Ջորջետ Հեյեր

**Ջորջետ Հեյեր** (, ), անգլիացի վիպասան և կարճ պատմվածքների հեղինակ՝ Ռեգենսի ժամանակաշրջանի սիրավեպի և դետեկտիվ ժանրերում։ Նրա գրողական կարիերան սկսվել է 1921 թվականին, երբ նա իր հիվանդ կրտսեր եղբոր համար մտածված պատմությունը վերածել է *«Սև ցեց»* վեպի։ 1925 թվականին Հեյերն ամուսնացել է հանքարդյունաբերական ինժեներ Ջորջ Ռոնալդ Ռուժիեի հետ։ Զույգը մի քանի տարի ապրել է Տանգանիկայի տարածքում և Մակեդոնիայում, նախքան 1929 թվականին Անգլիա վերադառնալը։ Նրա *«Այս հին ստվերները»* վեպը հայտնի դարձավ նույնիսկ ընդհանուր գործադուլի ընթացքում լույս տեսնելու պայմաններում, ինչից հետո Հեյերը որոշեց, որ գովազդը պարտադիր չէ լավ վաճառքի համար։ Կյանքի մնացած մասը նա հրաժարվել է հարցազրույցներ տալ՝ ընկերոջն ասելով. «Իմ անձնական կյանքը ոչ ոքի չի վերաբերում, բացի ինձնից և իմ ընտանիքից»:

Հեյերը, ըստ էության, հիմնադրեց պատմական սիրավեպերի ժանրը և դրա ենթաժանրը՝ ռեգենսական սիրավեպը (սիրավեպեր, որոնք տեղի են ունենում Բրիտանական ռեգենսիի (British Regency) ժամանակաշրջանում (1811–1820) կամ 19-րդ դարի սկզբում)։ Նրա ռեգենսական ստեղծագործությունները ոգեշնչված էին Ջեյն Օսթինից։ Ճշգրտությունն ապահովելու համար Հեյերը հավաքում էր տեղեկատու աշխատանքներ և ռեգենսական կյանքի բոլոր կողմերի վերաբերյալ մանրամասն նշումներ էր անում։ Մինչդեռ որոշ քննադատներ կարծում էին, որ վեպերը չափազանց մանրամասն են, մյուսները մանրամասների մակարդակը համարում էին Հեյերի ամենամեծ առավելությունը։ Նրա մանրակրկիտ բնավորությունը նույնպես արտացոլվում էր նրա պատմական վեպերում. Հեյերը նույնիսկ վերստեղծեց Վիլհելմ Նվաճողի Անգլիա անցնելը իր *«Նվաճողը»* վեպի համար։

Սկսած 1932 թվականից՝ Հեյերը տարեկան հրատարակում էր մեկ սիրավեպ և մեկ թրիլլեր: Նրա ամուսինը հաճախ տրամադրում էր նրա թրիլլերների սյուժեների հիմնական ուրվագծերը՝ թողնելով Հեյերին զարգացնել կերպարների հարաբերությունները և երկխոսությունները՝ պատմությունը կենդանացնելու համար: Չնայած շատ քննադատներ Հեյերի դետեկտիվ վեպերը բնութագրում են որպես ոչ օրիգինալ, ուրիշները, օրինակ՝ Նենսի Վինգեյթը, գովաբանում են դրանք «իրենց սրամտության և կատակերգության, ինչպես նաև լավ հյուսված սյուժեների համար»։

Նրա հաջողությունը երբեմն հարկային տեսուչների և ենթադրյալ գրագողերի հետ կապված խնդիրների ստվերի տակ էր։ Հեյերը որոշեց դատական հայցեր չներկայացնել ենթադրյալ գրագողերի դեմ, բայց փորձեց բազմաթիվ եղանակներ՝ իր հարկային պարտավորությունը նվազագույնի հասցնելու համար։ Ստիպված լինելով մի կողմ դնել այն ստեղծագործությունները, որոնք նա անվանում էր իր «magnum opus» (Լանքասթերների տան մասին եռագրություն)՝ առևտրային առումով ավելի հաջողակ ստեղծագործություններ գրելու համար, Հեյերը, ի վերջո, ստեղծեց սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերություն՝ իր վեպերի իրավունքները կառավարելու համար։ Նրան մի քանի անգամ մեղադրեցին իրեն չափազանց բարձր աշխատավարձ տրամադրելու մեջ, և 1966 թվականին նա ընկերությունը և իր 17 վեպերի իրավունքները վաճառեց Բուքեր-Մաքքոնելին։ Հեյերը շարունակեց գրել մինչև իր մահը՝ 1974 թվականի հուլիս։ Այդ ժամանակ նրա 48 վեպերը դեռևս տպագրության մեջ էին. նրա վերջին գիրքը՝ *«Իմ լորդ Ջոնը»*, հրատարակվել է մահից հետո։

## Վաղ տարիներ
Ջորջետ Հեյերը ծնվել է 1902 թվականին Լոնդոնի Ուիմբլդոն արվարձանում։ Նրան անվանակոչել են հոր՝ Ջորջ Հեյերի անունով։ Նրա մայրը՝ Սիլվիա Ուոթքինսը, Թագավորական երաժշտական քոլեջում սովորել է թավջութակ և դաշնամուր և եղել է իր դասարանի լավագույն երեք ուսանողներից մեկը։ Հեյերի հայրական կողմի պապը գաղթել էր Ռուսաստանից, մինչդեռ նրա մայրական կողմի տատն ու պապը քարշակային նավակներ ունեին Թեմզա գետի վրա։

Հեյերը երեք երեխաներից ավագն էր. նրա եղբայրները՝ Ջորջ Բորիսը (հայտնի որպես Բորիս) և Ֆրենկը, նրանից 4 և 9 տարով փոքր էին: Մանկության մի մասը ընտանիքն ապրել է Փարիզում, բայց 1914 թվականին Առաջին համաշխարհային պատերազմի բռնկումից կարճ ժամանակ անց նրանք վերադարձել են Անգլիա: Չնայած ընտանիքի ազգանունը արտասանվում էր «հայեր» (higher), պատերազմի սկսվելը ստիպեց նրա հորը անցնել «հեր» (hair) արտասանությանը, որպեսզի նրանց չշփոթեն գերմանացիների հետ: Պատերազմի ժամանակ նրա հայրը ծառայել է Ֆրանսիայում որպես բրիտանական բանակի գնդի սպա։ Պատերազմից հետո նա նշանակվել է Բրիտանական կայսրության շքանշանի (MBE) անդամ։ 1920 թվականին նա լքել է բանակը՝ կապիտանի կոչումով, դասավանդել է Լոնդոնի թագավորական քոլեջում և երբեմն գրել է «The Granta»-ի համար։

