Անգո Սակագուչի

**Անգո Սակագուչի** (, ), ճապոնացի արձակագիր, քննադատ և էսսեիստ։ Իրական անունը՝ Հեյգո Սակագուչի ()։ Նրա ստեղծագործությունները ներառում են ոչ միայն *ջունբունգակու*, այլ նաև պատմավեպեր և դետեկտիվ պատմություններ, ինչպես նաև էսսեներ տարբեր թեմաների շուրջ՝ գրականությունից և սովորույթներից մինչև հին պատմություն: Կազմել է Գո և Շոգի խաղերի առաջնությունների ակնարկներ, թարգմանել ֆրանսիական գրականություն։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից առաջ նա գրական շրջանակներում հայտնի էր «Բժիշկ Քամի» () երգիծանքով, ինչպես նաև «Անկում» () և «Ապուշը» () աշխատություններով, որոնք թողարկվել են պատերազմից անմիջապես հետո, և նա դարձավ ընթերցող հանրության սիրելի արձակագիրը:

Գրողներ Օսամու Դազայի, Սակունոսուկե Օդայի և Ջուն Իշիկավայի հետ միասին նա եղել է Բուրայհա դեկադենտ դպրոցի համահիմնադիրը, որը ժողովրդականություն է ձեռք բերել հետպատերազմյան շրջանում 1946 թվականից մինչև 1950 թվականը։ *Բուրայհա* անվանումը առաջացել է «*բուրայ*» (無頼, բառացիորեն «անհանդիսավոր») և «*հա*» ( 派, բառացի՝ «խումբ», «դպրոց») բառերից։ «Բուրայ» տերմինն այս համատեքստում վերաբերում է սոցիալական նորմերի խախտմանը, անամոթությանը։ Այն արտացոլում է գրողների հակվածությունը՝ գրելու կերպարներ, որոնք բացահայտորեն արհամարհում են սոցիալական նորմերը: Գրողները կիսում էին այն համոզմունքը, որ պատերազմում պարտությունը նշանակում է նոր սկիզբ ճապոնացի ժողովրդի համար: Կարծիք կա, որ մասնակիցները բառիս բուն իմաստով վարել են «դեկադենտ» ապրելակերպ, որն էլ և արտացոլել են իրենց ստեղծագործություններում։

21-ից մինչև 31-րդ Ռյունսուկե Ակուտագավայի մրցանակը, որը շնորհվում է նոր հեղինակներին, Անգոն աշխատել է ընտրող հանձնաժողովում և առաջարկել գրողներին, ինչպիսիք են Սեյտյո Մացումոտո, Ռյոիչի Ցուջին և Կոսուկե Գոմին: Գրողի պատմական վեպերից է «Երկրորդ կարգի մարդ», որի գլխավոր հերոսը Կուրոդա Յոշիտական ​​է։ Հանրաճանաչ դետեկտիվ աշխատություններից է «Ոչ սերիական սպանության գործը» (不連続殺人事件 furenzoku satujin jiken): Սակագուչի Անգոյի շատ գործեր մնացին անավարտ ու չհրատարակված։ Այնուամենայնիվ, առեղծվածային հմայքը, որը լցնում է հեղինակի ստեղծագործությունը, հիմք է տալիս նրան համարել եզակի գրող՝ բռնի տրամադրվածությամբ և քամու շնչառության պես անկշիռ գրելու ոճով:

## Կենսագրություն
Սակագուչի Անգոն ծնվել է 1906 թվականին Նիգատա քաղաքում, Նիիգատա պրեֆեկտուրա։ Նա իր հոր՝ խորհրդարանի ստորին պալատի անդամ Ջինիչիրոյի և մոր՝ Ասայի ընտանիքի տասներեք երեխաներից տասներկուերորդն էր։

## Գրական ստեղծագործություն
1930 թվականի նոյեմբերին Տոյոյի համալսարանն ավարտելուց հետո Անգոն սկսեց գրողի կարիերան, որի մասին երազել էր դեռ վաղ տարիքից։ Ամսագրի հիմնական նպատակն էր թարգմանել և ընթերցողներին ծանոթացնել ֆրանսիական գրականությանը։ 1931 թվականի հունվարին ամսագրի երկրորդ համարում տպագրվել է Սակագուչի Անգոյի առաջին աշխատանքը՝ «Սակագուրայից խավար աշնանից» (ճապ.՝ 木枯の酒倉から, Կոգարաշի նո Սակագուրա կարա)։ Այս «տարօրինակ» պատմությունը դարձավ նրա մտքում գրականության և ընդհանրապես կյանքի անորոշության արտացոլումը, որը դրդեց նրան նվիրվել գրական ստեղծագործությանը որպես իր իսկական զգացմունքներն արտահայտելու միակ միջոց։

1931 թվականի հունիսին Անգոն «*Կապույտ ձի*» (青い馬, Aoi Uma) ամսագրում հրապարակեց «*Բժիշկ Քամին*» (風博士, Kaze Hakase) պատմվածքը։ Ստեղծագործության սյուժեն «իրատեսական» չէ, իսկ ոճը լի է բառախաղերով։ Այս փորձարարական պատմության մեջ հեղինակը հումորով ուսումնասիրում է լեզվի գեղարվեստականությունն ու երկիմաստությունը: Հհրատարակումից հետո Սակագուչի Անգոյի գրական ոճն ավելի լուրջ և իրատեսական բնույթ է ստանում։ Այս ստեղծագործությունը բարձր գնահատականի է արժանացել քննադատ և գրող Մակինո Շինիչիի կողմից, ով հետագայում դարձել է նրա առաջին աջակիցներից մեկը։ Մակինոյի օգնության և առաջնորդության շնորհիվ Անգոյի սոցիալական շրջանակը մեծապես ընդլայնվեց:

Իր ստեղծագործության վաղ շրջանում Անգոյին մեծապես գրավել են նաև ամերիկացի հայտնի գրող Էդգար Ալլան Պոյի ստեղծագործությունները։ Պոյի ոճը ընդօրինակող երկու ստեղծագործություն է հրատարակվել՝ «*Ամբոխի մարդը*» (群集の人, Գունշու ոչ հիտո) 1932 թվականին և «*Գողացված նամակի պատմությունը*» (盗まれた手紙の話,Նուսումարետա տագամի ոչ հանաշի) 1939 թվականին։ Պոյի գրական ոճն ուսումնասիրելու և ընդօրինակելու գործընթացում Անգոն ձեռք է բերել իրականության և երևակայության միջև կապեր հաստատելու հմտություններ։

1941 թվականի օգոստոսին լույս տեսավ հեղինակի ամենակարևոր էսսեներից մեկը՝ «*Գրականության ծագումը*» (ճապ.՝ 文学のふるさと, Bungaku no Furusato), որտեղ նա ներկայացնում է գրականության ծագման իր ըմբռնումը։ «*Ֆուրուսատո*» տերմինը բառացիորեն նշանակում է «ծննդավայր», «հարազատ վայր»։ Ռազմական իրադարձությունների ազդեցության տակ Սակագուչի Անգոյի կողմից գրականության հայեցակարգման շրջանակներում անհրաժեշտություն առաջացավ վերիմաստավորել «*ֆուրուսատո*» հասկացությունը՝ որպես մարդկային կյանքի էությունը վերագտնելու անհրաժեշտություն։ Անգոն ընդգծում է, որ գրականությունը որոշակի հարցեր է բարձրացնում, խնդիրներ է բացահայտում՝ առանց պատասխաններ կամ լուծումներ տալու։ Գրականությունը պետք է պատկերի «իրականությունը»՝ մարդկային կյանքի դաժան և անկանխատեսելի էությունը պատկերելու միջոցով: Այս տեսակետն արտացոլված է «Գրականության ծագումը» էսսեում, որը ներկայացնում է երբեմն ցնցող ստեղծագործությունների ժողովածու, որոնք զարմացնում են ընթերցողներին։

Գրողը հայտնի դարձավ 1946 թվականի ապրիլին իր ամենակարևոր էսսեներից մեկի՝ «*Դեկադանսի մասին դիսկուրս*» (ճապ.՝ 堕落論 Դարակրոն) հրապարակման շնորհիվ։ Այս աշխատանքում Անգոն հերքում է արհեստական ​​սոցիալական նորմերը, խոսում է կյանքի հիմքի անհեթեթության մասին, խրախուսում է մարդկանց լինել այն, ինչ որ կան և ճանապարհ փնտրել դեպի գիտակցված կյանք։ Նա փորձեց ստեղծել նոր արժեհամակարգ։ Ըստ Անգոյի՝ մարդիկ չպետք է վախենան իրենք իրենց «փչացնելուց», քանի որ դա անհրաժեշտ է մարդկային բնության իրական ձգտումներին վերադառնալու համար։ «*Անկում*» հասկացությունը, որը մեծ ազդեցություն ունեցավ հետպատերազմյան ճապոնական հասարակության վրա, համապատասխանում է 1942 թվականի «*Անձնական տեսակետ Ճապոնիայի մշակույթի մասին*» (ճապ.՝ 日本文化私観, Nihon bunka shikan) աշխատությանը, որտեղ Անգոն վիճում էր «ճապոնական ավանդույթի» դասական հասկացության դեմ։ «*Անձնական տեսակետ Ճապոնիայի մշակույթի մասին*» աշխատությունը լայնորեն ընդունվեց պատերազմի ժամանակ բռնադատված գրաքննիչների կողմից, մինչդեռ «*Անկումը*» ընդունվեց հետպատերազմյան ընթերցողների կողմից՝ ոգեշնչված ինտելեկտուալ և անհատական ​​ազատությամբ:

Ամենահայտնի պատմվածքը՝ «*Ապուշը*» (白痴, Hakuchi), լույս է տեսել «*Անկում*»-ից ընդամենը երկու ամիս անց՝ 1946 թվականի հունիսին։ Այս պատմությունը ընդգծում է մարդկային էությունը և ցույց տալիս պատերազմի ժամանակ մարդկանց թե՛ հոգևոր, թե՛ ֆիզիկական փրկության կարևորությունը։

## Հրապարակումների ցանկ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն
Կատեգորիա:20-րդ դարի ճապոնացի գրողներ
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի գրողներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Ճապոնացիներ