open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ამალია ესპანელი

**ამალია ესპანელი** (, ; დ. 12 ოქტომბერი, 1834 — გ. 27 აგვისტო, 1905) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე კარლ IV-ის ნაბოლარა ვაჟის, კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე პაულასა და ლუიზა კარლოტა ნეაპოლელის ნაბოლარა ქალიშვილი. ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ის მული და ესპანეთის მეფე ალფონსო XII-ის მამიდა. 1856 ცოლად გაჰყვა ბავარიის მეფე ლუდვიგ I-ის ვაჟს, პრინც ალბერტს, რომელთანაც ხუთი შვილი შეეძინა. 

## ბიოგრაფია 
ამალია დაიბადა 1834 წლის 12 ოქტომბერს მადრიდში. იგი იყო კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე პაულასა და მისი პირველი ცოლის, ლუიზა კარლოტა ნეაპოლელის უმცროსი ქალიშვილი. მამის მხრიდან მისი ბებია-ბაბუა ესპანეთის მეფე კარლ IV და დედოფალი მარია ლუიზა პარმელი, ხოლო დედის მხრიდან ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფრანჩესკო I და მისი მეორე ცოლი, დედოფალი მარია ისაბელ ესპანელი იყვნენ. აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ მისი დედ-მამა, ერთმანეთისათვის ღვიძლი ბიძა და დის შვილი იყვნენ. 

მისი დაბადებისას ესპანეთის ტახტზე მისი დეიდაშვილი ისაბელ II იჯდა, ქვეყანას კი რეგენტის სტატუსით მართავდა ამალიას დეიდა — მარია კრისტინა სიცილიელი. ამალიას უფროსი დები: ხოსეფინა ფერნანდა, ლუისა ტერეზა და ისაბელ ფერნანდა მთელს ესპანეთში იყვნენ თავიანთი არაორდინალური და რომანტიკული ქორწინებებით დაბალი წრის მამაკაცებზე, რის გამოც ისინი ქვეყნიდანაც კი გააძევეს. ამალიას ძმა, ფრანსისკო დე ასისი 1846 წელს თავად ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ზე დაქორწინდა, ხოლო მისი კიდევ ერთი და, მარია კრისტინა ცოლად პორტუგალიის ინფანტ სებასტიანს გაჰყვა. 

1856 წლის 25 აგვისტოს, საფრანგეთის მფარველ წმინდა ლუის ხსენების დღეს, ამალია ცოლად გაჰყვა ბავარიის პრინც ალბერტ ვიტელსბახს. იგი თვით ბავარიის მეფე ლუდვიგ I-ისა და დედოფალ ტერეზია საქსონიელის ვაჟი იყო. ამის შემდეგ ამალია გერმანიაში გადასახლდა და იქ გაატარა თავისი დარჩენილი ცხოვრება. 

ამალია ესპანელი გარდაიცვალა 1905 წლის 27 აგვისტოს, 70 წლის ასაკში. 

## შვილები 
# ლუდვიგ ფერდინანდი (1859-1949), ბავარიის პრინცი, ცოლად შეირთო მარია დე ლა პას ესპანელი;
# ალფონსი (1862-1933), ცოლად შეირთო ალანსონის ჰერცოგ ფრანსუას ასული ლუიზ ორლეანელი;
# იზაბელა (1863-1924), ცოლად გაჰყვა გენუას ჰერცოგ ტომასო სავოიელს;
# ელვირა (1865-1934), ცოლად გაჰყვა ფრეუდენთალის გრაფ რუდოლფ ვონ ვრბნა-რეიტენბერგ-კიშტენბერგს;
# კლარა (1867-1941), გარდაიცვალა გაუთხოვარი;

## წინაპრები 

## ლიტერატურა 
*  Enache, Nicolas. La Descendance de Marie-Therese de Habsburg. ICC, Paris, 1996. pp. 54, 58. (French). ISBN 2-908003-04-X
*  Mateos Sainz de Medrano, Ricardo, The Unconventional Sisters of King Francisco de Asis of Spain, European Royal History Journal (Issue XXII, April 2001), pp. 18-19.
*  Montgomery-Massingberd, Hugh, ed. (1977). Burke's Royal Families of the World, Volume 1: Europe & Latin America. London: Burke's Peerage. pp. 155–156, 498. ISBN 0-85011-023-8.

კატეგორია:დაბადებული 12 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1834
კატეგორია:გარდაცვლილი 27 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1905
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
კატეგორია:მადრიდში დაბადებულები
ეგვიპტური ჭიშკარი

**ეგვიპტის ჭიშკარი** () — არქიტექტორ ადამ მენელასის მიერ ცარსკოე-სელოში 1827-1830 წლებში აშენებული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მდებარეობს სასახლის ქუჩის, ოქტომბრის ბულვარისა და პეტერბურგის გზატკეცილის გადაკვეთის ადგილზე. პროექტი 1826 წლის 11 დეკემბერს დაამტკიცა იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა.

## აღწერა 
ჭიშკარი არის ქალაქში სანქტ-პეტერბურგის მხრიდან საზეიმი შესასვლელი. დეკორატიულ მორთულობაში გამოყენებულია ძველი ეგვიპტური ხელოვნების ფორმები და მოტივები, რომელიც დამახასიათებელი იყო ეგვიპტომანიის ეპოქისათვის. 

ჭიშკარი შედგება ორი კოშკისაგან, რომელიც დაკავშირებულია რგოლური ღობით.  კოშკები ქვისგანაა აგებული და სამსართულიანებია. გამოიყენებოდა სადარაჯოდ. სახურავზე შიდა გათბობის მილებია ასული. სათავსოებს პატარა ფანჯრები აქვს, რომელიც ბარელიეფების რიგის ზომისაა. ზედა ნაწილში განთავსებულია შეზნექილი თუჯის კანიზები.

გაედან კედლები გაფორმებულია თუჯის ფილებით, რომლებზეც გამოსახულია რელიეფური გამოსახულების 30 განსხვავებული სცენა ეგვიპტური მითოლოგიიდან. აქაა გამოსახული ეგვიპტური ღმერთი ოსირისი ადამიანის ფორმით, მამაკაცის ტანსაცმელში და პაპირუსის ფირფიტების გვირგვინით. კოშკის კუთხეებში გამოსახულია ღმერთი მაატი. ზედა იარუსზე გამოსახულია ქალღმერთი ისიდა, რომელსაც ხელში უჭირავს ბავშვი — ღმერთი ჰორი. ქვედა იარუსებზე კი წარმოდგენილია ფარაონებისადმი მიძღვნილი სცენები. ძირითადი ბარელიეფები გაფორმებულია ძველი ეგვიპტელების საქმიანობის ამსახველი სცენებით (მთავარი საქმიანობაა სოფლის მეურნეობა). 

ამ გამოსახულებების მუყაოს ფორმები დაამზადეს ადამ მენელესის ხელმძღვანელობით მხატვარმა ვ. დოდონოვმა. ხოლო თიხის ნიმუშები შეასრულა ვასილი დემუტ-მალინოვსკიმ.

კოშკების დასავლეთ და აღმოსავლეთ მხარეს კედლებზე მიდგმულია თუჯის გერმები, რომელიც ასევე შესრულებულია ვ. დემუტ-მალინოვსკის მიერ. 

ჭიშკრის თუჯის დეტალები შესრულებულია ალექსანდროვსკის თუჯის ქარხანაში 1830 წელს. 

1900-1902 წლების გადაკეთების შემდეგ კოშკებს შორის გადიოდა რკინიგზის ხაზი, თუმცა რევოლუციის შემდეგ ეს ხაზი გააუქმეს. 

დიდი სამამულო ომის წინ ჭიშკარი გაარემონტეს, თუმცა ომის მსვლელობის პერიოდში მნიშვნელოვანი დაზიანება განიცადა. უკანასკნელი რესტავრაცია განიცადა 1980-იან წლებში.

## საინტერესო ფაქტები 
ერთ-ერთი კოშკი 1985 წლამდე წარმოადგენდა ახლოს მდებარე ლენინგრადის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის დარაჯის საცხოვრებელს.

## რესურსები ინტერნეტში
* Египетские ворота 
*Петербургское шоссе. Кузьминские (Египетские) ворота 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის პეტრეს ჭიშკარი

**პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის პეტრეს ჭიშკარი** () — პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ტრიუმფალური თაღი სანქტ-პეტერბურგში, ხელმწიფისა და მენშიკოვის ბასტიონებს შორის.

## ისტორია 
პირველი პეტრეს ჭიშკარი, რომელიც ქვის საფუძველზე იყო დამყარებული და ხისგან აშენებული, ააგეს 1708 წელს, ხოლო მთლიანად ქვაში გადააკეთეს 1716-1717 წლებში დომენიკო ტრეზინის პროექტის მიხედვით. თაღს ზემოდან ადგას ფართო ატიკი, რომელიც სრულდება ნახევარწრიული ფრონტონით, რომელზეც კონდრატ ოსნერის პანოა გამოსახული („მოციქულ პეტრეს მიერ სიმონის ჩამოგდება“). აღნიშნული პანო ასოცირდება ჩრდილოეთის ომში რუსეთის გამარჯვებასთან ასოცირდება (სიმონი ესაა შვედეთის მეფე კარლ XII, ხოლო პეტრე - პეტრე I დიდი). ხის ბარელიეფის სიგანეა 4,9 მ, ხოლო სიმაღლე 3,35 მეტრი. 

1720 წლის აგვისტოში თაღის თავზე დაამონტაჟეს რუსეთის გერბი (ორთავიანი არწივი), რომელიც შესრულებული იყო ხელოსან ფრანსუა ვასუს მიერ. 1723 წელს მხატვარმა ალექსანდრე ზახაროვმა და ოქრომჭედელმა ივან უვაროვმა ფიგურა შავად შეღებეს და მოაქროვეს გვირგვინი, სკიპტრა, ბირთვი და ფარის დეტალები. მთლიანი გერბის წონა შეადგენდა 1122 კგ. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ გერბი არ ჩამოუხსნიათ, ხოლო დახურეს დეკორატიული ფარი. 

ჭიშკარი დაინგრა უკვე XVIII საუკუნეში, თუმცა გაარემონტეს. 1941 წელს საბრძოლო მოქმედებების დროს ძლიერ დაზიანდა. 1951 წელს არქიტექტორების ა. ა. კედრინსკისა და ა. ლ. როტაჩის მიერ ჩაუტარდა რესტავრაცია. ასევე ციხესიმაგრის სარემონტო სამუშაოები მიმდინარეობდა 2008 წლის აპრილ-მაისშიც.

## რესურსები ინტერნეტში
* Фотография пано над воротами 
* Сферическая панорама у Петровских ворот 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ფრანკფურტის ფინანსური კვლევების ცენტრი

**ფრანკფურტის ფინანსური კვლევების ცენტრი** ()  —  კვლევების ცენტრი ფრანკფურტში, წარმოადგენს დამოუკიდებელ კვლევით ინსტიტუტს და ასოცირდება ფრანკფურტის გოეთეს უნივერსიტეტთან. CFS ატარებს კველევებს ფინანსურ ბაზრებზე, ფინანსურ შუამავლებზე, ფულად-საკრედიტო პოლიტიკასა და მაკროენომიკაზე. ინსტიტუტის პრეზიდენტი ოტმარ ისსინგი, ევროპის ცენტრალური ბანკის ყოფილი მთავარი ეკონომისტია. მმართველი დირეკტორები კი არიან: მაიკლ ჰალიასი, იან პიტერ კრამენი და უვე უოლზი. ინსტიტუტის სპონსორი ასოციაციის თავჯდომარეა როლფ ე. ბრეუერი.

## კვლევა 
CFS-ის კვლევის პროგრამა შედგება ხუთი კვლევითი სფეროსაგან, რომელთაგან თითოეული იმართება პროგრამის დირექტორის მიერ. სტუმარი მკლევარები და სტიპენდიანტები რეგულარულად თანამშროლობენ კვლევით პროექტებზე CFS-ს აკადემიურ პერსონალთან.

## დიალოგი 
CFS მიზნად ისახავს ხელი შეუწყოს დიალოგის არსებობას აკადემიასა და ფინანსურ საზოგადოებას შორის; რეგულარულად ორგანიზებული კონფერენციებით, კოლოქვიუმის, აკადემიური ფორუმის დისკუსიების და  ფინანსებთან დაკავშირებული პრობლემებთან დაკავშირებული სპეციალისტების მიერ წარდგენილი პრეზენტაციებით. ცენტრი ასევე მონაწილეობს საერთაშორისო კვლევით ქსელებში.

## ისტორია 
1964 წელს გოეთეს უნივერსიტეტის 50 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, ზოგიერთი ბანკი, კერძოდ კი კერძო ბანკირები და ფრანკფურტის საფონდო ბირჟამ, შექმნა ფონდი კლევითი ინსტიტუტის ჩამოსაყალიბებლად. 1967 წელს ინსტიტუტი დაარსდა და ეწოდა „Institut für Kapitalmarktforschung“ (IFK). ინსტიტუტს დღესაც აფინანსებს „Gesellschaft für Kapitalmarktforschung e.V.“ (GfK), რომელიც იმავე წელს დაარსდა. ეს იყო პირველი კვლევითი ინსტიტუტი გერმანიაში, რომელიც მხოლოდ კაპიტალის ბაზრის საკითხებს მიეძღვნა. 1996 წელს ინსტიტუტმა დამატებით სახელი მიიღო „Center for Financial Studies“, რაც ასახავდა მის სამეცნიერო საქმიანობის  მზარდ ინტერნაციონალურ ორიენტაციას. 2005 წელს CFS-მ გოეთეს უნივერსიტეთან თანამშრომლობით პირველად მიიღო Deutsche Bank (დოიჩ ბანკის) პრიზი ფინანსურ ეკონომიკაში. 2006 წელს ევროპის ცენტრალური ბანკის ყოფილი მთავარი ეკონომისტი, ოტმარ ისსინგი გახდა CFS-ის პრეზიდენტი.

## გარე ბმულები 
* official website
* website CFS Index
* website House of Finance

კატეგორია:ჰესენის უმაღლესი სასწავლებლები
კატეგორია:განათლება ფრანკფურტში
აფურჯის ჩანჩქერი

**აფურჯის ჩანჩქერი** () — ჩანჩქერი აზერბაიჯანში. წარმოადგენს აზერბაიჯანის უმაღლეს ჩანჩქერს. განლაგებულია მდინარე ველველიჩაის აუზში, ტენგის ხეობაში, ყუბის რაიონის სოფელ აფურჯას მახლობლად. ეცემა ტენგის მთიდან. ჩანჩქერის სიმაღლე 70 მეტრს აღწევს. აფურჯის ჩანჩქერი წარმოადგენს აზერბაიჯანის ბუნებრივ ძეგლს და მას სახელმწიფო იცავს.

## სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ჩანჩქერები
ბიანდოვანის ნაკრძალი

**ბიანდოვანის ნაკრძალი** დაარსდა 1961 წელს სალიანისა და ყარადაღის რაიონების ადმინისტრაციულ საზღვრებზე. მიეკუთვნება ფაუნის ტერიტორიულ ტიპს. ესაზღვრება შირვანის ეროვნულ პარკს. 

## შექმნის მიზანი 
ნაკრძალის შექმნის მიზანს წარმოადგენს გარკვეული იშვიათი ჯიშების პოპულაციის გადარჩენა: 
* ქურციკი (Gazella sulgutturosa),
* წყალში მოცურავე ფრინველები და სარსარაკი (Otis tetrax).

კატეგორია:IUCN კატეგორია IV
კატეგორია:აზერბაიჯანის დაცული ტერიტორიები
გურამა

**გურამა** ( — დაკავშირებული, შეერთებული) — ორიგინალური ნაჭრებით კერვის ტექნიკა, გამოიყენება აზერბაიჯანში ერთიანი ნაქსოვის შესაქმნელად.

აზერბაიჯანში არსებობდა უძველესი ტრადიცია, რომლის მიხედვითაც ოჯახურ ზეიმებზე ერთმანეთს ჩუქნიდნენ სხვადასხვა სახის საკერავ ნაჭრებს. რაიმეს მოქსოვის შემდეგ ნაჭრები არ იყრებოდა და ინახებოდა იმ დრომდე, სანამ მათი რაოდენობა არ იქნებოდა საკმარისი ხალიჩის შესაკერად. „აზერბაიჯანელი მანდილოსნები ძალიან შრომისმოყვარეები და მშვენიერი მკერავები არიან“ — წერდა XIX საუკუნეში რუსი მეცნიერი აზერბაიჯანელ მანდილოსნებზე.

თაობიდან თაობაზე გადადიოდა გურამას ტექნიკა. იცვლებოდნენ ორნამენტები და ფერები. დასაწყისში უბრალო და პრიმიტიული ორნამენტები იცვლებოდა რთული კომპოზიციებით. როგორც ტრადიციულ მოზაიკაში, ასევე გურამაში რაც უფრო მეტი ნაჭერი და ფერი იყო გამოყენებული, მით უფრო ფასობდა იგი.

გურამას ტექნიკით შესრულებული ნამუშევრები გამოიყენებოდა სხვადასხვა დანიშნულებით. აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეთნოგრაფიული მუზეუმის კოლეცია მოიცავს XIX–XX საუკუნეების გურამას ტექნიკით შესრულებულ 100-ზე მეტ ნამუშევარს.

## ლიტერატურა 
* Afat Rustambayova. Gurama as a variety of decorative art of Azerbaijan. Journal «İrs Heritage».

კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
დამჯილის გამოქვაბული

**დამჯილის გამოქვაბული** () — ნახევრად მომრგვალებული ფორმის გამოქვაბული აზერბაიჯანში, სადაც ცხოვრობდა ქვის ხანის (პალეოლითისა და მეზოლითის) ადამიანი. განლაგებულია ავეის მთის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, რომელიც იშლება სოფელ ყაზახის რაიონის დაშ-სალახლიდან მდინარე ხრამამდე. თანამედროვე სახელწოდება დამჯილი წარმოიშვა გამოქვაბულის ბუნებრივ ნაპრალებში წყლის წვეთების ჩამოჟონვის გამო (სიტყვა დამჯი () აზერბაიჯანულად ნიშნავს წვეთს.

დამჯილის გამოქვაბული წარმოადგენს ყველაზე ღრმა გამოქვაბულს ავეის მთებში. მისი ფართობი 360 კმ²-ია. გამოქვაბულის წინა ნაწილი დანგრეულია. მეორე მხრიდან მისი სიმაღლე 4 მეტრს აღწევს. გათხრების შედეგად აღმოჩენილია უამრავი შრომის იარაღი, ისრები, დანები, ცხოველების ძვლები და ა.შ.

გამოქვაბულის სიღრმეში ასევე არმოჩენილია ჟანგმიწის ნაწილაკები, რაც იმას მიუთითებს, რომ იმ დროინდელი ადამიანი ფლობდა ფერების ფართო პალიტრას.

## ლიტერატურა
* ИСТОРИЯ АЗЕРБАЙДЖАНА (ред. Играр Алиев, изд."ЕЛМ", 1995 г.) 
* Məmmədəli Hüseynov. Azərbaycan arxeologiyası. Daş dövrü. Bakı, 1975.

კატეგორია:აზერბაიჯანის ისტორია
კატეგორია:აზერბაიჯანის მღვიმეები
კატეგორია:მღვიმეები ანბანის მიხედვით
ბუზეირის გამოქვაბული

**ბუზეირის გამოქვაბული** () — გამოქვაბული აზერბაიჯანში, ლერიკის რაიონში. წარმოადგენს პალეოლითის ხანის პირველ სადგომს თალიშის მთებში.

გამოქვაბული განლაგებულია მდინარე ზუვანდჩაის მარცხენა ნაპირზე, დელიქლი-დაშის მთის მწვერვალზე, 3 კილომეტრის მოშორებით ბუზეირის დასახლებისგან, ზღვის დონიდან 1640 მეტრის სიმაღლეზე. გამოქვაბულის სიგრძე შეადგენს 17 მ, სიგანე კი — 10-13 მ.

გამოქვაბული აღმოაჩინა 1985 წლის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ ა. გ. ჯაფაროვის ხელმძვანელობით, ლენქორანის, ლერიკისა და მასალის რაიონებში. გათხრების შედეგად აღმოჩენილი იქნა ქვის ნაკეთობები, რომელიც თავიანთი ტიპით მიეკუთვნებიან პალეოლითის ხანას.

## სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ისტორია
კატეგორია:აზერბაიჯანის მღვიმეები
კატეგორია:მღვიმეები ანბანის მიხედვით
ალარის გამოქვაბული

**ალარის გამოქვაბული** () — გამოქვაბული აზერბაიჯანში, სადაც ცხოვრობდა ქვის (შუა პალეოლითის ხანის) ადამიანი. გამოქვაბული განლაგებულია მდინარე ვილეშის მარცხენა სანაპიროზე, სოფელ ალარის (აზერბაიჯანის იარდიმლის რაიონი) მახლობლად, ზღვის დონიდან 1500 მეტრზე.

გამოქვაბული აღმოჩენილი იქნა 1993 წლის არქეოლოგიური ექსპედიციის მიერ ა. გ. ჯაფაროვის ხელმძვანელობით, რომელიც მოწყობილი იყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ინიციატივით. გათხრების შედეგად აღმოჩენილი იქნა 9 ცალი ქვის ნაკეთობა, რომელიც თავიანთი ტიპით მიეკუთვნებიან შუა პალეოლითის ხანას.

## ლიტერატურა
* Национальная Академия Наук Азербайджана. Институт Археологии и Этнографии. Археология Азербайджана. Каменный век (в 6 томах). — Баку: Şərq-Qərb, 2008. — Т. 1. — 448 с. — ISBN 979-9952-448-38-2.

კატეგორია:აზერბაიჯანის ისტორია
კატეგორია:აზერბაიჯანის მღვიმეები
კატეგორია:მღვიმეები ანბანის მიხედვით
ვასილი შულგინი

**ვასილი შულგინი** ( დ. 1878 — გ. 1976) — რუსი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე, რუსეთის სახელმწიფო დუმის მე-2, მე-3 და მე-4 მოწვევების დეპუტატი. იყო ანტისოციალისტური და ანტობოლშევიკური შეხედულებების მქონე პოლიტიკოსი, თეთრი მოძრაობის ერთ-ერთი იდეოლოგი და ორგანიზატორი, ნაციონალისტი და მონარქისტი. 

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Василий Шульгин  на Проекте1917 

კატეგორია:დაბადებული 1878
კატეგორია:გარდაცვლილი 1976
კატეგორია:რუსი სამხედრო მოღვაწეები
კატეგორია:კიევში დაბადებულები
ალექსანდრ ფილიმონოვი

**ალექსანდრ ფილიმონოვი** ( დ. 1866 — გ. 1948) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, გენერალი, 

## ბიოგრაფია
1908 წლიდან იყო ყუბანის კაზაკთა ჯარების ატამანი. 1912 წლის დეკემბრიდან იყო პოლკოვნიკი. 1917 წლის აპრილ-ოქტომბრის პერიოდში იყო ყუბანის სამხედრო მთავრობის თავმჯდომარე. 1918 წლის ნოემბრიდან გენერალ-მაიორი. 1919 წლის ბოლოს ანტონ დენიკინთან უთანხმოების გამო დატოვა ყუბანის კაზაკთა ჯარების ატამანობა. 1919 წლის დეკემბრიდან წავიდა ემიგრაციაში.

## რესურსები ინტერნეტში
* Биография

კატეგორია:დაბადებული 1866
კატეგორია:გარდაცვლილი 1948
კატეგორია:რუსი სამხედრო მოღვაწეები
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები
კატეგორია:წმინდა ანას III ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა სტანისლავის III ხარისხის ორდენის კავალრები
პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის მენშიკოვის ბასტიონი

**პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის მენშიკოვის ბასტიონი** () — პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ორი აღმოსავლეთის ბასტიონიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე ნევის მხარეს. აღმოსავლეთიდან ხურავს პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის იოანეს რაველინს. 

## ისტორია 
მენშიკოვის ბასტიონი არის ერთ-ერთი ყველაზე პირველი ბასტიონი პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში. მისი მშენებლობა დაიწყეს ხელმწიფის ბასტიონის მშენებლობის დაწყებისთანავე. სახელი ეწოდა ალექსანდრე მენშიკოვის გვარის მიხედვით, რომელიც იყო მეორე პიროვნება სახელმწიფოში მეფის შემდეგ. ზოგიერთი ისტორიული წყარო მოგვითხრობს, რომ ბასტიონს საფუძველი თავად პეტრე I-მა ჩაუყარა.

XVIII საუკუნის 20-იან წლებში, როდესაც თავადი მენშიკოვი შერისხეს და ციმბირში გადაასახლეს, ბასტიონმა დაკარგა თავისი ისტორიული სახელწოდება და გადაარქვეს სახელი პეტრე II-ის პატივისცემის ნიშნად. ისტორიული სახელი მხოლოდ საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში დაუბრუნდა და ესეც იმიტომ რომ ბოლშევიკები პეტრეს და მის თანამოაზრეებს მიიჩნევდნენ არა მარტო რეფრმატორებად, არამედ  პატრიარქალური წყობილების დამამხობლებად. 

სხვადასხვა წლებში  ბასტიონი გადააკეთეს და გაარემონტეს განსხვავებული საჭიროებებისათვის. მისი ორი სართული გააერთიანეს და მასში საიდუმლო კანცელარია განათავსეს.  მენშიკოვის ბასტიონის უკანასკნელი სარესტავრაციო სამუშაოები გაიმართა 2012 წელს. სამშენებლო სამუშაოების დროს გაამაგრეს გრუნტი და ბასტიონის კედლებს დაუბრუნეს ისტორიული იერ-სახე. 

ქალაქის ხელისუფლების განმარტებით აღნიშნული რემონტი გამოიწვია ბასტიონის ავარიულმა მდგომარეობამ, რომელიც გამოწვეულია ტენიანობის მაღალი დონით.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Петропавловская крепость. Меншиков бастион

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ვიქტორ პოკროვსკი

**ვიქტორ პოკროვსკი** ( დ. 1889 — გ. 1922) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, თეთრი მოძრაობის ერთ-ერთი აქტიური მონაწილე და ხელმძღვანელი. 

## ბიოგრაფია
იყო პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე. 1914 წლიდან იყო გრენადერთა პოლკის კაპიტანი, შემდგომში იყო სამხედრო მფრინავი, ესკადრილიის მეთაური. 1916 წლიდან იყო რიგის მე-12 ავიარაზმის მეთაური. 1917 წლიდან შტაბს-კაპიტანი. 1918 წლიდან თეთრ მოძრაობაში გაწევრიანდა. იყო ყუბანის მოხალისეთა რაზმის უფროსი. 1918 წლის 14 მარტიდან პოლკოვნიკი, იმავე წლის 27 მარტიდან გენერალ-მაიორი, ყუბანის არმიის სარდალი. 1918 წლის აგვისტოდან ყუბანის 1-ლი ბრიგადის მეთაური. 1919 წლის დასაწყისიდან იყო ყუბანის 1-ლი ცხენოსანი კორპუსის სარდალი. იმავე წლის ივლისიდან გენერალ-ლეიტენანტი და კავკასიის არმიის ცარიცინის დაჯგუფების სარალი. 1919 წლის 26 ნოემბრიდან 1920 წლის იანვრამდე კავკასიის არმიის სარდალი. 1920 წლის აპრილიდან წავიდა ემიგრაციაში.

## რესურსები ინტერნეტში
* Покровский, Виктор Леонидович
* Биография 
* Биография и оценка деятельности
* О гибели генерала Покровского 
* В.* Первые бои на Кубани.— Мюнхен: Молодая Россия, 1923.
* Биография 
* Биография на сайте «Авиация и воздухоплавание до Второй мировой войны»

კატეგორია:დაბადებული 1889
კატეგორია:გარდაცვლილი 1922
კატეგორია:რუსი სამხედრო მოღვაწეები
პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ხელმწიფის ბასტიონი

**პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ხელმწიფის ბასტიონი** () — პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ორი აღმოსავლეთის ბასტიონიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე ნევის მხარეს. აღმოსავლეთიდან ხურავს პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის იოანეს რაველინს.

## ისტორია 
ბასტიონის მშენებლობა დაიწყეს 1703 წლის 16 მაისს, რითაც კურდღლის კუნძულზე სათავე დაუდეს თავდაპირველ მიწითა და ხით აგებულ ციხესიმაგრეს და სანქტ-პეტერბურგს. მშენებლობის ზედამხედველი იყო თავად პეტრე I, რომლის პატივისცემის ნიშნად მიიღო სახელწოდება — ხელმწიფის ბასტიონი.  

ხელმწიფის ბასტიონი შენდებოდა ინჟინერ ვ. ა. კირშტენშტეინის ხელმძღვანელობით, სავარაუდოდ, ინჟინერ ჟოზეფ გასპარ ლამბერ დე გერენის პროექტის მიხედვით, რომლის მიღებაშიც აქტიურად მონაწილეობდა პეტრე I. 

1717-1732 წლებში არქიტექტორ დომენიკო ტრეზინის პროექტის მიხედვითა და სამხედრო ინჟინერ ბურჰარდ კრისტოფ ფონ მინიხის მონაწილეობით ხელმწიფის ბასტიონი გადააკეთეს ქვაში. შენობის შიგნით განათავსეს ორსართულიანი კაზემატები, ხოლო ბასტიონების ქვეშ დააყოლეს მიწისქვეშა გასასვლელები. 1752 წელს ბასტიონში ჩაამონტაჟეს ქვის ხიდი გალავანზე იარაღის ასატანად. 1782-1784 წლებში ინჟინერ რ. რ. ტომილოვის პროექტის მიხედვით ნევის მხარეს ბასტიონის ფასადი მოაპირკეთეს გრანიტის ფილებით. 

1703 წელს ციხესიმაგრის დასრულებისთანავე ხელმწიფის ბასტიონზე აღმართეს ციხის დროშა, ხოლო 1704 წელს აანთეს პირველი შუქურა. 1726-1766 წლებში ბასტიონის ერთ-ერთ განყოფილებაში ინახებოდა პეტრე I-ის ნავი, რომელსაც უწოდებდნენ „რუსული ფლოტის ბაბუას“.

დიდი სამამულო ომის პერიოდში ბასტიონზე დაამონტაჟეს პელენგატორი, რომლის ფუნქციაც იყო ქალაქის თავზე მოძრავი მტრის თვითმფრინავების აღმოჩენა.

1954 წელს ბასტიონი გადასცეს ლენინგრადის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმს. ბასტიონი გადაღებულია რამდენიმე ფილმში.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ГОСУДАРЕВ БАСТИОН
* Петропавловская крепость. Государев бастион

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარე

**კოსოვო და მეტოხია** (), ოფიციალურად **კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარე** (), შემოკლებით **კოსოვო** () ან **კოსმეტი** (**კოს**ოვო და **მეტ**ოხია) — ავტონომიური მხარე სერბეთში. ფართობი 10,9 ათ. კმ². მოსახლეობა 1 883 018 კაცი (2016). ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი პრიშტინა.

## გეოგრაფია 
ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი უჭირავს კოსოვო-პოლესა და მეტოხიის ქვაბულებს, სადაც მიედინება მდინარეები თეთრი დრინი და იბარი. ჰავა ზომიერი კონტინენტურია. იანვრის საშუალო ტემპერატურა დაახლოებით 0°C-ია, ივლისისა 20°C. ნალექები 600–700 მმ წელიწადში. მთის კალთებზე ფართოფოთლოვანი ტყეებია.

## ისტორია 
VIII–XII საუკუნეებში კოსოვოსა და მეტოხიის ტერიტორია რაშკის, ხოლო შემდეგ სერბეთის სახელმწიფოს ცენტრალური ნაწილი იყო. XV საუკუნეში სერბეთის სხვა მიწებთან ერთად ოსმალთა იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა. XVI–XVIII საუკუნეებში კოსოვოსა და მეტოხიის ტერიტორიაზე ხშირი იყო ანტიოსმალური აჯანყებები, სერბი მოსახლეობა მასობრივად მიდიოდა ემიგრაციაში. 1913 წელს ეს ტერიტორია სერბეთმა და ჩერნოგორიამ. 1918 წელს შევიდა სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიელების სამეფოს (1929 წლიდან იუგოსლავია) შემადგენლობაში. 1941 წლიდან ოკუპირებული იყო გერმანელი ფაშისტების მიერ, 1944 წლის ბოლოს გაათავისუფლეს იუგოსლავიის სახალხო-განმათავისუფლებელმა არმიამ და ალბანეთის სახალხო-განმათავისუფლებელი არმიის ნაწილებმა. 1945–1963 წლებში **კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური ოლქი** ერქვა, 1963–1969 წლებში — ავტონომიური მხარე, 1969–1990 წლებში — **კოსოვოს სოციალისტური ავტონომიური მხარე**.

იურიდიულად, 1992–2003 წლებში შედიოდა იუგოსლავიის მოკავშირე რესპუბლიკის, ხოლო 2003–2006 წლებში სერბეთისა და ჩერნოგორიის შემადგენლობაში. კოსოვოს ომის დასრულებისა და ნატოს მიერ იუგოსლავიის ინტერვენციის შემდეგ, ფაქტობრივად, კოსოვოსა და მეტოხიის დიდი ნაწილი კონტროლირდება ნაწილობრივ აღიარებული კოსოვოს რესპუბლიკის მიერ, რომელმაც დამოუკიდებლობა 2008 წელს გამოაცხადა.

## ლიტერატურა 
## სქოლიო 
კატეგორია:სერბეთის ადმინისტრაციული დაყოფა
კატეგორია:კოსოვო
კაჩანიკის თემი

**კაჩანიკის თემი** () — თემი სერბეთში, კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარის კოსოვოს ოლქში. ფართობი შეადგენს 294 კმ²-ს. აქვს სადავო ადმინისტრაციული კუთვნილება.

თემის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კაჩანიკი. შეიცავს 30 დასახლებულ პუნქტს. დასახლებული პუნქტების საშუალო ფართობია 7,0 კმ².

## დემოგრაფია 
## სქოლიო 
კატეგორია:კოსოვოს ოლქის თემები
ლევან მაღალაშვილი

**ლევან მაღალაშვილი** (დ. 10 აგვისტო, 1879, თბილისი — გ. 22 აგვისტო, 1936, მიუნხენი) — ქართველი  სამხედრო პირი, გენერ-ლეიტენანტი.

## ბიოგრაფია
დაიბადა თბილისის მაზრის თავადაზნაურობის წინამძღოლის ლუარსაბ მაღალაშვილის და მარიამ მელიქიშვილის ოჯახში. მსახურობდა თერგის კაზაკთა ჯარის ვლადიკავკაზ–სუნჟის პირველ პოლკში. მონაწილეობდა 1900-1901 წლებში. ჩინეთზე ლაშქრობაში და რუსეთ-იაპონიის 1904–1905 წლების ომში (ამურის კაზაკთა ჯარის შემადგენლობაში). 1909 წლის 1 იანვრისთვის ლევან მაგალოვი თერგის კაზაკთა ჯარის ვლადიკავკაზ–სუნჟას პირველი პოლკის პოდიასაული იყო; იმავე წლის 24 ივლისისთვის – შტაბს–რიტმისტრი. 1914 წლიდან მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში. 1916 წლის 19 დეკემბრიდან გახდა ცხენოსანი პოლკის პოდპოლკოვნიკი, 1916 წლის 11 სექტემბერს პოლკოვნიკის წოდება მიენიჭა, 1917 წლის 5 ივლისს კი დაინიშნა თათართა ცხენოსანი პოლკის მეთაურად.

ლევან მაღალაშვილი 1918 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ თეთრ მოძრაობას შეუერთდა, მაგრამ როგორც კი საქართველოს დამოუკიდებლობა გამოცხადდა, იგი ქართული ჯარის რიგებში ჩადგა. 1918 წლიდან გენერალ–ლეიტენანტია. მეთაურობდა თათართა დივიზიას (ხალხში ცნობილია, როგორც „ველური დივიზია“), რომელიც შამქორში აწარმოებდა სისხლისმღვრელ ბრძოლებს ბოლშევიკების წინააღმდეგ.

სამხედრო დამსახურებისთვის ლევან მაღალაშვილი დაჯილდოებული იყო: წმ. გიორგის IV, წმ. ვლადიმერის IV (მახვილებითა და ბაფთით, 1915) ხარისხების ორდენებით.

1921 წლიდან ლევან მაღალაშვილი ემიგრაციაში წავიდა. ცხოვრობდა გერმანიაში, მიუნხენში. გარდაიცვალა მიუნხენის სანატორიუმში ჭლექით. დაკრძალულია იქვე, ადგილობრივ სასაფლაოზე. დაქორწინებული იყო (1907 წლის 29 აპრილი) სოფიო ნიკოლოზის ასულ ბარათაშვილზე (1884–1977). ჰყავდათ ერთი ვაჟი – ნიკოლოზი.

## ლიტერატურა
*

## რესურსები ინტერნეტში
*

კატეგორია:დაბადებული 10 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1879
კატეგორია:გარდაცვლილი 22 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1926
კატეგორია:ქართველი გენერლები
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ლ
ედმუნდ ალენბაი

**ედმუნდ ალენბაი**  ( დ. 1861 — გ. 1936) — ინგლისელი სამხედრო მოღვაწე, გენერალი, ფელდმარშალი.

## ბიოგრაფია
სენდჰერსტის სამხედრო აკადემიის დასრულების შემდეგ დაინიშნა დრაგუნთა მე-6 ბატალიონში. მსახურობდა აფრიკაში. 1897 წელს მიიღო მაიორის წოდება. იყო ინგლის-ბურების II ომის (1899-1902) მონაწილე. ომი დაასრულა პოლკოვნიკის ჩინით. 1902 წლიდან იყო ლანსერთა მე-5 სამეფი დივიზიონის მეთაური. 1905-1910 წლებში იყო საკავალერიო ბრიგადის მეთაური, 1910-1914 წლებში კავალერიის ინსპექტორი. პირველი მსოფლიო ომის დროს მსახურობდა დასავლეთის ფრონტზე საკავალერიო დივიზიის მეთაურად. 1915 წლის ოქტომბრიდან იყო ინგლისის მე-3 არმიის სარდალი. 1917 წლიდან იყო ეგვიპტის საექსპედიციო კორპუსის სარდალი, 1918 წლიდან პალესტინის ფრონტის სარდალი და სამეფო არმიის ფელდმარშალი. 1918 წლის შემოდგომაზე მისი სარდლობით განვითარებული „არმაგედონის ოპერაციის“ შედეგად გარღვეულ იქნა გერმანულ-ოსმალური შენაერთებით გამაგრებული პალესტინის ფრონტი, რასაც მოჰყვა ბრიტანული შენაერთების მიერ იერუსალიმის,დამასკოს, ბეირუთის და ალეპოს აღება და ოსმალეთის იმპერიის კაპიტულაცია.

## რესურსები ინტერნეტში
* General Allenby, PBS feature on Lawrence of Arabia
* Edmund Henry Hynman Allenby, 1st Viscount Allenby (1861–1936), Field Marshal: Sitter in 29 portraits (National Portrait Gallery)
* Lord Allenby&nbsp;– High Commissioner of Egypt. The New York Times, 5 March 1922 
* Lord Allenby's Special Train, Dock Siding, Port Said, Egypt
* Historic film footage of General Edmund Allenby entering Jerusalem on foot and reading Jerusalem proclamation, 11 December 1917.
*His introduction to *The New Zealanders in Sinai nd Palestine*
* [British Pathe video of 1926 Corps of Commissionaires(https://ka.wikipedia.org/wiki/Corps_of_Commissionaires) inspection by Viscount Allenby]
* Signed Photo of Edmund Allenby Entering Jerusalem

კატეგორია:დაბადებული 1861
კატეგორია:გარდაცვლილი 1936
კატეგორია:ბრიტანელი სამხედრო მოღვაწეები
მარია დე ლა პას ესპანელი

**მარია დე ლა პას ესპანელი** (, ; დ. 23 ივნისი, 1862 — გ. 4 დეკემბერი, 1946) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ისა და კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე ასისის შუათანა ასული. ბავარიის პრინცესა 1883-1946 წლებში როგორც პრინც ლუდვიგ ფერდინანდ ბავარიელის მეუღლე.

## ბიოგრაფია 
მინი|მარცხნივ|მარია დე ლა პას ესპანელის გერბი
მარია დე ლა პასი დაიბადა 1862 წლის 23 ივნისს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ისა და მისი მეუღლის, კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე ასის დე ბურბონის შუათანა ასული. მისი ბავშვობისა და მოზარდობის ხანა დრამებითაა სავსე: როდესაც იგი მხოლოდ ექვსი წლის იყო, 1868 წელს დედამისის, ისაბელ II-ის მმართველობა დაამხეს და სამეფო ოჯახი საფრანგეთში გააძევეს, ამას დაერთო ისიც, რომ 1871 წელს მისმა სიძემ საჯაროდ მოიკლა თავი.

1874 წელს ესპანეთში მონარქია აღსდგა და ტახტზე მისი ძმა ალფონსო XII ავიდა, რომელთან ერთადაც მარია დე ლა პასი და მისი დები მშობლიურ ესპანეთში დაბრუნდნენ. 1875 წელს ესპანეთში მისი უფროსი და, ისაბელი ჩავიდა, რომელიც სანამ ალფონსოს შვილი გაუჩნდებოდა ტახტის მემკვიდრედ მოიაზრებოდა.

თავად მარია დე ლა პასი და მისი დები: მარია დელ პილარი და ეულალია, ესპანეთში მხოლოდ 1877 წელს დაბრუნდნენ. მათმა ბედნიერმა ცხოვრებამ სამშობლოში ძალიან ცოტა ხანს გასტანა. 1878 წელს, ქორწინებიდან მალევე ალფონსო XII-ის საყვარელი მეუღლე, 18 წლის დედოფალი მერსედეს ორლეანელი ჭლექით გარდაიცვალა, რაც ალფონსოსთან ერთად ძალიან განიცადა მარია დე ლა პასმაც. სულ ერთ წელიწადში, 1879 წელს გარდაიცვალა მარია დე ლა პასის საყვარელი უფროსი და მარია დელ პილარიც, ასევე 18 წლის ასაკში. ცხადია, ამდენი ახლობლის უეცარმა გარდაცვალებამ საშინლად იმოქმედა მარია დე ლა პასზე, რომელიც ძალიან მელანქოლიური ხასიათის გახდა და რომანტიკული ლექსების წერა დაიწყო.

1883 წლის 2 აპრილს, 18 წლის მარია დე ლა პასი მადრიდში ცოლად შერთეს მის ბიძაშვილ ლუდვიგ ფერდინანდ ბავარიელს, რომელიც ბავარიის მეფე ლუდვიგ I-ის შვილიშვილი იყო. ამის შემდეგ იგი ქმართან ერთად მიუნხენში, ნიმფენბურგის სასახლეში დასახლდა. ბავარიაში გადასახლების შემდეგ მან მთელი თავისი სიცოცხლე თავისი შვილების აღზრდას, ქველმოქმედებასა და პოეზიას მიუძღვნა.

მარია დე ლა პასი გარდაიცვალა 1946 წლის 4 დეკემბერს, 84 წლის ასაკში, ბავარიაში.

## შვილები 
# ფერდინანდი (1884-1958), ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი, ესპანეთის მეფე ალფონსო XII-ის ასული მარია ტერეზა ესპანელი, რომელთანაც შეეძინა ოთხი შვილი, მათ შორის მარია დე ლას მერსედესი, რომელიც შემდგომში ცოლად გაჰყვა ირაკლი ბაგრატიონ-მუხრანელს;
# ადალბერტი (1886-1970), ცნობილი ისტორიკოსი და დიპლომატი. ცოლად შეირთო გრაფინია ავგუსტა შეეფრიედელი, რომელთანაც ორი ვაჟი შეეძინა;
# მარია დელ პილარი (1891-1987), მას მარია დე ლა პასმა სახელი თავისი განსვენებული დის, მარია დელ პილარ ესპანელის პატივსაცემად დაარქვა. შემდგომში მან გათხოვებაზე კატეგორიული უარი განაცხადა და მხატვარი გახდა.

## წინაპრები 

## ლიტერატურა 
* María Teresa Álvarez, La infanta Paz de Borbón, La Esfera de los Libros, 2011. ISBN 8499700136

კატეგორია:დაბადებული 23 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1862
კატეგორია:გარდაცვლილი 4 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1946
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები
კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
კატეგორია:მადრიდში დაბადებულები
ნეპტუნი (შადრევანი)

**ნეპტუნი** () — პეტერგოფის სასახლეებისა და პარკების ანსამბლის ერთ-ერთი შადრევანი. შეიძინა იმპერატორმა პავლე I-მა გერმანიაში ვიზიტის დროს.

## ისტორია 
1736 წელს ზემო პარკის ცენტრალურ აუზში, განათავსეს ქანდაკება-შადრევნის კომპოზიცია „ნეპტუნის კალათა“. სკულპტურა არის მოოქროვილი. კომპოზიციის ცენტრში წარმოდგენილია ნეპტუნი, ასევე ეტლი და ცხენოსნები. ცენტრალურ ნაკადზე დაყენებული იყო სპილენძის რგოლი. არაერთი რეკონსტრუქციის შემვეგ 1797 წელს ყველაფრის მოხსნა მოუწიათ. მის ადგილას აღმართეს ნეპტუნის მთელი ჯგუფი. 

შადრევნის თავდაპირველი ფიგურები შექმნილი იყო ნიურბერგში (გერმანია), მაგრამ შადრევანი აქ არასოდეს ყოფილა მოქმედი. კომპოზიაცია შექმნეს ვესტფალიის ზავის სამახსოვროდ. 

ქალაქის ბაზრის მოედანზე ააშენეს აუზი კვარცხლბეკით, რომელიც განკუთნილი იყო კომპოზიციის დასამონტაჟებლად, მაგრამ შემდეგ გაირკვა რომ მდინარეში უბრალოდ არ იყო შადრევნის ფუნქციონირებისთვის საჭირო წყლის რაოდენობა. ამის შემდეგ შადრევანი მოათავსეს ბეღელში, სადაც მან 100 წელზე მეტი გაატარა. 1781-1782 წლებში, ევროპაში მოგზაურობისს ფარგლებში ნიურბერგმა უმასპინძლა უფლისწულ პავლე პეტრეს ძეს, რომელმაც გადაწყვიტა შადრევნის შეძენა, მას მისი დადგმა საკუთარ რეზიდენციაში, გატჩინაში სურდა. პავლე I-მა ეს შადრევანი იმ დროისთვის უზარმაზარ თანხად 30 000 რუბლად იყიდა. 1796 წელს ქანდაების დიდი ნაწილი გაიყიდა და გაგზავნეს პეტერგოფში. 1798 წელს არც აქ მოხდა მისი დამონტაჟება ანალოგიური მიზეზის გამო, რაც იყო ნიურბერგში. სწორედ ამ დროს გადაწყვიტეს, რომ კომპოზიცია დაედგათ ზემო პარკის აუზში, რაც წარმატებით განხორციელდა 1799 წელს.

დიდი სამამულო ომის დროს ქანდაკება დაშალეს და გააგზავნეს გერმანიაში. 1947 წელს იგი კვლავ პეტერგოფში დაბრუნდა.

## ლიტერატურა 
*Гусаров А.Ю. Петербург - столица фонтанов. Путеводитель по фонтанам Санкт-Петербурга. — СПб, 2008. — ISBN 978-5-901751-87-9.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Страница о фонтане «Нептун» на официальном сайте музея-заповедника Петергоф 
* Фонтан «Нептун» в истории Нюрнберга

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ალექსანდრეს სვეტი (სანქტ-პეტერბურგი)

**ალექსანდრეს სვეტი** () — ამპირის სტილში აგებული ძეგლი სანქტ-პეტერბურგის სასახლის მოედანზე. შექმნა არქიტექტორმა ოგიუსტ მონფერანმა 1834 წელს იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის ბრძანებით, მისი უფროსი ძმის ალექსანდრე I-ის ნაპოლეონზე გამარჯვების აღსანიშნავად.

## ისტორია 
ალექსანდრეს სვეტის დიზაინი დააპროექტა საფრანგეთში დაბადებულმა არქიტექტორმა, ოგიუსტ დე მონფერანმა, ხოლო  1830-1834 წლებში ააგო შვეიცარიაში დაბადებულმა არქიტექტორმა ანტონიო ადამინმა. ნაგებობა ოფიციალურად 1834 წლის 30 აგვისტოს გაიხსნა (ალექსანდრე კონსტანტინოპოლელის ხსენების დღეს). თავის მსგავს არქიტექტურულ ძეგლებს შორის   მსოფლიოში ყველაზე მაღალია. ძეგლის სიმაღლეა 47,5 მ (155 ფუტი და 8 ინჩი) და ბოლოვდება  ანგელოზის ძეგლით, რომელსაც ჯვარი უჭირავს. როგორც ტრიუმფალური სვეტი ყველაზე მაღალია, მაგრამ როგორც განცალკევებით მდგომი ძეგლი, ლონდონის დიადი ცეცხლის მონუმენტი მასზე მაღალია (62 მ). 

დროთა განმავლობაში მონოლითურმა ძეგლმა დახრა, გადაადგილება და აღდგენა განიცადა. ანგელოზის ძეგლი შექმნილია რუსი მოქანდაკის, ბორის ორლოვსკის მიერ. ანგელოზის სახე მიმსგავსებულია იმპერატორ ალექსანდრე I-ს. სვეტის ასაგებად გამოყენებულია მასიური წითელი გრანიტის ქვა. მისი სიმაღლეა 25,45 მ (83 ფუტი), ხოლო დიამეტრი დაახლოებით 3,5 მ. გრანიტის ეს მონოლითი 1832 წელს  ჩამოიტანეს ვიროლატიდან (ფინეთი) სანქტ-პეტერბურგში, ზღვის გავლით, სპეციალურად ამ მიზნით შემუშავებული ბარჯით. 1832 წლის 30 აგვისტოს, 600 ტონიანი (661 ტონა) ქვა 2 საათში, უილიამ ჰენსიდის ხელმძღვანელობით, 3 000 კაცმა თანამედროვე ამწეებისა და საინჟინრო დანადგარების დახმარების გარეშე აიტანა გემზე. იგი იმდენად ფრთხილად მოათავსეს, რომ არ დასჭირდა არანაირი დამაგრება და მდგომარეობა მხოლოდ საკუთარი წონით შეინარჩუნა.

## ლიტერატურა
*Никитин Н. П. Огюст Монферран, Проектирование и строительство Исаакиевского собора и Александровской колонны. — Л., 1939.
*Гусаров А. Ю. Памятники воинской славы Петербурга. — СПб., 2010. — ISBN 978-5-93437-363-5.
*Любин Д. В. Александровская колонна. — СПб.: Издательство Государственного Эрмитажа, 2013. — 104 с., ил. — ISBN 978-5-93572-530-3.
*Любин Д. В. Обелиск на Дворцовой площади. Неосуществлённый проект памятника императору Александру I архитектора О. Монферрана // Петербургские искусствоведческие тетради. Выпуск 25. — СПб., 2012. — С. 197—209.
*Любин Д. Неисполненный контракт отставного гвардии поручика Арсения Богданова. Материалы к истории создания Александровской колонны // Петербургские искусствоведческие тетради. Выпуск 32. — СПб., 2014. — С. 97-119.
*Чертежи и подробности создания памятника в честь императора Александра. — Париж: Издательство братьев Тьерри, 1836.

## რესურსები ინტერნეტში
* Второе рождение Александровской колонны — статья о реставрации в интернет-журнале «OSTmetal.INFO — ОБРАБОТКА МЕТАЛЛА»
* Александровская колонна  в Энциклопедии Петербурга на сайте encspb.ru
* Александровская колонна  в Энциклопедии Петербурга на сайте spbin.ru
ნარვის ტრიუმფალური ჭიშკარი

**ნარვის ტრიუმფალური ჭიშკარი** () — ამპირის სტილში აგებული არქიტექტურის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს სტაჩეკის მოედანზე მეტროსადგურ „ნარვსკაიას“-ს გვერდით. ტრიუმფალური თაღი ააგეს 1827-1834 წლებში, საფრანგეთ-რუსეთის 1812 წლის ომის გმირების პატივისცემის ნიშნად.

## ისტორია 
მინი|ნიკეს ეტლის ექვსი ცხენი თაღის თავზე.
თავდაპირველად ხის ნაგებობა აშენდა ნარვის გზაზე, ნაპოლეონის ომიდან დაბრუნებული ჯარისკაცების მისასალმებლად. ორიგინალი თაღის არქიტექტორი იყო ჯანკომი კვარენგი. აღნიშნული გეგმა იმეორებდა პარიზში ტრიუმფალური თაღის ელემენტებს, რომელიც მიძღვნილი იყო ნაპოლეონის აუსტერლიცში გამარჯვებაზე. მაგრამ გამოყენებული მასალა იყო პლასტირი, რომელიც მუდმივი არ იქნებოდა. 

1827 და 1834 წლებში ვასილ სტასოვმა განაახლა და ხელახლა ააშენა კარიბჭე ქვისგან. მსგავსი ჭიშკარი ასევე სტასოვის მიერ აგებული დგას მოსკოვის გზაზე. მსგავსი თაღები სათავეს იღებს რომის იმპერიის დროიდან. მთავარი თაღი განაწილებულია ორ მასიურ ბოძზე. ნიკე, გამარჯვების ქალღმერთი გამოსახული არის ექვსცხენიან ეტლზე, რომელიც შექმნილია პიტერ კლოდ ფონ იურგენსბერგის მიერ ტრადიციული კვადრიგას ნაცვლად. 

ლენინგრადის ბლოკადის დროს არც კარიბჭე, არც რუსული მთავარი საადმირალო ცენტრი არ ყოფილა დაბომბილი. კარიბჭეს 1951 წელს ხელახლა ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია. 1989 წელს კარიბჭის ზედა ნაწილში გაიხსნა პატარა სამხედრო მუზეუმი. XXI საუკუნის დასაწყისში კარიბჭეს კაპიტალური რესტავრაცია ჩაუტარდა და ექსპერტების თვალსაზრისით ის ამჟამად კარგ მდგომარეობაშია.

## რესურსები ინტერნეტში
* Сферическая панорама Нарвских триумфальных ворот 
* Яндекс панорама
* Медаль памятная «Победоносной Российской Императорской Гвардии. 18 августа 1834»
* Нарвские триумфальные ворота 
* Архитектура Санкт-Петербурга
* Энциклопедия СПб 
* фильм из серии «Легенды района»

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
დიდების სვეტი

**დიდების სვეტი** () — სანქტ-პეტერბურგში სამების ტაძრის წინ აღმართული ძეგლი რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომის მოვლენებისა და მონაწილეების პატივისცემის ნიშნად.

## ისტორია 
1886 წელს, რუსეთ-ოსმალეთის ომის შემდეგ, როდესაც რუსეთმა ბულგარეთი იხსნა ოსმალეთის შემოტევისგან, სანქტ-პეტერბურგის სამების ტაძრის ჩრდილოეთ ფასადის წინ აშენდა დიდების სვეტი. სვეტის საძირკველი აგებული იყო 140 ქვემეხის ლულისაგან, რომელიც გამოიყენეს ოსმალების წინააღმდეგ ომის დროს. მონუმენტი რვა მეტრის სიგრძის იყო და ზემოდან ფრთიანი ფიგურა ედგა, რომელსაც ერთ ხელში მუხის ტოტების გვირგვინი  და მეორე ხელში პალმის ტოტები ეჭირა. შიგნით რკინის სპირალური ფორმის კიბეები იყო. სვეტს გარედან 10 ქვემეხის ლულა ფარავდა.  1929 წელს, საბჭოთა მთავრობამ მონუმენტი დაშალა და ფულის სანაცვლოდ მიჰყიდა გერმანიას.

1969 წელს სვეტის ადგილზე დაამონტაჟეს ვასილი სტასოვის ძეგლი, რომელიც იყო ტაძრის არქიტექტორი. ბიუსტის დადგმა მიეძღვნა არქიტექტორის 200 წლის იუბილეს. ბიუსტი მაღალ მეტალის კვარცხლბეკზე იდგა, ხოლო გარშემო გაშენებული იყო სკვერი. 

2004 წელს, ორიგინალ გეგმაზე დაყრდნობით, მონუმენტი აღადგინეს. სვეტის საძირკველი აგებულია ზუსტი 128 თურქული ქვემეხის ლულის ასლისგან, რომელიც დაამზადა კომპანია Novolipetsk Steel-მა. მოგვიანებით ლულები და მეტალის დანარჩენი ნაწილები სანქტ-პეტერბურგს საჩუქრად გადაეცა 300 წლის იუბილეზე.

## ლიტერატურა
*Путеводитель по С.-Петербургу: Репринтное воспроизведение издания 1903 года. — Л.: СП «ИКАР», 1991. ISBN 5-85902-065-1
*Гусаров А.Ю. Памятники воинской славы Петербурга. — СПб, 2010. — ISBN 978-5-93437-363-5.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები
ნიზამი განჯევის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)

**ნიზამი განჯევის ძეგლი** () — სპარსული პოეზიის კლასიკოსის, განჯის მაცხოვრებელ, ნიზამი განჯევის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში, კამენოოსტროვსკის გამზირზე 25-ე და 27-ე სახლებს შორის.

თავდაპირველად ქანდაკება აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში იდგა, შემდეგ კი მონუმენტი აზერბაიჯანისგან საჩუქრად გადაეცა სანქტ-პეტერბურგს, ქალაქის დაარსების 300 წლისთავთან დაკავშირებით. ნაგებობა შექმნილია გერუშ ბობაევის, აზერბაიჯანელი მოქანდაკის მიერ, რომელმაც დაამთავრა სანქტ-პეტერბურგის ხელოვნების და ინდუსტრიის აკადემია. ფელიქს რომანოვსკი, რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული მოღვაწე კი კვარცხლბეკის პროექტის იდეის ავტორი იყო. კვარცხლბეკი შეიქმნა „კომბინატ-სკულპტურაში“, პეტერბურგის საწარმოში. მონუმენტის საზეიმო გახსნის ცერემონიალში მონაწილეობა მიიღეს რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტმა ვლადიმერ პუტინმა და ჰეიდარ ალიევმა, იმჟამინდელ აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა. 

ირანული ფილოლოგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი და სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის დეკანი ი. სტებლინ-კამენსკი ამ ძეგლის საუბრისას ნიზამის შესახებ ამბობს, რომ მისი გამოცხადება როგორც აზერბაიჯანელი პოეტი, არის ნაციონალისტური ტენდენციების ნაყოფი და „აშკარა გაყალბებასთან გვაქს საქმე, რადგან ნიზამმა არც კი იცოდა აზერბაიჯანული ენა“..

## არქიტექტურა
ბრინჯაოს 5-მეტრიანი პოეტის მონუმენტი, აღმოსავლურ სტილშია შესრულებული. ნიზამი განჯევის ფიგურა თაღის ქვეშ, სკამზე ზის, გამოსახულია ტრადიციული აღმოსავლური ჩაცმულობით და ხელში უჭირავს წიგნი. კვარცხლბეკზე კი აზერბაიჯანულ ენაზე ამოტვიფრულია სიტყვები „ნიზამი განჯევი“ (აზერბაიჯანულად: Nizami Gəncəvi)

## რესურსები ინტერნეტში
* – Это Низами говорил, что слово, сказанное от сердца, попадает прямо в сердце, - напомнил Владимир Путин на открытии в Петербурге памятника великому поэту Востока 
* Памятник Низами откроется в Санкт-Петербурге

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები
მარია ტერეზა ესპანელი (1882-1912)

**მარია ტერეზა ესპანელი** (; დ. 12 ნოემბერი, 1882 — გ. 23 სექტემბერი, 1912) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო XII-ისა და დედოფალ მარია კრისტინა ავსტრიელის შუათანა ასული. ბავარიის პრინცესა 1906-12 წლებში როგორც ფერდინანდ ბავარიელის მეუღლე.

## ბიოგრაფია 
მინი|მარცხნივ|მარია ტერეზა და მისი ქმარი, ფერდინანდ ბავარიელი 1910 წელს თავიანთ ვაჟ ლუის ალფონსოსთან ერთად
მარია ტერეზა დაიბადა 1882 წლის 12 ნოემბერს მადრიდის სამეფო სასახლეში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო XII-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ მარია კრისტინა ავსტრიელის მეორე ქალიშვილი.

1906 წლის 12 იანვარს მადრიდის სამეფო სასახლეში მარია ტერეზა დაქორწინდა გერმანელ პრინც ფერდინანდ ბავარიელზე, რომელიც მარია ტერეზას მამიდაშვილი და ასევე ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ის შვილიშვილი იყო. ამ ქორწინების შემდეგ ფერდინანდს ესპანეთის ინფანტის წოდება მიენიჭა და მარია ტერეზასთან ერთად ესპანეთის სამეფო კარზე დასახლდა, რის გამოც 1914 წელს მას ბავარიის სამეფო ტახტის მემკვიდრეობის უფლება ჩამოერთვა.

დონა მარია ტერეზა ესპანელი გარდაიცვალა 1912 წლის 23 სექტემბერს, 29 წლის ასაკში, მადრიდში. მას თავისი მეოთხე მშობიარობის შემდეგ ებოლია შეეყარა და მანვე შეიწირა. მისმა ძმამ, მეფე ალფონსო XIII-მ იგი ესკორიალის სამეფო აკლდამაში დაკრძალა. მისი გარდაცვალებიდან რამდენიმე წელიწადში მისი ქმარი ფერდინანდი მეორედ დაქორწინდა ესპანელ დიდგვაროვან ქალზე, მარია ლუისა დე სილვა ი ფერნანდესზე, თუმცა მასთან შვილები არ ჰყოლია.

## შვილები 
# ლუის ალფონსო (1906-1983), ესპანეთის ინფანტი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი;
# ხოსე ევგენი (1909-1966), ესპანეთის ინფანტი, ცოლად შეირთო მარია დე ლა ასუნსიონ სოლანხე, რომელთანაც შეეძინა ოთხი შვილი;
# მარია დე ლას მერსედესი (1911-1953), ცოლად გაჰყვა საქართველოს ტახტის ლეგიტიმურ მემკვიდრე ირაკლი ბაგრატიონ-მუხრანელს, რომელთანაც შეეძინა მარიამ და ბაგრატ ბაგრატიონ-მუხრანელები;
# მარია დელ პილარი (1912-1918), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი.

## ლიტერატურა 
*  Hof- und Staats-Handbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie - 1912. Consultado el 6 de marzo de 2017.

კატეგორია:დაბადებული 12 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1882
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1912
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები
კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
კატეგორია:ესკორიალის ინფანტების პანთეონში დაკრძალულები
კატეგორია:მადრიდში დაბადებულები
სასახლის სანაპირო

**სასახლის სანაპირო** () — მდინარე ნევის მარცხენა ნაპირის გასწვრივ მდებარე სანაპირო სანქტ-პეტერბურგში. სანაპიროზე მდებარეობს ერმიტაჟი და რუსული მუზეუმი.

## სახელწოდების ისტორია 
XVIII საუკუნის დასაწყისში ერქვა ფოსტის სანაპირო. 1738 წლიდან ზემო სანაპიროს ქუჩა. 1740-1790-იან წლებში მილიონერთა სანაპირო. 1778 წლიდან კი ოფიციალურად ეწოდა სასახლის სანაპირო. 1923 წელს უწოდეს 9 იანვრის სანაპირო. 1944 წელს დაუბრუნდა ისტორიული სახელწოდება.

## მშენებლობის ისტორია 
XVIII საუკუნის დასაწყისში მდინარე ნევის ჭაობიანი სანაპირო არ იყო გამაგრებული, მშენებლობა მიმდინარეობდა ნაკვეთების სიღრმეში, ამგვარად სანაპირო დაახლოებით გადიოდა მილიონერთა  ქუჩისა და ახლანდელი ნევის სანაპიროს ცენტრში და მას ზემო სანაპირო (Верхней набережной) ერქვა მაგრამ,  1716 წელს მიწის ნაკვეთების გაფართოების გამო მან წაინაცვლა ჩრდილოეთით. 

1707 წლის აპრილში გაიცა განკარგულება რომლის მიხედვითაც მკაცრად რეგულირდებოდა მიწის ნაკვეთბის გამოყოფა მშენებლობებისათვის, მომთხოვნების სამსახურეობრივი პოზიციის და ფინანსური მდგომარეობის მიხედვით. ამავე განკარგულების მიხედვით დადგენილი იქნა მიწის ნაკვეთების ზომა. ყველა მათგანი ვიწრო მხარით გადიოდა ნევას სანაპიროზე და განკუთვნებოდა მხოლოდ ადმირალის დეპარტამენტთან დაკავშირებულ პირებს.

1761 წელს ეკატერინე II გადაწყვიტა დედაქალაქის განახლება. პირველ პლანზე წამოიწია ურბანული დაგეგმარების ამოცანები, ამ დროს შეიქმნა პეტერბურგისა და მოსკოვის ქვის სტრუქტურით აღმშენებლობის კომისია, რომლის მთვარი არქიტექტორი იყო იური ფელტენი. პეტერბურგის შეცვლის პირველი ღონისძიებებიდან ერთ-ერთი იყო ნევის ხის სანაპიროს შეცვლა ქვის ფირფიტებით. 1762 წლის ივნისში გამოიცა განკარგულება: „პეტერბურგში ყველა სასახლის, ბაღის და სახელმწიფო სახლების წინ სანაპირო ზოლი უნდა იყოს გაკეთბული ქვისგან“.

სანაპიროს მშენებლობა გაგრძელდა 1780 წლამდე. 

## ლიტერატურა 
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 106—107. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 71—72. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 40. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ქუჩები
პეტრე I-ის ძეგლი (პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრე)

**პეტრე I-ის ძეგლი** () — რუსეთის იმპერატორ პეტრე I-ის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში, დგას პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში.

## ისტორია 
ბრინჯაოს ქანდაკება, შექმნილია მიხაილ შემიაკინის მიერ. დაიგეგმა და ჩამოასხეს ამერიკის შეერთებულ შტატებში 1980 წელს, შემდეგ კი შემიაკინმა შესწირა ქალაქს. დაიდგა 1991 წელის, 6-7 ივნისს.

ძეგლის სიმაღლე არის 1,90 მეტრი და დადგმულია გრანიტის კვარცხლბეკზე. ქანდაკება გამოსახავს პეტრეს რომელიც ზის სამეფო ტახტზე და წააგავდა პეტრეს ცვილის ფიგურას რომელიც გაკეთებული იყო კარლო ბარტოლომეო რასტრელის მიერ (1725 წ.). შემიაკინმა გააკეთა ქანდაკების სახე, პეტრე პირველის სახის  ნიღბის დახმარებთ, რომელიც შექმნა რასტრელმა 1719 წელს, ექვსი წლით ადრე სანამ პეტრე გარდაიცვლებოდა. ასევე მან შეაგროვა მისი სხეულის სხვა ნაწილებიც და წარმოადგინა პეტრე გროტესკული წესებით.

სწორედ ამიტომ ეს ქანდაკება თავდაპირველად გააკრიტიკეს ადგილობრივებმა და გახდა დასაცავი ვანდალიზმისგან. მოგვიანებით შემიაკინის ხედვა თანდათან მისაღები გახდა. ავტორი ამ ქანდაკებაზე მუშაობდა რვა წელი და შექმნა მისი სამი ვერსია, ერთი არის ნორმანდიაში, საფრანგეთში და ერთიც კლავერაკში (აშშ), სადაც ამავდროულად შემიაკინი ცხოვრობდა. ავტორის სიტყვებით, ამ ქანდაკების შექმნის იდეა წამოვიდა მისი მეგობრის ვლადიმირ ვისოცკისგან. შემიაკინმა დაიწყო 1:1 პროპორციით რასტრელის ცვილის ფიგურიდან, მაგრამ თანდათან დააგრძელა ტანი და მიამსგავსა რუსეთის ხატწერის სტილს.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები
რაია ჰაფარ ალ-ჰასანი

**რაია ჰაფარ ალ-ჰასანი** (; დ. იანვარი, 1967) — ლიბანელი პოლიტიკოსი, რომელიც ქვეყნის შინაგან საქმეთა და მუნიციპალიტეტების მინისტრია, ასევე ყოფილი ფინანსთა მინისტრი. გახდა ლიბანის პირველი ქალი მინისტრი, რომელიც მთავრობაში ამ თანამდებობაზე დაინიშნა, ისევე, როგორც გახდა პირველი ქალი შინაგან საქმეთა მინისტრი არაბულ სამყაროში.

## ადრეული წლები და განათლება 
რაია ალ-ჰასანი დაიბადა 1967 წლის იანვარში, სუნიტი ლიბანელების ოჯახში. 1987 წლის ივნისში მიიღო ბაკალავრის ხარისხი ბიზნესის ადმინისტრირებაში, ბეირუთის ამერიკულ უნივერსიტეტში. 1990 წელს კი მაგისტრის ხარისხი მიიღო ბიზნესის ადმინისტრირებაში, ჯორჯ ვაშინგტონის უნივერსიტეტში.

## კარიერა
კარიერის დასაწყისში, ალ-ჰასანი მუშაობდა „Méditerranée Investors Group“-ში.

მუშაობდა ეკონომიკისა და ვაჭრობის მინისტრის მრჩევლად, ხოლო მოგვიანებით მუშაობდა პრემიერ-მინისტრის აპარატში, იყო სხვადასხვა პროექტების მართვისა და ხარჯების მართვის რეფორმების ზედამხედველი. მოგვიანებით, ალ-ჰასანი ასევე მუშაობდა რეფორმებზე, სადაც შეიმუშავა ეკონომიკური და სოციალური რეფორმების დღის წესრიგი, პრემიერ-მინისტრის აპარატისთვის. მისი უფლებამოსილება 2011 წელს

### შინაგან საქმეთა და მუნიციპალიტეტების მინისტრი
ალ-ჰასანი, 2019 წლის 31 იანვარს შინაგან საქმეთა და მუნიციპალიტეტების მინისტრად დაინიშნა და ამ თანამდებობაზე ნოჰად მაჩნოუკი შეცვალა.

## დამატებითი კავშირები და წევრობა
ალ-ჰასანი, 14 მარტის ალიანსის წევრი და საად ჰარირის მოკავშირეა. 2016 წელს, იგი მუშაობდა „არაბთა ადამიანური განვითარების ანგარიშების“ მრჩეველთა საბჭოში. ალ-ჰასანი, ასევე „MedInvestment Bank“-ის (BankMed) დირექტორთა საბჭოს წევრია, სადაც აგრეთვე სააუდიტო კომიტეტის წევრია.

ალ-ჰასანი, „ტრიპოლის სპეციალური ეკონომიკური ზონის“ (TSEZ) თავმჯდომარე და გენერალური მენეჯერია.

## პირადი ცხოვრება 
ალ-ჰასანი დაქორწინებულია ჯანაჰ ალ-ჰასანზე და ჰყავს სამი შვილი.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1967
კატეგორია:ლიბანელი სუნიტი მუსლიმები
კატეგორია:ლიბანელი ქალი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ლიბანის პარლამენტის წევრები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები