Scientia in le mundo antique

Le **scientia in le mundo antique** comprende le prime historia del scientia ab le protoscientia del prehistoria e historia antique usque le Antiquitate tardive. In tempores antique, cultura e cognoscentia esseva transmittite de generation a generation per medio del tradition oral. Le evolution del scriptura permitteva plus tosto le capacitate de conservar cognoscentia e cultura, permittente al communication transmitter se trans generationes con plus grande fidelitate. Le scientia ha progredite plus avante con le adjuta de libros.

## Antic Proxime Oriente
### Mesopotamia

Durante le anno 3500 a.Chr., Sumer (ora Irak), le populo mesopotamic comenciava a preservar alcun observationes del cosmos con datos numerical extrememente detaliate. Le theorema de Pythagoras ha demonstrate evidentia de formas de scriptura antique. Illo esseva inscrite in le anno 18 a.Chr., usante le tabula cuneiforme mesopotamic cognoscite como Plimpton 322. Le colonnas de numeros in le tabula genera plure triplettes pythagorean (3,4,5) (5,12,13).  

Astronomia es un scientia que se presta al registro e studio de observationes. Scribas inscribeva observationes del cosmos como motos del stellas, planetas, e le luna in tabulas de argilla. Le stilo cuneiforme de scriptura revelava que astronomos usava calculationes mathematic pro facer observationes del motos del planetas. In tote le actualitate, periodos astronomic identificate per scientistas mesopotamic es ancora largemente usate in calendarios occidental: le anno solar, le mense lunar, e le septimana de septe dies. Usante le datos, illes disveloppava methodos arithmetic pro computar le cambiante longitude de luce diurne in le anno, alsi como previder le phases del Luna e planetas in conjunction con eclipses del Sol e Luna. Solmente alcun nomines de astronomos es cognoscite, tal como illo de Kidinnu, un astronomo e mathematiciano caldeo contemporanee con le astronomos grec. Le valor de Kiddinu pro le anno solar es in uso pro le calendarios actual. Astronomia e astrologia esseva considerate esser le mesme cosa, como es evidentiate per le practica de iste scientia in Babylonia per sacerdotes. In veritate, alsi de sequer le tendentia moderne verso le scientia rational, distante del superstition e credentia, le astronomia mesopotamic deveniva conversamente plus basate in astrologia postea in le civilisation - studiante le stellas in terminos de horoscopios e ominas, lo que poterea explicar le popularitate del tabulas de argilla. Hipparcho usava iste datos pro calcular le precession del axe del Terra. Quinquecento annos post Kiddinu, Al-Batani, nate in lo que nunc es Turcia, usarea le datos colligite e meliorarea le valor de Hipparcho pro le precession del axe terrestre. Le valor de Al-Batani, 54.5 arc-secundas per anno, se compara ben con le valor currente de 49.8 arc-secundas per anno (26,000 annos pro le axe terrestre circumferer le circulo de nutation).

Le astronomia babilonic esseva "le prime e multo successose tentativa de dar un description mathematic raffinate de phenomenonos astronomic." Secundo le historico A. Aaboe,

### Egypto

Progressos significante in le Egypto antique includeva astronomia, mathematica, e medicina. Lor geometria esseva un necessari evolventia del agrimensura pro conservar le disposition e proprietate del campos, que esseva inundate annualmente per le Rio Nilo. Le triangulo rectangule 3-4-5 e altere regulas simplificate serviva pro repraesentar structuras rectilinear, includente lor architectura post e lintel. Egypto esseva etiam un centro de recerca alchemic pro multo del mundo occidental.

Hieroglyphos egyptian serviva como le base pro le scripto proto-sinaitico, le antecessor del alphabeto fenician del qual derivava le posterior alphabetos hebree, grec, latin, arabe, e cyrillic. Le citate de Alexandria retineva un preeminencia con su bibliotheca, que esseva dannificate per un incendio quando ille deveniva sub le dominio roman, essendo destruite ante 642. Con illo, un grande quantitate de litteratura e cognoscentia antique esseva perdite.

Le papiro Edwin Smith es un del prime documentos medicinale ancora existente, e forsan le prime documento que tenta describer e analyser le cerebro: illo pote esser considerate como le initio mesme del neuroscientia moderne. Tamen, ben que le medicina egyptian habeva alcun practicas efficace, illo non esseva sin su practicas ineficace e, a vices, nocive. Per exemplo, historiatores medical crede que le pharmacologia egyptian antique esseva largemente inefficace. Tamen, illo applicava le sequente componentes: examination, diagnosi, tractamento e prognosi, al tractamento del maladia, que monstra parallelos fortes con le methodo empirical basic del scientia e, secundo G. E. R. Lloyd,[9] jocava un rolo significante in le evolution de iste methodologia. Le papiro Ebers (circa 1550 a.Chr.) anque contine evidentia de empirismo traditional.

Secundo un articulo publicate per Michael D. Parkins, 72% de 260 prescriptiones medicinale in le Papiro Hearst non habeva elementos curative. Secundo Michael D. Parkins, le pharmacologia de cloacas comenciava in le Egypto antique e continuava usque in le Medievo. Practicas como applicar sterco de vacca a vulneras, perforar le aure e facer tatuar, e infectiones chronic del aure esseva factores importante in le evolution de tetano. Frank J. Snoek scribeva que le medicina egyptian usava maculas de muscas, sanguine de lacertes, dentes de porcos, e altere remedios simile que, secundo ille, poteva haber essite nocive.

### Persia

In le periodo Sassanide (226 al 652 AD), grande attention esseva dedicate al mathematica e astronomia. Le Academia de Gundishapur es un exemplo prominente in iste contexto. Tabulas astronomic—como le Tabulas Shahryar—date a iste periodo, e observatorios sassanid esseva posteriormente imitate per astronomos e astrologos islamic del periodo islamic. In le medie era sassanid, un influxo de cognoscentia veniva a Persia del Occidente sub le forma de opiniones e traditiones de Grecia que, subsequente al diffusione del christianismo, accompagnava le syriaco (le lingua official de christianos assi como le nestorianos iranian). Le scholas christian in Iran ha producite grandes scientistas como Nersi, Farhad, e Marabai. Anque, un libro esseva lasciate per Paulus Persa, chef del Departamento Iranian de Logica e Philosophia de Aristotle, scripte in syriaco e dictate al rege sassanid Anushiravan.

Un incidente fortunose pro le scientia iranian pre-islamic durante le periodo sassanid esseva le arrivata de octo grandes studiosos del civilisation hellenistic, qui cercava refugio in Persia de persecution per le Imperator Roman Justiniano. Iste homines era le sequitatores del schola neoplatonic. Le rege Anushiravan habeva multe discussiones con iste homines, specialmente con le homine nominate Priscianus. Un summarium de iste discussiones esseva compilite in un libro intitulate "Solution al Problemas de Khosrow, le Rege de Persia," que nunc es in le Bibliotheca Saint Germain in Paris. Iste discussiones toccava diverses themas, tal como philosophia, physiologia, metabolismos, e scientia natural, como astronomia. Post le establimento del statos Umayyad e Abbasid, multe studiosos iranian esseva inviate a le capitales de iste dinastias islamic.

In le prime Medievo, Persia deveniva un fortification del scientia islamic.

## Mundo Greco-Roman

Le pensamento scientific in le Antiquitate Classical deveni tangibile ab le 6e seculo a.Chr. in le philosophia presocratic (Thales, Pythagoras). Circa 385 a.Chr., Platon fundava le Academia. Con le studente de Platon, Aristotele, comencia le "revolution scientific" del periodo hellenistic que culmina in le 3e-2e seculos a.Chr. con scholasticos como Eratosthenes, Euclide, Aristarcho de Samos, Hipparcho, e Archimedes.

In le Antiquitate Classical, le investigacion sur le functionamento del universo occurreva tanto in investigationes dirigite a metas practic como establir un calendario fiabile o determinar como curar diverse maladias, como in ille investigationes abstracte cognoscite como philosophia natural. Le personas antique que es considerate como le prime scientistas pote haber se considerate como philosophos natural, como practicantes de un profession habile (per exemplo, medicos), o como sequitatores de un tradition religiose (per exemplo, sanatores de templos).

Le philosophos grec antique plus prime, cognoscite como le pre-socraticos, forniva responsas rival al question presente in le mythos de lor vicinos: "Como veniva a esser le cosmos ordinate in le qual nos vive?" Le philosopho pre-socratic Thales, nominate le "patre del scientia", esseva le prime a postular explicationes non-supernatural pro phenomenos natural como fulgures e terre-terremotos. Pythagoras de Samos fundava le schola pythagorean, que investigava le mathematica pro su proprie merito e esseva le prime a postular que le Terra es spherical. Postea, Plato e Aristotle produceva le prime disputationes systematic de philosophia natural, le quales faceva multo pro formar investigationes ulterior de natura. Lor disveloppamento del ratiocination deductive esseva particularmente utile pro ulteriore inquire scientific.

Le hereditate importante de iste periodo includeva avancos substantial in cognoscentia factual, specialmente in anatomia, zoologia, botanica, mineralogia, geographia, mathematica, e astronomia; un conscientia del importantia de certe problemas scientific, specialmente illos relationate al problema del mutation e su causas; e un recognoscimento del importantia methodologic de applicar mathematica a phenomenonos natural e de facer recerca empirical. In le epocha hellenistic, scholasticos frequentemente usava le principios disveloppate in le pensamento grec anterior: le application de mathematica e le intentionate recerca empirical, in lor investigationes scientific. Assi, clar lineas non interrupte de influentia conduce de philosophos grec antique e hellenistic, a philosophos e scientistas musulman medieval, al Renaissance e Illumination europee, al scientias secular del die moderne. Ni ration ni inquisition comenciava con le Grecos Antique, ma le methodo socratic, insimul con le idea de Formas, grande avancos in geometria, logica, e le scientias natural. Benjamin Farrington, previe Professor de Classics a le Universitate de Swansea scribeva:

e ancora:

Le nivello de realisation in astronomia e ingenieria hellenistic se monstrava impressionantemente con le Mechanismo de Anticythera (150-100 a.Chr.). Le astronomo Aristarcho de Samos esseva le prime persona cognoscite a proponer un modelo heliocentric del systema solar, durante que le geographo Eratosthenes calculava accuratemente le circumferentia del Terra. Hipparchus (c. 190 – c. 120 a.Chr.) produceva le prime catalogo systematic de stellas. In medicina, Herophilo (335 - 280 a.Chr.) esseva le prime a basar su conclusiones sur le dissection del corpore humano e a describer le systema nervose. Hippocrates (c. 460 a.Chr. – c. 370 a.Chr.) e su sequitatores esseva le prime a describer multe maladias e conditiones medical. Galeno (129 – c. 200 AD) executava multe operationes audace—incluse chirurgia cerebral e ocular—que non esseva tentate de novo pro quasi duo millennios. Le mathematico Euclide establiva le bases del rigor mathematic e introduceva le conceptos de definition, axioma, theorema, e demonstration que ancora es in uso hodie in su *[[Elementos]]*, considerate le libro de texto le plus influente jam scripte. Archimedes, considerate un del plus grande mathematicos de tote le tempore, es credite con le uso del methodo de exhaustion pro calcular le area sub le arco de un parabola con le summation de un serie infinite, e dava un approximation notabilemente precise de pi. Ille es etiam cognoscite in physica pro establir le bases del hydrostatica e le explication del principio del levier.

Theophrasto scribeva alcun del prime descriptiones de plantas e animales, stabiliva le prime taxonomia e observava minerales in terminos de lor proprietates como duritia. Plinio le Senior produceva lo que es un del le plus grande encyclopedias del mundo natural in 77 AD, e debe esser considerate como le legitime successor de Theophrasto.

Pro exemplo, ille describe con precision le forma octahedric del diamante. Ille procede a mentionar que le pulvere de diamante es usate per incisores pro scinder e polir altere gemmas a causa de su grande duritia. Su recognoscimento del importantia del forma crystallin es un precursor del crystallographia moderne, durante que mentionar numeros altere minerales presagia le mineralogia. Ille etiam recognosce que altere minerales ha formas crystallin characteristic, ma in un exemplo, ille confunde le habitu crystallin con le labor del lapidarios. Ille esseva etiam le prime a recognoscer que le ambra esseva un resina fossilisate de pinos proque ille habeva vidite exemplares con insectos intrappolate in illos.

## India

Le antiquitate de India esseva un prime guida in metallurgia, como monstra per le columna de ferro de Delhi.
Excavationes in Harappa, Mohenjo-daro e altere sitios del civilisation del Valle del Indus (IVC) ha revelate evidentias del uso de "mathematica practic". Le habitantes del IVC fabricava lateres cuje dimensiones esseva in le proportion 4:2:1, considerate favorabile pro le stabilitate de structuras de lateres. Illes usava un systema standardisate de pesos basate sur le rationes: 1/20, 1/10, 1/5, 1/2, 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, 200, e 500, con le peso del unitate equivalente a approximativemente 28 grammes (approximativemente equal al unce anglese o le uncia greco). Illes mass-produceva pesos con formas geometric regular, que includeva hexaedros, barriles, conos, e cylindros, monstrante assi cognoscentia de geometria basic.

Le habitantes del civilisation del Indus essayava etiam standardisar le mesura de longor con un alte grado de precision. Illes disveloppava un regula—le regula de Mohenjo-Daro—cuj unitate de longor (approximativemente 1.32 pollices o 3.4 centimetres) esseva divise in dece partes equal. Lateres fabricate in le antique Mohenjo-Daro sovente habeva dimensiones que esseva multiple integre de iste unitate de longor.

Mehrgarh, un sito neolithic del IVC, provide le evidantia le plus antique del foramina in vivo de dentes human, con mustras recuperate datante de 7000-5500 a.Chr.

Le astronomia prime in India—como in altere culturas—esseva intricatemente associate con le religion. Le prime mention textual de conceptos astronomic veni ex le Vedas—litteratura religiose de India. Secundo Sarma (2008): "On trova in le Rigveda speculaciones intelligent sur le genesi del universo ab non-existentia, le configuration del universo, le Terra spherical self-supporting, e le anno de 360 dies divise in 12 partes equal de 30 dies cata un con un mense periodic intercalari."

Le astronomia classic documentate in le litteratura indiana se extende ab le periodo Maurya (Vedanga Jyotisha, c. 5e seculo a.Chr.) usque le periodo Vijayanagara (Sud India) (como le schola de Kerala del 16e seculo). Le prime autores nominate que scribe tractatos super astronomia emergeva ex le 5e seculo, le data quando on pote dicer que le periodo classic de astronomia indiana comenciava. Al lado del theorias de Aryabhata in le Aryabhatiya e le perditissime Arya-siddhānta, nos trova le Pancha-Siddhāntika de Varahamihira. Le astronomia e le astrologia del ancian India (Jyotisha) se basava sur calculos sidereal. Tamen, un systema tropical esseva etiam usate in alicun casos.

Alchimia (*Rasaśāstra* in sanscrito) esseva popular in India. Il esseva le alchimista e philosopho indian Kanada qui introduxeva le concepto de 'anu' que ille definiva como le materia que non pote esser subdividite. Isto es analoge al concepto de atomo in le scientia moderne.

Linguistica (junto con phonologia, morphologia, etc.) nasceva prime inter grammaticos indian studiante le lingua sanscrito. Aacharya Hemachandrasuri scribeva grammaticas de sanscrito e prakrito, poesia, prosodia, lexicones, textos sur scientia e logica e multe ramos de philosophia indian. Le Siddha-Hema-Śabdanuśāśana includite sex linguas prakrito: le prakrito "standard" (practicamente Maharashtri Prakrit), Shauraseni, Magahi, Paiśācī, le Cūlikāpaiśācī, non altramentee probate, e Apabhraṃśa (practicamente Gurjar Apabhraṃśa, prevalente in le area de Gujarat e Rajasthan a iste tempore e le precursor del lingua gujarati). Ille dava un grammatica detallate de Apabhraṃśa e le illustrate con le litteratura popular del epoca pro melior comprension. Illo es le sol cognoscite grammatica de Apabhraṃśa. Le grammatica sanscrite de Pāṇini (c. 520 – 460 a.Chr.) contine un description particularmente detallate de morphologia, phonologia e radices sanscrite, monstrante un nivello alte de perspicacitate e analysi linguistic.

La medicina Ayurveda tracia su origines al Vedas, particularmente al Atharvaveda, e es connectite con le religion hindu. Le Sushruta Samhita de Sushruta appariva durante le prime millennio a.Chr. Le practica ayurvedic floresceva durante le tempore de Buddha (circa 520 a.Chr.), e in iste periodo le practicantes ayurvedic usava comunemente medicamentes basate super combination de mercurio e sulfure. Un practicante ayurvedic importante de iste periodo esseva Nagarjuna, accompaniate per Surananda, Nagbodhi, Yashodhana, Nityanatha, Govinda, Anantdev, Vagbhatta etc. Durante le regime de Chandragupta Maurya (375-415 p.Chr.), Ayurveda faceva parte del technicas medic del India e continuava a esser tal usque al periodo colonial.

Le principale autores del mathematica classic indian (400 CE a 1200 CE) esseva scholaros como Mahaviracharya, Aryabhata, Brahmagupta e Bhaskara II. Le mathematicos indian faceva contributiones prime al studio del systema decimal, del zero, del numeros negative, del arithmetica e del algebra. De plus, le trigonometria, que evolveva in le mundo hellenistic e esseva introducite in le ancian India a traverso le translation de obras grece, esseva ulteriormente meliorate in India, e, in particular, le modern definitiones de seno e coseno esseva developpate ibi. Iste conceptos mathematic esseva transmittite al Medie Oriente, China e Europa e conducente a ulterior developmentos que nunc forma le bases de multe campos del mathematica.

## China e le Oriente Distante

Le prime observationes registrate de eclipses solar e supernovas esseva facite in China. Le 4 de julio, 1054, astronomos chinese observava un stella hospite, un supernova, le remanente del qual es nunc appellite le Nebulosa del Crabba. Contributiones corean include simile registros de pluvias de meteoros e eclisses, particularmente de 1500 a 1750 in le Annalas del Dynastia Joseon. Medicina traditional chinese, acupuncture e medicina herbaria esseva practicate, con simile medicina practicate in Corea.

Inter le prime inventiones se trovava le abaco, le toilette public, e le "horologio de ombra". Joseph Needham notava le "Quatro Grandes Inventiones" de China como inter alcun del progressos technologic le plus importante; iste esseva le bussola, le pulvere de cannone, le fabrication de papiro, e le impression, que deveniva cognoscite in Europa verso le fin del Medievo. Le dinastia Tang (AD 618 - 906) in particular, esseva un periodo de grande innovation. Multe schambio occurreva inter le inventiones del Occidente e de China usque a le dinastia Qing.

Tamen, Needham e le majoritate del studiosos recognosceva que factores cultural impediava que iste realizationes chinese se developpava in lo que poterea esser considerate "scientia moderne".

Era le structure religiose e philosophic del intellectual chinese que les rendeva incapace de creder in le ideas de leges del natura:

## Scientia islamic

Il ha plure periodos in le historia del scientia que continua usque hodie. Un periodo major es inter le 7e e le 16e seculos que marca le periodo del inception del scientia islamic sub le disveloppamento del civilisation islamic. Il ha multe rationes pro le florescentia del scientia in iste periodo in le region. Le ration le plus importante esseva que le religion islamic e le governamento islamic supportava multo le recercatores, extendente lor cognoscentia del scientia; le recercatores esseva etiam multo respectate per le population. Inter le recercatores, habeva Avicenna, qui inter multe cosas scribeva "Il Canon del Medicina"; ille establiva hospitales gratuite e disveloppava multe tractamentos excellente que era ignote al homine. Un altere persona recognoscite esseva Al-Riza qui scribeva un tractato sur variola e morbilli, ille creava alas separate in hospitales pro le alienatos mental, un concepto previemente incognite. Excepte iste duo homines, multe altere recercatores ampliava le cognoscentia del scientia in le civilisationes islamic. Ubi il ha un ascension, il essera sempre un decadentia. Le dominio del scientia in le civilisationes islamic ha principalmente finite. Quando le leaders religiose comenciava a ganiar plus poter politic in le communitate, le major parte del recercas in themas scientific comenciava a parar.

### Medicina islamic
Durante iste periodo, multe attributiones esseva facite al cognoscentia medical cognoscite al homine, e isto transformava completemente le facie del medicina ante iste periodo. Ante iste periodo, il habeva alcun cognoscentia a que le recercatores islamic e le gente habeva accesso, como Hippocrates e Galeno essente le duo principal, e con iste cognoscentia illes poteva ampliar plus tosto le themas de Medicina. Como mentionate previemente, un del duo medicos principal durante iste periodo esseva Ibn-Sina qui scribeva *Le Canon del Medicina*. Ille esseva un figura multo importante pro le expansion del cognoscentia. Il Canon del Medicina es ancora le tractato medicinale le plus popular e le plus usate in le mundo. Iste libro es dividite in cinco capitulos: Capitulo un: es un cognoscentia basic de principios medical e un summarium de anatomia e proceduras therapeutic; capitulo duo: un summarium de substantias medical e lor proprietates general; capitulo tres: contine le diagnosis e tractamento de maladias cognoscite in relation a un parte specific del corpore o organo; capitulo quatro: tracta conditiones o maladias non specific al un parte del corpore; e finalmente capitulo cinque: concerne remedia composite e lor formulas.

Le secunde recercator principal del epocha in expansion del cognoscentia durante le periodo islamic esseva Al-Riza, a vices cognoscite in le periodo medieval como le medicus le plus grande de su tempore. Al-Riza creava plus que duo cento obras, e plus que medietate de illos es basicamente sur cognoscentia medical. Le obra le plus importante que Riza faceva jam es "Kitab al-Hawi fi al-tibb" o communemente cognoscite como "Le libro comprehensive del Medicina". Isto es considerate un del su obras le plus importante proque illo esseva create per su notas medical personal collecte a traverso del annos sur omne que ille habeva legeva e su observationes de experientias medical que ille habeva personalmente testificate. Le Kitab al-Hawi fi al-tibb es un collaboration de 23 tomos, omnes contentente differente information. Cata tomo investiga detalladamente sur maladias specific e partes del corpore.

Multe altere figuras importante durante iste periodo ampliava le cognoscentia del medicina, ma Ibn-Sina e Al-Riza es recognoscite como le figuras le plus importante de iste epocha.

### Astronomia islamic
Un altere grande area de expansion durante le 7e e 16e seculos esseva le thema de astronomia, e il habeva multe contributiones facite a iste epocha. Existeva multe information cognoscite previemente al initiamento del recerca proveniente de multe altere locos. Le gente islamic adjutava a actualizar le mathematica pro mensurar e calcular le movimentos del planetas o "le corpora celestiales". Isto non esseva le sol cosa que illes faceva; illes actualizava etiam modelos pro le movimento del corpora celestiales. Multe personas contribueva a iste actualisationes e a altere recercas, ma il ha alcun que se distinguet.

Abd al-Rahman al-Sufi esseva un del figuras le plus influente in meliorar los modelos geometric de Ptolemeo. Abd scribeva le Libro del Imagines del Fixe Stellas que describa le quaranta octo constellationes formate per le stellas fixe. Abd al-Rahman al-Sufi esseva un figura multo importante a causa del expansiones que ille faceva in le mundo de astronomia usque iste tempore.

Le studio de astrologia esseva anque un grande expansion durante le 7 e 16e seculos in le Islam. Tres figuras principal esseva Abu Ma'shar al-Balkhi, al-Biruni e Nasir al-Din al-Tusi. Omnes tres scribeva Tractatos que tractava de astrologia. Multes credeva que iste tractatos esseva contra le religion islamic e que illos faceva que le gente se averteva de lor religion, ma illes errava. Personas esseva assumpite per cortes regal pro decider quando annunciar information importante e quando facer decisiones sur themas specific. Astrologos anque adjuvava personas a prognosticar lor futuros e a leger lor horoscopos.

## Conclusion
Le periodo islamic enlightava multo le perspectivas medic e astrologic del gente. Iste recercatores, scientistas e astronomos cambiava completamento le aspecto de iste themas pro le melior. Multes scribeva tractatos e libros pro delinear lor studios de maniera que le information poteva esser divulgite e le gente apprendera lo que vermente existeva in le mundo. Avantamentos medic era facite e contribueva ulteriormente a comprender le corpore in le qual nos vive hodie. Avantamentos astrologic esseva trovate que poteva adjutar futuro astronomos e astrologos a comprender le universo in le qual nos vive e lo que illo contine. Multe de iste libros e tractatos es ancora usate e studiate hodie e ha resistite al prova del tempore. Le Canon del Medicina es ancor un del libros le plus usate in le historia medicale hodie. Personas como Ibn-Sina e Abd al-Rahman al-Sufi contribueva a poner le thema del Scientia Islamic in nostre libros de studio hodie. Sempre ha ascensiones e cadentias in le historia, ma illo non significa que le historia va disapparer. Nos va continuar a apprender e florescer ab iste information que illes nos transpassava hodie e in le proxime futuro.

## Referentias

## Bibliografia
**Inventions* (Pocket Guides). Publisher: DK CHILDREN; Pocket edition (March 15, 1995). . 
* Aaboe, Asger. *Episodes from the Early History of Astronomy*. Springer, 2001.
*
* Evans, James. *The History and Practice of Ancient Astronomy*. New York: Oxford University Press, 1998.
*
* Lindberg, David C. *The Beginnings of Western Science: The European Scientific Tradition in Philosophical, Religious, and Institutional Context, 600 BC. to AD. 1450*. Chicago: University of Chicago Press, 1992.
* Lloyd, G. E. R.  *Greek Science after Aristotle*. New York: W.W. Norton & Co, 1973.  .
*
*Needham, Joseph, *Science and Civilization in China*, volume 1. (Cambridge University Press, 1954)
* Pedersen, Olaf. *Early Physics and Astronomy: A Historical Introduction*. 2nd edition. Cambridge: Cambridge University Press, 1993.
*Sardar, Marika. “Astronomy and Astrology in the Medieval Islamic World.” *Metmuseum.org*, . 
*
*