გერმანული ენა

**გერმანული ენა **( ) — გერმანიის, ავსტრიისა და ლიხტენშტაინის ოფიციალური და შვეიცარიის, ლუქსემბურგისა და ბელგიის ერთ-ერთი ოფიციალური ენა. გერმანული ინგლისურთან, ნიდერლანდურთან და ფრიზიულთან ერთად ინდოევროპული ოჯახის დასავლეთ-გერმანიკული ენების ჯგუფს მიეკუთვნება. უძველესი წერილობითი ძეგლებია: სანტ-გალენის ლათინურ-გერმანული გლოსარიუმი (VIII ს.), შესრულებული ალემანურ დიალექტზე, ისიდორეს ტრაქტატის თარგმანი რაინის ფრანკულ დიალექტზე (IX ს-ის დასაწყისი).

გერმანიის ტერიტორიაზე შუა საუკუნებში მრავლად იყო პატარ-პატარა ტერიტორიული წარმონაქმნები, რამაც განაპირობა საკმაოდ განსხვავებული დიალექტების წარმოქმნა. დიალექტთა მრავალფეროვნება ხელს უშლიდა საერთო გერმანული ენისა და კულტურის განვითარებას. ამის გამო, მე-13 საუკუნის დასაწყისში, გერმანელმა პოეტებმა და მწერლებმა თავის შემოქმედებაში დიალექტური სიტყვების ხმარება აიკრძალეს. სწორედ ეს დრო ითვლება საერთო გერმანული სამწერლობო, ლიტერატურული ენის შექმნის პირველ მცდელობად.

1521 წელს მარტინ ლუთერმა თარგმნა ახალი, ხოლო 1534 წელს ძველი აღთქმა, რითაც მან განვითარების სრულიად საფეხურზე აიყვანა გერმანული ენა.

ევროპის სხვა ქვეყნებისაგან განსხვავებით, სადაც სალიტერატურო ენა ძირითადად დედაქალაქის დიალექტს ეფუძნება, გერმანული სამწერლობო ენა შუალედურია ჩრდილოეთისა და სამხრეთის დიალექტებს შორის და ადგილობრივად ითვლება მხოლოდ ჰანოვერში. სალიტერატურო ენამ ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში სწრაფად ჩაანაცვლა ადგილობრივი დიალექტები, ხოლო სამხრეთ გერმანიაში ჯერ კიდევ უფრო მეტად განსხვავებულ დიალექტებზე საუბრობენ.

### გერმანული ენის განვითარების პერიოდები 
: 1. 750–1050: ძველი ზემოგერმანული ენა ()
: 2. 1050–1350: საშუალო ზემოგერმანული ენა ()
: 3. 1350–1650: ადრეული ახალი ზემოგერმანული ენა ()
: 4. 1650–დან: ახალი ზემოგერმანული, ანუ თანამედროვე სალიტერატურო გერმანული ენა ()

## ანბანი 
გერმანული ანბანი ჩამოყალიბდა ლათინური ანბანის საფუძველზე. ანბანში სულ 26 ასო-ნიშანია, რომელთაგან 6 ხმოვანია, 20 — თანხმოვანი.

**ხმოვნები**: A, a; E, e; I, i; O, o; U; u; Y y.

გარდა ამისა, გერმანულ ენაში არის დამატებითი ნიშნები:

* Ä, ä — ა უმლაუტით (წარმოითქმის გრძლად, დაახლ. **ე:**)
* Ö, ö — ო უმლაუტით. წარმოითქმის გრძლად. 
* Ü, ü — უ უმლაუტით. წარმოითქმის გრძლად.
* ß — ეს ცეტი, ანუ ორმაგი ესი (ახალი მართლწერის წესების თანახმად, ß მხოლოდ გრძელი ხმოვნების და დიფტონგების შემდეგ გამოიყენება. შესაბამისად, „“ () ჩანაცვლდა „“-ით, „“ () კი არ შეცვლილა. შვეიცარიაში ß მთლიანად ჩაანაცვლა ss-მა. ß-ის ss-ით მაშინაც გამართლებულა, როცა კლავიატურას არ გააჩნია ß-ღილაკი.)
გერმანულ ენაში ბგერა ც-სთვის ორი ასო-ნიშანია: Z და C. თუკი Z, z გამოიყენება გერმანული სიტყვების დასაწერად, იკითხება როგორც „ც“, ხოლო თუ ინგლისური ან ფრანგული სიტყვები წერია ამ ასოთი — როგორც „ზ“. არის შემთხვევები როდესაც ეს ასო გვხვდება იტალიური, პორტუგალიური, ესპანური ენებიდან გადმოტანილ საკუთარ სახელებში. ამ შემთხვევაში ეს ასო შესაბამისი ენის ფონეტიკის მიხედვით წაიკითხება. არსებობს უცხოურ წარმოშობის საკუთარ სახელთა ლექსიკონი, სადაც მითითებულია ამ სახელთა წაკითხვის, წარმოთქმის შესამაბისი წესები.

ასო-ბგერა C დამოუკიდებლად არაგერმანულ, ნასესხებ სიტყვებში, ან უცხოურ საკუთარ სახელებში გვხვდება. გერმანულში მას გამოიყენებენ ასოთა შემდეგ შეთანხმებებში: Ch, ch; Sch, sch; Tsch, tsch; –, chs; –, ck. ამ ორ უკანასკნელს დიდი ვარიანტი არ გააჩნია, რადგან არ არსებობს სიტყვა, რომელიც ამ ასოთშეთანხმებაზე დაიწყებოდა.

## ფონოლოგია 
გერმანულ ენას მრავალი დიალექტი აქვს, თუმცა სტანდარტული გერმანულის (ზემოგერმანულის) ფონოლოგია განსხვავებულ დიალექტებზე ერთმანეთთან საკმაოდ ახლოსაა.

ასო V გერმანულ ენაში ორნაირად იკითხება: გერმანული წარმოშობის სიტყვებში იკითხება როგორც „ჶ“. მაგალითად, **V**ater, **v**ier, **v**iel, **v**oll და ა.შ.; არაგერმანულ, ძირითადად ლათინურიდან შემოსული სიტყვებში იკითხება როგორ „ვ“. მაგალითად, Re**v**olution, E**v**olution, **V**erb, E**v**aluation, Di**v**ergenz და ა. შ..

ასო-ბგერა R-ს რეგიონული ვარიაცია ახასისათებს და შეიძლება გამოითქვას როგორც „რ“, ისე „ღ“.

### დიფტონგები და ასოთა კომბინაციები 
დიფტონგების არტიკულაციისთვის დამახასიათებელი ორი ბგერის ერთგვარი მოსხლეტით წარმოთქმა.
* eu — ოი  (n**eu** (ნოი) — ახალი)
* äu — ოი  (tr**äu**men (თროიმენ) — ოცნება)
* ie — იი  (w**ie** (ვი:) — როგორ)
* ei — აი  (**ei**ns (აინს) — ერთი)
* h (თუ ხმოვნის შემდეგ დგას) — აგრძელებს ხმოვანს (g**eh**en (გე:ენ — წასვლა)
* s (ხმოვნის წინ) — ზ  (**s**ein (ზაინ)— ყოფნა)
* s (თანხმოვნის წინ ან სიტყვის ბოლოში) — ს  (ein**s** (აინს) — ერთი)
* st (ფუძის დასაწყისში) — შტ  (**St**raße (შტრასე)— ქუჩა, მაგრამ Fro**st **(ფროსტ) — ყინვა)
* sp — შპ  (**sp**äter (შპეტერ) — გვიან)
* g (სიტყვის ბოლოში) — ჰ  (zwanzi**g** (ცვანციჰ) — ოცი)
* ch — ხ  (a, o, u ხმოვნების შემდეგ: Da**ch **(დახ) — სახლის სახურავი, no**ch **(ნოხ) — კიდევ, au**ch **(აუხ) — აგრეთვე). სხვა დანარჩენ შემთხვევებში - ჰ (ich (იჰ) - მე)
* sch — შ  (**sch**lecht (შლეჰთ) — ცუდი)
* tsch — ჩ  (Deu**tsch** (დოიჩ) — გერმანული)
* ck — კ  (E**ck**e (ეკე) — კუთხე)

## ლექსიკა 
**ფრაზები და სიტყვები**

* გამარჯობა! — 
* დილა მშვიდობისა! — 
* საღამო მშვიდობისა! — 
* ღამე მშვიდობისა! — 
* გამარჯობა! (*ფამილარული ფორმა*) — 
* გამარჯობა! (*ფამილარული ფორმა*) — 

* როგორ ხარ? —  / 
* კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება! — 
* გმადლობთ! —  /  / 

* კი. / არა. —  / 
* გეთაყვა. — 
* ნახვამდის! —  / 

## იხილეთ აგრეთვე 
* გერმანული ენის გრამატიკა
* უცხო ენის ტესტი - გერმანული (TestDaF)
* გამოცდა გერმანული ენაში (DSH)
* გერმანისტიკა
* საზღვარგარეთის გერმანისტიკა

## რესურსები ინტერნეტში 
* დავალებები და სავარჯიშოები
* ქართულ-გერმანული და გერმანულ-ქართული ონლაინ ლექსიკონი 

## სქოლიო 

კატეგორია:გერმანიის ენები
კატეგორია:ავსტრიის ენები
კატეგორია:ლუქსემბურგის ენები
კატეგორია:ლიხტენშტაინის ენები
კატეგორია:შვეიცარიის ენები