Interlingua

**Interlingua** er alþjóðlegt hjálparmál (IAL) sem var þróað á árunum 1937 til 1951 af bandarísku samtökunum International Auxiliary Language Association (IALA). Það er tilbúið tungumál af „náttúrulegu“ gerðinni, þar sem orðaforði, málfræði og aðrir eiginleikar eru fengnir úr náttúrulegum tungumálum. Bókmenntir á Interlingua halda því fram að (ritað) Interlingua sé skiljanlegt fyrir milljarða manna sem tala rómönsk tungumál, þó aðeins nokkur hundruð manns tali það virkt.

Interlingua er afrakstur 27 ára vinnu alþjóðlegs hóps málvísindamanna. Hópurinn starfaði innan samtakanna IALA (International Auxiliary Language Association), sem voru stofnuð árið 1924. Vinna við að búa til Interlingua hófst í Evrópu, í Liverpool og – vegna þess að síðari heimsstyrjöldin neyddi vinnuna til að flytjast haustið 1939 til Bandaríkjanna – lauk í New York-borg árið 1951; hópur málvísindamanna hefur dregið út alþjóðlegan orðaforða evrópskra tungumála. Árið 1967 greiddi ISO (International Organization for Standardization), sem staðlar hugtakanotkun, atkvæði samhljóða um að taka upp „Interlingua“ sem grunn fyrir þær orðabækur. Interlingua er ætlað að verða sameiginlegt tungumál heimsins til að þjóna mannkyninu, en ekki eina sameiginlega tungumálið.

Interlingua byggist aðallega á ensku, frönsku, spænsku, portúgölsku og ítölsku, og að auki þýsku og rússnesku. Það líkist rómönsku máli með einfaldri og mjög samkvæmri málfræði. Það kýs að nota orð sem hægt er að bera kennsl á í upprunatungumálunum. Þess vegna er auðvelt að læra það ef maður talar eitthvert upprunatungumálanna.

## Saga

Eftir fyrri heimsstyrjöldina jókst áhugi á hugmyndinni um alþjóðlegt hjálparmál. Margir málvísindamenn, frumkvöðlar og vísindamenn höfðu áhuga á að þróa ákjósanlegt hjálparmál. Með stuðningi þeirra voru samtökin International Auxiliary Language Association (IALA) stofnuð árið 1924 með fjármögnun frá Alice Vanderbilt Morris til að rannsaka þessa spurningu. Að lokum, eftir að ekki tókst að ná málamiðlunum milli fyrirliggjandi alþjóðlegra hjálparmála, ákvað IALA að búa til sitt eigið hjálparmál með vísindalegum meginreglum. Hugmyndin var ekki að finna upp hjálparmál, heldur að draga orðaforða þess úr alþjóðlegum orðum sem eru sameiginleg helstu tungumálum Evrópu og staðla þau. Eins og sagt var: „Það er ekki nauðsynlegt að finna upp hjálparmál. Það eina sem er nauðsynlegt er að draga það út.“

Þróunarrannsóknir hófust árið 1936 í Liverpool á Englandi, en vegna stríðshótunar flutti IALA rannsóknarstarfsemi sína til New York árið 1939 undir stjórn E. Clark Stillman. Það ár kallaði hann saman hóp málvísindamanna til að vinna verkið. Árið 1943 E. Clark Stillman og aðstoðarmaður hans, dr. Alexander Gode, luku handbókinni „Interlinguistic Standardization“ sem lýsti hugmynd þeirra um hvernig ætti að draga orð úr þeim tungumálum sem þeir töldu innihalda mestan styrk alþjóðlegra orða: ensku, frönsku, ítölsku og spænsku/portúgölsku.

Vinna hélt áfram í síðari heimsstyrjöldinni, en Stillman yfirgaf IALA árið 1943 til að starfa fyrir ríkisstjórn Bandaríkjanna. Dr. Gode varð rannsóknarstjóri til bráðabirgða. Árið 1945 leiddi aðalskýrsla IALA í ljós að teymið hefði búið til orðaforða með meira en 20.000 alþjóðlegum orðum.

Á meðan voru rannsóknir og tilraunir gerðar til að kanna nokkur afbrigði af alþjóðlega hjálparmálinu með því að nota alþjóðlega orðaforðann. Þessi afbrigði voru:
# Náttúrulega afbrigðið, algjörlega frumgerðarkennt.
# Afbrigði með lágmarks reglufestu og kerfisbindingu.
# Afbrigði með miðlungs reglufestu.

Árið 1946 var hinn þekkti franski málvísindamaður dr. André Martinet ráðinn sem rannsóknarstjóri til að búa til orðabók og endanlegt form fyrir hjálparmálið. Martinet gerði skoðanakönnun um form hjálparmálsins og niðurstöðurnar bentu til þess að tungumál á milli hins algjörlega náttúrulega afbrigðis og afbrigðis með lágmarks reglufestu yrði valið af flestum.

Í lok árs 1948 tók dr. Alexander Gode að sér lokatímaábyrgð á gerð orðabókar hjálparmálsins þegar dr. Martinet sneri aftur til fræðastarfa við Columbia-háskóla. Alice V. Morris, sem hafði verið helsti drifkraftur og bakhjarl IALA, lést í ágúst 1950 þegar lokagerð orðabókarinnar var í undirbúningi fyrir prentun.

Málfræði og orðaforði Interlingua voru fyrst gefin út árið 1951.

Dr. Gode gaf út lokaafurðina fyrir eigin peninga, orðabókina „Interlingua-English Dictionary“ (IED) árið 1951, með um 27.000 flettum, þar sem formin eru á milli forma hins hreina frumgerðarafbrigðis og afbrigðisins með lágmarks reglufestu og nútímavæðingu.

Alexander Gode var einn af helstu hvatamönnum þessa átaks. Hann gaf út samantekt á málfræðinni, einhliða orðabók (interlingua yfir á ensku) og inngangsbók með titlinum „Interlingua a Prime Vista“.

Alexander Gode og Hugh Blair, sem hafði verið einkaarstoðarmaður Alice V. Morris í eigin rannsóknum hennar á hjálparmálum, gáfu á sama tíma út „Interlingua Grammar“, sem gaf alþjóðamálinu áþreifanlegt form.

## Málfræði
Málfræði Interlingua er einfölduð engil-rómönsk málfræði. Hún er einfaldari en enska málfræðin eða málfræði rómanskra, germanskra og slavneskra tungumála.

### Greinir
Ákveðni greinirinn er alltaf „*le*“, óákveðni greinirinn í eintölu er alltaf „*un*“, og það er enginn óákveðinn greinir í fleirtölu. Greinarnir sýna ekkert samræmi í formi við eftirfarandi nafnorð (þeir breytast ekki í fleirtölu eða eftir kyni).





### Nafnorð
Mikill meirihluti nafnorða endar á einum af sérhljóðunum „-o“ (fruct**o**), „-a“ (pagin**a**), „-e“ (libertat**e**). „-o“ kemur oft fyrir.
Þegar endingin „-o“ kemur fyrir í orði sem táknar KARLKYNS veru, er hægt að tákna samsvarandi KVENKYNS veru með sama orði þar sem endingunni er skipt út fyrir „-a“.
FLEIRTALA er mynduð með því að bæta við „-s“. Ef nafnorðið endar á samhljóða er endingin „-es“; en ef þessi samhljóði er „c“, er endingin „-hes“.





### Lýsingarorð
Mikill meirihluti lýsingarorða endar á sérhljóðanum „-e“ (delicate, parve), eða á einum af samhljóðunum -l, -n, -r, -c (equal, american, par, cyclic).
Lýsingarorð sem standa næst nafnorði fylgja nafnorðinu (venjulegt og algengast). 
Lýsingarorðið hefur enga beygingu eða samræmi. (Le parve femina es *belle*. Parve femina**s** es **belle**.)
Stigbreyting lýsingarorða er tjáð með atviksorðunum *plus* og *minus*.





### Sagnir
Sagnir í Interlingua hafa enga persónubeygingu. Öll form sagnarinnar fyrir öll fornöfnin: „io, tu, illo, nos, vos, illos“ eru eins. 
Sagnir í Interlingua enda á „-**r**“ í nafnhætti, og enda á „-**a**“, „-**e**“, eða „-**i**“ í nútíð, og lýsingarháttur þátíðar er myndaður með endingunni „-**te**“.





Markmiðið er að Interlingua sé í raun „meðaltal“ allra tungumála af evrópskum uppruna.

## Bókmenntir
Bókmenntir á Interlingua hófust með aðallega málvísindalegum verkum, svo sem orðabókum og málfræðibókum sem gefnar voru út árið 1954. Þótt Alexander Gode hafi aðeins látið eftir sig nokkra vísindalega útdrætti og nokkrar smásögur, stækkaði bókmenntasviðið á sjöunda áratugnum með þýðingum Eric Ahlström.

Sven Collberg varð einn afkastamesti höfundurinn og gaf út frumsamin ljóð og margar þýðingar á árunum 1950 til 1980. Á áttunda áratugnum lögðu höfundar eins og Carolo Salicto og Gode sjálfur til frumsamin verk og nýjar þýðingar, og Collberg hélt áfram bókmenntastarfi sínu.

Á tíunda áratugnum birtust nokkrar þýðingar á sígildum verkum, þar á meðal verk eftir Goldoni, Andersen og Bunyan. Á undanförnum árum hefur frumsamin framleiðsla haldið áfram: Vicente Costalago gaf út nokkur verk á árunum 2022 til 2023, og árið 2025 kynnti *Posta Mundi* ný ljóð og þýðingar eftir Eduardo Ortega, Martin Lavallée og fleiri.

## Heimildir


## Hlekkir
* Wikipedía á Interlingua