Սինթիա Լենոն

**Սինթիա Լենոն** (), բրիտանացի նկարիչ և գրող, Ջոն Լենոննի առաջին կինը։

Ծնվել է Բլեքփուլում և մեծացել Ուիրալ թերակղզու Հոյլեյք քաղաքում։ Փաուելը սովորել է Լիվերպուլի արվեստի քոլեջում, որտեղ ուսանող էր նաև Լենոնը։ Փաուելի և Լենոնի հարաբերությունները սկսվել են կալիգրաֆի դասընթացին ծանոթանալուց հետո։ Երբ Լենոնը «The Beatles» խմբի հետ ելույթներ էր ունենում Համբուրգում, Փաուելը Լիվերպուլի Վուլթոն արվարձանի, Մենլավ պողոտա 251 հասցեում գտնվող նրա ննջասենյակը վարձակալել էր Լենոնի մորաքույր և օրինական խնամակալ ՝ Միմի Սմիթից։ Երբ Փաուելը հղիացավ իրենց տղայով ՝ Ջուլիանով, զույգը 1962 թվականի օգոստոսին ամուսնացավ։ 1964–1968 թվականներին նրանք բնակվում էին Ուեյբրիջում գտնվող Քենվուդում, որտեղ Փաուելը զբաղվում էր տնային տնտեսությունը և Լենոնի հետ մասնակցում էր Լոնդոնում կենտրոնացած հասարակական կյանքին։ 1968 թվականին Լենոնը լքեց Փաուելին՝ հանուն ճապոնացի նկարչուհի Յոկո Օնոյի, իսկ զույգը ամուսնալուծվեց 1968 թվականի նոյեմբերին՝ դավաճանության պատճառով։

Փաուելը հետագայում ունեցել է ևս երեք ամուսնություն։ 1978 թվականին նա հրատարակել է հուշագրական գիրք՝ *A Twist of Lennon*, իսկ 2005 թվականին՝ ավելի անձնական բնույթի կենսագրություն՝ *John* վերնագրով։ Տարիների ընթացքում Փաուելը մի քանի անգամ աճուրդի է հանել Լենոնի հետ իր կյանքի հետ կապված հուշանվերներ։ Կյանքի վերջին տարիներին Փաուելը բնակվում էր Իսպանիայի Մայորկա կղզու Պալմա Նովա քաղաքում, որտեղ էլ մահացել է 2015 թվականին։

## Մանկություն և պատանեկություն
Սինթիա Փաուելը ծնվել է Բլեքփուլում՝ 1939 թվականի սեպտեմբերի 10-ին, Նա Ջեներալ Էլեկտրիկ ընկերության աշխատակից Չարլզ Փաուելի և նրա կնոջ Լիլիանի երեխաներից կրտսերն էր, նրանք ունեին ևս երկու որդի ՝ Չարլզ և Էնթոնի անուններով։ Նրա ծնողնորը Լիվերպուլից էին, բայց նրա մայրը (այլ հղի կանաց հետ միասին) Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի մեկնարկից հետո տեղափոխվեց ավելի ապահով համարվող Բլեքփուլ քաղաք և սկսեց ապրել ծովափնյա փոքրիկ հյուրատան մեկ սենյակում։ Երեխայի ծնվելուց հետո Լիվերպուլը դարձավ գերմանական օդային ռմբակոծությունների կիզակետ, այդ պատճառով Փաուելների ընտանիքը տեղափոխվեց երկսենյականոց կիսակառույց Հոյլեյքում, Ուիրալի թերակղզում գտնվող միջին խավի համար տարածք, որը Լիվերպուլի բնակիչների կարծիքով «շքեղ» էր։ 11 տարեկանում Փաուելը *Liverpool Echo* թերթի կողմից կազմակերպած մրցույթում արժանացավ նկարչական մրցանակի։ Մի տարի հետո նա ընդուվեց Լիվերպուլի Երեխաների Արվեստի Դպրոց, որտեղ սովորում էր նաև Բիլլ Հերին, ով հետո դարձավ Լիվերպուլի *Mersey Beat* թերթի խմբագիրը։

## Արվեստի քոլեջ
Երբ Փաուելը 16 տարեկան էր, նրա հայրը մահացավ թոքերի երկարատև քաղցկեղից։ Մահից առաջ նա դստերը ասել էր, որ պետք է աշխատանք գտնի ՝ մորը օգնելու համար և, որ այլևս չի կարողանա հաճախել արվեստի դպրոց։ Սակայն մայրը ցանկանում էր, որ նա կրթություն ստանա, այդ իսկ պատճառով Փաուելը տունը վարձով է տալիս չորս էլեկտրիկ ուսանողնորի։ 1977 թվականի սեպտեմբերին նա ընդունվեց Լիվերպուլի Արվեստի Քոլեջ։ Չնայած սովորում էր գրաֆիկա, հաճախում էր նաև տառարվեստի դասերի, ինչպես Ջոն Լենոնը։ Վերջինս երբեք իր հետ նկարչական գործիքներ չէր ունենում և միշտ Փաուելից էր գրիչներ ու մատիտներ վերցնում, հետագայում նա իմացավ, որ Լենոնը այդ բաժնում էր սովորում միայն այն պատճառով, որ այլ դասախոսներ հրաժարվել էին նրան դասավանդելուց։ Փաուելը աչքի էր ընկնում հարգալից պահվածքով և գտնվում էր իր ապագա ամուսնու շրջապատից բավականին տարբերվող սոցիալական շրջանակներում։ Լենոնը և նրա ընկերներից մեկը՝ Ջեֆ Մոհամեդը, հաճախ կատակով լռեցնում էին խոսակցությունը, երբ նա մտնում էր սենյակ՝ ասելով. «Լռություն, խնդրում եմ։ Անպարկեշտ կատակներ չի կարելի , Սինթիան եկավ»։

Մի անգամ Փաուելը լսեց, թե ինչպես Լենոնը քոլեջում գովում շիկահեր մի աղջկա, որն արտաքինով նման էր ֆրանսիացի դերասանուհի Բրիժիտ Բարդոին։ Հաջորդ շաբաթ օրը Փաուելը քոլեջ եկավ մազերը մի քանի երանգով ավելի բաց ներկած։ Լենոնը անմիջապես նկատեց փոփոխությունը և բացականչեց. «Ա՜յքեզ, միսս Հոյլեյք» (այդպիսի մականուն էր նա նրան տվել, ինչպես նաև «Միսս Փաուել» կամ «Միսս Պրիմ»)։ Լենոնը, որը երբեմն հագնվում էր «Teddy Boy» ոճով, երբեմն դասի էր բերում նաև իր կիթառը և մի անգամ երգեց *«Ain’t She Sweet»* երգը հենց Փաուելի համար։

### Հարաբերություններ Ջոն Լենոնի հետ
Քոլեջի կիսամյակի ավարտական խնջույքից հետո Լենոնը հարցրեց Փաուելին՝ արդյոք նա կցանկանա՞ իր հետ «հանդիպել»։ Փաուելը շտապ պատասխանեց, որ նշանված է Հոյլեյքից մի երիտասարդի հետ, թեև նշանադրությունն արդեն ավարտված էր․ Լենոնը կոպիտ պատասխանեց. «Ես քեզ ամուսնության առաջարկ չարեցի, չէ՞»։ Ավելի ուշ նա կրկին մոտեցավ և հրավիրեց նրան Cracke փաբ։ Փաուելը շփոթվեած էր, երբ Լենոնը ամբողջ երեկոյի ընթացքում անտեսեց իրեն, սակայն վերջում կատակով ընդգրկեց նրան ընկերական խմբի մեջ։ 
մինի|Կրեկի փաբը
1958 թվականի աշնանը Փաուելը վերջնականապես խզեց նախկին նշանադրությունը, իսկ Լենոնը բաժանվեց արվեստի մեկ այլ բաժնի  ուսանողուհուց՝ Թելմա Փիքլզից։ Լենոնի խանդը երբեմն դրսևորվում էր բռնի վարքով․ մի անգամ, երբ նա տեսավ, որ Փաուելը պարում է իր ընկեր Ստյուարտ Սաթքլիֆի հետ, ապտակեց նրան՝ այնպես, որ նրա գլուխը դիպավ պատին։ Այդ միջադեպից հետո Փաուելը երեք ամսով խզեց հարաբերությունները, սակայն Լենոնի բազմակի ներողություններից հետո նրանք վերականգնեցին հարաբերություննորը։

Արվեստի դպրոցում Փաուելի առաջադիմությունը սկսեց տուժել, և դասախոսները զգուշացրին, որ Լենոնի հետ հարաբերությունները նրան վնասում են։  Լեննոնը շարունակում էր անտարբեր մնալ Փաուելի հանդեպ, հետագայում նա խոստովանեց․ «Երկու տարի մի տեսակ կույր կատաղության մեջ էի։ Կամ հարբած էի, կամ կռվում էի։ Նույնն էր նաև իմ մյուս ընկերուհիների դեպքում։ Ինձ հետ ինչ-որ բան այնպես չէր»։ Նրա մանկության ընկեր Թոնի Բրամվելը հետագայում ասել է․ «Սինթիան գեղեցիկ էր՝ թե արտաքինով, թե ներքին աշխարհով։ Չնայած գիտեր, որ նա կարող է ճանապարհին սիրահարվել ուրիշներին, ամբողջովին նվիրված էր նրա հաջողությանը և մեծ ազդեցություն ուներ նրա վրա։ Լենոնը անվստահ էր, իսկ Սինթիան օգնում էր նրան՝ կարծես ամրապնդելով նրա թույլ կողմերը»։

«Բիթլզ»-ի առաջին հյուրախաղերը Համբուրգում կայացավ 1960 թվականին, այդ ժամանակ Լենոնը հաճախ կրքոտ նամակներ էր ուղարկում Փաուելին։ Վերադառնալուց հետո Լենոնի մորաքույրը և օրինական խնամակալը՝ Միմի Սմիթը, դժգոհեց, որ նա շատ գումար է ծախսել Փաուելի համար թանկարժեք բաճկոն գնելու վրա, և նույնիսկ ձեռքի հայելին նետեց նրա վրա։ Սմիթը հաճախ սառն ու կոպիտ վերաբերմունք ուներ Փաուելի հանդեպ, իսկ Լենոնը մորաքրոջը հաճախ անվանում էր  «հանցագործիի ընկերուհի»( gangster's moll)։ 1961 թվականին «Բիթլզ»-ը կրկին մեկնեց Համբուրգ։ Երկու շաբաթ անց, Զատկի տոներին, Փաուելը և Դոթ Ռոուն (Փոլ Մաքքարթնիի այն ժամանակվա ընկերուհին) այցելեցին նրանց։ Երկար ելույթների պատճառով նրանք ստիպված էին ամբողջ գիշեր արթուն մնալ ևդրա համար ընդունել պրելուդին,որը խմբի անդամները ևս ընդունում էին։ Լենոնը և Փաուելը բնակվում էին Ստյուարտ Սաթքլիֆի ընկերուհու՝ Աստրիդ Կիրխհերի մոր տանը։

Համբուրգից վերադառնալուց հետո Փաուելի մայրը՝ Լիլիանն, ասաց, որ իր զարմիկն ու նրա ամուսինը նորածին երեխայի հետ արտագաղթում են Կանադա, և ինքը՝ Լիլիանը, նույնպես պատրաստվում է մեկնել նրանց հետ՝ ուսուցչի կրթություն ստանալու համար։ Փաուելը սպասեց, մինչև Լենոնը վերադառնա, ապա դիմեց Միմի Սմիթին՝ խնդրելով սենյակ վարձել Մենլավ պողոտայի 251 հասցեում գտնվող տանը։ Սմիթը վարձով տվեց մուտքի դռան վերևում գտնվող փոքր սենյակը (որը նախկինում Լենոնի ննջասենյակն էր), սակայն պահանջեց, որ նա նաև տնային գործեր կատարի։ Երբ ուսանողական կրթաթոշակը ավարտվեց, Փաուելը աշխատանքի անցավ Լիվերպուլի Woolworths խանութում՝ վարձավճարը հոգալու համար։ Նույն թվականին, երբ Լենոնը դարձավ 21 տարեկան, Նա 100 ֆունտ ստեռլինգ ստացավ իր մորաքույր ՝ Էլիզաբեթ Սաթերլենդից (ում նա անվանում էր "մայրիկ"), ով ապրում էր Էդինբուրգում և ՄաքՔարթնիի հետ մեկնում Էր Փարիզ։  Փաուելը չկարողացավ ուղեկցել նրանց, քանի որ պատրաստվում էր ավարտական քննություններին:

1962 թվականի ապրիլին, երբ Լենոնը կրկին մեկնել էր Համբուրգ, Փաուելը Լիվերպուլում՝ Գարմոյլ Ռոուդի 93 հասցեում, վարձեց փոքր բնակարան։ 1962 թվականի օգոստոսին, ձախողեց արվեստի ուսուցչի դիպլոմային քննությունը, դրանից կարճ ժամանակ անց, նա իմացավ, որ հղի է Լենոնից։ Ավելի ուշ նա պատմել է, որ երբեք հակաբեղմնավորիչ միջոցներ չէին օգտագործել, այդ թեման չէին քննարկել և դրա մասին չէին մտածել։ Երբ նա այդ մասին հայտնեց Լենոնին, վերջինս պատասխանեց․ «Միայն մեկ լուծում կա, Սին, պետք է ամուսնանանք»։

## Ամուսնությունը Լենոնի հետ և Ջուլիանի ծնունդը
Փաուելը և Լենոնը ամուսնացան 1962 թվականի օգոստոսի 23-ին Լիվերպուլի  Mount Pleasant գրանցման սենյակում։ Արարողությանը ներկա էին «Բիթլզ»-ի անդամ Փոլ ՄաքՔարթնին և Ջորջ Հարիսոնին, ինչպես նաև նրանց մենեջեր Բրայան Էպստեյնը, ով հանդես էր գալիս որպես փեսայի եղբայր։ Ծնողնորից ոչ ոք ներկա չէր։ Հարսանիքը որոշ չափոց զավեշտալի ընթացք ունեցավ, քանի որ հենց արարողության սկզբում մի բանվոր դիմացի շենքի ետնաբակում սկսեց օգտագործել մեխանիկական մուրճ, որի աղմուկը խլացնում էր գրանցավարի, Լենոնի և Փաուելի խոսքերը։ Երբ գրանցավարը խնդրեց, որ փեսան առաջ գա, առաջ եկավ Ջորջ Հարիսոնը։ Հարսանիքն անցավ առանց լուսանկարների և ծաղիկների, հարսանեկան խնջույքը տեղի ունեցավ Էպսիտեյնի հրավերով ՝ Քլեյտոն հրապարակի Ռիսսի ռեստորան, որտեղ տեղի էր ունեցել նաև Լենոնի ծնողների ՝ Ալֆրեդ Լենոնի և Ջուլիա Լենոնի հարսանեկան խնջույքը 1938 թվականին։ Լենոնը 21 տարեկան էր, իսկ Փաուելը՝ 22։ Նորապսակները մեղրամիս չունեցան, քանի որ Լենոնը այդ երեկոյան պետք է ելույթ ունենար Չեսթերի Riverpark Ballroom-ում։ Ավելի ուշ սեպտեմբերի 16-ին նրանք մեկնեցին Փարիզ՝ Hotel George V հյուրանոց՝ ուշացած մեղրամսի, սակայն նրանց հետ գնաց նաև Բրայան Էպստեյնը, թեև նա հրավիրված չէր։

Փաուելի հղիության ընթացքում Էպստեյնը նրանց առաջարկեց օգտվել Լիվերպուլի՝  Ֆոլքների փողոցում գտնվող իր բնակարանից, իսկ ծննդաբերության ժամանակ վճարեց մասնավոր հիվանդասենյակի համար։ Չնայած «Բիթլզ»-ը դեռ լայնորեն հայտնի չէր Լիվերպուլից դուրս, քաղաքում նրանք արդեն մեծաթիվ աղջիկ երկրպագուներ ունեին։ Էպստեյնը մեկ պայման դրեց․ ամուսնությունն ու երեխայի սպասումը պետք է գաղտնի պահվեին, որպեսզի երկրպագուները չհիասթափվեն։ Մի անգամ, երբ ամուսնության մասին լուրը սկսեց տարածվել, խումբը դա հերքեց։

Լենոնների որդին՝ Ջուլիան Լենոնը, ծնվեց 1963 թվականի ապրիլի 8-ին, առավոտյան 7:45-ին, Սեֆթըն ընդհանուր հիվանդանոցում։  Լենոնը այդ ժամանակ շրջագայության մեջ էր և որդուն տեսավ միայն երեք օր անց։ Երբ նա վերջապես հասավ հիվանդանոց, ասաց. «Հրաշալի է, Սին։ Տեսնենք՝ ո՞վ է դառնալու հայտնի ռոքեր իր հոր նման»։ Այնուհետև նա տեղեկացրեց, որ Էպստեյնի հետ մեկնելու է չորսօրյա հանգստի՝ Բարսելոնա։ Ավելի ուշ Լենոնը Ջուլիանին անվանել է «շաբաթ երեկոյան պատահականություն» կամ ասել, թե որդին «ծնվել է վիսկիի շշից», այս կերպ ակնարկելով, որ նա պլանավորված երեխա չէր։ Նա հետագայում տարբերություն էր դնում Ջուլիանի և իր երկրորդ որդու՝ Շոն Լենոնի միջև՝ նշելով, որ Շոնը պլանավորված երեխա էր, «և հենց դա է տարբերությունը», սակայն հավելում էր, որ Ջուլիանին պակաս չի սիրում։

## Beatlemania
Ջուլիանի ծնվելու ժամանակաշրջանում «Բիթլզ»-ը Մեծ Բրիտանիայում դարձավ փոփ սենսացիա․ այս երևույթը հայտնի դարձավ որպես «Բիթլմանիա»։ Այն փաստը, որ խմբի անդամներից մեկը ամուսնացած էր և որդի ուներ, այդ ժամանակ հանրությանը հայտնի չէր։ 1963 թվականին New Musical Express-ում հրապարակված «Lifelines of the Beatles» էջում ներկայացվում էին խմբի յուրաքանչյուր անդամի մասին ավելի քան 25 կենսագրական փաստեր, սակայն ոչ մի ակնարկ չկար, որ Լենոնը ամուսնացած է․ նույնիսկ «աղջիկները» նշվում էին որպես նրա հոբբիներից մեկը։

1963 թվականի վերջում, երբ Բիթլմանիան արդեն տարածվել էր Մեծ Բրիտանիայում և Եվրոպայում, մամուլը լսեց Լենոնի կնոջ և երեխայի մասին լուրեր։ Նոյեմբերին և դեկտեմբերին լրագրողները հավաքվեցին Հոյլեյքում գտնվող նրա մոր տան մոտ, որտեղ բնակվում էին Փաուելը և որդին։ Ընկերներն ու հարևանները փորձում էին պաշտպանել նրանց անձնական կյանքը, սակայն լրագրողները հաճախ էին մոտենում Փաուելին։

Նոյեմբերին նա Հոյլեյքի ծխական եկեղեցում կազմակերպեց Ջուլիանի մկրտությունը, սակայն այդ մասին չտեղեկացրեց Լենոնին (որը այդ ժամանակ շրջագայության մեջ էր), քանի որ վախենում էր մամուլի աղմուկից։ Երկու օր անց նա տեղեկացրեց նրան, և Լենոնը զայրացավ, քանի որ չէր ցանկանում, որ որդին մկրտվի, թեև Բրայան Էպստեյնը խնդրել էր դառնալ Ջուլիանի կնքահայրը։ Մկրտությունից կարճ ժամանակ անց բոլոր թերթերը լցված էին Լենոնի գաղտնի կնոջ և որդու մասին պատմություններով։

Բրայան Էպստեյնը մյուս «Բիթլզ»-ներին հորդորեց, որ անեն ամեն ինչ իրավիճակը փրկելու համար  և հույս ուներ, որ թերթերը չեն գրի, թե Սինտիան հղի էր մինչև ամուսնությունը։ Մի քանի ամիս Լենոնի մորաքրոջ տանը ապրելուց հետո զույգը տեղափոխվեց Լոնդոն և գտավ երեք ննջասենյակ ունեցող երկհարկանի բնակարան՝ Emperor’s Gate 13 հասցեում, Քրոմվել Ռոուդի հարևանությամբ։ Դա միանման երկհարկանի բնակարաններից վերինն էր, որոնցից յուրաքանչյուրն զբաղեցնում էր երկու հարկ, և քանի որ  շենքում վերելակ չկար, պետք էր բարձրանալ վեց հարկաբաժին աստիճաններով։ Սինթիան նախ Ջուլիանին էր բարձրացնում բնակարան, ապա կրկին իջնում՝ գնումների պայուսակները վերցնելու համար։ Շուտով երկրպագուները պարզեցին նրանց բնակության վայրը և հաճախ հավաքվում էին միջանցքում, Սինթիան ստիպված էր ճանապարհ բացել նրանց միջով՝ տուն մտնելիս կամ դուրս գալիս։
ձախից|մինի|Լենենները՝ 1964-ին
1964 թվականին Փաուելը ուղեկցեց Լենոնին «Բիթլզ»-ի առաջին ամերիկյան շրջագայության ժամանակ։ Լենոնը թույլ տվեց մամուլին լուսանկարել նրանց միասին, ինչը զայրացրեց Էպստեյնին, քանի որ նա ցանկանում էր գաղտնի պահել նրանց ամուսնությունը։ Շրջագայության ընթացքում մի անգամ նրան թողեցին Նյու Յորքում, իսկ Լենոնն ու մյուսները շտապ նստեցին մեքենա, իսկ Մայամիում նա ստիպված էր երկրպագուների օգնությամբ համոզել անվտանգության աշխատակցին, թե ով է ինքը։ Լենոնի արձագանքը եղավ․ «Հաջորդ անգամ այդքան դանդաղ մի եղիր․ կարող էին քեզ սպանել»։ Դա միակ դեպքն էր, երբ Սինթիան նրանց հետ շրջագայության մասնակցեց։ Emperor’s Gate հասցեում իրավիճակն ավելի էր վատանում․ երկրպագուները մաստակ էին լցնում բնակարանի փականի մեջ և պոկում նրա կամ Լենոնի հագուստից ինչ պատահեր՝ տուն մտնելիս կամ դուրս գալիս։ Ամերիկացի աղջիկները նրան նամակներ էին գրում՝ հայտարարելով Ջոնի հանդեպ իրենց խելահեղ սիրո մասին, իսկ մյուս «Բիթլզ»-ների կանայք նույնպես նման նամակներ էին ստանում։ Նույնիսկ 1967 թվականին «Բիթլզ»-ի կանայք երբեմն ֆիզիկական վտանգի էին ենթարկվում երկրպագու աղջիկների կողմից․ Սինթիայի ոտքերին հարվածել էր մի աղջիկ, պահանջելով, որ նա «մենակ թողնի Ջոնին»։

Քանի որ Լենոնը մշտապես շրջագայության էր կամ ձայնագրման, 1966 թվականին ենթադրյալ ընտանեկան արձակուրդները անցնում էին Սեն Մորիցում՝ պրոդյուսեր Ջորջ Մարտինի և նրա ընկերուհու հետ դահուկ քշելով, կամ Իռլանդիայում մի ամրոցում՝ Ջորջ Հարիսոնի և նրա կնոջ՝ Փեթթի Բոյդի հետ։ Սակայն նույնիսկ այդ հանգիստները հաճախ բացահայտվում էին երկրպագուների կողմից, և Սինթիան ու Փեթթին ստիպված էին Իռլանդիայում փախչել՝ աղախինների հագուստով։ Երկար ձայնագրությունների և շրջագայությունների պատճառով Լենոնը սովորաբար օրերով քնում էր տուն վերադառնալուց հետո։ Երբ Լենոնը սկսեց նկարահանվել «How I Won the War» ֆիլմում Իսպանիայի Ալմերիա քաղաքում, նա խոստացավ կնոջն ու որդուն, որ երկու շաբաթ անց կարող են միանալ իրեն։ Սկզբում նրանց տրամադրված փոքր բնակարանը շուտով փոխարինվեց վիլլայով, երբ Ռինգո Սթարը և նրա կինը նույնպես միացան նրանց։

## Kenwood
### Ընտանեկան կյանք
«Բիթլզ»-ի հաշվապահը Բրայան Էպստեյնին խորհուրդ տվեց, որ խմբի անդամները տուն գնեն Էշերում՝ նրա տան մոտակայքում։ Այդ պատճառով Լենոնը 1964 թվականի հուլիսին գնեց Kenwood անունով տունը։ Այն mock-Tudor ոճով առանձնատուն էր՝ երեք ակր տարածքի վրա, Ուեյբրիջում, որտեղ արդեն բնակվում էր Քլիֆ Ռիչարդը։ Լենոնը տան վերանորոգման վրա ծախսեց գնման սկզբնական՝ 20,000 ֆունտ արժեքից կրկնակի ավելի գումար։ Տան 22 սենյակներից հետո մնացին 17-ը։ Նոր խոհանոցը այնքան ժամանակակից և բարդ էր, որ հարկ եղավ մասնագետ հրավիրել՝ բացատրելու, թե ինչպես է ամեն ինչ աշխատում։ Վերանորոգման երկարատև աշխատանքների ընթացքում զույգը ինը ամիս ապրեց ձեղնահարկի ննջասենյակում։ Չնայած Սինտիան սիրում էր հյուրեր ընդունել մեծ սենյակներում, Լենոնը սովորաբար գտնվում էր տան հետևի փոքր արևկող սենյակում, որը նայում էր լողավազանին և հիշեցնում էր նրա մորաքրոջ ապակեպատ պատշգամբը Լիվերպուլում։ Նրանք ունեին կատու, որի անունը Միմի էր՝ Լենոնի մորաքրոջ անունով։ Սինտիան ինքն էր խնամում Ջուլիանին՝ առանց դայակի, թեև երբեմն վարձում էին դայակներ։ Նա նաև ինքն էր պատրաստում ուտելիքը, սակայն ունեին տնային տնտեսուհի, այգեպան և վարորդ, որոնք ապրում էին առանձին։

Վարորդական քննությունը հանձնելուց հետո Լենոնը նրան անակնկալ կերպով գնում էր տարբեր մեքենաներ՝ առանց նախապես խորհրդակցելու․ սպիտակ Mini, ոսկեգույն Porsche, կարմիր Ferrari և կանաչ Volkswagen Beetle։ Սինթտիան մտերիմ հարաբերություններ ուներ Փեթթի Բոյդի և Մորին Սթարքիի (Ռինգո Սթարի կնոջ) հետ, քանի որ նրանք ապրում էին մոտակայքում և հաճախ միասին էին գնում հանգստի կամ գնումների։ Նրան հաճախ լուսանկարում էին «Բիթլզ»-ի ֆիլմերի պրեմիերաներին և հատուկ միջոցառումներին, երբեմն նաև Լենոնի և Ջուլիանի հետ՝ տանը։ Այդպիսով նա ոչ միայն մայր էր, այլև «Բիթլզի կնոջ» դեր էր կատարում։ Լենոնները հաճախ այցելում էին Լոնդոնի կենտրոնի գիշերային ակումբներ մինչև լուսաբաց, իսկ հետո Սինթիան Ջուլիանին տանում էր դպրոց։ Kenwood-ը դարձավ վայր, որտեղ հաճախ էին հավաքվում մյուս «Բիթլզ»-ները, ամերիկացի երաժիշտներ և նույնիսկ անծանոթ մարդիկ, որոնց հետ Լենոնը ծանոթացել էր նախորդ գիշեր Լոնդոնի ակումբներում։ 1965 թվականին Սինտիան Kenwood-ի դուռը բացեց և տեսավ մի տղամարդու, որը «թափառականի» էր նման, բայց ուներ ամուսնու դիմագծերը։ Պարզվեց, որ նա Ալֆրեդ Լենոնն էր՝ Լենոնի հայրը, ում նա տարիներ շարունակ չէր տեսել։ Լենոնը զայրացավ՝ պատմելով, որ հայրը մի քանի շաբաթ առաջ արդեն այցելել էր Էպստեյնի գրասենյակ։ Երեք տարի անց Ալֆրեդ Լենոնը կրկին հայտնվեց Kenwood-ում՝ իր 19-ամյա նշանածի՝ ուսանողուհի Փոլին Ջոնսի հետ։ Նա խնդրեց, որ Փոլինին աշխատանք տան, և նա սկսեց օգնել Ջուլիանին և երկրպագուների նամակների կույտերին։ Լենոնի հայրը և նրա նշանածը մի քանի ամիս ապրեցին ձեղնահարկի ննջասենյակում։ Kenwood-ում տված հարցազրույցում Լենոնը ասաց․ «Ահա ես իմ Հենզել և Գրետել տան մեջ՝ հայտնի և հարուստ, բայց չեմ կարող որևէ տեղ գնալ։ Ինչ-որ ուրիշ բան պետք է անեմ, միայն չգիտեմ՝ ինչ, բայց սա հաստատ ինձ համար չէ»։

### Թմրանյութեր
Սինթիան գիտեր, որ ամուսինը օգտագործում էր Preludin և կանոնավոր կերպով ծխում էր կանեփ, սակայն կարծում էր, թե դրանք շատ վտանգավոր չեն։ 1965 թվականի մարտի 27-ին ատամնաբույժ Ջոն Ռայլիի կազմակերպած ընթրիքի ժամանակ Լենոնին, Հարիսոնին և նրանց կանանց առանց վերջիններիս իմացության LSD տրվեց։ Թեև նրանց խորհուրդ տվեցին չլքել տունը, Հարիսոնը մեքենայով տարավ նրանց տարբեր գիշերային ակումբներ, իսկ Ռայլին հետևում էր տաքսիով։ Ad Lib ակումբում նրանք կարծեցին, թե վերելակը այրվում է, և սկսեցին գոռալ, ապա սողալով դուրս եկան վերելակից, որտեղ նրանց սպասում էին Միք Ջագերը, Մարիանն Ֆեյթֆուլը և Ռինգո Սթարը։ Հետագայում Հարիսոնը նրանց տուն տարավ՝ վարելով Փեթթիի Mini Cooper-ը ոչ ավելի, քան 10 մղոն/ժ արագությամբ, քանի որ ինքն էլ էր զգում թմրանյութի ազդեցությունը։ Այդ գիշեր նրանք Kenwood-ում մնացին արթուն՝ ամբողջությամբ զգալով իրենց առաջին LSD փորձի ազդեցությունը։

Այնուհետև Լենոնը սկսեց պարբերաբար օգտագործել LSD՝ շարունակելով նաև կանեփի ամենօրյա օգտագործումը։ Սինտիան երկար համոզելուց հետո ևս մեկ անգամ փորձեց LSD, սակայն կրկին ունեցավ բացասական փորձառություն։ Չնայած սկզբում հայտարարեց, որ այլևս չի օգտագործի այն, մի քանի շաբաթ անց կրկին ընդունեց՝ Էպստեյնի գյուղական տան՝ երեկույթի ճանապարհին։ Թմրանյութի հոգեբանական ազդեցությունները նրան դուր չէին գալիս, բայց նա նկատում էր ամուսնու փոփոխությունը․ «Կարծես ապրում էի մեկի հետ, ով հենց նոր էր կրոն գտել։ Լարվածությունն ու դյուրագրգռությունը փոխարինվել էին ըմբռնումով և սիրով»։ 1970 թվականին Լենոնը խոստովանեց, որ 1965-ից ի վեր հավանաբար հազար անգամ LSD է օգտագործել՝ ասելով․ «Ես ուղղակի անընդհատ ընդունում էի այն»։ Հետագա տարիներին Սինթիան պնդում էր, որ Ջոնի թմրանյութերի օգտագործումը իրենց ամուսնության ավարտի սկիզբն էր։

1967 թվականին Լենոնի մանկությունից եկող ագրեսիվ գծերը կարծես անհետացել էին։ Նա ժամերով նստում էր արևկող սենյակում կամ այգում՝ մտքերի մեջ խորասուզված։ Նա դարձավ քիչ շփվող մարդկանց մեծամասնության, այդ թվում՝ Սինթիայի հետ (թեև ոչ մյուս «Բիթլզ»-ների՛ ովքեր իրար հասկանում էին գրեթե առանց խոսքի)։ Մի անգամ Սինտիան դժգոհեց․ «Ես կուզեի մեր սեփական արձակուրդը՝ Ջոնը, Ջուլիանն ու ես»։ Լենոնը պատասխանեց․ «Լավ, գիտեմ, բոլորս կգնանք Քորնուոլում մի փոքրիկ տնակ՝ ժայռի վրա»։ Սակայն անմիջապես ավելացրեց․ «Բայց ես այս անիծյալ երգերն ունեմ գրելու։ Պետք է աշխատեմ՝ արդարացնելու համար իմ գոյությունը»։ Սինտիան հասկանում էր նրա բնավորությունը, բայց հիասթափված էր, որ երբեք չզարգացրեց իր սեփական կարիերան՝ օգտագործելով իր արվեստի կրթությունը։

### Հնդկաստան և Յոկո Օնո
«Բիթլզ»-ը նախատեսում էր մեկնել Հնդկաստան՝ երկու կամ երեք ամիս անցկացնելու Մահարիշիի մոտ՝ տրանսցենդենտալ մեդիտացիա սովորելու համար։ Մեկնելուց առաջ Սինթիան գտավ Յոկո Օնոյի նամակները Լենոնին, որոնք ցույց էին տալիս, որ նա որոշ ժամանակ շփվում էր նրա հետ։ Լենոնը հերքեց, ասելով, թե նա պարզապես «խենթ արվեստագետ» է, որը հովանավոր է փնտրում, սակայն Օնոն շարունակում էր զանգահարել և այցելել Kenwood։

1968 թվականի փետրվարի 15-ին Լենոնները մեկնեցին Հնդկաստան, իսկ չորս օր անց նրանց հետևեցին «Բիթլզ»-ի մյուս անդամները և նրանց զուգընկերուհիները՝ Բոյդը, Աշերը և Մորին Սթարքին։ Տղամարդկանց և կանանց միջև բաժանումը հստակ ընդգծված էր․ գիշերները տղամարդ երաժիշտները դրսում էին նստում՝ երգեր հորինելով, մինչդեռ նրանց զուգընկերուհիները հավաքվում էին սենյակներից մեկում և հաճախ զրուցում «Բիթլ»-ի զուգընկերոջ կամ զուգընկերուհու կյանքից։ Լենոնները աշրամում կիսում էին չորս սյուներով մահճակալը․ Լենոնը կիթառ էր նվագում, իսկ Սինտիան՝ նրանց երկարատև մեդիտացիոն սեանսների միջև, նկարում էր և բանաստեղծություններ գրում։ Աշրամում Լենոնները քնում էին քառասյուն մահճակալում․ Լենոնը կիթառ էր նվագում, իսկ Սինտիան նկարում և բանաստեղծություններ էր գրում երկարատև մեդիտացիայի ընթացքում։

Ավելի ուշ այնտեղ եկավ «Մեջիք Ալեքսը» (հունական ծագմամբ Ալեքս Մարդասը)՝ գաղտնի ալկոհոլ բերելով մոտակա գյուղից, քանի որ աշրամում այն արգելված էր։ Երկու շաբաթ անց Լենոնը խնդրեց առանձին սենյակ, ասելով, որ կարող է մեդիտացիա անել միայն մենակ։ Ամեն առավոտ նա գնում էր փոստատուն՝ տեսնելու, արդյոք Յոկո Օնոյից հեռագիր կա․ նա գրեթե ամեն օր էր ուղարկում։ Սինտիան այս գաղտնի այցելությունների մասին իմացավ շատ ավելի ուշ և ասաց․ «Կարծում էի՝ Մահարիշիի մոտ մեր կախարդական շրջանը կփրկի մեր ամուսնությունը, բայց իրականում դա պարզապես նախանշեց դրա ավարտը»։ Լուսանկարիչ Փոլ Սոլցմանը հետագայում հրատարակեց «*The Beatles in Rishikesh*» գիրքը, որտեղ Լենոնը պատկերված էր խորը մտքերի մեջ, իսկ Սինթիայի դեմքին նկատվում էր շփոթություն։ Չնայած Լենոնից օտարացմանը՝ Սինթիան հետագայում սիրով էր հիշում այդ ժամանակահատվածը՝ ասելով, որ վայելում էր երկրպագուներից, մարդկանց ամբոխից, վերջնաժամկետներից և լուսարձակներից հեռու լինելը։

### Ամուսնալուծություն
Անգլիա վերադառնալու թռիչքի ընթացքում Լենոնը չափազանց շատ շոտլանդական վիսկի խմեց և խոստովանեց, որ իրենց ամուսնության ընթացքում կապեր է ունեցել այլ կանանց հետ։ Նա մանրամասնեց իր կապերը երկրպագու աղջիկների (groupies), ընկերուհիների (օրինակ՝ Ջոան Բաեզի, դերասանուհի Էլինոր Բրոնի, լրագրող Քլիվի) և աշխարհի տարբեր ծայրերում գտնվող «հազարավոր» կանանց հետ։ Թեև Սինթիան չէր ցանկանում լսել Լենոնի խոստովանությունը, նա գիտեր, որ կանայք ձգվում էին դեպի նրան «ինչպես ցեցերը դեպի կրակը»։ Երկու շաբաթ անց՝ 1968 թվականի մայիսին, Լենոնը Սինթիային առաջարկեց մեկնել արձակուրդ Հունաստան` Մարդասի, Դոնովանի և ևս երկու ընկերների հետ, քանի որ ինքը շատ զբաղված էր երգերի ձայնագրմամբ այն ալբոմի համար, որը հետագայում դարձավ White Album-ը։ Սինթիան Հունաստանից վերադարձավ Քենվուդ սպասվածից շուտ՝ 1968 թվականի մայիսի 22-ին, ժամը 4-ին, և այնտեղ տեսավ Լենոնին ու Օնոյին՝ հատակին ոտքերը խաչած նստած, նույնատիպ սպիտակ հանդերձներով, միմյանց աչքերի մեջ նայելով։ Այնուհետև նա Լենոնի ննջասենյակի դռան մոտ նկատեց Օնոյի տնային հողաթափերը։ Շոկի մեջ ընկած՝ նա Ջենի Բոյդին և Մարդասին հարցրեց՝ թե արդյո՞ք Օնոն գիշերել է իրենց  բնակարանում։ Բոյդը անմիջապես գնաց քնելու, իսկ Սինթիան և Մարդասը շարունակեցին ալկոհոլ խմել։ Մարդասը փորձում էր համոզել նրան փախչել իր հետ։ Երբ Սինթիան լոգարանում փսխելուց հետո պառկեց հյուրերի ննջասենյակի մահճակալին, Մարդասը միացավ նրան և փորձեց համբուրել, մինչև որ Սինթիան հրեց նրան հեռու։

Հաջորդ օրը տուն վերադառնալիս Լենոնը լիովին բնական տեսք ուներ և հաստատուն կերպով պնդում էր իր սերը Սինթիայի և իրենց որդու նկատմամբ՝ ասելով. «Քեզ եմ սիրում, Սին… հիմա քեզ ավելի եմ սիրում, քան երբևէ»։ Դրանից կարճ ժամանակ անց Լենոնը ՄաքՔարթնիի հետ մեկնեց Նյու Յորք։ Քանի որ Սինթիան հատուկ չէր հրավիրվել, նրա և մոր համար կազմակերպվեց ուղևորություն Իտալիայի Պեզարո քաղաք։ Իտալացի հյուրանոցատեր Ռոբերտո Բասանինիի հետ անցկացրած երեկոյից հետո Մարդասը սպասում էր հյուրանոցում՝ տեղեկացնելու, որ Լենոնը պատրաստվում է ամուսնալուծության հայց ներկայացնել՝ դավաճանության հիմքով, պահանջել Ջուլիանին խնամակալության ամբողջական իրավունք և «ուղարկել նրան հետ Հոյլեյք»։ 2005 թվականին Սինթիան ասել է. «Միայն այն փաստը, որ «Մեջիք Ալեքսը» (Մարդասը) կեսգիշերին հայտնվեց Իտալիայում՝ առանց իմանալու, թե որտեղ եմ մնում, ինձ չափազանց կասկածելի թվաց։ Ինձ ստիպում էին հեշտացնել իրավիճակը... որպեսզի Լենոնը և Օնոն կարողանան ինձ մեղադրել մի բանում, որը նրանց արարքը կարդարացներ»։ Երբ Լենոնը նախաձեռնեց ամուսնալուծության գործընթացը, դա նրան ստիպեց բացականչել. «Ինձի՞ց է ամուսնալուծություն պահանջում։ Ի՞նչ հիմքով»։ Երբ հայտնի դարձավ Օնոյի հղիության լուրը, Սինթիան 1968 թվականի օգոստոսի 22-ին ինքն էլ սկսեց ամուսնալուծության գործընթաց Լենոնի դեմ։

Նրանց ամուսնալուծության նախնական վճիռը կայացվեց 1968 թվականի նոյեմբերի 8-ին։ Ֆինանսական համաձայնությունը բարդացավ, քանի որ Լենոնը հրաժարվում էր առաջարկել ավելի քան 75,000 ֆունտ ստեռլինգ՝ հեռախոսով ասելով, որ այդ վճարումը նման է ֆուտբոլային խաղադրույքներում հաղթելուն, և որ նա դրանից ավելիի արժանի չէ։ Հետագայում գումարը բարձրացվեց մինչև 100,000 ֆունտ, տարեկան 2,400 ֆունտ վճարով, ինչպես նաև Ջուլիանին խնամակալության իրավունքը տրվեց Սինթիային։ Եվս 100,000 ֆունտ դրվեց վստահության հիմնադրամում (trust fund), որը Ջուլիանը պետք է ժառանգեր 21 տարեկանում, իսկ մինչ այդ նրա մայրը ստանում էր տոկոսագումարները։ Հիմնադրամի փաստաթղթում կար հավելում, որը վերաբերում էր Լենոնի հետագա երեխաներին, ուստի երբ 1975 թվականին ծնվեց Շոն Լենոնը, Ջուլիանին նախատեսված ժառանգությունը կրճատվեց մինչև 50,000 ֆունտ։

Սինթիան մի քանի ամիս ապրեց Լոնդոնի կենտրոնում՝ 34 Montagu Square հասցեում գտնվող բնակարանում, որը պատկանում էր Ռինգո Սթարին, սակայն վերադարձավ Քենվուդ, քանի որ Լենոնն ու Օնոն նախընտրում էին ապրել այնտեղ, այլ ոչ թե մեկուսացված Ուեյբրիջում։ Լենոնը և Սինթիան վերջին կարճ հանդիպումն ունեցան Քենվուդում (Օնոն Լենոնի կողքին էր), որտեղ Լենոնը մեղադրեց նրան Հնդկաստանում սիրավեպ ունենալու մեջ՝ ասելով, որ նա «անմեղ փոքրիկ ծաղիկ» չէ։ Այդ տարի ՄաքՔարթնին այցելեց Սինթիային և Ջուլիանին, և Քենվուդ գնալու ճանապարհին մտքում հորինեց մի երգ, որը հետագայում դարձավ «Hey Jude»-ը։ Նրանց ամուսնալուծության մասին խոսելով՝ ՄաքՔարթնին հետագայում ասել է. «Մենք միլիոնավոր տարիներ շատ լավ ընկերներ էինք, և ինձ համար չափազանց ծանր էր, որ հանկարծ նրանք դարձան անցանկալի անձինք և դուրս մնացին իմ կյանքից»։ Սինթիան հիշում էր. «Ես իսկապես զարմացած էի, երբ մի օր Փոլը մենակ եկավ։ Ես հուզված էի մեր բարեկեցության հանդեպ նրա ակնհայտ հոգատարությունից… Ճանապարհին նա մեքենայում հորինեց «Hey Jude»-ը։ Երբեք չեմ մոռանա Փոլի այդ հոգատար և սրտացավ քայլը՝ մեզ այցելելը»։

Մի անգամ Սինթիային հարցրել էին, թե արդյոք Լենոնը երգեր գրել է իրենց համատեղ կյանքի մասին։ Նա պատասխանել է. «Երբ երիտասարդ էիր, չափազանց զգացմունքային էր որևէ մեկին ինչ-որ բան նվիրելը։ Այդ տարիներին հյուսիսցի մաչո տղամարդիկ նման բան չէին անում»։
[աջից|մինի|Ցուցադրություն՝ Սինթիա և [Ջուլիան Լենոնների մեջբերումներով, **The Beatles Story** թանգարանում, Լիվերպուլ, 2010 թ․]]

## Հետագա կյանք
1970 թվականի հուլիսի 31-ին Սինթիան ամուսնացավ Ռոբերտո Բասսանինիի հետ, ում հետ սկսել էր հանդիպել Լենոնից բաժանվելուց հետո։ Զույգը բաժանվեց 1973 թվականին։ Այնուհետև Սինթիան Ուելսի Ռութին քաղաքում բացեց «Oliver's Bistro» անունով ռեստորան, որի վերևի հարկում գործում էր նաև փոքր հյուրատուն (B&B)։ Նա իր որդուն ընդունեց Ռութինի դպրոց, իսկ ավելի ուշ նա միացավ տեղի Միավորված կադետական ուժերին։ 1973–74 թվականներին, երբ Լենոնը բաժանված էր Յոկո Օնոյից, նրա այն ժամանակվա զուգընկերուհին՝ Մեյ Փենգը, փորձում էր Լենոնին խրախուսել ավելի շատ ժամանակ անցկացնել իր որդու հետ։ Այդ ընթացքում նա ընկերացավ նաև Սինթիայի հետ, և այդ ընկերությունը շարունակվեց նույնիսկ այն բանից հետո, երբ Ջոն Լենոնն ու Յոկո Օնոն հաշտվեցին։ Այդ շրջանի հանդիպումներից մեկը վերջին անգամն էր, երբ Սինթիան տեսավ Ջոնին։Ջուլիանին թույլատրվում էր տարին երկու անգամ ինքնուրույն այցելել իր հորը, սակայն Ջոն Լենոնը բողոքում էր, որ Մեյ Փենգի հետ իր համատեղ ժամանակի ընթացքում նախկին կինը ևս ցանկանում էր ներկա լինել՝ ասելով․ «Նա (Սինթիան) կարծում էր, թե կարող է վերադառնալ, որովհետև ես Յոկոյի հետ չէի»։ Յոկոյի հետ հաշտվելուց հետո Լենոնը կրկին դժգոհում էր, թե որդուն այլևս չեն թողնում այցելել իրեն։

1975 թվականի մայիսի 1-ին Սինթիան ամուսնացավ Լանկաշիրից հեռուստաինժիներ Ջոն Թվիսթի հետ։ Նրանց համատեղ կյանքի ընթացքում՝ 1978 թվականին, նա հրատարակեց հուշագրություն՝ «A Twist of Lennon», որտեղ պատմում էր իր կյանքի մասին՝ Լենոնից առաջ և նրա հետ միասին, ինչպես նաև գրքում ներառել էր իր սեփական նկարազարդումներն ու բանաստեղծությունները։ Երբ թերթում հրապարակվեց գրքից մի հատված, Լենոնը փորձեց կանխել գրքի լույսընծայումը։ Լենոնի մահից հետո Սինթիայի հուշագրությունը կրկին մեծ հետաքրքրություն առաջացրեց և մի քանի շաբաթվա ընթացքում վերահրատարակվեց՝ հասնելով 200,000 օրինակ տպաքանակի երրորդ տպագրությամբ։ Սինթիան և Թվիստը բաժանվեցին 1981 թվականին և ամուսնալուծվեցին 1982-ին։ Սինթիան վաճառեց իր ռեստորանը և պաշտոնապես վերականգնեց Լենոն ազգանունը՝ հետագայում բացատրելով, թե ինչու դա ֆինանսական անհրաժեշտություն էր․ «Մի՞թե պատկերացնում էիք, որ ինձ երեք տարվա պայմանագիր կտային անկողնային պարագաների և տեքստիլի դիզայնի համար (1983 թվականին Vantona Vyella ընկերությունում)՝ Փաուել ազգանունով։ Ես նույնպես չէի պատկերացնում։ Երբ պետք է ապրուստ վաստակել, հարկավոր է սեղմել ատամները ու դիմանալ քննադատությանը»։

1981 թվականին Սինթիան հարաբերություններ սկսեց լիվերպուլցի վարորդ Ջիմ Քրիստիի հետ, որը դարձավ նրա զուգընկերն ու գործերի կառավարիչը 17 տարվա ընթացքում, նրանք սկսեցին ապրել Քամբիրայի Պենրիթ քաղաքում։ Այդ ժամանակ Սինթիան ասել էր․ «Ջիմը երբեք չի զգացել, որ ապրում է Ջոն Լենոնի ստվերում։ Նա ինձանից չորս տարով փոքր է և իրականում երբեք չի եղել ամբողջ այդ Բիթլզյան պատկերի մասը»։ Ավելի ուշ նրանք ապրեցին Մեն կղզում, ապա Նորմանդիայում, սակայն 1998 թվականին բաժանվեցին։

Սինթիան տարիներ շարունակ պահպանել էր Լենոնի հիշատակին վերաբերող իրեր, սակայն նրա մահից հետո սկսեց դրանք վաճառել աճուրդներում։ Դրանց թվում էր Լենոնի կողմից անձամբ նկարազարդված Սուրբ Ծննդյան բացիկը ուղղված Սինթիաին, որը 1981 թվականի օգոստոսին Christie's աճուրդում վաճառվեց 8,800 ֆունտ ստեռլինգով։ Քանի որ Սինթիայի ֆինանսական վիճակը կայուն չէր (նա 1999 թվականին ասել էր․ «Ջոնից բացի, այն տղամարդիկ, որոնց սիրահարվել եմ, երբեք լավ չեն կարողացել ապրուստ վաստակել»), 1991 թվականին աճուրդի հանվեցին նաև Լենոնին վերաբերող այլ հիշատակի իրեր, ներառյալ Kenwood տնից հնաոճ առարկաներ։ Այդ ժամանակ Սինթիան նշել էր․ «Երեսուն տարի ես հաճույք եմ ստացել այս ամենից, սակայն եկել է փոփոխության պահը»։ 1995 թվականին Լենոնի որոշ անձնական իրեր, այդ թվում՝ թմրամիջոցների օգտագործման պարագաներ, նրան բերեցին ավելի քան 60,000 դոլար։ Ավելի ուշ Սինթիան ասել էր․ «Կարծում եմ՝ կյանքում բավականին շատ բան ենք կուտակում։ Երբ մաքրություն ես անում, դրանք տանում ես հին իրերի շուկա վաճառքի։ Իմ բեռը պահանջված էր և վաճառվեց Christie's-ում։ Երբ պետք է հաշիվներ վճարել, հպարտության ժամանակ չկա, իսկ հին իրերը քեզ արդեն չեն կարող օգնել»։

Տարիների ընթացքում Սինթիան ունեցավ մի քանի անհաջող բիզնես նախաձեռնությունների։ 1988 թվականին նա ներկայացրեց «Woman» անվանումով օծանելիք (անվանված 1980 թվականի Ջոն Լենոնի երգի պատվին), իսկ 1989 թվականի ապրիլին բացեց «Lennon's» անունով ռեստորան Լոնդոնի Covent Garden թաղամասում։ Ցանկում կային այնպիսի ուտեստներ, ինչպիսիք էին «Rubber Sole» (բառախաղ ՝ նկատի ունենալով 1965 թվականի Beatles ալբոմին), ինչպես նաև *«Sgt. Pepper's Steak»* և *«Penny Lane Pâté»*։ Սակայն ռեստորանը երկար չգործեց, քանի որ համարվում էր չափազանց թանկ։ Հետագայում Սինթիան որոշ այս նախաձեռնությունների ձախողման համար մեղադրեց իր կյանքի տղամարդկանց, որոնք խրախուսել էին իրեն։

Բիթլզի Համբուրգյան շրջանը ներկայացվեց 1994 թվականի «Backbeat» ֆիլմում, որտեղ Սինթիա Փաուելին մարմնավորեց Ջենիֆեր Էլը։ Ֆիլմում Լենոնի և Սինթիայի հարաբերությունները ներկայացվում են որպես սկզբից ի վեր դատապարտված՝ կյանքի տարբեր ակնկալիքների պատճառով, թեև Լենոնը չէր ցանկանում ցավ պատճառել նրան։ Սինթիան հետագայում դժգոհել էր, որ ֆիլմում իրեն պատկերել էին «կպչուն, միամիտ, գլխաշորով փոքրիկ զուգընկերուհու» կերպարով։ 1979 թվականի *«Birth of the Beatles»* ֆիլմում Սինթիայի կերպարը մարմնավորել էր Վենդի Մորգանը։ 2000 թվականի հեռուստաֆիլմում *«In His Life: The John Lennon Story»* նրան մարմնավորել էր Ջիլիան Քերնիին, և այնտեղ չէին շրջանցվել Ջոնի վերաբերմունքի բացասական կողմերը։ 2005 թվականի ամերիկյան «Lennon» մյուզիքլում Սինթիայի կերպարը մարմնավորել էր Ջուլիա Մարնին, և ներկայացման վերաշարադրումների ընթացքում նրա դերը որոշ չափով ընդլայնվել էր։ Սինթիայի կյանքն առավել կենտրոնական դեր ուներ 2010 թվականի BBC Four-ի «Lennon Naked» ֆիլմում, որտեղ նրան մարմնավորել էր Քլոդի Բլաքլին։ Իսկ 2009 թվականի բրիտանական *«Nowhere Boy»* ֆիլմում, որը ներկայացնում էր Լենոնի կյանքի 1955–1960 թվականները, Սինթիայի կերպարը բացակայում էր, շեշտը դրված թր Լենոնի՝ մոր ու մորաքրոջ հետ ունեցած հարաբերությունների վրա։

1995 թվականին Սինթիան իր ձայնագրական դեբյուտը կատարեց *«Those Were the Days»* երգի կատարմամբ, որը 1968 թվականին Մերի Հոփքինի կատարմամբ դարձել էր առաջին հորիզոնականին հասած հիթ։ Սակայն նրա տարբերակը հիթ-շքերթներում տեղ չգրավեց։ Նորմանդիայում ապրելու ընթացքում նրա նկարների և գեղանկարների ցուցահանդեսը ցուցադրվեց Լոնդոնի Portobello Road-ի KDK Gallery-ում 1999 թվականին։ Նորմանդիայում բնակվելու ընթացքում՝ 1999 թվականին, նրա գծանկարների և նկարների ցուցահանդեսը ցուցադրվեց Լոնդոնի Պորտոբելո Ռոուդի KDK պատկերասրահում։ 1990-ականներին Սինթիան մասնակցում էր Beatles-ին նվիրված որոշ համաժողովների, սակայն այդ մասնակցության նկատմամբ նա երկակի վերաբերմունք ուներ։ 1990-ականներին Սինթիան երբեմն մասնակցում էր Բիթլզին նվիրված համաժողովների, թեև երկիմաստ վերաբերմունք ուներ դրանց նկատմամբ։ Երբեմն նա պնդում էր, որ առաջ է շարժվում իր կյանքում և անցյալը թողնում հետևում, իսկ այլ ժամանակ թվում էր, թե ընդունում է, որ այդ հետաքրքրությունը անխուսափելի է։ 1999 թվականին The Daily Telegraph-ը գրել էր նրա մասին․ «Իր էությամբ նա արվարձանային մի կին է, որը՝ գրեթե իր կամքին հակառակ, կապված մնաց ժամանակակից աշխարհի ամենաարտասովոր տղամարդկանցից մեկի հետ։ Ավելի քան 30 տարի անց, երբ ավարտվել էր նրա ամուսնությունը Ջոն Լենոնի հետ, նա դեռ նույնքան կապված է այդ պատմությանը, որքան երբևէ»։

## Կյանքի վերջին տարիներ և մահ
[աջից|մինի|Սինթիա և [Ջուլիան Լենոնները՝ Ջոն Լենոնի Խաղաղության հուշարձանի բացման արարողության ժամանակ, Լիվերպուլում, 2010 թվականի հոկտեմբերի 9-ին՝ Ջոն Լենոնի 70-ամյակի օրը։]]
2002 թվականին Սինթիան ամուսնացավ Բարբադոսից գիշերային ակումբի սեփականատեր Նոել Չարլզի հետ։ 2005 թվականի սեպտեմբերին նա հրապարակեց նոր կենսագրություն՝ *«John»* վերնագրով, որտեղ վերանայում էր Լենոնի հետ իր կյանքը և դրանից հետո անցած տարիները, ներառյալ նրա մահվանից հետո տեղի ունեցած իրադարձությունները։ «The Guardian»-ում գրելով՝ Միշել Ֆեյբերը գրքի մասին նշել է. *«John»-ը* Սինթիայի փորձն է ապացուցելու, թե որքան ավելի արժանի էր նա։ Տեսականորեն՝ Լենոնի հավատարիմ զուգընկերուհու բացահայտումները 1958-ից մինչև 1968 թվականները չեն կարող արժեքավոր չլինել։ Սակայն էջերի վրա այդ ներուժը թուլանում է»։ *«The New York Times»*-ում Ռեյչել Դոնադիոն գրել է, որ գիրքը «ներկայացնում է ընտանիքի և ընկերների մահերից վիրավորված մի մարդու պատկեր և պատմում է Բիթլմանիայի տարիներին ընտանեկան կյանքի դժվար պատմությունը»։ Նախաբանում Ջուլիան Լենոնը գրել է. «Եթե պետք է լինի հայրիկի կյանքի հավասարակշռված պատկեր, ապա մայրիկիս պատմությունը վաղուց էր պետք ներկայացնել»։

2006 թվականին Սինթիան և Ջուլիանը մասնակցեցին Լաս Վեգասում *«Cirque du Soleil»-ի* *«Love»* ներկայացման պրեմիերային, ինչը նշանավորեց նրա հազվադեպ հանրային կերպով հայտնվելը Օնոյի հետ միասին։ 2009 թվականին Սինթիան և Ջուլիանը Լիվերպուլում *«The Beatles Story»* ցուցահանդեսում բացեցին հիշատակելի իրերի ցուցադրություն, իսկ նա և Փեթի Բոյդը առաջին անգամ միասին հանդես եկան Հայաստանում՝ Երևանի Կաֆեսջյան արվեստի կենտրոնի բացման արարողությանը։ 2010 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Ջուլիանը Նյու Յորքի «Morrison Hotel Gallery»-ում բացեց իր «Timeless» լուսանկարների ցուցահանդեսը։ Ներկա էին Սինթիան, Օնոն, Շոնը և Փանգը, և դա առաջին դեպքն էր, երբ այդ հինգը միասին նույն սենյակում էին գտնվում։

Ջոն Լենոնի Խաղաղության հուշարձանը բացվեց Սինթիայի և Ջուլիան Լենոնի կողմից 2010 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Լիվերպուլի Չավաս Պարկում անցկացված արարողության ժամանակ՝ նշելու Լենոնի ծննդյան 70-ամյակը։ Սինթիան իր ամուսնու՝ Նոելի հետ ապրում էր Իսպանիայի Մայորկա կղզում մինչև նրա մահը՝ 2013 թվականի մարտի 11-ը։

2015 թվականի ապրիլի 1-ին Սինթիան մահացավ քաղցկեղից՝ Մայորկայում գտնվող իր տանը, Ջուլիան Լենոնի ներկայությամբ. նա 75 տարեկան էր։ Հանրային ցավակցական ուղերձներ հղեցին Փոլ ՄաքՔարթնին և Ռինգո Սթարը։ ՄաքՔարթնին ասաց. «Նա հիանալի կին էր, ում ես ճանաչում էի մեր վաղ տարիներից՝ Լիվերպուլում միասին եղած ժամանակներից։ Նա լավ մայր էր Ջուլիանին և մենք բոլորս կկարոտենք նրան»։ Սթարը գրել է. «Խաղաղություն և սեր Ջուլիան Լենոնին, Աստված օրհնի Սինթիան»։ Օնոն հայտարարություն տարածեց՝ ընդգծելով իրենց ընդհանուր դրությունը. «Ուժեղ և խելացի տղայի միայնակ ծնող լինելը երբեք հեշտ չէ։ Սինթիան և ես այդ առումով հասկանում էինք միմյանց՝ բարին ցանկանալով մեր որդիների և նրանց ապագայի համար»։ «The Beatles»-ի կենսագիր Հանթեր Դեյվիսը, ով 1960-ականներին իր գրքի համար հետազոտություններ կատարելիս զգալի ժամանակ էր անցկացրել Սինթիայի և Լենոնի հետ, նրան հիշում էր որպես «Հմայիչ կին ... Նա լիովին տարբեր էր Ջոնից, քանի որ խաղաղ, զուսպ և հանգիստ էր»։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*   Also adapted for publication in 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* Lambiek Comiclopedia biography.
* The Beatles First Wives Club
* Memorial Page

Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծուհիներ
Կատեգորիա:Անգլիացի կին գրողներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի արվեստագետներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի գրողներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի կին գրողներ