Logandi hræddir

***Logandi hræddir*** (enska: *The Living Daylights*) er bresk njósnamynd frá 1987 og fimmtánda myndin sem Eon Productions gerðu um leyniþjónustumanninn James Bond. Þetta var fyrsta myndin með Timothy Dalton í hlutverki Bond og fjórða myndin sem John Glen leikstýrði. Titillinn og söguþráður fyrsta kafla myndarinnar er fenginn úr smásögu eftir Ian Fleming. Þetta var síðasta myndin sem notaðist við titil frá Fleming, þar til *[[Casino Royale (kvikmynd frá 2006)|Casino Royale]]* kom út 2006. Þetta var fyrsta myndin þar sem Caroline Bliss lék Miss Moneypenny.

Myndin hefst á því að Bond tekur þátt í æfingu á Gíbraltar þar sem tveir aðrir leyniþjónustumenn láta lífið. Bond drepur morðingjann eftir bílaeltingarleik. Nokkru síðar aðstoðar Bond KGB-foringjann Georgíj Koskov (Jeroen Krabbé) við að flýja til vestursins með því að smygla honum út eftir tónleika í Bratislava í Tékkóslóvakíu. Bond á að drepa leyniskyttur sem sitja um Koskov, en sér þá að leyniskyttan er sellóleikari hljómsveitarinnar og særir hana í stað þess að drepa hana. Koskov segir frá því að KGB-foringinn Leoníd Púshkín (John Rhys-Davies) hafi endurvakið gamla áætlun Stalíns um að myrða alla njósnara, *shmert shpionam* eða SMERSH. Þessi orð fundust á vettvangi morðanna í Gíbraltar. Koskov er síðan rænt að því er virðist af KGB frá Bretlandi af Necros (Andreas Wisniewski). Bond leitar uppi sellóleikarann Köru Milovy (Maryam d'Abo) sem reynist vera skjólstæðingur og kærasta Koskovs. Bond tekur að gruna Koskov um græsku, en eltir Púshkín til Tangier þar sem Púshkín segir upp vopnasölusamningi við bandaríska vopnasalann Brad Whitaker (Joe Don Baker). Í ljós kemur að Koskov er í góðu yfirlæti hjá Whitaker og Necros er í raun handbendi hans. Kara hefur samband við Koskov sem sannfærir hana um að yfirbuga Bond. Koskov, Necros og Kara halda svo með Bond (undir áhrifum lyfja) á sovéska herstöð í Afganistan. Bond og Köru tekst að sleppa með aðstoð afganskra mujahideen-stríðsmanna undir forystu Kamran Shah (Art Malik). Bond kemst að áætlun Koskovs um að smygla ópíumi til Vesturlanda. Bond og Kara ræna flugvél Koskovs. Necros fellur úr flugvélinni eftir átök við Bond, og Bond og Kara bjarga sér úr vélinni áður en hún hrapar í fjöll í Pakistan. Í einu lokaatriði myndarinnar tekst Bond á við Whitaker. Koskov er handtekinn af Púshkín og sendur til Moskvu, en Kara fær leyfi frá Sovétríkjunum til að ferðast um heiminn sem menningarfulltrúi.

Myndin var framleidd af Albert R. Broccoli og stjúpsyni hans, Michael G. Wilson. Dóttir hans, Barbara Broccoli, var meðframleiðandi. Myndin var meðal annars tekin í Pinewood Studios og Beachy Head í Bretlandi, og á Gíbraltar. Atriðin frá Tékkóslóvakíu voru mynduð í Austurríki, í Vínarborg og Kärnten; en atriði sem gerast í Afganistan voru tekin í Mojave-eyðimörkinni í Bandaríkjunum og Marokkó. Þetta var síðasta Bond-myndin þar sem John Barry sá um tónlistina, en titillagið var samið af honum og Pål Waaktaar úr norsku hljómsveitinni a-ha. Samstarfið gekk illa og lyktaði með því að hljómsveitin gerði sína eigin útgáfu af laginu. Lagið fór í fimmta sæti breska vinsældarlistans og fyrsta sæti þess norska. Myndin var með annað lokalag, „If there was a man“, flutt af The Pretenders.

Myndin gekk vel í kvikmyndahúsum og halaði inn 191,2 milljónir dala á heimsvísu. Hún fékk misjafna dóma. Gagnrýnendur voru almennt ánægðir með Dalton í hlutverki Bond og báru hann saman við hinn aldraða og stífa Moore, en margir söknuðu húmorsins úr eldri myndunum, auk þess sem söguþráðurinn þótti of flókinn. Í seinni tíð hefur myndin vaxið í áliti. Myndin var frumsýnd í London í lok júní 1987. Hún var frumsýnd á Íslandi 17. júlí sama ár, á undan bandarísku frumsýningunni, í Bíóhöllinni í Breiðholti.

## Tilvísanir