open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ბესარიონ ნიჟარაძე

**ბესარიონ ნიჟარაძე**, *თავისუფალი სვანი* (ფსევდონიმები — ბესარიონ სვანი,
სვანი; დ. 21 ნოემბერი, 1852, უშგული — გ. 1919, მესტია) — ქართველი ეთნოლოგი, პუბლიცისტი, სასულიერო პირი, ფოლკლორისტი.

## ბიოგრაფია
ბესარიონ ნიჟარაძე დაიბადა 1852 წლის 21 ნოემბერს სოფელ უშგულში. 1866 წელს იგი შევიდა ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში, რომელიც 1874 წელს დაამთავრა და ჩაერიცხა თბილისის სასულიერო სემინარიაში. თბილისის სემინარიაში ბ. ნიჟარაძე სწავლობდა 1878 წლამდე. 

1878-1883 წლებში ნიჟარაძე მსახურობდა სვანეთის საბოქაულოში საქმისმწარმოებლად. 1883 წლიდან ის კვლავ ქუთაისში გადადის და სათავადაზნაურო სასწავლებელში აღმზრდელად იწყებს მუშაობას. ამ თანამდებობაზე დარჩა იგი 1892 წლამდე.

1891 წელს ბესარიონ ნიჟარაძემ ცოლად მოიყვანა ქუთაისელი აზნაურის ქალი ალექსანდრა პავლეს ასული ნორაქიძე და მეუღლითურთ სვანეთში დაბრუნდა. იგი ინიშნება სოფელ იფარში ახლადგახსნილი სკოლის გამგე-მასწავლებლად. 1892 წელს მღვდლად ეკურთხა და საეკლესიო მსახურიც დაიწყო. მსახურობდა მღვდლად იფარისა და მესტიის ეკლესიებში, ამასთან სისტემატურად მასწავლებლობდა და აქტიურად თანამშრომლობდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში. 

პირველი წერილი გამოაქვეყნა 1873 წელს. თანამშრომლობდა ჟურნალ-გაზეთებში ("შრომა", "დროება", "ივერია" და სხვ.). წერილებსა და ნარკვევებში ეხებოდა სვანეთის ისტორიის, ეთნოგრაფიის, არქეოლოგიის, ფოლკლორის, გეოგრაფიისა და ენის საკითხებს. მისი თხზულებები თავმოყრილია წიგნში "ისტორიულ-ეთნოგრაფიული წერილები", რომელიც თარგმნილია რუსულად და გერმანულად. ქუთაისში გამოიცა კრებული "სვანური ზღაპრები" (1893). გამოქვეყნებული აქვს აგრეთვე სვანურ-რაჭული საგმირო-საისტორიო სიტყვიერების ნიმუშები. მას ეკუთვნის გამოკვლევები: "სვანეთის მანუკრისტები"("ივერია", 1903, N194), "სვანეთის ხელნაწერები"("მოამბე", 1904, N9, 10), "მოკლე მიმოხილვა სვანური გრამატიკისა"("ძველი საქართველო", ტ. II, ტფ., 1911-1913) და სხვ. ქართველი საზოგადო მოღვაწე.

1919 წლის მაისში ბესარიონ ნიჟარაძე ფილტვების ანთებით გარდაიცვალა მესტიაში. მისი ნეშტი გადაასვენეს და დაკრძალეს უშგულის ლამარიას ეკლესიის გალავანში. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა.

## ბიბლიოგრაფია
*მოკლე განხილვა სვანური გრამატიკისა (ავტორი). - თბილისი, ნეკერი, 2013. - 28გვ.. - ISBN: 978-9941-436-75-8
*ქართულ-სვანურ-რუსული ლექსიკონი = Грузино-сванско-русский словарь : ბალსზემოური დიალექტი (ავტორი). - თბილისი, უნივერსალი, 2007. - 264გვ.. - ISBN: 978-99940-61-39-6

## ლიტერატურა
*ავალიანი გ., ზურაბიანი გ., ეთნოგრაფიული წერილები სვანეთზე, თბ., 1973, გვ. 46-47

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1852
კატეგორია:დაბადებული 21 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1919
კატეგორია:ქართველი ეთნოგრაფები
კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
მარგარიტა ბურგუნდიელი (1374-1441)

**მარგარიტა ბურგუნდიელი** (; დ. 16 ოქტომბერი, 1374 — გ. 8 მარტი, 1441) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II-ის ასული. ბავარიის ჰერცოგინია 1404-17 წლებში როგორც ვილჰელმ II-ის მეუღლე.

## ბიოგრაფია 
მარგარიტა დაიბადა 1374 წლის 16 ოქტომბერს ბურგუნდიაში. იგი იყო ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II გულადისა და მისი მეუღლის, ფლანდრიის გრაფინია მარგარიტა III-ის მესამე შვილი და პირველი ქალიშვილი. მარგარიტას მამა შვილების დინასტიური ქორწინებებით ცდილობდა გაემყარებინა თავისი მმართველობა, რის გამოც მან ბავარიასთან ორმაგი დინასტიური ქორწინება განიზრახა. იგი მარგარიტას ცოლად რთავდა ბავარიის ჰერცოგ ვილჰელმ II-ს, ხოლო მარგარიტას ძმას, პრინც ჟანს აქორწინებდა ვილჰელმის დაზე, პრინცესა მარგარეტ ბავარიელზე. ეს ქორწინება 1385 წლის 12 აპრილს შედგა კამბრიში, რამაც შემდგომში მარგარიტას ძმის შვილს, ჰერცოგ ფილიპ III-ს საშუალება მისცა თავისი მმართველობის ქვეშ გაეერთიანებინა ბურგუნდია, არტუა, ფლანდრია, ენო, ჰოლანდია, ზელანდია და ა.შ.

მარგარიტას მეუღლე, გარდა ბავარიისა, მართავდა ჰოლანდიას, ზელანდიასა და ენოსაც. მას დიდი გავლენა ჰქონდა თავისი ქმრის პოლიტიკაზე და მალე იმდენიც მოახერხა, რომ ენოს მმართველი მხოლოდ თვითონ მარგარიტა გახდა.

თექვსმეტწლიანი უშვილო ქორწინების შემდეგ, 1401 წლის 16 აგვისტოს მარგარიტამ ქალიშვილი გააჩინა, რომელსაც ჟაკლინი დაარქვეს. 1410 წელს, მარგარიტას გავლენით ვილჰელმმა მემკვიდრეობით ენო, ჰოლანდია და ზელანდია ჟაკლინს უანდერძა, ხოლო ბავარია თავის ძმას.

1417 წელს ვილჰელმი ძაღლმა დაგლიჯა და ადგილზევე გარდაიცვალა. ბავარიაში მის ძმებს შორის მალევე დიდი ომი ატყდა, რის გამოც იგი სამად გაიხლიჩა. მალევე მარგარიტამ და ჟაკლინმა სამუდამოდ დატოვეს ბავარია და ენოში გადასახლდნენ, სადაც სამ სახელმწიფოს სრულიად დამოუკიდებლად მართავდნენ. თავისი ქალიშვილის მმართველობისას, მარგარიტა ძალზედ აქტიურად ერეოდა პოლიტიკაში. იგი გარდაიცვალა 1441 წლის 8 მარტს, ენოში, 66 წლის ასაკში.

## ლიტერატურა 
* "Margaret of Burgundy". Inghist.nl. 2012-04-15. Retrieved 2012-08-18.
*  Lundy, Darryl. "The Peerage: Marguerite de Bourgogne". Retrieved 16 December 2009.
*  de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza. Lisbon: Lisboa Occidental. p. 147.
*  Suckale, Robert; Crossley, Paul (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437. Metropolitan Museum of Art. p. 16. ISBN 9781588391612.

კატეგორია:დაბადებული 16 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1374
კატეგორია:გარდაცვლილი 8 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1441
კატეგორია:ვალუები
კატეგორია:ბავარიის ჰერცოგინიები
სქოლათა დომესტიკოსი

[250პქ|მინი|მარჯვნივ|სხოლათა დომესტიკოსის, [ნიკიფორე II ფოკა|ნიკიფორე ფოკას არმია იღებს ალეპოს]]
**სქოლათა დომესტიკოსი** () — უმაღლესი სამხედრო თანამდებობა ბიზანტიის იმპერიაში. არსებობდა VIII საუკუნიდან ადრეულ XIV საუკუნემდე. 

თავდაპირველად დომესტიკოსი უბრალო მოხელე, სასახლის გამგებლის რწმუნებული იყო და იმპერატორის დაცვას განაგებდა, შემდეგ კი კონსტანტინოპოლში, თრაკიაში, მაკედონიასა და მცირე აზიის პროვინციებში ანუ თემებში მდგომი გვარდიის (სქოლების) უმაღლესი სარდალი გახდა. მოგვიანებით, IX საუკუნის შუა ხანებიდან სქოლათა დომესტიკოსი ბიზანტიის უმაღლესი სამხედრო მოხელე გახდა და სახელმწიფო იერარქიაში იმპერატორის შემდეგ ყველაზე გავლენიან პირად ითვლებოდა.

X საუკუნეში მას ექვემდებარებოდა მხოლოდ აღმოსავლეთ თემების ჯარი და ეწოდებოდა „აღმოსავლეთის დიდი დომესტიკოსი“. იმავე საუკუნის II ნახევრიდან შეიქმნა „დასავლეთის დიდი დომესტიკოსის“ თანამდებობაც. როცა ბიზანტიის იმპერიის აღმოსავლეთის თემების უმეტესობა თურქ-სელჩუკებმა დაიკავეს, გაუქმდა აღმოსავლეთის დიდი დომესტიკოსის თანამდებობა და ბიზანტიის ჯარის უმაღლესი მთავარსარდალი გახდა დასავლეთის დიდი დომესტიკოსი. პალეოლოგოსთა მმართველობისას (XIII–XV საუკუნეები) დომესტიკოსის პრესტიჟი და გავლენა დაემცრო და უფრო საპატიო წოდება გახდა, საბოლოოდ კი საშუალო რანგის კარის მოხელედ იქცა.

დომესტიკოსის თანამდებობებზე ინიშნებოდნენ უწარჩინებულესი საგვარეულოების — ფოკათა, კურკუასთა, არგიროსთა, დუკათა წარმომადგენლები. XI საუკუნის 70-იანი წლებიდან აღმოსავლეთის დიდი დომესტიკოსი გახდა ტაოელი გრიგოლ ბაკურიანის ძე, რომელიც 80-იანი წლებიდან დასავლეთის დიდი დომესტიკოსის ტიტულს ატარებდა.
## ლიტერატურა 
* 
* 

კატეგორია:ბიზანტიური სამხედრო წოდებები
კატეგორია:ბიზანტიის იმპერიის მთავრობა
ჟანა არმანიაკი

**ჟანა არმანიაკი** (; დ. 24 ივნისი, 1346 — გ. 1387) — არმანიაკთა დინასტიის წარმომადგენელი. ჟან I არმანიაკის ასული. ბერის ჰერცოგ ჟან დე ვალუას მეუღლე. 

## ქორწინება და შვილები 
ჟანა ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე ჟან II კეთილისა და მისი პირველი ცოლის, ბონა ლუქსემბურგელის შუათანა ვაჟს, ბერის ჰერცოგ ჟან დე ვალუას, რომელთანაც შეეძინა ხუთი შვილი: 
# შარლი (1362-1382), მონტესპიერის ჰერცოგი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
# ჟანი (1363-1402), მონტესპიერის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე შარლ V-ის უფროსი ასული კატრინი, რომელიც მალევე დაიღუპა, ამის შემდეგ კი მეორედ იქორწინა ანა დე ბურბონ-ლა მარკზე, თუმცაღა შვილები არც მასთან ჰყოლია;
# ლუი (1364-1383);
# ბონა (1365-1435), პირველად ცოლად გაჰყვა სავოიის გრაფ ამადეო VII-ს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ოვერნის გრაფ ბერტრანდ VII-ზე;
# მარი (1375-1434), პირველად ცოლად გაჰყვა დუნუას გრაფ ლუი III დე შატილონს, მისი დაღუპვის შემდეგ იქორწინა ოს გრაფ ფილიპ არტუელზე, ხოლო მისი გარდაცვალების შემდეგ იგი ცოლად გაჰყვა ბურბონის ჰერცოგ ჟან I-ს;

## ლიტერატურა 
* Emmerson, Richard K. (2013). Key Figures in Medieval Europe: An Encyclopedia. Routledge. ISBN 978-1136775185.

კატეგორია:დაბადებული 24 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1346
კატეგორია:გარდაცვლილი 1387
კატრინ ბურგუნდიელი

**კატრინ ბურგუნდიელი** (; დ. 1378 — გ. 26 იანვარი, 1425) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II-ის ქალიშვილი. ავსტრიის ჰერცოგინია 1393-1411 წლებში როგორც ლეოპოლდ IV-ის მეუღლე. 

## ბიოგრაფია 
კატრინი დაიბადა 1378 წელს ბურგუნდიაში. იგი იყო ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II-ისა და მისი მეუღლის, ფლანდრიის გრაფინია მარგარიტა III-ის ქალიშვილი. 

1393 წლის 15 აგვისტოს იგი მიათხოვეს ავსტრიის ჰერცოგ ლეოპოლდ IV ჰაბსბურგს. მათი ქორწინება არც თუ ისე ხანგრძლივი, ბედნიერი და ნაყოფიერი იყო. ლეოპოლდი 1411 წელს გარდაიცვალა, ისე, რომ კატრინთან შვილები არ დარჩენია. ვინაიდან მას მემკვიდრე არ გაუჩენია, ავსტრიაში ვერ დარჩებოდა, თუმცა დიდად არც ბურგუნდიაში დაბრუნება სურდა, რის გამოც მან თავისი ტახტზე ასული მაზლისა და ძმის შვილისგან, ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ III-გან აიღო ნებართვა და ელზასში დასახლდა, ბურგუნდიასთან ახლოს. 

1415 წელს იგი მეორედ გათხოვდა მაქსიმილიან სმასმან ვონ რაპოლტშტაინზე, თუმცა პირველის მსგავსად ეს ქორწინებაც უნაყოფო იყო და 1421 წელს მაქსიმილიანიც უშვილოდ გარდაიცვალა. ამის შემდეგ იგი მშობლიური ბურგუნდიაში გადასახლდა, სადაც დარჩენილი წლები გლოვაში გაატარა. კატრინ ბურგუნდიელი გარდაიცვალა 1425 წლის 26 იანვარს, დაკრძალეს შამპოლის კათედრალში, დიჟონში, ბურგუნდიაში. 

## ლიტერატურა 
* Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, (The Boydell Press, 2002), 31. 
*  de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza. Lisbon: Lisboa Occidental. p. 147. 
*  Suckale, Robert; Crossley, Paul (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437. Metropolitan Museum of Art. p. 16. ISBN 9781588391612. 

კატეგორია:დაბადებული 1378
კატეგორია:გარდაცვლილი 26 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1425
კატეგორია:ვალუები
ჟანა II ოვერნელი

**ჟანა II ოვერნელი** (; დ. 1378 — გ. 1424) — ოვერნის გრაფ ჟან II-ის ასული. ოვერნისა და ბულონის გრაფინია 1404-1424 წლებში. ასევე ბერის ჰერცოგინია 1390-1416 წლებში როგორც ჟან დე ვალუას მეორე მეუღლე. 

## ბიოგრაფია 
ჟანა დაიბადა 1378 წელს. იგი იყო ოვერნის გრაფ ჟან II-ისა და მისი მეუღლის, ალიენორ დე კომინიეს ასული. ჟანას ბებიად ერგებოდა ოვერნის გრაფინია ჟანა I, რომელიც ამასთან საფრანგეთის დედოფალიც იყო. მისი ოჯახისა და ბავშვობის შესახებ ინფორმაცია ძალზედ მწირია. 

1389 წელს ჟანა ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე ჟან II-ისა და მისი ცოლის, ბონა ლუქსემბურგელის შუათანა ვაჟს, ბერის ჰერცოგ ჟან დე ვალუას. ჟანი ამ დროს უკვე ორი ქალიშვილის მამა და დაქვრივებული კაცი იყო. მას მამრობითი სქესის მემკვიდრე სურდა, რა მიზეზითაც იქორწინა ჟანაზე, თუმცაღა ეს ქორწინება უნაყოფო იყო. 

თხუთმეტი წლის ასაკში, 1393 წლის 28 იანვარს ჟანამ გამართა "ცეცხლოვანი კაცის ბალ-მასკარადი", რომელიც ეძღვნებოდა თავისი მაზლის შვილის, საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ს მეუღლეს, დედოფალ იზაბელა ბავარიელს. ამ ბალ-მასკარადზე მეფესა და სხვა დიდგვაროვან მამაკაცებს ველურებივით ეცვათ და პირველყოფილებს განასახიერებდნენ, ქალბატონები კი ჩვეულებრივად იყვნენ გამოწყობილნი. სწორედ ასეთი "თამაშისას" მეფის საყვარელი ძმა, ორლეანის ჰერცოგი ლუი დე ვალუა მოულოდნელად წაბორძიკდა და ცეცხლში ჩავარდა, საიდანაც ძლივს მოახერხეს მისი დახსნა. შეშლილმა მეფემ, ეს ყველაფერი ჟანას დააბრალა და სამეფო კარიდან გააძევა. 

მამის გარდაცვალების შემდეგ, 1404 წლიდან ჟანა ხდება ოვერნისა და ბულონის გრაფინია. 1416 წელს კი ჟანა დაქვრივდა კიდეც. იგი მალევე დაქორწინდა გამოჩენილ ფრანგ დიდგვაროვან ჟორჟ დე ლა ტრემუალზე, თუმცა ეს ქორწინებაც უნაყოფო აღმოჩნდა. 1424 წელს, ჟანას გარდაცვალების შემდეგ ოვერნის ტახტზე ავიდა მისი ბიძაშვილი მარი I. 

## ლიტერატურა 
* Echols, Anne and Marty Williams, An Annotated Index of Medieval Women, Markus Weiner Publishing Inc., 1992.
* Emmerson, Richard K. (2013). Key Figures in Medieval Europe: An Encyclopedia. Routledge. ISBN 978-1136775185.
* The Encyclopædia Britannica, Vol.3, Ed. Hugh Chisholm, 1911.

კატეგორია:დაბადებული 1378
კატეგორია:გარდაცვლილი 1424
კატეგორია:ქალი მმართველები
მარი ბურგუნდიელი (1393-1466)

**მარი ბურგუნდიელი** (; დ. 1393, დიჟონი, ბურგუნდია — გ. 30 ოქტომბერი, 1466, კალკარი, კლევი) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ბურგუნდიის ჰერცოგ ჟან I-ისა და მარგარეტ ბავარიელის ქალიშვილი. კლევის პირველი ჰერცოგინია როგორც ადოლფ I-ის მეუღლე და მისი რვა შვილის დედა. 

## ბიოგრაფია 
მარი დაიბადა 1393 წელს დიჟონში, ბურგუნდიაში. იგი იყო ბურგუნდიის ჰერცოგ ჟან I-ისა და მისი ცოლის, მარგარეტ ბავარიელის ასული. მას შემდეგ, რაც კლევის ჰერცოგ ადოლფ I-ს თავისი მეუღლე, აგნესა კურპფალცელი შვილის გარეშე გარდაეცვალა, მარი ადოლფზე დანიშნეს. მათი ქორწინება 1406 წლის მაისში შედგა და მრავალწლიანი ქორწინებიდან მათ რვა შვილი შეეძინათ. 

1448 წელს ადოლფი გარდაიცვალა, ტახტზე მათი ვაჟი იოჰან I ავიდა. ამის შემდეგ მარიმ დატოვა მონტერბერგის სამეფო სასახლე და კალკარში გადასახლდა. 1449 წელს ჰერცოგი იოჰანი ახლო აღმოსავლური მოგზაურობიდან დაბრუნდა და მაშინვე, დედასთან ერთად დააარსა კალკარის მონასტერი, რომლის მშენებლობაც 1453 წელს დასრულდა. ცნობილია, რომ ამის შემდეგ, მან დიდი გავლენა იქონია კლევში ბამბისა და შალის მრეწველობის განვითარებაზეც. იგი გარდაიცვალა 1466 წელს, კალკარში. 

## შვილები 
# მარგარეტე (1416—1444), პირველად ცოლად გაჰყვა ბავარიის ჰერცოგ ვილჰელმ III-ს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ვიუტემბერგის გრაფ ულრიხ V-ზე იქორწინა;
# კათარინა (1417—1479), ცოლად გაჰყვა გელდერის გრაფ არნოლდს. მათი შთამომავალი იყო შოტლანდიის დედოფალი მარია დე გიზი და ასევე შოტლანდიისა და საფრანგეთის ლეგენდარული დედოფალი მერი სტიუარტი;
# იოჰან I (1419—1481), კლევის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ელიზაბეტ ნევერელი. მათი შთამომავალი იყო ინგლისის მეფე ჰენრი VIII-ის მეოთხე ცოლი, ლეგენდარული დედოფალი ანა კლეველი;
# ელიზაბეთი (1420—1488), ცოლად გაჰყვა შვარცბურგ-ბლანკენბურგის ჰერცოგ ჰაინრიხ XXVI-ს;
# აგნესი (1422—1446), ცოლად გაჰყვა ნავარის მეფე შარლ IV-ს;
# ჰელენა (1423—1471), ცოლად გაჰყვა ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგ ჰაინრიხ ძლევამოსილს;
# ადოლფი (1425—1492), რავენშტაინის ლორდი, ცოლად შეირთო პორტუგალიის მეფე ჟუან I-ის შვილიშვილი, ბეატრიზ პორტუგალიელი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა დედამისის ძმის, ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ III-ის უკანონო ქალიშვილ ანა ბურგუნდიელზე;
# მარია (1426—1487), ცოლად გაჰყვა ორლეანის ჰერცოგ შარლ I-ს, რომელთანაც შეეძინა საფრანგეთის მეფე ლუი XII.

## ლიტერატურა 
* anet Backhouse (1997). The illuminated page: ten centuries of manuscript painting in the British Library. p. 166.
*  Aline S. Taylor (2002). Isabel of Burgundy. p. 64.
*  Dominikaner in Kalkar, sur kirchesite.de.
*  Die Dominikaner in Kalkar, sur le site KLE-point.
*  de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza (in Portuguese). Lisbon: Lisboa Occidental. p. 147.

კატეგორია:დაბადებული 1393
კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1466
კატეგორია:ვალუები
გობეჩია

საკუთარი სახელი **გობეჩია** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* გიორგი გობეჩია — ქართველი ინჟინერი
* ვლადიმერ გობეჩია — ქართველი პოლიტიკოსი
* ივანე გობეჩია — ქართველი იურისტი და პოლიტიკური მოღვაწე
* იოსებ გობეჩია — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე და პუბლიცისტი
* მელიტონ გობეჩია — ქართველი პუბლიცისტი, მწერალი


კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
ჟაირ ბოლსონარუ

**ჟაირ მესიას ბოლსონარუ** (, დ. 21 მარტი, 1955, გლისერიუ, სან-პაულუ) — ბრაზილიის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ბრაზილიის პრეზიდენტი 2019–2023 წლებში. აირჩიეს 2018 წლის 28 ოქტომბრის ბრაზილიის პრეზიდენტის საყოველთაო არჩევნებზე.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ახალი ტრამპი. საპრეზიდენტო მარათონს ბრაზილიაში რასისტი, სექსისტი და ჰომოფობი ლიდერობს

კატეგორია:დაბადებული 21 მარტი
კატეგორია:დაბადებული 1955
კატეგორია:ბრაზილიის პრეზიდენტები
კატეგორია:ანტიკომუნისტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:სახელმწიფოსა და მთავრობის მეთაურები, რომლებიც მოგვიანებით დააპატიმრეს
მიშელ დე ვალუა

**მიშელ დე ვალუა** (; დ. 11 იანვარი, 1395, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 8 ივლისი, 1422, გენტი, ფლანდრია) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის ქალიშვილი. ბურგუნდიის ჰერცოგინია 1419-22 წლებში როგორც ფილიპ III-ის პირველი მეუღლე. 

## ბიოგრაფია 
მიშელი დაიბადა 1395 წლის 11 იანვარს პარიზში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის შუათანა ქალიშვილი. მას სახელი მიქაელ მთავარანგელოზის პატივსაცემად დაარქვეს. დედოფალი იზაბელა მასზე ძალიან ზრუნავდა და ყველაფერს საუკეთესოს აძლევდა, დაწყებული სათამაშოებით, დასრულებული განათებით. ცნობილია, რომ პატარა პრინცესა ძლივს გადაურჩა შავი ჭირის ეპიდემიას, რა დროსაც იგი სრულიად დაცულ და მიყრუებულ სოფელში გადამალა დედოფალმა. 

1409 წლის ივნისში საფრანგეთისა და ბურგუნდიის სამეფო კარებს შორის შედგა ორმაგი დინასტიური ქორწინება. მიშელი ცოლად გაჰყვა ბურგუნდიის პრინც ფილიპს, ხოლო მიშელის ძმამ, საფრანგეთის დოფინმა ლუიმ ცოლად შეირთო ფილიპის უფროსი და მარგარიტა ნევერელი. 1419 წელს მიშელის ძმამ, საფრანგეთის ახალმა დოფინმა შარლ დე ვალუამ მისი მამამთილი, ჰერცოგი ჟან უშიში მოკლა, რის შემდეგაც ფილიპ III ბურგუნდიის ჰერცოგი, ხოლო მიშელი ჰერცოგინია გახდა. სწორედ ამ დროს, მიშელმა გააჩინა თავისი ერთადერთი შვილი, აგნესი, რომელიც მალევე დაიღუპა. 

მიშელი გარდაიცვალა 1422 წლის 8 ივლისს, 27 წლის ასაკში. ცნობილია, რომ იგი კოშკის მაღალი კიბეებიდან დაგორდა და ძვლების მრავლობითი მოტეხილობის გამო ადგილზევე გარდაიცვალა. ამ დროს მისი ქმარი კონის ბრძოლაში იყო. ფილიპმა მალევე იქორწინა ბონა არტუელზე, რომელიც ერთი წელიწადში დაიღუპა, ამის შემდეგ კი მან ცოლად ისაბელ პორტუგალიელი შეირთო, რომელთანაც შეეძინა მემკვიდრე. 

## ლიტერატურა 
* Rachel Gibbons; Isabeau of Bavaria, Queen of France (1385-1422): The Creation of an Historical Villainess.

კატეგორია:დაბადებული 11 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1395
კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1422
კატეგორია:ვალუები
კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები
კატეგორია:ბურგუნდიის ჰერცოგინიები
ევროსაბჭოს კონგრესის ახალგაზრდა დელეგატი საქართველოდან

**ევროსაბჭოს კონგრესის ახალგაზრდა დელეგატი საქართველოდან** — პროგრამა საქართველოში, რომელსაც საფუძველი 2014 წელს ჩაეყარა და სრულად ფინანსდება ევროპის საბჭოს ადგილობრივ და რეგიონულ ხელისუფალთა კონგრესის მიერ.

ევროსაბჭოს კონგრესის ახალგაზრდა დელეგატის მანდატი ერთწლიანია. კონკურსის გამარჯვებული მონაწილეობას იღებს ქალაქ სტრასბურგში, ევროპის საბჭოს ადგილობრივ და რეგიონულ ხელისუფალთა კონგრესის ორ სესიაში, აგრეთვე მოსამზადებელ პროგრამაში.

## პროგრამის ისტორია
ევროპის საბჭოს ადგილობრივ და რეგიონულ ხელისუფალთა კონგრესი პან-ევროპული პოლიტიკური კრებაა, რომელიც 200 000-ზე მეტი ხელისუფლების 636 წარმომადგენელს აერთიანებს 47 ევროპული ქვეყნიდან.

ევროპის საბჭოს კონგრესი შექმნის დღიდან მნიშვნელოვან ადგილს უთმობს ახალგაზრდული პოლიტიკის გატარებასა და დემოკრატიული ფასეულობების მხარდაჭერას სამოქალაქო ცხოვრებაში ახალგაზრდების ჩართულობის ხელშეწყობის გზით. ეს მიდგომა ინსტიტუციურად ჩამოყალიბდა 1992 წელს ადგილობრივ და რეგიონულ დონეზე ახალგაზრდების მონაწილეობის ხელშეწყობის წესდების მიღებით.

კონგრესის 2012 წლის ანგარიშის „ახალგაზრდობა და დემოკრატია: ახალგაზრდების ჩართულობის სახეცვლილება“ თანახმად, XXI საუკუნეში აუცილებელი იყო ახალგაზრდების ჩართულობის გადახედვა. ამ მიზნის მისაღწევად, 2014 წელს კონგრესმა მიიღო გადაწყვეტილება შექმნილიყო ევროსაბჭოს კონგრესის ახალგაზრდა დელეგატის პროგრამა.

საქართველო პროგრამის განხორციელებაში 2014 წლიდან მონაწილეობს. დელეგატის შერჩევა წარდგენილი დოკუმენტაციისა და ვიდეომასალის საფუძველზე ევალება ევროპის საბჭოს კომისიას, რომელიც სტრასბურგში იკრიბება.

## პროგრამის შინაარსი
ევროსაბჭოს კონგრესის ახალგაზრდა დელეგატად შერჩეული პირები ახალგაზრდებთან გადიან კონსულტაციებს, ატარებენ შეხვედრებს საქართველოს მასშტაბით, ევროპის საბჭოს ხელშეწყობითა და დაფინანსებით ახორციელებენ სხვადასხვა პროექტებს ახალგაზრდების ჩართულობის გასაზრდელად და ადგილობრივი დემოკრატიის მხარდაჭერის მიზნით.

მოგვიანებით, ევროსაბჭოს კონგრესის ახალგაზრდა დელეგატი მიემგზავრება ევროპის საბჭოს სათაო ოფისში (სტრასბურგი, საფრანგეთი). სტრასბურგში ის მონაწილეობს სპეციალურად ახალგაზრდა დელეგატისთვის შემუშავებულ მოსამზადებელ პროგრამაში, ხოლო მოგვიანებით მონაწილეობას იღებს კონგრესის ორ - საშემოდგომო და საგაზაფხულო სესიებში - სადაც, როგორც ახალგაზრდა დელეგაციის სრულუფლებიანი წევრი, საქართველოს დელეგაციასთან თანამშრომლობით, მონაწილეობას იღებს ადგილობრივ და რეგიონალურ ხელისუფალთა კონგრესის პლენარულ სხდომებსა და საკომიტეტო მოსმენებში, სიტყვით გამოდის კონგრესის წინაშე.

## ახალგაზრდა დელეგატები
2014 წლიდან **ევროსაბჭოს კონგრესის ახალგაზრდა დელეგატები საქართველოდან** არიან:

## იხილეთ აგრეთვე
* საქართველოს ახალგაზრდობის წარმომადგენელი გაეროში

## რესურსები ინტერნეტში
* საქართველოს დელეგატის ოფიციალური Facebook გვერდი
* კონგრესის გვერდი
* კონგრესის ახალგაზრდული აქტივების Facebook გვერდი
* პროგრამის ოფიციალური გვერდი

*
კატეგორია:სტრასბური
კატეგორია:საერთაშორისო ორგანიზაციები
კატეგორია:ახალგაზრდული პოლიტიკა საქართველოში
ელაგინის მესამე ხიდი

**ელაგინის მესამე ხიდი** () — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე დიდ ნევკაზე. აკავშირებს დიდი ნევკის მარჯვენა სანაპიროს და ელაგინის კუნძულს. არის სერგეი კიროვის სახელობის კულტურისა და დასვენების ცენტრალური პარკის მთავარი შესასვლელი. ხიდის სიგრძეა - 79,8 მეტრი, სიგანე - 12,6 მ.

## მდებარეობა 
ხიდი აკავშირებს პრიმორსკის პროსპექტსა და სერგეი კიროვის სახელობის კულტურისა და დასვენების ცენტრალურ პარკს.

ხიდთან ახლოს მდებარეობს ბუდისტური ტაძარი.

დინების ზემოთ მდებარეობს უშაკოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ - იახტენის ხიდი.

მეტროს უახლოესი სადგურია  „სტარაია-დერევნია“.

## ისტორია 
1826 წელს აქ ააგეს მცურავი ხიდი, რომელიც 1840 წელს გადააკეთეს ცხრამალიან ხიდად, რომლის ერთ-ერთი შუა მალა იხსნებოდა. გახსნადი მალა ორფრთიანი იყო და შედგებოდა ოთხი ხის ჩარჩოსაგან. ხიდის გახსნა ხდებდა ხელის ჯალამბარით. ხიდი არაერთხელ გადააკეთეს, თუმცა შეინარჩუნეს მალების რაოდენობა. 1951 წლის რესტავრაციის შემდეგ კი ხიდი შვიდმალიანი გახდა. 1949-1951 წლებში ინჟინერთა კანტორის „Дормостпроект“-ის პროექტის მიხედვით ვლადიმირ დემჩენკომ და ვ. ვ. ბლაჟევიჩმა მოახდინეს ხიდის რეკონსტრუქცია, რის შედეგადაც ხიდი რვამალიანი გახდა, რომლის შუაშიც მდებარეობდა გასახსნელი მალები. მუდმივი მალები აგებული იყო მეტალისაგან. გახსნადი მალის სიმაღლე 13,5 მეტრი იყო. ხიდის ბურჯები ბეტონისაა და ბუნებრივ საყრდენებზე დგას. ხიდის სიგრძეა 92 მეტრი, სიგანე 11,5 მეტრი, მათ შორის შედის ორი ტროტუარი 2,25 მეტრი სიგანისა. ხიდზე დაამონტაჟეს ელაგინის პირველი და მეორე ხიდის მსგავსი შედუღებული მოაჯირები.

1976 წელს ინჟინერ ა. იუშინისა და ვ. კოშკინის პროექტის მიხედვით წარიმართა ხიდის კაპიტალური რემონტი. ხის ფილები მუდმივ მალებში შეიცვალა რკინა-ბეტონით, ასევე გამოიცვალა კოჭები, აღადგინეს ასფალტის საფარი. 1982 წელს მიმდინარეობდა მექანიზმებისა და ელექტროტექნიკური მოწყობილობების რემონტი.

2008-2009 წლებში პრიმორსკის პროსპექტის რეკონსტრუქციის ფარგლებში ხიდი დაშალეს და მის ადგილზე ააგეს ახალი მეტალის სამმალიანი ხიდი, რომელიც არ იხსნებოდა.

## ლიტერატურა 
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 437. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 301. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 45. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 3-й Елагин мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Елагины мосты //Энциклопедия Санкт-Петербурга

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
გიორგი გობეჩია

**გიორგი (გიგლა) ნიკოლოზის ძე გობეჩია** (დ. 5 აგვისტო, 1929, თბილისი — გ. 15 ნოემბერი, 2010, იქვე) — ქართველი ინჟინერი. ტექიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1994), პროფესორი (1996), საქართველოს საინჟინრო აკადემიის ნამდვილი წევრი (2005).

## ბიოგრაფია
დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ინჟინერ-გეოლოგისა (1953) და ინჟინერ-ჰიდროტექნიკოსის (1965) სპეციალობით. 1974–94 წლებში მუშაობდა სხვადასხვა სამეცნიერო თანამდებობაზე. 1994 წლიდან იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბუნებრივი რესურსების შემსწავლელი კომისიის მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი, ჟურნალ „მეცნიერება და ტექნიკის“ მთავარი რედაქტორის მოადგილე. მის სამეცნიერო შრომებში განხილულია საქართველოს წყლის რესურსების გამოყენებისა და წყალთა მეურნეობის განვითარების სხვადასხვა საკითხი. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1999).       

## ბიბლიოგრაფია 
* Особенности формирования водного хозяйства горных регионов, Тб., 1996 (თანაავტ. Н. Варазашвили); 
* Инженерно-экологические проблемы создания и эксплуатации водохозяйственных систем с водохранилищами горных регионов, Тб., 2001 (თანაავტ. Н. Варазашвили).

## ლიტერატურა 
კატეგორია:დაბადებული 1929
კატეგორია:დაბადებული 5 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 2010
კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ნოემბერი
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
გიორგი
კატეგორია:ტექნიკურ მეცნირებათა დოქტორები
კატეგორია:ქართველი პროფესორები
კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1953)
კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1965)
მელიტონ გობეჩია

მინი|მელიტონ გობეჩია, ქართველი მწერალი, პოეტი, პედაგოგი, პუბლიცისტი, მთარგმნელი. სურათი გადაღებულია 1910 წელს თბილისში.
მინი|მელიტონ გობეჩია. 1910 წელი.
**მელიტონ გიორგის ძე გობეჩია** (დ. 9 აგვისტო, 1878, ჭაქვინჯი, ახლანდ. ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი — გ. 5 ივნისი, 1914, ხარკივი) — ქართველი პუბლიცისტი, პოეტი.

## ბიოგრაფია
1897 წლიდან მასწავლებლობდა. 1905 წელს იყო გაზეთ „ცნობის ფურცლის“ კორესპონდენტი ზუგდიდის მაზრაში. 1906 წელს გაემგზავრა პარიზში სასწავლებლად და 1910 წელს დაამთავრა პარიზის უნივერსიტეტი. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ მოღვაწეობდა სოციალ-ფედერალისტური მიმართულების „სახალხო გაზეთში“. 1911 წელს დააპატიმრეს. გარდაიცვალა ხარკოვის ციხეში 35 წლის ასაკში. გობეჩიას ეკუთვნის ლექსების კრებული „ჰანგები“ (1902), „პარიზის სონეტები“ (1910), ორი პოემა „ფარნაოზი“ და „ამირანი“; ეწეოდა მთარგმნელობით საქმიანობას.

## ლიტერატურა 
## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* მელიტონ გობეჩია  — განმანათლებლობა საქართველოში: იდეები და მოღვაწეები.

კატეგორია:დაბადებული 1878
კატეგორია:დაბადებული 9 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1914
კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ივნისი
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი პოეტები
კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები
კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები
მელიტონ
ლოტკინის მემორიალი

მინი|250პქ|დაუმთავრებელი მემორიალი
**ლოტკინის მემორიალი**  —  მონუმენტი საქართველოში, რომელიც აგებულია შოთა რუსთაველის 800 წლის იუბილის აღსანიშნავად. მასზე მუშაობდნენ ნოდარ ჯობაძე და ალექსანდრე ბაქრაძე.

აქ დაგეგმილი იყო კეთილმოწყობილი პარკის მშენებლობა.  შესასვლელში პატარა ქვებისაგან კორიდორი უნდა გაკეთებულიყო და ამ ქვებზე ამოტვიფრული იქნებოდა საქართველოში სახელოვანი ადამიანების, მეფეების და ა.შ. სახელები და გვარები. მემორიალის მიმდებარე ტერიტორია კარიბჭით უნდა დაწყებულიყო, მთავარ ნაწილს მაღალი კორპუსი ეწოდა, ხოლო გზას რომელიც ნაგებობამდე მიდის ჟამთა გზა. ზემოთ ხსენებული კორიდორიც ზუსტად ჟამთა გზაზეა. 

ტერიტორიის დიდ ნაწილზე კი მუზეუმი იქნებოდა. ნაგებობის შუაში უნდა ყოფილიყო ვეფხისტყაოსნის გიგანტური ასლი, რომელიც შუშაში იქნებოდა მოთავსებული. მის კედლებზე კი უნდა ყოფილიყო სხვადასხვა ენებზე ნათარგმნი მცირე ზომის ვეფხისტყაოსანის ასლები.

მაგრამ ამ გეგმიდან მხოლოდ მემორიალის მთავარი ნაწილის, მაღალი კორპუსის აშენება მოესწრო. მშენებლობას კი მაშინ გამოცემულმა ბრძანებულებამ შეუშალა ხელი, რომელიც მემორიალების და მონუმენტების აშენებას კრძალვდა.

## გალერეა

ფაილი:N.j.png|ნოდარ ჯობაძე
ფაილი:Gegma.png|მინი|მემორიალის გეგმა

## რესურსები ინტერნეტში
* პირველი არხის ვიდეორეპორტაჟი 

კატეგორია:თბილისის ძეგლები
უილიამ ნორდჰაუსი

**უილიამ ნორდჰაუსი** (; დ. 31 მაისი 1941, ალბუკერკე, ნიუ-მექსიკოს შტატი) — ამერიკელი ეკონომისტი.

აშშ-ის ეროვნული მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (2001). ეკონომიკაში 2018 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი „ეკონომიკურ ზრდაში ინოვაციებისა და კლიმატის ინტეგრაციისათვის“ (პოლ რომერთან ერთად), „გრძელვადიან მაკროეკონომიკურ ანალიზსში კლიმატის ცვლილების ინტეგრაციისათვის“ ნაწილში..

## რესურსები ინტერნეტში 
* უილიამ ნორდჰაუსის CV
* William Nordhaus (Yale Home Page) 
* *A New Solution: The Climate Club* 4.June, 2015 issue of *New York Review of Books* regarding *Climate Shock: the economic consequences of a hotter planet* by Martin Weitzman and Gernot Wagner 

## სქოლიო 
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ეკონომიკაში
კატეგორია:ამერიკელი ნობელის პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:ეკონომისტ-ენვაირონმენტალისტები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ეკონომისტები
კატეგორია:ებრაელი ნობელის პრემიის ლაურეატები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ბონა არტუელი

**ბონა არტუელი** (; დ. 1396 — გ. 17 სექტემბერი, 1425) — ოს გრაფ ფილიპ არტუელისა და მარი ბერელის ასული. ნევერის გრაფინია 1413-5 წლებში როგორც ფილიპ II-ის, ხოლო ბურგუნდიის ჰერცოგინია 1424-5 წლებში როგორც ფილიპ III-ის მეუღლე. შვილები ჰყავდა მხოლოდ პირველ ქმართან.

## ბიოგრაფია 
ბონა დაიბადა 1396 წელს არტუაში. იგი იყო ოს გრაფ ფილიპ არტუელისა და მისი მეუღლის, მარი ბერელის ქალიშვილი. დედამისი იყო ბერის ჰერცოგ ჟან დე ვალუას ქალიშვილი, რომელიც თავის მხრივ საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის ვაჟი იყო. 

1413 წლის 20 ივნისს ბონა მიათხოვეს ნევერის გრაფ ფილიპ II-ს, რომელიც იყო ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ გულადისა (ასევე მეფე ჟან II-ის ვაჟი) და მარგარიტა ფლანდრიელის ვაჟი. 

ქორწინება არც თუ ისე დიდხანს გაგრძელდა, ვინაიდან 1415 წელს ფილიპი აზენკურის ბრძოლაში მოკლეს, სადაც იგი ინგლისის მეფე ჰენრი V-სა და მის მოკავშირეს, მოღალატე ფრანგ დიდგვაროვან შარლ დ'ალბრეს ებრძოდა დოფინ შარლ დე ვალუას დასაცავად. 

მიუხედავად ასეთი მოკლეხნიანი ქორწინებისა, ბონას ფილიპისგან ორი ვაჟი დარჩა. ცხადია, ფილიპის გარდაცვალების შემდეგ ნევერის გრაფი მათი უფროსი ვაჟი შარლ I გახდა, რომლის რეგენტადაც ბონა დაინიშნა. ბონა რეგენტის სტატუსით ნევერს 1415 წლიდან 1424 წლამდე მართავდა. მას შემდეგ, რაც მისი ვაჟი სრულწლოვანი გახდა და თავად დაიწყო მართვა, ახალგაზრდა ქვრივს მისმა მამიდამ, ჟანა არტუელმა ხელმეორედ გათხოვება ურჩია. 

1424 წლის 30 ნოემბერს ბონა ცოლად გაჰყვა გარდაცვლილი მეუღლის ძმის შვილს, ბურგუნდიის ასევე დაქვრივებულ ჰერცოგ ფილიპ III-ს. იგი თავდაპირველად დაქორწინებული იყო საფრანგეთის მეფის ასულ მიშელ დე ვალუაზე, რომელიც 1422 წელს კიბიდან დაგორების შედეგად დაიღუპა, ისე, რომ მემკვიდრე ვერ დატოვა, ამიტომაც ეს ქორწინება ფილიპსაც აწყობდა, ვინაიდან მას იმედი ჰქონდა, რომ ახალგაზრდა მეუღლე მას ვაჟს გაუჩენდა. 

ბონასა და ფილიპის ქორწინება კიდევ უფრო მოკლევადიანი აღმოჩნდა, ვიდრე მისი პირველი ქორწინება. ქორწილიდან სულ რაღაც ერთ წელიწადში, 1425 წლის 17 სექტემბერს ბონა გარდაიცვალა, ისე, რომ ფილიპს შვილი ვერ გაუჩინა. სწორედ ამიტომ, ფილიპმა მალევე იქორწინა ისაბელ პორტუგალიელზე, რომელთანაც შეეძინა მემკვიდრე. 

## ლიტერატურა 
* Anne Curry, The Battle of Agincourt: Sources and Interpretations, (The Boydell Press, 2002), 344.
*  Jules Michelet, Louis XI Et Charles Le Téméraire, ed. E. Renault, (Clarendon Press, 1907), 104.
*  Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, (The Boydell Press, 2010), 8.

კატეგორია:დაბადებული 1396
კატეგორია:გარდაცვლილი 17 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1425
კატეგორია:ბურგუნდიის ჰერცოგინიები
კატეგორია:ქალი რეგენტები
ინკუბატორი

250პქ|მინი|მარჯვნივ|კვერცხები ინკუბატორში
**ინკუბატორი** (<  — *გამოვჩეკ*) — სასოფლო-სამეორნეო ფრინველთა კვერცხიდან მოზარდეულის ხელოვნურად გამოსაჩეკი აპარატი. მარტივი ინკუბატორები — სპეციალური შენობა, გასათბობი კასრები, ღუმლები და სხვა — ჯერ კიდევ რამდენიმე ათასი წლის წინ ჰქონდათ . ევროპასა და აშშ-ში სხვადასხვა კონსტრუქციის ინკუბატორი გამოჩნდა XIX საუკუნეში. ყოფილ სსრკ-ში ინკუბატორების სამრეწველო წარმოება დაიწყო 1928 წლიდან, ისინი ორი სახისა იყო — კაბინეტური და კარადული (უფრო გავრცელებულია). 1971 წელს სსრკ-ში მოქმედი ინკუბატორების საერთო ტევადობა 1,7 მილიარდზე მეტ კვერცხს შეადგენდა.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:მეფრინველეობა
ისქანდერ აზნაუროვი

**ისქანდერ სოჰრაბის ძე აზნაუროვი** (; დ. 16 აგვისტო, 1956, ბუხარა, უზბეკეთის სსრ, სსრკ — გ. 18 აპრილი, 1993, გადაბეი, აზერბაიჯანი), ასევე ცნობილია მეტსახელით **არტილერისტი ისქანდერი** — წარმოშობით მუსლიმი მესხი და აზერბაიჯანის ეროვნული გმირი, ყარაბაღის ომის მონაწილე.

## ბიოგრაფია 
### ადრეული წლები
ისქანდერ აზნაუროვი 1956 წლის 16 აგვისტოს, უზბეკეთის ბუხარას ოლქის სოფელ ყალა-აზიაში, მუსლიმი მესხების ოჯახში დაიბადა. 1973 წელს საშუალო სკოლის დამთავრების და უკრაინის ქალაქ ჩერკესკში სამხედრო მოვალეობა მოხდის შემდეგ, 1978 წელს ტაშკენტის საირიგაციო ინსტიტუტში ჩააბარა, რომელიც 1983 წელს დაასრულა. გარკვეული დროის მანძილზე მუშაობდა ტაშკენტის ოლქის ახანყარანის რაიონში.

1989 წელს, ფერღანის ხეობაში მომხდარი სისხლიანი მოვლენების შემდეგ, აზნაუროვი როგორც მუსლიმი მესხი იძულებული გახდა დაეტოვა ქვეყანა. 1990 წელს, აზნაუროვი ოჯახთან ერთად აზერბაიჯანის შამქორის რაიონის სოფელ ქიურში დასახლდა. აქ ის მოწყობილობათა დამზადების ქარხანაში მუშაობდა.

დაოჯახებული იყო და ჰყავს სამი შვილი.

### ყარაბაღის ომი
სომხეთის მიერ სამხედრო მოქმდებების დაწყებისას, რომელიც შემდეგში ყარაბაღის ომში გადაიზარდა, 1992 წლის გაზაფხულზე აზნაუროვი მოხალისედ შეუერთდა აზერბაიჯანის შეიარაღებულ ძალებს. ომის დროს, შინიხში მდებარე ციხიდან აქტიურად ცეცხლის ხსნიდა სომხების პოზიციების მიმართულებით, შედეგად ერთ დღეს სომხების 4 საარტილერიო დანადგარი გაანადგურა, ასევე გაანადგურა რამდენიმე სამხედრო საწყობიც. 1993 წლის გაზაფხულზე შეტევაზე გადასული სომხების პოზიციები სრულად გაანადგურა, რისთვისაც სომხებმა მისი მოკვლისთვის ფულადი ჯილდო დააწესეს.

მოგვიანებით, აზნაუროვი ერთ-ერთი სამხედრო ნაწილის საარტილერიო მეთაურის თანამშემწედ დაინიშნა. ბაშქენდის გათავისუფლებისას, სომხების საგრძნობი ცოცხალი ძალა სრულად გაანადგურა.

### სიკვდილი 
აზნაუროვი 1993 წლის 18 აპრილს, გადაბეის „იორუქდაშში“ მიმდინარე სამხედრო მოქმედებების დროს დაიღუპა. დაკრძალულია ბაქოს გმირთა ხეივანში.

## ჯილდოები
აზერბაიჯანის პრეზიდენტის 1995 წლის 15 იანვრის 262 ბრძანების თანახმად, ისქანდერ აზნაუროვს სიკვდილის შემდეგ მიენიჭა აზერბაიჯანის ეროვნული გმირის წოდება.
* 1995 —  აზერბაიჯანის ეროვნული გმირი.
* 1998 —  „ოქროს ვარსკვალივის“ მედალი.

## ლიტერატურა
*

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1956
კატეგორია:გარდაცვლილი 18 აპრილი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1993
კატეგორია:აზერბაიჯანელი სამხედრო მოღვაწეები
კატეგორია:აზერბაიჯანის ეროვნული გმირები
კატეგორია:თურქი მესხები
O2 არენა

**O2 არენა** — ძველი სახელწოდება **საზკა არენა**, სტადიონი და მრავალფუნქციური სპორტული ნაგებობა პრაღაში, პრაღა 9-ში, ლიბენში, ვისოჩანის საზღვართან. განკუთვნილია როგორც სპორტული ღონისძიებებისთვის, ასევე კულტურულ-გასართობი ღონისძიებებისთვის, კონცერტებისთვის, გამოფენებისთვის და სხვა. სტადიონის ტევადობა 18 000 ადგილია. O2 არენა გაიხსნა მსოფლიოს ყინულის ჰოკეის ჩემპიონატისთვის 2004 წელს.
### ლიტერატურა
* Katastr nemovitostí na nahlizenidokn.cuzk.cz, katastrální území Praha-Libeň, č.p. 2345, datum přístupu 2018-02-15
* AUST, Ondřej. Metallica je nový rekord O2 Areny: 20.174 diváků. Médiář [online]. 2018-04-03 [cit. 2018-04-03]. Dostupné online.
* HRON, Michal. Sazka Arena končí. Do pronájmu ji získala Telefónica O2. Mobil iDNES.cz [online]. 2008-02-04 [cit. 2008-02-05]. Dostupné online.
* Výroční zpráva Sazka, a. s., za rok 2004
* Finále Davis Cupu za osm tisíc. Chceme vydělat, netají se organizátoři, iSport.cz, 3.10.2012
* http://hn.ihned.cz/c1-14182500-eva-tylova-sazka-arena-vyhra-nebo-prohra Eva Tylová: Sazka Arena - výhra, nebo prohra?
* http://sport.idnes.cz/sporty.asp?r=sporty&c=A060306_221731_sporty_rou Sportu chybí čtvrt miliardy od Sazky
* http://hn.ihned.cz/c1-33055400-hala-sazky-byla-predrazena-tvrdi-auditor
* Kauza Sazka: Loterijní gigant a kam putují jeho peníze
* http://zakony.idnes.cz/tlusty-premier-spidla-i-vlada-financne-poskodili-sazku-pi0-/zak_tema.asp?c=A040329_082000_zak_tema_2074 Tlustý: Premiér Špidla i vláda finančně poškodili Sazku
* http://www.tzb-info.cz/t.py?t=2&i=1905&h=234&pl=37 SAZKA ARENA z trochu jiného pohledu
* MÁDL, Luděk; MAREŠ, Michael. Olověná koule českého sportu: O2 Aréna a její dluhy, stát pomoc odmítá. Byznys iHNed.cz [online]. 2010-04-16. Dostupné online.
* Obří aréna nevydělává, aby se zaplatila její stavba, přiznává Hušák
* JOHN, Zdeněk. Rozhodnuto. Pražská O2 arena patří Petru Kellnerovi. Aktuálně-centrum.cz [online]. 2013-11-12 [cit. 2013-11-12]. Dostupné online.
* Kabáti vytvořili rekord O2 Areny: 20.083 diváků. Mediář.cz [online]. 2017-11-29 [cit. 2017-11-29]. Dostupné online.
* HNÁTEK, Václav. Kabát zas lidu blíže, kapela uzavřela turné v bouřící O2 areně. iDNES.cz [online]. 2017-11-29 [cit. 2017-11-29]. Dostupné online.
კატეგორია: პრაღა
მაიკ პომპეო

**მაიკლ რიჩარდ „მაიკ“ პომპეო** (; დ. 30 დეკემბერი, 1963, ორინჯი, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და დიპლომატი. აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი 2018 წლის 26 აპრილიდან   2021 წლის 20 იანვრამდე.

1986 წელს წარჩინებით დაამთავრა „უესტ პოინტის“ (West point) სამხედრო აკადემია და მსახურობდა კავალერიის ოფიცრად, ბერლინში, სადაც პომპეო 
ბერლინის კედლის დაცემამდე პატრულირებდა „რკინის ფარდასთან“. ის აგრეთვე მსახურობდა ამერიკის შეერთებული შტატების შეიარაღებული ძალების ქვეითთა მეოთხე დივიზიის, მე-7 ჯავშანსატანკო კავალერიის მე-2 რაზმში.

აქტიური სამხედრო სამსახურის დასრულების შემდგომ მან სწავლა განაგრძო ჰარვარდის სამართლის სკოლაში და რედაქტორობდა ჟურნალს „ჰარვარდის სამართლის მიმოხილვა“.

2017 წლის 23 იანვრიდან 2018 წლის 26 აპრილამდე იყო ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს დირექტორი, წარმოადგენდა კანზასის შტატს წარმომადგენელთა პალატაში 2011-2017 წლებში. არის რესპუბიკური პარტიის წევრი, ემხრობა „ჩაის სმის მოძრაობას“.

პომპეო დაქორწინებულია სიუზან პომპეოზე. მათ ჰყავთ ერთი შვილი, ნიკი.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Congressman Mike Pompeo  official U. S. House site 
* Biography at the *Biographical Directory of the United States Congress*

## სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ამერიკელი დიპლომატები
კატეგორია:ამერიკელი ბიზნესმენები
კატეგორია:აშშ-ის სახელმწიფო მდივნები
კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები
კატეგორია:ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს დირექტორები
კატეგორია:დაბადებული 30 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1963
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
200 (რიცხვი)

**ორასი** — მეორასე ნატურალური რიცხვი. არის ას ოთმოცდაცხრამეტის მომდევნო და ორას ერთის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი - **200**.

200
პავლოვსკის მეგობრობის ტაძარი

**პავლოვსკის მეგობრობის ტაძარი** () — ანტიკურად სტილიზებული პავილიონი-როტონდა პავლოვსკის პარკის ტერიტორიაზე, სანქტ-პეტერბურგი. აგებულია მდინარე სლავიანკის კლაკნილში 1781-1784 წლებში არქიტექტორ ჩარლზ კამერონის პროექტის მიხედვით. ტაძარი აგებულია როგორც საჩუქარი თავად პავლე პეტრეს ძისა და მისი ცოლის მარიას მიერ ეკატერინე II-სადმი. 

თექვსმეტი თეთრი დაღარული დორიული კოლონა გარს აკრავს როტონდას, რომელიც ოხრით არის შეღებილი. სახურავი თეთრია, კარები მუხისგანაა დამზადებული და ბრინჯაოს ფერადაა შეღებილი. კედლების ზედა ნაწილში გამოსახულია სკულპტურული მედალიონები. კედლის ზედა ნიშები მორთულია მოდელირებული ორნამენტებით.

ეკატერინე II-სადმი ტაძრის მიძღვნის აღსანიშნავად, ერთ-ერთ ნიშში მდებარეობს იმპერატორის თაბაშირის ქანდაკება, რომელიც წარმოდგენილია ცერერას სახით. ქანდაკება არის იაკობ რაშეტის 1789 წლის ნამუშევრის კოპიო, რომელიც აღმართულია ცარსკოე-სელოში.

შესასვლელის თავზე არის წარწერა: „პავლოვსკის პირველი მფლობელების სიყვარული, თაყვანისცემა და ერთგულება ეძღვება მათ ვინც ეს მიწა გადასცა მათ.“ ტაძრის სარძიკვლის ჩაყრის ცერემონიალს ესწრებოდა საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორი იოზეფ II.

სავარაუდოდ თავდაპირველად ტაძარი გამოიყენებოდა კამერული კონცერტების გამართვის ადგილად.

განსაკუთრებულად ლამაზად გამოიყურება ნაგებობა მდინარე სლავიანკის მხრიდან, რომელსაც ამშვენებს შენობის ფონზე ლამაზად გაშლილი კორომები. ზაფხულის პერიოდში პავილიონში იხსნება პავლოვსკის მუზეუმ-ნაკრძალის ფონდების ქანდაკებების დროებითი გამოფენები.

## ლიტერატურა 
*Беланина В. А. Павловский парк. Гос. музей-заповедник «Павловск». — Л.: Лениздат, 1988.
*Зеленова А. И. Павловский парк. — Л.: Лениздат, 1986.
*Конашевич В. М. Павловский парк. — Л.: Лениздат, 1925.
*Кучумов А. М. Павловск. Дворец и парк. — Л.: Лениздат, 1976.
*Масси С. Павловск. Жизнь русского дворца. — СПб., 1993.
*Несин В., Сауткина Г. Павловск Императорский и Великокняжеский 1777—1917. — СПб., 1996.
*Талепоровский В. Н. Павловский парк. — Пг., 1923.
*Талепоровский В. Н. Павловский парк. — СПб.: Коло, 2010.
*Третьяков Н. С. Павловск. Дворец и парк. ГМЗ «Павловск». — СПб.: «Арт-Палас», 2005.
*Шварц В. Павловск. Дворцово-парковый ансамбль 18—19 веков. — Л.: Искусство, 1980.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XVIII საუკუნის ეკლესიები
მარეკ ზტრაცენი

წელს]]
**მარეკ ზტრაცენი** (, ნამდვილი სახელი და გვარი: მიროსლავ სლოდიჩაკი, ; დ. 26 თებერვალი, 1985) — ჩეხი მომღერალი და კომპოზიტორი. დაიბადა 1985 წლის 26 თებერვალს, ჩეხეთის ქალაქ ჟელეზნა-რუდაში. არის მრავალი მუსიკალური ჯილდოს მფლობელი, მაგ. 2008 წელს მიიღო „ჩეხეთის ბულბული“ () კატეგორიაში: წლის აღმოჩენა.
2015 წელს გამოუშვა დისკი Pády, რომელმაც მიიღო დადებითი შეფასება.

## დისკოგრაფია
### პოპულარული კომპოზიციები
* 2008 – „Ztrácíš“ (იკარგები)
* 2010 – „Pohledy do duše“ (ღია ბარათები სულში)
* 2013 – „V opilosti“ (სიმთვრალეში)
* 2015 – „Pády“ (ვარდნები)
* 2018 – „Vlastní svět“ (საკუთარი სამყარო)

## ლიტერატურა
* Marek Ztracený: Ewa Farna je moje budoucí žena [online]. iDNES.cz, 2009-03-25 [cit. 2010-06-10]. Dostupné online.
* Marek Ztracený vydává novou desku, chystá pět koncertů [online]. Deník.cz, 2015-10-25 [cit. 2017-01-21]. Dostupné online.
* Objev roku [online]. Český slavík Mattoni [cit. 2017-01-21]. Dostupné online.
* IREPORT.CZ. RECENZE: Marek Ztracený už má Pády za sebou, nová deska se mu povedla. iREPORT – music&style magazine. Dostupné online [cit. 2017-07-24]. (česky)

## რესურსები ინტერნეტში 
* ოფიციალური გვერდი
* ფანების ბლოგი, საინტერესო ამბები, ბმულები, ვიდეოები და ა.შ.

კატეგორია:ჩეხი მომღერლები
კატეგორია:დაბადებული 26 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1985
დიტმარ I (ზალცბურგის არქიეპისკოპოსი)

**დიტმარ I**, ან **თეოტმარ I** () (გ. 4 ივლისი, 907) — ზალცბურგის არქიეპისკოპოსი 874–907 წლებში. ცნობილია, რომ დაიღუპა უნგრელების (მადიარების) წინააღმდეგ პრესბურგის ბრძოლის დროს, 907 წლის 4 ივლისს. 

## ლიტერატურა 
*
*

## სქოლიო 
კატეგორია:IX საუკუნის ეპისკოპოსები
კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 907
დექაობა

**დექაობა** () — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის  რაიონში.    მოსახლეობის რაოდენობა —  1,191  კაცი. 

## რესურსები ინტერნეტში
* 
 

 
კატეგორია:ზარდაბის რაიონის სოფლები
მეოტები

[[კავკასია|კავკასიის ეთნიკური რუკა ძვ. წ. V–IV საუკუნეებში|მინი|მარჯვნივ|250პქ]]
**მეოტები** (, ) — ძველი ტომების კრებითი სახელი, რომლებიც სახლობდნენ ძვ. წ. I ათასწლეულში აზოვის ზღვის აღმოსავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ, აგრეთვე ყუბანის შუაწელზე. სახელწოდება „მეოტები“ იხსენიება ანტიკურ ავტორებთან და ბოსფორის სამეფოს წარწერებში. სტრაბონი მეოტებს მიაკუთვნებს  სინდებს, დანდარებს, დოსხებს და სხვ. მეოტების ნაწილი ენობრივად ადიღეების მონათესავე იყო, ნაწილი კი ირანულის. ძვ. წ. IV–III საუკუნეებში მრავალი მეოტი ბოსფორის სახელმწიფოს  შემადგენლობაში შევიდა.

## ლიტერატურა 
კატეგორია:კავკასიის გადაშენებული ერები
კატეგორია:ინდო-ევროპელი ხალხი
პეტერგოფის სერაფიმ საროველის ტაძარი

**პეტერგოფის სერაფიმ საროველის ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ეკლესია პეტერგოფში, სანქტ-პეტერბურგი. დივეევოს მონასტრის ყოფილი მეტოქი. 

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. 

ეკლესიას აქვს სამი საკურთხეველი მთავარი ნაკურთხია სერაფიმ საროველის სახელზე, ხოლო ეგვტერები დიდმოწამე დედოფალ ალექსანდრასა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე.

## ისტორია 
დივეევოს მონასტრის მეტოქის მშენებლობა ძველ პეტერგოფში პირადად ნიკოლოზ II-მ გადაწყვიტა. გადაწყვეტილების მიზეზი იყო ტახტის მემკვიდრის დაბადება, რომელიც დაიბადა დივეევოს მონასტრის მონახულების შემდეგ. დივეევოს მონასტერში ხშირად ლოცულობდა დედოფალი ალექსანდრა თევდორეს ასული.

1904 წელს, როდესაც დაიბადა უფლისწული ალექსი, ნიკოლოზ ნიკონოვის პროექტის მიხედვით საფუძველი ჩაუყარეს პატარა, ხის ხუთგუმბათიან სამლოცველოს, რომელიც აკურთხეს სერაფიმ საროველის სახელზე. 1906 წელს მოხდა ტაძრის ხელახლა კურთხევა ღვთისმშობლის ერთ-ერთი ხატის სახელზე.

ამავე დროს მის სიახლოვეს საფუძველი ჩაუყარეს ეკლესიას ასევე ნიკოლოზ ნიკონოვის პროექტის მიხედვით. 

ტაძარი აკურთხა ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპისკოპოსმა ნაზარიმ 1906 წლის 1 ნოემბერს სასულიერო პირების დახმარებით, რომელთა შორისაც იყო იოანე კრონშტადტელი. 

1928 წლის ნოემბრიდან 1929 წლამდე ტაძრის მრევლმა მხარი დაუჭირა იოსებიანელობის მოძრაობას. ორივე ტაძარი მოქმედებდა 1938 წლამდე. 

ქვის ტაძრის შენობა სერიოზულად დაზიანდა მეორე მსოფლიო ომის დროს: დაინგრა სამრეკლო, ჩამოინგრა გუმბათი. ხის ტაძარი კი გაანადგურეს 1941 წელს. 

1952 წელს ქვის ტაძრის შენობა გადაეცა საზოგადოება „Петродворецторгу“-ს, რომელმაც აქ განათავსა სავაჭრო დაწესებულებები. ეკლესიის შიდა ინტერიერი ბეტონის ფილებით გაყვეს ოთხ სართულად, ხოლო საკურთხევლის ადგილზე სატვირთო ლიფტი დაამონტაჟეს. გარედან ეკლესიის კედლები მოაპირკეთეს აგურით, რის შემდეგაც შენობამ კუბის ფორმა მიიღო. ჩრდილოეთ ფასადზე მიაშენეს სანახშირის ქვაბი. 

1990 წელს ენობამ მიიღო ადგილობრივი მნიშვნელობის ისტორიისა და კულტურის ძეგლის სტატუსი. შენობა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას გადაეცა 1993 წელს. პირველი საღვთო ლიტურგია აღევლინა 1993 წლის 1 აგვისტოს. 

## არქიტექტურა 
შენობა ხუთგუმბათიანი ტაძარია და აგებულია XVII საუკუნის ბოლო პერიოდში რუსეთში გავრცელებული ნარიშკინის ბაროკოს სტილში.  

მთავარი საკურთხევლის გარდა, რომელიც ნაკურთხია სერაფიმ საროველის სახელზე, მოქმედებს კიდევ ორი ეგვტერი: წმინდამოწამე დედოფალ ალექსანდრას და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 

ამჟამად კუბის ფორმის შენობის პირველ სართულზე განთავსებულია ტაძარი, ხოლო მეორეზე - სატრაპეზო.

ტაძრის კედელზე განთავსებულია წარწერა: 

2012 წელს დაიწყო ეკლესიის შენობის აქტიური რესტავრაცია. 2014 წლის მდგომარეობით შენობას დაადგეს გუმბათი - ჯვრით.

## ლიტერატურა 
*Освящение храма в Старом Петергофе // Церковные ведомости. — 1906. — № 41. — С. 2743—2744..
*Сурков С. А. Судьбы храмов, духовенства, и мірян Петергофа в годы испытаний. — СПб., 2005. — С. 81—96.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Храм преподобного Серафима Саровского
* Монастыри и храмы Северо-запада 
* Народный каталог православной архитектуры

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
პავლოვსკის წმინდა ეკატერინესა და ღვთისმშობლის შობის ეკლესია

**პავლოვსკის წმინდა ეკატერინესა და ღვთისმშობლის შობის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია პავლოვსკში, სანქტ-პეტერბურგი. 

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. 

ეკლესიას აქვს ორი საკურთხეველი ერთი დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე, ხოლო მეორე ღვთისმშობლის შობის სახელზეა ნაკურთხი. 

## ისტორია 
პავლოვსკის ისტორიული დასახლების, დინამოს მოსახლეები თავდაპირველად იყვნენ გლეხები, რომლებიც ეკუთვნოდათ გრაფ სკავრონსკიებს და მათ შთამომავლებს, ისინი მიეკუთვნებოდნენ ცარსკოე-სელოს სამრევლოს. 

1743 წელს ეპისკოპოს ნიკოდიმის კურთხევით შედგა ტაძრის სარძიკვლის ჩაყრა. მშენებლობა მიმდინარეობდა გრაფ მარტინ სკავრონსკის ფინანსებით. 

1822-1824 წლებში და 1829 წლებში გრაფინია იულია სამოილოვას ინიციატივით ეკლესია გადააკეთეს დომენიკო ადამინის პროექტის მიხედვით. 1867-1872 წლებში არქიტექტორმა ალექსანდრე რეზანოვმა ნაწილობრივ მოახერხა ტაძრის ადრინდელი სახის აღდგენა.

1875 წლის 1 ივლისს ეკლესია გაძარცვა ფსკოველმა გლეხმა ი. პერედოიკომ. გატაცებული ნივთები აღმოაჩინეს დაზიანებულ მდგომარეობაში. მოგვანებით ეკლესიის ფასეულობები გადამალეს საკურთხევლის ჯვართან, რომელიც განათავსეს ზედა ეკლესიაში. 

თავდაპირველად ეკლესია გრაფების მიერ გაღებული თანხებით არსებობდა, ხოლო 1859 წლიდან სასახლის ხარჯებზე გადავიდა, რადგან დასახლება შეიძინა იმპერატორმა. ეკლესიასთან ახლოს მოქმედებდა სასაფლაო. 

ეკლესიაზე მიწერილი იყო სანქტ-პეტერბურგის წმინდა მოციქულთასწორ ოლღას სახელობის ტაძარი, რომელიც აკურთხეს 1898 წელს. 

1937 წელს საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში დააპატიმრეს წინამძღვარი ნიკოლოზ დავიდოვი და ეკლესიაში ღვთისმსახურება შეწყდა. 1938 წელს ეკლესია საბოლოოდ დახურეს. შენობაში განათავსეს კლუბი და კინოდარბაზი. 

1941 წლის აგვისტოში ნკვდ-ს სპეციალურმა ჯგუფმა ააფეთქა ეკლესიის სამრეკლო და გუმბათი. ეს ახსნეს იმით, რომ გერმანული არტილერიისათვის ორიენტირი მოესპოთ. 

გერმანული ოკუპაციის პერიოდში ეკლესიაში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა შენობის ნაწილში სოფელ ანტროპშინოში, ხოლო 1943 წლიდან  აღსდგა თვით ტაძარშიც. 

საბჭოთა ძალების მიერ ტერიტორიის გათავისუფლების შემდეგ ტაძარი გარკვეული პერიოდი არ მოქმედებდა, მაგრამ მრევლი დარეგისტრირდა და ტაძარში მღვდელი დაინიშნა. ქვედა ტაძარში ღვთისმსახურება აღსდგა 1946 წელს, ხოლო 1954 წელს რემონტის შემდეგ აკურთხეს ზედა ეკლესიაც. 

2007 წელს აღადგინეს სამრეკლო, ხოლო 2011 წელს დააშენეს გუმბათიც. 

## ლიტერატურა 
*Семенова Г. В. Церковь Святой Великомученицы Екатерины и Рождества Пресвятой Богородицы в Графской Славянке // Памятники истории и культуры Санкт-Петербурга: Исследования и материалы. — [СПб.], 2002. — Вып. 6. — С. 62—79. — ISBN 5-89771-027-9.
*Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей: Краткий исторический справочник. — 2-е, испр. и доп.. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 395—405. — ISBN 5-9900655-3-1.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Народный каталог Православной архитектуры

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XVIII საუკუნის ეკლესიები