Ջորջ Հեյերը խստորեն խրախուսում էր իր երեխաներին կարդալ և երբեք չէր արգելում որևէ գիրք։ Ջորջետը շատ էր կարդում և հաճախ հանդիպում էր իր ընկերուհիներ Ջոաննա Քենանի և Կարոլա Օմանի հետ՝ կարդացած գրքերը քննարկելու համար։ Հեյերը և Օմանը հետագայում կիսվում էին միմյանց հետ իրենց ընթացիկ ստեղծագործություններով և տալիս քննադատական դիտողություններ։

17 տարեկանում Հեյերը սկսեց մի շարք պատմություններ գրել իր եղբորը՝ Բորիսին, զվարճացնելու համար, որը տառապում էր հեմոֆիլիայի մի տեսակից և հաճախ թույլ էր։ Ջորջետի հայրը հաճույքով լսում էր նրա պատմությունը և խնդրեց նրան հրատարակել այն։ Հեյերի գործակալը հրատարակիչ գտավ նրա գրքի համար, և 1921 թվականին *«Սև ցեցը»* հրատարակվեց։ Այն պատմում է մի երիտասարդի արկածների մասին, որը պատասխանատվություն էր ստանձնել իր եղբոր քարտային խարդախության համար։ Նրա կենսագիր Ջեյն Այքեն Հոջի խոսքերով՝ վեպը պարունակում էր բազմաթիվ տարրեր, որոնք կդառնային Հեյերի վեպերի ստանդարտը՝ «սատուրնի գլխավոր հերոսը, վտանգված ամուսնությունը, շռայլ կինը և անգործ, զվարճացնող երիտասարդների խումբը»։ Հաջորդ տարի նրա ժամանակակից կարճ պատմվածքներից մեկը՝ *«Առաջարկ Սիսիլիին»*, հրատարակվեց «Happy Magazine»*-*ում։

## Ամուսնություն
1920 թվականի դեկտեմբերին ընտանիքի հետ արձակուրդի ժամանակ Հեյերը հանդիպեց Ջորջ Ռոնալդ Ռուժիեին, ով իրենից երկու տարով մեծ էր։ Նրանք երկուսն էլ դարձան մշտական պարային զույգեր, մինչ Ռուժիեն սովորում էր Թագավորական հանքերի դպրոցում՝ հանքարդյունաբերության ինժեներ դառնալու համար։ 1925 թվականի գարնանը՝ նրա հինգերորդ վեպի հրատարակումից կարճ ժամանակ անց, նրանք նշանվեցին։ Մեկ ամիս անց Հեյերի հայրը մահացավ սրտի կաթվածից։ Նա կենսաթոշակ չթողեց, և Հեյերը ստանձնեց իր 19 և 14 տարեկան եղբայրների ֆինանսական պատասխանատվությունը։ Հոր մահից երկու ամիս անց՝ օգոստոսի 18-ին, Հեյերը և Ռուժիեն ամուսնացան պարզ արարողությամբ։

1925 թվականի հոկտեմբերին Ռուժիենին ուղարկեցին Կովկասյան լեռներում աշխատելու, մասամբ այն պատճառով, որ նա մանկուց ռուսերեն էր սովորել։ Հեյերը մնաց տանը և շարունակեց գրել։ 1926 թվականին նա հրատարակեց *«Այս հին ստվերները»* վեպը, որտեղ Էյվոնի դուքսը սիրահետում է իր խնամակալին։ Իր առաջին վեպի համեմատ՝ *«Այս հին ստվերները»* ավելի շատ կենտրոնանում էր անձնական հարաբերությունների, քան արկածների վրա։ Գիրքը լույս տեսավ 1926 թվականի Միացյալ Թագավորության ընդհանուր գործադուլի ժամանակ. արդյունքում վեպը թերթերում չլուսաբանվեց, չգրախոսվեց կամ չգովազդվեց։ Այնուամենայնիվ, գիրքը վաճառվեց 190,000 օրինակով։ Քանի որ հրապարակայնության պակասը չէր վնասել վեպի վաճառքին, Հեյերը իր կյանքի մնացած մասը հրաժարվեց գովազդել իր գրքերը, չնայած հրատարակիչները հաճախ էին խնդրում նրան հարցազրույցներ տալ։ Նա մի անգամ գրել էր իր ընկերոջը. «Ինչ վերաբերում է ինձ աշխատանքի ընթացքում կամ իմ Հին աշխարհի պարտեզում լուսանկարելուն՝ այդ տեսակի գովազդը ինձ զզվելի և լիովին անպետք է թվում։ Իմ անձնական կյանքը ոչ ոքի չի վերաբերում, բացի ինձնից և իմ ընտանիքից»։

1926 թվականի ամռանը Ռուժիեն տուն վերադարձավ, բայց մի քանի ամիս անց նրան ուղարկեցին Արևելյան Աֆրիկայի Տանգանիկայի տարածք։ Հեյերը միացավ նրան այնտեղ հաջորդ տարի։ Նրանք ապրում էին թփերի մեջ նապիեր խոտից (Cenchrus purpureus) պատրաստված խրճիթում: Հեյերը իր ծառաների տեսած առաջին սպիտակամորթ կինն էր։ Տանգանիկայում գտնվելու ընթացքում Հեյերը գրել է *«Դիմակահանդեսավարները»* վեպը, որի գործողությունները տեղի են ունենում 1745 թվականին։ Գիրքը պատմում է քույրեր և եղբայրների ռոմանտիկ արկածների մասին, որոնք հակառակ սեռի ներկայացուցիչ են ձևանում՝ իրենց ընտանիքը պաշտպանելու համար։ Նրանք բոլորը նախկին յակոբիտներ էին (Jacobite)։ Չնայած Հեյերը չուներ հասանելիություն նրա բոլոր տեղեկագրական նյութերին, գիրքը պարունակում էր միայն մեկ անախրոնիզմ՝ նա «White's»-ի բացման օրը մեկ տարի շուտ էր գրել։ Նա նաև գրեց *«Աֆրիկայի եղջյուրավոր գազանը»՝* իր արկածների մասին մի պատմություն, որը հրապարակվեց 1929 թվականին «The Sphere» թերթում։

