open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
მატჩი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში (2018)

**2018 წლის მატჩი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში** (56-ე ჭადრაკის ისტორიაში) ჩატარდა დიდი ბრიტანეთის დედაქალაქ ლონდონში.

მატჩში მონაწილეობა მიიღეს მოქმედმა ჩემპიონმა, ნორვეგიელმა მაგნუს კარლსენმა და ამერიკელმა ფაბიანო კარუანამ.

12 პარტიისგან შემდგარი მატჩი უნდა ჩატარებულიყო 9 ნოემბრიდან 28 ნოემბრამდე.

## პრეტენდენტთა ტურნირი 
პრეტენდენტი მსოფლიოს ჩემპიონის ტიტულზე გახდა ფაბიანო კარუანა — 2018 წლის პრეტენდენტთა ტურნირის გამარჯვებული, რომელიც ჩატარდა გერმანიის დედაქალაქ ბერლინში 2018 წლის 10 მარტიდან 27 მარტამდე. ფაბიანო კარუანამ 14 შესაძლებელი ქულიდან 9 დააგროვა (+5 -1 =8), რაც ერთი ქულით მეტია, ვიდრე აზერბაიჯანელი დიდოსტატის შაჰრიარ მამედიაროვის და რუსი სერგეი კარიაკინის შედეგი.

## ორგანიზაცია და ჩატარების ადგილი 
მატჩი ჩატარდა ფიდეს ეგიდის ქვეშ, ხოლო ორგანიზაციის უფლება ჰქონდა კომპანია „აგონს“, ფიდეს კომერციულ პარტნიორს. 2018 წლის მატჩის ჩატარებაზე განაცხადი შეიტანა არაერთმა აზიურმა ქვეყანამ, იაპონია, სინგაპური, ტაილანდი, ჩინეთი და სხვა. 2017 წლის გაზაფხულზე გახდა ცნობილი ლონდონის კანდიდატურაზე. 2017 წლის ნოემბერში გამოცხადდა, რომ მატჩი ლონდონში ჩატარდებოდა.

2018 წლის 15 აგვისტოს გამოცხადდა, რომ ორივე მონაწილემ ხელი მოაწერა მატჩში მონაწილეობის კონტრაქტს.

## განგრიგი 
სათამაშო დღეებში, მატჩები ტარდება ადგილობრივი დროით 15:00 საათზე (GMT, UTC).

## რეგლამენტი 
ოპონენტებმა უნდა ითამაშონ 12 პარტია იმ შემთხვევაში, თუ არც ერთი მათგანი არ გაინაღდებს გამარჯვებას დროზე ადრე. რაც შეეხება დროი კონტროლს, პირველ 40 სვლაზე გამოყოფილი იყო 100 წუთი, 50 წუთი შემდეგ 20 სვლაზე და 15 წუთი პარტიის დამთავრებამდე ყოველი სვლის შემდეგ 30 წამის დამატებით. მოთამაშეებს არ ჰქონდათ დაზავების უფლება შავების ოცდამეათე სვლამდე.

თუ მეთორმეტე პარტიის შემდეგაც ანგარიში თანაბარი იქნებოდა, ბოლო სათამაშო დღეს ჩატარდებოდა ტაი-ბრეიკი:

* ოთხი პარტია სწრაფ ჭადრაკში (25 წუთი + 10 წამი ყოველი სვლის შემდეგ), თუ არც ერთი მონაწილე დროზე ადრე არ გაიმარჯვებდა. თუ ოთხი პარტიის შემდეგ გამარჯვებული არ გამოვლინდებოდა, მოჭადრაკეები ითამაშებდნენ ბლიცს.
* ორპარტიანი ბლიცის (5 წუთი + 3 წამი ყოველი სვლის შემდეგ) ხუთი სერია შავებით და თეთრებით. გამარჯვებული იქნებოდა მოჭადრაკე, რომელიც პირველი მოიგებდა სერიას. თუ ყველა სერია ფრეთი დამთავრდებოდა, ჩატარდებოდა „არმაგედონი“.
* ერთი „სიკვდილის პარტია“, იგივე „არმაგედონი“. თეთრებს აქვთ ხუთი წუთი, ხოლო შავებს ოთხი. 61-ე სვლიდან დაწყებული, ორივე მხარე ყოველი სვლის შემდეგ იღებს სამ წამს. მოთამაშე, რომელიც კენჭისყრაში გაიმარჯვებს, შეძლებს ფიგურების ფერი აირჩიოს. თეთრებს სჭირდებათ მხოლოდ გამარჯვება, ყაიმის შემთხვევაში გამარჯვებულია შავი ფიგურებით მოთამაშე მოჭადრაკე.

## მატჩი 
### ტაი-ბრეიკი 
## რესურსები ინტერნეტში 
* მატჩის ოფიციალური ვებ-გვერდი 
* Unofficial list of qualifiers for candidates tournament
* ილუმჟინოვი: „ჩინეთმა შეიძლება ჩაატაროს ჭადრაკის ჩემპიონატები კაცთა და ქალთა შორის“

## სქოლიო 
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონატი ჭადრაკში
პიერ I (ბურბონის ჰერცოგი)

**პიერ I დე ბურბონი** (; დ. 1311 — გ. 19 სექტემბერი, 1356) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ისა და მარი ავესნისის ვაჟი. ბურბონის ჰერცოგი 1341-56 წლებში. პიერი მოკლეს 1356 წელს პუატიეს ბრძოლაში. 

## ბიოგრაფია 
პიერი დაიბადა 1311 წელს. იგი იყო ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ისა და მისი მეუღლის, მარი ავესნისის უფროსი ვაჟი. 1336 წელს ცოლად შეირთო იზაბელ დე ვალუა, 1341 წელს კი მამის გარდაცვალების შემდეგ იგი ბურბონის ჰერცოგი ხდება, მისი უმცროსი ძმა, ჟაკ I კი ლა მარშის გრაფი. ამის შემდეგ, პიერი აქტიურად ერეოდა საფრანგეთ-ინგლისს შორის მიმდინარე ასწლიან ომში. 1351 წელს, მეფე ჟან II-ის ბრძანებით იგი ბრძოლაში წავიდა, როგორც საფრანგეთის ჯარების მთავარსარდალი. მან სასტიკად დაამარცხა ინგლისელები და დაიბრუნა მათ მიერ ოკუპირებული ნორმანდია. 1346 წელს თავი გამოიჩინა კრესის ბრძოლაში. 1355 წელს იბრძოდა ლანგედოკშიც, 1356 წელს კი პუატიეს ბრძოლაში ინგლისელებმა მოჰკლეს იგი. 

## ქორწინება და შვილები 
1336 წლის 5 იანვარს პიერმა ცოლად შეირთო ვალუას გრაფ შარლისა და მისი მესამე ცოლის, მაუტ შატილონის ასული იზაბელ დე ვალუა, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი და შვიდი გოგონა:
# ლუი II (1337-1410), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ანა ოვერნელი, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი და ორი ქალიშვილი;
# ჟანა (1338-1378), ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე შარლ V-ს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი მეფე შარლ VI და ორლეანის ჰერცოგი ლუი I;
# ბლანკა (1339-1361), ცოლად გაჰყვა კასტილიისა და ლეონის მეფე პედრო I-ს, თუმცა მათ საერთო შვილები არ ჰყოლიათ;
# ბონა (1341-1402), ცოლად გაჰყვა სავოიისა და პიემონტის გრაფ ამადეო VI-ს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი ჰერცოგი ამადეო VII;
# კატრინი (1342-1427), ცოლად გაჰყვა ჟან VI დე არკუნტს, რომელთანაც შეეძინა ათი შვილი;
# მარგარიტა (1344-1416), ცოლად გაჰყვა ტარტას ვიკონტსა და ალბრეს ლორდ არნოლდ ამინეუს, რომელთანაც მხოლოდ ერთი ვაჟი შეეძინა;
# იზაბელი (1345), გარდაიცვალა ჩვილი;
# მარი (1347-1401), მონაზონი და პუასუს აბატისა. 

## ლიტერატურა 
* Sumption, Jonathan, The Hundred Years War I: Trial by Battle, University of Pennsylvania Press, September 1999, ISBN 0-8122-1655-5
* Sumption, Jonathan, The Hundred Years War II: Trial by Fire, University of Pennsylvania Press, October 2001, ISBN 0-8122-1801-9

კატეგორია:დაბადებული 1311
კატეგორია:გარდაცვლილი 19 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1356
კატეგორია:ბურბონები
იზაბელ დე ვალუა (1313-1383)

**იზაბელ დე ვალუა** (; დ. 1313 — გ. 26 ივლისი, 1383) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ვალუას გრაფ შარლისა და მისი მესამე ცოლის, მაუტ შატილონის ასული. საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ის შვილიშვილი. ბურბონის ჰერცოგინია როგორც პიერ I-ის მეუღლე. 

## ქორწინება და შვილები 
1336 წლის 25 იანვარს იზაბელი ცოლად გაჰყვა ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ისა და მარი ავესნისის ვაჟს, ჰერცოგ პიერ I-ს, რომელთანაც ერთი ვაჟი და შვიდი ქალიშვილი შეეძინა. 1356 წელს, იზაბელის ქმარი პუატიეს ბრძოლაში მოკლეს, რის შემდეგაც იგი მეორედ აღარ გათხოვილა. იგი ხელს უწყობდა თავისი ვაჟის მმართველობისა და მემკვიდრეობის განმტკიცებას, რის გამოც თავის ქალიშვილებს ევროპის სხვადასხვა მონარქებზე ათხოვებდა. 

იზაბელისა და პიერის სულ რვა შვილი ჰყავდათ:
# ლუი II (1337-1410), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ანა ოვერნელი, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი და ორი ქალიშვილი;
# ჟანა (1338-1378), ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე შარლ V-ს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი მეფე შარლ VI და ორლეანის ჰერცოგი ლუი I;
# ბლანკა (1339-1361), ცოლად გაჰყვა კასტილიისა და ლეონის მეფე პედრო I-ს, თუმცა მათ საერთო შვილები არ ჰყოლიათ;
# ბონა (1341-1402), ცოლად გაჰყვა სავოიისა და პიემონტის გრაფ ამადეო VI-ს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი ჰერცოგი ამადეო VII;
# კატრინი (1342-1427), ცოლად გაჰყვა ჟან VI დე არკუნტს, რომელთანაც შეეძინა ათი შვილი;
# მარგარიტა (1344-1416), ცოლად გაჰყვა ტარტას ვიკონტსა და ალბრეს ლორდ არნოლდ ამინეუს, რომელთანაც მხოლოდ ერთი ვაჟი შეეძინა;
# იზაბელი (1345), გარდაიცვალა ჩვილი;
# მარი (1347-1401), მონაზონი და პუასუს აბატისა. 

იზაბელ დე ვალუა გარდაიცვალა 1383 წლის 26 ივლისს, 70 წლის ასაკში. 

## ლიტერატურა 
* Joni M. Hand, Women, Manuscripts and Identity in Northern Europe, 1350-1550, (Ashgate Publishing, 2013), 217.
* David Nicolle, Poitiers 1356: The Capture of a King, (Osprey, 2004), 24.
* Abbé Jacques-François Baudiau, Le Morvand, Nevers, 1865, 3e éd. Guénégaud, Paris, 1965, 3 vol., t.II, p. 152.

კატეგორია:დაბადებული 1313
კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1383
კატეგორია:ვალუები
ჟაკ I (ლა მარშის გრაფი)

**ჟაკ I დე ბურბონი** (; დ. 1319 — გ. 6 აპრილი, 1362) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი და მისი ლა მარშული განშტოების დამაარსებელი. ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ისა და მარი ავესნისის ვაჟი. ლა მარშისა და პუატიეს გრაფი, საფრანგეთის კონეტაბლი. აქტიურად იბრძოდა ასწლიან ომში, აგრეთვე იბრძოდა ნავარასა და ტულუზაში, მონაწილეობა მიიღო პუატიეს ბრძოლაში, გარდაიცვალა კომპიენის ალყისას. 

## ბიოგრაფია 
ჟაკი დაიბადა 1319 წელს და იგი იყო ბურბონისა და ლა მარშის გრაფ ლუი I-ისა და მარი ავესნისის უმცროსი ვაჟი. 

1341 წელს, ლუი I-ის გარდაცვალების შემდეგ ჟაკს ლა მარშის საგრაფო ერგო, მის უფროს ძმას კი ბურბონის საჰერცოგო. 1342 წლიდან შარლ დე ბლუასთან და ჟან დე მონტფორტთან ერთად ჩართული იყო ბრეტანის მემკვიდრეობის ომში. 1351 წელს კი საფრანგეთის მეფე ჟან II კეთილმა ჟაკს ერთგულებისათვის პუატიეს გრაფობა უბოძა. 

1346 წელს ჟაკმა თავი გამოიჩინა კრესის ბრძოლაში, 1356 წელს კი პუატიეს ბრძოლაში, სადაც მართალია იგი გადარჩა, თუმცა მისი ძმა დაიღუპა, მეფე კი ტყვედ ჩავარდა. 

ჟაკი სიცოცხლის ბოლომდე ბრძოლებში იყო ჩაბმული 1357-60 წლებში იგი იბრძოდა ნავარის სამოქალაქო ომში და ტულუზაში. 1362 წელს კი ქალაქ კომპიენის ალყისას მოკლეს ინგლისელებმა. 

## ქორწინება და შვილები 
1335 წელს ჟაკმა ცოლად შეირთო ლუსეს ლორდ უგო დე შატილონის უფროსი ასული ჟანა დე შატილონი, რომელთანაც ოთხი შვილი შეეძინა:
# იზაბელი (1340-1371), პირველად ცოლად გაჰყვა ბემონ-ა-მაინის ვიკონტ ლუი II-ს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ვანდომის გრაფ ბუშარდ VII-ს;
# პიერ II (1342-1362), ლა მარშის გრაფი, გარდაიცვალა ახალგაზრდა და დაუოჯახებელი;
# ჟან I (1344-1393), ლა მარშის გრაფი, ცოლად შეირთო კატრინ დე ვენდომი, რის შემდეგაც იგი ვენდომის გრაფი გახდა. მათი შთამომავალი იყო ანრი IV და შემდეგში საფრანგეთის, ლუქსემბურგის, ესპანეთისა და იტალიის ყველა ბურბონი მმართველი;
# ჟაკი (1346-1417), ტურის ბარონი, ცოლად შეირთო მარგარიტა დე პრეი, რომელთანაც შეეძინა ექვსი ქალიშვილი. 

## ლიტერატურა 
* Sumption, Jonathan, The Hundred Years War II: Trial by Fire, University of Pennsylvania Press, October 2001, ISBN 0-8122-1801-9

კატეგორია:დაბადებული 1319
კატეგორია:გარდაცვლილი 6 აპრილი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1362
კატეგორია:ბურბონები
ახნა

**ახნა** () ან **დუზჯე** () — მიტოვებული სოფელი კვიპროსში, ფამაგუსტის რაიონში. მდებარეობს ბუფერული ზონის ჩრდილოეთით, ფამაგუსტიდან 12 კმ-ით აღმოსავლეთ-სამხრეთ-აღმოსავლეთით (WSW), ზღვის დონიდან 45 მ-ზე. დე ფაქტოდ კონტროლირდება ჩრდილოეთ კვიპროსის მიერ. კუნძულზე თურქეთის შეჭრის შემდეგ იძულებით გადაადგილებულმა ბერძნულმა მოსახლეობამ ახალი სოფელი დააარსა ძველთან ახლოს.

## ახალი სოფელი 
თავდაპირველად კარვების სოფელი აშენდა ახნის ტყეში, რამდენიმე ასეული მეტრის მოშორებით ძველი ლოკაციისაგან. მოგვიანებით დაიწყო სოფლის, სახელად **დასაკი-ახნასი** მშენებლობა დეკელიის არეაში.

## მოსახლეობა 
2001 წელს კვიპროსის რესპუბლიკის სტატისტიკის დეპარტამენტის მიხედვით ახნის მოსახლეობა 1952 ადამიანი იყო. 2011 წლის მონაცემებით დასაკი-ახნასის მოსახლეობა 2087 კაცს შეადგენს.

## ტრანსპორტი 
უახლოესი აეროპორტი მდებარეობს ქალაქ ლარნაკაში.

## სპორტი 
ახნა ცნობილია თავის საფეხბურთო კლუბ ეთნიკოს ახნათი, რომელმაც უეფა-ს ინტერტოტოს თასი მოიგო 2006 წელს. შეხვედრებს ატარებს დასაკის სტადიონზე.

## სქოლიო 
კატეგორია:ფამაგუსტის რაიონის დასახლებული პუნქტები
კატეგორია:გაზიმაგუსის რაიონის დასახლებული პუნქტები
კატეგორია:კვიპროსის ყოფილი დასახლებული პუნქტები
საინჟინროს პირველი ხიდი

**საინჟინროს პირველი ხიდი** () — ხიდი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, მდინარე მოიკაზე. აკავშირებს საზაფხულო ბაღისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 27,8 მეტრი, სიგანე - 9,5 მ.

## მდებარეობა 
წარმოადგენს მდინარე ფონტანკის დასავლეთი სანაპიროს გაგრძელებას მიხაილოვის სასახლესა და საზაფხულო ბაღს შორის, მდინარე მოიკის შესართავთან. ქმნის ანსამბლს ფონტანკაზე მდებარე პანტელეიმონის ხიდთან ერთად. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ჩიჟიკ-პიჟიკის ძეგლი. 

დინების ქვემოთ მდებარეობს ბაღის პირველი ხიდი. უახლოსეი მეტროსადგურია „გოსტინი-დვორი“.

## სახელწოდება 
ამ ადგილზე XVIII საუკუნის 60-იან წლებში მდებარეობდა ხის ხიდი, რომელსაც ზაფხულის ხიდი ერქვა (ზაფხულის ბაღის მიხედვით). არსებული სახელი კი მიიღო 1882 წელს ახლოს მდებარე მიხაილოვის (საინჟინრო) სასახლის გამო. 

## ისტორია 
აღნიშნულ ადგილზე 1720-1750-იან წლებში არსებობდა საფეხმავლო ხიდი. ახალი ხის ხიდი ააგეს XVIII საუკუნის 60-იან წლებში. 

1824-1825 წლებში მის ადგილზე ააგეს ახალი ხიდი ინჟინების პეტრე ბაზენისა და ე. კ. კლაპეირონის პროექტის მიხედვით. ხიდის მეტალის კონსტრუქცია დამზადებულია ჩარლზ ბერდის თუჯჩამომსხმელ ქარხანაში. 

ხიდი 120 წელი ექსპლუატაციაში იყო და მხოლოდ 1946 წელს დახურეს საფეხმავლო ნაწილის დეფორმაციის გამო. 1952-1954 წლებში ხიდი გადააკეთეს. 1955 წელს აღადგინეს ფასადის დეკორები. ექვსკუთხა ფანარები დაამონტაჟეს არქიტექტორ ალექსანდრე როტაჩის პროექტის მიხედვით. 1994 წელს ხიდთან აღმართეს ჩიჟიკ-პიჟიკის ძეგლი. 2002 წელს კი მიმდინარეობდა მორიგი სარესტავრაციო სამუშაოები.

## ლიტერატურა 
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — С. 186—189. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 94. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Пунин А. Л. Архитектура отечественных мостов. — Л.: Стройиздат, 1982. — 152 с.
*Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с.
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 1-й Инженерный мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Инженерные мосты //Энциклопедия Санкт-Петербурга 

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ლუი II (ბურბონის ჰერცოგი)

**ლუი II დე ბურბონი** (), მეტსახელად **კეთილი** (; დ.4 თებერვალი, 1337 — გ.   10 აგვისტო, 1410) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ პიერ I-ისა და იზაბელ დე ვალუას უფროსი ვაჟი. ბურბონის ჰერცოგი და კლერმონის გრაფი 1356-1410 წლებში. 

## ბიოგრაფია 
ლუი დაიბადა 1337 წლის 4 თებერვალს. იგი იყო ბურბონის ჰერცოგ პიერ I-ისა და მისი მეუღლის, საფრანგეთის მეფე ფილიპ VI-ის დის, იზაბელ დე ვალუას პირველი შვილი. ლუის და, ჟანა მომავალში საფრანგეთის დედოფალი გახდა როგორც შარლ V-ის მეუღლე, სწორედ მისი ვაჟი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VI შლეგი. მისი მეორე და, ბლანკა კი კასტილიისა და ლეონის დედოფალი გახდა. ცხადია, ეს იმაზე მიუთითებს, რომ ბურბონები უმაღლესი არისტოკრატიული ფენის წარმომადგენლები იყვნენ, რაც ასეც იყო, რადგან ისინი მეფე ლუი IX-ის პირდაპირი შთამომავლები იყვნენ. 

1356 წელს, როდესაც ლუი გარდატეხის ასაკში იყო, პუატიეს ბრძოლაში მოკლეს მამამისი, ჰერცოგი პიერ I, რის შემდეგაც ჰერცოგი ლუი ხდება. 

1371 წლის 19 აგვისტოს ლუიმ ცოლად შეირთო ოვერნის დოფინ ბეროდ II-ის ასული, ფორეს გრაფინია ანა ოვერნელი, რომელთანაც მრავალწლიან ქორწინებაში მხოლოდ ოთხი შვილი შეეძინა:
# კატრინი (1378), გარდაიცვალა ჩვილი;
# ჟან I (1381-1434), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი, ოვერნის ჰერცოგინია მარი ოვერნელი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი;
# ლუი (1388-1404), ბეჟოს სენიორი, გარდაიცვალა დაუოჯახებელი;
# იზაბელი (1384-1451), მის შესახებ ცნობები არ გვაქვს;

1390 წელს ლუი ცდილობდა ახალი ჯვაროსნული ლაშქრობის წამოწყებას ტუნისის წინააღმდეგ, რომელში დახმარებასაც მას გენუის დოჟი შეჰპირდა. მათ წამოიწყეს კიდევაც ლაშქრობა, თუმცა ქალაქ მაჰდიასთან მათი არმია მთლიანად მიწასთან გასწორდა, რის გამოც უკან დაბრუნება მოუწიათ. იგი გარდაიცვალა 1410 წელს, 73 წლის ასაკში. 

## ლიტერატურა 
* Archaeologia: or miscellaneous tracts relating to antiquity, Vol.20, (John Nichols and son:London, 1824), 236
* Housley, Norman, The later Crusades, 1274-1580: from Lyons to Alcazar, Oxford University Press, 1992.

კატეგორია:დაბადებული 4 თებერვალი
კატეგორია:დაბადებული 1337
კატეგორია:გარდაცვლილი 10 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1410
კატეგორია:ბურბონები
პავლოვსკის მარიამ მაგდალინელის ეკლესია

**პავლოვსკის მარიამ მაგდალინელის ეკლესია** () — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი პავლოვსკში, სანქტ-პეტერბურგი. ეკლესია აგებულია 1781-1784 წლებში. ეკლესია არის პირველი ქვის შენობა ქალაქში. 

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია დანიელ რანე.

## ისტორია 
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1781 წლის მაისში, მისი საფუძვლის ჩაყრაში მონაწილეობდა დიდი თავადი პავლე პეტრეს ძე ოჯახით. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა იმპერატრიცა მარია თევდორეს ასულის ფინანსებით. 

პროექტის ავტორი იყო ჯაკომო კვარნეგი. ქვის ყველა სამუშაოები დასრულდა 1781 წლის 23 სექტემბერს, ხოლო ტაძრის კურთხევა შედგა  1784 წლის 17 სექტემბერს მიტროპოლიტ გავრილ პეტროვის მიერ მარიამ მაგდალინელის სახელზე. 

ეკლესია ითვლებოდა სასახლის კარის საზაფხულო ეკლესიად, თუმცა პრაქტიკულად იგი საეპარქიო იყო. 

1932 წლის 10 ივნისს ეკლესია დახურეს, მის შენობაში დიდ სამამულო ომამდე განთავსებული იყო ფეხსაცმლის ფაბრიკა „სპარტაკი“. ოკუპაციის პერიოდში კი სახელოსნოდ გადააკეთეს. 

ომის შემდეგ აქ განათავსეს ფაბრიკა „ტომჩეხი“, ხოლო 1956 წლიდან — ფაბრიკა „მეტალსათამაშო“.  

1960 წლიდან შენობა სახელმწიფო დაცვის ქვეშაა, ხოლო 1995 წლიდან შეტანილია ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლების სიაში. 

1995 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და მიაწერეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარს.

ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები დაიწყო 1998 წელს. ტაძრის ხელახლა კურთხევა შედგა 1999 წელს. ეკლესიის რემონტი დასრულდა 2000 წელს, ხოლო 2002 წელს დაამონტაჟეს ახალი კანკელი. 

ტაძრის სიგრძეა 21 მეტრი, სიგანე — 10,5 მეტრი, ხოლო სიმაღლე —  19 მეტრი. 

## ლიტერატურა 
*Семевский М. И. Павловск: Очерк истории и описание 1777—1877 гг. — СПб., 1877. — С. 23, 42, 242, 295.
*Историко-статистические сведения о Санкт-Петербургской епархии. — СПб., 1884. — Т. VIII. — С. 367—373.
*Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей: Краткий исторический справочник. — 2-е, испр. и доп. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 272—281. — ISBN 5-9900655-3-1.

## რესურსები ინტერნეტში
* Народный каталог Православной архитектуры
* Храм святой равноапостольной Марии Магдалины в Павловске на сайте «Глобус Санкт-Петербургской епархии»

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XVIII საუკუნის ეკლესიები
ანა ოვერნელი

**ანა ოვერნელი** (; დ. 1358 — გ. 22 სექტემბერი, 1417) — ოვერნის დოფინ ბეროდ II-ისა და ფორეს გრაფინია ჟანა დე ფორეს ასული. ვინაიდან ანა მათი ერთადერთი შვილი იყო, ოვერნიცა და ფორეც მემკვიდრეობით მის ვაჟს, ჟან I ბურბონს ერგო. ბურბონის ჰერცოგინია 1371-1410 წლებში როგორც ლუი II-ის მეუღლე. 

## ბიოგრაფია 
ანა დაიბადა 1358 წელს. იგი იყო ოვერნის დოფინ ბეროდ II-ისა და მისი პირველი ცოლის, ჟანა დე ფორეს ასული, რომელიც ფორეს გრაფინია იყო. ანას დედა მაშინ გარდაიცვალა, როდესაც იგი მხოლოდ რვა წლის იყო. ვინაიდან მათ ანას გარდა სხვა შვილი არ ჰყავდათ, ბეროდი კიდევ ორჯერ დაქორწინდა. ანას მამის მხრიდან ჰყავდა ნახევარ-და-ძმები, რომლებიც მას მესამე ცოლთან, მარგარიტა დე სანკერთან ჰყავდა. 

### ბურბონის ჰერცოგინია 
როდესაც ანას ათი წელი შეუსრულდა, იგი დანიშნეს მიისავე ბიძაშვილზე, ბურბონის ჰერცოგ ლუი II-ზე. საქორწინო კონტრაქტი 1368 წლის 4 ივლისს დაიდო მონბრიზონში, თავად ქორწინება კი 1371 წლის 19 აგვისტოს შედგა ქალაქ არდეში. ვინაიდან ისინი ბიძაშვილები იყვნენ, მათ ქორწინებაზე პაპის თანხმობა იყო საჭირო, რომელიც მხოლოდ 1370 წლის 15 სექტემბერს მიიღეს. 

### ფორეს გრაფინია 
1372 წლის 15 მაისს ანას ბიძა, ფორეს გრაფი შარლი უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც ანას, როგორც მის უახლოეს ნათესავს მიენიჭა ფორეს გრაფინიის წოდება. ანამ ფორეს მართვა თავის მეუღლესთან ერთად დაიწყო და საბოლოოდ ისე გამოვიდა, რომ ფორე ბურბონებს დარჩათ. 

### ოვერნის დოფინი 
1400 წელს ანას მამა გარდაიცვალა. მართალია მას მესამე ცოლთან ჰაყვდა შვილები, თუმცა ვინაიდან ანა უფროსი შვილი იყო, პრეტენზია გამოთქვა ოვერნის დოფინატზე. ანას გააფთრებით ეწინააღმდეგებოდა მისი დედინაცვალი მარგარიტა, თუმცა საბოლოოდ ოვერნის დოფინობა მაინც ანამ მიიღო, რომელსაც ბურბონები და ვალუები ეხმარებოდნენ. 1410 წელს ანას მეუღლე, ლუი II გარდაიცვალა. ანამ მხოლოდ შვიდი წელიღა იცოცხლა და 1417 წლის 22 სექტემბერს ისიც გარდაიცვალა. საბოლოოდ ფორეც და ოვერნის ბურბონთა მმართველობაში გადავიდა, ანრი IV-ის გამეფების შემდეგ კი სამეფო დომენს მიუერთდა. 

## შვილები 
# კატრინი (1378), გარდაიცვალა ჩვილი;
# ჟან I (1381-1434), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი, ოვერნის ჰერცოგინია მარი ოვერნელი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი;
# ლუი (1388-1404), ბეჟოს სენიორი, გარდაიცვალა დაუოჯახებელი;
# იზაბელი (1384-1451), მის შესახებ ცნობები არ გვაქვს;

## ლიტერატურა 
* Cawley, Charles, AUVERGNE, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Dominique Laurent, « Anne Dauphine, duchesse de Bourbon, comtesse de Forez et dame de Beaujeu », in Forez et Bourbon. Les ducs de Bourbon, maîtres du Forez aux XIVe et XVe siècles, Actes du colloque de Montbrison du 23 octobre 2010, sous la direction d'Olivier Troubat et Christophe Mathevot, Montbrison, La Diana, 2011 (ISBN 978-2-911623-23-3), pp. 25–39.
* La Mure (1675/1860), Tome III, Preuves, 114 bis, p. 145.

კატეგორია:დაბადებული 1358
კატეგორია:გარდაცვლილი 22 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1417
ბორისოვკა (აურგაზის რაიონი)

**ბორისოვკა** () — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 5 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 12 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (100%).

## რესურსები ინტერნეტში
* Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.

## სქოლიო
კატეგორია:აურგაზის რაიონის სოფლები
ბლანკა დე ბურბონი

**ბლანკა დე ბურბონი** (, ; დ. 1339 — გ. 1361) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ პიერ I-ისა და იზაბელ დე ვალუას ქალიშვილი. კასტილიისა და ლეონის დედოფალი 1353-61 წლებში როგორც პედრო I მრისხანეს პირველი მეუღლე. 

## ბიოგრაფია 
ბლანკა დაიბადა 1339 წელს საფრანგეთში. იგი იყო ბურბონის ჰერცოგ პიერ I-ისა და მისი მეუღლის, იზაბელ დე ვალუას შუათანა ქალიშვილი. როგორც კი წამოიზარდა, ესპანეთში გათხოვებისათვის დაუწყეს მზადება, რადგან მის მშობლებს სურდათ, მისი გათხოვებით რომელიმე ესპანური სამეფოს მოკავშირეები გამხდარიყვნენ. 

1353 წლის 3 ივნისს, ვალიადოლიდში 14 წლის ბლანკა ცოლად შერთეს კასტილიისა და ლეონის მეფე პედრო I-ს. სავარაუდოდ, 1352 წლის 9 ივლისს პრეუილის სააბატოში მათი მარიონეტული ქორწინება შედგა. ეს ამ ქორწინებით შეიქმნა დიდი ალიანსი საფრანგეთსა და კასტილიას შორის. ისტორიკოსები თვლიან, რომ ბლანკამდე პედრო სიყვარულით, მალულად იყო დაქორწინებული მარია დე პადილაზე, თუმცა ვინაიდან არცერთი ისტორიული წყარო და ჩანაწერი არ მიუთითებს ამაზე, ეს უბრალოდ ლამაზ ლეგენდად რჩევა, პედროს პირველ ცოლად კი ბლანკა მიიჩნევა. 

ქორწინებიდან სულ რაღაც სამ დღეში, პედრომ ბლანკას მარია დე პილადთან უღალატა აბაზანის მიღებისას. ცნობილია, რომ პედროს მარიასთან ოთხი უკანონო შვილი ჰყავდა. 

საბოლოოდ, ბლანკას თავიდან ჩამოსაშორებლად, პედრომ იგი არევალოს ციხესიმაგრეში გამოკეტა. ბლანკას დეიდაშვილმა, საფრანგეთის მეფე ჟან II-მ რომის პაპ ინოკენტი VI-ს დედოფლის განთავისუფლების ბრძანება სთხოვა, რაზეც პაპისგან უარი მიიღო. დედოფალი ციხესიმაგრეში რჩებოდა, ისე, რომ მეფე არც კი ეკარებოდა. სწორედ ამიტომ, ბლანკასა და პედროს შვილები არ ჰყოლიათ. 

1361 წლიდან, როდესაც პაპმაც მოსთხოვა მისი განთავისუფლება, პედრომ ბლანკა მედინა-სიდონიის ციხესიმაგრეში გადაიყვანა, პორტუგალიის საზღვართან. ამით მან მის მოკავშირე საფრანგეთს, არაგონსა და რომს მოსწყვიტა. 

1361 წელსვე, როდესაც მეფე პედრო ვალენსიის ომიდან დაბრუნდა, იმედოვნებდა, რომ თავისი ყველა მტერი უკვე მოშორებული ჰყავდა, თუმცა მალევე მას თავისზე გადამტერებული დედოფალი გაახსენდა. პედრომ მკვლელი დაიქირავა და მედინა-სიდონიაში ბლანკას მიუგზავნა, რომელმაც დედოფალი მუცელში მრავლობითი ჭრილობის მიყენებით გამოასალმა სიცოცხლეს. ამ დროისათვის ბლანკას მშობლიურ საფრანგეთს უკვე აღარ შესწევდა იმის ძალა, რომ პედროზე შური ეძია. მისი მკვლელობიდან რამდენიმე წელიწადში, პედრო მეორედ დაქორწინდა ხუანა დე კასტროზე. 

## ლიტერატურა 
* Hale, Edward Everett, and Susan Hale. The Story of Spain. Story of the nations. New York: G.P. Putnam's Sons, 1886. googlebooks.com Accessed November 16, 2007
*  Espasa-Calpe SA, ed. (1920). Enciclopedia Universal Ilustrada Europeo-Americana. Tomo 42. Rios Rosas. numero 26, Madrid. pp. 1332–1333.
*  Quoted in Pozo, Josef Ledo del (1780). Apologia del rey Don Pedro de Castilla, conforme a la cronica verdadera de Don Pedro Lopez de Ayala. Imprenta de Hernandez, Madrid. pp. 355–356.

კატეგორია:დაბადებული 1339
კატეგორია:გარდაცვლილი 1361
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:კასტილიის დედოფლები
კატეგორია:ლეონის დედოფლები
კალაჯუხის ციხე

**კალაჯუხის ციხე** — საფორტიფიკაციო ნაგებობა ისტორიულ სამხრეთ საქართველოში — კოლაში, დღევანდელი თურქეთის ტერიტორიაზე. ძეგლი მდებარეობს სოფელ კალეციკის (ყოფ. კალაჯუხი) სამხრეთით 1,27 კმ-ს დაშორებეთ. ციხე დგას იქ სადაც მტკვარს უერთდება ჩრდილოეთიდან ღრმა ხევი. მტკვრისა და ამ ხევის ნაპირი ქმნის ცხვირს სამკუთხედათ ამოყვანილს და მასზე არის გაშენებული ციხე. ცხვირის ნაწილი მტკვარსა და ხევსა შორის მოზღუდულია მაღალის ქეითკირის კედელით, რომელიც ნაშენია ვეებერთელა ქვებისაგან. სისქე კედლისა უდრის ერთ საჟენს და ზემოთ დაკბილულია. კედლებს ეკვრის ოთხი ნანევრად-მრგვალი და ორი ოთხკუთხედი მაღალი კოშკი. უკანასკნელს კოშკებს გვერდებიდან აქვს თითო კარი.

ჩრდილოეთ-სამხრეთის შესავალს ზემოდან დახურული ბანი აქვს, რომლის მუხის მთლიანი სქელი იატაკი დასვრეტილია, რომ წვიმის წყალი არ გაჩერებულიყო იატაკზე. ამ კოშკების გაგრძელებას შიგნით ციხისა შეადგენენ დახურული შენობანი, აგრეთვე სიმაგრენი, და სხვა სადგომები. მეორე პირი მტკვრისა აქ მოცულია ნაძვ-ფიჭვნარით სულ მთის მწვერვალამდის; ეს ტყე იწყება თურქაშენის დასავლეთით და მთები, რომელნიც აქედან მიემართებიან არსიანის ქედამდის. სულ ფიჭვნარით არის მოცული. სხვა ადგილები კოლას რაიონისა უტყეოა. მარჯვენა მხარეზე მიყოლილი მთები მტკვრისა ადგილ-ადგილ არის ტყიანი.

## ლიტერატურა 
**ექვთიმე თაყაიშვილი*, არქეოლოგიური ექსპედიცია კოლა-ოლთისში და სოფელ ჩანგლში 1907 წელს — პარიზი, 1938. გვ. 15-16.

კატეგორია:თურქეთის ციხესიმაგრეები
კატეგორია:ქართული არქიტექტურული ძეგლები საზღვარგარეთ
კატეგორია:ისტორიული სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოს ციხე-ქალაქები
𐤀

**𐤀‬** (**ალეფ**) — ფინიკიური დამწერლობის პირველი ასო. სიმბოლურად გამოხატავს ხარის თავს. ქართული შესატყვისია ა, ებრაული א, არაბული ا, ბერძნული Α, ლათინური A, კირილური А და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤀 — unicode.org
* Graphemica (𐤀)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
𐤁

**𐤁** (**ბეთ**) — ფინიკიური დამწერლობის მეორე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს სახლს. ქართული შესატყვისია ბ, ებრაული ב, არაბული ب, ბერძნული Β, ლათინური B, კირილური Б და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤁 — unicode.org
* Graphemica (𐤁)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
𐤂

**𐤂‬** (**გამლ**) — ფინიკიური დამწერლობის მესამე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს აქლემის კუზს. ქართული შესატყვისია გ, ებრაული ג, არაბული ج, ბერძნული Γ, ლათინური G, კირილური Г და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤂 — unicode.org
* Graphemica (𐤂)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
𐤃

**𐤃** (**დელტ**) — ფინიკიური დამწერლობის მეოთხე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს კარვის ან ქოხის კარს. ქართული შესატყვისია დ, ებრაული ד, არაბული د და ذ, ბერძნული Δ, ლათინური D, კირილური Д და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤃 — unicode.org
* Graphemica (𐤃)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
𐤄

**𐤄** (**ჰე**) — ფინიკიური დამწერლობის მეხუთე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს ფანჯარას. ქართული შესატყვისია ე, ებრაული ה, არაბული ه, ბერძნული Ε, ლათინური E, კირილური Е და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤄 — unicode.org
* Graphemica (𐤄)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
ტუჩკოვის ხიდის წმინდა ეკატერინეს ეკლესია

**ტუჩკოვის ხიდის წმინდა ეკატერინეს ეკლესია** () — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში, ვასილევსკის კუნძულზე. ეკლესია აგებულია 1811-1823 წლებში. 

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია იოანე პაშკევიჩი.

## ისტორია 
1745 წლიდან ტაძრის ადგილზე განთავსებული ყაბარდოული პოლკის იყო წმინდა სამების გადასატანი ეკლესია. პოლკის გადაადგილების შემდეგ ტაძრის ადგილზე ააშენეს ხის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია, რომელიც არხანგელსკის დრაგუნთა პოლკს ეკუთვნოდა. 1760-იან წლებში ტაძარი გადავიდა კეკსგოლმის ფეხოსანთა პოლკის კუთვნილებაში და აკურთხეს წმინდა ეკატერინეს სახელზე. 

1809 წლის შობას მთელი ეკლესია დაიწვა ჭურჭელთან და საეკლესიო ტანსაცმელთან ერთად. გადარჩა მხოლოდ წმინდა ეკატერინეს ხატი. 

წმინდა ეკატერინეს თანამედროვე მართლმადიდებლურ ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარეს 1811 წლის 8 ოქტომბერს არქიტექტორ ანდრეი მიხაილოვის პროექტის მიხედვით. მშენებლობა გაგრძელდა 12 წელი, რაც განაპირობა სამამულო ომმა, რომლის დროსაც მკვეთრად შემცირდა შემოწირულობები. ტაძარი აკურთხეს 1823 წლის 4 ნოემბერს. 

1861-1863 წლებში არქიტექტორ ანდრეი ბოლოტოვის პროექტის მიხედვით მიაშენეს სამრეკლო და სატრაპეზო.

1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია გაძარცვეს, ხოლო მისი უკანასკნელი წინამძღვარი მიხეილ იავორსკი სტალინისეულ საკონცენტრაციო ბანაკში გარდაიცვალა 1937 წელს. 

1996 წელს ტაძრის ნაწილი დაუბრუნდა მორწმუნეებს და ამავე წლის 1 დეკემბერს შედგა ამ ნაწლის კურთხევა. რეგულარული ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა სამრეკლოს ქვეშ. 2000 წლის 1 დეკემბერს სამრეკლოს დაადგეს მოოქროვილი ჯვარი. 

2004 წელს ტაძრის გუმბათიდან ჩამოხსნეს მოძველებული ანგელოზის ფიგურა, რომელიც განახლებული დააბრუნეს 2017 წლის 2 დეკემბერს.

## ლიტერატურა
*Тихомиров Л. М., прот. Церковь святой Великомученицы Екатерины на Васильевском острове. — СПб., 1911.
*Бронштэн В. А. Разгром Общества Любителей Мироведения // Природа : журнал. — 1990. — № 10. — С. 122—126.
*Миловидова Е. В пяти годах от праздника // Вода живая : журнал. — 2018 (февраль). — № 2.

## რესურსები ინტერნეტში
* Церковь вмц. Екатерины  // Энциклопедия Санкт-Петербурга
* Святой Екатерины храм // russian-church.ru
* Церковь Святой Великомученицы Екатерины  // citywalls.ru
* Церковь во имя Святой Великомученицы Екатерины // al-spbphoto.narod.ru

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
მარი ბურგუნდიელი (1386-1422)

**მარი ბურგუნდიელი** (, ; დ. სექტემბერი, 1386 — გ. 8 ოქტომბერი, 1422) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II-ისა და მარგარიტა ფლანდრიელის ქალიშვილი. სავოიის ჰერცოგინია 1393-1422 წლებში როგორც ამადეო VIII-ის მეუღლე. 

## ბიოგრაფია 
მარი დაიბადა 1386 წლის სექტემბერში. იგი იყო ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II-ისა და მისი მეუღლის, მარგარიტა ფლანდრიელის მერვე შვილი ცხრიდან. 

ჰერცოგ ფილიპს, მთელი ევროპის მონარქებთან ჰქონდა დინასტიური კავშირები შექმნილი, მან თავისი ვაჟი, პრინცი ჟანი დააქორწინა მარგარეტ ბავარიელზე, თავისი ერთი ქალიშვილი ინგლისში გაათხოვა, ხოლო მეორე, პრინცესა კატრინი ავსტრიის ჰერცოგ ლეოპოლდ IV-ზე დააქორწინა. ფილიპის ამბიციებს დასასრული არ ჰქონდა და ამჯერად სავოიასთან მოისურვა კავშირის შექმნა, რისთვისაც მან მარი დანიშნა სავოიის გრაფ ამადეო VII-ისა და ბონა ბერელის ვაჟ ამადეო VIII-ზე. საქორწინო კონტრაქტი 1386 წლის 11 ნოემბერს დაიდო. 1393 წლის 30 ოქტომბერს შედგა მარისა და ამადეოს მარიონეტული, 1401 წელს კი უკვე ნამდვილი ქორწინება. 

1416 წელს საღვთო რომის იმპერატორმა სიგიზმუნდ I-მა ამადეო VIII სავოიის გრაფობიდან სავოიის ჰერცოგობამდე აამაღლა, რითაც მარი სავოიის პირველი ჰერცოგინია გახდა. 

მარი გარდაიცვალა 1422 წლის 8 ოქტომბერს, იგი დაკრძალეს ოტეკომბის სააბატოში. 

## შვილები 
# მარგერიტა (1405-1418);
# ანტონიო (1407);
# ანტონიო (1408);
# მარია (1411-1469), ცოლად გაჰყვა მილანის ჰერცოგ ფილიპო მარია ვისკონტის;
# ამადეო (1412-1431), პიემონტის პრინცი;
# ლუდოვიკო (1413-1465), სავოიის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ანა კვიპროსელი;
# ბონა (1415-1430);
# ფილიპო (1417-1444), ჟენევის გრაფი;
# მარგერიტა (1420-1479), პირველად ცოლად გაჰყვა ნეაპოლის მეფე ლუი III-ს, მისი გარდაცვალების შემდეგ იქორწინა რაინის პფალცგრაფ ლუდვიგ IV-ზე, მისი დაღუპვის შემდეგ კი ცოლად გაჰყვა ვუტემბერგის გრაფ ულრიხ V-ს. 

## ლიტერატურა 
* Richard Vaughan, Philip the Bold: The Formation of the Burgundian State, (The Boydell Press, 2005), 53.
*  Richard Vaughan, Philip the Bold: The Formation of the Burgundian State, 82.
*  BURGUNDY, Medieval Lands
*  de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza (in Portuguese). Lisbon: Lisboa Occidental. p. 147.
*  Suckale, Robert; Crossley, Paul (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437. Metropolitan Museum of Art. p. 16. ISBN 9781588391612. Retrieved 23 October 2018.

კატეგორია:დაბადებული 1386
კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1422
კატეგორია:ვალუები
კატეგორია:სავოიის ჰერცოგინიები
ანა ბურგუნდიელი

**ანა ბურგუნდიელი** (, ; დ. 30 სექტემბერი, 1404 — გ. 13 ნოემბერი, 1432) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ბურგუნდიის ჰერცოგ ჟან I-ისა და მარგარეტ ბავარიელის ქალიშვილი. ბედფორდის ჰერცოგინია როგორც ჯონ პლანტაგენეტის პირველი მეუღლე. 

## ბიოგრაფია 
ანა დაიბადა 1404 წლის 30 სექტემბერს დიჟონში, ბურგუნდიაში. იგი იყო ბურგუნდიის ჰერცოგ ჟან I-ისა და მარგარეტ ბავარიელის ასული. ანას მამა, 1419 წელს მოკლეს ფრანგების დაკვეთით, რის შემდეგაც ტახტზე ასული ანას ძმა სამუდამოდ გადაემტერა მათ. 

1423 წელს ბურგუნდიასა და ინგლისს შორის დადებული ამიენის ხელშეკრულების თანახმად, 1423 წლის ივნისში ანა ცოლად გაჰყვა ინგლისის მეფე ჰენრი IV-ის ვაჟს, ბედფორდის ჰერცოგ ჯონ პლანტაგენეტს. ამ ქორწინების მიხედვით, ანას ძმამ, ბურგუნდიის ჰერცოგმა ფილიპ III-მ საფრანგეთის წინააღმდეგ ალიანსი შეკრა ინგლისთან. ეს ალიანსი იმ მხრივაც იყო მნიშვნელოვანი, რომ 1422 წლიდან მოყოლებული ჯონი თავისი ძმის შვილის, მეფე ჰენრი VI-ის რეგენტი და მაშასადამე ინგლისის მმართველი იყო. 

ჯონსა და ანას ძალიან ბედნიერი ქორწინება ჰქონდათ, თუმცა მიუხედავად ამისა, ეს კავშირი უნაყოფო იყო. 1432 წელს ანა მშობლიურ საფრანგეთს ეწვია, სადაც იგი სრულიად მოულოდნელად, 13 ნოემბერს დაიღუპა პარიზში, 28 წლის ასაკში. 

მის შემდეგ ჯონმა ცოლად ჟაკეტა ლუქსემბურგელი შეირთო თუმცა ისე დაუღუპა, რომ შვილები არც მასთან არ ჰყოლია. ამის შემდეგ ჟაკეტა მეორედ გათხოვდა, სწორედ იგი გახდა დედა შემდგომში ინგლისის დედოფალ ელიზაბეთ ვუდვილისა და ბებია ასევე ინგლისის დედოფალ ელისაბედ იორკელისა.

## ლიტერატურა 
* Chipps Smith, Jeffrey (1984). "The Tomb of Anne of Burgundy, Duchess of Bedford, in the Musée du Louvre". Gesta. 23 (01): 39–50. JSTOR 766962.
* Griffiths, R.A. (2005). The Reign of King Henry VI. The History Press. ISBN 0-7509-3777-7.
* Neillands, Robin (2001). The Hundred Years War. Routledge. ISBN 0-415-26131-7.
* Weir, Alison (1996). The Wars of the Roses: Lancaster and York. London: Ballantine Books. ISBN 0-345-40433-5.
 
კატეგორია:დაბადებული 30 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1404
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1432
კატეგორია:ვალუები
ვალაბჰაი პეტელი

**ვალაბჰაი პეტელი** (დ. 31 ოქტომბერი, 1875 — გ. 15 დეკემბერი, 1950) — ინდოელი პოლიტიკოსი, ინდოეთის პირველი პრემიერ-მინისტრის მოადგილე. ის იყო ინდოელი ბარისტერი და სახელმწიფო მდივანი, ამასთანავე ინდოეთის ეროვნული კონგრესის ლიდერი. ის ინდოეთის რესპუბლიკის დამფუძნებელ მამათაგან ერთ-ერთია. იბრძოდა ქვეყნის დამოუკიდებლობისთვის და წამყვანი როლი ითამაშა ინდოეთის დამოუკიდებელი სახელმწიფოების სიაში შესაყვანად.  როგორც ინდოეთში ასევე მსოფლიოს სხვა ქვეყნებში მას სარდარსაც უწოდებენ, რაც ჰინდიზე, ურდუზე და სპარსულად ნიშნავს „მთავარს“. ინდოეთის პოლიტიკური ინტერგაციისა და ინდოეთ-პაკისტანის პირველი ომის (1947) დროს ის მოქმედებდა, როგორც ინდოეთის შეიარაღებული ძალების დე-ფაქტო მეთაური. 

პეტელი გაიზარდა გუჯარათის გარეუბანში. ის წარმატებული იურისტი იყო. გუჯარათში მან ხედას, ბორსასა და ბარდოლის წევრები გააერთიანა და მშვიდობიანი დაჯგუფება დააარსა, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა ბრიტანეთის მმართველობას ინდოეთში. ამით პეტელი გახდა გუჯარათის ერთ-ერთი ყველაზე ავტორიტეტული პიროვნება. ის აირჩიეს ინდოეთის ეროვნული კონგრესის 49-ე პრეზიდენტად, 1934-1937 წლების პარტიის მიერ ორგანიზებულ არჩევნებში გამარჯვების შემდეგ, რომელიც ინდოეთის აგვისტოს მოძრაობასის ხელშეწყობით ჩატარდა. 

ვიცე-პრემიერისა და შინაგან საქმეთა მინისტრის თანამდებობაზე ყოფნისას ის ეხმარებოდა პენჯაბიდან და დელიდან გაქცეულ დევნილებს, რათა მშვიდობა დაემყარებინა. ის ხელმძღვანელობდა ერთიანი დამოუკიდებელი ინდოეთის გამოყოფას ბრიტანეთის კოლონიალიზმიდან. გარდა იმ პროვინციებისა რომელიც პირდაპირ ბრიტანეთის მმართველობის ქვეშ იმყოფებოდა დაახლოებით 565-მა თვითმართველმა შტატმა გამოაცხადა დამოუკიდებლობა 1947 წლის ინდოეთის დამოუკიდებლობის აქტით. სამხედრო მუქარით პეტელმა თითქმის ყველა დამოუკიდებელი შტატი დაარწმუნა, რომ შეერთებოდა ინდოეთს. მისი ერთგულება ეროვნული გაერთიანებისადმი თითქმის დამოუკიდებელ სახელმწიფოში ფასდაუდებელია და სწორედ ამის გამო მიიღო „ინდოეთის რკინის კაცის“ წოდება. მას ასევე „ინდოეთის სამოქალაქო დამცველთა წმინდანს“ უწოდებენ. „ერთიანობის ძეგლი“, რომელიც 2018 წლის 31 ოქტომბერს მიეძღვნა სწორედ პეტელს, დაახლოებით 182 მეტრი სიმაღლით მსოფლიოში ყველაზე მაღალი ქანდაკებაა.

## ლიტერატურა
* 
* 
* 
**Life and work of Sardar Vallabhbhai Patel*, ed . Parshottam Das Saggi, Foreword by C. Rajagopalachari. Overseas Publishing House, Bombay.
*Pahlu Ek Vyaktitva Sardar Vallabhbhai Patel by Ravindra Kumar 

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 31 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1875
კატეგორია:გარდაცვლილი 15 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1950
კატეგორია:ინდოელი იურისტები
კატეგორია:ინდოელი აქტივისტები
კატეგორია:ინდოეთის ვიცე-პრემიერები
კატეგორია:ინდოელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:ინდოელი მინისტები
𐤅

**𐤅‬** (**ვავ**) — ფინიკიური დამწერლობის მეექვსე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს კავს, კაუჭს. ქართული შესატყვისია ვ, ებრაული ו, არაბული و, ბერძნული Ϝ და Υ, ლათინური F, V, Y, U ან W, კირილური Ѵ, Ꙋ, У და Ў და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤅 — unicode.org

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
𐤆

**𐤆** (**ზენ**) — ფინიკიური დამწერლობის მეშვიდე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს იარაღს. ქართული შესატყვისია ზ, ებრაული ז, არაბული ﺯ, ბერძნული Ζ, ლათინური Z, კირილური З და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤆 — unicode.org
* Graphemica (𐤆)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
ბონა ბერელი

**ბონა ბერელი** (, ; დ. 1367 — გ. 30 დეკემბერი, 1435) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ბერის ჰერცოგ ჟან დე ვალუასა და მისი პირველი ცოლის, ჟანა არმანიაკის ქალიშვილი. სავოიის გრაფინია 1383-91 წლებში როგორც ამადეო VII-ის, ხოლო არმანიაკის გრაფინია როგორც ბერნარ VII-ის მეუღლე. საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის შვილიშვილი. 

## პირველი ქორწინება 
1372 წლის 7 მაისს დაიდო ბონასა და სავოიის გრაფ ამადეო VI-ის უფროსი ვაჟის საქორწინო კონტრაქტი. 1377 წლის 18 იანვარს კი შედგა ბონა ბერელისა და ამადეო სავოიელის ქორწინება, თუმცა ბონა 1381 წლამდე სავოიაში არ ჩასულა. ქორწინებიდან მათ სულ სამი შვილი შეეძინათ:
# ამადეო VIII (1383-1439), სავოიის ჯერ გრაფი, შემდეგ კი ჰერცოგი, ცოლად შეირთო მარი ბურგუნდიელი, რომელთანაც შეეძინა ცხრა შვილი;
# ბონა (1388-1432), ცოლად გაჰყვა პიემონტის პრინც ლუდოვიკო სავოიელს;
# ჯოვანა (1392-1460), ცოლად გაჰყვა მონტფერატის მარკიზ ჯანჯაკომო პალეოლოგს. 

1383 წელს ბონას ქმარი სავოიის გრაფი ხდება, თუმცა იგი 1391 წელს გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტზე მათი მცირეწლოვანი ვაჟი ამადეო VIII ავიდა, რეგენტად კი ბონა დაინიშნა. განსვენებული ამადეო VII-ის დედამ, ბონა დე ბურბონმა ბონა ბერელს ბრალი დასდო თავისივე ქმრის მოწამვლაში, რაშიც მალევე მიემხვრნენ სავოიელებიც. მათ ბონას ჩამოართვეს რეგენტობა და ქვეყნიდან გააძევეს, ახალი რეგენტი კი ბონა დე ბურბონი ხდება. 

## მეორე ქორწინება 
საფრანგეთში დაბრუნებულმა ახალგაზრდა ქვრივმა, მალევე მოისურვა მეორე ქორწინება. 1393 წლის 2 დეკემბერს დაიდო ბონასა და არმანიაკის გრაფ ბერნარ VII-ის საქორწინო კონტრაქტი, რასაც იმავე დღეს მათი ქორწილი მოჰყვა. ქორწინებაში მათ შვიდი შვილი შეეძინათ:
# ბონა (1395-1435), ცოლად გაჰყვა ორლეანის ჰერცოგ შარლ I-ს;
# ჟან IV (1396-1450), არმანიაკის გრაფი, პირველად იქორწინა მარგარიტა ბრეტონელზე, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ცოლად იზაბელ დ'ევრე შეირთო;
# მარი (1397), დაიღუპა ჩვილი;
# ბერნარი (1400-1462), პარდიაკის გრაფი, ცოლად შეირთო ელეანორ დე ბურბონ-ლა მარში;
# ანა (1402-1473), ცოლად გაჰყვა ალბრეს გრაფ შარლ II-ს;
# ჟანა (1403), დაიღუპა ჩვილი;
# ბეატრისი (1406), დაიღუპა ჩვილი;

ბონა ბერელი გარდაიცვალა 1435 წლის 30 დეკემბერს, 69-70 წლის ასაკში.

## ლიტერატურა 
* Samaran, Charles (1905). "De quelques manuscrits ayant appartenu à Jean d'Armagnac". Bibliothèque de l'école des chartes Année. Volume 66 Number 1.
* Schnerb, Bertrand (2005). "Un Seigneur Auvergnat a la Cour de Bourgogne: Renaud II, Vicomte de Murat (1405-1420)". Annuaire-Bulletin de la Société de l'histoire de France nuaire-Bulletin de la Société de l'histoire de France.
* Vaughan, Richard (2002). Philip the Bold: The Formation of the Burgundian State. Boydell Press.

კატეგორია:დაბადებული 1367
კატეგორია:გარდაცვლილი 30 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1435
კატეგორია:ვალუები
ჰიუსეინხანლი

**ჰიუსეინხანლი ** () — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის  რაიონში.      მოსახლეობის რაოდენობა — 	424  კაცი. 

## რესურსები ინტერნეტში
* 
 
 

 
კატეგორია:ზარდაბის რაიონის სოფლები
𐤇

**𐤇** (**ჰეთ**) — ფინიკიური დამწერლობის მერვე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს კედელს. ქართული შესატყვისია ი, ებრაული ח, არაბული ح და خ, ბერძნული Η, ლათინური H, კირილური И და Й და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤇 — unicode.org
* Graphemica (𐤇)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
𐤈

**𐤈** (**ტეთ**) — ფინიკიური დამწერლობის მეცხრე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს ბორბალს. ქართული შესატყვისია თ, ებრაული ט, არაბული ظ და ط, ბერძნული Θ, კირილური Ѳ და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤈 — unicode.org
* Graphemica (𐤈)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
სამინისტროს პირველი სახლი

**სამინისტროს პირველი სახლი** () — ისტორიული შენობა პეტერგოფში. აგებულია 1839-1841 წლებში. შენობა არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. მდებარეობს საზღვაო დესანტის ქუჩაზე, სახლი 1, ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება გაყრის მოედანი.

## ისტორია 
სახლი ააშენეს არქიტექტორ იოსებ შარლემანის პროექტის მიხედვით. მშენებლობას ხელმძღვანელობდა ოსტატი ბერი. სახლის პროექტი დაამტკიცეს 1839 წლის 14 ივლისს. მშენებლობა კი დაიწყო ამავე წლის აგვისტოში და ორი თვის განმავლობაში დაანგრიეს სახლის ადგილზე მდგარი ძველი შენობა, ჩაყარეს საძირკველი და სანახევროდ ამოიყვანეს კედლები. 1840 წლის ნოემბერში დასრულდა სამშენებლო სამუშაოები, დაამონტაჟეს წყალგაყვანილობა. შენობის გარკვეული ნაწილის მშენებლობა დაასრულეს 1841 წელს. 

სახლში განათავსეს სახაზინო ბინები მინისტრების დროებითი სტუმრობისათვის. სახლი ოთხჯერ გადააკეთეს უმნიშვნელოდ: 1877-1878, 1899-1900, 1935 და 1956-1957 წლებში. აღნიშნული ცვლილებები შეეხო შიდა გადახურვებს, გამოცვალეს ღუმელები, აბანო, გადააკეთეს შესასვლელები. დიდი სამამულო ომის პერიოდში სახლი ოდნავ დაზიანდა. ომის შემდეგ მასში განათავსეს კომუნალური ბინები და განყოფილებები. 2012 წლამდე მასში განთავსებული იყო შინაგან საქმეთა სამინისტროს პეტროდვორეცის რაიონის განყოფილება, ხოლო 2012 წლიდან შენობა გადაეცა პეტერგოფის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალს.

## არქიტექტურა 
სახლი შედის გაყრის მოედნის ანსამბლში სამინისტროს მეორე სახლსა და ადიუტანტის ფლიგელის სახლთან. განსახვავებით სამინისტროს მეორე სახლის სიმეტრიული მდებარეობისაგან, სამინისტროს პირველ სახლს აქვს მაღალი ცოკოლის სართული, განსახვავებულად დაგეგმარებული დერეფნები და განსხვავებული დეკორი აღმოსავლეთის ფასადზე.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
𐤉

**𐤉** (**იოდ**) — ფინიკიური დამწერლობის მეათე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს ხელს. ქართული შესატყვისია ჲ, ებრაული י, არაბული ي, ბერძნული Ι, ლათინური I და J, კირილური І, Ї და Ј და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤉 — unicode.org
* Graphemica (𐤉)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
ჩეშმეს ეკლესია

**ჩეშმეს ეკლესია** () — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობს ლენსოვეტის ქუჩაზე. ეკლესია აგებულია 1777-1780 წლებში ფსევდოგოთიკის სტილში. ეკლესიის შენობა ააშენეს რუსეთ-თურქეთის ომში რუსეთის არმიის გამარჯვების აღსანიშნავად ეგეოსის ზღვის ჩეშმეს ყურეში. ჩეშმეს სასახლესთან ერთად ქმნის ანსამბლს და ამჟამად არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლი.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია ალექსი კრილოვი.

## ისტორია 
ტაძრისა და სასახლის მშენებლობა გადაწყვიტა ეკატერინე II-მ. გადმოცემის თანახმად, სწორედ ამ ადგილზე იმპერატრიცამ მიიღო ინფორმაცია ჩეშმეს ბრძოლაში გამარჯვების შესახებ. 

ტაძრის სარძიკვლის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა 1777 წლის 17 ივნისს ეკატერინე II-ის, მთელი სამეფო კარისა და შვედეთის მეფე გუსტავ III-ის მონაწილეობით. ეკლესია ააგეს არქიტექტორ იური ფელტენის პროექტის მიხედვით. 

ტაძრის მშენებლობა დასრულდა რუსული ფლოტის ჩეშმეს ბრძოლაში გამარჯვების ათი წლის თავზე. საზეიმო კურთხევა კი 1780 წლის 5 ივლისს შეასრულა მიტროპოლიტმა გავრილ პეტროვმა, რომელსაც ეკატერინე II-სთან ერთად „ფალკენშტეინის გრაფის“ ტიტულით ესწრებოდა საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორი იოზეფ II.

კურთხევის შემდეგ ძალიან მალე ეკლესია გადასცეს წმინდა გიორგის ორდენს. ამის გამო ჩეშმეს ეკლესიას ზოგჯერ უწოდებდნენ  წმინდა გიორგის ეკლესიასაც. 

ეკატერინე II ზოგჯერ სტუმრობდა ხოლმე ეკლესიას, სადაც მისთვის განკუთვნილი იყო სამეფო ადგილი.

იმის გამო, რომ ჩეშმეს ეკლესია იყო ცივი, 1811 წლის 23 დეკემბერს ჩეშმეს სასახლეში აკურთხეს ახალი, ქრისტეს შობის ზამთრის ეკლესია.

ეკლესია დახურეს 1919 წლის 1 ივნისს. 1924 წელს სამრეკლოდან მოხსნეს ზარები და გადასადნობად გააგზავნეს. 1924 წლიდან ჩეშმეს ეკლესიაში მდებარეობდა მეცნიერებათა აკადემიის არქივი. 1930 წელს ტაძარში ხანძარი გაჩნდა, რომელმაც ეკლესიის ინტერიერი, მათ შორის კანკელიც გაანადგურა. 

ეკლესია ასევე ძლიერ დაზიანდა დიდი სამამულო ომის პერიოდში. 1947 წელს მოხდა ტაძრის კონსერვაცია. 

1991 წელს, საბჭოთა პერიოდის შემდეგ აღევლინა პირველი ღვთისმსახურება, ხოლო 1994 წლის 1 ივლისს ეკლესიის შენობა გადაეცა სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. 

ამჟამად ეკლესიის შენობაში მოქმედებს საკვირაო სკოლა ბავშვებისა და მოზარდებისათვის.

## რესურსები ინტერნეტში
* Официальный сайт Чесменской церкви
* Московский район
* Церковь Рождества Иоанна Предтечи
* Чесменская церковь на сайте Бродячей камеры
* Установка креста на Чесменском кладбище
* *Екатерина Косовская.* Отдавшим жизнь за Родину посвящается — воинское мемориальное кладбище Чесменское 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XVIII საუკუნის ეკლესიები
𐤊

**𐤊** (**კაფ**) — ფინიკიური დამწერლობის მეთერთმეტე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს ხილისგულს. ქართული შესატყვისია კ, ებრაული ך, არაბული ﻙ, ბერძნული Κ, ლათინური K, კირილური К და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤊 — unicode.org
* Graphemica (𐤊)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
𐤋

**𐤋** (**ლამდ**) — ფინიკიური დამწერლობის მეთორმეტე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს წვეტიან ჯოხს. ქართული შესატყვისია ლ, ებრაული ל, არაბული ﻝ, ბერძნული Λ, ლათინური L და J, კირილური Л და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤋 — unicode.org
* Graphemica (𐤋)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
𐤌

**𐤌** (**მემ**) — ფინიკიური დამწერლობის მეცამეტე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს წყალს. ქართული შესატყვისია მ, ებრაული ם და מ, არაბული ﻡ, ბერძნული Μ, ლათინური M, კირილური М და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤌 — unicode.org
* Graphemica (𐤌)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
𐤍

**𐤍** (**ნუნ**) — ფინიკიური დამწერლობის მეთოთხმეტე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს გველს. ქართული შესატყვისია ნ, ებრაული נ და ן, არაბული ﻥ, ბერძნული Ν, ლათინური N, კირილური Н და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤍 — unicode.org
* Graphemica (𐤍)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები
ჟან I (ბურბონის ჰერცოგი)

**ჟან I დე ბურბონი** (; დ. 1381 — გ. 5 თებერვალი, 1434) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ ლუი II-ისა და ანა ოვერნელის ვაჟი. ბურბონის ჰერცოგი 1410-34 წლებში. 

## ბიოგრაფია და შვილები 
ჟანი დაიბადა 1381 წელს. იგი იყო ბურბონის ჰერცოგ ლუი II-ისა და ანა ოვერნელის უფროსი ვაჟი. 1400 წელს იგი დაქორწინდა უკვე ორჯერ დაქვრივებულ მარი ბერელზე, რომელიც იყო საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის ვაჟის, ბერის ჰერცოგ ჟან დე ვალუას ნაბოლარა ქალიშვილი. 

ჟანსა და მარის ქორწინებაში სულ სამი შვილი შეეძინათ:
# შარლ I (1401-1456), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო აგნეს ბურგუნდიელი რომელთანაც შეეძინა თერთმეტი შვილი;
# ლუი (1403-1412), ფორეს გრაფი, გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
# ლუი I (1405-1486), მონტესპიერის გრაფი, ცოლად შეირთო ჟანა დე ლა ტურ-ოვერნელი;

ჟანს ასევე ჰყავდა ერთი უკანონო ქალიშვილი:
# მარგარიტა, ცოლად გაჰყვა გასკონიის ლორდ როდრიგო დე ვილანდრანდოს;

1410 წელს ლუი II-ის გარდაცვალების შემდეგ, ბურბონის ჰერცოგი ჟან I ხდება. 1415 წელს მან მონაწილეობა მიიღო ფრანგებსა და ინგლისელებს შორის გამართულ აზენკურის ბრძოლაში, რა დროსაც იგი ინგლისელებმა ტყვედ ჩაიგდეს და ლონდონში გამოკეტეს. მთელი დარჩენილი ცხოვრება, მან ლონდონის ციხეში გაატარა. ფრანგები ცდილობდნენ მის გამოსყიდვას, თუმცა გამოსასყიდი მეტისმეტად დიდი იყო, რის გამოც იგი ტყვეობაში რჩებოდა. იგი გარდაიცვალა 1434 წლის 5 თებერვალს, ლონდონში. 

## ლიტერატურა 
* Bennett, Michael, Agincourt 1415: triumph against the odds, Osprey Publishing, 1991.

კატეგორია:დაბადებული 1381
კატეგორია:გარდაცვლილი 5 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1434
კატეგორია:ბურბონები
𐤎

**𐤎** (**სემკ**) — ფინიკიური დამწერლობის მეთხუთმეტე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს თევზს ან ჯედს. ქართული შესატყვისია ს, ებრაული ס, ბერძნული Ξ და Χ, ლათინური X, კირილური Ѯ და Х და სხვ.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 𐤎 — unicode.org
* Graphemica (𐤎)

კატეგორია:ფინიკიური ასოები