ლიზა მაიტნერი

**ლიზა მაიტნერი** (; დ. 7 ნოემბერი, 1878 — გ. 27 ოქტომბერი, 1968) — ავსტრიელი ფიზიკოსი და რადიოქიმიკოსი, მოღვაწეობდა ბირთვული ფიზიკის, რადიოქიმიის, ბირთვული ქიმიის და რადიოაქტიურობის სფეროში. მაიტნერი და ოტო ჰანი ერთად ხელმძღვანელობდნენ მეცნიერების მცირე ჯგუფს, რომელმაც პირველად აღმოაჩინა ურანის ბირთვული დაშლის პროცესი (როცა ურანის ბირთვში ზედმეტი ნეიტრონი აღწევს). კვლევის შედეგები 1939 წლის დასაწყისში გამოქვეყნდა. მაიტნერი და ჰანი მიხვდნენ, რომ დაშლის პროცესი, რომელიც ხლეჩს ურანის ატომბირთვს ორ მცირე ბირთვად, უნდა მიმდინარეობდეს ენერგიის გამოთავისუფლების თანხლებით. ბირთვული გახლეჩის პროცესი გამოიყენება ბირთვულ რეაქტორებში, სითბოს და შემდგომ, ელექტროენერგიის გამომუშავების მიზნით. აღნიშნული პროცესი, აგრეთვე, ბირთვული იარაღის საფუძველია, რომელიც ამერიკის შეერთებულ შტატებში, მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში შეიქმნა და 1945 წელს, აშშ-მა იაპონიის წინააღმდეგ გამოიყენა.

სამეცნიერო კარიერის ძირითადი ნაწილი, მაიტნერმა ბერლინში, გერმანიაში გაატარა, სადაც იგი ფიზიკის პროფესორი და კაიზერ-ვილჰელმის განყოფილების ხელმძღვანელი იყო. მაიტნერი გერმანიაში პირველი ქალი იყო, რომელიც ფიზიკის სრული პროფესორი გახდა. 1930-იან წლებში, ნაცისტური გერმანიის ანტი-ებრაული ნიურნბერგის კანონების გამო, მან ეს თანამდებობები დაკარგა და 1938 წელს, შვედეთში გაიქცა, სადაც იგი წლების განმავლობაში ცხოვრობდა. საბოლოოდ, მან შვედეთის მოქალაქეობა მოიპოვა.

სიცოცხლის მანძილზე, მაიტნერმა არაერთი ჯილდო და წოდება მოიპოვა, თუმცა, 1944 წელს, ნობელის პრემია ქიმიის დარგში, ბირთვული დაშლის აღმოჩენისთვის მხოლოდ მის თანამშრომელს, ოტო ჰანს მიენიჭა. 1990-იან წლებში, გამოქვეყნდა იმ კომიტეტის ჩანაწერები, რომელმაც პრემიის მინიჭების საკითხი გადაწყვიტა. ამ ინფორმაციაზე დაყრდნობით, მეცნიერებმა და ჟურნალისტებმა, მაიტნერის გამოტოვებას „უსამართლობა“ უწოდეს. გარდაცვალების შემდეგ, ლიზა მაიტნერმა მრავალი საპატიო წოდება მიიღო, მათ შორის, 1992 წელს, მის საპატივცემოდ, ქიმიურ ელემენტთა პერიოდული სისტემის 109-ე ელემენტს, მაიტნერიუმი ეწოდა
.

## ადრეული წლები
thumb|left|upright|მაიტნერი 1906 წელს
ელიზა მაიტნერი დაიბადა 1878 წლის 7 ნოემბერს, ზედა საშუალო ფენის ებრაულ ოჯახში, ვენაში. ოჯახის რვა შვილიდან, იგი მესამე იყო. მისი მამა, ფილიპ მაიტნერი ერთ-ერთი პირველი ებრაელი ადვოკატი იყო ავსტრიაში. ვენის ებრაული საზოგადოების სიებში, მაიტნერის დაბადების თარიღად რეგისტრირებულია 1878 წლის 17 ნოემბერი, თუმცა, ყველა სხვა დოკუმენტში ამავე წლის 7 ნოემბერია მოხსენიებული და 1908 წელს მოინათლა.

## განათლება
კვლევების ჩატარება, მაიტნერმა ჯერ კიდევ რვა წლის ასაკში დაიწყო. იგი ბალიშის ქვეშ ინახავდა საკუთარ ჩანაწერებს. მაიტნერი განსაკუთრებით მათემატიკით და მეცნიერებით იყო დაინტერესებული.
1900-იან წლებში, ვენაში, უმაღლესი განათლების საჯარო ინსტიტუტებში ქალებს არ ჰქონდათ სწავლის უფლება, მაგრამ მაიტნერმა მაინც მოახერხა და კერძო განათლება მიიღო ფიზიკაში.

ლიზა მაიტნერმა განაგრძო ფიზიკის შესწავლა და გახდა მეორე ქალი, რომელმაც ვენის უნივერსიტეტში, 1905 წელს, მოიპოვა დოქტორის ხარისხი ფიზიკაში (მისი დისერტაცია „თბოგამტარობა არაერთგვაროვან სხეულებში“ იყო).

## სამეცნიერო კარიერა
[thumb|right|upright|220პქ|მაიტნერი და [ოტო ჰანი|ჰანი 1912 წელს]]
პლანკის ლექციებზე დასწრებიდან ერთი წლის შემდეგ, ლიზა მაიტნერი მისი თანაშემწე გახდა. თავდაპირველად, იგი ქიმიკოს ოტო ჰანთან ერთად მუშაობდა. მათ ერთად აღმოაჩინეს რამდენიმე ახალი იზოტოპი. 1909 წელს, მაიტნერმა წარმოადგინა ორი ნაშრომი ბეტა გამოსხივების შესახებ. აგრეთვე, ოტო ჰანთან ერთად, მან აღმოაჩინა და განავითარა ფიზიკური დაყოფის მეთოდი, რომლის დროსაც, შვილეული ბირთვი ძლიერად სწყდება მატრიცას.

1912 წელს, მაიტნერ-ჰანის კვლევითი ჯგუფი, ახლად დაარსებულ კაიზერ-ვილჰელმის ინსტიტუტში (KWI) გადავიდა, ბერლინის სამხრეთ-დასავლეთით. ჰანის რადიოქიმიის განყოფილებაში, მაიტნერი ხელფასის გარეშე მუშაობდა. 1913 წელს, 35 წლის ასაკში, მას პრაღაში წასვლა და ასოცირებული პროფესორი თანამდებობა შესთავაზეს, ამის შემდეგ კი, მან მუდმივი თანამდებობა დაიკავა KWI-ში.

პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისში, იგი რენტგენის აღჭურვილობის ხელმძღვანელ მედდად მუშაობდა. 1916 წელს, მაიტნერი ბერლინში დაბრუნდა, კვლევების გასაგრძელებლად, თუმცა იგი თავს დარცხვენილად გრძნობდა კვლევითი სამუშაოების გაგრძელების სურვილის გამო, ვინაიდან, იგი გამუდმებით ფიქრობდა ომის შედეგად დაზარალებულებზე, აგრეთვე, მათ სამედიცინო და ემოციურ მოთხოვნილებებზე.

1917 წელს, ლიზა მაიტნერმა და ოტო ჰანმა აღმოაჩინეს ელემენტ პროტაქტინიუმის ერთ-ერთი იზოტოპი, რისთვისაც, მაიტნერი ბერლინის მეცნიერებათა აკადემიამ ლაიბნიცის მედლით დააჯილდოვა. ამავე წელს, მას გადაეცა ფიზიკის საკუთარი განყოფილება კაიზერ-ვილჰელმის ინსტიტუტში. 1923 წელს, ფრანგმა მეცნიერმა — პიერ ვიქტორ ოჟემ დამოუკიდებლად აღმოაჩინა იგივე ეფექტი, თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ მაიტნერი პირველაღმომჩენი იყო, აღნიშნული პროცესი ცნობილია სახელწოდებით — „ოჟეს ეფექტი“.

[thumb|left|upright|220პქ|ლიზა მაიტნერი და [ოტო ჰანი ლაბორატორიაში]]
1926 წელს, მაიტნერი გახდა პირველი ქალი (გერმანიის მასშტაბით), რომელმაც მოიპოვა ფიზიკის სრული პროფესორის თანამდებობა, ბერლინის უნივერსიტეტში. 1935 წელს, როგორც კაიზერ-ვილჰელმის ინსტიტუტის ფიზიკის განყოფილების ხელმძღვანელმა, ლიზა მაიტნერმა, KWI-ის დირექტორთან, ოტო ჰანთან ერთად „ტრანსურანის კვლევის“ პროგრამა წამოიწყო. 1938 წლის დეკემბერში, მაიტნერის გერმანიიდან წასვლიდან ნახევარი წლის შემდეგ, აღნიშნულ პროგრამას, შედეგად მძიმე ბირთვების ბირთვული დაშლის პროცესის მოულოდნელი აღმოჩენა მოჰყვა. ალბერტ აინშტაინი, მას „გერმანელ მარი კიურის“ უწოდებდა.

კაიზერ ვიილჰელმის უნივერსიტეტში ყოფნისას, ლიზა მაიტნერს კავშირი ჰქონდა ჯეიმზ ჩედვიკთან, რომელიც კემბრიჯში, კავენდიშის ლაბორატორიაში მოღვაწეობდა. იმის გამო, რომ ჩედვიკი ცდილობდა ნეიტრონის არსებობის დადასტურებას, მაიტნერმა მას პოლონიუმი გაუგზავნა, ექსპერიმენტებში გამოსაყენებლად. შემდგომ, ჯეიმზ ჩედვიკმა ბევრად მეტი პოლონიუმი მიიღო ბალტიმორში მდებარე ერთ-ერთი საავადმყოფოდან, თუმცა, იგი ყოველთვის იყო მაიტნერის მადლობელი და ამბობდა, რომ დარწმუნებული იყო იმაში, რომ მაიტნერი აუცილებლად აღმოაჩენდა ნეიტრონებს, კავენდიშში წლობით მუშაობის უპირატესობა რომ ჰქონოდა, ისევე, როგორც თვითონ.

1930 წელს, ლიზა მაიტნერმა ლეო ზილარდთან ერთად, ბირთვული ფიზიკის და ქიმიის შესახებ ჩატარებულ სემინარს უხელმძღვანელა. 1930-იანი წლების დასაწყისში ნეიტრონის აღმოჩენის შემდეგ, სამეცნიერო საზოგადოებამ ივარაუდა, რომ ლაბორატორიულ პირობებში შესაძლებელი იქნებოდა ურანზე (ატომური ნომერი 92) მძიმე ელემენტების შექმნა. შემდგომ, დაიწყო სამეცნიერო მარათონი სამეცნიერო გუნდებს შორის — ერნესტ რეზერფორდი დიდ ბრიტანეთში, ირენ ჟოლიო-კიური საფრანგეთში, ენრიკო ფერმი იტალიაში და ლიზა მაიტნერი და ოტო ჰანი გერმანიაში. ამავდროულად, ყველა ამ საკითხებით დაინტერესებულ ადამიანს სჯეროდა, რომ ეს მხოლოდ და მხოლოდ აბსტრაქტული კვლევა იყო ნობელის პრემიის მოსაპოვებლად და ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ ეს კვლევები ბირთვული იარაღის შექმნით დასრულდებოდა.

200პქ|მინი|მარჯვნივ|ლიზა მაიტნერი და ოტო სტერნი (1943 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი ფიზიკის დარგში)
1933 წელს ჰიტლერის მიერ ძალაუფლების მოპოვების შემდეგ, მაიტნერი კვლავ ხელმძღვანელობდა კაიზერ ვილჰელმის ინსტიტუტის ფიზიკის განყოფილებას. მიუხედავად იმისა, რომ მას ავსტრიის მოქალაქეობა იცავდა, ყველა სხვა ებრაელი მეცნიერი, მათ შორის ლეო სილარდი, ფრიც ჰაბერი, მისი ძმისშვილი ოტო რობერტ ფრიში და მრავალი გამოჩენილი მოღვაწე, დაითხოვეს ან იძულებულნი გახადეს, რომ დაეტოვებინათ საკუთარი თანამდებობები. მათი უმრავლესობა, გერმანიიდან ემიგრაციაში წავიდა. 1938 წლის მარტის ანშლუსის შემდეგ, მაიტნერის მდგომარეობა გართულდა. ოტო ჰანის და ნიდერლანდელი ფიზიკოსების — დირკ კოსტერის და ადრიან ფოკერის დახმარებით, იგი ნიდერლანდებში გაემგზავრა. კოსტერმა დაარწმუნა გერმანელი იმიგრაციის ოფიცრები რომ მას ნიდერლანდებში გამგზავრების ნებართვა ჰქონდა. გერმანიის დატოვებამდე, ოტო ჰანმა, მაიტნერს საკუთარი დედისგან მემკვიდრეობით მიღებული ბრილიანტის ბეჭედი აჩუქა იმ მიზნით, რომ საჭიროების შემთხვევაში, მაიტნერს სასაზღვრო მცველებისთვის გადაეცა შეუფერხებელი მგზავრობის სანაცვლოდ. თუმცა, მსგავსი ქმედება არ გახდა საჭირო, მაიტნერმა მშვიდობიანად მიაღწია დანიშნულების ადგილს და ზემოხსენებული ბეჭედი საბოლოოდ, მისი დისშვილის მეუღლეს გადაეცა.

გრონინგენის უნივერსიტეტში მაიტნერის დასაქმება ვერ მოხერდა, რის გამოც, შვედი ფიზიკოსების — ევა ფონ ბარის და კარლ ვილჰელმ ოზეენის დახმარებით, იგი სტოკჰოლმში გაემგზავრა, სადაც, კარლ მანე სიგმანის ლაბორატორიაში დაიწყო მუშაობა, მიუხედავად იმ სირთულეებისა, რაც სიგმანის ქალ მეცნიერთა მიმართ დამოკიდებულებით იყო გამოწვეული. ამ პერიოდში, მაიტნერმა შრომითი ურთიერთობა ჩამოაყალიბა ნილს ბორთან, რომელიც რეგულარულად მოგზაურობდა კოპენჰაგენსა და სტოკჰოლმში. ლიზა მაიტნერი, აგრეთვე არ წყვეტდა კავშირს ოტო ჰანთან და სხვა გერმანელ მეცნიერებთან.

## ბირთვული დაშლა
[thumb|right|280პქ|ბირთვული დაშლის ექსპერიმენტული მოწყობილობა, რეკონსტრუირებული [გერმანიის მუზეუმი (მიუნხენი)|გერმანიის მუზეუმში, მიუნხენი]]
1938 წლის 10 ნოემბერს, კოპენჰაგენში (ნილს ბორის ინსტიტუტში), ოტო ჰანის ლექციაზე ერთმანეთს შეხვდნენ ჰანი, ლიზა მაიტნერი, ნილს ბორი და ოტო ფრიში. მოგვიანებით, ისინი განაგრძობდნენ ერთმანეთთან მიმოწერას. ამავე წლის დეკემბერში, ჰანი და ფრიც შტრასმანი რთულ ექსპერიმენტებს ატარებდნენ ბერლინ-დალემის ლაბორატორიაში. შემონახული წერილების მიხედვით, ჰანი მიხვდა, რომ ბირთვული დაშლა ერთადერთა ახსნა იყო ურანის ბირთვის გახლეჩისა. ამ შედეგის მიღების შემდეგ, მან მაიტნერთან მიმოწერა განაახლა. მოსაზრება, რომლის მიხედვითაც შესაძლებელი იყო ნეიტრონებით ბომბარდირებისას ურანის ბირთვის გახლეჩა, წლების წინაც არსებობდა. ეს მოსაზრება, განსაკუთრებით. იდა ნოდაკთან ასოცირდება. თუმცა, კარლ ვაიცზეკერის ფორმულის გამოყენებით მაიტნერი და ფრიში პირველები გახდნენ, რომელთაც ჩამოაყალიბეს თეორია იმის შესახებ, თუ როგორ ხდება ატომბირთვის მცირე ნაწილაკებად დაშლა: ურანის ნეიტრონებით ბომბარდირების დროს წარმოიქმნება ბარიუმი და კრიპტონი, ამ პროცესს კი თან ახლავს გარკვეული რაოდენობის ნეიტრონების და უზარმაზარი ენერგიის გამოთავისუფლება. აგრეთვე, პირველად ისინი მიხვდნენ, რომ ალბერტ აინშტაინის ცნობილი განტოლება E&nbsp;=&nbsp;mc2 განმარტავდა უძრაობის მასის კინეტიკურ ენერგიად გარდაქმნის შედეგად გამოთავისუფლებული უზარმაზარი ენერგიის წყაროს. ბედის ირონიით, მაიტნერი მოტივირებული იყო ამ გამოთვლების ჩასატარებლად, რადგან ეჩვენებინა, რომ ირენ ჟოლიო-კიურის მიერ წარმოდგენილი გარკვეული ექსპერიმენტების ახსნა ვაიზცეკერის ფორმულას არ შეესაბამებოდა.

## ნობელის პრემია ბირთვული დაშლის აღმოჩენისთვის
მაიტნერის მიერ ცხოვრების მანძილზე დამსახურებული არაერთი ჯილდო და ტიტული, გადაფარა იმ ფაქტმა, რომ 1944 წელს ქიმიის დარგში გაცემული ნობელის პრემია მხოლოდ ოტო ჰანს მიენიჭა. 1945 წლის 15 ნოემბერს, შვედეთის სამეფო მეცნიერებათა აკადემიამ გამოაცხადა, რომ 1944 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი ქიმიის დარგში ოტო ჰანი გახდა, მძიმე ატომბირთვების გახლეჩის აღმოჩენისთვის.

ამავდროულად, მაიტნერმა წერილი დაწერა, სადაც ამბობდა: „ეჭვგარეშეა, რომ ჰანი ნამდვილად იმსახურებდა ნობელის პრემიას ქიმიის დარგში. ეს ნამდვილად ასეა. თუმცა, ვფიქრობ, რომ მე და ოტო რობერტ ფრიშმა საკმაო წვლილი შევიტანეთ ურანის გახლეჩის პროცესის განმარტებაში — როგორ იღებს აღნიშნული პროცესი სათავეს და როგორ თავისუფლდება დიდი რაოდენობით ენერგია, ეს ყველაფერი კი ჰანისთვის მეტად შორეული იყო“. მაიტნერის ყოფილმა თანაშემწემ, კარლ ფრიდრიხ ვაიცზეკერმა შემდგომ დასძინა: „რა თქმა უნდა, ჰანი იმსახურებდა პრემიის ლაურეატობას. მას ნამდვილად ეკუთვნოდა ეს ჯილდო, ამ აღმოჩენის არარსებობის შემთხვევაშიც კი. თუმცა, ყველა დამეთანხმება, რომ ატომბირთვის გახლეჩის პროცესის აღმოჩენა ეჭვგარეშე იმსახურებს ნობელის პრემიას“.

ჰანის მიერ ნობელის პრემიის მოპოვება დიდი ხნის მოსალოდნელი იყო. ორივე მათგანი, მაიტნერიც და ჰანიც არაერთხელ იყვნენ ნომინირებული პრემიაზე, ქიმიის და ფიზიკის დარგებში, ბირთვული დაშლის აღმოჩენამდეც კი. 1945 წელს, შვედეთის ნობელის პრემიის კომიტეტმა გადაწყვიტა, რომ ლაურეატი მხოლოდ და მხოლოდ ჰანი გამხდარიყო. 1990-იან წლებში, ნობელის კომიტეტის ჩანაწერები, რომლებიც ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში დალუქული იყო, გასაჯაროვდა და ამერიკელმა განმანათლებელმა და მკვლევარმა — რუთ ლევინ საიმმა ისარგებლა გამოაშკარავებული ჩანაწერებით, რათა ხელახლა განეხილა მაიტნერის პრემიაზე გაუთვალისწინებლობის საკითხი. ამერიკის ფიზიკოსთა საზოგადოების მიერ გამოცემულ ჟურნალ *Physics Today*-ში, 1997 წლის ერთ-ერთ სტატიაში საიმი და მისი კოლეგები — ელიზაბეთ ქროუფორდი და მარკ უოლკერი წერდნენ: „როგორც ჩანს, ლიზა მაიტნერს ოტო ჰანთან ერთად იმიტომ  არ მიენიჭა 1944 წლის პრემია, რომ იმ პერიოდში ნობელის კომიტეტი არასათანადოდ აფასებდა დარგთაშორის საქმიანობებს. ქიმიის დარგის კომიტეტის წევრებს არ შეეძლოთ ან არ სურდათ, რომ მაიტნერის წვლილი სამართლიანად შეეფასებინათ. მაიტნერის ჯილდოდან გამოკლების ფაქტი, შესაძლოა შეჯამდეს როგორც დისციპლინარული მიკერძოების, პოლიტიკური გაუგებრობის და იგნორირების ნარევი“, მიუხედავად იმისა, რომ ეს მეგობრობა გამოცდებით აღსავსე იყო.

1947 წელს, ლიზა მაიტნერი სიგბანის ინსტიტუტიდან წამოვიდა და დაიწყო კვლევების ჩატარება ახალ ლაბორატორიაში, რომელიც სპეციალურად მისთვის შეიქმნა ტექნოლოგიების სამეფო ინსტიტუტის შვედეთის ატომური ენერგიის კომისიის მიერ. 1949 წელს, მან შვედეთის მოქალაქეობა მიიღო. 1960 წელს, მაიტნერი პენსიაზე გავიდა და გაერთიანებულ სამეფოში გადავიდა საცხოვრებლად. იგი განაგრძობდა ნახევარ განაკვეთზე მუშაობას და ლექციებს კითხულობდა.

1964 წელს, ამერიკის შეერთებულ შტატებში გამგზავრების წინ, მაიტნერს გულის შეტევა განუვითარდა, რის გამოც, რამდენიმე თვე გამოჯანმრთელებას დაუთმო. მისი ფიზიკური და ფსიქიკური მდგომარეობა ათეროსკლეროზის გამო თანდათან უარესდებოდა, ამიტომ, მან ვერ შეძლო აშშ-ში გამგზავრება ენრიკო ფერმის პრემიის მისაღებად. აღნიშნული ჯილდო მას ნათესავებმა გადასცეს. 1967 წლის შემოდგომაზე ბარძაყის ძვლის ყელის მოტეხილობის და რამდენიმე უაცრად განვითარებული შეტევის შემდეგ, მაიტნერმა მოახერხა ნაწილობრივ გამოჯანმრთელება, მაგრამ იმდენად დასუსტდა, რომ კემბრიჯის მოხუცთა სამკურნალო დაწესებულებაში დარჩენამ მოუწია. 1968 წლის ივლისში, ოტო ჰანი გარდაიცვალა, თუმცა, მაიტნერს მომხდარი არ შეატყობინეს, რადგან მისი ოჯახის წევრებს მიაჩნდათ, რომ დაუძლურებული ადამიანისთვის ეს დიდი დარტყმა იქნებოდა, 1960 წელს კი — ამერიკის ხელოვნებისა და მეცნიერებათა აკადემიის საპატიო უცხოელ წევრად აირჩიეს.

მაიტნერმა სამეცნიერო საქმიანობისთვის, 21 ტიტული და ჯილდო მოიპოვა (მათ შორის, 5 საპატიო დოქტორის ხარისხი და 12 აკადემიის წევრობა). 1947 წელს, მან ვენის სამეცნიერო ჯილდო მოიპოვა. იგი პირველი ქალი იყო ავსტრიის მეცნიერებათა აკადემიის სამეცნიერო კლასის წევრებს შორის. 1960 წელს, ლიზა მაიტნერი ვილჰელმ ექსნერის მედლით, ხოლო 1967 წელს — ავსტრიის მეცნიერების და ხელოვნების საპატიო ნიშნით დაჯილდოვდა.

1966 წელს, ოტო ჰანი, ფრიც შტრასმანი და ლიზა მაიტნერი ერთობლივად დაჯილდოვდნენ ენრიკო ფერმის ჯილდოთი, პრეზიდენტ ლინდონ ჯონსონის და ამერიკის შეერთებული შტატების ატომური ენერგიის კომისიის (USAEC) მიერ.

1968 წელს გარდაცვალების შემდეგ, მაიტნერს არაერთი პატივი ხვდა წილად. 1997 წელს, ქიმიურ ელემენტთა პერიოდული სისტემის 109-ე ელემენტს მის საპატივცემოდ მაიტნერიუმი უწოდეს. იგი დღემდე ერთადერთი არამითოლოგიური ქალია, რომლის საპატივცემოდაც ქიმიურ ელემენტს ესა თუ ის სახელი უწოდეს (კიურიუმი ერთობლივად, მარი და პიერ კიურის საპატივცემოდაა). აგრეთვე მის საპატივცემოდ, ბერლინში ერთ-ერთ ინსტიტუტს ჰანი-მაიტნერის ინსტიტუტი ეწოდა. აღსანიშნავია, რომ მთვარეზე და ვენერაზე არსებულ გარკვეულ კრატერებს მაიტნერი, ხოლო ასტეროიდთა სარტყელის ერთ-ერთ ასტეროიდს, *მაიტნერი 6999* ეწოდება.

2000 წელს, ევროპის ფიზიკოსთა საზოგადოებამ ჩამოაყალიბა „ლიზა მაიტნერის პრემია“, რომელიც წელიწადში ორჯერ გაიცემა ბირთვულ მეცნიერებაში ჩატარებული მნიშვნელოვანი კვლევებისთვის. 2006 წელს, შვედეთში მდებარე გეტებორგის უნივერსიტეტმა, „გეტებორგის ლიზა მაიტნერის პრემია“ დააწესა. 2008 წელს, ავსტრიის შეიარაღებული ძალების (NBC) ქიმიური, ბიოლოგიური, რადიოლოგიური და ბირთვული თავდაცვის სკოლამ, მისი სახელობის ჯილდოს ჩაუყარა საფუძველი.

2010 წლის ოქტომბერში, ბერლინის თავისუფალი უნივერსიტეტის შენობამ, რომელიც ოტო ჰანის სახელს ატარებდა, ჰანი-მაიტნერის სახელი მიიღო. 2014 წლის ივლისში, ჰუმბოლდტის უნივერსიტეტის ბაღში ლიზა მაიტნერის ძეგლი აღიმართა, მაქს პლანკის და ჰერმან ფონ ჰელმჰოლცის ძეგლების გვერდით.

ავსტრიის და გერმანიის სხვადასხვა ქალაქებში, ქუჩები და სკოლები მის სახელს ატარებენ.

2017 წელს, „ARPA-E“-მ ბირთვული ენერგიის კვლევის მთავარ პროგრამას მის საპატივცემოდ „ლიზა მაიტნერის პროგრამა უწოდა“.

## იხილეთ აგრეთვე
* ოტო ჰანი

## ლიტერატურა

* პარკაძე ვ., ფავლენიშვილი ე., „ლიზე მაიტნერი“ ː კრ. „ფიზიკოსების შესახებ“, ტ. IV, თბ., 1980, გვ. 190-196
* 
*  Contemporaneous review of Ruth Lewin Sime's biography of Meitner.
*Haber, Louis. *Women pioneers of science.* Harcourt Brace Jovanovich, 1979, New York. .
*Hahn, Otto (1966). *A Scientific Autobiography*. Preface by Glenn T. Seaborg. Charles Scribner's sons, New York, 1966. English edition (1967): McGibbon & Kee, London.
*Hahn, Otto (1970). *My Life*. Preface by Sir James Chadwick. Macdonald, London. American edition (1970): Herder and Herder, New York.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  Sime's article is the 24th publication in the series *History of the Kaiser Wilhelm Institute under National Socialism*.
* 
* 
*
*
*

## რესურსები ინტერნეტში
* "ლიზა მაიტნერი", "მე-20 საუკუნის ქალების წვლილი ფიზიკაში" (CWP), კალიფორნიის უნივერსიტეტი, ლოს-ანჯელესი
* Annotated bibliography for Lise Meitner from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues 
* Wired.com: "February 11, 1939: Lise Meitner, 'Our Madame Curie'"
* "Lise Meitner," B. Weintraub, Chemistry in Israel, no. 21, May 2006, p. 35.

## სქოლიო

კატეგორია:ავსტრიელი ფიზიკოსები
კატეგორია:ავსტრიელი ქიმიკოსები
კატეგორია:ვენაში დაბადებულები