ალპები

**ალპები**, *ალპის მთები* (; ; ; , ; ; ; ) — ერთ-ერთი უმაღლესი მთათა სისტემა ევროპაში. გადაჭიმულია ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროდან შუა დუნაის დაბლობამდე. ალპების გეოგრაფიული საზღვრების ფარგლებში მთლიანად ან ნაწილობრივ მდებარეობს 8 სახელმწიფოს ტერიტორია, ესენია: საფრანგეთი, მონაკო, იტალია, შვეიცარია, ლიხტენშტაინი, გერმანია, ავსტრია და სლოვენია. ალპები გადაჭიმულია დაახლოებით 1200 კმ-ზე, სიგანე 50-260 კმ.
უმაღლესი წერტილის სიმაღლეა ზღვის დონიდან 4808 მ (მონბლანი, დასავლეთ ევროპის უმაღლესი მწვერვალი). ალპების მთათა სისტემის საერთო ფართობია დაახლოებით 207 000 კმ².

ალპები დასავლეთი ევროპის ცენტრალური ნაწილის მაღალმთიანი ოლქია. იგი თავისი თოვლითა და ყინულებით კვებავს დასავლეთი ევროპის მრავალ დიდ მდინარეს და მათ შენაკადებს, დიდ გავლენას ახდენს შუა ევროპის ჰავაზე და თანაც ბუნებრივი ლანდშაფტების თავისებური კომპლექსებით ხასიათდება. განსაკუთრებით გამორჩეულია ალპების გეოლოგიური აგებულების განსაკუთრებული სირთულე და მთების რელიეფის ფორმები. მთების მნიშვნელოვანი საერთო სიმაღლე, მათ მკვეთრად დანაწევრებასთან ერთად, განსაზღვრავს ვერტიკალური ლანდშაფტების ზონების მკაფიოდ გამოხატულ ცვლას და ტიპური ალპური ლანდშაფტების ფართო განვითარებას. ამ თვისებების მიხედვით, ალპები გამოიყოფა როგორც ევროპის, განსაკუთრებით, დიდი ფიზიკურ გეოგრაფიული ოლქი.

ალპები ქმნიან მძლავრ ერთიან მთის რკალს, რომელიც ხმელთაშუა ზღვის გენუის უბის ნაპირთან იწყება; აქ, შევიწროებულ და დადაბლებულ რაიონში, ერთმანეთს ხვდება ორი მაღალმთიანი მთის სისტემა: *ალპები* და აპენინები. აქედან ალპები ჯერ სამხრეთ-დასავლეთისაკენ მიემართება, ზღვის სანაპიროს გასწვრივ, სადაც თავისი სილამაზით ცნობილი საფრანგეთის რივიერა მდებარეობს, შემდეგ კი მკვეთრად იღუნება ჩრდილო-დასავლეთისა და ჩრდილოეთისაკენ. ეს რაიონი ცნობილია ზღვისპირა ალპების სახელწოდებით. შემდეგ ჩრდილოეთისაკენ, მაღალმთიანი ზონა, შესამჩნევად მაღლდება და ფართოვდება; მატულობს როგორც მთების სიმაღლე, აგრეთვე ბუმბერაზი მასივებისა და მწვერვალების, თოვლიანი, მძლავრი მყინვარებით დაფარული გოლიათების რიცხვი.

ალპების, პირენეების და კარპატების მთიანი სისტემა, ევროპისათვის პირობით საზღვარს ქმნის თბილ სამხრეთსა და ცივ ჩრდილოეთს შორის.

## ეტიმოლოგია 
ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული ჰიპოთეზის მიხედვით, სახელწოდება „ალპები“ წარმოსდგება კელტური alp „მაღალი მთის“ სახელწოდებიდან. არსებობს აგრეთვე მოსაზრება, სახელწოდების ინდოევროპულამდელ წარმოშობაზე, რომელსაც კერძოდ, საფუძვლად უდევს *al- / *ar- „მაღალი“, რომელიც სხვადასხვა დაბოლოებებით (alb, alp, arb და სხვა) გვხვდება რიგ ორონიმებში. სახელწოდება „ალპები“ *alpis* ფორმის სახით, ჩვენს წელთაღრიცხვამდე V საუკუნეში მოხსენიებულია ძველი ბერძენი ისტორიკოსის ჰეროდოტეს (დაახლ. ძვ. წ. 484 — დაახლ. ძვ. წ. 425) მიერ; ძველ რომში — *Alpes*, თანამედროვე გერმანულში — *Alpen*, ფრანგულში — *Alpes*, იტალიურში — *Alpi*. გერმანულად Albe, Alpe ან Alp, ოქსიტანიურად Alp/Aup, ხოლო ფრანგულად — Alpage ან Alpe მხოლობითი რიცხვში აღნიშნავს — ალპურ საძოვარს, თუმცა მრავლობით რიცხვში სახელწოდება ქედების ერთიანი აღმნიშვნელია.

სახელწოდების მრავლობითი რიცხვის ფორმების ტრადიციული გამოყენება დაკავშირებულია რამდენიმე ალპების არსებობასთან: ცნობილია დოლომიტიანი, პენინის, ზღვისპირა, იულიუსის და ა.შ. ალპები, რომელთაგან თითოეული შეიცავს ქედებსა და მასივებს, სადაც გვხვდება ტერმინი *ალპები*.

ალპებსა და იურის მთებს შორის ვრცელდება შვეიცარიის ზეგანი. საფრანგეთის ალპების ჩრდილო რაიონი, მონბლანთან ერთად, ცნობილია სავოიის ალპების სახელწოდებით. მონბლანის რაიონში ალპების რკალი მაქსიმალურ სიმაღლეს აღწევს. ამასთან, შესამჩნევად ვიწროვდება და მკვეთრად იღუნება ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთისაკენ. შემდეგ მთიანეთის ის ნაწილი მდებარეობს, რომელსაც შვეიცარიის ალპებს უწოდებენ. ამ მანძილზე ალპების რკალი ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ მიემართება და შედის შვეიცარიის ფარგლებში. იტალიას მიეკუთვნება ამ მონაკვეთის მხოლოდ სამხრეთი კალთები.

ალპების გეოლოგიურ აგებულებაში უდიდეს როლს თამაშობს შარიაჟული სტრუქტურა — ნაოჭების ზეწრების რთული დაგროვება, გადაწოლა და შეცოცება დასავლეთისა და ჩრდილო-დასავლეთისაკენ — დასავლეთ ალპებში, აღმოსავლეთ ალპებში კი — ჩრდილოეთისაკენ. აქედან უნდა გამოითიშოს სამხრეთ-აღმოსავლეთი ალპების ოლქი, რომელიც ტექტონიკურად „ალპიდებს“ კი არ ეკუთვნის, არამედ „დინარიდებს“. გარდა ამისა, ალპების ფართობის დიდ ნაწილს, ოღონდ არა მთლიანად, შეადგენს ალოქტონური შარიაჟული ნაოჭების საფარები, რომლებიც, უმეტეს შემთხვევაში, გარღვევებითა და ეროზიით არიან დაცილებული ნაოჭის ძირებს. დასავლეთი ალპებისათვის ძლიერ დამახასიათებელია ეგრეთ წოდებული „გარეგანი“ ძველი (კრისტალური) ავტოქტონური (ე.ი. ადგილობრივი წარმოშობილი) მასივების რიგი. ისინი დასავლეთისაკენ ამოზნექილი რკალით მიემართებიან ზღვისპირული ალპებიდან (სამხრეთით) და ჩრდილო-აღმოსავლეთით აარის მასივში ბოლოვდებიან; ამრიგად, ისინი დასავლეთი ალპების მაღალმთიანი სარტყლის გარეგან ქედს (წყვეტილ ზონას) შეადგენენ. ეს მასივები ძველი ჰერცინული ნაოჭა ქედის საბოლოო დანგრევას და გადარეცხვას გადარჩენილ ნაშთად ითვლება, რომელიც ნაწილობრივ ახალგაზრდა მესამეული მთების — ალპების საფუძველშია განლაგებული.

ძველი მასივების გარდა ავტოქტონურია აგრეთვე დასავლეთი საფრანგეთის წინაალპების წესიერად აგებული მესამეული ნაოჭა ქედები, თავის წინა მთებსა და იურის მთების განშტოებასთან ერთად. ალპების ჩრდილო განაპირა ზონის გასწვრივ გადაჭიმულია ძლიერ ახალგაზრდა ავტოქტონური ნაოჭების ვიწრო ზოლი, რომელიც ნეოგენური წინამთის „მოლასებისაგან“ (კონგლომერატებისა, ქვიშებისა და თიხებისაგან) არის აგებული, ეს ნაოჭები შარიაჟული საფარის ფრონტალურ ხაზს ესაზღვრებიან.

ალპები შედგება ევროპის ფილების ნაწილებისაგან.

მდინარე ლინთის ხეობა წარმოადგენს U-სებრ ხეობას, რომელიც დახვნილია რისულ-ვიურმული პერიოდის მყინვარებით. გარშემორტყმულია გაშიშვლებული მწვერვალებით, რომელთა სიმაღლეა 2000-3000 მ. ეშერმა ყურადღება მიაქცია, რომ პერმული ასაკის ვულკანური კონგლომერატები, რომელსაც ვერუკანოს ფორმაციას უწოდებენ, ფართოდ არის გავრცელებული ამ რაიონში მწვერვალებთან, ხოლო ქვიშაქვისა და მერგელებისგან აგებული ეოცენური ფენები, შვეიცარიაში წოდებული ფლიშის სახით, ყოველთვის ძირთან არის გავრცელებული. აუზის ფართობი — 185 ათ. კმ². მთავარი შენაკადებია: ნეკარი (სიგრძე 367, აუზის ფართობი 13 900 კმ²), მაინი (სიგრძე 527, აუზის ფართობი 27 292 კმ²), რური (სიგრძე 217, აუზის ფართობი 4485 კმ²) (მარცხენა); აარე (სიგრძე 295, აუზის ფართობი 17 779 კმ²), მოზელი (სიგრძე 545, აუზის ფართობი 28 286 კმ²) (მარჯვენა). რაინი აკავშირებს ჩრდილოეთის ზღვას და ალპების მთებს.

მდინარე დუნაი სათავეს იღებს შვარცვალდიდან, ზღვის დონიდან 678 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 2857 კმ. დინების ზემო მონაკვეთში მარჯვნიდან იერთებს ალპების კალთებიდან ჩამომავალ მრავალ მდინარეს, რომელთაგან მნიშვნელოვანია: ლეხი (სიგრძე 264, აუზის ფართობი 3926 კმ²), იზარი (სიგრძე 295 კმ, აუზის ფართობი 8370 კმ²), ინი (სიგრძე 517 კმ, აუზის ფართობი 25 700 კმ²), ენსი (სიგრძე 254 კმ, აუზის ფართობი 6000 კმ²) და სხვ.

რონა სათავეს იღებს ლეპონტინის ალპებში. ზემო დინაბასა და შუაწელში უმთავრესად საზრდოობს თოვლისა და მყინვარების წყლით. სიგრძე 812 კმ.
მარჯვენა შენაკადებია ენი (სიგრძე 190 კმ, აუზის ფართობი 3630 კმ²), სონა (სიგრძე 473 კმ, აუზის ფართობი 29 900 კმ²), არდეში (სიგრძე 125 კმ, აუზის ფართობი 2430 კმ²), მარცხენა: იზერი (სიგრძე 286 კმ, აუზის ფართობი 11 800 კმ²), დიურანსი (სიგრძე 324 კმ, აუზის ფართობი 14 225 კმ²).
[მინი|მარცხნივ|240პქ|მდინარე [ტალიამენტო (მდინარე)|ტალიამენტოს ხეობა.]]

მდინარე ადიჯე სათავეს ღებოლობს ჩრდილოეთ იტალიაში, ალპებში. სიგრძე 410 კმ. მნიშვნელოვანია ასევე მდინარე პო, რომლის სიგრძეა 652 კმ. ორივე მდინარე ალპებისა და ადრიატიკის ზღვის დამაკავშირებელი არტერიებია.

მდინარე ტალიამენტო ითვლება უკანასკნელი დიდი ალპური მდინარე, რომელიც წარმოადგენს ალპებისთვის მდინარის ეკოსისტემის ნიმუშს. მისი სათავეები მდებარეობს იტალიის ალპების ჩრდილო-აღმოსავლეთ კირქვიან ზონაში, ზღვის დონიდან 1195 მ სიმაღლეზე. ერთვის ადრიატიკის ზღვას. სიგრძე 178 კმ, აუზის ფართობი 2916 კმ². გაფართოებულ ვაკე ადგილებზე მდინარის სიგანე 3 კილომეტრამდე აღწევს. ტალიამენტოს გააჩნია ხეობის რთული და ძველი მორფოლოგიური ხასიათი. მდინარე ერთმანეთთან აკავშირებს ალპების მთებსა და ადრიატიკის ზღვას.

ალპების მდინარეები, მათი დინების დიდი სისწრაფის, განივი პროფილის მკვეთრი გარდატეხისა და, მთებში კოკისპირული წვიმებისა და თოვლის დნობის დროს, დონის სწრაფი აწევის გამო, არაა გამოსადეგი წყლის ტრანსპორტისათვის, მაგრამ, სამაგიეროდ, ისინი მდიდარი არიან წყლის ენერგიის უდიდესი მარაგით, რისი გამოყენებაც უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად იქცა XIX საუკუნის ბოლოსა და XX საუკუნის დასაწყისში ჩრდილოეთ იტალიაში, შვეიცარიასა და საფრანგეთში მსხვილი მრეწველობის სწრაფი განვითარებისათვის.

### ტბები 
ალპების წინამთების ტბები, განსაკუთრებით შვეიცარიის დიდი და ზემო იტალიის ტბები მნიშვნელოვან როლს თამაშობენ მთებისა და მოსახლეობის ცხოვრებაში. წყლის დიდი აუზები — ტბები, რომლებიც ზამთარში ჩვეულებრივ არ იყინებიან (ჩრდილო ტბები ცივ ზამთარში ზოგჯერ ნაწილობრივ იყინებიან), არბილებენ თავიანთი ნაპირებისა და მიდამოების ჰავას.
[მინი|მარჯვნივ|280პქ|[ლაგო-მაჯორე.]]
მათი ნაპირები მჭიდროდაა დასახლებული და დაფარულია ბაღებით და ზვრებით. ზემო იტალიის მთებით დაცული ტბების მახლობლად რბილი და ნოტიო ჰავაა; აქ გაცილებით უფრო რბილი ზამთარი იცის, ვიდრე მდინარე პოს დაბლობზე, ამიტომ აქ გავრცელებულია ხმელთაშუა ზღვის მარადმწვანე ფლორა, რომელიც ვაკეზე არ ხარობს. გარდა ამისა, ტბები წარმოადგენს წყლით მიმოსვლის მოხერხებულ საშუალებას. აქედან იწყება მთებში შესავალი გზები, რომლებიც ფართო და ღრმა ტროგულ ხეობებში გრძელდება და უმნიშვნელოვანესი გადასავლებისაკენ მიემართება. ამიტომ ტბები და მათი ნაპირები მნიშვნელოვან ისტორიულ როლს თამაშობდნენ ევროპის ქვეყნების ურთიერთობაში.

ლომბარდიის ალპების დასავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 193 მ სიმაღლეზე, ტექტონიკურ ქვაბულში მოქცეულია ლაგო-მაჯორეს ტბა, რომლის სიგრძე 65 კმ, ხოლო სიგანე 11 კილომეტრია. ზემო ნაწილში გაშლილია ალპები, შუა ნაწილი ბორცვებს შორისაა გაწოლილი, ქვემო ნაწილში კი გაშლილია ლომბარდიის ვაკე. დასავლეთ ნაპირთან გაშენებულია ცნობილი კურორტები: სტრეზა, ვერბანია, არონა და კანობიო. მდებარეობს ტბა კომო, რომელიც გარშემორტყმულია კირქვებითა და გრანიტებით აგებული მაღალი მთებით, რომელთა სიმაღლე მერყეობს 2000 მ-იდან (სამხრეთით) 2400 მ-მდე (ჩრდილო-აღმოსავლეთით). ქვაბული ტექტონიკურ-მყინვარული წარმოშობისაა. ნაპირები უმეტესად ციცაბო, კლდოვანი და მაღალია. ტბის სიგრძე 47 კმ-ია, სიგანე 4 კმ. უდიდესი სიღრმე 414 მ. ტბაზე გადის მდინარე პოს მარცხენა შენაკადი ადა. ტბის ირგვლივ არსებული ფლორა მრავალფეროვანია. მდიდარია თევზით. მოიპოვება კალმახი. თუმცა ტბის დაბინძურების გამო, თევზის პოპულაცია იკლებს. ჰავა ხმელთაშუა ზღვის ტიპისაა, რბილი. ნაპირებთან გაშენებულია არაერთი კურორტი. ტბა განთქმულია თავისი თვალწარმტაცი ლანდშაფტებით, ველური ბუნებითა და მთის კურორტებით. განვითარებულია რამდენიმე სპორტის სახეობა. ფართოდ გავრცელებული შეხედულების თანახმად, კომო ითვლება იტალიის ერთ-ერთ ულამაზეს ტბად.

ალპების მთისწინეთში, ზღვის დონიდან 65 მ სიმაღლეზე მდებარეობს ტბა გარდა, რომლის ქვაბული მყინვარულ-ტექტონიკური წარმოშობისაა. გამომუშავებულია პლეისტოცენური მყინვარებით. ჩრდილოეთი ვიწრო და გრძელი ნაწილი ფიორდს ემსგავსება და შემოსაზღვრულია 2000 მ-მდე სიმაღლის მთებით. სამხრეთი ნაწილი შედარებით განიერია და აგებულია მორენული ნალექებით. გარდას ჩრდილოეთიდან ერთვის მდინარე სარკა, ხოლო სამხრეთიდან გამოედინება მდინარე პოს მარცხენა შენაკადი მინჩო. უდიდესი სიღრმე 346 მ. ტბაში არის 5 პატარა კუნძული, რომელთაგან უდიდესია კუნძული გარდა, რომელზედაც ფრანჩესკო ასიზელმა 1220 წელს დააარსა მონასტერი, რომელმაც XVIII საუკუნემდე იარსება. წყლის საშუალო ტემპერატურა უდრის 12 °С-ს, სიღრმეში (100 მ-მე) ტემპერატურა იკლებს 8&nbsp;°C-მდე. განვითარებულია ნაოსნობა, სიახლოვეს არაერთი კურორტია. ბევრია თევზი.
[მინი|მარცხნივ|270პქ|[ფირვალდშტეტის ტბა.]]
ლომბარდიის ალპებში, ზღვის დონიდან 271 მ სიმაღლეზე მდებარეობს მყინვარული წარმოშობის ლუგანოს ტბა, რომლის ნაპირები ციცაბო და დაკლაკნილია. ტბა იკვებება მთის მრავალრიცხოვანი ნაკადულებით. ლუგანოს ტბის უდიდესი სიღრმეა 288 მ. ახალი წელთაღრიცხვის 590 წელს, გრიგოლ ტურელმა ტბას *კერეზიო* უწოდა. 804 წელს ერთ-ერთ დოკუმენტში ტბა მოიხსენიება როგორც *ლაკო-ლუანასკო*.

ალპებში გლაციოლოგიური კვლევები 1800 წლიდან იწყება. იმ პერიოდში გამყინვარების ზოგიერთი მხარეები ინტენსიურად შეისწავლეს, ზოგიერთი კი — ზომიერად. დღეისათვის მყინვარების გამოკვლევებისათვის ხშირად მიმართავენ აეროფოტოსურათების მეთოდს. ამას დაემატა დისტანციური ზონდირების მეთოდი, ე.ი. თანამგზავრული გამოსახულებანი, რომელიც მნიშვნელოვანწილად აადვილებს ალპებში გლაციოლოგიურ გამოკვლევებს. Landsat-ის ალპების გამოსახულებანი პირველად გამოჩნდა 1972 წელს.

### ავსტრიის ალპები 
[მინი|მარცხნივ|290პქ|ვერნაგტფერნერის მყინვარი ([აღმოსავლეთი ალპები|ავსტრიის ალპები).]]
[მინი|მარჯვნივ|290პქ|ჰინტერეისფერნერის მყინვარი ([აღმოსავლეთი ალპები|ავსტრიის ალპები).]]
[მინი|მარჯვნივ|290პქ|[ეცტალის ალპები. მარადთოვლიანი ზონა.]]
ცენტრალური აღმოსავლეთი ალპები წარმოადგენს გამყინვარების მნიშვნელოვან კერას. ცნობები მყინვარების შესახებ მოიპოვება ჯერ კიდევ შუა საუკუნეებიდან. 1846 წლიდან ცალკეულ მყინვარებზე ტარდება სპეციალური გლაციოლოგიური და ტოპოგრაფიული გამოკვლევები. 1969 წლის აეროფოტოსურათების ხარჯზე გამოვლინდა, რომ ავსტრიის ალპებზე არის 925 მყინვარი, რომელთა საერთო ფართობია 542 კვადრატული კილომეტრი. გამოკვლევები მოიცავდა: მყინვარების მასისა და ენერგეტიკული ბალანსის, მყინვარისა და კლიმატის ურთიერთობის, ფიზიკური გლაციოლოგიის, დისტანციური ზონდირების ტესტირების მეთოდებსა და სხვა საკითხებს. გამყინვარების მთავარი ზონები მოქცეულია მთავარი ქედის გასწვრივ. ოროგრაფიული ეფექტების გამო ნალექიანობა ჩრდილოეთ და სამხრეთ ფერდობებზე იკლებს ალპურ შიდა ზონამდე. ეცტალის ალპების ცენტრალურ ნაწილში ნალექიანობა მყინვარების თავზე დაახლოებით 1500 მმ აღწევს წელიწადში.

ცენტრალური აღმოსავლეთი ალპების მყინვარების აღნუსხვა, რომელიც ეფუძნება ვერტიკალურ საჰაერო ფოტოსურათებს (1969 წლის სექტემბერი-ოქტომბერი) ავსტრიის ალპებში გამოავლინა 925 მყინვარი (542 კმ² საერთო ფართობით), რომელთაგან 5 მყინვარის ფართობი აღემატებოდა 10 კმ²-ს. 25 მყინვარის ფართობი 4 კმ²-ზე მეტია. თუმცა მყინვარების დიდი ნაწილის ფართობი 1 კმ² ნაკლებია. ისეთი მყინვარები, რომელთა დონე თოვლის ხაზზე მაღლა მდებარეობს, ფარავს მთის რეგიონებს, სადაც გვხვდება მყინვარის ენა, ფირნის ველი და სხვ. ხშირ შემთხვევაში მყინვარის ენა ეშვება ვიწრო ხეობებში. უდიდესი მყინვარის სიგრძეა 9.2 კმ (პასტერცეს მყინვარი (გერმ. Pasterze), მაღალი ტაუერნი).

აღმოსავლეთ ალპების მყინვარების დაწვრილებითი კვლევები დაიწყო მას შემდეგ, როდესაც ხელმისაწვდომი გახდა ტოპოგრაფიული რუკების გამოყენება. 1807-1834 წლებში გამოიცა 1:28 800 მასშტაბიანი რუკები, ხოლო 1845 წლის შემდეგ დაიწყო ინტენსიური დაკვირვებების ჩატარება, სადაც შეიქმნა ცალკეული მყინვარების რუკები და ყინულის მოძრაობის სიჩქარე. მყინვარების ერთ-ერთი პირველი აღწერა ეკუთვნით ა. შლაგინტვეიტს, კ. სონკლერსა და ჯ. პეიერს. აღმოსავლეთ ალპების მყინვარები პირველი სრულად აღწერა რიხტერმა (1988). XIX საუკუნიდან დაწყებული დაიწყო მყინვარების შესწავლა, რომელიც თანამედროვე დრომდე გრძელდება.

პირველი ფოტოგრამმეტრიული მიმოხილვის სპეციალური შენიშვნები განხორციელდა ეცტალის ალპებში მდებარე ვერნაგტფერნერის მყინვარზე 1887 წელს, ხოლო 1899-1909 წლებს შორის ჩატარდა ბურღვითი სამუშაოები ჰინტერეისფერნერის მყინვარზე (ეცტალის ალპები). ისტორიული დოკუმენტების მიხედვით, აღმოსავლეთ და დასავლეთ ალპებში მყინვარების უკან დახევა მიმდინარეობს 400 წლის განმავლობაში. XVII საუკუნის დასაწყისში მყინვარები რჩებოდნენ წაწეულ მდგომარეობაში, მხოლოდ პატარა ვარიაციები იყო დამახასიათებელი მომდევნო 250 წლის განმავლობაში. აღმოსავლეთ ალპების მყინვარების უმეტესობამ მყინვარულ მაქსიმუმს მიაღწია 1770-1780 წლებში და განმეორებით მიახლოებით 1850 წელს. იმავე პერიოდიდან მყინვარები უკან იხევდნენ 1965 წლამდე, თუმცა უკან დახევა პატარა წაწევებით შეიცვალა 1890-1920 წლებს შორის.

ცხელი ზაფხულებისა და შემცირებული თოვლის რაოდენობის გამო, 1980-იანი წლების შუა პერიოდში მყინვარების დიდი ნაწილის წინ სვლა შეფერხდა, ხოლო 1988 წლისათვის ავსტრიის მყინვარების დაახლოებით 80 პროცენტმა უკან დაიხია.

### შვეიცარიის ალპები 
[მინი|მარჯვნივ|290პქ|[ალეჩის მყინვარი]]
[მინი|მარჯვნივ|290პქ|[რონის მყინვარი]]
1973 წელს ჩატარდა მყინვარების აღნუსხვა, სადაც გამოვლინდა 1828 მყინვარი, საერთო ფართობით 1342 კვადრატული კილომეტრი. ერთ-ერთი პირველი დეტალური დაკვირვებები განხორციელდა რონის მყინვარზე, რომლის ზედაპირი არაერთხელ შეისწავლეს. გამოკველული იქნა მოძრაობა და პულსაცია. უახლოესი დაკვირვებები მოიცავდა კლიმოტოლოგიურ და ჰიდროლოგიურ გამოკვლევებს. შვეიცარიის ალპების მყინვარებზე ჩატარებული გლაციოლოგიური გამოკვლევები მოიცავდა მყინვარების საშიშროების, მყინვარის ენის რხევის, მყინვარის მექანიკის, ბირთვისა და მასის ბალანსის შესწავლის საკითხებს.

ხარისხიანი რუკები სადაც გამოსახული იყო მყინვარების განფენილობა მოიცავდა 1:25 000, 1:50 000, 1:100 000, 1:200 000 და 1:500 000 მასშტაბიან რუკებს.

შვეიცარიის ალპები არის მაღალმთიანი მთათა სისტემა, რომელიც ღრმა ღარტაფით დაყოფილია ჩრდილოეთ და სამხრეთ ფერდობებად. გაბატონებული ნოტიო ქარები ვრცელდება დასავლეთი და ჩრდილო-დასავლეთი მხრიდან, თუმცა გაზაფხულსა და შემოდგომაზე სიტუაცია არსებითად იცვლება და ვრცელდება სამხრეთის ქარები, რომლებიც იწვევენ ძლიერ დალექვას ქედის სამხრეთ კალთებზე. აღმოსავლეთ დასავლეთი ვრცელი ხეობები იღებენ ყველაზე ცოტა ნალექს, რამეთუ შემუზღუდულები არიან ჩრდილოეთიდან და სამხრეთიდან მთებით. აღნიშნული ვითარება განსაკუთრებით კარგად ჩანს მდინარე რონისა და მისი შენაკადების ხეობებში. ყველაზე დიდი მყინვარული მასები თავმოყრილია ბერნის, ლეპონტინისა და რეტის ალპების მაღალმთიან ზონებში.

XVIII საუკუნემდე ადამიანის დამოკიდებულება მყინვრების მიმართ გაუთვიცნობიერებელი იყო. მყინვარებზე წარმოდგენა მხოლოდ XIX საუკუნეში შეიქმნა. 1595 წელს პენინის ალპებში მდებარე ერთ-ერთი ტბიდან წამოსულმა წყალმა შეიწირა 160 ადამიანის სიცოცხლე. 1597 წელს ერთ-ერთი მყინვარიდან ჩამოწოლილმა თოვლ-ზვავმა 81 ადამიანს გამოასალმა სიცოცხლე.

ერთ-ერთი პირველი დეტალური გამოკვლევები ჩატარდა რონის მყინვარზე. 1874-1914 წლებში ჩატარდა მყინვარების კომპლექსური გამოკვლევები, რომელთა შემაჯამებელი ნაშრომი გამოიცა 1916 წელს შვეიცარიის ეროვნული აკადემიის მიერ. 1880 წლიდან მოყოლებული მყინვარის ენის რხევას იკვლევდნენ ყოველწლიურად და შედეგებს აქვეყნებდნენ ჟურნალებში. შვეიცარიაში მყინვარების კარგი მიმოხილვა შეასრულა შვეიცარიის ეროვნულმა ტურისტულმა ოფისმა 1981 წელს.

მჭიდროდ დასახლებულ ადგილებში მყინვარების საშიშროების საკითხი დიდი მნიშვნელობისაა. მყინვარების ბალანსის უწყვეტი გაზომვა მიმდინარეობს რამდენიმე მყინვარზე. ჰიდროლოგიური მოდელის საშუალებით შეფასდა ალპების ყველაზე დიდი მყინვარის — ალეჩის მყინვარის მასის ბალანსი.

### საფრანგეთის ალპები 
[მინი|მარჯვნივ|290პქ|[მერ-დე-გლასი, ხეობის ტიპის მყინვარი, რომელიც ვრცელდება მონბლანის მასივის ჩრდილოეთ კალთაზე. სიგრძე 12.3 კმ. ფირნის ხაზი გადის ზღვის დონიდან 2920 მ-ზე.]]
საფრანგეთის ალპები ალპის მთების დასავლეთი მონაკვეთია, რომელიც მოიცავს ტერიტორიას ჟენევის ტბასა და ხმელთაშუა ზღვას შორის. განვითარებულია ეროზიული რელიეფი.

საფრანგეთის ალპებში არსებული მყინვარები ერთიანდებიან ოთხ მთავარ ჯგუფში, რომელთა საერთო ფართობია 350 კვადრატული კილომეტრი. ჩრდილოეთით მდებარე მონბლანის მასივზე მყინვარების ფართობი შეადგენს 110 კვადრატულ კილომეტრს. აქვეა მერ-დე-გლასი მყინვარი (ზედაპირის ფართობი 40 კვადრატული კილომეტრი), რომელიც წარმოადგენს დასავლეთი ალპების ყველაზე დიდ მყინვარს. უფრო სამხრეთით ვანუაზის მასივი შეიცავს 130 მყინვარს, რომელთა საერთო ფართობია 85 კვადრატული კილომეტრი. პელვუს მასივის გამყინვარების ფართობია 120 კვადრატული კილომეტრი.

დალექვა მთელი საფრანგეთის ალპებისთვის თანაბრად არის განაწილებული მთელი წლის განმავლობაში. მონბლანის მთის სამხრეთით (შამონი) წელიწადში მოდის 1020 მმ ნალექი. პელვუს მასივის განაპირას წელიწადში მოდის 600-700 მმ ნალექი. ნალექიანობას განაპირობებს დასავლეთიდან არსებული (ატლანტის ოკეანე) ზღვიდან წამოსული ჰაერის ნაკადები; სამხრეთ-აღმოსვლეთის ჰაერის მიმოქცევა (ხმელთაშუა ზღვა) შესუსტებულია.

მონბლანი არის ერთადერთი მთის მასივი, რომელსაც გააჩნია დიდი, შედარებით უწყვეტი მყინვარული ფართობი. აქ გამყინვარების ფართობი უდრის 110 კვადრატულ კილომეტრს. უდიდესია მყინვარი მერ-დე-გლასი, რომლის ფართობია 40 კვადრატული კილომეტრი. მონბლანის მასივის სამხრეთით გაწოლილია ვანუაზის მასივი, რომლის სიმაღლეა ზღვის დონიდან 3855 მეტრი. მასივი შეიცავს დაახლოებით 130 მყინვარს. პელვუს მასივი ალპების ყველაზე სამხრეთით მდებარე მყინვარული მთის მასივია, რომლის სიმაღლეა ზღვის დონიდან 4102 მ (ბარ-დეზ-ეკრენი).

## ჰავა 
მინი|მარცხნივ|230პქ|ტიპური ალპური რეგიონი. განვითარებულია ესთეტიკური ლანდშაფტი. კლიმატური პირობების გამო გაბატონებულია მრავალფეროვანი ფლორა.
მინი|მარჯვნივ|300პქ|ალპური სარტყელი. ხარობს მცენარეულობა.
[მინი|მარჯვნივ|300პქ|მწვერვალი [ვაისმისი, სადაც განვითარებულია მკაცრი ზამთარი.]]
[მინი|მარჯვნივ|300პქ|[ფიონი შვეიცარიაში.]]
[მინი|მარჯვნივ|300პქ|[ფიონი ალპებში (კარავანკე).]]
ალპები წარმოადგენს ევროპის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს კლიმატგამყოფს, რომელშიც ვლინდება ზღვის, პანონიური და ხმელთაშუაზღვიური კლიმატები. ძირითადი კლიმატური ზეგავლენა შეინიშნება რბილი დასავლეთი ქარების, ატლანტიკის ნოტიო ჰაერის მასების, ჩრდილოეთიდან წამოსული ცივი არქტიკული ჰაერის, აღმოსავლეთიდან მოსული მშრალი კონტინენტური ჰაერის მასებისა და სამხრეთის თბილი ხმელთაშუაზღვიური ჰაერის სახით.

ალპები მთლიანად მაღალი ტენიანობის ოლქია, უხვი ატმოსფერული ნალექების, მუდმივი ყინულების და ზამთრის თოვლის მძლავრი დაგროვებისა და ხშირი ჰიდროქსელის მქონეა. ალპების ჰავის მეორე მნიშვნელოვან თავისებურებას წარმოადგენს მისი ზონალობა სიმაღლის მიხედვით, რაც მკაფიოდ გამოისახება ლანდშაფტების ვერტიკალური ზონების ხშირ ცვლაში; ამას ემატება რელიეფის ფორმების სიმრავლე და სირთულე; ყოველივე ეს კი ბუნებრივი პირობების დიდ მრავალსახეობას ქმნის. სიმაღლესთან დაკავშირებით კლიმატური პირობების შეცვლა ხდება ტემპერატურის დაკლების და სინოტივის მომატების სახით. აღსანიშნავია, რომ სინოტივე მხოლოდ გარკვეულ სიმაღლემდე მატულობს, რის შემდეგაც ისევ იკლებს. მზით გაშუქებული მწვერვალები ხშირად „ღრუბლების ზღვით“ მოფენილ არეზეა აღმართული; ღრუბლები ეხვევა მთების სარტყელს დაახლოებით 1500-2000 მ სიმაღლეზე, სადაც შეფარდებითი სინოტივე და ნალექების რაოდენობა განსაკუთრებით დიდია. ამრიგად, მთების საკუთრივ „ალპური ზონა“ ტყის და სუბალპური ზონებისაგან ოდნავ მეტი სიმშრალით და ნაკლები ღრუბლიანობით განსხვავდება. ტემპერატურის კლება, სიმაღლის მიხედვით, უფრო მკვეთრია ზაფხულში, ვიდრე ზამთარში.

## ალპისპირა მხარეები 
ალპების ჩრდილოეთით ვრცელდება დიდი ფიზიკურ-გეოგრაფიული ერთეულები, რომლებიც თავისი რელიეფის წარმოშობით მჭიდროდ არიან დაკავშირებული ალპებთან და ამიტომ განიხილებიან ალპისპირა ოლქებად. აღსანიშნავია: იურის მთები, შვეიცარიისა და ბავარიის ზეგნები.

### იურის მთები 
[მინი|მარჯვნივ|300პქ|კლდოვანი ცირკი [კრე-დიუ-ვანი. იურის მთები.]]
[მინი|მარჯვნივ|300პქ|[იურის მთები, დენ-დე-ვოლიონი (1483 მ).]]
იურის მთები წარმოადგენს საფრანგეთის ალპების განშტოებას, რომელიც გეომორფოლოგიურად ცალკე საშუალო სიმაღლის ერთეულს წარმოადგენს და ალპებისაგან შვეიცარიის ზეგნითაა დაშორებული. შვეიცარიის და ბავარიის ზეგნები შედარებით დადაბლებულ ზოლში — ალპების წინამთის ჩაღუნვის ზონაში მდებარეობს. ერთი მხრით, მათ ესაზღვრება ალპები, მეორე მხრით, იურა და შუა ევროპის ჰერცინული ოლქი.

იურის მთები ახალგაზრდა ნაოჭა მთიანეთია, რომელიც წარმოიშვა ზედა მესამეულში, იმ დროს, როდესაც წინაალპების მოლასების და ალპების წინამთების დანაოჭება ხდებოდა. ჩაღუნვის ზონა ალპების ჩრდილოეთით ალპების მთიანეთის ამოწევის დროს წარმოიშვა. იგი ალპების გადარეცხვის და ნგრევის შედეგად წარმოშობილი და ჩამოტანილი წვრილი და მსხვილი ნამტვრევი მასალებით აივსო — იმავე მოლასებით, რომლებსაც აქ დანაოჭება არ განუცდიათ; გარდა ამისა, ივსებოდა მეოთხეულ ალპურ გამყინვარებათა ეპოქებში წარმოშობილი მორენული და ფლუვიოგლაციალური მძლავრი ნალექებით. იურა გადაჭიმულია სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ პარალელური ქედების წყების სახით, რომელსაც ახალი მთვარის ფორმა აქვს — შუაში გაფართოებული, ბოლოებისაკენ წაწვეტილი და ჩაზნექილი სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ.

ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთით იურა თავდება შვარცვალდის ბოლოსთან და დაშორებულია მისგან მდინარე რაინის ხეობით. იურის მთების რკალის სიგრძე დაახლოებით 300 კმ-მდეა, მისი უდიდესი სიგანე — 80 კმ-მდე. მაქსიმალური სიმაღლეს აღწევს აღმოსავლეთ ნაწილში (კრე-დე ლა-ნეჟი — 1725 მ). ქედი დასავლეთისაკენ დაბლდება, მაგრამ მთისძირთან მდებარე ზედა სონას აუზის ვაკეზე მაინც ამაღლებულია.

იურა გეოლოგიურად, წესიერად აგებული ნაოჭა მთების კლასიკური ქვეყანაა, სადაც ტექტონიკა სავსებით განსაზღვრავს რელიეფის ფორმებს, მისი ანტიკლინური ტიპის მთავარი ქედებითა და სინკლინურ მულდებში მდებარე მთავარი ხეობებით. იურის მთები დახრილია დასავლეთისაკენ. იგი განიცდიდა თანდათანობით ამოწევას, მდინარეები მიედინებოდნენ სინკლინებზე და იმავე დროს მიისწაფოდნენ მთის ძირთან მდებარე ვაკისაკენ, რისთვისაც იყენებდნენ ნაოჭების ღერძზე დადაბლებულ ადგილებს და ჭრიდნენ მათ ვიწრო განივ ხეობებში — კლუზებში. ასე წარმოიშვა იურასა და ზოგადად, ახალგაზრდა ნაოჭა მთებისათვის ტიპური ხეობების გისოსებური სისტემა. ამავე დროს მდინარეული ეროზია ავითარებდა ანტიკლინური ქედების გვერდებში შეჭრილ შენაკადების განივ ხეობებს და მათთან დაკავშირებულ ზედა გასწვრივ ხეობებს (combes) იმ ანტიკლინების ზევით, რომლების თაღების გადარეცხავასაც აწარმოებდა. ამასთანავე წარმოიშობოდა ნაოჭების ფრთების სიმეტრიული თხემები, რომლებიც ქედების უმაღლეს ნაწილებს (cretes) შეადგენდა.

იურა ძირითადად აგებულია იურული ნალექების წყებისაგან, იურას გეოლოგიურმა სისტემამ თავისი სახელწოდება სწორედ იმ სახელწოდების მთებისაგან მიიღო, რომელიც თითქმის მთლიანად მისგან არის აგებული. მხოლოდ სინკლინებში მოიპოვება ცარცული და მესამეული შრეები. ქვედა იურა წარმოდგენილია რბილი მერგელოვანი შრეების წყებებით, ზედა იურა — მძლავრი მასიური კირვებით. ანტიკლინური ქედების გადარეცხვის გაძლიერება იწყება იქ, სადაც მდინარეები მერგელოვან წყებამდე იჭრება, რაც ხელს უწყობს ნაოჭების მყარი ფრთების გამოყოფას მონოკლინური თხემების სახით. პლიოცენში ჩამოყალიბებულ ახალგაზრდა იურის მთებში ამ პროცესმა ჯერ კიდევ ვერ მოასწრო შორს წასვლა. მიუხედავად ამისა, გასწვრივი, უფრო მაღლა მდებარე ზედა შენაკადების ანტიკლინური ხეობები — „კომბები“, მთავარ სინკლინურ ხეობებთან ერთად, არსებით როლს თამაშობენ მთების რელიეფის დანაწევრებაში.

იურის მთების სამხრეთ ნახევარში და მის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ზოლში წარმოდგენილია ნაოჭა მთების კლასიკური წესიერი რელიეფი. მთების ჩრდილო-დასავლეთი ნაწილის რელიეფი სხვა ტიპისაა, იგი განსხვავდება „ქედიანი იურისაგან“, როგორც „პლატოსებური იურა“. აქ რელიეფი უფრო ერთფეროვან, მოგლუვებულ სახეს იღებს, ხეობების ქსელი გაცილებით უფრო იშვიათია, ჭარბობს ვრცელი პლატოები, რომლებზეც კარსტული ფორმებია განვითარებული და რომლებსაც ზოგან ვიწრო კანიონისებურ ხეობებში მდინარეები კვეთენ. პლატოები 1000-800 მ-დან 500 მ-ის სიმაღლეზე მდებარეობს და ჩრდილო-დასავლეთით ეშვება მთელი რიგი საფეხურების სახით. „პლატოსებური იურის“ წარმოშობა ნაოჭების მეტი დამრეცობით აიხსნება და აგრეთვე იმითაც, რომ ამ რაიონში, ტექტონიკური პროცესების ნაკლებ ინტენსივობასთან ერთად, გადარეცხვა გაცილებით უფრო შორს წავიდა — თვით გაპენეპლენამდე. ამის შემდეგ მოხდა იურის მთელი მთიანი მხარის აწევა, მისი დასავლეთისაკენ დახრით და ეროზიის გაახალგაზრდებით. ამასთანავე წარმოიშვა საკმაოდ მნიშვნელოვანი განივი და გასწვრივი გარღვევები, შეცოცებები და ნასხლეტები, რომლებმაც საკმაოდ გაართულეს რელიეფის ტექტონიკა და საერთო სურათი, მაგრამ ნაოჭა მთების ძირითად ტიპს თავისი კლასიკურად მკაფიო გამოხატულება სავსებით შერჩა.

იურის მთების უკიდურეს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში გამოიყოფა მცირე სიმაღლის „მაგიდისებური“ იურის განსაკუთრებული რაიონი, სადაც იურული ქანების ქვეშ განლაგებულია ჰერცინული კრისტალური მასივების მიწისქვეშა შვერილები, ამიტომაც მას დანაოჭება არ განუცდია, არამედ დასერილია რიგი რღვევებით, გარდა ამისა — მთლიანად ამოწეულია და ოდნავ დახრილია სამხრეთისაკენ.

ალპებიდან რონას ხეობაში დაშვებული ვეებერთელა მყინვარი, მაქსიმალური გამყინვარების დროს (რისული და მინდელური გამყინვარების ეპოქებში) გადადიოდა იურის სამხრეთ ნაწილზე, ფარავდა მას და მასზე მორენულ ნალექებს ტოვებდა. ეს მორენული თიხამიწები მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ სამხრეთ იურის გრუნტებსა და ნიადაგებში, ზოგან ისინი ფარავენ წყალგაუმტარ კირქვებს, სინოტივის შენარჩუნებას და უფრო ნოყიერი ნიადაგებისა და მდიდარი მცენარეულობის განვითარებას უწყობენ ხელს. ჩრდილო-დასავლეთი ურის ქვიანი კირქვის კარსტული პლატოები ამ მხრით გაცილებით უფრო ღარიბია და ნაკლებად ნოყიერია.

### შვეიცარიის ზეგანი 
[მინი|მარჯვნივ|350პქ|[შვეიცარიის ზეგანი|შვეიცარიის ზეგნის ერთ-ერთი მონაკვეთი. სურათზე გამოსახულია შვეიცარიის ზეგნის უმაღლესი წერტილი, ზღვის დონიდან, მთა ნაპფი (1408 მ), რომელიც უმეტესწილად აგებულია კონგლომერატებით. აღსანიშნავია, რომ ნაპფი, ვრცელდება ბერნისა და ლუცერნის კანტონების საზღვარზე.]]
ალპების მთების ძირში, ჩრდილოეთიდან იურის მთების რკალით შემოზღუდული თითქოს და მის მფარველობის ქვეშ მყოფი შვეიცარიის ზეგანი მდებარეობს. მისი სიგრძე დაახლოებით 250 კილომეტრია, სიგანე 50 კილომეტრამდე. საშუალო სიმაღლე 400-600 მ-მდე. ჩრდილო-აღმოსავლეთითა და სამხრეთ-დასავლეთით ის, თითქოს, ჩაკეტილია ორი დიდი — ბოდენისა და ჟენევის ტბებით. ზეგანი ძირითადად აგებულია მცირედ დისლოცირებული მესამეული მოლასებისაგან, რომლებიც დაფარულია მორენული და ფლუვიოგლაციალური ნალექებით — რიყით, ქვიშით, ქვიშაქვითა და თიხებით. დახრილია ჩრდილო-დასავლეთისაკენ და ამავე მიმართულებით მრავალი მდინარე კვეთს მას, ზოგი მათგანი ალპებიდან ჩამოედინება, ასეთია მაგალითად: აარე, როისი, ლიმატი და ზოგიერთი მათი შენაკადი. ყველა ისინი იურის მთისძირში მდებარე გასწვრივ განაპირა ღარტაფში იკრიბებიან და მდინარე აარეთი მიედინებიან რაინისაკენ, რომელთანაც შეერთებულია აგრეთვე ღარტაფში მდებარე ნევშატელისა და ბილის გრძელი ტბები. ზეგნის შუაში, უფრო ალპების კიდესთან ახლოს, აღმართულია მოლასებისაგან აგებული მთა ნაპფი (1408 მ), რომლის მწვერვალიდანაც სხვებისებურად ჩამოედინება მცირე მდინარეები; ამ მაღლობზე არ გავრცელებულა უკანასკნელი გამყინვარება, რომლითაც ზეგნის უმეტესი ნაწილი იყო მოცული. მისი სამხრეთ-დასავლეთ რაიონი საკმაოდ ერთფეროვან პლატოს წარმოადგენს, ჩრდილო-აღმოსავლეთი კი უფრო დანაწევრებულია ფართო (მყინვარების გამომუშავებული) ხეობებით, რომლებსაც წყალგამყოფი ქედები ჰყოფს; ზოგიერთ ხეობაში მდებარეობს ტბები, რომელთაგან მნიშვნელოვანია გრძელი და ღრმა ციურიხის ტბა.

შვეიცარიის ზეგნის ჰავა სამხრეთიდან გიგანტური კედლის მსგავსად აღმართული ალპების გავლენის ქვეშ იმყოფება და, საერთოდ, დიდი სინოტივითა და სიგრილით ხასიათდება. ატმოსფერული ნალექების საშუალო წლიური ჯამი უდრის 800-1000 მმ-ს. ალპების სიახლოვეს ნალექიანობა იზრდება 1400 მმ-მდე.

### ბავარიის ზეგანი 
ბოდენის ტბის აღმოსავლეთით გადაჭიმულია მეორე, უფრო ფართო, წინაალპის შვაბია-ბავარიის პლატო. ჩრდილოეთიდან მას შვაბიისა და ფრანკონიის იურის და ბოჰემიის მასივის სამხრეთი კიდეები ეკვრის. შუა ნაწილში ის მაქსიმალურად განიერია, დასავლეთი და აღმოსავლეთი ნაწილები კი უფრო ვიწროვდება. სამხრეთიდან პლატო შემოფარგლულია, თითქმის, სწორხაზოვანი ბავარიისა და ზალცბურგის ალპების კედლით. პლატოს მთელი ჩრდილო კიდის გასწვრივ, მეტწილად ფართო ხეობაში, მიედინება ზემო დუნაი. მას ერთვიან მდინარეები, რომლებიც პლატოს გადაკვეთენ, მათ შორის უდიდესნი (ილერი, ლეხი, იზარი, ინი) ალპებში იბადებიან, მათი შენაკედები და ღელეები კი პლატოს ბორცვიან მაღლობებზე იღებენ სათავეს.

აგებულებისა და რელიეფის ხასიათით ბავარიის პლატოს ბევრი რამ აქვს საერთო შვეიცარიის ზეგანთან. ძირითადად ისიც მოლასებისაგან არის აგებული, რომლებიც გამოსულია რაიონის ჩრდილო ზოლში ეროზიის მიერ გაშიშვლებულ წყალგამყოფ ქედებში. რაიონის სამხრეთი და დასავლეთი ნაწილების რელიეფშიც აგრეთვე დიდ როლს თამაშობენ ალპებიდან გამყინვარების დროს ჩამოტანილი ბოლომორენული რკალისებური სერები და ფლუვიოგლაციალური რიყეების ფართო მაღალი ტერასები, რომლებშიც მდინარეთა ხეობებია შეჭრილი. ამ ტერასებს შორის უძველესნი დაფარული არიან ლიოსისებური თიხამიწებით. უმეტეს განვითარებას მორენული ლანდშაფტი აღწევს დასავლეთ ნაწილში, ბოდენის ტბასთან, სადაც ვეებერთელა რაინის მყინვარი პლატოს ჩრდილო კიდემდე ჩამოდიოდა. ამ ადგილის აღმოსავლეთით მყინვარებს რაიონის მხოლოდ სამხრეთი ზოლი ეკავათ.

ბავარიის ზეგანზე ტბები გაცილებით უფრო ცოტაა, ვიდრე შვეიცარიის ზეგანზე. ბევრი ყოფილი ტბა მდინარეებმა უკვე დაცალეს და ისინი გადაქცეულან ნაწილობრივ დაჭაობებულ, ბოლომორენათი ამფითეატრით შემოზღუდულ ალუვიურ დადაბლებებად. შემორჩენილია რელიეფის რამდენადმე იმავე პირობებში მდებარე მცირე ტბა, სახელდობრ: ამერისა, ვურმისა და ხიმის ტბები. აქვე საკმაოდ ბევრი ტორფობია, მდინარეები პლატოს დასავლეთ ნახევარში მიედინებიან ჩრდილოეთისაკენ — ვიწრო მოლასურ სერებს შორის, რომლებიც დაფარულია რიყიანი ტერასებით. მდინარე ლეხის აღმოსავლეთით მდინარეები მარაოსებურად იშლებიან ჩრდილოეთისაკენ, წარმოშობენ უფრო იშვიათ ქსელს, ფართო, ლიოსით დაფარული ტერასებით.

## ფლორა 
მინი|მარჯვნივ|300პქ|ნაღველას ერთ-ერთი სახეობა.
მინი|მარჯვნივ|300პქ|ალპური მიხაკი.
[მინი|მარჯვნივ|300პქ|[მაჩიტა და ბაია.]]
[მინი|მარჯვნივ|300პქ|[ნაღველა.]]
ალპების ფლორა არცთუ ისე მდიდარი და თავისებურია, როგორც მოსალოდნელია ასეთი ვრცელი, მრავალნაირი გეოლოგური აგებულების, რელიეფისა და ჰავის მქონე ქვეყანაში. ალპების ფლორის შედარებით სიღარიბე და ნაკლები ორიგინალობა მძლავრი მეოთხეული გამყინვარებით აიხსნება, რომლებიც თითქმის მთლიანად ფარავდნენ მთიანეთს, რის შედეგადაც მცირე რამ თუ გადარჩდებოდა მისი წინანდელი ფლორიდან. ალპების დაპყრობა თანამედროვე მცენარეთა საფარის მიერ მხოლოდ უკანასკნელი გამყინვარების დამთავრების შემდეგ დაიწყო, იმ მცირე „თავშესაფრებიდან“ მთებსა და მის მიდამოებში, რომელიც არ იყო ყინულით დაფარული და სადაც შეიძლებოდა წინანდელი ფლორის ნაშთების გადარჩენა, უფრო მეტად კი — მეზობელი ოლქებიდან.

უპირველეს ყოვლისა, აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ პლეისტოცენის განმავლობაში ალპები ერთ-ერთ ავანპოსტთაგანს წარმოადგენდა ჩრდილო აზიიდან ევროპაში შემოჭრილი ტაიგის ფლორის წიწვიანი ტყეებისათვის, რომლებმაც ხელსაყრელი კლიმატური პირობები პოვეს ალპებში. აქ ხარობს ტაიგის ფლორისათვის ფრიად დამახასიათებელი კომპლექსი მისი მთავარი წარმომადგენლებით, როგორიცაა ფიჭვი, ნაძვი, სოჭი, ლარიქსი, ციმბირის ფიჭვი. ამ მცენარეთა ევროპული სახეობები ან მათი გვარების სახესხვაობები, უდავოდ ჩრდილო აზიის უფრო ძველი ფორმებისგანაა წარმოშობილი, რომელთაგანაც ისინი მცირედ განსხვავდებიან. ტაიგის წიწვიანი მცენარეულობის კომპლექსებთან ერთად აქ გადმოვიდა და მტკიცედ მოიდგა ფეხი მისმა თანმხლებლებმა, ტაიგის ბალახებისა და ბუჩქბალახებისაგან შემდგარმა ქვეტყემ და, გარდა ამისა, — ციმბირის ფაუნის კომპლექსმა: მურა დათვმა, თეთრმა კურდღელმა, როჭომ, ტყის ქათამმა და სამთითა კოდალამ.

მთების კალთების მნიშვნელოვანი ნაწილი (უპირველეს ყოვლისა, მათი ქვემო და შუა ნაწილი) დაიპყრო დასავლეთი ევროპის ფლორისათვის დამახასიათებელმა ფართოფოთლიანმა ფოთოლცვენია ტყეებმა — მუხისა (ზამთრისა და ზაფხულის მუხების) და წიფლის სახეობებმა. მათთვის განსაკუთრებით ხელსაყრელი პირობებია ალპების უფრო თბილ სამხრეთ კალთებზე, სადაც წიფლის ტყე მაღლა მთებში აღწევს, ქვემოთ და ნაწილობრივ შუა კალთებზე კი მუხის და წიფლის ტყეები ჭარბობს. წიწვიანი ტყე აქ უკან იხევს, სამაგიეროდ ალპების უფრო ფართო, ჩრდილო კალთებზე ის ყველგან ხარობს და სავსებით გაბატონებულია ზედა ტყის ზოლში და ბევრ ადგილას ჩრდილო წინამთებზც კი ეშვება.

სამხრეთი ალპების წინამთის ზოლში, ზოგიერთ მზიან კალთებზე, საკმაოდ მაღლა აღწევს სრულებით სხვაგვარი — ხმელთაშუა ზღვის ფლორა. ის ნაწილობრივ შენარჩუნებულია სამხრეთი მთების უფრო დაცულ რაიონებში, უმთავრესად კი გავრცელებული და მთებში შორს შეჭრილი იყო თბილ და მშრალ პოსტგლაციალურ ეპოქაში. ქვევით, სამხრეთ წინამთებზე ხარობს ქვის მუხის ტყეები და მაკვისის რაყები, რომლებსაც ხშირად „გარიგის“ და ბუმბლიანი მუხის გაფანტული ბუჩქნარები და უამრავი, სხვა, ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროსათვის დამახასიათებელი, ბუჩქი და ბუჩქბალახი ცვლის.

ალპებში მეტი ორიგინალობა ახასიათებს მაღალი მთის მდელოებს, ნაზვავებისა და კლდეების „ალპურ“ ფლორას, მაგრამ ენდემური სახეები ამ ფლორაშიც მცირე რაოდენობითაა. ეს ფლორა მჭიდრო კავშირშია, უპირველეს ყოვლისა, მეზობლად მდებარე მთიანი ქვეყნების — აპენინების, პირენეების, კარპატების, შემდეგ კი უფრო შორეული არქტიკის ქვეყნების, კავკასიონის, ურალის, ალთაის და ჰიმალაის ფლორასთან.

ალპების მაღალი მთის ფლორის ძირითადი ბირთვი ჩამოყალიბდა უდავოდ იმ მცენარეებისაგან, რომლებიც აზიიდან შემოვიდნენ ორი გზით. მთავარი გზა გადიოდა მთების უწყვეტ ქედებზე, რომლებიც თვით პლეისტოცენამდე აერთებდა ალპებს ბალკანეთის ნახევარკუნძულსა და ეგეიდაზე გავლით, დასავლეთი და ცენტრალური აზიის მთებთან. მეორე იყო ჩრდილოეთის გზა, რომლითაც ვრცელდებოდა ურალისა და არქტიკის მცენარეები; ეს გზა არსებობდა დასავლეთი ევროპის გამყინვარების ეპოქებში, ჰავის ძლიერი გაცივების და ტუნდრისა და ტყე-ტუნდრის ფართოდ გავრცელების დროს.

ალპების მაღალი მთის ლანდშაფტებისათვის ძლიერ დამახასიათებელია პატარა, ლამაზყვავილებიანი შქერის ბუჩქის ორი სახეობა — Rhododendron ferrugineum და Rhododendron hirsutum. ალპური ხალიჩებისა და კლდეების დაბალი ბალახებიდან ტიპურია აზიური წარმოშობის ფურისულების, ნაღველების, ფხიჭების (ლათ. Saxifraga), Pedicularis, Androsace-ს სახეობები. მეორე სახეობათა ჯგუფი — Crocus, Colchicum, Campanula, Helianthemum, Anthyllis, Sempervivum — თავისი გენეზისით ხმელთაშუა ზღვის ფლორას ეკუთვნის.

ალპების მაღალმთიან მცენარეთა ფორმაციებს ეკუთვნის ალპური მდელოები ანუ „მატები“, რომლებიც ცოტად თუ ბევრად ხშირი ისლისა და მარცვლოვანების კორდებით ხასიათდება. კერძოდ, ფართოდ, გავრცელებულია ისლიანი მდელოები, აგრეთვე მარცვლოვანი მდელოები. მეორე ტიპურ ფორმაციათა ჯგუფს შეადგენს ალპური კორდები, ანუ „ხალიჩები“, მინიატურული მცენარეებით, რომლებიც დიდი, კაშკაშად შეფერადებული ყვავილებით ჰყვავიან. ასეთებია ნაღველები, ფურისულები, ბაიები, კონკიძველები, ზაფრანები, მაჩიტასებრნი, ასტრები და ბევრი სხვა. გამოირჩევა უფრო ნესტიანი, დადაბლებული „თოვლიანი ღარტაფები“, სადაც თოვლი უფრო დიდხანს რჩება.

ასეთი ადგილებისათვის დამახასიათებელია ჯუჯა ტირიფის გართხმული რაყები, და ალპური ბალახების ისეთი სახეობები, როგორიცაა Soldanella pusilla, Ranunculus alpestris, Cardamine alpina, Sibbalda procumbens, Veronica alpina და სხვ. ქვიან ნაზვავებზე და კლდეებზე განვითარებულია განსაკუთრებული ალპური ფორმაცია, რომლის მცენარეები ხშირად დაბალი ბალიშის მაგვარია და ან მცირე როზეტს ქმნის. ამათ ეკუთვნის ფხიჭების, ტკაცუნების სახეობები და აგრეთვე მთელი რიგი ლამაზყვავილიანი მცენარეები. კერძოდ, ყურადღებას იპყრობს ლურჯი გენციანების ბალიშების ლამაზი ფერების შეხამება; ღია ვარდისფერი ტკაცუნა და პატარა ცისფერი კონკიძველები. დიდ სიმაღლეებზე ქვიანი ადგილებისათვის ტიპურია მყინვარისპირა ბაია.

ალპებში მცენარეულობის მთავარი ტიპებისა და ფორმაციათა ჯგუფების გავრცელება, უპირველეს ყოვლისა, ვერტიკალური ზონალობის კანონს ემორჩილება. მცენარეები თავსდებიან სიმაღლის გარკვეულ სარტყელში, საგრძნობლად განსხვავდება ალპების ჩრდილო და სამხრეთი კალთებისა და აგრეთვე სხვადასხვა რაიონის ფლორა, გარდა ამისა, თითოეულ რაიონში სხვადასხვა ექსპოზიციის კალთების მცენარეებიც განსხვავებული არიან. ფორმაციის თითოეულ ჯგუფს ეტყობა სიმაღლის ზონების მთელი ბუნებრივი კომპლექსის თავისებურებები. მთლიანობაში ალპებში გვხვდება მცენარეთა 4500 სახეობა, რომელთაგან 650 სახეობა ყვავილოვანი მცენარეა.

ფაილი:Chamorchis alpina 230705b.jpg|ალპური ჯუჯა ორქიდეა
ფაილი:Pulsatilla alpina schneebergensis.jpg|ედელვაისი
ფაილი:Androsace alpina02.jpg|ალპური ქვის ჟასმინი
ფაილი:Rhododendron ferrugineum.JPG|ალპური ვარდი
ფაილი:Pedicularis verticillata Rax.jpg|სატილიას ერთ-ერთი სახეობა

## ფაუნა 
[მინი|[ალპური თხა.]]
[მინი|[ალპური ჭკა.]]
[მინი|მარცხნივ|[ტბის თოლია.]]
ალპებში ცხოველთა სამყარო მრავალფეროვანია. ფაუნის წარმომადგენლები შეგუებული არიან გარდამავალ ადგილებსა და ექსტრემალურ პირობებს. ქვედა ადგილებიდან დაწყებული მაღალმთიანი ზონებით დამთავრებული აქაური ველური ბუნება სიმაღლის მიხედვით ცვალებადია. ალპის მთები, რომელიც ცენტრალურ ევროპაში ვრცელდება და ამასთანავე ევროპის ერთ-ერთი უმაღლესი მთათა სისტემაა, გამორჩეულია თავისი ბიომრავალფეროვნებით.

ფაუნის ზოგიერთი წარმომადგენელი კარგად არის შეგუებული ალპურ რეგიონთან. ალპური თხა და არჩვი ბინადრობს კლდოვან ლანდშაფტებში. ერთი პერიოდი ალპური თხის გავრცელების არეალი მხოლოდ გრან-პარადიზოს ეროვნული პარკი იყო, ბოლო დროს კი რამდენიმე მეზობლად მდებარე რეგიონში გავრცელდა. აღსანიშნავია აგრეთვე კეთილშობილი ირემი. ზაზუნა იზამთრება მიწისქვეშეთში. რამდენიმე ეროვნული პარკი შექმნილია ადგილობრივი ფაუნის დასაცავად. ალპურ რეგიონებში განვითარებული სირთულეების გამო გადაშენდა ფაუნის რიგი წარმომადგენელი, თუმცა რამდენიმე ძვირფასი ცხოველთა სახეობა, მათ შორის ფოცხვერი, რუხი დათვი და ბატკანძერი წარმატებით არიან აღდგენილი ალპებში.

ზღვის დონიდან 800-1900 მეტრამდე ჩლიქოსნებიდან აქ ბინადრობს შველი, შუაევროპული ირემი, გარეული ღორი, მტაცებლებიდან — მგელი, მელა, გარეული კატა, ქრცვინი, კვერნა, ყარყუმი, დედოფალა; იშვითად გვხვდება რუხი დათვი და ფოცხვერი. 
მღრღნელებიდან აღსანიშნავია: ციყვი, რუხი და თეთრი კურდღელი, ძულგუდები, თაგვისნაირი ცხოველები; ორნითოფაუნას ქმნიან: ყვავი, კოდალა, წიწკანა, როჭო, ტყის ქათამი, მეთხილია, სტვენია, ტბის თოლია და სხვ.

სუბალპურ სარტყელში ე.ი. 2000 მეტრზე ზევით, გვხვდება ძლიერ დანაწევრებული რელიეფი. ცხოველებიდან უმეტესად გვხვდება არჩვი, ალპური თხა, ალპური ზაზუნა, მემინდვრია; ფრინველებიდან ალპური ჭკა, ჭილყვავი და სხვა.

ალპებში ენეოლითის ხანის ადამიანის ყინულოვან მუმიას მიაკვლიეს 1991 წელს ეცტალის ალპებში, ავსტრიისა და იტალიის საზღვარზე და უწოდეს „ეცტის ყინულის კაცი“. იგი ცხოვრობდა დაახლოებით 5300 წლის წინ. მუმია გადაიტანეს ინსბრუკის უნივერსიტეტში, სადაც იგი დასახელდა როგორც პირველყოფილი ადამიანი.

კელტები დასახლდნენ საფრანგეთის, შვეიცარიისა და იტალიის შეხამების ადგილზე და აგრეთვე შეიჭრნენ აღმოსავლეთ შვეიცარიაში, კერძოდ, გრაუბიუნდენის ხეობებში. ჰალშტატში მიაკვლიეს კელტური კულტურის ყველაზე მსხვილ ადგილს. ჩვენი წელთაღრიცხვის 35 და 6 წლებში ალპურ რეგიონში თანდათანობითი ინტეგრირება განახორციელა რომის იმპერიამ, რომელმაც გააფართოვა კელტების ძველი სოფლები და გააშენა მრავალი ახალი ქალაქი. რომაელებმა გააუმჯობესეს წყლის მომარაგება, ააშენეს არენები და თეატრები.

რომანიზებული კელტების მიწები დაიკავეს ძველმა გერმანულმა ტომებმა, რომლებიც შეიცავდნენ ბურგუნდებს, ალემანებსა და ლანგობარდებს. VIII-IX საუკუნეებში ალპური მიწები შევიდა კარლოს დიდის საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში. ვერდენის ხელშეკრულების ხარჯზე კარლოს დიდის იმპერია ურთიერთშორის გაინაწილეს მისმა შვილიშვილებმა. მთლიანობა, რომელიც დაბეგრილი იყო ალპებში მცხოვრები კელტების, რომაელებისა და ბარბაროსების მიერ დაიშალა შუა საუკუნეებში. ხეობები იზოლირებული იყო მეზობელი ხეობებისაგან, ხოლო დიდ ნაწილში თითოეულ ხეობაში მოსახლეობა ცალ-ცალკე ცხოვრობდა.

ალპებში მცხოვრები მოსახლეობის იზოლაცია დაირღვა ინდუსტრიული რევოლუციითა და ალპებში რკინიგზის შემოყვანით.

## ენები 
ფრანგულ ენაზე ლაპარაკობენ დასავლეთ ალპებში, მათ შორის შვეიცარიის კანტონებში ვოსა და ვალეში და იტალიის ჩრდილოეთ-დასავლეთ მხარეში — ვალე-დ-აოსტაში. თუმცა ვალე-დ-აოსტაში ლაპარაკობენ როგორც ფრანგულად, ისე იტალიურად. ადგილობრივი მოსახლეობა საუბრობს ფრანგულ-პროვანსულ დიალექტზე. ფრანგულ ენას აქ გააჩნია ოფიციალური სტატუსი. იტალიურ ენაზე ლაპარაკობენ ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ალპებში, კერძოდ, იტალიაში და შვეიცარიის ტიჩინოს კანტონში. გერმანულად საუბრობენ შვეიცარიის ალპების ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ნაწილში, საკუთრივ გერმანიასა და ავსტრიაში. გერმანულ ენაზე ლაპარაკობენ აგრეთვე იტალიის ჩრდილოეთში მდებარე ავტონომიურ პროვინციაში — ბოლცანოში. აქ მოსახლეობის დიდი ნაწილი გერმანული ენის ბავარიულ დიალექტზე საუბრობს, ხოლო 4 % ლადინურად.

ალპების მთავარი რელიგიაა კათოლიციზმი, თუმცა არსებობს რამდენიმე რეგიონი, სადაც გაბატონებულია პროტესტანტიზმი. ასეთებია შვეიცარიის კანტონები ვო და ბერნი. შვეიცარიის კანტონი გრაუბიუნდენი ალპებში გამორჩეულია ლინგვისტური და რელიგიური მრავალგვარობით, სადაც მოსახლეობის დაახლოებით 45 % პროტესტანტია, ხოლო 50 % კათოლიკე. 60 % საუბრობს გერმანულ ენაზე, დაახლოებით 15 % იტალიურად, ხოლო 20 % რეტორომანულად.

## ეკონომიკა 
### სოფლის მეურნეობა 
XIX საუკუნის შუა წლებამდე ალპების ეკონომიკის საფუძველს წარმოადგენდა სოფლის მეურნეობა. საფრანგეთის, იტალიისა და დასავლეთ ავსტრიის ხეობებში შემორჩენილია სოფლის მეურნეობის დარგი, რომელიც გავრცელებულია პრივილეგიურ ადგილებში, მთავარ და გვერდით ხეობებში. შვეიცარიის მშრალი და ცხელი რონის ხეობა წარმოადგენს ხილისა და ბოსტნეული კულტურების გავრცელების ინტენსიურ ტერიტორიას, ამასთანავე არის ვენახის პლანტაციები.

ვალეს კანტონში ვისპის თავზე გაშენებულია მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე მაღლა მდებარე ვენახები, რომელიც ვრცელდება ზღვის დონიდან 4250 მეტრზე. ვენახების სხვა პლანტაციებიდან აღსანიშნავია ჩრდილოეთ იტალიაში მდებარე ალტო-ადიჯეს რეგიონი, შვეიცარიის სამხრეთით მდებარე ტიჩინოს კანტონი და ალპების სამხრეთი რეგიონები.

### სამთო მრეწველობა და წარმოება 
ალპების თანამედროვე ეკონომიკა წარმოდგენილია სასარგებლო წიაღისეულების მრეწველობით, წარმოებით და განვითარებული ტურიზმით. წიაღისეულებიდან აღსანიშნავია: რკინის მადანი, ტყვია-თუთია, სპილენძი, ქვანახშირი, მანგანუმი, მურა ნახშირი და სხვ. სამთო მრეწველობა მომდინარეობს ნეოლითის დროიდან. რკინის მოპოვების მთავარი ცენტრია ერცბერგი, სადაც წიაღისეულის მოპოვება წარმოებს შუა საუკუნეებიდან. დიდი ფოლადის ქარხნები განლაგებულია აოსტაში და მურისა და მიურცის ხეობებში. ცელულოზა-ქაღალდის კომბინატები დაარსდა ავსტრიაში, აღმოსავლეთ ალპებში. აღსანიშნავია აგრეთვე ტექსტილისა და სპორტული საქონელის წარმოება, შესაბამისად, ავსტრიის რაინის ხეობასა და საფრანგეთის ანესის მხარეში.

## შესწავლის ისტორია 
[მინი|მარჯვნივ|250პქ|შვეიცარიელი არისტოკრატი, ფიზიკოსი და ალპინისტი [ორას ბენედიქტ დე სოსიური (1740—1799).]] 
ალპებში მთის მწვერვალების მიმართ ინტერესი ჩაისახა XVIII-XIX საუკუნეებში. ორას ბენედიქტ დე სოსიურმა XVIII საუკუნეში ბოტანიკური გამოკვლევების მიზნით იმოგზაურა ალპებში. იგი იყო შვეიცარიელი ფიზიკოსი და ალპინიზმის ფუძემდებელი. 1773 წლიდან ალპებში ატარებდა გეოლოგიურ გამოკვლევებს, რის ხარჯზეც გამოარკვია რელიეფის თავისებურებანი. 1760 წელს პირველად მოინახულა საფრანგეთის კურორტი შამონი. მისი ინიციატივით 1786 წლის 8 აგვისტოს გლეხმა ჟაკ ბალმამ და ექიმმა მიშელ პაკარმა პირველად დაიპყრეს ალპების უმაღლესი მწვერვალი — მონბლანი (4808 მ). სოსიურმა თავადვე განახორციელა არაერთი ასვლა ალპის მთების მწვერვალებზე. იკვლევდა აგრეთვე მყინვარებს, ხოლო 1779-1796 წლებში ნაშრომის „ალპებში მოგზაურობა“ გამოსვლის შემდეგ საფუძველი ჩაეყარა გლაციოლოგიას. სოსიურმა ალპებში ჩაატარა მეტეოროლოგიური, გეოლოგიური და გლაციოლოგიური დაკვირვებები.
 
შვეიცარიაში გამოკვლევებს ატარებდა ჯეიმზ დევიდ ფორბზი. გეოლოგიურ დაკვირვებებს ხელი მოჰკიდა არნოლდ ეშერმა და ალბერტ ჰაიმმა, რომლებმაც ალპებში ჩაატარეს მნიშვნელოვანი გეოლოგიური გამოკვლევები.

1811 წელს მწვერვალი იუნგფრაუ (4158 მ) დაიპყრეს ძმებმა რუდოლფ და იერონიმ მაიერებმა. ერთი წლის შემდეგ ასვლა განხორციელდა ფინსტერაარჰორნზე. მნიშვნელოვანი იყო აგრეთვე გოტლიბ სამუელ სტადერისა და პიერ-ჟან ედუარდ დესორის პიონერული დაკვირვებები ალპებში. პირველი ცნობილი ინგლისელი ალპინისტი, რომელიც ალპებში მოგზაურობდა იყო მარკ ბიუფოი, რომელმაც რიგით მეოთხეჯერ დაიპყრო მწვერვალი მონბლანი.

აღმოსავლეთ ალპებში მნიშვნელოვანი გამოკვლევები დაიწყო მას შემდეგ, რაც ასვლა განხორციელდა მწვერვალ გროსგლოკნორზე, 1800 წელს. 1855 წლის 1 აგვისტოს ინგლისელმა ჩარლზ ჰადსონმა ასვლა განახორციელა დიუფურის პიკზე.

მთამსვლელობას, ე.ი. ალპინიზმს საფუძველი სწორედ ალპებში ჩაეყარა, როდესაც ასვლა განხორციელდა მონბლანზე. ალპინიზმს იმთავითვე ორი მიმართულება მიეცა — წმინდა სპორტული და მეცნიერული, გამოყენებითი. ჟაკ ბალმისა და მიშელ-გაბრიელ პაკარის მონბლანზე ასვლის შემდეგ ალპინიზმი სწრაფად განვითარდა, შეიქმნა მთასვლელთა საგანგებო გაერთიანებანი — *ალპური კლუბები*.

## ტურიზმი 
[მინი|250პქ|მარცხნივ|[კენიგსზეე, ბავარია.]]
მინი|250პქ|მარჯვნივ|ზამთრის ტურიზმი ალპებში.
ალპები ტურიზმის პოპულარული ადგილია. გაბატონებულია ზაფხულისა და ზამთრის ტურიზმი. დეკემბრიდან აპრილის ჩათვლით განვითარებულია ზამთრის სახეობების სპორტი (თხილამურები, სნოუბორდი, მარხილები და სხვ.). ზაფხულში ალპებში პოპულარულია ველოსიპედებით რბოლა, პარაპლანი და სხვ.; ტბებში აქტუალურია სერფინგი.

დასახლებული პუნქტებიდან აღსანიშნავია შვეიცარიის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი კურორტი ცერმატი, სადაც განვითარებულია განსაკუთრებით თხილამურებზე კატაობა. ცნობილი სამთო-სათხილამურო კურორტია დავოსი, რომელიც ზღვის დონიდან 1560 მ სიმაღლეზე მდებარეობს. არაერთი საყოველთაოდ ცნობილი კურორტია თავმოყრილი იტალიის ალპებში.

ტბებიდან მნიშვნელოვანია: კომოს ტბა, გარდის ტბა, ჟენევის ტბა, ბოდენზეე და სხვ. რომლებიც წარმოადგენენ მნიშვნელოვან საკურორტო ადგილებს. ჟენევის ტბის ჩრდილოეთ მდებარე სანაპირო ხაზს პირობითად უწოდებენ შვეიცარიის რივიერას.

## ტრანსპორტი 
მინი|მარჯვნივ|250პქ|მონბლანის გვირაბი, იტალიური მხარე
ალპების უსწორმასწორო და ციცაბო ფერდობები წარმოადგენდა ტრანსპორტიზაცის დიდი ხნის ბარიერს. კელტების დროიდან დაწყებული დღემდე დამთავრებული ალპების უღელტეხილები იზოლირებული ხეობების დამაკავშირებელ არხებს წარმოადგენდნენ. გადასასვლელებმა ევოლუცია განიცადეს, თუკი უწინ უბრალო გზებს ქმნიდნენ, დღეისათვის ისინი წარმოდგენილი არიან მყარი საფრითა და მრავალრიცხოვანი მაგისტრალებით. ისეთი პუნქტები, როგორიცაა მაგალითად, კური აღმოსავლეთ შვეიცარიაში, წარმოადგენდა რეგიონში კოორდინაციულ ცენტრს მრავალრიცხოვანი გადასვლებისათვის, დასახლებული იყო ჯერ კიდევ 5000 წლის წინ. ცენტრალური შვეიცარიის კურორტი ანდერმატი მსგავს ვითარებაში ჩამოყალიბდა.

რკინიგზებისა და მოგვიანებით ურელსო ტრანსპორტის ჩამოყალიბებით დასრულდა ალპების დიდი რეგიონების გამოყოფა. ალპებში გაყვანილია არაერთი სარკინიგზო და საავტომობილო გზა. შვეიცარიის ალპებში აღსანიშნავია: სიმპლონის გვირაბი, ალბულის გვირაბი, გოთარდის საბაზო გვირაბი და გოტარდის გვირაბი.

## უღელტეხილები 
ალპებში ასობით უღელტეხილია. არაერთი გადასასვლელის ქვეშ არის გაყვანილი საავტომობილო და სარკინიგზო გვირაბი.

### საგზაო გვირაბები 
მთავარი ქედი, დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ:

### სარკინიგზო გადასასვლელები და გვირაბები 
მთავარი ქედი, დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ:

## გალერეა 

ფაილი:MonteRosa004.jpg|მონტე-როზა, 4634 მ
ფაილი:Matterhorn from Cervinia.jpg|მატერჰორნი, 4478 მ
ფაილი:Grand St-Bernard.jpg|დიდი სენ-ბერნარის უღელტეხილი
ფაილი:Aletschgletscher.jpg|ალეჩის მყინვარი
ფაილი:Bellagio 2.jpg|კომოს ტბა
ფაილი:Ponte Pietra.jpg|მდინარე ადიჯე
ფაილი:Dianthus alpinus Alpennelke Rax2.jpg|ალპური მიხაკი
ფაილი:Pyrrhocorax-graculus-0018-a.jpg|ალპური ჭკა
ფაილი:Rosalia Alpina (Alpenbock).jpg|ალპური ხარაბუზა
ფაილი:Marmota marmota Alpes2.jpg|ალპური ზაზუნა

## იხილეთ აგრეთვე 
* ალპინარიუმი
* ალპინიადა
* ალპინიზმი
* ალპინოტიპური დანაოჭება
* ალპური სარტყელი
* ალპური დანაოჭება
* ალპური კლუბი
* ალპური მდელო
* ალპური მეურნეობა
* ალპური მსროლელები
* ალპური მცენარეულობა
* ალპური რასა
* ალპური სარტყელი
* ალპური ტიპის რელიეფი
* ალპური ჭკა
* ალპური ხალი
* ალპების პრეისტორიული ნამოსახლარები
* ალპების საერთაშორისო სტანდარტიზებული დაყოფა

## რესურსები ინტერნეტში 
## ლიტერატურა 
* Penck A., Brückner Е., Die Alpen im Eiszeitalter, Bd 1 — 3, Lpz.,1909;
* Machatschek, F., Die Alpen, Leipzig, 1916;
* Heim A., Geologie der Schweiz, Bd 1 — 2, Lpz., 1921 — 22;
* Kober L., Bau und Entstehung der Alpen, Berlin., 1923;
* Penck A., Das Antlitz der Alpen (Die Naturwissenschaft) 1924;
* Staub R., Der Bau der Alpen., 1924;
* Sölch j., Das Formenbild der Alpen., 1925;
* Martonne Е. de, Les Alpes, P., 1926;
* Richter M., Morphologie und junge Bewegungen beiderseits vom nördlichen Alpenrand., 1932;
* Blanchard R., Les Alpes occidentales, t. 1 — 7, P., 1938 — 56;
* Vanili М., Le Alpi, Torino, 1946;
* Godefroy R., La nature alpine. Exposé de géographic physique, 2 ed. P., 1948;
* Kraus Е., Die Baugeschichte der Alpen, Bd 1 — 2, В., 1951.
* Мартонн Э., Центральная Европа, пер. с франц.. М., 1938;
* Добрынин Б. Ф., физическая география Западной Европы, М., 1948;
* Белоусов В. В., Гзовский М. В., Горячев А. В., О структуре Восточных Альп в связи с некоторыми общими тектоническими представлениями, "Бюлл. * Московского общества испытателей природы. Новая серия", 1951, т. 26, в. 1;
* Хуттенлохер Х. Ф., Оруденение Западных Альп, его временная и пространственная классификация, в сб.: Рудные регенерированные месторождения, пер. с нем., франц., польск., М., 1957;
* Тектоника Европы. Объяснительная записка к Международной тектонической карте Европы, М., 1964;
* Трюмпи Р., Тектоническое развитие Центральных и Западных Альп, в сб.: Тектоника Альпийской области, М., 1965;

## სქოლიო 

*
კატეგორია:საფრანგეთის ქედები
კატეგორია:მონაკოს ქედები
კატეგორია:იტალიის ქედები
კატეგორია:შვეიცარიის ქედები
კატეგორია:ლიხტენშტაინის ქედები
კატეგორია:გერმანიის ქედები
კატეგორია:ავსტრიის ქედები
კატეგორია:სლოვენიის ქედები
კატეგორია:ფიზიოგრაფიული პროვინციები