Լեռան ձայնը (վեպ)

**«Լեռան ձայնը»** (, Յամա նօ օտո), ճապոնացի գրող Յասունարի Կավաբատայի վեպն է, որը գրվել և մաս-մաս տպագրվել է՝ 1949–1954 թվականներին և առաջին անգամ որպես առանձին գիրք հրատարակվել է՝ 1954 թվականին։ Վեպը հայերեն թարգմանվել և հրատարակվել է 2021 թվականին «Անտարես» հրատարակչության կողմից՝ «Նոբելյան մրցանակակիրներ» շարքում։

## Սյուժե

Շինգոն՝ 62-ամյա գործարար է, որը բնակվում է Կամակուրայում և աշխատում Տոկիոյում, մոտ է թոշակառու դառնալուն։ Նա հիշողության ժամանակավոր կորուստներ է ապրում, ծերունական կարծրախտ, արթնանալուն պես տարօրինակ և անհանգստացնող երազներ է հիշում և լսում է ձայներ, այդ թվում՝ տարօրինակ աղմուկը, որը ծառայում է վեպի վերնագիր՝ «լեռան ձայնը», որը նրան արթնացնում է քնից՝ «ինչպես քամի, հեռու, բայց խորությամբ՝ ինչպես երկրի դղրդյունը»։ Շինգոն այդ ձայնը համարում է իր մոտալուտ մահվան նախանշանը։ Միևնույն ժամանակ, նա բազմիցս բախվում է ընկերների և նախկին համակուրսեցիների մահվան փաստի հետ։

Շինգոն դիտարկում և կասկածի տակ է դնում իր հարաբերությունները ընտանիքի մյուս անդամների հետ։ Նա ամուսնացած է՝ Յասուկոյի հետ իր ավագ քրոջ՝ Սինգոյի անժամանակ մահից հետո, որի գեղեցկությունը Շինգոն պաշտում էր՝ Յասուկոյին և նրանց դստերը՝ Ֆուսակոյին, համարելով բավականին անհրապույր։ Շինգոն հայրական և նուրբ էրոտիկ զգացմունքներ ունի իր հարս Կիկուկոյի նկատմամբ, որը հանգիստ հանդուրժում է իր որդու՝ Շուիչիի սիրավեպը մեկ այլ կնոջ հետ։ Երբ Ֆուսակոն լքում է ամուսնուն և երկու փոքրիկ երեխաների հետ վերադառնում հայրական տուն, Շինգոն սկսում է որդու և դստեր ամուսնական դժվարությունները ընկալել որպես հոր դերը չկատարելու հետևանք։ Բացի այդ, Ֆուսակոն մեղադրում է նրան իրեն անցանկալի, չսիրված տղամարդու հետ ամուսնացնելու և Կիկուկոյին իրենից ավելի նախընտրելու համար։ Վեպը լայն իմաստով ընտանեկան և անձնային դրամա է՝ ճապոնական մինիմալիստական խոսքով և իրերի նկատմամբ խիստ մեղմությամբ, առարկաների, կենդանիների, առօրեայի մանրուքների գեղեցիկ և բանաստեղծական պատկերմամբ։

## Թեմատիկա

Գլխավոր հերոս՝ Շինգոն անընդհատ մտորում է իր ծերացման փաստի մասին, որը դրսևորվում է՝ հիշողության, տեսողության և նույնիսկ տղամարդկային սեռական պոտենցիայի կորստով։ Շինգոն զարմանում է, թե ինչու այլեւս չի գրգռվում էրոտիկ երազխաբության ժամանակ։ Նա նաև բազմիցս բախվում է մահկանացու լինելու հետ՝ ընկերների և նախկին համակուրսեցիների մահվան լուրերի հետ մեկտեղ։ Մարդկային կյանքն ու մահը համապատասխանում են եղանակների ամբողջ ցիկլին (գործընթացները սկսվում են աշնանը և ավարտվում հաջորդ տարվա աշնանը)։

Կավաբատան դիտարկում է մեկ այլ թեմա՝ պատերազմի ազդեցությունը իր գլխավոր հերոսների վրա։ Շուիչիի սիրուհի Կինուկոն բազմիցս անդրադառնում է պատերազմին, որը խլեց իր ամուսնուն և խանգարեց նրան մայր դառնալ։

Վեպը նաև անդրադառնում է բուդդայական հայեցակարգերին, տաճարներին, Կամակուրայի հայտնի՝ մեծ Բուդդայի արձանին և ճապոնական կենցաղում Ձենի հիմնարար և խտացված ազդեցությանը։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ

* Kawabata, Yasunari (1996). The Sound of the Mountain (Impressum). Translated by Seidensticker, Edward G. New York: Vintage International. ISBN 0-679-76264-7.
* "山の音 (The Sound of the Mountain)". Kotobank (in Japanese). Retrieved 22 July 2021.
* Aldridge, Alfred Owen (1986). The Reemergence Of World Literature: A Study of Asia and the West. Newark: University of Delaware Press. pp. 181–186. ISBN 9780874132779.
* Miller, Mara (2017). "On Kawabata, Kishida, and Barefoot Gen. Agency, Identity, and Aesthetic Experience in Post-Atomic Japanese Narrative". In Nguyen, A. Minh (ed.). New Essays in Japanese Aesthetics. Lanham, Maryland: Lexington Books. ISBN 978-0-73918081-5.
* Starrs, Roy (2019). Soundings in Time. The Fictive Art of Yasunari Kawabata. Routledge. ISBN 978-1-873410-74-5.
* Kawabata, Yasunari (1956). Snow Country. Translated by Seidensticker, Edward G. New York: Knopf.
* "National Book Awards 1971 winners". National Book Foundation. Retrieved 20 June 2021.
* "山の音 (Sound of the Mountain)". テレビドラマデータベース (TV Drama Database) (in Japanese). Retrieved 22 June 2021.
Կատեգորիա:1954 վեպեր
Կատեգորիա:Ճապոներեն վեպեր