Cinerella

***Cinerella*** (italiano: *Cenerentola*, francese: *Cendrillon*, germano: *Aschenputtel*) esse un conto de fees notissime con millenas de variantes enarrate perubique in le mundo integre. Le protagonista esse un juvena vivente in circumstantias infortunate qui esse de repente benedicte con un fortuna considerabile, al fin deveniente mesmo un regina gratias a su maritage con un principe formose. Le conto de Rhodope loque re un sclava grec qui se nube al rege de Egypto, e esse solitemente considerate ut le variante le plus antique del historia de Cinerella.

Le prime version litterari europee de Cinerella esseva publicate in Italia per Giambattista Basile in su *Pentamerone* in 1634. Tamen, le version le plus cognite hodie esse le per Charles Perrault qui lo publicava in francese in su *Histoires ou contes du temps passé* in 1697 sub le titulo de *Cendrillon*. Un cetere version esseva postea publicate in 1812 per le Fratres Grimm in su collection de contos pro infantes.

## Intriga
Le version in basso esse le per Charles Perrault, popular nam su additiones iconic al variantes precedente, sicut le cucurbita transmutate in un cochi, le fee matrina, e le introduction del calceos vitree.

Olim, multe tempore retro, il habeva un viduo ric remaritante se per le secunde vice a un mulier orgoliose e superbe. Illa habeva duo filias qui esseva similarmente van e egoistic. Preterea, le gentilhomine etiam habeva un pulchre filiola quem su prime uxor le habeva date, un puella con un benevolentia unic e un temperamento dulcissime. Le matrastra, jelose del puellula quia le bon qualitates de illa evidentiava le defectos de su filias, la coageva a viver qua un serva, faciente la laborar le die e le nocte integre con cargas humiliante e enoiante. Quandocunque illa terminar su mestieros quotidian, illa se agglomerava prope le camino pro succeder in calefacer se. Illa inde se elevava semper completemente coperte de cineres, e assi illa acquireva le supernomine de “Cinerella” con le qual su sororastras la derideva. Cinerella tolerava le abusos in silentio e con patientia sin illa contar a su patre, qui la reprimendarea si ille velle saper.

Un die, le principe del regno invitava omne citatano a un ballo in le palatio regal. Le duo sororastras, letissime, planificava lor vestiario pro le evento dum illas provocar Cinerella dicente la que il non esseva permisse a servos sicut illa de adir al ballo insimul al nobiles.

Dum le sororastras e le matrastra disceder pro le ballo, Cinerella plorava in desperation. De repente, su fee matrina appareva sicut per magia e immediatemente incipeva a trasmutar le puella ab un serva al juvene dama quem illa deberea jam esser nam su origines nobile, toto hoc in un effortio de dar la le opportunitate de adir al ballo tamben. Le fee transfigurava un cucurbita in un cochi auree, mures in cochieros e lacertas in pages. Postea, ex le panniculos de Cinerella illa hauriva un gratiose gonna plen de gemmas, complete con un elegante par de calceos vitree. Le fee matrina la diceva de fruer le ballo, sed etiam admonente la de redir ante del medienocte, quando le incantamento velle rumper se.

Al ballo, le corte integre remaneva incantate admirante Cinerella, specialmente le principe. Iste vice Cinerella memorava de abir ante del medienocte e, quondam illa advenir a su domo, illa regratiava politemente le fee matrina. Innocentemente, illa postea salutava su sororastras, qui non la habeva recognite antea e qui tunc conversava le un con le altere solmente re le pulchre dama quem illas habeva vise al ballo.

Un ulterior ballo esseva tente le vespere successive, e Cinerella itero adesseva gratias al auxilio de su fee matrina. Le principe habeva devente adhuc plus infatuate con le nobile femina mysteriose, e Cinerella, in torno, esseva tam fascinate per ille que illa perdeva le senso del tempore e abiva solo al ultime campanada del medienocte, perdente un de su calceos sur le grados del palatio nam le pressa. Le garson la persequeva sed, extra le palatio, le guardas regal videva solmente un juvene paisana discedente. Le principe poneva le calceo de vitro in su sacculo, jurante que ille velle invenir e maritar le mulier cui celle calceo appertineva. Interea, Cinerella conservava le cetere calceo, que non se habeva evanescite simulac le incantamento se habeva rupte.

Le heraldo del principe ita vadeva ab domo a domo faciente induer le calceo a omne femina del regno, in un essayo de discoperir le proprietaria original de illo. Quondam ille advenir al villa de Cinerella, le duo sororastras attentava in vano de ingratiar se le, tamen sin illas succeder. In celle occasion, Cinerella quereva an illa ipse velle poter induer le calceo, sed su sororastras incipeva a ludificar la. Naturalmente, illo la calceava perfectemente, e igitur illa ostendeva le cetere calceo pro comprobar ulteriormente su identitate. Su familia acquisite la obsecrava pro reciper su pardono, e Cinerella consentiva, quod illa habeva semper sperate que illas velle al fin amar la ut un soror e un filia ver. Cinerella se nubeva al principe, condonante le peccatos de su sororastras quem illa faceva sposar a alicun nobiles ric del corte de su nove marito. Postea, omnes viveva felice per semper.

Le prime moral de iste conto esse que le pulchritude esse vermente un thesauro, sed il esse le benevolentia a esser sin ulle precio. Sin illo, nihil esse possibile; con illo, on pote facer toto. Tamen, le secunde moral del historia mitiga le prime e disvela le criticismo que Perrault voleva facer: id esse, “Indubitabilemente il esse un magne advantage esser intelligente, coragiose, haber senso commun e reciper un bon education. Iste qualitates, insimul al cetere talentos similar, proveni directemente ab le paradiso, e posseder los esse bon. Non obstante hoc, mesmo isto pote faller in ducer uno al successo sin on haber le benediction de vel un patrino vel un matrina.”

## Referentias

## Vide etiam
* Rhodope

## Ligamines externe

* Le set complete del contos per le Fratres Grimm, inclusive ''Cinerella''