს არ განხორციელებულა, რადგან ბევრი ფიქრობს, რომ ფერწერა იქნება „სიახლე“. ვისტროპოვმა უარყო მოხატვის რეალიზაცია.

## ლიტერატურა 
* Ирина Мудрова. Великие монастыри. 100 святынь православия. — Litres, 2010. — 436 с. — ISBN 9785457041257.
* Александр Материкин. Храм Иоанна Предтечи: страницы истории города Царицына и его первой церкви. — Волгоградский ком-т по печати и информации, 1999. — 174 с. — (Храмы Царицына).
* Сергей Иванов, Василий Супрун. Храмы Царицына, Сталинграда, Волгограда. — Волгоградский гос. ин-т повышения квалификации, 2003. — 239 с.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია:ვოლგოგრადის მართლმადიდებლური ტაძრები
კატეგორია:იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ტაძრები
კატეგორია:ვოლგოგრადის ღირსშესანიშნაობები
ტომაზ პენგოვი

**ტომაზ პენგოვი** (; დ. 1948, ლიუბლიანა, სლოვენია, იუგოსლავია — გ. 10 თებერვალი, 2014, გოლნიკი, სლოვენია) — სლოვენი პოეტი, სიმღერების ავტორი, მომღერალი და გიტარისტი. 

## ბიოგრაფია
დაიბადა 1949 წელს, ლიუბლიანაში, სლოვენია, რომელიც მაშინ იუგოსლავიის შემადგენლობაში შედიოდა. ლიუბლიანის უნივერსიტეტის ხელოვნებისა და ფილოსოფიის ფაკულტეტზე სწავლობდა შედარებით ლიტერატურათმცოდნეობას და ეუფლებოდა შედარებითი ლიტერატურათმცოდნეობის თეორიულ საფუძვლებს.

## შემოქმედებითი მოღვაწეობა
ტომაზ პენგოვმა თავისი პირველი ალბომი სახელწოდებით — Odpotovanja 1973 წელს ჩაწერა. ამ ალბომს ყოფილ იუგოსლავიაში გამოშვებულ პირველ დამოუკიდებელ ალბომად მიიჩნევენ. იგი ხელახლა გამოიცა 1981 წელს სტერეო ხმის ფორმატით; თავდაპირველი მონო ფორმატის გამოცემა ამჟამად დიდ იშვიათობას წარმოადგენს.
სიმღერის დროს იყენებდა რკინისსიმებიან აკუსტიკურ და თორმეტსიმიან გიტარას, ასევე, ლუთნას. 

პენგოვის შემოქმედებას კრიტიკოსები მაღალ შეფასებას აძლევდნენ, რომელთა ნაწილი პენგოვის საშემსრულებლო სტილის ლეონარდ კოენის ადრეულ შემოქმედებასთან მსგავსებას აღნიშნავდა.

მისი მეორე ალბომი სახელწოდებით — Pripovedi () 1988 წელს გამოიცა, რომელზეც ის 1980 წლიდან რვა წლის განმავლობაში სხვადასხვა მოწვეულ მუსიკოსებთან ერთად მუშაობდა. ალბომზე წარმოდგენილი მუსიკა კვლავაც აკუსტიკურია, თუმცა, რამდენადმე განსხვავებული ჟღერადობით.

ოთხმოცდაათიანებში მან კიდევ ორი ალბომი გამოუშვა — Rimska cesta () (1992) და Biti tu () (1996). 

2011 წელს ტომაზ პენგოვმა გამოსცა თავისი ლექსების აუდიოწიგნი სახელწოდებით — Drevo in zvezda (ხე და ვარსკვლავი).

გარდაიცვალა 2014 წლის 10 თებერვალს 66 წლის ასაკში.

## დისკოგრაფია 
* ***Odpotovanja*** (ŠKUC, 1973 − LP mono) (ZKP RTVL, 1981 − LP stereo, kaseta) (Sraka, 1991 − CD)
* ***Napisi padajo** / Črna pega čez oči* (ŠKUC, 1978 − mala plošča)
* ***Pripovedi*** (ZKP RTVL, 1988 − LP, kaseta) (Sraka, 1992 − CD)
* ***Rimska cesta*** (Sraka, 1992)
* ***Biti tu*** (Sraka, 1996)
* ***Koncert** (album, Tomaž Pengov)* (Dallas Records, 2006)
* ***Drevo in zvezda*** (Sanje, 2011)

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* Томаз Пенгов — КиноПоиск
* Odpotoval je Tomaž Pengov — RTV Slovenija
* Tihe so njive · Prišla je

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 1949
კატეგორია:გარდაცვლილი  10 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2014
კატეგორია:სლოვენი პოეტები
კატეგორია:XX საუკუნის პოეტები
კატეგორია:XX საუკუნის მუსიკოსები
ატენური

**ატენი** (**ატენური**) — ადგილწარმოშობის დასახელების კონტროლირებადი უმაღლესი ხარისხის თეთრი ცქრიალა ღვინო. მზადდება ჩინური და გორული მწვანის ყურძნისაგან (აგრეთვე რეკომენდებულია ალიგოტეს ჯიშის ყურძენი) ღვინომასალების მეორადი დუღილით.

ღვინო „ატენი“ („ატენური“) ხასიათდება ჩალისფერი შეფერვით, ჰარმონიული გემოთი, ხილის ტონებით, ენერგიული თამაშით.

ღვინო „ატენის“ („ატენურის“) სპეციფიკური ზონის ფართობი შეადგენს დაახლოებით 14,5 კმ².

მევენახეობის სპეციფიკური ზონა ატენი მდებარეობს შიდა ქართლში, გორის მუნიციპალიტეტში, თრიალეთის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთი კალთების დაბოლოებაზე, მდინარე ატენურის მარცხენა და მარჯვენა მხარეს და ქმნის ორ ურთიერთსაპირისპირო (ჩრდილო-აღმოსავლეთის, სამხრეთის და სამხრეთ-დასავლეთის) დახრილობის ფერდობებსა და გავაკებებს, რომელიც მიმართულია მდინარე ატენურის აუზისაკენ.

მიკროზონაში ვენახები მოქცეულია 620 მეტრიდან 750 მეტრამდე სიმაღლის ფარგლებში და მოიცავს სოფლებს: პატარა ატენს, გარდატენს და დიდ ატენს.

## რესურსები ინტერნეტში
* ღვინის ეროვნული სააგენტო 

კატეგორია:ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოები საქართველოში
ქართული ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოების სია

**ქართული ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოების სია** — საქართველოში წარმოებული დაცული ადგილწარმოშობის დასახელების მქონე ღვინოების სია. საქპატენტის მიერ რეგისტრირებულია და დაცულია 33 ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინო და მიკროზონა.

## რესურსები ინტერნეტში
* ქართული ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოების სია ღვინის ეროვნული სააგენტოს საიტზე
მანავი (ღვინო)

**მანავი** — ადგილწარმოშობის დასახელების უმაღლესი ხარისხის თეთრი მშრალი ღვინო. მზადდება მწვანე კახურის ჯიშის ყურძნიდან. დასაშვებია 15 %-მდე რქაწითელის ჯიშის ყურძნის გამოყენება.

ღვინო „მანავი“ ხასიათდება ღია ჩალისფერიდან ჩალისფრამდე, მომწვანო ელფერით, გემოზე ნაზი, ჰარმონიული, დახვეწილი, ხალისიანი. ხილის ტონებით, ჯიშური არომატით, განვითარებული ბუკეტით.

ღვინო „მანავის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 10,5–12,5 %-ს, ტიტრული მჟავიანობა — 5–7 გ/დმ³, აქროლადი მჟავები — არაუმეტეს 1 გ/დმ³, შაქრების მასური კონცენტრაცია — 0,3 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია – არანაკლებ 16 გ/დმ³, გოგირდოვანი მჟავის საერთო მასის კონცენტრაცია — არაუმეტეს 210 მგ/დმ³, თავისუფალი გოგირდოვანი მჟავის კონცენტრაცია — არაუმეტეს 30 მგ/დმ³.

„მანავის“ მიკროზონაში სანედლეულო ბაზის ფართობი შეადგენს დაახლოებით 346 ჰა-ს.

მევენახეობის სპეციფიკური ზონა „მანავი“ მდებარეობს გარეკახეთში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში, გომბორის ქედის სამხრეთ და მის მიმდებარე ფერდობების მთისწინებზე ჩრდილო განედის 41°44' და აღმოსავლეთის გრძედის 45°27' და მათ მახლობლად მდებარე კოორდინატებზე. სამრეწველო ვენახები ძირითადად განლაგებულია ზღვის დონიდან 450–800 მეტრ სიმაღლის საზღვრებში. ივრის ზეგანის ამ ნაწილის ფიზიკურ-გეოგრაფიულ ინდივიდუალობას განსაზღვრავს მისი ერთობლივი შემაღლებულ-ვაკისებრი, დატალღული, სუსტად დანაწევრებული რელიეფი და კონტინენტური კლიმატიდან ზღვის კლიმატზე გარდამავალ ოლქში მდებარეობა.

ღვინო „მანავის“ მიკროზონა მოიცავს შემდეგ სოფლებს: თოხლიაური, მანავი, ბურდიანი, გიორგიწმინდა, ანთოკი, მარიამჯვარი, დიდი ჩაილური, პატარა ჩაილური, კაკაბეთი და ვერხვიანი.

## რესურსები ინტერნეტში
* მანავი — ღვინის ეროვნული სააგენტო

კატეგორია:ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოები საქართველოში
ბოემონდ VII

**ბოემონდ VII ანტიოქელი** (; დ. 1261 — გ. 19 ოქტომბერი, 1287), ტრიპოლისათვის **ბოემონდ III** () — ანტიოქიის მთავარი და ტრიპოლის გრაფი 1275–1287 წლებში. ძველი ანტიოქიის სამთავროდან იგი მხოლოდ ნავსადგურ ლატაკიას აკონტროლებდა. ზეობის დიდი დრო ტამპლიერებთან ბრძოლაში გაატარა (1277–1282).

იგი იყო ბოემონდ VI-ისა და სობილა სომეხის ვაჟი. მამის გარდაცვალებისას ბოემონდ VII ჯერ კიდევ არასრულწლოვანი იყო და რეგენტად დედამისი დაინიშნა. ამავდროულად რეგენტობა უშედეგოდ მოითხოვა კვიპროსის მეფე ჰუგო III-მ, რომელიც ბოემონდის უახლოესი მამაკაცი ნათესავი იყო. სიბილამ ტორტოსის ეპისკოპოსი ბართლომე დანიშნა ქალაქის მოსამართლედ (ბეილიფად). ბოემონდმა მცირეწლოვნობის ასაკი კილიკიის მეფე ლევონ IV-ის მფარველობის ქვეშ, მისსავე სამეფო კარზე გაატარა. 1277 წელს დაბრუნდა ტრიპოლში და მაშინვე დადო ზავი კალაუნ ალ-მანსურთან, მამლუქების სულთანთან. აგრეთვე როჟე დე სან სევერინო აღიარა შარლ I-ის რეგენტად აკრაში.

## ლიტერატურა 
* Setton, Kenneth M. (general editor) *A History of the Crusades: Volume II &mdash; The Later Crusades, 1189 &ndash; 1311*. Robert Lee Wolff and Harry W. Hazard, editors. University of Wisconsin Press: Milwaukee, 1969.
* 
* Aboujaoude, Boulos (Fr.), "History of Aboujaoude Family", Catholic Press, Lebanon 1976.

კატეგორია:დაბადებული 1261
კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1287
კატეგორია:ანტიოქიის მთავრები
კატეგორია:ტრიპოლის გრაფები
გერჰარდტის წისქვილი

**გერჰარდტის წისქვილი** () ან **გრუდინინის წისქვილი** () — XX საუკუნის დასაწყისის წისქვილი ვოლგოგრადში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. დაინგრა სტალინგრადის ბრძოლის დროს და არ აღუდგენიათ ომის სამახსოვროდ. შედის მუზეუმ-ნაკრძალ „სტალინგრადის ბრძოლის“ შემადგენლობაში.

## ისტორია 
წისქვილის ისტორია იწყება 1899 წელს, როდესაც მეწარმე გერჰარდტების ოჯახმა მიიღო გადაწყვეტილება ხორბლის გადამამუშავებელი კომპლექსის აშენების შესახებ. მშენებლობისათვის გამოყოფილი ადგილს ჩრდილოეთიდან  ესაზღვრებოდა ტამბოვის (ახლანდელი ნაუმოვის) ქუჩა, ვოლგის მხარეს, აღმოსავლეთიდან არხანგელსკის (ამჟამად - ჩუიკოვის) ქუჩა, სამხრეთიდან ყაზანის (ომამდე სოლნეჩნაია, ხოლო ამჟამად მე-13 გვარდიის დივიზიის) ქუჩა, ხოლო დასავლეთიდან პენზის (ახლანდელი საბჭოთა) ქუჩა. სატრანსპორტო თვალსაზრისით იყო საკმაოდ მოხერხებულ ადგილზე დასავლეთიდან ესაზღვრებოდა გრიაზ-ცარიცინის რკინიგზა, საიდანაც წისქვილამდე შედიოდა რკინიგზის ხაზი (დაშალეს მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ), აღმოსავლეთიდან რამდენიმე მეტრში გადიოდა სამხრეთ-აღმოსავლეთის რკინიგზა (დაშალეს 1930-იან წლებში).

