Կոնդուիտ և Շվամբրանիա

**«Կոնդուիտ և Շվամբրանիա»** (), խորհրդային ​​գրող Լև Կասիլի ինքնակենսագրական պատմվածքը։ Գրվել է 1928-1931 թվականներին, վերանայվել և նոր խմբագրությամբ հրատարակվել 1955 թվականին։ Բաղկացած է երկու մասից՝ «Կոնդուիտ» և «Շվամբրանիա»։

## Սյուժե
Պոկրովսկից բժիշկների ընտանիքից երկու երեխաներ՝ Լելյան և Օսկան (նրանց նախատիպերն էին, համապատասխանաբար, ինքը՝ Լև Կասիլը և նրա եղբայրը՝ Իոսիֆը) հորինում են Շվամբրանիայի երևակայական երկրի մասին: Այս երկիրը գտնվում է Խաղաղ օվկիանոսում և իր չափերով համեմատելի է Ավստրալիայի հետ։ Շվամբրանիան իսկական դրախտ է արկածների սիրահարների, խիզախ նավաստիների և հետախույզների համար, այն մարմնավորում է մանկության բոլոր երևակայությունները՝ ոգեշնչված Ժյուլ Վեռնի և Ֆենիմոր Կուպերի գրքերից, ինչպես նաև 20-րդ դարի սկզբի Ռուսաստանի իրականությունից: Երեխաներն իրենց հերոսներին անուններ են տալիս դեղերի և այլ ապրանքանիշերի անուններից (օրինակ՝ Բրենաբոր, Բեֆ Ստրոգանով, Ուրոդոնալ), ինչը շատ զվարճալի իրավիճակների տեղիք է տալիս։ Օրինակ՝ նրանք Շվամբրանիայի հայտնի գեղեցկուհիներից մեկին անվանել են «Կասկարա Սագրադա»՝ ի պատիվ փորկապության հաբերի։

Երբ Լյոլյան ընդունվում է գիմնազիա, «շվամբրանները» բախվում են դաժան իրականության առաջ։ Գիմնազիան ունի խիստ կանոններ, ուսանողները պատժվում են ամենափոքր խախտման համար, իսկ իրավախախտի անունը գրանցվում է տնօրենի սարսափելի գրքում։ Բայց նույնիսկ այստեղ Լյոլյան լավ ընկերներ է գտնում, որոնց թվում է Ստյոպկան՝ Ատլանտիդա մականունով, որն իր նման երազող է։

Հեղափոխությունը գլխիվայր շուռ է տալիս Պոկրովսկի փոքրիկ աշխարհը։ Այսուհետ երեխաները սովորում են միասնական աշխատանքային դպրոցում (ՄԱԴ), որտեղ տեղափոխվում են ինչպես աղջիկները, այնպես էլ բարձրագույն տարրական դպրոցի աշակերտները՝ ԲՏԴ, որոնք կոչվում են «թոռնիկներ»: Գիմնազիայի հին աշակերտները՝ խուլիգան Բինդյուգի գլխավորությամբ, որսում են իրենց թոռնիկներին և բոլոր նրանց, ովքեր համակրում են նրանց։ Նոր հակամարտություն է սկսվում, երբ անարխիստ Կիրիկովը դառնում է պատմության ուսուցիչ։ Նա երեխաներին գրեթե ոչինչ չի սովորեցնում, իսկ անբաններին դուր է գալիս դա, երբ «լավ» ուսուցչին ազատում են աշխատանքից, նույն Բինդյուգն ու իր ավազակախումբը պաշտպանում են նրան։ Ստյոպկա Ատլանտիդան դառնում է ավելի առաջադեմ աշակերտների առաջնորդը, իսկ Լյոլյան թեքվում է դեպի նրա կողմը։

Բուն Շվամբրանիայում արտացոլված են իրականության իրադարձությունները. Կապիտան Արդելար Քեյսը՝ Լյոլյայի և Օսկայի կերպարը, հեղափոխություն է անում և տապալում Բրենաբոր թագավորի բռնակալությունը: Շվամբրանիան, հետևելով Ռուսաստանին, դառնում է ազատ հանրապետություն։

Պատերազմը, սովն ու ավերածությունները ստիպում են երեխաներին ավելի արագ մեծանալ: Լյոլյան օգնում է կոմիսար Չուբարկովին բարելավել  կյանքը Պոկրովսկում։ Շվամբրանիա խաղալու համար գնալով ավելի քիչ ժամանակ և տարածք է մնում։ Լյոլյան և Օսկան դրա համար ընտրում են հին տան ավերակները, որտեղ ակամայից հայտնաբերում են օղի թրմող Կիրիկովին: Լսելով նրանց խաղերը՝ նախկին ուսուցիչը իր խմիչքն անվանում է «Շվամբրանիայի էլիքսիր»՝ գռեհկացնելով երեխաների համար սուրբ բառը։ Լյոլյան և Օսկան որոշում են հանդիսավոր կերպով թաղել Շվամբրանիան, քանի դեռ նրան չի փչացրել արտաքին աշխարհը, և Չուբարկովին և իր ընկերներին առաջարկում են քանդել «Շվամբրանիան»՝ լքված տունը, վառելափայտի համար։

## Պատմություն և անհամապատասխանություններ վերահրատարակություններում
«Կոնդուիտ և Շվամբրանիա» վիպակը, որը միավորել է նախկինում երկու առանձին ինքնակենսագրական ստեղծագործություններ, հրատարակվել է 1935 թվականին։ Ընթերցողների կողմից բարձր գնահատվելով՝ այն վերահրատարակվել է 1936 և 1937 թվականներին, որից հետո քսան տարվա ընդմիջում է եղել այն պատճառով, որ նրա գլխավոր հերոսներից մեկը՝ հեղինակի եղբայրը՝ Իոսիֆ Կասիլը (Օսկա), 1938 թվականի հունվարին գնդակահարվել է «տրոցկիստական ​​ահաբեկչական կազմակերպության մասնակից» լինելու կեղծ մեղադրանքով (վերականգնվել է 1956 թվականին)։ 1940-ականների վերջին, երբ ընթանում էր «Պայքար կոսմոպոլիտիզմի դեմ» արշավը, Կասիլի պատմությունը ենթարկվել է գաղափարական հարձակման (քննադատական ​​հոդվածներից մեկը կոչվում էր «Երեխաներին սա պետք չէ»)։

1957 թվականին Մոսկվայում և Պետրոզավոդսկում հրատարակվել է պատմվածքի վերանայված տարբերակը, և այդ ժամանակվանից գիրքը բազմիցս վերահրատարակվել է այս նոր տարբերակով։ Տարբերակների համեմատությունը ցույց է տալիս, որ շատ դրվագներ և նույնիսկ ամբողջ գլուխներ ջնջվել են սկզբնական տեքստից։ Մասնավորապես, հանվել են Մերձվոլգայի գերմանական Հանրապետության և նրա գերմանացի բնակիչների մասին բոլոր հիշատակումները (այս հանրապետության մայրաքաղաքն էր Պոկրովսկ քաղաքը, որը հետագայում անվանվեց Էնգելս): Նոր տարբերակը պարունակում է նաև նկատելիորեն ավելի քիչ հիշատակումներ հրեաների մասին: Ի վերջո, գաղափարապես կասկածելի հատվածները հանվել կամ հարթվել են, օրինակ՝ Ստյոպկայի հետևյալ խոսքերը. 

Ըստ գրականագետ Ս. Բ. Բորիսովի, խմբագրումների մեծ մասը պայմանավորված էր սովետական գրաքննության պահանջներով, այլ ոչ թե հեղինակի ստեղծագործական ցանկություններով։

## Ազդեցություն
Գիրքը էկրանավորվել է 1935 թվականին («Խողովակ» գեղարվեստական ​​ֆիլմը, ռեժիսոր՝ Բորիս Շելոնցև) և 1981 թվականին (հեռուստատեսային ներկայացում «Կոնդիուտի էջերը», ռեժիսոր՝ Գլեբ Սելյանին, դերերում՝ Յուրի Օվսյանկո, Վլադիմիր Օսոբիկ)։

1977 թվականին թողարկվել է «Շվամբրանիա» ալբոմը (պատմվածքի վրա հիմնված բեմադրություն, «Мелодия» LP 33 М50-39475-76)։ Հնչյունավարողներ՝ Վ. Աբդուլով, Վ. Յակուտ, Մ. Կորաբելնիկովա, Տ. Կուրյանովա, Է. Կիրիլովա։ 

Էնգելս քաղաքի Լև Կասիլի տուն-թանգարանում (հասցե՝ Լև ​​Կասիլի փողոց 42) գործում է Շվամբրանիային նվիրված ցուցահանդես։ Ամեն տարի Լև Կասիլի ծննդյան օրը՝ հուլիսի 10-ին, թանգարանում անցկացվում է «Վիվատ, Շվամբրանիա» տոն-կառնավալը։

Լև Կասիլ փողոցում 25 և 27Ա տների միջև կա Շվամբրանիայի հրապարակ։ Հրապարակը պարփակող պատին նկարված են Լև Կասիլի դիմանկարը, Շվամբրանիայի զինանշանը և քարտեզը։ Պուրակում տեղադրված է Շվամբրանիայի հուշարձանը. նրա արտաքին տեսքը կրկնում է թղթե նավակը (իրականում նավը պատրաստված է թիթեղյա մետաղից, ներկված է սպիտակ ներկով, իսկ սևով դրա վրա գրված են մեջբերումներ «Կոնդուիտ և Շվամբրանիա» գրքից։

Շվամբրանիա աստերոիդը (2149), որը հայտնաբերվել է 1977 թվականին խորհրդային աստղագետ Նիկոլայ Չերնիխի կողմից Ղրիմի աստղադիտարանում, ստացել է Շվամբրանիայի անունը։

«Շվամբրանիա» որմնանկարը նախկինում գտնվել է Սարատով քաղաքի Նոր Առափնյայի պատին։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրականություն