open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
კლოდეტ კოლბერი

**კლოდეტ კოლბერი** ( დაბადებით **ემილი კლოდეტ შოშუანი**; დ. 13 სექტემბერი, 1903 — გ. 30 ივლისი, 1996) — ამერიკელი თეატრისა და კინოს მსახიობი. ორ ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში იყო ჰოლივუდის წამყვანი ლედი, რომელიც მოიხსენიებოდა როგორც „განუმეორებელი სილამაზის, გაწაფულობის, საზრიანობისა და სიმხნე-სიხალისის ნარევი“. 

თავისი კარიერა დაიწყო 1920-იანი წლების ბოლოს ბროდვეის დადგმებში და ხმოვანი კინოს გაჩენისთანავე კინოში გადავიდა. თავდაპირველად თანამშრომლობდა Paramount Pictures-თან, ხოლო შემდეგ შტატგარეშე მსახიობად მუშაობდა. ელი ენდრიუსის როლის შესრულებისთვის ფილმში „ეს მოხდა ერთხელ ღამით“ გადაეცა ოსკარი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის (1934). სხვა ცნობილი ფილმებიდან აღსანიშნავია: „კლეოპატრა“ (1934) და „პალმ-ბიჩის ისტორია“ (1942). 

თავისი მრგვალი სახით, დიდი თვალებით, მომხიბვლელობით, არისტოკრატიული მანერით, მსუბუქი კომედიური და ემოციური დრამატული ნიჭის წყალობით, კოლბერმა სახელი გაითქვა როგორც მრავალმხრივმა მსახიობმა, რის გამოც 1930-1940 წლების ერთ-ერთი ყველაზე მაღალანაზღაურებადი მსახიობი გახდა. მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში ითამაშა 60-ზე მეტ ფილმში. კოლბერი იყო ინდუსტრიის ყველაზე მაღალანაზღაურებადი ვარსკვლავი 1938 და 1942 წლებში. გადასაღებ მოედანზე მისი ხშირი პარტნიორები იყვნენ ფრედ მაკმიურეი შვიდ ფილმში (1935-49) და ფრედრიკ მარჩი ოთხ ფილმში (1930-33). 

1950-იანი წლების დასაწყისში კოლბერი არსებითად ეკრანს ჩამოსცილდა და ტელევიზიასა და თეატრს მიემხრო და მიიღო ტონის ჯილდოს ნომინაცია პიესაში „ქორწინება შემოვლით“ 1959 წელს. მისი კარიერა დაღმავლობას განიცდიდა 1960-იანი წლების დასაწყისში, თუმცა 1970-იანი წლების ბოლოს ადგილი ჰქოდა მისი კარიერის გამოცოცხლებას თეატრში და მიიღო სარა სიდონზის ჯილდო ჩიკაგოს თეატრში შესრულებული სამუშაოსათვის 1980 წელს. შესრულებული როლისთვის სატელევიზიო მინისერიალში „ორი მისიზ გრენვილზი“ (1987) მიენიჭა ოქროს გლობუსი და ნომინირებული იყო ემის ჯილდოზე.

1999 წელს ამერიკის კინოინსტიტუტმა კლოდეტ კოლბერი სიკვდილის შემდგომ AFI-ის 100 წელი... 100 ვარსკვლავის ჩამონათვალში მე-12 ადგილზე განაწესა.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 
* 

კატეგორია:ჰოლივუდის დიდების ხეივანი
კატეგორია:დაბადებული 13 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1903
კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1996
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
ენისეის ყურე

**ენისეის ყურე** () — კარის ზღვის ყურე, გიდანის ნახევარკუნძულსა და აზიის კონტინენტის სანაპიროს შორის. სიგრძე სოპოჩნაია-კარგის კონცხამდე შეადგენს 225 კმ-ს. სიგანე შესართავთან 150 კმ-ია. სიღრმე — 6–20 მ. ენისეის ყურეში ჩაედინება მდინარე ენისეი. ზამთარში იფარება უძრავი ყინულით, ჩრდილოეთ ნაწილში — მცურავით. ყინულისაგან თავისუფლდება ზაფხულის სამი თვის განმავლობაში. მოქცევა ნახევარდღეღამურია (0,4 მ სიმაღლის). ადგილი აქვს თევზჭერასა (ნელმა, ომული და სხვ.) და ზღვის ცხოველებზე (სელაპი, თეთრი ვეშაპი და სხვ.) ნადირობას. ენისეის ყურეზე გადის ქვემო ენისეის პორტებთან — დუდინკასთან და იგარკასთან დამაკავშირებელი საზღვაო გზები. ყურის შესართავის აღმოსავლეთ მხარეს არის საპორტო ქალაქი დიქსონი, რომლის სიახლოვეს, ამავე დასახელების კუნძულზე მდებარეობს ჰიდრომეტეოროლოგიური ობსერვატორია.

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
კატეგორია:კარის ზღვის ყურეები
კატეგორია:რუსეთის ყურეები
თეთრი ვეშაპი

**თეთრი ვეშაპი** () — ძუძუმწოვარი ცხოველი კბილიანი ვეშაპების ქვერიგის მარტოკბილასებრთა (ადრე დელფინისებრთა) ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 6 მ-მდე, მასა 1,5 ტ-მდე. ზრდასრულები თეთრად არიან შეფერილი (აქედან სახელწოდება). გავრცელებულია წრიულპოლარულად, ბინადრობს არქტიკის ზღვებში, გვხვდება ყინულებს შორის. კანს აქვს ფაშარი ეპიდერმისის სქელი (2 სმ-მდე) ფენა. იკვებება თევზით (მოივა, საიკა, ორაგულისებრნი, ქაშაყისებრნი და მრ. სხვ.), კიბოსნაირებითა და მოლუსკებით. თევზის დევნისას ხშირად შედის დიდ მდინარეებში (ობი, ენისეი, ლენა, ამური და სხვ.); ამურში ხშირად შედის 2000 კმ და მეტზე. ცხოვრობს ჯოგებად (რამდენიმე ათეულიდან ათას სულამდე). ასრულებს რეგულარულ სეზონურ მიგრაციებს. დედალი შობს 140–160 სმ სიგრძის ნაშიერს. თეთრი ვეშაპის შეფერილობა ასაკთან ერთად იცვლება: ახალშობილი ასპიდისფერ-ლურჯია, შემდეგ რუხი, ღია რუხი (ცისფერი); მხოლოდ ზრდასრულები არიან თეთრები. სქესობრივ სიმწიფეს 2–3 წელში აღწევენ. რეწვის ობიექტია, იყენებენ მის ტყავსა და ქონს.

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
კატეგორია:მარტოკბილასებრნი
კატეგორია:ევროპის ძუძუმწოვრები
კატეგორია:აზიის ძუძუმწოვრები
კატეგორია:რუსეთის ძუძუმწოვრები
სკა დონის როსტოვი (საფეხბურთო კლუბი)

**სკა დონის როსტოვი** () — რუსული საფეხბურთო კლუბი ქალაქ დონის როსტოვიდან. 1966 წლის საბჭოთა კავშირის ვიცე-ჩემპიონი, საბჭოთა კავშირის თასის მფლობელი (1981) და ორგზის ფინალისტი (1969, 1971). ასპარეზობს რუსეთის პროფესიული საფეხბურთო ლიგის სამხრეთის ზონაში. 

## კლუბის ისტორია 
ჩამოყალიბდა ქალაქ დონის როსტოვში 1937 წლის 27 აგვისტოს. სხვადასხვა დროს ასპარეზობდა სხვადასხვა დასახელებით.  

### გუნდის სახელწოდებათა ქრონოლოგია 
## მიღწევები 
;  საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი
* ვიცე-ჩემპიონი: 1966
;  საბჭოთა კავშირის თასი
* თასის მფლობელი: 1981
* ფინალისტი: 1969, 1971

### კლუბის რეკორდსმენები 
*ჩატარებული მატჩების რაოდენობით, სამოყვარულო პირველობაზე გამართული შეხვედრების ჩათვლით*
# პეტრე კოსტენკო — 392
# ანდრეი რედკინი — 331
# ალექსანდრე ვორობიოვი — 316
# ანატოლი ჩერტკოვი — 301
# ვალერი გონჩაროვი — 292
# ანდრეი გრებეშჩენკო — 287
# სტანისლავ ლებედინცევი — 284
# ალექსეი ესკოვი — 277
# ვიქტორ კორბანი — 269
# ალექსანდრე ანდრიუშჩენკო — 263

## ლიტერატურა 
* 
* 

## რესურსები ინტერნეტში 
* კლუბის ოფიციალური საიტი
* FootballFacts.ru

## სქოლიო 

კატეგორია:რუსეთის საფეხბურთო კლუბები
კატეგორია:სსრ კავშირის საფეხბურთო კლუბები
დელფინისებრნი

**დელფინისებრნი** () — ძუძუმწოვარ ცხოველთა ოჯახი კბილიანი ვეშაპების ქვერიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 10 მ-მდე. შუბლზე არ გააჩნიათ ნაღარი (გრძივი ნაოჭი), კუდი ფარფლი უკანა მხრიდან ღრმად არის ამოჭრილი. აერთიანებს 20-მდე გვარის 40-მდე სახეობას. ადრე დელფინისებრთა ოჯახში შედიოდა ნარვალისებრნი, როგორც ქვეოჯახი, მაგრამ დღეს მასაც ოჯახის სტატუსი გააჩნია.

## ლიტერატურა 
* 

*
ლუი ჟოზეფი (კონდეს პრინცი)

**ლუი ჟოზეფ დე ბურბონ-კონდე** (; დ. 9 აგვისტო, 1736 — გ. 13 მაისი, 1818) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი ანრი I-ისა და მისი მეორე ცოლის, კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელის ერთადერთი შვილი. კონდეს პრინცი 1740-1818 წლებში. 

## ბიოგრაფია 
ლუი ჟოზეფი დაიბადა 1736 წლის 9 აგვისტოს პარიზში. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი ანრი I-ისა და მისი მეორე მეუღლის, კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელის ერთადერთი შვილი. 1758 წლიდან იგი ხდება საფრანგეთის გენერალური შტატების წევრი და აქტიურად ერთვება შვიდწლიან ომში, სადაც მან დიდი გამარჯვებები მოიპოვა გრიუნინგენსა და იოჰანისბერგში. მოგვიანებით იგი ბურგუნდიის გუბერნატორი გახდა. 1764 წლიდან მან დაიწყო ბურბონთა სასახლის გადიდება და დაანგრია კონდეს სასახლე, მის ადგილას კი ოდეონის თეატრი ააგო. ასევე მან ჩაუტარა რესტავრაცია შანტილის შატოს. 

1780 წელს დაინიშნა ლუი XVI-ის გენერალ-პოლკოვნიკად. მიუხედავად იმისა, რომ იგი თავად ლიბერალი იყო, სამსახურისა და წარმომავლობის გამო ეწინააღმდეგებოდა საფრანგეთში მიმდინარე რევოლუციის იდეოლოგიასა და 1789 წელს ბასტილიის ციხის აღების ფაქტს. საფრანგეთის რევოლუციის დაწყებასთან ერთად მან შვილებთან ერთად დატოვა საფრანგეთი და ჯერ ჰოლანდიაში, შემდეგ კი იტალიაში გაიქცა. მისი არ ყოფნით ისარგებლეს რევოლუციონერებმა და მას მთელი ქონება ჩამოართვეს. მისი მეთაურობით, გერმანიის ქალაქ ვორმსში მალევე შეიქმნა "საფრანგეთიდან დევნილი ფრანგების არმია". მათ მალევე დაუჭირეს მხარი უცხოელმა კოალიციონერებმაც. 1795 წელს იგი ინგლისელებთან ერთად რაინში, ხოლო 1797 წელს ავსტრიელებთან პფალცში ებრძოდა ფრანგ რევოლუციონერებს, რომლებთან დამარცხების შემდეგაც მან კამპოფორმიოს ზავი დადო და რუსეთში გაიქცა. 

მიუხედავად იმისა, რომ რევოლუციონერთა წინააღმდეგ იგი გმირულად იბრძოდა ვიზემბურგში, აგენუსა და ბენტიემში, 1800 წელს მისი არმია დაიშალა, რის გამოც იგი იძულებული გახდა ბრიტანეთში გაქცევით ეშველა თავისთვის. იგი ლონდონიდან აწარმოებდა საიდუმლო მიმოწერას საფრანგეთში დარჩენილ მონარქისტებთან, თუმცა რევოლუციონერებმა მათი წერილები იპოვეს და მონარქისტები სიკვდილით დასაჯეს. 

1814 წელს საფრანგეთში ბურბონთა რესტავრაციის შემდეგ ლუი ჟოზეფი სამშობლოში დაბრუნდა და ლუი XVIII-ის კარზე მაღალი თანამდებობაც მიიღო. იგი გარდაიცვალა 1818 წლის 13 მაისს, 81 წლის ასაკში. 

## შვილები 
# მარი (1755-1759), მადმუაზელ დე ბურბონი, გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
# ლუი ანრი II (1756-1830), კონდეს პრინცი, ცოლად შეირთო ბატილდა ორლეანელი, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი, ენგიენის ჰერცოგი ლუი ანტუანი;
# ლუიზ ადელაიდა (1757-1824), რემირემონტის აბატისა, გარდაიცვალა გაუთხოვარი;

## ლიტერატურა 
*  Montgomery-Massingberd, Hugh (1980). "Addendum: Burke's Royal Families of the World Volume I: Europe & Latin America". Burke’s Royal Families of the World: Volume II Africa & the Middle East. p. 315. ISBN 0-85011-029-7.

კატეგორია:დაბადებული 9 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1736
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 მაისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1818
კატეგორია:ბურბონები
კატეგორია:კონდეს პრინცები
კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
კატეგორია:წმინდა ანდრია პირველწოდებულის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ანას I ხარისხის ორდენის კავალრები
სკა ლვოვი (საფეხბურთო კლუბი)

**სკა ლვოვი** () — საბჭოთა არმიის საფეხბურთო კლუბი ქალაქ ლვოვიდან. ლვოვის მთავარი საფეხბურთო კლუბი ლვოვის „კარპატის“ შექმნამდე.

## კლუბის ისტორია 
ჩამოყალიბდა ქალაქ ლვოვში 1949 წელს, იარსება 1989 წლამდე. სხვადასხვა დროს ასპარეზობდა სხვადასხვა დასახელებით. 

* **ოდო** (;  — 1949–1956)
* **ოსკ** (;  — 1957)
* **სკვო** (;  — 1957–1959)
* **სკა** (;  — 1960–1981)
* **სკა კარპატი** (;  — 1982–1989) 

### ცნობილი ფეხბურთელები 
* იოჟეფ ბეცა (1953–1954)
* სტეპან ვარგა (1963–1965)
* მიროსლავ დუმანსკი (1951–1952)
* ვლადიმერ კაპლიჩნი (1964–1965)
* რომან ხიჟაკი (1968–1969)
* ოლეგ კოპაევი (1958)
* ოლეგ ლუჟნი (1988)
* ანატოლი პუზაჩი (1962–1963)
* ვადიმ ტიშჩენკო (1985–1986)
* ვასილი ტურიანჩიკი (1955–1958)
* სტეპან იურჩიშინი (1979–1983)

## ლიტერატურა 
* *Липовецкий Э., Синеокий В.* Футбол-82. Календарь-справочник СКА «Карпаты». — Львов, 1982—112 с.
* *Сало І. А.* Футбол… зі сльозами — Львів: Каменяр, 2007. — 542 с ISBN 5-7745-1021-2
* *Михалюк Ю.* Таємниці львівського футболу (Книга I). — Львів: ЛА «Піраміда», 2004. — 192 с ISBN 966-8522-18-4 2004. — 192 с.

## რესურსები ინტერნეტში 
* კლუბის სტატისტიკა
* FootballFacts.ru
* Чемпионаты СССР

## სქოლიო 
კატეგორია:უკრაინის საფეხბურთო კლუბები
კატეგორია:სსრ კავშირის საფეხბურთო კლუბები
ნიკოლოზ დიასამიძე (პუბლიცისტი)

**ნიკოლოზ დიასამიძე** (დ.  1845, გორის მაზრა — გ.  13 აგვისტო, 1897, ბრილი, გორის მაზრა) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, მეცენატი.

## ბიოგრაფია
ნიკოლოზ (ნიკო) დიასამიძე იყო ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, მეცენატი. დაიბადა 1845 წელს, საქართველო-იმერეთის გუბერნიაში, გორის მაზრაში. 1877 წელს აღალო თუთაევთან ერთად გორში თავისი ხარჯით გადააკეთა ძველი როტონდა და იქ თეატრი დააარსა; მას საკუთარ სახლებში (თბილისში, სოფლები: საქაშეთი, ბრილი) მოწყობილი ჰქონდა სალონები, სადაც მართავდა ლიტერატურულ შეხვედრებს (ე. წ. „ორშაბათები“), თეატრის წარმოდგენებს; 1877 წელს მისი აქტიური მონაწილეობით სოფელ რუისში საქველმოქმედო მიზნით დაარსდა საზოგადოებრივი ბანკი, რომელსაც ერთხანს კონსტანტინე მამაცაშვილთან ერთად ხელმძღვანელობდა; 1892 წელს, გორის მაზრის სოფელ ბრილში (ახლანდელი ხაშურის მუნიციპალიტეტი), მის სახლში, მისივე მონაწილეობით ჩატარდა გაზეთ  „კვალის“ დამფუძნებელი კრება; გაზეთ  „დროებაში“ აქვეყნებდა პუბლიცისტურ წერილებს სოციალურ და განათლების საკითხებზე; მოკლეს ბრილელმა გლეხებმა; ამ ფაქტს აკაკი წერეთელმა, რომელსაც მასთან ახლო მეგობრობა აკავშირებდა, უძღვნა ლექსი „ნიკო დიასამიძის სახსოვრად“. დაკრძალულია სოფელ ბრილში.

## ლიტერატურა
## რესურსები ინტერნეტში
* ბრილელი მებატონის საინტერესო ცხოვრების გზა და მძიმე დასასრული

კატეგორია:დაბადებული 1845
კატეგორია:გარდაცვლილი 13 აგვისტო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1897
კატეგორია:ქართველი საზოგადო მოღვაწეები
ნ
კატეგორია:მოკლული ქართველები
დინგნისკარტასებრნი

**დინგნისკარტასებრნი** () — ძუძუმწოვართა ოჯახი კბილიანი ვეშაპების ქვერიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 4–12,5 მ. დინგი წაგრძელებულია, განვითარებულია ცხომოვანი ბალიში (შუბლის შვერილი). ხელის ქვეშ აქვს 2–4 წინ მიმართული ნაკეცი (ნაოჭი). კუდის ფარფლი უკანა მხრიდან ამოუკვეთავია. აერთიანებს 5–6 გვარს: მოცურალა (2 სახეობა), გრძელდინგა ვეშაპი (2 სახეობა), დინგნისკარტა (1 სახეობა), კბილღვედა ვეშაპი (14–15 სახეობა), ტასმანიური დინგნისკარტა (1 სახეობა) და ავსტრალიური კბილღვედა ვეშაპი (1 სახეობა). კბილები (1–2 წყვილი) მხოლოდ ქვედა ყბაზე აქვთ; გამონაკლისია დასმანიური დინგნისკარტა, რომელსაც 93-მდე კბილი გააჩნია. გავრცელებული არიან ყველა ოკეანეში. იკვებებიან თავფეხიანებით, დიდხანს ყვინთავენ (ჩვეულებრივ 15–30 წთ) ასეულობით მეტრის სიღრმეში. გრძელდინგა და მოცურალა რეწვის ობიექტებია.

## ლიტერატურა 
* Томилин А. Г., Китообразные, М., 1957 (Звери СССР и прилежащих стран, т. 9): Жизнь животных, т. 6, М., 1971.

## რესურსები ინტერნეტში 
*
კატეგორია:კბილიანი ვეშაპები
ჰოენცოლერნის ციხესიმაგრე

**ჰოენცოლერნის ციხესიმაგრე** () — უძველესი ციხესიმაგრე ბადენ-ვიურტემბერგში, შტუტგარტიდან სამხრეთით 50 კილომეტრში. შუა საუკუნეებში პრუსიისა და ბრანდენბურგის მმართველი დინასტიის, ჰოენცოლერნების სამემკვიდრეო მამული, რომლებიც ქვეყანას მართავდნენ პირველი მსოფლიო ომის დასრულებამდე. ციხესიმაგრე განთავსებულია მთის თხემზე ზღვის დონიდან 855 მეტრზე და მდებარეობს დასახლებული პუნქტების ეხინგენისა და ბიზინგენის ახლოს. 

შუა საუკუნეების ეს ციხე-დარბაზი პირველად 1267 წელს იხსენიება, თუმცა ვარაუდობენ, რომ აქ სიმაგრე უფრო ადრე, XI საუკუნეში ააგეს. XV საუკუნეში, რომის საღვთო იმპერიის ჯარების მიერ შვაბიის თავისუფალი ქალაქების ხანგრძლივი ალყის შემდეგ, 1423 წლის 15 მაისს სიმაგრე აიღეს და მთლიანად დაანგრიეს.

მეორე ციხე-დარბაზი 1454-1461 წლებში აშენდა და ჰოენცოლერნების შვაბიური შტოს რეზიდენციას წარმოადგენდა. ოცდაათწლიანი ომის (1618-1648 წწ.) დროს ამ ციხესიმაგრეს დიდი სტრატეგიული მნიშვნელობა ჰქონდა. 

ჩვენამდე სრული სახით მოაღწია მესამე ციხე-დარბაზმა, რომელიც პრუსიის კრონპრინცმა (შემდგომში მეფემ) ფრიდრიხ ვილჰელმ IV-მ ააგო 1850-1867 წლებში  არქიტექტორ ფრიდრიხ ავგუსტ შტიულერის ხელმძღვანელობით.

## ლიტერატურა 
* Patrick Glückler. Burg Hohenzollern. Kronjuwel der Schwäbischen Alb. — Hechingen: Reclam, 2002. — ISBN 3925012346.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
* 
* 
* 

კატეგორია:გერმანიის ციხესიმაგრეები
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:ციხესიმაგრეები ანბანის მიხედვით
გოგოლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი **გოგოლი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ავთანდილ გოგოლი — ქართველი ჰიგიენისტი
* გიული გოგოლი — ქართველი ზოოტექნიკოსი
* ნიკოლოზ გოგოლი — რუსი მწერალი

კატეგორია:ქართული გვარები
გოგოხია

საკუთარი სახელი **გოგოხია** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ამირან გოგოხია — ექიმი
* დამიანე გოგოხია — ისტორიკოსი
* პაატა გოგოხია — ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი
* რამინ გოგოხია — პოლიტიკოსი
* რევაზ გოგოხია — ეკონომისტი
* შოთა გოგოხია — ექიმი, ჯანდაცვის ორგანიზატორი


კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
გოგუა

საკუთარი სახელი **გოგუა** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ალექსი გოგუა — აფხაზი მწერალი
* ბენიამინ გოგუა — ქართველი ჟურნალისტი
* გია გოგუა — ქართველი ფეხბურთელი
* გოგიტა გოგუა — ქართველი ფეხბურთელი
* ვასილ გოგუა — ქართველი ინჟინერი, საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე
* თადა გოგუა — ქართველი ლოტბარი
* კალისტრატე გოგუა — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე


კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
გოდერძიშვილი

საკუთარი სახელი **გოდერძიშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* გელა გოდერძიშვილი — ვეტერინარი ექიმი, პოლიტიკოსი
* გუგული გოდერძიშვილი — ვეტერინარი ექიმი
* დავით გოდერძიშვილი — ვეტერინარი ექიმი
* თამაზ გოდერძიშვილი — დრამატურგი, მთარგმნელი


კატეგორია:ქართული გვარები
გოდუაძე

საკუთარი სახელი **გოდუაძე** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* ვახტანგ გოდუაძე — ქართველი არქიტექტორი
* თამთა გოდუაძე — ქართველი პოპ მომღერალი
* მიხეილ გოდუაძე — ქართველი ფეხბურთელი

კატეგორია:გოდუაძეები
კატეგორია:ქართული გვარები
გოზალიშვილი

საკუთარი სახელი **გოზალიშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

* გიორგი გოზალიშვილი — ისტორიკოსი
* გიორგი გოზალიშვილი — თერაპევტი, პოლიტიკოსი
* დენიზა გოზალიშვილი — მთამსვლელი, პედაგოგი
* შალვა გოზალიშვილი — ლიტერატურათმცოდნე
* ხალილ გოზალიშვილი — მაჰმადიანი მესხი საზოგადო მოღვაწე


კატეგორია:ქართული გვარები
მიშელ ლეგრანი

**მიშელ ლეგრანი** (; 24 თებერვალი, 1932, პარიზი — 26 იანვარი, 2019, პარიზი) — ფრანგი კომპოზიტორი, პიანისტი, დირიჟორი და მომღერალი. სამგზის „ოსკარის“, ხუთჯერ - „გრემის“, ერთხელ  „ოქროს გლობუსის“ ჯილდოს მფლობელი. 

## ბიოგრაფია 
მიშელ ლეგრანი დაიბადა 1932 წლის 24 თებერვალს, პარიზში. იგი განსაკუთრებით ცნობილი გახდა კინოფილმებისთვის შექმნილი მუსიკით. მათ შორის „შერბურის ქოლგები“, კატრინ დენევის მონაწილეობით, რომელსაც 1964 წელს კანის კინოფესტივალზე მთავარი პრიზი „ოქროს პალმის რტო“ ერგო. მისი ნამუშევრები 13-ჯერ იყო ნომინირებული ოსკარზე და სამჯერ იყო ამ პრემიის ლაურეატი.

ფრანგი პიანისტი, კომპოზიტორი და მომღერალი მიშელ ლეგრანი 2019 წლის 26 იანვარს, პარიზში, 86 წლისა ასაკში გარდაიცვალა.

## მიშელ ლეგრანი და საქართველო
მიშელ ლეგრანს საქართველოსთან განსაკუთრებით მომღერალი თამარ გვერდწითელი აკავშირებდა. 1991 წელს გვერდწითელი თავისმა ფრანგმა აგენტმა პარიზში მიიწვია, სადაც მიშელ ლეგრანი და ჟან დრეჟაკი გაიცნო. ლეგრანი მოიხიბლა ქართველი მომღერლით, რის შემდეგაც მათ კონტრაქტი გააფორმეს და პარიზის „ოლიმპიაში" პირველი კონცერტიც გაიმართა. ლეგრანმა, გვერდწითელის სამიათასიანი დარბაზისთვის წარდგენისას, განაცხადა: „პარიზო, დაიხსომე ეს სახელი!". ამის შემდგომ მათ არაერთი ერთობლივი კონცერტი გამართეს.

მიშელ ლეგრანი საქართველოს 2008 წლის დეკემბერში ეწვია და სოლო კონცერტი გამართა. ლეგრანის ცნობილი ნაწარმოებები ეროვნულმა სიმფონიურმა ორკესტრმა ნიკა მემანიშვილის დირიჟორობით შეასრულა. კონცერტი საქველმოქმედო იყო და პროექტის – „ხელოვანები ხელოვანთათვის” ფარგლებში ჩატარდა. შემოსული თანხა ომით დაზარალებულ ხელოვანებს მოხმარდათ. ფრანგი კომპოზიტორი საქართველოს მეუღლესთან, დასთან და ორ მუსიკოსთან ერთად ეწვია. იგი საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, ილია II-ს შეხვდა, ხოლო 22 დეკემბერს საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა მიიღო.

## რესურსები ინტერნეტში 
* მიშელ ლეგრანის ოფიციალური ვებ-გვერდი
* 

## სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მომღერლები
კატეგორია:ფრანგი კომპოზიტორები
კატეგორია:დაბადებული 1932
კატეგორია:დაბადებული 24 თებერვალი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2019
კატეგორია:გარდაცვლილი 26 იანვარი
კატეგორია:სიმღერების ავტორთა დიდების დარბაზში შემავალი შემსრულებლები
მურუზის სახლი

**მურუზის სახლი** () — ყოფილი საშემოსავლო სახლი, რომელიც მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, ლიტეინის გამზირზე 24-ში. 

## ისტორია
აღნიშნული ხუთსართულიანი სახლის მშენებლობა დაიწყო 1874 წელს და დასრულდა 1877 წელს. სახლი აშენდა არქიტექტორის ა. კ. სერებრიაკოვის პროექტით, მშენებლობაში მონაწილეობდა, ასევე პ. ი. შეტოვი. აღნიშნული სახლი, აშენდა ალექსანდრე დიმიტრის ძე მურუზისთვის. მანამდე ნაკვეთი, რომელზეც სახლია განთავსებული ეკუთვნოდა ნ. პ. რეზანოვს. სახლის ინტერიერი ნ. ვ. სულტანოვის მიერ არის შესრულებული. სახლის ფასადი შესრულებულია მავრიტანულ სტილში. 1890 წლიდან რევოლუციამდე, სახლი გენერალ-ლეიტენანტ ოსკარ რაინის მფლობელობაში იყო. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ბინაში მერეჟკოვსკის ლიტერატურული სტუდია მუშაობდა. 

მურუზის სახლს ღირსეული ადგილი უკავია თანამედროვე სანქტ-პეტერბურგის ლიტერატურულ რუკაზე. 
1919 წელს შენობაში გაიხსნა ახალგაზრდა მთარგმნელთა სტუდია.1920-იანი წლების დასაწყისში, ნიკოლოზ გუმილიევის ინიციატივით, აქ შეიქმნა პეტროგრადის პოეტების სახლი.

1955-1972 წლებში აღნიშნულ სახლში ცხოვრობდა იოსებ ბროდსკი. 2010 წლის ოქტომბერში, სახლში რომელშიც ცხოვრობდა იოსებ ბროდსკი, გაიხსნა მისი სახელობის მუზეუმი.

## არქიტექტურა
სახლის ფასადები გაფორმებულია მრავალრიცხოვანი ფანჯრებით, აივნებითა და ნიშებით. სახლს ამშვენებს მდიდრული სვეტები და მომრგვალებული თაღები. სახლის ფასადი ასევე გაფორმებულია სტილიზირებული წარწერებით. ძირითადი კიბეები აღმოსავლური ორნამენტებით არის მორთული.

## ლიტერატურა
*Зодчие Санкт-Петербурга. XIX — начало XX века / сост. В. Г. Исаченко; ред. Ю. Артемьева, С. Прохватилова. — СПб.: Лениздат, 1998. — 1070 с. — ISBN 5-289-01586-8.

## რესურსები ინტერნეტში
*

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
უშაკოვის ხიდი

**უშაკოვის ხიდი** () — დიდი ნევკის ერთ-ერთი ხიდი, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს მდინარე ნევკის მარჯვენა სანაპიროს ქვის კუნძულთან და პრიმორსკისა და პეტროგრადის რაიონებს. 1836-1952 წლებში სტროგანოვსკის ხიდის სახელით მოიხსენიებდნენ, უფრო ადრე კამენოსტროვსკის მეორე ხიდად იყო ცნობილი.

დღეისათვის ხიდის განლაგება, ხორციელდება ინდივიდუალური მოთხოვნის საფუძველზე.

## მდებარეობა
აღნიშნულ ხიდთან ახლოს მდებარეობს ნ. გ. კუზნეცოვის სამხედრო-საზღვაო აკადემია. ქვის კუნძულის მხრიდან უშაკოვის ხიდის შესასვლელთან მდებარეობს იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია.

უშაკოვის ხიდის ზემოთ არის კამენოსტროვსკის ხიდი, მის ქვემოთ კი ელაგინის მესამე ხიდი. უშაკოვის ხიდთან მდებარე უახლოესი მეტრო სადგურია „შავი მდინარე“.

## სახელწოდება
უშაკოვის ხიდის ძველი სახელწოდება სტროგანოვის ხიდი მომდინარეობს, ხიდთან არც თუ ისე შორს მდებარე სტროგანოვის აგარაკიდან, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში ეკუთვნოდა ა. ს. სტროგანოვს, ხოლო რაც შეეხება თანამედროვე სახელს ხიდს სახელი ადმირალ ფ. უშაკოვის პატივსაცემად ეწოდა.

## ისტორია
1786 წელს თავდაპირველად ამ ადგილას აშენდა ხიდი, როგორც მცურავი ხის ხიდი. 1847-1853 წლებში ხიდი გადაკეთდა და შეიძინა როგორც მრავალფუნქციური ხის ხიდის ფუნქციები. შემდგომში ხიდი რამდენჯერმე განახლდა მათ შორის  1906, 1911 და 1935 წლებში. ამჟამინდელი ხიდი 1953 წლიდან 1955 წლამდე აშენდა. ხიდის სიგრძე 205 მეტრი, სიგანე კი — 27 მეტრია.

## ლიტერატურა
*Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.
*Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 474. — 511 с.
*Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 337. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.

## რესურსები ინტერნეტში
* Ушаковский мост // СПб ГБУ «Мостотрест»
* Ушаковский мост  // Энциклопедия Санкт-Петербурга

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
იზმაილოვის ბაღი

**იზმაილოვის ბაღი** () — ერთ-ერთი ყველაზე ძველი პარკი სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობს მდინარე ფონტანკის სანაპიროზე.

## პარკი და ბაღი
იმპერატორ ეკატერინე II-ის დროს პარკი გალამაზდა და გამწვანდა. აქ დაირგო იშვიათი ჯიშის მცენარეები და ყვავილები. პარკში გაკეთდა მდიდრული ყვავილების ბაღი.

XIX საუკუნის დასაწყისში აღნიშნულ პარკს იზმაილოვის სახელი მიენიჭა - მომდინარე მდინარე ფონტანკის სანაპიროს მახლობლად მდებარე იზმაილოვის გვარდიის ყაზარმებიდან.

1835 წელს პარკი შეიძინა ა. ტარასოვმა. 1888 წელს აღნიშნულ ტერიტორია იჯარით მიიღო პეტერბურგის გერმანულმა "შუსტერ-კლუბმა". აქ ტურისტებისთვის აშენდა რესტორანი, სადაც იმართებოდა არაჩვეულებრივი საღამოები. სწორედ ამის შემდეგ, დიდი ხნის განმავლობაში აღნიშნული პარკი გადაიქცა პოპულარულ გასართობ დაწესებულებად.

## ბაღი ბუფი
1898 წელს ვაჭარმა იაროსლავლიდან  პეტრე ტუმპაკოვმა, 25 წლის ვადით იჯარით შეისყიდა პარკი, სწორედ ამ დროიდან მისი დამსახურებით მთელი რიგი კარდინალური გარდაქმნები გაკეთდა ბაღის ტერიტორიაზე. ყოფილი გერმანიის კლუბის შენობები დაანგრიეს, მათ ადგილას აშენდა ახალი რესტორანი, გაკეთდა ელექტრო განათება  გარდა ამისა, ტუმპაკოვმა ააშენა თეატრის შენობა ბაღში და დაარქვა ბუფის თეატრი. ახალი შენობა აშენდა არქიტექტორ ვ. შუხოვის პროექტით.

1910 წელს გახსნილი ბუფის თეატრმა, სწრაფად მოიპოვა პოპულარობა. თეატრმა აუდიტორიის სიყვარული არ დაკარგა ტუმპაკოვის გარდაცვალების, 1911 წლის შემდეგაც.

## საბჭოთა ეპოქა
პარკი 1917 წლის რევოლუციის შემდეგაც განაგრძობდა მუშაობას. 1938 წელს, ბუფის თეატრის შენობა შეიცვალა, გაფართოვდა აუდიტორია. გარდა ამისა, ბაღში აშენდა ზაფხულის პავილიონი, სადაც ტარდებოდა კონცერტები და ჭადრაკის ტურნირები. 

ლენინგრადის ბლოკადის დროს, პარკი ბოსტნეულის სასათბურედ გადაიქცა. 

1980 წელს პარკში ახალი ახალგაზრდული თეატრი გაიხსნა.

## თანამედროვე ვითარება
2007 წელს აღნიშნული პარკი გარემონტდა. ძველი თეატრის შენობა შენარჩუნდა, 2010 წელს კი ახალი სამსართულიანი თეატრი შენობა აშენდა. სპექტაკლები იმართება, როგორც ძველი თეატრის სცენაზე, ასევე ახალგაზრდული თეატრის ახალ სცენაზე.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ბაღები და პარკები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ღირსშესანიშნაობები
სანქტ-პეტერბურგის შესტოკოვის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია

**სანქტ-პეტერბურგის შესტოკოვის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია** () — მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. 

ღვთისმსახურება მიმდინარეობს ქართულ და საეკლესიო სლავურ ენებზე. 

## ისტორია 
ტაძრის ისტორია იწყება იქიდან, როდესაც ვაჭარმა ა. ი. ბილდეევმა შეიძინა მიწის ნაკვეთი იქ შესტოკოვის ამაღლების დედათა მონასტრის მეტოქის ასაშენებლად. 

1896 წლის 28 დეკემბერს იოანე კრონშტადტელმა აკურთხა საძირკვლის ქვა. მშენებლობა მიმდინარეობდა 1897 წლიდან 1900 წლებში ნიკოლოზ ნიკონოვის პროექტის მიხედვით. ამავე წლის 18 ივნისს ბენიამინ კაზანსკიმ აკურთხა ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და მარიამ მაგდალინელის  სახელზე. 1901 წლის 20 ოქტომბერს აკურთხეს კიდევ ერთი ეგვტერი ალექსანდრე ნეველის, ინოკენტი ირკუტსკელისა და ალექსანდრე კომანსკელის სახელზე. 

1932 წლის 17 აგვისტოს ეკლესია დახურეს და შენობა გადაეცა ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის რაიონულ შტაბს.

## ქართული მეტოქი 
1992 წელს ეკლესიას დაუბრუნდა სიწმინდეები, ხოლო 1993 წლის 5 მარტს ტაძარი გადაეცა ქართულ სათვისტომოს. ამავე წლის ნოემბერში აღევლინა პირველი ღვთისმსახურება.

1993 წლის მარტში ქართველების დაფინანსებით დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები, რომელიც თითქმის ათი წელი გაგრძელდა. ეკლესიის აღდგენის ერთ-ერთი ინიციატორი იყო ერეკლე II-ის შთამომავალი არისტო ბაგრატიონი, რომელიც სანქტ-პეტერბურგში ცხოვრობდა. ტაძრის აღდგენაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს პეტერბურგის ქართული სათვისტომო „ივერიის“ ხელმძღვანელმა ბადრი კაკაბაძემ, ლუდსახარში ქარხნის „სტეფანე რაზინის“ გენერალურმა დირექტორმა გია გვიჩიამ, ეკონომიკური ასოციაცია „ბალტიკის“ პრეზიდენტმა სოსო ხარებოვმა და სხვებმა. კანკელის ხატები დაწერა მხატვარმა ზაურ ცხადაიამ სამ შვილთან ერთად. 

2002 წლის 19 მაისს შედგა ტაძრის კურთხევა, რომელსაც საქართველოს მართლმადივებელი ეკლესიის 20 კაციანი დელეგაცია ესწრებოდა. ცერემონიას ასევე დაესწრო საქართველოს ელჩი რუსეთში ზურაბ აბაშიძე, ზურაბ წერეთელი და ზურაბ სოტკილავა. 

## რესურსები ინტერნეტში
* Храм Шестоковской иконы Божией Матери (Грузинский приход) // pravoslavie.ru, 3 апреля 2012 года
* Пески: Церковь Шестаковской иконы Божией Матери

## სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ეკლესიები
აშაღი-თალა

**აშაღი-თალა** () — სოფელი აზერბაიჯანში,  ზაქათალის  რაიონში.   მოსახლეობის რაოდენობა —  6,830 კაცი.

## რესურსები ინტერნეტში
* 
 
 

 
კატეგორია: ზაქათალის რაიონის სოფლები
მოცურალა

**მოცურალა** () — ზღვის ძუძუმწოვართა გვარი დინგნისკარტასებრთა ოჯახისა. ქვედა ყბაზე ორი წყვილი წაბრტყელებული კბილი აქვთ. ცხოვრობენ ჯოგებად, იკვებებიან თავფეხიანი მოლუსკებით, რომელთა მოსაპოვებლად ყვინთავენ ღრმად და ხანგრძლივად. გვარში ორი სახეობაა: ჩრდილოური მოცურალა (В. bairdi), დედლის სიგრძეა 12,5 მ-მდე, მამლისა 11 მ-მდე, ცხოვრობს წყნარი ოკეანის ჩრდილოეთ ნაწილში იაპონიის, ოხოტისა და ბერინგის ზღვის ჩათვლით; სამხრეთული მოცურალა (В. arnouxi), სიგრძით 11 მ, ბინადრობს სამხრეთ ნახევარსფეროში (ანტარქტიკამდე). მოცურალების რეწვას მხოლოდ იაპონია მისდევს.

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
*
კატეგორია:დინგნისკარტასებრნი
კბილღვედა ვეშაპი

**კბილღვედა ვეშაპი** () — ძუძუმწოვართა გვარი დინგნისკარტასებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 6 მ-მდე. ფერად მუქები არიან, ზოგჯერ თეთრი ლაქებით. დინგი სუსტადაა გამოყოფილი დაბალი შუბლ-ცხვირის ბალიშისაგან. თავის ქალის როსტრუმი მაგარი და მონოლითურია; ყბები — გრძელი და ვიწრო. კბილები (1 წყვილი) წაბრტყელებული ფორმისაა, განლაგებულია ქვედა ყბის წინა მხარეს (დედალს ჩვეულებრივ არ ამოსდის). გვარში 15-მდე სახეობაა. გავრცელებული არიან თითქმის ყველა ოკეანეში. გამოირჩევიან მცირერიცხოვნობით, მცირედ შესწავლილები არიან. იკვებებიან თავფეხიანი მოლუსკებითა და თევზით.

## რესურსები ინტერნეტში 
*
კატეგორია:დინგნისკარტასებრნი
გრძელდინგა ვეშაპი

**გრძელდინგა ვეშაპი** () — კბილიანი ვეშაპების გვარი დინგნისკარტასებრთა ოჯახისა. აერთიანებს ორ, ერთმანეთთან ძალიან ახლოს მდგომ სახეობას: ჩრდილოური გრძელდინგა ვეშაპი (H. ampullatus) და ბრტყელშუბლა გრძელდინგა ვეშაპი (H. planifrons). საინტერესოა, რომ ამ ორი სახეობის განსახლების არეალები ათასობით კილომეტრითაა ერთმანეთისაგან დაშორებულია: პირველი არქტიკაში გვხვდება, მეორე — სამხრეთ ნახევარსფეროში. აქვთ გრძელი დინგი, ძლიერ განვითარებული შუბლი, რომელში მდებარე პარკში სპერმაცეტია მოთავსებული. გააჩნიათ ორი წყვილი კბილი. მამალი სიგრძეში 9,4 მ-მდეა, დედალი — 8,7 მ. მასა — 6–8 ტ. შეფერილი არიან მეტ-ნაკლებად ერთფეროვნად — რუხად, ასაკის მატებასთან ერთად ფერმკრთალდებიან. იკვებებიან უმთავრესად თავფეხიანებით, აგრეთვე თევზით, იშვიათად — ჰოლოთურიებითა და ზღვის ვარსკვლავებით. ყვინთავენ ღრმად, წყლის ქვეშ ერთ საათამდე შეუძლიათ გაჩერება. მაკეობა 12–15 თვე გრძელდება, 3–3,5 მ სიგრძის ნაშიერს გაზაფხულზე ან ზაფხულში ბადებს. ცხოვრობენ ჯოგებად. სარეწაო ობიექტია, მაგრამ მცირერიცხოვნობის გამო ნადირობა კვოტების მიხედვით მიმდინარეობს.

## რესურსები ინტერნეტში 
*
კატეგორია:დინგნისკარტასებრნი
შარლოტ დე როანი

**შარლოტ დე როანი** (; დ. 7 ოქტომბერი, 1737 — გ. 4 მარტი, 1760) — როანების ძველი გავლენიანი ფრანგული არისტოკრატიული საგვარეულოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინცესა 1753-60 წლებში როგორც ლუი ჟოზეფ I-ის პირველი მეუღლე. კონდეს უკანასკნელი პრინცის, ლუი ანრი II-ის დედა. 

## ბიოგრაფია 
შარლოტი დაიბადა 1737 წლის 7 ოქტომბერს პარიზში. იგი იყო სუბიზეს პრინც შარლ დე როანისა და მისი მეუღლის, ანა მარი ლუიზ დე ლა ტურ დ'ოვერნის შუათანა ქალიშვილი. მამამისი საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის უსაყვარლესი და უახლოესი ბავშვობის მეგობარი და შესაბამისად მისი ნდობით აღჭურვილი პირი იყო. რაც შეეხება დედამისს, იგი გამოჩენილი მაზარინებიდან ერთ-ერთის, მარია ანა მანჩინის შვილთაშვილი იყო. დედის ხაზით, შარლოტს ბიძაშვილებად ერგებოდნენ პრინცი ევგენი სავოიელი და ლუი ჟოზეფ დე ბურბონი. გარდა ამისა, დედამისი იყო ლუი XV-ის აღმზრდელის, მადამ დე ვენტადურის შვილიშვილი. ასევე აღსანიშნავია, რომ შარლოტის ნახევა-და ვიქტორია მომავალში მეფე ლუი XVI-ის სამეფო აღმზრდელი გახდა. ვიქტორია ასევე დედის მხრიდან ბიძაშვილად ერგებოდა დედოფალ მარია ანტუანეტას უახლოეს მეგობარ პრინცესა დე ლამბალს. 

1739 წელს დედის გარდაცვალების შემდეგ შარლოტმა მემკვიდრეობით მიიღო გორდეს მარკიზატი და მონშას საგრაფო. 1745 წელს კი მას მიენიჭა გინიენის ვიკონტესას წოდება. 

1753 წლის 3 მაისს ვერსალის სასახლეში შარლოტი დაქორწინდა კონდეს პრინც ლუი ჟოზეფ I დე ბურბონზე, საფრანგეთის მეფის გარე ბიძაშვილზე. ცნობილია, რომ მამამისმა მას მზითვში 20 მილიონი ლივრი გაატანა. 

ლუი ჟოზეფი შარლოტზე სულ ერთი წლით იყო უფროსი. შარლოტს მამამთილად ერგებოდა უკვე განსვენებული კონდეს პრინცი ლუი ანრი I, რომელმაც მოაწყო მეფე ლუი XV-ისა და პოლონეთის პრინცესა მარია ლეშჩინსკას ქორწინება, რის გამოც დედოფალი ყოველთვის ახლო ურთიერთობაში იყო კონდეს ოჯახთან. ამ დროს შარლოტის დედამთილიც, კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელიც გარდაცვლილი იყო, იგი ქმრის დაღუპვიდან სულ ერთ წელიწადში გარდაიცვალა. 

შარლოტმა, კონდეს ახალი პრინცესის რანგში სამეფო კარზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და მაშინვე გაერია უმაღლეს ფენებში. იგი დედოფალ მარია ლეშჩინსკასა და ორლეანის ჰერცოგინია ლუიზ ანრიეტა დე ბურბონის ახლო მეგობარი გახდა. იგი სასახლეში თავისი კეთილშობილი და უბრალო ბუნებით გახდა ცნობილი, რაც დიდი იშვიათობა იყო. 

ბოლო, მესამე მშობიარობის შემდეგ შარლოტი მძიმედ დაავადდა და მისი ავადმყოფობა წლებიც კი გაგრძელდა. საბოლოოდ იგი 1760 წელს, 22 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მიუხედავად იმისა, რომ მან ლუი ჟოზეფს მემკვიდრეები დაუტოვა, იგი მეორედ მაინც დაქორწინდა მონაკოს პრინცის ქვრივ მარია კატერინა ბრინოლზე. 

## შვილები 
# მარი (1755-1759), მადმუაზელ დე ბურბონი, გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
# ლუი ანრი II (1756-1830), კონდეს პრინცი, ცოლად შეირთო ბატილდა ორლეანელი, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი, ენგიენის ჰერცოგი ლუი ანტუანი;
# ლუიზ ადელაიდა (1757-1824), რემირემონტის აბატისა, გარდაიცვალა გაუთხოვარი;

## ლიტერატურა 
* Villemur, A. R. Monseigneur le duc de Bourbon: notice historique sur la vie et la mort de son altesse royale, p.15.
* d'Albert de Luynes, Marie Charles Louis. Chronique de le régence et du regne de Louis XV p.238.

კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1737
კატეგორია:გარდაცვლილი 4 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1760
კატეგორია:კონდეს პრინცესები
სესტრორეცკის ფანჩატური

**სესტრორეცკის ფანჩატური** () — ფანჩატური ქალაქ სესტრორეცკში, ანდრეევის ქუჩაზე, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი. დიდი ხნის განმავლობაში წარმოადგენდა ქალაქის სავიზიტო ბარათს და სიმბოლოს, რომელიც განთავსებული იყო სუვენირებზე და ფოტოებზე.

## ისტორია 
ჩუქურთმებიანი ხის ფანჩატური ააგეს XX საუკუნის დასაწყისში არქიტექტორ ზიგფრიდ იაკოვლევის ძე ლევის პროექტის მიხედვით. 

ადგილობრივმა მოსახლეობამ აღნიშნულ შენობას შალიაპინის ფანჩატური შეარქვა. იგულისხმება, რომ ფანჩატური სცენად გამოიყენა დიდმა მსახიობმა, რომელიც სწორედ აქ წარსდგა ხალხის წინაშე. მაგრამ ადგილობრივი მხარეთმცოდნის ბ. ე. რივკინის ინფორმაციით თედორე შალიაპინი არასოდეს არ ყოფილა სესტრორეცკის კურორტზე. ყოველ შემთხვევაში, არ არსებობს დოკუმენტი, რომელიც საპირისპიროს დაამტკიცებს. 

აღნიშნულ თემასთან დაკავშირებით, რამდენიმე ცნობა მოიპოვება „თ. ი. შალიაპინის ცხოვრებისა და შემოქმედების ქრონიკებში“, საიდანაც ვგებულობთ, რომ შალიაპინი სესტრორეცკში და მის შემოგარენში ყოფილა: 

ქრონიკებში სხვა ინფორმაცია შალიაპინის სესტრორეცკში ყოფნის შესახებ აღარ გვხვდება.

ამჟამად ფანჩატური შეტანილია კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რუსეთის ფედერაციის ხალხთა რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. 

ამჟამად დანგრეულია. 2007 წელს შესრულდა ნანგრევების კონსერვაციის სამუშაოები. XXI საუკუნის დასაწყისში სესტრორცკში მუნიციპალური საბჭოს გადაწყვეტილებით დადგეს ფანჩატურის ასლი ტოკარევის ქუჩა № 1-ში. 

## რესურსები ინტერნეტში
* ИСТОРИЯ ГОРОДА СЕСТРОРЕЦКА
* В Сестрорецке восстановлена беседка, в которой 100 лет назад любил отдыхать Шаляпин 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
რუზოვსკის ხიდი

**რუზოვსკის ხიდი** () — საფეხმავლო  და საავტომობილო ხიდი შემოვლით არხზე, სანქტ-პეტერბურგში. ერთმანეთთან აკავშირებს რიბინსკისა და რუზოვსკის ქუჩებს. ხიდის სიგრძეა 26,4 მეტრი, ხოლო სიგანე — 21,8 მეტრი.

უახლოესი მეტროს სადგურებია „პუშკინსკაია“ (872 მეტრი) და „ტექნოლოგიური ინსტიტუტი“ (870 მეტრი).

## სახელწოდება 
ხიდმა სახელწოდება მიიღო 1905 წლის 12 თებერვალს ახლოს მდებარე რუზოვსკის ქუჩის მიხედვით.

## ისტორია 
პირველი ხის ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1905 წელს. იგი აკავშირებდა სემიონოვსკის დასახლების საცხოვრებელ კვარტლებს შემოვლითი არხის ჩრდილოეთ სანაპიროსთან. 

1941-1942 წლების ბლოკადის დროს ხიდი შეშად დაშალეს. 

1961 წელს ნოვო-მოსკოვსკის ხიდის რეკონსტრუქციის ფარგლებში, რუზოვსკის ხიდი ხელახლა ააგეს. ახალი ხიდი იყო სამმალიანი და ხისგან აგებული. 1985 წელს მოხდა ხიდის რეკონსტრუქცია ინჟინერ ს. ნ. შილკინის პროექტის მიხედვით. ეს იყო უკანასკნელი სატრანსპორტო ხაზი შემოვლით არხზე, რომელიც ხისგან იყო დამზადებული. ხიდის სიგრძე შეადგენდა 30,5 მეტრს, ხოლო სიგანე — 27,3 მეტრს. 

არსებული ხიდი ააგეს 1996 წელს და იგი იყო იმ სამშენებლო პროექტის ნაწილი, რომელიც ითვალისწინებდა ხიდისაა და სანაპიროს ნაწილის მშენებლობას. პროექტის ავტორი იყო ინჟინერი ბ. ნ. ბრუდნო. 2008 წელს მოხდა მეტლის კონსტრუქციების გაწმენდა და შეღებვა.

## კონსტრუქცია 
ხიდი ერთმალიანია. მისი სიგრძეა 26,4 მ, ხოლო სიგანე — 21,8 მეტრი (ტროტუარები 2,25 მ).

ხიდი გამოიყენება ავტოტრანსპორტისა და ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილიც და ტროტუარებიც ასფალტ-ბეტონითაა მოპირკეთებული. ტროტუარები სავალი ნაწილისაგან გამოყოფილია ლითონის მაღალი პარაპეტებით.

## ლიტერატურა 
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 37. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 106. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Фотографии Рузовского моста на сайте Все о реке Неве: мосты, притоки, наводнения
* Рузовский мост на сайте Санкт-Петербург. Все о Петербурге
* Рузовский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
იპოდრომის ხიდი

**იპოდრომის ხიდი** () — საფეხმავლო  ხიდი შემოვლით არხზე, სანქტ-პეტერბურგში,  საადმირალოსა და ფრუნზეს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულსა და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. ხიდის სიგრძეა 26,8 მეტრი, ხოლო სიგანე — 3 მეტრი.

## მდებარეობა 
მდებარეობს სადარბაზოს შესახვევის დასაწყისში.  

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ბოროვოის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ცარსკოე-სელოს რკინიგზის ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურებია „შემოვლითი არხი“ და „პუშკინსკაია“. 

## სახელწოდება 
იპოდრომის ხიდმა თანამედროვე სახელწოდება მიიღო 1944 წელს ამჟამინდელი პიონერთა მოედნის ადგილზე მდებარე იპოდრომის მიხედვით, რომელიც ააგეს XIX საუკუნის 80-იან წლებში ლეონტი ბენუას პროექტის მიხედვით და დაიწვა ლენინგრადის ბლოკადის დროს.

## ისტორია 
იპოდრომის ხიდი ცნობილია 1944 წლიდან. ძველი ხიდი იყო ხისგან აგებული და სამმალიანი. ამ ფორმით ხიდი მოქმედებდა 1984 წლამდე. ამჟამად არსებული ხიდი აგებულია 1985-1986 წლებში პროექტს მიხედვით, რომელიც შეიმუშავეს ინჟნრებმა ვ. ი. ფელდმანმა, ა. პ. პეტროვმა და არქიტექტორმა ზ. გ. არტემიევმა.

## კონსტრუქცია 
ხიდი ერთმალიანია, აგებულია რკინაბეტონით. ხიდი ეყრდნობა სანაპიროს კედლებს. მისი სიგრძეა 26,8 მ, ხოლო სიგანე – 3 მეტრი .

ხიდი გამოიყენება ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილიც ასფალტ-ბეტონითაა მოპირკეთებული.  ხიდს აქვს თუჯის მოაჯირები. 

## ლიტერატურა 
*Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 37. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.

## რესურსები ინტერნეტში 
* Ипподромный мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
პეტრიაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი **პეტრიაშვილი** შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

* ათანასე (პეტრიაშვილი) — სასულიერო პირი
* ალექსი პეტრიაშვილი — დიპლომატი, პოლიტიკოსი
* გენო პეტრიაშვილი — მოჭიდავე (თავისუფალი სტილი)
* გურამ პეტრიაშვილი — მსახიობი, მწერალი, პოლიტიკოსი
* გურამ პეტრიაშვილი — ფეხბურთელი
* დავით პეტრიაშვილი — ინჟინერი
* ვასილ პეტრიაშვილი — ქიმიკოსი
* თამაზ პეტრიაშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი
* ნიკოლოზ პეტრიაშვილი — მოჭადრაკე
* რობერტ პეტრიაშვილი — პოლიტიკოსი
* რომანოზი (პეტრიაშვილი) — სასულიერო პირი
* ჯიმშერ პეტრიაშვილი — ინჟინერი 

*
კატეგორია:ქართული გვარები
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი გვერდები გვარის შემცველი სიებით
მეკიბოე მეჭვავია

**მეკიბოე მეჭვავია** () — ფრინველი მეჭვავიასნაირთა რიგისა. ერთადერთი სახეობაა თავის ოჯახში. მისი სხეულის სიგრძეა 40 სმ. შეფერილია შავ-თეთრად. ნისკარტი სწორი, გვერდებიდან შეკუმშულია. ფეხები — გრძელი. კარგად დარბიან, შეუძლიათ ცურვა. ბინადრობენ ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ და ჩრდილოეთი ნაწილისა და წითელი ზღვის სანაპიროებსა და კუნძულებზე. ცხოვრობენ გუნდებად, ბუდობენ კოლონიებად. ღრმა საბუდარ სოროში დედალი 1 დიდი ზომის კვერცხს დებს. იკვებება ზღვის უხერხემლოებით, უმთავრესად კიბოებით.

## რესურსები ინტერნეტში 
## სქოლიო 
კატეგორია:მეკიბოე მეჭვავია
შემოვლითი არხი

300px|მინი
**შემოვლითი არხი** () — სანქტ-პეტერბურგის ყველაზე დიდი არხი. სათავეს იღებს მდინარე ნევიდან ალექსანდრე ნეველის ლავრის რაიონში და გრძელდება მდინარე  ეკატერინგოფკამდე.

## ისტორია
თავდაპირველად, არხის გაიყვანეს 1769-1780 წლებში, ინჟინერ ლ. კ. კარბონიერის პროექტის მიხედვით მდინარე ეკატერინგოფკისა და ლიგოვსკის არხს შორის. 1805 წელს ინჟინერ ი. კ. გერარდომ დაიწყო შემოვლითი არხის აღმოსავლეთი მონაკვეთის გაჭრა და მას შემდგომ არსებული არხი გაღრმავდა და გაფართოვდა. XIX საუკუნის 30-იან წლებში შემოვლითი არხი ქალაქის სამხრეთ საზღვრად იქცა. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში შემოვლითი არხი გახდა სამრეწველო საწარმოების თავმოყრის ადგილი, აქ იყო ღია კოლექტორი, რომელიც აგროვებდა ჩამდინარე წყლებს მიმდებარე ქარხნებიდან. XIX საუკუნის შუა წლებში ქარხნის შენობებს დაემატა ვარშავის (1852-1853 წლებში) და ბალტიის (1855-1858 წლებში) რკინიგზის სადგურები.

## ადგილმდებარეობა
არხის სიგრძე 8,08 კილომეტრია, სიგანე — 21,3 მეტრი (აღმოსავლეთ ნაწილში — 42,6 მეტრი), სიღრმე კი დაახლოებით 3–5 მეტრია.

## თანამედროვე ვითარება
შემოვლითი არხი აშენდა ტვირთების გადასაზიდად. ამჟამად არხი მწყობრიდან არის გამოსული. დღეისათვის ტრანსპორტირება საკმაოდ რთულია დიდი გემებისთვის, მხოლოდ მცირე ზომის გემი თუ გაივლის.

შემოვლით არხს კვეთს 15 საავტომობილო, ექვსი საცალფეხო და ორი სარკინიგზო ხიდი (მესამე სარკინიგზო ხიდი მდებარეობდა შლისენბურგისა და ატამანის ხიდებს შორის, 2010 წლის დეკემბერში ხიდის დემონტაჟი განხორციელდა).

## ლიტერატურა
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 451. — 511 с.
*Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 316. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
*Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 88. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
*Энциклопедия Санкт-Петербурга. Обводный канал.. encspb.ru. Проверено 11 января 2019.

## რესურსები ინტერნეტში
* 

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის არხები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ლურჯი ხიდი (კრონშტადტი)

**ლურჯი ხიდი** () — სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი ძველი ხიდი. მდებარეობს კრონშტადტის რაიონში, კერძოდ შემოვლით არხზე, მაკაროვის ქუჩაზე.

## ისტორია
აღნიშნული ხიდის მშენებლობა დაიწყო 1791 წელს. სამუშაოები ჩაატარა პეტროზავოცკელმა ვაჭარმა ფ. ბეკრენევმა. მშენებლობა დასრულდა 1794 წლის ივნისში. თავდაპირველად იგი ხის იყო, ხოლო მექანიზმი — ჯაჭვის. თავიდან ხიდი შეღებილი იყო მწვანედ, შემდგომ გადაღებეს ლურჯად. ოფიციალურად გაიხსნა 1801 წელს. პირველი რეკონსტრუქციის დროს მოხდა ძირეული ცვლილებები. 

პირველი რეკონსტრუქციისას ხიდის რკინის სამუშაოებს სანქტ-პეტერბურგის ქარხანა არქიმედე აწარმოებდა, ქვის სამუშაოებს კი ცარსკოე-სელოელი ვაჭარი ჯ. ბრუნო, განათება კი უზრუნველყო გაზის ქარხანამ. რეკონსტრუქცია განხორციელდა 1871-1875 წლებში, შემდგომი სარეაბილიტაციო სამუშაოები 1964-1965 წლებში ხორციელდებოდა. რეკონსტრუქციის დროს ლურჯი ხიდი გაფართოვდა და რკინაბეტონის ხიდი გახდა. 

ლურჯი ხიდი განკუთვნილია ტრანსპორტისა და ფეხით მოსიარულეთა გადაადგილებისთვის, კრონშტადტის რაიონში მოსახვედრად. მას აქვს მეტალის ლურჯი მოაჯირები. 

ხიდის სიგრძე 23,9 მეტრია, ხოლო სიგანე კი — 10,25 მეტრი. ლურჯი ხიდი მასიურ ქვის სვეტებზეა განლაგებული და გრანიტით არის გაფორმებული. 

ლურჯი ხიდის ჩრდილოეთით არის ბრინჯაოს დაფა წარწერით — „3.67 მ .1824.“ ეს არის წყლის დონე წყალდიდობის დროს, რომელიც აღწერილია ა. პუშკინის პოემა „ბრინჯაოს მხედარში“.

## ლიტერატურა
*Русское географическое общество. Известия Русского географического общества. — СПб: Наука, 1996. — Т. 128. — С. 59, 62, 63.
*В. Н. Тимофеев, Эльга Николаевна Порецкина, Надежда Николаевна Ефремова. Мемориальные доски Санкт-Петербурга (справочник). — издательство Артбюро, 1999. — С. 602. — 607 с. — ISBN 590078617X. — ISBN 9785900786179.
*В. Я. Крестьянинов. Кронштадт: крепость, город, порт. — Издательство Остров, 2002. — С. 68. — 159 с.

## რესურსები ინტერნეტში
* Синий мост (Кронштадт) //СПб ГБУ «Мостотрест»
* Энциклопедия СПб
* Фото
* Мосты Кронштадта

კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
რუხი ნისკარტგანიერი თუთიყუში

**რუხი ნისკარტგანიერი თუთიყუში** () — ამომწყდარი ფრინველი თუთიყუშისნაირთა რიგისა. გავრცელებულია იყო მასკარენის კუნძულებზე: მავრიკსა და რეიუნიონზე. 1973 წელს პირველად აღწერეს რუხი თუთიყუშის მავრიკზე აღმოჩენილი სუბფოსილიები. წარმოადგენდა საკმაოდ ადვილ ნადავლს მონადირეებისათვის, რამაც გამოიწვია მისი ამოწყდომა ჯერ რეიუნიონზე (1730-იან წლებში), ხოლო საბოლოოდ მავრიკზე (1760-იან წლებში).

მისი გვარის სხვა თუთიყუშებს ზომითა და ნისკარტის სიდიდით აღემატებოდა. შეფერილი იყო რუხად. კუდი გრძელდი ჰქონდა.

## სქოლიო 
კატეგორია:ყელსაბამიანი თუთიყუში
გოგონა თეთრებში

**გოგონა თეთრებში** — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი. შესრულებულია საფრანგეთში, პატარა ქალაქ ოვერ-სიურ-ოაზში 1890 წელს, მხატვრის ცხოვრების უკანასკნელი თვეების მანძილზე. ნამუშევარი ჩესტერ დეილის კოლექციის ნაწილია და 1963 წლიდან ვაშინგტონის ხელოვნების ეროვნული გალერეაში ინახება.

## ოვერ-სიურ-ოაზი
1890 წლის მაისში ვან გოგი სენ-რემი-დე-პროვანსიდან პარიზში საკუთარ ძმასთან, თეოსთან, მის მეუღლე იოჰანასთან და მათ ახალშობილ ვაჟ ვინსენტთან სამი დღით გაემგზავრა. ვინსენტის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო მისმა ძმამ, თეომ და მხატვარმა კამილ პისარომ დაგეგმეს მისი ოვერში ექიმ პოლ გაშესთან გაგზავნა, მანამ კი წერილი მისწერეს ექიმს, რომელიც იყო ჰომეოპათი ფიზიკოსი და ხელოვნების მეცენატი. ოვერის სასტმროში ვან გოგმა ოთახი დაიკავა მეორე ნამუშევარზეც იგივე ქალია გამოსახული თუმცა ამჯერად ის ზის და ლურჯი სამოსი აცვია.

ვან გოგი დრამატული ეფექტის შესაქმნელად ქალს გვერდითი ხედიდან ხატავს. ეს გნზრახული ეფექტი ნამუშევარში სწორედ საგანთა განლაგებით რეალიზდება. სივრცის უდიდეს ნაწილს ქალი ავსებს და ამით ის მნახველთან მეტად ახლოვდება. ქალის მზერა არსაითაა მიმართული და ამასთან სახეც მეტწილად დაჩრდილულია. ქალის ექსპოზიციით, ახლო ხედით, მისი ემოციური დისტანციაც მგრძნობიარე ხდება.

## მსგავსი ნამუშევრები
, „1900 ბურების ომი“]] ადრეული ოციანი წლების პრიმიტივისტი, კუბისტი და აბსტრაქციონისტი ავტორები ვან გოგის ნახატს „გოგონა თეთრებში“ ადარებენ ჯონ ბაიემ ლისტენ შოუს მიერ შესრულებულ ქალის პორტრეტს სახელად „1900 ბურების ომი“. ისინი ამ შედარებისას ახდენენ იმ მნიშვნელოვანი სახსიათო თვისებების იდენტიფიცირებას, რაც მოდერნისტულ ხელოვნებას ახასიათებს. ვინსენტის ნამუშევარში ყურადღება გამახვილებულია ფორმალურ ასპექტებზე ისევე, როგორც ამას შოუ აკეთებს საკუთარ ნახატში. მათი თქმით პრიმიტიული დ სათქმელზე ორიენტირებული ნამუშევარი ამდიდრებს მისგან მიღებულ ემოციას.

## სქოლიო
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები
კატეგორია:1890 წლის ნახატები
კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
ევა გოცირიძე

**ევა გოცირიძე** (დ. 7 ივლისი, 1963 , თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი იურისტი, საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს წევრი 2013-2017 და 1997-2000 წლებში, საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მოსამართლე 2018 წლის 12 იანვრიდან, საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტის პროფესორი.

## ბიოგრაფია 
ევა გოცირიძე დაიბადა 1963 წლის 7 ივლისს, თბილისში. 1987 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვულის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი სამართალმცოდნეობის სპეციალობით; იურიდიულ მეცნიერებათა კანდიდატი, სპეციალიზაცია: კონსტიტუციური სამართალი (ივ.ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი); სადისერტაციო შრომა „იმპიჩმენტი ამერიკის შეერთებულ შტატებში (კონსტიტუციური დილემები) (1998); საერთაშორისო სამართლის დოქტორი ("Magna Cum Laude"), სპეციალიზაცია: საერთაშორისო სამართალი; სადისერტაციო შრომა: „გამოხატვის თავისუფლება ღირებულებათა კონფლიქტში (სტრასბურგის სასამართლოს იურისპრუდენციის მიხედვით") (2006);  
 
ევა გოცირიძე 1997-2000 და 2013-2017 წლებში იყო საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს წევრი; ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს კონტრაქტორი სასამართლოს იურისპრუდენციის დამუშავებისა და თარგმნის საკითხებზე (HRTF translations project), (2007-2013); დამცველი ადვოკატი ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში გასაჩივრების საკითხებზე (2009-2013), საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის წევრი (2010-2013); საქართველოს უზენაესი სასამართლო: (მრჩეველი ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის სამართალში (2005-2006), ადამიანის უფლებათა ცენტრის დირექტორი (2000-2005); სასამართლო პრაქტიკის განზოგადების განყოფილების უფროსი (1996-1997); უფროსი კონსულტანტი (1992-1996); საქართველოს სისხლის სამართლის რეფორმის უწყებათაშორისო საკოორდანიციო საბჭოს წევრი (2013 წლიდან დღემდე); საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის შემმუშავებელი სამთავრობო კომისიის წევრი (1994-1997); ჟურნალ „მართლმსაჯულების მაცნეს" სარედაქციო კოლეგიის წევრი (1995-1999);

## რესურსები ინტერნეტში
## სქოლიო
კატეგორია:ქართველი იურისტები
კატეგორია:იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს წევრები
კატეგორია:საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს წევრები
კატეგორია:დაბადებული 7 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1963
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ე