წისქვილის მშენებლობა დაიწყო 1899 წელს. 1900 წლის 20 ივლისს წისქვილი ექსპლუატაციაში შევივა, ხოლო ფქვილის გაყიდვა დაიწყო 1900 წლის 1 აგვისტოდან. წისქვილი მუშაობდა 1907 წლის 8 აგვისტოს ხანძრამდე, რომლის შედეგად წისქვილიდან  მხოლოდ ქვის ნარჩენებიღა დარჩა.

ამავე ადგილზე 1908 წელს ააშენეს ახალი შენობა, მიუხედავად იმისა, რომ შენობას კვლავ წისქვილს უწოდებდნენ, შენობა უკვე მრავალფუნქციური იყო აქ ამუშავებდნენ თევზს, ხორცს, ასევე აქ იყო მზა პროდუქტების საწყობი.

წისქვილი მუშაობდა 1942 წლის 14 სექტემბრამდე, ამ დღეს მას ფუგასური ბომბი დაეცა, რამაც გამოიწვია ხანძარი და მუშაობის შეჩერება.

## ლიტერატურა 
*Павлов Я. Ф. В Сталинграде (Фронтовые записки). — Сталинград: Областное книгоиздательство, 1951. — 32 с. — 20 000 экз.
*Афанасьев И. Ф. Дом Солдатской славы. — Нижне-Волжское кн. изд-во, 1966. — 174 с.
*Родимцев А. И. Дом солдатской доблести М.: ДОСААФ, 1969. — 192 с. Тираж 100 000 экз.
*Олейников П. П. Архитектурное наследие Сталинграда — ГБУК «Издатель», ОАО «Югполиграфиздат» ISBN 978-5-9533-0958-4
*Панченко Ю. А. «163 дня на улицах Сталинграда»
*Савин М. В., Кравцов В. М. «Бои в Сталинграде.(Из опыта боёв Отечественной войны)» — 1944 г.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* «Die Geschichte Der Wolgadeutschen» — научно-популярный исторический сайт.
* Сферические панорамы интерьеров мельницы 
* Мельница-легенда: прошлое и настоящее 
* http://www.stalingrad-battle.ru/index.php?option=com_content&view=article&id=747&Itemid=38 

## სქოლიო
კატეგორია:ვოლგოგრადის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ვოლგოგრადის ოლქში
მარია ანტიოქელი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი **მარია ანტიოქელი** შეიძლება აღნიშნავდეს:
* მარია ანტიოქელი — მანუელ I კომნენოსის მეუღლე.
* მარია ანტიოქელი — ფილიპ I დე მონფორის მეუღლე.
* მარია ანტიოქელი — იერუსალიმის სამეფოს ტახტის პრეტენდენტი.
თურქეთის ეკონომიკური ისტორია

**თურქეთის რესპუბლიკის ეკონომიკური ისტორია** შეიძლება შესწავლილი იქნეს სუბ-პერიოდების მიხედვით, რაც ეკონომიკური პოლიტიკის ძირითადი ცვლილებებით გამოიხატება: 1) 1923-1929 წლები, როდესაც განვითარების პოლიტიკამ ხაზი გაუსვა კერძო საკუთრებას; 2) 1929-1945 წლები, განვითარების პოლიტიკამ ხაზი გაუსვა გლობალური კრიზისის პერიოდში სახელმწიფო საკუთრებას; 3) 1950-1980 წლები, სახელმწიფოს მიერ მართვადი ინდუსტრიალიზაციის პერიოდი, რომელიც ეფუძნება იმპორტის შეცვლას ადგილობრიცი პროდუქციით; 4) 1980 წლიდან, თურქეთის ეკონომიკის ლიბერალიზაცია, თურქეთის ბაზრის გახსნა უცხოური ინვესტიციებისთვის. 1923-1985 წლებში, მთავრობის პოლიტიკის შედეგად, ქვეყნის ეკონომიკა განვითარდა კომპლექსურად, სადაც წინ წამოიწია სოფლის მეურნეობის, სამრეწველო და მომსახურების სფეროს ფართო სპექტრი, რა დროსაც ეკონომიკა გაიზარდა საშუალო წლიური მაჩვენებელით 6%.

კატეგორია:თურქეთის ეკონომიკური ისტორია
რამილ გულიევი

**რამილ გულიევი** (; დ. 29 მაისი, 1990, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანში დაბადებული თურქი სპრინტერი. ასპარეზობს 100 და 200 მეტრიან გარბენაზე. 2017 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, გულიევი მსოფლიო ჩემპიონატი გახდა 200 მეტრიან ტურში, რომელმაც მსოფლიოს ჩემპიონატზე თურქეთისთვის პირველი ოქროს მედალი მოიპოვა. მშობლიური კლუბია ფენერბაჰჩე.

## კარიერა 
მონაწილეობდა 2009 წლის ევროპის უმცროსთა ჩემპიონატზე ატლეტიკაში გაიმარჯვა, სადაც 100 მეტრიან ტურში ვერცხლის და 200 მეტრიან ტურში ოქროს მედალი მოიპოვა.

იგი ფლობს ორივე დონეზე, როგორც ეროვნულ, ისე ეროვნულ უმცროსთა ჩანაწერებში ამ კატეგორიის რეკორდს. ის ასევე 200 მეტრიან გარბენაზე ევროპის რეკორდსმენია უმცროსთა შორის და ეროვნული დონეზე უმცროსთა შორის რეკორდსმენია 60 მეტრიან გარბენაზე. იგი დროის მაჩვენებელით 200 მეტრზე, მეორე ადამიანია სისწრაფით უმცროსთა შორის ატლეტიკაში, უსეინ ბოლტის შემდეგ, რომლის მაჩვენებელია 19,93 წამი. იგი მეორე ადგილზე გავიდა ევროპის მამაკაც ატლეტთა შორის, სადაც 2009 წელს გაიმარჯვა.

### თურქეთში 
2011 წლის აპრილში, ატლეტის საერთაშორისო ფედერაციამ თავისი საერთაშორისო წესებიდან გამომდინარე, გააჩერა ტრანსფერი და 2014 წლის აპრილამდე გულიევს აუკრძალა ნებისმიერი ქვეყანის სახელით ასპარეზი, გარდა აზერბაიჯანისა. ატლეტი ამტკიცებდა, რომ თურქეთში მიღებული ტრენინგი და ფინანსური მხარდაჭერა მნიშვნელოვანი იყო და აგრეთვე აზერბაიჯანელებსა და თურქებს შორის არსებული ენობრივი და კულტურული მსგავსება დიდია, თუმცა, აზერბაიჯანის ატლეტიკის ფედერაციამ აღნიშნა, რომ მისი მშობლიური ფედერაცია კვლავ ღიაა მისთვის აზერბაიჯანის საერთაშორისოდ წარჩენისთვის. აზერბაიჯანის ახალგაზრდობისა და სპორტის სამინისტროსთან მოლაპარაკებების შემდეგ, გულიევმა დაადასტურა თავისი თავდაპირველი გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვით იგი არ ასპარეზობს აზერბაიჯანითვის. მოგვიანებით, აზერბაიჯანის ახალგაზრდობისა და სპორტის მინისტრმა აზად რაჰიმოვმა, გულიევის მიერ ახალგაზრდა სპორტსმენებისთვის ძალიან დაუსაბუთებელი ფინანსურ მოთხოვნებზე განაცხადა და ეჭვი გამოთქვა, რომ 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში თურქეთის წარმომადგენელი გულიევი წარმატებული იქნება.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1990
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები
სტარაია-სარეპტა (მუზეუმ-ნაკრძალი)

**ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალი „სტარაია-სარეპტა“** () — უმსხვილესი კულტურული, ტურისტული, სასწავლო-კვლევითი და მეთოდური ცენტრი ვოლგოგრადში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

საგამოფენო კომპლექსი სტარაია-სარეპტა მოიცავს 7,1 ჰა ფართობის ტერიტორიას, 27 ნაგებობას, რომელთაგან 23 XVIII-XIX საუკუნეების ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლია. ასევე მოიცავს მუდმივმოქმედ ისტორიულ და ეთნოგრაფიულ გამოფენებს, მხატვრების, ფოტოგრაფებისა და დეკორატორების ცვალებად გამოფენებს.

## შექმნის ისტორია 
ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალი სტარაია-სარეპტა შეიქმნა 1989 წელს ისტორიულ-არქიტექტურული კომპლექსის, რელიგიური საძმოს კოლონიის სარეპტის ბაზაზე. სარეპტა იყო გერნგუტერების საძმო კავშირის პირველი და ერთადერთი კოლონია რუსეთის ტერიტორიაზე. სარეპტელებმა შეიტანეს მნიშვნელოვანი  წვლილი ქვემო ვოლგისპირეთის  ეკონომიკისა და კულტურის განვითარებაში. მათ შორის იყვნენ ისტორიკოსები, არქეოლოგები, ეთნოგრაფები, ეტიმოლოგები და ბოტანიკოსები.

## გერმანული ექსპერიმენტული ბიბლიოთეკა 
გერმანული ექსპერიმენტული ბიბლიოთეკა მდებარეობდა გერნგუტერების მიერ 1779 წელს აგებული ძველი შენობის მეორე სართულზე. ეს იყო უმსხვილესი გერმანული წიგნების ერთობლიობა სამხრეთ რუსეთში. ბიბლიოთეკის ფონდი მოიცავდა 15 000 წიგნს გერმანულ, რუსულ და ინგლისურ ენებზე. 1992 წელს მუზეუმში ბიბლიოთეკის გახსნის ინიციატორი იყო იოჰან ტრაუბი, არნსბერგის საბიბლიოთეკო სამმართველოს ხელმძღვანელი.

## კულტურის ცენტრი 
ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურულ მუზეუმ-ნაკრძალში მუშაობს ოთხი კულტურის ცენტრი: რუსული, ყალმუხური, თათრული და გერმანული. ძმები ლანგერფელდების სახელობის გერმანული კულტურის ცენტი შედის რეგიონალური გერმანული კულტურული ავტონომიის შემადგენლობაში და მუშაობს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალ სტარაია-სარეპტასთან 1990 წლიდან. მუზეუმის რუსულ ცენტრში შედის როლური მოდელირებისა და ისტორიული რეკონსტრუქციის კლუბი „Алатырь“.

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт 
* Страница   Музея-заповедника на сайте городской администрации
* culture.volganet.ru  — Сарептской кирхе — 240
* culture.volganet.ru — Найден вход в подземелья Сарепты

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ვოლგოგრადის ოლქში
კატეგორია:ვოლგოგრადის მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
კამიშინის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

**კამიშინის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი** () — მუზეუმი ქალაქ კამიშინში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

## ისტორია 
right|thumb|კამიშინის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმის ხედი|240პქ
კამიშინის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი შეიქმნა 1961 წელს. 1968 წელს მუზეუმმა მიიღო სახელმწიფო მუზეუნმის სტატუსი. მუზეუმი განათავსეს ქალაქის სამმართველოს შენობაში, რომელიც 1901 წელს ააგეს რუსული ბაროკოს სტილში და მდებარეობდა მდინარე ვოლგის ნაპირზე. ამჟამად შენობა რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლია.

ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმის ექსპოზიცია მოიცავს 14 დიდ ოთახს. აქ წარმოდგენილია ოლქის ცოცხალი სამყარო, მხარის ათვისების ისტორია, გეოგრაფია და გეოლოგია, არქეოლოგია, კამიშინის რაიონი რევოლუციის შემდეგ პერიოდში და დიდი სამამულო ომის წლებში, მაზრის ისტორია. 

მუზეუმში წარმოდგენილია 50 000 ექსპონატი: ყველაზე მნიშვნელოვანი ექსპოზიციაა: ეთნოგრაფიული, პალეონტოლოგიური და არქეოლოგიური. მუზეუმში დაცულია იშვიათი წიგნები. ძველი საათები, ჭურჭელი, ავეჯი. მონეტების კოლექცია. ცალკე ოთახი ეთმობა მოქალაქეების ცხოვრებას საბჭოთა პერიოდში. აქ წარმოდგენილია საბჭოთა ავეჯი, პირველი საბჭოთა ტელევიზორი, საბავშვო სათამაშოები.

მუზეუმში იმართება მუდმივი და დროებითი სამხატვრო გამოფენები. ყოველწლიურად 13 აგვისტოს მუზეუმის დაარსების დღეს იმართება ღია კარის დღე. მუზეუმის პირველი დირექტორი იყო კ. დ. დიბლია.

## მუზეუმის შენობა 
მუზეუმი განთავსებულია ყოფილი საქალაქო საბჭოს შენობაში. შენობა აგებულია არქიტექტორ ა. ტიმოფეევის პროექტის მიხედვით 1901 წელს XVII საუკუნის მოსკოვურ-იაროსლავური ხუროთმოძღვრების მოტივებზე.

შენობა ორსართულიანია, აგებულია აგურისაგან, დაგეგმარებაში ასო  Г-ს ფორმა აქვს. შენობას მაღალი სახურავი აქვს. პირველ სართულზე ფანჯრები ნახევრადწრიულია. შენობის არქიტექტურული ელემენტები შეღებილია ყვითელ და წითელ ფერებში. მუზეუმის მიმდებარე ტერიტორია კეთილმოწყობილია. შენობას აქვს მიშენებები.

## ლიტერატურა
*Шендакова Г. Н. «Роль городского музея в развитии краеведения в Камышине», сборник «Город старый, город новый…» выпуск №3, г. Камышин, 1999 г.

## რესურსები ინტერნეტში
* Камышинский историко-краеведческий музей
* Камышинский историко-краеведческий музей 
* Камышинский историко-краеведческий музей

## სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
კამიშინის დიმიტრი თესალონიკელის ძეგლი

**კამიშინის დიმიტრი თესალონიკელის ძეგლი** () — ძეგლი ქალაქ კამიშინში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მისი მოქანდაკეა რუსეთის დამსახურებული მხატვარი სერგეი შჩერბაკოვი.

## ისტორია 
ქალაქი კამიშინი XVIII საუკუნის ბოლომე ატარებდა დმიტრიევსკის სახელწოდებას წმინდა დიდმოწამე დიმიტრი თესალონიკელის პატივისცემის ნიშნად. წმინდა დიდმოწამე დიმიტრი თესალონიკელი ითვლება ქალაქ კამიშინის ზეციურ მფარველად. ყოველწლიურად 8 ნოემბერს აღნიშნავენ წმინდანის დღეს. გადმოცემის თანახმად დიმიტრი თესალონიკელმა ქალაქი გადაარჩინა თათართაგან დარბევას, შეაჩერა მისი მხედრები და აუკრძალა ქალაქს შეხებოდნენ. 2007 წლიდან მოსახლეობში მუსირებდა აზრი წმინდანის ძეგლის აღმართვის შესახებ, მაგრამ იმის გამო, რომ ვერ შეთანხმდნენ ძეგლის აღმართვის ადგილზე პროექტი შეჩერდა და არ განხორციელებულა.

2013 წლის 8 ნოემბერს ქალაქის კომკავშირის მოედანზე გაიმართა ძეგლის გახსნის ცერემონია. ძეგლის ავტორი გახდა ვოლგოგრადელი მოქანდაკე, რუსეთის დამსახურებული მხატვარი სერგეი ალექსანდრეს ძე შჩერბაკოვი. ძეგლის ესკიზი განიხილეს მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით, მას დაეთანხმა ვოლგოგრადის ეპარქიის მიტროპოლიტი გერმანე ტიმოფეევი. ძეგლის შექმნისა და დადგმის თანხები, 11 მლნ რუბლი, გამოიყო ფედერალური სახსრებიდან. ძეგლის გახსნის შემდეგ ადგილობრივმა კაზაკებმა ლიტანიობა მოაწყვეს.

## აღწერა 
ქანდაკების საერთო სიმაღლე შეადგენს 17 მეტრს. დიმიტრი თესალონიკელის ოთხმეტრიანი ფიგურა დგას 13-მეტრიან კოლონისებურ კვარცხლბეკზე. წმინდანი გამოსახულია საბრძოლო ფორმაში, რომელსაც ერთ ხელში  ხმალი უჭრავს, ხოლო მეორეში ჯვარი, თავზე კი გვირგვინი ადგას. ძეგლის კვარცხლბეკზე წარწერაა 
ძეგლი აღმართეს კომკავშირის მოედანზე ქალაქის ცენტრის რეკონსტრუქციის პროექტის მიხედვით. ძეგლის დამზადებასა და აღმართვაში მონაწილეობდნენ მოქანდაკე სერგეი შჩერბაკოვი, კამიშინის საქალაქო საბჭოს დეპუტატი იური კობაკოვი. ორგანიზაცია „Приволжтрансстрой“-ის დირექტორი ვლადიმირ ივაშჩენკო და ქალაქის მთავარი არქიტექტორი ალექსანდრე გლავასტკიხი.

## რესურსები ინტერნეტში
* В Камышине вокруг памятника Святому Димитрию Солунскому разгорелись нешуточные споры 
* Памятник Дмитрию Солунскому (Камышин)

კატეგორია:ვოლოგრადის ოქლის ძეგლები
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ვოლგოგრადის ოლქში
ნიჟნი-ტაგილის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი

**ნიჟნი-ტაგილის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ეკლესია  სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1841-1847 წლებში.  

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.

## ისტორია 
პირველად მოიხსენიება 1829 წელს. დღევანდელი ტაძრის ადგილზე XIX საუკუნეში მდებარეობდა სამლოცველო, რომელიც 1843 წლამდე ეკუთვნოდა სტარობრიადცელებს. 1843 წლის 29 ოქტომბერს სამხედრო ქარხნის მოსახლეობამ გადაწყვიტა მიეღოთ ედინოვერული მღვდელი და სამლოცველო გადაეკეთებინათ ტაძრად, რისთვისც მიაშენეს სამრეკლო და აკურთხეს საკურთხეველი. 1847 წლის იანვარში ტაძარი აკურთხეს ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 

ყაზანის ეკლესია მოქმედებდა 1871 წლამდე, როდესაც იგი გადაიტანეს სხვა ადგილზე, ხოლო მის ადგილზე 1872 წელს ააშენეს ხის ეკლესია, რომელიც შემდეგში შიგნიდან შელესეს. იგი აკურთხეს 1872 წლის 6 ნოემბერს კვლავ ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 1897 წელს ტაძარს მიაშენეს ეგვტერები: მარჯვენა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე - აკურთხეს 1900 წელს, მარცხენა დიდმოწამე პანტელეიმონ მკურნალის სახელზე - აკურთხეს მხოლოდ 1952 წელს. 

ტაძარი გადაურჩა 1920-1930-იანი წლების დევნის პერიოდს. 1930 წელს იგი გაიყო ორ ნაწილად: ყაზანის ედინოვერულად და ნიკოლოზის „სერგიევის“ ეკლესიებად, მაგრამ კვლავ გაერთიანდნენ 1942 წელს. 1940-იან წლებში ერთადერთი მოქმედი ტაძარი იყო ნიჟნი-ტაგილში. 

1958 წელს სვერდლოვსკის და კურგანის ეპისკოპოსის ფლავიანეს თხოვნითა და წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით ყაზანის ეკლესიამ საკათედრო ტაძრის სტატუსი მიიღო. 

1996 წელს ეპისკოპოს ნიკონის თაოსნობით ყაზანის საკათედრო ტაძარი საპატრიარქო მეტოქი გახდა, ხოლო ორი წლის შემდეგ მისივე ინიციატივით გადაკეთდა ნიჟნი-ტაგილის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის მამათა მონასტრად.

## არქტექტურა 
ყაზანის მამათა მონასტერი მდებარეობს ნიჟნი-ტაგილის მრავალსართულიან საცხოვრებლებს შორის, მისი ტერიტორიის სიახლოვეს გადის რკინიგზის ტოტი, ახლოს მდებარეობს ორი კოოპერატივი. ტაძარი ყოველთვის ღიაა მომლოცველებისათვის.

ტაძრი სამთავიანია, შეღებილია მუქ ცისფრად კუთხეებში თეთრი პილასტრებით. ყველა გუმბათი ხახვისებური და რვაკუთხაა. ტაძრის ცენტრალური გუმბათი დამყარებულია რვაკუთხა გუმბათის ყელზე, რომელიც განთავსებულია ნაგებობის ცენტრში. კომპოზიცია სრულდება აფსიდით.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ტაგილის ტაძრები
კატეგორია:ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძრები
ნიჟნი-ტაგილის სამების ტაძარი

**ნიჟნი-ტაგილის სამების ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1877-1887 წლებში.  

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას და არის ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიის საკათედრო ტაძარი.

## ისტორია 
1745 წელს სტარობრიადცელების  დიაკვანმა ანდრე რიაბინინმა ააგო ამ ადგილზე ხის სამლოცველო, რომელიც ოთხი წლის შემდეგ დაიწვა. ამის შემდეგ ძალიან მალევე, 1781 წელს რიაბინინმა მის ადგილზე ააგო დიდი ქვის სამლოცველო კელიებით, რომელიც განკუთვნილი იყო ქალი მორჩილებისათვის.

1837 წლის მაისში ურალს ესტუმრა სამეფო ტახტის მემკვიდრე ალექსანდრე ნიკოლოზის ძე, რომელსაც მიუხედავად აკრძალვისა სტრაობირიადცებმა გადასცეს თხოვნა. მათ არ უთხოვიათ სამლოცველოს აშენება, მათი თხოვნა იყო  მართლმადიდებლური მისიის შესუსტება. პეტიცია განიხილა ვ. სკრიპიცინმა, რომელიც იყო ტახტის მემკვიდრის სპეციალური წარგზავნილი ურალის ტერიტორიაზე. იგი 1837 წელს კიდევ ერთხელ ეწვია ნიჟნი-ტაგილს და განაცხადა, რომ მათი თხოვნა იყო არაკანონიერი და ტახტის მემკვიდრემ უარყო. 

მართლმადიდებელი მისიონერების მოღვაწეობა გაძლიერდა და ბევრი სტაროობრიადელი ერთიან საწმუნოებას დაუბრუნდა. განსაკუთრებული აქტიური ამ საქმეში იყო ნიჟნი-ტაგილელი გლეხი ფიოდორ უტკინი. 1837 წლის 25 მაისს უტკინის მომხრეებმა მოითხოვეს სამლოცველოს დაბრუნება. 1840 წლის 20 თებერვალს ნიკოლოზ I-მა გასცა ბრძანება წმინდა სამების სახელობის სამლოცველოს ერთმორწმუნეებისათის გადაცემის შესახებ.

1841 წლის 27 დეკემბერს წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით სამების სამლოცველო ეკლესიად გადაკეთდა და 1842 წლის 4 ივნისს აკურთხეს კიდეც. სამლოცველოს ადგილზე დაიწყეს ქვის ეკლესიის მშენებლობა. მთავარი სამების საკურთხეველი აკურთხეს 1885 წელს. მოგვიანებით ასევე აკურთხეს ეგვტერები: სამხრეთისა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა 1886 წელს და ჩრდილოეთისა ღვთისმშობლის შობის სახელე 1887 წელს. 1894 წელს სამივე საკურთხეველი სიძველის გამო შეცვალეს.

1930-იანი წლების დასაწყისში საბჭოთა ხელისუფლებამ სამების ეკლესია დახურა. ეკლესიიდან მოხსნეს ჯვარი. სამრეკლოდან ჩამოხსნეს ზარები. ასევე დაანგრიეს კანკელი და კარიბჭეც. დიდი სამამულო ომის პერიოდში ტაძრის შენობას საწყობად გამოიყენებდნენ, ხოლო მოგვიანებით ავტოგარაჟად. 

1991 წელს ეკლესია გადაეცა ეკატერინბურგის ეპარქიას. 1993 წლიდან ტაძრის აღდგენაზე მუშაობდნენ ეკატერინბურგელი მხატვრები მიხეილ ობორინი და ვიტალი იგნატევი. მათ შეიმუშავეს  სამი კანკელის პროექტი. 1993 წლის გაზაფხულზე პირველი ზარები დაკიდეს სამრეკლოზე, ხოლო ზაფხულში ყველაზე დიდი ზარი დაკიდეს, რომლის წონაც 6 ტონა იყო. ზარი იყო სვერდლოვსკისა და კურგანის მთავარეპისკოპოს მელქისედეკის საჩუქარი. პირველი საღვთო ლიტურგია აღავლინეს 1992 წლის აღდგომას. 2000 წლის 22-26 სექტემბერს შედგა ურალში მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის ალექსი II-ის პირველი ვიზიტი. ნიჟნი-ტაგილში იგი ესტუმრა წმინდა სამების მეტოქს. 2012 წლის 19 მარტს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიის დაარსების გამო ტაძარს საკათედროს სსტატუსი მიანიჭეს.

## რესურსები ინტერნეტში
* http://sobory.ru/article/?object=01209
* http://historyntagil.ru/8_08.htm
* http://kolokol.pravolimp.ru/belfries/90

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სვერდლოვსკის ოლქში
კატეგორია:ნიჟნი-ტაგილის ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
შოტლანდიის კონსორტების სია

**შოტლანდიის კონსორტების სიაში** წარმოდგენილია იმ ადამიანების სია რომლებიც დაქოწრინებულნი იყვნენ შოტლანდიის მონარქებზე. შოტლანდიის ისტორიაში თითქმის ყველა კონსორტი ქალია, თუმცა არის სულ 4 გამონაკლისი როცა კონსორტი კაცი იყო, ეს მოხდა დედოფლების მარია I-ისა და ანა I-ის მმართველობისას. 

## მორეის დინასტია 
## დანკელდების დინასტია (1058-1286) 
## ბრიუსების დინასტია (1306-1371) 
## სტიუარტების დინასტია (1371-1707) 
## იხილეთ აგრეთვე 
* ინგლისის დედოფლების სია
* შოტლანდიის მონარქების სია

## ლიტერატურა 
* E. B. Fryde, D. E. Greenway (Hrsg.): Handbook of British Chronology, London: Offices of the Royal Historical Society 1986.
* Rosalind K. Marshall: Scottish Queens (1034-1714), East Linton: Tuckwell Press 2003.
* Timothy Venning: Compendium of British Office Holders, Basingstoke (u. a.): Palgrave Macmillan 2005.
* David Williamson: Brewer's British royalty, London: Cassell 1996.

კატეგორია:დედოფლები ქვეყნების მიხედვით
კატეგორია:მმართველთა სიები
კატეგორია:შოტლანდიის დედოფლები
კატეგორია:შოტლანდიის ისტორია
კამიშინის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საკათედრო ტაძარი

**კამიშინის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საკათედრო ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ეკლესია  ვოლგოგრადის ოლქში, ქალაქ კამიშინში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1775-1825 წლებში. შენობას აქვს რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის  ძეგლის სტატუსი.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოგრადის ეპარქიას.

## ისტორია 
1771-1772 წლებში კამიშინში ჭირის ეპიდემია მძვინვარებდა.  ამ პერიოდში რუსეთში ხალხს ასაფლავებდნენ ტაძრებსა და ეკლესიებში. ჭირის ეპიდემიის გავრცელების თავიდან აცილების მიზნით ქალაქის ხელისუფლებამ აკრძალა ქალაქის ეკლესიებთან მოსახლეობის დაკრძალვა. დასაკრძალავად სასაფლაოებზე გამოიყო სპეციალური ადგილი ქალაქ კამიშინთან ახლოს, სადაც ასაფლავებდნენ ჭირით გარდაცვლილებს. გამოყოფილ ადგილზე ააგეს ახალი ხის ეკლესია. იგი აკურთხეს 1775 წლის 22 მაისს წმინდა ნიკოლოზის სახელზე. 

1824-1825 წლებში ხის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია გადააკეთეს ქვის ეკლესიად.  ტაძარს ჰქონდა 13 მეტრიანი სამრეკლო და დახურული გალერეა. ტაძრის საერთო ფართობი იყო 339 კვადრატული მეტრი. იგი იტევდა 800 მორწმუნეს. ტაძრის შტატში ირიცხებოდა სამი მღვდელმსახური.

წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიაში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა XX საუკუნის დასაწყისამდე. 1909 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება შენობის რეკონსტრუქციის შესახებ. შეადგინეს პროექტი, რომლის განხორციელებაც ვერ შედგა დაწყებული პირველი მსოფლიო ომისა და შემდეგ მომხდარი რევოლუციების გამო. 

1933 წლამდე ნიკოლოზის ეკლესიის მრევლი ღვთისმსახურებას ისმენდა ძველ შენობაში. წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია ამ დროისათვის ერთადერთი იყო, რომელსაც შეეძლო მრევლის მიღება. 1933 წელს აქაც აკრძალეს ღვთისმსახურება, ხოლო ეკლესიის შენობაში განათავსეს ქლორის მასალების საწყობი. რამდენიმე წლის შემდეგ დაანგრიეს ეკლესიის სამრეკლო. 

1944 წელს მოქალაქეებმა მიმართეს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის საქმეზე გამართულ საბჭოს, რათა გაეხსნათ ტაძარი და ამავე წელს მიიღეს თანხმობა. 1944 წლის ზაფხულში დაიწყო ტაძრის აღდგენითი სამუშაოები. 1944 წლის ოქტომბერში გარემონტებულ ტაძარში დაიწყო ღვთისმსახურება. ამავე წლის 30 დეკემბერს ეკლესია აკურთხეს. 

XX საუკუნის ბოლოს კვლავ გაიმართა შენობის რემონტი. 1980 წელს კვლავ ააშენეს სამიარუსიანი სამრეკლო, ხოლო 1985 წელს კვლავ დაკიდეს ზარები. 

2000 წელს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია გახდა საკათედრო, 2009 წელს დაამონტაჟეს 29 მეტრიანი გუმბათი და მოაოქროვეს ჯვარი. 2010-2011 წლებში ააგეს ახალი სამრეკლო.

ტაძრის წინამძღვარია ალექსი კუზნეცოვი. ტაძრის დღესასწაულია წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის დღესასწაული (22 მაისი და 19 დეკემბერი). ტაძართან მოქმედებს ხელოსნობისა და მრეწველობის საოჯახო ცენტრი.

## ლიტერატურა
*«Краткие сведения о церквах Саратовской епархии, существующих при них причтах и о прихожанах»: приложение к «Саратовским епархиальным ведомостям» № 8-11, 17-24 за 1895 г.

## რესურსები ინტერნეტში
* Никольский кафедральный собор. sobory.ru
* Никольский кафедральный собор

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ვოლგოგრადის ოლქში
კატეგორია:XVIII საუკუნის ეკლესიები
პიროფობია

**პიროფობია** ( — ცეცხლი;  — შიში) — ცეცხლის გაჩენის ავადმყოფური შიში. გარკვეულწილად ხანძრის შიში ნორმალურია, თუმცა პიროფობიის დროს შიში ბევრად უფრო მძაფრია და გამოიხატება ოდნავი და კონტროლირებადი ცეცხლის არანორმალური შიშით.

## სიმპტომები
პიროფობიით დაავადებულ პიროვნებას ცეცხლის დანახვისას ხშირად ახასიათებს თავბრუსხვევა, ჰაერის უკმარისობა, გულისრევა, პირის გამოშრობა, კანკალი და არარეგულარული გულისცემა. ასევე პიროფობიის სიმპტომია თავს გრძნობდე, როგორც ხაფანგში მომწყვდეული.

## იხილეთ აგრეთვე
*ფობიების სია

## სქოლიო
კატეგორია:ფობიები
იასემინ ადარი

**იასემინ ადარი** (; დ. 6 დეკემბერი, 1991, ბალიქესირი, თურქეთი) — თურქი მოჭიდავე, ქალთა შორის მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონი თავისუფალ ჭიდაობაში, 75 კილოგრამის წონით კატეგორიაში.

## ადრეული წლები 
იასემინ ადარი დაიბადა 1991 წლის 6 დეკემბერს თურქეთის ქალაქ ბალიქესირში. მამამისი, ნაიმ ადარი მცხობელი იყო, ხოლო დედამისი, აიშეგიულ ადარი დიასახლისი. ჰყავს უფროსი და ილდიზი. დედამისი 2013 გარდაიცვალა. გაზიოსმანფაშას უმაღლესი სკოლის დასრულების შემდეგ, სწავლობდა ფიზიკურ აღზრდასა და სპორტს ბალიქესირის უნივერსიტეტში. ამ დროისთვის ის მუშაობს და ასწავლის ქალაქ ნიღდეში.

## კარიერა 
ადარი თურქეთის ყოფილი ჩემპიონის, ასლან სეიჰანლის მიერ აღმოჩენილ იქნა, როდესაც ის ბირთვის ტყორცნით იყო დაკავებული უმაღლეს სასწავლებელში და საუნივერსიტეტო წლებში. შემდგომში ის დაკავდა ჭიდაობით მის მშობლიურ ქალაქში. იგი ასპარეზობს „Trakya Birlik SK“-ის სახელით.

ადარი მონაწილეობდა კანადის ალბერტაში მიმდინარე 2012 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე თავისუფალი ჭიდაობის 72 კგ წონით კატეგორიაში, სადაც წარუმატებლად იასპარეზა.

მონაწილეობა მიიღო თბილისში გამართულ 2013 წლის ევროპის ჩემპიონატზე, სადაც წარუმატებლად იასპარეზა. 2013 წლის თურქეთის ქალაქ მერსინში გამართულ ხმელთაშუაზღვისპირეთის ჩემპიონატზე, მან 72 კილოგრამის წონით კატეგორიაში ოქროს მედალოსანი გახდა. უნგრეთის დედაქალაქ ბუდაპეშტში ჩატარებულ 2013 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე მეხუთე ადგილი დაიკავა, სადაც ნახევარფინალში ჩინელ ჩჟან ფენლიუსთან დამარცხდა და ამერიკელ ადელაინ გრეისთან მესამე ადგილისთვის ბრძოლაში დამარცხდა.

2014 წელს ტაშკენტში ჩატარებულ მსოფლიო ჩემპიონატზე კი მხოლოდ მე-16 რაუნდს მიაღწია.

2015 წელს ბაქოში ჩატარებულ ევროპულ თამაშებზე 75 კგ წონით კატეგორიაში მან ვერ მოახერხა ფინალში გასავლა, სადაც რუს ეკატერინე ბუკინასთან დამარცხდა. ამის შემდეგ, მოლდოველ სვეტლანა საენკოს წააგო ბრინჯაოს მედლის მატჩში. ლას-ვეგასში ჩატარებულ 2015 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, ადარმა მეოთხედფინალში კოლუმბიელ ანდრეა ოლაიასთან დამარცხდა.

ლატვიის დედაქალაქ რიგაში ჩატარებულ 2016 წლის ევროპის ჩემპიონატზე, 75 კილოგრამის წონით კატეგორიაში გამართულ ტურნირში, მან პირველად გაიმარჯვა ქვეყნის სახელით ქალთა ჭიდაობაში და ოქროს მედალი მოიპოვა, რომელმაც მანამდე რუსი ალიონა სტოროდუბტცევა დაამარცხა.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 6 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1991
კატეგორია:თურქი ქალი მოჭიდავეები
კატეგორია:თურქეთის ოლიმპიური მოჭიდავეები
კატეგორია:თურქი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი

**ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1862-1877 წლებში.  

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.

## ისტორია 
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის სახელობის ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს 1862 წლის 6 აგვისტოს. გლეხების ციხესიმაგრის სამართლისაგან გათავისუფლების აღსანიშნავად. 1877 წლის 6 დეკემბერს იგი აკურთხეს თავად ალექსანდრე ნეველის სახელზე. სამოქალაქო ომის პერიოდში ტაძარს ორჯერ დაეცა საარტილერიო ცეეცხლი, რის გამოც იგი ძლიერ დაზიანდა. 1931 წლამდე ტაძარი იყო გრიგორიანული, ხოლო 1931-1935 წლებში იყო ნიჟნი-ტაგილის საკათედრო ტაძარი. ტაძარი საბჭოთა ხელისუფლებამ  დახურა 1940 წელს და მორწმუნეებს დაუბრუნდა მხოლოდ 1989 წელს, ამავე წელს ეკლესია ხელმეორედ აკურთხეს. 1940-1950 წლებში ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა საწყობად. 1950 წლიდან მიატოვეს და ნელ-ნელა ინგრეოდა. ამჟამად ტაძარი მოქმედია, მასთან მუშაობს სამრევლო სკოლა და მართლმადიდებლური გიმნაზია.

## აღწერა 
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი დგას ვერესოვის მთაზე და კარგად მოსჩანს ტაგილის ჭაობის ნაპირიდან. ალექსანდრე ნეველის ტაძარი ქვისაა, ხუთგუმბათიანი, აგებულია კოშკური ტიპის რუსულ-ბიზანტიურ არქიტექტურულ სტილში. სახურავი, გუმბათი და ჭიშკარი მეტალისგანაა დამზადებული და შეღებილია მუქი მწვანე ფერით. 

ტაძრის ტერიტორიაზე მდებარეობს, მცირე ერთსართულიანი სახლი-ფლიგელი, რომელიც დაცვისათვის გამოიყენება. ტაძრის ტერიტორია მდებარეობს მაღლობზე, რომელიც გარშემორტყმულია მაღალი გალავნით, რომელსაც აქვს სამი შესასვლელი.

## რესურსები ინტერნეტში
* [Церковь Александра Невского, г. Нижний Тагил](http://semantic.uraic.ru/(A(c2aBSno6zQEkAAAAMDU3NDUyZTEtZDIzZS00NjFjLWI1YzMtZDM5YTlhOTUyYTY0WhnNidwr2lqa02GSWDIZwKNymnc1))/post/postbrowse.aspx?o1=7932&q=true&f=p&project=1)
* Храм Александра Невского
* https://vsenovostint.ru/2015/11/17/narodnyiy-hram/ 
* http://historyntagil.ru/8_08.htm
* http://sobory.ru/article/?object=01208

კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სვერდლოვსკის ოლქში
კატეგორია:ნიჟნი-ტაგილის ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები