open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ფრიდონ წულუკიძე

**მიხეილ (ფრიდონ) ალექსანდრეს ძე წულუკიძე** (დ. 8 ოქტომბერი, 1894, თბილისი, — გ. 7 ნოემბერი, 1976, მადრიდი) — ქართველი თავადი, სამხედრო მოღვაწე.

პირველი მსოფლიო ომის (1914-1918) დაწყებისთანავე მოხალისედ ჩაირიცხა რუსეთის იმპერიის არმიის მე-7 ოლვიოპოლის ულანთა პოლკში. 1915 წელს დაამთავრა ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი. მონაწილეობდა ბრძოლებში გალიციის ტერიტორიაზე, სადაც 1917 წელს დაიჭრა. ჰქონდა კორნეტის, შემდეგ შტაბს-როტმისტრის წოდება. დაჯილდოებული იყო IV ხარისხის გიორგის ჯვრით. 1918-1921 წლებში მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში პოდპოლკოვნიკის, შემდეგ პოლკოვნიკის წოდებით. თავი გამოიჩინა ბათუმიდან თურქეთის ჯარის განდევნის ოპერაციაში 1921 წლის მარტში (თავის მოგონებებში ამ ეპიზოდის აღწერისას გენერალი გიორგი მაზნიაშვილი წულუკიძეს „თავზედხელაღებულ მამაც პოლკოვნიკს“ უწოდებს). გასაბჭოების შემდეგ ერთხანს მსახურობდა ქართულ წითელ არმიაში. 1923 წლიდან ემიგრაციაში იყო საფრანგეთში. 1936-1939 წლებში მონაწილეობდა ესპანეთის სამოქალაქო ომში ნაციონალისტების მხარეზე. 

მეორე მსოფლიო ომის წლებში (1939-1945) წულუკიძეს რთული სამხედრო ბიოგრაფია ჰქონდა. 1940 წლის ივნისიდან 1941 წელის სექტემბრამდე მსახურობდა საფრანგეთის არმიაში. 1942 წელის ოქტომბრიდან 1944 წლის აგვისტომდე იყო გერმანიის ვერმახტის ერთ-ერთი კავკასიური ფორმირების მეთაური კელცეში. 1944 წლის აგვისტოდან „სს“-ის რეზერვში ირიცხებოდა. 1945 წლის თებერვალში ვაფენ-შტანდარტენფიურერის წოდებით სათავეში ჩაუდგა ვაფენ-სს-ის ქართულ ჯგუფს (SS-Waffengruppe Georgien), რომელიც ჩრდილოეთ იტალიაში იყო განლაგებული. იმავე წლის აპრილში იტალიელი პარტიზანების მხარეს გადავიდა. ომის შემდეგ ცხოვრობდა ესპანეთში და მუშაობდა ესპანეთის ნაციონალური რადიოს რუსულ სექციაში. გარდაიცვალა მადრიდში 1976 წელს, 82 წლის ასაკში.

## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1894
კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი  1976
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები
კატეგორია:ქართველი პოლკოვნიკები
კატეგორია:წულუკიძეები
კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში
კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში
კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები
კატეგორია:ესპანეთის სამოქალაქო ომის მონაწილეები
ბარბაროსთა მოლოდინში

**ბარბაროსების მოლოდინში** ან **ბარბაროსთა მოლოდინში** () 一 სამხრეთ აფრიკელი ნობელიანტი მწერლის, ჯონ მაქსველ კუტზეეს რიგით მესამე რომანი, რომელიც 1980 წელს გამოქვეყნდა. წიგნმა გამოცემისთანავე დიდი გამოხმაურება ჰპოვა. მას შემდეგ, რაც 2003 წელს კუტზეემ ლიტერატურის დარგში ნობელის პრემია დაიმსახურა,გამომცემლობა *Penguin Books*-მა ზემოხსენებული მეოცე საუკუნის 20 საუკეთესო რომანს შორის გაამწესა, გარდა ამისა, ნაწარმოებმა დაიმსახურა ჯეიმზ ტეიტ ბლეიკისა და ჯეფრი ფაბერის მემორიალური პრიზები. ამერიკელმა კომპოზიტორმა, ფილიპ გლასმა, რომანის მიხედვით, შექმნა ამავე სახელწოდების მქონე ოპერა, რომლის პრემიერაც 2005 წელს შედგა გერმანიაში, ერფურტის თეატრში.  

თავად კუტზეემ აღიარა, რომ ნაწარმოების შთაგონების წყაროს მეცხრამეტე საუკუნის ბერძენი პოეტის, კონსტანტინე კავაფისის ამავე სახელწოდების პოემა 一 *ბარბაროსთა მოლოდინში (1904)* 一 წარმოადგენს. 

რომანზე, აგრეთვე, დიდი გავლენა იქონია იტალიელი მწერლის, დინო ბუცატის 1940 წლის რომანმა, სახელწოდებით 一 *თათრების უდაბნო*. თავის მხრივ, ბუცატმა საკუთარი რომანი, ასევე, კონსტანტინე კავაფისის პოემას დააფუძნა. 

ნაწარმოებზე დაყრდნობით, 2019 წელს, რეჟისორმა კირო გუერამ, გადაიღო  ამავე სახელწოდების ფილმი, რომელშიც მთავარ როლებს მარკ რაილანსი, ჯონი დეპი და რობერტ პატინსონი ასრულებენ.

## იხილეთ აგრეთვე 
* თათრების უდაბნო
* დინო ბუცატი
* კონსტანტინოს კავაფისი

## სქოლიო 
კატეგორია:ჯონ მაქსველ კუტზეეს ნაწარმოებები
კატეგორია:1980 წლის რომანები
მარი ნოელი

**მარი ნოელი** (; ნამდვილი სახელი *Marie Rouget მარი რუჟე*; 16 თებერვალი, 1883, ოსერი, საფრანგეთი - 23 დეკემბერი, 1967, იქვე) — ფრანგი პოეტი. მისი ლექსები გულწრფელი, ემოციური და ღრმა ქრისტიანული გრძნობითაა გაჟღენთილია. 2017 წლიდან კათოლიკური ეკლესია მარი ნოელის ბეატიფიკაციის აქტს ახორციელებს.

## ბიოგრაფია 
მარი რუჟე (ნოელი) დაიბადა 1883 წელს ოსერში. მისი მშობლები ლუი რუჟე და მარი-ემილი-ლუიზ ბარა ერთმანეთის ბიძაშვილები იყვნენ. 1884 წელს ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა ოსერის ტაძრის მახლობლად მდებარე სახლში. მარის თითქმის მთელი ცხოვრება ამ სახლში გაივლის. მამამისი ასწავლიდა ფილოსოფიას კოლეჯში. ლუი რუჟე აგნოსტიკოსი იყო, მაგრამ მან მშვენივრად იცოდა სახარება და გააცნო თავის ქალიშვილს ქრისტიანული რწმენის საფუძვლები. მარი მოინათლა. რაფაელ პერიერი, ლიტერატურის მასწავლებელი და პოეტი, მისი ნათლია გახდა. მან პირველმა შეამჩნია მარის ნიჭი და მხარი დაუჭირა მის საქმიანობას. იმის გამო, რომ გოგონას ჯანმრთელობა სუსტი იყო, ის ძირითადად სახლში სწავლობდა, თუმცა მოგვიანებით ლიცეუმში განაგრძო სწავლა. სახლში მის განათლებაზე მამა ზრუნავდა. მარი ბევრს კითხულობდა. მარის ბიძაშვილმა, ჟიულიენ ბარატმა, რომელიც პარიზში სწავლობდა, მას გააცნო ვერლენის პოეზია, ფორესისა და დებიუსის მუსიკა.

მარიმ რეგულარულად დაიწყო წერა 1902 წელს. 1904 წელს მოხდა მოვლენა, რომელიც გარდამტეხი გახდა პოეტი ქალის ცხოვრებაში: შობის მესამე დღეს გარდაიცვალა მისი პატარა ძმა ეჟენი.

1920 წელს, ხანგრძლივი დეპრესიის შემდეგ, მარი ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში მოხვდა. მისმა ფსიქიატრმა, ექიმმა პაჟმა მასში ნიჭიერი პოეტი დაინახა და რეკომენდაცია გაუწია სანსოს გამომცემელს. მარი ნოელის პირველი პოეტური კრებული Les Chansons et les Heures (სიმღერები და საათები) ავტორის ხარჯზე 1920 წელს გამოიცა. ლექსების გარდა, იგი ასევე არის ავტორი ერთმოქმედებიანი პიესის „დონ ჟუანის განაჩენი (1955), პროზაული კრებულებისა და ავტობიოგრაფიული ხასიათის ნაწარმოებების.

სიცოცხლეშივე მარი ნოელს ძალიან აფასებდნენ მის თანამედროვეები. მარი ნოელს მიღებული აქვს არაერთი ჯილდო და პრემია. 1960 წელს გენერალმა დე გოლმა პირადად გადასცა მარი ნოელს საპატიო ლეგიონის ორდენი სიტყვებით, რომ მის პიროვნებაში იგი მიესალმება თავად პოეზიას.

## სქოლიო 
კატეგორია:ფრანგი პოეტები
კატეგორია:ფრანგი ქალები
კატეგორია:ფრანგი ქალები საქმიანობის მიხედვით
კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1883
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1967
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
მარგარეტ ბატლერი

**მარგარეტ ბატლერი** (; **დ.** დაახლოებით 1460 — **გ.** 1539 წლის 30 სექტემბრიდან 1540 წლის 20 მარტამდე) — ორმონდის მეშვიდე გრაფის თომას ბატლერის უმცროსი ქალიშვილიდა თანამემკვიდრე. დაქორწინებული იყო სერ უილიამ ბოლეინზე. იყო ანა ბოლეინის, ჰენრი VIII ტიუდორის, ინგლისის მეფის მეორე ცოლის ბებია.

## ბიოგრაფია 
მარგარეტ ბატლერი ძველი ინგლისურ-ირლანდიური ოჯახიდან იყო. დაიბადა კილკენის საოჯახო ციხესიმაგრეში, რომელიც მდებარეობს ირლანდიის ამავე სახელწოდების საგრაფოში. ის იყო თომას ბატლერის, ორმონდის მე-7 გრაფის და მისი პირველი ცოლის ენ ჰენკფორდის ქალიშვილი. ბაბუამისი იყო ჯეიმზ ბატლერი, ორმონდის მე-4 გრაფი, ხოლო ბებია იყო ჯოან დე ბოშამპი. დედის მხრიდან მარგარეტის ბაბუა იყო სერ რიჩარდ ჰენკფორდი, ხოლო ბებია ანა დე მონტაგუ. მარგარეტს ჰყავდა ალალი უფროსი და, ანა, რომელიც მოგვიანებით გახდა სერ ჯეიმზ სენტ-ლეჯერის ცოლი, და ნახევარდა, ელიზაბეთი, რომელიც მამის მეორე ქორწინებიდან ლორა ბერკლის ჰყავდა. ელიზაბეთი გარდაიცვალა ბავშვობაში 1510 წელს.

მარგარეტის მამას ჰქონდა ბევრი ქონება, მაგრამ მას არ ჰყავდა კანონიერი მამრობითი მემკვიდრე, მხოლოდ ქალიშვილები, რომლებსაც მოგვიანებით მოუწიათ ბატლერის ქონების გაყოფა ერთმანეთთან. 1475 წლისთვის მარგარეტი, თავის დასთან, ანასთან ერთად, ითვლებოდა ორმონდის გრაფის პოტენციურ თანამემკვიდრედ და ამ ფაქტორმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა მდიდარი ვაჭრის ვაჟთან, უილიამ ბოლეინთან ქორწინების მოლაპარაკებაში. მათი ქორწილის ზუსტი თარიღი უცნობია, სავარაუდოდ ის 1475 წელს შედგა. მათ პირველი ქალიშვილი ანა, იმავე წელს შეეძინათ. საერთო ჯამში, წყვილს თერთმეტი შვილი ჰყავდა, მათი უფროსი ვაჟი იყო თომასი, ანა ბოლეინის მამა. ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ როგორ განვითარდა ურთიერთობა მეუღლეებს შორის, არ არის შემორჩენილი ჩვენამდე.

მარგარეტი დაქვრივდა 1505 წელს. 1511 წელს, ორმონდის გრაფის გარდაცვალებამდე ოთხი წლით ადრე, თომასი შეუდგა მემკვიდრეობის საკითხის მოგვარებას. მათ მიაღწიეს ორმხრივ შეთანხმებას დედასთან, რომლის თანახმადაც თომასს უნდა მიეღო ყველაფერი, რასაც მარგარეტი მამის ანდერძით იღებდა. ეს კი იყო რამდენიმე ქონება ნორფოლკში, ასევე მიწები ბუკინგემშირსა და ჰერტფორდშირში.

მარგარეტი გარდაიცვალა 1539 წლის სექტემბრიდან 1540 წლის მარტამდე პერიოდში. ბლიკინგის მამულის ქონება, რომელიც მისი მემკვიდრეობის წილის ნაწილი იყო, როგორც ქვრივისა, გადაეცა ჯეინს, ლედი როჩფორდს, მარგარეტის შვილიშვილის, ჯორჯ ბოლეინის მეუღლეს. 1542 წელს ჯეინის სიკვდილით დასჯის შემდეგ, ქონება მემკვიდრეობით მიიღო მარგარეტის ერთ-ერთმა ვაჟმა, ჯეიმზ ბოლეინმა.

## რესურსები ინტერნეტში 
* **`BUTLER FAMILY`**
* **NameAnne Boleyn 1230, 14G Grandmother**

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 1460-იანები
კატეგორია:ტიუდორები
მარიამ ბაირამალიბეკოვა

**მარიამ ბაირამალიბეკოვა** (; დ. 1898, ლენქორანი — 1987, ბაქო) — აზერბაიჯანელი საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი, განმანათლებელი.

## ბიოგრაფია 
მარიამ ბაირამალიბეკოვა იყო აზერბაიჯანელი ისტორიკოსისა და ჟურნალისტის თეიმურ ბაირამალიბეკოვისა და მისი მეუღლის შირინის ქალიშვილი. მარიამი წარმოშობით თალიშ-აზერბაიჯანელი იყო. მას რუსული განათლება ჰქონდა მიღებული. ბაირამალიბეკოვამ თარგმნა კლასიკური რუსი მწერლების არაერთი ნაწარმოები აზერბაიჯანულ ენაზე და ცნობილი გახდა დასავლური კულტურის პოპულარიზაციით ლენქორანსა და მეზობელ რეგიონებში. 

მარიამი საუბრობდა რუსულ, სპარსულ და არაბულ ენებზე. ის თავისუფლად კითხულობდა ყურანს. 8 წლის ასაკში წავიდა ბაქოს მუსლიმ გოგონათა სკოლაში, რომელიც გახსნა ჰაჯი ზეინალაბდინ თაღიევმა. 1906 წელს მარიამ ბაირამალიბეკოვა ბაქოს ალექსანდრინსკის რუსულ-მაჰმადიან ქალთა სკოლაში, ხოლო 7 წლის შემდეგ - წმინდა ნინას საშუალო სკოლა-ინტერნატში შეიყვანეს. 1917 წელს მან წარჩინებით დაამთავრა საშუალო სკოლა და ჩაირიცხა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე. თუმცა, ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, როგორც მწერლის ქალიშვილმა, ბაირამალიბეკოვამ ჩათვალა, რომ მის სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრებოდა და დაბრუნდა ლენქორანში. მან უმაღლესი განათლების მიღება მაინც შეძლო და ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბაკალავრის საფეხური წარჩინებით 1931 წელს დაასრულა. 1917 წელს თეიმურ ბაირამალიბეკოვის დახმარებით მან მშობლიურ ქალაქში დააარსა პირველი საერო ქალთა სკოლა მთელს მაზრაში და გახდა მისი პირველი დირექტორი. სკოლას „უნასი“ ერქვა. ბაირამალიბეკოვებმა ბევრი ოჯახი მოინახულეს ლენქორანში და მოუწოდეს მათ თავიანთი ქალიშვილები გაეგზავნათ ამ სკოლაში. კურსები ტარდებოდა რუსულ ენაზე. ხელოვნების პოპულარიზაციის მიზნით, მარიამ ბაირამალიბეკოვამ სკოლაში მოაწყო დრამატული, საგუნდო და მუსიკალური წრეების ჩამოყალიბება, რაც, როგორც ჩანს, წარმატებული იყო, რადგან მისი ორი სტუდენტი მოგვიანებით ცნობილი აზერბაიჯანელი მსახიობი გახდა - აგიგატ რზაევა.

ბაირამალიბეკოვა გათხოვილი იყო აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის ლენქორანის გენერალ-გუბერნატორ ჯავად მალიქ-იეგანოვზე. მიუხედავად 20 წლიანი ასაკობრივი სხვაობისა, 1920 წელს ისინი დაქორწინდნენ და შეეძინათ სამი ქალიშვილი: აზერა, ტალია და ასიმანი.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Görkəmli maarifçi Məryəm Bayraməlibəyova-Məlikyeqanova (MATM -də saxlanılan əlyazmaları və məktubları əsasında ) - Bahman Karimov - Milli Azərbaycan Tarixi Muzeyi - 2019

## სქოლიო 
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალები
კატეგორია:დაბადებული 1898
კატეგორია:გარდაცვლილი 1987
ნაზიქ ალ-აბიდი

**ნაზიქ ალ-აბიდი** (არაბ. نازك العابد‎; 1898, დამასკო, სირია — 1959, ბეირუთი, ლიბანი) — პირველი არაბი სუფრაჟისტი და სირიის ეროვნული დამოუკიდებლობისთვის მებრძოლი.  ცნობილი იყო, როგორც  სირიელი ჟანა დ არკი.

## ბიოგრაფია 
ნაზიქ ალ-აბიდი დაიბადა ოსმალეთის სულთან აბდულჰამიდ II-სთან დაახლოებული  მდიდარი და გავლენიანი დამასკოელი  არისტოკრატის ოჯახში.

მისი მამა, მუსტაფა ალ-აბიდი  ხელმძღვანელობდა ადმინისტრაციულ საკითხებს კირკუკში მოგვიანებით გახდა  დესპანი მოსულში ოსმალეთის სულთან აბდულჰამიდ II-ის დროს;  ნაზიქ ალ-აბიდი გახლდათ  მოსამართლის და სულთნის მრჩეველის აჰმად იზა ალ-აბიდის ძმისშვილი. გოგონა ბავშვობაში ფუფუნებაში ცხოვრობდა.   თურქეთში  მან რამდენიმე  ენაზე მიიღო განათლება თურქულ, ამერიკულ და ფრანგულ სკოლებში. გახდა სტამბოლის ქალთა კოლეჯის სოფლის მეურნეობის   ბაკალავრის ხარისხის მფლობელი. 1908 წლის ახალგაზრდა თურქების რევოლუციის დროს  მისი ოჯახი ათი წლით გადაასახლეს ეგვიპტეში სადაც დარჩნენ 1918 წელს ოსმალეთის იმპერიის დაშლამდე.

ზრდასრულ ასაკში  ნაზიქ ალ-აბიდი   ჩაერთო სირიის დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლაში. მისმა საქმიანობამ დამასკოს კონსერვატიული წრეების აღშფოთება გამოიწვია,  ისინი ნაზიქს მეამბოხედ განიხილავდნენ. იგი აქტიურად  იბრძოდა ქალებისთვის საარჩევნო უფლების მინიჭებისა და სირიაში ოსმალეთის იმპერიის ოკუპაციის წინააღმდეგ. 
1914 წელს მან ჩამოაყალიბა ქალთა უფლებების დამცველთა ჯგუფი.  

1919 წლის სირიის ქალთა მოძრაობის დროს დამასკოს გაზეთებისთვის მამაკაცის ფსევდონიმით წერდა სტატიებს. 

1920 წლის 24 ივლისს მან მონაწილეობა მიიღო ფრანგებთან ბრძოლაში მეისოლუნის უღელტეხილზე, სადაც ცდილობდა გადაერჩინა სასიკვდილოდ დაჭრილი გენერალი იუსეფ ალ-აზმეჰი.
მინი|ოჯახის ფოტო. ნაზიქ ალ-აბიდი (დგას მარცხნივ)
1921 წლიდან გახლდათ წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის სირიის ფილიალის პრეზიდენტი, ხოლო 1922 წელს წითელი ჯვრის კომიტეტის მოდელის მიხედვით ქვეყანაში ჩამოაყალიბა წითელი ნახევარმთვარის  ორგანიზაცია.

1925-1927 წლებში მან კვლავ მიიღო მონაწილეობა სახალხო აჯანყებაში საფრანგეთის სამანდატო რეჟიმის  წინააღმდეგ. აჯანყების დამარცხების შემდეგ მას ქვეყნიდან ემიგრაცია მოუწია, მაგრამ უკვე 1929 წელს  დაბრუნდა სამშობლოში.

ამავე წელს მან მონაწილეობა მიიღო დამასკოელი ქალთა გამოღვიძების ასოციაციის შექმნაში, რომელიც   ღარიბ გოგონებსკურსებზე  ინგლისური ენისა და კერვის  შესწავლის საშუალებას აძლევდა. გარდა ამისა, მან სახელმწიფო სახსრებით დააარსა ორი ასოციაცია: "წითელი ვარსკვლავი" და "დამასკოს სინათლე", რითაც ხელი შეუწყო არაბული სამყაროს კულტურის გავრცელებას გოგონათა სკოლებში.

1933 წელს მან დააარსა Niqâbat al-Mar'a al-Amila (მუშა ქალთა საზოგადოება), რომელიც დაკავებული იყო  სირიელ ქალთა შრომითი საკითხებით  და ემხრობოდა ეკონომიკურ განთავისუფლებას, როგორც ქალთა პოლიტიკური განთავისუფლების საშუალებას.

## პირადი ცხოვრება 
1922 წელს, ლიბანში გადასახლების შემდეგ,  ნაზიქ ალ-აბიდმა გაიცნო და დაქორწინდა ლიბანელ ინტელექტუალსა და პოლიტიკოს მუჰამედ ჯამილ ბაიჰუმზე.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 1887
კატეგორია:გარდაცვლილი 1959
კატეგორია:ფემინიზმთან დაკავშირებული ადამიანები
კატეგორია:სირიელი ნაციონალისტები
კატეგორია:სირიელი ფემინისტები
კატეგორია:სირიელი სუფრაჟისტები
კატეგორია:სირიელი ქალი პოლიტიკოსები
შუბითიძე

საკუთარი სახელი **შუბითიძე** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

* ამირან შუბითიძე — იურისტი, პოლიტიკოსი
* გიორგი შუბითიძე — სპორტსმენი (სამბო)
* ვაჟა შუბითიძე — ისტორიკოსი, პოლიტოლოგი
* ივანე შუბითიძე — II მსოფლიო ომის მონაწილე
* ლიკა შუბითიძე — მომღერალი, კომპოზიტორი

კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
ყელეთი

**ყელეთი** — ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფლების დიდი და პატარა ყელეთის ისტორიული სახელწოდება. 

## ლიტერატურა
კატეგორია:შიდა ქართლის მხარის ისტორიული სოფლები
ივანე შუბითიძე

**ივანე გიორგის ძე შუბითიძე** (დ. 23 ნოემბერი, 1906, სოფ. ყელეთი, ახლანდ. ხაშურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 13 იანვარი, 1978, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი, საბჭოთა არმიის პოლკოვნიკი. 

წითელ არმიაში მსახურობდა 1928 წლიდან. დაამთავრა თბილისის სამხედრო სასწავლებლის საარტილერიო განყოფილება (1934). II მსოფლიო ომის დროს, 1941 წლის ივნისიდან ლეიტენანტი შუბითიძე მეთაურობდა 127-ე დივიზიის 457-ე მსროლელი პოლკის არტილერიას. დაიჭრა ბრძოლაში სმოლენსკთან და ტყვედ ჩავარდა, თუმცა გაქცევა მოახერხა და შეუერთდა პარტიზანულ მოძრაობას ბელორუსიის სსრ-ის ტერიტორიაზე. ჩამოაყალიბა და სათავეში ჩაუდგა ერთ-ერთ მსხვილ პარტიზანულ ჯგუფს, რაზმს, 1943 წლის აგვისტოდან კი მეთაურობდა პინსკის პარტიზანულ ბრიგადას, რომელიც 1944 წლის მარტში წითელ არმიას შეუერთდა. ომის შემდეგ მუშაობდა პინსკის, შემდეგ ვიტებსკის საოლქო აღმასრულებელი კომიტეტის კვების მრეწველობის სამმართველოს უფროსად. 1971 წლიდან ცხოვრობდა თბილისში. ავტორია მოგონებების პარტიზანული მოძრაობის შესახებ. დაჯილდოებული იყო წითელი დროშის და წითელი ვარსკვლავის (ორგზის) ორდენებით, მედლებით, პოლონური გრიუნვალდის ჯვრით. ჰქონდა ქ. პინსკის საპატიო მოქალაქის წოდება (1974).

## ლიტერატურა
* Шубитыдзе И. Г. Полесские были. Минск, 1969.
* Закавказье в партизанской войне 1941-1945 гг. / К.В. Цкитишвили. - Тбилиси : Изд-во и тип. ЦК КП Грузии, 1973. — с. 151.

კატეგორია:დაბადებული 23 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1906
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1978
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:დიდი სამამულო ომის პარტიზანები
კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში
კატეგორია:წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
სიმონ ხმალაძე

**სიმონ ადამის ძე ხმალაძე** (დ. 1885, ქ. ახალციხე, — გ. 11 დეკემბერი, 1937) — ქართველი ბოლშევიკი სამხედრო მეთაური.

1904 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი. რუსეთის 1905 წლის რევოლუციის დროს იყო ბაქოს წითელი გვარდიის რაზმის მეთაური. რამდენჯერმე იყო დაპატიმრებული. 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ სათავეში ედგა ბაქოს საბჭოთა ბატალიონს. მონაწილეობდა ანტონ დენიკინის ჯარების წინააღმდეგ ბრძოლაში რუსეთის სამოქალაქო ომის დროს (1919-1920), რუსეთ-პოლონეთის ომში (1920), საქართველოზე თავდასხმაში (1921, თბილისის ოპერაციის დროს მეთაურობდა ჯავშნოსან მატარებელს). საქართველოს იძულებითი გასაბჭოების შემდეგ მუშაობდა სხვადასხვა თანამდებობაზე, მ. შ. იყო საქართველოს სსრ მუშურ-გლეხური მილიციის სამმართველოს უფროსი (1931-1933), ქალაქ ლენინგრადის და ლენინგრადის ოლქის მილიციის უფროსის თანაშემწე (1933-1935), რიაზან-ურალის რკინიგზის დაცვის უფროსი (1937). 1937 წლის რეპრესიების დროს დააპატიმრეს კონტრრევოლუციური საქმიანობის, ძარცვისა და მკვლელობის ბრალდებით. დახვრიტეს. დაჯილდოებული იყო რუსეთის სფსრ წითელი დროშის (ორგზის), საქართველოს სსრ წითელი დროშის, ამიერკავკასიის სფსრ შრომის წითელი დროშის ორდენებით.

## ლიტერატურა
* ქართველი რევოლუციონერები რუსეთში = Грузинские Револуционеры в Росссии : ნარკვევები რუსეთის რევოლუციური მოძრაობის ქართველ მოღვაწეებზე / აკ. ირემაძე ; რედ.: ვ. ქარუმიძე. თბილისი: თბილისის უნივერსიტეტის გამ-ბა , 1981. — გვ. 341-347.

## რესურსები ინტერნეტში
* [ხმალაძე სიმონ ადამის ძე (1885)](https://ge.openlist.wiki/ხმალაძე_სიმონ_ადამის_ძე_(1885)). „ღია სია“.

კატეგორია:დაბადებული 1885
კატეგორია:გარდაცვლილი 11 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:ქართველი ბოლშევიკები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
კატეგორია:ახალციხეში დაბადებულები
კატეგორია:წითელი დროშის ორდენის კავალრები
კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
ბერაძე

საკუთარი სახელი **ბერაძე** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

* გრიგოლ ბერაძე — მოცეკვავე
* ზაურ ბერაძე — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა)
* თამაზ ბერაძე — ისტორიკოსი
* თინა ბერაძე — პედიატრი
* ივა ბერაძე — ოფთალმოლოგი
* ნიკოლოზ ბერაძე — ოფთალმოლოგი
* ნუგზარ ბერაძე — პოეტი, პუბლიცისტი
* პანტელეიმონ ბერაძე — ფილოლოგი
* რამინა ბერაძე — პოლიტიკოსი
* რიმა ბერაძე — ეკონომისტი, პოლიტოლოგი
* სერგო ბერაძე — ბოლშევიკი რევოლუციონერი, ეკონომისტი
* ჯემალ ბერაძე — მორაგბე
* ჯუმბერ ბერაძე — მოცეკვავე

კატეგორია:ქართული გვარები
როზიტა ჩელენტანო

**როზიტა ჩელენტანო** (იტალ. Rosita Celentano; დ. 17 თებერვალი, 1965, მილანი) — იტალიელი ტელევიზიისა და რადიოს წამყვანი, მსახიობი და მომღერალი. ადრიანო ჩელენტანოს და კლაუდია მორის უფროსი ქალიშვილი. 

## ბიოგრაფია 
როზიტა ჩელენტანოს კინოდებიუტი შედგა  1975 წელს ადრიანო ჩელენტანოს ფილმში Yuppie-Doo, სადაც  სადაც მან შეასრულა ეპიზოდური როლი. 1987 წელს  ითამაშა ფილმში "Mak π 100", რომლის რეჟისორია ანტონიო ბიდო და მიიღო მონაწილეობა მამის სატელევიზიო შოუში "Fantastico". 1988 წელს მან გამოუშვა საკუთარი 45 გრამფირფიტა  LP "Dal tuo sguardo in poi/Dal tuo sguardo in poi" Clan Celentano-ს ლეიბლის ქვეშ. 1989 წელს როზიტა ჩელენტანო  სან-რემოს მუსიაკლური ფესტივალის წამყვანი იყო დენი ქუინთან, ჯანმარკო ტოგნაცისთან და პაოლა დომინვინთან ერთად. 1991 წელს  მონაწილეობა მიიღო მამის ალბომის —  "Il re degli ignoranti" ჩაწერაში როგორც ბექ ვოკალისტმა და ასევე ითამაშა მის ვიდეოებში. 1994 წელს მან გამოუშვა სტუდიური ალბომი სახელწოდებით "FDM".

1990-იანი წლების შუა პერიოდიდან  როზიტა ჩელენტანომ მიიღო მონაწილეობა რამდენიმე სატელევიზიო შოუში: 1995 წლის ზაფხულში გახლდათ მუსიკალური პროგრამის —  "Song of the Heart" ტელეწამყვანი TMS არხზე, 1996 წელს, დევიდ მეგასთან ერთად, იგი უძღვებოდა სატელევიზიო შოუს "კვირადღე სოფელში" , რომელიც გადიოდა არხზე Rete 4. 1999 წლის ზაფხულში სამანტა დე გრნეტთან ერთად Rai 1 არხზე  უძღვებოდა სატელევიზიო შოუს "შვიდი ერთთან." 2000-2001 წლებში გახლდათ  სატელევიზიო გადაცემა  „კვირადღის“ წამყვანი. ასევე 2000 წელს როზიტამ ეპიზოდური როლი შეასრულა  პოპულარული სერიალში The Bold and the Beautiful. 2001 წლის სექტემბერში იგი უძღვებოდა დამოუკიდებელ სატელევიზიო პროგრამას Theme LA7-ზე. 2002 წელს მან ითამაშა სატელევიზიო ფილმში "მამები", რომლის რეჟისორი გახლდათ რეჟისორი რიკარდო დონა.

2004 წელს უძღვებოდა რეალითი შოუს „მუსიკალური ფერმა“ სატელევიზიო არხზე Rai 2, ასევე მასპინძლობდა სან-რემოს მუსიკალურ ფესტივალს ს  ტელეარხზე Rai 1. 2005 წელს მუშაობდა სატელიტურ ტელეარხზე E!, სადაც მიჰყავდა მუსიკალური რუბრიკა «Soundcheck e Backstage», ასვე ამზადებდა რეპორტაჟებს სან-რემოს ფესტივალის შესახებ. 2006 წელს როზიტა ჩელენტანომ მონაწილეობა მიიღო რეალითი შოუში "ცირკის რეალობა" ტელეწამყვან ბარბარა დ'ურსოსთან ერთად Canale 5-ზე. 2007 წელს  ითამაშა მარკო ტურკოს მიერ გადაღებულ მინი-სერიალში "მაგრამ ცა ყოველთვის ლურჯია", Rai 1-ზე. იმავე წლის  ოქტომბერში, რადიომაუწყებლობის არხზე RTL 102.5 გახლდათ წამყვანი გადაცემისა "სირცხვილის გარეშე". 2009 წელს როზიტამ გამოაქვეყნა თავისი პირველი წიგნი Grazie a Dio ho le corna და ასევე მონაწილეობა მიიღო  სატელევიზიო პროგრამაში Five Weeks on Canale 5, რომელშიც იგი უძღვებოდა რუბრიკას "Confidant".

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1965
კატეგორია:ადრიანო ჩელენტანო
კატეგორია:იტალიელი ქალი მსახიობები
კატეგორია:იტალიელი ქალი ტელეწამყვანები
კატეგორია:იტალიელი ქალი მომღერლები
კატეგორია:იტალიელი მომღერლები
კატეგორია:იტალიელი ტელეწამყვანები
კატეგორია:იტალიელი ტელემსახიობები
რონეს შელფური მყინვარი

**რონეს შელფური მყინვარი** — შელფური მყინვარი დასავლეთ ანტარქტიდაში. მდებარეობს დასავლეთით პალმერის და ელსუორთის მიწასა და აღმოსავლეთით ბერკნერის კუნძულსა და პენსაკოლის მთებს შორის. გაწოლილია უედელის ზღვის პირას. დასავლეთით უშუალოდ ებჯინება ფილხნერის შელფური მყინვარი, რომლისგანაც ნაწილობრივ გამოყოფილია ბერკნერის კუნძულით. დაახლოებით 20 წელიწადში ერთხელ რონეს შელფურ მყინვარს წყდება გიგანტური აისბერგი. აღსანიშნავია 2021 წლის მაისში მოწყვეტილი უზარმაზარი აისბერგი A-76, რომლის ფართობმა შეადგინა 4320 კმ². 

რონეს შელფური მყინვარი აღმოაჩინა მოგზაურმა ფინ რონემ, რომელმაც 1947 წლის ნოემბერ–დეკემბერში საფრენი აპარატით შესრულებული ორი ფრენის შემდეგ გადაიღო შელფური მყინვარის ჩრდილოეთი ნაწილი, რომელსაც მფრინავ ჯეიმზ ლასიტერის პატივსაცემად „ლასიტერის შელფური მყინვარი“ უწოდა, ხოლო მყინვარის აღმოსავლეთ ნაპირს საკუთარი მეუღლის ედით რონეს პატივსაცემად „ედით რონეს მიწა“, რომელიც სავარაუდოდ მყინვარის სამხრეთით მდებარეობს. 

ვინაიდან, კაპიტან ჯეიმზ ლასიტერის სახელი მიენიჭა პალმერის მიწის ნაპირს, ანტარქტიდულ სახელწოდებათა საკონსულტაციო კომიტეტმა (ACAN) ამ დიდი შელფური მყინვარისთვის ოფიციალურად დაამტკიცა სახელწოდება „რონეს შელფური მყინვარი“ 1968 წელს.
 
რონეს შელფური მყინვარის ტერიტორიაზე სხვადასხვა დროს პრეტენზია გამოაცხადეს დიდმა ბრიტანეთმა (1908), ჩილემ (1940) და არგენტინამ (1942). 

## სქოლიო
კატეგორია:ანტარქტიდის შელფური მყინვარები
აიდა თაღიზადე

**აიდა თაღიზადე** (; დ. 5 თებერვალი, 1934, შუშა, ყარაბაღი, აზერბაიჯანი — გ. 6 აგვისტო, 2025, ბაქო, აზერბაიჯანი)  — აზერბაიჯანელი მუსიკათმცოდნე, აზერბაიჯანის დამსახურებული არტისტი, ხელოვნებათმცოდნეობის კანდიდატი, პროფესორი.

## ბიოგრაფია 
აიდა თაღიზადე დაიბადა 1934 წლის 5 თებერვალს ქალაქ შუშაში. ის ინტელექტუალურ ოჯახში დაიბადა და ძალიან კარგი განათლება მიიღო, მოგვიანებით კი ხელოვნებათმცოდნეობის მეცნიერებათა კანდიდატის, პროფესორისა და დამსახურებული მხატვრის დონემდე ავიდა. მამამისი ზეინალ თაღიზადე ენათმეცნიერი და ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი იყო, დედამისმა საიალი ჰაჯიევამ პედაგოგიური და სამედიცინო ინსტიტუტები დაამთავრა. თაღიზადეს ხელოვნების ყველა სახეობის სიყვარულს საფუძველი მის ოჯახში ჩაეყარა. თუმცა პროფესიად მუსიკათმცოდნეობა აირჩია.

ასაფ ზეინალის მუსიკალური კოლეჯის დამთავრების შემდეგ ჯერ უზეირ ჰაჯიბეკოვის სახელობის კონსერვატორიაში სწავლობდა ფორტეპიანოს შესრულებას, ხოლო ორი წლის შემდეგ, უპირატესობა მუსიკისმცოდნეობას მიანიჭა, რაზეც სწავლა განაგრძო და წარმატებით დაასრულა.

თაღიზადე არის 100-მდე სტატიის ავტორი, რომელიც გამოქვეყნებულია სხვადასხვა გაზეთებსა და ჟურნალებში. სტატიების ძირითადი თემები მიძღვნილია უზეირ ჰაჯიბეილის, ყარა ყარაევის, ფიქრეთ ამიროვის, არიფ მალიკოვისა და სხვებისადმი. ამ სტატიებში განხილულია დიდი ხელოვანების შემოქმედება, მხატვრული სტილის თავისებურებები, ახალი ნამუშევრების ანალიზი. აიდა თაღიზადემ, რომელიც ყურადღებას აქცევს და აფასებს პროფესიონალური შესრულების ხელოვნებას, თავის ნაწერებში შეიტანა ისეთი მხატვრების შემოქმედებითი პორტრეტები, როგორებიც არიან მუსლიმ მაგომაევი, სარვარ განიევი, ელმირა საფაროვა, ფარიდა გულიევა, აიდა აბდულაევა.

მუსიკათმცოდნე იყო სტატიების კრებულის „მე-20 საუკუნის აზერბაიჯანული მუსიკის“ შემდგენელი და სამეცნიერო რედაქტორი. კრებულის პირველ ტომში, რომელიც გამოქვეყნდა 1994 წელს, იქნა შესწავლილი ეროვნული მუსიკალური კულტურის ისტორიული ეტაპები მხატვრულ ესთეტიკურ გეგმაში, სადაც აზერბაიჯანელი კომპოზიტორების სტილისტურ პრობლემებს მიეცა ანალიტიკური ახსნა.

1996-2007 წლებში აიდა თაღიზადე აგრძელებდა მოღვაწეობას თურქეთში, ანკარაში, ბილქენთის უნივერსიტეტში. ამ წლებში მან არ გაწყვიტა კავშირი აზერბაიჯანთან და მის მუსიკალურ ცხოვრებასთან და მოამზადა სტატიების კრებულის II ტომი „მეოცე საუკუნის აზერბაიჯანული მუსიკა“. უზეირ ჰაჯიბეკოვის 110 წლისთავისადმი მიძღვნილი წიგნი კი 1997 წელს გამოიცა.

აიდა თაღიზადეს ორი შვილი - ვაჟი ფუად ალიევი და ქალიშვილი ნიგარ ალიევა, სამი შვილიშვილი და ერთი შვილთაშვილი ჰყავს.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Биография Тагизаде Аида Зейналовна
* **MƏ­NA­LI ALİM ÖM­RÜ**

## სქოლიო 
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი მუსიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 5 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1934
კატეგორია:გარდაცვლილი 2025
კატეგორია:გარდაცვლილი 6 აგვისტო
ანგოლის პორტების სია

სტატიაში მოცემულია **ანგოლის პორტებისა და ნავსადგურების სია**.

## ანგოლის პორტებისა და ნავსადგურების სია
## სქოლიო
კატეგორია:ანგოლის პორტები და ნავსადგურები
ანგოლა
სონა ჰაჯიევა

**სონა ჰაჯიევა** (; დ. 25 ივნისი, 1907, ნუხა —  გ. 4 დეკემბერი, 1979, ბაქო) — აზერბაიჯანის თეატრისა და კინოს მსახიობი, აზერბაიჯანის სსრ სახალხო არტისტი (1949).

## ბიოგრაფია 
სონა ჰაჯიევა დაიბადა 1907 წლის 25 ივნისს ნუხაში (ახლანდელი შაქი) მსახიობ აზიზა მამედოვას ოჯახში. ვინაიდან მამა ერთი წლის ასაკში გარდაეცვალა, მას და მის ძმას ბაბუა აბდულბაგი ზულალოვი (ბულბულჯანი) ზრდიდა. აბდულბაგი ერთ დროს ტიფლისის ერთ-ერთ ცნობილ მომღერლად ითვლებოდა. ის ხან ტიფლისში ცხოვრობდა, ხან აშხაბადში და ხან ბაქოში ჩადიოდა. ამგვარად, სონა ჰაჯიევას დედამ, აზიზა მამედოვამ, რომელიც 1919 წლიდან ბაქოში ცხოვრობდა, ბედი თეატრს მიაბა. დედაც და შვილიც ერთსა და იმავე წელს გამოვიდნენ სცენაზე ბაქოში. სონას დებიუტი თეატრალურ სამყაროში 13 წლის ასაკში შედგა სპექტაკლში „საღამოს მოთმინება“.

მირზააღა ალიევმა და ჰაჯიაღა აბასოვმა, იმ პერიოდის გამოჩენილმა მსახიობებმა, დაინახეს ახალგაზრდა გოგონას სასცენო ნიჭი და სონა ჰაჯიევა ბაქოს მუშათა თეატრში მიიწვიეს. ჰაჯიევა სხვადასხვა როლების შესრულებასთან ერთად აზერბაიჯანის რეგიონებში გასტროლებზე დადიოდა და სოფლის მუშების წინაშე გამოდიოდა.

1923 წელს სონა ჰაჯიევამ პირველი როლი შეასრულა აზერბაიჯანის სახელმწიფო დრამატული თეატრის სცენაზე. თეატრის დირექტორს რზა თაჰმასიბს მოეწონა აბდურაჰიმ ბეი ჰაგვერდიევის მიერ შექმნილი სალიმას როლი ერთ-ერთ პიესაში. მოგვიანებით სონა ჰაჯიევა მრავალი წლის განმავლობაში მუშაობდა ამ თეატრში და ქმნიდა პერსონაჟებს, რომლებიც ყურადღებას იპყრობდნენ თანამედროვე და კლასიკური დრამატურგების პიესებში. ეს ის პერიოდი იყო, როცა სონა ჰაჯიევა ოპერისა და ბალეტის თეატრში უნდა გამოსულიყო. რადგან მსახიობი ვერ იპოვეს. ჰუსეინგულუ სარაბსკის იმდენად მოეწონა სონა ჰაჯიევას სამსახიობო ოსტატობა და ხმა, რომ ყოველთვის სურდა მისი ნიჭი გამოეყენებინა. მაყურებლებმა დიდი  ინტერესით მიიღეს სონა ჰაჯიევას მიერ შექმნილი ლეილი, ასლი, ასია, შაჰსანემი. 

სონა ჰაჯიევამდე ოპერაში ქალის როლებს მხოლოდ მამაკაცები ასრულებდნენ. ამ მიზეზით, უზეირ ჰაჯიბეკოვი და მუსლიმ მაგომაევი ცდილობდნენ უზრუნველყოთ, რომ სონა ჰაჯიევა, რომელსაც ჰქონდა ფართო შემოქმედებითი შესაძლებლობები, ყოველთვის გამოსულიყო ოპერის სცენაზე. სონა ჰაჯიევა თუ ერთ სცენაზე მუღამს მღეროდა, მეორე სცენაზე დრამატულ ან კომიკურ იმიჯს ქმნიდა. მის მიერ შექმნილმა პერსონაჟებმა ძლიერად და ემოციურად გადასცა მაყურებელს აზერბაიჯანელი ქალის მძიმე ბედი და ტანჯვა.

1949 წელს სონა ჰაჯიევას მიენიჭა აზერბაიჯანის სსრ სახალხო არტისტის საპატიო წოდება, დაჯილდოვდა „ღირსების ორდენით“ და სხვა მედლებით. მსახიობი 1979 წლის 4 დეკემბერს 72 წლის ასაკში ბაქოში გარდაიცვალა. დაკრძალულია საპატიო დაკრძალვის ხეივანზე ბაქოში.

## ფილმოგრაფია 
* ბახტიარი (ფილმი, 1955)
* ბისმილა (ფილმი, 1925)
* შრომა და ვარდი (ფილმი, 1962)
* ცხელი მზის ქვეშ (ფილმი, 1957)
* ათასი და ერთი სიტყვა (ფილმი, 1997)
* ეს თუ არა ის (ფილმი, 1956)
* პრიმა (ფილმი, 1992)
* დილა (ფილმი, 1960)
* რატომ ხარ ჩუმად (ფილმი, 1966)
* მეტელეფონე გოგონა (ფილმი, 1962)

## სქოლიო 
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი მსახიობები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი მომღერლები
კატეგორია:დაბადებული 25 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1907
კატეგორია:გარდაცვლილი 4 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1979
კატეგორია:ბაქოში გარდაცვლილები
ფიმბულის შელფური მყინვარი

**ფიმბულის შელფური მყინვარი** — შელფური მყინვარი აღმოსავლეთ ანტარქტიდაში. მდებარეობს მეფე ჰოკონ VII-ის ზღვის პირას, დედოფალ მოდის მიწასთან. სიგრძე 200 კმ, სიგანე 100 კმ, ფართობი ~ 39400 კმ². ცენტრალურ ნაწილს კვებავს იუტულსტრაუმენის გამომყვანი მყინვარი.  

დასავლეთი ნაწილი მოიცავს ნაპრალებისა და რიფტების ვეებერთელა მინდორს. მყინვარი უნიკალურია, ვინაიდან გადაჭიმულია შორს ჩრდილოეთისაკენ, სადაც ჩამოწოლილია კონტინენტურ კალთაზე. ფიმბულის შელფური მყინვარი აგრეთვე ცნობილია როგორც ფიმბულისენი.

მყინვარის ენა ტროლტუნგა 1967 წლამდე მკვეთრად იყო გამოშვერილი თითქმის 100 კმ-მდე, რომელიც სავარაუდოდ ეიმერის შელფური მყინვარიდან წამოსულ დიდ აისბერგს შეეჯახა.

## სქოლიო
კატეგორია:ანტარქტიდის შელფური მყინვარები
ხანიმანა ალიბეილი

**ხანიმანა ალიბეილი** (; დ. 20 აპრილი, 1920, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ — გ. 7 მაისი, 2007, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი მწერალი, აზერბაიჯანის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე, სახელმწიფო ჯილდოების ლაურეატი.

## ბიოგრაფია 
### ოჯახი 
ხანიმანა საბირ ყიზი დაიბადა 1920 წლის 20 აპრილს ბაქოს სოფელ ქეშლაში საინტერესო კულტურული ტრადიციების მქონე დიდგვაროვან ოჯახში. ბაბუამისი, გენერალი აღასალიმ ბეი ალიბეოვი და ბებია ხანიმანა, იმდროინდელი ინტელექტუალები იყვნენ. ხანიმანას მხატვრული ნიჭი ჰქონდა და ხანდახან წერდა ლექსებს.

მამამისი საბირ ბეი ალიბეკოვი დაიბადა ბაქოში 1886 წელს. ის დაქორწინდა მასუმა ყარაევაზე. ხანიმანა ალიბეილის მამამ დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტი და ცნობილი იყო, როგორც აზერბაიჯანის ერთ-ერთი პირველი მაღალგანათლებული პროფესიონალი იურისტი, რომელიც სპეციალიზებული იყო საზღვარგარეთ. მასუმა ყარაევა გარდაიცვალა 1966 წელს.

ალიბეილის დედა მასუმა ყარაევა სწავლობდა ჰაჯი ზეინალაბდინ თაღიევის ჩამოყალიბებულ გოგონათა გიმნაზიაში, რომელიც წარმატებით დაამთავრა. შემდეგ სწავლობდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. იყო ალი ბაირამოვის სახელობის ქალთა კლუბის აქტივისტი. მრავალი წლის განმავლობაში ასწავლიდა ბაქოს საშუალო სკოლებში. მუშაობდა სკოლის დირექტორად, რეგიონული საჯარო განათლების სამმართველოს გამგედ. ამ სფეროში ეფექტური საქმიანობისთვის მიენიჭა დამსახურებული მასწავლებლის საპატიო წოდება.

### სწავლა 
ახალგაზრდა პოეტი ბაქოს მე-13 საშუალო სკოლაში სწავლობდა. ყოველთვის კარგი სწავლით გამოირჩეოდა და მასწავლებლების საყვარელი მოსწავლე იყო. აზერბაიჯანელმა მწერალმა მაჰარამ ალიზადემ დაინახა ხანიმანას ნიჭი. გახდა მისი კონსულტანტი. მისი მეშვეობით დაიბეჭდა ხანიმანა ალიბეილის პირველი ლექსები მასმედიაში. ალიზადე ასევე ახალგაზრდა პოეტს აზერბაიჯანის რადიოს ეთერში გამოსვლაში დაეხმარა. ხანიმანას პირველი ლექსების გამოცემა პერიოდულ გამოცემებში დაიწყო 1938 წელს, ხოლო მისი პირველი წიგნი „პატარა ექიმი“ 1955 წელს გამოიცა 30000 ტირაჟით.

ალიბეილი ლიტერატურის სამყაროში შემოვიდა თავისი პირველი ლექსით „დედა“, რომელიც გამოქვეყნდა ჟურნალში „აზერბაიჯან გადინი“. მოგვიანებით მან ერთმანეთის მიყოლებით გამოსცა საბავშვო ლექსების კრებული.

მისი პიესები იდგმებოდა აზერბაიჯანის მოზარდ მაყურებელთა და თოჯინების თეატრის სცენებზე.

ხანიმანა ალიბეილი ითვლება საბავშვო დრამის ფუძემდებლად აზერბაიჯანში.

2010 წელს აზერბაიჯანის მოზარდ მაყურებელთა სახელმწიფო თეატრში ხანიმან ალიბეილის 90 წლის იუბილე აღინიშნა.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 20 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1920
კატეგორია:გარდაცვლილი 2007
კატეგორია:გარდაცვლილი 7 მაისი
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი მწერლები
კატეგორია:ბაქოში გარდაცვლილები
კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები
სეხნიაშვილი

საკუთარი სახელი **სეხნიაშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

* ვახტანგ სეხნიაშვილი — პარტიზანული მოძრაობის მონაწილე საფრანგეთში II მსოფლიო ომის დროს
* ზურაბ სეხნიაშვილი — არქიტექტორი, მხატვარი-რეტავრატორი
* ნიკოლოზ სეხნიაშვილი — მოკრივე

კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
ბულგარეთის პორტების სია

სტატიაში მოცემულია **ბულგარეთის პორტებისა და ნავსადგურების სია**.

## ბულგარეთის პორტებისა და ნავსადგურების სია
## სქოლიო
*
ბულგარეთი
ლიბიის პორტების სია

სტატიაში მოცემულია **ლიბიის პორტებისა და ნავსადგურების სია**.

## ლიბიის პორტების და ნავსადგურების სია
## სქოლიო
კატეგორია:ლიბიის პორტები და ნავსადგურები
ლიბია
ვლადიმერ ლენინის ქუჩა

**ვლადიმერ ლენინის ქუჩა** ან **ლენინის ქუჩა** (რუსი რევოლუციონერის, ვლადიმერ ილიას ძე ლენინის პატივსაცემად) შეიძლება აღნიშნავდეს:

## საქართველო 
ყოფილი ლენინის ქუჩები:
;თბილისი
* ელეფთერ ანდრონიკაშვილის ქუჩა
* მერაბ კოსტავას ქუჩა
* სერგეი ესენინის ქუჩა
* ია ეკალაძის ქუჩა (ყოფ. ლენინის შესახვევი)
* ზაქარია მაისურაძის ქუჩა

;გორი
* სამეფო ქუჩა

## დაკავშირებული სახელების ქუჩები 
;თბილისი
* სანქტ-პეტერბურგის ქუჩა (ყოფ. ლენინგრადის ქუჩა)
* კოლაუ ნადირაძის ქუჩა (ყოფ. ლენინაშენის ქუჩა)

ქუჩა
ელმირა საფაროვა

**ელმირა საფაროვა** (; დ. 16 სექტემბერი, 1934, ბაქო — გ. 1977, იქვე) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი, პროფესორი, პედაგოგი და პიანისტი.

## ბიოგრაფია 
ელმირა საფაროვა დაიბადა 1934 წლის 16 სექტემბერს ბაქოში. მამამისი იუსიფი, იყო ცნობილი ნავთობის ინჟინერი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამსახურებული ინჟინერი, ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი და კასპიის ზღვაზე უჩვეულო ქალაქის „ნავთობის ქვების“ ერთ-ერთი დამაარსებელი.

საფაროვას დედას ჯავაჰირს ჰქონდა ლამაზი ხმა და დიდი მუსიკალური ნიჭი. ახალგაზრდობაში ის მღეროდა უზეირ ჰაჯიბეკოვის გუნდში და გამოდიოდა სხვადასხვა კონცერტებზე, როგორც სოლისტი. . 

მშობლებმა შვილებს ჩაუნერგეს სიყვარული ხალხური მუსიკის, მუღამებისა და აზერბაიჯანელი კომპოზიტორების, განსაკუთრებით უზეირ ჰაჯიბეკოვის შემოქმედებისადმი და აღზარდეს ისინი მუსიკალური ხელოვნებისადმი ღრმა სიყვარულისა და  დიდი ინტერესის ატმოსფეროში.

ელმირას მუსიკისადმი სიყვარული ბავშვობაში დაიწყო. უკვე ორი წლის ასაკიდან ის მღეროდა და ცეკვავდა. მას ბავშვობიდანვე ჰქონდა ნიჭი მხატვრობისადმი. მისი და პროფესორი ზემფირა საფაროვა, რომელიც აზერბაიჯანის დამსახურებული მხატვარი და ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორია, თავის წიგნში თავისი დის ელმირას შესახებ წერს თუ როგორი ნიჭით გამოირჩეოდა ის ბავშვობაში.

1979 წლიდან ატარებს მეთოდურ მუშაობას და ლექციებს აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიაში რესპუბლიკის საშუალო მუსიკალური სკოლის მასწავლებლების პროფესიული განვითარების კურსებზე. არის არაერთი მეთოდოლოგიური სახემძღვანელოებისა და სამეცნიერო სტატიის ავტორი.

იგი 1997 წელს პედაგოგიური მოღვაწეობისა და შემოქმედების აყვავების პერიოდში ბაქოში გარდაიცვალა.

## სქოლიო 
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალები
კატეგორია:დაბადებული 1934
კატეგორია:დაბადებული 16 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1977
კატეგორია:აზერბაიჯანელი მუსიკათმცოდნეები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი პიანისტები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი პედაგოგები
ქეთევან თურაზაშვილი

**ქეთევან თურაზაშვილი** — ქართველი იურისტი. პარტია „მოქალაქეების“ წევრი.

1997-2002 წლებში სწავლობდა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტზე. 2007 წელს დაასრულა GIPA-ს PR ტექნოლოგიების კურსი. 2002-2004 წლებში საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო და ადმინისტრაციულ პალატებში ასრულებდა მოსამართლის თანაშემწის მოვალეობას. 2005-2008 წლებში საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის დაფუძნების დღიდან, იყო აღმასრულებელი საბჭოს კოორდინატორი.

მშობლიური ქართულის გარდა ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.

## რესურსები ინტერნეტში
* ქეთევან თურაზაშვილი

## სქოლიო
კატეგორია:ქართველი იურისტები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
მაკ-მერდოს შელფური მყინვარი

**მაკ-მერდოს შელფური მყინვარი** — შელფური მყინვარი ანტარქტიდაში. წარმოადგენს როსის შელფური მყინვარის ნაწილს. ჩრდილოეთით ესაზღვრება მაკ-მერდოს ზუნდი, როსის კუნძული, ხოლო სამხრეთით მინა-ბლაფი. არსებული კვლევებით, მაკ-მერდოს შელფური მყინვარი როსის შელფური მყინარისგან სრულიად განსხვავდება და საკუთარ სახელწოდებას იმსახურებს. 

1965–66 წლებში ზედაპირქვეშა ტემპერატურის, სიმჭიდროვისა და ელექტროწინაღობადობის გასაზომად ყინულში სამი ხვრელი გაბურღეს; ამას გარდა, შეგროვდა ფირნის ნიმუშები. 

2010 წლის მარტში შელფური მყინვარის ქვედა ნაწილში აღმოაჩინეს ცოცხალი Lysianassidae.

## სქოლიო
კატეგორია:ანტარქტიდის შელფური მყინვარები
ჰანა ვერესი

**ჰანა ვერესი** (დ. 21 დეკემბერი, 1928, სოფ. ობუხოვიჩი, ახლანდ. კიევის ოლქი — გ. 11 ივნისი, 2003, იქვე) — უკრაინელი ხელოვანი, მხატვრული ქსოვის ოსტატი. უკრაინის ტარას შევჩენკოს სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1968). უკრაინის სახალხო მხატვარი (1995). უკრაინის მხატვართა ეროვნული კავშირისა (1965) და უკრაინის სახალხო ხელოვნების ოსტატთა ეროვნული კავშირის (1999) წევრი. სახელმწიფო ჯილდოების მფლობელი. საოლქო (1945-დან), რესპუბლიკური და საერთაშორისო (1960-დან) სამხატვრო გამოფენების მონაწილე. პერსონალური გამოფენები კიევში მოეწყო 1968 და 1994 წლებში. ავტორია ტრადიციული პოლესიური ნაქსოვი ტილოების, დეკორატიული ქსოვილებისა და პანოების, რომელთაც ახასიათებს ნაჯერი ხატოვანი ფერთა გამა, ორნამენტულ გადაწყვეტათა მრავალფეროვნება; სიმბოლიკა ატარებს დაშიფრულ ინფორმაციას უკრაინული მიწისა და ხალხის შესახებ. შექმნა სახალხო ქსოვის მუზეუმი (1988–1992, ქ. ივანკივი, კიევის ოლქი). ნამუშევრები გამოფენილია ტარას შევჩენკოს ეროვნულ მუზეუმში, შევჩენკოს ეროვნულ ნაკრძალში (ქ. კანივი, ჩერკასის ოლქი), უკრაინული სახალხო დეკორატიული ხელოვნების ეროვნულ მუზეუმში. მის შემოქმედებას მიეძღვნა ფილმები „Ляда“ (1974), „А льон цвіте“ (1980).

## ძირითადი ნამუშევრები 
ტილოები — ციკლები „ჩვენი ფიქრი, ჩვენი სიმღერა“ (1967), „თავისუფლის, ახლის ოჯახში“ (1969), „გულუხვობა“ (1973), „ჩერნობილის ზარი“ (1988), „ელვა“ (1990); მხატვრული ქსოვილები — „კიევი – ბაღი“ (1975), „მიწის გულუხვობა“ (1985), „დაე იყო მშვიდობა მთელ დედამიწაზე“, „მარადიული ცეცხლი“; პანოები — „იდიდე, სამშობლო“ (1978, სასტუმრო „უკრაინა“ მოსკოვში), „მგზნებარე დროთა ხსოვნა“, „იაპრილე, უკრაინა“ (ორივე — 1984), „კოსმოსური სიშორეები“, „დედის ალუბალი“ (ორივე — 1990), „აფეთქება“ (1991).

## ლიტერატურა 
* Карнаухова Н. Ганна Верес. Декоративні тканини. О., 1966.

## სქოლიო 
კატეგორია:უკრაინელი მხატვრები
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
სიუზან ბერტი

**სიუზან ბერტი** (; **დ.** 1554 - **გ.** უცნობია, სავარუდოდ 1596 წლის შემდეგ) — ინგლისელი არისტოკრატი, კეტრინ უილოუბის ტიუდორების კარზე მყოფი ფროილინას ქალიშვილი, კენტის გრაფინია.

## ბიოგრაფია 
სიუზან ბერტი დაიბადა 1554 წელს კათოლიციზმის აღდგენის დროს, რომელიც დაიწყო მერი ტიუდორის მეფობის დროს, რომელიც გამოირჩეოდა სისასტიკით პროტესტანტების მიმართ. სიუზანის მშობლები კი პროტესტანტები იყვნენ. მათ ეშინოდათ რელიგიური რწმენის გამო დევნის, რის გამოც ბერტის ოჯახი 1555 წელს გაიქცა კონტინენტურ ევროპაში და 1559 წელს შეძლო დაბრუნება სამშობლოში, როდესაც ელისაბედ I უკვე დედოფალი იყო.

ინგლისში დაბრუნების შემდეგ ბერტის ოჯახი ცხოვრობდა გრიმსთორპის ციხესიმაგრეში, რომელსაც ფლობდა სიზანის დედა კეტრინი, საფოლკის ჰერცოგინია. სიუზანი უმცროს ძმასთან, პერეგრინ ბერტისთან ერთად გაიზარდა.

1570 წელს, 16 წლის ასაკში, სიუზან ბერტი დაქორწინდა რეჯინალდ გრეიზე, სერ ჰენრი გრეისა და მარგარეტ სენტ ჯონის ვაჟზე. გრეის ოჯახს არც სიმდიდრე ჰქონდა და არც სახარბიელო კავშირები. სერ ჰენრის ბიძამ, რიჩარდ გრეიმ, კენტის მე-3 გრაფმა, გაფლანგა ოჯახის ქონება და იძულებული გახდა ქონების უმეტესი ნაწილი გაეყიდა ვალების გამო. 1572 წლისთვის, სიუზანის დედის კეტრინ უილოუბის დახმარებით, რეჯინალდ გრეის დაუბრუნდა კენტის გრაფის ტიტული. 1573 წლის 17 მარტს გრაფი მოულოდნელად გარდაიცვალა. სიკვდილის მიზეზი დღემდე უცნობია. მას მემკვიდრე არ ჰყოლია. მისი გარდაცვალების შემდეგ ტიტული გარდაცვლილის უმცროს ძმას, ლორდ ჰენრი გრეის გადაეცა.

სიუზანმა, როგორც ქვრივმა მემკვიდრეობით მიიღო ქონების მინიმუმ მესამედი. იგი გარდაცვალებამდე ატარებდა კენტის გრაფის ცოლის ტიტულს. გარდა ამისა მას ჰქონდა უფლებამოსილება, რომ ხელი მოეწერა დოკუმენტებისთვის. ამისთვის მას არ სჭირდებოდა მამაკაცი რწმუნებული. იგი თავად იცავდა საკუთარ ინტერესებს იურიდიულ საკითხებში. დედოფალმა მას დაუნიშნა სამუდამო ყოველწლიური გადასახადი 100 ფუნტის სახით. დედოფლის მოწვევით სიზან ბერტმა რამდენიმე წელი გაატარა ელისაბედის კარზე. დაახლოებით 1589 წელს შეეძინათ პირველი შვილი, რომელსაც სიუზანის უმცროსი ძმის პატივსაცემად პერეგრინი დაარქვეს. 1591 წელს წყვილს ვაჟი რობერტი შეეძინა, რომელიც ერთი წლის შემდეგ 1592 წლის 18 აგვისტოს გარდაიცვალა.

გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ბერტი და უინგფილდი ცხოვრობდნენ ნიდერლანდებში, სადაც სერ ჯონი მსახურობდა ჯარში და კაპიტნის წოდებას ატარებდა. მოგვიანებით ის ჩრდილოეთ ბრაბანტის პროვინციის ქალაქ გერტრუდენბერგის გუბერნატორად დაინიშნა. ისინი იქ 1588 წლამდე დარჩნენ. 1596 წელს სუზანი მეორედ დაქვრივდა. ბერტის გარდაცვალების ზუსტი თარიღი უცნობია.

## სქოლიო 
კატეგორია:დაბადებული 1554
კატეგორია:ქალები ათასწლეულის მიხედვით
კატეგორია:XVI საუკუნის ინგლისელები
კატეგორია:გარდაცვალების წელი უცნობია
შიშველი მახა (მრავალმნიშვნელოვანი)

**შიშველი მახა** შეიძლება აღნიშნავდეს:

* შიშველი მახა — ფრანსისკო გოიას სურათი
* შიშველი მახა — 1958 წლის მხატვრული ფილმი
* შიშველი მახა — 1999 წლის მხატვრული ფილმი
შიშველი მახა (ფილმი)

**შიშველი მახა** (; ) — 1958 წლის იტალია-ამერიკის ერთობლივი ფილმი. რეჟისორი ჰენრი კოსტერი.

## სიუჟეტი
## როლებში
* ავა გარდნერი — ჰერცოგინია ალბა 
* ენტონი ფრანჩოზა — ფრანსისკო გოია
* ამედეო ნაზარი — მანუელ გოდოი
* ჯინო ჩერვი — კარლოს IV
* ლეა პადოვანი — მარია ლუიზა პარმელი
* მასიმო სერატო — როდრიგო სანჩესი

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* „შიშველი მახა“ allmovie-ზე
* 

კატეგორია:1958 წლის ფილმები
კატეგორია:ამერიკული ფილმები
კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:იტალიური ფილმები
იულიან ბუცმანიუკი

**იულიან ბუცმანიუკი** (დ. 3 ივლისი, 1885, სოფ. სმორჟივი, ახლანდ. ლვივის ოლქი — გ. 30 დეკემბერი, 1967, ედმონტონი) — უკრაინელი ფერმწერი, საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე. დაამთავრა ლვივის გიმნაზია და სამხატვრო-სამრეწველო სკოლა, კრაკოვის ხელოვნების აკადემია (1914; ხელმძღვანელები ტ. აქსენტოვიჩი, ლ. ვიჩულკოვსკი). როგორც მოდესტ სოსენკოს ასისტენტმა, შეასრულა გალიჩინის ეკლესიების მოხატულობები, რისთვისაც დაჯილდოვდა მიტროპოლიტ ანდრეი შეპტიცკის სტიპენდიით (1911), იმყოფებოდა მიუნხენში, რომში, მილანში, ფლორენციაში. პირველი მსოფლიო ომის დროს იყო უკრაინელი სიჩის მსროლელთა ფორმირების მხატვარი (შეასრულა ბატალისტური ესკიზები), მსროლელთა აღმზრდელობითი და კულტურულ-განმათავისუფლებელი მუშაობის ცენტრის — პრესის ბინის ერთ-ერთი დამაარსებელი და აქტიური მუშაკი. მონაწილეობდა ლვივის აჯანყებაში (1918 წლის 1 ნოემბერი) და პოლონეთ-უკრაინის 1918–1919 წლის ომში, იყო უკრაინის გალიჩის არმიის (უგა) ზემდეგი, სარკინიგზო ჯარების გამგეობის უფროსი და სამხედრო საქმეთა სახელმწიფო სამდივნოს რეფერენტი. ომის შემდეგ სწავლობდა პრაღაში, 1927 წლიდან ხატვას ასწავლიდა ლვივის ამხანაგობაში „მშობლიური სკოლა“ («Рідна школа»). მოხატა ქალაქ ჟოვკვის ბასილიელი ძმების ეკლესია. 1950 წელს ემიგრაციაში წავიდა კანადაში, დააარსა ედმონტონის ფერწერის სკოლა-სტუდია (1956), მოხატა წმინდა იოსების უკრაინული საკათედრო ტაძარი (მასზე 5 წელს მუშაობდა). მისი რელიგიური ფერწერული ნამუშევრები შესრულებულია ტრადიციულ სტილში, თუმცა აქვს თანამედროვე სტილთა ელემენტებიც, კერძოდ სამხედრო სეცესიისა. ავტორია სტატიებისა ხელოვნების შესახებ. სურათი „გრიგალის წინ“ (დაახლ. 1905) ინახება ლვოვის ხელოვნების გალერეაში.

## ლიტერატურა 
* Выставка изобразительного искусства западных областей Украины и народного творчества гуцулов: Каталог. Москва, 1946;
* Книга мистців і діячів української культури. Торонто, 1954;
* Виставка українського мистецтва // Вейн Стейт ун-т. Детройт, 1960;
* Юліан Буцманюк. Едмонтон, 1979.

## სქოლიო 
კატეგორია:უკრაინელი მხატვრები
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
დატუ-პაგლასი

**დატუ-პაგლასი** (ოფიციალურად **დატუ-პაგლასის მუნიციპალიტეტი**; ) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 33 682 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 23 ბარანგაის.

## კლიმატი
## რესურსები ინტერნეტში
*Datu Paglas Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index
*Philippine Census Information
*Local Governance Performance Management System

## სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ მაგინდანაოს მუნიციპალიტეტები
ანურადჰა კოილარა

**ანურადჰა კოირალა** (ნეპალ. अनुराधा कोइराला დაბ. **ანურადჰა გურუნგი**, დ. 14 აპრილი, 1949, რუმჯათარი, ნეპალის აღმოსავლეთ რეგიონი) — ნეპალის არაკომერციული ორგანიზაცია Maiti Nepal-ის დამფუძნებელი, რომლის ძირითად საქმიანობას წარმოადგენს სექსუალური ექსპლუატაციის მიზნით  ადამიანებით ვაჭრობის მსხვერპლთა დახმარება. 2018 წლის 17 იანვარიდან  2019 წლის 3 ნოემბერამდე იგი გახლდათ ბაღმათის პროვინციის პირველი გუბერნატორი.

## ბიოგრაფია
ანურადჰა განათლებული ოჯახიდან იყო. მან დაწყებითი განათლება წმ. იოსების სახელობის სკოლაში მიიღო. Maiti Nepal  დაარსებამდე იგი 20 წლის განმავლობაში მუშაობდა მასწავლებლად, ასწავლიდა ინგლისურს კატმანდუს სხვადასხვა სკოლებში.

ამჟამად  *Maiti Nepal*  ხელმძღვანელობს სარეაბილიტაციო სახლს კატმანდუში და ასევე სატრანზიტო სახლებს ინდო-ნეპალის სასაზღვრო ქალაქებში, პრევენციის სახლებს სოფლებში  და აკადემიას კატმანდუში. 

*Maiti Nepal*  (*Maiti  *ნიშნავს დედის სახლს ნეპალურ ენაზე) წარმოადგენს თავშესაფარს ბორდელებიდან დახსნილი ქალებისთვის. ქალებს შეუძლიათ იქ დარჩენა მანამდე, ვიდრე საკუთარ სახლებში არ დაბრუნდებიან,  მათი ოჯახები ან საზოგადოება არ მიიღებს, ვიდრე დამოუკიდებლად ცხოვრებას ვერ შეძლებენ. 
მარცხნივ|მინი|CNN-ის ჯილდოს გადაცემისას
1993-დან 2022 წლამდე ანურადჰა და მისი ორგანიზაციამ მოახერხეს 50002-ზე მეტი ქალისა და გოგონას გადარჩენა და რეაბილიტაცია.

*Maiti Nepal*  ასევე მუშაობს გადარჩენილი ქალების ოჯახებთან გაერთიანებაზე, პატრულირებს ინდოეთ-ნეპალის სასაზღვრო პოლიციასთან  და სხვა სამართალდამცავ ორგანოებთან ერთად  და  ტრეფიკინგის მსხვერპლ ქალებს დახმარებას უწევს თავი დააღწიონ ინდოეთის ბორდელებს ინდოეთის ხელისუფლების დახმარებით.

თავისი საქმიანობისთვის ანრადჰას უწოდეს ნეპალის "დედა ტერეზა".

2017 წლის ნოემბერში კოირალა შეუერთდა ნეპალის კონგრესის პარტიას.

## ჯილდოები და აღიარება 
1998 წელს კოირალამ მიიღო წლის საუკეთესო სოციალური მუშაკის ჯილდო (ნეპალი), 1999 წელს — *გურკას მარჯვენა ხელის ორდენი* (ნეპალი), 2002 წელს — *ტრიშაქტიპატას ჯილდო*, 2006 წელს მშვიდობის სააბატო ფონდისგან — *სინდისის გამბედაობის ჯილდო*.  2007 წელს —  UNIFEM-ის გერმანიის პრემია და იმავე წელს — *დედოფალ სოფიას ვერცხლის მედალი*.

მას მიენიჭა 2010 *CNN Heroes Award* ლოს-ანჯელესში, კალიფორნია. ის სცენაზე წარადგინეს  დემი მურმა და ეშტონ კაჩერმა. მან მიიღო $100,000  Maiti Nepal -ის მუშაობის გასაგრძელებლად, გარდა ამისა,  მადლობის ნიშნად  CNN-გან მიიღო $25,000.

2010 წლის აპრილში, ამერიკის შეერთებული შტატების მთავრობამ Maiti Nepal-ს გადასცა  ორწლიანი გრანტი 500,000 აშშ დოლარის ოდენობით (52,124,000 ნეპალური რუპია).

2014 წელს მან მიიღო დედა ტერეზას სახელობის ჯილდო.

ანურადჰა კოირალას 2014 წელს *Akhil Bhartiya Terapanth Mahila Mandal* -გან  გადაეცა ჯილდო *Acharya Tulsi Kartritva Puraskar.* 

2017 წლის აპრილში პრეზიდენტმა პრანაბ მუხერჯიმ  კოირალა დააჯილდოვა ინდოეთის მეოთხე უმაღლესი სამოქალაქო პადმა შრის ორდენით. 2018 წელს კოირალამ მიიღო G.O.D ჯილდო.

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1949
კატეგორია:ნეპალელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ნეპალელი ქალი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ნეპალელი საზოგადო მოღვაწეები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ქორქაშვილი

საკუთარი სახელი **ქორქაშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

* გიორგი ქორქაშვილი — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი
* მიხეილ ქორქაშვილი — იურისტი, სახელმწიფო მოხელე
* პეტრე ქორქაშვილი — სამხედრო პირი

კატეგორია:ქართული გვარები
უმუგულსუმი

**უმუგულსუმი** (უმუგულსუმ სადიგზადე; ; ქალიშვილობის გვარი *რასულზადე* ; 1899, ნოვხანი —  17 სექტემბერი, 1944, შემახა) — აზერბაიჯანელი პოეტი ქალი, პირველი აზერბაიჯანელი პროზაიკოსი ქალი.

1915 წელს ჟურნალ „გურთულუშში“ გამოქვეყნდა უმმუგულსუმ სადიგზადეს მოთხრობა „ფერმკრთალი ყვავილი“. ამ მოთხრობით მან პირველი აზერბაიჯანელი პროზაიკოსი ქალის წოდება დაიმსახურა. ამ მოთხრობამ ჟურნალ „გურტულუშში“ ორგანიზებულ კონკურსში ერთ-ერთი პირველი ადგილი დაიკავა. უმუგულსუმის  ვაჟები ოქტაი და თოღრული მსოფლიოში ცნობილი მხატვრები არიან. მისი სხვა ვაჟი ჩაღათაი შრომით ბატალიონში მძიმე შრომის შედეგად ტუბერკულოზით დაავადდა და 24 წლის ასაკში გარდაიცვალა.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* **Məhəmməd Əmin Rəsulzadənin bacısı - FOTO** 
* İlk repressiya olunan Azərbaycan qadını Ümgülsüm Sadıqzadə
* Represiyya məruz qalan ilk qadın - Ümgülsüm Sadıqzadə kimdir?
* **İstiqlal şairi Ümgülsüm**

## სქოლიო 
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალები
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი პოეტები
კატეგორია:დაბადებული 1899
კატეგორია:გარდაცვლილი 17 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1944
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით
ყაისნაღით ქსოვა

მინი|ყაისნაღით ქსოვის მაგალითი
**ყაისნაღით ქსოვა** — ტექსტილების შექმნის პროცესი, სადაც ქსოვილი ძაფის ან სხვა მასალის მარყუჟების ყაისნაღით ერთმანეთთან შეკავშირების შედეგად კეთდება. ყაისნაღი წვრილი, თავკაუჭიანი ჩხირია და შეიძლება დამზადებული იყოს როგორც ლითონისგან, ასევე ხისგან, ბამბუკისგან ანდა პლასტმასისგან.

ჩვეულებრივ ქსოვასა და ყაისნაღით ქსოვას შორის ძირითადი განსხვავება — გარდა გამოყენებული ხელსაწყოებისა — ის არის, რომ ყაისნაღით ქსოვისას ყოველი ყულფი ბოლომდე კეთდება, სანამ მომდევნოს დაიწყებენ. ჩვეულებრივი ქსოვისას კი ბევრი მარყუჟი ერთდროულად მუშავდება, თუმცა არსებობს რამდენიმე ყაისნაღით ქსოვის ვარიანტი, როგორც მაგალითად ტუნისური ყაისნაღით ქსოვა, რომელიც ასევე ამდაგვარი ქსოვის პროცესით განიმარტება.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Ancient Crochet Lace – Virtual Museum of Textile Arts  (ინგლისურად)
* Antique Pattern Library (ინგლისურად)

## სქოლიო 
კატეგორია:ხელოსნობა
კატეგორია:ხელსაქმეობა
კატეგორია:ტექსტილი