open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ემელიანოვის სახლი

**ემელიანოვის სახლი** (), ასევე **ხლებნიკოვის სახლი**  () — XIX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ პუშკინში, სანქტ-პეტერბურგი. მისამართი ორანჟერეის ქუჩა, სახლი № 21, გადის ტაძრის მოედანზე. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ობიექტი. აგებულია 1836-1839 წლებში.

## ისტორია 
ტაძრის მოედნის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარე მიწის დიდი ნაკვეთი ქალაქის გენერალური გეგმის თანახმად გამოყვეს საქმიანი სამუშაოებისათვის და დიდი ხნის განმავლობაში მიტოვებული იყო. 1835 წელს გამოიყო მიწის ნაკვეთები კერძო საცხოვრებელი კორპუსების მშენებლობისათვის. ყველა, ხუთივე საცხოვრებელი სახლის პროექტი შეასრულა არქიტექტორმა სებასტიან ჩეფოლიომ, მან შექმნა შენობების ერთიანი ანსამბლი. მიწის ნაკვეთი № 288 გამოყვეს გლეხ ემელიანოვისათვის სახლის ასაშენებლად. მოგვიანებით სახლი, ისევე როგორც მეზობელი როდაქსის სახლი გავასცეს მეფუნთუშეს, მესამე გილდიის ვაჭარ მ. ე. ხლებნიკოვს. საბჭოთა პერიოდში შენობას მიაშენეს საკონდიტრო საამქრო. 

## არქიტექტურა
სახლი გაფორმებულია ზუსტად ისე სიმეტრიულად, როგორც იზმაილოვის სახლი. სახლი არის ორსართულიანი შენობა, გაფორმებული გვიანი კლასიციზმის ელემენტებით. ორივე სახლის კომპოზიციის ცენტრი არის ორმაგი თაღოვანი და ძალიან ჰგავს პუშკინის წმინდა ეკატერინეს საკათედრო ტაძრის თაღებს. შენობაში აღარ არის შემორჩენილი ლითონის ფირფიტები. ასევე არ არის შემორჩენილი ფანარებისთვის განკუთვნილი კრონშტეინები.

## ლიტერატურა 
*Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 363—364. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
დელვიგის სახლი

**დელვიგის სახლი** (), ასევე **შიშკინის სახლი**  () — XIX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ  სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში. მისამართი შჩერბაკოვის შესახვევი, სახლი № 14/1, გადის ვლადიმირის მოედანზე. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტი. აგებულია 1811-1813 წლებში.

## ისტორია 
სახლი ააგეს 1811-1813 წლებში ვაჭარ ტიჩინკინისათვის არქიტექტორ მ. ა. ოვსიანიკოვის პროექტის მიხედვით, არც ერთხელ არ გადაუკეთებიათ, გადაურჩა როგორც პირველ, ასევე მეორე მსოფლიო ომებს და დარჩა XIX საუკუნის დასაწყისის ქალაქის შენობის ერთ-ერთ ორიგინალურ ნაგებობად. შენობა ორჯერ გაარემონტეს 1961 და 1990 წლებში.

ანტონ ანტონის ძე დელვიგი (1798-1831 წწ.) აღნიშნულ სახლში ცხოვრობდა 1829 წლის ნოემბრიდან 1831 წლის 14 იანვრამდე, აქ იგი გარდაიცვალა. სწორედ იმ წლებში, როდესაც დელვიგი ცხოვრობდა ამ სახლში, მან დაიწყო „ლიტერატურული გაზეთის“ გამოცემა და თავის გარშემო გააერთიანა პუშკინის წრე. დელვიგის სალონი, რომელშიც იკრიბებოდნენ ალექსანდრე პუშკინი, ვ. ა. ჟუკოვსკი, ვ. ფ. ოდოევსკი და პ. ა. პლენტევი, თამაშობდა მნიშვნელოვან როლს სანქტ-პეტერბურგის კულტურულ ცხოვრებაში. 

1980-იან წლებში დაგეგმეს სახლის დანგრევა ახალი მეტრო სადგურის „დოსტოევსკაიას“ მშენებლობასთან დაკავშირებით. თუმცა, 1986 წელს, საზოგადოების აღშფოთების შედეგად დელვიგის სახლი დანგრევას გადაურჩა. 

2014 წელს სახლი კაპიტალურად გაარემონტეს ფასადის ცვლილებების გარეშე, რის შემდეგაც მასში განათავსეს ბიზნეს-ცენტრი. რემონტის შემდეგ სახლზე დაამონტაჟეს მემორიალური დაფა.

## რესურსები ინტერნეტში
* Дом Дельвига  на архитектурном сайте citywalls.ru
* Дом Тычинкина - Дом "Дельвига" 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
პოლიტპატიმრების სახლი

**პოლიტპატიმრების სახლი** () — საცხოვრებელი სახლი. აგებულია კონსტრუქტივიზმის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ  სანქტ-პეტერბურგის პეტროგრადის რაიონში. მისამართი სამების მოედანი, სახლი № 1. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ობიექტი. აგებულია 1931-1935 წლებში არქიტექტორების გ. ა. სიმონოვის, პ. ვ. აბროსიმვისა და ა. ფ. ხრიაკოვის პროექტის მიხედვით ყოფილი პოლიტპატიმრებისა და რეპრესირებულთა საზოგადოებისათვის.

## ისტორია 
შენობა არის ლენინგრადის ერთ-ერთი პირველი სახლი-კომუნა. შედგება სამი ექვს და შვიდსართულიანი კორპუსისაგან და შედგება 200 ბინისაგან. შენობას აქვს მართკუთხა სამკუთხედის ფორმა. ამ სამკუთხედის ერთი კათეტი და ჰიპოტენუზა გადის პეტრეს სანაპიროზე და მასში განთავსებულია ოროთახიანი ბინები, ხოლო მეორე კათეტი გადის სამების მოედანზე და მასში განთავსებულია სამოთახიანი ბინები.

შენობის გარე ხედი პრაქტიკულად არ შეცვლილა. სახლის პირველ სართულზე განთავსებულია მაყურებლების დარბაზი და სასადილო, აქვთ თავიანთი საბავშვო ბაღი, ბიბლიოთეკა, კლუბი, ავტოფარეხები.

ბინის მრავალრიცხოვანი რეპრესირებული მაცხოვრებლების გამო, სკვერში სამების მოედანზე 1990 წელს დაამონტაჟეს ძეგლი, სოლოვეცკის ქვა, ხოლო სახლის ეზოში მემორალური დაფა, რომლის ავტორიც იყო ბოგომოლოვი, ივანე დიმიტრის ძე ბოგომოლოვის შვილი. ივანე იყო პოლიტპატიმართა და რეპრესირებულთა საზოგადოების წევრი, რომელიც დახვრიტეს 1938 წელს.

## რესურსები ინტერნეტში
* ДОМ ПОЛИТКАТОРЖАН
* Дом политкаторжан

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ახირებული

**„ახირებული“** — ყოველკვირეული, იუმორისტული ჟურნალი კარიკატურებით. გამოვიდა ორი რვეულის სახით.

გამოცემის ადგილი, სტამბა და რედაქტორის გვარი არ არის აღნიშნული, მითითებულია ფსევდონიმებით: ეშმაკი და თაგუნა. ცნობილია, რომ „თაგუნა“ შალვა შარაშაძის ფსევდონიმია ხოლო „ეშმაკი“ — ნესტორ კალანდაძისა (გ. ჭოხონელიძის ცნობით, ამ ფსევდონიმით იბეჭდებოდნენ ასევე კაპიტონ გოგოლაძე და არჩილ ჯაჯანაშვილი). ჟურნალში გამოქვეყნებული ყველა წერილიხელმოუწერელია აქ იბეჭდება ფელეტონები, შარადები, ლექსები ძირითადად უსათაუროდ „ახირებული“, პირველ ყოვლისა საინტერესოა კარიკატურებით, რომლებიც დამოუკიდებლადაც გვხვდება და ტექსტის ამხსნელადაც. ამასთან, ხან სრულად გამოხატავს ავტორის ჩანაფიქრს, ხანაც — ნაწილობრივ, მაგალითად, პიესა „ინფორმაცია“ დასურათებულია კარიკატურებით, რომლებიც ავტორის სათქმელს თვალსაჩინოდ და, მეტი სიმძაფრით გამოხათავს. პოლიტიკური სატირა ჟურნალის მთავარი ხელწერაა. ამ მხატვრულ ხერხს ავტორები ხშირად მიმართავენ პოლიტიკოსებისა და პოლიტიკური თემების შარჟულად წარმოჩენისათვის. ლექსებში: „პეპელა“ „ოთარიანი“ გაშარჟებულია პარლამენტი, მისი წევრები და სხდომების მიმდირნრეობა. იუმორისტების მიერ „გამათრახებულ“ პოლიტიკოსთა შორის საერთაშორისო პოლიტიკის წარმმართველებიც ხვდებიან. მაგალითად, ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტის, თეოდორ რუზველტის გარდაცვალებასთან დაკავშირებით ჟურნალში იბეჭდება იუმორისტული წერილი, თითქოს რუზველტი ოცნებობდა, გამხდარიყო სომხეთის პრეზიდენტი და არ დასცალდა.

## ლიტერატურა
* გ. ბაქრაძე, ქართული პერიოდიკის ბიბლიოგრაფია, თბ., 1947;

კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები
გიორგი ამირეჯიბი

**გიორგი სარდიონის ძე ამირეჯიბი** (ამირაჯიბი; დ. 25 მაისი, 1880,   სოფ. საღოლაშენი, გორის მაზრა — გ. 29 იანვარი, 1919, ქუთაისი, დაკრძალულია სოფ. არადეთში, ახლანდ. ქარელის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-მაიორი (1918).

დაიბადა შტაბს-კაპიტან სარდიონ ამირეჯიბისა და ელისაბედ (მაკრინე) ავალიშვილის ოჯახში. მის და-ძმებს შორის იყო შემდგომში ცნობილი ბიოლოგი სიმონ ამირეჯიბი. გიორგი ამირეჯიბმა დაამთავრა კონსტანტინეს საარტილერიო სასწავლებელი (პეტერბურგი, 1898), საიდანაც ჩაირიცხა ნოვოგეორგიევსკის ციხესიმაგრის არტილერიაში. შემდეგ მსახურობდა ახალციხეში განთავსებულ მე-20 საარტილერიო ბრიგადაში. ამავე ბრიგადის შემადგენლობაში იბრძოდა პირველი მსოფლიო ომში. 1916 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის წოდება და დაინიშნა თავისი ბრიგადის მეთაურად. იმავე წელს ერთ-ერთ ბრძოლაში დაიჭრა. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას IV (1915) და II (1917), წმ. ვლადიმერის IV (1915) და წმ. სტანისლავის II (1916) ხარისხის ორდენებით.

1918 წლიდან მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში პოლკოვნიკის ჩინით. მეთაურობდა 1-ლ საარტილერიო ბრიგადას. განსაკუთრებით გამოიჩინა თავი აფხაზეთში და შავიზღვისპირეთში გენერალ გიორგი მაზნიაშვილის ხელმძღვანელობით ჩატარებულ სამხედრო ოპრაციებში. ტუაფსეს აღებისთვის მიენიჭა გენერლობა (1918). გარდაიცვალა ხანმოკლე ავადმყოფობის შემდეგ 1919 წელს. ჰყავდა მეუღლე აგნესა ბეგთაბეგოვი. ერთადერთი ქალიშვილი ყრმობაში გარდაიცვალა. 

## ლიტერატურა
*

## რესურსები ინტერნეტში
*
* ამირეჯიბები: გენეალოგიური ნუსხები და კომენტარები. შედგენილია იური ჩიქოვანის მიერ . საქართველოს ეროვნული არქივი.
* Амираджибов Георгий. «Памяти героев Великой войны 1914–1918».

კატეგორია:დაბადებული 1880
კატეგორია:გარდაცვლილი 29 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1919
კატეგორია:ქართველი გენერლები
კატეგორია:დაბადებული 25 მაისი
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები
კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში
კატეგორია:წმინდა ანას IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ანას II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენის კავალრები
გ
კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
გუმბათი (მთა)

**გუმბათი** — მთა საქართველოში, ასპინძის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სამხრეთ საქართველოში, ერუშეთის ქედზე, მდინარე ინჯისწყლის სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2964 მ. 

აგებულია ზედაპლიოცენური ანდეზიტ-ბაზალტებითა და დაციტებით. აქვს გუმბათის ფორმა, შემორჩენილია გამყინვარების კვალი, აქა-იქ კარკალი. შემოსილია სუბალპური და ალპური მდელოებით.

## ლიტერატურა
კატეგორია:სამცხე-ჯავახეთის მხარის მთები
შავი ყვავი

**შავი ყვავი** () — ფრინველი ყორნისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 44–56 სმ. ბინადრობს ევროპასა და აზიაში; საქართველოში იშვიათად გვხვდება მიმოფრენისას. გავრცელების არეალის ჩრდილოეთში შავი ყვავი გადამფრენი ფრინველია, სამხრეთში — მობინადრე. ბუდობს ტყეებში, პარკებში, ჭალის კორომებში; ჩვეულებრივ იზამთრებს ქალაქებსა და სხვა დასახლებებში. ბუდეს ხეზე აკეთებს, მისი უქონლობის შემთხვევაში კი — ბუჩქებზე და ლერწმნარებში. მარტის ბოლო–მაისის დასაწყისში დედალი 4–5 კვერცხს დებს. ყოვლისმჭამელია. ალაგ-ალაგ აზიანებს და ანადგურებს სანადირო ფრინველების ბუდეებს, უმთავრესად იხვისას.

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
კატეგორია:ყორანი
ლოხ-რი

**ლოხ-რი** ( ) — გამდინარე ტბა ირლანდიაში, ფართობით მდინარე შენონის აუზის სამი მთავარი ტბიდან მეორე ადგილზეა ლოხ-დერგის შემდეგ. სხვა ორი მთავარი ტბიდან ერთი — ლოხ-ალენი ჩრდილოეთითაა, ხოლო მეორე — ლოხ-დერგი სამხრეთით. ტბის გასწვრივ არის რამდენიმე მცირე ტბა. ლოხ-რი გაწოლილია აღმოსავლეთით ლენსტერისა და დასავლეთით კონაქტის საგრაფოებს შორის. ტბაზე გაედინება მდინარე შენონი. 

განლაგებულია მდინარე შენონზე, ზღვის დონიდან 38 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 105 კმ², საშუალო სიღრმე 6,2 მ, მაქსიმალური სიღრმე 35 მ. ტბის სამხრეთ ბოლოს გაწოლილია ქალაქი ათლონი, რომელსაც გააჩნია ნავებისთვის განკუთვნილი ნავსადგური. ტბის ჩრდილოეთ ნაწილის ბოლოსაა მცირე ქალაქი ლეინსბორო-ბალილიგი. ტბაში რამდენიმე კუნძულია, რომელთაგან აღსანიშნავია ინჩკლერონი და ინჩბოფინი. ლოხ-რის კუნძულები ატარებდნენ როგორც რელიგიურ, ისე პოლიტიკურ მნიშვნელობას, რითაც უზრუნველყოფდნენ კონტროლს მდინარე შენონზე. ირლანდიური ლეგენდის თანახმად, სწორედ ამ კუნძულზე იქნა მოკლული დედოფალი მედბი. ვიკინგი ტურგეისი სიკვდილამდე აკონტროლებდა სანაპიროზე არსებულ მრგვალ ფორტს. 840 წელს ვიკინგებმა ლოხ-რიზე ბაზა მოაწყეს და დაარბიეს გარემომცველი მიწები. 

ისევე როგორც ირლანდიის სხვა რამდენიმე ლოხი, ლოხ-რიც მოექცა ყურადღების ცენტრში მასში ურჩხულის შესაძლო არსებობის გამო. 1960 წლის 18 მაისს სამმა მღვდელმა ტბაში ცხენისთავა ურჩხული დაინახა. 2001 წელს ტბაში საძიებო ექსპედიცია წარმოებდა, რომელსაც ირლანდიის მასმედია აშუქებდა. 

პოპულარულია თევზჭერა და ნავით სეირნობა. განვითარებულია გველთევზასნაირთა რეწვა. ტბა მონიშნულია როგორც კონსერვაციის სპეციალური ზონა და დაცვის სპეციალური ზონა. ტერიტორიის მხრივ მთავარი ჰაბიტატია საკუთრივ ტბა და ჭაობი. აქვეა სეზონურად მიმომფრენი მცირე მურტალა. მნიშვნელოვანი ორნითოლოგიური ტერიტორიაა. 

ჯიმ ო’კონორი იყო პირველი ადამიანი, რომელმაც მთელ სიგრძეზე გადაცურა ლოხ-რი 2012 წელს. მან 13 საათსა და 34 წუთში გაცურა 33,91 კმ.

## სქოლიო
კატეგორია:ირლანდიის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
შპრეე

**შპრეე** (, , სორბ. Sprjewja) — მდინარე, რომელიც მიედინება გერმანიის საქსონიის, ბრანდენბურგის და ბერლინის ფედერალურ მხარეში და ჩეხეთის უსტეცის მხარეში. დაახლოებით 400 კილომეტრს სიგრძის შპრეე, მდინარე ჰაფელის მარცხენა შენაკადია, რომელიც თავად ჯერ ელბაში და შემდეგ ჩრდილოეთის ზღვაში ჩაედინება. ეს ის მდინარეა, რომელზეც თავდაპირველად ბერლინის ცენტრი აშენდა.

ბერლინის აღმოსავლეთით, დემერიცზეესა და მიუგელზეეს შორის მდებარე მდინარის ეს ნაწილი ცნობილია, როგორც მიუგელშპრეე ().

