Raphael

**Raphaello Sanzio da Urbino**, hodie melio cognoscite como **Raphael**, (le 6 de april o 28 de martio 1483 – le 6 de april 1520), qui esseva cognoscite famosemente per su prenomine 'Raphaello', esseva un pictor e architecto italian del Renascentia, laudate pro le perfection de su picturas e designos. Con Michelangelo e Leonardo da Vinci, ille es parte del trinitate traditional del maestros italian de iste era.

Raphael esseva multo productive, gereva un atelier inusualmente large, e – in despecto de su infortunate morte in le etate de 37 annos – ille lassava un grande numero de obras, specialmente in le Vaticano, cuje Cameras de Raphael esseva le obra central e le plus grande de su vita, mesmo si illo non esseva finite quando ille moriva. Post su prime annos in Roma, le majoritate de su obras esseva projectate per ille e executate largemente in su atelier per su designatores, con un perdita considerabile de qualitate. Ille esseva multo influente in su vita, ben que foras de Roma su obras esseva cognoscite largemente pro su obras collaborative. Post su morte, le influentia de su rival principal, Michelangelo, esseva major usque al seculos XVIII e XIX, quando le qualitates plus seren esseva de novo prendite in consideration.

Su carriera habeva tres phases e tres stilos como describite per Giorgio Vasari: su prime annos in Umbria, un periodo de circa quatro annos (de 1504 a 1508) apprendente le technicas artistic de Florentia, finiente per su dece-duo annos final in Roma, annos hectic e triumphal in que ille laborava pro duo Papas.

## Ascendentia

Raphael nasceva in Urbino, un parve citate de Italia central, in le region de Marcas, un localitate parve del puncto de vista artistic, ubi su patre Giovanni Santi esseva pictor al corte del duce. In le parve corte de Urbino, Giovanni esseva integrate in le circulo private del familia in un grado superior que esseva habitual in altere cortes italian, basate sur un importante centro de cultura litterari e artistic.

Crescente in iste parve corte dava a Raphael le opportunitate de apprender le manieras polite e le costumes social tanto laudate per Vasari. Le vita cortese de Urbino in iste epocha esseva considerate per Baldassare Castiglione (in su obra *[[Le Cortesano]]* in 1528) como modello de virtutes de un corte humanitari italian. Castiglione se installava in Urbino in le anno 1504, quando Raphael non resideva plus ibi; nonobstante, ille le visitava multo sovente, lo que resultava in un longe amicitate. Altere visitatores habitual del corte deveniva etiam su amicos: Pietro Bibbiena e Pietro Bembo, nominate ambes cardinales postea. Illes esseva cognoscite como bon scriptores e viveva in Roma al mesme tempore que Raphael.

Raphael se moveva con commoditate in alte spheras social durante tote su vita, lo que ha essite un del factores que ha contribuite a dar un erronee impression de un carriera artistic facile. Ille non recipeva un complete education humanistic, e pro isto on non sape con claritate si ille legeva facilemente le latino.

## Biographia

### Le prime annos (1483-1503)

Su matre, Magia di Battista di Nicola Ciarla, moriva in 1491, e le 1 de augusto 1494, Giovanni Santi, su patre, se maritava de nove. Con solmente 11 annos, Raphael habeva devenite orphano e sub le guarda legal de su oncle Bartolomeo, sacerdote, qui initiava un contention con le matrastra del juvene. Nonobstante, Raphael continuava viver con illa. On ja habeva denotate su talento, secundo Giorgio Vasari, qui conta que ille habeva essite "un grande adjuta pro su patre". Un fulgente autoportrait de su adolescentia monstra su precoce talento. Le atelier de su patre continuava e, probabilemente in compania de su matrastra, jocava un relevante rolo in su gestion desde su juventute. In Urbino ille habeva le opportunitate de cognoscer le obra de Paolo Uccello († 1475), le precedente pictor del corte, e de Luca Signorelli, qui usque al anno 1498 resideva e travaliava in le citate vicin  Città di Castello.

Secundo Vasari, le patre le placiava in le atelier del maestro de Umbria Pietro Perugino como apprentisse, «malgrado le lacrimas de su matre». Le evidentia de un periodo de apprentissage veni solmente de Vasari e de altere fontes, e il ha essite discutite, proque le matre moriva quando ille habeva octo annos, lo que esseva troppo tosto pro comenciar su formation. Un theoria alternative es que ille recipeva alicun trainamento de Timoteo Viti, un pictor del corte de Urbino desde 1495. Ma le historicos moderne es de accordo que Raphael travaliava al minus como adjutante de Perugino desde circa 1500; le influentia de Perugino in su prime obras es multo evidente: "probabilemente nulle altere apprentisse de talento habeva absorbite le apprendimentos de su maestro como habeva facite Raphael, comparante le ancora con Leonardo da Vinci e Michelangelo", secundo Wölfflin. Vasari scribe que, durante iste periodo, il esseva impossibile distinguer le obras de ambe artistas, ma multe historicos de arte moderne affirma haber detectate le partes que Raphael pingeva como adjutante in obras per Perugino o de su atelier. Ultra le similitude stilistic, le technicas esseva anque multo simile, per exemplo, in le dense application del color, con le uso de un medio a base de vernisse, in le umbras e le adornamentos obscur, ma con un application plus legier in le partes carnal. Nonobstante, le excesso de resina in le vernisse ha causate sovente fissuras in areas de picturas de ambe maestros. Le atelier de Perugino esseva active tanto in Perugia como in Florentia, forsan con duo succursales permanente. On considera que in 1501 Raphael esseva un *Maestro de plen derecto*, completemente formate.

Su prime obra documentate esseva le *[[Retablo Baronci]]*, ben que il ha un contention con *[[Le resurrection de Christo (Raphael)|Le resurrection de Christo]]* que esseva complite inter le annos 1499 e 1501, pro le Ecclesia de San Nicolas de Tolentino in Città di Castello, un citate a medie cammino inter Perugia e Urbino. Evangelista di Pian di Meleto, qui habeva travaliate pro su parente, compartiva le commission del obra, que data de 1500 e esseva terminate in 1501; hodie solmente remane alicun portiones e un schizzo preparatori. Durante le sequente annos Raphael pingeva obras pro altere ecclesias, includente le *[[Crucifixion Mond]]*, circa 1503, e *[[Le Matrimonio del Virgine]]* in le Pinacotheca de Brera, assi como obras pro Perugia, como le *Retablo Oddi*, *Le annunciation*, *Le Adoration del Magos* e *Le coronation del Virgine* 1501-1503. Ille probabilemente visitava Florentia in iste epocha. Il se tracta de obras major, alicun de illos como frescos, in le quales Raphael limita le composition al static stilo de Perugino. In iste annos ille pingeva multo parve e saporose picturas de cavalletto, le major parte possibilemente pro amantes de pictura del corte de Urbino, como *[[Le Gratias (Raphael)|Le Gratias]]*, *[[Le somno del cavallero]]* o *[[Sancte Michael (Raphael, 1501)|Sancte Michael]]*, e comenciava  pinger *[[Virgine con le Infante inthronisate e sanctos]]*.

In le anno 1502 Raphael esseva in Siena, invitate per un altere apprentisse de Perugino, Pinturicchio, "essente amico de Raphael e cognoscitor de su capacitate como artista del plus elevate qualitate", nam ille le adjutava con le obras, e multo probabilemente con le designos, pro un serie de frescos in le Bibliotheca Piccolomini del Cathedral de Siena. Il es evidente que in iste phase precoce de su carriera ille ja esseva un artista unic. 

### Influentia florentin (1504-1508)

Raphael viveva un vita de "nomade", travaliante in distincte locos in le nord de Italia, ma passante un bon parte de su tempore in Florentia, forsan desde 1504. Assi, ben que on sole referer a su "intervallo florentin" inter 1504 e 1508, ille probabilemente nunquam resideva ibi de forma continue. In qualcunque caso, ille visitava le citate pro provider se de materiales. Il existe un littera de recommendation, datate de octobre 1504, del matre del sequente duce de Urbino: "Le portator de iste littera es Raphaello, pictor de Urbino, qui es dotate pro iste profession e qui se ha determinate passar alcun tempore in Florentia pro continuar con su studios. E proque su patre esseva multo honeste e io le amava multo, e le filio es un sensibile juvene polite, tanto pro un cosa como pro un altere, ille ha un large affecto...".

Como antea con Perugino e alteres, Raphael esseva capace de assimilar le influentia del arte florentin, respectante le evolution de su stilo proprie. Le frescos que esseva facite in Perugia circum 1505 monstra un nove qualitate monumental in le formas, que poterea evidentiar le influentia de Fra Bartolomeo, que Vasari mentiona como un amico de Raphael. Ma le influentia le plus stupende in iste periodo esseva illo de Leonardo da Vinci, qui esseva in le citate inter 1500 e 1506. Le formas de Raphael comenciava a prender positiones plus complicate e dynamic, ben que ancora le themas esseva majormente "reposante". Raphael comenciava a facer schizzos de homines nude pugnate, un de su major obsessiones de iste periodo florentin. Un altere designo es le retiro de un femina juvene, utilisate le composition pyramidal in tres cameras del recente Mona Lisa, ma con un apparentia completemente raphaelesc. Altere del inventiones composite de Leonardo, le pyramidal *Sacrate Familia*, se repeteva in un serie de obras que se considera inter su plus famose picturas de cavalletto. In le Royal Collection il ha un designo de Raphael del obra perdite de Leonardo *Leda e le cygno*, del qual ille prendeva le postura in *[[contrapuncto]]* pro su *[[Sancte Catharina de Alexandria]]*. Etiam ille ameliorava su proprie version del *[[sfumato]]* de Leonardo, pro dar plus de finessa al representation del carne, e disveloppava le excambio de reguardos inter le gruppos, ben que multo minus enigmatic que le resultatos per Leonardo. In plus, ille sapeva conservar in su obras le luce blande e clar de Perugino.

Leonardo esseva un pauco minus de un trentena de annos major que Raphael, ma Michelangelo, que in iste epocha viveva in Roma, esseva solmente octo annos major. Michelangelo detestava Leonardo, e in Roma ille comenciava a detestar Raphael tamben plus ancora, attribuente conspirationes contra ille. Raphael debeva cognoscer su obras in Florentia, ma su travalios plus original de iste epocha indicava un direction multo differente. In su *[[Deposition de Christo (Raphael)|Deposition de Christo]]*, al modo classic del sarcophagos, omne figura es situate in le fronte in un arrangiamento complicate e non totalmente successose. Wöllflin discoperi le influentia del virgine de Michelangelo in le *[[Tondo Doni]]* in le figura geniculante a dextera, ma le resto del composition se distantia multo de su stilo, o illo de Leonardo. Ben que iste obra esseva multo considerate in le epocha, e multo postea retirate al fortia de Perugia per le Borghese, il se tracta de un obra isolate de su production. Su classicismo prenderea plus tarde un direction minus "literal".

### Le Cameras de Raphael (1509-1513)

Al fin de 1508 Raphael se transfereva a Roma, ubi ille entrava in le servicio del papa Julio II, probabilemente gratias al recommendation del architecto Donato Bramante, qui alora travaliava in le Basilica de Sancte Petro, e qui esseva originari de Urbino e habeva alcun relation con Raphael. Al differentia de Michelangelo, qui non realisava travalio artistic durante un certe tempore in Roma ante de reciper le prime commissiones, le juvene artista recipeva presto le commission de decorar le frescos del bibliotheca private del pontifice in le Vaticano.
 Il esseva un projecto multo plus importante e extensive que ulle altere projecto que ille habeva travaliate usque iste momento, e usque a iste data ille non habeva facite alcun altar in Florentia. In su equipa il habeva altere artistas travaliante in differente locos, multes de illes picturava obras commissionate per le odiate predecessor de Julio II, le papa espaniol Alejandro VI. Le nove pontifice habeva decidite rader qualque vestigios del papa Borgia. Michelangelo recipeva le commission de pinger le cupola del Cappella Sixtin.

Le prime del celebre Cameras de Raphael, le qual ille comenciava a pinger, es le famose 'Camera del Signatura' — pro le uso que illo habeva in le tempore de Giorgio Vasari. Illo produceva un impacto extraordinari in le arte romano. Hodie illo es considerate le obra maestro del pictor; illo contine Le Schola de Athenas, Le Parnasso e Le contention del Sacramento, que son alicun del obras le plus cognoscite del pictor. Como consequentia de iste large successo, ille esseva commissionate con nove cameras, displaciante altere artistas previemente contractate como Perugino o Luca Signorelli. Ille finiva tres de illos, omnes con picturas in lor muros e, sovente, anque in le tectos. Le enormitate del travalio assumite le obligava a delegar le execution practic de su designos detaliate (que ille sempre realisava in persona) al numerose membros del ateliers que ille habeva. Il esseva iste artistas de profunde capacitate, qui, post le morte de Raphael, esseva commissionate del decoration del quarte camera, basate sur le designos que le maestro habeva lassate. Le morte de Julio II (1513) non interrumpeva le travalios, alora su successor, papa Leon X, un Medici, establiva un relation intime con le artista, qui continuava reciper travalios. Le amico de Raphael, le cardenal Bibbiena, esseva un del ancian tutores del nove papa, e un intime amico e consiliero de Raphael.

Il es evidente que Raphael se lassava influer per le frescos del tecto del Cappella Sixtin de Michelangelo. Vasari dice que Bramante le introduceva in iste cappella secretemente. Le reaction del altere artistas ante le superior fortia expressive de Buonarroti esseva le question dominante in le arte italiano in le duo decennios subsequente, e Raphael, qui ja habeva demonstrate su capacitate de assimiliar influentias externe in su proprie stilo, acceptava le defia con major intensitate que qualcunque altere artista. Un del prime e plus clar exemplos esseva le portrait de Michelangelo ipse como Heraclite in *Le Schola de Athenas*, que resimilia un reproduction directemente del *Sibyllas* o del *Ignudi* del tecto del Cappella Sixtin. Altere formas de iste e altere obras subsequente in le cameras accusa le mesme influentia, ma ancora plus integrate in le stilo personal de Raphael. Buonarroti accusava Raphael de plagio e alcun annos ante le morte de Raphael se lamentava in un littera del sequente tenor: «Tote lo que ille sape de arte ille ha apprendite de me», ben que in altere occasiones ille se monstrava plus generose.

Iste longe e multo complexe compositiones pote esser considerate le obras supreme del Renascentia. Illos forni un perspectiva extrememente idealisate del subjectos representate, e le compositiones, ben que ja perfectemente concipite in designo, sembla suffrer de *sprezzatura*, un termino date per su amico Baldassare Castiglione, qui lo definiva como «un certe indifferentia que impregna tote le obra e que nos face pensar o dicer que ha fluite sin necun effortio». Secundo Michael Levey, «Raphael da a su formas un gratia e claritate superhuman in un universo de certitudes euclidesc». Le pictura es de maxime qualitate in le prime duo cameras, ma le compositiones subsequente, specialmente illos que contine action de tincto dramatic, non son completemente perfecte per lo que concerne le conception, non in le execution per parte de su adjutores.

### Altere projectos

Le projectos in le Vaticano occupava le major parte de su tempore, ma mesmo assi ille pingeva alicun portraits, includente los de su mecenatos, le papas Julio II e Leon X, le prime del quales es considerate un de su melior portraits. Altere portraits ha essite illos de su amicos, como Castiglione, o de personages del circulo papal. Alicun governantes le pressava per facer lor commissiones, como Francisco I de Francia a que ille ha inviate duo picturas como presente diplomatic del pontifice. Pro Agostino Chigi, le immensemente ric tresorero del papa, Raphael pingeva *[[Le triunpho de Galatea (Raphael)|Le Galatea]]*, designava frescos decorative pro su *[[Villa Farnesina]]* e pingeva duo cappellas in le ecclesias de *Sancte Maria del Pace* e *[[Basilica de Sancte Maria del Popolo|Sancte Maria del Popolo]]*. Ille anque designava parte del decoration del Villa Madama, tamen, le obra de ambe villas esseva complite per su atelier.

Un del commissiones papal plus importante esseva le serie del *[[Cartones de Raphael]]* (actualmente in le Victoria and Albert Museum), un serie de 10 cartones pro tapetes, del quales 7 habeva supervivite, e que representa scenas del vitas de Sancte Paulo e Sancte Petro, facite pro le Cappella Sixtin. Le cartones ha essite inviate a Bruxelles pro esser texite in le atelier de Pieter van Aelst le Vetere (patre del postea famose pictor Pieter Coecke). Il es possibile que Raphael videva le serie completemente terminate ante su morte. Probabilemente illos habeva essite terminate in 1520. Raphael anque designava e pingeva le Logia vatican, un galeria large e stricte aperte a un corte e decorate in le stilo grottesc,  typic de Roma. Raphael pingeva anque certe altares importante, como per exemplo le *[[Extasis de Sancte Cecilia]]* e le *[[Madonna Sixtin (Raphael)|Madonna Sixtin]]*. Su ultime obra, al qual ille habeva travaliate usque a su morte, esseva *[[La Transfiguration]]*, que in compania de *[[Le Spasmo de Sicilia (Raphael)|Le Spasmo de Sicilia]]* monstra le adresse que habeva prendite su arte in le ultime anno de su vita: un stilo plus baroc que manierista.

Le cardinal Bernardo Dovizi di Bibbiena obteneva del papa Leon X, al cambio de su supporto pro le election, le autorisation pro restructurar le appartamento in le interior del palatio del Vaticano. Le cardinal voleva que su appartamento esserea al altitude del tradition roman e commissionava le projecto a Raphael. Raphael, con su adjutantes, se occupava del insimul decorative, inspirate del Villa Adriana in Tivoli e del Domus Aurea, attingeva resultatos de large raffinamento e elegantia in le motivos classic e elementos ornamental de gusto antique, que constitue durante le tempore un imitate motivo decorative. Le structura del insimul reflecteva le cultura e le gusto de Raphael; le execution esseva facite de su studentes: Giovanni da Udine, G. Romano e G. F. Penni.

### Atelier

Secundo Vasari, Raphael habeva un officina con cinquanta discipulos e adjutantes, multes del quales deveniva importante artistas in lor proprie derecto postea. Illo esseva, probabilemente, le plus grande atelier dirigite per un unic grande maestro del pictura. Le gruppo includeva pictores distinguite de diverse partes de Italia, qui probabilemente travaliava con lor proprie equipas como subcontractores, assi como apprentisses e laboratores. Il ha pauc information re le organisation interne del atelier e su modos operative, lo que rende difficile attribuer specificamente al artista o a su assistentes le contribution a plure obras.

Post le morte de Raphael, le activitate del atelier continuava, ben que multe picturas remaneva incomplete. Le membros le plus prominente esseva Giulio Romano, un juvene discipulo de origine roman (21 annos), e Gianfrancesco Penni, ja considerate un maestro de origine florentin. Penni non attingeva le mesme reputation que Romano e, post le morte de Raphael, ille travaliava como adjutante de Giulio Romano durante le major parte de su carriera. Perino del Vaga, qui ja esseva un maestro, e Polidoro da Caravaggio, qui passava del labor humile de transportar materiales al position de pictor, anque deveniva figuras importante. Maturino da Firenze, simile a Penni, esseva eclipsate per le fama de su companion Polidoro. Giovanni da Udine gaudeva un stato plus independente e esseva responsabile pro le decoration in stucco e le grottescos que imbelliva le principal frescos. Le major parte del artistas del atelier se dispersava post le Saccheo de Roma de 1527, un evento que resultava in mortes violente e in le diffusion del stilo de Raphael per tote Italia e ulterior.

Vasari attribueva grande importantia al capacitate de Raphael de mantener un atelier harmonic e efficiente. Ille notava anque su patientia e habilitate in resolver conflictos inter clientes e adjutantes, un qualitate que, secundo Vasari, mancava a Michelangelo in su interactiones con su equipas. Malgrado isto, hodie il es quasi impossibile determinar con precision le partes exacte que Raphael e su adjutantes realisava. *E* Giulio *e* Penni esseva habile pictores, e multes del ultime frescos e operas de cavalletto de Raphael monstra plus de claritate de designo que maestria de execution. Nonobstante, multes de su portraits, ben preservate, ancora demonstra un brillante technica de execution.

Alteres discipulos e adjutantes distinguite include Raffaellino del Colle, Andrea Sabbatini, Bartolomeo Ramenghi, Pellegrino Aretusi, Vincenzo Tamagni, Battista Dossi, Tommaso Vincidor, Timoteo Viti (pictor de Urbino), e le sculptor e architecto Lorenzetto (le fratre affin de Giulio Romano). On dice que le flamengo Bernard van Orley travaliava temporarimente pro Raphael, e que Luca Penni, fratre de Gianfrancesco, tamben esseva un membro del atelier.

### Portraits

Al longe de su vita ille realisava plure portraits ubi ille monstrava un grande mesura de gratia e harmonia; un exemplo de isto esseva le portrait de Baltasar de Castiglione. Le *Madonne* e le *Bambini* plen de beltate e elegantia ha essite un subjecto recurrente tanto in su portraits como in su picturas. In le "Ultime Cena" ille dava un grande protagonismo al figura del apostolos. In le mesme maniera ille realisava portraits de grande personas como Cardinal Bibbiena (c. 1516), le *[[Portrait de Andrea Navagero e Agostino Beazzano]]* (c. 1516), *[[Portrait de Bindo Alteviti]]* (c. 1514), *Portrait de Tommaso Inghirami* (1515-1516), *[[Portrait de cardinal]]* (1510-1511), *[[Portrait de Julio II]]* (1511-1512) e *[[Portrait del cardinal Alessandro Farnese]]* (1509-1511). Multes de illos se concentra hodie in le museos e galerias de Europa.

Le relation de Raphael con Leonardo da Vinci in Florentia al comenciamento del seculo XVI esseva multo significante. Le modello inspirator es le Gioconda, que per le effecto emotional de su reguardo e re omne le integration inter le figura e le paisage constitueva un modello de reflexion pro Raphael. Ma in le portraits de Raphael le linea establi nettemente le formas, que gratias a lor certitude se converte in "modulo" spatial, in equilibrio inter plen e vacue, in mesura del relation inter le particularitate e le universalitate, in synthese perfecte del veritates del persona. Anque le carriera de Raphael se concretisa in le superation del formas pauco conventional de Perugino, in le acquisition de un pictura autonome, libere, que sia le expression del perfecte equilibrio existente inter le homine e le natura. Le clientes del artista es representantes del alte burgesia del bancheros e le mercatores del aristocratia minor, durante que le societate plus elevate se dirige a pictores de plus de fama, como Ghirlandaio.

Le commission papal accresceva enormemente le fama e le prestigio de Raphael, qui inter 1509 e 1513 recipe numerose petitiones de cardinales e nobiles plus o minus proxime al curia roman. Ille realisava iste portraits al mesme tempore que ille exequeva le cameras. In iste ambito le evolution del portrait es interessante. Le notitia se admitteva in ille un major propension a representar le indicatores del interioritate, in plus illo del affliction per le affirmation del stato social; de plus, resulta evidentemente le representation del figura como presentia plus certe e consciente.

### Architectura

Post le morte de Bramante in 1514, Raphael esseva nominate architecto del Basilica de Sancte Petro. Le major parte de su obras architectural esseva demolite o modificate post su morte, specialmente a causa del adoption del designos de Michelangelo. Nonobstante, alcun designos superviveva. Pro analysar los, se realisava un studio de un templo obscur, characterisate per grande columnas longitudinal, describite como «un vico angustiose» secundo un critica postume de Antonio da Sangallo le Juvene. Existe anque le hypothese que le templo habeva un similaritate con le sanctuario depingite in *[[Le expulsion de Heliodoro del templo]]*.

Raphael designava altere edificios, e durante un breve periodo ille esseva considerate le architecto le plus importante de Roma e le preferite del circulo social del papa. Julio II habeva promovite cambiamentos in le disposition urbanistic del citate, creante multe vias public, decorate con splendide palatios.

Un importante edificio, le Palazzo Branconio dell'Aquila, que esseva construite pro le camerlingo de Leon X, esseva completemente demolite pro facer spatio al placia designate per Bernini pro Sancte Petro, un obra que nunquam esseva realisate. Designos del faciada e del corte interne se ha conservate. Le faciada habeva un decoration elaborate, inconsuete pro su epocha, includente multe pannellos picturate in le ultime etage (de tres) e un profusion de sculpturas in le etage medie.

Le designo basic del Villa Farnesina non esseva de Raphael, ma ille designava e pingeva le Cappella Chigi pro su patrono, Agostino Chigi, thesaurero del papa. Un altere edificio, le Palazzo di Jacobo da Brescia, construite pro le medico de Leon X, esseva transferite durante le decennio de 1930 e hodie remane in bon stato. Iste edificio esseva designate como complemento a un altere palatio del strata, obra de Bramante, ubi Raphael ipse habitava pro un tempore.

Le Villa Madama, un splendide residentia de recreation pro le cardinal Julio de Medici, ulteriormente papa Clemente VII, nunquam esseva completate, ma su planos revela su grande ambition. Antonio da Sangallo le Juvene esseva responsabile pro interpretar le planos constructive. Ben que incomplete, le villa esseva considerate como le plus sophisticate designate usque a ille tempore in Italia. Su influentia in le designos posterior de edificios similar esseva significante. (Isto sembla esser le sol edificio moderne de Roma cuje designo esseva analysate per Palladio).

Solmente remane le planos del plano basse de un grande palatio designate per Raphael in le nove «Via Giulia» in le Borgo, pro le qual ille accumulava terrenos in su ultime annos. Illo esseva locate in un area irregular circa le fluvio Tibere. Il sembla que le faciada haberea includite un ordination gigante de pilastros que se elevava al minus duo etages usque al altor total del «etage nobile». Isto representava «un stilo grandiloquente sin precedentia in un palatio de character private».

In 1515, Raphael esseva nominate "Prefecto" de omne le antiquitates que esseva excavate in Roma e in un millia circumferente. Ille scribeva un littera al papa Leon X suggerente medios pro evitar le destruction de monumentos antique. Ille proponeva un inspection visual del citate pro documentar le antiquitates in un maniera systematic. Leon X, tamen, prefereva reutilisar materiales de fabricas antique pro le construction de Sancte Petro, ma demandava que omne inscriptiones antique esseva documentate e que le sculpturas esseva conservate ante que le uso del lapides esseva permittite.

### Designos

Raphael es considerate un del plus fin cartonistas in le historia del arte occidental e un del artistas qui utilisava extensivemente le designo pro planificar su compositiones. Secundo Armenini, un experto in le vita del artista, quando Raphael initiava a planificar un composition, ille extendeva sur le solo un grande numero de designos archivate e comenciava presto a designar, assemblante figuras «de hic e de illac». Circa quaranta schizzos del *Disputa* in le Stanze del Vaticano ha supervivite, e probabilemente plus de designos existe inter le circa quatro centos folios de pre-designos actualmente preservate. Isto tamen representa solmente un parte minime del total realisate per le artista e su atelier sub su supervision.

