open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
მარგარეტ კორტი

**მარგარეტ კორტი** (; დ. 16 ივლისი, 1942, ოლბერი, ავსტრალია) — ავსტრალიელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი. აღიარებულია ერთ-ერთ საუკეთესო ქალ ჩოგბურთელად ისტორიაში.

კორტს ქალთა ჩოგბურთში ყველაზე მეტი – 24 დიდი სლემის ტურნირი აქვს ერთეულთა თანრიგში მოგებული. აქედან რეკორდული 11 ავსტრალიის ღია პირველობა, 5 საფრანგეთის ღია პირველობა, 5 აშშ-ის ღია პირველობა და 3 უიმბლდონი. დიდი სლემის ტურნირებზე მან 210 მატჩი მოიგო და მხოლოდ 23 წააგო (90.12%). ავსტრალიის დიდ სლემზე მისი მოგება-წაგების ბალანსი 61–3 (95.31%) იყო, საფრანგეთის ღია პირველობაზე 47–5 (90.38%), აშშ-ის ღია პირველობაზე 51–6 (89.47%), ხოლო უიმბლდონზე 51–9 (85.10%). 1970 წელს ავსტრალიელმა ჩოგბურთელმა წელიწადის ოთხივე დიდი სლემის ტურნირი მოიგო ერთეულებში და გახდა პროფესიონალურ ეპოქაში პირველი ქალი ჩოგბურთელი, რომელმაც ეს შეძლო. აღნიშნულის გამეორება მხოლოდ შტეფი გრაფმა შეძლო 1988 წელს. ჯამში კორტმა 47-ჯერ იასპარეზა დიდი სლემის ტურნირებზე და აქედან 24, ანუ ნახევარზე მეტი მოიგო. აღსანიშნავია, რომ მან მშობიარობის შემდეგ სამი დიდი სლემის მოგება შეძლო ერთეულთა თანრიგში, რითიც იგი ერთგვარ რეკორდს იზიარებს კიმ კლეისტერსთან.

მარგარეტ კორტმა წყვილებში 19 დიდი სლემის ტურნირის მოგება შეძლო, აქედან 8 ავსტრალიის ღია პირველობის, 5 აშშ-ის ღია პირველობის, 4 საფრანგეთის ღია პირველობის და 2 უიმბლდონის. ავსტრალიელს ასევე რეკორდი აქვს შერეული წყვილების დიდი სლემის ტიტულებში – მან 21 ტურნირი მოიგო, აქედან 8 აშშ-ის ღია პირველობა, 5 უიმბლდონი, 4 ავსტრალიის ღია პირველობა და 4 საფრანგეთის ღია პირველობა. 1963 და 1965 წლებში, მან წელიწადის ოთხივე დიდი სლემის ტურნირი მოიგო შერეულ წყვილებში.

კორტი მარტინა ნავრატილოვასთან და დორის ჰარტთან ერთად ერთადერთია, ვინც ყველა დიდი სლემის ტურნირი მოიგო ერთეულებშიც, წყვილებშიც და შერეულ წყვილებშიც. თუმცა ავსტრალიელის რეკორდები უნიკალურია იმით, რომ მან აღნიშნულის მიღწევა ორჯერ შეძლო, როგორც პროფესიონალურ ეპოქამდე, ასევე მის შემდეგ.

ჯამში მარგარეტ კორტს ერთეულებში, წყვილებში და შერეულ წყვილებში 64 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული, რაც რეკორდული მაჩვენებელია მამაკაცთა, თუ ქალთა ჩოგბურთში. სანაკრებო დონეზე, კორტმა ოთხჯერ მოიგო ფედერაციის თასი ავსტრალიის ნაკრებთან ერთად. 1979 წელს, იგი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს.

## სტატისტიკა და მიღწევები
### დიდი სლემის ტურნირების ფინალები
#### ერთეულები: 29 (24–5)
#### წყვილები: 33 (19–14)
#### შერეული წყვილები: 25 (21–4)
### წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალი: 2 (2–0)
(დ) – დახურული კორტი

## რესურსები ინტერნეტში 
* კორტი WTA-ს ოფიციალურ საიტზე
* კორტი ITF-ის ოფიციალურ საიტზე 
* კორტი ფედერაციის თასის ოფიციალურ საიტზე 
* კორტი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზის ოფიციალურ საიტზე

## სქოლიო
კატეგორია:ავსტრალიელი ჩოგბურთელები
კატეგორია:ავსტრალიის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში
კატეგორია:საფრანგეთის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში
კატეგორია:უიმბლდონის ჩემპიონები
კატეგორია:აშშ-ის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში
კატეგორია:დაბადებული 1942
კატეგორია:დაბადებული 16 ივლისი
კატეგორია:ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის წევრები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
სანქტ-პეტრბურგის მაცხოვრის ლატვიური ეკლესია

**სანქტ-პეტრბურგის მაცხოვრის ლატვიური ეკლესია** () — დაკარგული ევანგელისტურ-ლუთერანული ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1845-1849 წლებში. მდებარეობდა მისამართზე: საქნტ-პეტერბურგი, ზაგოროდნის პროსპექტი 62/1.

## ისტორია 
თავდაპირველად ის ლატვიელები, რომლებიც ცხორობდნენ სანქტ-პეტერბურგში, ეკუთვნოდნენ წმინდა მიქაელის ლუთერანული ეკლესიის მრევლს, სადაც 1835 წელს იმპერატორის ბრძანების თანახმად მათთვის დაინიშნა სპეციალური მქადაგებელი. 1845 წელს ლატვიელმა მრევლმა დაიწყო საკუთარი შენობის მშენებლობა, რომელიც აკურთხეს 1849 წლის 3 მარტს. ეკლესიის მშენებლობისათვის რუსეთის იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა გამოყო 12 ათასი რუსული რუბლი, ხოლო ლატვიელმა ვაჭარმა პეტრე იანისმა 10 ათასი რუბლი. მრევლის ორგანიზებაში აქტიური მონაწილეობა მიიღო ბარონმა  ივან ანდრიას ძე ფიტინგოფმა, რომელიც იყო  საკავალერიო პლკის ლეიბ-გვარდიის მეთაური. რადგანაც მრევლის მეოთხედი იყვნენ გერმანელები მათთვის დაინიშნა სპეციალური მქადაგებელი.

ეკლესიასთან ფუნქციონირებდა სკოლა და ბავშვთა თავშესაფარი. დროთა განმავლობაში ეკლესიის მრევლის რიცხვმა 10 000-ს მიაღწია, რამაც დააყენა ახალი ეკლესიის აგების საჭიროება, თუმცა ამის რეალიზება არ მომხდარა. 

საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა 1938 წელს „ლატვიელი მუშების მოთხოვნით“. ეკლესიის შენობა დაანგრიეს. დღესდღეობით მცირე ლატვიური საზოგადოება იკრიბება ვასილევსკის კუნძულზე მდებარე წმინდა ეკატერინეს ლუთერანულ ეკლესიაში.

## არქიტექტურა 
თავდაპირველი პროექტის ავტორი იყო ვასილი ეგორის ძე მორგანი (1846 წელი), მშენებელი — ოტონ ვასილის ძე ბრემერი (1847-1849 წლები). მოგვიანებით ეკლესია გააფართოვეს და გადააკეთეს.

## ლიტერატურა
* Е. Е. Князева, Г. Ф. Соколова «Лютеранские церкви и приходы России XVIII—XX вв.», Санкт-Петербург, «Литера», 2001, ISBN 5-89319-048-3

## რესურსები ინტერნეტში
* Латышская церковь Христа Спасителя в Энциклопедии Петербурга (здание) 
* Латышская церковь Христа Спасителя в Энциклопедии Петербурга (приход) 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ლუთერანული ეკლესიები
ვანო ხოჯაბეგოვი

მინი|ვ. ხოჯაბეგოვი, „ხევსურები“.
**ვანო ხოჯაბეგოვი** (ჰოვანეს ხოჯაბეკიანი; დ. 14 იანვარი, 1875, თბილისი, — გ. 16 ნოემბერი, 1922, იქვე) — თბილისელი მხატვარი, წარმოშობით სომეხი.

დაიბადა, ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა თბილისში. ძირითადად იყო თვითნასწავლი. მხატვარმა ბორის ფოგელმა ნიკოლოზ სკლიფოსოვსკის კერძო სამხატვრო სკოლაში ჩარიცხა 1910 წელს. თავს ირჩენდა ფედოსეევის (ახლანდ. ვ. სარაჯიშვილის) ქუჩაზე საწვრილმანო დუქანში ვაჭრობით. 1916 წელს მონაწილეობდა „დიდების ტაძარში“ (ახლანდ. ეროვნული გალერეა) მოწყობილ მხატვართა გამოფენაში, შემდეგ — „სომეხ მხატვართა კავშირის“ გამოფენაზე თბილისში, კონსტანტინოპოლში და სხვ. შექმნა ძველი თბილისის ყოფის ამსახველი სერიები: ყოჩების ჭიდილი, ყეენობა, ყარაჩოხელთა ქეიფი, კრივი, ქართული ჭიდაობა და სხვ. მისი ილუსტრაციები თან დაერთო იოსებ გრიშაშვილის „ძველი თბილისის ლიტერატურული ბოჰემის“ გამოცემას. ხოჯაბეგოვის ნამუშევრები დაცულია თბილისის ისტორიის მუზეუმსა და საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. 

ხოჯაბეგოვის ცხოვრების შესახებ 1983 წელს სომეხმა რეჟისორმა აგასი აივაზიანმა კინოსტუდია „არმენფილმში“ გადაიღო ბიოგრაფიული ფილმი „ანთებული ფანარი“.

## გალერეა

ფაილი:Вано Ходжабегов. Кутёж.jpg|მესტვირე
ფაილი:Вано Ходжабегов. Старый Тифлис.jpg| ძველი თბილისი
ფაილი:Рис._1._Петушиный_бой._Художник_Вано_Ходжабекян_(1875–1922).png|მამლების ჩხუბი
ფაილი:Вано Ходжабегов. Петушиный бой 2.jpg|მამლების ჩხუბი 2
ფაილი:Вано Ходжабегов. Встреча Нового года.jpg|ახალი წლის შეხვედრა
ფაილი:Вано Ходжабегов. Погонщики ослов.jpg|
ფაილი:Вано Ходжабегов. Кулачный бой.jpg|
ფაილი:Вано Ходжабегов. Рисунок 1.jpg| 
ფაილი:Вано Ходжабегов. Рисунок 2.jpg|
ფაილი:Вано Ходжабегов. Рисунок 3.jpg|

## ლიტერატურა 
* 
* მხატვარი ვანო ხოჯაბეგოვი // ბერიძე, თეიმურაზი. თბილისი: „ხელოვნება“, 1969. 

## რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1875
კატეგორია:დაბადებული 14 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1922
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კატეგორია:სომეხი მხატვრები
კატეგორია:ქართველი მხატვრები
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:XIX საუკუნის მხატვრები
კატეგორია:XX საუკუნის მხატვრები
ბასილ აპოკაპესი

**ბასილ აპოკაპესი** () — მე-11 საუკუნის ბიზანტიელი მხედართმთავარი.

ბასილი ქართულ-სომხური არისტოკრატიული საგვარეულოს აპოკაპესების წარმომადგენელი იყო. ის პატრიკიოს მიქაელ აპოკაპესის შვილად მიიჩნევა, რომელიც დავით კურაპალატის (მ. 966–1001) კარზე მსახურობდა და მეფის კარავს დარაჯობდა. მოგვიანებით ბიზანტიის იმპერატორის მიხეილ IV პაფლაგონელის (მ. 1034–1041) მმართველობის დროს ქალაქ ედესის გამგებელად დაინიშნა.

1054 წელს, პატრიკიოსმა და სტრატეგოსმა, ბასილ აპოკაპესმა მანასკერტის ბრძოლაში სელჩუკთა მეთაურის თოღრულ-ბეგის ლაშქარი უკუაქცია. 1059-1065 წლებში პარისტრიონის თემის (თანამედროვე ჩრდილოეთ ბულგარეთი, დუნაის გასწვრივ) არქონტად (მაგისტროსი და დუქსი) დაინიშნა. 1064 წელს, ოღუზ თურქთა შემოსევევების დროს, ბიზანტიის მომავალ იმპერატორთან, ნიკიფორე III ბოტანიატესთან ერთად ტყვედ ჩავარდა, თუმცა ეპიდემიის გავრცელებამ დამპყრობელთა ლაშქარი გაანადგურა და ტყვედ ჩავარდნილები მალევე განთავისუფლდნენ. 1071 წელს, ანდრონიკოს დუკას მიერ რომანოზ IV დიოგენის დამარცხების შემდეგ, ის სომეხი წარმოშობის ბიზანტიელი მხედართმთავრის, ფილარეტოს ბრახაიმიოსთან იმყოფებოდა, რომელიც კილიკიაში დამკვიდრდა. ამ უკანასკნელს ის 1077 წლიდან გარდაცვალებმდე, 1083 წლამდე ემსახურებოდა როგორც ედესის გამგებელი.

## ლიტერატურა
* Grünbart, M., "Die Familie Apokapes im Licht neuer Quellen," in N. Oikonomides, ed., *Studies in Byzantine sigillography*, V (Washington, DC, 1998), 29-41.
* Alexios G. C. Savvides. The Armenian-Georgian-Byzantine family of Apocapes/Abukab in the 11th c., Δίπτυχα 5 (1991), 96-104.

## სქოლიო
კატეგორია:ბიზანტიელი მხედართმთავრები
კატეგორია:ქართული წარმოშობის ბიზანტიელები
კატეგორია:დაბადების წელი უცნობია
ელაგინის პირველი ხიდი

**ელაგინის პირველი ხიდი** () — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე შუა ნევკაზე. აკავშირებს ელაგინისა და კამენის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 107,9 მეტრი, სიგანე - 11,53 მ, ხოლო სიმაღლე მდინარის ზედაპირიდან - 4,2 მ.

## ისტორია 
პირველი ხიდი ამ ადგილზე გადაჭიმეს 1817 წელს და გახდა მერვე ხიდი სანქტ-პეტერბურგში. 1828 წელს შუბერტის გეგმით აქ აღმართეს პლაშკოუტიანი ხიდი. მან ჩაანაცვლა მუდმივი ხის ხიდი, რომელიც აგებული იყო დაახლოებით 1831 წელს ინჟინერ ა. მალტესა ა პიერ-დპმინიკ ბაზენის პროექტის მიხედვით. 1880 წელს მოხდა ხიდის რეკონსტრუქცია, რომელსაც შეუნარჩუნეს წინანდელი ათი მალა. ხიდის სიგანე აღემატებოდა 14 მეტრს. 1908 წელს ხიდი კვლავ გადააკეთეს: დაამატეს ახალი ხიმინჯები. ხიდის შემდეგი კაპიტალური რემონტი, რომლის დროსაც ძველი ხიმინჯები შეინარჩუნეს,  გაიმართა 1931 წელს. 1936 წელს ხიდის წინ მდებარე პატარა მოედანზე დადგეს სერგეი კიროვის ბრინჯაოს ბიუსტი, რომელიც შესრულებული იყო მოქანდაკე ნ. ტომსკის მიერ. 1951-1952 წლებში ინჟინერ ვ. ბლაჟევიჩის  პროექტის მიხედვით ელაგინის პირველი ხიდი შეცვალეს მეტალის ხიდით. შეცვლის მიზეზი გახდა ხიდის ხის ელემენტების მოძველება და ცვეთა. მომდევნო სერიული პროექტების მიხედვით ხიდი პრაქტიკულად არ განსხვავდებოდა ელაგინის მესამე ხიდისაგან, რომელიც ააგეს 1951 წელს. ხიდს ჰქონდა ცხრა მალა, საიდანაც ორი სანაოსნო იყო. მალების ბურჯები იდგნენ მეტალის საყრდენებზე.

1975-1976 წლებში არქიტექტორ ვ. კოშკინის პროექტის მიხედვით მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. ხის ელემენტები შიეცვალა რკინით. საფეხნმავლო ტროტუარები უმაღლეს დონეზე მოეწყო. 

2007 წლის 18 აპრილს სანქტ-პეტერბურგის მთავრობამ მიიღო 2015 წლამდე ქალაქის ნორმატიული მდგომარეობის განვითარების კონცეფცია, რომლის თანახმადაც ელაგინის პირველი ხიდის რეკონსტრუქცია უნდა მომხდარიყო და იგი გასახსნელი ხიდი აღარ იქნებოდა. დღეისათვის ხიდის გახსნა ხდება მხოლოდ სამუშაო დღეებში და მხოლოდ მაშინ, როცა მასში მცირე ზომის კატარღები გაივლიან.

## ლიტერატურა 
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 437. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 301. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 45. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
* Антонов Б. И. Мосты Санкт-Петербурга. — СПб.: Глагол России, 2002. — С. 61. — 192 с. — ISBN 5-89622-019-5.

## რესურსები ინტერნეტში
* 1-й Елагин мост  //СПб ГБУ «Мостотрест»

## სქოლიო 
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
მარგარიტა III ფლანდრიელი

**მარგარიტა III ფლანდრიელი** (; დ. 13 აპრილი, 1350, დასავლეთი ფლანდრია, ბელგია — გ. 16 მარტი, 1405, არტუა, საფრანგეთი) — დამპიერთა დინასტიის წარმომადგენელი. ფლანდრიის გრაფ ლუი II-ის ასული. ფლანდრიის, ნევერისა და არტუას გრაფინია მემკვიდრეობით 1384-1405 წლებში. ბურგუნდიის ჰერცოგინია 1357-61 და 1369-1404 წლებში როგორც ფილიპ I-ისა და ფილიპ II-ის მეუღლე. 

## ბიოგრაფია 
მარგარიტა დაიბადა 1350 წლის 13 აპრილს ფლანდრიაში. იგი იყო ფლანდრიის გრაფ ლუი II-ისა და მისი მეუღლის, გრაფინია მარგარიტა ბრაბანტელის ქალიშვილი. 1355 წელს, 5 წლის მარგარიტა მიათხოვეს ბურგუნდიის ჰერცოგ ოდო IV-ის შვილიშვილ ფილიპს. 1357 წელს, ბაბუის გარდაცვალების შემდეგ ფილიპი ხდება ბურგუნდიის, არტუას, ოვერნისა და ბულონის გრაფი. 

1361 წელს უბედური შემთხვევის შედეგად ახალგაზრდა ფილიპი დაიღუპა, ისე, რომ მარგარიტას მისგან შვილი არ ჰყოლია. მალევე მეზობელი საფრანგეთის მეფე ჟან II-მ ბურგუნდიასთან ალიანსის შექმნა მოისურვა, რა მიზნითაც 1364 წელს თავისი ვაჟი, ფილიპ დე ვალუა დანიშნა მარგარიტაზე. ფილიპისა და მარგარიტას ქორწინება 1369 წელს შედგა, რითაც ფილიპმა ბურგუნდიის ტახტი მიიღო. 

როდესაც 1384 წელს, მარგარიტას მამა გარდაიცვალა, მარგარიტას მემკვიდრეობით ერგო ფლანდრია, არტუა, რეთელი და ნევერი. ამის შემდეგ ფილიპე და მარგარიტა წლების მანძილზე მართავდნენ ამ სახელმწიფოებს. ფილიპ II გარდაიცვალა 1404 წელს, მარგარიტა კი მომდევნო 1405 წელს. ამით შეწყდა დამპიერების დინასტია და ტახტზე მათი ვაჟი ჟან I ადის, საუკუნეების შემდეგ კი ამ მიწებს ჰაბსბურგები დაეპატრონნენ. 

## შვილები 
# ჟან I უშიში — ბურგუნდიის ჰერცოგი (1371–1419);
# შარლი (1372–1373);
# მარგარიტა (1374–1441) — გრაფინია დე მორტენი, ჰოლანდიის, ენოს გრაფისა და ბავარია-შტაუბინგის ჰერცოგის ვილჰელმის მეუღლე;
# კატრინი (1378–1425) — ავსტრიის ჰერცოგის ლეოპოლდ IV-ის მეუღლე.;
# მარი (1384–1422) — სავოიის გრაფის ამადეო VIII-ს მეუღლე;
# ანტუანი (1384–1415) — ბრაბანტისა და ლიმბურგის ჰერცოგი;
# ფილიპ II (1388–1419) — ნევერის გრაფი;
# ბონა (1379–1399);
# ლუი (1377–1378).

## ლიტერატურა 
* Sergio Boffa, Warfare in Medieval Brabant, 1356-1406, (Boydell & Brewer, 2004), xvii.
*  Wim Blockmans and Walter Prevenier, The Promised Lands: The Low Countries Under Burgundian Rule, 1369-1530, transl. Elizabeth Fackelman, ed. Edward Peters, (University of Pennsylvania Press, 1999), 13.
*  David M Nicholas, Medieval Flanders, (Routledge, 1992), 225-226, 442.
*  W. Mark Ormrod, Edward III, (Yale University Press, 2011), 417
*  Richard Vaughan, Philip the Bold: The Formation of the Burgundian State, Vol. 1, (The Boydell Press, 2005), 152
*  Mapping Family Lines: A Late Fifteenth Century Example of Genealogical Display, Charlotte Bauer-Smith, Reputation and Representation in Fifteenth Century Europe, ed. Douglas L. Biggs, Sharon D. Michalove, Albert Compton Reeves, (Brill, 2004), 130.
*  Wim Blockmans, Walter Prevenier, The Promised Lands: The Low Countries Under Burgundian Rule, 1369-1530, ed. Edward Peters, transl. Elizabeth Fackelman, (University of Pennsylvania Press, 1988), 1.

კატეგორია:დაბადებული 13 აპრილი
კატეგორია:დაბადებული 1350
კატეგორია:გარდაცვლილი 16 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1405
კატეგორია:ქალი მმართველები
კატეგორია:ბურგუნდიის ჰერცოგინიები
თეატრი (ჟურნალი)

**„თეატრი“** — საქართველოს თეატრალური საზოგადოების ყოველკვარტალური ჟურნალი, დაარსდა 1910 წელს თბილისში. 

1910-1926 წლებში გამოიცემოდა სამხატვრო-სალიტერატურო ყოველკვირეული ჟურნალი სახელწოდებით „თეატრი და ცხოვრება“ — იუმორისტული განყოფილებით და კარიკატურებით. მისი პირველი რედაქტორ-გამომცემელი იყო იოსებ იმედაშვილი. (1914 წლიდან 1917 წლის მე-№12-მდე) ჟურნალს რედაქტორობდა ანა იმედაშვილი.

1956-1990 წლებში ჟურნალი გამოდიოდა საქართველოს თეატრალური საზოგადოების მოამბის სახელწოდებით — „თეატრალური მოამბე“. ამ წლებში ჟურნალს რედაქტორობას უწევდნენ: მ. მრევლიშვილი, ნ. შვანგირაძე, შ. აფხაიძე, ოთარ ეგაძე, ბესარიონ ჟღენტი, აკაკი ხორავა, დოდო ანთაძე, ს. ჟღენტი, გიორგი ციციშვილი, ნოდარ გურაბანიძე, ნინო შვანგირაძე, ვასო გოძიაშვილი, გრიგოლ ფოფხაძე, ილია თავაძე, შალვა აფხაიძე, ნინო შვანგირაძე. 

1968 წლიდან ჟურნალს რედაქტორობს ერემია ქარელიშვილი (1983 წლამდე, № 1 (131) — 6 (136)). ჟურნალის რედაქტორი ხდება გურამ ბათიაშვილი 1989 წლიდან 2015 წლამდე. 2018 წლიდან ჟურნალი გამოიცემა სახელწოდებით - „თეატრი“ და მისი მთავარი რედაქტორია დავით ანდრიაძე. 2018 წლის 2 მაისიდან „საქართველოსთეატრალური საზოგადოების პარტნიორია - საქართველოს ბიზნეს ასოციაცია - BAG“. 

2018 წლის N2 (310) ზაფხულის ნომერში დაბეჭდილია სტატიები: თემურ ქუთათელაძის, ელენე ქუთათელაძის, დონალდ რეიფილდის, ნათელა არველაძის, ნინო მაჭავარიანის, დავით ანდრიაძის, თეა კახიანის, გიორგი ყაჯრიშვილის, გუბაზ მეგრელიძის, ნოდარ გურაბანიძის, მარინა ბუზუკაშვილის ავტორობით. სტატიები შეეხება: ქართული კინოსა და თეატრის სფეროში მოღვაწე რეჟისორებისა და მსახიობების ოსტატობას, ქართული მოზარდმაყურებელთა თეატრის ისტორიას, რეცენზიებს სპექტაკლებზე, ქართველ სცენოგრაფთა ოსტატობას, პიესების თარგანებს.

2018 წლის ჟურნალ „თეატრის“ დიზაინერია ბესიკ დანელია. ყდაზე გამოსახულია ელენე ახვლედიანი. კოსტიუმის ესკიზი სპექტაკლისათვის „კომბლე“.

## ლიტერატურა 
* ჟურნალი „თეატრი“, 2018 წ. №2

## სქოლიო
კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები
ბრძანება და უწყება

**„ბრძანება და უწყება“** (1763-1787), თბილისი) — პირველი ქართული გაზეთის „საქართველოს გაზეთის“ წინამორბედს, რომელიც, ზაქარია ჭიჭინაძის შეგროვილ ცნობებს თუ დავუჯერებთ, გამოდიოდა 1763 - 1787 წწ. შუა, სპორადიკულად, ერთეულ ფურცლებად, ერქვა ჯერ „ბრძანება და უწყება”, შემდე კი „ლეპორტი”; შეიცავდა მეფისა და პატრიარქის ბრძანებებს, განკარგულებებსა და სხვადასხვა ოფიციალურ აქტებს.

ერთადერთი ფაქტობრივი მასალა ამ გამოცემის შესახებ მხოლოდ ზაქარია ჭიჭინაძეს მოჰყავს თავის ბროშურაში. ზ. ჭიჭინაძე წერს: „საქართველოში გაზეთის მსგავსი ფურცლების ბეჭდვა 1760 წ. შემდეგ იწყეს, ანუ ქართლ-კახეთის დაკავშირებიდან, როცა ამ ორი კუთხის მეფედ ერეკლე II გამოცხადდა. 1763 წელს გამოიცა გაზეთის მსგავსად ერთი თაბახიან ქაღალდის ნაბეჭდი ფურცელი, რომელსაც სახელად „ბრძანება და უწყება” ეწერა. ამ „ბრძანებასა და უწყებაში“ იბეჭდებოდა სამეფო ცნობანი, მაგალითებრ სხვადასხვა მოურავთათვის საუწყებელი ცნობები, ბრძანება გვარიშვილობის აყრაზედ, მამულების ჩამორთმევაზედ, გვარიშვილობის ბოძებაზედ, სამეფო ბრძანება, მეფის მოწყალება, მოხმობა, მდევრის ძახილი და სხვანიც ამგვარნი საჭირო უწყებანი... შემდეგ პატრიარქის ბრძანება და განკარგულებანი“.

„ამ გამოცემის გარდა 1783 წ. გამოიცა მეორე ამგვარივე განცხადების ფურცელი კვალადვე მეფის ბრძანებით, რომელსაც სახელად „ლეპორტი“ ეწოდა. „ლეპორტიც“ ისევე გამოდიოდა, როგორც „ბრძანება და უწყება“. „ლეპორტი“ მდაბიოთ შორის ძლიერ გავრცელდა. ანდაზასავებ გარდაიქცა თქმულებაგლეხთ შორის, რომ  „ლეპორტი“ მომივიდა,  „ლეპორტი“ მომერთოდა მრავალ ამ გვარი სხვანი. ჩვენმა მწიგნობარ მოხუცებულთა კარგად იცოდნენ და მასთან ხშირად ახსენებდნენ, რომ ლეპორტი გაზეთი იყოვო, ასევე სთქვა ქართველ ცენზორად ყოფილმა ლ.ს -ძე ისრალოვმა“

## ლიტერატურა
*გვ.1. ქართული პერიოდიკა, 1819-1945 / ბიბლიოგრ. შედგენილი გ.ი. ბაქრაძის მიერ. ვ.ი. ეგნატაშვილის რედ.;თბ.: წიგნის პალატა,1946

## სქოლიო 
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები
ილია ზანკოვსკი

**ილია ნიკოლოზის ძე ზანკოვსკი** (, ; დ. 1832 – გ. 1919) — პოლონელი ფერმწერი; ხანგრძლივად ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა საქართველოში.

დაბადების ადგილი უცნობია. 1862–1863 წლებში იყო თავისუფალი მსმენელი სანქტ-პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში. 1864 წლიდან ცხოვრობდა თბილისში, მსახურობდა კავკასიის სამხედრო ოლქის სამხედრო-ტოპოგრაფიულ განყოფილებაში. მისი სამსახურებრივი საქმიანობის გამო (ამზადებდა ტოპოგრაფიულ რუკებს), შემოიარა კავკასიის თითქმის ყველა მთიანი რაიონი, საიდანაც ჩამოჰქონდა ესკიზები მომავალი ნამუშევრებისათვის. იყო ნატიფი ხელოვნების წამახალისებელი კავკასიური საზოგადოების ერთ-ერთი დამფუძნებელი და ამ საზოგადოების მიერ ორგანიზებული ყველა გამოფენის მონაწილე, ასევე მასწავლებელი ამავე საზოგადოებასთან არსებულ ხელოვნების სკოლაში. ზანკოვსკის შემოქმედებაში ძირითადი ნაწილი უჭირავს კავკასიის მთების პეიზაჟებს. მისი ნამუშევრები დაცულია საქართველოს ეროვნული მუზეუმის, აჭარის ხელოვნების მუზეუმის, პეტერბურგის რუსული მუზეუმის, ნიჟნი ნოგოროდის, ომსკის, ოდესის, ბაქოს და მახაჩყალის მუზეუმების, ასევე კერძო კოლექციებში.

## გალერეა

ფაილი:დარიალის ხეობა 2.JPG|დარიალის ხეობა
ფაილი:ნანგრევები. 1890-იანი წლები.JPG|ნანგრევები
ფაილი:უშბა 1890-იანი წლები.JPG|უშბა
ფაილი:მთის პეიზაჟი, ტბა.JPG|მთის პეიზაჟი

## ლიტერატურა 
* პოლონელი მხატვრები საქართველოში = Polish artists in Georgia : [კატალოგი] / მხატვრული ხელმძღვანელი : ჰენრიეტა იუსტინსკაია ; ინგლ. თარგმ.: მაკა სიელსკამ, კინგა ნეტმან მულტანოვსკამ (რედ.), ქართ. თამარ ბაკურაძემ და ზურაბ ველიჯანაშვილმა. თბილისი : [გ.გ], 2001. ISBN 999280260X, გვ 96–100.

## სქოლიო
კატეგორია:პოლონელი მხატვრები
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
იოანა გრუდა

**იოანა გრუდა** ან **ჟოანა გრუდა** () — წარმოშობით პოლონელი ებრაელი თეატრის მსახიობი და მთარგმნელი. დაიბადა პოლონეთში. ორი წლის ასაკში მშობლებთან ერთად გემით ჩავიდა კანადის ქალაქ ტრუა-რივიერში, სადაც ამჟამად ცხოვრობს. 
მისი სადებიუტო წიგნია „ბავშვი, რომელიც ძაღლების ენაზე ლაპარაკობდა“, რომელიც მოგვითხრობს ავტორის მამის, პოლონელი ებრაელის ცხოვრების ნამდვილ ამბავს.

## სქოლიო 
კატეგორია:პოლონელი მთარგმნელები
დიდგორი მეომარი

**დიდგორი მეომარი** —  მრავალფუნქციური მოდულური ჯავშანმანქანა. წარმოადგენს უნივერსალურ მოდულურ პლატფორმას სხვადასხვა დანიშნულების და კონფიგურაციის საბრძოლო და მხარდამჭერი მანქანებისთვის.

## შექმნის ისტორია 
შექმნილია 2018 წელს საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს დაქვემდებარებაში მყოფი სახელმწიფო სამხედრო სამეცნიერო-ტექნიკური ცენტრი „დელტა“-ს მიერ რომელსაც ექვემდებარება ექვსი სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი.

## ტექნიკური მახასიათებლები 
ჯავშანმანქანა გამოირჩევა ძლიერი შეჯავშნით, მაღალმანევრულობით და სხვადასხვა ტიპის რელიეფზე ადაპტირებული მაღალი გამავლობის მაჩვენებლებით.
მანქანის ეკიპაჟი შედგება 5 კაცისგან: მანქანის მეთაური, მძღოლ მექანიკოსი, დისტანციური მოდულის ოპერატორი და ორკაციანი დესანტი ან სხვადასხვა მძიმე შეიარაღების ოპერატორი.
მოდიფიცირებული და გაძლიერებული სავალი ნაწილი სხვადასხვა რელიეფზე შეუფერხებლად გადაადგილების საშუალებას იძლევა.

## ჯავშანი 
მანქანის ორფენიანი ჯავშანი EN1063 სტანდარტის BR7+ დონეს შეესაბამება და უზრუნველყოფს დაცვას 7,62X54 მმ კალიბრის ჯავშანგამტანი ტყვიებისგან.
მანქანას გააჩნია რამდენიმე  სენდვიჩის ტიპის დაჯავშნული ფსკერი. შუა ფენა ნაღმის აფეთქებისას წარმოქმნილ დარტყმით ტალღას შთანთქავს, დანარჩენი ორი კი ეკიპაჟს ნამსხვრევებისგან იცავს.

## შეიარაღება 
მანქანის მულტიფუნქციური პლატფორმა საშუალებას იძლევა მასზე დამონტაჟდეს შეიარაღების სხვადასხვა სისტემები. კორპუსის უკანა ნაწილი წარმოადგენს მოდულურ ნაკვეთურს რომელზეც მანქანის მოდიფიკაციის მიხედვით შესაძლებელია სხვადასხვა დანიშნულების მოდულის მიბმა, როგორებიცაა ავტომატიზირებული ნაღმმტყორცნის მოდული, სადაზვერვო მოდული, ტანკსაწინააღმდეგო მოდული, საზენიტო მოდული, რადიოქიმიური დაზვერვის მოდული და სხვა.

## ვარიანტები 
* დიდგორი 1 — ჯავშანტრანსპორტიორი, 2+7 ეკიპაჟი, 356 ცხენის ძალიანი ძრავა, მაქსიმალური სიჩქარე 120 კმ/სთ.
* დიდგორი 2 — ჯავშანტრანსპორტიორი, 3+6 ეკიპაჟი, 356 ცხენის ძალიანი ძრავა, მაქსიმალური სიჩქარე 120 კმ/სთ.
:* **დიდგორი 2** — ინტეგრირებული ქსელების მანქანა
* დიდგორი 3 — ჯავშანტრანსპორტიორი, 148 ცხენის ძალიანი ძრავა, 8+1 ეკიპაჟი, 6x6 წამყვანი თვლები.
* დიდგორი მედევაკი — სამედიცინო-საევაკუაციო ჯავშანმანქანა
* დიდგორი მეომარი 120 მმ ნაღმსატყორცნის მოდულით — მობილური საარტილერიო სისტემა

## იხილეთ აგრეთვე 
* დიდგორი 1
* დიდგორი 3
* თურქული Otokar Cobra
* ლაზიკა
* რს-122

## რესურსები ინტერნეტში 
* ინტეგრირებული ქსელების მანქანა - „დელტას“ ოფიციალური ვებ-გვერდი
* დიდგორი - ქართული ჯავშანტრანსპორტიორი
* დიდგორი 
* საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო

კატეგორია:ჯავშანტრანსპორტიორები
კატეგორია:დაჯავშნული სადესანტო საბრძოლო მანქანა
კატეგორია:საქართველოს საბრძოლო აღჭურვილობა
კატეგორია:საქართველოს სახმელეთო ჯარები
თრიალეთი (რადიო)

**თრიალეთი (რადიო)** — რადიო, რომელმაც მაუწყებლობა 2004 წელს, გორში დაიწყო. რადიო შპს „ტელე-რადიო კომპანია თრიალეთს“ ეკუთვნის. რადიო „თრიალეთს“ კერძო და საერთო რადიომაუწყებლობის ლიცენზია აქვს, ნომრით B57 და FM 104,8 სიხშირეზე გორში, ხაშურში, ქარელში, კასპსა და ცხინვალში მაუწყბელობს.

„თრიალეთის“ ეთერში საინფორმაციო გამოშვება 10:00-დან 20:00 საათამდე ყოველ საათში ერთხელ გადის. რადიოს ეთერი საინფორმაციო გადაცემების გარდა მუსიკალური და გასართობი გადაცემებითაა დაკომპლექტებული. 

## რესურსები ინტერნეტში
*თრიალეთი (რადიო)

კატეგორია:საქართველოს ტელეკომპანიები
კატეგორია:სატელევიზიო არხები
კატეგორია:რეგიონული მედია
ილია ზედგინიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

**ილია ზედგინიძე** შეიძლება აღნიშნავდეს:

* ილია ზედგინიძე    —  ქართველი  ექიმი
*ილია ზედგინიძე —   ქართველი მორაგბე

*
ვალერიანე

**პუბლიუს ლიცინიუს ვალერიუს ვალერიანე** (; დ. 193, 195 ან 200 — გ. 260 ან 264) — რომის იმპერატორი 253 წლის 22 ოქტომბრიდან სიკვდილამდე. წარმოშობით წარჩინებული გვარიდან იყო. ალექსანდრე სევერუსის მმართველობის დროს, 238 წელს იკავებდა პრინცეფსის თანამდებობას. მოგვიანებით, იმპერატორმა დეციუსმა მას შესთავაზა ცენზორის პოსტი, მაგრამ ვალერიანემ უარი განაცხადა. 258 წელს იმპერატორმა ტრებონიანემ გამოიძახა დასახმარებლად ემილიანუსის წინააღმდეგ ბრძოლაში, რომელიც გადატრიალების მოწყობას აპირებდა. ვალერიანეს ლეგიონებმა, თავის მხრივ, იმპერატორად საკუთარი მხედართმთავარი გამოაცხადეს. ტრებონიანესა და ემილიანუსის დაღუპვის შემდეგ, ყველა ლეგიონმა ერთხმად აირჩიეს ვალერიანე რომის იმპერატორის თანამდებობაზე. მისი ვაჟი, გალიენუსი თანამმართველად გამოცხადდა. ზეობის დროს ვალერიანე სამგზის იყო კონსული: 254, 255 და 257 წლებში. აღმოჩნდა საგარეო და საშინაო პრობლემებში: ქვეყანაში მძვინვარებდა ჭირი; იტალიის მოსაზღვრე ოლქებს ალემანები აოხრებდნენ; დაკიაში, მეზიასა და მცირე აზიაში დამკვიდრდნენ გუთები; აღმოსავლეთ პროვინციებს სპარსეთის შაჰი შაპურ I შეესია. დევნიდა ქრისტიანებს. სიკვდილით დასაჯა სიქსტუს II, სტეფანე I და სხვ. 259 წლიდან დაუპირისპირდა შაპურს, რომელმაც 260 წელს დაამარცხა იგი ედესის ბრძოლაში, თვითონ ვალერიანე კი ტყვედ ჩაიგდო და მოგვიანებით სიკვდილით დასაჯა.

## ლიტერატურა 
* Валериан, Публий Аврелий Лициний Валерий // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.

კატეგორია:რომის იმპერატორები
კატეგორია:გარდაცვლილი 260
კატეგორია:სახელმწიფოსა და მთავრობის მეთაურები, რომლებიც მოგვიანებით დააპატიმრეს
ავთანდილ ჯორბენაძე

**ავთანდილ ჯორბენაძე** (დ. 31 ოქტომბერი, 1951, ლანჩხუთი — 17 მაისი, 2024) — ქართველი პოლიტიკოსი.

## ბიოგრაფია  
ავთანდილ ჯორბენაძე დაიბადა 1951 წელს 31 ოქტომბერს ქალაქ ლანჩხუთში. 1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1974-1975 წლებში იყო ქ. თბილისის I კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი-ინტერნი; 1975-1976 წლებში — 29-ე პოლიკლინიკის ექიმი-თერაპევტი; 1976-1978 წლებში — სსრკ შეიარაღებული ძალების სამხედრო ნაწილის ექიმი; 1978-1982 წლებში თბილისის I კლინიკური საავადმყოფოს ექიმ-რენტგენოლოგი; 1982-1986 წლებში თბილისის I კლინიკური საავადმყოფოს მთავარი ექიმის მოადგილე სამკურნალო დარგში; 1986-1991 წლებში თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ჯანმრთელობის დაცვის სამმართველოს უფროსის I მოადგილე; 1991-1992 წლებში  თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ჯანმრთელობის დაცვის სამმართველოს უფროსი. 1992 წლის 8 იანვრიდან 1993 წლის 6 იანვრამდე საქართველოს რესპუბლიკის ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრის მოადგილე სამკურნალო დარგში. 1993 წლის 6 იანვრიდან 1993 წლის 26 მარტამდე საქართველოს რესპუბლიკის ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრის მოადგილე; 1993 წლის 26 მარტიდან 1993 წლის 19 ოქტომბრამდე სახელმწიფოს მეთაურის სახელმწიფო უზრუნველყოფის სამსახურის უფროსის მოადგილე. 1993 წლის 19 ოქტომბრიდან 1999 წლის 10 დეკემბრამდე საქართველოს რესპუბლიკის ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრი; 1999 წლის 10 დეკემბრიდან 2001 წლის 22 დეკემბრამდე — საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრი. 2001 წლის 22 დეკემბრიდან 2003 წლის 27 ნოემბრამდე სახელმწიფო მინისტრი. 2011 წლიდან გარდაცვალებამდე — აკად. გ. ჩაფიძის სახელობის გადაუდებელი კარდიოლოგიის ცენტრის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე. 

არის გამოგონებისა და 6 გამოქვეყნებული სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. დაჯილდოებულია ვახტანგ გორგასლის მეორე ხარისხის ორდენით (1994). 

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 31 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1951
კატეგორია:ლანჩხუთში დაბადებულები
კატეგორია:საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრები
ა
კატეგორია:გარდაცვლილი 2024
კატეგორია:გარდაცვლილი 17 მაისი
კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო მინისტრები
ივანე მინკევიჩი

მინი|ივანე მინკევიჩი
**ივანე ივანეს ძე მინკევიჩი** (, ; დ. 14 აპრილი, 1826, ნეველი  — გ. 14 დეკემბერი, 1897, თბილისი) — პოლონური წარმოშობის რუსი ექიმი და მწერალი.

დაიბადა ვიტებსკის გუბერნიის ქალაქ ნეველში, პოლონელი ვაჭრის ოჯახში. მედიცინას ეუფლებოდა მოსკოვის უნივერსიტეტში 1843–1848 წლებში. იქვე დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია 1850 წელს. 1851–1853 წლებში ნიკოლაი პიროგოვის თანაშემწე პეტერბურგის ჰოსპიტალში. ყირიმის ომის (1853–1856) დროს სევასტოპოლის ერთ-ერთი დროებითი სამხედრო ჰოსპიტლის მთავარი ექიმი იყო. 1856 წლიდან მსახურობდა კავკასიის არმიის მთავარ ქირურგად. 1884 წელს სახელმწიფო სამსახურიდან გათავისუფლების შემდეგ სამუდამოდ დასახლდა თბილისში, სადაც ეწეოდა პრაქტიკულ და სამეცნიერო საქმიანობას. იყო კავკასიის სამედიცინო საზოგადოების ერთ-ერთი დამფუძნებელი და მისი შვიდგზის პრეზიდენტი. გამოქვეყნებული ჰქონდა ნაშრომები მედიცინის აქტუალური საკითხების, კავკასიის ხალხური მედიცინის, ისტორიისა და ეთნოგრაფიის შესახებ.

## ლიტერატურა 
* Д-р мед. Змеев Лев Фёдорович. Словарь врачей, получивших степень доктора медицины (и хирургии) в Императорском Московском университете до 1863 года. — Санкт-Петербург: Типо-лит. В. Г. Апостолова, 1885. — გვ. 36—37, 65. 
* T. Ostrowska. Minkiewicz, Jan (1826—1897). «Polski Słownik Biograficzny» გვ. 294—295.

კატეგორია:დაბადებული 1826
კატეგორია:დაბადებული 14 აპრილი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1897
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1897
კატეგორია:რუსი ექიმები
კატეგორია:თბილისელები
მაგომედსალამ მაგომედოვი

**მაგომედსალამ მაგომედალის ძე მაგომედოვი** (, დ. 1 ივნისი, 1964) — დაღესტნის პრეზიდენტი 2010–2013 წლებში. დაინიშნა რუსეთის პრეზიდენტის მიერ და ოფიციალურად დამტკიცდა დაღესტანის პარლამენტში 2010 წლის 10 თებერვალს. მაგომედოვი ეთნიკურად დარგუელია. მამამისი, მაგომედალი მაგომედოვი, 1992 წლიდან 2006 წლამდე იყო დაღესტანის ხელმძღვანელი. 2013 წლის 28 იანვარს ვლადიმერ პუტინის ბრძანებით მან თანამდებობა დატოვა.

## რესურსები ინტერნეტში
* ბიოგრაფია „Кавказский узел“-ზე

კატეგორია:დაბადებული 1964
კატეგორია:„ერთიანი რუსეთის“ წევრები
კატეგორია:დაბადებული 1 ივნისი
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
დაღესტანის რესპუბლიკის ხელმძღვანელები

**დაღესტანის ხელმძღვანელი** ვალდებულია დაიცვას რუსეთის ფედერაციის კონსტიტუცია, აგრეთვე ფედერალური კანონები და დაღესტანის რესპუბლიკის კონსტიტუცია; ერების შორის თანასწორობა და თავისუფლება, ადამიანებისა და მოქალაქეების უფლებები, ასევე დაღესტანის რესპუბლიკის ერთიანობა და ტერიტორიული მთლიანობა. დაღესტანის რესპუბლიკის ხელმძღვანელი არ შეიძლება იყოს 30 წლამდე ასაკის პირი.

ხელმძღვანელი ირჩევა ოთხი წლის ვადით, დაღესტანის რესპუბლიკის სახელმწიფო ანსამბლეის მიერ.

2020 წლის 5 ოქტომბერს ჩატარებული არჩევნების შედეგად, დღემდე სახელმწიფო ხელმძღვანელად რჩება სერგეი მელიკოვი.

## უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარეები 
## სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარეები 
## ხელმძღვანელები 
## რესურსები ინტერნეტში 
* რუსეთის ადმინისტრაციული დაყოფა

ხელმძღვანელი
სირიანუსი

**სირიანუსი** (, ) — იტალიის კატეპანი 1062–1064 წლებში. იგი მეორე პიროვნებაა ამ თანამდებობაზე, რომელიც წყაროებში მოიხსენიება (არგირუსის (1057) შემდეგ ამ თანამდებობაზე არავინ ჩანს). სირიანუსს ტიტული ბიზანტიის იმპერატორმა კონსტანტინე X დუკამ მიანიჭა. კონსტანტინე უკანასკნელი იმპერატორი იყო, რომელიც იტალიაში ტერიტორიების შენარჩუნებით იყო დაინტერესებული.

## ლიტერატურა 
* Gay, Jules. L'Italie méridionale et l'empire Byzantin: Livre II. Burt Franklin: New York, 1904.

კატეგორია:გარდაცვლილი XI საუკუნე
კატეგორია:ბიზანტიელი მხედართმთავრები
კატეგორია:იტალიის კატეპანები
კატეგორია:XI საუკუნის ბიზანტიელები
კატეგორია:XI საუკუნის იტალიელები
კატეგორია:დაბადების წელი უცნობია
მარგარეტ ბავარიელი

**მარგარეტ ბავარიელი** (, ; დ. 1363 — გ. 23 იანვარი, 1424) —  ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. ბავარიის ჰერცოგ ალბერტ I-ისა და მისი პირველი ცოლის, მარგარეტე ბრიუგელის შუათანა ასული. ბურგუნდიის ჰერცოგინია 1404-19 წლებში როგორც ჟან I უშიშის მეუღლე. თავისი ვაჟის, ჰერცოგ ფილიპ III-ის რეგენტი 1419-23 წლებში. 

## ბიოგრაფია 
მარგარეტი დაიბადა 1363 წელს. იგი იყო ბავარია-სტრაუბინგის ჰერცოგის, ენოს, ჰოლანდიისა და ზელანდიის გრაფისა და ასევე ფრიზიის ლორდ ალბერტ I-ისა და მისი პირველი მეუღლის, მარგარეტე ბრიუგელის შუათანა ქალიშვილი. 

1385 წელს მარგარეტი ქალაქ კამბრში მიათხოვეს ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II-ის უფროს ვაჟს, ნევერის გრაფ ჟან უშიშს. ეს იყო ორმაგი დინასტიური ქორწინება ბურგუნდიისა და ბავარიის სამეფო კარებს შორის, რომელიც ჟანის დედის, გრაფინია მარგარიტა III ფლანდრიელის თაოსნობით შედგა. მარგარეტთან და ჟანთან ერთად დაქორწინდნენ მათი და-ძმაც — ვილჰელმ ბავარიელი და მარგარიტა ბურგუნდიელი. 1404 წელს ჟან უშიშის მამა, ხოლო 1405 წელს კი დედაც გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ჟანი და მარგარეტი ადიან ბურგუნდიის, ფლანდრიისა და არტუას ტახტზე. მათ ქორწინებიდან მხოლოდ ერთი ვაჟი და შვიდი გოგონა შეეძინათ. 

1419 წელს, ჟანის მკვლელობის შემდეგ ტახტზე მათი ვაჟი ფილიპ III ავიდა, მისი მცირეწლოვანების გამო კი 1423 წლამდე მის რეგენტად მარგარიტა დაინიშნა. ფილიპის ზრდასრულობის იუბილედან სულ რამდენიმე თვეში, 1424 წლის 23 იანვარს მარგარეტ ბავარიელი გარდაიცვალა. 

## შვილები 
# კატრინი (1391—1414), 1410 წელს დანიშნეს მის ბიძაშვილ ლუი II ანჟუელზე, თუმცა ნიშნობა ჩაიშალა და კატრინიც მალევე დაიღუპა;
# მარი (1393—1463), ცოლად გაჰყვა კლევისა და მარკის ჰერცოგ ადოლფ I-ს და შეეძინა რვა შვილი;
# მარგარიტა (1393—1442), პირველად ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის დოფინ ლუი დე ვალუას, მეფე შარლ VI-ის ძეს, თუმცა მისი ნაადრევი გარდაცვალების შემდეგ იგი მეორედ დაქორწინდა ბრეტანის ჰერცოგ არტურ რიჩმონტზე;
# ფილიპ III (1396—1467), ბურგუნდიის ჰერცოგი, პირველად ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ის ასული მიშელ დე ვალუა, მისი გარდაცვალების შემდეგ იქორწინა ბონა არტუელზე, ხოლო მეორე დაქვრივების შემდეგ კი დაქორწინდა პორტუგალიის მეფე ჟუან I-ის ქალიშვილ ისაბელ პორტუგალიელზე, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი, თუმცა საყვარლებისგან ასევე ჰყავდა შვიდი შვილი;
# იზაბელი (?—1412), 1406 წელს ცოლად გაჰყვა პენტიევრისა და პერიგროდის გრაფ ოლივერ დე შატილონ-ბლუას;
# ჟანა (1399), გარდაიცვალა ჩვილობაში;
# ანა (1404—1432), ცოლად გაჰყვა ბედფორდის ჰერცოგ ჯონ ლანკასტერს, ინგლისის მეფე ჰენრი IV-ის ვაჟს;
# აგნესი (1407—1476), ცოლად გაჰყვა ბურბონის ჰერცოგ შარლ I დე ბურბონს, საფრანგეთის მეფე ლუი IX-ის შთამომავალს;

## ლიტერატურა 
* Bayley, Francis, The Bailleuls of Flanders and the Bayleys of Willow Hall, (Spottiswoode & Co.:London, 1881), 263.
*  Richard Vaughan, John the Fearless: The Growth of Burgundian Power, (The Boydell Press, 2010), 2–3.
*  de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza (in Portuguese). Lisbon: Lisboa Occidental. p. 147.
*  Suckale, Robert; Crossley, Paul (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437. Metropolitan Museum of Art. p. 16. ISBN 9781588391612.

კატეგორია:დაბადებული 1363
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1424
კატეგორია:ვიტელსბახები
კატეგორია:ბურგუნდიის ჰერცოგინიები
სასოფლო გაზეთი

„**სასოფლო გაზეთი**“ (1868 — 1880 — თბილისი) — ყოველკვირეული, პოპულარული სასოფლო-სამეურნეო და ეკონომიკური გაზეთი; 1871 წლიდან ორკვირეული. რედაქტორ-გამომცემლები: გიორგი წერეთელი (1868); სერგეი მესხი (1869); გიორგი წერეთელი (1870 - 1873) პეტრე უმიკაშვილი (1874-1880).

სულ გამოვიდა ჟურნალის შემდეგი ნომრები:

* 1868: №1 (19.II)- №42 (17.XII)
* 1869: №1 (?)- №23 (?)
* 1870: №1 (17.I) - №26 (12.XII)
* 1871: №1 (16.I) - №23 (30.XII)
* 1872: №1 (15.III) - №24 (29.XII)
* 1873: №1 (12.I) - №14 (დეკ.)
* 1874: №1 (15.I) - №24 (30.XII)
* 1875: №1 (15.I) - №14 (6.XII)
* 1876: №1 (15.I) - №13 (13.XII)
* 1877: №1 (15.I) - №24 (31.XII)
* 1878: №1 (15.I) - №4 (28.XI)
* 1879: №1 (15.I) - №5 (29.III)
* 1880: №1 (?) - № (?)

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
*ჟურნალის ელექტრონული ვერსია
## ლიტერატურა
* ქართული პერიოდიკა, 1819-1945 / ბიბლიოგრ. შედგენილი გ.ი. ბაქრაძის მიერ ; ვ.ი. ეგნატაშვილის რედ. ; [მხატვ. ლ. გრიგოლია] ; საქ. სსრ სახ. წიგნის პალატა. - თბ. : წიგნის პალატის გამოც., 1946, გვ.7

## რესურსები ინტერნეტში
*„სასოფლო გაზეთის“ ელექტრონული ვერსია, საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის გვერდი ციფრული ბიბლიოთეკა „ივერიელი“

კატეგორია:საქართველოს გაზეთები
ელაგინის მეორე ხიდი

**ელაგინის მეორე ხიდი** () — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე შუა ნევკაზე. არის რიუხინის ქუჩის გაგრძელება. აკავშირებს ელაგინისა და კრესტოვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 141,9 მეტრი, სიგანე - 14,5 მ.

## ისტორია 
პირველი ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1821 წელს და გახდა მეცხრე ხიდი სანქტ-პეტერბურგში. 1828 წელს არქიტექტორ შუბერტის გეგმის მიხედვით აქ ააგეს პლაშკოუტიანი ხიდი. 1852 წელს ააგეს თერთმეტმალიანი ხის ხიდი, რომელიც ცენტრალურ ნაწილში იხსნებოდა ორმხრივად. 1948-1950 წლებში ხიდის ხის კოჭები შეიცვალა მეტალის კოჭებით. გასახსნელი მალის საყრდენები შეიცვალა ახალი საყრდენებით ინჟინერ ვ. ვ. ბლაჟევიჩის პროექტის მიხედვით. ამ ყველაფრის შედეგად ხიდი გახდა რვამალიანი. 1990 წლიდან ხიდი გახდა საფეხმავლო დარჩენილი ხის საყრდენები შეიცვალა რკინა-ბეტონით, აღადგინეს გასახსნელი მალის საყრდენების შემოფიცვრა. რეკონსტრუქცია მიმდინარეობდა ინჟინერ ზ. გ. ვასილევის პროექტის მიხედვით. 

2007 წლის 18 აპრილს სანქტ-პეტერბურგის მთავრობამ მიიღო 2015 წლამდე ქალაქის ნორმატიული მდგომარეობის განვითარების კონცეფცია, რომლის თანახმადაც ელაგინის პირველი ხიდის რეკონსტრუქცია უნდა მომხდარიყო. 2017 წლის 21 ნოემბერს ხიდი დაიხურა სარეკონსტრუქციოდ. რეკონსტრუქციის შედეგად ხიდი მთლიანად აღადგინეს: ააგეს ახალი რკინაბეტონის ფუნდამენტის საყრდენი, ხიდის ყველა ხის კონსტრუქცია შეცვალეს რკინის კონსტრუქციებით. 2018 წლის 1 ივნისს აღდგენილი ხიდი კვლავ გახსნეს.

## ლიტერატურა 
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 437. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 301. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 45. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
*Антонов Б. И. Мосты Санкт-Петербурга. — СПб.: Глагол России, 2002. — С. 61—62. — 192 с. — ISBN 5-89622-019-5.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Google Maps: Второй Елагин мост со спутника.
* 2-й Елагин мост // СПб ГБУ «Мостотрест»

## სქოლიო 
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
დიმიტრი ერისთავი

**დიმიტრი ერისთავი** შეიძლება აღნიშნავდეს:

* დიმიტრი ერისთავი — ქართველი მხატვარი;
* დიმიტრი ერისთავი — ქართველი ექიმი;
* დიმიტრი ერისთავი — ქართველი ქიმიკოსი;
* დიმიტრი ერისთავი — ქართველი სამხედრო პირი.

## იხილეთ აგრეთვე
* ერისთავი
* ერისთავი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ულუყარა

**ულუყარა**, **ულუყარაბაში** () — მწვერვალი საქართველოსა და რუსეთის (ყაბარდო-ბალყარეთი) საზღვარზე, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონზე, ადილსუს ხეობაში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 4302 მ. ჩრდილოეთით ეშვება მყინვარი კაშკატაში, სამხრეთით ლეხზირი, აღმოსავლეთით მყინვარ ბაშყარის ნაწილი. ყარაჩაულ-ბალყარულიდან სახელწოდება ითარგმნება როგორც „დიდი შავი მთა“.

## სქოლიო
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მთები
კატეგორია:ყაბარდო-ბალყარეთის მთები
გიორგი ანწუხელიძის მწვერვალი

**გიორგი ანწუხელიძის მწვერვალი** — მწვერვალი საქართველოში, დუშეთის, თიანეთისა და ახმეტის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის სამხრეთ განშტოებაზე, მწვერვალ დიდი ბორბალოს სამხრეთით 3,5 კმ-ში, ზღვის დონიდან 3276,1 მ. წარმოადგენს მდინარეების ალაზნის, იორის, ასევე ფშავის არაგვის წყალგამყოფს.

აღმოაჩინეს საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის ტოპოგრაფიული სამსახურის თანამშრომლებმა სამეცნიერო-სასწავლო ხასიათის ლაშქრობის დროს 2018 წელს. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს წინადადებით ახმეტის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს გადაწყვეტილებით მანამდე უსახელო მწვერვალს 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის გმირის გიორგი ანწუხელიძის სახელი მიენიჭა.

## სქოლიო
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის მთები
კატეგორია:კახეთის მხარის მთები
ჯილოვხანლი

**ჯილოვხანლი** () — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის  რაიონში.    მოსახლეობის რაოდენობა —  	 215  კაცი. 

## რესურსები ინტერნეტში
* 
 

 
კატეგორია:ზარდაბის რაიონის სოფლები
მხიარული რომანი

**მხიარული რომანი** — ლევან ხოტივარის 1972 წლის ქართული მხატვრული კომედიური ჟანრის ფილმი. სცენარი ფილმისთვის დაწერეს ოთარ რაზმაძემ, ანზორ სალუქვაძემ და ლევან ხოტივარმა. ფილმის კომპოზიტორია გიორგი ცაბაძე. მთავარ როლებში მონაწილეობენ: იპოლიტე ხვიჩია, ხათუნა კოტრიკაძე და რამაზ გიორგობიანი. ფილმის პრემიერა საქართველოში გაიმართა 1972 წლის 1 სექტემბერს, ხოლო მოსკოვში 1974 წლის 2 იანვარს.

## სიუჟეტი 
ფილმის სიუჟეტი შემდეგნაირად ვითარდება. დათოს ინკასატორ იპოლიტეს ქალიშვილი ეკა უყვარს. იპოლიტეს ყველგან თავდამსხმელები ელანდება, გაუგებრობის გამო დათოც ავაზაკი ჰგონია, სადაც დაინახავს, მის შეპყრობას და მილიციისთვის გადაცემას ცდილობს. იპოლიტეს წყალობით უსიამოვნებაში არაერთგზის მოხვედრილი დათო და ეკა იპოლიტეს დაუკითხავად დაქორწინდებიან. დათოს სიძედ ხილვა იპოლიტეს წყობიდან გამოიყვანს, მაგრამ მალე ყველაფერი გაირკვევა და ბედნიერი წყვილი საქორწინო მოგზაურობაში გაემგზავრება.

## როლებში 
## რესურსები ინტერნეტში
*
* 

## სქოლიო
კატეგორია:1972 წლის ქართული ფილმები
კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები
კატეგორია:კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ ფილმები
კატეგორია:ლევან ხოტივარის ფილმები
კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით
იოანე სკილიცე

[250პქ|მარჯვნივ|მინი|[ვარიაგების დაცვა|ვარიაგები — გამოსახულება იოანე სკილიცეს ნაშრომიდან]]
**იოანე სკილიცე** (; დ. დაახლ. 1040 — გ. 1101 წლის შემდეგ) — XI საუკუნის ბიზანტიელი ისტორიკოსი, ალექსი კომნენოსის წარჩინებული მოხელე. მისი მთავარი ნაშრომია „*ისტორიის მიმოხილვა*“ (), რომელიც მოიცავს პერიოდს ნიკიფორე I-ის გარდაცვალებიდან (811) მიხეილ VI-ის დამხობამდე (1057). ეს ნაშრომი წარმოადგენს თეოფანე აღმსარებლის მატიანეს გაგრძელებას. არსებობს „*ისტორიის მიმოხილვის*“ გაგრძელებაც, მიყვანილი 1079 წლამდე, რომელიც ხშირად იოანე სკილიცეს მიეწერება.

იოანე სკილიცეს ნამუშევარი გამოიყენა გიორგი კედრენემ.

## მადრიდის სკილიცე 
[250პქ|მინი|მარჯვნივ|[ბერძნული ცეცხლი, მინიატიური „*მადრიდის სკილიცედან*“]]

იოანეს მთავარი ნაწარმოებია ე. წ. „*მადრიდის სკილიცე*“, რომელიც XVIII საუკუნეში აღმოაჩინეს ესპანეთის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში სათაურით „*ბიზანტიის იმპერატორების ისტორია კონსტანტინოპოლში 811-დან 1057 წლამდე, დაწერილი კურაპალატ იოანე სკილიცეს მიერ*“. მისი დათარიღება დავის საგანია პალეოგრაფ-ბიზანტიოლოგებს შორის. ერთი ვერსიით იგი დაწერილია XIII საუკუნის შუა ხანებში ან მეორე ნახევარში, მეორეთი — XII–XIII საუკუნეების მიჯნაზე. 1970-იანი წლების ბოლოს, ნ. უილსონმა ხელწერის იდენტიფიკაციის საფუძველზე ხელნაწერი დაათარიღა XII საუკუნის შუა ხანებით და დაამტკიცა მისი სამხრეთიტალიური წარმოშობა. შესაძლოა იგი შედგენილია პალერმოს სასახლეში, იმპერატორისადმი ნაბოძები თვით სკილიცეს ორიგინალის ასლზე დაყრდნობით, რომელიც შეიქმნა 1158 წელს ჰენრიკუს არისტიპუსისათვის — სიცილიის სამეფოს ელჩისა და პალერმოს ცნობილი ინტელექტუალისათვის.

ხელნაწერში გამოსახულია 574 მინიატიურა, 100-მდე მათგანი კი დაკარგულია. „*მადრიდის სკილიცე*“ ბიზანტიური ისტორიული მინიატიურის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ძეგლად ითვლება და წარმოადგენს ბიზანტიის ვიზუალიზაციის ფასდაუდებელ ძირითად წყაროს.

## ლიტერატურა 
* Text:  The Thurn edition supersedes the much older one by Migne, below. A popular edition is being prepared for Kanakis books (with parallel Modern Greek "translation") and a facsimile edition of the Madrid is also available from Militos (Μίλητος) Publishers.
* *AHRB Skylitzes Colloquium*, Belfast, 21–22 September 2002, Institute for Byzantine Studies, Queen's University, Belfast.https://web.archive.org/web/20060518063126/http://www.byzantium.ac.uk/frameset_events.htm?events_reports2002
* John Wortley (trans.), *John Scylitzes, a synopsis of histories (811-1057 A.D.): a provisional translation*, Centre for Hellenic Civilization, University of Manitoba, 2000.
* B. Flusin (trans.), J.-C. Cheynet (ed.), *Jean Skylitzès: Empereurs de Constantinople*, Ed. Lethielleux, 2004, .
* 
* W. Seibt: Johannes Skylitzes: On the Person of the Chronicler , Jahrb. Österr. Byz. 25 (1976) 81-85.
* Eirini-Sophia Kiapidou, *Ἡ Σύνοψη Ἱστοριῶν τοῦ Ἰωάννη Σκυλίτζη καὶ οἱ πηγές της (811‐1057). Συμβολὴ στὴ βυζαντινὴ ἱστοριογραφία κατὰ τὸν ΙΑ΄ αἰώνα*, Αthens 2010

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
კატეგორია:ბიზანტიელი ისტორიკოსები
კატეგორია:XI საუკუნის ისტორიკოსები
კატეგორია:XI საუკუნის ბიზანტიელები
დიდი დუქსი

[მინი|[ალექსი აპოკავკოსი, ერთ-ერთი დიდი დუქსი|250პქ|მარჯვნივ]]
**დიდი დუქსი**, *მეგადუქსი* () — გვიანდელი ბიზანტიის იმპერიის ერთ-ერთი უმაღლესი თანამდებობა, ფლოტის მეთაური. 

ფლოტის დუქსის თანამდებობა სავარაუდოდ უნდა შექმნილიყო ალექსი I კომნენოსის მიერ 1085 წლის შემდეგ. დაახლოებით 1092 წელს ჩანაცვლდა დიდი დუქსის თანამდებობით. ეს სიახლე დაკავშირებული იყო თემობრივი საზღვაო ძალების გაუქმებასთან და მთელი ფლოტის ერთი ადმირალის ხელმძღვანელობის ქვეშ დაქვემდებარებასთან; დრუნგარიოსი გახდა მისი მოადგილე. პირველი დიდი დუქსი სავარაუდოდ იყო ალექსი I-ის ცოლისძმა, იოანე დუკა, რომელიც მასშტაბურ ოპერაციებს უძღვებოდა ზღვასა და ხმელეთზე. 1453 წლამდე ეს თანამდებობა იერარქიაში ერთ-ერთ უმაღლესად რჩებოდა; გიორგი კოდინე (XIV საუკუნე) მას პროტოვესტიარიოსსა და პროტოსტრატორს შორის ასახელებდა.

მრავალი მნიშვნელოვანი პირი იკავებდა ამ თანამდებობას. XII საუკუნეში ამ პოსტზე კონტოსტეფანოსების ოჯახი დომინირებდა. XIII საუკუნიდან მოყოლებული, განსხვავება დიდ დუქსსა და პროტოსტრატორს შორის გაურკვეველი გახდა, რადგან ორივე სარდალს შეეძლო ზღვასა ან ხმელეთზე მეთაურობა. დიდი დუქსის თანამდებობა ზოგჯერ უცხოელებსაც ენიჭებოდათ: 1207 წელს გენუელმა ფილოკალო ნავიგაიოსომ კონსტანტინოპოლის ლათინი იმპერატორისგან მიიღო კუნძული ლემნოსი და დიდი დუქსის მემკვიდრეობითი ტიტული; XIV საუკუნის დასაწყისში ეს ტიტული მიენიჭა როჯერ დე ფლორს, იტალიელ კონდოტიერს.

## ლიტერატურა 
* 

კატეგორია:ბიზანტიური სამხედრო წოდებები
კატეგორია:ბიზანტიური თანამდებობები
ლევან ხოტივარი

**ლევან ხოტივარი** (დ. 4 იანვარი, 1902, ქუთაისი, — გ. 14 დეკემბერი, 1980, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, სცენარისტი და კინორეჟისორი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1980). სკკპ წევრი 1947 წლიდან. 

ლევან ხოტივარმა დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია 1921 წელს. 1923–1925 წლებში სწავლობდა საქართველოს განათლების სახალხო კომისარიატის მიერ ჩამოყალიბებულ კინომსახიობთა სტუდიაში; 1924 წლიდან იღებდნენ კინოში. გადაღებულია 10-ზე მეტ ფილმში. როლები: თედო ბიჭი („ხანუმა“, 1926), მურთაზ ვერსაძე („ახალგაზრდობა იმარჯვებს“, 1928), გელა („მზაღო და გელა“, 1933), თედო („ნარინჯის ველი“, 1937), არისტო („მეგობრობა“, 1940) და სხვა; მეორე რეჟისორად მუშაობდა ფილმებზე: „ჯურღაის ფარი“ (1944), „ჭირვეული მეზობლები“ (1945) და სხვა. ძირითადად იღებდა კინოკომედიებს. დამდგმელი რეჟისორია ფილმებისა: „ჭრიჭინა“ (1954), „მე ვიტყვი სიმართლეს“ (1957), „განაჩენი“ (1959), „უდიპლომო სასიძო“ (1961), „ტარიელ გოლუა“ (1968), „მხიარული რომანი“ (1972), „ჩირიკი და ჩიკოტელა“ (1975, რ. ხოტივართან ერთად) და სხვა; ხოტივარის ახალი რედაქციით გამოვიდა ფილმები „ჟუჟუნას მზითევი“ (1965), „მამის მკვლელი“ (1980) და სხვა; დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში.

## ფილმოგრაფია
### ფილმების დამდგმელი რეჟისორი
*1954: „ჭრიჭინა“  რეჟ. სიკო დოლიძესთან ერთად
*1957: „მე ვიტყვი სიმართლეს“
*1959: „განაჩენი“ 
*1961: „უდიპლომო სასიძო“ 
*1968: „ტარიელ გოლუა“
*1972: „მხიარული რომანი“  
*1975:„ჩირიკი და ჩიკოტელა“

### სცენარის ავტორი ფილმებისა
*1954: „ჭრიჭინა“  მარიკა ბარათაშვილთან ერთად  რეჟისორები სიკო დოლიძე, ლევან ხოტივარი
*1957: „მე ვიტყვი სიმართლეს“ ორდე დგებუაძესთან ერთად  რეჟ.  ლევან ხოტივარი
*1961: „უდიპლომო სასიძო“ რევაზ (რეზო) ებრალიძე და ოთარ რაზმაძესთან ერთად  რეჟ. ლევან ხოტივარი
*1972: „მხიარული რომანი“  ოთარ რაზმაძესთან და ანზორ სალუქვაძესთან ერთად  რეჟ. ლევან ხოტივარი

### გადაღებულია ფილმებში
*1924: „დაკარგული საუნჯე“  რეჟ. ამო ბეკ-ნაზაროვი
*1925: „ვინ არის დამნაშავე?“  რეჟ. ალექსანდრე წუწუნავა
*1925: „ათასის ფასად („დაჰკრა ჟამმა“)“  რეჟ. ვლადიმერ ბარსკი
*1925: „წარსულის საშინელებანი“  რეჟ.  ვლადიმერ ბარსკი
*1926:„ხანუმა“  (თედო ბიჭი) რეჟ.  ალექსანდრე წუწუნავა
*1928:„ჯანყი გურიაში“  რეჟ.  ალექსანდრე წუწუნავა
*1928:„ახალგაზრდობა იმარჯვებს“ (მურთაზი) რეჟ. მიხეილ გელოვანი
*1933: „მზაღო და გელა“ (გელა)  რეჟისორები შალვა ხუსკივაძე, ლევ პუში
*1934: „უკანასკნელი მასკარადი“ (მენშევიკი ოფიცერი) რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი
*1934: „ნახვამდის“ (თენგიზი – დავითის შვილი) რეჟ. გიორგი მაკაროვი
*1936: „ფრთოსანი მღებავი“  რეჟ. ლეო ესაკია
*1937: „ნარინჯის ველი“ (თედო–კოლმეურნეობის თავმჯდომარე) რეჟ. ნიკოლოზ შენგელაია
*1939: „სამშობლო“ (არჩილი) რეჟ.  ნიკოლოზ შენგელაია
*1940: „მეგობრობა“ (არისტო – პარტკომის მდივანი) რეჟ. სიკო დოლიძე

## ჯილდოები და აღიარება
*1980 : საქართველოს სახალხო არტისტი

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 იანვარი
კატეგორია:დაბადებული 1902
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1980
კატეგორია:ქართველი მსახიობები
კატეგორია:ქართველი სცენარისტები
კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები
კატეგორია:საბურთალოს პანთეონში დაკრძალულები
მსურს გავერკვე

**მსურს გავერკვე** () — კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმის“ მიერ 1980 წელს გადაღებული საბჭოთა ორსერიიანი დრამატული ჟანრის ტელეფილმი. წარმოადგენს ნაბი ჰაზრის პოემის — „შეგებებული სარჩელის“ ეკრანიზაციას. შეიქმნა სსრკ-ს ცენტრალური ტელევიზიის დაკვეთით.

## სიუჟეტი 
ტელეფილმი მოგვითხრობს ორი შეყვარებული ადამიანის ბრძოლაზე და მათი დამსხვრეული ოცნებების შესახებ. ორ ადამიანს — რუსტამს და ჩინარას შეუყვარდათ ერთმანეთი და ცხოვრობენ ბედნიერად, მაგრამ ბოლოს და ბოლოს ჩინარა ხვდება, რომ მას სიყვარულის გარდა არაფერი სურს. იგი გადაწყვიტავს დაშორდეს რუსტამს და სთავაზობს მას საყვარლობას. ეს რუსტამმა არ მიიღო. ჩინარა როდესაც ხვდება თავის შეცდომას ცდილობს დააბრუნოს ყველაფერი და გააგრძელოს ძველებურად ცხოვრება. მაგრამ, რუსტამს აღარ სურს ძველი ურთიერთობების აღდგენა და საერთოდ არანაირი სურვილი აღარ აქვს ჩინარასთან ურთიერთობების გაგრძელებაზე.

## რესურსები ინტერნეტში
* მსურს გავერკვე 

კატეგორია:1980 წლის ფილმები
კატეგორია:აზერბაიჯანულენოვანი ფილმები
კატეგორია:რუსულენოვანი ფილმები