## რესურსები ინტერნეტში
* ბერლინის რეფერენდუმის ანიმაცია — მოკლე სტატია მედიაშპრეეზე
* შპრეეს პანორამა — ბერლინის მდინარის პანორამული ხედი

კატეგორია:გერმანიის მდინარეები
სტეტკევიჩის სახლი

**სტეტკევიჩის სახლი** () — XIX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია ჩრდილოეთის მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ პუშკინში, სანქტ-პეტერბურგი. მისამართი მაღაზიის ქუჩა, სახლი № 40/27. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტი. აგებულია 1909 წელს.

## ისტორია 
სახლი ააშენეს მიწის ნაკვეთზე, რომლის ნომერიც იყო 231. იგი ეკუთვნოდა მოქმედ მრჩეველს მ. ლ. სტეტკევიჩს. პროექტის ავტორი იყო პეტერბურგელი არქიტექტორი გ. გ. ფონ გოლი. 

1991 წელის თებერვლიდან შენობაში განთავსებულია „ცარსკოე-სელოს კოლექციის“ მუზეუმი, რომელიც დააარსა მხატვარმა ა. მ. ნეკრასოვმა. მუზეუმთან მოქმედებს სასწავლო „სამხატვრო სახელოსნო“. მუზეუმის ძირითადი მიმართულებაა 1920-1930-იანი წლების ლენინგრადის ფერწერა. საერთო ჯამში მუზეუმში არის ექვსი საგამოფენო დარბაზი.

## არქიტექტურა
მაღალ ცოკოლზე მდგარი ორსართულიანი შენობა აგებულია ჩრდილოეთის მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. ცოკოლი მოპირკეთებულია რუხი გრანიტის ფილებით. 

1950-იანი წლების დასაწყისში მიიღეს გადაწყვეტილება სახლის ახალი გადაგეგმარების შესახებ, რის შემდეგაც ამოიყვანეს პირველი სართულის ფანჯრები. გაანადგურეს მორთულობის ელემენტები, დაიკარგა ისტორიული კარი და ფანჯრები. 1989 წელს ქალაქ პუშკინის აღმასრულებელ კომიტეტში დადგა საკითხი შენობის დანგრევის შესახებ, რადგან იგი იყო ავარიულ მდგომარეობაში. მაგრამ იმავე წელს მხატვარ ა. მ. ნეკრასოვის მიერ შენობაში ჩამოყალიბდა საზოგადოებრივი ორგანიზაცია „გალერეა“, რომლის ძალებითაც დაიწყო შენობის გადარჩენა. შენობა მთლიანად გაარემონტეს 2009 წლისათვის.

## ლიტერატურა 
* Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 378. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი

**ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი** — უნივერსიტეტი თბილისში, დაარსდა 1917 წელს. 1917 წლის ოქტომბრამდე ის ცნობილი იყო „ტფილისის ქალთა კერძო უმაღლესი კურსების“ სახელით. 1920 წლის მდგომარეობით, ის ვერ იდგა სათანადო დონეზე. ამის მიზეზი გახდა სამეცნიერო პერსონალის ბაქოში გადასვლა, რის გამოც დაიხურა სიტყვიერებისა და ისტორიის ფაკულტეტი. დანარჩენ ფაკულტეტებზე სასწავლო კურსები შეიკვეცა, სამკურნალო ფაკულტეტის II კურსი, რომლის გახსნაც ჰქონდათ განზრახული, ვეღარ გახსნეს, უნივერსიტეტს პროფესორები ამ ხნის მანძილზე „შემოეფანტნენ“. 

1920 სამკურნალო ფაკულტეტზე სრულუფლებიანი მხოლოდ 8 აღმოჩნდა, ამათგან სამი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში იყო პროფესორი. ბევრი ბაქოში ცხოვრობდა და მხოლოდ რამდენიმე ლექციას თუ კითხულობდა თბილისში. ასეთები იყვნენ მაგ: პროფ. ანფიმოვი და მირიგოვოროვი, პრივატ-დოცენტი ტიხონოვიჩი და სხვ. შემოწმების შემდეგ გამოვლინდა ლექტორ-მასწავლებლების არაკვალიფიციულობა, პრაქტიკული ცოდნის მისაღებად აუცილებელი კაბინეტ-ლაბორატორიების, პროზექტურების, კლინიკების, ახალი სამეცნიერო ხელსაწყოების არქონა და სხვ. ცხადი გახდა, რომ საკუთარი ქართული უნივერსიტეტის დაარსების შემდეგ ეს უნივერსიტეტი კარგავდა ფუნქციას და მთავრობასაც არ ჰქონდა ფინანსური შესაძლებლობა მის დასახმარებლად. ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტის მთელი უძრავ-მოძრავი ქონება 1919 წლის 7 სექტემბერს მთავრობის დადგენილებით გადაეცა თბილისის ქალაქის თვითმართველობას, კულტურულ-საგანმანათლებლო საჭიროებისათვის.

## ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
წმინდა სარქისი

250პქ|მინი|მარჯვნივ|XVIII საუკუნის ხატი
**წმინდა სარქისი** ( — ***სურბ სარქისი***, ; გ. 362–363) — ადრექრისტიანული მეომარ-წამებული, სომხური სამოციქულო ეკლესიის წმინდანი, ითვლება შეყვარებულთა მფარველად. იყო რომის არმიის მხედართმთავარი. წმინდა სარქისის დღე სომხეთის ერთ-ერთი ეროვნული დღესასწაულია.

სომხური თქმულებების თანახმად, წინა მარხვის ბოლო ღამეს (თებერვალში) წმინდა სარქისი თავის მიჯნურთან ერთად ყოველი სომეხის სახლს სტუმრობს. მისთვის, სახლის სახურავზე ან კართან ალაგებენ მოხალული ხორბლის ფქვილის ფოხინდს ან ხორბლის ფაფას. დილით, ფქვილზე ან ფაფაში აღმოჩენილი წმინდა სარქისის ცხენის კვალი ბედნიერების ნიშნად ითვლება. სარქისი საჩუქრებსა და გამასპინძლებას აგროვებს, ამასთანავე გოგონებისა და ყმაწვილებისათვის წინასწარმეტყველური სიზმრები მოაქვს, მათ მომავალ მეუღლეებს ანახებს ძილში.

## ლიტერატურა 
* Арутюнян С. Б. Саркис // Мифологический словарь / гл. ред. Е. М. Мелетинский. — М.: Советская энциклопедия, 1990. — С. 474. — 672 с. — ISBN 5-85270-032-0.

კატეგორია:წამებული
კატეგორია:სომეხი წმინდანები
კატეგორია:თავმოკვეთილები
კატეგორია:IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ამნისტიები

**საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ამნისტიები** — საქართველოს პირველ რესპუბლიკაში ამინისტია დამფუძნებელი კრების მიერ გატარდა ორჯერ: 1920 წლის 27 იანვარს და 1921 წლის 11 თებერვალს. 27 იანვრის ამინისტია დადგენილების შრომით იქნა მიღებული. ორივე აქტი მიეძღვნა საქართველოს დამოუკიდებლობის საერთაშორისოდ აღიარების ფაქტს. პასუხისმგებლობისაგან გათავისუფლდნენ ან  სასჯელი შეუმსუბუქდა სასამართლოს მიერ პოლიტიკურ, სისხლის სამართლისა და სამხედრო სფეროში დამნაშავედ ცნობილ პირებს, ასევე, ამინისტიები შეხოთ იმ პირებსაც, რომლებიც კანონით დადგენილი წესით არ იყვნენ მსჯავრდებულნი, მაგრამ მათი საკითხი იხილებოდა სასამართლო წესით.

1920 წლის დადგენილების მიხედვით, სიკვდილით დასჯა შეიცვალა 15 წლით თავისუფლების აღკვეთით. მე-4 პუნქტის თანახმად, ყველა მსჯავრდებული პირი განთავისუფლდა სასჯელისაგან, თუ დანაშაული 1918 წლის 26 მაისამდე ჰქონდათ ჩადენილი, გარდა იმ პირებისა რომლებსაც თავისუფლების აღკვეთა კატორღით ჰქონდათ მისჯილი. ამინისტიის მიხედვით, სასჯელისაგან განთავისუფლება პირს არ ათავისუფლებდა ზიანისა და ზარალის ანაზღაურებისგან, გადასახადის გადახდის ან სასამართლოს ხარჯების დაფარვისგან, დადგენილება ითვალისწინებდა შეღავათებს ციხიდან გაქცეული პირებისათვის, რომლებსაც კვლავ დაუბრუნდებოდნენ ციხეს ან საცხოვრებელ სახლს. დადგენილების მე-17 მუხლის მიხედვით,თუ პირი, რომელიც მსჯავრდებული იყო ან მისი საქმეს საგამოძიებო ორგანოები იკვლევდენ, უარს იტყოდა დადგენილებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობისაგან განთავისუფლებაზე, უფლება ჰქონდა, შუამდგომლობა წარედგინა „გამოძიებისა და სამართლის განახლებისათვის“, გამამტყუნებელი განაჩენის დადგომის შემთხვევაში, დაუშვებელი იყო დადგენილებით გათვალისწინებული ნორმების მათზე გავრცელება.
აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ დადგენილების მე-18 მუხლის თანახმად, არ შეიძლებოდა სასჯელისაგან განთავისუფლება ან სასჯელის შემსუბუქება, თუ პირს „სპეკულაციასთან ბრძოლის შესახებ“ საქართველოს დემოკრატიული რესბუბლიკის 1918 წლის 17 სექტემბრის კანონის ძალით სასჯელი ჰქონდა დადგენილი. ასევე, ამინისტია არ შეეხო იმ  პირებს, რომლებიც გასამართლებულნი იყვნენ ანგრების მიზნით ჩადენილი თანამდებობრივი  დანაშაულისათვის.

პასუხისმგებლობის ყოველგვარი ფორმისაგან განთავისუფლდნენ მსჯავრდებულები 1919 წლის 27 ივნისის „ჯარის ნაწილებიდან გაქცევისა და ნებადაურთველად წასვლისათვის“ და 1919 წლის 2 აგვისტოს „სამხედრო ბეგარის აუსრულებლობისა და ამ დანაშაულის დაფარვის და წაქეზების“ დასჯის შესახებ დეკრეტებით გათვალისწინებული დანაშაულებისათვის.

შინარსობრივად 1920-1921 წლების ამინისტიებს შორის თითქმის არ არსებობს განსხვავება. უბრალოდ, 1921 წლის ამინისტიაში საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაევალა „ანარქიის საწინააღმდეგო ზოგიერთ ზომების“ შესახებ 1919 წლის 21 ნოემბრის დეკრეტის მიხედვით დაპატიმრებული პირების მიმართ დადგენილი სასჯელის შემსუბუქების უზრუნველყოფა.

საქართველოს 1921 წლის 21 თებერვლის კონსტიტუცის 54-ე მუხლის (ე) ქვეპუნქტის თანახმად, ამინისტიის უფლება საქართველოს პარლამენტს ჰქონდა.

## ლიტერატურა
*საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სამართებლივი აქტების კრებული (1918-1921), თბ., 1990

კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
აფხაზეთის სახალხო საბჭო

**აფხაზეთის სახალხო საბჭო** — ლეგიტიმური საკანონმდებლო ორგანო, რომელიც აირჩა აფხაზეთის ტერიტორიაზე პირველი საყოველთაო არჩევნების შედეგად 1919 წლის 13 თებერვალს. 

აფხაზეთის სახალხო საბჭო იყო მრავალპარტიული და მრავალეროვნული.  შედეგებოდა 40 დეპუტატისგან, რომელიც 7 ფრაქციაში იყვნენ განაწილებული (27 სოციალ-დემოკრატი, 4 დამოუკიდებელი სოციალისტი, 3 უპარტიო მემარჯვენე, 3 ესერი, 1 ეროვნული-დემოკრატი, 1 სოციალისტ-ფედერალისტი, 1 უპარტიო კოლონისტი),  20 იყო ეთნიკური აფხაზი. 40 დეპუტატიდან 7 (4 დამოუკიდებელი სოციალისტი, 3 უპარტიო მემარჯვენე) იყო რადიკალურად ანტიქართულად განწყობილი.  მათ შექმნეს „დამოუკიდებელი ფრაქცია“,  რომლის მიზანიაფხაზეთისათვის მაქსიმალური სუვერენიტეტის მოპოვება იყო.  საბჭოს პირველი სხდომა გაიმართა 1919 წლის 18 მარტს. საბჭოს თავმჯდომარედ აირჩიეს არზაყან ემუხვარი. შემდეგომში ის იყო აგრეთვე აფხაზეთის მთავრობის თავმჯოდამრე. 20 მარტის სხდომაზე მირებულ იქნა "აქტი აფხაზეთის ავტონიმიის შეახებ",  დოკუმენტი ითვალისწინებდა აგრეთვე აფხაზეთის სახალხო საბჭოს და საქართველოს დამფუძნებელი კრების წარმომადგენელთა მონაწილეობით შექმნილი პარიტეტული კომისიის მიერ აფხაზეთის კონსტიტუციის შემუშავებას.  კონსტიტუციის მიღება გაჭიანურდა ოპოზიციის უკომპრომისო პოლიტიკის გამო.  1920 წლის ოქტომბერში აფხაზეთის სახალხო საბჭომ დაამტკიცა „დებულება აფხაზეთის ავტონიმიური მართვის შესახებ“. 

წითელი არმიის აფხაზეთში შეჭრის და 1921 წლის 4 მარტს სოხუმის დაკავების შემდგომ აფხაზეთის სახალხო საბჭომ შეწყვიტა საქმიანობა. 

## ლიტერატურა
* ზ. პაპასქირი,  ნარკვევები თანამედროვე აფხაზეთის ისტორიული წარსულიდან, ნაკვეთი მეორე. 1917–1993, თბ., 2007;

კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
კურაკინის აგარაკი

**კურაკინის აგარაკი** () — პარკი სანქტ-პეტერბურგის ნევის რაიონში. მდებარეობს ობუხოვის თავდაცვის პროსპექტს, ლესნოზავოდსკის ქუჩას, ბაბუშკინის ქუჩას, კრაზნი-ზორის ბულვარსა, პირდაპირ პროსპექტსა და ივანოვსკის ქუჩებს შორის. პარკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ჭაობი.

## ისტორია 
პარკმა სახელწოდება მიიღო აქ განთავსებული ძმების ალექსიდრე და ალექსი კურაკინების გვარის მიხედვით.

კურაკინის აგარაკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ნიკოლაევსის ინსტიტუტის შენობა, რომელიც აგებულია XVIII საუკუნის დასასრულსა და XIX საუკუნის დასაწყისში და გადაკეთებულია 1869 წელს არქიტექტორ ივან იოჰანსონის პროექტის მიხედვით.შენობის პირველი სართული, რომელიც ატარებს არქიტექტურის ძეგლის სტატუსს, აგებულია ქვს მასალით, ხოლო მეორე ნაგებობა აგებულია ხის მასალით. დიდი ხნის განმავლობაში შენობა მიტოვებული იყო, ხოლო 2006 წლის 12 ივლისს მას ხანძარი გაუჩნდა და თითქმის მთლიანად დაიწვა. ერთი წლის მერე 2007 წლის 24 ივნისს შენობაში კივევ ერთი ხანძარი გაჩნდა. მომდევნო წლის გაზაფხულზე შენობა უკანონოდ დაანგრიეს, ამის შემდეგ შენობა კვლავ უკანონოდ აღადგინეს ქვის მასალით სანქტ-პეტერბურგის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა სახელმწიფო კონტროლის, გამოყენებისა და დაცვის კომიტეტთან შეთანხმების გარეშე. შენობის მშენებლობა დასრულდა 2010 წლის ბოლოსაკენ. 

ახლად გარემონტებულ შენობაში დაგეგმეს განეთავსებინათ ბავშვთა თავშესაფარი. თავშესაფრის დირექტორად დანიშნეს სასულიერო პირი ალექსანდრე ტკაჩენკო. 

გარემონტებულ ქვის შენობაში ამჟამადგანთავსებულია საბნქტ-პეტერბურგის № 328 საშუალო სკოლა.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Сад «Куракина Дача» на карте Санкт-Петербурга
* История парка с фотографиями на сайте citywalls.ru 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
არასოციალისტურ პარტიათა გამაერთიანებელი კონფერენცია

**არასოციალისტურ პარტიათა გამაერთიანებელი კონფერენცია** — კონფერენცია გაიმართა თბილისში 1921 წლის 23-27 იანვარს, დაესწრო 220 დელეგატი, მათგან 150 ეროვნულ-დემოკრატი იყო, 50 ეროვნულ პარტიას წარმოადგენდა, 15 რადიკალ-დემოკრატიულს, ხოლო 5  უპარტიოთა კავშირს. კონფერენცია პარტიის უხუცეს წევრმა ვასილ წერეთელმა გახსნა. პრეზიდიუმში აირჩიეს: სპირიდონ კედია, გრიგოლ ვეშაპელი, ალექსანდრე ასათიანი, კოტე აფხაზი და სანდრო შანშიაშვილი, რომელიც მორიგეობით თავჯდომარობდნენ სხდომებს. კონფერენციამ ერთხმად მიიღო რეზოლუცია. რომელთაც დადასტურა არასოციალისტურ პარტიათა პაქტი. ახლად გაერთიანებულ პოლიტიკურ ორგანიზაციას ეწოდა „საქართველოს დემოკრატიული პარტია“. კონფერეციამ აირჩია დემოკრატიული პარტიის მთავარი კომიტეტი 36 წევრის შემადგენლობით. 

კონფერენციამ მიიღო პარტიის ახალი პროგრამაც პროგრამა 6 მცირე განაყოფილებისაგან შედგება და შეიცავს 36 მუხლს. პროგრამის თანახმად, „საქართველო არის სუვერენულისახელმწიფო - დემოკრატიული რესპუბლიკა. უმაღლესი ძალაუფლება რესპუბლიკაში ეკუთვნის სრულიად საქქართველოს ხალხს“. პროგრამა მოითხოვდა სასამართლოს ადმინისტრაციისაგან დამოუკიდებლობას, ყოველგვარი უფლებრივიდავის  დავის სასამარეთლო წესით გადაწყვეტას და მოხელეების და თვით მთავრობის უკანონო მოქმედებათა გასაჩივრების შესაძლებლობას. რესპუბლიკას უმამულო და მცირემამულიანი მოქალაქენი სახაზინო მიწის ფონდიდან უნდა დაეკმაყოფილებინა. მიწის ნაკვეთები გლეხობას შეღავათიანი ფასით სრულ საკუთრებაში უნდა გდასცემოდათ. ვაჭრობისა და მრეწველობის განვითრებაში უპირატესობა თავისუფალი პიროვნების კერძო ინიციატივას ენიჭებოდა, სახელმწიფოს კი თავისი ქვეყნოს აღებმიცემობა და მეწარმეობა უცხო კონკურენციისაგან უნდა დაეცვა და სხვ. 

მემარჯვენე ძალათა კონსოლიდაცია სოციალისტურმა პარტიებმა კრიტიკულად აღიქვეს. მათი  გამაერთიანებელი კონფერენცია მმართველი უმრავლესობის ოფიციოზმა, გაზეთმა „ერთობამ“ რეაქციულ ძალთა თავმოყრად შაფასა. ასეთივე იყო ქართველ სოციალისტურ-რევულუციონერთა დამოკიდებულებაც, რომლებმაც  მომხდარ ფაქტს „ბურჟუზიულ-რეაქციონურიელემენტების ძალის მოკრება“. „ფეოდალური კონტრრევოლუციისრაზმების გაერთიანება“ უწოდეს. მემარჯვენე ძალების კონსოლიდაციას მოწონებით არც ფედერალისტები შეხვედრიან. პარტიის ერთ-ერთი  ლიდერი სამსონ ფირცხალავა მიიჩნევდა,რომ ბურჟუაზიული პარტიების არსებობამ დრო მოჭამდა  და მათი მოღვაწეობა დღევანდელ სინამდვილეს აღარ შესაბამება. მისი სიტყვით, ქართული ბურჟუაზიული პარტიების „შეიარღებამ და ფაცი-ფუცმა ქართველი ხალხის საჭის ხელში ასაღებად“ მეტად დააგვიანა და იგი მხოლოდ „პათეტიკურ ახმაურებას“ წარმოადგენდა. თვით გაერთიანებული  პარტიის მესვეურები მემარჯვენე სპექტრის შეკავშირებას ოპტიმისტურად უცქერდნენ და მომავალ საპარლამენტო არჩევნებში წარმატების იმედიც ჰქონდათ. არასოციალისტური პარტიების ერთ პოლიტიკურ ორგანიზაციაში  გაერთიანება პროგრესული მოვლენა იყო. ამით საქართველოს  საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ სისტემის დახვეწისა და სრულყოფის გზაზე მნიშვნელოვანი ნაბიჯი გადაიდგა. ქვეყნის მშვიდობიანი განვითარების პირობებში დაწყებულ პროცესს შეიძლებოდა ხელი შეეწყო დამოუკიდებლობის შემდგომი განმტკიცებისა და დემოკრატიული  სახელმწიფოებრივი აღმშენებლობისათვის.

## ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
გურია (მრავალმნიშვნელოვანი)

არსებითი სახელი **გურია** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს:

* გურია — ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე დასავლეთ საქართველოში;
* გურია — კერძო ტელევიზია საქართველოში.
* გურია — საფეხბურთო კლუბი საქართველოში.

## იხილეთ აგრეთვე
* გურიის საერისთავო — ფეოდალური ერთეული დასავლეთ საქართველოში;
* გურიის სამთავრო — ფეოდალური სამთავრო დასავლეთ საქართველოში;
* გურიელები — ქართული ფეოდალური საგვარეულო;
* გურიის მხარე — საქართველოს ადმინისტრაციულ ტერიტორიული ერთეული.
გონსალო დე ბურბონი

**გონსალო დე ბურბონი** (; დ. 24 ოქტომბერი, 1914 — გ. 13 აგვისტო, 1934) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის ნაბოლარა ვაჟი. 

## ბიოგრაფია 
გონსალო დაიბადა 1914 წლის 24 ოქტომბერს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის ნაბოლარა შვილი და მეოთხე ვაჟი. მისი ნათლობის სრული სახელია გონსალო მანუელ მარია ბერნარდო ნარსისო ალფონსო მაურისიო. ბოლო სახელი მას ბიძამისის, მორის ბატენბერგელის პატივსაცემად დაარქვეს, რომელიც პირველ მსოფლიო ომში მოკლეს გონსალოს ნათლობამდე სულ ცოტა ხნით ადრე. დედისაგან მას გენეტიკური დაავადება ერგო ჰემოფილიის სახით, რაც მას მთელი ცხოვრება სტანჯავდა, თუმცა იგი ასევე საკმაოდ სპორტული და აქტიური პიროვნება იყო. იგი ღრმა ბავშვობიდანვე ოცნებობდა ესპანეთის არმიაში მსახურობაზე. 

1924 წლის მაისში, ცხრა წლის გონსალომ გაჭრა რეალ მადრიდის საფეხბურთო გუნდისათვის განკუთვნილი ახალი ჩამარტინის სტადიონი, სადაც მას უფლება მიეცა პირველად ეთამაშა ფეხბურთი. 

1931 წელს ესპანეთში მონარქია დაამხეს, რესპუბლიკა ჩამოაყალიბეს და სამეფო ოჯახი ქვეყნიდან გააძევეს. გონსალო დედას გაჰყვა შვეიცარიაში, სადაც დაასრულა განათლების მიღება. 1934 წელს საზაფხულო არდადაგების გასატარებლად, გონსალო ავსტრიაში გაემგზავრა, სადაც იგი თავის დას, ბეატრისს შეხვდა. გონსალო და ბეატრისი ალპებში სრიალებდნენ და ჩამოსასრიალებლად საბაგიროთი გადაწყვიტეს მთაზე ასვლა, სადაც ბაგირი გაწყდა და ის საბაგირო, რომელშიც გონსალო და მისი და ისხდნენ ჩამოვარდა. ბეატრისი არ დაშავებულა, თუმცა გონსალოს მდგომარეობა მძიმედ იყო. მას მკერდის ძვალი ჰქონდა ჩამსხვრეული და შინაგანი სისხლდენა ჰქონდა, რამაც ორ დღეში, 1934 წლის 13 აგვისტოს, 19 წლის გონსალოს გარდაცვალება გამოიწვია. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს მადრიდში, ესკორიალის სამეფო აკლდამაში. 

## ლიტერატურა 
*  Burns, Jimmy (2012). "11". La Roja: How Soccer Conquered Spain and How Spanish Soccer Conquered the World. Nation Books. p. 86.

კატეგორია:დაბადებული 24 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1914
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1934
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ესკორიალის ინფანტების პანთეონში დაკრძალულები
კატეგორია:მადრიდში დაბადებულები
ელენა ესპანელი

**ელენა ესპანელი** (; დ. 20 დეკემბერი, 1963) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ისა და დედოფალ სოფია ბერძენის უფროსი ასული. ესპანეთის სამეფო ტახტის რიგით მესამე მემკვიდრე, თავისი ძმიშვილების შემდეგ. იგი არის ესპანეთის მეფე ფილიპე VI-ის უფროსი და. იგი ოფიციალური ვიზიტითაა ნამყოფი დიდ ბრიტანეთში, გერმანიაში, აშშ-ში, არგენტინაში, იაპონიაში, პერუსა და ფილიპინებში. 

## ბიოგრაფია 
ელენა დაიბადდა 1963 წლის 20 დეკემბერს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ის შვილიშვილის, ასტურიის პრინც ხუან კარლოსისა და მისი მეუღლის, დანიისა და საბერძნეთის პრინცესა სოფია გლიუქსბურგის პირველი შვილი. 1975 წელს მამამისი ესპანეთის მეფე ხდება ხუან კარლოს I-ის სახელით, ელენა კი ესპანეთის ინფანტას წოდებას იღებს. ამის შემდეგ იგი პარიზში გაემგზავრა განათლების მისაღებად, სადაც იგი ფრანგული ლიტერატურის ფაკულტეტზე სწავლობდა სორბონას უნივერსიტეტში. იგი სწორედ აქ, 1987 წელს შეხვდა თავის მომავალ მეუღლეს, ხაიმე დე მარიჩალარს, რომელიც ასევე სასწავლებლად იყო ჩასული პარიზში.

ხაიმე და ელენა 1995 წლის 18 მარტს დაქორწინდნენ ქალაქ სევილიის კათედრალში. ხაიმე რიპალდას გრაფისა და გრაფინიის უფროსი ვაჟი იყო და მასზე დასაქორწინებლად, ელენას არ მოუხდა ტახტზე თავის უფლებებზე უარის თქმა. საქორწინო საჩუქრის სახით, მამამისმა მას ლუგოს ჰერცოგინიის წოდება უბოძა. წყვილს სულ ორი შვილი შეეძინა: ფელიპე (დაიბადა 1998 წლის 17 ივლისს მადრიდის ჰოსპიტალში) და ვიქტორია (დაიბადა 2000 წლის 9 სექტემბერს მადრიდის ჰოსპიტალში). 

2007 წლის 13 ნოემბერს იგი ქმარს განშორდა და განქორწინებაზე დაიწყო ფიქრი. 2009 წლის ნოემბერში მან უკვე ოფიციალურად გამოაცხადა მოსალოდნელი განქორწინების შესახებ, რამაც მალევე გაჟონა მედიაში და 25 ნოემბრისათვის მთელი ესპანური გაზეთები მხოლოდ ამ ამბავზე წერდნენ. ლუგოს ჰერცოგინია ქმარს 2009 წლის დეკემბერში გაშორდა, თუმცა ესპანეთის სამეფო ოჯახმა მათი ქორწინების ანულირება მხოლოდ 2010 წლის 21 იანვარს მოახდინა. ოფიციალური განქორწინების საბუთზე კი ხელი 2010 წლის 9 თებერვალს მოაწერა ხელი ორივე მხარემ. ცხადია ხაიმეს მაშინვე ჩამოართვეს ჰერცოგის წოდება და სამეფო კარიდან გააძევეს. 

## ლიტერატურა 
*  Villar, Cote. Guardián de acero para el divorcio real. La otra crónica, no. 55 (6 February 2010). El Mundo
*  País, Ediciones El (3 June 1997). "El Rey recibe al presidente de Austria". Retrieved 18 January 2017.

კატეგორია:დაბადებული 20 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1963
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:მადრიდში დაბადებულები
პილარ დე ბურბონი

**პილარ დე ბურბონი** (; დ. 30 ივლისი, 1936 —  გ.  8 იანვარი,  2020, მადრიდი) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ის ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ სიცილიელის უფროსი ასული. ბადახოსისა და ესტრადას ჰერცოგინია. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ის უფროსი და და ესპანეთის დღევანდელი მეფის, ფილიპე VI-ის მამიდა. 

## ბიოგრაფია 
პილარი დაიბადა 1936 წლის 30 ივლისს, საფრანგეთის ქალაქ კანში. იგი იყო ესპანეთის ჩამოგდებული მეფე ალფონსო XIII-ის უმცროსი ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მისი მეუღლის, მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ-სიცილიელის პირველი შვილი. საფრანგეთის შემდეგ, მშობლებთან ერთად იგი დროებით ცხოვრობდა ჯერ შვეიცარიაში, შემდეგ კი პორტუგალიაში. 

1962 წელს პილარი ათენში დაესწრო მისი ძმის, ინფანტი ხუან კარლოსისა და საბერძნეთისა და დანიის პრინცესა სოფია ბერძენის ქორწინებას. ამის შემდეგ პილარმა თავის ქორწინებაზეც დაიწყო ფიქრი, თუმცა მას ნებისმიერზე ქორწინება არ შეეძლო, რასაც კარლ III-ის მიერ გამოცემული პრაგმატული სანქცია უკრძალავდა, რომლის მიხედვითაც სამეფო ოჯახის წევრებს მათზე დაბალი წოდების ხალხზე ქორწინების უფლება არ აქვთ. მიუხედავად ამისა, 1967 წლის 5 მაისს, პორტუგალიის დედაქალაქ ლისაბონში პილარი დაქორწინდა ესპანელ დიდგვაროვანზე, ესტრადასა და ლა ტორეს ჰერცოგ ლუის გომეს-ასებოზე, რომელთანაც ხუთი შვილი შეეძინა:
# სიმონეტა (1968-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ხოსე მიგელ ფერნანდეს-სასტრონს, რომელსაც ქორწინებიდან 22 წელიწადში გაშორდა, თუმცა მისგან სამი შვილი დარჩა;
# ხუანი (1969-ცოცხალია), დე ლა ტორეს ვიკონტი, ცოლად შეირთო ელიზაბეთ კარნეი, რომელთანაც ორი ვაჟი შეეძინა;
# ბრუნო (1971-ცოცხალია), ცოლად შეირთო ბარბარა კანო ი დე ლა პლასა, რომელთანაც სამი ვაჟი შეეძინა;
# ლუისი (1973-ცოცხალია), ცოლად შეირთო ლაურა პონტე ი მარტინესი, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი;
# ფერნანდო (1974-ცოცხალია), ცოლად შეირთო მონიკა მარტინა ლუკი, რომელსაც ქორწინებიდან 11 წელიწადში გაშორდა, ამის შემდეგ იგი დაქორწინდა ბერძენ ჟურნალისტ ნადია ჰალამანდარზე, რომელთანაც ერთი ვაჟი შეეძინა;

1975 წელს ესპანეთში მონარქია აღდგა და ტახტზე მისი ძმა, ხუან კარლოს I-ავიდა, რომელმაც თავის დას ბადახოსის ჰერცოგინიის წოდება უბოძა. 1991 წელს გარდაიცვალა პილარის მეუღლე. 

1996-2006 წლებში პილარი იყო საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის თავმჯდომარე. ასევე მან დააარსა ესპანური დაფის თამაშების ოლიმპიური კომიტეტი. 

2014 წელს პილარი დაესწრო თავისი ვაჟის, ბრუნოს ქორწინებას, რის შემდეგაც მან ბრუნოს თავისი კომპანიის „ხაზინადრობა“ უბოძა. 

## ლიტერატურა 
*  Federación Ecuestre Alemana (2012). Picobello Publishing. ed. Técnicas Avanzadas de Equitación – Manual Oficial de Instrucción de la Federación Ecuestre Alemana. Picobello Publishing. pp. 278. ISBN 978-84-936721-8-8

კატეგორია:დაბადებული 30 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1936
კატეგორია:გარდაცვლილი 8 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2020
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები
მარგარიტა დე ბურბონი

**მარგარიტა დე ბურბონი** (; დ. 6 მარტი, 1939) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ის ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ-სიცილიელის უმცროსი ასული. სორიასა და ერნანის ჰერცოგინია. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ის უმცროსი და და ესპანეთის დღევანდელი მეფის, ფილიპე VI-ის მამიდა. 

## ბიოგრაფია 
მარგარიტა დაიბადა 1939 წლის 6 მარტს რომში. იგი იყო ესპანეთის ჩამოგდებული მეფე ალფონსო XIII-ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის უმცროსი ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მისი მეუღლის, მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ-სიცილიელის მესამე შვილი და მეორე გოგონა. მარგარიტა დაბადებიდანვე ბრმა იყო. 

1972 წლის 12 ოქტომბერს, პორტუგალიის ზღვისპირა ქალაქ ეშტორილში მარგარიტა დაქორწინდა პორტუგალიელ ფიზიკოსზე, კარლოს სურიტაზე, რომელთანაც ბედნიერი ქორწინება აქვს. მათ მრავალწლიანი ქორწინებიდან სულ ორი შვილი ჰყავთ:
# ალფონსო (დ. 9 აგვისტო, 1973);
# მარია (დ. 16 სექტემბერი, 1975), იგი გათხოვდა და 2018 წელს შეეძინა ვაჟიც, სახელად კარლოსი;

1989 წელს მეუღლესთან ერთად დააარსა "სორიას ჰერცოგისა და ჰერცოგინიის კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ფონდი". იგი ასევე არის იუნისეფის ესპანეთის დელეგაციის პრეზიდენტი და ესპანეთის ჯანმრთელობის ფონდის პრეზიდენტი. 

მარგარიტამ, იმისათვის რომ კარლოს სურიტაზე დაქორწინებულიყო, უარი განაცხადა თავის უფლებებზე ესპანეთის სამეფო ტახტზე, ვინაიდან ამის გარეშე მას უფლება არ ჰქონდა თავისზე დაბალი წოდების კაცზე ექორწინა. 

1979 წელს მისი ბიძაშვილი, ერნანის ჰერცოგი მანფრედო დე ბურბონი უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც მისი მემკვიდრეობა მარგარიტას გადაეცა, რომელიც დღემდე ატარებს ერნანის ჰერცოგინიის წოდებას. 1981 წელს კი მისმა ძმამ, ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-მა მას სორიის ჰერცოგინიის წოდებაც მიანიჭა. 

## ლიტერატურა 
* de Badts de Cugnac, Chantal; Coutant de Saisseval, Guy (2002). Le Petit Gotha. Paris: Laballery. pp. 419–420. ISBN 2-9507974-3-1.
* Enache, Nicolas (1999). La Descendance de Marie-Therese de Habsburg, Reine de Hongrie et de Boheme. Paris: ICC. pp. 532–534. ISBN 2-908003-04-X.

კატეგორია:დაბადებული 6 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1939
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები
კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:რომში დაბადებულები
იური პროხოროვი

**იური ვასილის ძე პროხოროვი** (; დ. 15 დეკემბერი, 1929, მოსკოვი, სსრკ — გ. 16 ივლისი, იქვე) — საბჭოთა და რუსი მათემატიკოსი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1972). დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი (1949), პროფესორი იქვე (1957 წლიდან). 1949 წლიდან მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ვ. სტეკლოვის სახელობის მათემატიკის ინსტიტუტში (1969 წლიდან დირექტორის მოადგილე). მისი შრომები ძირითადად ეძღვნება ალბათობის თეორიას, განსაკუთრებით ამ თეორიის ასიპტოტურ მეთოდებს. იყო დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიის მესამე გამოცემის მთავარი რედაქციის წევრი. მიღებული აქვს ლენინური პრემია (1970).

## ლიტერატურა 
## სქოლიო 
კატეგორია:რუსი მათემატიკოსები
კატეგორია:საბჭოთა მათემატიკოსები
კატეგორია:მოსკოვში დაბადებულები
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
ვარძია (ასპინძის მუნიციპალიტეტი)

**ვარძია** — სოფელი სამხრეთ საქართველოში (სამცხე-ჯავახეთის მხარე), ასპინძის მუნიციპალიტეტში (ნაქალაქევის ადმინისტრაციული ერთეული). 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 30 კაცი.

## ლიტერატურა
## სქოლიო 
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფლები
აქილევს ტატიოსი

**აქილევს ტატიოსი** — IV საუკუნის ძველი ბერძენი მწერალი, მან  დაწერა რომანი „ლევკიპე და კლიტოფონტი“, რომელსაც საფუძვლად უდევს ელინისტური სატრფიალო-სათავგადასავლო ტიპური სიუჟეტური სქემა: მიჯნურთა იძულებითი განშორება, მრავალი ფათერაკისა და ცდუნების დაძლევა, ბოლოს ერთმანეთის პოვნა და შეუღლება.

ეს თხზულება დიდად პოპულარული იყო ბიზანტიაში და მნიშვნელოვანი გავლენაც მოახდინა XII საუკუნის ბიზანტიურ რომანებზე.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:ძველი ბერძენი მწერლები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:დაბადების წელი უცნობია
კატეგორია:გარდაცვალების წელი უცნობია
პერცოვის სახლი

**პერცოვის სახლი** () — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. საშემოსავლო სახლი. აგებულია მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ  სანქტ-პეტერბურგში. მისამართი ლიგოვსკის პროსპექტი, სახლი № 44. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ობიექტი. აგებულია 1910-1912 წლებში.

## ისტორია 
იმ მიწის ნაკვეთის ისტორია, რომელზეც მდებარეობს პერცოვის სახლი, იწყება XIX საუკუნის დასაწყისიდან. თანამედროვე ლიგოვსკის პროსპექტის ადგილზე მდებარეობდა ლიგოვსკის არხი, რომელიც გათხარეს ჯერ კიდევ 1718-1725 წლებში, გენერალ გრიგორ სკორნიაკოვ-პისარევის ხელმძღვანელობით. 1891 წელს არხი მილში მოაქციეს და ამოავსეს. 1882 წელს ააშენეს სამსართულიანი ქვის სახლი და ასეთივე სახლი ფლიგელით. ამ სახლში განათავსეს ვერცხლისა და ბრინჯაოს სამკაულების ფაბრიკა. 1906 წელს შენობაში განათავსეს გამომცემლობა „Донская речь“.

სახლის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1911-1912 წლებში. სახლი აღჭურვეს ამერიკულ სტილში, 400 სხვადასხვა ზომის ბინა, 18 ლიფტი, ტელეფონები, სამკითხველო და სხვა. სასტუმროსთან არსებული რესტორანი საკმაოდ ძვირი იყო ლიგოვკის ღარიბი მოსახლეობისათვის.

სხვადასხვა წლებში სახლში განთავსებული იყო: 1915-1917 წლებში გამომცემლობა „Арс“, 1917-1918 წლებში ცენტრალური კომიტეტის მემარცხენე ესერების ჟურნალ „Наш путь“-ის რედაქცია. 1920-1930-იან წლებში შენობა დაიკავეს ოქტომბრისა და მურმანსკის რკინიგზის მუშებმა. 1993 წელს განათავსეს დრამატული თეატრი, რომელიც დააარსეს 1989 წელს და მუშაობდა რეჟისორ მიხეილ ლევიშინის ხელმძღვანელობით. 

## რესურსები ინტერნეტში
* Доходный дом А. Н. Перцова 
* См. также: http://www.russiskusstvo.ru/tourism/a69/ , https://web.archive.org/web/20120918211234/http://www.osto.ru/skazka — Дом П. Н. Перцова в Москве

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ალექსი პროხოროვი

**ალექსი ნიკოლოზის ძე პროხოროვი** (დ. 19 იანვარი, 1923, სოფ. როჟდესტვენსკოე, ახლანდ. ვორონეჟის ოლქი — გ. 27 მაისი, 2002, მოსკოვი, რუსეთი) — ორგზის საბჭოთა კავშირის გმირი (19 აპრილი, 1945 და 29 ივნისი, 1945), პოლკოვნიკი (1957). სკკპ წევრი 1943 წლიდან. საბჭოთა არმიაში ოყო 1940 წლიდან. დაამთავრა ბალაშოვის სამხედრო საავიაციო სკოლა (1942) და სამხედრო-საავიაციო აკადემია (ახლა ი. გაგარინის სახელობისა) (1950). დიდი სამამულო ომის (1941–1945) დროს იბრძოდა ჯერ ლენინგრადის, შემდეგ კი ბელარუსის მე-3 ფრონტებზე (1943–1945). იყო მფრინავი, რგოლის მეთაური, ესკადრილიის მეთაური (მე-15 გვარდიის მოიერიშე საავიაციო პოლში). მოახდინა 238 საბრძოლო გადაფრენა. ომის შემდეგ პასუხსაგებ თანამდებობაზე იყო სამხედრო-საჰაერო ძალებში. 1967 წლიდან ეწეოდა პედაგოგურ მოღვაწეობას. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 7 სხვა ორდენით, აგრეთვე მედლებით.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:დაბადებული 19 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1923
კატეგორია:გარდაცვლილი 27 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2002
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კესელრინგის შროშანი

**კესელრინგის შროშანი** () — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე შროშანისებრთა ოჯახის (*Liliaceae*) შროშანის გვარისა (*Lilium*).

## სახელწოდება
შროშანის ამ სახეობამ სახელი ბოტანიკოს ფრიდრიხ ვილჰელმ კესელრინგის (1876-1966) პატივსაცემად მიიღო, რომელმაც იგი კულტურულ მებაღეობაში დანერგა და სრულყოფილი კულტივაცია შეძლო.

## აღწერა
წარმოადგენს 60-100 სანტიმეტრის სიმაღლის მრავალწლოვან ბალახოვან კულტურას. ბოლქვები კვერცხისებური აქვს. ფოთლები კი ხაზურ-ლანცეტა, მჯდომარე, რიგად გაჰყვება მთელ სიგრძეზე. ფორმა პირამიდესებური; ყვავილები მოყვითალო-ღია რძისფერი, მტვრიანები კი მუქი იისფერი აქვს. ნაყოფი კოლოფს წარმოადგენს. ყვავილობს ივნისსა და ივლისში.

## გავრცელების არეალი
გავრცელებულია ჩრდილო კავკასიაში, საქართველოში, გვხვდება თურქეთის ჩრდილოეთ ნაწილშიც.

იზრდება ტყის სარტყლის მინდვრებსა და ველებზე, ისევე როგორც სუბალპური სარტყლის მაღალმთიან მდელოებზე.

## სტატუსი
გადაშენების საფრთხის წინაშე მდგომი სახეობაა. შეტანილია წითელ წიგნში. ნადგურდება და მცირდება ძირითადად იმის გამო, რომ მის ბოლქვებს გარეული ცხოველები ჭამენ. გარდა ამისა, მებაღეები ბოლქვებს მიწიდან იღებენ ან ყვავილებს აგროვებენ თაიგულებისათვის, რაც სახეობას ასევე მნიშვნელოვან საფრთხეს უქმნის.

## რესურსები ინტერნეტში
*Plantarium, Lilium kesselringianum Miscz., Описание таксона numerous color photos; captions in Russian

## სქოლიო
კატეგორია:შროშანი
კატეგორია:დეკორატიული მცენარეები
ბუხარის ემირის სახლი

**ბუხარის ემირის სახლი** () — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა.  საშემოსავლო სახლი. აგებულია ნეოკლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ  სანქტ-პეტერბურგში. მისამართი კამენოოსტროვსკის პროსპექტი, სახლი № 44-ბ. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ობიექტი. აგებულია 1913-1914 წლებში. აშენეს ბუხარის ემირის აბდულ-ახად-ხანის დაკვეთით ს. ს. კრიჩენსკის პროექტის მიხედვით.

## ისტორია 
კამენოოსტროვსკის ქუჩაზე მდებარე სახლის პროექტი დაამტკიცეს 1913 წელს, ხოლო მშენებლობა დაიწყო ამავე წელს და დასრულდა 1914 წელს. 

სახლის პირველი მფლობელი იყო ბუხარის ემირი სეიდ-ანდულა-ახად-ბოგოდურ-ხანი, რომელმაც მიწის ნაკვეთი 1910 წელს იყიდა კამენოოსტროვსკის პროსპექტზე. სახლი ააშენეს მისი მემკვიდირის სეიიდ ალიმ-ხანისათვის. მაგრამ ამ სახლში არ უცხოვრია არც მას და არც მის მემკვიდრეს. 1910 წლის დეკემბერში ბუხარის მმართველი გარდაიცვალა განუკურნებელი სენით, ხოლო მისი მემკვიდრე, ბუხარის უკანასკნელი ემირი, ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ გაიქცა ავღანეთში, სადაც მალევე გარდაიცვალა. 

1917 წლის მარტის შუა რიცხვებამდე ბუხარის ემირის სახლში განათავსეს პეტროგრადის გარნიზონის მეტყვიამფრქვევეთა პირველი სათადარიგო პოლკი, რომელიც აქტიურად მონაწილეობდა თებერვლის რევოლუციაში. პროექტის ავტორი ს. ს. კრჩინსკი ცხოვრობდა ამ სახლის მეოთხე ბინაში 1917-1923 წლებში.

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ბუხარს ემირის სახლი კომუნალურ საცხოვრებლად გადააკეთეს.

## რესურსები ინტერნეტში
* Дом эмира Бухарского 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ვაჟევსკის აგარაკი

**ვაჟევსკის აგარაკი** () — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა.  აგებულია რუსული არქიტექტურული ტრადიციებით მოდერნის ელემენტებით. მდებარეობს ქალაქ  სესტრორეცკში სანქტ-პეტერბურგი, ავტობუსის გაჩერებასთან ახლოს მისამართზე ანდრეევის ქუჩა, სახლი № 12. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ობიექტი. აგებულია 1907 წელს.  

## ისტორია 
ე. წ. „სახლი-ზღაპარი“ ააგეს სავარაუდოდ, არქიტექტორ ს. გ. გინგერის პროექტის მიხედვით 1907 წელს ხისაგან, ტრადიციული რუსული სახალხო არქიტექტურის სტილით, მაგრამ მოდერნის არქიტექტურული სტილის ელემენტებით, შემონახული აქვს კონსტრუქტიული და დეკორატიული საწყისების ერთობლიობა. ფასადზე შემონახულია მოხატულობა, რომელიც მხარეთმცოდნეების აზრით, შესაძლებელია შექმნილი იყოს ვ. მ. ვასნეცოვის ნახატების მიხედვით. 

საბჭოთა პერიოდში, მრავალი წლის განმავლობაში ამ სახლში განთავსებული იყო საბავშვო ბაღი. მთელი რიგი რემონტების შემდეგ ზღაპრული დეკორი განადგურდა. 2008 წელს შენობა ნახევრად დაინგრა ხანძრის შედეგად.

2014 წლისათვის ვაჟევსკის აგარაკი იმყოფება სახელმწიფო საგანმანათლებლო საბიუჯეტო დანაყოფის „ოლიმპიური რეზერვის“ მფლობელობაში. სახლის მფლობელი არ ცდილობდა არქიტექტურის ძეგლის შენარჩუნებას. 2018 წლის ზამთარში ვაჟევსკის აგარაკის სახურავის ავარიული სიტუაციის გამო დაიწყო გ. ს. პოლტავჩენკომ დაიწყო სარემონტო სამუშაოები.

შენობა შედის რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი.

## რესურსები ინტერნეტში
* http://www.bpn.ru/publications/1754/  Смольный набивает цену памятникам]
* http://www.zaki.ru/pagesnew.php?id=11672 УКАЗ Президента РФ от 20.02.1995 N 176 "ОБ УТВЕРЖДЕНИИ ПЕРЕЧНЯ ОБЪЕКТОВ ИСТОРИЧЕСКОГО И КУЛЬТУРНОГО НАСЛЕДИЯ ФЕДЕРАЛЬНОГО (ОБЩЕРОССИЙСКОГО) ЗНАЧЕНИЯ"]

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
კლიაჩკოს აგარაკი

**კლიაჩკოს აგარაკი** () — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა.  აგებულია რუსული არქიტექტურული ტრადიციებით მოდერნის ელემენტებით. მდებარეობს ქალაქ  სესტრორეცკში სანქტ-პეტერბურგი, ტყის ქუჩა, სახლი № 7. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. აგებულია 1908 წელს. ამჟამად მასში განთავსებულია საბავშვო სანატორიუმის ერთ-ერთი შენობა. რესტავრირებულია სანქტ-პეტერბურგის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა სახელმწიფო კონტროლის, გამოყენებისა და დაცვის კომიტეტის მიერ.

## ისტორია 
1906 წელს სესტორეცკთან ახლოს წითელი ჯვრის დების თაოსნობით დაარსდა ტუბერკულოზით დაავადებულ ბავშვთა სანატორიუმი.

1907 წელს სანატორიუმის ტერიტორიაზე, მიწის ნაკვეთის სიღრმეში ააგეს შენობა, რომელიც 1908 წელს მიყიდეს ცნობილი ექიმს ლევ კლიაჩკოს. აგარაკი აგებულია მოდერნისა და ნეოკლასიციზმის დიდოსტატის, სერგეი გინგერის პროექტის მიხედვით და აღიარებულია ხის არქიტექტურის ძეგლად. აგარაკის ახლოს არქიტექტორმა გინგერმა ააგო ხის ორიგინალური სახლი ადვოკატ ო. ო. გრუზენბერგისთვის.

შენობა შედის რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. 

2014 წელს სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო დაკვეთის კომიტეტმა გამოაცხადა ტენდერი და შეიმუშავა პროექტი სანატორიუმის რეკონსტრუქციისათვის. შედეგად სანატორიუმს შეუძლია 160 4-10 წლამდე ბავშვის მირება მშობლის გარეშე და 24 ბავშვის მიღება მშობელთან ერთად. შემუშავებული პროექტის მაქსიმალური თანხა იყო 67,2 მლნ რუბლი.

## რესურსები ინტერნეტში
* Смольный набивает цену памятникам 
* УКАЗ Президента РФ от 20.02.1995 N 176 "ОБ УТВЕРЖДЕНИИ ПЕРЕЧНЯ ОБЪЕКТОВ ИСТОРИЧЕСКОГО И КУЛЬТУРНОГО НАСЛЕДИЯ ФЕДЕРАЛЬНОГО (ОБЩЕРОССИЙСКОГО) ЗНАЧЕНИЯ"

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
დვორჟეცკის აგარაკი

**დვორჟეცკის აგარაკი** () — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა.  აგებულია რუსული არქიტექტურული ტრადიციებით მოდერნის ელემენტებით. მდებარეობს ქალაქ  სესტრორეცკში, სანქტ-პეტერბურგი, მისამართი: ორანჟერეის ქუჩა, სახლი № 3. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ობიექტი. აგებულია 1909 წელს არქიტექტორ ს. გ. გინგერის მიერ.

## ისტორია 
სახლს რომელიც აგებულია კურორტზე, მიწის ნაკვეთში, რომლის ნომერია 80, ჩვეულებრივად უწოდებენ მისი მფლობელის ს. ი. დვორჟეცკის სახელს, რომელიც გარდაიცვალა 1913 წელს. თავისი არსებობის პერიოდში მიწის ნაკვეთმა რამდენიმე მფლობელი გამოიცვალა.  აგარაკის შენობა კი ააგეს 1909 წელს არქიტექტორ ს. გ. გინგერის პროექტის მიხედვით მოდერნის არქიტექტურულ სტილში, თუმცა სახურავი ტიპიურია ე. წ. პეტრესეული ბაროკოსთვის. 

სესტრორეცკის კულტურსი დარბაზში გამოსვლისას ამ სახლში შეჩერდა მომღერალი ლეონიდ სობინოვი. 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ ეს აგარაკი საბჭოთა ხელისუფლებამ გადასცა სობინოვს. აგარაკზე მამასთან, ოპერის მომღერალ ლეონიდ სობინოვთან ერთად ცხოვრობდა რეჟისორი ირინა სობინოვა-კასილი. ამჟამად სახლი კარგ მდგომარეობაშია.

შენობა შედის რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. ნორმატიული აქტი:  ლენინგრადის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1988 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილება № 963.

## ლიტერატურა 
* Курортный район. Страницы истории. Вып.3. изд. Остров. 2007 г. стр.24.

## რესურსები ინტერნეტში
* Дача С. И. Дворжецкого

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები