Ջեքի Ջոյներ-Քերսի

**Ժակլին (Ջեքի) Ջոյներ-Քերսի** (, ), ամերիկացի մարզուհի, որը մասնագիտացել է հեռացատկի, յոթնամարտի և սպրինտի մեջ։ Յոթամարտում՝ օլիմպիական կրկնակի չեմպիոն, աշխարհի կրկնակի չեմպիոն, Բարի կամքի խաղերի քառակի չեմպիոն։ Հեռացատկում՝ 1988 թվականի օլիմպիական չեմպիոն, աշխարհի կրկնակի չեմպիոն, 1987 թվականի Համաամերիկյան խաղերի չեմպիոն։ Նա սահմանել է համաշխարհային հինգ ռեկորդ՝ չորսը յոթնամարտում (1986-1988 թվականներին, վերջինը՝ 7291 միավոր, մնում է անպարտելի) և մեկը հեռացատկում (1987, 7,45 մ, գործող ռեկորդի կրկնություն)։ Անպարտ են մնում նաև հեռացատկի օլիմպիական ռեկորդը (7,40 մ) և հեռացատկի և 50 մ արգելավազքի ազգային ռեկորդները (համապատասխանաբար 7,49 մ և 6,67 վրկ)։

Ջոյներ-Քերսին կարիերայի ընթացքում և ավարտից հետո ստացած բազմաթիվ մրցանակների և կոչումների դափնեկիր է։ Ջեսի Օուենսի մրցանակի կրկնակի դափնեկիր՝ որպես ԱՄՆ-ի լավագույն մարզիկ, Ջեյմս Սալիվանի մրցանակի դափնեկիր՝ որպես ԱՄՆ-ի լավագույն սիրողական մարզիկ (1986), 1987 թվականի լավագույն մարզիկ՝ ըստ «Ասսոշեյթեդ պրես»-ի, IAAF-ի Փառքի սրահի անդամ (2012), 20-րդ դարի մեծագույն մարզիկ՝ ըստ *[[Sports Illustrated]]* թերթի։ Ելույթներից ի վեր ակտիվորեն զբաղվում է բարեգործությամբ։

## Կենսագրություն
Ժակլին Ջոյները ծնվել է 1962 թվականի մարտի 3-ին Իլինոյս նահանգի Իսթ Սենթ Լուիս քաղաքում։ Նա իր անունը ստացել է Ժաքլին (Ջեքի) Քենեդիի պատվին։ Այդ ժամանակ Ալֆրեդ և Մերի Ռութ Ջոյների ընտանիքն արդեն ուներ մեկ երեխա՝ որդի Ալ (Ալֆրեդ կրտսեր), որը ծնվել էր երկու տարի առաջ, և ևս երկուսը ծնվել էին 1964 թվականին։ Ջեքիի ծնողները շուտ են ամուսնացել, իսկ հայրը դպրոցն ավարտել է նրա ծնվելուց հետո։ Ավելի ուշ նա աշխատել է McDonnell Douglas գործարանի հավաքման գծում, իսկ ավելի ուշ՝ Սփրինգֆիլդի երկաթուղային ընկերությունում։ Մերի Ջոյները աշխատում էր որպես բուժքույր, և նրանց ընդհանուր աշխատավարձը հազիվ էր բավարարում չորս երեխաներին կերակրելու համար։ Ջեքին և մյուս երեխաները մեծացել են խստությամբ (կին մարզիկը ինքնակենսագրության մեջ հիշում է, որ տանը հաստատված վարքի կանոնները «կարող էին լրացնել մի ամբողջ գիրք»), չնայած մայրը պատրաստ էր պաշտպանել իրեն դպրոցի ուսուցիչներից։

1981 թվականին, երբ Ջեքին արդեն համալսարանում էր, նրա մայրը հիվանդացավ մենինգիտի հազվագյուտ ձևով և ընկավ կոմայի մեջ։ Երբ բժիշկները 37-ամյա Մերիի մոտ ուղեղի մահ են ախտորոշել, Ալն ու Ջեքին ստիպված են եղել որոշում կայացնել նրան կենսաապահովման համակարգից անջատելու մասին, քանի որ Ալֆրեդն օրենքով իրավունք չուներ դա անել. այդ ժամանակ նա և Մերին ամուսնալուծության գործընթացում էին։

Ջեքիի ավագ եղբայրը՝ Ալ Ջոյները, նույնպես դարձավ հայտնի մարզիկ և նվաճեց 1988 թվականի Օլիմպիական խաղերը եռացատկում։ Ալն ամուսնացած էր եռակի օլիմպիական չեմպիոն Ֆլորենս Գրիֆիթ-Ջոյների հետ (1959-1998)։ Ինքը՝ Ջեքին, 1986 թվականի հունվարի 11-ին ամուսնացել է իր մարզիչ Բոբ Քերսիի հետ և նույն թվականի հուլիսին առաջին համաշխարհային ռեկորդը սահմանելուց հետո հանդես է եկել կրկնակի ազգանունով։ Այս ամուսնությունը մնացել է անզավակ։

Մարզական կարիերայի տարիներին սկսել է զբաղվել բարեգործական գործունեությամբ և 1988 թվականին հիմնադրել է Ջեքի Ջոյներ-Քերսիի հիմնադրամը, որի նպատակն էր երիտասարդներին և մեծահասակներին հնարավորություն տալ բարելավել իրենց կենսապայմանները։ Մինչև 2000 թվականը հիմնադրամը հավաքել էր 12 միլիոն դոլարի նվիրատվություն, ինչը թույլ տվեց կառուցել Ջեքի Ջոյներ-Քերսիի կենտրոնը Արևելյան Սենթ Լուիսում։ Կենտրոնը, որն իր մեջ ներառում է 1200 հանդիսատեսի համար նախատեսված մարզահրապարակ, ապահովում է քաղաքի՝ նախկինում չբավարարված երիտասարդական ժամանցի և սպորտի կազմակերպման պահանջները։ Comcast և Intel ընկերությունների և քրիստոնեական գործունեության կենտրոնի հետ համատեղ մարզուհին զբաղվել է ծրագրերի կազմակերպմամբ, որոնց շրջանակներում իրականացվել է համակարգիչների բաշխում և ինտերնետի բաժանորդագրություն, ստեղծվել են համակարգչային ակումբներ աղքատ ընտանիքների համար։ 2007 թվականին Ջոյներ-Քերսին դարձավ «Մարզիկներ հանուն հույսի» բարեգործական կազմակերպության համահիմնադիրը (անգլ.՝ Athletes for Hope)։ Նա համագործակցել է ԱՄՆ գյուղատնտեսության դեպարտամենտի հետ՝ խթանելով առողջ սննդի նոր ստանդարտները։ Բարեգործական գործունեության համար արժանացել է մի շարք հասարակական պարգևների։

1997 թվականին Սոնյա Ստեպտոյի հետ համահեղինակությամբ հրատարակել է ինքնակենսագրական գիրքը՝ *A Kind of Grace: The Autobiography of the World’s Greatest Female Athlete*-ը։ Զբաղեցրել է Սենթ Լուիսի սպորտի հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնը, պատկանում է Սենթ Լուիսում տեղակայված Elite International ընկերությանը, որը զբաղվում է սպորտային մարքեթինգով։

## Սպորտային կարիերա
### Կարիերայի սկիզբ
Արդեն դպրոցում Ջեքին արտասովոր ունակություններ է ցուցադրել աթլետիկայում։ Այս մարզաձևում առաջին քայլերն արել է Մերի Է․ Բրաունի անվան համայնքային կենտրոնում, որտեղ 10 տարեկանում ընդունվել է աթլետիկայի բաժին։ Նրա առաջին մարզիչը Ջորջ Ուորդն էր, ով մարզել էր Ֆրանկլինի անվան տարրական դպրոցի աթլետիկայի հավաքականը։ Հետագայում, մինչև ավագ դպրոցի վերջին դասարանները, նրա հետ աշխատել է մարզիչ Նինո Ֆեննան։ Դեռահաս տարիքում Ջոյները չորս տարի անընդմեջ հաղթել է աթլետիկայի հնգամարտի պատանիների ազգային առաջնությունում, նախավերջին դասարանում, ցատկելով 6 մ 68 սմ երկարությամբ, սահմանել է Իլինոյսի նոր ռեկորդ աղջիկների շրջանում, իսկ հնգամարտում՝ 15 տարեկանում, սահմանել է ազգային ռեկորդ իր տարիքային խմբում։ Լինքոլնի ավագ դպրոցի բասկետբոլի թիմի հետ նա նախավերջին դասարանում անցավ նահանգի դպրոցական առաջնության եզրափակիչ, իսկ եզրափակիչ դասարանում դարձավ դրա հաղթողը։ Այս մրցաշրջանի ընթացքում Ջոյները միջին հաշվով վաստակել է 19,6 միավոր և 16,4 անդրադարձ, և նրա թիմը ամբողջ տարվա ընթացքում ոչ մի խաղ չի պարտվել։ Նա նաև իր դպրոցի վոլեյբոլի հավաքականի կազմում էր։

1980 թվականին Ջեքին ընդունվում է Լոս Անջելեսի Կալիֆոռնիայի համալսարան որպես կրթաթոշակառու մարզիկ և սկսում է հանդես գալ իր աթլետիկայի և բասկետբոլի թիմերում։ Բասկետբոլում ուսումնառության բոլոր չորս տարիներին եղել է հավաքականի մեկնարկային հնգյակում և վաստակել է միջինը 9,6 միավոր մեկ խաղում, իսկ ավելի ուշ ճանաչվել է համալսարանի պատմության 15 լավագույն խաղացողներից մեկը։ Ընդհակառակը, համալսարանի աթլետիկայի թիմի մարզիչը չէր հավատում նրա ունակություններին և անհրաժեշտ չէր համարում դրանք զարգացնել։ Արդյունքում, իր ուսումնառության առաջին տարում Ջեքին դուրս մնաց հեռացատկի ազգային ուսանողական առաջնության եզրափակչից, իսկ յոթնամարտում նա զբաղեցրեց միայն երրորդ տեղը։ Այնուամենայնիվ, նույն տարվա վերջին Ջեքիի հետ սկսեց զբաղվել համալսարանական թիմի մարզչի նոր օգնական Բոբ Քերսին, ով խրախուսեց նրա զարգացումը յոթնամարտում։ Քերսիի հետ աշխատանքը սկսելուց հետո Ջեքին արծաթե մեդալ է նվաճել ԱՄՆ-ի ազգային առաջնությունում՝ գերազանցելով ուսանողների շրջանում երկրի չեմպիոնուհու արդյունքը։

Արդեն 1980 թվականին Ջոյները մասնակցել է Օլիմպիական խաղերի ազգային ընտրական մրցումներին։ 1982 թվականին Ջոյները դարձավ ԱՄՆ-ի չեմպիոն յոթնամարտում՝ 6041 միավորով։ Եվ այս, և հաջորդ տարիներին նա նաև հաղթեց NCAA առաջնությունում այս առարկայում, դարձավ հեռացատկի առաջնության մրցանակակիր (երկրորդ տեղը 1982 թվականին և երրորդ տարին անց) և իր ավագ դպրոցի թիմին առաջնորդեց NCAA թիմային առաջնությունում ընդհանուր հաղթանակի։ Ջեքին նաև ընտրվել է 1983 թվականին Հելսինկիում կայացած աշխարհի առաջնության համար, սակայն այնտեղ անհաջող է հանդես եկել. յոթնամարտի մրցման առաջին օրը նա նկարահանվել է վնասվածքի պատճառով։ Նույն թվականին նրա մոտ ախտորոշվել է բրոնխիալ ասթմա։ Հետագայում մարզուհին երբեմն հանդես էր գալիս դիմակով և մի քանի ծանր նոպաներ էր ունենում (պատմաբան-մշակութաբան Ջենիֆեր Լանսբերին նշում է, որ Ջոյները իր նշանակած դեղամիջոցներն անկանոն էր ընդունում և դիմում էր դրանց միայն այն ժամանակ, երբ նրա վիճակը սպառնում էր)։

1984 թվականի մրցաշրջանում Ջոյները հրաժարվել է ելույթներից բասկետբոլի թիմում, որպեսզի ապահովի իր մասնակցությունը ԱՄՆ-ի աթլետիկայի օլիմպիական հավաքականում։ Լոս Անջելեսի օլիմպիական խաղերում նրա ելույթներին խանգարում էր ազդրի ջիլի վնասվածքը, բայց նա կարողացավ յոթնամարտի արծաթե մեդալ նվաճել՝ հաղթողին զիջելով ընդամենը հինգ միավոր։ Պաշտոնապես ամեն ինչ որոշել է ծրագրի վերջին տեսակը՝ 800 մետր վազքը, որում արևելագերմանացի մարզուհիների բացակայության պայմաններում հաղթող ավստրալուհի Գլինիս Նանը Ջոյներից առաջ է անցել մոտ 3 վայրկյանով։ Սակայն որպես անհաջողության գլխավոր պատճառ ՄՕԿ-ի կայքը նշում է լավագույն դեպքում Ջոյների՝ հեռացատկի երկու չհաշվարկված փորձերը։ Դրա պատճառով նա ստիպված է եղել զգույշ կատարել երրորդ և վերջին փորձը, ինչը զգալիորեն նվազեցրել է արդյունքը։ Երկու օր անց հեռացատկի մրցումներում նա մնաց միայն հինգերորդը։ Նույն Օլիմպիական խաղերում Ջեքիի եղբայրը՝ Ալ Ջոյները, դարձավ եռակի ցատկի չեմպիոն, և այդ հաջողությունը, իր իսկ հիշողությունների համաձայն, նրա համար կարևոր խթան մնաց հաջորդ չորս տարիների ընթացքում։ Բաց թողնված ուսումնական տարվանից հետո ավարտել է ուսումը համալսարանում 1985 թվականին։

### 1986—1988
Այն ժամանակ, երբ Ջեքի Ջոյներն ավարտեց համալսարանը, Բոբ Քերսին, կատարելով համալսարանական մարզչի պարտականությունները, միաժամանակ կազմակերպեց իր աթլետիկայի ակումբը (World Class Track Club), որի հովանավորը Adidas ընկերությունն էր։ Դրա մասնակիցների թվում են եղել ոչ միայն Ջեքին, այլև նրա եղբայրը, Սպրինտ տարածություններում վազորդ Ֆլորենս Գրիֆիթը և այլ հեռանկարային աթլետներ Քերսիի աշակերտներից։ 1986 թվականին Ջոյները 6 մ 97 սմ արդյունքով հաղթեց ԱՄՆ-ի փակ հեռացատկի առաջնությունում։ Նույն թվականի հուլիսին նա առաջ անցավ աշխարհի յոթնամարտի առաջին հորիզոնականում՝ Մոսկվայում կայացած Բարի կամքի խաղերում նվաճելով այս կարգապահությունը նոր համաշխարհային ռեկորդով (7148 միավոր)։ Ամերիկուհին դարձել է առաջինը, ով կանանց յոթնամարտում հաղթահարել է 7000 միավորի նշաձողը՝ նրա արդյունքը գերազանցել է նախկին համաշխարհային նվաճումը միանգամից 202 միավորով։ Մեկ ամսից էլ քիչ անց Հյուսթոնում կայացած մրցումներում Ջոյները բարելավել է իր սեփական ռեկորդը ևս 13 միավորով։ Ճանապարհին նա յոթնամարտի համար նոր համաշխարհային ռեկորդներ սահմանեց 200 մ (22,85 վրկ) հարթ վազքում և հեռացատկում (7 մ 2 սմ)։ Մրցաշրջանի արդյունքներով Ջոյները արժանացել է Ջեսի Օուենսի մրցանակին՝ որպես տարվա լավագույն մարզիկ ԱՄՆ-ում և Ջեյմս Սալիվանի մրցանակին, որն ամեն տարի շնորհվում Է ԱՄՆ-ի լավագույն սիրողական մարզիկին։

1987 թվականին Ջոյներ-Քերսին դարձել Է ԱՄՆ-ի չեմպիոն միանգամից երեք մրցաձևում. բացի հեռացատկում և բաց մարզադաշտում յոթլոնում հաղթելուց, նա նաև աչքի է ընկել փակ արգելքներով 60 մ վազքում (7,64 վրկ)։ Օգոստոսին նա Ինդիանապոլիսում կայացած Համաամերիկյան խաղերում հաղթել է հեռացատկում՝ կրկնելով համաշխարհային ռեկորդը, որն այդ ժամանակ պատկանել է Հայկա Դրեքսլերին և կազմել 7 մ 45 սմ։

Մեկ ամսից էլ քիչ անց Հռոմում կայացած աշխարհի առաջնությունում ամերիկուհին 7128 միավորով հաղթեց յոթնամարտի մրցումներում՝ ավելի քան 500 միավորով պոկվելով արծաթե մեդալակիր Լարիսա Նիկիտինայից։ Վերջին տարրից առաջ՝ 800 մ վազքից առաջ, Ջոյներ-Քերսին 64 միավորով գերազանցեց իր սեփական ժամանակացույցը և կարող էր գերազանցել ռեկորդը 2.14 միավորով և 2.11 միավորով հաղթահարել 7200 միավորի սահմանը 2.11-ով։ Սակայն այդ պահին նա թուլություն ու գլխապտույտ է զգացել և սկսել է՝ չհասցնելով մինչև վերջ վերականգնվել։ Արդյունքում, նա ավարտեց 2.16,29 արդյունքով և գրանցեց 30 միավոր ռեկորդ։ Դրանից հետո հեռացատկի հատվածում նա դիմակայեց Հայկե Դրեքսլերի հետ պայքարին, որն արդեն արծաթ էր նվաճել 100 մ հեռավորության վրա և բաց թողեց մրցույթը երկու անգամ ավելի հեռավորության վրա՝ ավելի թարմ ցատկելու համար։ Երկու մարզիկներն էլ եզրափակչում իրենց երրորդ ցատկն ավելի լավ են կատարել, քան մյուսները, բայց ամերիկուհին ցույց է տվել ավելի բարձր արդյունք՝ 7 մ 36 սմ (սկզբում ցատկը չի հաշվարկվել, քանի որ հատվածի մրցավարը որոշել է բարեխոսությունը, սակայն տեսանյութի կրկնությունը ցույց է տվել, որ Ջոյներ-Կերսի կոշիկի կիսագուլպան չի հատել տուգանային գիծը)։ Այսպիսով, նա աշխարհի առաջնությունում նվաճեց երկու ոսկե մեդալ։ *[[Sports Illustrated]]* ամսագիրը դուրս է եկել շապիկին Ջոյներ-Քերսիի լուսանկարով, որը մակագրվել է *Super Woman*-ին։ 1987 թվականի վերջին նա կրկին դարձավ Ջեսի Օուենսի մրցանակի դափնեկիր։ Ջոյներ-Քերսին պատմության մեջ առաջին աթլետիկն է, որը երկու անգամ արժանացել է այդ մրցանակին։

right|thumb|170px|Օլիմպիական ընտրություն, 1988 թվականի հուլիս, Ինդիանապոլիս
1988 թվականի մայիսին Սան Խոսեի մրցումներում Ջոյներ-Կերսին կրկնել է ազգային ռեկորդը 100 մ արգելապատնեշում՝ հաղթահարելով այն 12,61 վայրկյանում։ Հուլիսին Լոս Անջելեսում կայացած օլիմպիական ընտրության ժամանակ նա իր կարիերայի երրորդ ռեկորդը սահմանեց յոթնամարտի ընթացքում՝ գրանցելով 7215 միավոր՝ գրեթե հազար միավորով բարձր երկրորդ տեղից։ Նրա արդյունքը ներառում էր նոր համաշխարհային ռեկորդ յոթնամարտի 200 մ հեռավորության վրա (22,30 վրկ) և նոր ազգային ռեկորդներ բարձր ցատկման (1,93 սմ) և հրաձգության (15,65 մ) մեջ։ Դա իններորդ անընդմեջ յոթնամարտի մրցումն էր, որը նա շահեց. վերջին պարտությունը նա կրել էր չորս տարի առաջ նույն քաղաքում կայացած Օլիմպիական խաղերում։ Մի քանի օր անց Ջոյներ-Կերսին հեռացատկի ընտրության եզրափակչում կրկնեց իր լավագույն արդյունքը՝ 7 մ 45 սմ (համաշխարհային ռեկորդը մեկ ամիս առաջ գերազանցվել էր Լենինգրադում Գալինա Չիստյակովայի կողմից)։ Ազգային ռեկորդը, սակայն, այս անգամ չէր հաշվարկվի ուժեղ համընթաց քամու պատճառով։ Այս արդյունքը նա ցույց է տվել իր երկրորդ փորձի ժամանակ, իսկ երրորդում ծնկի փոքր վնասվածք է ստացել և մնացած փորձերն ավելի քիչ արդյունավետ է օգտագործել։

Սեուլի Օլիմպիական խաղերին Ջոյներ-Քերսին մոտեցավ այնպիսի հսկայական առավելությամբ, քան յոթնամարտի բոլոր մրցակիցները, որ Բոբ Քերսին ստիպված էր մտածել իր երևակայական մրցակցի մասին, որպեսզի դրդեր նրան շարունակել պայքարը։ Քերսին անվանել է այս հորինված յոթնյակը Վիլհելմինա համաշխարհային ռեկորդ (անգլ.՝ Wilhelmina World Record)։ Այս հնարքն աշխատեց. Օլիմպիական խաղերում ամերիկուհին 76 միավորով առաջ է անցել «Վիլհելմինից»՝ սահմանելով հերթական համաշխարհային ռեկորդը՝ 7291 միավոր։ Այս նվաճման ճանապարհին նա գերազանցեց նաև օլիմպիական ռեկորդը 100 մ (12,69 վրկ) հեռավորության վրա գտնվող յոթանասունների մեջ և հեռացատկի յոթանասունների համաշխարհային ռեկորդը (7 մ 27 սմ)։ Յոթամարտի վերջին և ամենաքիչ սիրված կարգապահությունում՝ 800 մետր վազքում, մարզուհին գրանցեց 2.08,51 արդյունք և գրեթե մեկ վայրկյան բարելավեց վեց տարի առաջ սահմանված անձնական նվաճումը։ Այս մրցումներում նրա ընդհանուր արդյունքը մնում է անպարտելի և 35 տարի անց։ Հինգ օր անց նա, ինչպես դրանից մեկ տարի առաջ աշխարհի առաջնությունում, նվաճեց մրցաշարի երկրորդ ոսկե մեդալը՝ հեռացատկի եզրափակչում հինգերորդ փորձով ցույց տալով 7 մ 40 սմ արդյունք, որը նույնպես մնում է անպարտելի օլիմպիական ռեկորդ։ Բարձր արդյունքներ են գրանցվել, չնայած այն հանգամանքին, որ յոթնամարտում մրցումային առաջին օրվանից հետո ամերիկուհին շարունակում էր պայքարը վնասված ջիլի դեմ և պետք է լրացներ 103 միավոր, որոնք զիջում էր սեփական ռեկորդային գրաֆիկին։

Ջոյներ-Քերսիի և Գրիֆիթ-Ջոյների ակնառու արդյունքները, որոնք կարճ տարածություններում նոր ռեկորդներ են սահմանել, ստվերվել են տղամարդկանց սպրինտի դոպինգային սկանդալով, որի արդյունքում նոր թխած օլիմպիական չեմպիոն և աշխարհի ռեկորդակիր Բեն Ջոնսոնը զրկվել է այդ ռեգալիաներից։ Աթլետիկայի բոլոր բարձր արդյունքները անմիջապես կասկածի տակ դրվեցին։ Ջեքիի և Ֆլորենսի նկատմամբ այդ կասկածները հնչեցրել է, մասնավորապես, բրազիլացի վազորդ Ժուակին Կրուսը, ով 800 մետր վազքում խաղերի փոխչեմպիոն է։ Մատնանշելով կին մարզիկների ֆիզիկական պատրաստվածությունը՝ նա ֆլորենսին համեմատեց տղամարդու, իսկ Ջեքիին՝ գորիլայի հետ՝ ասելով, որ նման փոփոխություններ չէին կարող տեղի ունենալ առանց անաբոլիկների օգնության։ Սպրինտի նոր օլիմպիական չեմպիոն Կարլ Լյուիսը պահանջել է Բոբ Կերսիին հեռացնել մարզչական աշխատանքից՝ մեղադրելով նրան, որ նա իր բոլոր սաներին «դոպինգի է ենթարկել»։ Արագավազորդ Դարել Ռոբինսոնը մամուլում հայտարարել է, որ Գրիֆիթ-Ջոյները իրենից հորմոնալ դեղեր է գնել, իսկ Քերսին հետաքրքրվել է, թե ինչ ստերոիդներ է ընդունում՝ հավաստիացնելով, որ «իր» մարզիկները նույնն են անում, ինչպես նաև երկու անգամ նրան դեղահաբի պղպջակներ է փոխանցել։ Մեղադրանքներից ոչ մեկը չի հաստատվել փաստերով, սակայն սկանդալի պայմաններում Գրիֆիթ-Ջոյները որոշել է հեռանալ սպորտից։ Ջոյներ-Քերսին ապացուցեց, որ հոգեբանորեն ավելի դիմացկուն է, քան իր հարսը և շարունակեց մրցել։

### 1989—1994
1989 թվականի սկզբին Ջոյներ-Քերսին հաջողությամբ հանդես եկավ վազքուղու վրա՝ անընդմեջ հաղթելով 60 մ փակ արգելքներով մի քանի մրցումներում և սահմանելով անձնական ռեկորդ այդ հեռավորության վրա (7,81 վրկ) և ազգային ռեկորդ 55 մ արգելքներով (7,37 վրկ)։ Սակայն ԱՄՆ-ի ամառային առաջնությանը մասնակցելուց նա հրաժարվել է՝ այդ քայլը բացատրելով հոգնածությամբ։ Հաջորդ երկու տարիներին նա նվաճեց հեռացատկի ԱՄՆ առաջնությունը՝ իր համար բավականին ցածր արդյունքներով (համապատասխանաբար՝ 7,08 և 6,91 մ), իսկ 1991 թվականին նա դարձավ նաև երկրի չեմպիոն յոթնամարտում՝ վաստակելով 6878 միավոր։ Բացի այդ, նրա հաշվին եղել է յոթնամարտի հաղթանակը բարի կամքի երկրորդ խաղերում, որոնք տեղի են ունեցել 1990 թվականին Սիեթլում։

1991 թվականին Տոկիոյում կայացած աշխարհի առաջնությունում ամերիկուհին հեռացատկի եզրափակչում մի փոքր առաջ անցավ Դրեքսլերից, երբ չորրորդ փորձը կատարելիս կոշիկները փշերով պոկեց պլաստիլինից՝ վանելու համար նախատեսված տախտակի վրա և ուժեղ ոլորեց աջ ոտքը։ Գերմանուհին, որին Ջոյներ-Քերսիի հետ, Չնայած մրցակցությանը, ընկերական հարաբերություններ էին կապում, առաջիններից էր, որ օգնության հասավ նրան և մնաց մրցակցի հետ, մինչև բժիշկները հաստատեցին, որ վնասվածքն այնքան էլ լուրջ չէ։ Դրանից հետո, սակայն, Դրեքսլերի մնացած փորձերը թույլ էին, և Ջոյներ-Քերսին նվաճեց ոսկե մեդալ։ Յոթամարտի մրցումային առաջին օրվա ընթացքում չեմպիոնուհին կարծես ուշքի եկավ և վստահորեն հեռացավ մրցակիցներից՝ երեք տեսակի ծրագրից հետո հավաքելով 165 միավորի առավելություն և համաշխարհային ռեկորդի գրաֆիկին զիջելով ընդամենը 11 միավորով։ Այնուամենայնիվ, 200 մ մրցավազքում նա խորացրեց հեռացատկի ժամանակ ստացած վնասվածքը և չկարողացավ ավարտել ելույթները՝ թողնելով վազքուղին պատգարակով։ Նրա բացակայության դեպքում տիտղոսը նվաճեց մեկ այլ գերմանացի կին՝ Սաբինա Բրաունը։

1992 թվականին Ջոյներ-Քերսին օլիմպիական ընտրության ժամանակ ցույց տվեց 6695 միավոր։ Չնայած նրան, որ ամենամոտ մրցակիցը նրան հետ էր մնում ավելի քան 460 միավորով, չեմպիոնուհու համար դա ամենավատ ցուցանիշն էր 1985 թվականից ի վեր, Բոբ Քերսին մամուլի ներկայացուցիչներին հաստատել է, որ իր կնոջը հետապնդում են անցյալ տարվա վնասվածքի մասին հիշողությունները։ Այնուամենայնիվ, նա մոտեցավ Օլիմպիական խաղերին՝ 14 անգամ անընդմեջ հաղթելով յոթնամարտի մրցումներում։ Օլիմպիական մրցաշարի առաջին օրը Ջոյներ-Քերսիի և Բրաունի միջև համառ պայքար ծավալվեց. ամերիկյան մամուլում նույնիսկ մեղադրանքներ հայտնվեցին Բրաունի և ընդհանրապես գերմանական աթլետիկայի պատվիրակության հասցեին՝ փորձելով սաբոտաժի ենթարկել գործող չեմպիոնուհու ելույթը։ Գերմանուհիները կտրականապես հերքել են այդ մեղադրանքները։ Այնուամենայնիվ, մրցումային երկրորդ օրը ամերիկուհին վերջապես առաջ անցավ՝ սովորականից լավ հանդես գալով նիզակի նետման մեջ, և արդյունքում հերթական անգամ հաղթահարեց 7000 միավորի արգելքը։ Նրա արդյունքը (7044 միավոր) գրեթե 200 միավորով ավելի լավն էր, քան արծաթե մեդալ նվաճած Իրինա Բելովան։ Ջոյներ-Քերսին դարձավ պատմության մեջ առաջին յոթնամարտիկը, ով երկու անգամ անընդմեջ հաղթեց Օլիմպիական խաղերում, և երկրորդ ամերիկացի աթլետը Վայոմիա Թայեսից հետո, ով երկու անընդմեջ Օլիմպիական խաղերում նվաճեց ոսկե մեդալ։ Հեռացատկում նա այս անգամ բավարարվեց միայն բրոնզով՝ զիջելով ոչ միայն մշտական մրցակցին՝ ի դեմս Դրեքսլերի, այլև միացյալ թիմը ներկայացնող Ինեսա Կրավեցին 2012-2013 թվականներին։

1993 թվականին Ջոյներ-Քերսին գնաց Շտուտգարտի աշխարհի առաջնություն՝ իր երկու հիմնական առարկաներում ԱՄՆ չեմպիոնի կոչումով։ Առաջնությունում նա, սակայն, ամբողջովին հրաժարվել է հեռացատկի հատվածում ելույթից, իսկ յոթնամարտի մրցումներում ցույց է տվել իր համար միջակ արդյունքներ։ Ծրագրի վերջին տեսքից՝ 800 մետր վազքից առաջ, Ջոյներ-Քերսին պարտվել է մրցույթի տիրուհի Սաբինե Բրաունին, ով աչքի է ընկել նիզակի նետմամբ, 7 միավորով։ Սա նշանակում էր, որ վերջնական մրցավազքում նա պետք է հաղթեր Բրաունին մոտ 3 մետր կամ 0,5 վայրկյան ընդհանուր հաղթանակի համար։ Այնուամենայնիվ, ամերիկուհին նույնիսկ ավելի լավ հանդես եկավ, քան պահանջվում էր՝ երկրորդ շրջանում կտրվելով Բրաունից և շրջանցելով նրան ավելի քան 3 վայրկյան։ Ընդհանուր առմամբ, ամերիկուհին Բրաունից առաջ է անցել 40 միավորով (6837 ընդդեմ 6797)՝ վերջին մի քանի տարիների ընթացքում ամենափոքր տարբերությունը։ Յոթամարտի այս հաղթանակը Ջոյներ-Քերսիի համար 17-րդ անընդմեջ հաղթանակն էր՝ չհաշված այն մրցումները, որոնցում նա դուրս եկավ մրցավազքից։

1994 թվականը Ջոյներ-Քերսիի համար նշանավորվեց հեռացատկի կրկնակի հաղթանակով ԱՄՆ-ի առաջնություններում. փակ տարածքներում նա հաղթեց 7 մ 13 սմ արդյունքով՝ սահմանելով ազգային ռեկորդ դահլիճներում, իսկ դրսում նա ցատկեց մեկ սանտիմետր հեռավորության վրա։ Այս տիտղոսներին Նա նաև ավելացրեց երկրի ամառային առաջնության ոսկե մեդալը 100 մ արգելավազքում՝ 12,88 վրկ արդյունքով՝ դառնալով ԱՄՆ առաջնությունների պատմության մեջ առաջին կինը, ով հաղթեց հեռացատկում և արգելապատնեշում։ Մայիսին Ջոյներ-Քերսին բարելավեց հեռացատկի անձնական և ազգային ռեկորդը՝ Նյու Յորքի խաղերում ցույց տալով 7 մ 49 սմ արդյունք՝ չորս սանտիմետրով ավելի լավ, քան իր նախորդ նվաճումը։ Հուլիսին Սեստրիերի (Իտալիա) մրցումներում նա մրցաշրջանի ընթացքում երկրորդ անգամ ցատկեց 7 մ 49 սմ, այս արդյունքը, որը նա ցույց տվեց մեկ տարվա ընթացքում երկու անգամ, մնում է երկրորդը 2020-ականների հեռացատկի պատմության մեջ։ Սանկտ Պետերբուրգում կայացած Բարի կամքի խաղերում յոթնամարտում մրցող ամերիկուհուն գրեթե որակազրկել են ծրագրի նախավերջին տեսքից՝ նիզակ նետելուց հետո։ Այս տեսարանից առաջ երկրպագուներից մեկը գարեջուր է թափել արկերի վրա, և արդյունքում ռուս մրցավար Ալբերտ Կալինը մեղադրել է մրցույթի առաջատար Ջոյներ-Կերսիին նիզակի վրա կպչուն հետքեր օգտագործելու մեջ՝ ափի հետ ձգումը բարելավելու համար։ Բոբ Քերսին մրցավարից ներողություն է պահանջել, որը չի ներկայացվել, սակայն արդյունքում ամերիկուհուն միայն նախազգուշացրել են եւ թույլ տվել ավարտել մրցումները։ 800 մ վերջնական մրցավազքում նա մնաց վերջինը և ավարտեց ընդհանուր 6606 միավորով, ինչը նրա համար ամենավատն էր 1984 թվականի Օլիմպիական խաղերում կրած պարտությունից հետո։ Այնուամենայնիվ, Սանկտ Պետերբուրգում այդ գումարը նրան բավական էր հաղթանակի համար։

### Ելույթների ավարտ
thumb|right|180px|1996 թվական
1995 թվականի համար Ջոյներ-Քերսին ԱՄՆ ազգային առաջնությունների մրցանակների հավաքածուին ավելացրեց ևս երեքը՝ հեռացատկում ձմեռային առաջնությունում և նույն կարգապահությունում և ամառային յոթնամարտում։ Այնուամենայնիվ, այս բոլոր արդյունքները հեռու էին այն արդյունքներից, որոնք նա ցույց տվեց իր լավագույն տարիներին. այսպիսով, հեռացատկում հաղթելու համար սենյակում բավական էր 6 մ 72 սմ ցատկը, իսկ յոթնամարտում՝ 6375 միավոր։

1996 թվականի հունիսին օլիմպիական ազգային ընտրության ժամանակ Ջոյներ-Կերսին մնաց միայն երկրորդը յոթնամարտում, բայց հեռացատկում կրկին հաղթեց 7 մ 4 սմ արդյունքով։ Երկու արդյունքներն էլ նրան տեղ ապահովեցին Ատլանտայի Խաղերում։ Բուն օլիմպիադայում ամերիկուհին չի կարողացել ավարտել մրցումները յոթնամարտում՝ աջ ծնկատակի ջիլի վնասվածքի պատճառով արգելապատնեշից հեռանալուց հետո։ Չնայած վնասվածքին՝ նա մասնակցել է իր երկրորդ կարգապահությանը՝ հեռացատկին։ Այս տեսակի եզրափակիչում Ջոյներ-Կերսին հինգ փորձից հետո զբաղեցրել է միայն յոթերորդ տեղը, սակայն վերջին ցատկում հաղթահարել է 7 մետր նշագիծը և տեղափոխվել երրորդ հորիզոնական։ Օլիմպիական խաղերից հետո նա վերսկսել է բասկետբոլային կարիերան որպես ամերիկյան բասկետբոլի լիգայի խաղացող «Ռիչմոնդ Ռեյջ» ակումբի կազմում, սակայն արդեն մրցաշրջանի կեսին լքել է թիմը և վերադարձել հեռացատկ՝ մասնակցելով փակ ձմեռային մրցումներին։

1998 թին Ջոյները վերադարձավ աթլետիկա և չորրորդ անգամ անընդմեջ շահեց բարի կամքի խաղերը յոթնամարտի ծրագրում։ Եզրափակիչ 800 մ վազքից առաջ նա 46 միավոր է տարել երկրորդ տեղի համար, և պաշարը հազիվ է բավականացրել, որպեսզի առաջ չթողնի մյուս երկու ամերիկուհիներին՝ Դիդի Նեյթանին և Քելլի Բլեր-Լաբաունտիին։ Այս ելույթը նրա համար վերջինն էր այս կարգապահությունում։ 2000 թվականին Ջոյներ-Քերսին մասնակցեց Սիդնեյի Օլիմպիական խաղերի հեռացատկի ազգային ընտրությանը՝ փորձելով կարիերայի ընթացքում հայտնվել հինգերորդ Օլիմպիական խաղերում, բայց մնաց միայն վեցերորդը եզրափակիչ խմբում և դրանով ավարտեց մարզական կարիերան։

### Անձնական ռեկորդներ

## Գնահատականներ և ձեռքբերումներ
* Կրկնակի օլիմպիական չեմպիոն յոթնամարտում (1988, 1992), հեռացատկի օլիմպիական չեմպիոն (1988)։
* Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր (1984), հեռացատկի կրկնակի բրոնզե մեդալակիր (1992, 1996)։
* Յոթամարտի աշխարհի կրկնակի չեմպիոն (1987, 1993), հեռացատկի աշխարհի կրկնակի չեմպիոն (1987, 1991)։
* Յոթամարտի և հեռացատկի ԱՄՆ բազմակի չեմպիոն, ԱՄՆ չեմպիոն (1994) 100 մ արգելավազքում։
* ԱՄՆ բազմակի չեմպիոն փակ հեռացատկում և 60 մ արգելավազքում։
* Յոթամարտի Բարի կամքի խաղերի քառակի և միակ հաղթող։
* 1987 թվականի Պանամերիկյան խաղերի հեռացատկի չեմպիոն։
* 1995 թվականի հեռացատկի Գրան Պրիի եզրափակչի հաղթող.
* Աշխարհի գործող ռեկորդակիր յոթնամարտում, հեռացատկում և 50 մ արգելավազքում գործող ազգային ռեկորդակիր։
* Հոնդա-Բրոդերիկի գավաթակիր՝ որպես տարվա լավագույն ուսանող մարզիկ (1984)։
* Ջեյմս Սալիվանի մրցանակի դափնեկիր՝ որպես ԱՄՆ-ի լավագույն սիրողական մարզիկ (1986).
* «Ասոշիեյթեդ Պրես»-ի վարկածով տարվա մարզիկ (1987)։
* Ջեսսի Օուենսի մրցանակի կրկնակի դափնեկիր՝ որպես ԱՄՆ-ի լավագույն աթլետուհի (1986, 1987)։
* *Track & Field News* ամսագրի վարկածով աշխարհի լավագույն աթլետի կոչման եռակի դափնեկիր (1986, 1987, 1994)։
* Նույն ամսագիրը հինգ անգամ ճանաչվել Է ԱՄՆ-ի լավագույն մարզիկ (1986, 1987, 1991, 1992, 1994)։
* 20-րդ դարի ամառային Օլիմպիական խաղերի մեծագույն մասնակիցն ըստ «Ասոշիեյթեդ Պրես»-ի։
* 20-րդ դարի մեծագույն մարզուհին՝ ըստ Sports Illustrated for Women ամսագրի։
* 2001 թվականին NCAA-ի կողմից ճանաչվել է 25 տարվա լավագույն ուսանող-մարզիկ։
* 2004 թվականից ԱՄՆ օլիմպիական և պարալիմպիկ Փառքի սրահի անդամ.
* IAAF -ի Փառքի սրահի անդամ իր գոյության առաջին տարվանից (2012)։
* Կալիֆորնիայի (2007 թվականից) և Միսուրիի (2018 թվականից) Սպորտային Փառքի սրահների անդամ։
* Պատվավոր ակադեմիական աստիճանների դափնեկիր Սենթ Լուիսի Միսսուրիի համալսարանից, Վեբսթերի համալսարանից (Միսսուրի) և Սփելման քոլեջից (Ջորջիա)։
* «Հարլեմ Գլոբտրոտերս» բասկետբոլի տղամարդկանց թիմի պատվավոր խաղացող (1999)։

Ջոյներ-Քերսին միակ մարզիկն է, ով Օլիմպիական խաղերում հաղթել է բազմամարտում և առանձին կարգապահությունում (հեռացատկ)։ 1976 թվականի օլիմպիական չեմպիոն Բրյուս Ջենները 1992 թվականի Օլիմպիական խաղերից հետո Ջոյներ-Քերսիին անվանել է պատմության մեջ ամենամեծ աթլետը՝ անկախ սեռից։

Քանի որ 1980-ականների երկրորդ կեսի ԱՄՆ-ի երկու լավագույն աթլետները հարազատ էին, մամուլը հաճախ համեմատում էր նրանց՝ ամեն կերպ ընդգծելով նրանց ոճի տարբերությունները։ Ի տարբերություն իր հարսի՝ Ֆլորենսի, ով մեծ ուշադրություն էր դարձնում սեփական արտաքինին ոչ միայն առօրյա կյանքում, այլև մրցումների ժամանակ, Ջոյներ-Քերսին՝ որպես մարզուհի, ամբողջովին կենտրոնացած էր արդյունքների վրա և ցուցադրում էր իր անձի կանացի կողմը միայն մրցումներից ազատ ժամանակ։ Լրագրողները, որոնք մեծ ուշադրություն էին դարձնում Ֆլորենսի արտաքինին, նրա գլամուրային ոճին և զգեստապահարանի հետ կապված փորձերին, նման բան էին սպասում նաև Ջոյներ-Քերսիից, բայց նա պատասխանել է, որ արեւի տակ հոգնեցուցիչ մրցումներից հետո չի կարող այնպես թվալ, կարծես նոր է դուրս եկել գեղեցկության սրահից։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
----
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:Ամերիկացի օլիմպիական չեմպիոններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի բասկետբոլիստուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի մարզիկներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի բարերարներ