open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
მარია დელ პილარ ესპანელი

**მარია დელ პილარ ესპანელი** (; დ. 6 აპრილი, 1861 — გ. 5 აგვისტო, 1879) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ისა და მისი მეუღლის, კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე ასისის შუათანა ასული. განიხილებოდა საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ III-ის ერთადერთი ვაჟის საცოლედ, რომელიც საფრანგეთ-ზულუს ომში დაიღუპა.

## ბიოგრაფია 
მარია დელ პილარი დაიბადა 1861 წლის 6 აპრილს მადრიდის სამეფო სასახლეში. იგი იყო ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ისა და მისი ქმრის, კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე ასისის მესამე შვილი და მეორე ქალიშვილი. იგი მხოლოდ შვიდი წლის იყო, როდესაც 1868 წელს ესპანელებმა დედამისის, ისაბელ II-ის მმართველობა დაამხეს და მთელი სამეფო ოჯახი ქვეყნიდან გააძევეს. ამ დროს მათ საფრანგეთის სამეფო კარს შეაფარეს თავი. სწორედ აქ, პარიზის სასულიერო სასწავლებელში მიიღო განათლება მარია დელ პილარმა. მალევე, მისი გარეგნობითა და თვისებებით მოხიბლულმა საფრანგეთის იმპერატორმა ნაპოლეონ III-მ წამოჭრა მარია დელ პილარისა და თავისი ერთადერთი ვაჟის, საიმპერატორო პრინც ნაპოლეონის ქორწინების იდეა, რომელიც მალევე დაადასტურა რომის პაპმა პიუს IX-მ. ამის შემდეგ, საქორწინო მოლაპარაკებები აქტიურად გაჩაღდა დედოფალ ისაბელსა და საფრანგეთის იმპერატრიცა ეუხენია დე მონტიხოს შორის, რომელიც ასევე ესპანელი ქალბატონი იყო. 

ამ ამიდან ორ წელიწადში ესპანეთში ბურბონთა რესტავრაცია განხორციელდა და მეფე მისი ძმა ალფონსო XII ხდება, რის გამოც მარია დელ პილარი სამშობლოში დაბრუნდა, თუმცა მისი მშობლები კვლავ საფრანგეთში დარჩნენ. ესპანეთში მარია დელ პილარი თავის დებთან ერთად ძალიან ბედნიერად ცხოვრობდა სევილიასა და მადრიდში. 1879 წლის ივლისში მარია დელ პილარი და მისი და-ძმები: ისაბელი, ალფონსო, მარია დე ლა პასი და ეულალია ჩრდილო ესპანეთის საზღვაო კურორტ გიპუსკოაში წავიდნენ დასასვენებლად. ამ ბედნიერი დასვენებისას, 3 აგვისტოს, გამთენიისას საკუთარ საწოლში მარია დელ პილარი კრუნჭხვებში ჩავარდა და ცნობიერება დაკარგა. არსებობს მოსაზრება, რომ ეს მზის ძლიერი დარტყმის მიზეზით მოხდა. ამ ამბიდან ორ დღეში, 5 აგვისტოს 18 წლის მარია დელ პილარი გარდაიცვალა, თუმცა ექიმებმა განაცხადეს, რომ მისი გარდაცვალება ტუბერკულოზმა, ან მენინგიტმა გამოიწვია. 

ამ ამბამდე სულ ორ თვით ადრე, მარია დელ პილარის საქმრო, პრინცი ნაპოლეონი საფრანგეთ-ზულუს ომში წავიდა, სადაც იგი ადგილობრივმა აბორიგენებმა მოკლეს ბრძოლაში, 23 წლის ასაკში. მარია დელ პილარი დაკრძალეს ესკორიალის სამეფო აკლდამაში. მის დაკრძალვას საფრანგეთის იმპერატრიცა და მისი სადედამთილო ეუხენია დე მონტიხოც დაესწრო. 

წლების შემდეგ, მისი უმცროსი და, მარია დე ლა პასი ცოლად გაჰყვა ბავარიის პრინც ლუდვიგ ფერდინანდს, რომელთან შეძენილ პირველ ქალიშვილს თავისი საყვარელი განსვენებული დის, მარია დელ პილარის სახელი დაარქვა. 

## წინაპრები 

## ლიტერატურა 
*  Balansó, Juan (mayo de 1999). «Capítulo VI. Las hijas de Isabel». Las perlas de la corona (2ª edición). Plaza Janés. p. 126. ISBN 84-01-54071-2.
*  De Borbón, María de la Paz; Adalberto de Baviera (1935). «Primera parte. Capítulo segundo. ¡Abajo Bonaparte!». Cuatro revoluciones e intermedios. Espasa-Calpe. p. 24.

კატეგორია:დაბადებული 6 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1861
კატეგორია:გარდაცვლილი 5 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1879
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები
ალფონსო დე ბურბონი

**ალფონსო დე ბურბონი** (; დ. 10 მაისი, 1907 — გ. 6 სექტემბერი, 1938) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის პირველი შვილი. დედოფალ ვიქტორიას შვილთაშვილი დედის მხრიდან, რომლისგანაც მემკვიდრეობით ჰემოფილია მიიღო. ასტურიის პრინცი 1907-38 წლებში.  

## ბიოგრაფია 
ალფონსო დაიბადა 1907 წლის 10 მაისს მადრიდის სამეფო სასახლეში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის პირველი შვილი. დედის მხრიდან, რომელიც დედოფალ ვიქტორიას შვილიშვილი იყო, ალფონსოს გენეტიკურად გადაეცა ჰემოფილიის დაავადება, რომელიც მის სხვა არცერთ და-ძმას არ ჰქონია, გარდა გონსალოსი. ამის გამო, ის და გონსალო ყოველთვის სპეციალურ ხელსაწყოებს ატარებდნენ, მსგავსი ინციდენტების დროს თავის საშველად. 

1931 წელს ალფონსოს მამის მმართველობა დაამხეს და დაამყარეს ესპანეთის მეორე რესპუბლიკა, რომლის სათავეშიც ფაშისტი ფრანსისკო ფრანკო მოვიდა, რომელმაც ესპანეთის სამეფო ოჯახი ქვეყნიდან გააძევა. ალფონსოს ოჯახი ამის შემდეგ დაიშალა და მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში მიმოიფანტა. მისი მშობლები რომში გადასახლდნენ, თავად კი მსოფლიოში მოგზაურობა დაიწყო. 

1933 წელს შვეიცარიაში, ლოზანაში ყოფნისას 21 ივნისს ალფონსომ ცოლად ადგილობრივი დიდგვაროვნის ასული ედელმირა სამპედრო ი რობატო შეირთო. ამ ქორწინების შემდეგ, ალფონსომ სიმამრისაგან საჩუქრად მიიღო კოვადონგას გრაფის წოდება. ეს ქორწინება უიღბლო აღმოჩნდა, წყვილი 1937 წლის 8 მაისს განქორწინდა და ეს წოდებაც ედელმირამ მიიღო. 

განქორწინებიდან სულ რამდენიმე თვეში, 1937 წლის 3 ივლისს კუბას დედაქალაქ ჰავანაში ალფონსო დაქორწინდა წარმოშობით ესპანელ მარტა როკაფორტ-ალტუსარაზე. ქორწინებიდან სულ რამდენიმე თვეში, 1937 წლის 8 იანვარს ალფონსო მარტასაც გასცილდა. მას შვილები არცერთ ცოლთან არ ჰყოლია. მეორე განქორწინების შემდეგ იგი კალიფორნიაში, აშშ-ში გადასახლდა, სადაც ადგილობრივ ქალთან შეეძინა უკანონო ვაჟი, რომელსაც თავისი სახელი დაარქვა — ალფონსო. 

1938 წლის 6 სექტემბერს, 31 წლის ალფონსო მაიამიში დაიღუპა ავტოკატასტროფის შედეგად. მისი ნეშტი მხოლოდ 1985 წელს, მისმა ძმის შვილმა, ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-მა გადაასვენა და დაკრძალა ესკორიალის სამეფო აკლდამაში, მადრიდში. 

## ლიტერატურა 
* Arnold McNaughton: The Book of Kings. A Royal Genealogy. Garnstone Press, London 1973, ISBN 0900391197.

კატეგორია:დაბადებული 10 მაისი
კატეგორია:დაბადებული 1907
კატეგორია:გარდაცვლილი 6 სექტემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1938
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ტახტის მემკვიდრეები რომლებმაც ვერ შეძლეს ტახტზე ასვლა
კატეგორია:ესკორიალის ინფანტების პანთეონში დაკრძალულები
კატეგორია:ასტურიის პრინცები
კატეგორია:მადრიდში დაბადებულები
ოფიციანტების სახლი

**ოფიციანტების სახლი** () — ერთ-ერთი ისტორიული შენობა პეტერგოფში, აშენდა 1851-1861 წლებში. სახლი წარმოადგენს, რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტს . ამჟამად შენობაში განთავსებულია პეტროდვორცოვის რაიონის ადმინისტრაცია. აღნიშნული შენობა მდებარეობს კალინინსკის ქუჩაზე, სახლი ნომერი 7.

## ისტორია
აღნიშნული სახლი აშენდა არქიტექტორ ნ. ლ. ბენუას მიერ 1851-1861 წლებში. შენობის აშენება გადაწყდა, იმიტომ რომ სურდათ ერთ შენობაში ყოფილიყვნენ კონცენტრირებული სამეფო სასახლის მოსამსახურენი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ შენობაში განთავსდა საერთაშორისო სასტუმრო. დიდი სამამულო ომის დროს მიღებული სერიოზული დაზიანების შემდეგ სახლი აღდგა. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში სახლში განთავსებული იყო სახალხო დეპუტატთა რეგიონული საბჭო. დღეს შენობაში განთავსებულია ქალაქის ადმინისტრაცია.

## არქიტექტურა
სახლს აქვს ასო "П"-ს ფორმა. შენობის ბოლო სართულებზე განთავსებულია სათავსოები და ჯარისკაცებისთვის განკუთვნილი სამზარეულო. სახლის პირველ სართულზე იყო სამზარეულო, ხოლო მეორე სართულზე იყო მოსამსახურეებისთვის განკუთვნილი ოთახები. შენობის ინტერიერი გამოირჩევა ფართო დერეფნებით. შენობაში მაღალ დონეზეა განვითარებული ხანძარსაწინააღმდეგო სისტემა, შენობას აქვს რამდენიმე გასასვლელი და ცეცხლგამძლე ჭერი და კედლები. სახლს აქვს სარდაფები და მასში განთავსებულია სათავსოები და საოფისე ფართები. ოფიციანტების სახლის საერთო ფართობი 3 000 კვადრატულ მეტრზე მეტი იყო.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ლავრის მეორე ხიდი

**ლავრის მეორე ხიდი** () —  საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე მონასტირკაზე. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო და მონასტირკის კუნძულებს. ხიდის საერთო სიგრძეა 18 მეტრი, ხოლო სიგანე — 9,5 მეტრი.

## მდებარეობა 
ხიდი მდებარეობს ლავრის გასასვლელის დასაწყისში.

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ლავრის პირველი ხიდი, ქვემო მიმართულებით კი — უსახელო ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურებია „ალექსანდრე ნეველის მოედანი-1“ და „ალექსანდრე ნეველის მოედანი-2“.

## სახელწოდება 
სახელი მიიღო ახლოს მდებარე ალექსანდრე ნეველის ლავრის მიხედვით. 

## ისტორია 
ხიდის მშენებლობა თარიღდება XVIII საუკუნით. იგი იყო ხის, ძელური ტიპისა და არაერთხელ გადაუკეთებიათ კვლავ ხის მასალით. 1830 წელს ხიდი გადააკეთეს და გახადეს ერთმალიანი, ხის, თაღოვანი სისტემის. სავალი ნაწილი შეფიცრული იყო, ხოლო მოაჯირები ძელებისგან იყო დამზადებული. ხიდი არაერთხელ გაარემონტეს, თუმცა იცავდნენ ძველ კონსტრუქციას. 1950 წლიდან 1972 წლამდე ხიდი დახურული იყო საავტომობილო მოძრაობისთვის და გამოიყენებოდა მხოლოდ საფეხმავლოდ. მიიღეს ხიდის გადაკეთების გადაწყვეტილება. 1980 წელს იგი დაშალეს. 1980-1981 წლებში „Ленгипроинжпроект“-ის ინჟინრის ბ. ე. დვორნიკისა და არქიტექტორ ვ. მ. ივანოვის და „ლენხიდტრესტის“ ინჟინრის ზ. გ. ვასილევის პროექტის მიხედვით ძველი ხიდის ადგილზე ააგეს ახალი ხის, თაღოვანი ხიდი.  ლენინგრადში პირველად გამოიყენეს ხიდის ელემენტების ლამინირებული მერქნით დამზადების ტექნოლოგია. ხიდის მალების კონსტრუქცია დაამზადეს არხანგელსშკი. ხიდის მშენებლობას ახორციელებდა „ლენხიდტრესტი“.

## ლიტერატურა 
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 437. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 301. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 2-й Лаврский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
სანქტ-პეტერბურგის ნათლისღების ეკლესია

**სანქტ-პეტერბურგის ნათლისღების ეკლესია** () —   მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1889-1899 წლებში ფსევდორუსულ არქიტექტურულ სტილში.  

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნათლისღების სახელზე, ხოლო ეგვტერები იოანე IV-ისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
ტაძარი ააგეს უფლისწულ ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძის (შემდეგში ნიკოლოზ II) სასწაულებრივი გადარჩენის აღსანიშნავად, რომელიც 1891 წლის 29 აპრილს იაპონიის ქალაქ ოცუში იაპონელმა ფანატიკოსმა დაჭრა თავში. თავდასხმის პირველ წლისთავზე საფუძველი ჩაუყარეს ტაძრის მშენებლობას. არქიტექტორი — ვასილი კოსიაკოვი. 1899 წლის 29 აპრილს მოხდა ტაძრის კურთხევა. ტაძრის ტევადობა იყო 1 200 კაცი. 

1935 წლის მაისში საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. მთლიანად გაანადგურეს ტაძრის ზედა ნაწილი, შიდა აღჭურვილობა და კანკელი, არქიტექტურული დეკორის უმეტესი ნაწილი, მათ შორის გუმბათის ხაზები. ამის შემდეგ ეკლესიაში განათავსეს ხილისბაზა, საწყობი, საპნის სახარში ქარხანა და მორგი. მას შემოავლეს ბეტონის ღობე. ისტორიული ჭედური ღობე 1936 წელს გადაიტანეს ბოლდირევის ქუჩის კუთხეში აშენებულ ახალ სკოლაში. 2006 წელს ღობე გაანადგურეს. 

დიდი სამამულო ომის პერიოდში ტაძარში ხანძარი გაჩნდა, რომლის შედეგადაც შენობა ძლიერ დაზიანდა. 

1991 წელს ავარიულ მდგომარეობაში მყოფი დასახიჩრებული და დამახინჯებული ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ტაძრიდან თითქმის აღარაფერი იყო დარჩენილი. 1992 წლის 19 იანვარს, ნათლისღებას შედგა პირველი ღვთისმსახურება. ამავე წელს დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 1995 წლის 4 მაისს გუმბათზე დაადგეს ჯვარი. 2005 წელს დაანგრიეს ბეტონის ღობე. 2010-2011 წლებში ეკლესიას ახალი გალავანი შემოავლეს, იგი იმეორებდა 2006წელს განადგურებული ისტორიული ღობის ელემენტებს. ამჟამად მიმდინარეობს ინტერიერის აღდგენა. მოხატულობა ნაწილობრივ აღდგენილია. 2012 წელს აკურთხეს ახალი კანკელი. ამჟამად ეკლესიაში მიმდინარეობს რეგულარული ღვთისმსახურება.

## რესურსები ინტერნეტში
* Богоявленская церковь на сайте al-spbphoto.narod.ru
* Церковь Богоявления Господня (Гутуевская) на сайте энциклопедии Санкт-Петербурга 
* Сайт Храма Богоявления на Гутуевском острове

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ლავრის პირველი ხიდი

**ლავრის პირველი ხიდი** () —  საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, მდინარე მონასტირკაზე. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო და მონასტირკის კუნძულებს. ხიდის საერთო სიგრძეა 18 მეტრი, ხოლო სიგანე — 9,5 მეტრი.

## მდებარეობა 
ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს ალექსანდრე ნეველის ლავრასა და ქალაქის ქანდაკებების სახელმწიფო მუზეუმის ნეკროპოლთან.

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს მონასტირკის  ხიდი, ქვემო მიმართულებით კი — ლავრის მეორე ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურებია „ალექსანდრე ნეველის მოედანი-1“ და „ალექსანდრე ნეველის მოედანი-2“.

## სახელწოდება 
სახელი ცნობილია XIX საუკუნის დასასრულიდან და მიიღო ახლოს მდებარე ალექსანდრე ნეველის ლავრის მიხედვით. მანამდე ხიდს ერქვა ალექსანდრეს პირველი ხიდი (1829-1830-იანი წლები), მონასტირკის ხიდი (1836-1862 წწ.). 

## ისტორია 
პირველი ხიდი ააგეს 1712 წელს. ისტორიკოსების აზრით, ეს იყო პირველი გადასასვლელი ქალაქის მატერიკულ ნაწილზე. ხიდი იყო ხის, ძელური კონსტრუქციის და არაერთხელ გაურემონტებიათ ხის მასალით. XIX საუკუნის დასაწყისში ხიდი გადააკეთეს და გახადეს ერთმალიანი, ხის, თაღოვანი სისტემის. ხიდის ბურჯები იყო ქვიასა და აგურისაგან აგებული. ხიდი არაერთხელ გაარემონტეს კვლავ ხის მასალით. 1924 წელს მნიშვნელოვნად გადააკეთეს და შმოინახეს აგურის ბურჯები. მალების კონსტრუქცია შედგებოდა ხის ზეწრებისაგან. 1949 წლის მორიგი რეკონსტრუქციის დროს ხის ზეწრები შეცვალეს მეტალის ძელებით. ხიდი კვლავ გადააკეთეს, მაგრამ შეუნარჩუნეს ქვის ბურჯები. ხიდის სიგრძე ამ პერიოდისათვის იყო 27,3 მეტრი, ხოლო სიგანე — 8 მეტრი. 

1970-1972 წლებში ინჟინრების ა. ი. რუბაშევისა და ა. დ. გუტცაიტის და არქიტექტორ ლ. ა. ნოსკოვის პროექტის მიხედვით ხიდი გადააკეთეს და გახადეს ერთმალიანი, ააგეს რკინა-ბეტონით. მალების ძელური ნაგებობების ფასადი მოპირკეთებულია გრანიტით.

## ლიტერატურა 
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 437. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 301. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.

## რესურსები ინტერნეტში 
* 1-й Лаврский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
თაქსიმის მოედანი

მინი|თაქსიმის მოედანი (2006)
**თაქსიმის მოედანი** () — მოედანი თურქეთში, სტამბოლის ევროპულ ნაწილში, რომელიც მდებარეობს ბეიოღლუს რაიონში და ცნობილია თავისი რესტორნებით, მაღაზიებით და სასტუმროებით. მოედანი, სტამბოლის მეტროპოლიტენის ცენტრალურ სადგურთან ერთად, თანამედროვე სტამბოლის გულად ითვლება. თაქსიმის მოედანზე მდებარეობს ასევე „რესპუბლიკის ძეგლიც“ (), რომელიც პიეტრო კანონიკის მიერ შეიქმნა და 1928 წელს გაიხსნა. ძეგლი 1923 წელს, დამოუკიდებლობის ომის შემდეგ, თურქეთის რესპუბლიკის ჩამოყალიბების მე-5 წლისთავზე გაიხსნა.
 
## რესურსები ინტერნეტში
*თაქსიმის მოედნის სურათები 
*2006 ახალი წლის ზეიმის მოედანზე
*გეზი პარკის მოვლენები 
*Erasmus Housing-ი თაქსიმზე 
*თაქსიმის მოედნის სასტუმრო 

კატეგორია:სტამბოლის მოედნები
კატეგორია:თურქეთის არქიტექტურა
ნისკარტკბილა მტრედი

**ნისკარტკბილა მტრედი** () — ფრინველი მტრედისებრთა ოჯახისა. ზომებით გარეული მტრედის ტოლაა. კუდი მოკლეა; ნისკარტი — მაღალი, გვერდებიდან შებრტყელებული, ქვედა ნაწილის ორივე მხარეს 3 კბილი. თავი, ყელი და მუცელი შავ-მწვანეა; ზურგი, ფრთები და კუდი — წითელ-წაბლისფერი. გავრცელებულია პოლინეზიაში, კუნძლებზე უპოლუ და სავაი (სამოა). ბინადრობს ტყეებში, თუმცა უპირატესად მიწაზე ატარებს დროს. იკვებება ნაყოფებითა და კენკრით. თითქმის მთლიანად გაანადგურეს ადამიანებმა და დაცვის ქვეშ იმყოფება.

## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:ნისკარტკბილა მტრედი
ბეატრის ესპანელი

**ბეატრის ესპანელი** (, ; დ. 22 ივნისი, 1909 — გ. 22 ნოემბერი, 2002) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის უფროსი ქალიშვილი. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ის პაპიდა. 

## ბიოგრაფია 
ბეატრისი დაიბადა 1909 წლის 22 ივნისს სეგოვიაში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და მისი მეუღლლის, დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის მესამე შვილი და პირველი ასული. 1931 წელს, როდესაც მეფე ალფონსო დაამხეს და ესპანეთის მეორე რესპუბლიკა ჩამოყალიბდა ფრანსისკო ფრანკოს მეთაურობით, სამეფო ოჯახი ქვეყნიდან გააძევეს და ბეატრისიც მშობლებთან ერთად თავიდან საფრანგეთში, პარიზის ცენტრში მდგარ ფონტენბლოს სასახლეში დასახლდა. 

1933 წლიდან, ალფონსო და ვიქტორია ევგენია ერთმანეთს დასცილდნენ და ვიქტორია ევგენია ქალიშვილებთან ერთად რომში გადასახლდა. 

1935 წლის 14 იანვარს ბეატრისი ცოლად გაჰყვა ადგილობრივ, რომაელ დიდგვაროვან ალესანდრო ტორლონიას, რომელიც სივიტელა-სესის პრინცის წოდებას ატარებდა. ამის შემდეგ ბეატრისიც სივიტელა-სესის პრინცესა გახდა. მათ ჯვარი თვით რომის პაპმა პიუს XI-მ დასწერათ, საქორწინო ღონისძიებები კი ალესანდროს ჯირაუდ-ტორლონიის სასახლეში გაიმართა. 

ბეატრისსა და ალესანდროს სულ ოთხი შვილი შეეძინათ:
# სანდრა (1936-2014), ცოლად გაჰყვა კლემენტეს გრაფ ლეკიო დი ასაბას;
# მარკო (1937-2014), სივიტელა-სესას პრინცი, ცოლად შეირთო ორსეტა დე კასტანიეტო, რომელთანაც სამი ქალიშვილი შეეძინა;
# მარინო (1939-1995), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი;
# ოლიმპია (1968-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ლუქსემბურგის პრინც ვილჰელმს, რომელთანაც შეეძინა ოთხი შვილი;

1938 წელს, დედამისის, დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის ზეწოლით ბეატრისმა ოფიციალურად განაცხადა უარი ესპანეთის ტახტსა და ყველა მასთან დაკავშირებულ მემკვიდრეობაზე. ამის გამო მას ჩამოერთვა ესპანეთის ინფანტას წოდება და მასთან ერთად მისმა შვილებმაც დაკარგეს ესპანური მემკვიდრეობა. 

ბეატრისი გარდაიცვალა 2002 წლის 22 ნოემბერს რომში, 93 წლის ასაკში. 

## ლიტერატურა 
* Balansó, Juan. La familia Real y la familia irreal. Ed. Planeta, Barcelona, 1992, ISBN 84-320-7549-3
* Balansó, Juan. Las perlas de la Corona. Plaza & Janés Editores SA, 1997, ISBN 84-01-53023-7
* Baviera, S.A.R. Princesa Pilar de and Chapman-Huston, Desmond. Alfonso XIII., Col. Z, 1959, ISBN 84-261-0053-8
* García Louapre, Pilar. Cinco días con la infanta Beatriz de Borbón y Battenberg hija de Alfonso XIII : su testimonio sobre su vida y sus circunstancias. Vision Libros, 2007. ISBN 84-982-1759-8
* Puga, Maria Teresa and Ferrer, Eusebio. 20 Infantas de España: Sus vidas, entre las ilusiones y el destino. Ed. Juventud, Barcelona, 1998. ISBN 84-261-3084-4

კატეგორია:დაბადებული 22 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1909
კატეგორია:გარდაცვლილი 22 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2002
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები
კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
ბელგრადის ტყე

მინი|ბელგრადის ტყე საფეხმავლო ბილიკი

**ბელგრადის ტყე** () — შერეული ფოთლოვანი ტყე, რომელიც მდებარეობს სტამბოლში, თურქეთში. ტყის სახელწოდება ათასობით სერბის პატივსაცემად დაერქვა რომლებიც გააძევეს ბელგრადიდან 1521 წელს, როდესაც ქალაქი დაეცა. გეოგრაფიულად, ტყე თრაკიის ნახევარკუნძულის აღმოსავლეთ წერტილში მდებარეობს. სატყეო ტერიტორია დაყოფილია სარიერისა და ეიუფის რაიონებს შორის. ტყეში რამდენიმე ისტორიული რეზერვუარი მდებარეობს.

## სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ტყეები
კატეგორია:სტამბოლის გეოგრაფია
გ. მალიშევის სახლი

**გ. მალიშევის სახლი** () — ქალაქ პუშკინის ისტორიული შენობა. ცნობილია ასევე, ბელკოვის სახლის სახელით. შენობა აშენდა 1836-1839 წლებში. სახლი წარმოადგენს რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტს. შენობა მდებარეობს ორანჟერეის ქუჩაზე.

## ისტორია
ტაძრის მოედნის აღმოსავლეთ მხარეს, ქალაქის ზოგადი გეგმის მიხედვით, ადგილები დიდი ხანი ცარიელი იყო. 1835 წელს კერძო საცხოვრებელი კორპუსების მშენებლობისთვის მთავრობის დადგენილებით მიწის ნაკვეთები გამოიყო. 1836 წელს იმპერატორის ბრძანებით გამოცხადებულ კონკურსში გაიმარჯვა არქიტექტორმა სებასტიან ჩერფოლიომ. ხუთივე სახლის პროექტი არქიტექტორ სებასტიან ჩერფოლიოს ეკუთვნის, სწორედ ეს სახლები ქმნიან ერთ დიდ კომპლექსს. გარკვეული დროის განმავლობაში მათ „ფერმერთა სახლები“ უწოდეს. აღნიშნული შენობების ცენტრში მდებარეობს ყველაზე დიდი სახლი, რომელიც  გ. მალიშევის მფლობელობაში იყო. ოქტომბრის რევოლუციამდე, აღნიშნული სახლი ბელკოვის სავაჭრო ფირმას ეკუთვნოდა.

## არქიტექტურა
გ. მალიშევის სახლი, არქიტექტურული კუთხით ძალიან მაღალ დონეზეა შესრულებული. შენობა  მიეკუთვნება კლასიციზმის სტილს. აღნიშნული სახლის ფასადი უხვად არის შემკული მდიდრული ორნამენტებითა და სანდრიკებით. სახლის ფასადი შედგება სამი ნაწილისგან. შენობის შუა ფასადში შედარებით უფრო დიდი სანდრიკები და ფანჯრებია. ორანჟერეის ქუჩაზე სახლები ერთმანეთთან დაკავშირებულია ყრუ ქვის ღობეებით. შენობის ფასადები დაცულია თავდაპირველი სახით, ცვლილებების გარეშე. დღეს შენობის პირველ სართულზე სხვადასხვა ტიპის მაღაზიებია განთავსებული.

## ლიტერატურა
*Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 363—364. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
მარია კრისტინა ესპანელი (1911-1996)

**მარია კრისტინა ესპანელი** (; დ. 12 დეკემბერი, 1911 — გ. 23 დეკემბერი, 1996) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის უმცროსი ასული. მარონეს გრაფინია. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ის პაპიდა.

## ბიოგრაფია 
### ადრეული ცხოვრება 
მარია კრისტინა დაიბადა 1911 წლის 12 დეკემბერს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის მეოთხე შვილი და მეორე ქალიშვილი. 1931 წლიდან, მას შემდეგ, რაც ალფონსო XIII დაამხეს და ქვეყნიდან გააძევეს, მარია კრისტინა პარიზში, კერძოდ კი ფონტენბლოს სასახლეში ცხოვრობდა ოჯახთან ერთად.

1933 წელს ალფონსო თავის ქალიშვილებთან, ბეატრისთან და მარია კრისტინასთან ერთად რომში გადასახლდა. აქ ალფონსომ ისინი სამედიცინო შემოწმებაზე გაატარა და დარწმუნდა, რომ ვიქტორია ევგენიასაგან მათ ჰემოფილია არ გადასცემიათ გენეტიკურად, განსხვავებით მათი ძმების, ალფონსოსა და გონსალოსგან.

### ქორწინება და შვილები 
მარია კრისტინამ საბოლოოდ უარი განაცხადა თავის მემკვიდრეობაზე ესპანეთის ტახტზე და 1940 წლის 10 ივნისს რომში იგი დაქორწინდა ენრიკე სინსანოზე. ამავე წლის 13 მაისს ენრიკეს იტალიის მეფე ვიტორიო ემანუელე III-მ მარონეს გრაფის წოდება უბოძა. მარია კრისტინასა და ენრიკეს, სულ ოთხი ქალიშვილი შეეძინა:
# ვიტორია ევგენია (1941-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა კასა-ლორინხის მარკიზ ხოსე კარლოს ალვარეს დე ტოლედოს, რომელთანაც ოთხი შვილი შეეძინა;
# ჯოვანა პაოლა (1943-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ხაიმე გალობერტ ი სატრუსტეკის, რომელსაც საბოლოოდ გაშორდა, თუმცა სამი შვილი დარჩა მისგან;
# მარია ტერეზა (1945-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ხოსე ლუის დე არანას, რომელსაც მალევე გაშორდა, თუმცა მისგან სამი შვილი დარჩა;
# ანა ალესანდრა (1948-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ჯან კარლო სტავრო სანტაროსას, რომელსაც საბოლოოდ გაშორდა, თუმცა მისგან ორი შვილი დარჩა;

### გარდაცვალება 
ესპანეთში მონარქიის კვლავ აღდგენასთან ერთად მარია კრისტინა თავის ქმართან ერთად ესპანეთში დაბრუნდა და იქ დასახლდა. იგი გარდაიცვალა 1996 წლის 23 დეკემბერს, 85 წლის ასაკში. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს ტურინში, მისი ქმრის საგვარეულო აკლდამაში.

## ლიტერატურა 
* Eilers, Marlene. Queen Victoria's Descendants. Rosvall Royal Books, Falkoping, Sweden, 1997, pp.&nbsp;117–118.
* Zorilla, Francisco. Genealogia de la Casa de Borbon de Espana. Editora Nacional, Madrid, 1971, p.&nbsp;206.

კატეგორია:დაბადებული 12 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1911
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1996
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები
კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები
კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
კატეგორია:მადრიდში დაბადებულები
ნიკოლსკის ბაღი

300px|მინი
**ნიკოლსკის ბაღი** () — ბაღი სანქტ-პეტერბურგში, დაარსდა XVIII საუკუნეში. იგი მდებარეობს კრიუკოვის არხსა და გრიბოედოვის არხების ნაპირებს შორის, რიმსკი-კორსაკოვის გამზირსა და ნიკოლსკის გადაკვეთაზე, კერძოდ ნიკოლსკის მოედანზე.

## ისტორია
1753-1762 წლებში ნიკოლსკის საზღვაო ტაძარი აშენდა პარკის ცენტრში, რომლისგანაც პარკმა თავისი სახელი დაერქვა. 1755-1758 წლებში კრიუკოვის არხის მოპირდაპირე მხარეს, ოთხიარუსიანი სათვალთვალო სამრეკლო აშენდა. დღეს, ის სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი სიმბოლოა. 1873 წელს, ნიკოლსკის ნაკვეთის ჩრდილოეთით, ცარიელ მოედანზე ვაჭარმა ო. ტუპიკოვმა გააშენა სკვერი. შემდგომ იმპერატორის სურვილით, რომელიც ესწრებოდა სკვერის გახსნას, ის შეუერთდა ნიკოლსკის ბაღს. პარკის განლაგება ლანდშაფტ-რეგულარულია. 1874-1875 წლებში ბაღის რეკონსტრუქცია განხორციელდა. ბაღის გახსნის ცერემონიალზე იმპერატორს სურდა, გაეერთიანებინა წმინდა ნიკოლოზის ტაძრის საეკლესიო ბაღი უშუალოდ მთლიან ბაღის კომპლექსთან, აღნიშნული ტერიტორია ეკუთვნოდა სამეფო ოჯახს. სამღვდელოება უარზე იყო, მათ არ სურდათ საეკლესიო ადგილი საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილად ქცეულიყო ამიტომ იმპერატორი იძულებული გახდა უარი ეთქვა.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ტრაქეოტომია

**ტრაქეოტომია** (ტრაქეა და  — გაჭრა, გაკვეთა) — სასულის გაკვეთა, გადაუდებელი ოპერაცია სუნთქვის დარღვევის დროს; რეანიმაციის მეთოდი. ტრაქეის განვლადობის დარღვევისას (ანთებითი შეშუპება, სიმსივნე, სახმო იოგების სპაზმი, ტრავმა, უცხო სხეულის მოხვედრა) დაბრკოლების ქვემოთ საჰაერო გზებში ჰაერის მოსახვედრად იყენებდნენ XVI საუკუნიდან, თუმცა იგი ცნობილი იყო ჯერ კიდევ ასკლეპიადეს და გალენოსის დროს. თანამედროვე სამედიცინო პრაქტიკაში ტრაქეოტომიას მიმართავენ მაშინაც, როცა სასუნთქი გზები თავისუფალია (მაგალითად, ცნობიერების დაკარგვისას, როცა გაქრება ხველებისა და სუნთქვის რეფლექსები; ფილტვის შეშუპების, ან გულმკერდის ტრავმის შედეგად სუნთქვის დარღვევის დროს და სხვა). ტრაქეას კვეთენ გასწვრივად (უფრო ხშირად) ან განივად ფარისებრი ჯირკვლის ყელის ზემოთ (ზემო ტრაქეოტომია) ან ქვემოთ (ქვემო ტრაქეოტომია). ტრაქეის განაკვეთში შეჰყავთ მაღალხარისხოვანი ლითონის ან პლასტიკატისგან დამზადებული ორმაგი მილი. შიგნით მდებარე მილს ხანდახან იღებენ სტერილიზაციის მიზნით, ხოლო ტრაქეის ხვრელიდან (ტრაქეოსომა) ხდება პრეპარატების მიწოდება და სუნთქვითი რეანიმაცია. ტრაქეოსტომის ლიკვიდაცია (დეკანულაცია) ხდება სუნთქვის აღდგენის შემდეგ. ტრაქეის დეფექტი ჩვეულებრივ გართულებების გარეშე ხორცდება. 

## ლიტერატურა
კატეგორია:ქირურგია
აზერბაიჯანის მუზეუმების სია

ამ სტატიაში მოცემულია **აზერბაიჯანში მოქმედი მუზეუმების სია**

## იხილეთ აგრეთვე 
* მუზეუმების სია

## რესურსები ინტერნეტში 
* The Museum Center of the Ministry of Culture of the Azerbaijan Republic
* AZERBAIJAN CARPET MUSEUM 
* Azәrbaycan Musiqi Mәdәniyyәti Dövlәt Muzeyi 
* Azerbaijan Independence Museum 
* აზიმ აზიმზადეს სახლ-მუზეუმი 

კატეგორია:აზერბაიჯანი
კატეგორია:აზერბაიჯანის მუზეუმები
ზამთრის არხი

300px|მინი
**ზამთრის არხი** () — სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი არხი, რომელიც მდებარეობს ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. არხი აკავშირებს ნევისა და მოიკის რაიონებს ზამთრის სასახლესთან. 

## ისტორია
ნევისა და მოიკის დამაკავშირებელი პატარა არხი, 1718-1719 წლებში იქნა გაყვანილი. სამუშაოებს ზედამხედველობდა ცნობილი სამშენებლო კონტრაქტორი ვასილი ოზეროვი. 
1783-1787 წლებში, პეტრე I-ის ზამთრის სასახლის უბანში აშენდა ერმიტაჟის თეატრის კლასიკური სამსართულიანი შენობა, რომლის ავტორია გამოჩენილი არქიტექტორი ჯაკომო კვარენგი. ამავდროულად, დიდი ერმიტაჟის მშენებლობა დასრულდა არხის საპირისპირო ნაპირზე 1771-1787 წლებში,  არქიტექტორი ი. მ. ფელტენი. 1987 წელს არხის სანაპირო საფარი შეიცვალა. ასფალტის ნაცვლად, ავტომობილების სავალ ადგილას ახალი გზის საფარი დაიგო.

## სახელწოდება
არხის თავდაპირველი სახელი იყო „ძველი პალასის არხი“ - ეს სახელი გაჩნდა 1738 წელს, მაგრამ სინამდვილეში ეს არ იყო ფართოდ გამოყენებული. ყოველდღიურ ცხოვრებაში, მას უწოდებდნენ ზამთრის სახლის ან ზამთრის სასახლის არხს, ზოგჯერ უბრალოდ ზამთრის არხად მოიხსენიებდნენ.

## ხიდები
პატარა ზამთრის არხზე არის სამი ხიდი, ესენია: ზამთრის პირველი, ზამთრის მეორე ხიდი და ერმიტაჟის ხიდი. პირველი ზამთრის და ერმიტაჟის ხიდები XVIII საუკუნეში აშენდა, ხოლო ერმიტაჟის ხიდი სანქტ-პეტერბურგში იმდროისთვის პირველი ქვის ხიდი იყო. ზამთრის მეორე ხიდი კი აშენდა 1960 წელს. აღნიშნული ხიდები შემორჩენილია ჩვენამდე თავდაპირველი სახით.

## ადგილმდებარეობა
ზამთრის არხის სიგრძე 228 მეტრია (ქალაქის ერთ-ერთი ყველაზე მოკლე არხი), მისი სიგანე კი დაახლოებით 20 მეტრია.

## ლიტერატურა
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 446. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 311—312. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 49. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის არხები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კამი (მრავალმნიშვნელოვანი)

**კამი** შეიძლება აღნიშნავდეს:
* კამი — იაპონური სიტყვა, რომელიც აღნიშნავს სულებს, ბუნების ძალებს ან რაიმე შინტოისტურ არსებას;
* კამი — ტიბეტის ისტორიული ოლქი.

## იხილეთ აგრეთვე 
* ტიბეტის ისტორია
ეკატერინეს პარკი (კრონშტადტი)

300px|მინი

**ეკატერინეს პარკი** () — მდებარეობს კრონშტადტის ცენტრში. XIX საუკუნის არქიტექტურისა და ისტორიის ძეგლი, ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. აღნიშნული პარკის სახელი მომდინარეობს „საბჭოთა ქუჩის“ ძველი სახელიდან - „დიდი ეკატერინინსკაია“.

## ისტორია
აღნიშნული პარკი გაშენდა 1839-1843 წლებში ფ. ბელინჰაუზენის მიერ, რომელიც იყო იმ პერიოდში კრონშტადტის პორტის ხელმძღვანელი. 1886 წელს პარკი გაფართოვდა ეკატერინეს ხიდის მიღმა. 1893 წლამდე, პარკის ბულვარი დაიხურა ზამთრის პერიოდში, სწორედ ამ დროს დაიწყეს მდინარეების გასუფთავება და შემდგომში ბულვარი საზოგადოებისთვის ხელმისაწვდომი გახდა. ხალხი ხშირად უწოდებდა ბულვარს „ძაღლს“, რადგან აქ უყვარდათ ძაღლებს სიარული, თუმცა ეს შემდგომში ხელისუფლებამ აკრძალა. 1870 წლის 11 სექტემბერს პარკში გაიხსნა ქანდაკება ბელინჰაუზენის, რომლის ავტორია ი. ნ. შრედერი და ი. ა. მონიგეტი. 

## ადგილმდებარეობა
ეკატერინეს პარკი წარმოადგენს ვიწრო ზოლს საბჭოთა ქუჩასა და შემოვლით არხს შორის. პარკი იწყება კარლ მარქსის ქუჩიდან და მთავრდება კომკავშირის ქუჩაზე. პარკის აღმოსავლეთ ნაწილში, საცალფეხო მცურავი ხიდია გადებული შემოვლით არხზე.

## თანამედროვე ვითარება
პარკი წარმოადგენს მშვენიერ ადგილს, კიდევ უფრო მიმზიდველია საღამოს სასეირნოდ. შუადღისას, ქალაქის მოედანზე სტილიზებული ფარნები ჰარმონიზებულია გასული საუკუნის  საბჭოთა ქუჩის სახლებთან. პარკის ფართობი დაახლოებით 3 ჰექტარია. პარკში არის იშვიათი ჯიშის ხეები. 

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კამი (ოლქი)

**კამის ოლქი**  („კამი“, „კხამი (ხამი)“ ან „ქამი“) (ტიბეტური ཁམས་; [kʰâm]; ვაილი: khams;ჩინური: 康巴; ფინინი: Kāngbā) — ტიბეტის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ისტორიული სამი ოლქიდან ერთ-ერთი. ეს არის უზარმაზარი მთების რეგიონი, „ოთხი მდინარისა და მთის ექვსი ქედის ქვეყანა“, დასახლებულია 14 სხვადასხვა ენაზე მოლაპარაკე ხალხით. ძირითად მასას ქმნიან კამის ენაზე მოლაპარაკე ტიბეტელები. ბუდიზმთან ერთად რეგიონში შენარჩუნებულია ადგილობრივი ადგილობრივი ტიბეტური რელიგია ბონი .

## რესურსები ინტერნეტში
*გეოგრაფიული ენციკლოპედია
*გეოგრაფია და ტიბეტელთა წარმოშობა  
*კამი, აღმოსავლეთ ტიბეტი

## ლიტერატურა
* Andreas Gruschke: *The Cultural Monuments of Tibet’s Outer Provinces: Kham*, 3 vols. (2 published so far), White Lotus Press, Bangkok 2004. 
*Andrew Forbes and David Henley, China's Ancient Tea Horse Road. (Cognoscenti Books, 2011), 
* Augusta Molnar, *The Kham Magar Women Of Thabang* (Kathmandu, Nepal: Centre for Economic Development and Administration, Tribhuvan University, 1981).
* Birgit van de Wijer, ''Tibet's Forgotten Heroes: The Story Of Tibet's Armed Resistance Against China*, 1st ed. (Amberley Publishing Limited, 2010),  
* Charles Alfred Bell *Tibet, Past & Present* (Oxford: Clarendon Press,1924),  
* David Gellne, *Resistance And The State: Nepalese Experiences (*New York: Berghah Books, 2007), 
* David Molk, *Lion Of Siddhas: The Life And Teachings Of Padampa Sangye* (Shambhala, 2008), 
* Douglas Wissing, *Pioneer In Tibet: The Life And Perils Of Dr. Albert Shelton'' (St. Martin's Press, 2015),  
* Edward A. Parmee, D.T. Campbell and R.A. LeVine, *Kham And Amdo Of Tibet* (Human Relations Area Files, 1972).
* George Bogle and Thomas Manning, *Narratives Of The Mission Of George Bogle To Tibet: And Of The Journey Of Thomas Manning To Lhasa* (Cambridge University Press, 2010),  
* Kurtis R Schaeffer, *Sources Of Tibetan Tradition* (New York: Columbia University Press, 2013),  
* Michael Buckley, *Tibet* (The Bradt Travel Guide, 2012), 
* Pamela Logan: *Tibetan Rescue. The Extraordinary Quest to Save the Sacred Art Treasures of Tibet (*Tuttle Publishing. 2002),  
* Thomas Laird: *The Story of Tibet: Conversation With the Dalai Lama*, Grove Press, New York, 
* Tsepon Wangchuk Dedon Shakabpa, *One Hundred Thousand Moons: An Advanced Political History Of Tibet* (Brill, 2009), 
* Tsering Shakya, *The Dragon in the Land of Snows. A History of Modern Tibet Since 1947* (London: Columbia University Press, 1999), 
* Warren Smith, *Tibetan Nation: A History Of Tibetan Nationalism And Sino-tibetan Relations* (Boulder: Westview, 1996), 
* Xiuyu Wang, ''China's Last Imperial Frontier: Late Qing Expansion In Sichuan's Tibetan Borderlands*, (Lexington Books, 2011),  
* Yudru Tsomu, *The Rise of Gönpo Namgyel in Kham: The Blind Warrior of Nyarong.'' (Lexington Books, 2014), 

კატეგორია:ტიბეტი
ლახტის წმინდა პეტრეს ეკლესია

**ლახტის წმინდა პეტრეს ეკლესია** () —   მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1893-1894 წლებში. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
XIX საუკუნის დასასრულისათვის ლახტა გახდა დამსვენებლებისათვის პოპულარული ადგილი. მათი რიცხვის ზრდამ და სექტანტობის გავრცელებამ მოსახლეობას შორის, გამოიწვია მართლმადიდებლური ეკლესიის არსებობის აუცილებლობა. ახალი ეკლესიის აგების გადაწყვეტილება მიიღეს 1724 წელს. ლახტის მფლობელმა გრაფმა ვ. ა. სტენბოკ-ფერმორმა ეკლესიის ასაშენებლად შესწირა 20 000 რუბლი. ფინანსები ტაძრის მშენებლობისათვის ასევე გაიღო ლახტისა და ოლგინის მოსახლეობამ.

წმინდა პეტრეს სახელობის ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1893 წლის 11 ივლისს მოციქულების, პეტრესა და პავლეს ხსენების დღეს. პირველი ეკლესია იყო ხის, რომელიც იდგა ხის სარძიკველზე. რომლის გეგმაც შეიმუშავეს არქიტექტურის აკადემიკოსებმა, ადგილობრივმა მაცხოვრებლებმა ვასილი ვასილის ძე შაუბმა და ვასილი ივანეს ძე შაუბმა. 

ტაძრის მშენებლობა სწრაფად მიმდინარეობდა. 1894 წელს დაიკიდეს ზარები. ხოლო ამავე წლის 12 აგვისტოს მოხდა ტაძრის კურთხევა. 

ტაძართან ერთად ააგეს ორსართულიანი შენობა მასში სამრევლო სკოლისა და ბავშვთა თავშესაფრის განსათავსებლად. 1938 წელს ეკლესია დახურეს და მასში განათავსეს კინოთეატრი „Звезда“. 1980-იანი წლების ბოლოს კინოთეატრი დახურეს და შენობაში განათავსეს კატერების სარემონტო კოოპერატივი. ოთახში დაამონტაჟეს შემდუღებელი აპარატი.

1990 წლის 12 ივლისს ტაძრის კედელთან შედგა პირველი ღვთისმსახურება მოციქულ პეტრეს სახელზე. 1991 წლის მარტში შენობა გადაეცა სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. უშუალოდ ტაძარში პირველი მსახურება გაიმართა 1991 წლის აღდგომას.

## ლიტერატურა 
*Михайлов Н. В. Лахта : Пять веков истории, 1500-2000 : Ист. очерк. Док. Воспоминания. Кат. — М.; СПб.: Весь мир, 2001. — С. 59—66, 216, 224—225. — ISBN 5-7777-0123-X.
*Богданов И. А. Лахта. Ольгино. Лисий нос. — СПб.: Остров, 2005. — С. 109—116. — (Петербургские этюды). — ISBN 5-94500-035-3.
*От Комитета по сбору пожертвований и сооружению св. храма во имя апостола Петра и часовни в деревне Лахта. — [СПб., 1892]. — [4] с.

## რესურსები ინტერნეტში
* Храм св. ап. Петра в Лахте
* Народный каталог православной архитектуры
* Русские церкви
* Энциклопедия Санкт-Петербурга 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ლაზარ ბიჩერახოვი

**ლაზარ ბიჩერახოვი** ( დ. 1882 — გ. 1952) — ოსი სამხედრო მოღვაწე, პოლკოვნიკი, თერგის კაზაკთა პოლკის მეთაური, გიორგის ჯვრის კავალერი.. პირველი მსოფლიო ომის დროს იყო გენერალ ბარათოვის საექსპედიციო კორპუსის საკაველრიო ნაწილის მეთაური ირანში. 1918 წლის ივნისიდან გერმანიის კავკასიური ექსპედიციაში ბოლშევიკების ერთ-ერთი სამხედრო ლიდერი.

## ლიტერატურა
* *Безугольный А. Ю.* Генерал Бичерахов и его Кавказская армия. 1917—1919. — Центрполиграф, 2011. — (Россия забытая и неизвестная. Золотая коллекция). — 416 с. — ISBN 978-5-227-02536-4.
*Никитин Б.В. Роковые годы.Глава 9 "Забытые могилы".Париж.1937 г.

კატეგორია:დაბადებული 1882
კატეგორია:გარდაცვლილი 1952
კატეგორია:ოსები
ანდრეი შკურო

**ანდრეი შკურო** ( დ. 1886 — გ. 1947) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, ყუბანელი კაზაკი, რუსეთის არმიის პოლკოვნიკი, მოხალისეთა არმიის გენერალ-ლეიტენანტი, პირველი მსოფლიო ომისა და რუსეთის სამოქალაქო ომის აქტიური მონაწილე, გიორგის ჯვრის კავალერი.

## ბიოგრაფია
1914-1916 წლებში იბრძოდა პირველი მსოფლიო ომის რუსეთის ფრონტზე. 1917 წლიდან იყო კავკასიის ფრონტზე. შემდეგ მსახურობდა გენერალ ბარათოვის საექსპედიციო კორპუსის შემადგენლობაში ირანში, სადაც იყო საკავალერიო პოლკის მეთაური. 1918 წლიდან შეუერთდა თეთრ მოძრაობას. 1918 წლის ბოლოდან იყო მოხალისეთა არმიის კავკასიის ცხენოსანი დივიზიის მეთაური. 1919 წლის გაზაფხულიდან იყო სამხრეთ რუსეთის შეიარაღებული ძალების ყუბანისა და თერგის ოლქის ჯარების სარდლობის შტაბის უფროსი.

კატეგორია:დაბადებული 1886
კატეგორია:გარდაცვლილი 1947
კატეგორია:რუსი სამხედრო მოღვაწეები
კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები
კატეგორია:წმინდა ანას IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
დინგვარსკვლავა

**დინგვარსკვლავა**, *ცხვირვარსკვლავა* () — მწერიჭამია ძუძუმწოვარი თხუნელასებრთა ოჯახისა. გარე იერით ჩვეულებრივ თხუნელას წააგავს. მისი სხეულის სიგრძეა 100–127 სმ, კუდისა — 55–85 სმ, მასა — 40–85 გ. წინა თათები უფრო სუსტია, ვიდრე დანარჩენი თხუნელებისა. დინგის ბოლოში შიშველი ოვალური დისკო აქვს კანის ფოჩებიანი კიდეებით, რაც მრავალქიმიან ვარსკვლავს წააგავს. ბეწვი შეფერილია მუქ ყავისფრად ან შავად. გავრცელებულია ჩრდილოეთ ამერიკაში (სამხრეთ-აღმოსავლეთ კანადასა და ჩრდილო-აღმოსავლეთ აშშ-ში). ახასიათებს მიწისქვეშა ცხოვრების ნირი. ბინადრობს მდელოებში, ბოსტნებში, ბაღებში, რბილ და თხრისთვის ხელსაყრელ ტყის პირებში. იკვებება ჭიებითა და მიწის მწერებით. შობს 2–7 ნაშიერს, წელიწადში ერთხელ.

## რესურსები ინტერნეტში 
კატეგორია:დინგვარსკვლავა
რაევსკის სახლი

**რაევსკის სახლი** () — ისტორიული შენობების კომპლექსი პუშკინში. აგებულია 1855-1886 წლებში. მიეკუთვნება ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიას. სახლი მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე № 34-ში, ორანჟერეის ქუჩის კუთხეში.

## ისტორია 
რაევსკის კარ-მიდამო ააგეს ორი ისტორიული მიწის ნაკვეთის ტერიტორიაზე. კუთხის ნაკვეთზე (№ 311)  1820-იანი წლებისათვის განლაგებული იყო სასახლის მეცეცხლურის ტეპლოვის სახლი.

XIX საუკუნის შუა წლებში მიწის ნაკვეთის მფლობელი გახდა ა. ი. ილინი, დიდი თავადის კონსტანტინე ნიკოლოზის ძის კამერდინერი. მეზობელ ნაკვეთს (№ 310) ფლობდა სასახლის მრჩეველი ი. ა. ბაკინოვსკი, რომლისთვისა 1855 წელს ი. ა. მონიგეტის პროექტით ააშენეს ქვის ორსართულიანი სახლი (ახლა სახლი № 36). 1882 წლისათვის ორივე მიწის ნაკვეთი იყიდა გენერალ-მაიორმა მ. ნ. რაევსკიმ. მეორე სახლი რაევსკისთვის (ახლა სახლი № 34) ააგეს 1886 წელს ილინის ყოფილი მიწის ნაკვეთზე არქიტექტორ ა. ფ. ვიდოვის პროექტის მიხედვით. პირველი სახლი რამვენადმე გააფართოვეს, იგი გააგრძელეს აღმოსავლეთით.

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ახალმა კომუნისტურმა ხელისუფლება მოახდინა ორივე სახლის ნაციონალიზაცია. თავიდან ორივე სახლი დაიკავა პირველი საგანმანათლებლო კოლონიის საბავშვო ბაღმა, 1928 წლიდან კი სახლები საცხოვრებელი გახდა. დიდი სამამულო ომის შემდეგ კუთხის სახლში განათავსეს КГБ-ს რაიონული ქვედანაყოფი, ხოლო მარჯვენა სახლში საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის რაიონული კომიტეტი. ამჟამად ორივე სახლში განთავსებულია შინაგან საქმეთა რაიონული სამმართველო.

## ლიტერატურა 
*Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 375—377. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
სააფთიაქო კუნძულის ფერისცვალების ტაძარი

**სააფთიაქო კუნძულის ფერისცვალების ტაძარი** () — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1840-1845 წლებში. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

## ისტორია 
როდესაც გართულდა სააფთიაქო კუნძულის მრევლის გადასვლა სამპსონიევსკის საკათედრო ტაძარში, დიდ ნევკაზე არსებული ხიდის სხვა ადგილზე გადატანის გამო, ბოტანიკური ბაღის მიმდებარე ერთ-ერთ სახლში 1808 წლის 6 აგვისტოს აკურთხეს ფერისცვალების ეკლესია. აღნიშნული ეკლესიისათვის ხატები მოხატა აკადემიკოსმა ს. ა. ბეზნოსოვმა. მას შემდეგ რაც მოსახლეობა გაიზარდა, აღნიშნული ეკლესია უკვე სამარისი არ იყო კუნძულის მრევლისათვის და შინაგან საქმეთა მინისტრმა, გრაფმა ა. გ. სტროგანოვმა მიმართა იმპერატორს ახალი ეკლესიის აგების თხოვნით.

1839 წლის 21 დეკემბერს ნიკოლოზ I-მა დაამტკიცა ერთსაკურთხევლიანი ქვის ეკლესიის პროექტი, რომელიც გათვლილი იყო 360 ადამიანზე, ხოლო აგებული ბიზანტიურ-ბერძნულ სტილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა ოტხი წელი და დასრულვა 1845 წელს. ამავე წლის 16 სექტემბერს მოხდა ტაძრის კურთხევა უფლის ფერისცვალების სახელზე.

1905 წლისათვის ეკლესიასთან მოქმედებდა სამრევლო საძმო და ბავშვთა თავშესაფარი. 

ეკლესია დახურეს 1923 წელს, ხოლო 1930 წლისათვის მასში განათავსეს სპორტკლუბი. 1930 წლის 15 აპრილს ეკლესია გადააკეთეს სანქტ-პეტერბურგის ელექტროტექნიკური უნივერსიტეტის ელექტროფიზიკური აკუსტიკის ლაბორატორიას. დიდი სამამულო ომის დროს მასში განათავსეს ბალტიის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის მეთაურთა შტაბი. 

2006 წლის 31 მარტს მიიღეს გადაწყვეტილება ფერისცვალების ეკლესიის სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიისათვის გადაცემის შესახებ. 2003 წლიდან ტაძარში რეგულარულად მიმდინარეობს ღვთისმსახურება.

## ლიტერატურა 
*Аптекарский остров: Альманах. 2001. № 1. С. 106—108.
Орлов В. Поэт и город: Александр Блок и Петербург. Л.: Лениздат, 1980. С. 73.
*Блок А. Дневник. М.: Сов. Россия, 1989. С. 418.
*Блок А. А. Полн. собр. соч. и писем: В 20 т. Т. 1. М.: Наука, 1997. С. 461.
*Прот. Иоанн Исполатов. Историко-статистические сведения о Санкт-Петербургской епархии. Вып. 6. СПб., 1878. С. 89.
*Из истории 9-го корпуса СПбГЭТУ «ЛЭТИ» // Аптекарский остров: Альманах. 2000. № 1. с.75.
*Аптекарский остров: Альманах. с.64-68

კატეგორია:კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
ჭიჭიკო ბეგალიშვილი

**ალექსანდრე (ჭიჭიკო) ბეგალიშვილი** (დ. 2 ოქტომბერი, 1910, ქუთაისი — გ. 1982) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1965).

დაიბადა ქუთაისში 1910 წელს, დაამთავრა ქუთაისის მუშა-ახალგაზრდობის სკოლა 1928 წელს.

1928 წელს სწავლობდა ქუთაისის თეატრთან არსებულ თეატრალურ სტუდიაში. 1933 წელს ამავე თეატრის მსახიობი, ხოლო 1942 წელს მარჯანიშვილის სახელობის თეატრის მსახიობი. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: ამირანი, სერაფიონ ბრეგაძე (დავით კლდიაშვილის „უბედურება“, „სამანიშვილის დედინაცვალი“); პაჭუტია (მ. გოგოლაშვილის „გულსუნდა“); თავადი გუბაზი (ვალერიან კანდელაკის „მაია წყნეთელი“); ხახული, ვატა (პოლიკარპე კაკაბაძის „კოლმეურნის ქორწინება“), ვარლამ სარჯველაძე (რევაზ თაბუკაშვილის „რაიკომის მდივანი“); ყოჩაღი აშუღი (ლევან გოთუას „მეფე ერეკლე“), ხაფიჩია (პ. სამსონაძის „სალტე“); სოსანა (ავქსენტი ცაგარლის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ“); სპირიდონ მცირიშვილი, გერვასი (შალვა დადიანის „ნინოშვილის გურია“, „ნაპერწკლიდან“); ტუხა, მუხრან ბატონი (სანდრო  შანშიაშვილის „გიორგი სააკაძე“); ლუილაჟი (ნ. ზარხის „ჯოი სტრიტი“); რადისტი, მოცეკვავე (ერნსტ ტოლერის „ჰოპლა, ჩვენ ვცოცხლობთ“), მეფე (ლოპე დე ვეგას „ცხვრის წყარო“). ივანე (ალექსანდრე ოსტროვსკის „უმზითვო“), რაბინი (კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“), ბიონდელო (უილიამ შექსპირის „ჭირვეულის მორჯულება“) და სხვა. 1959 წელს მუშაობდა კინოთეატრ „ოქტომბრის“ დირექტორად. 

## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 ოქტომბერი 
კატეგორია:დაბადებული 1910
კატეგორია:გარდაცვლილი 1982
კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები
კატეგორია:ქართველი მსახიობები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები
ჭ
ხოხბისებრნი

**ხოხბისებრნი** () — ფრინველთა ოჯახი ქათმისნაირთა რიგისა. რამდენიმე სახეობის მამლებს გალოზე ბასრი დეზები აქვს, თითებზე არ აქვთ რქოსანი ფოჩები. ხოხბისებრნს მიეკუთვნება მწყერი, გნოლი, დურაჯი, შურთხი, გარეული ქათამი, ხოხობი, არგუსი, ფარშავანგი, როჭო და სხვ; მთლიანობაში — 180-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან ევროპაში, აზიაში, ამერიკაში (პოლარული მხარეების გარდა), აფრიკაში. საქართველოში გვხვდება კავკასიური როჭო, დურაჯი, გნოლი, კასპიური შურთხი, კავკასიური შურთხი, ხოხობი, კაკაბი და მწყერი. ბინადრობენ სტეპებში, ველებზე, კლდეებს შორის, ბუჩქნარებში და ტყეებში, როგორც ვაკეზე, ასევე მთაში. ცხოვრობენ მკვიდრად ან მომთაბარეობენ და, გამონაკლისის სახით (მწყერი) გადამფრენები არიან. ბუდობენ მიწაზე; გამონაკლისია ტრაგოპანი, რომელიც ტყეებში ცხოვრობს და ხეებზე ბუდობს, იკავებს ყვავისა და სხვა ფრინველების ძველ ბუდეებს. დებენ 2–20 კვერცხს. კროხობს და ბარტყებზე ზრუნავს ან მხოლოდ დედალი, ანდა ორივე მშობელი. იკვებებიან მცენარეული (ყლორტები, თესლები, ბოლქვები) და ცხოველური (მწერები და სხვა უხერხემლოები) საკვებით. მრავალი ხოხბისებრი ნადირობის ობიექტია. გარეულმა ქათმებმა დასაბამი მისცეს შინაურ ქათამს, ფარშავანგები მოიშინაურეს, ხოხბებს ზრდიან სამონადირეო მეურნეობებში, მწყრებს — სპეციალურ ფერმებში.

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
*
კატეგორია:ქათმისნაირნი
კატეგორია:აზიის ფრინველები
ავენარიუსის სახლი

**ავენარიუსის სახლი** () — ისტორიული შენობების კომპლექსი სესტრორეცკში. აგებულია XIX საუკუნეში. მიეკუთვნება ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიას. სახლი მდებარეობს ფედოტოვის ქუჩაზე № 42/22-ში. კარ-მიდამოს შემადგენლობაში შედის შენობა (ნანგრევებადაა შემორჩენილი), შადრევანი, ოთხი ქანდაკება და პარკი სესტრორეცკის ხელოვნური ტბის ნაპირზე. ამჟამად ერთ-ერთ შენობაში მოქმედებს  სანატორიუმ „ტარხოვსკის“ ფილიალი სანატორიულ-კურორტული კომპლექსი „დასავლეთი“. კარ-მიდამოს მთავარი შენობა აგებულია ჩრდილოეთის მოდერნის არქიტექტურულ სტილში.

კარ-მიდამომ სახელი მიიღო რუსი ინჟინრის პეტრე ალექსანდრეს ძე ავენარიუსის გვარის მიხედვით.

## ისტორია 
თავდაპირველად სახლი ეკუთვნოდა თავად სვიატოპოლკ-მირსკის. 1910 წელს მოხდა მისი კაპიტალურ რემონტი არქიტექტორ ი. პ. ვოლოდიხინის პროექტით. 

1923 წლიდან კარ-მიდამოს შენობებში განათავსეს სანატორიუმი. ტარხოვსკის სანატორიუმი ჩამოყალიბდა 1933 წელს. დიდი სამამულო ომის დროს მასში განთავსებული იყო ჰოსპიტალი, რომელიც შემდეგ მდებარეობვა ცერეპოვეცში, კიროვში, ვოლოგდაში, პერმში. 1945 წლიდან ჰოსპიტალი კვლავ სანატორიუმად გადააკეთეს. 1948 წელს ტერიტორიას შემოავლეს ტანკსაწინააღმდეგო თხრილი და ბლინდაჟები. 1973 წლიდან მოყოლებული ესაა სანატორიუმი სადაც გულით ავადმყოფებს მკურნალობენ. 

აღნიშნული ტერიტორია მთელი თავისი შენობებით იმყოფება რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს ბალანსზე. 2010 წლიდან ავარიული მდგომარეობის გამო სანატორუმმა შეწყვიტა მუშაობა და მოხდა შენობის დაკონსერვება.

## ლიტერატურა 
*Курортный район. Страницы истории. Выпуск 1-3. СПб. изд. «Остров». 2005—2008 гг.

## რესურსები ინტერნეტში
* Есть Фотография дома Авенариуса после ремонта
* Центральная библиотека им. М. М. Зощенко 
* Виртуальный музей Курортного района
* http://sestroretsk-1.narod.ru/history3.htm
* http://lite.soiuz.ru/sng/polosa/sestrorets/istoria/
* http://zelenogorsk.spb.ru/railway/rw_dir_sestr.php
* https://web.archive.org/web/20081016070746/http://arkadiy-spb.by.ru/sestr_zd1.htm

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ტრუბეცკის ბასტიონი

**პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ტრუბეცკის ბასტიონი** () — პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ორი დასავლეთის ბასტიონიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, ვასილევსკის კუნძულის მხარეს. დასავლეთიდან ხურავს პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ალექსეევკის რაველინს.

## ისტორია 
ტრუბეცკის ბასტიონი არის ხუთკუთხა საფორტიფიკაციო ნაგებობა. საფუძველი ჩაუყარეს 1703 წელს ინჟინერ ვ. ა. კირშტენშტეინის ხელმღვანელობით, სავარაუდოდ ინჟინერ ჟოზეფ გასპარ ლამბერ დე გერენის პროექტის მიხედვით, რომლის მიღებაშიც აქტიურად მონაწილეობდა პეტრე I. მშენებლობაზე ზედამხედველობას ახორციელებდა პეტრე I-ის თანამოაზრე ი. ი. ტრუბეცკი, რომლის სახელიც მიიღო ბასტიონმა. 

თავდაპირველად, ისევე როგორც მთელი ციხესიმაგრე, ტრუბეცკის ბასტიონიც იყო ხისგან და მიწისაგან აგებული. 1708 წლის 13 მაისს პეტრე I-ის მონაწილეობით საფუძველი ჩაუყარეს ქვის ბასტიონს. მისი მშენებლობა არქიტექტორ დომენიკო ტრეზინის პროექტის  მიხედვით მიმდინარეობდა 1709 წლამდე.

XVIII საუკუნის პირველ მეოთხედში ტრუბეცკის კაზემატები გამოიყენებოდა, როგორც საიდუმლო კანცელარიის საპატიმრო კამერები. 1718 წელს აქ იყო გამოკეტილი პეტრე I-ის შვილი ალექსი პეტრეს ძე, რომელიც დაადანაშაულეს სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობაში. 1826 წლისათვის კამერების უმეტესობა ერთკაციან საკნებად გადააკეთეს 1825 წლის 14 დეკემბრის სენატის მოედნის აჯანყების მონაწილეებისათვის. ტრუბეცკის ბასტიონის საპატიმრო ერთ-ერთი მთავარი ციხე იყო როგორც იმპერიის, ასევე თებერვლის რევოლუციის შემდგომ ეტაპზეც. 

ბოლშევიკების მიერ ხელისუფლების ხელში ჩაგდებიდან ძალიან მალევე ციხეში გამოკეტეს დროებითი მთავრობის მინისტრები. 

1924 წელს ბასტიონი გადაეცა რევოლუციის მუზეუმს, ხოლო 1954 წელს ლენინგრადის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმს.

## რესურსები ინტერნეტში
* Энциклопедия Санкт-Петербурга 
* Сайт, посвящённый Андрею Ивановичу Шингарёву

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები