Rapuncula

***Rapuncula*** (germano: *Rapunzel*, francese: *Raiponce*) esse un conto de fees german que le Frates Grimm colligeva in lor libro *Conto de infantes e del focolar* in 1812. Le historia, tamen, esse basate super le vetere conto neapolitan de *Petrosinella* per Giambattista Basile de 1634.

## Trama

Olim, multe tempore retro, il habeva un copula de sponsos qui voleva multo un filio. Lor desiro deveniva realitate quando illa – le sponsa – un die percipeva de esser gravide. Le duo sponsos viveva apud un magne horto de herbas e flores que appertineva a un striga. Le sponsa cupeva multissimo le plantas de *[[Campanula rapunculus]]* que illa videva omne die in le horto del vicina. Su appetito esseva assi insatiabile que illa se refutava de eder toto, excepte le rapuncula que cresceva in le horto. Le marito non sapeva plus lo que ille deberea facer e etiam incipeva a timer que su sponsa poteva morir de fame, e, ita – con le poner del sol e le advento del nocte – ille decideva de ir furtivemente al horto del vicina pro furer le plantas assi desirate per su sponsa. Quando ille rediva a domo, su sponsa se faceva un magne salata con le rapuncula e lo devorava con gusto. Le die sequente, tamen, le femina voleva plus rapuncula e le viro iva un altere vice al horto pro colliger un pauco. Ibi, ille inveniva le vicina, jam expectante le. Illa critava que ille esseva un dishonesto, un fur, dum ille essayar de contar la le situation de su sponsa. Le striga le pardonava e concedeva a ille de colliger tam rapuncula quam ille desirava, sed in excambio illa voleva exactemente su filia quando illa nasceva. Le viro, desperate, consentiva.

Il adveniva le die in que le sponsa parturiva un pulchre bebe, e le striga iva al vicinos pro prehender lo e traher lo seco a su domo pro elevar lo illa ipse. Illa nominava le puellula “Rapuncula” pro le plantas que le matre de illa habeva cupite assi tanto. Rapuncula deveniva un juvena formose, con capillos auree e longissime. Quando illa compliva dece-duo annos, le striga la claudeva in un turre, sin scalas o un ostio, ma solo con un fenestra e un cubiculo in le apice del structura. Pro visitar le puella, le striga se arrestava al pedes del turre e la vocava assi: “Rapuncula! Rapuncula! Lassa descender tu capillos assi que io pote ascender.” Quandocunque Rapuncula audiva iste phrase, illa ligava un longe tressa a un fibula prope le fenestra e lassava descender su capillos usque a illos tanger le solo, assi que le stria poteva caper los e ascender.

Post plure annos, un principe cavalcante per le silva audiva abruptemente Rapuncula cantante ab su turre. In ecstase pro le harmonia de su voce de angelo, le principe incipeva a querer le fonte de celle melodia, usque a ille invenir le turre del puella, quamquam ille non succedeva in entrar. Desde celle vice, le principe rediva al turre periodicamente, e un die ille videva le striga – vente a visitar le puella – expectante le tressa de Rapuncula pro scander lo. Quando le striga discedeva, le principe rogava a Rapuncula de inviar le su tressa. Quod illa pensava que le striga la vocava adhuc un vice, Rapuncula lassava descender su capillos. Illa le inviava su tressa e le principe lo scandeva, e assi le duo se cognosceva. Illes se inamorava subito e se maritava secretemente. Un die, totevia, quando le striga iva a visitar la, le copula pensava re quomodo illes poteva fugir sin facer se discoperir: illes decideva que le principe velle traher a su sponsa un filo de seta omne die, usque a illa haber assatis pro construer un scala e descender ab le turre assi que illa velle poter abir con su equo insimul a ille.

Ante de illes succeder in fugir, tamen – dum le striga visitar la – Rapuncula diceva sin pensar que su vestimentos esseva un pauc stricte circum le cingulo. Le striga dunque comprehendeva que le puella esseva gravide, e se irava multissimo. In un momento de cholera, le striga secava le capillos del puella e la mandava via a viver sol in le silva.  

Celle nocte, quando le principe la vocava, le striga ligava le capillos al fibula assi que ille poteva ascender. Quondam advente in le cubiculo, tamen, ille se trovava antea le striga in loco de su sponsa, qui le diceva que desde tunc ille non velle plus vider Rapuncula. Choccate pro le revelation, le principe se jectava ex le turre; ille superviveva, sed – quod ille habeva cadite super un arbusto de spinas – ille se cecava nam le spinas iniva in su oculos. Post un mense, Rapuncula, sol in le silva, parturiva duo geminos: un masculo e un femina. 

Per annos, le principe se promenava per le oppido e, al fin, ille adveniva in le silva ubi Rapuncula viveva con lor filios. Le mulier incipeva a cantar e le principe la recognosceva subito. Ille sequeva su voce, la inveniva e illes se imbraciava pro le emotion. Le lacrimas de Rapuncula iniva in le oculos del principe, que se curava como per miraculo e assi ille poteva vider de novo. Ita, le principe traheva Rapuncula e lor filios a viver insimul a ille in su regno, ubi illes viveva felice per semper.

Il habe un altere version del final del conto que dice que le tressa secate de Rapuncula cadeva ante del striga poter descender, e assi illa remaneva trappate in le turre.

## Referentias