Գերմանա-լատվիական հարաբերություններ

**Գերմանա-լատվիական հարաբերություններ**, երկկողմանի դիվանագիտական ​​հարաբերություններ Գերմանիայի և Լատվիայի միջև։ Երկու երկրներն էլ Եվրամիության, ՆԱՏՕ-ի, Բալթիկ ծովի պետությունների խորհրդի և այլ կազմակերպությունների անդամներ են։ Գերմանիան ներկայացված է Ռիգայում իր դեսպանատնով, իսկ Լատվիան՝ Բեռլինում իր դեսպանատնով և Բրեմենում, Դյուսելդորֆում, Մայնի Ֆրանկֆուրտում, Համբուրգում, Քյոլնում, Կյունզելսաուում, Լյուբեկում, Մյունխենում և Ռոստոկում հյուպատոսություններով։

## Պատմություն
### Նոր շրջան
մինի|Յոհան Հերդերի հուշարձանը Ռիգայում
Ժամանակակից Լատվիայի տարածքում կար էթնիկ գերմանական փոքրամասնություն, որը կազմում էր վերին դասերը և զգալի ազդեցություն էր ունենում տեղի բնակիչների մշակույթի և լեզվի վրա: Օրինակ՝ Յոհան Գոտֆրիդ Հերդերը լատվիական ժողովրդական երգերը թարգմանել է գերմաներեն և հրապարակումների միջոցով խթանել դրանց ճանաչումը որպես մշակութային ժառանգություն, մինչդեռ Ավգուստ Բելենշտեյնսը 1870 թվականին նախաձեռնել է Դոբելեում առաջին լատվիական երգի փառատոնը:
մինի|Գերմանացի սպաներ Ռիգայում Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Բալթյան երկրների մի մասը գրավվեց Գերմանական կայսրության կողմից: Բրեստ-Լիտովսկի պայմանագրի և Բալթյան խորհրդի ստորագրումից հետո ստեղծվեց խամաճիկ պետություն՝ Բալթյան երկրների դքսությունը, որի գոյությունը ապահովվեց գերմանական բանակի ներկայությամբ:

Հոկտեմբերյան հեղափոխության ժամանակ, որը սկիզբ առավ Առաջին համաշխարհային պատերազմում Գերմանիայի պարտությունից, Լատվիայի ժողովրդական խորհուրդը հռչակեց Լատվիայի Հանրապետության անկախությունը: Գերմանիան ճանաչեց Լատվիայի Ժողովրդական Խորհուրդը և Լատվիայի Ժամանակավոր Կառավարությունը, մինչդեռ Բալթյան Ռեգենտության Խորհուրդը հրաժարական տվեց, և Բալթյան Դքսությունը դադարեց գոյություն ունենալուց։

### Նորագույն շրջան
Հողային բարեփոխումների մասին օրենքի համաձայն, Բալթյան գերմանացիների Լատվիայում գտնվող խոշոր հողատարածքները մեծ մասամբ բռնագրավվեցին հողազուրկ լատվիացի գյուղացիների օգտին։ Ի տարբերություն Արևելյան Եվրոպայի մյուս պետությունների, որոնք Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո բռնաճնշողական քաղաքականություն էին վարում իրենց ազգային փոքրամասնությունների նկատմամբ, Լատվիան մշակութային ինքնավարություն շնորհեց ազգային փոքրամասնություններին։ Գերմանիայի հետ դիվանագիտական ​​հարաբերությունները հաստատվեցին 1920 թվականի հուլիսի 15-ին ստորագրված համաձայնագրով։

Մոլոտով-Ռիբենտրոպի պայմանագիրը նախատեսում էր Բալթյան գերմանացիների վերաբնակեցում, որոնց ազգային սոցիալիստ գաղափարախոսները համարում էին «ռասայական առումով արժեքավոր», գերմանական տարածքում։ Մյուս կողմից, Լատվիան ընդգրկվեց Խորհրդային Միության ազդեցության ոլորտում և օկուպացվեց 1940 թվականին։ Սա մի քանի տասնամյակով ավարտեց Գերմանիայի և Լատվիայի երկկողմ հարաբերությունները որպես երկու ինքնիշխան պետություններ։ Քանի որ Մոլոտով-Ռիբենտրոպ պակտը գաղտնի էր մնում, լատվիացիների մեծ մասը տեղյակ չէր Գերմանիայի ներդրման մասին Կարմիր բանակի ներխուժմանը։

1991 թվականին Գերմանիան դիվանագիտական ​​հարաբերություններ հաստատեց Լատվիայի հետ և ճանաչեց իր հատուկ պատմական պատասխանատվությունը Մոլոտով-Ռիբենտրոպ պակտի և Երրորդ Ռայխի կողմից Լատվիայի օկուպացիայի հետևանքների համար։ Հետագայում Գերմանիայի կառավարությունը խթանեց Լատվիայի ինտեգրումը արևմտյան ժողովրդավարական կառույցներին։

## Տես նաև
* Գերմանա-լիտվական հարաբերություններ

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Christian und Marianne Pletzing (Hg.): *Displaced Persons. Flüchtlinge aus den baltischen Staaten in Deutschland*. Colloquia Baltica 12. Martin Meidenbauer Verlagsbuchhandlung, München 2007. ISBN 978-3-89975-066-9.
* Ole Sparenberg: *Vom Ausländerwohnlager Ohmstede zur Rennplatzsiedlung*. In: *Oldenburger Jahrbuch*. Jg. 100 (2000), S. 177—199 (online)

լ
Կատեգորիա:Լատվիայի երկկողմ հարաբերություններ