ევრაზიული სვია

**ევრაზიული სვია** (*Mareca penelope*), რომელიც ასევე ცნობილია როგორც **ჭიკჭიკა** — მდინარის იხვების Mareca-ს გვარის სამი შემორჩენილი სახეობიდან ერთ-ერთი.
## ტაქსონომია
ევრაზიული სვია ოფიციალურად აღწერა კარლ ლინემ თავის მნიშვნელოვან ნაშრომში Systema Naturae, 1758 წლის მე-10 გამოცემაში, ბინომიალური სახელით Anas penelope. Anas ლათინური სიტყვაა და ნიშნავს „იხვს“, ხოლო penelope მიუთითებს იხვზე, რომელმაც, გადმოცემის თანახმად, გადაარჩინა პენელოპე, როდესაც ის ზღვაში ჩააგდეს. მისი სახელი მომდინარეობს ძველი ბერძნული სიტყვებიდან πήνη (pene) — „ნაქსოვი“ და ὤψ (ops) — „გარეგნობა“; ეს დაკავშირებულია იმ ხერხთან, რომელსაც იგი თაყვანისმცემლების მოსაგერიებლად იყენებდა, სანამ მისი ქმარი, ოდისევსი, შორს იმყოფებოდა. 2009 წლის კვლევის შემდეგ, სვიის 5 სახეობა გადაიტანეს აღდგენილ გვარში Mareca, შესაბამისად, მისი ამჟამინდელი ბინომიალური სახელია Mareca penelope.

## აღწერა
ამ მდინარის იხვის სიგრძე 42–52 სმ-ია (17–20 ინჩი), ფრთების გაშლილობა 71–80 სმ (28–31 ინჩი), ხოლო წონა — 500–1,073 გრ (1–2 ფუნტი). გამრავლების პერიოდში მამალს აქვს ნაცრისფერი გვერდები და ზურგი, შავი უკანა ნაწილი, მუქი მწვანე „სარკე“ (speculum) და ფრთების ზედა ნაწილზე მკვეთრი თეთრი ლაქა, რომელიც ჩანს როგორც ფრენისას, ისე მოსვენებულ მდგომარეობაში. მას აქვს ვარდისფერი მკერდი, თეთრი მუცელი და წაბლისფერი თავი კრემისფერი თხემით. არასამრავლო (ეკლიფსური) პერიოდის ბუმბულით, მამალი უფრო მეტად ჰგავს დედალს. დედალი ღია ყავისფერია და მისი შეფერილობა წააგავს დედალი ამერიკული სვიისას. ფორმის მიხედვით მისი გარჩევა თითქმის ყველა სხვა იხვისგანაა შესაძლებელი, გარდა ამერიკული სვიისა. თუმცა, ამ უკანასკნელს უფრო ღია ფერის თავი და ფრთების ქვედა მხარეს თეთრი იღლიის ბუმბული აქვს. დედალი შეიძლება იყოს ჟანგისფერი მორფის (უფრო წითური თავით) ან ნაცრისფერი მორფის (უფრო ნაცრისფერი თავით).

File:Mareca penelope in flight s4.jpg|ორი მამრი და ერთი მდედრი ფრენისას
File:Mareca penelope eclipse.jpg|მამრი ეკლიფსურ ბუმბულში ნაგოია-ში, იაპონია
File:Anas penelope MWNH 0970.JPG|კვერცხი, კოლექციიდან (ვისბადენის მუზეუმი) 

## გავრცელება
ის მრავლდება ევროპისა და პალეარქტიკის უკიდურეს ჩრდილოეთ რაიონებში. ის წარმოადგენს ჩრდილოამერიკული ამერიკული სვიის ძველი სამყაროს ანალოგს. ის გამოკვეთილად მიგრირებადი ფრინველია და გამოსაზამთრებლად თავისი გამრავლების არეალზე გაცილებით სამხრეთით მიფრინავს. ის მიგრირებს სამხრეთ აზიასა და აფრიკაში. დიდ ბრიტანეთსა და ირლანდიაში ევრაზიული სვია ფართოდაა გავრცელებული როგორც მოზამთრე სტუმარი, თუმცა იშვიათია როგორც მობინადრე ფრინველი შოტლანდიაში, ლეიკ-დისტრიქტში, პენინის მთებში და ზოგჯერ უფრო სამხრეთითაც, ხოლო ირლანდიაში მხოლოდ მცირე რაოდენობის გამრავლებული წყვილი გვხვდება. ამერიკის შეერთებულ შტატებში ის იშვიათ მოზამთრე სტუმრად ითვლება შუა ატლანტიკურ და წყნარი ოკეანის სანაპიროებზე. აშშ-ის დანარჩენ ტერიტორიაზე ის იშვიათი სტუმარია, გარდა ოთხი კუთხის რეგიონისა და სამხრეთ აპალაჩებისა.[6]

File:Wigeon3.jpg|ევრაზიული სვიათა წყვილი ნანდურ მადჰმეშვარის ფრინველთა თავშესაფარში, ინდოეთი
File:1J6A3215-Eurasian Wigeon.jpg|ნეპალში

## ქცევა და ჰაბიტატი
ევრაზიული სვია ღია ჭარბტენიანი ადგილების ფრინველია, როგორიცაა ტენიანი მდელოები ან ჭაობები შედარებით მაღალი მცენარეულობით. ის, როგორც წესი, იკვებება მცენარეული საკვების მოპოვებით წყლის ზედაპირზე (dabbling) ან ბალახობით, რასაც ძალიან ხალისით აკეთებს. ბუდეს იკეთებს მიწაზე, წყალთან ახლოს და საფარქვეშ. გამრავლების სეზონის გარეთ ის ძალიან გრიგარული (გუნდური) ფრინველია და ქმნის დიდ გუნდებს. ამერიკის შეერთებულ შტატებში ისინი უერთდებიან ამერიკული სვიის გუნდებს და ასევე ჯვარდებიან (ჰიბრიდიზდებიან) მათთან.ეს ვოკალური სახეობაა; მამალი გამოსცემს დამახასიათებელ სტვენას, რომელიც შეიძლება მიემსგავსოს ბგერებს „pjiew pjiew“, ხოლო დედალს აქვს დაბალი, ხრინწიანი ხმა, რომელიც შეიძლება გადმოიცეს როგორც „rawr“.

ევრაზიული სვია არის ერთ-ერთი სახეობა, რომელზეც ვრცელდება აფრიკულ-ევრაზიული მიგრირებადი წყალმცურავი ფრინველების კონსერვაციის შესახებ შეთანხმება (AEWA). მისი კონსერვაციის სტატუსია ყველაზე ნაკლები საფრთხის ქვეშ მყოფი.

## ლიტერატურა
* 
* 
* 
* 
* 

## სქოლიო