Արվեստի աճուրդ

մինի|Արվեստի աճուրդ Նյուտոնում, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ (Tremont Auctions)
**Արվեստի աճուրդը** կամ **կերպարվեստի աճուրդը** արվեստի գործերի վաճառք է, մեծ մասամբ աճուրդի տանը։

Անգլիայում սա թվագրվում է 17-րդ դարի երկրորդ կեսին, երբ մեծ մասամբ աճուրդավարների անունները թաքցվում էին։ 1693 թվականի հունիսին Ջոն Էվելինը հիշատակում է «նկարների մեծ աճուրդի (*լորդ Մելֆորտի*) մասին Ուայթհոլի խնջույքների տանը», և այս սովորույթը հաճախ են հիշատակում այլ ժամանակակից և ավելի ուշ շրջանի գրողներ:

Սովորաբար, աճուրդի կատալոգը, որը թվարկում է վաճառվող արվեստի գործերը, կազմվում և հասանելի է դառնում աճուրդի օրվանից բավականին առաջ։

Ամենահայտնի աճուրդի տներից մի քանիսն են Christie's-ը և Sotheby's-ը։ Ամենահին աճուրդի տունը Ստոկհոլմի աճուրդի տունն է (Stockholms Auktionsverk): Այն հիմնադրվել է Շվեդիայում 1674 թվականին։

## Պատմություն
### Վաղ օրեր
Մինչև կանոնավոր աճուրդների ներդրումը, ինչպես Չարլզ I-ի կողմից կազմված հայտնի հավաքածուի դեպքում, ընդունված էր որոշել յուրաքանչյուր առարկայի գինը և հրավիրել գնորդների, ինչպես առևտրի մյուս գերատեսչություններում։ Բայց սա դանդաղ գործընթաց էր, հատկապես նկարների դեպքում, և զուրկ էր ոգևորության խթանից։ Առաջին իսկապես կարևոր արվեստի հավաքածուն, որը վաճառքի հանվեց, Օքսֆորդի կոմս Էդվարդի հավաքածուն էր, որը Քոքը ցրել էր Քովենթ Գարդենի հրապարակի տակ 1742 թվականի մարտի 8-ին և հաջորդ հինգ օրերին, իսկ մետաղադրամների համար պահանջվեց ևս վեց օր։ Այդ ժամանակվա գրեթե բոլոր առաջատար մարդիկ, այդ թվում ՝ Հորաս Ուոլպոլը, ներկա էին կամ ներկայացված էին այս վաճառքին, և գները տատանվում էին անանուն եպիսկոպոսի «գլխի» համար հինգ շիլինգից մինչև վան Դեյքի *սըր Քենելմ Դիգբիի, տիկնոջ և որդու* խմբի համար՝ 165 գինեա (գն):

Հաջորդ մեծ ցրումը դոկտոր Ռիչարդ Միդի ընդարձակ հավաքածուն էր, որից՝ նկարներ, մետաղադրամներ, փորագրված թանկարժեք քարեր և այլն: վաճառվել են Աբրահամ Լանգֆորդի կողմից 1754 թվականի փետրվար և մարտ ամիսներին, վաճառքի ծավալը կազմել է աննախադեպ գումար մինչ այդ ժամանակը։ Պորտլենդի դքսուհու հավաքածուի երեսունութ օրվա վաճառքը (1786) ուշագրավ է նրանով, որ ներառել է նաև Պորտլենդի ծաղկամանը, որն այժմ գտնվում է Բրիտանական թանգարանում: Բարձր գները տարածված չդարձան մինչև Քալոնի, Ջոն Թրամբուլի (երկուսն էլ՝ 1795թ.) և Բրայանի (1798թ.) վաճառքները։

18-րդ դարի վերջից առաջ աճուրդով վաճառված արվեստի գործերի որակը, հավանաբար, բարձր չէր։ Նկարների և արվեստի այլ առարկաների ներմուծումը լայնածավալ չափերի էր հասել 18-րդ դարի վերջին, սակայն հին վարպետների իսկական նմուշները, հավանաբար, շատ ավելի քիչ էին կազմում, քան 1%-ը։ Անգլիան համարվում էր արժեքավոր իրերի միակ անվտանգ ապաստանը, բայց ժամանակավորապես նախատեսված տունը հաճախ դառնում էր մշտական։ Եթե մայրցամաքում քաղաքական ցնցումները չլինեին, Անգլիան, արվեստի գանձերով աշխարհի ամենահարուստ երկրներից մեկը լինելու փոխարեն, կլիներ ամենաաղքատներից մեկը։ Այս պատահական հանգամանքը նաև մեծապես բարձրացրեց Arkworks-ի վերաբերյալ քննադատական գիտելիքները։ Իսկական աշխատանքները բարձր գներ ստացան, ինչպես, օրինակ, սըր Ուիլյամ Համիլթոնի աճուրդի ժամանակ (1801), երբ Բեքֆորդը վճարեց 1300 գրամ։ Լեոնարդո դա Վինչիի *«Ծիծաղող տղան*» փոքրիկ նկարի համար, իսկ Լաֆոնտենի աճուրդում (1807 և 1811) երկու Ռեմբրանդտի նկարներից յուրաքանչյուրը վաճառվել է 5000 նիշով։ *«Կինը շնության մեջ» կտավը*, որն այժմ գտնվում է Ազգային պատկերասրահում, և *«Վարպետ նավաշինարարը»*, որն այժմ գտնվում է Բուքինգհեմյան պալատում։ 1823 թվականի Բեքֆորդի վաճառքը (41 օր) 19-րդ դարի արվեստի մեծ ցրման նախերգանքն էր։ Հորաս Ուոլպոլի 1842 թվականի Սթրոուբերի Հիլլում հավաքված ստեղծագործությունները (24 օր) և 1848 թվականի Սթոուի հավաքածուն (41 օր) նույնպես նշվեցին։ Դրանք ընդգրկում էին արվեստի ստեղծագործության բոլոր փուլերը, և ընդհանուր առմամբ որակը շատ բարձր էր։ Դրանք ծառայեցին որպես արվեստի գործերի հավաքագրման ամենաառողջ խթան, որը հետագայում սնուցվեց Ռալֆ Բեռնալի հիանալի հավաքածուի 1855 թվականին (32 օր) և Սեմյուել Ռոջերսի գրեթե նույնքան գեղեցիկ, բայց ոչ այնքան համապարփակ հավաքածուի 1856 թվականին (18 օր) վաճառքով։
[աջից|մինի|[Քրիստիս|Քրիստիի աճուրդի սրահ, մոտ 1808 թվական։]]
[մինի|[Քրիստիս|Christie's-ի Նյու Յորքի գլխավոր գրասենյակը Ռոքֆելլեր կենտրոնում]]
Երեք տարի անց տեղի ունեցավ 1500 նկարների ցրումը, որոնք կազմեցին լորդ Նորթվիքի պատկերասրահը Չելտենհեմում (նկարներ և արվեստի գործեր, 18 օր):

### 19-րդ դարի կեսեր
[մինի|[Սոթբիս|Sotheby's-ի Նյու Յորքի գլխավոր գրասենյակը Յորք պողոտայում]]
19-րդ դարի կեսերին ի հայտ եկավ արվեստի գործերի հավաքորդի նոր տեսակ, որը բաղկացած էր տղամարդկանցից, ովքեր մեծ կարողություն էին կուտակել Անգլիայի միջին և հյուսիսային շրջանների, ինչպես նաև այլ կենտրոնների տարբեր արդյունաբերություններում։ Նրանց չէին խանգարում «հավաքչական» ավանդույթները, և նրանց հովանավորությունը գրեթե բացառապես տարածվում էր այդ ժամանակվա նկարիչների վրա։ Այս հավաքածուների ցրումը սկսվել է 1863 թվականին և շարունակվել է անկանոն ժամանակահատվածներով երկար տարիներ, *օրինակ՝* Ջոզեֆ Ջիլոթ (1872), Սեմ Մենդել (1875), Ուին Էլիս և Ալբերտ Լևի (1876), Ալբերտ Գրանտ (1877) և Նովարից Մունրո (1878):

Այս հաճախորդները առատաձեռն գներով գնում էին ոչ միայն յուղաներկ նկարներ, այլև ջրաներկ նկարներ՝ կամ ուղղակիորեն պատկերակալից, կամ ցուցահանդեսներից։ Ներդրումների առումով նրանց գնումները հաճախ շատ ավելի շատ գումար էին կազմում, քան սկզբնական ծախսը, սակայն երբեմն հակառակն էր պատահում, ինչպես, օրինակ, Լանդսիրսի *ջրասամույրների որսի* դեպքում, որի համար, ինչպես ասում են, վճարել է Ալբերտ Գրանտը, և որը կարճ ժամանակ անց ստացել է ընդամենը 5650 գրան։

1870-ականների վաճառքի առանձնահատկություններից մեկը ջրաներկ նկարների բարձր գնահատանքն էր։ Ջիլոթի աճուրդում (1872) վաճառվեց JMW Turner- ի *[[Բամբորո դղյակ|Bamburgh Castle-ի]]* 160 օրինակ՝ վաճառվելով 3150 ջինի գնով,Քվիլթերի աճուրդում (1875) Դեյվիդ Քոքսի *«Խոտի դաշտը»*, որի համար վաճառականը նրան վճարել է 50 ջին։ 1850 թվականին, արտադրել է 259 ջին։ Հետևյալ տարիների ամենաուշագրավ գներն են. 1895 թվականին Քոքսի Ուելսի թաղումը (որը արժեր մոտ 2000 դրամ) վաճառվեց 2400 դրամով, իսկ Բըրն-Ջոնսի Հեսպերիդները՝ 2460 դրամով։ 1908 թվականին Թերների 14 գծագրեր բերվեցին (Acland-Hood-ի վաճառք)և 7-ը բերվեցին (Հոլանդիայի վաճառք), «Հայդելբերգը» հասավ 4200 ջին:  **Ֆրեդերիկ Ուոքերի** «Ապաստանի նավահանգստի» համար վճարվել է 2,580 գինեա (Տեթհեմի վաճառքում), իսկ նրա «Մարլոուի լաստանավը» («Հոլլանդ») գործի համար՝ 2,700 գինեա։

Ժամանակակից նկարիչների նկարների պահանջարկը, որոնց աշխատանքները 1870-ականներին վաճառվում էին գրեթե առասպելական գներով, 20-րդ դարի սկզբին որոշ չափով նվազել էր, սակայն այդ ամբողջ *աղմուկի* ընթացքում դեռևս կար հավաքորդների մի փոքր խումբ, որոնց հատկապես գրավում էին հին վարպետների աշխատանքները։ Բրեդելի (1875), Ուոթս Ռասելի (1875), Քլուեր կալվածքի Ֆոսթերի (1876), Համիլթոնի պալատի (17 օր)՝ Մեծ Բրիտանիայի տարեգրքերի ամենամեծ արվեստի վաճառքներից մեկի՝ Բեյլի (1881), Լի Քորթի (1884) և Դադլիի (1892) նման հավաքածուների ցրումը հանգեցրեց նրան, որ  ինչպես նաև ամեն սեզոն շատ փոքր հավաքածուների վաճառքը, Հին վարպետների շատ շատ գեղեցիկ աշխատանքներ գտան եռանդուն գնորդներ բարձր գներով։ Բարձր գների վառ օրինակ էր Էնթոնի վան Դեյքի կողմից 1900 թվականին Պիլում կայացած աճուրդի ժամանակ ստեղծված ջենովացի սենատորի և նրա կնոջ դիմանկարները։

### 19-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկիզբ
19-րդ դարի վերջին քառորդում և 20-րդ դարի առաջին տասնամյակում արվեստի գործերի վաճառքի գլխավոր առանձնահատկությունը Ռեյնոլդսի, նրա ժամանակակիցների և հաջորդների աշխատանքների, մասնավորապես կանացի դիմանկարների պահանջարկն էր։ Սա կարելի է վերագրել 1867 և 1868 թվականների Հարավային Քենսինգթոնի ցուցահանդեսներին և Բերլինգտոն Հաուսում կազմակերպված ամենամյա ձմեռային ցուցահանդեսներին, որոնք բացահայտեցին անսպասելի հարստություն և հմայք շատ անգլիացի նկարիչների աշխատանքներում, որոնք գրեթե մոռացության էին մատնվել:

Կարելի է նշել նման նկարների ամենանշանակալի գներից մի քանիսը.

* Ռեյնոլդսի «*Լեդի Բեթի Դելմե»* (1894), 11,000 գն,
* Ռոմնիի (1896), 10,500 գրամ,
* Գեյնսբորոյի *Դևոնշիրի դքսուհին* (1876), 10,100 գն։ (անհետացման պատմության համար տե՛ս Ջորջիանա Քավենդիշ), *Մարիա Ուոլփոլ*, 12,100 գն։ (Քեմբրիջի դքսի վաճառքը, 1904թ.):
* Կոնստեյբլի *Ստրատֆորդի ջրաղացը* (1895), 8500 գրամ,
* Հոփների «*Լեդի Վալդեգրեյվը»* (1906), 6000 գն,
* Թոմաս Լոուրենսի «*Մանկության անմեղությունը»* (1907), 8000 գրամ,
* Հենրի Ռեբըրնի «*Լեդի Ռեբըրն»* (1905), 85,00 գրամ։
* Թըրների *Մորտլեյք Թերասը* (1908 թվականի Հոլանդիայի վաճառք): 12,600 գն.

1880 թվականից մինչև 20-րդ դարի առաջին տասնամյակի վերջը այն ժամանակվա ժամանակակից մայրցամաքային դպրոցների, մասնավորապես ֆրանսիականի, «գնահատականը» զգալի էր. կարելի է նշել վճարվող բարձր գների մասին՝

* Corot 's *Danse des Amours* (1898),
* Ռոզա Բոնյորի «*Լեռնաշխարհի բնակիչները»* (1888), 5550 հատ,
* Ժյուլ Բրետոնի *առաջին հաղորդությունը*, Նյու Յորքում (1886):
* Մեյսոնիեի *Նապոլեոն I-ը Փարիզի արշավանքում* , 12¼ դյույմ 9¼ դյույմով։ (1882), 5,800 գրամ,
* *«Նշանանկարիչը»* (1891), 6,450 հուշանվեր։

Բարձր գներ են ձեռք բերվել Շառլ-Ֆրանսուա Դոբինիի, Մարիա Ֆորտունիի, Լուի Գալեի, Ժան-Լեոն Ժերոմի, Կոնստան Տրոյոնի և Ժոզեֆ Իսրայելի ստեղծագործությունների համար: Էդվարդյան արվեստի շուկայի ամենանշանակալի առանձնահատկությունը 18-րդ դարի նկարիչներ Վատտոյի, Բուշեի, Ֆրագոնարի, Պատերի և Լանկրեի պահանջարկն էր. օրինակ՝ վերջիններից մեկի՝ *«La Ronde Champêtre»-* ը, որը ներկայացվել է 1908 թվականի Սեյի աճուրդում, իսկ Նատոյի *«Le Reveil de Vénus»-ը* ՝ 1907 թվականի Սեդելմայերի աճուրդում:

«Մասնագիտացումը» արվեստի հավաքորդության մեջ կարևորագույն զարգացումներից մեկն է, որը դրսևորվել է 19-րդ դարի կեսերից մինչև Էդվարդյան շրջանը։ Սա բացատրում էր հին վարպետների նկարների՝ Ուելսլիի (1866), Բաքլյուչի (1888) և Հոլֆորդի (1893) հավաքածուների բարձր միջին որակը, Սիբսոն Վեջվուդի (1877), Դյուկ դը Ֆորլիի Դրեզդենի ճենապակու (1877), Շուլդհեմի կապույտ և սպիտակ ճենապակու (1880), Բենսոնի հնաոճ մետաղադրամների հավաքածուի (1909), ինչպես նաև 1904 թվականի Մասսի-Մեյնվարինգի աճուրդում և 1907 թվականի Լյուիս-Հիլի աճուրդում ներկայացված արվեստի առարկաների համար։ Կարելի է մեջբերել արվեստի հավաքորդության գրեթե բոլոր բաժիններից շատ այլ նկարազարդումներ. Մարլբորոյի թանկարժեք քարերի հիանալի շարքը (1875 և 1899) կարող էր ներառվել այս կատեգորիայի մեջ, եթե այն հիմնականում ձևավորվել էր 18-րդ դարում: Մեցոտինտ դիմանկարների և վաղ անգլիական դպրոցի վարպետների ոճով գունավոր տպագրված դիմանկարների գնահատումը (բոլոր դեպքերում՝ առևտրային առումով), 19-րդ դարի վերջին տարիներին արվեստի վաճառքի ամենանշանակալի առանձնահատկություններից մեկն էր։ Հիսուն տարի առաջվա շիլինգները այդ ժամանակ ներկայացված էին ֆունտով։ Ֆրեյզերի հավաքածուն (1900 թվականի դեկտեմբերի 4-6) մոտ տասն անգամ գերազանցեց սկզբնական արժեքը՝ Վ. Ուորդի *«Ֆրանկլանդ քույրերի»* մեցոտինտան՝ Հոփների ստեղծագործությունից հետո, վաճառվելով 290 գրամով։ 10 գնի դիմաց։ վճարել է դրա համար մոտ երեսուն տարի առաջ։

H. A. Blyth-ի վաճառքը (1901թ. մարտի 11-ից մինչև 13-ը, 346 լոտեր, 10 վ.) ավելի ուշագրավ էր, և որպես հավաքածու այն 20-րդ դարի առաջին տասնամյակում վաճառված ամենաընտիրն էր, փորագրանկարները հիմնականում առաջին վիճակում էին: Ռեկորդային գները բազմաթիվ էին և, շատ դեպքերում, անհամեմատ գերազանցում էին այն գները, որոնք սըր Ջոշուա Ռեյնոլդսը ստանում էր բնօրինակ նկարների համար. օր. Ռուտլենդի դքսուհու՝ Ռեյնոլդսից հետո առաջին նահանգի բացառիկ հիանալի օրինակը, Վ. Գրինի կողմից, իրականացրել է 1000 դրամ, մինչդեռ նկարիչը ստացել է միայն նկարի համար։ Նույնիսկ մեցոտինտային դիմանկարի այս աննախադեպ գինը գերազանցվեց 1901 թվականի ապրիլի 30-ին, երբ Ջ. Ռ. Սմիթի կողմից Ռեյնոլդսից հետո տիկին Կարնակի առաջին հրապարակված վիճակի օրինակը վաճառվեց 1160 դրամով: Louis Huth-ի վաճառքի ժամանակ (1905 թ.) 83 լոտ բերվեց գրեթե Ռեյնոլդսի տիկին Բամփֆիլդը Թ. Ուոթսոնի կողմից, առաջին նահանգը նամակներից առաջ, չհրապարակված, բերելով 1200 դրամ: Այս և շատ այլ գներ, որոնք կարող են նշվել, բացառիկ են, բայց դրանք վճարվել են բացառիկ հազվադեպության կամ որակի օբյեկտների համար:

1908 թվականի հունիսին Հոլանդիայում կայացած աճուրդում վաճառվեց (432 լոտ), որը «ռեկորդային» գումար էր հիմնականում ժամանակակից նկարիչների նկարների հավաքածուի համար, իսկ Ռոդոլֆ Կաննի նկարների և արվեստի առարկաների հավաքածուի (Փարիզ), այդ թվում՝ Ռեմբրանդտի 11 հոյակապ նկարներ, գինը վճարեց պարոն Դյուվենը 1907 թվականին։ 20-րդ դարի սկզբին արվեստի աճուրդներում գները և մրցակցությունը մեծացան, հիմնականում ամերիկացի և գերմանացի գնորդների շնորհիվ։ 1911 թվականին արվեստի բոլոր տեսակների լավագույն ստեղծագործությունների պահանջարկը շատ ավելի մեծ էր, քան առաջարկը։

### 20-րդ դարի վերջ
1970 թվականի նոյեմբերին Դիեգո Վելասկեսի *Խուան դե Պարեխայի դիմանկարը* վաճառվեց 5,5 միլիոն դոլարով։ Վաճառքը եռապատկեց նախորդ համաշխարհային ռեկորդը, որը գրանցվել էր մեկ տասնամյակ առաջ։ 1990 թվականի մայիսին Վինսենթ վան Գոգի «*Դոկտոր Գաշեի դիմանկարը»* վաճառվեց 82.5 միլիոն դոլարով։

### 21-րդ դար
2013 թվականի նոյեմբերին Ֆրենսիս Բեյքոնի 1969 թվականի *«Լյուսիեն Ֆրոյդի երեք ուսումնասիրություններ»* եռանկարի համար վճարվել է 142.4 միլիոն դոլար:

Աճուրդում արվեստի գործի համար վճարված ամենաբարձր գինը Պաբլո Պիկասոյի «*[[Ալժիրցի կանայք|Ալժիրի կանայք»]] (Տարբերակ O)* (Ալժիրցի կանայք) աշխատանքն էր, որը Christie's-ը վաճառեց 2015 թվականի մայիսին 179.4 միլիոն դոլարով:

Sotheby's-ը և Christie's-ը դարձել են չինական ճենապակյա հնաոճ իրերի խոշոր դիլերներ։ 2016 թվականի դրությամբ լավագույն հավաքածուներից մի քանիսը աճուրդի են հանվել տասնյակ միլիոնավոր ԱՄՆ դոլարներով՝ Sotheby's-ի և Christie's-ի միջոցով։

21-րդ դարում, և հատկապես 2010 թվականից ի վեր, ավելի տարածված է դարձել, որ արվեստի գործերը վաճառվեն 100 միլիոն դոլարից ավելի գներով։ Բոլոր ժամանակների ամենաթանկ նկարներից 100 միլիոն դոլարից ավելի գնով վաճառվածների մեծ մասը աճուրդի է հանվել 2010 թվականի ընթացքում կամ դրանից հետո։ Կտավի գինը այսքան բարձր դարձնելու գործոններից են՝ նկարչի հեղինակությունը, կտավի տարիքը, արվեստի շուկայի վիճակը, կտավի ծագումը և այն ժամանակահատվածը, երբ վերջին անգամ այն վաճառքի է հանվել:

21-րդ դարի արվեստի աճուրդների ամենամեծ փոփոխություններից մեկը առցանց աճուրդների ներդրումն ու ընդլայնումն է՝ ի լրումն, իսկ երբեմն նաև դրանց փոխարինումը։ Սա թույլ տվեց ավելի խոշոր աճուրդի տներին, ինչպիսիք են Christie's-ը, Sotheby's-ը, Phillips-ը և Heritage-ը, ընդլայնել իրենց հասանելիությունը պոտենցիալ գնորդների համար և ընդլայնել աճուրդի հանված արտեֆակտների ցանկը, և գործընթացը դեռևս շարունակվում է։  Այս փոփոխության արդյունքում արվեստի աճուրդի մոդելը փոխվում է՝ դառնալով ավելի ներառական ժամանակակից արվեստագետների համար և առաջարկելով արվեստի գործերի ավելի լայն տեսականի ավելի լայն լսարանի։ Այս փոփոխության հետ կապված ամենաակնառու տեղաշարժերից մեկը ասիական շուկաներից հավաքորդների անընդհատ աճող ազդեցությունն է։

## Վեճ
2000 թվականին Christie's-ը և Sotheby's-ը խոստովանեցին գների հետ կապված հանցավոր դավադրության մեջ՝ խախտելով հակամենաշնորհային օրենսդրությունը, և յուրաքանչյուրը համաձայնվեց հաճախորդներին վճարել միլիոնավոր դոլարներ փոխհատուցում՝ 1993 թվականից մինչև 2000 թվականի սկիզբը վաճառքներից գանձվող միջնորդավճարների անօրինական համակարգման համար: Ալֆրեդ Թաուբմանը, Sotheby's-ի նախկին նախագահը, բանտարկվեց՝ մեղադրվելով խարդախության մեջ իր մասնակցության մեջ։ Sotheby's-ի գործադիր տնօրեն Դիանա Բրուքսը և Christie's-ի նրա գործընկեր Քրիստոֆեր Դեյվիջը խոստովանեցին հանցանքը. Բրուքսը մեղադրեց Թաուբմանին, ով, բացի բանտարկությունից, տուգանվեց մեկ միլիոն դոլարով։  2000 թվականի հունվարին Christie's-ի կողմից հակամենաշնորհային հետաքննության շրջանակներում կառավարության հետ համագործակցելու հայտարարությունից հետո, երկու աճուրդի տների հաճախորդներն էլ հարյուրավոր դատական հայցեր ներկայացրեցին դրանց դեմ։ Դատական հայցերը հետագայում միավորվեցին մեկ խմբային հայցի մեջ։ Այդ աշնանը տները համաձայնեցին խմբային հայցի շրջանակներում մեկ միլիոն դոլարի փոխհատուցման, ընդ որում՝ Թաուբմանն ասաց, որ ինքը կվճարի Sotheby's-ի մեկ միլիոն բաժնետոմսից մեկ միլիոն դոլարը։

## Տես նաև

## Պատմական մատենագրություն
Մեծ Բրիտանիայում արվեստի գործերի վաճառքին վերաբերող հիմնական ժողովածուներն են՝ Ջ. Ռեդֆորդ, *«Արվեստի վաճառք»* (1888) և Վ. Ռոբերտս, *«Քրիստիի հուշագրություններ»* (1897): Այլ գրքեր, որոնք պարունակում են շատ կարևոր նյութեր, են՝ Վ. Բյուքենեն, *«Նկարչության հուշագրություններ* », *«Տարվա արվեստը»* (1880 և հաջորդող տարի), Ֆ.Ս. Ռոբինսոն, *«Գիտակիցը*» և Լուի Սուլիե, *«Տարվա 19-րդ դարի նկարների, նկարների և արվեստի առարկաների վաճառքները»* (հիմնականում ֆրանսիական):

## Ծանոթագրություններ

## Նշումներ
* 
* 
* 
* Art expo

**Վերագրում՝**

* 

## External links
* Միշել Կրուս, արվեստի շուկայի ներկայիս բումը միջազգային առևտրի համար միանգամայն նոր դարաշրջանի սկիզբն է՞։, Ռիմոնտգո, 2006, արխիվացված է օրիգինալից archive.org կայքում։

Կատեգորիա:Արվեստ