Medievo in Espania

Le **Medievo in Espania** es le denomination historiographic de un periodo de plus de mille annos, inter le seculos 5 e 15, in le quadro territorial complete del Peninsula Iberic, cuje identification con le Espania actual ha essite objecto de un debate essentialiste re lo que es Espania.[1]

Como eventos initial e final on considera normalmente le invasiones germanic de 409[2] e le conquesta de Granada in 1492.[3]

Le Regno Visigotic, a partir del battalia de Vouillé (507), abandonava su presentia in Gallia e se centava in le vetere provincias romane de Hispania. Post le fallimento del intento de establir un societate dual, in le qual le minoritate visigotic restava rigidemente separate del majoritate hispano-roman, a partir del Tertie Concilio de Toledo (589) on promoveva le construction de un societate e cultura commun, con forte peso del institutiones ecclesiastic, ben adaptate al structuras pre-feudal que se imponeva gradualmente desde le epocha tardo-romane. Le debilitate interne non dispariva, permittente le rapide successo del invasion arabic in 711, que inaugurava un longe presentia musulmane in Espania, renominate como al-Andalus. In le periodo del Caliphato de Córdoba (929–1031), illo attingeva su apice, deveniva un potentia economic e militar e initiava un ver etate aurate cultural que durava multo ultra su disparition como entitate politic.

Le surgimento, consolidation e crescimento del regnos hispano-christian transformava ille periodo de octo seculos, ab lor puncto de vista, in un "Reconquesta" e "Repopulation" de tote le spatio peninsular, que jam esseva appellate "Espania" in le linguas romanic nascente.[4] On construiva un societate segregate in communitates definite per forma ethnico-religiose (christianos, moros e judeos, in le expression de Américo Castro);[5] e fortemente militarisate (como le paisage, que se plenava de castellos); pro le qual le uso del termino feudalismo es subjecto a debate historiographic.[6] In lo que concerne le formation del personalitate historic del region, il ha un consensu general in sublinear que le condition frontalier cambiante, experimentate per tote le zonas in un momento o un altere, esseva decisive.[7] Tamen, le relationes non esseva sempre violentas: illas oscillava inter confrontation e tolerantia, permittente active cambios demographic, economic e cultural. Frequentemente, exercitos christianos esseva empleate per musulmanos, e vice versa. Solmente in certe occasiones decisive occurreva conflictos inter large coalitiones que reflecteva clarmente le division religiose.

Usque al seculo 11, le predominio esseva clarmente musulman. In le Plen Medievo (le periodo del cruciadas), inter le conquesta de Toledo (1085) e le battalia de las Navas de Tolosa (1212), le situation passava per varie punctos de equilibrio, pois que le spectaculose progressos christian obtenite in facie del division andalusi in taifas esseva retardate e mesmo revertite quando le imperios nord-african almoravide e almohade imponeva su unification sub un rigorismo religiose. Le decadas central del seculo 13 testimoniava decisive conquestas christian, que reduceva le territorio musulman al emirato nazarita de Granada, durante que le structura territorial peninsular formava le denominate "España del cinque regnos" (Granada, Portugal, Navarra, e le Coronas de Castilla e Aragón).[8]

In le duo seculos sequente, le processo reconquestator se arrestava quasi totalmente, in un contexto de crisi general que includeva importante transformationes structural (le initio del transition del feudalismo al capitalism), grave conflictos social, e guerras civil continuate; dum surgeva le institutiones espaniol del Ancian Regime, con grande projection futur.

Le union del Reges Catholic e lor complexe politica matrimonial permitteva, in le transito del Medievo al Etate Moderne, le construction de un Monarchia Hispanic, cuje natura e nivellos de integration es, per se, un altere problema historiographic. Simultaneemente, se disveloppava le Etate del Discoperimentos, del qual le prime beneficiario esseva Portugal, que in ille epocha poteva esser considerate como le prime monarchia autoritari del Europa occidental a constituir un Stato moderne (o nation-stato), condition que es disputate con le proprie España (del qual Portugal non se separava usque a 1640) e le regnos de Anglaterra e Francia.[9]