Le Bella Dormiente

***Le Bella Dormiente*** (francese: *La Belle au bois dormant*, germano: *Dornröschen*), etiam cognite como ***Le Bella Dormiente in le Silva*** o ***Le Bella in le Silva Dormiente***, es un conto de fees que narra de un princessa maledicte per un fee mal e fortiate a dormir durante 100 annos ante de esser eveliate per un belle principe. Un fee bon – qui time que le princessa pote haber pavor eveliante se completemente sol post assi multe tempore – mitte a dormir per magia omne habitantes del silva e del palatio regal pro tener compania al princessa e facer les eveliar insimul a illa.

Le version le plus vetere de iste conto se trova in le *Perceforest*, un obra francese in prosa scripte inter 1330 e 1344. Un altere version es per le scriptor neapolitan Giambattista Basile, qui lo intitulava *Sol, Luna e Talia* e lo publicava in su *[[Pentamerone]]* inter 1634 e 1636. Postea, illo esseva de novo editate per Charles Perrault qui lo poneva in su *Histoires ou contes du temps passé* in 1697.

## Intriga

Le synopse sequente es basate super le conto per Perrault, que es scribite in duo partes. Alicun folkloristas crede que al initio iste duo partes esseva duo contos separate – assi como illos es etiam nunc in le version del Fratres Grimm – que successivemente esseva unificate per Perrault.

Al baptismo del filiola de un rege e de un regina, septe fees bon esseva invitate pro esser le matrinas del parve princessa e pro donar la alique. Le septe fees se sedeva al banchetto organisate in le palatio, e cata un de illas recipeva un parve capsula auree continente objectos preciose ornate con gemmas. Postea, un altere fee adveniva: illa esseva un vetula antiquate qui, durante 50 annos, habeva passate su tempore integre in su domo sin sortir, e del qual omnes jam se habeva oblidate. Malgrado isto, etiam iste fee recipeva un cathedra pro seder se al tabula insimul al alteres. Tamen, illa non esseva multo contente e subito incipeva a murmurar menacias a voce basse. Le septime fee la audiva e – timente que le fee mal voleva nocer al parve princessa – se abscondeva detra alicun cortinas. 

Sex del fees invitate offereva al parve princessa alicun donos special: beltate, argutia, gratia, dansa, canto e talento musical. Le octave fee – ancora irate pro non esser invitate – faceva un malediction al parve princessa declarante que un die le puera volerea forar su digito con un fuso pro suer e que alora illa volerea morir. Il adveniva le torno del septime fee, qui essayava de disfacer le malediction del fee precedente, mesmo si illa succedeva solo partialmente. In vice de morir vermente, le parve princessa solmente se addormirea durante un periodo de cento annos, e esserea eveliate per le filio de un rege.

Pro essayar de salvar su filia de un destino assi terribile, le rege imperava que omne fuso in su regno esseva incendiate o sequestrate. Post dece-sex annos, un die, quando le rege e le regina non se trovava in le palatio, le princessa se promenava circum le corte usque a incontrar un vetula – probabilemente le fee mal disguisate – suente exactemente con un fuso. Le princessa – qui nunquam habeva vidite un tal instrumento – peteva le vetula de poter experir lo. Assi, le malediction se actualisava quando le princessa forava su digito con le fuso e subito se addormiva profundemente. Le vetula incipeva a critar e qualcuno essayava de eveliar le princessa, tamen sin succeder. Illa esseva portate al camera le plus gratiose del castello e ponite a reposar super un lecto con drappos brodate de auro e argento. Le septime fee – le bon – adveniva in un carrossa trainate per dracones e comprehendeva immediatemente que le princessa volerea haber pavor eveliante se completemente sol; assi, illa decideva de mandar omnes a dormir, excepte le rege e le regina. Le rege e le regina dava un osculo al filia e iva ab le castello pro non perturbar les qui dormiva. Le fee faceva un magia, e appareva plure arbores, rubos e spinas pro teger le castello e proteger lo ab le mundo externe.

Post un centena de annos, un principe de un altere familia regal veniva le castello occultate durante su venar in le silva. Su servitores le contava le historia de celle castello, e un vetulo le disvelava que ibi il habeva un princessa bellissime, fortiate a dormir durante cento annos usque le filio de un rege veniva a eveliar la. Le principe voleva vermente ir a cognoscer iste princessa assi mysteriose, e omne arbore, rubo e spina se displaciava como per magia pro lassar le passar. Al fin, ille arrivava in le camera ubi le princessa dormiva: illa esseva assi belle que ille geniculava pro le emotion causate per le vista. Le malediction se rumpeva, e le principessa se eveliava, e illa incipeva a admirar le principe con oculos assi dulce que illos pareva facite de melle. Illes conversava pro qualque tempore e, intertanto, le habitantes del castello se eveliava tamben e retornava a facer lor mestieros. Al fin, le principe e le princessa se maritava in le cappella del castello.  

Post le maritage, le principe continuava a visitar le Bella Dormiente durante quatro annos, e le duo habeva anque filios insimul. Tamen, ille nunquam faceva cognoscer su parentes a illa, proque le matre de ille descendeva de un stirpe de ogros qui devorava infantes. Quando le patre del principe moriva, ille deveniva rege e portava su sposa e lor filios pro viver in le palatio insimul a ille. Le copula habeva un filia de quatro annos nominate “Aurora” e un filio de tres nominate “Die”.

Un die, le juvene rege debeva ir a guerra contra un regno locate proxime al limites del sue; ille dava le regentia a su matre e la lassava a administar toto e a curar se del familia de ille. Post le partita de su filio, le vetere ogressa coageva le filia affin a quitar le palatio e refugiar se in un casa in le medio del silva, demandante al coco de cocinar Aurora pro le cena. Le coco – qui non voleva occider le puera – la preparava un agno que satisfaceva assatis le fame del vetere regina. Le ogressa, postea, annunciava de voler eder Die tamben, sed le coco preparava a illa solmente un altere agno. Postea, le regina etiam desirava le Bella Dormiente, e le coco in loco de illa la dava un cervo. Tamen, le regina tosto discoperiva le deception del coco e assi poneva un alveo in le jardin completemente implite con viperas e serpentes. Le rege retornava a domo in celle momento, e le vetere ogressa – nunc discoperite in su iniquitate – se jectava pro le vergonia in le alveo plen de serpentes, que la devorava con edacitate. Post iste evento regrettabile, le rege, le juvene regina e lor infantes viveva felice pro semper.

## Referentias