Ռազմական տեխնիկայի պատմություն

**Գիտության ռազմական ֆինանսավորում,** 20-րդ դարի սկզբից հզոր փոխակերպիչ, ազդեցություն է ունեցել գիտական հետազոտությունների պրակտիկայի և արտադրանքի վրա։ Հատկապես Առաջին համաշխարհային պատերազմից ի վեր գիտության վրա հիմնված առաջադեմ տեխնոլոգիաները դիտվել են որպես հաջողակ բանակի էական տարրեր։

Առաջին համաշխարհային պատերազմը հաճախ անվանում են «քիմիկոսների պատերազմ»՝ ինչպես թունավոր գազի լայնածավալ օգտագործման, այնպես էլ նիտրատների և առաջադեմ հզոր պայթուցիկ նյութերի կարևորության համար։ Թունավոր գազը, սկսած 1915 թվականից, գերմանական հզոր ներկերի արդյունաբերությունից տրված քլորով, լայնորեն օգտագործվում էր գերմանացիների և բրիտանացիների կողմից։ Պատերազմի ընթացքում երկու կողմերի գիտնականները պայքարում էին ավելի ու ավելի հզոր քիմիական նյութեր մշակելու և թշնամու նորագույն գազերի դեմ հակաքայլեր մշակելու համար։ Ֆիզիկոսները նաև նպաստեցին պատերազմին' զարգացնելով անլար կապի տեխնոլոգիաները և U-boats հայտնաբերելու  մեթոդները՝ ինչը հանգեցրեց ակադեմիական գիտության և զինվորականների միջև առաջին թույլ երկարաժամկետ կապերին։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը նշանավորեց գիտության, մասնավորապես ֆիզիկայի ռազմական ֆինանսավորման զանգվածային աճով։ Բացի Մանհեթենի նախագծից և դրանից բխող ատոմային ռումբից, բրիտանական և ամերիկյան ռադարային աշխատանքները լայնորեն տարածում գտան և, ի վերջո, մեծ ազդեցություն ունեցան պատերազմի ընթացքում։ Ռադարը հնարավորություն է տվել հայտնաբերել թշնամու նավերն ու ինքնաթիռները, ինչպես նաև ռադարների վրա հիմնված հարևան պայթուցիչները։ Մաթեմատիկական ծածկագրությունը, օդերևութաբանությունը և հրթիռային գիտությունը նույնպես կենտրոնական մաս էին կազմում պատերազմի ժամանակ, ընդ որում ռազմական կողմից ֆինանսավորվող պատերազմի ժամանակաշրջանի առաջընթացը զգալի երկարաժամկետ ազդեցություն ունեցավ յուրաքանչյուր առարկայի վրա։ End–jet ինքնաթիռներում, ռադարների և հարևան ապահովիչներում և ատոմային ռումբերում կիրառվող տեխնոլոգիաները արմատապես տարբերվում էին նախապատերազմյան տեխնոլոգիայից։ Զինվորական առաջնորդները տեխնոլոգիայի շարունակական առաջընթացը դիտեցին որպես ապագա պատերազմներում հաջողության հասնելու կարևոր տարր։ Սառը պատերազմի գալուստը ամրապնդեց կապերը ռազմական հաստատությունների և ակադեմիական գիտությունների միջև, հատկապես Միացյալ Նահանգներում և Խորհրդային Միությունում, այնպես որ նույնիսկ անվանական խաղաղության ժամանակաշրջանում ռազմական ֆինանսավորումը շարունակեց ընդլայնվել։ Ֆինանսավորումը տարածվեց ինչպես հասարակական, այնպես էլ բնական գիտությունների վրա։ Զարգացող ոլորտները, ինչպիսիք են թվային հաշվարկները, որոնք ստեղծվել են ռազմական հովանավորության շնորհիվ։ Սառը պատերազմի ավարտից և Խորհրդային Միության փլուզումից հետո գիտության ռազմական ֆինանսավորումը զգալիորեն նվազեց, սակայն ամերիկյան ռազմագիտական համալիրի մեծ մասը մնում է իր տեղում։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր գիտության համար ռազմական ֆինանսավորումը հանգեցրեց պատմական գրականության մեծ զանգվածի, որը վերլուծում է այդ ֆինանսավորման ազդեցությունը, հատկապես ամերիկյան գիտության համար։ Փոլ Ֆորմանի 1987 թվականի «Քվանտային էլեկտրոնիկայի հետևում»։ Ազգային անվտանգությունը որպես ֆիզիկական հետազոտությունների հիմք Միացյալ Նահանգներում, 1940-1960 թականներ, հոդվածից ի վեր, շարունակվում է պատմական բանավեճը այն մասին, թե կոնկրետ ինչպես և որքանով է ռազմական ֆինանսավորումն ազդել գիտական հետազոտությունների ընթացքի վրա և բացահայտման վրա։ Ֆորմանը և մյուսները պնդում են, որ ռազմական ֆինանսավորումը հիմնովին վերամղել է գիտությունը, մասնավորապես, ֆիզիկան–կիրառական հետազոտությունը, և որ ռազմական տեխնոլոգիաները հիմնականում հիմք են հանդիսացել հետագա հետազոտությունների համար նույնիսկ հիմնարար գիտության ոլորտներում։ Ի վերջո, գիտության մշակույթն ու իդեալները գունավորվեցին գիտնականների և ռազմական պլանավորողների լայնածավալ համագործակցությամբ։ Դանիել Քևլեսի կողմից ներկայացվել է այլընտրանքային տեսակետ, որ թեև ռազմական ֆինանսավորումը բազմաթիվ նոր հնարավորություններ է ընձեռել գիտնականներին և կտրուկ ընդլայնել ֆիզիկական հետազոտությունների շրջանակը, գիտնականներն ընդհանուր առմամբ պահպանել են իրենց ինտելեկտուալ ինքնավարությունը։

## Գիտությունը և ռազմական տեխնիկան մինչև ժամանակակից դարաշրջանը
[աջից|մինի|300x300փքս|Բաբանի կրկնօրինակումը Chateau des Baux-ում, [Ֆրանսիա]]
Թեև մինչև 20-րդ դարը գիտական աշխատանքին ռազմական աջակցության բազմաթիվ դեպքեր կային և դրանք, ընդհանուր առմամբ մեկուսի դեպքեր էին։ Տեխնոլոգիայից ստացված գիտելիքներն ընդհանուր առմամբ շատ ավելի կարևոր էին գիտության զարգացման համար, քան գիտական գիտելիքները տեխնոլոգիական նորարարության համար։ Թերմոդինամիկան գիտություն է, որը մասամբ առաջացել է ռազմական տեխնոլոգիայից։ Թերմոդինամիկայի առաջին օրենքի բազմաթիվ աղբյուրներից մեկը կոմս Ռամֆորդի դիտարկումն էր թնդանոթի տակառների արտադրած ջերմության մասին։ Մաթեմատիկան կարևոր նշանակություն ունեցավ հունական բաբանի և այլ զինատեսակների զարգացման գործում, բայց ձգաբանության վերլուծությունը կարևոր էր նաև մաթեմատիկայի զարգացման համար՝ մինչդեռ Գալիլեոն փորձում էր աստղադիտակը որպես ռազմական գործիք առաջ մղել ռազմական մտածողությամբ Վենետիկի Հանրապետության ՝ նախքան այն երկինք ուղարկելը Ֆլորենցիայի Մեդիչիի արքունիքի հովանավորությունը փնտրելիս։ Ընդհանուր առմամբ, արհեստների վրա հիմնված նորարարությունը, որը անջատված էր գիտության ֆորմալ համակարգերից, ռազմական տեխնոլոգիաների բանալին էր մինչեւ 19-րդ դարը։
ձախից|մինի|200x200փքս|Փոխարինելի ատրճանակի մասեր, նկարազարդված 1932 թվականին ''Էդինբուրգի հանրագիտարանում''
Նույնիսկ արհեստների վրա հիմնված ռազմական տեխնոլոգիաները հիմնականում չեն արտադրվել ռազմական ֆինանսավորմամբ։ Փոխարենը արհեստավորներն ու գյուտարարները ինքնուրույն մշակում էին զենք ու ռազմական գործիքներ, այնուհետև ակտիվորեն փնտրում էին զինվորական հովանավորների հետաքրքրությունը։ 18-րդ դարում ճարտարագիտության՝ որպես մասնագիտության վերելքից հետո, կառավարությունները և ռազմական ղեկավարները փորձեցին օգտագործել ինչպես գիտության, այնպես էլ ճարտարագիտության մեթոդները ավելի կոնկրետ նպատակների համար, բայց հաճախ դրանք անհաջողությամբ էին վերջանում։ Ֆրանսիական հեղափոխությանը նախորդող տասնամյակների ընթացքում ֆրանսիական հրետանու սպաները հաճախ վերապատրաստվում էին որպես ինժեներներ, և այս մաթեմատիկական ավանդույթի ռազմական ղեկավարները փորձում էին զենքի արտադրության գործընթացը արհեստագործական ձեռնարկությունից վերածել ինժեներական սկզբունքների վրա հիմնված կազմակերպված և ստանդարտացված համակարգի և փոխարինելի մասերի (նախքան Էլի Ուիթնիի աշխատանքը ԱՄՆ-ում)։ Հեղափոխության ժամանակ նույնիսկ բնագետները ուղղակիորեն մասնակցեցին՝ փորձելով ստեղծել “ ավելի հզոր զենքեր, քան ցանկացածը որ նրանք ունեին”՝ օգնելու նոր Ֆրանսիական Հանրապետության գործին, թեեւ հեղափոխական բանակի համար միջոցներ չկային նման աշխատանքը ֆինանսավորելու համար։ Այս ջանքերից յուրաքանչյուրը, սակայն, ի վերջո չհաջողվեց ռազմական առումով օգտակար արդյունքներ տալ։ Մի փոքր այլ արդյունք ստացավ 18-րդ դարի երկայնության մրցանակից, որն առաջարկվել էր բրիտանական կառավարության կողմից ծովում նավի երկայնությունը որոշելու ճշգրիտ մեթոդի համար (էական բրիտանական հզոր նավատորմի անվտանգ նավարկության համար), փոխարենը այն շահեց գիտական կողմնակի մարդը՝ ժամագործ Ջոն Հարիսոնը : Այնուամենայնիվ, աստղագիտության ռազմածովային օգտակարությունը օգնեց մեծացնել ընդունակ աստղագետների թիվը և կենտրոնացնել հետազոտությունները ավելի հզոր և բազմակողմանի գործիքների մշակման վրա։

19-րդ դարի ընթացքում գիտությունն ու տեխնոլոգիան ավելի ամրացան միմյանց հետ, հատկապես էլեկտրական և ձայնային գյուտերի և համապատասխան մաթեմատիկական տեսությունների միջոցով։ 19-րդ դարի վերջը և 20-րդ դարի սկիզբը ականատես եղան ռազմական մեքենայացման միտումին՝ առանց ծխի փոշու, հեռահար հրետանու, բարձր պայթուցիկ նյութերի, գնդացիրների և մեքենայացված տրանսպորտով կրկնվող հրացանների գալուստով, ինչպես նաև հեռագրական և ավելի ուշ անլար կապի հաղորդակցությամբ։ Անկախ գյուտարարները՝ գիտնականներն ու ինժեներները մեծապես պատասխանատու էին ռազմական տեխնոլոգիաների այս կտրուկ փոփոխությունների համար (բացառությամբ գծանավերի զարգացման, որոնք կարող էին ստեղծվել միայն լայնածավալ ջանքերի միջոցով)։

## Առաջին համաշխարհային պատերազմ և միջպատերազմյան տարիներ
Առաջին համաշխարհային պատերազմը նշանավորեց գիտության առաջին լայնածավալ մոբիլիզացումը, որը ռազմական նպատակներով էր։ Պատերազմից առաջ ամերիկացի զինվորականները ղեկավարում էին մի քանի փոքր լաբորատորիաներ, ինչպես նաև ստանդարտների բյուրոներ, սակայն գերակշռում էին անկախ գյուտարարներն ու արդյունաբերական ընկերությունները։ Եվրոպայում ռազմական ուղղվածությամբ գիտական հետազոտություններն ու զարգացումները նվազագույն էին։ Նորագույն հզոր տեխնոլոգիաները, որոնք հանգեցրին խրամատային պատերազմի, այնուամենայնիվ, հակադարձեցին արագ շարժվող հարձակողական մարտավարության ավանդական առավելությունը։ Գնդացիրների և հրետանու շնորհիվ ամրացված դիրքերը հանգեցրին բարձր քայքայման և ռազմավարական փակուղու։ Զինվորականները դիմեցին գիտնականներին և ինժեներներին  ավելի նոր տեխնոլոգիաներ ստեղծելու համար, բայց տանկերի և ինքնաթիռների ներդրումը միայն ոչ կենտրոնական ազդեցություն ունեցավ։ Թունավոր գազի օգտագործումը հսկայական հոգեբանական ազդեցություն թողեց, բայց միևնույն ժամանակ չօգնեց կողմերից ոչ մեկին։ Պատերազմը, ի վերջո, վերածվեց նյութերի համապատասխան պաշարների պահպանման, մի խնդիր, որը նույնպես լուծվեց ֆինանսավորվող science—and-ի կողմից՝ միջազգային քիմիական արդյունաբերության միջոցով, որը սերտորեն կապված էր քիմիական պատերազմի առաջացման հետ։

Գերմանացիները գազը որպես զենք ներմուծեցին մասամբ այն պատճառով, որ ծովային շրջափակումները սահմանափակում էին պայթուցիկ նյութերի համար նիտրատի մատակարարումը, մինչդեռ գերմանական ներկերի զանգվածային արդյունաբերությունը կարող էր հեշտությամբ մեծ քանակությամբ քլոր և օրգանական քիմիական նյութեր արտադրել։ Արդյունաբերական կարողությունները լիովին մոբիլիզացվեցին պատերազմի համար, և Ֆրից Հաբերը և այլ արդյունաբերական ոլորտի գիտնականներ ցանկանում էին նպաստել գերմանական գործին։ Շուտով նրանք սերտորեն ինտեգրվեցին ռազմական հիերարխիային, քանի որ փորձարկեցին զենքով քիմիական նյութերի արտադրության և առաքման ամենաարդյունավետ ուղիները։ Թեև գազային պատերազմի սկզբնական խթանը գալիս էր բանակից դուրս, և քիմիական զենքի տեխնոլոգիայի հետագա զարգացումները կարող էին համարվել ռազմական ֆինանսավորում՝ հաշվի առնելով Գերմանիայում արդյունաբերության և ազգի միջև սահմանազատումը։
աջից|մինի|250x250փքս|Թունավոր գազի զոհեր Էստայրեսի ճակատամարտում, 10 ապրիլի, 1918 թվական
1915 թվականի մայիսին գերմանացիների կողմից քլորային առաջին հարձակումից հետո բրիտանացիներն արագ շարժվեցին գիտնականներ հավաքագրելու՝ սեփական գազային զենքերը ստեղծելու համար։ Գազի հետազոտությունը ուղղվեց երկու կողմի՝ քլորով, որին հաջորդում էին ֆոսգենը, արցունքաբեր գազերի բազմազանությունը և իպրիտը։ Հետազոտությունների լայն շրջանակ է իրականացվել այլ գազերի, օրինակ՝ ցիանական թթվի, մկնդեղի միացությունների և մի շարք բարդ օրգանական քիմիական նյութերի ֆիզիոլոգիական ազդեցության վերաբերյալ։ Բրիտանացիները զրոյից կառուցեցին այն, ինչը դարձավ ընդարձակ  Պորտոն Դաունուի հետազոտական հաստատությունում, որը 21-րդ դարում մնում է նշանակալի ռազմական հետազոտական հաստատություն։ Ի տարբերություն ավելի վաղ ռազմական կողմից ֆինանսավորվող գիտական ձեռնարկությունների, Պորտոն Դաունում հետազոտությունները չդադարեցին, երբ պատերազմն ավարտվեց կամ անմիջական հասավ իր նպատակին։ Իրականում, ամեն ջանք գործադրվեց լավագույն գիտնականների համար գրավիչ հետազոտական միջավայր ստեղծելու համար, և քիմիական զենքի մշակումը շարունակվեց  միջպատերազմյան տարիներին և մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը։ Գերմանական ռազմական աջակցությամբ գազային պատերազմի հետազոտությունները վերսկսվեցին միայն նացիստական ժամանակաշրջանում՝ 1936 թվականին արդյունաբերական միջատասպանների հետազոտության միջոցով տաբունի՝ առաջին նյարդային նյութի հայտնաբերումից հետո։

Միացյալ Նահանգներում ճարտարագիտության հաստատված ավանդույթը բացահայտորեն մրցակցում էր Առաջին համաշխարհային պատերազմի ռազմական մեծության համար ֆիզիկայի աճող կարգապահության հետ։ Մի շարք գյուտարարներ՝ Թոմաս Էդիսոնի և նրա նորաստեղծ Ծովային խորհրդատվական խորհրդի գլխավորությամբ, հազարավոր գյուտեր են համագրել ռազմական խնդիրները լուծելու և պատերազմին օգնելու համար, մինչդեռ ակադեմիական գիտնականներն աշխատել են Ռոբերտ Միլիկենի գլխավորած Ազգային հետազոտական խորհրդի (NRC) միջոցով։ Սուզանավերի հայտնաբերումը ամենակարևոր խնդիրն էր, որը հույս ունեին լուծել և՛ ֆիզիկոսները, և՛ գյուտարարները, քանի որ գերմանական U-boats-ը ոչնչացնում էր ԱՄՆ-ից Անգլիա ռազմածովային մատակարարման կարևոր գծերը։ Էդիսոնի խորհուրդը շատ քիչ օգտակար նորամուծություններ արեց, սակայն NRC հետազոտությունը հանգեցրեց չափավոր հաջող  մեթոդների՝ սուզանավերի և թաքնված ցամաքային հրետանու տեղորոշման համար, ինչպես նաև օդանավերի համար օգտակար նավիգացիոն և լուսանկարչական սարքավորումներ։ Հատուկ ռազմական խնդիրների լուծման գործում ակադեմիական գիտության հաջողության շնորհիվ NRC-ն պահպանվեց պատերազմի ավարտից հետո, թեև այն աստիճանաբար պառակտվեց բանակից։

Շատ արդյունաբերական և ակադեմիական քիմիկոսներ և ֆիզիկոսներ անցան ռազմական վերահսկողության տակ Մեծ պատերազմի ժամանակ, սակայն Պորտոն Դաունի թագավորական ինժեներների փորձարարական կայանի հետպատերազմյան հետազոտությունները և Ազգային հետազոտական խորհրդի շարունակական գործունեությունը բացառություններ էին ընդհանուր օրինաչափությունից։ Պատերազմի ժամանակ քիմիայի ֆինանսավորումը ոլորտի ժամանակավոր վերահղում էր, որը հիմնականում առաջնորդվում էր արդյունաբերությամբ և հետագայում բժշկությամբ, մինչդեռ ֆիզիկան ավելի մոտեցավ արդյունաբերությանը, քան բանակին։ Ժամանակակից օդերևութաբանության կարգապահությունը հիմնականում կառուցվել է ռազմական ֆինանսավորմամբ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ֆրանսիական քաղաքացիական օդերևութաբանական ենթակառուցվածքը հիմնականում ներառվել է բանակի մեջ։ Պատերազմի ընթացքում ռազմական ինքնաթիռների ներդրումը, ինչպես նաև քամու և եղանակի դերը գազային հարձակումների հաջողության կամ ձախողման մեջ նշանակում էին, որ օդերևութաբանական խորհուրդները մեծ պահանջարկ ունեին։ Ֆրանսիական բանակը (ի թիվս այլոց) ստեղծեց նաև իր լրացուցիչ օդերևութաբանական ծառայությունը՝ վերապատրաստելով այլ ոլորտների գիտնականներին դրանում համալրվելու համար։ Պատերազմի ավարտին զինվորականները շարունակեցին վերահսկել ֆրանսիական օդերևութաբանությունը՝ օդերևութաբաններին ուղարկելով ֆրանսիական գաղութային շահերին և ինտեգրելով եղանակային ծառայությունը աճող օդային կորպուսի հետ։ Եվրոպական օդերևութաբանության քսաներորդ դարի սկզբի աճի մեծ մասը ռազմական ֆինանսավորման ուղղակի արդյունքն էր։ Եվ երկրորդ համաշխարհային պատերազմը կհանգեցներ ամերիկյան օդերևութաբանության նմանատիպ վերափոխման՝ նախաձեռնելով անցում դեպի օդերևութաբանների պատրաստման սկզբնհամակարգից (հիմնված տեղական միտումների և աշխարհագրության սեփական գիտելիքների վրա) դեպի համալսարանական, գիտատար համակարգ, որը գերակշռում է դրանից հետո։

## Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
Եթե Առաջին համաշխարհային պատերազմը քիմիկոսների պատերազմն էր, ապա Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը ֆիզիկոսների պատերազմն էր։ Ինչպես մյուս ընդհանուր պատերազմների դեպքում, դժվար է սահմանագիծ գծել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ռազմական ֆինանսավորման և ավելի ինքնաբուխ ռազմագիտական համագործակցության միջև։ Լեհաստան ներխուժելուց առաջ ազգայնականությունը հզոր ուժ էր գերմանական ֆիզիկական համայնքում և  Նացիոնալ-սոցիալիզմի վերելքից հետո ֆիզիկոսների ռազմական մոբիլիզացիան անդիմադրելի էր։ Միջուկային ռումբի ստեցծման վերաբերյալ գերմանացիների և դաշնակիցների ուսումնասիրությունները սկսվել են 1939 թվականին քաղաքացիական գիտնականների նախաձեռնությամբ, սակայն 1942 թվականին  զինվորականները համապատշաճ ձևով մեծապես ներգրավված են եղել։ Գերմանական միջուկային էներգիայի նախագիծն ուներ երկու անկախ թիմ՝ Վերներ Հայզենբերգի ղեկավարությամբ քաղաքացիական վերահսկվող թիմ և Կուրտ Դիբների գլխավորությամբ ռազմական հսկողության տակ գտնվող թիմ՝ վերջինս ավելի հստակորեն ուղղված էր ռումբ արտադրելուն (ի տարբերություն ուժային ռեակտորի) և շատ ավելի մեծ ֆինանսավորում ստացավ նացիստներից, թեև ոչ մեկը, ի վերջո, կրկին հաջողություն չունեցավ։

ԱՄՆ-ում Մանհեթենի նախագիծը և գիտական հետազոտությունների և զարգացման գրասենյակի այլ նախագծերը հանգեցրին շատ ավելի լայնածավալ ռազմագիտական ձեռնարկության, որի մասշտաբները  նախորդ ռազմական ֆինանսավորվող հետազոտական նախագծերից փոքր էին։ Մի շարք բրիտանացի և ամերիկացի գիտնականների տեսական աշխատանքները  զգալի լավատեսական հնարավորություն էին առաջ քաշել միջուկային շղթայական ռեակցիայի վերաբերյալ։ Քանի որ ֆիզիկոսները զինվորական առաջնորդներին համոզում էին միջուկային զենքի ներուժի մեջ փորձել, փաստացի զարգացման ֆինանսավորումը արագորեն աճեց։ Մի շարք խոշոր լաբորատորիաներ ստեղծվեցին Միացյալ Նահանգներում ռումբի տարբեր ասպեկտների վրա աշխատելու համար, մինչդեռ շատ գոյություն ունեցող օբյեկտներ վերաձեռնարկվեցին ռումբերի աշխատանքների հետ կապված։ Ոմանք ղեկավարում էին համալսարանները, իսկ մյուսները ղեկավարվում էին կառավարության կողմից, բայց բոլորը, ի վերջո, ֆինանսավորվեցին և ղեկավարվեցին զինվորականների կողմից։ 1945 թվականի մայիսին Գերմանիայի հանձնումը, որը ռումբի համար նախատեսված սկզբնական թիրախն էր, գործնականում ոչինչ չարեց նախագծի թափը դանդաղեցնելու համար։ Հիրոսիմայի և Նագասակիի ատոմային ռմբակոծությունից անմիջապես հետո և Ճապոնիայի հանձնվելուց հետո շատ գիտնականներ վերադարձան ակադեմիա կամ արդյունաբերություն, սակայն Մանհեթենի նախագծի ենթակառուցվածքը չափազանց մեծ էր, և  չափազանց արդյունավետ՝ զանգվածային ապամոնտաժման համար։ Այն դարձավ ապագա ռազմագիտական աշխատանքի մոդել ԱՄՆ-ում և այլուր։

Պատերազմի ժամանակաշրջանի ֆիզիկայի այլ հետազոտություններ, մասնավորապես հրթիռային և ռադարային տեխնոլոգիաների ոլորտում, ավելի քիչ նշանակալից էին ժողովրդական մշակույթում, բայց շատ ավելի կարևոր պատերազմի արդյունքի համար։ Գերմանական հրթիռակոծությունը պայմանավորված էր *Wunderwaffen*-ի հետապնդմամբ, որի արդյունքում ստեղծվեց V-2 բալիստիկ հրթիռը։ Գերմանական հրթիռային համայնքի տեխնոլոգիան, ինչպես նաև անձնական փորձը պատերազմից հետո կլանվել է ԱՄՆ-ի և ԽՍՀՄ հրթիռային ծրագրերի կողմից՝ հիմք հանդիսանալով երկարաժամկետ ռազմական ֆինանսավորմամբ հրթիռային, բալիստիկ հրթիռների և հետագայում տիեզերական հետազոտությունների համար։ Հրթիռային գիտությունը միայն սկսում էր ազդեցություն ունենալ պատերազմի վերջին տարիներին։ Գերմանական հրթիռները վախ և ավերածություններ ստեղծեցին Լոնդոնում, բայց ունեին միայն  ռազմական նշանակություն, մինչդեռ "օդ-երկիր" հրթիռները ուժեղացնում էին ամերիկյան օդային հարվածների ուժը։ Ռեակտիվ ինքնաթիռները նույնպես շահագործման էին հանձնվել պատերազմի ավարտին։  Ռադարային աշխատանքը պատերազմից առաջ և ընթացքում էլ ավելի մեծ առավելություն տվեց դաշնակիցներին։ Բրիտանացի ֆիզիկոսները ստեղծեցին երկար ալիքների ռադարները՝ մշակելով արդյունավետ համակարգ ներգնա գերմանական օդուժի հայտնաբերման համար։ Պոտենցիալ ավելի ճշգրիտ կարճ ալիքային ռադարի վրա աշխատանքը փոխանցվել է ԱՄՆ-ին։ Մի քանի հազար ակադեմիական ֆիզիկոսներ և ինժեներներ, ովքեր չեն մասնակցում Մանհեթենի նախագծին, ռադարային աշխատանք են կատարել, մասնավորապես MIT-ում և Սթենֆորդում, ինչի արդյունքում ստեղծվել են միկրոալիքային ռադարային համակարգեր, որոնք կարող են ավելի մանրամասն լուծել մուտքային թռիչքների կազմավորումները։ Միկրոալիքային տեխնոլոգիայի հետագա կատարելագործումը հանգեցրեց ոչ կոնտակտային ապահովիչների ստեցծմանը, ինչը մեծապես նպաստեց ԱՄՆ-ի կարողությանը։ Ռազմածովային նավատորմը ճապոնական ռմբակոծիչներից պաշտպանվելու համար էր։ Միկրոալիքային վառարանների արտադրությունը, հայտնաբերումը և մանիպուլյացիան նաև ձեւավորեցին տեխնիկական հիմքը, որը լրացնում էր Մանհեթենի նախագծի ինստիտուցիոնալ հիմքը հետպատերազմյան պաշտպանական հետազոտություններում։

## Ամերիկյան Սառը պատերազմի գիտություն
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին անմիջապես հաջորդող տարիներին զինվորականները ԱՄՆ-ում համալսարանական գիտական հետազոտությունների ամենակարևոր հովանավորներն էին, և ազգային լաբորատորիաները նույնպես շարունակում էին ծաղկե լ։ Երկու տարվա քաղաքական անորոշությունից հետո (բայց միջուկային էներգիայի և ռումբերի արտադրության վրա աշխատանքը շարունակվում է արագ տեմպերով) Մանհեթենի նախագիծը դարձավ կառավարության մշտական թևը՝ որպես Ատոմային էներգիայի հանձնաժողով։ The Nav-ը, ոգեշնչված ռազմական ուղղորդված պատերազմական հետազոտությունների հաջողությունից, ստեղծեց իր սեփական R&D կազմակերպությունը՝ ծովային հետազոտությունների գրասենյակը, որը նախագահելու է ընդլայնված երկարաժամկետ հետազոտական ծրագիր ծովային հետազոտական լաբորատորիայում, ինչպես նաև ֆինանսավորեց մի շարք համալսարանական հետազոտություններ։ Պատերազմի ժամանակ ռադարային հետազոտություններից հետո ռազմական գումարները հանգեցրին պայթունավտանգ աճի և ինչպես էլեկտրոնիկայի հետազոտության, այնպես էլ էլեկտրոնիկայի արտադրության մեջ։  Ռազմաօդային ուժերը բանակից դարձան անկախ ծառայության մասնաճյուղ և ստեղծեցին իրենց սեփական հետազոտությունների և զարգացման համակարգը, և բանակը հետևեց օրինակին (չնայած այն ավելի քիչ ներդրված էր ակադեմիական գիտության մեջ, քան նավատորմը կամ օդային ուժերը)։ Միևնույն ժամանակ, Խորհրդային Միության ընկալվող կոմունիստական վտանգը լարվածություն առաջացրեց, և ռազմական բյուջեն արագ աճեց։

Պաշտպանության նախարարությունը հիմնականում ֆինանսավորել է այն, ինչը  նկարագրվել է որպես “ֆիզիկական հետազոտություն”, բայց դա պարզապես քիմիայի և ֆիզիկայի վերածելը սխալ էր։ Ռազմական հովանավորությունը օգուտ բերեց մեծ թվով ոլորտների և իրականում օգնեց ստեղծել մի շարք ժամանակակից գիտական առարկաներ։ Սթենֆորդում և MIT-ում, օրինակ, էլեկտրոնիկա, օդատիեզերական ճարտարագիտություն, միջուկային ֆիզիկա և նյութերի գիտական ֆիզիկա, լայնորեն տարածում և զարգացում  եղավ տարբեր ուղղություններով՝ գնալով անկախանալով մայր առարկաներից, քանի որ նրանք տարածվում և հետապնդում էին պաշտպանության հետ կապված հետազոտական օրակարգերը։ Այն, ինչը ստեղծվեց որպես միջգերատեսչական լաբորատորիա, դարձավ շրջանավարտների ուսուցման և հետազոտական նորարարության կենտրոն՝ շնորհիվ պաշտպանական ֆինանսավորման լայն շրջանակի։ Կորպորատիվ տեխնոլոգիաների հետազոտություններից հետ չմնալու անհրաժեշտությունը նաև դրդեց բազմաթիվ գիտական լաբորատորիաների սերտ հարաբերություններ հաստատատել արդյունաբերության հետ։

### Հաշվարկում
Համակարգչային գիտության և համակարգչային տեխնիկայի բարդ պատմությունները ձևավորվել են թվային հաշվարկների առաջին տասնամյակներում, գրեթե ամբողջությամբ ռազմական ֆինանսավորմամբ։ Թվային հաշվարկների հիմնական բաղադրիչ տեխնոլոգիաների մեծ մասը մշակվել է երկարաժամկետ Whirlwind-SAGE ծրագրի ընթացքում՝ ավտոմատացված ռադարային վահան մշակելու համար։ Գործնականում անսահմանափակ միջոցները հնարավորություն տվեցին երկու տասնամյակ հետազոտությունների, որոնք սկսեցին օգտակար տեխնոլոգիաներ արտադրել միայն 50-ականների վերջին։ Նույնիսկ SAGE հրամանատարության և կառավարման համակարգի վերջնական տարբերակն ուներ միայն ոչ կարևոր ռազմական օգտակարություն։ Ավելի շատ, քան նախկինում ստեղծված առարկաների դեպքում, որոնք ստանում էին ռազմական ֆինանսավորում, համակարգչային գիտության մշակույթը ներծծված էր Սառը պատերազմի ռազմական տեսանկյունից։ Անուղղակիորեն համակարգչային գիտության գաղափարները նույնպես մեծ ազդեցություն ունեցան հոգեբանության՝ ճանաչողական գիտության և նյարդաբանության վրա՝ միտք-համակարգիչ անալոգիայի միջոցով։

### Երկրագիտություն և աստղաֆիզիկա
Երկրագիտության պատմությունը և աստղաֆիզիկայի պատմությունը նույնպես սերտորեն կապված էին ռազմական նպատակների և ֆինանսավորման հետ սառը պատերազմի ողջ ընթացքում։ Ամերիկյան գեոդեզիան, օվկիանոսագրությունը և սեյսմոլոգիան փոքր ենթագիտություններից վերածվեցին լիարժեք անկախ գիտությունների, քանի որ մի քանի տասնամյակների ընթացքում այս ոլորտներում գրեթե ամբողջ ֆինանսավորումը ստացվում էր պաշտպանության նախարարությունից։ Կենտրոնական նպատակը, որը կապում էր այս առարկաները (նույնիսկ ինտելեկտուալ անկախության համար միջոցներ տրամադրելիս) երկրի պատկերն էր՝ երկրագնդի աշխարհագրության և ձգողականության մոդելը, որն էական նշանակություն ուներ ճշգրիտ բալիստիկ հրթիռների համար։ 1960-ականներին գեոդեզիան CORONA արբանյակային ծրագրի մակերեսային նպատակն էր, մինչդեռ ռազմական հետախուզությունն իրականում շարժիչ ուժ էր։ Նույնիսկ գեոդեզիական տվյալների համար գաղտնիության նոր ուղեցույցներն աշխատեցին սահմանափակել համագործակցությունը մի ոլորտում, որը նախկինում սկզբունքորեն միջազգային էր։ Երկրի պատկերը աշխարհաքաղաքական նշանակություն ուներ  երկրաբանության հարցերից դուրս։ Այդուհանդերձ, գեոդեզիստները կարողացան պահպանել բավականաչափ ինքնավարություն և տապալել գաղտնիության սահմանափակումները, որպեսզի օգտագործեին իրենց ռազմական հետազոտությունների արդյունքները՝ տապալելու գեոդեզիայի որոշ հիմնարար տեսություններ:Ինչպես գեոդեզիական և արբանյակային լուսանկարչության հետազոտությունները, ռադիոաստղագիտության առաջացումը ռազմական նպատակ ուներ թաքնված աստղաֆիզիկական հետազոտությունների պաշտոնական օրակարգի տակ։ Քվանտային էլեկտրոնիկան թույլ էր տալիս տիեզերքի վերլուծության և՛ հեղափոխական նոր մեթոդներ, և՛ նույն սարքավորումների և տեխնոլոգիական փորձարկումների սովետական էլեկտրոնային ազդանշանների մոնիտորինգ։

Ռազմական հետաքրքրությունը սեյսմոլոգիայի, օդերևութաբանության և օվկիանոսագիտության նկատմամբ (և ֆինանսավորումը) որոշ առումներով ֆիզիկայի և գեոդեզիայի պաշտպանության հետ կապված օգուտների արդյունք էր։ Այս ոլորտներում ֆինանսավորման անմիջական նպատակն էր հայտնաբերել գաղտնի միջուկային փորձարկումները և հետևել արտանետվող ճառագայթմանը, ինչը պայմանագրերի համար անհրաժեշտ նախապայման էր՝ սահմանափակելու միջուկային զենքի տեխնոլոգիան ավելի վաղ ռազմական հետազոտությունների արդյունքում։ Մասնավորապես՝ ստորգետնյա միջուկային պայթյունների մոնիտորինգի իրագործելիությունը կարևոր նշանակություն ունեցավ միջուկային փորձարկումների արգելման մասին համապարփակ՝ այլ ոչ թե միջուկային զենքի փորձարկումների արգելման  պայմանագրի հնարավորության համար։ Բայց ռազմական ֆինանսավորմամբ այս առարկաների աճը շարունակվեց նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ոչ մի հրատապ ռազմական նպատակ չէր առաջնորդում նրանց։ Ինչպես և այլ բնական գիտություններ՝ զինվորականները ևս ցանկանում էին ունենալ գիտնականներ  ապագա R & D կարիքների համար։

### Կենսաբանական գիտություններ
Կենսաբանական գիտությունների վրա ազդել է նաև ռազմական ֆինանսավորումը, սակայն, բացառությամբ միջուկային ֆիզիկայի հետ կապված բժշկական և գենետիկական հետազոտությունների։ Հիմնական հետազոտությունների ֆինանսավորման ամենակարևոր աղբյուրները մինչև ռազմարդյունաբերական-ակադեմիական համալիրի վերելքը բարեգործական կազմակերպություններն էին, ինչպիսին է Ռոքֆելլեր հիմնադրամը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո (և  նախկինում), ֆիզիկական գիտությունների համար արդյունաբերական և ռազմական ֆինանսավորման նոր հնարավորությունների ներհոսքը ստիպեց բարեգործություններին հրաժարվել ֆիզիկայի հետազոտություններից։

Հասարակական գիտությունները նաև սահմանափակ ռազմական աջակցություն գտան 1940-ականներից մինչև 1960-ական թվականները, սակայն պաշտպանական մտածողությամբ հասարակագիտական հետազոտությունների մեծ մասը կարող էր լինել առանց մեծ ռազմական ֆինանսավորման։ 1950-ականներին հասարակագետները փորձում էին ընդօրինակել ֆիզիկական գիտությունների Մանհեթենի նախագծի միջառարկայական կազմակերպչական հաջողությունը սինթետիկ վարքագծային գիտության շարժման միջոցով։ Հասարակագետները ակտիվորեն ձգտում էին խթանել իրենց օգտակարությունը բանակին՝ ուսումնասիրելով քարոզչության (օգտագործվելու է Կորեայում), որոշումների կայացման, կոմունիզմի հոգեբանական և սոցիոլոգիական պատճառների և հետեւանքների և սառը պատերազմի այլ թեմաների լայն համաստեղության հետ կապված թեմաներ։ 1960-ականներին տնտեսագետներն ու քաղաքագետներն առաջարկեցին արդիականացման տեսություն՝ հանուն սառը պատերազմի պետականաշինության գործի։ Արդիականացման տեսությունը առաջ եկավ Project Camelot-ի տեսքով, որը ուսումնասիրում էր հեղափոխության գործընթացը, ինչպես նաև Քենեդու վարչակազմի մոտեցումը Վիետնամի պատերազմին։ Project Camelot-ը, ի վերջո, չեղարկվեց գիտական օբյեկտիվության վերաբերյալ մտահոգությունների պատճառով՝ նման քաղաքականացված հետազոտական օրակարգի համատեքստում։ Թեև բնական գիտությունները դեռևս ենթակա չէին ռազմական և քաղաքական գործոնների ապականող ազդեցության հետևանքներին, հասարակական գիտությունները ենթակա էին դրան։

## Պատմական բանավեճ
Պատմաբան Փոլ Ֆորմանը 1987 թվականի իր հիմնական հոդվածում հաստատեց, որ ոչ միայն գիտության ռազմական ֆինանսավորումը մեծապես ընդլայնել է ամերիկյան ֆիզիկայի շրջանակն ու նշանակությունը, այլև նախաձեռնել է ″որակական փոփոխություն դրա նպատակների և բնույթի մեջ″:  Գիտության պատմաբանները սկսեցին անդրադառնալ սառը պատերազմի հարաբերություններին, գիտության և զինվորականների միջև մանրամասն ուսումնասիրության համար, և Ֆորմանի “distortionist critique”-ը (նկարագրված Ռոջեր Գայգերի կողմից) ծառայեց որպես բանավեճի կիզակետ։

Ֆորմանը և մյուսները (օրինակ՝ Ռոբերտ Սայդելը, Ստյուարտ Լեսլին և Ռոն Ռոբինը՝ սոցիալական գիտությունների պատմության ) ռազմական փողերի ներհոսքը և կիրառական, այլ ոչ թե հիմնարար հետազոտությունների վրա կենտրոնացումը համարում մասամբ բացասական ազդեցություն՝ հետագա հետազոտությունների ընթացքի վրա։ Թեզի քննադատները, սկսած Դենիել Քևլսից, հերքում են, որ զինվորականները "հետ են քաշել ամերիկացի ֆիզիկոսներին իրական հիմնարար ֆիզիկայից″։ Քևլզը, ինչպես Գեյգերը, դիտարկում են, որ ռազմական ֆինանսավորման ազդեցությունը նման ֆինանսավորման հետ կապված պարզապես բացակայում է  այլընտրանքային գիտական օգտագործման համար։

Ամենավերջին գիտական հետազոտությունները միացվել են  Ֆորմանի թեզի մեղմացված տարբերակին, որտեղ գիտնականները պահպանել են զգալի ինքնավարություն՝ չնայած ռազմական ֆինանսավորման արդյունքում առաջացած արմատական փոփոխություններին։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն

* Andrade, Tonio. *The gunpowder age: China, military innovation, and the rise of the West in world history* (Princeton University Press, 2017).
* Barrett, Ann H., and Armand Vincent Cardello. *Military food engineering and ration technology* (DEStech Publications, 2012) online
* Bolia, Robert, et al. "A history lesson on the use of technology to support military decision making and command and control." in *Decision making in complex environments* (CRC Press, 2017) pp.&nbsp;191–200. online
* Bousquet, Antoine. "A revolution in military affairs?: Changing technologies and changing practices of warfare." in  *Technology and World Politics* (Routledge, 2017) pp.&nbsp;165–181. https://eprints.bbk.ac.uk/id/eprint/19662/1/Bousquet%20-%20A%20Revolution%20in%20Military%20Affairs.pdfonline
* Burmaoglu, Serhat, and Ozcan Sarıtas. "Changing characteristics of warfare and the future of Military R&D." *Technological Forecasting and Social Change* 116 (2017): 151–161. online
* Chin, Warren. "Technology, war and the state: past, present and future." *International Affairs* 95.4 (2019): 765–783. online
* DeVries, Kelly Robert, Kelly DeVries, and Robert Douglas Smith. *Medieval military technology* ( University of Toronto Press, 2012) online.
* Evangelista, Matthew. *Innovation and the arms race: How the United States and the Soviet Union develop new military technologies* (Cornell University Press, 2020). online
* Gabriel, Richard A. *Between flesh and steel: A history of military medicine from the middle ages to the war in Afghanistan* (Potomac Books, 2013) online.
* Horowitz, Michael C., and Shira Pindyck. "What is a military innovation and why it matters." *Journal of Strategic Studies* (2022): 1-30. online
* Kuo, Kendrick. "Military Innovation and Technological Determinism: British and US Ways of Carrier Warfare, 1919–1945." *Journal of Global Security Studies* 6.3 (2021): ogaa046.
* McNeill, William H. *The pursuit of power: Technology, armed force, and society since AD 1000* (University of Chicago Press, 1982), a major scholarly survey 
* Nicholson, Helen J. *Medieval warfare: theory and practice of war in Europe, 300-1500* (Bloomsbury Publishing, 2017) online.
* Piehler, G. Kurt, ed. *Encyclopedia of military science* (Sage Publications, 2013).
* Purton, Peter Fraser. *The Medieval Military Engineer: From the Roman Empire to the Sixteenth Century* (Boydell & Brewer, 2018).
* Turchin, Peter, et al. "Rise of the war machines: Charting the evolution of military technologies from the Neolithic to the Industrial Revolution." *PloS one* 16.10 (2021): e0258161. online
* Van Creveld, Martin. *Transformation of war* (Simon and Schuster, 2009). 

Կատեգորիա:Գիտության քաղաքականություն
Կատեգորիա:Ռազմական տեխնոլոգիաներ
Կատեգորիա:Ռազմագիտություն
Կատեգորիա:Ռազմական պատմություն ըստ թեմայի
Կատեգորիա:Տեխնոլոգիայի պատմություն