Դիվանագիտական հարաբերությունների մասին Վիեննայի կոնվենցիա

**Վիեննայի կոնվենցիան դիվանագիտական հարաբերությունների մասին**, դիվանագիտական իրավունքի բնագավառում միջազգային հիմնական պայմանագրերից մեկը։ Այն ընդունվել է Վիեննայի միջազգային կոնֆերանսի ժամանակ, որը տեղի է ունեցել 1961 թվականի ապրիլի 2-ից 14-ը ընկած ժամանակահատվածում։ Կոնվենցիային մասնակցել են 81 պետություններ (ներառյալ նաև ԽՍՀՄ–ն), որոնցից մոտ 40-ը ստորագրել են կոնվենցիան։ Կոնվենցիան կանոնակարգում է դիվանագիտական իրավունքի բոլոր հիմնական հարցերը․ կանոնակարգվում են դիվանագիտական առաքելության գործառույթները և տեսակները, դիվանագիտական ներկայացուցչությունների ղեկավարի ընթացակարգի նշանակումը, այդ ներկայացուցիչների դասակարգումը, մեկնաբանվում է դիվանագիտական անձեռնմխելիություն հասկացությունը։

Համաձայն կոնվենցիայի 51-րդ հոդվածի, այն ուժի մեջ է մտել կոնվենցիայի ստորագրման պահից երեսուն օր անց, կամ ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղարի օրենքի ընդունման հիման վրա։ Դա տեղի է ունեցել 1964 թվականի ապրիլի 24-ին։ Կոնվենցիան բաղկացած է 53 հոդվածներից։ Այն նաև ներառում է երկու ֆակուլտատիվ արձանագրություններ՝ դիվանագիտական ներկայացուցիչների, նրանց ընտանիքի անդամների և նրանց հետ ապրողների քաղաքացիություն ձեռք բերելու և միջազգային կոնվենցիայի դրույթների հիման վրա վեճերի լուծման վերաբերյալ։

2014 թվականին կոնվենցիային միացել են 190 պետություններ, քաղաքացիություն ձեռք բերելու ֆակուլտատիվ արձանագրությանը միացել են 51 պետություններ, վեճերի պարտադիր լուծմանը միացել են 66 պետություններ։
200px|մինի|ձախից|

Ռուսաստանի Դաշնությունը համարվում է ԽՍՀՄ իրավահաջորդը, որը 1964 թվականի փետրվարին վավերացրել է կոնվենցիան և մասնակցում է կոնվենցիայի աշխատանքներին։ Ընդ որում, ԽՍՀՄ կողմից կոնվեցիայի 11-րդ հոդվածի առաջին կետում իրականացվել են փոփոխություններ։ Դիվանագիտական ներկայացուցչության աշխատակիցների թվաքանակի մասին պետք է պայմանավորվեն ընդունող և ուղարկող երկրները։ ԽՍՀՄ-ն միջնորդություն է ներկայացրել 48-րդ և 50-րդ հոդվածների վերաբերյալ՝ դեմ լինելով որոշ երկրների կողմից կոնվենցիային միանալու գործընթացին։ Որպես պատճառ նշվել է այդ պետությունների կողմից իրականացվող խտրական քաղաքականությունը։

Համաձայն հոդված 48-ի, կոնվենցիայի մասնակիցները պետք է լինեն Միավորված Ազգերի Կազմակերպության անդամ պետություններ կամ մասնագիտական հաստատություններ և նրանք, ովքեր անդամակցում են Միջազգային դատարանին, և պետություններ, որոնք հրավիրվել են Միավորված Ազգերի Կազմակերպության կողմից մասնակցելու կոնվենցիային։ Կոնվենցիայի մշակման աշխատանքներից հեռացվել են մի շարք սոցիալիստական երկրներ, ինչպես օրինակ՝ ԳԴՀ-ն,ԿԺՀԴ-ն, ՄԺՀ-ն և ՎԴՀ-ն։

## Ծանոթագրություններ

## Տես նաև
*Միջազգային պայմանագրերի իրավունքի մասին Վիեննայի կոնվենցիա
*Դիվանագիտական ներկայացուցչություն
*Դիվանագիտական անձեռնմխելիություն

## Արտաքին հղումներ
* Текст конвенции ООН կայքում (PDF, 1,3 ՄԲ)
* Протокол о приобретении гражданства
* Протокол о разрешении споров

Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի համաձայնագրեր
Կատեգորիա:Ադրբեջանի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ավստրիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Բելգիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Դիվանագիտական առաքելություններ
Կատեգորիա:Դիվանագիտական իրավունք
Կատեգորիա:Դիվանագիտություն
Կատեգորիա:Հայաստանի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Միջազգային իրավունք
Կատեգորիա:Միջազգային կոնվենցիաներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորության պայմանագրեր
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ պայմանագրեր
Կատեգորիա:Թուրքիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Լիտվայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ճապոնիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Իտալիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Կիպրոսի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Անդորրայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:1961 Ավստրիայում
Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի պայմանագրեր