1928 թվականին Հեյերը ամուսնու հետ գնաց Մակեդոնիա, որտեղ նա ատամնաբույժի սխալ անզգայացնող դեղամիջոց կիրառելու պատճառով գրեթե մահացավ։ Նա պնդեց, որ նրանք ընտանիք կազմելուց առաջ վերադառնան Անգլիա։ Հաջորդ տարի Ռուժիեն թողեց իր աշխատանքը, ինչը դարձրեց Հեյերին ընտանիքի հիմնական կերակրող։ Գազի, կոքսի և լուսավորության ընկերություն ղեկավարելու անհաջող փորձից հետո Ռուժիեն Հեյերի մորաքույրերից վերցրած գումարով  Հորշեմում սպորտային խանութ գնեց։ Հեյերի եղբայր Բորիսը ապրում էր խանութի վերևում և օգնում էր Ռուժիեին, մինչդեռ Հեյերը շարունակում էր ընտանիքի եկամտի մեծ մասը ապահովել իր աշխատանքներով։

## Ռեգենսի սիրավեպեր
Հեյերի ամենավաղ աշխատանքները սիրավեպեր էին, որոնց մեծ մասը տեղի է ունենում մինչև 1800 թվականը։ 1935 թվականին նա հրատարակեց *«Ռեգենսի Բաք»-ը* (Regency Buck)՝ իր առաջին վեպը, որը տեղի է ունենում Ռեգենսի ժամանակաշրջանում։ Այս բեսթսելլեր վեպը, ըստ էության, հիմք դրեց ռեգենսական սիրավեպի ժանրին։ Ի տարբերություն այլ գրողների այդ ժամանակաշրջանի սիրավեպերի, Հեյերի վեպերում միջավայրը ներկայացված էր որպես սյուժետային միջոց։ Նրա կերպարներից շատերը ցուցաբերում էին ժամանակակից զգայունություն. վեպերում ավելի ավանդական կերպարները մատնանշում էին հերոսուհու տարօրինակությունները, ինչպիսիք են սիրո համար ամուսնանալու ցանկությունը։ Գրքերի գործողությունները տեղի են ունենում գրեթե ամբողջությամբ հարուստ վերին դասի աշխարհում, իսկ աղքատությունը, կրոնը կամ քաղաքականությունը հազվադեպ են հիշատակվում։

Չնայած Բրիտանական Ռեգենսությունը տևել է ընդամենը 1811-ից 1820 թվականներին, Հեյերի սիրավեպերի գործողությունները տեղի են ունեցել 1752-ից 1825 թվականների միջև ընկած ժամանակահատվածում։ Գրականագետ Քեյ Մասելի խոսքերով՝ գրքերը պտտվում էին «կառուցվածքային սոցիալական ծեսի՝ Լոնդոնի սեզոնով ներկայացված ամուսնության շուկայի» շուրջ, որտեղ «բոլորը անպատշաճ վարքագծի համար վտանգված են մեկուսացման»։ Նրա Ռեգենսի ժամանակաշրջանի սիրավեպերը ոգեշնչված էին Ջեյն Օսթինի ստեղծագործություններից, ում վեպերի գործողությունները տեղի են ունենում նույն դարաշրջանում։ Սակայն Օսթինի ստեղծագործությունները ժամանակակից վեպեր էին, որոնք նկարագրում էին այն ժամանակները, որոնցում նա ապրել է։ Ինչպես նշում է Պամելա Ռեջիսը իր *«Ռոմանտիկ վեպի բնական պատմությունը»* աշխատության մեջ. «քանի որ Հեյերի պատմությունները գրված են ավելի քան 100 տարի առաջ տեղի ունեցած իրադարձությունների համատեքստում, նա ստիպված է եղել ավելի շատ մանրամասներ ներառել այդ ժամանակաշրջանի վերաբերյալ, որպեսզի իր ընթերցողները հասկանան այն»։ Մինչ Օսթինը կարող էր անտեսել «հագուստի և ձևավորման մանրուքները», Հեյերը ներառել է այդ մանրամասները՝ «վեպերը «ժամանակի տոնով» հագեցնելու համար»։ Հետագայում Լիլիան Ռոբինսոնը և այլ գրախոսողներ քննադատեցին Հեյերի «կիրքը կոնկրետ փաստի նկատմամբ՝ առանց դրա նշանակության մասին մտահոգվելու», իսկ Մարգանիտա Լասկին գրեց, որ «այս ասպեկտները, որոնցից Հեյերը այդքան կախված է մթնոլորտ ստեղծելու համար, հենց այն ասպեկտներն են, որոնց Ջեյն Օսթինը անդրադարձել է միայն այն ժամանակ, երբ ցանկացել է ցույց տալ, որ կերպարը գռեհիկ կամ ծիծաղելի է»։ Մյուսները, այդ թվում՝ Ա.Ս. Բայաթը, կարծում են, որ Հեյերի գլխավոր արժանիքը մթնոլորտի և տրամադրության տիրապետումն է՝ սոցիալական հետապնդումների մանրուքների և դրա ստեղծած գեղարվեստական հեքիաթային կառուցվածքի մասին»****։ Երբ մի քննադատ ասաց, որ նրա Ռեգենսական Անգլիայի պատկերը նույնքան մոտ են իրականությանը, որքան նա՝ թագուհի Աննային, Հեյերը նշեց. «Նա ավելի լավ գիտի, թե որքան է նման թագուհի Աննային, բայց Ռեգենսական ժամանակի մասին նա ոչինչ չգիտի»։

Հեյերը վեպերը գրելու ընթացքում հավաքեց տեղեկատու աշխատանքներ և հետազոտական նյութեր՝ դրանք հնարավորինս ճշգրիտ դարձնելու նպատակով։ Մահվան պահին նա ուներ ավելի քան 1000 պատմական տեղեկատու աշխատանքներ, այդ թվում՝ Դեբրետի բառարանը և Լորդերի պալատի 1808 թվականի բառարանը։ Միջնադարյան և 18-րդ դարի ժամանակաշրջանների մասին ստանդարտ պատմական աշխատություններից բացի, նրա գրադարանում ներառված էին նաև դեկորատիվ տուփերի (Snuff box), ցուցանակների և զգեստների պատմություններ: Նա հաճախ ամսագրերի հոդվածներից կտրում էր նկարազարդումներ, նշումների քարտերի վրա հետաքրքիր բառապաշար կամ փաստեր էր գրի առնում, բայց հազվադեպ էր գրանցում, թե որտեղ է գտել տեղեկատվությունը։ Նրա նշումները դասակարգված էին ըստ կատեգորիաների՝ «Գեղեցկություն», «Գույներ», «Հագուստ», «Գլխարկներ», «Տնային տնտեսություն», «Գներ և խանութներ», և նույնիսկ ներառում էին մանրամասներ, ինչպիսին է օրինակ որևէ կոնկրետ տարվա մոմերի արժեքը։ Այլ տետրերում կային արտահայտությունների ցանկեր, որոնք ընդգրկում էին այնպիսի թեմաներ, ինչպիսիք են՝ «Սնունդ և սպասք», «Սիրալիր խոսքեր» և «Դիմելու ձևեր»։ Նրա հրատարակիչներից մեկը՝ Մաքս Ռեյնհարդտը, մի անգամ փորձել է խմբագրական առաջարկներ անել լեզվի վերաբերյալ իր գրքերից մեկում, բայց իր աշխատակազմի անդամներից մեկը անմիջապես տեղեկացրել է, որ Անգլիայում ոչ ոք ավելին չգիտի Ռեգենտսական լեզվի մասին, քան Հեյերը։

Ճշգրտության նկատառումներից ելնելով՝ Հեյերը մի անգամ գնեց Վելինգթոն դքսի գրած նամակը, որպեսզի կարողանա ճշգրտորեն օգտագործել նրա գրելաոճը։ Նա պնդում էր, որ *«Անպարկեշտ բանակ»* վեպում Վելինգթոնին վերագրվող յուրաքանչյուր բառ իրականում ասվել կամ գրվել է նրա կողմից իրական կյանքում։ Նրա գիտելիքները այդ ժամանակաշրջանի մասին այնքան լայն էին, որ Հեյերը հազվադեպ էր հստակորեն հիշատակում ամսաթվերը իր գրքերում. փոխարենը, նա պատմությունը դասավորում էր՝ պատահականորեն հղում անելով այդ ժամանակի մեծ և փոքր իրադարձություններին։

### Կերպարների տեսակներ
Հեյերը մասնագիտացել է գլխավոր դերակատարման ռոմանտիկ տղամարդու երկու տեսակների մեջ, որոնք նա անվանել է Մարկ I և Մարկ II: Մարկ I-ը՝ պարոն Ռոչեսթերի երանգներով, (իր խոսքերով) «կոպիտ էր, իշխող և հաճախ՝ անհանգստացնող կերպար»։ Ի տարբերություն դրա, Մարկ II-ը հմայիչ էր, նրբաճաշակ և հաճախ՝ ոճի խորհրդանիշ։ Նմանապես, նրա հերոսուհիները (արտացոլելով Ջեյն Օսթինի բաժանումը կենսուրախ և նուրբ կերպարների) բաժանվում էին երկու հիմնական խմբի՝ բարձրահասակ, համարձակ, երբեմն՝ առնական հերոսուհիներ, և՝ լուռ, ճնշված, հաճախ հնազանդ կերպարներ։

Երբ Մարկ I հերոսը հանդիպում է Մարկ I հերոսուհուն, ինչպես *«Բաթի խճճվածոիթյունը»* (Bath Tangle) կամ *«Ֆարոյի դուստրը»* (Faro's Daughter) ֆիլմերում, սկսվում է խորը դրամա, մինչդեռ հիմքում ընկած մոդելի հետաքրքիր շրջադարձ է տալիս *«Հիասքանչ Սոֆիան»* (The Grand Sophy), որտեղ Մարկ I հերոսն իրեն համարում է Մարկ II և պետք է մարտահրավեր նետվի, որպեսզի իր իրական բնույթը բացահայտվի։

## Թրիլլերներ

*«Նվաճողը»* (1931) Հեյերի առաջին պատմական վեպն էր, որը ներկայացնում էր իրական պատմական իրադարձությունների գեղարվեստականացված պատկերը։ Նա մանրակրկիտ ուսումնասիրել է Վիլհելմ Նվաճողի կյանքը, նույնիսկ ճանապարհորդելով այն ճանապարհով, որով Վիլհելմը անցել էր Անգլիա մտնելիս։: Հաջորդ տարի Հեյերի գրվածքները ավելի կտրուկ շեղվեցին նրա վաղ պատմական սիրավեպերից, երբ հրատարակվեց նրա առաջին թրիլլերը՝ «*Քայլեր մթության մեջ*»։ Վեպի լույս տեսնելը համընկավ նրա միակ զավակի՝ Ռիչարդ Ջորջ Ռուժիեի ծննդյան հետ, որին նա անվանեց իր «ամենանշանավոր (իսկապես անգերազանցելի) աշխատանքը»։ Կյանքի ավելի ուշ շրջանում Հեյերը խնդրեց իր հրատարակիչներին չվերատպել *«Քայլեր մթության մեջ» գիրքը*՝ ասելով. «Այս աշխատանքը, որը հրատարակվել է որդուս հետ միաժամանակ... իմ թրիլլերներից առաջինն էր և հավերժացվեց այն ժամանակ, երբ ես, ինչպես կասեր Ռեգենսիայի ցանկացած կերպար, աճում էի։ Մեկ ամուսին և երկու անպատշաճ եղբայրներ մասնակցել էին այդ գործում, և ես այն չեմ համարում իմ կարևոր ստեղծագործություններից»։

Հաջորդ մի քանի տարիների ընթացքում Հեյերը տարեկան հրատարակում էր մեկ սիրավեպ և մեկ թրիլլեր։ Սիրավեպերը շատ ավելի մեծ հայտնիություն էին վայելում. դրանք սովորաբար վաճառվում էին 115,000 օրինակով, մինչդեռ նրա թրիլլերները վաճառվել են 16․000 օրինակով։ Որդու խոսքերով՝ Հեյերը «դետեկտիվ պատմություններ գրելը դիտարկում էր այնպես, ինչպես մենք կդիտարկեինք խաչբառերի լուծումը՝ մտավոր զվարճանք, նախքան կյանքի ավելի դժվար խնդիրներին դիմակայելը»։ Հեյերի ամուսինը ներգրավված էր նրա ստեղծագործությունների մեծ մասում։ Նա հաճախ կարդում էր կնոջ պատմական սիրավեպերի ապացույցները՝ նրա բաց թողած ցանկացած սխալ նկատելու համար, և օգնում էր նրան թրիլլերներ գրելիս։ Նա տրամադրում էր դետեկտիվ պատմությունների սյուժեները՝ նկարագրելով «Ա» և «Բ» կերպարների գործողությունները։ Այնուհետև Հեյերը ստեղծում էր կերպարներ և նրանց միջև հարաբերությունները՝ կենդանացնելով սյուժետը։ Նրա համար երբեմն դժվար էր հույսը դնել ուրիշի սյուժեների վրա. առնվազն մեկ անգամ, գրքի վերջին գլուխը գրելուց առաջ, նա խնդրել էր Ռուժիեին ևս մեկ անգամ բացատրել, թե իրականում ինչպես է կատարվել սպանությունը։

Նրա դետեկտիվ պատմությունները, որոնք, ըստ քննադատ Էրլ Ֆ. Բարգենիեի, «մասնագիտանում են բարձր խավի ընտանեկան սպանությունների մեջ», հիմնականում հայտնի էին իրենց կատակերգությամբ, մելոդրամայով և սիրավեպով։ Կատակերգությունը բխում էր ոչ թե գործողություններից, այլ կերպարների անհատականությունից և երկխոսություններից։ Այս վեպերի իրադարձությունները տեղի են ունենում վեպը գրվելու ժամանակաշրջանում։ Դրանց մեծ մասում ուշադրությունը հիմնականում կենտրոնացած էր հերոսի վրա, ինչը փոքրացնում էր հերոսուհու դերը։ Նրա վաղ գրված դետեկտիվ վեպերում հաճախ ներկայացվում էին ատլետիկ հերոսներ. երբ Հեյերի ամուսինը սկսեց հետապնդել իր ողջ կյանքի երազանքը՝ դառնալ փաստաբան, վեպերում գլխավոր դերերում սկսեցին հայտնվել փաստաբաններ։

1935 թվականին Հեյերի թրիլլերները սկսվեցին երկու դետեկտիվների՝ վերատեսուչ Հաննասայդի և սերժանտ (հետագայում՝ տեսուչ) Հեմինգուեյի մասին։ Այս երկուսը երբեք այնքան հայտնի չէին, որքան ժամանակակից այլ գեղարվեստական դետեկտիվներ, ինչպիսիք են Ագաթա Քրիստիի Էրքյուլ Պուարոն և Դորոթի Լի Սայերսի լորդ Պիթեր Ուիմզին։ Հեյերի կերպարներին նվիրված գրքերից մեկը՝ *«Մահը արժեթղթերում*» (Death in the Stocks), բեմադրվել է Նյու Յորքում 1937 թվականին՝ *«Պարզապես սպանություն»* վերնագրով։ Պիեսը կենտրոնացած էր կատակերգության, այլ ոչ թե դետեկտիվի վրա, և չնայած լավ դերասանական կազմի օրինակ՝ Էդվարդ Ֆիլդինգը Հանասայդի դերում, այն փակվեց ընդամենը երեք ներկայացումից հետո։

Քննադատ Նենսի Վինգեյթի խոսքերով՝ Հեյերի դետեկտիվ վեպերը, որոնցից վերջինը գրվել է 1953 թվականին, հաճախ ունենային ոչ օրիգինալ մեթոդներ, դրդապատճառներ և կերպարներ, և դրանցից յոթում սպանության դրդապատճառը ժառանգությունն էր։ Վեպերի գործողությունները միշտ տեղի էին ունենում Լոնդոնում, մի փոքրիկ գյուղում կամ տնային երեկույթի ժամանակ։ Քննադատ Էրիկ Ռաութլին նրա շատ կերպարներ անվանել է շաբլոնային, այդ թվում՝ անկիրթ ոստիկանին, էկզոտիկ իսպանացի պարուհուն և գյուղական վիկարիոսին իր նևրոտիկ կնոջ հետ։ Նրա վեպերից մեկում կերպարների ազգանունները նույնիսկ այբբենական կարգով էին դասավորված՝ ըստ նրանց ներկայացման հերթականության։ Վինգեյթի խոսքերով՝ Հեյերի դետեկտիվ վեպերը, ինչպես այդ ժամանակվա շատ այլ վեպեր, ցուցադրում էին առանձնահատուկ սնոբիզմ օտարերկրացիների և ցածր խավերի նկատմամբ։ Նրա միջին խավի տղամարդկանց կերպարները հաճախ կոպիտ ու հիմար էին, իսկ կանայք՝ կամ չափազանց գործնական, կամ էլ դատողությունից զուրկ։ Վերջիններիս խոսքն էլ հաճախ լի էր սխալ քերականությամբ, որն երբեմն դառնում էր վիրավորական։ Սակայն, կարծրատիպերին հակառակ, Ռաութլին պնդում է, որ Հեյերն ուներ «զարմանալի շնորհ՝ վերարտադրելու այդ դարաշրջանի (1940 թվականից անմիջապես առաջ) վերին և միջին դասի անգլուհիների սրամիտ և հեգնական զրույցները»։ Վինգեյթը նաև նշում է, որ Հեյերի թրիլլերները հայտնի էին «իրենց սրամտությամբ և կատակերգությամբ, ինչպես նաև լավ հյուսված սյուժեներով»։

## Ֆինանսական խնդիրներ
1939 թվականին Ռուժիեին ընդունեցին աշխատանքի փաստաբանական գրասենյակում, և նրա ընտանիքը տեղափոխվեց նախ Բրայթոն, ապա՝ Հոուվ, որպեսզի Ռուժիեն հեշտությամբ կարողանար Լոնդոն հասնել։ Հաջորդ տարի նրանք իրենց որդուն ուղարկեցին նախապատրաստական դպրոց, ինչը Հեյերի համար լրացուցիչ ծախսեր առաջացրեց։ 1940-1941 թվականների բլից ռմբակոծությունը խաթարեց գնացքների երթևեկությունը Մեծ Բրիտանիայում, ինչի հետևանքով Հեյերը և նրա ընտանիքը 1942 թվականին տեղափոխվեցին Լոնդոն, որպեսզի Ռուժիեն ավելի մոտ լիներ իր աշխատանքին:

Նրա դետեկտիվ պատմությունները հրատարակած «Hodder & Stoughton»-ի ներկայացուցչի հետ ճաշելուց հետո Հեյերը զգաց, որ տանտերը հովանավորել է իրեն։ Ընկերությունն իրավունք ուներ հրապարակելու նրա հաջորդ գիրքը, սակայն՝ մասնավորապես նրանց ստիպելու համար պայմանագիրը խզել , Հեյերը գրեց *«Penhallow»* վեպը, որը «*Book Review Digest»*-ը 1944-ին բնութագրեց որպես «սպանության մասին պատմություն, բայց ոչ՝ առեղծվածային վեպ»։ «Hodder & Stoughton» հրատարակչությունը մերժեց գիրքը, ինչը հանգեցրեց նրանց համագործակցության ավարտին։ Փոխարենը, «Heinemann» հրատարակչությունը համաձայնեց այն տպագրել։ ԱՄՆ-ում նրա հրատարակիչը՝ «Doubleday», նույնպես բացասական վերաբերվեց գրքին և Հեյերի հետ համագործակցությունը դադարեցրեց դրա հրապարակումից հետո։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նրա եղբայրները ծառայել են զինված ուժերում՝ թեթևացնելով նրա ֆինանսական մտահոգություններից մեկը։ Մինչդեռ նրա ամուսինը ծառայել է ներքին գվարդիայում՝ շարունակելով աշխատել որպես փաստաբան։ Քանի որ Ռուժիեն նոր էր իր կարիերայում, նա շատ գումար չէր վաստակում, և պատերազմի ընթացքում թղթի սահմանափակումները հանգեցրին Հեյերի գրքերի վաճառքի նվազմանը։ Նրանց ծախսերը հոգալու համար Հեյերը *«Այս հին ստվերները»*, *«Սատանայի ձագը»* և *«Ռեգենսի Բաք»* գրքերի Համագործակցության իրավունքները վաճառեց իր հրատարակիչ Հայնեմանին՝ 750 ֆունտ ստեռլինգով։ Հրատարակչության կոնտակտներից մեկը՝ նրա մտերիմ ընկերուհի Ա.Ս. Ֆրերը, ավելի ուշ առաջարկեց վերադարձնել իրավունքները նրան նույն գումարով, ինչ իրեն վճարվել էր։ Հեյերը հրաժարվեց ընդունել գործարքը՝ բացատրելով, որ ինքը խոստացել էր փոխանցել իրավունքները։ Հեյերը նաև գրախոսություններ էր անում Հայնեմանի համար՝ յուրաքանչյուր գրախոսության համար վաստակելով 2 գինեա, և նա թույլ տվեց նախքան իր վեպեր կոշտ կազմով հրատարակելը, դրանք սերիականացվեն *«Կանանց օրագրում»*։ Հեյերի վեպի հայտնվելը սովորաբար հանգեցնում էր ամսագրի լիակատար վաճառքի, բայց նա բողոքում էր, որ նրանք «միշտ հավանում էին իմ ամենավատ աշխատանքները»։

Մոտավորապես 1950 թվականին Հեյերը հիմնադրեց «Heron Enterprises» անունով սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերություն՝ հարկային պարտավորությունը նվազագույնի հասցնելու համար: Նոր տիտղոսներից ստացված հոնորարները պետք է վճարվեին ընկերությանը, որը հետո պետք է ապահովեր Հեյերի աշխատավարձը և վճարեր տնօրենների վարձատրությունը նրա ընտանիքին: Նա շարունակելու էր հոնորարներ ստանալ իր նախկին տիտղոսներից, իսկ օտարերկրյա հոնորարները՝ բացառությամբ Միացյալ Նահանգներից ստացվածների, պետք է փոխանցվեին նրա մորը։ Սակայն մի քանի տարվա ընթացքում հարկային տեսուչը պարզեց, որ Հեյերը չափազանց շատ գումար էր հանում ընկերությունից: Տեսուչը լրացուցիչ միջոցները համարեց չբացահայտված դիվիդենտներ, ինչը նշանակում էր, որ նա պարտք էր լրացուցիչ 3000 ֆունտ ստեռլինգ հարկեր: Հարկային հաշիվը վճարելու համար Հեյերը գրեց երկու հոդված՝ *«Գրքեր Բրոնտեների մասին»* (Books about the Brontës) և *«Ինչպես լինել գրական գրող»* (How to be a Literary Writer), որոնք հրապարակվեցին «Punch» ամսագրում: Նա մի անգամ գրել է իր ընկերուհուն. «Ես արդեն շատ եմ հոգնել պետական գանձապետարանի օգտի համար գիրք գրելուց, և չեմ կարող արտահայտել, թե որքան դժգոհ եմ, որ իմ գումարները վատնում եմ այնպիսի անիմաստ բաների վրա, ինչպիսիք են կրթությունը և այսպես կոչված աշխատավորների համար կյանքը հեշտ ու շքեղ դարձնելը»։

1950 թվականին Հեյերը սկսեց աշխատել մի ստեղծագործության վրա, որը նա անվանեց «Իմ վերջին տարիների մեծագույն ստեղծագործությունը», միջնադարյան եռագրություն, որը նպատակ ուներ ընդգրկել Լանքասթերների տանը պատմությունը՝ 1393-ից մինչև 1435 թվականը։ Նա գնահատեց, որ աշխատանքներն ավարտելու համար իրեն կպահանջվի հինգ տարի: Նրա անհամբեր ընթերցողները անընդհատ պահանջում էին նոր գրքեր։ Նրանց և իր հարկային պարտավորությունները բավարարելու համար Հեյերը ընթացքում գրելում էր Ռեգենտական սիրավեպեր: Շարքի առաջին հատորը՝ *«Իմ Լորդ Ջոն»*-ը (My Lord John), հրատարակվել է իր մահից հետո։

Սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությունը շարունակում էր անհանգստացնել Հեյերին։ 1966 թվականին, երբ հարկային տեսուչները պարզեցին, որ նա ընկերությանը պարտք է 20,000 ֆունտ ստեռլինգ, նա ի վերջո իր հաշվապահներին ազատեց աշխատանքից։ Այնուհետև նա խնդրեց, որ իր նոր՝ *«Սև ոչխար*» (Black Sheep) գրքի իրավունքները տրամադրվեն անձամբ իրեն: Իր մյուս վեպերից տարբերվող՝ *«Սև ոչխար»-ը* չէր կենտրոնանում արիստոկրատների վրա։ Դրա փոխարեն այն հետևում էր «հարուստ միջին խավին», և գրքում գերիշխող թեման էին ֆինանսները։

Հեյերի նոր հաշվապահները նրան համոզեցին հրաժարվել «Heron Enterprises»-ից։ Երկու տարի անց նա վերջապես համաձայնվեց վաճառել ընկերությունը «Booker-McConnell»-ին, որն արդեն իսկ տիրապետում էր վիպասաններ Յան Ֆլեմինգի և Ագաթա Քրիստիի ժառանգության իրավունքներին: «Booker-McConnell»-ը վճարել է Հեյերի մոտ 85․000 ֆունտ ստեռլինգ նրա 17 գրքերի իրավունքների համար: Այս գումարը հարկվել է ոչ թե ավելի բարձր եկամտային հարկի դրույքաչափով, այլ կապիտալի փոխանցման ավելի ցածր դրույքաչափով։

## Ընդօրինակողներ
Հեյերի ժողովրդականության աճին զուգընթաց, այլ հեղինակներ սկսեցին ընդօրինակել նրա ոճը։ 1950 թվականի մայիսին նրա ընթերցողներից մեկը տեղեկացրեց նրան, որ Բարբարա Կարտլենդը գրել է մի քանի վեպեր Հեյերի ոճին նման ոճով՝ վերօգտագործելով անուններ, կերպարների գծեր և սյուժետային կետեր, ինչպես նաև վերաձևակերպելով նրա գրքերի նկարագրությունները, մասնավորապես՝ *«Սրտերի վտանգը»* (A Hazard of Hearts), որը կերպարներ էր վերցրել *«Ուրբաթօրյա երեխան»* (Friday's Child) վեպից, և *«Սրտի Վալետը»* (The Knave of Hearts), որը կրկնօրինակում էր *«Այս հին ստվերները»* (These Old Shades)։ Հեյերը իր փաստաբանների համար մանրամասն վերլուծություն կատարեց ենթադրյալ գրագողության վերաբերյալ։ Պատճենահանումը դադարեցվեց, չնայած որ գործը երբեք դատարան չհասավ, և հեղինակը Հեյերից ներողություն չխնդրեց։ Հեյերի փաստաբանները առաջարկեցին, որ նա բացահայտի պատճենահանումը մամուլում, բայց նա հրաժարվեց։

1961 թվականին մեկ այլ ընթերցող գրեց Քեթլին Լինդսիի ստեղծագործություններում, մասնավորապես՝ *«Հմայիչ աղջիկ»* (Winsome Lass) վեպում հայտնաբերված նմանությունների մասին: Վեպերը փոխառել են սյուժետային տարրեր, կերպարներ, ազգանուններ և լիալիր Ռեգենսի ժարգոն: Երկրպագուների Հեյերին «կեղծանվամբ անորակ նյութեր հրատարակելու» մեջ մեղադրանքներից հետո, Հեյերը բողոք գրեց մյուս հրատարակչին։ Երբ հեղինակն ընդդիմացավ մեղադրանքներին, Հեյերը մանրակրկիտ ցանկ կազմեց այդ գրքերում փոխառությունների և պատմական սխալների մասին: Դրանց թվում էր «to make a cake of oneself» արտահայտության բազմակի օգտագործումը, որը Հեյերը հայտնաբերել էր հանրությանը անհասանելի մասնավոր տպագրված հուշագրությունում: Մեկ այլ դեպքում հեղինակը հղում էր կատարել պատմական մի դեպքի, որը Հեյերը հորինել էր իր նախորդ վեպում։ Հեյերի փաստաբանները խորհուրդ տվեցին արգելք կիրառել, բայց նա, ի վերջո, որոշեց չդիմել դատարան։

## Հետագա տարիներ
1959 թվականին Ռուժիեն դարձավ թագուհու խորհրդական։ Հաջորդ տարի նրանց որդի Ռիչարդը սիրահարվեց իր ծանոթի կնոջը՝ Սյուզաննա Ֆլինտին, որը բաժանման եզրին էր գտնվում։ Ռիչարդն օգնեց կնոջը լքել ամուսնուն, և ամուսնացավ նրա հետ ամուսնալուծությունից հետո։ Հեյերը ցնցված էր այդ քայլից, բայց շուտով սիրեց իր հարսին, ավելի ուշ նկարագրելով նրան որպես «դուստր, որին մենք երբեք չենք ունեցել և կարծում էինք, որ չենք ուզում»։ Ռիչարդը և նրա կինը մեծացրել են նրա առաջին ամուսնուց երկու որդիներին։ 1966 թվականին ծնվեց նրանց որդին և Հեյերի միակ կենսաբանական թոռնիկը՝ Նիկոլաս Ռուժիեն։

Հեյերը տարիքն առնելուն զուգընթաց սկսեց ավելի հաճախակի առողջական խնդիրներ ունենալ։ Դրանք, հնարավոր է, սրվել էին ջինի և ամֆետամինի ազդեցության տակ վաղ առավոտյան գրելու նրա սովորության պատճառով։ 1964 թվականի հունիսին նա վիրահատվեց երիկամի քարը հեռացնելու համար։ Չնայած բժիշկները սկզբում կանխատեսում էին որ նա վեց շաբաթյա ընթացքում կապաքինվի, երկու ամիս անց նրանք ասացին, որ ապաքինումը կարող է պահանջել մեկ տարի կամ ավելի ժամանակ։ Հաջորդ տարի նրան մոծակ խայթեց, ինչը դարձավ սեպտիկ բորբոքման պատճառ, ինչը ստիպեց բժիշկներին առաջարկել մաշկի փոխպատվաստում։ 1973 թվականի հուլիսին նա թեթև կաթված ստացավ և երեք շաբաթ անցկացրեց ծերանոցում։ Երբ նույն տարվա վերջին նրա եղբայր Բորիսը մահացավ, Հեյերը չափազանց հիվանդ էր նրա հուղարկավորությանը մասնակցելու համար։ 1974 թվականի փետրվարին նա ևս մեկ կաթված ստացավ։ Երեք ամիս անց Հեյերի մոտ ախտորոշվեց թոքերի քաղցկեղ, որը, ինչպես նշել է նրա կենսագրագիրը, պայմանավորված էր նրա կողմից ամեն օր ծխվող 60-80 գլանակ ծխախոտներով (չնայած նա պնդում էր, որ ծուխը թոքեր չէր ներշնչում)։ 1974 թվականի հուլիսի 4-ին Հեյերը մահացավ։ Նրա երկրպագուները նրա ամուսնական ազգանունը առաջին անգամ իմացան նրա մահախոսականներից։

## Ժառանգություն

Բացի Միացյալ Թագավորությունում ունեցած հաջողությունից, Հեյերի վեպերը շատ տարածված էին Միացյալ Նահանգներում և Գերմանիայում, նաև բավականին լավ վաճառք ունեին Չեխոսլովակիայում։ Նրա վեպերից մեկի առաջին տպագրությունը համագործակից երկրներում հաճախ կազմում էր 65․000-75․000 օրինակ, իսկ ընդհանուր առմամբ նրա կոշտ կազմով գրքերը յուրաքանչյուր տարի վաճառվում էին ավելի քան 100․000 օրինակով։ Փափուկ կազմով նրա գրքերը սովորաբար վաճառվում էին ավելի քան 500․000 օրինակով։ Հեյերի մահվան պահին նրա 48 գրքերը դեռևս տպագրության մեջ էին, այդ թվում՝ նրա առաջին վեպը՝ *«Սև ցեցը*»։

Հեյերի գրքերը շատ տարածված էին Մեծ ճգնաժամի և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին: Նրա վեպերը, որոնք լրագրող Լեսլի ՄաքԴաուելը նկարագրել է որպես «խիզախ արկածներով, համարձակ հերոսներով և վտանգի մեջ հայտնված օրիորդներով», ընթերցողներին հնարավորություն էին տալիս փախչել իրենց առօրյայի միօրինակությունից և դժվարություններից։ Հեյերն իր *«Ուրբաթօրյա երեխան»* վեպը նկարագրող նամակում նշել է. «Ես ինքս կարծում եմ, որ պետք է գնդակահարվեմ նման անհեթեթություն գրելու համար... Բայց դա անկասկած լավ փախուստային գրականություն է, և ես կարծում եմ, որ այն ինձ նույնիսկ դուր կգար, եթե նստած լինեի օդային ռմբակոծության ապաստարանում կամ գրիպից ապաքինվելու ընթացքում»։

Հեյերը, ըստ էության, հորինել է պատմական սիրավեպը և ստեղծել է Ռեգենսի դարաշրջանի սիրավեպի ենթաժանրը։ Երբ 1966 թվականին Միացյալ Նահանգներում առաջին անգամ զանգվածային շուկայի համար թողարկվեցին փափուկ կազմով գրքեր, նրա վեպերը նկարագրվեցին որպես «Ջեյն Օսթինի ավանդույթներին համապատասխանող»։ Ինքը Հեյերը նշել է, որ իր ոճը «իրականում Ջոնսոնի և Օսթինի խառնուրդ է։ Ես հիմնվում եմ ֆարսային հումորի որոշակի շնորհի վրա»։ Քանի որ այլ վիպասաններ սկսեցին ընդօրինակել նրա ոճը և շարունակեցին զարգացնել Ռեգենսի դարաշրջանի սիրավեպը, նրանց վեպերը նկարագրվել են որպես «Ջորջետ Հեյերի ռոմանտիկ ավանդույթներին հետևող»։ Քեյ Մասելի խոսքերով՝ «գրեթե յուրաքանչյուր Ռեգենսի դարաշրջանի գրող ձգտում է այդ գովասանքին»։

Հեյերի՝ Ռեգենսի ռոմանտիկ ժանրին նույնականանալու պատճառով, նրա հումորը հաճախ անտեսվում է, բայց շատ դիտորդներ մեկնաբանություններ են արել դրա վերաբերյալ։ Օրինակ՝ Սթիվեն Ֆրայը գրել է, որ Հեյերը «...ամենահնարամիտ, ամենախորաթափանց և արժեքավոր արձակագիրներից մեկն է, ում կարելի է պատկերացնել»։ Հեյերը վայելում էր հումորը, նշելով. «Խոսեք իմ հումորի մասին, եթե ընդհանրապես ուզում եք խոսել իմ մասին»։ Քիմ Շերվուդը նշել է, որ Հեյերը «հաճախակիորեն կապվում է Պ.Ջ. Վուդհաուսի հետ իր երկրպագուների կողմից գրախոսություններում և առցանց քննարկումներում»։ Մի գրախոս Վենետիայի մասին ասել է, որ Հեյերը «...ժոնգլ-բագլի նախկին վարպետ էր, որը կարելի է բավականին լայնորեն սահմանել որպես Պ.Ջ. Վուդհաուս՝ թարգմանաբար 19-րդ դարի անգլիական Ռեգենսի ժամանակաշրջան...»։ Նույն քննադատը Սփրիգ Մուսլինին անվանել է «...Պ.Ջ. Վուդհաուսի վաղ շրջանի այս կողմում ամենահաճելի ֆլիմֆլեյմերային կերպարներից մեկը», իսկ *«Ուրբաթօրյա երեխան»* վեպի մասին նա գրել է, որ դրա մի քանի կերպարներ «...ուղիղ Վուդհաուսից են վերցված ...եթե կարող եք պատկերացնել Վուդհաուսի երիտասարդներին 130 տարի առաջ Մեյֆեյր տեղափոխված»։

Հեյերը քննադատության է ենթարկվել հակասեմականության համար, մասնավորապես՝ *«Հիասքանչ Սոֆիա»* (հրատարակված 1950 թվականին) վեպի մի տեսարանի համար։ Քորթնի Միլանն ասել է, որ «Ջորջետ Հեյերը ռասիստ էր, ուստի դարաշրջանի նրա պատկերումը խորապես անկատար էր»։ Ջենիֆեր Քլոեսթերի կողմից ընտանեկան փաստաթղթերի ուսումնասիրությունը հաստատում է, որ Հեյերը կողմնակալ անձնական կարծիքներ ուներ։ Հոգեվերլուծաբան հեղինակ և Հեյերի երկրպագու Էմի Սթրիթը գրել է Հեյերի հակասեմականության հետ հաշտվելու իր պայքարի մասին։ 2023 թվականին Հեյերի ԱՄՆ-ի հրատարակչությունը՝ «Sourcebooks»-ը, նրա ժառանգության թույլտվությամբ թողարկեց *«Հիասքանչ Սոֆիա»*-ի խմբագրված տարբերակը՝ հակասեմական լեզուն փոխելու համար։ Ժառանգությունը որոշեց հեռացնել Շեքսպիրի պրոֆեսոր Մերի Բլայի՝ ով նաև ռոմանտիկ գրող Էլոյզա Ջեյմսն է, հեղինակի վերջաբանը, որտեղ բացատրվում էր տեքստի փոփոխությունների պատճառները։ Սա հանգեցրեց նրան, որ Բլան հետ վերցրեց իր խմբագրական և մեկնաբանական աշխատանքները նախագծից։

Չնայած իր ժողովրդականությանը և հաջողությանը, Հեյերը մեծապես անտեսվել է քննադատների կողմից, բացի Դորոթի Լի Սայերսից, ով «*The Sunday Times»-ի* համար գրել է *«Անավարտ հուշումը»* և *«Մահը պաշարներում»* վեպերի գրախոսականներ։ Չնայած նրա վեպերից ոչ մեկը երբեք չի գրախոսվել լուրջ թերթում, ըստ Դաֆ Հարթ-Դեյվիսի ՝ «երկար կամ լուրջ գրախոսությունների բացակայությունը նրան երբեք չի անհանգստացրել։ Կարևորը այն փաստն էր, որ նրա պատմվածքները վաճառվում էին անընդհատ աճող թվով»։ Հեյերը նաև անտեսվել է *[[Բրիտանիկա հանրագիտարան|«Բրիտանիկա հանրագիտարանի»]]* կողմից։ Հանրագիտարանի 1974 թվականի հրատարակությունը, որը հրատարակվել է նրա մահից կարճ ժամանակ անց, ներառում էր հոդվածներ հայտնի գրողներ Ագաթա Քրիստիի և Սայերսի, բայց ոչ Հեյերի մասին։

## Ծանոթագրություններ

### Ընդհանուր և մեջբերված հղումներ

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Լրացուցիչ ընթերցանություն
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* 
* Georgette Heyer website
* Notes on 2009 Heyer conference

Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի վիպասաններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ
Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ
Կատեգորիա:Անգլիացի դետեկտիվ ժանրի գրողներ
Կատեգորիա:Անգլիացի կին գրողներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի կին գրողներ
Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով