open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Աբներ Վինիսիուս

**Աբներ Վինիսիուս**, (, ), բրազիլացի ֆուտբոլիստ, «Օլիմպիկ Լիոն» ակումբի և Բրազիլիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի պաշտպան: 2020 թվականի Օլիմպիական խաղերի չեմպիոն:

## Ակումբային կարիերա
Վինիսիուսը «Գրեմիո Բարուերի», «Մոժի-Միրին» և «Պոնտե-Պրետա» ֆուտբոլային ակումբների սան է: 2019 թվականի մարտի 16-ին «Պաուլիստա» լիգայի՝ Կամպինաս քաղաքի «Գուարանի» ակումբի դեմ խաղում Աբները նշել է նորամուտը վերջինիս հիմնական կազմում[1]։ Ապրիլի 30-ին «Կուրիտիբա» ակումբի դեմ խաղում նա իր նորամուտը նշել է «Բրազիլական Բ Սերիայում»[2]։ Մայիսի 25-ին «Պարանա» ակումբի դեմ խաղում Աբները խփել է իր առաջին գոլը «Պոնտե-Պրետա» ակումբի կազմում[3]։

2019 թվականի ամռանը Վինիսիուսը տեղափոխվել է «Ատլետիկո Պարանաենսե» ակումբ՝ կնքելով 5 տարվա պայմանագիր[4]։ Հուլիսի 28-ին «Կրուզեիրո» ակումբի դեմ խաղում նա իր նորամուտը նշել է «Բրազիլական Ա Սերիայում»[5]։ Նույն թվականին Վինիսիուսն օգնել է ակումբին նվաճել Բրազիլիայի գավաթը։

2021 թվականին իր թիմի հետ նվաճել Է Հարավամերիկյան գավաթը[6]։ Աբները հաղթական արշավում մասնակցել է իր թիմի 13 հանդիպումներից 11-ին և դարձել մեկ գոլի հեղինակ։

## Նվաճումներ
### Թիմային
 **«Ատլետիկո Պարանաենսե»**
* Բրազիլիայի Գավաթակիր — 2019
* Պարանա նահանգի չեմպիոն — 2020
* Հարավամերիկյան գավաթակիր — 2021

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի օլիմպիական չեմպիոններ
Կատեգորիա:2020 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ
Կատեգորիա:Պոնտե Պրետայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ատլետիկո Պարանաենսեի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ռեալ Բետիսի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Օլիմպիկ Լիոնի ֆուտբոլիստներ
Գյունտեր Բլոբել

**Գյունտեր Բլոբել** (, ) գերմանացի և ամերիկացի կենսաբան Սիլեզիայից, 1999 թվականի Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր ֆիզիոլոգիայի բնագավառում՝ բացահայտման համար, որ սպիտակուցներն ունեն ներքին ազդանշաններ, որոնք կարգավորում են դրանց տեղափոխումը և տեղայնացումը բջջում:

## Կենսագրություն
Գյունտեր Բլոբելը ծնվել է Վալթերսդորֆում, Պրուսիայի
Ստորին Սիլեզիա նահանգում, որն այն ժամանակ գտնվում էր արևելյան Գերմանիայում: 1945 թվականի հունվարին նրա ընտանիքը առաջ շարժվող Կարմիր բանակից փրկվելու համար հայրենի Սիլեզիայից փախել է Դրեզդեն: Դրեզդենի ռմբակոծության ժամանակ Բլոբելը, որն այն ժամանակ 8 տարեկան էր, ընտանիքի հետ մնաց քաղաքից արևմուտք գտնվող ազգականի ֆերմայում: Պատերազմից հետո Բլոբելը հաճախեց գիմնազիա Սաքսոնական Ֆրայբերգ քաղաքում։ Նա  բժշկություն է սովորել Թյուբինգենի համալսարանում և այն ավարտել է 1960 թվականին: Երկու տարի բժշկական պրակտիկա անցնելուց հետո նա տեղափոխվեց Մեդիսոն, Վիսկոնսին, հետևելով ավագ եղբորը, ընդունվեց Վիսկոնսին-Մադիսոնի համալսարան և ավարտական ​​աշխատանքի համար միացավ Վան Փոթերի լաբորատորիային։ Բլոբելը 1967 թվականին պաշտպանեց թեկնածուական թեզը և տեղափոխվեց Ռոքֆելլերի համալսարան՝ որպես հետդոկտորանտ, և շուտով դարձավ պրոֆեսոր։

Բլոբելը 1986 թվականին ընդունվել է Հովարդ Հյուզի բժշկական ինստիտուտ: Բլոբելը ֆիզիոլոգիայի և բժշկության բնագավառում 1999 թվականի Նոբելյան մրցանակի միակ դափնեկիրն էր ազդանշանային պեպտիդների հայտնաբերման համար։ Ազդանշանային պեպտիդները կազմում են սպիտակուցի թիրախավորման անբաժանելի մասը, մեխանիզմ, որի օգնությամբ բջիջները նոր սինթեզված սպիտակուցի մոլեկուլները ուղղորդում են դեպի իրենց ճիշտ տեղը՝ մոլեկուլի ներսում «հասցեի պիտակի» միջոցով (այսինքն՝ ազդանշանային պեպտիդ):

Բլոբելը մահացավ քաղցկեղից Մանհեթենում Նյու Յորք-Պրեսբիթերյան Ուեյլ Քորնել բժշկական կենտրոնում, 2018 թվականի փետրվարի 18-ին, 81 տարեկան հասակում։

## Բարեգործություն
Բլոբելը հայտնի դարձավ Գերմանիայում, Դրեզդենի վերակառուցմանն իր անմիջական և ակտիվ աջակցությամբ՝ 1994 թվականին դառնալով «Դրեզդենի ընկերներ, Inc» շահույթ չհետապնդող կազմակերպության հիմնադիրն ու նախագահը։ Նա Նոբելյան մրցանակի ողջ գումարը նվիրաբերել է Դրեզդենի վերականգնմանը, մասնավորապես՝ Ֆրաուենկիրխեի վերակառուցմանը (ավարտվել է 2005 թվականին) և նոր սինագոգի կառուցմանը։ Լայպցիգում նա հետամուտ է եղել Պաուլիներկիրխեի՝ Լայպցիգի համալսարանի համալսարանական եկեղեցու վերակառուցմանը, որը 1968 թվականին պայթեցվել էր Արևելյան Գերմանիայի կոմունիստական ​​ռեժիմի կողմից, հայտարարելով, որ «սա գերմանական մշակութային պատմության սրբավայր է, այն կապված է գերմանական մշակութային պատմության մեջ ամենակարևոր անունների հետ»։ Գյունտերը նաև ՁԻԱՀ-ի բուժման հետազոտական ​​հիմնադրամի տնօրենների խորհրդի հիմնադիր անդամ էր։

## Ծանոթագրություններ
Գիշատիչ։ Պարապուտներ

**«Գիշատիչ: Պարապուտներ»** (), ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ մարտաֆիլմ՝ ռեժիսոր Դեն Տրախտենբերգի կողմից՝ իր իսկ սցենարով, որը գրվել է Պատրիկ Էյսոնի հետ համատեղ։ «Գիշատիչ» ֆրանշիզայի վեցերորդ ֆիլմը։

սյուժեի մանրամասները գաղտնի են պահվում, սակայն հայտնի է, որ ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենալու ապագայում։

## Դերերում
* Մարի Էլ Ֆենինգ

## Արտադրություն
2022 թվականի հունիսին Դեն Տրախտենբերգը հայտարարել է, որ քննարկումներ են ընթանում «Որս» ֆիլմից հետո լրացուցիչ մասերի մշակման վերաբերյալ՝ նշելով, որ իրենց մտադրությունն է «անել այն, ինչ նախկինում չի արվել» ֆրանշիզայում։ 2024 թվականի փետրվարին հայտնի է դարձել, որ «Գիշատիչ» ֆրանշիզի հիման վրա մշակման փուլում է գտնվում ինքնուրույն ֆիլմ՝ «Անապատներ» (Badlands) վերնագրով, որի ռեժիսորը կլինի Դեն Տրախտենբերգը, իսկ սցենարիստը՝ Պատրիք Էյսոնը։ Ներկայումս ընթանում է գլխավոր կանացի դերի քասթինգը, հիմնական նկարահանումները նախատեսվել է սկսել 2024 թվականի վերջին։ Հունիս ամսին հայտնի է դարձել, որ Էլլ Ֆանինգը բանակցություններ է վարում ֆիլմում գլխավոր դերում նկարահանվելու համար։

Հիմնական նկարահանումները սկսվել են 2024 թվականի օգոստոսի 27-ին Նոր Զելանդիայում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:2020-ականների ամերիկյան ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ էքշն ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր
Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր
Կատեգորիա:Մարտաֆիլմեր
Կատեգորիա:Նոր Զելանդիայում նկարահանված ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆիլմեր այբբենական կարգով
Fisker Pear

**Fisker Pear,** ամերիկյան Fisker ընկերության արտադրության կոմպակտ էլեկտրական կրոսովեր։ Արտադրությունը նախատեսված է 2025 թվականի փետրվարին։

## Նկարագրություն
Fisker Pear-ը մեկնարկել է 2022 թվականի փետրվարին: Մեքենայի մշակմանը մասնակցել է Foxconn ընկերությունը։

Ակնկալվում էր, որ մեքենան կարտադրվի Լորդսթաունում՝ Օհայո նահանգում, տարեկան 250․000 միավոր արտադրական հզորությամբ։ Արտադրողի խոսքով՝ մեքենան պետք է արտադրվեր վերամշակված նյութերից և բաղադրիչներից։

Գինը պետք է լիներ մոտ 30000 դոլար։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ավտոմոբիլներ այբբենական կարգով
Մարդու իրավունքների առաջընթաց կամ պաշտպանություն ՀԿ

## Նկարագիր
Advancing Human Rights կազմակերպությունը (AHR) հիմնադրվել է 2010 թվականին Ռոբերտ Լ․ Բերնշտայնի և Դեյվիդ Քեյսի կողմից։ Ռոբերտ Լ․ Բերնշտայնը Human Rights Watch կազմակերպության հիմնադիրն է, ինչպես նաև երկար տարիներ ծառայել է որպես Random House-ի նախագահ և գլխավոր գործադիր տնօրեն։ Այն կենտրոնանում է խոսքի ազատության, կանանց իրավունքների և Մարդու իրավունքների հռչակագրում ամրագրված ազատությունների խթանման վրա։

## Ծրագրեր
Ներկայումս կազմակերպությունը իրականացնում է մի շարք ծրագրեր՝ Կիբերհակառակորդներ, Դիսիդենտ Սքուադ և Շարժումներ.org։ 

CyberDissidents․org-ի հայտարարած առաքելությունն է աջակցել մարդկային ազատությանը՝ խթանելով դիսիդենտների ձայնը։ CyberDissidents.org-ը արխիվացրել և կատալոգավորել է միջազգային դիսիդենտ բլոգերների գրառումները՝ արտահայտելու հարթակ տրամադրելու և ցենզուրան շրջանցելու նպատակով։ 

Dissident Squared-ը AHR-ի արշավ է, որի նպատակն է փակ հասարակությունների դեսպանատների առջևի փողոցները վերանվանել բանտարկված կամ սպանված դիսիդենտների հաշվին։  2014 թվականի հունիսին, Dissident Squared-ի արշավին աջակցեցին Կոնգրեսի անդամները՝ Չինաստանի դեսպանատան առջևի փողոցը Լյու Սյաոբո հրապարակ վերանվանվելու նպատակով։ 

Movements.org-ը հիմնադրվել է 2007 թվականին՝ աջակցելու առցանց մարդու իրավունքների ակտիվիստներին։ 2012 թվականին, Գուգլի կողմից տրամադրված դրամաշնորհի շնորհիվ nabled Movements.org-ը հանձնեց AHR-ի կառավարմանը։ Նույն թվականին, Movements.org-ը սկսեց համագործակցությունը Al-Jazeera-ի հետ՝ գործարկելու ինտերակտիվ հետևող գործիք, որը հետևում էր Ասադի ռեժիմի բարձրաստիճան զինվորական պաշտոնյաների, խորհրդարանի անդամների և դիվանագետի դասալքություններին։ Հետևող գործիքը հրապարակվել էր Al Jazeera-ում և հասանելի է այստեղ՝ here -ում։ 2014 թվականի հուլիսին 9-ին Movements.org-ը գործարկվեց որպես շուկայի կայք, որտեղ փակ հասարակությունների դիսիդենտները կարող են կապ հաստատել բաց հասարակությունների իրավական, հանրային կապերի և տեխնոլոգիական փորձագետների հետ։

## Խնդիրներ
* Խոսքի ազատություն
* Կանանց իրավունքներ
* Հավատքի ազատություն
* Բաց կրթություն
* Ինտերնետ ակտիվիզմ 
* Ատելության խոսք
* ԼԳԲՏ Իրավունքներ ըստ տարածքի կամ երկրի
* Մարդու իրավունքների խմբերի հաշվետվողականություն

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Official website

Կատեգորիա:Մարդու իրավունքներ
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքներ ըստ երկրի
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքներ ըստ մայրցամաքի
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքներ ըստ պատմական երկրի
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքներ ըստ տարածաշրջանի
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքների գործիքներ
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքների թանգարաններ
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքների խախտում
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքների միջազգային կազմակերպություններ
Ալսիդես

**Ալսիդես Էդուարդո Մենդես դե Արաուխո Ալվեշ**, ավելի հայտնի է որպես **Ալսիդես** (, ), բրազիլացի ֆուտբոլիստ, պաշտպան։

## Կենսագրություն
### Ակումբային կարիերա
Նա իր պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է «Վիտորիա» ֆուտբոլային ակումբում։ Հետագայում նա խաղացել է գերմանական «Շալկե 04» և բրազիլական «Սանթոս» ակումբներում։ 2004 թվականի ամռանը նրան գնել է անգլիական «Չելսի» ակումբը և անմիջապես վարձակալվել է պորտուգալական «Բենֆիկա» ակումբի կողմից։ Հոլանդական «ՊՍՎ Էյնդհովեն» ակումբում խաղացել է 2007/2008 թվականների Նիդերլանդների ֆուտբոլի առաջնությունում և թիմի հետ դարձել է Հոլանդիայի չեմպիոն։

2008 թվականի օգոստոսին նա չորս տարվա պայմանագիր է կնքել Դնեպրի հետ. «Ուկրաինայի ֆուտբոլի առաջնությունը» իր նորամուտը նշել է 2008 թվականի սեպտեմբերի 1-ին՝ Խարկովի «Մետալիստի» դեմ խաղում։

2008 թվականից գործնականում դադարել է դուրս գալ դաշտ։ Ներգրավված է եղել բազմաթիվ միջադեպների մեջ։

2011 թվականին նա խզել է պայմանագիրը Դնեպրի հետ։

2013 թվականի մարտի 13-ին Ալսիդեսը տեղափոխվել է «Նաուտիկո» ակումբ։ Առաջին մարզումներից մեկի ժամանակ նա վիճել է թիմակցի հետիսկ «Իպիրանգայի» դեմ առաջին խաղում իր թիմի դարպասին 11 մետրանոց հարվածի պատճառ է հանդիսացել։

### Կարիերան ազգային հավաքականում
Նա հանդես է եկել Բրազիլիայի մինչեւ 21 տարեկանների երիտասարդական հավաքականում։

## Ձեռքբերումներ
### Բենֆիկա
*Պորտուգալիայի ֆուտբոլի առաջնության չեմպիոն
* Պորտուգալիայի գավաթի չոխչեմպիոն֊ 2005

### «ՊՍՎ Էյնդհովեն»
* Նիդերլանդների ֆուտբոլի առաջնության կրկնակի չեմպիոն (2)։ 2006/07, 2007/08

**«Բրազիլիայի ազգային հավաքական»**
* Երիտասարդների աշխարհի չեմպիոն֊ 2003 թվական։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Статистика на Tribuna.com
* 
* 

Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ատլետիկո Պարանաենսեի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Բենֆիկայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Դնեպրի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Նաուտիկոյի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Շալկե 04-ի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Չելսիի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:ՊՍՎ Էյնդհովենի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Սանտոսի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Վիտորիա Սալվադորի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի պաշտպաններ
Ադրիանո Գաբիրու

**Կառլոս Ադրիանո դի Սոզա Վիեյրա**  (, ), ավելի հայտնի որպես Ադրիանո Գաբիրու, բրազիլացի ֆուտբոլիստ, որը խաղացել է կիսապաշտպանի դիրքում։ 1999-2003 թվականներին հանդես է եկել Բրազիլիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում։

## Կենսագրություն
Ադրիանո Գաբիրուն Ալագոասի մարզական ակադեմիայի սան է եղել, որի հետ 1998 թվականին հաղթել է նահանգի առաջնությունում։ Հետագայում նա հանդես է եկել «Ատլետիկո Պարանաենսե» ակումբում, որի կազմում երեք անգամ նվաճել է Պարանա նահանգի չեմպիոնի տիտղոսը, ինչպես նաև հաղթել է Բրազիլիայի 2001 թվականի առաջնությունում։ 2000/01 մրցաշրջանը նա անցկացրել է Ֆրանսիայի ֆուտբոլի առաջնությունում՝ հանդես գալով Մարսելի «Օլիմպիկում»։ Բրազիլիա վերադառնալուց հետո ««Ատլետիկո Պարանաենսեց» երկու անգամ վարձավճարով տրվել է «Կրուզեյրո» ակումբին:

2006 թվականին նա խաղացել է «Ինտերնասիոնալում» և իր ակումբի հետ նվաճել Լիբերտադորեսի գավաթը։ 2006 թվականի դեկտեմբերին Ադրիանո Գաբիրուի միակ գոլը «Բարսելոնայի» դեմ խաղում՝ Պեդրո Իարլիի փոխանցումից, թույլ է տվել «Ինտերնասիոնալին» նվաճել Ֆուտբոլի աշխարհի ակումբային առաջնության գավաթը։

2009 թվականին ևս մի քանի թիմային փոփոխություններից հետո Ադրիանո Գաբիրուն «Կամպինասանից» տեղափոխվեց «Գուարան», այնուհետև խաղացել է «Միքստոյում», իսկ 2011 թվականից նա խաղացել է ցածր դիվիզիոնների բազմաթիվ թիմերում (ներառյալ նահանգի առաջնությունները):

Ադրիանո Գաբիրուն հանդես է եկել Բրազիլիայի օլիմպիական հավաքականի կազմում Սիդնեյում 2000 թվականի Օլիմպիական խաղերի ընտրական խաղերում։ Բացի այդ, նա մասնակցել է 2003 թվականի Կոնֆեդերացիաների գավաթին։

## Նվաճումներ
### «Ատլետիկո Պարանաենսե»
*Ալագոանո Լիգա֊ 1998 թվական
*Բրազիլիայի չեմպիոն֊2001 թվական
Պարանաենսե Լիգա֊ 2000, 2001, 2002

### Միջազգային
*Լիբերտադորեսի գավաթ֊2006
*Ֆուտբոլի աշխարհի ակումբային առաջնություն֊2006

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Adriano Gabirú

Կատեգորիա:Ատլետիկո Պարանաենսեի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Գոյասի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Գուարանիի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ինտերնասիոնալի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Կրուզեյրոյի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Սպորտ Ռեսիֆիի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Կատեգորիա:Օլիմպիկ Մարսելի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ֆիգեյրենսեի ֆուտբոլիստներ
Սերգեյ Հարությունյան (երաժիշտ)

**Սերգեյ Գուրգենի Հարությունյան** (), հայ երաժիշտ-խմբավար, Վանաձորի պետական համալսարանի դասախոս, պրոֆեսոր, «Բիայնա» երգչախմբի հիմնադիր և գեղարվեստական ղեկավար։

## Կենսագրություն
Սերգեյ Հարությունյանը ծնվել է 1953 թվականի մայիսի 3֊ին։ 1968-1972 թվականներին սովորել է Մ.Թավրիզյանի անվան երաժշտական ուսումնարանի խմբավարական բաժնում։ Նա իր երաժշտական գործունեությունը սկսել է 1977 թվականին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի խմբավարական բաժինն ավարտելուց հետո։ Նա որպես մանկավարժ-խմբավար աշխատել է Վանաձորի հանրակրթական և երաժշտական դպրոցներում։ 1983 թվականին Սերգեյ Հարությունյանը նշանակվել է Մարգահովիտ գյուղի երաժշտական դպրոցի տնօրեն, որը հետագայում դարձել է արվեստի դպրոց։ Նա Վանաձորում ստեղծել է իր առաջին քառաձայն «Երիտասարդական» երգչախումբը, որի կազմում ընդգրկված են եղել սիրողական երգիչներ։ Նորաստեղծ խումբը մասնակցել է հայաստանյան և արտասահմանյան փառատոների և արժանացել տարբեր կարգի մրցանակների։ 1988 թվականի երկրաշարժից հետո երգչախումբը չի շարունակել իր գործունեությունը։

2002 թվականին Սերգեյ Հարությունյանի նախաձեռնությամբ հիմնվել է «Սուրբ Տիրամայր» իգական երգչախումբը, որը համերգներով հանդես է եկել Փասադենա, Գլենդել և Մոնթեբելլո քաղաքներում։ 2004 թվականին Սերգեյ Հարությունյանը հիմնել է արական երգչախումբ, որը 2013 թվականին միացել է իգական երգչախմբին։

1997 թվականին որպես խմբավար-դասախոս աշխատանքի է անցել Վանաձորի պետական մանկավարժական ինստիտուտում։

2016 թվականի մարտին Սերգեյ Հարությունյանի նախաձեռնությամբ Գուգարաց թեմի «Սուրբ Տիրամայր» երգչախմբի հիման վրա ստեղծվել է «Բիայնա» երգչախումբը, որը միասեռ է, բաղկացած աղջիկներից։ Նույն թվականի մայիսին Երևանում տեղի ունեցած «Հայաստան» երգչախմբային առաջին փառատունում նորաստեղծ «Բիայնա» երգչախումբը դարձել է առաջին դափնեկիր։

2021 թվականին Սերգեյ Հարությունյանի հեղինակությամբ լույս է տեսել «Կոմիտաս» ուսումնական ձեռնարկը, որում ներկայացված են Կոմիտասի 25 ստեղծագործության փոխադրություն։

2023 թվականի սեպտեմբերի 22֊ին հայ երգչախմբային արվեստի զարգացման բնագավառում ներդրած նշանակալի ավանդի, ինչպես նաև Հայաստանի Երաժշտական Ընկերության հիմնադրման 65-ամյա հոբելյանի առթիվ Սերգեյ Հարությունյանը պարգևատրվել է «Կոմիտաս» հուշամեդալով:

## Պարգևներ և կոչումներ
*Լոռու մարզպետարանի պատվոգիր
*Վանաձորի համայնքապետարանի պատվոգիր (2014)
*ՀՀ մշակույթի նախարարության պատվոգիր (2015)
*ՀՀ մշակույթի նախարարության պատվոգիր (2018)
*«Վերածնունդ» միջազգային մրցույթ֊փառատոնի 1֊ին կարգի դափնեկիր (2018)
*Վանաձորի համայնքապետարանի պատվոգիր (2019)
*Վանաձորի համայնքապետարանի շնորհակալագիր (2021)
*Վանաձորի համայնքապետարանի պատվոգիր (2022)
*«Կոմիտաս» հուշամեդալ (2023)
*Փամբակ համայնքի պատվավոր քաղաքացի
*Վանաձորի պետական համալսարանի դոցենտ
*Վանաձորի պետական համալսարանի պրոֆեսոր

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*ՎՊՀ ԲԻԱՅՆԱ երգչախումբ
*Բիայնա երգչախումբը Դիլիջանում
*Ցերեկույթ՝նվիրված Սերգեյ Հարությունյանի ծննդյան 70-ամյակին
*The Concert of «Biaina» Choir dedicated to the Motherhood and Beauty Day
*Միջթանգարանային համագործակցություն Կոմիտասի և Ստեփան Զորյանի թանգարանների միջև

Կատեգորիա:Խմբավարներ
Սուրբ Ամենափրկիչ վանք (Մոկս)

**Մոկաց ամենափրկիչ վանք** կամ **Ծպատի վանք**, հայ առաքելական վանք Արևմտյան Հայաստանում, Վանի մարզի Մոկս գյուղաքաղաքի արևելքում, Ատիճանց գյուղից հյուսիս, 2300 մետր բարձրության վրա։ Այն գտնվում է մի փոքրիկ հովտի եզրին, որը միանում է Առնջու հովտին, որն էլ իր հերթին անցնում է Նար լեռնանցքով՝ Մոկսից դեպի Շատախ: Վանքն ունի երկու եկեղեցի՝ Սուրբ Աստվածածնի և Սուրբ Կարապետի։

## Պատմություն
Ավանդության համաձայն Սուրբ Աստվածածին եկեղեցում է ամփոփված Գասպար մոգի մարմինը։ Վանքի մասին ամենավաղ վկայությունը վերաբերում է 10-րդ դարին, որտեղ այն հիշատակվում է «Ծպատ» անվանումով: Ավելի ուշ այն հիշատակվում է «Ամենափրկիչ» անվամբ՝ 1369, 1395, 1413, 1421, 1423 և 1425 թվականներին:

Վանքը 14-րդ դարում դարձել էր ձեռագրերի կենտրոն: Այս ձեռագրային գործունեությունը շարունակվել է մինչև 17-րդ դարը: Վանքում ձեռագրեր գրվել են 1548 և 1604 թվականներին: 1570 թվականին վանքի գլխավոր եկեղեցին՝ Սուրբ Աստվածածինը, վերականգնվել է վանահայր Ներսեսի կողմից: Երկրորդ եկեղեցին՝ Սուրբ Կարապետը, կառուցվել է 1369-1395 թվականների միջակայքում և վերականգնվել 1704 թվականին՝ վանահայր Դավթի նախաձեռնությամբ: 1421 թվականին Վարդան աբեղան Ծպատի անապատում գրել է Ավետարան, որը ծաղկել է մանրանկարիչ Հովհաննեսը։

Նոր ժամանակներում Մոկաց Ամենափրկչի վանքը Մոկսի թեմակալ առաջնորդների նստավայրն էր և ենթարկվում էր Աղթամարի կաթողիկոսությանը: Այն ուխտագնացության կարևոր կենտրոն էր Հոգեգալստյան տոնի ժամանակ: 1870-ական թվականներին վանքի վերակացու էր Հովհաննես վարդապետը: Ավելի ուշ վանքի ունեցվածքը բռնագրավվել է տեղական բեյի կողմից:

## Ճարտարապետություն
Երկու եկեղեցիները միմյանց կից են, ընդարձակ, սրբատաշ քարերով և թաղակապ։ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու հյուսիսային և հարավային պատերին կից կան հնգական կամարներ։ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին վերակառուցվել է 1570 թվականին։ Այդ մասին է վկայում եկեղեցու վրայի արձանագրությունը.

Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին մեկ խորանով երկար, միանավ կառույց է, որի չափերն են 20.6 × 8.4 մետր։ Այն ունի թաղածածկ տանիք և երեք լայնակի կամարներ: Գավիթի չափերն են 10.1 × 11.1 մետր։ Գավիթն ունի կենտրոնական չորս սյուներ և գմբեթ, որը կառուցվել է 1395 թվականից առաջ։ Այն տեղակայված է Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու արևմուտքում՝ 15° անկյան տակ: Ամենափրկիչ եկեղեցին ունեցել է ջրաղաց, ձիթհան, վարելահող և անտառ։

Սուրբ Կարապետ եկեղեցին համեմատաբար ավելի վաղ շրջանում է կառուցվել և ավելի փոքր է։ Վերանորոգվել է 1704 թվականին։ Եկեղեցին ունեցել է հայերեն արձանագրություններ։ Սուրբ Կարապետը լայնակի կամարներով միանավ եկեղեցի է, որի չափերն են 9.8 × 5 մետր։ Վանական շինությունները մեծապես վնասվել են 19-րդ դարի վերջին:

Հայոց ցեղասպանությունից հետո վանքը բռնագրավվել են: 1970-ականներին կառույցները դեռ կանգուն էին. մասնավորապես, գլխավոր եկեղեցու տանիքը դեռևս պահպանված էր, չնայած կողային պատերի վերին հատվածները վնասված էին, իսկ գավթի գմբեթը ներսից լուսավորված էր բացվածքներով: 2009 թվականին արդեն մի քանի հատվածներում թաղերը փլուզված էին, իսկ գավթի արևմտյան ճակատը ու տանիքը խիստ վնասված էին:

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:10-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Վանի մարզի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Վանքեր այբբենական կարգով
Արծվաբեր վանք

**Արծվաբեր վանք** կամ **Սուրբ Աստվածածնի վանք**, հայ առաքելական վանք Մեծ Հայքի Տուրուբերան նահանգի Աղիովիտ (Քաջբերունիք) գավառում, Վանա լճի հյուսիսային ափամերձ շրջանում, Արճեշ քաղաքից 25-26 կմ արևմուտք, Սալմանաղա թաղամասում։ Վանքն անվանումն, ամենայն հավանականությամբ, ստացել է Վանի թագավորության տեղանվան վերափոխումից։ Այն տեղակայված է Ծաղկանց լեռների հարավային ճյուղի ստորոտում։ Վանքի շրջակայքի գյուղը հայտնի է Արծվաբեր անունով։ Վանա լճի հարավային ափին, Լճաշենի շրջանում, կա նաև մեկ այլ Սուրբ Աստվածածնի վանք՝ Արծվաբեր անունով։ 

## Պատմություն
Վանքը կառուցվել է 7-րդ դարի առաջին կեսին կամ 8-րդ դարում՝ իշխան Մժեժ Գնունու կամ Արճեշի հոգևոր առաջնորդ Եղիա Արճեշցու կողմից։ Այն եղել է Քաջբերունիքի 3 ամենանշանավոր վանքերից մեկը:

1393 թվականին եկեղեցու վանական դպրոցն ունեցել է 60 աշակերտ, իսկ 1409-1414 թվականներին այն վերանորոգվել է վանահայր Կարապետի օրոք: Վանքի ձեռագրատան գործունեությունը շարունակվել է մինչև 16-րդ դարի վերջը, որից հետո այն անկում ապրեց։ Վանքի գմբեթը մասամբ փլվել է 19-րդ դարի առաջին կեսին, սակայն վերստին կառուցվել է: Վանքը 1896 և 1915 թվականներին հարձակման է ենթարկվել տեղի քրդերի և թուրքերի կողմից:

Արծվաբեր վանքը թուրքերի կողմից զավթվել է Հայոց ցեղասպանությունից անմիջապես հետո: Հայերի հեռանալուց հետո վանքի պարիսպները, խաչքարերը և կից կառույցներն ամբողջովին ավերվել են։ Վանքը ներկայումս լիովին անհետանալու վտանգի առջև է: 2017 թվականին հայտնի դարձավ, որ գանձագողերը տասնյակ խորը փոսեր են փորել վանքում, իսկ տեղի բնակիչներն իրենց աղբը լցնում են այնտեղ։

## Ճարտարապետություն
Արծվաբերի վանքի կենտրոնում Սուրբ Աստվածածնի եկեղեցին է։ Արևմտյան ճակատի երկու սենյակներն ունեին արտաքին մուտքեր։ Այն կառուցվել է Վաղարշապատի Սուրբ Հռիփսիմե եկեղեցու օրինակով (7-րդ դարի սկիզբ)։ Եկեղեցին ուներ 15.2 × 18.5 մ չափեր, տեղակայված էր աստիճանաձև հիմքի վրա, իսկ գմբեթը ութանկյուն թմբուկով էր, որի անկյունները զարդարված էին ուղղահայաց խորշերով։

Եկեղեցու գլխավոր խորանի երկու կողմերում կային երկու փոքր խորաններ՝ նվիրված Սուրբ Ստեփանոսին և Սուրբ Սարգսին։ Եկեղեցում պահվում էին նաև նշանավոր վանականների՝ Սուրբ Սարգսի, Զաքեոս կամ Խաչատուր վանահոր դամբարանները։ Վանքն ուներ ամուր պարսպապատ, չորս աշտարակներով, բնակելի շինություններ, պահեստներ։ Վանքի մոտակայքում կանգուն էին երկու խաչքարեր՝ 1402 և 1404 թվականների, որոնցից վերջինը կանգնեցրել էր վանահայր Կարապետը՝ ի հիշատակ Զաքեոս վանահոր։ 1449 թվականին տեղադրվել է ևս մեկ խաչքար։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Վանքեր այբբենական կարգով
Կատեգորիա:7-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Վանի մարզի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Անտիիրավունքային շարժումներ

**Անտիիրավունքային շարժումները** այն շարժումներ, խմբեր կամ արշավներն են, որոնք ակտիվորեն գործում են մարդու իրավունքների ճանաչման, պաշտպանության և առաջխաղացման դեմ։ Այս շարժումները կարող են թիրախավորել տարբեր իրավունքներ և մարգինալ խմբեր։ Դրանք հաճախ օգտագործվում են ապատեղեկատվություն, վախ ներշնչող քարոզչություն և լոբբինգ՝ նպատակաուղղված թիրախավորված խմբերի իրավական պաշպանությունն ու հասարակական ընդունումը խաթարելուն։ Արտասահմանյան զարգացման ինստիտուտը նկարագրել է անտիրավաունքային շարժումները որպես դերակատարների թուլորեն կապված կոալիցիա, որը հաջողությամբ դադարեցրել է առաջընթացը և խաթարել իրավունքներն ու ազատությունները և որոնք լավ կազմակերպված և չափազանց լավ ֆինանսավորված են՝ համեմատած առաջադեմ իրավունքների շարժումների հետ։ 

ՄԱԿ-Կանայք described anti-gender, գենդերային քննադատական և տղամարդկանց իրավունքների շարժումները 2024 թվականի անտիիրավունքային շարժումների օրինակներ են։ Այլ շարժումներ, որոնք նկարագրվում են որպես անտիիրավունքային, ներառում են հակամիգրացիոն և հակառասսայական հավասարության շարժումները։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Իրավունք ըստ դարի
Կատեգորիա:Խտրականություն
Կատեգորիա:Խտրականություն ըստ երկրի
Կատեգորիա:Հասարակական շարժումներ
Հիջրան Հուսեյնովա

**Հիջրան Քյամրան գըզը Հուսեյնովա** (, ), ադրբեջանցի պետական ​​և քաղաքական գործիչ, 2006-2020 թվականներին Ադրբեջանի ընտանիքի, կանանց և երեխաների հարցերով պետական ​​կոմիտեի նախագահ, Ադրբեջանի 6-րդ գումարման Միլի Մեջլիսի պատգամավոր:

## Կենսագրություն
Հիջրան Հուսեյնովան ծնվել է 1955 թվականի օգոստոսի 13-ին Բաքվում։ 1972-1977 թվականներին բարձրագույն կրթություն է ստացել Ադրբեջանի պետական ​​համալսարանի Ս.Կիրովի անվան պատմության ֆակուլտետում։ 1985 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն և ստացել պատմական գիտությունների թեկնածուի գիտական ​​աստիճան։ 2001 թվականին «Ադրբեջանը եվրաինտեգրման համակարգում» թեմայով պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն և ստացել քաղաքագիտության դոկտորի աստիճան։

## Գործունեություն
Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի՝ 2006 թվականի փետրվարի 6-ի հրամանագրով Հիջրան Հուսեյնովան նշանակվել է Ադրբեջանի ընտանիքի, կանանց և երեխաների հարցերով պետական ​​կոմիտեի նախագահ։ 2020 թվականի փետրվարի 9-ին կայացած խորհրդարանական ընտրություններում «Նոր Ադրբեջան» կուսակցության ցուցակով Հուսեյնովան ընտրվել է Միլի Մեջլիսի պատգամավոր։ Պատգամավորական լիազորությունների ստանձման պատճառով, Ալիևի հրամանագրով, ազատվել է Ադրբեջանի ընտանիքի, կանանց և երեխաների հարցերով պետական ​​կոմիտեի նախագահի պաշտոնից։

2024 թվականի հոկտեմբերի 8-ին ընտրվել է Ադրբեջան-Վիետնամ միջխորհրդարանական հարաբերությունների աշխատանքային խմբի ղեկավար։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ադրբեջանի Ազգային ժողովի 6-րդ գումարման պատգամավորներ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի քաղաքագետներ
Անրի Կուլոնժ

**Մարկ-Անտուան ​​դը Դամպիեր** (), ավելի հայտնի **Անրի Կուլոնժ** գրչանունով, ֆրանսիացի գրող և նկարիչ է։ Նա եղել է Grand Prix du roman de l'Académie française-ի դափնեկիր, և նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են 17 լեզվով։

## Կենսագրություն
1936 թվականի հուլիսի 11-ին Դովիլում ծնված Քուլոնժը տասը տարի գրել է Connaissance des Arts ամսագրի համար: 1975 թվականին Ֆայարդը հրատարակել է նրա առաջին վեպը՝ Les Rives de l'Irrawaddy։ 1979 թվականի գարնանը նա հրատարակեց իր երկրորդ վեպը՝ L'Adieu à la femme sauvage (ֆր), որը մամուլում լուսաբանվեց Le Canard enchaîné և ստացավ Prix RTL մեծ հանրությունը։ Տարեվերջին վեպը նրան շնորհեց Grand Prix du roman de l'Académie française Վեպը կլինի նրա ամենամեծ քննադատական ​​և կոմերցիոն հաջողությունը, որը գովասանքի արժանացավ այնպիսի մարդկանց կողմից, ինչպիսիք են Ժան Միսթլերը, Ժան Կլեմենտենը և Ֆրանսուազա Քսենակիսը Բազմաթիվ կինոստուդիաներ Միացյալ Նահանգներում և Միացյալ Թագավորությունում հետաքրքրվեցին վեպի ադապտացմամբ, սակայն այդ ծրագրերից և ոչ մեկը չիրականացավ Coulonges was up for another award from the Académie Française in 1997, but narrowly lost to Jean-François Revel. Կուլոնժը ևս մեկ մրցանակի էր արժանացել Ֆրանսիական ակադեմիայի կողմից 1997 թվականին, բայց նվազագույն հաշվով պարտվեց Ժան-Ֆրանսուա Ռևելին

Անրի Կուլոնժը մահացել է 2023 թվականի մայիսի 4-ին, 86 տարեկանում

## Ստեղծագործություններ
* *Les Rives de l'Irrawaddy* (1975)
* *L'Adieu à la femme sauvage* (1979)
* *À l'approche d'un soir du monde* (1983)
* *Les Frères Moraves* (1987)
* *La Lettre à Kirilenko* (1989)
* *La Marche hongroise* (1992)
* *Passage de la comète* (1996)
* *Six oies cendrées* (2001)

## Հղումներ

Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ
Էբերհարդ Կեյլ

**Էբերհարդ Կեյլ** (, ), բարոկկոյի ժամանակաշրջանի դանիացի նկարիչ։

## Կենսագրություն
Էբերհարդ Կեյլը ծնվել է 1624 թվականին Դանիայի հյուսիս-արևելքում՝ Հելսինգյոր քաղաքում, Դանիայի Քրիստիան IV թագավորի արքունիքում աշխատող գերմանացի նկարչի ընտանիքում: Երիտասարդ տարիքում սովորել է Կոպենհագենում՝ նկարիչ Մաարտեն վան Ստինվինկելի (1595-1646) մոտ, որից հետո ուսումը շարունակել է Ամստերդամում՝ Ռեմբրանդտի արվեստանոցում: Մինչև 1651 թվականին Իտալիա մեկնելը, Կեյլը աշխատում էր իր սեփական արվեստանոցում, որտեղ ուսուցանում էր երիտասարդ նկարիչների: Կեյլի ամենաարդյունավետ ստեղծագործական շրջանն անցկացել է Ապենինյան թերակղզում, որտեղ նկարել է դիմանկարներ, աշխատել է պալատներում, ինչպես նաև կատարել էր Վենետիկի Կարմելիտների և Բերգամոյի Սուրբ Բարդուղիմեոսի վանքի պատվերները: 1656 թվականին նկարիչը տեղափոխվել է Հռոմ, որտեղ մահացել է 1687 թվականին։

## Արվեստ
Էբերհարդ Կեյլը համարվել է իտալական «իրականության նկարիչների» դպրոցի առաջատարներից մեկը։ Ստեղծագործության գլխավոր թեման հասարակ մարդկանց կյանքի տեսարաններն են, հասարակ մարդկանց հոգևոր աշխարհի արտացոլումը։

Ամենահայտնի նկարները՝

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Բարոկկո ոճի նկարիչներ
Կատեգորիա:Դանիացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Դանիացիներ
Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով
Հայկական խաչմերուկ (Կիև)

**Հայկական խաչմերուկ** (), խաչմերուկ Ուկրաինայի մայրաքաղաք Կիևի Դարնիցկի շրջանում` Չերվոնի Խուտիր պատմավայրում: Ընկած է Խարկովյան մայրուղուց Յալինկովա (Եղևնիների) փողոց ձգվող միջակայքում: 

Հայկական խաչմերուկից են ելնում Տաշքենդի ու Բորովա (Սոճիների) փողոցները:

Խարկովյան մայրուղու և Տաշքենդի փողոցի միջև ընկած հատվածի մի մասում խաչմերուկն ընդհատվում է բնակելի շինություններով:

## Պատմություն
Խաչմերուկն ստեղծվել է 1950-ականներին: Այն ի սկզբանե կոչվել է 241-րդ Նոր փողոց: Ներկայիս անվանումն ստացել է 1953 թվականին

## Տես նաև
*Հայկական փողոց (Կիև)
*Հայկական փողոց (Լվով)

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*Веб-енциклопедія Києва. 
*Вулиці Києва. Довідник / упоряд. А. М. Сигалов та ін. — К. : 1975. — С. 38.
*Вулиці Києва. Довідник / за ред. А. В. Кудрицького. — К. : «Українська енциклопедія» ім. М. П. Бажана, 1995. — С. 41. — ISBN 5-88500-070-0.
*Вулиці Києва. Довідник / під ред. А. М. Сигалова. — К. : Агентство преси «Журналіст», 2005. — С. 42. — ISBN 966-95457-1-5.
*Вірменський провулок // Вулиці міста Києва: офіційний довідник / Додаток до рішення Київської міської ради від 22 січня 2015 року № 34/899 «Про затвердження офіційного довідника „Вулиці міста Києва“».  — С. 39.
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի (Կծվակ)

**Սուրբ Գևորգ եկեղեցի**, 18-րդ դարում կառուցված հայ առաքելական եկեղեցի Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խլաթի գավառակի նախկին հայաբնակ Կծվակ գյուղում, Վանա լճի արևմտյան ափին։ 

## Պատմություն
Եկեղեցու ճարտարապետության և 1714 թվականի արձանագրության համաձայն՝ այն թվագրվում է 18-րդ դարի սկզբով։

1993 թվականի մայիսի 14-ին Դիարբեքիրի Մշակութային և Բնության ժառանգության պահպանության տարածաշրջանային խորհուրդը եկեղեցին ընդգրկել է պետական պահպանության տակ։

## Ճարտարապետություն
Եկեղեցին ներառում է մեծ շինություն՝ մոտ 15.7 × 12.1 մ չափերով, և մի հին ժամատուն, որի կամարաձև նավը ձուլվում է գլխավոր եկեղեցու հարավ-արևելյան անկյունում։ Սուրբ Գևորգ եկեղեցին խաչաձև, եռանավ բազիլիկ կառույց է՝ տեղադրված կենտրոնական չորս որմնասյուների ներսում։ Այն ծածկված է գմբեթով, որը չունի թմբուկ, իսկ առաջին և երրորդ խորշերի անկյուններում տեղադրված են չորս փոքր գմբեթներ։ Հին ժամատունը, որը կապ ունի եկեղեցու հետ, 4,5 մետրով երկար է գլխավոր խորանից։ 

Սուրբ Գևորգ եկեղեցին Հայոց ցեղասպանությունից հետո թուրքերը բռնագրավել են։ Այն գտնվում էր համեմատաբար լավ վիճակում մինչև 1970-ական թվականները, չհաշված արդեն վնասված տանիքը, և այն, որ այդ ընթացքում եկեղեցին օգտագործվում էր որպես գոմ։ Դրանից հետո այն գրեթե ոչ մի խնամք չի ստացել, սակայն մինչև օրս պահպանել է իր հիմնական ծածկի սալերը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Եկեղեցու արտաքին տեսքը վերևից (դռոնով)

Կատեգորիա:Եկեղեցիներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:18-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Վիտորիո Զգարբի

**Վիտորիո Ումբերտո Անտոնիո Մարիա Զգարբի** (; ), իտալացի արվեստի քննադատ, հեռուստահաղորդավար և քաղաքական գործիչ։

## Կենսագրություն
Վիտորիո Զգարբին ծնվել է 1952 թվականի մայիսի 8-ին Իտալիայի Ֆեռարա քաղաքում։ Սովորել է արվեստի պատմություն Բոլոնիայի համալսարանում։ Բազմաթիվ գիտական աշխատությունների հեղինակ է, որոնք հիմնականում նվիրված են իտալական մշակույթին և նրա պատմությանը: 1990-ական թվականներից համարվում է ժամանակակից արվեստի ամենահայտնի իտալացի քննադատներից մեկը։ 1990 թվականին *«Davanti all’immagine»* գրքի համար ստացել է իտալական հեղինակավոր «Բանկարելլա» գրական մրցանակը։ Վարել է սեփական հեռուստածրագիրը։

1990-ական թվականների սկզբին սկսել է քաղաքական գործունեությունը։ Եղել է Պեզարոյի քաղաքապետի թեկնածու Կոմունիստական կուսակցությունից, եղել է Իտալիայի Սոցիալիստական կուսակցության Սան Սեվերինո Մարկեի քաղաքային խորհրդի անդամ։ 1992 թվականից ընտրվել է Լիբերալ կուսակցության, «Առաջ, Իտալիա» և սեփական «Լիբերալներ-Զգարբի» շարժման Պատգամավորների պալատի անդամ։ 2001 թվականի հունիսին Սիլվիո Բեռլուսկոնիի երկրորդ կառավարությունում նշանակվել է մշակույթի նախարարության պետքարտուղարի տեղակալ։ Նախարարի տեղակալ է եղել 2002 թվականի հունիսից: 2006-2008 թվականներին եղել է Միլանի մշակույթի ասեսոր: 2018 թվականին ընտրվել է Իտալիայի պատգամավր: Քվե արկել է Կոնտեի կառավարության օգտին։ Ընտրվել է Սան Սեվերինո Մարկեիի, Սալեմիի (2008-2012) և Սուտրիի քաղաքապետ։ 2022 թվականի նոյեմբերի 2-ին ստանձնել է Մելոնիի կառավարությունում մշակույթի նախարարության կրտսեր պետական քարտուղարի պաշտոնը։ 2023 թվականի մայիսի 14-ի քաղաքային ընտրություններում ընտրվել է Արպինոյի քաղաքապետ։ 

2024 թվականի փետրվարի 2-ին հրաժարական է տվել կրտսեր պետական քարտուղարի պաշտոնից՝ իր դեմ հետաքննության պատճառով՝ որպես պաշտոնատար անձի շահերի բախման կասկածանքով և որպես արվեստի քննադատ մասնավոր գործունեությունից ստացված եկամուտների համար, որը սկսվել է մրցակցության ապահովման վարչության կողմից՝ Անանուն հայտարարությունների հիման վրա։ Հետաքննությունը սկսվել է 2023 թվականի հոկտեմբերին։ Հետաքննության մեջ հարյուր հազարավոր եվրո կա։ Բացի այդ, Մաչերատայի դատախազությունը Զգարբիի նկատմամբ սեփական հետաքննություն է սկսել բարոկկո դարաշրջանի նկարիչ Ռուտիլիո Դի Լորենցո Մանետիի կտավի գործով, որը 2013 թվականին գողացվել էր Պիեմոնտի Բուրիասկո ամրոցից։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:20-րդ դարի իտալացի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի իտալացի գրողներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի իտալացի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի արվեստաբաններ
Կատեգորիա:Իտալացի գրողներ
Կատեգորիա:Իտալացի պատմաբաններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Քաղաքապետներ ըստ Իտալիայի քաղաքների
Սուրբ Հիստիբուստի վանք

**Սուրբ Հիստիբուստի վանք**, հայ առաքելական վանք Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Բիթլիսի գավառի նախկին հայաբնակ Թուխ գյուղում, Վանա լճի հարավարևմտյան ափին։ Այս փոքրիկ վանքը նվիրված էր պարսիկ նահատակ Հիստիբուստի հիշատակին։ Այն տեղակայված էր Ազնվաձոր հովտում, գյուղի հարավային բարձունքին՝ նույնանուն գետի աջ ափին։  

## Պատմություն
1492 թվականից պահպանված մի տեքստում Սուրբ Հիստիբուստի անունը կապվում է Թուխ գյուղի հետ, սակայն անհայտ է, թե դա վերաբերում է եկեղեցուն, թե հենց վանքին։ Ամենայն հավանականությամբ, վանքը կառուցվել է սրբի մասունքները տեղավորելու համար և, ըստ կառուցվածքի, կարող է թվագրվել 15-րդ դարով կամ ավելի վաղ։ Ներսում առկա որոշակի ճարտարապետական տարրերի անհամաչափությունը վկայում է, որ այն վերակառուցվել է ավելի հին կառույցի հիմքերի վրա։ Վանքի արևմտյան ճակատին փորագրված արձանագրության համաձայն՝ այն 1708 թվականին վերականգնել է Մեսրոպ Վարդապետը։ 19-րդ դարում վանքն արդեն չէր գործում, իսկ նրա կալվածքները բաժանվել էին տեղի գյուղացիների միջև։

## Ճարտարապետություն
Սուրբ Հիստիբուստի վանքը բաղկացած էր եկեղեցուց, որը 8 × 7 մ չափեր ունեցող խաչաձև կառույց էր՝ խորանով, երկու հարակից սենյակներով և առանց թմբուկի գմբեթով։ Վանքի դիմաց եղել է բակ, որը շրջապատված էր պարիսպներով։ Վանքի պատերից դուրս եղել է մատուռ։

Վանքը բռնագրավվել է հայոց ցեղասպանությունից հետո և լքվել։ 1970-ականներին վանքի բակի պատն ու արտաքին մատուռն ամբողջությամբ անհետացել էին, իսկ եկեղեցին դեռ կանգուն էր, թեև տանիքը վնասված էր և հյուսիսարևելյան ու հարավարևելյան անկյուններում արդեն փլուզված էր։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Վանքեր այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Բիթլիսի մարզի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Կատեգորիա:15-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Սալվան Մոմիկա

**Սալվան Մոմիկա** (,), իրաքցի փախստական և հակաիսլամական ակտիվիստ,  որը հայտնի էր Շվեդիայում Ղուրան այրելու իր գործողություններով։ 2025 թվականի հունվարի 29-ին նա հրազենով սպանվել է անհայտ անձի կողմից TikTok-ում իր ուղիղ հեռարձակման ժամանակ։

## Կենսագրություն
Սալվան Մոմիկան ծնվել է Իրաքի հյուսիսում, քրիստոնեական ընտանիքում։ Նա իր հայացքներով հանդես է եկել որպես աթեիստ։ Սալվան ժամանել է Շվեդիա քաղաքական ապաստան ստանալու համար, քանի որ մասնակցել է «Ժողովրդական շարժման ուժեր» քաղաքական գործունեությանը, որը զինված կազմավորում է Իրաքի զինված ուժերի կազմում և պայքարում է Իրաքի և Լևանտի իսլամական պետության դեմ։

Մոմիկան աշխարհազորայինի հագուստով հայտնվել է տեսանյութերում և հավատարմության երդում է տվել «Ալ-Իմամ Ալի բրիգադներին», որոնք «Իրաքի իսլամական շարժման» զինված թևն են  և գործում են  «Ժողովրդական շարժման ուժեր» հովանու ներքո։ Այնուհետև նա ներկայացել է որպես աշխարհազորի սպա՝ «Աստծո Հոգու Հիսուս, Մարիամի Որդի» աշխարհազորից։

Մոմիկան նաև հիմնադրել է «Սիրիական ժողովրդավարական միություն» քաղաքական կուսակցությունը և «Սիրիական բազեները» զինված աշխարհազորային խումբը։

2023 թվականի վերջին Շվեդիայի միգրացիոն իշխանությունները որոշել են չեղարկել նրա կացության թույլտվությունը և արտաքսել երկրից։ Դրա հետևանքով նա մեկնել է Նորվեգիա և այնտեղ քաղաքական ապաստան խնդրել։ 2023 թվականի օգոստոսին Ստոկհոլմի արվարձանում փորձել են ծեծի ենթարկել Մոմիկային։

2024 թվականի ապրիլին Նորվեգիայի իշխանությունները մերժել են Մոմիկայի ապաստանի խնդրանքը և նրան վերադարձրել են Շվեդիա։

Շվեդիայում Սալվան Մոմիկային մեղադրանք է ներկայացվել ռասայական ատելության համար այն բանից հետո, երբ 2023 թվականին նա կազմակերպել է չորս ակցիա, որոնց ընթացքում այրել է Ղուրանի օրինակներ։ Գործով դատավճիռը նախատեսված է եղել հրապարակել 2025 թվականի հունվարի 30-ին։

Սալվան Մոմիկան գնդակահարվել է 2025 թվականի հունվարի 29-ին, Սյոդերտելյե քաղաքի իր տանը։

## Ակցիաներ
*Ստոկհոլմ, քաղաքի գլխավոր մզկիթի մոտ, հունիսի 28, 2023 թվական
*Ստոկհոլմ, Իրաքի դեսպանատան մոտ, հուլիսի 20, 2023 թվական
*Ստոկհոլմ, Շվեդիայի խորհրդարանի շենքի մոտ, հուլիսի 31, 2023 թվական
*Մալմյո, Värnhemstorget հրապարակ, սեպտեմբերի 3, 2023 թվական
*Ստոկհոլմ, Բենի Ֆրեդրիկսոնի հրապարակ, հոկտեմբերի 21, 2023 թվական
*Ստոկհոլմ,փետրվարի 25, 2024 թվական

Quran burning by Salwan Momika in 2023 (6 av 18).jpg|Շվեդիայի խորհրդարանի շենքի մոտ Ղուրանն այրելիս, հուլիսի 31, 2023 թվական
Quran burning by Salwan Momika in July 2023 (10 av 14).jpg|Բենի Ֆրեդրիկսոնի հրապարակում Ղուրանն այրելիս, հոկտեմբերի 21, 2023 թվական


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Շվեդիայում սպանել են Ղուրանն այրած տղամարդուն

Կատեգորիա:Աթեիստ ակտիվիստներ
Կատեգորիա:Ակտիվիստներ
Կատեգորիա:Իրաքի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Իրաքցիներ
Կատեգորիա:Նախկին քրիստոնյաներ
Կատեգորիա:Շվեդ ակտիվիստներ
Կատեգորիա:Սպանվածներ
Bubble Baba Challenge

աջից|մինի|Bubble Baba Challenge, 2007թվական։
**«Bubble Baba Challenge»**, լողավազք, որը խթանում է առողջ ապրելակերպը,անցկացվում է Լենինգրադի մարզում գտնվող Վուոկսա գետի ափերին, որի մասնակիցները մրցում են՝ օգտագործելով սեքս-տիկնիկներ՝ որպես լողացող սարքեր։ Bubble Baba Challenge-ը սկսվել է 2003 թվականին և անցկացվում է ամեն տարի: 2011 թվականին մրցավազքը ներգրավել է շուրջ 800 մասնակից, սակայն 2012 թվականին այն արգելվել է իշխանությունների կողմից «ջրի վտանգավոր բարձր մակարդակի» պատճառով, այն առաջացել էր ճանապարհների և երկաթուղային կամուրջների վերանորոգման աշխատանքների պատճառով:

Մասնակցության համար թույլատրվում է երկու սեռերի ներկայացուցիչներին էլ, սակայն նրանք պետք է լինեն 16 տարեկանից բարձր և անցած լինեն հարբեցողության պարտադիր ստուգում։ Մասնակցության համար թույլատրվում է փչովի տղամարդիկ, կանայք կամ մեծահասակների ապրանքների կատեգորիայից նմանատիպ ցանկացած «լողացող միջոց»։ 

Միջոցառումը վերսկսվել է 2021 թվականից։ 2023 թվականի սեպտեմբերին կազմակերպիչներից մեկի նկատմամբ արձանագրություն է կազմվել՝ միջոցառումից լուսանկարներ և հասարակության նկատմամբ անհարգալից տեղեկատվություն տարածելու մրցույթի մասին լուրեր հրապարակելու համար։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Լենինգրադի մարզ
Տամմե-Լաուրի կաղնի

thumb|Տամմե-Լաուրի կաղնին
**Տամմե-Լաուրի կաղնին** () մեծ կաղնու ծառ է, որը հայտնի է որպես Էստոնիայի ամենահաստաբուն և ամենահին ծառը։ Այն գտնվում է Վիռումաա նահանգի Անցլա շրջանում։ Ծառի բարձրությունը 17 մետր է, իսկ շրջագիծը՝ 831 սանտիմետր, որը չափվել է գետնից 130 սանտիմետր բարձրության վրա։ Ըստ կատարված հետազոտությունների, պարզվել է, որ ծառը սկսել է աճել 1326 թվականին։

Կաղնին բազմիցս հարվածվել է կայծակի կողմից, ինչի հետևանքով վնասվել են ճյուղերը, և ծառի կենտրոնը դատարկվել է։ 1970-ականներին վերականգնման ընթացքում ծառի խոռոչի ներսում հայտնաբերվել է «Անտառային եղբայրների» հին թաքստոցը։ Ծառի ներսում կարող էին կանգնել յոթ մարդ, մինչև այն լցվեց 8 տոննա երկաթբետոնով։ Ծառը դեռևս կենդանի է, չնայած այն կորցրել է իր գագաթը կայծակի հարվածների պատճառով։

Տամմե-Լաուրի կաղնու անունը գալիս է Տամմե-Լաուրի ագարակից, որն իր հերթին անվանվել է այն ոգու անունով, որը, համաձայն հավատալիքների, ապրում էր կաղնու մեջ և բերում էր վատ, երբեմն էլ լավ բախտ։ Դա կրակի ոգին էր, որին անվանում էին Լաուրից։

Տամմե-Լաուրի կաղնին պատկերված է Էստոնիայի տասը կրոնանոց թղթադրամի հակառակ երեսին։ Այն հողատարածքը, որտեղ գտնվում է ծառը, 2006 թվականին գնվել է Էստոնիայի շրջակա միջավայրի նախարարության կողմից, իսկ կաղնին պահպանության տակ է գտնվում 1939 թվականից։

Կաղնին 2016 թվականին մասնակցել է «Եվրոպայի տարվա ծառ» մրցույթին՝ որպես Էստոնիայի ներկայացուցիչ, որտեղ այն պատմել է լեգենդի մասին, ըստ որի ծառը սկսել է աճել շվեդական թագավորի կողմից գետնին խրված կառքի մասից։ 

 Tamme-Lauri Tamm suvel.jpg| 
 Tamme Lauri tamm.jpg| 
 Tamme-Lauri tamm suvepäeval.jpg|
 Tamme-lauri tamm õhtuvalguses.jpg|
 Tamme-Lauri tamm.jpg| 
 Tamme-Lauri tamm2.JPG| 
 Tammelauri Tamm..JPG| 
 10-1991b.jpg|Էստոնական թղթադրամի վրա պատկերված կաղնին։ 


## Ծանոթագրություններ
Խոսե Անխել Կարմոնա

**Խոսե Անխել Կարմոնա** (, ), իսպանացի ֆուտբոլիստ, «Սևիլյա» ակումբի աջ պաշտպան:

## Ակումբային կարիերա
Կարմոնան, որը ծագմամբ Էլ Վիսո դել Ալկորից (Սևիլիայի նահանգ) է, «Սևիլյա» ակումբի ֆուտբոլային ակադեմիայի սան է։ 2020 թվականի հունվարի 15-ին նորամուտն է նշել «Սևիլյա Ատլետիկո» ակումբում («Սևիլիայի» պահեստային թիմ) Սեգունդա B-ի՝ «Էկլանոյի» դեմ խաղում։

2021 թվականի հուլիսին երկարաձգել է պայմանագիրը «Սևիլյայի» հետ մինչև 2025 թվականը։ 2022 թվականի մարտի 13-ին Իսպանիայի ֆուտբոլի առաջնության խաղում նորամուտն է նշել «Սևիլյայի» հիմնական կազմում՝ փոխարինման դուրս գալով «Ռայո Վալեկանոյի» դեմ խաղում։ 2022 թվականի սեպտեմբերի 10-ին «Սևիլյայի» մեկնարկային կազմում առաջին անգամ հանդես է եկել «Էսպանյոլի» դեմ Իսպանիայի ֆուտբոլի առաջնության խաղում՝ աչքի ընկնելով երկու գոլով և մեկ գոլային փոխանցմամբ. «Սևիլյան» այդ խաղում հաղթել է 3:2 հաշվով։

2023 թվականի հունվարի 11-ին վարձավճարով տեղափոխվել է «Էլչե» մինչև 2022/2023 մրցաշրջանի ավարտը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Профиль футболиста  на сайте ФК «Севилья»

 
Կատեգորիա:Էլչեի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի ֆուտբոլի երիտասարդական հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Խետաֆեի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Սևիլյայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ
Լուի Իգնարո

**Լուի Ջոզեֆ Իգնարո** () ամերիկացի դեղաբան։ Ազոտի օքսիդի ազդանշանային հատկությունները ցուցադրելու համար, նա, Ռոբերտ Ֆուրչգոթի և Ֆերիդ Մուրադի հետ համատեղ արժանացել է 1998 թվականին ֆիզիոլոգիայի և բժշկության  Նոբելյան մրցանակի։

1985 թվականից նա դեղագիտության պատվավոր պրոֆեսոր է Լոս Անջելեսի UCLA Բժշկական դպրոցի մոլեկուլային և բժշկական դեղաբանության բաժանմունքում։ Մինչ Կալիֆորնիա տեղափոխվելը, նա 12 տարի եղել է Նյու Օռլեանի Թուլանի համալսարանի բժշկական դպրոցի դեղագիտության պրոֆեսոր։ Իգնարոն նախկինում Նյու Յորքի CIBA-GEIGY կորպորացիայի դեղագործական բաժանմունքում աշխատել է որպես գիտնաշխատող։

Իգնարոն հրապարակել է բազմաթիվ հետազոտական ​​հոդվածներ։ Նա 1998 թվականին ի նշան սրտանոթային գիտության առաջխաղացման գործում նրա ակնառու ներդրման, նա արժանացել է Ամերիկյան սրտաբանության ասոցիացիայի Հիմնական հետազոտական ​​մրցանակին։ Նույն թվականին նա ընդունվեց Գիտությունների ազգային ակադեմիա, իսկ հաջորդ տարի՝ Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիա։ Քանի որ ազոտի օքսիդը անուղղակիորեն ներգրավված է այս դեղամիջոցի գործողության մեջ, նրան երբեմն դիմում են որպես «Վիագրայի հայր»։

Նա ազոտային օքսիդի ընկերության հիմնադիրն է և *Ազոտի օքսիդի կենսաբանություն և քիմիա* ամսագրի հիմնադիրն ու գլխավոր խմբագիրն է։ 1962 թվականին Իգնարոն դեղագործության բակալավրի կոչում ստացել է Կոլումբիայի համալսարանից, և 1966 թվականին թեկնածուական թեզը Դեղաբանության ոլորտում պաշտպանել է Մինեսոտայի համալսարանի Բժշկության դպրոցում։ 1968 թվականին նա ստացել է հետդոկտորանտ կրթաթոշակ Առողջապահության ազգային ինստիտուտից։ Նա ֆրանսիական դեղագործական ընկերության Nicox գիտական ​​կոմիտեի անդամ է, կանադական դեղերի մշակման ընկերություն, Operation USA-ի տնօրենների խորհրդի անդամ, և նախկինում եղել է Հերբալայֆի սննդային խորհրդատվական խորհրդի անդամ։

## Ակադեմիական կարիերա
Գիտության նկատմամբ մեծ հետաքրքրությունը Իգնարոյին տարավ Կոլումբիայի համալսարան, որտեղ նա սովորեց քիմիա և դեղաբանություն, և 1962 թվականին դեղագործության բակալավրի կոչում ստացավ։ Այնուհետ Իգնարոն հաճախել է Մինեսոտայի համալսարան, որտեղ պաշտպանել է թեկնածուական թեզը դեղագիտության մեջ։ Համալսարանում նա նաև ուսումնասիրում էր քիմիա, ֆերմենտաբանություն և սրտանոթային ֆիզիոլոգիա, ինչի արդյունքում մի քանի հոդված հրատարակեց։ Մինեսոտայի համալսարանում սովորելիս Իգնարոն սովորել է Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր քիմիկոս Փոլ Բոյերի մոտ։

Իգնարոն Մինեսոտայում համագործակցեց բազմաթիվ այլ գիտնականների հետ՝ բացահայտելու սրտանոթային համակարգի կարգավորող մեխանիզմները, որոնք հանգեցրին նրա հայտնի աշխատանքին։ 1968 թվականին Իգնարոն ընդունվեց Geigy Pharmaceuticals: Այստեղ  Իգնարոն նոր դեղամիջոցներ մշակեց և շարունակեց հետազոտությունները դեղագիտության նոր ոլորտներում, ներառյալ ցիկլային GMP-ը։ Այն բանից հետո, երբ Geigy-ն միաձուլվեց Ciba Pharmaceuticals-ի հետ, Իգնարոն որոշեց վերադառնալ ակադեմիական աշխարհ՝ այս անգամ որպես պրոֆեսոր։

## Ծանոթագրություններ
Պալացցո Վենիեր դեի Լեոնի

**Պալացցո Վենիեր դեի Լեոնի** (), անավարտ *պալացցո* (պալատ) Վենետիկում, որը գտնվում է Դորսոդուրո պատմական շրջանում՝ Սանտա Մարիա դելլա Սալյուտե բազիլիկի մոտ, Մեծ ջրանցքի ափին։ Այստեղ է տեղակայված Փեգի Գուգենհայմի հավաքածուն։

## Պատմություն

Վենիեր ընտանիքի համար նախատեսված պալացցոն 1749 թվականին նախագծել է ճարտարապետ Լորենցո Բոսկետտին։ Նախագծի նպատակն էր ստեղծել մի պալատ, որը կմիավորեր երկու վարպետների՝ Պալադիոյի և Լոնգենայի ճարտարապետական ոճերը, որոնք նշանակալի հետք են թողել Վենետիկի ճարտարապետության մեջ։ Սակայն ֆինանսական խնդիրների պատճառով կառուցվեց միայն առաջին հարկի մի մասը։ 
ձախից|մինի|Փայտե նախագիծը
Կորրերի թանգարանում ներկայացված է փայտե մոդել, որը ցուցադրում է պալացցոյի նախնական տեսքի նախագիծը։ 

Ըստ որոշ վարկածների՝ Կորրեր ազդեցիկ ընտանիքը, որի պալատը գտնվում էր ջրանցքի մյուս կողմում, դեմ էր շենքի կառուցմանը, քանի որ այն կստվերեր իրենց պալատը։ Մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ Վենիեր ընտանիքը սկսեց շինարարությունը՝ կատարելու իրենց հոր կտակը, սակայն չկարողացավ այն ավարտին հասցնել միջոցների սղության պատճառով։

1910 թվականին պալացցոյում հաստատվեց Լուիզա Կազատին, որը, ֆինանսական խնդիրներ ունենալով, 1924 թվականին ստիպված եղավ այն վաճառել։

1948 թվականին պալացցոն գնեց Փեգի Գուգենհայմը, և այն դարձավ ոչ միայն նրա տունը, այլև ժամանակակից արվեստի արժեքավոր հավաքածուի ցուցադրության վայր։

Պալացցոյի անվան մեջ «Լեոնե» բառի առկայությունը կապված է առյուծների պատկերող քանդակային տարրերի հետ, որոնք զարդարում են ճակատի ստորին հատվածը։ Ըստ մեկ այլ վարկածի՝ Վենիերները իրենց պարտեզում առյուծ էին պահում։

## Ճարտարապետություն

Շենքը մեկհարկանի է և անավարտ։ Իստրիական քարից ռուստիկ ոճի ճակատը նայում է Մեծ ջրանցքին։ Ճակատի երկայնքով տեղակայված են ութ մոնոֆորներ, իսկ ներքևում՝ մասկարոններ՝ առյուծների գլուխների տեսքով։

Մուտքը գտնվում է կենտրոնում՝ խորշի մեջ տեղակայված դարպասով, որի հետևում բացվում է լայն տեռաս։

Պալացցոյի ներսում ներկայացված են Փեգի Գուգենհայմի հավաքածուի գործերը, այդ թվում՝ Պիկասոյի, Կանդինսկու, Մագրիտի և Պոլլոքի աշխատանքները։ Պահպանվել է նաև Փեգի Գուգենհայմի ննջասենյակի բնօրինակ կահույքը։ Շենքի հետևում գտնվող փոքրիկ այգում թաղված են Փեգի Գուգենհայմի և նրա Lhasa Apso ցեղատեսակի շների մոխիրները։

## Տես նաև
* Վենետիկի պալատների ցանկ
* Փեգի Գուգենհայմի հավաքածու

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* AA.VV., *Guida ai misteri e segreti di Venezia e del Veneto*, Milano, Sugar Editore, 1970.
* *Marcello Brusegan* La grande guida dei monumenti di Venezia. Rome, Newton & Compton, 2005. ISBN 88-541-0475-2.
* *Guida d’Italia — Venezia*. 3 Editore. Milano, Touring Editore, 2007. ISBN 978-88-365-4347-2.

Կատեգորիա:Վենետիկի պալատներ