Raphael utilisava multe designos pro definir posturas e compositiones, apparentemente in un quantitate superior a altere pictores de su epocha, judicate per le grande numero de variantes que ha supervivite: «... Ille, assi como Raphael ipse, qui habeva un tal richessa inventive, soleva travaliar sempre partiente de quatro o sex manieras differente de exponer le scena, cata un differente del alteres, e omnes plen de gratia e finessa», scribeva un autor postume. Secundo John Shearman, le arte de Raphael representa «un displaciamento del effortio ab le production directe verso le recerca e le disveloppamento».

Su obra es accompaniate de un immense *corpore* de designos, un documento fundamental pro comprender non solmente su picturas ma tamben como un campo de recerca autonome e original. Fischer ha catalogate iste designos como un producto eminente del periodo roman.

Ab su periodo in Umbria, le designo artistic deveniva un elemento fundamental de su methodo de travalio. Isto includeva studios principalmente al natural, utilisate pro focalisar super detalios de compositiones, ben que ille rarmente transfereva directemente le designo al obra final sin alteration o raffinamento.

Quando Raphael esseva satisfacite con un composition, ille sovente lo transfereva a un carton a scala real, que postea esseva perforate con un puncto. Per iste foramines ille faceva passar fuligine, le qual lassava marcas de lineas sur le superficie final pro servir como guida. Ille anque utilisava un instrumento cognoscite como «agulia cec» pro marcar lineas sin aperturas visibile. Isto pote esser observate in muros como in *[[Le Schola de Athenas]]* e multe altere obras. Su *Cartones de Raphael*, designos pro tapices, esseva completemente colorate con pictura a tempera e inviate a Bruxelles pro esser texite.

In le ultime obras picturate per su atelier, le designos sovente se monstra de melior qualitate que le picturas final. Le major parte de su designos es altemente detaliate, inclusivemente le schizzos initial de figuras nude que es elaborate con precision, e le designos preparatori posterior exhibi un alte nivello de finessa, con umbras e zonas illuminate in blanco. Ben que illos care del libertate e energia visibile in le schizzos de Leonardo da Vinci o Miguel Ángel, le designos de Raphael sempre es estheticamente multo satisfactori. Ille esseva un del ultime artistas a usar regularmente instrumentos metallic, ma anque faceva un uso magne del technica plus libere del carbon rubie o nigre. Durante su ultime annos, ille esseva inter le prime artistas a usar modellos feminin pro designos preparatori, un practica rar pro su epocha, ubi sovente homines esseva usate pro representar ambe sexos.

Le technicas que Raphael utilisava esseva multo varie: stilo, sanguine, penna, puncto de plumbo o argento, bistre, cerussa, aquarella, tracias nette o sfumato, e papiro tanto blanc como colorate.

## Vita private e morte
Rafael viveva in Borgo, con bastante luxo e in un palatio. Raphael moriva le .

## Notas


## Bibliographia
* Blunt, Anthony, *Artistic Theory in Italy*, 1450-1660, 1940 (refs. del ed. de 1985), OUP, 
* Gould, Cecil, *The Sixteenth Century Italian Schools*, National Gallery Catalogues, London 1975, 
* 
* Landau, David. In: David Landau & Peter Parshall, *The Renaissance Print*, Yale, 1996, 
* 
* Pon, Lisa, Raphael, Dürer, e Marcantonio Raimondi, Copying and the Italian Renaissance Print, 2004, Yale UP, 
* Roger Jones e Nicholas Penny, *Raphael*, Yale, 1983, 
* Shearman, John; *Raphael in Early Modern Sources 1483-1602*, 2003, Yale University Press, 
* 
* Vasari, Vida de Raphael de Vides d'Artistes, edició emprada: Artists of the Renaissance selecció i ed. Malcolm Bull, Penguin 1965 (num. de pag. del ed. BCA, 1979)
* Wölfflin, Heinrich; *Classic Art; An Introduction to the Renaissance*, 1952 (anglese) (Ed. 1968), Phaidon, Nova York.
* Frederick Antal, *Rafael entre el clasicismo y el manierismo*, Editorial Visor, (1988)