open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ვაცლავ ვორლიჩეკი

**ვაცლავ ვორლიჩეკი** (, დ. 3 ივნისი, 1930 — გ. 5 თებერვალი, 2019) — ჩეხი კინორეჟისორი. მის უფრო ცნობილ ფილმებს შორის არის საკუთარი სცენარის მიხედვით დადგმული „სამი კაკალი კონკიასათვის“ (1973). ფილმების დიდი ნაწილის თანასცენარისტია მილოშ მაცოურეკი.

## ფილმოგრაფია
## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 3 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1930
კატეგორია:გარდაცვლილი 5 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2019
კატეგორია:ჩეხი რეჟისორები
ძმები ლომგულები (მრავალმნიშვნელოვანი)

**ძმები ლომგულები** შეიძლება აღნიშნავდეს შემდეგს ჩამოთვლილთაგან:

* ძმები ლომგულები — ასტრიდ ლინდგრენის ფანტასტიკური რომანი
* ძმები ლომგულები — 1977 წლის ფილმი
დავით რაქვიაშვილი

**დავით (დათუნა) რაქვიაშვილი** (დ. 16 ივლისი, 1968) — საქართველოს პრეზიდენტთან არსებული ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივანი 2016 წლის 24 ოქტომბრიდან 2018 წლის 16 დეკემბრამდე. იგი ბოლო პიროვნება იყო ამ თანამდებობაზე. 2019 წლის 30 აპრილიდან საქართველოს პრემიერ-მინისტრთან შეიქმნა ეროვნული უსაფრთხოების საბჭო.

## ბიოგრაფია 
1985-1992 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტზე. 2008-2010 წლებში იყო რეინტეგრაციის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის მოადგილე. მონაწილეობდა ე.წ. ჟენევის დისკუსიებში, ინციდენტებზე რეაგირების და პრევენციის მექანიზმის მუშაობაში. თანათავმჯდომარეობდა საქართველო-აშშ სტრატეგიული თანამშრომლობის ქარტიის სამუშაო ჯგუფს. 2011-2013 წლებში მუშაობდა საქართველოს დესპანად ამერიკის შეერთებულ შტატებში. კურირებდა საელჩოს პოლიტიკურ და ეკონომიკურ დეპარტამენტებს. აქვს არასამთავრობო და საჯარო სექტორში მუშაობის გამოცდილება. მრავალი წლის განმავლობაში ინსტიტუციურად ავითარებდა სათავგადასავლო ტურიზმს. 2000 წლიდან დღემდე არის სამთო გამყოლთა ასოციაციის თანადამფუძნებელი და პრეზიდენტი. დავით რაქვიაშვილი ასევე არის საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის თანადამფუძნებელი და წლების განმავლობაში ხელმძღვანელობდა სამეთვალყურეო საბჭოს. ჰყავს მეუღლე და ოთხი შვილი.

## რესურსები ინტერნეტში 
*დავით რაქვიაშვილი
*დავით რაქვიაშვილის ბიოგრაფია  

## სქოლიო 
კატეგორია:საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნები
კატეგორია:დაბადებული 1968
კატეგორია:დაბადებული 16 ივლისი
თეატრალური სახელოსნო

**თეატრალური სახელოსნო** () — თეატრი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მოქმედებდა XX საუკუნის დასაწყისში.

## ისტორია 
თეატრი შექმნა ახალგაზრდა რეჟისორმა პაველ ვეისბრიომმა 1917 წელს. როსტოვიდან თეთრების წასვლის შემდეგ ვეისბრიიომმა ოჯახთან ერთად რუსეთი დატოვა და გადასახლდა პარიზში. 

ახალგაზრდა კოლექტივის რეპერტუარში წარმოდგენლი იყო მხოლოდ პოეტური ნაწარმოებები: „დღესასწაული ჭირიანობის დროს“, „მასკარადი“, ალექსანდრე ბლოკის, ალექსი რემიზოვის, კარლო გოცისა და სხვათა პიესები. 

1920 წელს დონის როსტოვის კაფე „პოეტების სარდაფის“ მცირე სცენაზე შედგა ველემირ ხლებნიკოვის პიესის „სიკვდილის შეცდომის“ (რეჟისორი არკადი ნადეჟდოვი) პრემიერა. თავად ველემირ ხლებნიკოვი თავად დაესწრო რეპეტიციას „თეატრალურ სახელოსნოში“ და ასევე პრემიერას. ილია ბერეზარკი მიიჩნევდა, რომ ეს იყო პირველი თეატრალური წარმოდგენა ხლებნიკოვის შემოქმედებით ბიოგრაფიაში.

1920 წლიდან „თეატრალური სახელოსნო“ მუშაობდა ხელოვნების დონის საოლქო სახალხო განათლების დაქვემდებარებაში, როგორც დრამის მოძრავი თეატრი. თეატრი განთავსებული იყო დიდი სადოვაიის ქუჩაზე № 25-ში. თეატრი მართავდა ლიტერატურულ საღამოებს სხვადასხვა ორგანიზაციებში მთელი 1920-იანი წლების განმავლობაში. კერძოდ: ლელის ქარხანაში, ურიცკის სახელობის კლუბში, ავტოსარემონტო ქარხანაში, კოლბერგის ქარხანაში, ტაგანროგის ქარხანა „წითელი მექვაბის“ კლუბში, პანჩენკოს ფაბრიკაში და სხვა.

ყველა სერიოზული საორგანიზაციო საკითხი, მათ შორის მსახიობების ჯგუფში დაშვების ჩათვლით, წყდებოდა სპეციალურად შექმნილი საბჭოს მიერ. 

1921 წელს „თეატრალურ სახელოსნოში“ დადგეს ნიკოლაი გუმილიევის დრამატული პოემა „გონდლა“. ავტორი მატარებლით ეწვია როსტოვს, გაეცნო ჯგუფს და დაპირდა კოლექტივს, რომ წაიყვანდა პეტროგრადში. 

1921 წლის სექტემბერში თეატრი გაემგზავრა პეტროგრადში. პეტროგრადის გუბერნიის პოლიტიკურ*-აგანმანათლებლო განყოფილებამ თეატრი აიყვანა თავისი მფარველობის ქვეშ. 

1922 წლის 8 იანვარს ლენინგრადში, ვლადიმირის კლუბში, ვლადიმირის პროსპექტ № 12-ში დაიწყო „თეატრალური სხელოსნოს“ სპექტაკლები. სპექტაკლები გაიხსნა გუმილიოვის პიესით, პუბლიკა შეძახილებით ითხოვდა ავტორს, მაგრამ ამ დროს უკვე გუმილიოვი დახვრეტილი იყო საბჭოთა ხელისუფლების მიერ. 

პეტროგრადში თეატრი მოქმედებდა მცირე ხნის განმავლობაში, მშვიდად და შეუმნევლად.

## რესურსები ინტერნეტში
* *Санкин, Леонид* [*Слеич Л.*] Гумилёв в Ростове-на-Дону
* *Слеич, Леонид*. Хлебников в Ростове-на-Дону
* *Зайцева Н.* Театральная мастерская // Донской временник. Год 1998-й. Ростов н/Д, 1997. С. 1-2.

## სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:რუსეთის თეატრები
როსტოვის ახალგაზრდული თეატრი

300px|მინი
**როსტოვის ახალგაზრდული თეატრი** () — თეატრი ქალაქ დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

თეატრის მისამართი: 344019, რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი დონის როსტოვი, თავისუფლების ქუჩა № 3.

## თეატრის ისტორია 
1894 წლის 30 მარტს დონის ნახიჩევანის დრამატული ხელოვნების მოყვარულთა საზოგადოებამ შეიტანა შუამდგომლობა ქალაქის საკრებულოში „ქალაქში თეატრის შენობისა და კომერციული კლუბის მშენებლობის შესახებ“. საკრებულო შუამდგომლობას დათანხმდა და თეატრის პროექტის შემუშავება დაავალა ქალაქის არქიტექტორს ნიკოლაი დურბახს. თეატრის მშენებლობა გაგრძელდა ოთხი წელი და ორი თვე. 1899 წლის 16 დეკემბერს შედგა მისი გახსნა. ხოლო ინტერიერის გარკვეული ნაწილების მშენებლობა გრძელდებოდა 1907 წლამდე. პირველ სპექტაკლზე თამაშობდა ცნობილი თეატრალური მოღვაწის ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე სინელნიკოვის თეატრალური დასი. თეატრში სპექტაკლებს დგამდნენ ისეთი ცნობილი რეჟისორები, როგორებიც არიან: არტურ ხაიკინი, იური ერიომინი, ვიაჩესლავ გვოზდკოვი, კირილ სერებრენიკოვი და სხვა.

1985 წლიდან თეატრის ხელმძღვანელია ვლადიმერ ჩიგიშევი.

1989 წლიდან თეატრის ბაზაზე იმართება ბავშვთა და მოზარდთა სპექტაკლების საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალი „მინიფესტი“.

## შენობის არქიტექტურა 
დონის როსტოვის ახალგაზრდული თეატრის შენობაზე წარმოდგენილია შერეული სტილი - ბაროკო, რენესანსი და კლასიციზმი. მას აქვს რთული დაგეგმარების სისტემა. შენობის ფასადს ამშვენებს სამკუთხა ფრონტონი, რომელიც ეყრდნობა ოთხ კორინთულ სვეტს. ფრონტონის ტიმპანში მდებარეობს კარტუში. თეატრის პირველი სართული რუსტირებულია. თეატრის ფოიე, ფარდები და დეკორაცია მოხატა მხატვარმა ი. კრილოვმა. 

მაყურებელთა დარბაზს აქვს კარგი აკუსტიკა. სამსართულიან დარბაზს, რომლის ტევადობაც არის 650-700 ადამიანი, აქვს შეწეული ნახევარწრის ფორმა, რათა მაყურებელი ახლოს იყოს თეატრის სცენასთან.

## ლიტერატურა
* Волошинова Л. Ф. Бульварная площадь. — Ростов-на-Дону: Донской издательский дом, 2001. — (Серия "Судьбы улиц, площадей, зодчих"). — ISBN 5-87-688-202-X.

## რესურსები ინტერნეტში
* თეატრის ოფიციალური ვებგვერდი
* როსტოვის ახალგაზრდული თეატრი დონის როსტოვის რუკაზე 
* როსტოვის ახალგაზრდული თეატრი საიტზე «КИНО-ТЕАТР.РУ»

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:რუსეთის თეატრები
კატეგორია:თეატრები ანბანის მიხედვით
კანადის ალბომების ჩარტი

**კანადის ალბომების ჩარტი** — კანადაში მუსიკალური ალბომების გაყიდვების ოფიციალური ჰიტ-აღლუმი. გაყიდვების შედეგებს ყოველ ოთხშაბათს აფიქსირებს აშშ-ის კომპანია «Nielsen SoundScan» და ყოველ ხუთშაბათს Canadian Hot 100 და Canadian BDS Airplay Chart-ის ჩარტების შედეგებთან ერთად აქვეყნებენ ჟურნალები Jam!, Canoe და ბილბორდი.

ჩარტი შედგება 200 პოზიციისგან, მაგრამ Jam! საზოგადოებისთვის აქვეყნებს მხოლოდ პირველ 100 პოზიციას. მის ეკვივალენტ CD-სინგლებისგან (Canadian Singles Chart) განსხვავებით, კანადაში ალბომების გაყიდვა არ მცირდება ისე სწრაფად, როგორც CD სინგლების, ამიტომ Canadian Albums Chart რჩება კანადის ყველაზე უფრო პოპულარული ალბომის ყველაზე უფრო სანდო წყაროდ.

## რესურსები ინტერნეტში
* Nielsen Soundscan
* Jam! Canoe
* Billboard
* კანადის ტოპ-100 ალბომები
* Canadian Albums Chart

კატეგორია:მუსიკალური ჰიტ-აღლუმები
კატეგორია:კანადური მუსიკა
დონის როსტოვის სამების ეკლესია

**დონის როსტოვის სამების ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2002-2004 წლებში

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი დონის როსტოვი, რკინიგზის რაიონი, საერთაშორისო ქუჩა № 7-ა.

## ისტორია 
XVIII საუკუნეში თანამედროვე რკინიგზის რაიონის ტერიტორიაზე, სადაც ამჟამად განთავსებულია სამების ეკლესია, მდებარეობდა სტანიცა გნილოვსკაია. მისი მაცხოვრებლებისათვის უახლოესი სამლოცველო (წმინდა დიმიტრი როსტოველის სახელობისა) მდებარეობდა მეზობელ დიმიტრი დონელის ციხესიმაგრეში. იმასთან დაკავშირებით, რომ სტანიცის მოსახლეობას უჭირდა ტალახისა და ცუდი ამინდების გამო დიმიტრი როსტოველის ციხესიმაგრემდე ლოცვისათვის მისვლა, მათ თხოვეს ინჟინერ რიგელმანს აეშენებინა მათთვის სამლოცველო, რომლისთვისაც გამოყოფდნენ წმინდა დიმიტრის ეკლესიის ერთ მღვდელს.

თხოვნა გაითვალისწინეს და გლინოვსკში 1765 წელს ააშენეს პირველი ხის სამლოცველო, რომელიც აკურთხეს სამების ხატის სახელზე. ღვთისმსახურებისათვის საჭირო საეკლესიო ჭურჭელი მიიტანეს წმინდა დიმიტრის ეკლესიიდან. გნილოვსკაიის მაცხოვრებლებმა ცალკე მღვდლის ყოლის უფლება მოიპოვეს. ეკლესიის მღვდელი გახდა ივან კალოშინი. 1784 წელს სამლოცველოს ნაცვლად ააგეს სამების სახელობის ხის ეკლესია. ახალი ეკლესია აკურთხეს 1785 წლის 27 ივლისს. ეკლესია მდებარეობდა სამების აღმართში (ამჟამად რელეფნაიის ქუჩა). 70 წლის შემდეგ ეკლესია ძალიან მოძველდა და 1855 წელს ამავე ადგილზე ააშენეს ქვის ეკლესია ორსართულიანი სამრეკლოს თანხლებით.

1930-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დაანგრია. 1955 წელს მის ნანგრევებზე ააშენეს მემდინარეების ბარაკები. 1995 წელს ყოფილი ეკლესიის ეზოს ტერიტორიაზე ააგეს სამლოცველო, რომელიც მოგვიანებით გადააკეთეს მცირე ეკლესიად. ეკლესიის პირვანდელი სახის დაბრუნება და აღდგენა დაიწყეს 2001 წელს, ხოლო 2003 წლიდან მასში უკვე ღვთისმსახურებაც მიმდინარეობს. 2005 წელს სამების დღესასწაულზე შედგა პირველი საკურთხევლის ღვთისმახურება, რომელსაც ესწრებოდა დიდი რაოდენობის მრევლი.

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ეკლესიები
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:XXI საუკუნის ეკლესიები
დონის როსტოვის წმინდა გიორგის ეკლესია

**დონის როსტოვის წმინდა გიორგის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2002-2004 წლებში

მისამართი: 344091, რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი დონის როსტოვი, კომუნისტების პროსპექტი № 38.

## ისტორია 
წმინდა გიორგის მრევლი ჩამოყალიბდა 1993 წელს. ერთსართულიანი ეკლესია ააგეს 1994 წელს დონის როსტოვის საბჭოთა რაიონის საცხოვრებელ კვარტალში, კომუნისტური და ლემანის ქუჩების გადაკვეთაზე. 

პირველი ღვთისმსახურება ეკლესიაში ჩაატარეს 1994 წელს წმინდა გიორგის სახელზე. 1994 წლიდან ეკლესიის წინამძღვარია ვლადიმერ ტერ-არაქელიანცი. შემდეგი 4-5 წლის განმავლობაში მიმდინარეობდა მოლაპარაკება ეკლესიის შენობისა და მისი მიმდებარე ტერიტორიის მთლიან მფლობელობაში გადაცემის შესახებ. ამ საკითხის წარმატებულად გადაწყვეტის შემდეგ მოხდა ეკლესიის რეკონსტრუქცია. 1998 წელს ეკლესიას ეწვია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის როსტოვის ეპარქიის მმართველი პანტელეიმონი. 

2003 წელს დაიწყო ძველი ეკლესიის შენობის კაპიტალური მშენებლობა. ეკლესიის გაფორმება გაგრძელდა 2007 წლამდე. სრულიად მოიხატა ეკლესიის საკურთხეველი და კამარა. ეკლესიის კანონიკური გამოსახულებები შესრულდა მხატვრობის ძველ რუსულ სტილში. ეკლესიის გარშემო შემოავლეს მეტალის ღობე. შემდეგ განხორციელდა მეორე სართულის მშენებლობა, სადაც განთავსდა წინამძღვრის კაბინეტი, აუდიტორია საკვირაო სკოლისათვის 40 ადამიანზე, ბიბლიოთეკა სამკითხველო დარბაზით, სატრაპეზო და სამეურნეო სათავსოები.  საკურთხევლიდან და ტაძრის ცენტრალური ნაწილიდან გაკეთდა ასასვლელი მეორე სართულზე. ეკლესიის პირველ სართულზე ააშენეს ახალი სათავსოები მაღაზიისთვის, ბუღალტერიისა და დარაჯისათვის. 

დონის როსტოვის წმინდა გიორგის ეკლესიის წინამძღვარია დეკანოზი ვლადიმერ ტერ-არაქელიანცი.

## გალერეა 

File:Ростов-на-Дону, Церковь Георгия Победоносца(1).jpg|მთავარი დარბაზი კანკელით
File:Ростов-на-Дону, Церковь Георгия Победоносца(2).jpg|მცირე დარბაზი
File:Ростов-на-Дону, Церковь Георгия Победоносца(3).jpg|ეკლესიის ხედი

## რესურსები ინტერნეტში
* Сайт прихода
* Свято-Георгиевский храм Великомученика Георгия Победоносца

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ეკლესიები
კატეგორია:XXI საუკუნის ეკლესიები
ვაჟთა რეალური კერძო სასწავლებელი

**ვაჟთა რეალური კერძო სასწავლებელი** () — რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. 

მისამართი:რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, დონის როსტოვი, პირველი მაისის ქუჩა № 34.

## ისტორია 
სარქის არუთინის ძე იაგუბიანცი, ვის სახელსაც ატარებდა კერძო სასწავლებელი, იყო გეოგრაფიისა და ხაზვის მასწავლებელი. 1908 წელს მისი ფინანსებით გაიხსნა პირველი ვაჟთა საშუალო სასწავლო დაწესებულება ქალაქში. გახსნა გაიმართა 1908 წლის 14 სექტემბერს. ცერემონიას ესწრებოდნენ პედაგოგები, მოქალაქეები და პოლკოვნიკი ზვორკინი, დონის როსტოვის ქალაქისთავი. სასწავლებლის შენობა განთავსებული იყო ქალაქის ერთ-ერთი ეკლესიის გვერდით. იმასთან დაკავშირებით, რომ არსებობდა საიჯარო გადასახადი, სკოლის მშობლებმა მოსთხოვეს ქალაქის ხელისუფლებას თხოვნით, გამოეყოთ სუბსიდია, რათა ის დახარჯულიყო სკოლის საჭიროებებიდან გამომდინარე. ამ შუამდგომლობის  პასუხად გამოიყო ყოველწკლიურად 5 000 რუბლი. მაგრამ სუბსიდია არ იქნებოდა მუდმივი, რადგან ქალაქის მმართველთა გეგმებში შედიოდა ვაჟთა გიმნაზიის გახსნა, რის შემდეგაც იაგუბიანცის სასწავლებელი დაფინანსებას ვეღარ მიიღებდა. 

სარქის იაგუბიანცის კერძო სასწავლებელი თავდაპირველად სამკლასიანი იყო. 1912 წელს დაამატეს მეოთხე კლასი, რადგან სასწავლო დაწესებულებამ მიიღო რეალური სასწავლებლის სტატუსი. აქცენტი გააკეთეს უცხო ენების, ფიზიკის, ხაზვისა და ბუნებისმცოდნეობის სწავლებაზე. იაგუბიანცის სასწავლებლის დასრულების შემდეგ ახალგაზრდებს უფლება ჰქონდათ შესულიყვნენ უმაღლეს სამრეწველი, სავაჭრო და ტექნიკურ სასწავლო დაწესებულებებში. გიმნაზია გაიხსნა 1912 წელს და დაფინანსებაც შეწყდა. მოსწავლეებს პირველი კლასიდან მესამეს ჩათვლით უნდა გადაეხადათ 120 რუბლი, ხოლო მეოთხე კლასის მოსწავლეებს 150 რუბლი სწავლის ქირა. 1913 წელს მშობელთა კომიტეტმა გადაწყვიტა შეემცირებინათ სწავლის გადასახადი, რისთვისაც საჭირო იყო საკუთარი შენობა. იაგუბანცის ფინასები საკმარისი არ აღმოჩნდა საკუთარი შენობის ასაგებად. მოსწავლეთა მშობლებმა შეაგროვეს 1 500 რუბლი, თუმცა სახლის ასაშენებლად საჭირო იყო 10 000 რუბლი. ამიტომ მშენებლობის კომისიამ აიღო კრედიტი.

1913 წლის დასაწყისში ერთ-ერთმა მასწავლებელმა გამოაცხადა მოსწავლის დაკარგვა, ასეთი ფაქტები არ იყო იშვიათი სასწავლებელში. მან მოიწვია პედაგოგიური საბჭო, რომელმაც გამოავლინა დამნაშავე, მაგრამ არ გარიცხა იგი. კერძო სასწავლებლის მასწავლებლემა ამაში იაგუბიანცი დაადანაშაულეს და ამის შესახებ გაზეთში დაწერეს. მოსწავლეთა მშობლებმა უარყვეს აღნიშნული ფაქტი და დირექტორის მხარე დაიჭირეს. სასწავლებელმა გააგრძელა მუშაობა და მისი ახალი შენობა გაიხსნა 1913 წლის 10 ნოემბერს, რაც ბოლო სკანდალის გამო გაზეთებში არ გაშუქებულა. სკოლაში არ იყო საკმარისი პედაგოგები, ზოგიერთმა მოწვეულმა პედაგოგმა უარი თქვა მსგავს სამუშაოზე. გარკვეული დროის შემდეგ შენობაში მუშაობდა პოკროვსკის სახელობის  № 8 საშუალო სკოლა, შემდეგ ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლა № 2. 1980-იან წლებში სახლში განთავსებული იყო პროლეტარის რაიონის პიონერთა სახლი. XXI საუკუნეში  შენობაში მუშაობს სკოლისგარეშე მუშაობის ცენტრი.

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
ები-როუდი

250px|thumb|ები-როუდი. ქუჩის მაჩვენებელი ნიშანი

**ები-როუდი** () — ხალხმრავალი ქუჩა ლონდონის კემდენის და ვესტმინსტერის ოლქებში. გადაჭიმულია დაახლოებით ჩრდილო-დასავლეთიდან ქალაქის ისტორიულ რაიონ სენტ-ჯონს-ვუდის გავლით სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ, სტადიონ Lord’s Cricket Ground-ის გვერდით. შოსე В507-ის ნაწილია.

ჩრდილო-დასავლეთში ები-როუდის ქუჩა იწყება კილბერნში, კუექს-როუდის და უესტ-ენდ-ლეინის გადაკვეთაზე; შემდეგ დაახლოებით 1,5 კმ-ის მანძილზე სამხრეთ-აღმოსავლეთში, კვეთს ბელსაიზ-როუდს, ბაუნდერი-როუდს და მარლბორო-პლეისს და მთავრდება გროუვ-ენდ-როუდის და გარდენ-როუდის გადაკვეთაზე.

ქუჩის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, მისამართზე ები-როუდი 3, მდებარეობს ბრიტანული მედიაჯგუფ EMI Group-ის ცნობილი ხმისჩამწერი სტუდია „ები-როუდი“. აქ საკუთარ მუსიკას იწერდნენ The Beatles და ბევრი სხვა პოპულარული შემსრულებლები. The Beatles-ის მიერ ქრონოლოგიურად უკანასკნელი ჩაწერილი ალბომის სახელწოდებაა *Abbey Road*. ამ ალბომის გარეკანზე გამოსახულია ჯგუფის ოთხივე წევრი, რომლებიც ქუჩაზე გადადიან საფეხმავლო გადასასვლელზე, რომელიც მდებარეობს დაახლოებით სტუდიაში შესასვლელთან. შედეგად ქუჩა მყარად ასოცირდება The Beatles-თან და 1970 წლიდან ტურისტების მასობრივი მონახულების ადგილია. მიუხედავად ები-როუდზე მჭიდრო ტრაფიკისა, ყველაზე უფრო ცნობილი საფეხმავლო გადასასვლელი გახდა ფოტოგადამღებთა პოპულარული ობიექტი.

ქუჩის დასახელების ლითონის ტრაფარეტი გროუვ-ენდ-როუდის და ები-როუდის კუთხეში ცოტა ხნის წინ მოიხსნა, რადგან მას ხშირად იპარავდნენ ან აფუჭებდნენ სხვადასხვა წარწერებით. დღეისათვის ქუჩის სახელწოდების მაჩვენებელი დამაგრებულია კუთხის შენობის მაღალ სიმაღლეზე. ყოველ სამ თვეში მუნიციპალურ საბჭოს უწევს სახლის კედლის გადაღებვა საფეხმავლო გადასასვლელის სიახლოვეს, რომელზეც ლივერპულელი ოთხეულის ფანატები ტოვებენ გრაფიტს.

## გალერეა 

ფაილი:Abbey road studios.jpg
ფაილი:Abbey_Road_zebra_crossing,_London_2007-03-31.jpg
ფაილი:Abbey Road London.jpg
ფაილი:Abbey Road Photo By Sander Lamme.jpg
ფაილი:Abbey Road Zebra crossing 2004-01.jpg
ფაილი:Abbey Road Zebra.jpg
ფაილი:Abbey Road vs. Riggs Place.JPG

## რესურსები ინტერნეტში
* Abbey Road London, QuickTime VR
* Abbey Road webcam
* Satellite View of Crosswalk / Zebra crossing
* Google Street View of Crosswalk / Zebra crossing

## სქოლიო
კატეგორია:ლონდონის ქუჩები
წმინდა დოდოს მონასტრის წინამძღვრის წერილი კათოლიკოს შიოსადმი

**დაწერილი წმინდა დოდოს მონასტრის წინამძღვრისა კათოლიკოს შიოსადმი** — 1439-1443 წლებში შედგენილი ქართული ხელნაწერი საბუთი. აღნიშნული საბუთით დოდორქის მონასტრის წინამძღვარი დავითი, მონასტირის საძმოს თანხმობით ქართლის კათალიკოს შიოს სწირავს სოფელ თოლენჯს.

## საბუთის აღწერა
დედანი დაკარგულია: სინოდალური კანტორის საბუთებში ინახებოდა საბუთის XVII საუკუნის პირი (№სმჱ — 248), რომელიც ჩაწერილი ყოფილა მცხეთის პირების წიგნში (№507). საბუთი დაიკარგა ჩრდილოეთ კავკასიაში დოკუმენტების ევაკუაციის დროს 1915-1916 წლებში.

თედო ჟორდანიას გამოცემა ემყარება საბუთის პირს. მისი ვარაუდით პირის გადაწერის დროსვე, XVII საუკუნეში, სიგელს დასაწყისი უკვე აკლდა. 

საბუთს თარიღი არ ახლლავს, თუმცა თ. ჟორდანია საბუთს 1443 წლით ათარიღებს და დასძენს, „სჩანს, რომ მამული თოლეჯი დოდოს მონასტრისა ყოფილა, მაგრამ მცხეთას დიდ ხანს სჭერია და დაუკუთნებია; ხოლო კ~ზს შიოს ამ სიგლით ისევ დოდოსთჳს დაუბრუნებია“.

თარიღდება კათოლიკოს პატრიარქ შიოს მწყემსთმთავრობის დროით — 1439-1443 წლებით.

## ტექსტი
## ლიტერატურა
* ლომიძე დ., ჭუმბურიძე მ., სხირტლაძე ზ., გარეჯის ისტორიული დოკუმენტები, თბ., 2008, გვ. 16

## სქოლიო
კატეგორია:გარეჯის ქართული ხელნაწერები
ხინალიღის ისტორიული მუზეუმი

**სოფელ ხინალიღის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი**  () დაარსდა 2001 წელს სოფელ ხინალიღის მკვიდრთა ინიციატივით.  განლაგებულია აზერბაიჯანის  რესპუბლიკის კუბის რაიონში. ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის დამაარსებელი არის სოფლის მკვიდრი ჰალილ რაჰმან აბდურაჰმან ოღლი ჯაბაროვი.  მისი ინიციატივით და სოფლის მკვიდრთა დახმარებით მუზეუმში შეგროვდა რარიტეტული ისტორიული ექსპონატები, არქეოლოგიური და ეთნოგრაფიული მასალები, მათ შორის ხალიჩები და ქილიმები, სხვადასხვა სახის სახლის ჭურჭელი, თიხისა და კერამიკული ჭურჭელი, ქვის წიგნები და სხვა.  

მუზეუმის ყველაზე ღირსშესანიშნავ ექსპოზიციას წარმოადგენს იშვიათი ხელნაწერი წიგნები, რომლებიც მიეკუთვნებიან XV-XX  საუკუნეებს. ისინი მოწმობენ, რომ სოფლის ისტორიის მანძილზე  ადგილობრივი მკვიდრნი მჭიდროდ თანამშრომლობდნენ მეცნიერებასთან.

## რესურსები ინტერნეტში 
* ოფიციალური საიტი 

კატეგორია:2001 წელს დაარსებული მუზეუმები
კატეგორია:აზერბაიჯანის მუზეუმები
კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით
გუდეა

**გუდეა** — სამხრეთ შუამდინარეთის ქალაქ-სახელმწიფოს, ლაგაშის გამგებელი (ენსი) დაახლოებით ძვ. წ. XXII საუკუნის მეორე ნახევარში. სახელი გაითქვა ტაძრების მშენებელობით. ამისთვის მას უწოდებდნენ „მშენებელ ენსს“. მან ააგო ლაგაშის მფარველი ღვთაების ნინგირსუს ტაძარი ენინუ.

## ლიტერატურა
* 
* 

კატეგორია:შუმერის მმართველები
1292 Advanced Programmable Video System

**1292 Advanced Programmable Video System** — 8 ბიტიანი მეორე თაობის სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლი, შემუშავებული გერმანული კომპანია Radofin-ის მიერ 1976 წელს. ის შემდგომში ლიცენზირებული იქნა სხვადასხვა კომპანიების მიერ, მათ შორის: Acetronic, Prinztronic, Fountain, Grandstand, Audiosonic, Hanimex და Lansay. ამ ვარიანტებიდან ყველა გამოიცემოდა სხვადასხვა ქვეყანაში სხვადასხა სახელწოდებების ქვეშ. ზოგიერთი ორიგინალის იდენტური იყო, ხოლო ზოგი მათგანი სრულიად განსხვავებული დიზაინით ქვეყნდებოდა. 

სისტემა წარმოადგენდა იმ კონსოლების ჯგუფის ნაწილს (ჯგუფს საფუძველი ჩაუყარა Interton VC-4000-მა), რომელიც გამოიყენებდა Signetics 2650-ის ცენტრალურ პროცესორს (ამავე პროცესორს გამოიყენებდა Emerson Arcadia 2001). მასში განთავსებული იყო 43 ბაიტი ოპერატიული მეხსიერება და თან მოჰყვებოდა 12 ღილაკიანი სათამაშო კონტროლერი.

## გალერეა

ფაილი:Hanimex HMG Programmabile Video System.jpg|HMG-1392 Advanced Programmable Video System
ფაილი:ITMC_MPT-05.jpg|Vidéo Ordinateur MPT-05
ფაილი:Grundig_Super_Play_Computer_4000.jpg|Super Play Computer 4000
ფაილი:VC-4000-Console-Set.jpg|VC 4000
ფაილი:SOC OC 2000.jpg|Societe Occitane Electronique OC 2000

## რესურსები ინტერნეტში
* 292 Advanced Programmable Video System-ის ვიკი
* 1292 APVS \ VC 4000-ის ოჯახი — ვიდეო თამაშების კონსოლების ბიბლიოთეკა
* 1292 Advanced Programmable Video System  — რეტრო კონსოლები
* 1292 Advanced Programmable Video System — კონსოლების მონაცემთა ბაზა

## სქოლიო
კატეგორია:სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლები
კატეგორია:მეორე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლები
კატეგორია:1976 წელს წარმოდგენილი პროდუქტები
კატეგორია:1970-იანების სათამაშოები
კატეგორია:1976 წელი ვიდეო თამაშებში
პიტ ბესტი

**რენდოლფ პიტერ ბესტი** (; დ. **რენდოლფ პიტერ სკანლანდი**,  დ. 24 ნოემბერი 1941, მადრასი, ბრიტანეთის ინდოეთი) — ბრიტანელი მუსიკოსი და სიმღერების ავტორი. ცნობილია, როგორც ჯგუფ The Beatles-ის დრამერი 1960–1962 წლებში.

## ბიოგრაფია 
### The Beatles 
thumb|200px|left|პიტ ბესტი 2006 წლის სცენაზე გამოსვლის დროს
პიტერ ბესტის დედა — მონა ბესტი — იყო ლივერპულული კლუბ „კაზბას“ (Casbah) მფლობელი, სადაც საკმაოდ ხშირად გამოდიოდნენ The Beatles, რომლებმაც მოიწვიეს პიტერ ბესტი ჯგუფში შეესრულებინა რამდენიმე კომპოზიცია 1959 წელს. მცირეხნიანი შესვენების შემდეგ ბესტი ისევ შეუერთდა მათ 1960—1961 წლებში ჰამბურგში (გერმანია) ვიზიტის დროს. ის 1962 წელს ჯგუფში EMI-სთვის უკრავდა The Beatles-ის პირველ ხმის სესიამდე და 16 აგვისტოს იგი შეცვალა რინგო სტარმა.

იმის შესახებ, რომ მას ჯგუფიდან „ითხოვდნენ“, ბესტს უთხრეს არა თავისმა ჯგუფის ყოფილმა მეგობრებმა, არამედ შეატყობინა The Beatles-ის მენეჯერმა ბრაიან ეპსტაინმა. ბესტის წასვლას ხელი შეუწყო ჯორჯ მარტინმა, რომელიც მაშინ ჯგუფის ახალდანიშნული პროდიუსერი იყო და საკმაოდ უკმაყოფილო იყო ბესტის ბარაბანზე დაკვრით.

მაგრამ ბესტის წასვლის მიზეზები იმალება არა მარტო იმაში, რომ ის ცუდად უკრავდა. პიტი ფაქტობრივად არ იყო ჯგუფის სრულუფლებიანი წევრი ჯგუფის სხვა წევრებთან საკუთარი ურთიერთობების გამო. ჯონ ლენონი, პოლ მაკ-კარტნი და ჯორჯ ჰარისონი პრაქტიკულად მთელ თავისუფალ დროს ერთად ატარებდნენ, მუზიცირებდნენ და უბრალოდ საუბრობდნენ, ბესტი კი ამ დროს მარტო სეირნობდა. ის არ აღიარებდა ჯგუფის საერთო სტილს — არ დათანხმდა ჯგუფის სხვა წევრების მიერ არჩეულ ვარცხნილობას და ტანსაცმელს. პიტი ვერ შეეთვისა ჯგუფის სხვა წევრების ხასიათს.

მეორე ვერსიით, რომლის შესახებაც ალბერტ გოლდმანმა დაწერა წიგნში „ჯონ ლენონი“, პიტი იყო ჯგუფში ერთადერთი, რომლის გარეგნობაც შეესაბამებოდა ვარსკვლავის სტანდარტებს. ზუსტად ბესტის სილამაზე გახდა The Beatles-იდან მისი გაქრობის მიზეზი, რადგანაც ჯგუფში სადავეები გაყოფილი ჰქონდათ მაკ-კარტნის და ლენონს და არც ერთ მათგანს არ სურდა შეგუებოდა იმას, რომ რომელიმე მესამე გადაუსწრებდა მათ საზოგადოების თვალში.

### The Beatles-ის შემდეგ 
მოგვიანებით პიტერ ბესტი ცდილობდა სოლო კარიერის დაწყებას, მაგრამ ყველა მისი ცდა უნაყოფოდ დამთავრდა. მისი ფინანსური მდგომარეობა ზოგჯერ კინაღამ კრახამდე მიდიოდა. მაგრამ როდესაც 1995 წელს გამოიცა ალბომების სერია *The Beatles Anthology*, რომელზეც არსებობდა The Beatles-ის რამდენიმე ჩანაწერი პიტერ ბესტთან ერთად, პიტმა მიიღო მნიშვნელოვანი ფინანსური ჯილდო.

2007 წლის თებერვალში The Beatles-ის პროდიუსერმა ჯორჯ მარტინმა საქვეყნოდ ბოდიში მოიხადა პიტერ ბესტის წინაშე 1962 წელს მისი ჯგუფიდან დათხოვნის გამო.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* Complete Pete Best Discography
* Pete Best interview from NPR *Fresh Air* program

კატეგორია:დაბადებული 24 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1941
კატეგორია:The Beatles
კატეგორია:ბრიტანელი მუსიკოსები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
გიორგი ალექსანდრეს ძე

მინი|გიორგი ალექსანდრეს ძე რომანოვი
**გიორგი ალექსანდრეს ძე რომანოვი** (; დ. 27 აპრილი, 1871, ცარსკოე-სელო — გ. 28 ივნისი, 1899, აბასთუმანი) — რუსეთის იმპერიის მემკვიდრე უფლისწული (1894–1899) და დიდი მთავარი. იმპერატორ ალექსანდრე III-ის ვაჟი. ნიკოლოზ II-ის უმცროსი ძმა.

## ბიოგრაფია
1892 წლიდან ტუბერკულოზით დაავადებული ახალგაზრდა გიორგი კურორტ აბასთუმანში დასახლდა, სადაც საკუთარი სახსრებით აიშენა ხის საზაფხულო სასახლე მაღალმხატვრული ინტერიერითა და წითელი ხისგან დამზადებული ავეჯით. 90-იანი წლების მეორე ნახევარში მისივე ინიციატივით იქვე აშენდა ქვის სასახლე. იმპერატორ ალექსანდრე III-ის დავალებით აბასთუმანში 1893–1895 წლებში მიიწვიეს გამოჩენილი რუსი ისტორიკოსი ვ. ო. კლიუჩევსკი, რომელიც დიდ მთავარს რუსეთისა და კავკასიის ისტორიის კურსს უკითხავდა. სამხრეთ საქართველოში ერთ-ერთი მოგზაურობისას უფლისწული გიორგი აღფრთოვანებულა ზარზმის ეკლესიით და გადაუწყვეტია საკუთარი ხარჯებით მსგავსი ეკლესიის (მომცრო ზომის) აგება აბასთუმანშიც. 1895–1898 წლებში აბასთუმნის ცენტრში, მდ. ოცხის ნაპირას, თბილისში მოღვაწე ცნობილი ხუროთმოძღვრის ო. სიმონსონის პროექტით აიგო წმ. ალექსანდრე ნეველის ეკლესია და სამრეკლო, რომელიც ახალი ზარზმის ეკლესიის სახელითაც არის ცნობილი. გიორგი ალექსანდრეს ძე ადრეული ასაკიდან გატაცებული ყოფილა ასტრონომიით, რაც აბასთუმანში მისი ყოფნის დროს უფრო გაცხოველებულა. 1892 მაისში მან მოიწვია ცნობილი ასტრონომი სერგეი გლაზენაპი. გიორგიმ მასთან ერთად შეარჩია ხელსაყრელი ადგილი და საკუთარი ხარჯებით ააშენა იმპერიაში პირველი სამთო ასტრონომიული კოშკი (ე. წ. „გიორგისეული“), სადაც დადგა მცირე ზომის ტელესკოპი (1932 წელს აშენებული საქვეყნოდ ცნობილი აბასთუმნის ასტროფიზიკური ობსერვატორიის წინამორბედი). გიორგი ალექსანდრეს ძე უეცრად გარდაიცვალა აბასთუმანში მოპედით სეირნობისას. დაკრძალულია სანქტ-პეტერბურგის პეტრე-პავლეს ეკლესიაში, მამამისის სარკოფაგის გვერდით.

## ლიტერატურა
* „Правительственный Вестник“, 1899, №142, 146, 150, 152;
* Кавказский календарь на 1900 год, Тфл.,1899.
* სალუქვაძე გ., აბასთუმნის ასტროფიზიკური ობსერვატორიის დაარსების ისტორიისათვის, «აბასთუმნის ასტროფიზიკური ობსერვატორიის ბიულეტენი », 2008, # 78;
* Бараташвили К., Любовь и ცердце цесаревича, «Русский клуб», 2009, №11.

კატეგორია:დაბადებული 27 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1871
კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1899
კატეგორია:რომანოვების დინასტია
კატეგორია:წმინდა ანდრია პირველწოდებულის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ანას I ხარისხის ორდენის კავალრები
დონის ნახიჩევანის წმინდა სოფიას ეკლესია

**დონის ნახიჩევანის წმინდა სოფიას ეკლესია** () —  ამჟამად დანგრეული მართლმადიდებლური ტაძარი, რომელიც მდებარეობდა დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის ნაწილი).

## ისტორია 
დონის ნახიჩევანი თავდაპირველად დააარსეს ყირიმიდან გადასახლებულმა სომხებმა, მაგრამ იმის გამო, რომ ქალაქი დონის როსტოვთან ახლოს მდებარეობდა, სადაც რუსები დომინანტები იყვნენ, ნახიჩევანმა დიდხანს ვერ შეძლო დარჩენილიყო, როგორც  მონონაციონალური სომხური ქალაქი. ძალიან მალევე ნახიჩევანში დასახლდა რუსი მართლმადიდებელი მოსახლეობა, რომელთაც სურდათ საკუთარი მართლმადიდებლური ეკლესიის აშენება. 

წმინდა სოფიას ეკლესია ააშენეს 1863 წელს პირველი მაისის ქუჩაზე. ეკლესია იყო ერთგუმბათიანი, აგებული იყო ხისგან და იდგა ქვის ცოკოლზე, ასევე ჰქონდა ერთიარუსიანი სამრეკლო. მისი სიმაღლე იყო 15 მეტრი, ეკლესიასთან ერთად იმავე 1863 წელს ააგეს ერთსართულიანი აგურის ნაგებობა რუსული საეკლესიო-სამრევლო სკოლისათვის.

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
დონის როსტოვის პეტრე-პავლეს ლუთერანული ეკლესია

**დონის როსტოვის პეტრე-პავლეს ლუთერანული ეკლესია** () — ლუთერნული ეკლესია დონის როსტოვში. აგებულია 1888 წელს. კირხე მდებარეობდა თანამედროვე ქუჩების სედოვისა და სოკოლივის გადაკვეთაზე. ეკლესია დაანგრიეს 1940-იან წლებში.

## ისტორია 
დოკუმენტალურად დადასტურებულია, რომ ევანგელისტურ-ლუთეარნული თემი დონის როსტოვში ჩამოყალიბდა უკვე XIX საუკუნის შუა წლებში. ლუთერანულმა საზოგადოებამ ქალაქის საკრებულოში შეიტანა თხოვნა კირხეს მშენებლობის შესახებ. 1881 წლის 12 თებერვალს მათი თხოვნა დააკმაყოფილეს. საკრებულომ ლუთერანული ეკლესიის ასაშენებლად გამოჰყო მიწის ნაკვეთი ბულვარის ქუჩაზე. 

ეკლესიის საძირკველის საზეიმოდ ჩასხმა გაიმართა 1883 წლის 9 ივლისს. ეკლესიის გეგმა დაამუშავა ინჟინერმა ა. ა. კასელმა. მშენებლობა მიმდინარეობდა ქალაქის არქიტექტორების ნ. ა დოროშენკოსა და ნ. მ. სოკოლოვის დაკვირვების ქვეშ. სამშენებლო კომისიის შემადგენლობაში შედიოდნენ ლუთერანული საზოგადოების წარმომადგენლები კ. ხ. იონსენი და კ. ფ. კურდტი. გამოსაძერწი სამუშაოები შეასრულა მოქანდაკე შლიუტერმა. ვიტრაჟები იესო ქრისტესა და მოციქულების პეტრესა და პავლეს გამოსახულებით დაამზადეს ვენაში. ორღანი დაამზადეს გერმანიის ქალაქ ლუდვიგსბურგში, ხოლო ზარი ე. მ. ვასილენკოს როსტოვის ქარხანაში. ორღანის ღირებულებამ შეადგინა 4 000 რუბლი, ზარისამ კი - 800 რუბლი. ეკლესიის მშენებლობისათვის სულ დაიხარჯა 30 000 რუბლი.

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
დონის როსტოვის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია

**დონის როსტოვის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია** () — 1930-იან წლებში დანგრეული ტაძარი დონის როსტოვში. ეკლესია აღმართეს 1880-1889 წლებში. მდებარეობდა თანამედროვე მაქსიმ გორკის ქუჩისა და ეკლესიის შესახვევის გადაკვეთაზე.

## ისტორია 
პირველი ხის მიძინების ეკლესია დონის როსტოვში ააგეს 1764-1766 წლებს შორის. ეს იყო მესამე სასაზღვრო ბატალიონის ეკლესია. იგი მდებარეობდა ჯარისკაცების ციხესიმაგრეში ძველი კაზანის ეკლესიიდან ახლოს. 1977 წელს გენერალ-მაიორ გურიევის ინიციატივით ეკლესია დაშალეს და მისი მასალები კაზანის ეკლესიის რემონტისთვის გამოიყენეს. საეკლესიო-სამრევლო სკოლის შენობა შემორჩენილია ჩვენს დრომდე, თუმცა ძლიერადაა გადაკეთებული. 

2012 წელს მაქსიმ გორკის ქუჩის რეკონსტრუქციის პერიოდში მიძინების ტაძრის ყოფილი სასაფლაოს ადგილზე აღმოაჩინეს ორი საფლავი. ერთ-ერთი ვერსიით, გვამები შეიძლება ეკუთვნოდეს ეკლესიის დამაარსებელს გავრილ ილიას ძე შუშპანოვსა და მის ცოლს.

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
საშლელთავა

„**საშლელთავა**“ () — 1977 წლის ამერიკული სიურრეალისტური საშინელებათა ფილმი, რომლის რეჟისორი, სცენარის ავტორი და პროდიუსერია დევიდ ლინჩი. გადაღებული შავ-თეთრ ფერებში, „საშლელთავა“ არის ლინჩის პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი. იგი გადაღებულია ამერიკის კინოინსტიტუტის მხარდაჭერით, პერიოდში, როდესაც დევიდი იქ სწავლობდა. როლებს ფილმში ასრულებენ ჯეკ ნენსი, შარლოტ სტიუარტი, ალენ ჯოზეფი, ჯინ ბეიტსი, ჯუდით რობერტსი, ლორელ ნირი და ჯეკ ფისკი. ნამუშევარში მოთხრობილია ჰენრი სპენსერის (ნენსი) შესახებ, რომელიც უცნაურ ინდუსტრიულ გარემოში თავის საზარელ შვილს უვლის. ფილმის განმავლობაში იგი რამდენიმეჯერ ხედავს უცნაურ სიზმარს ან ჰალუცინაციას, რომელშიც მონაწილეობენ მისი შვილი და ქალი რადიატორში.

„საშლელთავას“ გადაღება რამდენიმე წელი გაგრძელდა, ვინაიდან ფილმის დაფინანსებასთან დაკავშირებით სირთულეები იყო. წარმოებას ხელი შეუწყო ფისკის და მისი მეუღლის, სისი სპეისეკის ფულადმა შემოწირულობამ. სურათს სხვადასხვა ადგილზე იღებდნენ, რომელსაც თავად კინოინსტიტუტი კალიფორნიაში ფლობდა. მათ შორის იყო გრეისტოუნი და ძველი ბოსლები, სადაც თავად ლინჩს უცხოვრია. ერთი წლის განმავლობაში დევიდი და ხმის რეჟისორი ალან სპლეტი მუშაობდნენ სურათის ხმოვან მხარეზე. საუნდტრეკში გამოყენებულია ფეტს უოლერის საორგანო მუსიკა და სიმღერა „In Heaven“, ჩაწერილი პიტერ აივერსის მიერ.

მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად „საშლელთავას“ კინოთეატრებში უმნიშვნელო წარმატება ხვდა წილად, შემდგომში იგი გაიზარდა და დღეისთვის ნამუშევარს მრავალი დადებითი შეფასება აქვს მიღებული. ძირითადად აღნიშნავენ სიურრეალისტურ ვიზუალურ მხარეს და სექსუალურ ქვეტექსტს, ისევე, როგორც ხმის ჩახლართულ დიზაინს, რომელსაც ფილმის ტექნიკურ მწვერვალს უწოდებენ. 2004 წელს ფილმების ეროვნულმა რეესტრმა „საშლელთავა“ აირჩია კონგრესის ბიბლიოთეკაში შესატანად, როგორც „კულტურულად, ისტორიულად ან ესთეტიკურად მნიშვნელოვანი ნამუშევარი“.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:1977 წლის ფილმები
კატეგორია:ამერიკული ფილმები
კატეგორია:საშინელებათა ფილმები
კატეგორია:დეივიდ ლინჩის ფილმები
დონის როსტოვის ყველაწმინდის ეკლესია

**დონის როსტოვის ყველაწმინდის ეკლესია** () — 1960-იან წლებში დანგრეული ტაძარი დონის როსტოვში. ეკლესია აღმართეს 1868 წელს. დაანგრიეს 1966 წელს და მის ადგილზე ააშენეს სპორტის სასახლე.

## ისტორია 
1785 წლის 15 დეკემბერს როსტოვის ძველ სასაფლაოზე აიწყეს ხის ყველაწმინდის ეკლესიის მშენებლობა. 1787 წლის 19 მაისს ეკლესია აკურთხა წინამძღვარმა იოანე ანდრეევმა. ეკლესია მდებარეობდა თანამედროვე წითელარმიელთა ქუჩისა და ეკლესიის შესახვევის გადაკვეთაზე. იგი მიწერილი იყო დონის როსტოვის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაზე.

XIX საუკუნის პირველ ნახევარში როსტოვში ააშენეს ახალი სასაფლაო. იგი მდებარეობდა თანამედროვე წითელარმიელთა და ფილიმონოვის ქუჩებს შორის. 1864 წლის 8 სექტემბერს ეკლესიაზე ააგეს ყველაწმინდის ეკლესია. ეკლესიის აღჭურვა მიმდინარეობდა ქალაქისთავის ანდრეი ბაიკოვის ფინანსური მხარდაჭერით. 

1865 წლის 3 ოქტომბერს, სანამ ახალი ეკლესიის მშენებლობა დასრულებოდა ძველ ეკლესიაში მოხდა ხანძარი.  საეკლესიო ჭურჭლის დიდი ნაწილი გადაარჩინეს და გადაიტანეს კაზანის ეკლესიაში, რომელიც მდებარეობდა თანამედროვე სოციალისტური და სერაფიმოვის ქუჩებს შორის. 1868 წელს ახალი ყველაწმინდის ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა, რის შემდეგაც იქ Gადაიტანეს ძველი ეკლესიის ხანძრის დროს გადარჩენილი ჭურჭელი. ყველაწმინდის ეკლესია აკურთხეს 1868 წლის 27 ოქტომბერს. 

ყველაწმინდის ეკლესია საშუალო ზომებისა იყო და შედგებოდა სამი ნავისაგან. ეკლესიის ხუთივე გუმბათი შერულებული იყო ამპირის სტილში. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ყველა წმინდანის დღის აღსანიშნავად. მარცეხენა (ჩრდილოეთის) ნავი აკურთხეს წმინდა მოციქულთასწორი მეფის კონსტანტინესა და დედამისის დედოფალ ელენეს სახელზე. მარჯვენა (სამხრეთის) ნავი კი - დიდმოწამე პანტელეიმონის სახელზე. 

1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და მის შენობაშ განათავსეს ბურთულ-საკისარების ქარხანა. სამრეკლო და მისი ხუთივე გუმბათი მოხსნეს. 1942 წელს ნაცისტური ოკუპაციის პერიოდში ეკლესიაში აღსდგა ღვთისმსახურება. ეკლესიას გაუკეთეს ახალი კამარა, დაადგეს ჯვარი. ეკლესიის ახლოს ჩამოყალიბდა ბაზარი, რომელსაც „ნახალოვკის“ ბაზარს უწოდებდნენ. ოკუპაციის პერიოდში აღდგენილი ტაძარი მოქმედებდა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგაც. ეკლესია დახურეს და დაანგრიეს 1966 წელს. დანგრევას წინ უძღოდა ხელმოწერების შეგროვება „ეკლესიის ლიკვიდაციის შესახებ“. ყველაწმინდის ეკლესია გახდა უკანასკნელი ეკლესია დონის როსტოვში, რომელიც დაანგრიეს. ეკლესიისა და ქალაქის სასაფლაოს ადგილზე 1967 წელს ააშენეს სპორტის სასახლე.

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
დონის როსტოვის ხარების ბერძნული ეკლესია

**დონის როსტოვის ხარების ბერძნული ეკლესია** () — ბერძნული მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. აგებულია 1909 წელს. საბჭოთა მმართველობის პერიოდში ეკლესია დაანგრიეს, ხოლო მის საძირკველზე ააგეს თოჯინების თეატრი. ახალი ხარების ბერძნული ეკლესია ააშენეს 2014 წელს.

## ისტორია 
ხარების ბერძნული ეკლესია ააგეს დონის როსტოვში XX საუკუნის დასაწყისში. ყველაზე მეტი ფინანსები გაიღო თამბაქოს ფაბრიკის მფლობელმა ახილეს ასლანიდმა. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1907 წელს და დასრულდა 1909 წელს.

1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და ბავშვთა ტექნიკურ სადგურად გადააკეთეს. გერმანელთა მიერ ქალაქის ოკუპაციის შემდეგ იგი კვლავ გაიხსნა. 1942 წლის 6 ნოემბერს ხარების ეკლესიასთან გაიმართა რუმინული ჯარების აღლუმი, რომელიც ეძღვნებოდა რუმინეთის მეფის მიჰაი I-ის დაბადების დღეს. ღონისძიებაში მონაწილეობდნენ გერმანელი ოფიცრები. აღლუმი დასრულდა ხარების ეკლესიაში საზეიმო წირვა-ლოცვით. 2003 წელს ეკლესიის ასაშენებლად გამოყვეს 0,21 ჰა მიწის ნაკვეთი.  

როსტოვის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში შენახულია დაფა, რომელზეც წარწერაა: „ქვა ჩაიდო ხარების ეკლესიის სახელით“. იგეგმება ამ დაფის გადაცემა ეკლესიისათვის  მას შემდეგ რაც იგი გაიხსნება. კრიტიკის საპასუხოდ, როსტოვის ეპარქიის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ თეატრი კვლავაც განაგრძობს მის შენობაში არსებობას სანამ არ იქნება გადაწყვეტილი საკითხი შესაფერის შენობაში მის გადატანასთან დაკავშირებით.

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
დონის როსტოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

**დონის როსტოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია** () — 1960-იან წლებში დანგრეული ტაძარი დონის როსტოვში. ეკლესია შენდებოდა 1890-1894 წლებში ბორკის მაცხოვრის ტაძრის ანალოგიურად და მის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობდა თანამედროვე ნიკოლაევსკაიის საქალაქო საავადმყოფოს ადგილზე. საბჭოთა მმართველობის პერიოდში ეკლესია დახურეს და 1960-იანი წლების დასაწყისში მთლიანად დაანგრიეს.

## ისტორია 
პირველი ხის ეკლესია მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე დონის როსტოვში, სავარაუდოდ ააშენეს 1762 და 1764 წლებში. იგი მდებარეობდა დოლმანოვსკის ციხესიმაგრის დასავლეთით. 1778 წელს გაუქმებული დოლმანოვის პოლკის კაზაკები გავავიდნენ როგოვსკში. მასთან ერთად გადაიტანეს ეკლესიაც, რომელიც დადგეს სტანიცა ალექსანდროვსკაიის დასავლეთ ნაწილში.

1876 წელს დონის როსტოვის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინათ ქალაქის საავადმყოფო. მის ასაშენებლად გამოყვეს მიწის ნაწილი დიდი სადოვაიისა და პუშკინის ქუჩებს შორის როსტოვი-ნახიჩევანის საზღვარზე. თუმცა რუსეთ-ოსმალეთის ომის დაწყების გამო ეს გეგმები გადაიდო, ხოლო გამოყოფილ ტერიტორიაზე დროებით განთავსდა წითელი ჯვრის ჰოსპიტალი.

1880-იანი წლების ბოლოს საავადმყოფოს აშენების გეგმა კვლავ ძალაში შევიდა. არქიტეტორმა ნ. სოკოლოვმა გადაამუშავა საავადმყოფოს გეგმა,რომელიც განიხილავდა საავადმყოფოს ეკლესიის მშენებლობასაც. ეკლესიის საძრიკველის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა 1890 წლის 18 მაისს. საძირკველის ქვა აკურთხა ეკატერინოსლავისა და ტაგანროგის ეპისკოპოსმა სერაფიონმა.

საავადმყოფოს მშენებლობის პროცესში იყო წინადადება მისთვის ეწოდებინათ „ნიკოლაევსკის ეკლესია“ იმპერატორ ნიკოლოზ II-ზე იაპონიის ქალაქ ოცუში თავდასხმისას იმპერატორის გადარჩენის აღსანიშნავად. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა ვაჭარ პლატონ ტროიანკინის ფინანსებით. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1894 წელს. ეკლესია აკურთხეს მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე.

მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია მიწერილი იყო ახლოს მდებარე დონის როსტოვის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაზე. მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიის მამასახლისი იყო პეტრე პარამონოვი, ცნობილი როსტოველი ვაჭრის ელპიდიფორ პარამონოვის შვილი. 

მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია ააგეს ნეობიზანტიურ სტილში. ეკლესიის ფასადის გაფორმებაში გამოიყენება ძველი რუსული სტილი. ეკლესიის შესასვლელის თავზე ორსართულიანი  სამრეკლო დგას. 

1923  წელს მიიღეს გადაწყვეტილება ეკლესიის ახურვის შესახებ, მაგრამ იგი კიდევ რამდენიმე წელი განაგრძობდა ფუნქციონირებას. 1930 წელს როსტოვში შეიქმნა სამედიცინო ინსტიტუტი და მას გავაეცა ყოფილი ნიკოლაევსკის საავადმყოფო. ინსტიტუტის შენობა ძლიერად დაზიანდა დიდი სამამულო ომის დროს. 1940-იანი წლების ბოლოს მთელი კორპუსი, ეკლესიასთან ერთად, აღადგინეს. ყოფილი მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია მცირე ხნით იგა ინსტიტუტის ტერიტორიაზე, მასში განათავსეს ტირი სტუდენტებისთვის.  1960-იანი წლების დასაწყისში ეკლესია დაანგრიეს. ამჟამად მის ადგილზე დგას როსტოვის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სასწავლო-დიაგნოსტიკური კორპუსი.

## რესურსები ინტერნეტში
* ЦЕРКОВЬ МИХАИЛА АРХАНГЕЛА (ЦЕРКОВЬ КРАСНОГО КРЕСТА) 
* Ростов-на-Дону. Церковь Михаила Архангела.

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
დონის ნახიჩევანის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია

**დონის ნახიჩევანის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია** () —  ამჟამად დანგრეული მართლმადიდებლური ტაძარი, რომელიც მდებარეობდა დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონის ნაწილი). ეკლესია ააგეს 1896 წელს. დაანგრიეს 1937 წელს. 

## ისტორია 
thumb|left|ტოლსტოის მოედანი და ეკლესია
დონის ნახიჩევანის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია ააგეს 1896 წელს. მშენებლობისათვის ფინანსები გაიღო ვაჭარმა ილია შუშპანოვმა. ეკლესიის მშენებლობა დაამთხვიეს ნევის ბრძოლის 650-ე წლისთავს, რომელშიც ალექსანდრე ნეველმა მოიპოვა გამარჯვება შვედებზე. ეკლესია მდებარეობდა პოლიციის მოედანზე (ამჟამად ტოლსტოის მოედანი), ეკლესიის შესახვევის კუთხეში (ამჟამად ერევნის ქუჩა).

ეკლესიას ჰქონდა სამი გუმბათი და იყო მდიდრულად დეკორირებული. კარიბჭეზე დაშენებული იყო მაღალი ორსართულიანნი სამრეკლო, რომლის სიმაღლეც 28 მეტრზე მეტი იყო. ეკლესია აგებული იყო ნეორენესანსის სულისკვეთებით. ეკლესიის ზომები იყო 45×25 მ. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხი იყო წმინდა ალექსანდრე ნეველის სახელზე, ხოლო მეორე - წმინდა ანას სახელზე. 

1900 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის წინამძღვარი დიდი ხნის განმავლობაში იყო ცნობილი ნახიჩევანელი მღვდელი იოანე დომოვსკი. 

1920-იან წლებში ეკლესია გადაეცა ობნოვლენცების მოძრაობას. 1937 წელს ეკლესია დახურეს და დაანგრიეს. ამჟამად მის ადგილზე ექვსსართულიანი საცხოვრებელი სახლი დგას (ტოლსტოის ქუჩა № 9).

1942 წელს გერმანელების მიერ ოკუპაციის პირობებში ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის მრევლმა აღადგინა ღვთისმსახურება. თავდაპირველად ისინი განთავსდნენ 29-ე ხაზის № 6 სახლში. შემდეგ ღვთისმსახურებისთვის გამოიყო ყოფილი საეკლესიო-სამრევლო სკოლის შენობა, რომელზეც დაადგეს გუმბათი. ქალაქის გათავისუფლებს შემდეგ სახლი გადაეცა თემს არენდით. 1955 წელს სამლოცველო სახლი დაკეტეს, ხოლო საეკლესიო ჭურჭელი გადაიტანეს დონის როსტოვის წმინდა ალექსანდრას ეკლესიის ალექსანდრე ნეველის სახელობის ნავში.

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
მეჰმან ჰუსეინოვი

**მეჰმან რაფიკის ძე ჰუსეინოვი** (; დ. 24 ნოემბერი, 1992, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი ჟურნალისტი და ადამიანის უფლებათა დამცველი. დააპატიმრეს 2017 წლის 9 იანვარს ცენტრალურ ბაქოში, ადგილობრივი დროით საღამოს 8 საათზე. დაპატიმრებამდე ცოტა ხნით ადრე, ინტერნეტში გამოაქვეყნა ხელისუფლების წარმომადგენლების მდიდარი და უზარმაზარი სახლები. მან ასევე განაცხადა, რომ იგი დაპატიმრების შემდეგ აწამეს.

## ბიოგრაფია 
მეჰმან ჰუსეინოვი 1992 წლის 24 ნოემბერს, აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში დაიბადა. ჰუსეინოვს დამთავრებული აქვს აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტი ბაკალავრის ხარისხით.

## მოღვაწეობა 
ჰუსეინოვი სოციალურ-პოლიტიკური ჟურნალის *SANCAQ*-ის (*სანჯაყი*) რედაქტორი იყო, რომელიც თავის  მხრივ იყენებს პლატფორმად სოციალურ მედიას. იგი ასევე ხელმძღვანელობს *რეპორტიორების თავისუფლებისა და უსაფრთხოების ინსტიტუტს* (IRFS), რომელიც არის აზერბაიჯანის ადამიანის უფლებათა დამცველი ორგანიზაცია, სიტყვისა და ინფორმაციის თავისუფლების მხრივ. დაკავებამდე მან ახალი კამპანია წამოიწყო, სახელად „ნადირობა კორუფციონერებზე“, რომლის მიზანი აზერბაიჯანის მმართველ წრეებში კორუფციონერების გამოვლენა იყო.

მისი დაპატიმრების შემდეგ, ის ნასიმის რაიონის სასამართლოს დახურულ სხდომაზე გამოჩნდა, სადაც მას 200 მანათის (დაახლოებით 105 ევრო) გადახდა დააკისრეს, „პოლიციისადმი დაუმორჩილებლობის“ გამო. მოგვიანებით მას ესტუმრნენ უცხოელი ექიმები, რომლებიც დაადასტურეს, რომ მისი სამედიცინო და ფსიქოლოგიური მდგომარეობა მიუთითებს არასათანადო მოპყრობის ფაქტებზე. მოგვიანებით, 2017 წლის 3 მარტს, ჰუსეინოვი გამოჩნდა სურახანის რაიონის სასამართლოში, სადაც ის „ცილისწამებაში“ დამნაშავედ ცნეს და ორწლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1992
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ჟურნალისტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები
დონის როსტოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

**დონის როსტოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია** () — ამჟამად დანგრეული მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. ეკლესია ააგეს 1822 წელს.  მდებარეობდა ნიკოლსკის (ამჟამად სოციალისტურ ქუჩაზე). 1930-იან წლებში ეკლესია დაანგრიეს.

## ისტორია 
left|მინი|ეკლესიის ინტერიერი
1822 წელს დონის როსტოვის ნიკოლსკის ქუჩაზე ააგეს მცირე ხუთგუმბათიანი ეკლესია. ეკლესიის მამასახლისი გარკვეული პერიოდით იყო როსტოველი ვაჭარი ივანე თევდორეს ძე ნეფიოდოვი (მიხაილოვი), რომელმაც მისი კეთილმოწყობისათვის გაიღო საკუთარი სახსრები. XIX საუკუნის შუა წლებში მიიღეს ეკლესიის გაფართოების გადაწყვეტილება. რეკონსტრუქციის პროექტი მზად იყო 1854 წელს და იგი შეასრულა ტიტულარულმა მრჩეველმა ლიკოვმა. 1856 წლის 27 სექტემბერს პროექტი დაამტკიცა იმპერატორმა და დაიწყო ეკლესიის გაფართოების სამუშაოები. 1860 წელს სამუშაოები დასრულდა. მთავარი საკურთხევლი ნაკურთხი იყო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, მარჯვენა (სამხრეთის) საკურთხეველი უფლის მირქმის სახელზე, ხოლო მარცხენა (ჩრდილოეთის) - ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე. 

ეკლესიის ძირითადი არქიტექტურული ელემენტი იყო ხუთთავიანი გუმბათი. ეკლესიის შიდა კედლები მოხატული ყოფილა ზეთოვანი საღებავით. ეკლესიის სიწმინდეები იყო მაცხოვრისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხატები. 

1895 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ნიკოლსკის ეკლესიის მომღერალთა ქორო ცნობილი იყო არამარტო როსტოვში, არამედ მის ფარგლებს გარეთაც. იგი მოქმედებდა 1912 წლამდე. 

1927 წელს ეკლესია გადაეცა ობნოვლენცების მოძრაობას. 1930-იანი წლების დასაწყისში ეკლესია დახურეს, ხოლო 1936 წელს მთლიანად დაანგრიეს. ეკლესიის ადგილზე ააგეს № 55 საშუალო სკოლის შენობა.

2000 წელს სკოლის ფასადზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით: 

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
ტაგანროგის კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესია

**ტაგანროგის კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესია** () — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. აგებული იყო გვიანი კლასიციზმის სტილში. ეკლესია არსებობდა 1782 წლიდან 1938 წლამდე და დანგრევის შემდეგ მის ადგილზე ააშენეს ხუთსართულიანი, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი (ბერძნების ქუჩა № 54).

## ისტორია 
XVIII საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში ტაგანროგში მასიურად განსახლდნენ ბერძნები. ამასთან დაკავშირებით აუცილებელი გახდა მათი სასულიერო საკულტო ნაგებობის აშენება. ვინაიდან ბერძნების უდიდესმა ნაწილმა არ იცოდა რუსული ენა, მათი თხოვნით კონსტანტინოპოლიდან ქალაქში გაიგზავნა ბერძენი სასულიერო მოღვაწე, რომელსაც ნება დართეს ღვთისმსახურება ბერძნულ ენაზე აღევლინა ტაგანროგის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიაში. ტაგანროგში მთავარეპისკოპოს  ევგენის ვიზიტის დროს ბერძნების თხოვნით მან ახალ წინამძღვრად დანიშნა ეპიფანე და ურჩია აეშენებინათ საკუთარი ეკლესია. ბერძნულმა თემმა შეისმინა რჩევა და 1780 წელს ითხოვეს ახალი ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც იქნებოდა მოციქულთასწორ კონსტანტინესა და დედამისის, მოციქულთასწორი ელენეს სახელზე აგებული. რაც მთავარია ეკლესიაში წირვა-ლოცვა ბერძნულ ენაზე აღევლინებოდა. 1781 წელ დაიწყეს კიდეც ხის ეკლესის მშენებლობა, რომელიც მეორე წელს დასრულდა.

1782 წლის 13 მარტს ეკლესია აკურთხა ტაგანროგში მაცხოვრებელმა ეპისკოპოსმა ნეოფიტემ.  

1855 წელს ყირიმის ომის პერიოდში, ტაგანროგზე ინგლისელთა ესკადრის შეტევის მიტანისას ეკლესია უმნიშვნელოდ დაზარალდა.

## ეკლესიის მსახურები 
left|thumb|ტაგანროგის კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესია. XIX ს.|220 px
ტაგანროგის კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესიის  მღვდელთმსახურები იყვნენ ბერძნული წარმოშობის ტაგანროგელები. ტაგანროგში დიდი ხნის ცხოვრების შედეგად ისინი კარგად საუბრობდნენ რუსულად და ღვთისმსახურება თანდათანობით ორ ენაზე გადაიყვანეს. რუსულად ქადაგება განსაკუთრებით გამოსადეგი გახდა მას შემდეგ რაც XX საუკუნის 30-იან წლებში დახურეს რუსული ეკლესიები და ბერძნულ ეკლესიაში რუსი მრევლის რიცხვმა იმატა.

ნიკოლოზ კონსტანტინეს ძე ბოიაროვი ეკლესიაში მსახურობდა  30 წელზე მეტ ხანს. გარდაიცვალა 1830 წელს 75 წლის ასაკში, დაკრძალულია ეკლესიის ეზოში. ფიოდორ ემანუელის ძე ანასტასოვი მსახურობდა რვა წელი. გარდაიცვალა 53 წლის ასაკში. 25 წელი მსახურობდა ეკლესიაში მღვდელი გიორგი ნიკოლოზის ძე ლაფაკი, ამ პერიოდში იგი ასწავლიდა ვლადიმირის მესამე და მეოთხე სასწავლებელში, პეტროვის ქალთა სასწავლებელში და ასევე ბერძნული ეკლესიის საეკლესიო-სამრევლო სკოლაში.

## რესურსები ინტერნეტში
* Церковь Святых царей Константина и Елены на сайте **drevo-info.ru**
* Церковь Святых царей Константина и Елены на сайте **Исторический Таганрог** 

## სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის დაკარგული ეკლესიები
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (დონის როსტოვი)

**დონის როსტოვის ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია** () — ამჟამად დანგრეული მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. ეკლესია შენდებოდა 1890-1893 წლებში. მდებარეობდა თანამედროვე ბუდიონოვსკის პროსპექტისა და წითელარმიელის ქუჩის გადაკვეთაზე. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ეკლესია დაანგრიეს.

## ისტორია 
როსტოვის ციხესიმაგრის ამშენებლის ალექსანდრე რიგელმანის მემუარების მიხედვით, ორი თავშესაფარი დააარსეს ციხესიმაგრეში 1768 წელს, ხოლო კიდევ ერთი დააარსეს მოგვიანებით, 1805 წელს. 1824 წელს ისინი გაერთიანდნენ ერთ საავადმყოფოში. 

XIX საუკუნის მეორე ნახევარში მიიღეს გადაწყვეტილება ქალაქში ახალი პეტროპავლოვსკის თავშესაფრის მშენებლობის შესახებ. 1879 წლის 24 ოქტომბერს თავშესაფრისთვის გამოიყო შენობა. გადაწყვიტეს მისთვის ეწოდებინათ პეტროვავლოვსკის თავშესაფარი, ნოვოროსიისკისა და ბესარაბიის გენერალ-გუბერნატორის პავლე კოცებუს პატივისცემის ნიშნად. მეორე გილდიის ვაჭარმა გავრილ ილიას ძე შუშპანოვმა თავშესაფრის ერთ ოთახში მოაწყო სამლოცველო ოთახი, დროებითი ეკლესია, ის აირჩიეს ამავე ეკლესიის პირველ მამასახლისად. 1889 წლის 11 მაისს როსტოვის ქალაქის საკრებულომ გამოიტანა გადაწყვეტილება თავშესაფართან ცალკე ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. ეკლესიის პროექტი შეიმუშავა ქალაქის არქიტექტორმა ნიკოლაი დოროშენკომ. ეკლესიის მშენებლობისათვის თანხა გაიღო გავრილ შუშპანოვმა. ეკლესია გაიხსნა 1893 წელს.

ეკლესიის ძირითადი საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე . 1899 წელს ეკლესიას მიაშენეს მეორე საკურთხეველი, რომელიც აკურთხეს დიდმოწამე პანტელეიმონის სახელზე. საკურთხევლის სახელები შეირჩა თავშესაფრის მიზნებიდან გამომდინარე. 1900 წლიდან ეკლესიის მამასახლისია ქალაქის საპატიო მოქალაქე ივან ტრიფონოვი.

1920 წლის შემდეგ თავშესაფარი დახურეს. ეკლესია გახდა სამრევლო და მცირე ხნის განმავლობაში იყო მოქმედი, მაგრამ მალევე ისიც დახურეს და დაანგრიეს. ეკლესიის ადგილმდებარეობის ახლოს 1931-1934 წლებში ააშენეს სასტუმრო „როსტოვი“.

## რესურსები ინტერნეტში
* Богадельня и её церкви.

## სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
ბალნეარიუ-აროიუ-დუ-სილვა

**ბალნეარიუ-აროიუ-დუ-სილვა** () — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 10 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 586 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 100.63 კმ²-ზე. ფართობი 95 259 კმ²-ია.

## იხილეთ აგრეთვე
* სანტა-კატარინა
* ბრაზილიის შტატები

## რესურსები ინტერნეტში
**ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი*
**ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი*, ზოგადი სტატისტიკა

კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები