King Crimson

**King Crimson** — ინგლისური როკ-ჯგუფი, დაარსებული ლონდონში 1968 წელს. მისმა შემადგენლობამ მრავალი ცვლილება განიცადა, საერთო ჯამში სხვადასხვა დროს 21 მუსიკოსის გაწევრიანებით თუ ჯგუფიდან წასვლით. 2017 წლის იანვრიდან მასში შედიან რობერტ ფრიპი, ჯაკო ჯეკზიკი, ტონი ლევინი, მელ კოლინზი, პეტ მასტელოტო, გევინ ჰარისონი, ბილ რიფლინი და ჯერემი სტეისი. ფრიპი King Crimson-ის ერთადერთი მუდმივი წევრია, ისევ, როგორც ლიდერი. ჯგუფი საკულტო სტატუსს ატარებს. VH1-ის „მძიმე როკის 100 უდიდესი შემსრულებლის სიაში“ მას 87-ე ადგილი უკავია.

წარმოშობილი წარუმატებელი ტრიოდან Giles, Giles and Fripp, King Crimson, განსაკუთრებით არსებობის პირველი ხუთი წლის განმავლობაში, პროგრესულ როკში გავლენიან კოლექტივად იქცა - საკუთარი ინსტრუმენტული სტანდარტებით და სიმღერების რთული სტრუქტურებით. სადებიუტო ალბომი, *In the Court of the Crimson King* (1969), კვლავ მათი ყველაზე წარმატებული და გავლენიანი დისკია, ჯაზის, კლასიკური და ექსპერიმენტული მუსიკის ელემენტებით. წარმატებას მოჰყვა 1969 წელს ლონდონის ჰაიდ-პარკში როლინგ სტოუნზის მხარდამჭერი ჯგუფის სახით გამოსვლა. ნაკლებად წარმატებული იყო შემდგომი ალბომები - *In the Wake of Poseidon* (1970), *Lizard* (1970) და *Islands* (1971), თუმცა ჯგუფმა ახალ შემოქმედებით მწვერვალს მიაღწია ალბომებით ''Larks' Tongues in Aspic* (1973), *Starless and Bible Black* (1974) და *Red* (1974). ფრიპმა King Crimson 1974 წელს დაშალა.

1981 წელს ჯგუფი აღდგა, ახალი მუსიკალური მიმართულებით და შემდეგი სამი წელი იარსება, გამოსცა რა ალბომების სამეული - *Discipline* (1981), *Beat* (1982) და *Three of a Perfect Pair* (1984). ათწლიანი შესვენების შემდეგ 1994 წელს King Crimson დაბრუნდა და გამოსცა *Thrak* (1995). 1997 წლიდან ოფიციალურად არსებობს როგორც ჯგუფის წევრებისგან, ასევე სხვა მუსიკოსებისგან შემდგარი კოლექტივები საერთო სახელწოდებით ProjeKCts. 2000 წელს გამოვიდა ალბომი *The Construkction of Light*, ხოლო 2003 წელს - *The Power to Believe*. 2014―2021 წლებში King Crimson მართავდა ტურნეებს, რომელთა ფარგლებში ასრულებდა მასალას ყველა ალბომიდან.

## ისტორია
### ჩამოყალიბება
1967 წლის აგვისტოში ძმებმა, მაიკლ (დასარტყმელი საკრავები) და პიტერ ჯაილზებმა (ბას-გიტარა), პროფესიონალმა მუსიკოსებმა, რომლებმაც ფეხი აიდგეს მშობლიურ დორსეტში, ახალი ჯგუფისთვის დაიწყეს ვოკალისტ-ორგანისტის ძიება. ადგილობრივი მუსიკოსი, რობერტ ფრიპი, გიტარისტი, რომელიც არ მღეროდა, გამოეხმაურა ამ განცხადებას და მათ ჩამოაყალიბეს ტრიო Giles, Giles and Fripp. ექსცენტრიკული სიმღერებით და რთული ინსტრუმენტული კომპოზიციებით, მათ ჩაწერეს რამდენიმე წარუმატებელი სინგლი და ალბომი *The Cheerful Insanity of Giles, Giles and Fripp*. ამასობაში ფრიპმა კლუბში Marquee იხილა ჯგუფი Clouds, რამაც შთააგონა, საკუთარ სიმღერებში შეეტანა კლასიკური მუსიკის ელემენტები და ჯაზური იმპროვიზაციები. პიტერ ჯაილზის ექსცენტრიკული სტილით უკვე ნაკლებად დაინტერესებულმა რობერტმა ჯგუფს შესთავაზა მეგობარი, ვოკალისტი და გიტარისტი გრეგ ლეიკი, რომელიც ძმებიდან ერთ-ერთს ჩაანაცვლებდა. ისტორიულად და ეტიმოლოგიურად „crimson king“ (ჟოლოსფერი მეფე) იყო ნებისმიერი მონარქი, რომლის მმართველობისას სისხლისღვრა და სამოქალაქო არეულობა იყო. ჯგუფის პირველი ალბომი გამოვიდა მაშინ, როდესაც მსოფლიო ყურადღება ვიეტნამის ომის მოვლენებზე იყო გამახვილებული. ამ დროისთვის მაკდონალდი King Crimson-ში სიმღერების ძირითად ავტორად იქცა, თუმცა წვლილი შეჰქონდათ ლეიკსაც და ფრიპსაც, ხოლო სინფილდი მუშაობდა სიმღერების ტექსტებზე და სასცენო განათებაზე. მაკდონალდის შეთავაზებით, ჯგუფმა შეიძინა მელოტრონი და მისი მეშვეობით ორკესტრული როკის ჟღერადობის მიღება დაიწყო, The Moody Blues-ის შთაგონებით. სინფილდი: „თუკი რამეს პოპულარული მუსიკის ჟღერადობა ჰქონდა, არ ვიყენებდით. ამიტომ, უნდა ყოფილიყო რთული, ყოვლისმომცველი აკორდებით, უცნაური შთაგონებით. თუკი ძალიან მარტივი იყო, უფრო ვართულებდით, ვუკრავდით რიტმით 7/8 ან 5/8“.

 

ჯგუფის პირველი საკონცერტო გამოსვლა 1969 წლის 9 აპრილს გაიმართა ალბომის ჟღერადობა, დაწყებული პირველი სიმღერით „21st Century Schizoid Man“, აღწერილია, როგორც ალტერნატიული როკის და გრანჟის წინამორბედი, ხოლო უფრო მშვიდი სიმღერები - როგორც „ღვთაებრივი“ და „თითქმის სასულიერო“. განსხვავებით იმ დროის ბრიტანული და ამერიკული ბლუზ-როკული სცენისგან, King Crimson-მა წარმოადგინა უფრო ევროპიზებული მიდგომა, ძველის და ახლის შერწყმით. მათ მუსიკაში ხუთივე წევრის მუსიკალური შთაგონებები გაერთიანდა. ამ ელემენტებს შორის იყო რომანტიზმის და მოდერნიზმის პერიოდის მუსიკა, ფსიქოდელიური როკი, რომლის პიონერი ჯიმი ჰენდრიქსი იყო, ხალხური მუსიკა, ჯაზი, სამხედრო მელოდიები (ნაწილობრივ შთაგონებული მაკდონალდის, როგორც არმიის მუსიკოსის კარიერით), ემბიენტური იმპროვიზაციები, ვიქტორიანული ეპოქა და ბრიტანული პოპულარული მუსიკა.

ინგლისში რამდენიმე კონცერტის გამართვის შემდეგ King Crimson-მა დაუკრა აშშ-ში - სხვადასხვა ჯგუფის მხარდამჭერი კოლექტივის სახით. პირველი იყო კონცერტი ვერმონტში. მიუხედავად იმისა, რომ ორიგინალურმა ჟღერადობამ გააოგნა ძირითადი მსმენელები და კრიტიკოსები, ლეიკი დათანხმდა, რომ იმღერებდა ახალ ალბომზე, თუკი მას მოგვიანებით გადასცემდნენ ჯგუფის კუთვნილ ხმოვან სისტემას. უარი აგრეთვე რიკ კემპისგან მიიღეს ამ დროისთვის ფრიპს და ჯგუფის სხვა წევრებს შორის მუსიკალური დაძაბულობა კვლავ არსებობდა, ვინაიდან უოლესს, ბარელს და კოლინზს უფრო მეტად რიტმ-ენდ-ბლუზური მიმართულება მოსწონდათ. ბასისტი და ვოკალი ჯონ უეტონი და მევიოლინე და კლავიშისტი დეივიდ კროსი, რომელთან ფრიპის გზები გადაიკვეთა სხვა მუსიკოსებთან მუშაობისას. ახალი ჟღერადობის ნათელი მაგალითი იყო სასათაურო ორნაწილიანი კომპოზიცია – მნიშვნელოვანი ცვლილება უწინდელი ჟღერადობის შემდეგ, აქ აგრეთვე აისახა მიუირის მიდგომა პერკუსიის გამოყენებისადმი - დოლი, ველოსიპედის ნაწილები, სათამაშოები, ჭრიალა, გონგზე ჯაჭვების სროლა და მოცინარი ტომარა. ალბომი ბრიტანეთის ჩარტში #20 იყო, ხოლო აშშ-ში 61-ე პოზიციას მიაღწია. კონცერტების შემდეგ მიუირი 1973 წელს ჯგუფიდან წავიდა და მუსიკალური ინდუსტრია საერთოდ დატოვა. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად მიზეზად ჩათვალეს სცენაზე გამოსვლისას გონგით ტერფის დაზიანება, მოგვიანებით ცნობილი გახდა, რომ ჯეიმის პირადი სულიერი კრიზისი ჰქონდა და აპირებდა ბერად აღკვეცას. და *Rolling Stone*-ში დადებითი მიმოხილვა მოუპოვა. მიუხედავად იმისა, რომ ალბომის ძირითად ნაწილს შეადგენს 1973 წლის ტურნეს ჩანაწერები

*Red*-ის გამოცემამდე ორი თვით ადრე ჯგუფის მომავალი ჯერ კიდევ ნათელი ჩანდა (ამბობდნენ, რომ მას იენ მაკდონალდიც დაუბრუნდებოდა). თუმცა, ფრიპმა გადაწყვიტა, არ გაემართა დისკის მხარდამჭერი ტურნე, ვინაიდან არა მხოლოდ მუსიკალური ინდუსტრიით, არამედ ჯგუფითაც უკმაყოფილო ჩანდა და, როგორც თავად ამბობდა, გრძნობდა, რომ „სამყაროს აღსასრული ახლოვდებოდა“. მოგვიანებით ცნობილი გახდა, რომ ფრიპმა სცადა მენეჯერების ჯგუფის არსებობით დაინტერესება, ოღონდ - მის გარეშე, თუმცა ასეთ ჩანაფიქრზე უარი ითქვა. ფირების ნაწილს პრობლემა ჰქონდა, ამიტომ კროსის ვიოლინო არ ისმოდა. ედი ჯობსონმა სტუდიაში დაამატა ვიოლინოს და კლავიშებიანების პარტიები. ამასთან, მასალა ოდნავ შემოკლდა, რათა ერთ გრამფირფიტაზე გამოცემულიყო. 

1975-1980 წლებში King Crimson უმოქმედო იყო.

### 1981–1984: „როკის გამელანი“ – *Discipline*, *Beat*, *Three of a Perfect Pair* და მეორე შესვენება 
left|thumb|upright|*Discipline*-ის გვიანდელ გამოცემებს ახლავს სტივ ბოლის მიერ შექმნილი ეს კვანძი.

1981 წელს, რამდენიმეწლიანი სულიერი ძიების და მცირე პროექტების (დეივიდ ბოუის, პიტერ გებრიელის და დერილ ჰოლის ალბომებზე დაკვრიდან, ექსპერიმენტულ სოლო-კარიერამდე და ბიტ-ჯგუფ The League of Gentlemen-ამდე) შემდეგ ფრიპმა გადაწყვიტა ახალი, „პირველი დივიზიის“ როკ-ჯგუფის ჩამოყალიბება და King Crimson-ის აღდგენას არ აპირებდა. იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც რობერტმა საკუთარ ჯგუფში კიდევ ერთი წამყვანი გიტარისტი დაამატა, რაც ნიშნავდა, რომ მას სურდა წინა ნამუშევრებისგან განსხვავებული ჟღერადობის მიღება. მოგვიანებით რობერტი აღიარებდა, რომ იცოდა, რომ ლევინი თავისუფალი იყო და მის სიაში პირველი იყო, უკონკურსოდ. ახალ კვარტეტს ფრიპმა Discipline უწოდა. შემადგენლობა ბრიტანეთში გადავიდა და დაიწყო ახალი მასალის შექმნა. მისი დებიუტი გაიმართა კლუბში Moles (ბათი, სომერსეტი), 1981 წლის 30 აპრილს. აგრეთვე გაიმართა ბრიტანული ტურნე ჯგუფ The Lounge Lizards-ის მხარდაჭერით. 1981 წლის ოქტომბრისთვის გადაწყდა, რომ კოლექტივი King Crimson-ის სახელს გამოიყენებდა. ჟღერადობით, რომელიც *The New Rolling Stone Album Guide*-ში აღწერილი იქნა, როგორც „კვანძურად რიტმული, ჰარმონიულად რთული სავარჯიშოების“ „საოცარი ტექნიკა“, ფრიპი აპირებდა „როკ-გამელანის“ ჟღერადობის შექმნას, ორი გიტარის შერწყმული ჟღერადობით, რომლის მსგავსი მას შეხვედრია ინდონეზიური გამელანური ანსამბლების მუსიკაში. ბრუფორდი ატარებდა ექსპერიმენტებს სხვადასხვა პერკუსიაზე და Simmons SDS-V-ის ელექტრონულ დასარტყმელ საკრავზე. ჯგუფის სიმღერები უფრო მოკლე იყო, ვიდრე წინა ალბომებზე, რაც განაპირობა ბელიუს წარსულმა პოპულარულ მუსიკაში და ტექსტების სწრაფად შექმნის სტილმა. მიუხედავად იმისა, რომ კოლექტივის იმპროვიზაციები უფრო კონტროლირებადი გახდა, ინსტრუმენტული „The Sheltering Sky“ წარმოიშვა ჯგუფური რეპეტიციების შედეგად, ხოლო ხმაურიანი, ნახევრად საუბრით გაჯერებული „Indiscipline“ ნაწილობრივ დაწერილი, ნაწილობრივ იმპროვიზაციული ნამუშევარი იყო, რომელიც მიზნად ისახავდა ბრუფორდისთვის ალბომის შეზღუდული რიტმული სტანდარტებისგან გაქცევის და არსებული რიტმის ფონზე ყველაფრის დაკვრის საშუალების მინიჭებას. ამჯერად პროდიუსერი მხოლოდ დეივისი იყო., რაც აისახა სიმღერების სახელწოდებებში -  „Neal and Jack and Me“ (ნიკ კესიდის და ჯეკ კერუაკის შთაგონებით), „The Howler“ (ალენ გინზბერგის „ყმუილი“) და „Sartori in Tangier“ (პოლ ბოულზი). ფრიპის თხოვნით ბელიუმ შთაგონების მისაღებად წაიკითხა კერუაკის რომანი „გზაზე“, ემბიენტური ელექტრონიკით და ინდუსტრიული მუსიკის ელემენტებიუთ. თუმცა, ასეთ მასალასთან შედარებით, ბელიუს საავტორო კომპოზიციები უფრო მსუბუქი იყო - 1960-იანი წლების პოპულარული მუსიკის ელემენტებით. შეიმჩნეოდა The Beatles-ის გავლენაც, თუმცა ბრუფორდი უპირატესობას ანიჭებდა მოსაზრებას, რომ ეს იყო „დისონანსიანი The Shadows სტერეოიდებზე“, რომელიც, ამავე დროს 1990-იანების შუა პერიოდის ალტერნატიულ როკთან თანხმობაშია. ასეთი სიმღერების მაგალითებია რთული პოსტ-პროგრესული სიმღერები „Dinosaur“ და „Sex Sleep Eat Drink Dream“, ისევე, როგორც უფრო სტანდარტული „One Time“ და ფანკ-პოპის ტიპის „People“.

1995-1996 წლებში ჯგუფმა კვლავ განაახლა საკონცერტო გამოსვლები. 1995 წლის ოქტომბრის და ნოემბრის კონცერტების ჩანაწერები 1996 წლის მაისში გამოვიდა ალბომზე *Thrakattak*. ეს უკანასკნელი უფრო მეტად იმპროვიზებული მუსიკით არის სავსე, ხოლო უფრო ტრადიციული მასალა შევიდა 2001 წლის ორმაგ *Vrooom Vrooom*-ში და 2003 წლის DVD-ში *Déjà Vrooom*.

1997 წლის შუა პერიოდში ჯგუფი რეპეტიციებს ნეშვილში მართავდა. ფრიპს ახალი მასალა არ მოეწონა. კვლავ წარმოიშვა უთანხმოებები ბრუფორდთან, რასაც უკანასკნელის King Crimson-იდან სამუდამოდ წასვლა მოჰყვა., ბელიუს სარდაფში და ავტოფარეხში, ნეშვილთან, ჩაწერეს *The Construkction of Light''. 2000 წლის მაისში გამოცემულმა ამ დისკმა ბრიტანეთის ჩარტში #129 პოზიციამდე მიაღწია. ყველა კომპოზიცია უფრო მეტად მძიმე მეტალისკენ იხრებოდა და უხეში იყო. კომპოზიციები გამოირჩეოდა ელექტრონული სტრუქტურით, დამუშავებული დასარტყმელი საკრავებით და 1980-იანებიდან პოპულარული გიტარების გადაძახილების განსხვავებული გამოყენებით. პაროდიული ინდუსტრიული ბლუზის გამოკლებით (ბელიუ მას ასრულებს „ჰუტერ ჯ. ჯონსონის“ ფსევდონიმით, ხმის შემცვლელით), სიმღერები მეტად დატვირთული და მსმენელისთვის რთულია, უხეში სტრუქტურების გარდა, მრავალი რიტმული ჩანაცვლებით. მასში აგრეთვე შეტანილია „Larks' Tongues in Aspic“-ის მეოთხე ნაწილი. ალბომმა უარყოფითი შეფასებები მიიღო - ახალი იდეების არქონის გამო. ამავე პერიოდში იწერებოდა ჯგუფის კიდევ ერთი ალბომი, ფსევდონიმით ProjeKct X - *Heaven and Earth*. ჩაფიქრებული მასტელოტოს და განის მიერ, ფრიპის და ბელიუს მეორეხარისხოვანი როლებით, ეს იყო ProjeKcts-ში არსებული პოლირიტმული/საცეკვაო მუსიკის მსგავსი მიდგომის განვითარება. ზოგიერთ კონცერტზე ჯგუფთან ერთად ბასისტი ჯონ პოლ ჯოუნსიც გამოდიოდა.

2001 წლის 9 ნოემბერს ჯგუფმა გამოსცა EP *Level Five*, რომელშიც შევიდა მანამდე გამოუცემელი სამი კომპოზიცია, რომელთა შორის იყო სიმღერები მომავალი ალბომიდან, „Virtuous Circle“, „The Construkction of Light“ და ProjeKct Two-ს 1998 წლის „Deception of the Thrush“, ისევე, როგორც მიუთითებელი „ProjeKct 12th and X“ (რომელიც ერთწუთიანი სიჩუმის შემდეგ ჟღერდა). 2002 წლის ოქტომბერში გამოვიდა მეორე EP *Happy with What You Have to Be Happy With*. მასში მოხვდა 11 ჩანაწერი, მათ შორის - „Larks' Tongues in Aspic, Part IV“. სიმღერების ნახევარი წარმოადგენს ბელიუს მოკლე ვოკალურ ექსპერიმენტებს, უფრო ტრადიციული სიმღერები კი არის გამელან-პოპის, ხმოვანი პანორამების და მეტალსა და ბლუზზე პაროდიების ნიმუშები.

King Crimson-ის მეცამეტე სტუდიური დისკი  *The Power to Believe* 2003 წლის ოქტომბერში გამოვიდა. ფრიპმა იგი დაახასიათა, როგორც „Crimson-ირების სამი წლის კულმინაცია“. ალბომში შეტანილი იყო „Deception of the Thrush“-ის, წინა ორი EP-ის კომპოზიციების და 1997 წლის ნამუშევრის გადამუშავებული ვერსიები. *The Power to Believe*-მა ბრიტანეთის ჩარტში #162, ხოლო აშშ-ში - #150 პოზიცია დაიკავა. 2003 წელს ჯგუფი დაუბრუნდა საკონცერტო შემოქმედებას და ალბომის მხარდამჭერი ტურნე გამართა. მისი ჩანაწერები შევიდა ალბომში *EleKtrik: Live in Japan* და ვიდეოში *Eyes Wide Open*.

2003 წლის ნოემბერში განმა ჯგუფი დატოვა და სოლო-პროექტებით დაკავდა. იგი ჩაანაცვლა ტონი ლევინმა. 2004 წლის დასაწყისში King Crimson სარეპეტიციოდ შეიკრიბა, მაგრამ სესიების შედეგად არაფერი მიიღეს. რობერტმა ახალი თვალით შეხედა King Crimson-ს, მუსიკალურ ინდუსტრიას და საკონცერტო გრაფიკით მოგზაურობას.

მიუხედავად ამისა, ახალი King Crimson-ის შესახებ 2007 წელს გამოცხადდა. მასში შედიოდნენ ფრიპი, ბელიუ, ლევინი, მასტელოტო და ახალი მეორე დრამერი, გევინ ჰარისონი, 1972 წლიდან მოყოლებული ჯგუფის პირველი ახალი ბრიტანელი წევრი. 2008 წლის აგვისტოში, რეპეტიციების შემდეგ, ამ შემადგენლობამ დაასრულა კონცერტების ხანმოკლე სერია, რომელიც წინ უსწრებდა შემდგომ, 40 წლიანი იუბილეს აღსანიშნავს, რომელიც, თავის მხრივ, 2009 წელს გაიმართა. ახალი მასალა ამ კონცერტებზე არ შესრულებულა და სიმღერების დიდი ნაწილი აიღეს ორმაგი ტრიოს და ორმაგი დუეტის რეპერტუარიდან, თუმცა, ზოგიერთ კომპოზიციაში გამოიყენებოდა პერკუსიის ახალი სექციებიც. დამატებითი კონცერტები დაინიშნა 2009 წლისთვის, მაგრამ ჯგუფის წევრების სხვა პროექტების გამო გაუქმდა.

King Crimson-ის მორიგი შესვენება დაიწყო 40 წლიანი იუბილეს აღსანიშნავი ტურნეს შემდეგ. ბელიუ კვლავ ცდილობდა ჯგუფის აღდგენას და ფრიპს ამის შესახებ 2009 და 2010 წელს ესაუბრა - ისევე, როგორც 1980-იანების შემადგენლობის დროებით დაბრუნებაზე. ფრიპმა და ბრუფორდმა ასეთ ჩანაფიქრზე უარი თქვეს. უკანასკნელმა განაცხადა: „მეტად გამორიცხულია, რომ იგივეს გამეორებას ვცდი, ვშიშობ, რომ ამ ჩანაფიქრს წარმატება არ ექნება.“ 2010 წლის დეკემბერში ფრიპმა დაწერა, რომ King Crimson-ის „გადამრთველი“ გადაყვანილი იყო „გამორთულის“ მდგომარეობაში და რამდენიმე მიზეზს ასახელებდა.

### 2011–დღემდე: „შვიდთავიანი ურჩხულის“ შემადგენლობა და ორმაგი კვარტეტი
2011 წელს შეიკრიბა ჯგუფი Jakszyk Fripp Collins (ქვესახელწოდებით A King Crimson ProjeKct), რომელმაც გამოსცა ალბომი *A Scarcity of Miracles*. მასი შედიოდნენ ჯაკო ჯეკზიკი, რობერტ ფრიპი და მელ კოლინზი, ხოლო ტონი ლევინი და გევინ ჰარისონი დამატებითი მუსიკოსები იყვნენ. ფრიპი ამ შემადგენლობას აგრეთვე P7-ს უწოდებდა. ProjeKCt-ისთვის არატიპიური მანერით, მათი ალბომი აგებული იყო დასრულებულ და ორიგინალურ მასალაზე (იმპროვიზაციების მიხედვით) და არ წარმოადგენდა უკვე არსებულის გადამუშავებას. King Crimson-ის მსმენელები კამათობდნენ, იყო თუ არა ეს ჯგუფის ახალი შემადგენლობა განსხვავებული სახელწოდებით, თუმცა პროექტს სხვა ალბომი აღარ ჩაუწერია. 2012 წლის აგვისტოში ფრიპმა განაცხადა, რომ მუსიკალურ ინდუსტრიას ტოვებდა, ამიტომ King Crimson-ის მომავალი უცნობი იყო.

მაგრამ შემდეგი წლის სექტემბერში რობერტმა მოულოდნელად გამოაცხადა, რომ King Crimson დაბრუნდებოდა „ძალიან განსხვავებული სახით: შვიდი მუსიკოსით, ოთხი ინგლისელით და სამი ამერიკელით, მათ შორის - სამი დრამერით“. დაბრუნების მიზეზად რამდენიმე დაასახელა, პრაქტიკულიდან სასაცილომდე. ახალ შემადგენლობაში დარჩნენ მუსიკოსები წინა ვერსიიდან (ფრიპი, ლევინი, ჰარისონი და მასტელოტო) და დაემატა *Scarcity of Miracles*-ის შემადგენლობა (ჯეკზიკი და კოლინზი), ისევე, როგორც R.E.M.-ის და Ministry-ს ყოფილი დრამერი ბილ რიფლინი. ედრიან ბელიუს ჯგუფის ამ ვარიანტში მონაწილეობა არ შესთავაზეს, რითაც მისი King Crimson-ში 32 წლიანი ისტორია დასრულდა. ჯეკზიკმა დაიკავა მისი, როგორც წამყვანი ვოკალისტის და მეორე გიტარისტის ადგილი. ამ ვერსიას ხუმრობით ეწოდა „შვიდთავიანი ურჩხული“.

2014 წლის დასაწყისში King Crimson-ს სტუდიაში ჩანაწერების მომზადების გეგმა არ ჰქონია. პირველად 1974 წლის შემდეგ მათ საკონცერტო რეპერტუარში შევიდა სიმღერები ფაქტობრივად ყველა ალბომიდან, *In The Court of the Crimson King*-იდან *Red*-ამდე. სეტლისტები აგრეთვე შეიცავდნენ ინსტრუმენტულ კომპოზიციებს *THRaK*-იდან და *The Power to Believe*-იდან. ინგლისში რეპეტიციების შემდეგ ჯგუფმა 2014 წლის 9 სექტემბრიდან მოყოლებული, ჩრდილოეთ ამერიკაში 20 კონცერტი გამართა. ლოს-ანჯელესის კონცერტების ჩანაწერები, სიმღერების შეზღუდული რაოდენობით, გამოვიდა ალბომზე *Live at the Orpheum*.

ამას, 2015 წლის მეორე ნახევარში, მოჰყვა ტურნე ევროპაში, კანადაში და იაპონიაში. აგრეთვე გამოიცა ტურნეს კანადური ნაწილის საკონცერტო ჩანაწერი *Live In Toronto*. 2016 წელს დაგეგმილი იყო კიდევ ერთი ტურნე ევროპაში. ბილ რიფლინი დროებით ისვენებდა მუსიკისგან, ამიტომ მისი ადგილი დაიკავა ჯერემი სტეისიმ (Noel Gallagher's High Flying Birds).

ვიდეო და საკონცერტო ალბომი *Radical Action to Unseat the Hold of Monkey Mind*, რომელშიც შევიდა ყველა კომპოზიცია, შესრულებული ტურნეს დროს, გამოვიდა 2017 წლის 2 სექტემბერს. 7 დეკემბერს გარდაიცვალა გრეგ ლეიკი, ჯგუფის თანადამაარსებელი.

2017 წლის 3 იანვარს ფრიპმა გამოაცხადა რიფლინის დაბრუნების შესახებ. სტეისი ჯგუფში დარჩა, რის შედეგადაც King Crimson ოქტეტად იქცა.

2017 წლის 31 იანვარს გარდაიცვალა King Crimson-ის კიდევ ერთი ყოფილი წევრი, ჯონ უეტონი. 2017 წლის წლის 27 აპრილს ცნობილი გახდა ახალი EP-ის „Heroes“ გამოცემის შესახებ - როგორც მიძღვნის დეივიდ ბოუისადმი (აღსანიშნავია, რომ „Heroes“-ს, რომლის ორიგინალურ სტუდიურ ვერსიაში თავად ფრიპი უკრავს, King Crimson ასრულებდა ბელიუს პერიოდში). 

2017 წლის 11 ივნისს სიეტლში დაიწყო ჯგუფის გაფართოებული ტურნე ჩრდილოეთ ამერიკაში. იგი გაგრძელდა იმავე წლის 26 ნოემბრამდე და დასრულდა ენ-არბორში (მიჩიგანი). 3 სექტემბერს ფრიპმა გამოაცხადა, რომ ედრიან ბელიუსთან უთანხმოებები დასრულდა და იგი ბელიუ იქცეოდა „King Crimson-ის მეცხრე წევრად“. ეს არ ნიშნავდა, რომ იგი ჯგუფის წევრი იყო, მაგრამ თავისუფლად შეეძლო მომავალში დაბრუნება.

2017 წლის 13 ოქტომბერს ცნობილი გახდა, რომ ბილ რიფლინი ვერ შეუერთდებოდა ორმაგ კვარტეტს აშშ-ის ტურნეს ფარგლებში. მას ჩაენაცვლა სიეტლელი კრის გიბსონი, რომელსაც რიფლინი თავად უწევდა კონსტულტაციას. 2017 წლის 22 ოქტომბერს ჯგუფმა გამოაცხადა 2018 წელს ტურნეს Uncertain Times გამართვის შესახებ. იგი მოიცავს 33 კონცერტს ევროპაში და ბრიტანეთში.

## დაკავშირებული ჯგუფები
2000-იანი წლებიდან იკრიბებოდნენ ჯგუფები, რომლებშიც შედიოდნენ King Crimson-ის ამა თუ იმ შემადგენლობის წევრები.

2002-2004 წლებში აქტიური იყო 21st Century Schizoid Band, რომელშიც შედიოდნენ ჯაკო ჯეკზიკი, იენ მაკდონალდი, მელ კოლინზი, პიტერ და მაიკლ ჯაილზები (უკანასკნელს მოგვიანებით იენ უოლესი ჩაენაცვლა). ამ შემადგენლობამ რამდენიმე ტურნე გამართა, 1960-იანების და 1970-იანების სიმღერების შესრულებით და საკონცერტო ალბომების გამოცემით.

2007 წლიდან ტონი ლევინი არის ტრიოს Stick Men ლიდერი. მასში აგრეთვე შედიან პეტ მასტელოტო და ჩეპმენ-სტიკზე კიდევ ერთი შემსრულებელი მაიკლ ბერნიე (2010 წელს მას ჩაენაცვლა ფრიპის მოსწავლე მარკუს როიტერი). ეს ჯგუფი ასრულებს King Crimson-ის კომპოზიციებს ''Larks' Tongues In Aspic*-იდან *Power to Believe*-ის პერიოდებამდე. როიტერი და პასტელოტო აგრეთვე გამოდიან ერთად, დუეტ Tuner-ის სახით, რომელიც ცნობილია King Crimson-ის „Industry“-ს გადამუშავებით. სოლო-კარიერის წლებში ედრიან ბელიუ ასრულებდა King Crimson-ის მრავალ კომპოზიციას, განსაკუთრებით - მისი წევრობის პერიოდის მასალას, როგორიც არის „Frame by Frame“ და „Neurotica“.

## მუსიკალური სტილი
ჯგუფის მუსიკის ფუძეები მომდინარეობს 1960-იანების, განსაკუთრებით - ეისიდ და ფსიქოდელიური როკიდან. კონცერტებზე კოლექტივი თავდაპირველად ასრულებდა დონოვანის „Get Thy Bearings“-ს შედეგად, *In the Court of the Crimson King'', ჯგუფის სადებიუტო ალბომი, ითვლება პროგრესული როკის საწყის წერტილად. და „I Talk to the Wind“ ასევე ასახულია ხალხური მუსიკის გავლენა., სტივ რაიხით, და ტერი რაილით. მაგალითებია „The Devil's Triangle“ (გუსტავ ჰოლსტის „მარსის“ ადაპტირება) - 5/4 რიტმის მქონე კომპოზიცია, რომელშიც მელოდია სრულდება მელოტრონზე; 1973 წლის „The Talking Drum“ (''Larks' Tongues in Aspic*); 1984 წლის „Industry“ (*Three of a Perfect Pair*) და 2003 წლის „Dangerous Curves“ (*The Power to Believe* და EP *Level Five''). არსებობს პირიქით, კლებადი არპეჯიოებიც.
* ხშირი ინსტრუმენტული პიესებით (დროდადრო - ამა თუ იმ სიმღერაში შუალედური ჩანართის სახით). ჯგუფი ასეთ შემთხვევაში ასრულებს ანსამბლის ტიპის ნაწილს, რომელსაც ახასიათებს რიტმული და პოლირიტმული რთული წყობა. ასეთი კომპოზიციების ადრეული მაგალითია „21st Century Schizoid Man“, მაგრამ საგულისხმოა „Larks' Tongues in Aspic“-ის სერიის კომპოზიციებიც (ისევე, როგორც უფრო მოკლე „THRAK“ და „Level Five“) - უფრო ღრმა პოლირიტმული დახვეწილობით; რიტმებით, რომლებიც ერთმანეთთან სინქრონულობას იძენს ან კარგავს, მაგრამ საბოლოოდ ყველაფერი პოლირიტმული სინქრონიზაციით მთავრდება. ასეთი პოლირიტმული ტენდენციები უფრო გამოკვეთილია ჯგუფის 1980-იანების მუსიკაში - გამელანური ტიპის რიტმული მუსიკალური შრეებით და განუწყვეტელი ერთმანეთზე დაწყობილი კონტრაპუნქტური სტაკატოების სურათებით.
*რთული სოლო-პასაჟებით ამა თუ იმ ინსტრუმენტისთვის. ასეთია „Fracture“-ში არსებული გიტარის სოლო. წლების განმავლობაში ჯგუფის გამოსვლების უმეტესობა შეიცავდა სულ მცირე, ერთ იმპროვიზაციას - King Crimson ავითარებდა მუსიკას თავისუფალი მიმართულებით. ხშირად ჟღერდა შეკავებული პაუზებიც - მაგალითია ბრუფორდის „Trio“-ში შესრულება. „Moonchild“-ის მეორე ნახევარი სტუდიური იმპროვიზაციის ნათელი მაგალითია.

სტანდარტული ჯაზის ან ბლუზის იმპროვიზაციისთვის გამოყენების სანაცვლოდ (ასეთ შემთხვევაში სოლისტი პირველ პლანზეა, ხოლო დანარჩენი მუსიკოსები - მეორეხარისხოვანი), King Crimson იყენებდა ისეთ მიდგომას, რომლის ფარგლებში ყოველ მუსიკოსს შეეძლო მნიშვნელოვანი წვლილის შეტანა. ინდივიდუალური სოლოების წარმოჩენას King Crimson-ში თავს არიდებდნენ - ყოველი მუსიკოსი უსმენს სხვებს და ჯგუფის ჟღერადობას, რათა საერთო დინამიკაში შემოქმედებითი მონაწილეობა მიიღოს. ხანგრძლივი იმპროვიზაციის მსგავსი მეთოდი გამოიყენება ჯაზ-ფიუჟენის ჟანრის Weather Report-ის მიერ. ფრიპი ასეთ პროცესს, როდესაც მეთოდი მოქმედებდა, მეტაფორულად უწოდებდა „თეთრ მაგიას“.

## შთაგონებები
King Crimson-მა გავლენა იქონია 1970-იანების პროგრესული როკის მოძრაობასა და სხვა თანამედროვე შემსრულებლებზე. ჯენესისზე და Yes-ზე პირდაპირ მოახდინა გავლენა ჯგუფის ადრეულმა სიმფონიურმა მელოტრონულმა როკმა, რომლის ვოკალისტი მეინერდ ჯეიმზ კინენი ხუმრობდა მათთან ერთად გამართული ტურნეს შესახებ: „ახლა იცით, ვის მოვპარეთ ყველაფერი. უბრალოდ, არავის უთხრათ, განსაკუთრებით - King Crimson-ის წევრებს.“ თანამედროვე პროგრესული, ექსპერიმენტული, ფსიქოდელიური და ინდი-როკ ჯგუფები Crimson-ს ასევე შთაგონების წყაროდ ასახელებდნენ. მათ შორის იყვნენ The Mars Volta, Porcupine Tree, Primus, Mystery Jets, Fanfarlo,  და Anekdoten, რომელიც ადრეულ რეპეტიციებზე King Crimson-ის სიმღერებს უკრავდა. სტივენ უილსონი, Porcupine Tree-ს ლიდერი, არის King Crimson-ის კატალოგის 5.1 მიქსების ავტორი. იგი ამბობდა, რომ მათზე მუშაობამ დიდი გავლენა იქონია მის ალბომებზეც. 2012 წლის ნოემბერში The Flaming Lips-მა Stardeath and White Dwarfs-თან ერთად გამოუშვა ალბომის *In the Court of the Crimson King* საკუთარი ინტერპრეტაცია *Playing Hide and Seek with the Ghosts of Dawn*. კოლინ ნიუმენი (Wire) ამბობდა, რომ King Crimson-ის კონცერტებს მრავალჯერ დასწრებია, რამაც მასზე ღრმა გავლენა მოახდინა. მელვინ გიბსიც ამბობდა, რომ Rollins Band-ზე შთაგონება King Crimson-მა მოახდინა და ჯგუფი საკუთარ მუსიკაში მსგავს აკორდებს იყენებდა. Bad Religion „21st Century Schizoid Man“-ის ტექსტს ახსენებს სიმღერაში „21st Century (Digital Boy)“, ხოლო ლეიბლი Epitaph (რომელიც ჩამოაყალიბა ჯგუფის გიტარისტმა ბრეტ გურევიცმა) სახელწოდებას King Crimson-ის ამავე სახელწოდების სიმღერიდან იღებს.

King Crimson-ს ხშირად თვლიან პროგრესული მეტალის პიონერებად და გავლენად ამ ჟანრის ჯგუფებზე, რომელთა შორის არიან  Opeth, Queensrÿche, Mastodon, Cynic, Between the Buried and Me, Leprous, Haken, Intronaut, The Ocean, Caligula's Horse, Last Chance to Reason, და Indukti. 
Iron Maiden-ის და Mudvayne-ის წევრები შთაგონების წყაროდ უთითებდნენ King Crimson-ს და Living Colour-ს. იგივე აზრს იზიარებდნენ Voivod,, Enslaved, Sahg, Yob, Pyrrhon, Pallbearer, და The New Czars. King Crimson-ით შთაგონებას აღიარებდნენ მძიმე ექსპერიმენტული და ავანგარდული კოლექტივები The Dillinger Escape Plan, Neurosis, Shining, Ephel Duath, Earth, Zeni Geva, Iceburn, Ancestors, Oranssi Pazuzu, და Scald.

King Crimson-ის ნოის-მუსიკის გავლენაზე აგრეთვე საუბრობდნენ მასამი აკიტა (Merzbow), ჯაზ-გიტარისტი დენის რი (Land), ფოლკტრონიკის შემსრულებელი ხუანა მოლინა, ჰიპ-ჰოპ პროდიუსერი RJD2, ჰიპ-ჰოპ და სოულ შემსრულებელი ედრიან იანგი, რეჟისორი ჰელ ჰარტლი, და ფოლკ-პოპ მომღერალი იენ კელი.

## პერსონალი
### ჯგუფის წევრები
;ამჟამინდელი წევრები
* რობერტ ფრიპი – გიტარა (1968–74, 1981–84, 1994–დღემდე), მელოტრონი, კლავიშებიანი საკრავები (1970–74, 1994–დღემდე), ფრიპერტრონიკა (1981–84), ხმოვანი პანორამები (1994–დღემდე)
* მელ კოლინზი – საქსოფონი, ფლეიტა (1970–72, 1974 (სტუდია), 2013–დღემდე), მელოტრონი და ბეკ-ვოკალი (1971–1972)
* ტონი ლევინი – ბას-გიტარა, NS-ის ელექტრონული ბასი, ჩეპმენ-სტიკი, ფანკ-თითები, სინთეზატორები, ბეკ-ვოკალი (1981–84, 1994–98, 2003–დღემდე)
* პეტ მასტელოტო – პერკუსია, აკუსტიკური და ელექტრონული დასარტყმელი საკრავები (1994–დღემდე)
* გევინ ჰარისონი – წამყვანი დასარტყმელი საკრავები (2007–დღემდე)
* ჯაკო ჯეკზიკი – წამყვანი ვოკალები, გიტარა, ფლეიტა (2013–დღემდე)
* ბილ რიფლინი –  კლავიშებიანი საკრავები, სინთეზატორი, მელოტრონი, ბეკ-ვოკალი (2013–2015, 2017–დღემდე), დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია (2013–2015)
* ჯერემი სტეისი – დასარტყმელი საკრავები, კლავიშებიანი საკრავები, ბეკ-ვოკალი (2016–დღემდე)

;ყოფილი წევრები

* პიტერ სინფილდი – ტექსტი, სინთეზატორი VCS3, კლავიშებიანი საკრავები, ილუმინაცია, მხატვრობა, პროდიუსერი (1968–71)
* გრეგ ლეიკი – წამყვანი ვოკალები, ბას-გიტარა (1968–70)
* მაიკლ ჯაილზი – დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია, ბეკ-ვოკალი (1968–69)
* იენ მაკდონალდი – მელოტრონი, ფლეიტა, საქსოფონი, კლავიშებიანი საკრავები, კლარნეტი, ბას-კლარნეტი, ვიბრაფონი, ბეკ-ვოკალი (1968–69)
* გორდონ ჰასკელი – წამყვანი ვოკალები, ბას-გიტარა (1970)
* ენდი მაკ-კალოუ – დასარტყმელი საკრავები (1970)
* იენ უოლესი – დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია, ბეკ-ვოკალი (1971–72)
* ბოზ ბარელი – წამყვანი ვოკალები, ბას-გიტარა, ქორეოგრაფია (1971–72)

* ბილ ბრუფორდი – აკუსტიკური და ელექტრონული დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია (1972–74, 1981–84, 1994–97)
* ჯონ უეტონი – წამყვანი ვოკალები, ბას-გიტარა; ვიოლინო, პიანინო, რიტმული გიტარები, ტექსტი (1972–74)
* დეივიდ კროსი – ვიოლინო, ელექტრონული პიანინო, მელოტრონი, ალტი, ფლეიტა (1972–74)
* ჯეიმი მიუირი – მორგებული პერკუსია, დასარტყმელი საკრავები, ტრომბონი (1972–73)
* ედრიან ბელიუ – წამყვანი ვოკალები, გიტარა, ელექტრონული პერკუსია, ტექსტი, დასარტყმელი საკრავები (1981–84, 1994–2008)
* ტრეი განი – უორის გიტარა, ჩეპმენ-სტიკი, ეშბერის ბასი, ბეკ-ვოკალი (1994–2003)

### ქრონოლოგია
ფრიპი არის ჯგუფის ერთადერთი მუდმივი წევრი. მიუხედავად ამისა, იგი საკუთარ თავს ლიდერს არ უწოდებს, ამბობს რა, რომ King Crimson არის „სხვადასხვა რამის შესრულების გზა“. ამასთან, იგი არის ჯგუფის დომინირებადი პიროვნება და მეორე ალბომიდან მოყოლებული, კომპოზიციური მიმართულების განმსაზღვრელი. ტრეი განი, 1994-2003 წლებში კოლექტივის წევრი, ამბობდა: „King Crimson არის რობერტის ხედვა. პერიოდი.“

;შენიშვნები
* ჩეპმენ სტიკი და უორის გიტარა არის შეხებაზე დამოკიდებული გიტარების ვარიაციები.
* სინფილდი იყენებდა VCS3-ს ჩვეულებრივი კლავიშებიანი საკრავების სანაცვლოდ.

## დისკოგრაფია
### სტუდიური ალბომები
**In the Court of the Crimson King* (1969)
**In the Wake of Poseidon* (1970)
**Lizard* (1970)
**Islands* (1971)
*''Larks' Tongues in Aspic* (1973)
**Starless and Bible Black* (1974)
**Red* (1974)
**Discipline* (1981)
**Beat* (1982)
**Three of a Perfect Pair* (1984)
**Thrak* (1995)
**The ConstruKction of Light* (2000)
**Happy With What You Have to Be Happy With* (2002)
**The Power to Believe'' (2003)

## წყაროები
* 

## რესურსები ინტერნეტში
* King-Crimson.com
* Discipline Global Mobile Live
* Crimson Jazz Trio 
* Elephant Talk
* დისკოგრაფია
* King Crimson და კლუბი Marquee 
* Krimson News 
* ProjeKction 
* 

## სქოლიო 

კატეგორია:ინგლისური ახალი ტალღის ჯგუფები
კატეგორია:ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფები
კატეგორია:ექსპერიმენტული როკ-ჯგუფები
კატეგორია:არტ-როკ ჯგუფები

კატეგორია:1968 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
კატეგორია:1974 წელს დაშლილი ჯგუფები
კატეგორია:1984 წელს დაშლილი ჯგუფები
კატეგორია:2004 წელს დაშლილი ჯგუფები
კატეგორია:2008 წელს დაშლილი ჯგუფები
კატეგორია:1981 წელს აღდგენილი ჯგუფები
კატეგორია:1994 წელს აღდგენილი ჯგუფები
კატეგორია:2007 წელს აღდგენილი ჯგუფები
კატეგორია:2013 წელს აღდგენილი ჯგუფები