Ակիլե Լաուրո

**Ակիլե Լաուրո** (; ), իտալացի նավատեր, սպորտային պաշտոնյա և քաղաքական գործիչ։

## Կենսագրություն
### Վաղ տարիներ և ձեռներեցություն
Ծնվել է Պիանո դի Սորենտոյում՝ նա մանր նավատեր Ջոակինո Լաուրոյի և Լաուրա Կաֆիերոյի որդին էր։ Երբ Ակիլեեն տասներեք տարեկան էր, հայրը նրան հանել է դպրոցից, և նա մեկ տարի որպես ծառայող անցկացրել է առագաստանավի վրա, որից հետո շարունակել է ուսումը Նինո Բիքսիո ծովային դպրոցում։ Քսան տարեկանում նա ժառանգել է հոր նավագնացության ընկերությունը նրա մահից հետո, բայց դրա ծանր ֆինանսական վիճակի պատճառով վաճառել է հոր երեք նավերից երկուսը։ Հետագայում նրան հաջողվել է շտկել իրավիճակը, բայց Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նա կորցրել է հոր ժառանգության վերջին մասը։ Որոշ ժամանակ նա օգտվում էր վարձակալված նավերից, իսկ 1922 թվականին աճուրդում գնել է ամերիկյան Lloyd շոգենավ, որը խորտակվել էր Նեապոլի նավահանգստում՝ վերանվանելով այն Iris, և այն դարձավ Flotta Lauro ընկերության առաջին նավը։ 1936 թվականին Ակիլելե Լաուրոն ուներ 23 նավ, իսկ 1939 թվականին՝ 55, ընդհանուր 336,700 տոննա տարողությամբ։ 1933 թվականին նա միացել է Ազգային-ֆաշիստական ​​կուսակցությանը և դարձել է Ֆաշիստների և կորպորացիաների պալատի անդամ։ 1942 թվականի փետրվարի 19-ին նրան անձամբ ընդունել է Մուսոլինին, և հանդիպման արդյունքում կնքվել է ազգային համաձայնագիր գործատուների և աշխատողների միջև, ինչպես նաև Լաուրոն ձեռք է բերել իր վերահսկողության տակ գտնվող մի քանի թերթերի 50% բաժնեմասը։ 1943 թվականի նոյեմբերի 9-ին նա ձերբակալվել է դաշնակից օկուպացիոն իշխանությունների կողմից և 22 ամիս անցկացրել է բանտում և տեղահանվածների ճամբարում։ 1945 թվականի սեպտեմբերին նա արդարացվել է Նեապոլի դատարանի կողմից, սակայն նրա նավատորմն այդ ժամանակ 1940 թվականի 57 միավորից կրճատվել էր մինչև 5։ Այնուամենայնիվ, 1950-ականների սկզբին Լաուրոյի ընկերությունն արդեն ուներ 40 նավ՝ 650,000 տոննա ընդհանուր ջրատարողությամբ, ինչը այն դարձրել է այդ ժամանակ Եվրոպայի ամենամեծը։

### «Նապոլի»
Նեապոլի ֆաշիստական ​​կուսակցության քաղաքային կազմակերպության քարտուղարի 1935 թվականի ապրիլի 26-ի հրամանով Լաուրոն նշանակվել է «Նապոլի» ֆուտբոլային ակումբի փոխնախագահ է դարձել նրա նախագահ 1936 թվականի մարտի 15-ին և պահպանել է այս պաշտոնը մինչև 1940 թվականի հունիսի 15-ը։ 1951 թվականի օգոստոսի 8-ին նա դարձել է պատվավոր նախագահ, իսկ 1952 թվականի ապրիլի 29-ին կրկին դարձել է լիազոր նախագահ, սակայն 1953-1954 թվականների առաջնության ավարտին նա վերադարձել է պատվավոր կարգավիճակի։ 1953 և 1958 թվականներին ակումբը զբաղեցրել է չորրորդ տեղը Իտալիայի առաջնության A դիվիզիոնում, իսկ 1962 թվականին՝ Իտալիայի գավաթում (այդ մրցաշրջանը միակն էր «Նապոլիի» համար Լաուրոյի նախագահության օրոք, որն ակումբն անցկացրել է B դիվիզիոնում)։ Այս ժամանակահատվածի ամենամեծ ձեռքբերումը Հասսե Ջեփսոնի հետ պայմանագիրն էր։

### Քաղաքական գործունեություն
Քաղաքականություն մտնելու որոշում է կայացնում Լաուրոն փորձել է համաձայնության գալ Քրիստոնեա-դեմոկրատական ​​կուսակցության հետ, սակայն ֆաշիստական ​​ռեժիմի հետ նրա նախկին կապերը խանգարեցին դրան, և նա միացել է Գուլյելմո Ջաննինիի «Սովորական մարդու ճակատին»։ 1947 թվականի հոկտեմբերին, երբ ճակատը պլանավորում էր աջակցել ձախակողմյաններին, որոնք խորհրդարանում պահանջում էին անվստահության քվեարկություն Ալչիդե դե Գասպերիի կառավարության նկատմամբ, Լաուրոն, Քրիստոնեա-դեմոկրատական ​​կուսակցության առաջնորդ Ատիլիո Պիչոնիի ազդեցության տակ, կարողացել է կանխել քվեարկությունը և փրկել կառավարությունը։ Հաստատվել է որպես ուժեղ քաղաքական գործիչ՝ նա միացել է Ազգային միապետական ​​կուսակցությանը դառցել է դրա նախագահը (քարտուղարից հետո երկրորդ ամենաբարձր պաշտոնը) և ապահովել է ֆինանսավորումը։ Լաուրոն որոշել է չմասնակցել 1948 թվականի ապրիլի 18-ի խորհրդարանական ընտրություններին, սակայն 1952 թվականի հուլիսի 9-ին ընտրվել է Նեապոլի քաղաքապետ։ 1953 թվականի հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրություններից հետո միապետականները  Պատգամավորների պալատում իրենց ներկայացվածությունը 14-ից հասցրին 40-ի, սակայն Լաուրոն, որը որոշել էր դաշինք կազմել Իտալական սոցիալական շարժման նեոֆաշիստների և Դե Գասպերիի հաջորդ կառավարությանը աջակցելու դեմ հանդես եկող ձախերի հետ, բախվել է կուսակցության քարտուղար Ալֆրեդո Կովելիի հետ։ Սա հանգեցրել է պառակտման, և 1954 թվականի հունիսի 2-ին Լաուրոն և նրա կողմնակիցները հիմնադրեցին Ժողովրդական միապետական ​​կուսակցությունը։

Նույն 1953 թվականի ընտրություններում Լաուրոն մտել է երկրորդ գումարման Սենատ, բայց հրաժարվել է պաշտոնից՝ Նեապոլի քաղաքապետի պաշտոնը պահպանելու օգտին։

1956 թվականին նա վերընտրվել է քաղաքապետ (նա պաշտոնը թողել է 1957 թվականի դեկտեմբերի 19-ին)։ 1959 թվականի ապրիլին նա հասել է Ազգային և Ժողովրդական միապետական ​​կուսակցությունների միավորմանը, որի արդյունքում ստեղծվել է Իտալիայի միապետական ​​միասնության դեմոկրատական ​​կուսակցությունը։ 1960 թվականի դեկտեմբերին նա կրկին ընտրվել է Նեապոլի քաղաքապետ և քաղաքապետի պաշտոնը զբաղեցրել է 1961 թվականի փետրվարի 4-ից մինչև նոյեմբեր, երբ նրան փոխարինել է նշանակվել է արտակարգ կոմիսար Ֆերդինանդո Դ'Այուտոն:

1958 թվականին նա ընտրվել է երրորդ գումարման Պատգամավորների պալատ՝ Ժողովրդական միապետական ​​կուսակցության ընտրացուցակով։ Նա ղեկավարել է կուսակցության խմբակցությունը մինչև 1959 թվականը, իսկ հետագայում միացել է Իտալիայի դեմոկրատական ​​կուսակցության խմբակցությանը (նրա վաղաժամկետ հրաժարականը ընդունվել է 1961 թվականի ապրիլի 11-ին)։ Նա վերընտրվել է 1963 թվականին և պահպանել իր մանդատը մինչև 1968 թվականը։ 1968 թվականին նա ընտրվել է հինգերորդ գումարման Սենատ, որտեղ եղել է «Իտալական սոցիալական շարժում» խմբակցության անդամ և պահպանել է իր մանդատը մինչև 1972 թվականի մայիսի 24-ը։ 1972 թվականին նա ընտրվել է վեցերորդ գումարման Պատգամավորների պալատ և միացել է ԱՍԴ խմբակցությանը։ 1976 թվականին նա վերընտրվել է յոթերորդ գումարման Պատգամավորների պալատ։ 1976 թվականի հուլիսի 5-ին նա միացել է ԱՍԴ խմբակցությանը։ Այդ տարվա դեկտեմբերի 21-ից նա «Ազգային ժողովրդավարություն-Աջ» խմբակցության հիմնադիր ժողովի անդամ էր։ 1979 թվականին նա վերջին փորձն արել է ընտրվելու Ներկայացուցիչների պալատում և Սենատում ND-USP ցուցակներով, որը անհաջող էր։

### Կյանքի վերջին տարիներ
1970-ականների սկզբին Լաուրոյի նավատորմը հայտնվել է ծանր ֆինանսական վիճակում, մասամբ նավթային ճգնաժամի պատճառով, և վաճառվել է աճուրդով 1982 թվականին, և նույն թվականի նոյեմբերի 15-ին մահացել է ինքը՝ նավի տերը։

## Աշխատանքներ
* Իմ կյանքը։ Իմ պայքարը, Նեապոլ 1958
* Գրություններ և ելույթներ, Հռոմ 1958

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 

Կատեգորիա:19-րդ դարի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի գործարարներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի իտալացի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի գործարարներ
Կատեգորիա:Իտալիայի Հանրապետության սենատորներ
Կատեգորիա:Իտալիայի թագավորություն (1861–1946)
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Հունիսի 16 ծնունդներ
Կատեգորիա:Քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Քաղաքապետներ ըստ Իտալիայի քաղաքների
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի ղեկավարներ