open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
კოლდიჩევსკოე

**კოლდიჩევსკოე** () — ტბა ბელარუსში, ბრესტის ოლქის ბარანოვიჩის რაიონში. ტბიდან გამოედინება მდრინარე შჩარა. რომელზეც მიმდინარეობს ტორფის მოპოვების სამუშაოები, და სოფლებით არაბოვშჩინა და კოლდიჩევო. ტბის ზედაპირის ფართობია 0,55 კმ², სიგრძე — 0,95 კმ. სარკის სიმაღლე ზღვის დონიდან — 185,7 მ. კოლდიჩევსკოეს საშუალო სიღრმეა 0,64 მ, უდიდესი — 2,5 მ.

ტბის სიახლოვეს მდებარეობს ნეოლოთის დროინდელი ტორფიანი სადგომი „ვოიკოვიჩი-1“.

## სქოლიო 
კატეგორია:ბელარუსის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
არჩილ თალაკვაძე

**არჩილ თალაკვაძე** (დ. 16 იანვარი, 1983, მახარაძე, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს პარლამენტის წევრი (ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო) და საპარლამენტო უმრავლესობის ლიდერი 2016-2019 წლებში, საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის თავმჯდომარე 2019 წლის 25 ივნისიდან 2020 წლის 11 დეკემბრამდე,  საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის თავმჯდომარე 2020 წლის 11 დეკემბრიდან 2021 წლის 24 აპრილამდე. 

## განათლება
2000 წელს დაამთავრა ოზურგეთის N1 საჯარო სკოლა და ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტში. 2010 წელს დაასრულა საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის საზოგადოებრივი ჯანდაცვის პოლიტიკის და მენეჯმენტის პროგრამა. 2015 წელს ჩაირიცხა ლონდონის ეკონომიკის სკოლის აღმასრულებელი მენეჯმენტის პროგრამაში. 

## კარიერა
არჩილ თალაკვაძე 2007-2010 წლებში მუშაობდა ადამიანის უფლებათა დაცვის სფეროში, საქართველოს სახალხო დამცველის ოფისში, მრჩევლის პოზიციაზე. 2011-2012 წლებში მუშაობდა აშშ-ის საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს (USAID) დემოკრატიული მმართველობის პროგრამაში. 2012-2014 წლებში მუშაობდა საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის მინისტრის მოადგილედ,  2014-2016 წლებში არჩილ თალაკვაძე მუშაობდა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილედ, სადაც საერთაშორისო ურთიერთობებს, მიგრაციის სამსახურის რეფორმას და ცენტრალური აპარატის მუშაობას უძღვებოდა. 2015-2016 წლებში იყო “გლობალური ფონდის” (The Global Fund) მმართველი საბჭოს წევრი, საქართველოს მთავრობის კვოტით.

2016 წლის საპარლამენტო არჩევნებში არჩეულ იქნა ოზურგეთის ოლქის მაჟორიტარად (მიიღო 14 839 ხმა, შესაბამისად 52,88%) IX მოწვევის პარლამენტში „ქართული ოცნებიდან“, სადაც 2019 წლამდე იყო საპარლამენტო უმრავლესობის ლიდერი და საკონსტიტუციო კომისიის წევრი. 2019-2021 წლებში ეკავა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის თანამდებობა.
2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტია “„ქართული ოცნება - დემოკრატიული საქართველოს“ მიერ, წარდგენილი იყო პროპორციული სიის მე-2 ნომრად და გახდა პარლამენტის წევრი.

## ოჯახი
ჰყავს მეუღლე  და ორი შვილი.

## სხვა საქმიანობა
2017 წლიდან თალაკვაძე ოზურგეთის სარაგბო კლუბ „არწივების“ საპატიო და სარბოლო კლუბის „მია ფორსის“ პრეზიდენტია. შავი ზღვის საპარლამენტო ასამბლეის (PABSEC) საქმიანობაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის დაჯილდოებულია ღირსების მედლით.

## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1983
კატეგორია:საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარეები
კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები
არჩილ
კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები
კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები
კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
თამაზ იმნაიშვილი

{{ინფოდაფა სპორტსმენი
| თავისფერი = 
| სახელი = თამაზ იმნაიშვილი
| სურათი = Tamaz Imnaishvili (born 28 July 1954) — Georgian sport shooter.jpg 
| სურათისზომა = 
| წარწერა =  
| დაბადების სახელი = 
| სრული სახელი = თამაზ ზურაბის ძე იმნაიშვილი
| მეტსახელი = 
| ეროვნება = ქართველი
| დაბადების თარიღი =  
| დაბადების ადგილი = თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრ კავშირი 
| გარდაცვალების თარიღი = 
| გარდაცვალების ადგილი = 
| სიმაღლე = 186  
| წონა = 105
| საიტი = 
| ქვეყანა =  სსრ კავშირი
| სპორტი = სპორტული სროლა
| სახეობა = სასტენდო სროლატყვიის სროლა 
| კლუბი = „ლოკომოტივი“ თბილისი
| გუნდი = 
| მწვრთნელი = მიხეილ კუროჩკინი
| მედლისთარგები = 
| მედლები = 
| ჯილდოები = { style="background:transparent"

}
{ style="background:transparent"
 
} 
}}

**თამაზ იმნაიშვილი** (დ. 28 ივლისი, 1954, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრ კავშირი) — ქართველი და საბჭოთა სპორტსმენი (სასტენდო და ტყვიის სროლა). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1981). საერთაშორისო კატეგორიის მსაჯი. საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის ვიცე-პრეზიდენტი (1994–2004). საქართველოს სროლის სახეობათა ეროვნული ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტი 1992 წლიდან. ღირსების ორდენის კავალერი.

## ბიოგრაფია
ევროპის შვიდგზის ჩემპიონი გუნდურ პირველობაში (1977, 1978, 1980, 1981, 1984, 1985, 1987). ევროპის თასის მფლობელი პირად პირველობაში (1987). სსრკ ხალხთა VI სპარტაკიადის ჩემპიონი პირად ჩათვლაში (1975). სსრკ მრავალგზის ჩემპიონი და პრიზიორი პირად და გუნდურ პირველობაში. მსოფლიოს აბსოლუტური რეკორდსმენი (1996, 125 ქ 125-იდან). გივი შენგელიასთან და დავით ქვათაძესთან ერთად მსოფლიო თასის გათამაშეების (1995) მე-3 პრიზიორი გუნდურ ჩათვლაში.

ოლიმპიური თამაშების სამგზის მონაწილე: XXII და XXVI ოლიმპიურ თამაშებში (1980, მოსკოვი და 1996, ატლანტა) აჩვენა IX შედეგი, XXIV ოლიმპიური თამაშების (1988, სეული) წინასწარ შეჯიბრებაში მოაგროვა 146 ქულა (150-იდან) და სსრკ ნაკრების კიდევ სამ წევრთან ერთად 24 ფინალისტს შორის მოხვდა. ტურნირის ორგანიზატორებმა სსრკ ნაკრების ხელმძღვანელობას ოთხიდან ერთი ფინალისტის მოხსნა დაავალეს, მწვრთნელებმა კი არჩევანი ქართველ სპორტსმენზე შეაჩერეს და იგი ფინალს მიღმა დატოვეს; გამოქვეყნებული აქვს ხუთი სტატია; საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა ბიოლოგიაში 1988 წელს; მისი ბიოგრაფია შეტანილია ატლანტის ოლიმპიადისადმი მიძღვნილ ცნობარში. 

## ძირითადი შედეგები 
## ლიტერატურა 
* ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, გვ. 94, თბ., 1996–97.
* 

## პერიოდიკა 
* რესპუბლიკაში საუკეთესონი // „ლელო“, 31 დეკემბერი, 1981, № 250 (7061), გვ. 1.

## რესურსები ინტერნეტში 
* თამაზ იმნაიშვილი — ქართული სპორტი
* თამაზ იმნაიშვილი — მემატიანე

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 28 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1954
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
კატეგორია:ქართველი მსროლელები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
ვალენტინ კარგინი

**ვალენტინ ალექსის ძე კარგინი** (; დ. 23 იანვარი [ძვ. სტ. 10 იანვარი], 1907, ეკატერინოსლავი — გ. 21 ოქტომბერი, 1969, მოსკოვი) — საბჭოთა ქიმიკოსი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1953), სოციალისტური შრომის გმირი (1966). 

## ბიოგრაფია
1930 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. იმავე წლიდან მუშაობა დაიწყო ლ. კარპოვის სახელობის ფიზიკა-ქიმიური ინსტიტუტში, ხოლო 1956-1969 წლებში მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. კარგინის ძირითადი შრომები მიძღვნილია კოლოიდური სისტემებისა და განსაკუთრებით მაღალმოლეკულური ნაერთების ფიზიკურ ქიმიისადმი. შეისწავლა სარეაქციო არის სტრუქტურული მახასიათებლების როლი მაკრომოლეკულების წარმოქმნაში. 1956 წელს მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში დააარსა სსრკ-ში პირველი მაღალმოლეკულურ ნაერთთა კათედრა. 

## ორდენები და პრემიები
* ლენინური პრემია (1962);
* სსრკ სახელმწიფო პრემია (1943, 1947, 1950, 1969);
* დაჯილდოებულია 3 ლენინის ორდენით;
* 2 სხვა ორდენითა და მედლებით.

## ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1907
კატეგორია:გარდაცვლილი 21 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1969
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
სატივე (თბილისი)

**სატივე** — მიკროუბანი თბილისში, ვერაზე. მოქცეულია მტკვრის მარჯვენა სანაპიროს დაქანებულ ფერდობზე, ისტორიული ვერის უბნის ქვედა წელში ე.წ. ქვედა ვერეზე. უბანი ვერე ამჟამად ცნობილია როგორც ვერა, რაც სათავეს იღებს ამავე დასახელების მდინარე ვერედან (ადრე სკვირეთი და სკორეთი ერქვა). წერილობით წყაროებში მოხსენიებული სოფ. ვერე აზნაურ გაბაშვილების მამული ყოფილა. შუა საუკუნეებში, „წყნეთის გზის“ (პ. მელიქიშვილის ქუჩა) ქვედა ხაზს, ახლანდელ მერაბ კოსტავას ქუჩას მიუყვებოდა დიღმის საქარავნო გზა. იგი XVIII საუკუნიდან გახდა „რუსეთის გზა“, ხოლო XIX საუკუნიდან ოლღას ქუჩის სახელი მიენიჭა. გმირთა მოედანზე გამავალ მის მონაკვეთს კი ჯვრის ქუჩა დაერქვა. ვერის ხიდსაც ჯვრის ხიდს ეძახდნენ, რაც უკავშირდება ყოფ. აბრეშუმის საქსოვი ფაბრიკის ტერიტორიაზე 1846 წელს აღმართულ თუჯის ჯვარს. იგი დადგეს ამ ადგილას გადაბრუნებული ეტლიდან რუსეთში მიმავალი ნიკოლოზ I-ის სასწაულებრივი გადარჩენის აღსანიშნავად. ჯვარი XX საუკუნის 20-იან წლებში აიღეს, როდესაც მდინარე ვერეზე ახალი ქვის ხიდი გადეს, ქუჩა ხელოვნურად აამაღლეს და შეუერთეს საქართველოს სამხედრო გზას.

1880-იანი წლებიდან დაწყებული ვერის ტერიტორიის განაშენიანება სატივის მიკროუბანს არ შეეხო აქ გაშლილი სასაფლაოს გამო. XIX საუკუნის 20-იან წლებში ლაგუნა ვერეს ადგილას მოწყობილი იყო ტივმისადგომი, რომელსაც ვუახლოვდებოდით ვერის შესახვევით. მიკროუბნის ამ ნაწილს ამიტომაც ეძახდნენ სატიოს, ხოლო მისასვლელ გზას სატივე/სატიოს შესახვევს. ვინაიდან აქედან მორებს ეზიდებოდნენ მას მოგვიანებით, მორსაზიდის შესახვევი ეწოდა. ამის შემდეგ გახდა ვერის შესახვევი, დღეს კი კოსტავას I შესახვევია. სასაფლაოს საზღვრებში, XII საუკუნის ლურჯი მონასტრისა და XVIII საუკუნის იოანე ღვთისმეტყველის რუსული ეკლესიის გარდა იდგა წმინდა გიორგის ტაძარიც, რომელიც 1930-იან წლებში სასაფლაოს გადატანისას დაანგრიეს. საპროექტო ობიექტის ნიშნულზე, ვერის შესახვევის კუთხეში ღამის გასათევი სახლი ფუნქციონირებდა, ხოლო საპირისპირო მხარეს, შესახვევის მოპირდაპირე კუთხეში განლაგებულნი იყვნენ მსროლელთა ბატალიონის ყაზარმები. XIX საუკუნის მიწურულიდან მთავარი ქუჩის განაშენიანებას საცხოვრებელი ნაგებობები ქმნიდნენ. გზის ქვედა მონაკვეთის ათვისება შედარებით გვიან, XX საუკუნის 20-30-იანი წლებიდან იწყება. საბჭოთა პერიოდში, 1921 წლიდან, ოლღას ქუჩას ლენინის პროსპექტი ეწოდა, 1989 წლიდან დღემდე კი მერაბ კოსტავას ქუჩაა.

## რესურსები ინტერნეტში
*სატივეს უბნის სახელოვნებათმცოდნეო-ანალიტიკური კვლევა, თბილისის მერია

## ლიტერატურა
* *ბერიძე თ.,* ძველი თბილისის გარეუბნების ისტორია, თბ., 1977;

კატეგორია:ძველი თბილისის უბნები
ლიუბანის ტბა

**ლიუბანის ტბა** () — ტბა ბელარუსში, ბრესტის ოლქის კობრინის რაიონში. მდებარეობს მდინარე მუხავეცის აუზში, სოფელ დივინიდან 3 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით.

წყალშემკრები აუზის ფართობი 143 კმ²-ს შეადგენს, იგი ბრტყელი დაჭაობებული ვაკეა. ტბის სიგრძეა 2,2 კმ, მაქსიმალური სიგანე — 1,4 კმ.

ტბაში ჩაედინება მდინარე ლიტკოვკა () და არხი. კაზაცკის არხის მეშვეობით, არხთა სისტემის გავლით ტბა უკავშირდება დნეპრ-ბუგის არხს.

ტბის აღმოსავლეთ ნაპირზე მდებარეობს არქიტექტურული ძეგლები: ბრინჯაოს ხანის დასახლება და მეზოლითისა და ნეოლითის ეპოქის სადგომები.

## ლიტერატურა 
* Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т.3 / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1985. — 599 с. — 10 000 экз.
* Природа Белоруссии: Популярная энциклопедия / Редкол.: И. П. Шамякин (гл. ред.) и др. — 2-е изд. — Мн.: БелСЭ им. П. Бровки, 1989. — 599 с. — 40 000 экз. — ISBN 5-85700-001-7.

## სქოლიო 
კატეგორია:ბელარუსის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
რანგქოლი

**რანგქოლი** () — მაღალმთიანი ტბა ტაჯიკეთში, მთიანი ბადახშანის ავტონომიურ ოლქში. გაწოლილია პამირში, სარიქოლის ქედის სამხრეთ კალთებზე, ზღვის დონიდან 3784 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 7,8 კმ², აუზის ფართობი 1980 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 2,5 მ. უკავია ვრცელი გაუდინარი ქვაბული. ნაპირები ბრტყელია, ადგილ-ადგილ დაჭაობებული. წყალი ხან მტკნარია, ხან მარილიანი. უზიუქ-დარიის ფშანით უკავშირდება დასავლეთით მდებარე შორქოლის ტბას. საზრდოობს მდნარი თოვლისა და მყინვარული წყლით. წყალი სუსტად თბება. სექტემბრის ბოლოს წარმოიქმნება ყინულნაპირისი. კუნძულებზე გვხვდება გარეული ბატების კოლონიები; მოიპოვება ოსმანი. ტბის სიახლოვესაა ამავე სახელწოდების დასახლება და მურღაბზე მიმავალი გზა. ტბის სამხრეთით, მთებში არის პუტნიკოვის მღვიმე.

## სქოლიო
კატეგორია:ტაჯიკეთის ტბები
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით
ჩვეულებრივი ღამის ყანჩა

**ჩვეულებრივი ღამის ყანჩა** ან **ღამის ყანჩა** () — ფრინველი ყანჩისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 60 სმ. შეფერილია უმთავრესად შავად (ლითონისებრი ბზინვარებით), მოთეთროდ და რუხად. გავრცელებულია ევროპის, აზიისა და ჩრდილოეთ ამერიკის სამხრეთ ნაწილში, აგრეთვე აფრიკასა და სამხრეთ ამერიკაში;

## ლიტერატურა 
* Птицы Советского Союза, под ред. Г. П. Дементьева и Н. А. Гладкова, т. 2, М., 1951.

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
კატეგორია:ღამის ყანჩა
პროიქედნე

**პროიქედნე** () — კვერცხისმდებელ ძუძუმწოვართა გვარი იქედნისებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 45–77 სმ, აქვთ ჩანასახოვანი კუდი; იწონიან 5–10 კგ. თავის წინა ნაწილი გაწელილია გრძელ როსტრუმში. სხეული ზურგსა და გვერდებზე დაფარულია 3–5 სმ სიგრძის ეკლებით. აერთიანებს ახალ გვინეაზე გავრცელებულ სამ სახეობას. დებენ 1–3 კვერცხს, რომლებსაც მუცელზე არსებული ჩანთით ატარებენ. მცირერიცხოვნები არიან, საჭიროებენ დაცვას.

## კლასიფიკაცია 
* პროიქედნე (*Zaglossus*)
** ბარტონის პროიქედნე (*Zaglossus bartoni*)
** ბრიუინის პროიქედნე (*Zaglossus bruijni*)
** ატენბოროს პროიქედნე (*Zaglossus attenboroughi*)

## რესურსები ინტერნეტში 
*
კატეგორია:იქედნისებრნი
ბაჩო ჯიქიძე

**ბაჩო ჯიქიძე** (დ. 8 მარტი, 1988, სოხუმი) — ქართველი თვითნასწავლი მუსიკოსი, მომღერალი და სიმღერების ავტორი.

სწალობდა სოხუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, მოგვიანებით კი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. მუსიკალური მოღვაწეობა დაიწყო 2015 წელს. მუსიკას ქმნის ქართულ ენაზე. ბაჩო ჯიქიძის სიმღერების ტექსტების უმეტესობა მელანქოლიური ხასიათისაა და მათში ხშირია პოლიტიკური, საზოგადოებრივი და რელიგიური სატირა. მუსიკოსის ყველაზე პოპულარულ სიმღერებს შორისაა „წითელთმიანო გოგო“, „მე ვანგრევ კარს“, „როცა თითქმის არ ვიცნობდით ერთმანეთს“. ხშირად უკრავს ჯგუფ „არას“ პიანისტ თორნიკე ჯაფიაშვილთან ერთად.

2022 წლის ზაფხულში ბაჩო ჯიქიძემ დაუკრა Tbilisi Open Air-ზე.

## რესურსები ინტერნეტში 
* რადიო თავისუფლება — „თავისუფლების დილის“ სტუმარი ბაჩო ჯიქიძე
* pop music — ბაჩო ჯიქიძე
* ინტერვიუ ბაჩო ჯიქიძესთან
* ბაჩო ჯიქიძის YouTube არხი

კატეგორია:ქართველი მუსიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 1988‎
კატეგორია:დაბადებული 8 მარტი
კატეგორია:სოხუმში დაბადებულები
ბაჩო
შავი ყარაულა

**შავი ყარაულა** () — ფრინველი ყანჩისებრთა ოჯახისა. მცირე ზომის ფრინველია, აქვს წაგრძელებული ტანი, გრძელი კისერი და კონუსისებრი, ბასრი ნისკარტი. ფეხებიც გრძელია, შეუბუმბულავი; კუდი მოკლე. სხეულის სიგრძეა 55–65 სმ, ფრთის შლილი 80 სმ, ფრთის სიგრძე 21,5–23,8 სმ, კუდისა 7,5–9 სმ. ნისკარტი სიგრძეში 7,5–8,3 სმ-ია. მასა 300–420 გ შეადგენს. იკვებება უმთავრესად თევზით, ბაყაყებით, სხვადასხვა კიბოსნაირით, წყლის უხერხემლოებით, აგრეთვე ხვლიკებითა და ხმელეთის მწერებით.

## სქოლიო 
კატეგორია:მცირე წყლის ბუღა
მამუკა კურდღელაშვილი

**მამუკა კურდღელაშვილი** (დ. 22 სექტემბერი, 1971, საგარეჯო, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი სამბისტი. დაამთავრა თბილისის ფიზკულტურის ინსტიტუტი და შსს აკადემია. მსოფლიოს თასის მფლობელი (1999). მსოფლიოს ჩემპიონი ახალგაზრდებს შორის (1991). ძიუდოში საქართველოს ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (1996). ღირსების მედლის კავალერი.

## ძირითადი შედეგები 
## რესურსები ინტერნეტში 
* მამუკა კურდღელაშვილი — ქართული სპორტის სტატისტიკა

კატეგორია:ქართველი სამბისტები
კატეგორია:დაბადებული 22 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1971
კატეგორია:საქართველოს ღირსების მედლით დაჯილდოებულები
კატეგორია:საგარეჯოში დაბადებულები
ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია

**ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია** — ფრინველთა სახელწოდების ლექსიკონი. შედგება რუსულ-ქართულ-ლათინური, ქართულ-რუსულ-ლათინური და ლათინურ-ქართული ნაწილებისაგან. ნომენკლატურა შეიცავს არა მარტო საქართველოში გავრცელებული ფრინველების სახელწოდებებს, არამედ იმ სახეობების სახელწოდებებსაც, რომლებიც დამახასიათებელია დედამიწის ცალკე ზოოგეოგრაფიული ოლქებისათვის, ან რომელებიც საინტერესოა ბიოლოგიური, მორფოლოგიური და სხვა თვალსაზრისით, ანდა ხშირად მოიხსენიება სასწავლო, სპეციალურ თუ მხატვრულ ლიტერატურაში და მასობრივ პერიოდულ პრესაში. ძირითად წყაროდ გამოიყენეს ა. ბრემის ნაშრომი «Жизнь животных».

ნომენკლატურის ავტორია მირონ კუტუბიძე, რედაქტორი — ბ. ყურაშვილი, მხატვარი — გ. ნადირაძე. გამოიცა 1973 წელს თბილისში, გამომცემლობა „მეცნიერების“ მიერ. დაიბეჭდა საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის სარედაქციო-საგამომცემლო საბჭოს დადგენილებით.

## ლიტერატურა 
* 

კატეგორია:ქართული ლიტერატურა
კობა კურტანიძე

**კობა კურტანიძე** (დ. 13 ოქტომბერი, 1963, სოფ. ქვემო რიეთი, ახლანდ. გორის მუნიციპალიტეტი — გ. 6 დეკემბერი, 2005) — ქართველი ძიუდოისტი. სსრკ ხალხთა IX და X სპარტაკიადების ჩემპიონი (1986, 1991), სსრკ შვიდგზის ჩემპიონი (1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991). მსოფლიოს ჩემპიონი (1989, 95 კგ; ბელგრადი, იუგოსლავია), ევროპის ორგზის ჩემპიონი (1987, 95 კგ; პარიზი, საფრანგეთი; 1989, 95 კგ; ჰელსინკი, ფინეთი), საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1990). ღირსების ორდენის კავალერი.

## ძირითადი შედეგები 
## ლიტერატურა 
* *ელგუჯა ბერიშვილი*, ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, გვ. 235, თბ.: პალიტრა L, 2013.

## რესურსები ინტერნეტში 
* კობა კურტანიძე — ქართული სპორტი

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1963
კატეგორია:გარდაცვლილი 6 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2005
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები
კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
დავით ლორიაშვილი

**დავით ლორიაშვილი** (დ. 10 ივლისი, 1986, გარდაბანი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი სპორტსმენი (სამბო, ძიუდო). ძიუდოში საქართველოს ორგზის ჩემპიონი (2008, 2009), ორგზის ვერცხლისა (2010, 2011) და ოთხგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (2006, 2007, 2012, 2013). ძიუდოში 23 წლამდელებს შორის საქართველოს ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (2007, -90 კგ). ძიუდოში ევროპის თასის ბრინჯაოს პრიზიორი (2009, -100 კგ). ძიუდოში მსოფლიოს თასის ვერცხლისა (2008, -90 კგ) და ოთხგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (2008, 2009, 2010, 2013; -100 კგ). სამბოში სამგზის ევროპის ჩემპიონი (2018, ათენი, საბერძნეთი;  2015, ზაგრები, ხორვატია; 2014, ბუქარესტი, რუმინეთი) და მსოფლიო ჩემპიონი (2015, კასაბლანკა, მაროკო).

## ძირითადი შედეგები 
## რესურსები ინტერნეტში 
* დავით ლორიაშვილი  — ქართული სპორტი.

კატეგორია:ქართველი სამბისტები
კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები
კატეგორია:დაბადებული 1986
კატეგორია:დაბადებული 10 ივლისი
კატეგორია:გარდაბნის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
თბილისის 175-ე საჯარო სკოლა

**თბილისის 175-ე საჯარო სკოლა** (სრული სახელწოდება — *სსიპ - ქალაქ თბილისის 175-ე საჯარო სკოლა*) — ქალაქ თბილისის ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება. დაარსდა 2005 წელს 184-ე და 175-ე საჯარო სკოლების გაერთიანების შედეგად. 

სკოლის ამჟამინდელი დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელია ირაკლი კუპატაძე

სკოლა შედგება ორი შენობისგან. აქვს ორი საკუთარი სტადიონი ხელოვნური და ბუნებრივი საფარით, ორი სპორტული დარბაზი და ბიბლიოთეკა, ასევე ორი სააქტო დარბაზი. სკოლაში მოქმედებს ფეხბურთის, ცეკვის, ხატვის და სხვა წრეები. მოსწავლეები უზრუნველყოფილნი არიან სამედიცინო დახმარებით და სკოლა ადაპტირებულია შშმ პირებისთვის. სკოლას ემსახურება მანდატურთა სამსახური. სკოლა აქტიურად იღებს მონაწილეობას სახელმწიფო სასკოლო ოლიმპიადებში. 

სკოლა აქტიურად იღებს მონაწილეობას სხვადასხვა ახალგაზრდულ ტურნირებსა თუ შეჯიბრებში. 2019 წელს სკოლამ მიიღო მონაწილეობა წიგნების თაროში.

სკოლა არის საგამოცდო ცენტრი.

სკოლას აქვს მოსწავლეთა თვითმმართველობა.

## გომბორის ტრაგედია
2018 წლის 10 ივნისს სკოლის 23 მოსწავლე მშობლებთან და პედაგოგებთან ერთად გაემგზავრა ექსკურსიაზე, გომბორის უღელტეხილზე მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად 4 ადამიანი, მათ შორის სკოლის მე-6 კლასელი მოსწავლე გარდაიცვალა.

## რესურსები ინტერნეტში
* თბილისის 175-ე საჯარო სკოლა

## სქოლიო 
175
ვორონცოვის აგარაკი

**ვორონცოვის აგარაკი** () — XVIII საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, რუსეთის სახელმწიფო მოღვაწისა და დიპლომატის მიხეილ ვორონცოვის აგარაკი. აგებულია ბაროკოს არქიტექტურულ სტილში და არის ამ სახის ერთ-ერთი დღემდე შემონახული უიშვიათესი ძეგლი, რომელიც აგებულია ქალაქის გარეუბანში. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის კრასნოსელსკის რაიონში. მისამართი ჩეკისტების ქუჩა, სახლი № 13. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი.

## ისტორია 
პეტრეს ეპოქაში მდინარე სოსნოვკის ორივე სანაპიროს მიწები ეკუთვნოდათ ძმებ აპრაქსინებს. გრაფმა ვორონცოვმა და მისმა ცოლმა ანამ, რომელიც იყო იმპერატორ ელისაბედ პეტრეს ასულის ბიძაშვილი, თევდორე აპრაქსინისაგან მიწა შეისყიდეს 1750-იანი წლების დასაწყისში და მალევე დაიწყეს ქვის სასახლის მშენებლობა, რომლის პროექტზეც მუშაობდა კარლო ჯუზეპე ტრეზინი, ხოლო ტრეზინისა და ვორონცოვებს შორის ურთიერთობის გაფუჭების შემდეგ სასახლის მშენებლობა გადაეცა სხვა ხუროთმოძღვარს, კერძოდ, ანტონიო რინალდის. სასახლის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1755 წლიდან 1757 წლამდე. 

ვორონცოვის გარდაცვალების შემდეგ აგარაკმა მფლობელი არაერთხელ გამოიცვალა. იგი ჯერ ალექსანდრე ზუბოვს, შემდეგ ალექსანდრე კურაკინს ეკუთვნოდა, რომლის შემვეგ მფლობელი გახდა იოსებ ველიო, რომლისგანაც აგარაკი 1803 წელს შეიძინა ალექსანდრე ნარიშკინმა. 1829 წელს ნარიშკინის გარდაცვალების შემდეგ, აგარაკის ნაწილი შეიძნა ი. პ. სალტიკოვის სიძემ და მემკვიდრემ სენატორმა პ. მ. მიატლევმა.

XVIII საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი დაზიანდა 1941 წლის ხანძრის შედეგად. ნანგრევების სახით იდგა 1950-იანი წლების ბოლომდე, მანამ სანამ გარე ფასადი არ აღადგინეს მიხეილ პლოტნიკოვის პროექტით. 

პოსტსაბჭოთა პერიოდში სახლი დაიკავა პეტერბურგის ტექნოლოგიების ინსტიტუტის კათედრამ. 2009 წელს დიდი კამათის შემდეგ, შენობა გადავიდა ქალაქის ფედრალურ საკუთრებაში.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Господский дом М. И. Воронцова на Петергофской дороге

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
შოთა ლომიძე

**შოთა ლომიძე** (დ. 20 იანვარი, 1936, სოფ. საყულია (დღ. წყალტუბოს მუნიციპალიტეტი), საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 23 ოქტომბერი, 1993) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა). ოლიმპიადის ვიცე-ჩემპიონი 1968 წელს (მეხიკო; 97 კგ). მსოფლიოს ორგზის ჩემპიონი 1969 (მარ-დელ-პლატა; 100 კგ) და 1971 (სოფია; 100 კგ) წლებში. მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი 1967 წელს (ნიუ დელი; 97 კგ). ევროპის ორგზის ჩემპიონი 1966 (კარლსრუე; 97 კგ) და 1969 (სოფია; +100 კგ) წლებში. ევროპის ვიცე-ჩემპიონი 1967 წელს (სტამბული; 97 კგ). სსრკ ხალხთა სპარტაკიადის ჩემპიონი 1967 წელს (მოსკოვი; 100 კგ) და სსრკ ხალხთა სპარტაკიადის ბრინჯაოს პრიზიორი 1959 წელს (მოსკოვი; 100 კგ). სსრკ ოთხგზის ჩემპიონი 1964 (ორჯონიკიძე; 97 კგ), 1965 (თბილისი; 100 კგ), 1966 (ალმა-ატა; 100 კგ), 1967 (მოსკოვი; 100 კგ) წლებში. სსრკ ვიცე-ჩემპიონი 1968 წელს (კიევი; 100 კგ). სსრკ ჩემპიონატის ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი 1962 (ორჯონიკიძე; 97 კგ) და 1969 (ლუგანსკი; 100 კგ) წლებში. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1969).

1964 წელს, ტოკიოს ოლიმპიადაზე, პირველი პაექრობა ბულგარელ პროდან გარჯევთან ფრედ დაასრულა. მეორე შეხვედრაში ქულებით სძლია შვეიცარიელ რუდოლფ კობელტს, მესამე წრეში კი თურქ ოლიმპიურ ჩემპიონ ჰასან გიუნგიორთან დამარცხდა და მედლებისთვის ბრძოლას გამოეთიშა. საბოლოოდ IX ადგილზე გავიდა.

1966 წელს, გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ქალაქ კარლსრუეში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე ფინალში თურქეთის 10-გზის ჩემპიონი აჰმეტ აიიქი დაამარცხა. ოლიმპიურ თამაშებზე, მსოფლიოსა და ევროპის პირველობებზე ეს აიიქის ერთადერთი მარცხი იყო.

1971 წელს მეორედ გახდა მსოფლიოს ჩემპიონი და კარიერა დაასრულა.

სპორტული ასპარეზის დატოვების შემდეგ, სხვადასხვა დროს ხელმძღვანელობდა ახალციხის და გარდაბნის საკონსერვო ქარხნებს, შემდეგ კი თბილისის უალკოჰოლო სასმელების მწარმოებელ „ლაღიძის წყლებს“.

## შოთა ლომიძის შედეგები  1968 წელს, მეხიკოს ოლიმპიადაზე 
* I წრე: ჰაინც კილი (გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკა) - მოგება
* II წრე: იოჟეფ ჩატარი (უნგრეთი) - მოგება
* III წრე: მოსლემ ესკანდარ-ფილაბი (ირანი) - მოგება
* IV წრე: თავისუფალი იყო
* V წრე: საიდ მუსტაფოვი (ბულგარეთი) - ფრე
* ფინალური ჯგუფი, I წრე: იოჟეფ ჩატარი (უნგრეთი) - მოგება
* ფინალური ჯგუფი, II წრე: თავისუფალი იყო
* ფინალური ჯგუფი, ოქროს მედლისთვის: აჰმეტ აიიქი (თურქეთი) - ფრე¹
:¹ *შოთა ლომიძე მხოლოდ მოგების შემთხვევაში გახდებოდა ოქროს მედალოსანი, ამიტომ იგი  მეხიკოს 1968 წლის ოლიმპიადაზე ვერცხლის პრიზიორი გახდა.*

## ძირითადი შედეგები 
## ბიბლიოგრაფია
* 

## რესურსები ინტერნეტში 
* შოთა ლომიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* შოთა ლომიძე —  ქართული სპორტი
* შოთა ლომიძე —  მემატიანე
* შოთა ლომიძე —  Sports Reference
* შოთა ლომიძე —  International Wrestling Database
* მეხიკო 1968 — საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი

## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1936
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1993
კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში
კატეგორია:ქართველი ოლიმპიური პრიზიორები
კატეგორია:წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
შ
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები
კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
ხელოვნების მოედანი

**ხელოვნების მოედანი** () — მოედანი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, საინჟინროსა და იტალიურ ქუჩებს შორის. 

მოედნის ანსამბლში შედის მიხაილოვსკის სასახლე (რომელშიც ამჟამად განთავსებულია რუსული მუზეუმი), მიხაილოვსკის თეატრი (ყოფილი მ. პ. მუსორსკის ოპერისა და თეატრის აკადემიური თეატრი), გოლენიშევა-კუტუზოვის სახლი, მუსიკალური კომედიის თეატრი, რუსეთის ეთნოგრაფიული მუზეუმი, დ. დ. შოსტაკოვიჩის სახელობის სახელმწიფო ფილარმონიის შენობა და სასტუმრო „ევროპა“. შეიქმნა ცნობილი არქიტექტორის კარლ როსის პროექტის მიხედვით XIX საუკუნის პირველ ნახევარში.

მოედნის სკვერში 1957 წელს აღმართეს ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი, რომელზეც მუშაობდნენ მოქანდაკე მიხეილ ანიკუშინი და არქიტექტორი ვასილი პეტროვი. შედის სანქტ-პეტერბურგის ისტორიული ცენტრი და მასთან დაკავშირებული ძეგლთა კომპლექსების შემადგენლობაში, რომელიც არის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი.

თავდაპირველად ეწოდებოდა მიხაილოვსკის მოედანი. სახელი ცნობილი იყო 1834 წლიდან და მიიღო მიხაილოვის სასახლისაგან. პარალელურად 1836-1846 წლებში გამოიყენებოდა სახელწოდება მიხაილოვსკის სასახლის მოედანი.

1920-იანი წლების დასაწყისში მოედანმა მიიღო სახელწოდება ლასალის მოედანი, გერმანელი სოციალისტის ფერდინანდ ლასალის პატივისცემის ნიშნად. 

1940 წლის 26 სექტემბრიდან მოედანმა მიიღო სახელწოდება ხელოვნების მოედანი, რადგან მოედანზე მდებარეობს ფილარმონიის დიდი დარბაზი, მცირე საოპერო თეატრი, რუსული მუზეუმი და კულტურისა და ხელოვნების სხვა დაწესებულება.

## ლიტერატურა 
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 143. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 97. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 51. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Электронная энциклопедия Санкт-Петербурга. Искусств пл. 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
პეტრე III-ის სასახლე

**პეტრე III-ის სასახლე** () — XVIII საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, სასახლე ორანიენბაუმის სასახლეებისა და პარკების ანსამბლის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. აგებულია 1758-1762 წლებში არქიტექტორ ანტონიო რინალდის პროექტის მიხედვით ტახტის მემკვიდრის პეტრე თედორეს ძისათვის და წარმოადგენდა პეტერშტადტის მთავარ შენობას. სასახლე შემონახულია ჩვენს დრომდე და მასში განთავსებულია მუზეუმი „პეტრე III-ის სასახლე“. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი.

## ისტორია 
1743 წელს ორანიენბაუმი საჩუქრად გადასცეს ტახტის მემკვიდრეს პეტრე თედორეს ძეს. აქ მისთვის 1759-1762 წლებში სამხრეთის ჭაობის ნაპირზე ააშენეს ციხესიმაგრე პეტერშტადტი. ციხესიმაგრის პარალელურად ააშენეს სასახლე პეტრე III-ისათვის. სასახლე იყო ერთადერთი ორსართულიანი შენობა ციხესიმაგრეში და კარიბჭესთან ერთად ქმნიდა ერთიან ანსამბლს. მისი პატარა ზომები, პირველ რიგში, აიხსნება იმით, რომ სასახლე საცხოვრებლად არ იყო განკუთვნილი. ეს უფრო პავილიონი იყო, სადაც შეიძლებოდა დასვენება სადილის შემდეგ. სასახლის პირველი სართული ძირითადად სამსახურებივ ხასიათს ატარებდა.  

სასახლე იყო ანტონიო რინალდის პირველი დამოუკიდებელი ნამუშევარი რუსეთში, რომელიც შესრულებული იყო როკოკოს სტილში, რომელმაც განვითარება ვერ ჰპოვა რუსეთში და პრაქტიკულად მალევე ჩაანაცვლა კლასიციზმმა. 

პეტრე III-ის გარდაცვალების შემდეგ სასახლე და პეტერშტადტის ციხესიმაგრე მიატოვეს. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ორანიენბაუმის პარკი გადავიდა სატყეო ტექნიკუმის ხელში, რომელიც აქ დააარსეს 1918 წელს. დიდი სამამულო ომის პერიოდში ორანიენბაუმი იმყოფებოდა ე. წ. ორანიენბაუმის პლაცდარმის ტერიტორიაზე.

სასახლის რესტავრაცია მიმდინარეობდა 1953-1955 წლებში. 1980-იან წლებში კი მიმდინარეობდა არქეოლოგიური გათხრები ვ. ა. კორენცვიტის ხელმძღვანელობით. 

## ლიტერატურა 
* Гусаров А. Ю. Ораниенбаум. Три века истории. — СПб., 2011. — ISBN 978-5-93437-329-1.
* Денисова Е. Г. Дворец Петра III. — СПб., 2005.
* Кючарианц Д. А., Раскин А. Г. Ораниенбаум. Дворцы и парки. — СПб., 2006. — ISBN 5-289-02199-X.
* Горбатенко С. Б. Петергофская дорога: историко-архитектурный путеводитель. — СПб., 2001. — ISBN 5-8015-0113-4.
* Мудров Ю. Ораниенбаум. — СПб., 2005. — ISBN 5-900959-93-7.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ბერთა ბურგუნდიელი

**ბერთა ბურგუნდიელი** (, ; დ. 964 — გ. 16 იანვარი, 1010) — ველფების დინასტიის წარმომადგენელი. ბურგუნდიის მეფე კონარდ I-ისა და დედოფალ მატილდა ფრანგის ასული. საფრანგეთის დედოფალი 996-1000 წლებში როგორც რობერ II-ის მეორე ცოლი. 

## ბიოგრაფია 
ბერთა დაიბადა 964 წელს. იგი იყო ბურგუნდიის მეფე კონრად I-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ მატილდა ფრანგის უფროსი ასული. მას სახელი მამის დედის, დედოფალ ბერთა შვაბიელის პატივსაცემად დაარქვეს. დედის მხრიდან მისი ბებია-ბაბუა საფრანგეთის მეფე ლუი IV და დედოფალი გერბერგა საქსონიელი იყვნენ. 

983 წელს ბერთა მიათხოვეს ბლუას გრაფ ოდო I-ს, რომელთანაც მას შვიდი შვილი შეეძინა. 

996 წელს ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, ბერთა მალევე ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის ახლადგაქნორწინებულ მეფე რობერ II-ს, რომელსაც იმედი ჰქონდა, რომ თავისი ნაყოფიერებით ცნობილი ბერთა შვილებს გაუჩენდა. აქამდე რობერს ცოლად ბერნარდ II-ის ასული როზალა იტალიელი ჰყავდა, რომელსაც ბერთას მსგავსად პირველ ქმართან შვილები ჰყავდა, თუმცა რობერთან ვერ გააჩინა. ამის გამო, ცხადია კაპეტინგების დინასტია სერიოზული საფრთხის ქვეშ იდგა. 

თავიდან მათი ქორწინება უკანონოდ ითვლებოდა, თუმცა საბოლოოდ რომის პაპმა გრიგოლ V-მ ეს ქორწინება ლეგიტიმურად სცნო. მალევე ბერთასა და რობერს შვილი შეეძინა, თუმცა იგი მალევე დაიღუპა. ამის შემდეგ, რამდენიმე წელი ბერთა ბავშვს ვეღარ აჩენდა, რის გამოც რობერ II-მ პაპ სილვესტერ II-ს ბერთასთან განქორწინება სთხოვა. 1000 წელს რომის პაპმა მათი ქორწინების ანულირება მოახდინა, რის შემდეგაც ბერთას ჩამოერთვა საფრანგეთის დედოფლის წოდება. 

სულ მალე რობერმა მესამედ იქორწინა კონსტანსია დ'არლზე, რომელთანაც საბოლოოდ შეეძინა მემკვიდრეები. თავად ბერთა გარდაიცვალა 1010 წლის 16 იანვარს. 

## შვილები 
# რობერი (980), გარდაიცვალა ჩვილი;
# თეობალდ II (985-1004), ბლუას გრაფი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
# ოდო II (990-1037), ბლუას გრაფი, დაქორწინდა ორჯერ, თუმცა სულ სამი შვილი შეეძინა;
# ტიერი (991-996), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
# აგნესი (?-?), ცოლად გაჰყვა ტრუას ვიკონტ გაი დე ტორნუას;
# როჟერი (995-1002), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;

## ლიტერატურა 
* Stefan Weinfurter, The Salian Century: Main Currents in an Age of Transition, transl. Barbara M. Bowlus, (University of Pennsylvania Press, 1999), 46.
*  Burgundy and Provence 879-1032, Constance Brittain Bourchard, The New Cambridge Medieval History, Vol. III, ed. Timothy Reuter, (Cambridge University Press, 1999), 342.

კატეგორია:დაბადებული 964
კატეგორია:გარდაცვლილი 16 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1010
კატეგორია:ველფების დინასტია
კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები
კატეგორია:დაბადების წელი უცნობია
კატეგორია:გარდაცვალების წელი უცნობია
როზალა იტალიელი

**როზალა იტალიელი** (, ; დ. 937 — გ. 13 თებერვალი, 1003), აგრეთვე ცნობილია როგორც **როზალა ლომბარდიელი** და **სიუზენა იტალიელი** — ივრეას დინასტიის წარმომადგენელი. იტალიის მეფე ბერენგარ II-ის ქალიშვილი. ფლანდრიის გრაფინია 968-987 წლებში როგორც არნულფ II-ის მეუღლე და ფლანდრიის რეგენტი 987-995 წლებში. საფრანგეთის დედოფალი 996 წელს როგორც რობერ II-ის პირველი მეუღლე. 

## ბიოგრაფია 
როზალა დაიბადა 937 წელს იტალიაში. იგი იყო იტალიის მეფე ბერენგარ II-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ვილა ტოსკანელის ნაბოლარა ქალიშვილი. 968 წელს როზალა ცოლად შერთეს ფლანდრიის გრაფ არნულფ II-ს, რომელთანაც მას ერთი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი შეეძინა. 987 წელს არნულფი გარდაიცვალა და გრაფი მათი მცირეწლოვანი ვაჟი ბალდუინ IV გახდა, რომლის რეგენტადაც როზალა გვევლინება.

988 წელს როზალა მეორედ გათხოვდა საფრანგეთის მომავალ მეფე რობერ II-ზე. ეს ქორწინება მოაწყო რობერის მამამ, საფრანგეთის პირველმა მეფემ და კაპეტინგების დინასტიის დამაარსებელმა ჰუგო კაპეტმა. საფრანგეთში გათხოვების შემდეგ მას სახელი შეუცვალეს და ძირითადად სიუზენას ეძახდნენ. 992 წლიდან რობერი და როზალა განცალკევებით ცხოვრობდნენ, რადგანაც 38 წლის როზალა ძალიან უფროსი იყო ახალგაზრდა ქმარზე და ისინი ერთმანეთს ვერ უგებდნენ. სწორედ ამიტომ, მათ შვილებიც არ ჰყოლიათ და არც ოჯახური ბედნიერება ჰქონიათ. 

როდესაც 996 წელს როზალას მამამთილი, ჰუგო გარდაიცვალა ტახტზე რობერ II ავიდა და როზალაც დედოფლად გვევლინება. ახლა უკვე დიდი ძალაუფლების რობერმა როზალასთან განქორწინება მოითხოვა. პაპმა მალევე დააკმაყოფილა მისი მოთხოვნა და რობერი და როზალა განქორწინდნენ, რის შემდეგაც მან სასწრაფოდ შეირთო ცოლად თავისი საყვარელი ბერთა ბურგუნდიელი. მიუხედავად იმისა, რომ ბერთასა და რობერს შვიდი შვილი შეეძინათ, ეს ქორწინება მათი ახლონათესავური კავშირის გამო უკანონო იყო, რის გამოც 1003 წელს ისინიც განქორწინდნენ და რობერი კიდევ ერთხელ ქორწინდება. 

განქორწინების შემდეგ როზალამ დატოვა საფრანგეთი და თავის ვაჟთან ერთად ცხოვრობდა ფლანდრიაში. მან უკანასკნელი წლები ბედნიერად გაატარა და გარდაიცვალა 1003 წლის 13 თებერვალს, ფლანდრიის დედაქალაქ გენტში. 

## ქორწინება და შვილები 
იგი პირველად დაქორწინდა ფლანდრიის გრაფ არნულფ II-ზე, რომელთანაც შეეძინა ორი შვილი:
# ბალდუინ IV (980-1035), ფლანდრიის გრაფი, ცოლად შეირთო ოგივ ლუქსემბურგელი, რომელთანაც შეეძინა ვაჟი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ელეანორ ნორმანდიელზე რომელთანაც ერთი გოგონა შეეძინა;
# მატილდა (?-995);

არნულფის გარდაცვალებიდან ერთ წელიწადში როზალა ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე რობერ II-ს, თუმცა უშვილობის გამო ისინი 996 წელს განქორწინდნენ. 

## ლიტერატურა 
* Nicholas, David (1992). Medieval Flanders. Longman.
* Poppe, Andrzej (1976). "The Political Background to the Baptism of Rus': Byzantine-Russian Relations between 986-89". Dumbarton Oaks Papers. Vol. 30.
* Vasiliev, Aleksandr Aleksandrovich (1951). Hugh Capet of France and Byzantium. Dumbarton Oaks Papers. 6.

კატეგორია:დაბადებული 937
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1003
კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები
კატეგორია:ქალი რეგენტები
მატილდა ფრიზიელი

**მატილდა ფრიზიელი** (; დ. 1024 – გ. 1044) — საფრანგეთის დედოფალი 1034-1044 წლებში როგორც ანრი I-ის პირველი ცოლი. ფრიზიის მარკგრაფ ლიუდოლფისა და მისი ცოლის გერტრუდა ფონ ეგიშეიმის ასული.

მატილდა და ანრი 1034 წელს, მისი საცოლის, მატილდა ფრანკონიელის გარდაცვალების შემდეგ დაქორწინდნენ. 1040 წელს მან თავისი პირველი და უკანასკნელი გოგონა გაააჩინა, რომელიც ოთხ წელიწადში დაიღუპა. იგი თავისი ქალიშვილის გარდაცვალებიდან სულ რამდენიმე კვირაში გარდაიცვალა. დედოფალი მატილდა დაკრძალეს სენ დენის სამეფო ბაზილიკაში, პარიზში. 

მისი გარდაცვალების შემდეგ ანრიმ ცოლად ანა კიეველი შეირთო, რომელთანაც შეეძინა მემკვიდრეები. 

## ლიტერატურა 
*  Woll, Carsten (2002). Die Königinnen des hochmittelalterlichen Frankreich. Stuttgart: Steiner. ISBN 3-515-08113-5.
*  Treffer, Gerd (1996). Die französischen Königinnen. Von Bertrada bis Marie Antoinette [The Queens of France. From Bertrada to Marie Antoinette]. Regensburg: Pustet. ISBN 3-7917-1530-5.

კატეგორია:დაბადებული 1024
კატეგორია:გარდაცვლილი 1044
კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები
კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები
კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
ბერტრადა დე მონფორი

**ბერტრადა დე მონფორი** (; დ. 1070 — გ. 14 თებერვალი, 1117) — მონტფორტთა დინასტიის წარმომადგენელი. საიმონ I-ის უფროსი ასული. ანჟუს გრაფინია 1089-1092 წლებში როგორც ფულკ IV-ის მეხუთე ცოლი და საფრანგეთის დედოფალი 1092-1108 წლებში როგორც ფილიპ I-ის მეორე ცოლი. იერუსალიმის მეფე ფულკ V-ის დედა. 

## ბიოგრაფია 
ბერტრადა დაიბადა 1070 წელს საფრანგეთში. იგი იყო ფრანგი დიდგვაროვნის, საიმონ I-ისა და მისი მეორე მეუღლის, აგნეს დ'ევრეს პირველი შვილი. მისი უმცროსი ძმა იყო ნორმანდიის ჰერცოგი და ევრეს გრაფი ამური III. 

1089 წელს ბერტრადა ცოლად გაჰყვა უკვე ოთხჯერ განქორწინებულ ანჟუს გრაფ ფულკ IV, რაზეც ლაპარაკია შემდეგ წყაროში:

ბერტრადასა და ფულკის ქორწინება უიღბლო აღმოჩნდა, რის გამოც 1092 წელს ისინი განქორწინდნენ, თუმცა ქორწინებიდან მათ ერთი საერთო ვაჟი დარჩათ. 

განქორწინებისთანავე, ულამაზესმა და გონიერმა ბერტრადამ რომანი თვით საფრანგეთის მეფე ფილიპ I-თან გააბა. მალევ მეფე გასცილდა თავის ცოლს, ბერთა ჰოლანდიელს, რომელიც კოშკში გამოკეტეს. 1092 წლის 15 მაისს ფილიპი და ბერტრადა დაქორწინდნენ, რის შემდეგაც იგი საფრანგეთის დედოფლად გვევლინება. თავდაპირველად რომის პაპი ბერთა ჰოლანდიელის მხარეს იჭერდა და კატეგორიულ უარს ამბობდა ფილიპის ახალი ქორწინების ლეგიტიმაციაზე, თუმცა 1095 წელს ჯვაროსნულ ლაშქრობაში ჩართვის პირობით პაპმა ურბან II-მ მათი ქორწინება კანონიერად სცნო. 

ბერტრადამ მეფეს კიდევ ორი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი გაუჩინა. ცხადია მას ტახტზე თავისი ვაჟის დასმა სურდა, რის გამოც მან ინგლისის მეფე ჰენრი I-ს წერილი მისწერა თავისი გერის, ტახტის მემკვიდრე ლუი კაპეტის ინგლისში გადასახლების თაობაზე. მას შემდეგ, რაც ჰენრისგან უარი მიიღო, ბერტრადა ათასგვარი ჯადოთი და საწამლავით ცდილობდა ლუის მოკვლას, თუმცა ამაოდ. მისი ძალისხმევა ფუჭი აღმოჩნდა. 1108 წელს ფილიპი გარდაიცვალა და ტახტზე ლუი VI ავიდა, რაზეც სამეფო კარის მემატიანე გვამცნობს:

იგი ფონტერვუდის სააბატოში მთელი დარჩენილი წლები ცხოვრობდა, სადაც 1117 წლის 14 თებერვალს, 46-47 წლის ასაკში გარდაიცვალა. 

მისმა ვაჟმა პირველი ქორწინებიდან, მამის გარდაცვალების შემდეგ ანჟუს გრაფობა მიიღო, თუმცა იგი მალევე დაქორწინდა იერუსალიმის დედოფალზე, რითაც იგი მეფე გახდა. 

## შვილები 
თავის პირველ ქმართან ბერტრადას მხოლოდ ერთი ვაჟი ჰყავდა:
# ფულკ V (1089-1143), ანჟუს გრაფი და იერუსალიმის მეფე, პირველად იქორწინა ერემბურგ მაინელზე, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი მელიზენდა იერუსალიმელზე;

თავის მეორე ქმართან ბერტრადას ჰყავდა სამი შვილი:
# ფილიპი (?-1123), მანტის გრაფი;
# ფლორი (?-1118), ნანჟის გუბერნატორი;
# სესილია (?-1145), პირველად ცოლად გაჰყვა ანტიოქიისა და გალილეს პრინც ტანკერდ I-ს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი გრაფ პონს ტრიპოლელს;

## ლიტერატურა 
* Blacker, Jean (1998). "Women, Power, and Violence in Orderic Vitalis's "Historia Ecclesiastica". In Roberts, Anna. Violence Against Women in Medieval Texts. University Press of Florida.
* Bradbury, Jim (2007). The Capetians: The History of a Dynasty. Bloomsbury Publishing.
* Hodgson, Natasha R. (2007). Women, Crusading and the Holy Land in Historical Narrative. The Boydell Press.
* Hollister, C. Warren (2001). Henry I. Yale University Press.
* McDougall, Sara (2017). Royal Bastards: The Birth of Illegitimacy, 800-1230. Oxford University Press.

კატეგორია:დაბადებული 1070
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1117
კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები
კომები

**კომები**, (წარსულში *ზირიანები*), **კომი-პერმიაკები** — კომის რესპუბლიკის მკვიდრი მოსახლეობა. კომების მნიშვნელოვანი ჯგუფები ურალის იქით ცხოვრობენ. საკუთრივ კომების საერთო რაოდენობა 322 ათასი კაცია (1970). ლაპარაკობენ კომი ენაზე, რომელიც რამდენიმე დიალექტს შეიცავს. მორწმუნე კომები მართლმადიდებლები არიან, გვხვდებიან ძველმოწესენიც. კომებისა და კომი-პერმიაკების წინაპრები რომლებთაც საერთო ენა ჰქონდათ, ჯერ კიდევ ძვ. წ. I ათასწლეულში ენობრივი ერთობის გათიშვისა და უდმურტების ცალკე ხალხად გამოყოფის შემდეგ გარკვეულ ხანს კამისპირეთში მცხოვრები ერთ ხალხს შეადგენდნენ. I ათასწლეულის II ნახევარში მათი ნაწილი ზემო კამისპირეთიდან მდინარე ვიჩიგდის აუზში გადასახლდა. აქ ისინი ადგილობრივ მოსახლეობაში აითქვიფნენ და ახალი ტომობრივი გაერთიენბა შექმნეს. II ათასწლეულის დასაწყისში შეიქმნა 2 ტომობრივი გაერთიანება. ერთი მდინარე ვიჩიგდის აუზში, მეორე — კამის აუზში. XVI-XVIII საუკუნეებში კომი ხალხი ზემო ვიჩეგდისა და  პეჩორის აუზებში გადასახლდა. მათი მთავარი საქმიანობა იყო მიწათმოქმედება, მეცხოველეობა, ნადირობა, თევზჭერა. XIX საუკუნეში ჩრდილოეთ რაიონებში განვითარდა  მეირმეობა. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მიიღეს ავტონომია (1921 წელს შეიქმნა კომის ავტონომიური ოლქი, 1936 წელს — კომის ასსრ). განვითარდა მრეწველობა და მექანიზებული სოფლის მეურნეობის კულტურა. 

## ლიტერატურა
კატეგორია:კომები
აბრაამ სიმფსონი

**აბრაამ ჯედიდაია „აბე“ სიმფსონ მეორე**, აგრეთვე ცნობილია, როგორც '''*გრემპა* (პაპა) სიმფსონი'* — ერთ-ერთი მთავარი გმირი ანიმაციური სერიალში *სიმფსონები''. იგი პირველად გამოჩნდა 1989 წელს, ეპიზოდში „Grampa and the kids“. 

## პერსონაჟის შექმნის ისტორია 
ანიმაციის შემქმნელს, მეტ გრეინინგს სურდა ჰყოლოდა პერსონაჟი, რომელიც ბავშვებს მოუყვებოდა უამრავ გამოგონილ ისტორიას. მას სურდა ჰყოლოდა ძალიან მოსაბეზრებელი პერსონაჟი. სწორედ ამ დროს მან გადაწყვიტა, რომ შეექმნა პაპა. მან დაავალა ანიმაციზე მომუშავე კოლექტივს, რომ შეერჩიათ პაპის სახელი. მათ აირჩიეს „აბრაამი“. საინტერესოა ის ფაქტი, რომ ეს ხალხი არ იყო ინფორმირებული იმის შესახებ, რომ მეტ გრეინინგსის პაპასაც აბრაამი ერქვა.

## ბიოგრაფია 
გრემპა სიმპსონი  ჰომერ სიმპსონის მამაა, მარჯი სიმპსონისა, ბართის, ლიზასა და მეგის პაპა. ჰყავს უფროსი ძმა სახელად სირუსი, რომელიც ცხოვრობს ტაჰიტის კუნძულზე, აგრეთვე ჰყავს ახალგაზრდა ძმა სახელად ჩეტი. 29-ე სეზონის 25-ე სერიაში მას შეუსრულდა 87 წელი.

## ნაკეთობები
„Playmates Toys“-მა შექმნა გრემპას ორი ფიგურა „World of Springfield“-ის სერიისათვის. პირველად სათამაშო გამოვიდა 2000 წლის მაისში, ხოლო მეორე სათამაშო, „Sunday Grampa“ პირველად გამოჩნდა 2002 წლის ივნისში.

## რესურსები ინტერნეტში
* აბრაამ სიმფსონი — TheSimpsons.com
* აბრაამ სიმფსონი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა

## სქოლიო
კატეგორია:სიმფსონების პერსონაჟები
მწვანე ყანჩა

**მწვანე ყანჩა** () — ფრინველი ყანჩისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 40–46 სმ. აქვს მოკლე კისერი. შეფერილია რუხ-მწვანე ფერში. სხეულის ქვედა ნაწილი შედარებით ღიაა. თავზე აქვს შავი „ქუდი“ და გრძელი ბიბილო. ნისკარტი შავია, ფეხები მკრთალი ყვითელი ან ნარინჯისფერი. არ ახასიათებს სქესობრივი დიმორფიზმი. კისერი და მკერდი ყავისფერია, გასდევს თეთრი ზოლები. გავრცელებულია მთელი მსოფლიოს ტროპიკულ და სუბტროპიკულ განედებში. ბინადრობს ტბებისა და მდინარეების სანაპიროებზე, მანგროებსა და ჭაობებში; ხშირ მცენარეულობაში. მისდევს მარტოხელა ცხოვრების ნირს, აქტიურია შებინდებისას. ბუდეს აკეთებს ბუჩქებზე, ხშირად ხეების იმ ტოტებზე, რომლებიც უშუალოდ წყლის ზევით არიან გაზრდილი. დებს 2–4 კვერცხს.

## ლიტერატურა 
* Martin Woodcock, Hermann Heizel: *Collins Handguide to the Birds of the Indian Sub-Continent*, ISBN 0-00-219712-X

## რესურსები ინტერნეტში 
* რუსეთის ხერხემლიანი ცხოველები: მწვანე ყანჩა 

## სქოლიო 
კატეგორია:მწვანე ყანჩები
Tesla, Inc.

**Tesla, Inc** (ადრე **Tesla Motors, Inc.**) — ამერიკული ავტომშნებელი და ენერგოკომპანია, დაფუძნებული ქალაქ პალო-ალტოში, კალიფორნიაში.  კომპანია დაკავებულია ელექტრომობილების და მზის პანელების წარმოებით. მისი ქარხნები განლაგებულია ნევადასა და კალიფორნიაში. 2018 წლის ივნისის მონაცემებით „Tesla“ ყიდის Model S, Model X და Model 3 ავტომობილებს, Powerwall და Powerpack ბატარეებს, მზის პანელებს და სხვა პროდუქციას.

კომპანია „Tesla“ დაარსდა 2003 წლის ივლისში, ბიზნესმენების მარტინ ებერჰარდის და მარკ ტრაპენინგის მიერ „Tesla Motors“-ის სახელით. კომპანიის სახელწოდება მომდინარეობს ფიზიკოს ნიკოლა ტესლას სახელისგან. კომპანიას დაფინანსების ადრეულ ეტაპზე შემოუერთდნენ ილონ მასკი, ჯეფრი ბრაიან შტრობელი და იან რაიტი. მიუხედავად ამისა, თავად კომპანია ამ უკანასკნელთ თანადამფუძნებლებად მიიჩნევს. 2017 წელს კომპანიას შეეცვალა სახელი და დაერქვა „Tesla“.

## ისტორია 
კომპანია Tesla (დაფუძნებული როგორც Tesla Motors) დარეგისტრირდა 2003 წლის 1 ივლისს მარტინ ებერხარდის და მარკ ტარპენინგის მიერ. 2004 წლის თებერვალში სამმა დამფუძნებელმა მოიზიდა 7,5 მილიონ აშშ დოლარის ოდენობის ინვესტიციები, ამასთანავე ილონ მასკმა შეიტანა 6,5  მილიონი აშშ დოლარი. მასკი გახდა დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე და გენერალურ დირექტორად ებერხარდი დანიშნა.
 
Tesla-მ ავტომობილის პირველი პროტოტიპები ოფიციალურად წარადგინა 2006 წლის 19 ივლისს სანტა-მონიკაში (კალიფორნია).
 
2006 წელს მასკმა მოახერხა 100 მილიონი დოლარის მოზიდვა. შედეგად Tesla-მ დაიწყო თავისი პირველი მოდელის Roadster-ის წარმოება 2008 წელს.
 
2010 წლის იანვარში Tesla-მ აშშ-ს ენერგეტიკის სამინისტროსგან 465 მილიონ დოლარის ოდენობის სესხი მიიღო, რომელიც კომპანიამ დაფარა 2013 წელს.
 
2010 წლის მაისში Model S-ის წარმოებისთვის Tesla-მ დაიწყო ფრიმონტში (კალიფორნია) ფაბრიკის მშენებლობა.
 
2010 წლის 29 ივნისს Tesla-მ დაიწყო აქციების პირველადი საჯარო განთავსება (IPO) NASDAQ-ზე და მოიზიდა 226 მილიონი დოლარი, ამავდროულად ის გახდა პირველი ამერიკული კომპანია, რომელმაც Ford Motor-ის 1956 წლის წარმატების შემდეგ განახორციელა IPO.
 
2012 წლის ივნისში Tesla-მ დაიწყო თავისი მეორე ავტომობილის — Model S-ის წარმოება. 2017 წლის ივლისში კი — სედანი Model 3-ის გაყიდვები.
 
2019 წლის 14 მარტს წარმოდგენილ იქნა ახალი ელექტრომობილი Tesla Model Y.
 
2020 წლის ნოემბერში Tesla-მ, Uber-მა და კიდევ 26 ამერიკულმა კომპანიამ დააარსა ორგანიზაცია Zero Emission Transport Association (ZETA), რომელიც იქნება დაკავებული აშშ-ში ელექტრომობილების რაოდენობის ზრდის ლობირებით.
 
2021 წლის 25 ოქტომბერს კომპანიის კაპიტალიზაციამ გადააჭარბა 1 ტრილიონ დოლარს.

## ლიტერატურა
* 

## რესურსები ინტერნეტში 
* 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:NASDAQ-ზე აღრიცხული კომპანიები
კატეგორია:Tesla, Inc.
კატეგორია:ელექტრომობილების საწარმოები
კატეგორია:ელექტრომობილების საწარმოები
კატეგორია:აშშ-ის ავტომწარმოებელი კომპანიები
კატეგორია:სპორტული ავტომობილების მწარმოებლები
კატეგორია:2003 წელს დაარსებული კომპანიები
დიეგო არმანდო მარადონა (სტადიონი)

**დიეგო არმანდო მარადონა** () — სტადიონი ნეაპოლში. საფეხბურთო კლუბ „ნაპოლის“ საშინაო არენა. 

სტადიონი აშენდა 1959 წელს. 1960 წელს სტადიონმა უმასპინძლა ოლიმპიური თამაშების რამდენიმე მატჩს. თავდაპირველად სტადიონი 80 000-მდე ადამიანზე იყო გათვლილი. 1989 წელს, მსოფლიო ჩემპიონატის ჩატარებამდე სტადიონს ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია. ერთი წლის შემდეგ უმასპინძლა 1990 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის თამაშებს, მათ შორის ნახევარფინალს, რომელიც გაიმართა იტალიისა და არგენტინის ნაკრებებს შორის.

დღესდღეობით სან-პაოლო 60 240 ადამიანს იტევს და ამ მაჩვენებლით, იტალიაში მესამე ყველაზე დიდი სტადიონია სან სიროსა და სტადიო ოლიმპიკოს შემდეგ.

2020 წლის 25 ნოემბერს, დიეგო მარადონას გარდაცვალების შემდეგ, ქალაქის მერმა ლუიჯი დე მაჯისტრისმა ტვიტერზე დაწერა, რომ სტადიონს მარადონას სახელი უნდა დაერქვას, ნაპოლის კარიერაში მისი მიღწევების პატივსაცემად.

## რესურსები ინტერნეტში
*სტადიონის სახელმძღვანელო
*1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ოფიციალური ანგარიში 

## სქოლიო
კატეგორია:იტალიის საფეხბურთო სტადიონები
კატეგორია:სერია A-ს სტადიონები
კატეგორია:ნეაპოლის სპორტი
კატეგორია:ნაპოლი (საფეხბურთო კლუბი)
სვეტის ეკლესია

**სვეტის ეკლესია** — შუა საუკუნეების ეკლესია სოფ. სვეტთან (), ისტორიულ კლარჯეთში (ახლანდელი თურქეთის ართვინის პროვინცია). განადგურებული.

მასზე არსებული უადრესი ცნობები ა. პავლინოვის 1888 წლის ექსპედიციის მასალებშია. ტაძარი იყო უჩვეულო მოყვანილობის – უგუმბათო ტეტრაკონქი. მისი ცენტრალური ნაწილი იყო დასავლეთ-აღმოსავლეთის ღერძზე ოდნავ წაგრძელებული დარბაზი, გადახურული ცილინდრული კამარით. მას ოთხივე მხრიდან აფსიდები უკავშირდებოდა. ჩრდ. და სამხრ. აფსიდებს გვერდებზე მცირე სათავსოები ჰქონდა. შენობის სტრუქტურა ჩაწერილი იყო 16-წახნაგაში, რომლის ცენტრშიც ამოიზრდებოდა ორი ქანობით გადახურული შუა ცალნავიანი მოცულობა. 

ტეტრაკონქზე მცირე ცნობა დატოვა პრ. უვოროვამ. ვარაუდობენ, რომ ტეტრაკონქის ნაშთია „ქილისე ქაფის“ (სიტყვასიტვყვით: კარის ეკლესია) სახელით ცნობილი ნანგრევები სოფლის შემაღლებულ ადგილას.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 

## ლიტერატურა 
* 
* 

## სქოლიო 
კატეგორია:ქართული ეკლესია-მონასტრები ტაო-კლარჯეთში
ფურგონი (ავტომობილი)

**ფურგონი** (; ) — დახურული ძარას მქონე ავტომობილის სახეობა მაღალი ტევადობით, დიდი ოდენობით ხალხის ან ტვირთის გადასაზიდად. ფურგონი ზომით, ჩვეულებრივ აღემატება მსუბუქ ავტომობილებს და ჩამოუვარდება სატვირთოებს. სახეობის მიხედვით კი სპორტულ უნივერსალზე შეიძლება დიდიც იყოს და პატარაც.

ფურგონის ტიპის მანქანას, რომელიც მსუბუქ ავტომობილზეა დაფუძნებული, უნივერსალი ეწოდება. გაზრდილი ტევადობის უნივერსალს — მინი-ფურგონი (მინივენი), ხოლო კიდევ უფრო დიდი სიგრძისა და მოცულობის, ოთხკუთხა ფორმის, სატვირთოს მსგავსი პლატფორმისა და ძალური გადაცემის მქონეს — სრულგაბარიტიანი ფურგონი.

## ტერმინის წარმომავლობა და გამოყენება 
სახელწოდება „ფურგონი“ მომდინარეობს ფრანგული სიტყვისგან *fourgon*, რაც ნიშნავს საბარგო ვაგონს. ხოლო ინგლისურში გავრცელებული დასახელება *van* მომდინარეობს სიტყვისგან *caravan* () და აღნიშნავს გადახურული საზიდრების მწკრივს, რომლის მეშვეობითაც სავაჭრო საქონელი გადაჰქონდათ შორ მანძილზე აღმოსავლეთის ქვეყნებში (თანამედროვე ინგლისურში „ქარავანს“ საცხოვრებელ ფურგონსაც უწოდებენ).

დღესდღეობით, ფურგონები უმეტესად მცირე საწარმოებისა და დაწესებულებების მიერ გამოიყენება, ხალხის ან ტვირთის გადასაზიდად და მომხმარებლებისთვის მომსახურების გასაწევად. მაგალითად, თანამშრომლებისა და ტექნიკის დანიშნულების ადგილამდე ტრანსპორტირებისთვის, აგრეთვე საწყობებიდან საქონლის სავაჭრო წერტილებამდე მიწოდებისა და განაწილებისთვის, საფოსტო ამანათების ჩასაბარებლად და ა. შ.

### სრულგაბარიტიანი ფურგონი 
[მინი|[ფორდი|ფორდის  ფურგონი განცალკევებული შასით, საქონლის გადასაზიდად|220px]]
სრულგაბარიტიან ფურგონებს უწოდებენ გაზრდილი სამგზავრო-სატვირთო სივრცის მქონე, მაღალჭერიან სახეობებს, რომელთაც გააჩნია მცირე ზომის კაპოტი, ძრავას სათავსის დიდი ნაწილი კი სალონშია შეჭრილი და წინა დასაჯდომი სავარძლები, შედარებით მაღლაა განთავსებული. და გამოიყენება სასწრაფო დახმარების მანქანებად, სატელევიზიო სადგურებად, მოძრავ სტუდიებად, სამაცივრე სატვირთოებად, აგრეთვე საცხოვრებელ ფურგონებად, ხალხის ბარგიანად ტრანსპორტირებისთვის სასტუმროებსა და აეროპორტებში, სკოლის მოსწავლეთა გადასაყვანად და ზოგჯერ მიკროავტობუსებადაც.

ამერიკაში, მეტად პოპულარულია ფურგონი განცალკევებული შასით, რომელიც უფრო მეტად ჰგავს სატვირთო ავტომობილს, ვინაიდან მძღოლის არე სრულადაა გამოყოფილი უკანა სივრცისგან, რაც უკანა სატვირთო-სამგზავრო ნაწილის მოხსნისა და ასევე სურვილისამებრ გაზრდის საშუალებას იძლევა.

## სქოლიო 
კატეგორია:ავტომობილები