open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Պիչինչա (նահանգ)

**Պիչինչա (նահանգ)** (), նահանգ  էկվադորում, գտնվում է երկրի կենտրոնական մասի հյուսիսում։ Տարածքը կազմում է 9110 կմ², բանկչությունը՝ 2 576 287 մարդ  (2010)։ Վարչական կենտրոնը Կիտո  քաղաքն է, որը հանդիսանում է նաև երկրի մայրաքաղաքը։

Մինչև 2008 թվականը նահանգում ընդգրկված էր նաև Սանտո-Դոմինգո շրջանը, ներկայումս այն հանդիսանում է առանձին նահանգ՝  Սանտո-Դոմինգո-դե-լոս-Թսաչիլաս։

Նահանգում գտնվում է բազմաթիվ վարդի պլանտացիաներ, որոնք կազմում են Էկվադորի ծաղկահարդարման արդյունաբերության մասնաճյուղը։

## Աշխարհագրություն
Նահանգի արևելյան մասը զբաղեցնում է Անդյան լեռները, իսկ արևմտյան մասը՝ ափամերձ գոտի է։ Ամենաբարձր կետը՝ Կայամբե հրաբուխն է  (5790 մ)։

Կլիման կախված է բարձրությունից և  տարբերվում է լեռնային շրջաններում արևադարձայինից մինչև չափավոր, բարձր Անդերում։ Բուսականությունը համապատասխանում է տափաստանային բուսատեսակներին։

## Վարչական բաժանում
left|thumb|300px|Պիչինչա նահանգի շրջանները
Վարչական առումով նահանգը բաժանված է 8 շրջանների (կանտոն)՝

## Ծանոթագրություններ

## Պատկերասրահ

Պատկեր:Virgen de Quito-2.png|Պատմական կենտրոն Կիտո, առաջինը Համաշխարհային ժառանգության ցանկում
Պատկեր:Historic Center of Quito - World Heritage Site by UNESCO - Photo 093.JPG|Նախագահական պալատ գաղութային Կիտոյում, Կարոնդելեթ պալատում, կրկնակի տաղավար զբոսաշրջային ավտոբուս
Պատկեր:Historic Center of Quito - World Heritage Site by UNESCO - Photo 086.JPG|Սան Գանգոտենա պատմակաան կենտրոն, ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ում
Պատկեր:Cayambe-volcano 009.JPG|Կայամբե հրաբուխը


## Տես նաև
*Էկվադորի վարչական բաժանում

## Արտաքին հղումներ
* Provincial Prefecture's official page 

Կատեգորիա:Էկվադորի նահանգներ
Թիմոթի Վեա

**Թիմոթի Վեա** (, ), ամերիկացի ֆուտբոլիստ, «Պարի Սեն-Ժերմեն» ակումբի և ԱՄՆ ֆուտբոլի ազգային հավաքականի հարձակվող։

## Ակումբային կարիերա
2013 թվականին Թիմոթին իր կարիերան սկսեց «Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ» ֆուտբոլի ակադեմիայում։ Ֆրանսիական «Պարի Սեն-Ժերմենին» միացավ 2014 թվականին և հանդես եկավ երիտասարդական թիմում։ Այս ակումբում խաղացել է 3 մրցաշրջան։ 2017 թվականին Թիմոթին տեղափոխվեց ֆրանսիացիների պահեստային թիմ։ «Պարի Սեն-Ժերմենինի» մեծահասակների թիմում նրա նորամուտը կայացավ 2018 թվականի մարտի 3-ին Ֆրանսիայի առաջնությունում «Տուրայի» դեմ խաղում։

## Միջազգային կարիերա
Թիմոթին հանդես է գալիս ԱՄՆ երիտասարդական թիմում։ ԱՄՆ-ի մինչև 17 տարեկանների հավաքականի կազմում նա մասնակցում էր 2017 թվականի Աշխարհի երիտասարդական առաջնությանը։ Հարձակվողը մասնակցել է բոլոր խաղերին, իսկ հավաքականը հասավ մինչև 1/4 եզրափակիչ։

2018 թվականի մարտի 27-ին առաջին անգամ հանդես է եկել ԱՄՆ-ի հավաքականում՝ Պարագվայի դեմ խաղում դաշտ դուրս գալով 86-րդ րոպեին։ Նա դարձել է ԱՄՆ հավաքականի առաջին խաղացողը, որը ծնվել էր 2000 թվականին։

## Անձնական կյանք
Թիմոթին՝ նախկին ֆուտբոլիստ և Լիբերիայի 25-րդ նախագահ Ջորջ Վեա ավագի որդին է։ Նրա մեծ եղբայրը Ջորջ Վեա կրտսերը, նույնպես ֆուտբոլիստ է։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* 
 

Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆուտբոլի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Լիլի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Պարի Սեն-Ժերմենի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Սելտիկի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի հարձակվողներ
Կատեգորիա:Յուվենտուսի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Օլիմպիկ Մարսելի ֆուտբոլիստներ
Ֆուտբոլի Իտալիայի սուպերգավաթ 2012

**Ֆուտբոլի Իտալիայի Սուպերգավաթ 2012** (), Իտալիայի Սուպերգավաթի 25-րդ խաղարկումն է, որն անցկացվել է 2012 թ. օգոստոսի 11-ին Պեկին քաղաքի մարզադաշտում։

## Խաղ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Հաշվետվություն soccerway.com կայքում

Կատեգորիա:Յուվենտուսի հանդիպումներ
Կատեգորիա:Նապոլիի հանդիպումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Իտալիայի Սուպերգավաթ
Շաքիի խաների պալատ

**Շաքիի խաների պալատ** (), պալատ Ադրբեջանի Հանրապետության Շաքի քաղաքի հյուսիս-արևելյան մասում։ Կառուցվել է 1790-1797 թվականներին՝ Մեհեմմեդհեսեն խանի ժամանակ։ Պատմա-Ճարտարապետական արգելոցի տարածքում գտնվող պալատը համաշխարհային պատմական և ճարտարապետական հուշարձան է։ 18-րդ դարում պարսկական ոճով կառուցված պալատը ներկայումս գործում է որպես թանգարան։

2019 թվականի հուլիսի 7-ին Շաքիի պատմական կենտրոնը Շաքիի խաների պալատի հետ միասին ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցուցակում։

## Պատմություն
Պալատը կառուցվել է 18-րդ դարում։ Շանդոր Ռադոն նշում է, որ պալատը կառուցվել է 1760 թվականին Հուսեյին խանի կողմից։ Հետագայում պալատը վերանորոգվել է։ Արվեստի հանրագիտարանում նշվում է, որ պալատը կառուցվել է 1791-92 թվականներին։ Ադրբեջանի խորհրդային հանրագիտարանը ցույց է տալիս, որ պալատը կառուցվել է XVIII դարի 60-ականներին՝ Հուսեյին խան Կոշակի հրամանով։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարանում նշված է, որ պալատը և ամրոցի պատերը միաժամանակ կառուցվել են 1765 թվականին։ Բրիտանիկա հանրագիտարանի 1890 թվականի հրատարակության մեջ նշվում է, որ ամրոցի պատերը կառուցվել են 1765 թվականին, իսկ պալատը կառուցվել է որոշ ժամանակ անց։

## Շաքիի խաների պալատի տեսարաններ

Պատկեր: Facade of Xan Sarayi Palace - Sheki - Azerbaijan - 01 (18078187058).jpg| Պալատի շենքը
Պատկեր: Entrance of Khan's Palace of Shaki.JPG| Մուտքը դեպի պալատ
Պատկեր: 026qapisaray.jpg| Պալատի դարպասը
Պատկեր: 039palas.jpg|Շաքի Խան Պալատ
Պատկեր: Baştağ in Khan's Palace of Shaki.JPG| Պալատ


## Տես նաև
* Շաքի (քաղաք)
* Շիրվանշահերի ապարանքներ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Պալատներ
Կատեգորիա:Իսլամական ճարտարապետություն
Կատեգորիա:Ադրբեջանի թանգարաններ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ադրբեջանում
Հիպոկամպ

**Հիպոկամպ** (իր անվանումը ստացել է ծովաձիու հետ նմանություն ունենալու պատճառով) կազմում է մարդկանց և այլ ողնաշարավոր կենդանիների ուղեղի մի մասը։ Մարդիկ և այլ կաթնասուններ ունեն երկու հիպոկամպ, ուղեղի ամեն կիսագնդում մեկ հատ։ Հիպոկամպը պատկանում է լիմբիական համակարգին և կարևոր դեր է խաղում կարճատև հիշողությունը երկարատևի վերածելու գործում։ Մասնակցում է նաև տարածական հիշողությունը և ակտիվացնում է տարածական կողմնորոշումը։ Հիպոկամպը տեղակայված է քունքային բլթում, քունքային բլթի կեղևի տակ։ Այն կազմված է երկու հիմնական մասից՝ սեփական մասից (այսպես կոչված Ամմոնի եղջյուր) և ատամնավոր կորիզից։

Ալցհեյմերի հիվանդության և թուլամտության այլ ձևերի ժամանակ հիպոկամպը առաջին մասերից է ուղեղի, որ վնասվում է։ Վաղ ախտանիշներից են կարճատև և երկարատև հիշողության կորուստը, ապակողմնորոշումը։ Հիպոկամպը վնասվում է նաև հիպօքսիայի, էնցեֆալիտի, էպիլեպսիայի պատճառով։ Հիպոկամպի երկկողմանի վնասում ունեցող մարդկանց մոտ դիտվում է անտերոգրադ ամնեզիա (նոր տեղեկություն հիշելու անկարողություն)։

Մկների վրա հիպոկամպը ուսումնասիրվել է որպես տարածական կողմնորոշման համար պատասխանատու ուղեղի մաս։ Առնետների և մկների հիպոկամպի շատ նեյրոններ գործում են որպես տեղանքի բջիջներ։ Այդ բջիջները առաջացնում են գործողության պոտենցիալ այն ժամանակ, երբ կենդանիները անցնում են իրենց միջավայրի սպեցիֆիկ հատվածով։

## Անատոմիա
260px|մինի|ձախից|Կիսագնդի կտրվածք: Երևում է հիպոկամպը և նրա կառուցվածքը:
250px|մինի|Մակակ կապիկի ուղեղ: Հիպոկամպը վերցված է օղակի մեջ:

Հիպոկամպը երևում է որպես գորշ նյութի կուտակում, որը բարձրանում է կողմնային փորոքների հատակից՝ ստորին կամ քունքային եղջյուրի մասից։ Հիպոկամպը նաև երևում է որպես դեպի քունքային բլթի մեջ գնացող կեղևի ծալք Հիպոկամպը ծածկված է պարահիպոկամպալ բլթով և այն տեսանելի է դառնում միայն նրան շրջապատող հյուսվածքի մի մասը հեռացնելուց հետո։ Ուղեղի կեղևը կիսագնդերից անցնելով դեպի ներս բարակում է՝ վեց շերտից դառնալով երեք կամ չորս շերտ և առաջացնում է հիպոկամպը։

## Ծանոթագրություններ
Կրթությունն Արգենտինայում

Սկզբնական կամ նախադպրոցական **կրթությունն [[Արգենտինա]]յում** նախատեսված է մինչև 5 տարեկան երեխաների համար։ Այն ստանում են երեխաները՝ 2 կամ 3 տարեկանից սկսած։ Ըստ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի տվյալների Արգենտինայի կրթությունը առաջատարն է Լատինական Ամերիկայում։ Այն հաճախ անվանում են գիտական Լատինական Ամերիկա ():

Դպրոց հաճախելը պարտադիր է 5-ից 17 տարեկան երեխաների համար։ Դպրոցական համակարգը կազմված է սկզբնական կրթությունից՝ 6 կամ 7 տարի տևողությամբ, և միջին կրթությունից՝ 5 կամ 6 տարի տևողությամբ։ Սկզբնական կրթությունը ստանում են 6-ից 12 տարեկան երեխաները, որը հանդիսանում է պարտադիր կրթություն Արգենտինայի յուրաքանչյուր քաղաքացու համար։ Այդ կրթության շրջանակներում երեխաները, 4-րդ դասարանից սկսած, սովորում են երկրորդ լեզու (բացի անգլերենից սովորում են նաև ֆրանսերեն և իտալերեն)։ Ինչպես նաև Բուենոս Այրեսում աշխատում են 22 հաստատություններ՝ օտար լեզուների լրացուցիչ ուսուցման համար։

Միջին կրթությունը ստանում են 13-ից 18 տարեկան երեխաները։ Այդ դասընթացը մտնում է հիմնական ցիկլի մեջ, որը ներառում է պարտադիր 3 տարվա կրթություն, ինչպես նաև մասնագիտական դասընթացներ, որը ստանալուց հետո երեխաները անցնում են մասնագիտական կրթության։ Ի տարբերություն Արգենտինայի մի շարք գավառների, Բուենոս Այրեսը պահպանել է մաստագիտական տեխնիկական ուսումնարանները, որոնք աշխատում են № 898 124 քաղաքի օրենքի համաձայն, և որոնց շրջանավարտները ստանում են միջին կրթություն։

Արգենտինայում բոլոր մակարդակների կրթությունը անվճար է, բացառությամբ կիսահամալսարանական կրթության։ Արգենտինայում գրագիտության մակարդակը կազմում է 97 %։ 20 տարեկանից բարձր յուրաքանչյուր 8 մարդուց երեքը ունեն միջին կամ ավելի բարձր մակարդակի կրթություն։

Չնայած 1974 թվականից սկսած գրագիտության աստիճանը մոտ էր բացարձակի, բայց XX դարի կեսերին արգենտինական երիտասարդության մեծամասնությունը հնարավորություն չուներ ավելի բարձր մակարդակի կրթության, քան յոթամյա կրթությունն էր։ Միջին և բուհական մակարդակի անվճար կրթության պահանջարկը՝ 1970-ական թվականներին, երբեմն գերազանցում էր բյուջետային հնարավորթյունները։ Պետական կրթական հաստատությունները, չունենալով համապատասխան ֆինանսական միջոցներ, իջեցնում էինկրթության որակը։ Սա բարենպաստ պայմաններ ստեղծեց մասնավոր կրթության համար, չնայած այն անհավասարությանը, որը առաջանում էր նրանց միջև, ովքեր կարող էին իրենց թույլ տալ մասնավոր կրթությունը և մնացած հասարակության, քանի որ մասնավոր դպրոցները հիմնականում կրթաթոշակ չեն տրամադրում։ Մոտավորապես չորս դպրոցականներից մեկը և վեց ուսանողներից մեկը հաճախում են մասնավոր ուսումնական հաստատություններ։

2016 թվականին կազմակերպված ձևական կրթական համակարգին մասնակցել է 11,4 միլիոն մարդ, որոնցից 1,5 միլիոնը ուսանողներ էին՝ երկրի 85 համալսարաններից։ Պետական են հանդիսանում 38 հաալսարաններ։ Առավել նշանավոր համալսարաններն են Բուենոս Այրեսի համալսարանը, Կորդովայի ազգային համալսարանը, Լա Պլատայի ազգային համալսարանը, Ռոսարիոյի ազգային համալսարանը, Ազգային տեխնոլոգիական համալսարանը։ 1980-ական և 1990-ական թվականներին պետական համալսարանների ֆինանսավորման չափը կրճատվել է, որի արդյունքում իջել է կրթության որակը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Արգենտինայի մշակույթ
Կատեգորիա:Կրթությունն Արգենտինայում
Նախարարական 2-րդ տուն

**Նախարարական 2-րդ տուն** (), պատմական շենք Պետերհոֆում։ Կառուցվել է 1836-1841 թվականներին։ Մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտ է։ Գտնվում է Ռազվոդնայա փողոց, տուն 3 հասցեով` հարավային կողմից եզրափակելով Ռազվոդնայա հրապարակը։

## Պատմություն
Տունը կառուցվել է ճարտարապետ Իոսիֆ Իվանովիչ Շառլեման 1-ի նախագծով։ Նախագիծը հաստատվել է 1836 թվականի հունիսին։ Կառուցելու ժամանակ շենքը կոչվել է Կավալերական։ Շինարարական աշխատանքներն ավարտվել են 1839 թվականի հունիսին, իսկ հարդարման աշխատանքները` 1841 թվականին։

Տունը մնում է բնակելի։ 1988-2012 թվականներին այնտեղ տեղակայված է եղել նաև Սանկտ Պետերբուրգի Պետրոդվորցովի շրջանային դատարանը։

## Ճարտարապետություն
Տան խարիսխահարկը երեսապատված է պուտիլովյան կավճային սալիկներով։ Պատերը սվաղված են։ Տունն ավարտվում է ատամնիկներ ունեցող քիվով։ Առաջին հարկի բարձր պատուհաններն ունեն կորացված զարդաքիվեր և ծեփածո խեցեզարդեր, իսկ երկրորդ հարկի պատուհանները ոչ մեծ ու քառակուսի են։ Որմնասյուներով և ատտիկոսով արևելյան ճակատը նայում է դեպի Մեծ պալատը, որի բարոկկո ոճի դրվագման հետ ներդաշնակում է տան դրվագումը։ Ճակատային դեկորի ծեփածո մանրամասների հեղինակներն են վարպետներ Տ. Դիլյովը և Ի. Կոսոլապովը։ Շենքը Նախարարական 1-ին տան և Ֆլիգել-ադյուտանտական տան հետ Ռազվոդնայա հրապարակի համակառույցի մասն է։ Ի տարբերություն համաչափորեն կանգնած Նախարարական 2-րդ տան, Նախարարական 1-ին տունն ունի բարձր ցոկոլային հարկ, տարբերվող հատակագիծ (երկու հարկերում միջանցքներով), արևելյան (կողային) ճակատի դեկորի տարբերություններ։

## Պատկերասրահ

Дом Второй Министерский 04.JPG
Дом Второй Министерский 05.JPG


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:1841 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի ճարտարապետական հուշարձաններ
Կասերոս (բանտ)

**Կասերոս** (իսպ՝. *Cárcel de Caseros*),  արգենտինական նախկին բանտ, պանօպտիկում; Գտնվում է Բուենոս Այրես քաղաքի Պարկ Պատրիսիոս շրջանում։ 2001 թվականին փակվել է։ Ներկայումս ծառայում է որպես թանգարան։

## Պատմություն
Բանտի կառուցման գաղափարը մտահղացել է Արգենտինայի 33-րդ նախագահ Արթուրո Ֆրոնդիսիի ղեկավարած կառավարությունը, զարգացրել արգենտինացի ռազմական, քաղաքական գործիչ, պատմության մեջ «Արգենտինական հեղափոխություն» անվանումն ստսցած հեղաշրջման կազմակերպիչ Խուան Կառլոս Օնգանիան ու վերջինիս հետևոդները։ Այն սկզբնապես ծառայել է որպես իրենց դատավարությանն սպասող կալանավորվածների նախաքննական մեկուսարան։

Բանտի շինարարությունը ձգվել է գրեթե քսան տարի՝ 1960 թ.-ից մինչև 1979 թվականը։ Կառուցվել է այդ նույն անունը կրող հին բանտի տեղում, որն իր հերթին կառուցվել էր 1880-ական թվականներին, որպես որբանոց։ Շինարարությունն ավարտվել է բռնապետ Խորխե Ռաֆայել Վիդելայի ղեկավարած «Ազգային վերակազմակերպման գործընթաց» անվանումով խունտայի իշխանության օրոք։

1979 թվականին տեղի ունեցած բացման արարողության ժամանակ Արգենտինայի այն ժամանակվա արդարադատության նախարար Ալբերտո Ռոդրիգես Վարելան հայտարարել է, թե Կասերոսը կարելի է համեմատել հինգաստղանի հյուրանոցի հետ։

Թեև բացումը կայացել է 1979 թվականին, սակայն Արգենտինայի նախկին նախագահներից Խուան Պերոնը դեռևս 1950 թվականին կիսակառույցի կամ հին բանտի խցերն էր նետում կոմունիստներին և քաղաքական այլ բանտարկյալների։ Նախքան իրենց հանելուկային «չքացումը» Կասերոսում են պահվել «մոնտոներոս»-ի, «Ժողովրդի հեղափոխական բանակ»-ի և ընդդիմադիր այլ կազմակերպությունների ակտիվիստները, պարտիզանները։ Այստեղ բանտարկյալներին պահելու պայմանները ամենադաժանն էին ամբողջ երկրում։

2001 թվականին բանտը փակվել է։ Ներկայումս նրա շինությունների մի մասն օգտագործում են թմրամիջոցներ գործածող երիտասարդները, անկազմակերպ կյանք վարող անօթևանները։ Բանտի հարևանությամբ գտնվող շենքերի բնակիչները միշտ դժգոհում են, որ ոստիկանությունը հասարակության այդ քրեածին տարրերի նկատմամբ գործուն միջոցներ չի ձեռնարկում։

## Բանտի շենքը
Բանտի գլխավոր շենքն ունի H տառի տեսք, վերգետնյա քսաներկու հարկ։ Նախատեսված է եղել երկու հազար բանտարկյալներ պահելու համար, ապահովված եղել ամենաբարձր աստիճանի անվտանգությամբ։ Ունեցել է 1,2 մx2,3 մ չափերի 1500 բանտախուց։ Շենքը նախագծելիս հատուկ ուշադրություն է դարձվել, որ արևի ուղիղ ճառագայթները օրվա ոչ մի ժամի չհասնեն բանտարկյալներին, և դրա հետևանքով նրանց մաշկը կանաչել է, ատամները՝ փտել։ Բանտի շենքը իրավապաշտպան կազմակերպությունների կողմից միշտ արժանացել է խստագույն քննադատության, քանի որ չէր համապատասխանում բանտարկյալներին պահելու հումանիտար հիմնական չափանիշներին։
300px|մինի|աջից|Բանտի պատուհանները
300px|մինի|աջից|Բանտը՝ ներսից

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1979 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Երևան (երկնաքար)

**Երևան երկնաքար**, երկնաքար է, որ ընկել է 1911 թվականին Երևանի մոտակայքում։ Այս երկնաքարը հազվագյուտ տեսակի քար է՝ Հովարդիտ, ախոնդրիտ տեսակի (Howardite, achondrite)։ Քարը նախապես կշռում էր 107.2 գրամ։

## Պատմություն
1975 թվականի փետրվարի 16-ի թողարկման մեջ լույս է տեսել Վ. Կալինովսկու հոդվածը «Գտեք ձեր երկնաքարը» վերնագրով, որտեղ հեղինակը կոչ է արել բնակչությանը հայտնել երկնաքարերի անկման և հայտնաբերման մասին տեղեկությունները։ Սամարայում բնակվող լեռնային ինժեներ, տեխնիկական գիտությունների թեկնածու Վ. Ա. Պետրոսյանը անդրադառնալով այս հոդվածինև առանց երկմտելու նամակ գրում ԽՍՀՄ Գիտությունների Աակադեմիայի Երկնաքարերի կոմիտե և հայտնում իր մոտ գտնվող երկնաքարի մասին։ 1911-1912 թվականներին նրա հորը փոխանցել են նույն թվականներին գտնված մի ապար, որը հավանաբար երկնաքար էր։ Քարի արտաքին մակերեսը հալված է, կտրվածքում ուներ մոխրագույն երանգ բաց և մութ գույնի ներառված կետիկներով։ Երկնաքարը բռունցքի չափ է եղել (մոտավորապես 5 х 6 х 7 սմ), բայց 1927-1928 թվականներին. Պետրոսյանը սղոցել էր այն, երեք մասի։ Մի մասը փոխանցել էր Ադրբեջանի պոլիտեխնիկ ինստիտուտի (Բաքու)։ Այդ կտորի  ճակատագիրը անհայտ է։ Երկրորդ կտորը (68.5 գ) 1960 թվականին Պետրոսյանը ուղարկել  է Կույբիշեվի պոլիտեխնիկ ինստիտուտի երկրաբանության ֆակուլտետ, սակայն այստեղ ոչ մի հետազոտություններ չի կատարվել, և այդ կտորը հետագայում Պետրոսյանը ուղարկել է Ռուսաստանի Գիտությունների Ակադեմիայի երկնաքարերի հավաքածու։ Երրորդ կտորը (38.7 գ), մոտավորապեսր 1975 թվականին, նա փոխանցել է Հայաստանի Գիտությունների Աակադեմիայի Երկրաբանական ինստիտուտի երկրաբանական թանգարան, որտեղից էլ  այն անհետացել է։

## Երկնաքարի քիմիական բաղադրություն
Երկնաքարի մեջ հայտնաբերվել են՝

*  Na[AlSi3O8]
*  CaAl2Si2O8
*  (Ca,Na)[Al(Al,Si)Si2O8]
*  (Ca,Na)(Mg,Fe2+,Al,Fe3+,Ti)[(Si,Al)2O6]
*  (Fe,Ni)2P
*  CaCO3
*  Fe2+Cr3+2O4
*  Fe2+2Fe3+((Si,Fe3+)2O5)(OH)4
*  CaMg(CO3)2
*  Mg2SiO4
*  Fe2+TiO3
*  Fe
*  (Fe,Ni)
*  (Mg,Fe2+)2SiO4
*  (Mg,Fe2+,Ca)(Mg,Fe2+)Si2O6
* Fe2+5-6(Mg,Fe2+)5S6(OH)10
*  FeS

## Հայաստանում գտնված այլ երկրաքար
Հայաստանում գտնված երկրորդ երկնաքարը ընկել է այդ ժամանակ Ելիզավետպոլի նահանգի Ղազախի գավառի Կուլպ գյուղի մոտ (այժմ՝ Կողբ) 1906 թվականի մարտի 29-ին։ Անկման վայրի անունով երկնաքարը անվանել են Կուլպ (Kulp)։ Մետեորիտը դասակարգվում է որպես սովորական խոնդրիտ 6-րդ տեսակի (Ordinary chondrite H6), այն նույնպես քարե մետեորիտ է։ Սկզբնական զանգվածը ենթադրաբար կշռում էր մոտ 10-11 կգ, իսկ պահպանված բեկորը, որը գտնվում է Ռուսաստանի Գիտությունների Ակադեմիայի Երկնաքարային հավաքածույում կշռում է 3.719 կգ։

## Արտաքին հղումներ
* ''Jerewan Meteorit, Jerewan (Eriwan), Armenien'' . Mindat 
* ''Erevan'' in der Meteorological Bulletin Database 
* Լուսանկարչություն. Encyclopedia of Meteorites 

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1911 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ
Կատեգորիա:Երկնաքարեր
Սան Մարտին (լիճ)

**Սան Մարտին** կամ **Օ'Հիգգինս** (իսպ. O'Higgins, San Martín), ունի ֆյորդի տեսք և գտնվում է Հարավային Ամերիկայի հարավում՝ պատագոնյան Անդեր լեռնաշղթայում՝ Չիլիի և Արգենտինայի սահմանին։ Ունի երկու անվանում. չիլիական մասում լիճը կոչվում է Օ'Հիգգինս, իսկ արգենտինական հատվածում՝ Սան Մարտին։

## Ընդհանուր տվյալներ

Լճի մակերեսը 1058 կմ² է, բարձրությունը ծովի մակարդակից՝ 250 մ, ջրափնյա գծի երկարությունը՝ 525 կմ։

thumb|left|Սան Մարտինի նկարը՝ ՆԱՍԱ-ի արբանյակով

Սան Մարտինը ամենախոր լիճն է ամբողջ Հարավային Ամերիկայում, և Օ'Հիգգինսի սառցադաշտի մոտ նրա խորությունը հասնում է 836 մետրի։ Լիճ են թափվում Մայեր գետը և մի քանի այլ վտակներ ու գետակներ, սկիզբ առնող գետը մեկն է՝ Պասկուան, որը լցվում է Խաղաղ օվկիանոս։

Լիճը գտնվում է Հարավային Պատագոնիան սառցապատ եզրին, որը ձգվում է 330 կմ՝ մինչև Վիեդմա ու Արխենտինո լճերը։ Լիճն ունի շատ անհավասար ձև և կազմված է ութ «թևերից»։ Լճի երկու մասերն էլ անվանվել են ի պատիվ իրենց ազգային հերոսների. արգենտինական մասը անվանվել է Խոսե դե Սան Մարտինի, իսկ չիլիականը՝ Բեռնարդո Օ'Հիգգինսի։ Արգենտինական կողմի «թևերը» ունեն 521 կմ² մակերես և կրում են Խոսե դե Սան-Մարտինի կրած հաղթական ճակատամարտերի անվանումները։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Արգենտինայի լճեր
Կատեգորիա:Չիլիի լճեր
Կատեգորիա:Հարավային Ամերիկայի լճեր
Կատեգորիա:Սահմանային լճեր
Ալումինե

300px|մինի|աջից|Ալումինե լիճը
300px|մինի|աջից|Ալումինե լիճը ձմռանը. առջևում՝ ոչնչացման վտանգի տակ հայտնված կապկածառեր
**Ալումինե** (իսպ՝. *Lago Aluminé*),  սառցադաշտային ծագմամբ ընդարձակ և խոր լիճ Անդյան լեռներում՝ Արգենտինայի Նեուկեն պրովինցիայի արևմտյան մասում Սնվում է Մոկեուե լճի ջրերով, որի հետ կապված է Ալումինե գետով։ Վերջինիս ջրերը, Ալումինե լիճն անցնելով, շարունակում են իրենց հոսքը և ի վերջո թափվում են Ատլանտյան օվկիանոս։

Լճի մակերևույթը 57 քառակուսի կիլոմետր է; Գտնվում է ծովի մակերևույթից 1125 մետր բարձրության վրա, Բատեա-Մավիդա հրաբխի ստորոտին, հարթավայրային տեղանքում։ Պատկանում է Ռիո-Նեգրո գետի ջրավազանին, որի հետ կապված է Ալումինե, Կոլիոն-Կուրա և Լիմայ գետերով։

Լճի հյուսիսարևմտյան ափին տարածվում է Վիլլա-Պեհուենիա գյուղը, որի բնակիչները *մապուչե* ժողովրդի ներկայացուցիչներ են։ Նրանց նախնիները այս տարածաշրջանում ապրել են առաջին եվրոպացիների այստեղ երևալուց՝ 1890 թվականից շատ ու շատ առաջ։ Գյուղի բնակիչներից ոմանք ընդգրկված են Բատեա-Մավիդա հրաբխի լանջին գործող լեռնադահուկային հանգստավայրի սպասարկող անձնակազմում; Լեռնային լճի ձկնառատ, զուլալ ջրերը, գեղատեսիլ շրջակայքը տարվա բոլոր եղանակներին հրապուրում, այս կողմերն են բերում հարյուրավոր զբոսաշրջիկների։ 
300px|մինի|ձախից|Լճի պատկերը Վիլլա Պեհուենիա գյուղից
Ալումինե և Մոկեուե լճերի արևմտյան ափամերձ շրջանները, որ Արգենտինայի ծայր հյուսիսն են կազմում, համեմատաբար տեղումնառատ են, իսկ լճերից դեպի հյուսիս կլիման ավելի չորային է դառնում՝ նմանվելով Եվրոպայի միջերկրածովյան կլիմային։

Լճերի շրջակա տարածքները հարուստ են խիտ անտառներով, սակայն դրանք պետական պահպանության ներքո չեն գտնվում, և այստեղ սովորական երևույթ են անխնա անտառահատումներն ու անտառային հրդեհները,
որոնք զգալի վնաս են հասցնում շրջակա միջավայրին, ոչնչացման վտանգին ենթարկում այդ անտառներում հայտնաբերված և խիստ սահմանափակ տարածվածություն ունեցող Aracuaria aracuana ծառատեսակը
:

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Լճեր այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Արգենտինայի լճեր
Աբրիկոսովների առանձնատուն

**Ն. Օ. Կոսիրևայի - Աբրիկոսովների դաստակերտի գլխավոր տուն** (), առանձնատուն Մոսկվա քաղաքում (Ռուսաստան), որը գտնվում է Օստոժենկա փողոց, թիվ 51/10 հասցեով։

## Պատմություն
Կիսահարկով և քառասյուն սյունաշարքով ամպիր ոճի մեկհարկանի առանձնատունը կառուցվել է 1820-ական թվականներին։ Վերակառուցվել է 1873 թվականին ճարտարապետ Միխայիլ Կլիմենտևիչ Պուզիրևսկու նախագծով և 1914-1916 թվականներին` Սերգեյ Եգորովիչ Չեռնիշովի նախագծով։ Առանձնատունը պատկանել է հրուշակագործների Աբրիկոսով մոսկովյան տոհմին։

Ներկա պահին շենքում գործում է Արտաքին հետախուզության ծառայության մամուլի բյուրոն (Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին հետախուզության ծառայության հասարակայնության և զանգվածային լրատվության միջոցների հետ կապերի բյուրո)։

2010 թվականին շենքի պատին փակցվել է բրիտանական հետախուզության ղեկավարներից մեկի, կոմունիստ, 1933 թվականից խորհրդային հետախուզության լրտես Քիմ Ֆիլբիի հուշատախտակը։ Տախտակի վրա պատկերված է Ֆիլբին և բերված են նրա խոսքերը. *«Ես նայում եմ ապրած կյանքին, որը նվիրաբերել եմ ծառայած գործին, որի ճշմարտացիությանը անկեղծորեն և կրքով հավատում եմ»։* Հայտնի է, որ 1963 թվականին հատուկ գործողության խափանման վտանգի պատճառով Ֆիլբին ստիպված էր տեղափոխվել Մոսկվա։

## Պատկերասրահ

Abrikosovs' house (2012) by shakko 06.jpg|Մուտքային հոնիական սյւոնաշարք
Abrikosovs' house (2012) by shakko 08.jpg|Խորապատկեր «Իլիականի» տեսարանով. Աքիլեսից Հեկտորի մարմինը խնդրող Պրիամոսը 
Abrikosovs' house (2012) by shakko 09.jpg|Խորհրդային հետախուզության լրտես Քիմ Ֆիլբիի հուշատախտակը
Abrikosovs' house (2012) by shakko 05.jpg|Կողային ճակատը


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Աբրիկոսովներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Կեկուշևայի եկամտաբեր տուն

**Կեկուշևայի եկամտաբեր տուն** (), շենք Մոսկվայի կենտրոնում, որը կառուցել է ճարտարապետ Լև Կեկուշևը։ Ունի մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ։ Հասցեն` Օստոժենկա փողոց, տուն 19, շինություն 1։

## Պատմություն
1901 թվականին ճարտարապետ Լև Նիկոլաևիչ Կեկուշևը Օստոժենկա փողոցում կառուցել է առանձնատուն (տուն թիվ 21), երկու տարի անց նա հարևանությամբ կառուցել է եկամտաբեր տուն (թիվ 19)։ Այդ երկու շենքն էլ ճարտարապետը գրել է իր կնոջ` Աննա Իոնովնա Կեկուշևայի (օրիորդական ազգանունը` Բոլոտովա) անունով։ 1913 թվականին եկամտաբեր տան մի մասն իր բուժարանի համար վարձակալել է բժիշկ Բակունինը։ Խորհրդային տարիներին շենքում տեղակայված էր մաշկային հիվանդությունները բուժելու համար նախատեսված հիմնարկություն։

2000-ական թվականներին տունը վերակառուցվել է։ 2016 թվականին այն դարձել է «ՌՊԱ էստեյտ» ընկերության սեփականությունը, որը պատկանում է «Տրանսնեֆտ» ընկերության նախագահ Նիկոլայ Տոկարևի դստերը` Մայա Բոլոտովային և նրա ամուսնուն։ 291,5 մլն ռուբլի մեկնարկային գնի դեպքում շենքը գնվել է 390 մլն ռուբլով։

## Ճարտարապետություն
Եռահարկ շենքը կառուցվել է ճարտարապետ Լև Կեկուշևի նախագծով։ Շենքի ճակատին չկան ճոխ դեկորներ, բայց, միևնույն ժամանակ, այն հարուստ է քանդակներով։ Օստորժենկա են դուրս գալիս երեք շարք կամարաձև պատուհան-խորշեր, որոնք ունեն տարբեր չափսեր ու ձևեր։ Մուտքի վերևում փոքր պատշգամբ է։ Դեկորը ներկայացված է շագանակենու տերևներով։ Ճարտարապետը դրանք տեղադրել է վահանազարդերի ներսում` երկրորդ և երրորդ հարկերի պատուհանների միջև, ինչպես նաև կիսաշրջանաձև ատտիկոսի վրա, որտեղ տերևները շրջանակում են տան սեփականատերերի միացագիրը` «Ա» և «Ս» տառերը։ Մասնագետների կարծիքներն այդ տառերի նշանակության վերաբերյալ տարբեր են։ Վարկածներից մեկի համաձայն` «Ա» տառը նշանակում է «Աննա»` Կեկուշևի կնոջ անունը։ «Ս» տառը, ենթադրաբար, համապատասխանում է տան հաջորդ տիրոջ` Սերգեյ Աստախովի անվանը։

## Պատկերասրահ

Moscow, Ostozhenka 19,21.jpg|Ճարտարապետ Լև Կեկուշևի նախագծով կառուցված երկու շենքերը` Օստոժենկա, 19 և 21
Moscow, Ostozhenka 19 May 2010 01.JPG|Օստոժենկա, 19
Moscow, Ostozhenka 19-1 (2013) by shakko 01.jpg|Օստոժենկա, 19
Доходный дом Кекушевой Остоженка 19.jpg|Օստոժենկա, 19


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1903 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Միխայիլ և Ֆեոդոր Չեռնիգովցիների եկեղեցի (Մոսկվա)

**Չեռնիգովյան հրաշագործներ իշխան Միխայիլի և բոյար Ֆեոդորի եկեղեցի** (), Մոսկվայի թեմի, Մոսկվորեցկի գործակալության ուղղափառ եկեղեցի։ Գտնվում է Չեռնիգովսկի նրբանցքում (տուն  3)։  Եկեղեցին պատկանում է ռուսական զարդանկարային ճարտարապետության ոճին և համարվում է դաշնային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ։
[thumb|left|Լուսանկարը՝ [Նիկոլայ Նայդյոնովի, 1882 թ.]]

## Պատմություն
Քարե եկեղեցին կառուցվել է 1675 թվականին փայտե եկեղեցու տեղում, վաճառական  Ի. Ի. Մալյուտինի միջոցներով։ Եկեղեցին գտնվում է նախկին Իվանովյան վանքի տարածքում, որը գոյություն է ունեցել  15-16-րդ դդ. սկզբներին։ Եկեղեցին նվիրված է Չեռնիգովցի սրբեր իշխան Միխայիլ Վսեվոլոդովիչին և նրա մերձավոր բոյար Ֆեոդորին, որոնք սպանվել են 1246 թվականին Բաթու խանի հրամանով։ Ավանդության համաձայն՝ եկեղեցին կառուցվել է այն վայրում, որտեղ տեղի է ունեցել Չեռնիգովից Մոսկվա տեղափոխվող սրբերի մասունքների հանդիպումը։

1924 թվականին եկեղեցին փակվեց։ 1970-ական թվականների վերջին 1980-ական թվականների սկզբին իրականացվեցին վերակառուցման աշխատանքներ։ 1991 թվականին եկեղեցին վերադարձվեց Ռուս ուղղափառ եկեղեցուն։  
մինի|Չեռնիգովսկի նրբանցքի տաճարների համալիր

## Ճարտարապետական տեսք
Միխայիլի և Ֆեոդորի Չեռնիգովյան եկեղեցին գտնվում է Հովհաննես նախակարապետի վանքի դիմաց և ձևավորում են գեղատեսիլ ճարտարապետական անսամբլ Չեռնիգովյան նրբանցքում։ Եկեղեցին ունի ավանդական երկայնական առանցքային կառուցվածք։  Եկեղեցին կազմված է քառալուծ ապսիդից, սեղանատնից  և նարտեքսից (վրանաձև զանգակատանը փոխարինող)։ Եկեղեցու հիմնական ծավալը զարդարում էին դեկորատիվ կիսակլոր ճակատազարդերը և բարձր թմբուկների վրա հենված հինգ գմբեթները։ Եկեղեցու պատուհանները զարդարում էին  ձևավոր շրջակալները։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* .

Կատեգորիա:Մոսկվայի ուղղափառ տաճարներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Յակով Ֆիլատովի եկամտաբեր տուն

**Յակով Ֆիլատովի եկամտաբեր տուն** (), ճարտարապետության հուշարձան, որը գտնվում է Մոսկվա քաղաքում (Ռուսաստան)։

## Պատմություն
Հողամասում տեղակայված են տարբեր ժամանակներում կանգնեցված երկու տներ։ Ձախ մասը, որը քառահարկ շենք է, կառուցվել և վերնակառուցվել է ճարտարապետ Էռնստ-Ռիխարդ Նիռնզեեի նախագծով 1904 թվականին։ Աջից գտնվող ճարտարապետական շինությունը կառուցվել է 1907-1909 թվականներին ճարտարապետներ Վալենտին Դուբովսկոյի և Ն. Ա. Արխիպովի նախագծով։ Այն տարբեր, ձևով և ուրվագծերով միմյանց չնմանվող ավարտներով ծավալների համատեղում է։ Շենքի ճակատները կատարված են մոդեռն ոճով։ Ճարտարապետության տեսանկյունից հետաքրքրություն են ներկայացնում ինքնատիպ ռելիեֆային նախշերով, հինգերորդ հարկի պատուհանների վերևի կերամիկական ծոփորը, ինչպես նաև անկյունային աշտարակիկի վրայի զանգանման վրանը, որն արտաքնապես հիշեցնում է գլխիվայր շրջված ըմպանակ, այդ իսկ պատճառով շինությունը հայտնի է որպես «Տուն ըմպանակի տակ»։ Առանձնատան այս ոչ պաշտոնական անվան հետ է զուգորդվում մոսկովյան մի լեգենդ, որը պատմում է, որ վաճառական Յակով Միխայլովիչ Ֆիլատովը տառապել է ալկոհոլային կախվածությունից, ինչի պատճառով գրեթե զրկվել է իր ունեցվածքից, բայց, բարեբախտաբար, ժամանակին հետ է կանգնել։ Այդ իրադարձության խորհրդանիշն էլ ծառայում է շրջված ըմպանակը շենքի տանիքում։ Վերակառուցումներից մեկի ժամանակ գմբեթը փոխարինվել է նորով, որը պակաս էսթետիկ է։

Մինչև Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը երկու շենքերի սեփականատերը եղել է վաճառական Յակով Միխայլովիչ Ֆիլատովը, որն ունեցել է ջրմուղի և էլեկտրատեխնիկական պարագաների պահեստ։

ԽՍՀՄ-ի տարիներին շենքում տեղակայված էին կոմունալ բնակարաններ, որոնցից մեկը 1990-ական թվականներին ձեռք է բերել պատկերասրահագետ, հրապարակախոս, արտ-մենեջեր, Պերմի ժամանակակից արվեստի թանգարանի (PERMM) նախկին տնօրեն Մարատ Գելմանը։

Մինչև մեր օրերը եկամտաբեր տունը գրեթե ամբողջությամբ պահպանել է իր սկզբնական տեսքը, այն դեռևս բնակելի է։ Շենքը մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության հայտնաբերված օբյեկտներից մեկն է։

## Պատկերասրահ

Ostozhenka Street 3 drob 14 2017-09 1504984044.jpg|Շենքի տեսքը հեռվից
Moscow, Ostozhenka 3-14 Apr 2009 corner 01.JPG|«Շրջված ըմպանակը»
Дом "Рюмка" м.Кропоткинская. Moscow, Russia. - panoramio.jpg|«Շրջված ըմպանակը» խոշոր պլանով


## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* 
* 

Կատեգորիա:1909 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Պեգգի Շվարց

**Պեգգի Շվարց** (, ), գեղասահորդուհի Գերմանիայից (ԳԴՀ), հանդես է եկել զուգասահքում։ Ալեքսանդր Քյոնիգի հետ՝ 1988 թվականի Եվրոպայի չեմպիոն։ Միրկո Մյուլերի հետ՝ 1998 թվականի աշխարհի առաջնության բրոնզե մրցանակակիր և Գերմանիայի եռակի չեմպիոնուհի։

## Սպորտային կարիերա
Գեղասահքով Պեգգին սկսել է զբաղվել չորս տարեկանից։ 1985 թվականին նա զույգ է կազմել Ալեքսանդր Քյոնիգի հետ, մարզվել է մարզիչ Հայդի Շտայների ղեկավարությամբ և դարձել է Գերմանիայի չեմպիոնուհի ու 1988 թվականի Եվրոպայի առաջնության բրոնզե մրցանակակիր։ 1990 թվականին  Շվարց/Քյոնիգ զույգը Շտայների մոտից տեղափոխվեցին Կնուտ Շուբերտի մոտ։

1994 թվականին Պեգգիի կարիերան ընդհատվեց որդու ծնվելու պատճառով, ով ծնվել է 1995 թվականի ապրիլի մեկին։

1996 թվականի մայիսին գեղասահորդուհին վերսկսեց մարզումները, բայց արդեն զույգ կազմելով Միրկո Մյուլերի հետ։ Միասին նրանք երեք անգամ նվաճել են Գերմանիայի առաջնությունը, իսկ 1988 թվականի աշխարհի առաջնությանը զույգը դարձավ բրոնզե մրցանակակիր։ 2000 թվականին Պեգգին ավարտեց իր սպորտային կարիերան և անցավ մարզչական գործունեության։

## Ելույթների արդյունքներ
* Մ. Մյուլերի հետ

* Ա. Քյոնիգի հետ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Профиль на sports-reference.com 

Կատեգորիա:Գերմանացի գեղասահորդներ
Կեկուշևայի առանձնատուն

**Ա. Ի. Կեկուշևայի առանձնատուն** (), առանձնատուն Մոսկվայում։ Գտնվում է Օստոժենկա, տուն 21 հասցեով։ Մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտ է։

## Պատմություն
Տունը 1901-1903 թվականներին կառուցել է ճարտարապետ Լև Նիկոլաևիչ Կեկուշևը սեփական նախագծով (մասնակցությամբ Վասիլի Սերգևեիչ Կուզնեցովի)։ Տունը նախատեսված էր ճարտարապետի ընտանիքի համար։ Իրավաբանորեն այն պատկանում էր ճարտարապետի կնոջը` Աննա Իոնովնային։

Տունը կառուցված է մոդեռն ոճի մոսկովյան տարատեսակով։ Տան հատակագծումն ազատ է, անհամաչափ, արտացոլում է ներսույթի կառուցվածքը։ Բարձրությամբ տարբեր ծավալները ստեղծում են հակապատկերային կոմպոզիցիա, որի կենտրոնը նիստավոր աշտարակիկն է։ Փողոցային ճակատի վերևում եղել է այժմ կորսված առյուծի քանդակ, որը, կարելի է ասել, եղել է հեղինակի ստորագրությունը և խորհրդանշել է նրա անունը (` առյուծ)։ Ամեն ճակատը ավարտուն հորինվածք է շնորհիվ խոշոր սվաղային տարրերի, որոնք միավորված են խմբերի և աչքի են ընկնում աղյուսե կարմիր պատերի ֆոնին։ Ներքին հատակագծի կենտրոնական տարրը աստիճանն է, որի շուրջը տեղակայված են սենյակները։

1960-2010-ական թվականներին շենքը զբաղեցրել է Եգիպտոսի ռազմական կցորդի բյուրոն։ Այժմ գտնվում է ՌԴ ԱԳՆ-ին կից «Դիվանագիտական կորպուսի սպասարկման գլխավոր վարչության» տնտեսական վարույթում։

Շենքը Միխայիլ Բուլգակովի «Վարպետը և Մարգարիտան» վեպում Մարգարիտայի հնարավոր հասցեներից մեկն է։

## Պատկերասրահ

Kekusheva's house (2013) by shakko 07.jpg|Ճակատի ձևավորումը մոդեռն ոճի տերևներով
Kekusheva's house (2013) by shakko 11.jpg|Ճակատի ռելիեֆները ոճավորված ծաղիկներով և խրձերով
Kekusheva's house (2013) by shakko 12.jpg|Ներքևում հաստացող կիսասյուներով մուտքը
Kekusheva's house (2013) by shakko 08.jpg|Առաջին և կիսանկուղային հարկերի պատուհանների ձևավորումը


## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Москва: Энциклопедия / Глав. ред. С. О. Шмидт; Сост.: М. И. Андреев, В. М. Карев. — М. : Большая российская энциклопедия, 1997. — 976 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-85270-277-3.
* 
* 

Կատեգորիա:1903 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Կիտաևի տուն

**Կիտաևի տուն** (), պատմական շենք  Սանկտ Պետերբուրգի Պուշկինի շրջանի Պուշկին քաղաքում։ Կառուցվել է 1827 թվականին։ Դաշնային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ է։ Տեղակայված է Պուշկինսկայա փողոցի թիվ 2/19 հասցեում, Դվորցովայա փողոցի անկյունում։ Այս տանն է գտնվում Ալեքսանդր Սերգեևիչ Պուշկինի ամառանոց-թանգարանը։

## Պատմություն
Տունը կառուցվել է 1827 թվականին ճարտարապետ Վասիլի Գորնոստաևի նախագծով պալատական սպասավոր, Նիկոլայ I-ի անձնական սպասավոր Յակով Կիտաևի համար։ Կիտաևը մահացել է 1831 թվականին, և տունն անցել է նրա այրուն՝ Աննա Կիտաևային։ Ալեքսանդր Սերգեևիչ Պուշկինը կնոջ հետ այս տանն է հանգրվանել ամռանն ու աշնանը։ Այդ ընթացքում Պուշկինն աշխատել է «Հեքիաթ Սալթան թագավորի մասին» ստեղծագործության վրա, ավարտել «Եվգենի Օնեգին» պոեմը, սկսել «Ռոսլավլև» վիպակը, տպագրության պատրաստել «Բելկինի վիպակները»։

Տան մյուս սեփականատերերի շարքում են մասնավոր գաղտնի խորհրդատկանի կինը՝ Վերա Ալեքսանդրովնա Պրյանիշնիկովան  (1857), Ֆեոդոր Իվանովիչ Պրյանիշնիկովը (1866), վաճառական դուստր Օլգա Սկրյաբինան (1870)։ 1877 թվականին Օլգա Սկրյաբինայից տունը գնել է պետական խորհրդականի կինը՝ Օլգա Վլադիմիրովնա Իվանովան, որը տան սեփականատերն է եղել մինչև Հոկտեմբերյան հեղափոխություն։ Նրա օրոք տունը վերակառուցվել է. տան անկյունում գտնվող սյունասրահը վերածվել է ապակեպատ պատկերասրահի, շենքն ընդարձակվել է ճակատի երկու կողմում երկու պատուհաններով։ 1910 թվականին տան պատին փակցվել է Պուշկինին նվիրված հուշատախտակ։ 1917 թվականից տանը տեղավորվել է գթության քույրերի հանգստի տունը, իսկ 1920 թվականից՝  Գերագույն խորհրդի ժողովրդական տնտեսության կլիմայավարժման կայանը։ 1931 թվականից տունը դարձել է բնակելի։ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ շենքը լրջորեն վնասվել է, սակայն վերակառուցվել է։ 1958 թվականից տանը բացել է «Ա. Ս. Պուշկինի ամառանոց» թանգարանը, իսկ 1976 թվականին ամբողջ տունը տրամադրվել է թանգարանին։

## Ճարտարապետություն
Տունը փայտյա է, անկյունում կլորացված կիսավերնահարկ ունի։ Նախքան վերակառուցումը անկյունը ձևավորել է կոր սյունաշարը։ Վերականգնման ժամանակ թանգարանի համար պատմական նախագծով և ժամանակակիցների հիշողություններով վերականգնվել են հյուրասենյակը, ճաշասենյակը, ինչպես նաև բուֆետը։ Հետագայում վերականգնվել են նաև բուդուարը և ննջասենյակը։ Սենյակները կահավորված են Պուշկինի ժամանակի կահույքով։

## Պատկերասրահ

Пушкин, ул. Дворцовая, 19.jpg
RIAN archive 558944 Pushkin summer cottage museum in Pushkin city.jpg
Muziy SPb 2010 3338.jpg
Muziy SPb 2010 3332.jpg
Muziy SPb 2010 3335.jpg


## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

## Արտաքին հղումներ
* 
* 

Կատեգորիա:1827 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Կատեգորիա:Պուշկին քաղաքի շենքեր և կառույցներ
Սուրբ Նիկոլաևսկի վանք (Արզամաս)

**Սուրբ Նիկոլաևսկի վանք** (), ռուս ուղղափառ եկեղեցու Նիժնեգորոդյան թեմի կանացի վանք։    Գտնվում է Նիժնի Նովգորոդի մարզի Արզամաս քաղաքի Տաճարի հրապարակում։

## Պատմություն
Հիմնադրվել է Իվան Գրոզնու կողմից 1580 թվականին։ Վանքի շինարարը եղել է Արզամաս քաղաքի բնակիչ Ֆեոֆիլակտ Յակովլևը, որը հետագայում ձեռնադրվել է  քահանայության։ Սկզբում կառուցվել է Նիկոլաևսկի փայտե եկեղեցին, որի վրա էլ հիմնվում է կանանց մենաստանը։  Նիկոլաևսկի փայտե եկեղեցին մի քանի անգամ հրդեհվել է։ 1683 թվականին կառուցվում է քարե եկեղեցին։ 1723 թվականին վերակառուցվում է հրդեհից հետո։ 1723 թվականին վերակառուցվում է հրդեհից հետո։ 1764 թվականից  3-րդ  դասի հանրակացարանային կանանց մենաստան էր։

1811 թվականին  փայտե եկեղեցու տարածքում կառուցվում է Տիրոջ Աստվածահայտնության տաճարը, որն օծվում է 1813 թվականին։ 1878 թվականին  Նիկոլսկի եկեղեցին վերակառուցվեց։ 1924 թվականին եկեղեցին փակվեց, այն վերաբացվեց 1994 թվականին և նույն թվականին էլ օծվեց վերին ձմեռային մատուռը ի պատիվ Տիրոջ Աստվածահայտնության։ 1995 թվականին կայացավ Աստվածահայտնության եկեղեցու ներքևի մատուռի օծումն ի պատիվ Աստվածամոր սրբապատկերի։ Մենաստանում ապրում էին 25 բնակչուհիներ։ 2017 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Նիժնեգորոդի և Արզամասի միտրոպոլիտ Գեորգին կատարեց Աստվածահայտնության տաճարի օծման կարգը։

2001 թվականին  վանքին տրվեց  Նիկոլսկի եկեղեցին։ 2005 թվականին  Նիժեգորոդի և Արզամասի արքեպիսկոպոս  Գեորգին  աղոթք կատարեց Սուրբ Նիկոլայի վերանորոգված տաճարում։

## Սրբություններ
Ստորին եկեղեցում
* Աստվածամոր հրաշագործ սրբապատկերը «Ազատվելով տառապանքների բեռից »,  եկեղեցի բերվեց սևացած և աստիճանաբար  պայծառացավ 
* Աստվածամոր  սրբապատկերը  «Արժանավայել»
Վերին եկեղեցում
* Սուրբ Նիկոլայ Հրաշագործի սրբապատկերը
* Օրհնված Մատրոնայի ու սուրբ հալածյալ Տատյանայի սրբապատկերը և  սուրբ մասունքները   
*   Օպտինյան ավագների և մյուս սրբերի մասունքներով տապանը

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Арзамас. Николаевский женский монастырь, sobory.ru

Կատեգորիա:Ռուս ուղղափառ եկեղեցու վանքեր
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Նավարինո (Հրո Երկիր)

300px|մինի|աջից|Տեսարան Նավարինո կղզուց
300px|մինի|աջից
**Նավարինո** (իսպ՝. *Isla Navarino*),  Չիլիին պատկանող կղզի Հրո երկիր կղզեխմբում։

## Աշխարհագրությունը
Նավարինոն գտնվում է Հրո երկիր (Իսլա Գրանդե) կղզուց Բիգլ նեղուցով դեպի հարավ և Հորն հրվանդանից դեպի հյուսիս։ Նրանից դեպի արևմուտք՝ նեղլիկ Մյուրրեյ նեղուցից այն կողմ, ընկած է Օստե կղզին։ 
Նավարինոն առաջին հերթին հայտնի է նրանով, որ այստեղ են գտնվում Երկիր մոլորակի ծայր հարավային բնակավայրերը՝ Պուերտո Ուիլյամս ավանն ու նավահանգիստը և ձկնորսների գյուղ Պուերտո Տորոն։ Կղզին չիլիական Կաբո դե Հորնոս համայնքի մի մասն է կազմում և համարվում է  Անտարկտիդա մայրցամաքին ամենից մոտ գտնվող բնակեցված տարածքը։ Բնակչությունը հիմնականում կենտրոնացած է համայնքի վարչական կենտրոնը համարվող Պուերտո Ուիլյամս ավանում և Պուերտո Նավարինո, Ռիո Գուանակո, Պուերտո Տորո ոչ մեծ գյուղերում։
 
Այստեղ ձկնորսությամբ զբաղվում են ոչ միայն տեղաբնակները, այլև՝ ձկնորսության սիրահարներ այլ վայրերից։ Բնիկները յագան ցեղի ներկայացուցիչներ են, որոնց նախնիները, ըստ գիտնականների հաշվարկների, Հրո երկիր կղզեխումբ են եկել ավելի քան տասը հազար տարի առաջ՝ այն ժամանակներում գոյություն ունեցած ցամաքային լեզվակով, որը հետագայում ընկղմվել է ջրի տակ։ Վուլայա ծովածոցի ափամերձ տարածքում հայտնաբերվել է մեգալիթյան հնագիտական տեղանք՝ հնագույն խրճիթների մնացորդներով։
 
Յագան կամ յամանա կոչվող ցեղի մշակույթը հրապուրում, այս կողմերն է բերում դրանով հետաքրքրվող զբոսաշրջիկների, որոնք այցելում են նաև Մարտին Գուսինդե տարածաշրջանային մարդաբանական թանգարան, դիտում այդ քոչվոր ցեղի ժամանակավոր կացարանները, թակարդների նմուշները, արհեստագործական առարկաները, ինչպես նաև՝ տասնիններորդ դարի անգլիացի միսիոներներից պահպանված իրերը։ Զբոսաշրջիկներին գրավում են նաև կղզու յուրօրնակ բուսական աշխարհը, ջրլող թռչունները, Նավարինո ձկնառատ լիճը՝ սաղմոնի, կարմրախայտի հարուստ պաշարներով։ Կղզու մերձակա օվկիանոսային ջրերում կարելի է տեսնել կետեր և դրանց մի տարատեսակը հանդիսացող օրկաներ։

Նավարինո կղզու բարձրագույն կետը Պիկո Նավարինո սարն է՝ 1.195 մետր բարձրությամբ։
Կղզու կլիման, չնայած Անտարկտիդային նրա չափազանց մոտ գտնվելուն, համեմատաբար մեղմ է; Ամռանը օդի միջին օրական ջերմաստիճանը կազմում է +9-+10, ձմռանը՝ մոտավորապես 0 աստիճան։ Միջին տարեկան ջերմաստիճանը +5,5 -+6 է։ Կղզու տարածքի հիմնական մասը պատված է անտառներով, որոնք երկրագնդի ծայր հարավային՝ Մագելանյան անտառների մի մասն են կազմում։ Անտառազուրկ են միայն կղզու կենտրոնական մասում գտնվող սարերը և  հարավային ափի ժայռերը։

Նավարինոն և շրջակա կղզիները 2005 թվականի հունիսին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից հայտարարվել են հատուկ պահպանության ենթակա կենսոլորտային տարածք։

## Տես նաև
*Cabo de Hornos (communa) (in Spanish)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Translated entry from Chilean Official site
* Comuna de Cabo de Hornos / Commune of Cabo de Hornos official website
*Museo Antropológico Martín Gusinde

Կատեգորիա:Կղզիներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Չիլիի կղզիներ
Շուվալովի-Գոլիցինների քաղաքային դաստակերտ

**Շուվալովի-Գոլիցինների քաղաքային դաստակերտ** (), շենք-տեսարժանիք Մոսկվայում (Ռուսաստան)։

## Աշխարհագրական դիրք
Շուվալովի-Գոլիցինների քաղաքային դաստակերտը գտնվում է հետևյալ հասցեով՝ Մոսկվա, Կենտրոնական վարչական շրջան, Պոկրովկա փողոց, տուն 38, շինություն 5։ Շրջանը՝ Բասմանյան
։

## Պատմություն
1780 թվականին պետական գործիչ, գեներալ-ադյուտանտ, Մոսկվայի համալսարանի և Գեղարվեստների ակադեմիայի հիմնադիր Իվան Իվանովիչ Շուվալովի նախաձեռնությամբ հիմնվել է քաղաքային դաստակերտի հիմնական շենքը։ Շուվալովը եղել է կայսրուհի Ելիզավետա Պետրովնայի արքունիքի ֆավորիտը։ Եկատերինա II-ի գահ բարձրանալուց հետո նա լքել է տարածքը։ 1780-ական թվականներին վերադարձել է և սկսել ապրել Մոսկվայում։ Ավելի ուշ Իվան Շուվալովը գնել է տնատիրությունը և շենքի հատակագիծը ստեղծած ճարտարապետի նախագծով կառուցել հիմնական շենքը։ Սակայն Իվան Շուվալովը չի բնակվել դաստակերտում։ Շինարարության ավարտից հետո նա վերադարձել է Սանկտ Պետերբուրգ՝ ավագ սենեկապետի պաշտոնում և մահացել 1797 թվականին։ Վերջում կալվածքը թողել է ՄՊՀ-ի հոգաբարձու Ֆեոդոր Նիկոլաևիչ Գոլիցինին, որը առաջին տիրոջ քրոջ որդին էր։ Մինչև 1917 թվականը տարածքի սեփականատեր հանդիսացած ընտանիքն անվանել են «Գոլիցիններ Պոկրովկայից»։

1812 թվականին դաստակերտը չի տուժել հրդեհից, այստեղ բնակվել է Նապոլեոնի մարշալներից մեկը։ 1880 թվականին կողաշենքերը վարձակալության են տրվել «Զինգեր» կարի մեքենաներ արտադրող ամերիկյան ընկերությանը, որն այստեղ տեղակայել է իր գրասենյակները։ 1887 թվականին Գոլիցինները վերակառուցել են տան առաջին հարկը խանութների համար, իսկ երկրորդը հատկացրել են Լ. Ն. Վալիցկայայի վարժարանին։ 1914 թվականին ճարտարապետ Ֆ. Լ. Կոնտրիմայի նախագծով կողաշենքերից մեկը դարձել է եկամտաբեր տուն։ 1917 թվականին Գոլիցիններին զրկել են իրենց դաստակերտից։

## Ճարտարապետություն
222px|մինի|ձախից|Կողաշենքերից մեկը
Նախնական ճարտարապետն անհայտ է, ըստ որոշ տեղեկությունների՝ իտալացի է։ Կառուցված է վաղ կլասիցիզմի ոճով։ Փողոցի կողմից սա երկհարկանի առանձնատուն է, իսկ կենտրոնում՝ ռոտոնդա։ Բակի կողմից նայելիս դա վերին կիսահարկերով և կիսահարկերով համադրված քառահարկ առանձնատուն է։ Բակային տարածությունում տեղակայված են եղել շտեմարանը, ախոռները, լայնարձակ պարտեզը, մարագները և երեք քարե կողաշենքերը։ Շենքի ներսում վեր էր խոյանում շքասանդուղքը, որը տանում էր դեպի սրահաշար, որում գտնվում էին քանդակագործության և նկարչության վարպետների աշխատանքները, այդ թվում՝ Պետրոս I-ի, Ելիզավետա Պետրովնայի, Եկատերինա II-ի դիմանկարները։

## Հայտնի մարդիկ
Գլխավոր տանը ծնվել և ապրել է իշխան Վլադիմիր Միխայլովիչ Գոլիցինը, որը հետագայում դարձել է Մոսկվայի քաղաքացիական նահանգապետ և քաղաքագլուխ։ Նաև այստեղ ապրել է Սերգեյ Միխայլովիչ Գոլիցինը, որը հայտնի է դարձել «Ողջ մնացածի նոթեր» ստեղծագործությամբ։

## Գնահատականներ
Շուվալովի-Գոլիցինների քաղաքային դաստակերտն ընդգրկված է անվանի ճարտարապետ Մատվեյ Կազակովի մասնավոր շինությունների ալբոմում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Լարգո Վինչ։ Սկիզբ

**«Լարգո Վինչ։ Սկիզբ»** (), ֆրանսիական ֆիլմ, որը վարձույթ է դուրս եկել 2008 թվականի դեկտեմբերի 17-ին։ Նկարահանվել է համանուն կոմիքսների հիման վրա, ինչպես «Լարգո» սերիալը (2001-2003 թվականներ)։

## Դիպաշար (սյուժե)
Լարգո Վինչը որբ է, որին որդեգրել է միլիարդատերը։ Նրա խորթ հայրը մահանում է հանելուկային պայմաններում։ 26 տարեկանում Լարգոն ժառանգում է հսկայական ընկերությունը և միլիարդային ունեցվածքը։ Հիմա նա գործարանների, թերթերի, շոգեքարշերի սեփականատեր է։ Բայց մեծ փողերը ենթադրում են մեծ խնդիրներ։ Լարգո Վինչը հայտնվում է Ֆորբսի և մրցակիցների սև  ցուցակներում, նրա հանդեպ լցված են գործընկերները, և նույնիսկ ամենամտերիմ ընկերները պատրաստ են դավաճանել նրան։ Լարգո Վինչն ընդունում է մարտը։ Լինելով գեղեցկատես, ըմբոստ, մենամարտիկ՝ նա պատրաստ է անցնել ամեն փորձության միջով, որպեսզի դիմակայի դավադրությանը և վերականգնի արդարությունը։

## Դերերում
*Թոմեր Սիսլեյ - *Լարգո Վինչ*
*Մելանի Թիերի - *Լեա/Նաոմի*
*Բոժանա Պանիչ - *Մելինա*
*Կարել Ռոդեն - *Միխայիլ Կորսկի, ռուս միլիարդատեր*
*Կրիստին Սկոթ Թոմաս - *Էնն Ֆերգյուսոն*
*Միկի Մանոյլովիչ - *Ներիո Վինչ*
* **[[Ռադիվոժ Բուկվիչ]]** - *Գորան*
* **[[Ստիվեն Վադինգտոն]]** - *Ստեֆան Մարկուս*
* **[[Իվան Մարևիչ]]** - *Իոսիպ*
*Անն Կոսինյի - *Աննա*
* **[[Գիլբերտ Մելկի]]** - *Ֆրեդի*
*Էլիզաբեթ Բենեթ - *Միսս Պենիվինկլ*

## Շարունակություն
2011 թվականի մարտին դուրս եկավ ֆիլմի շարունակությունը՝ «Լարգո Վինչ։ Դավադրություն Բիրմայում»։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:2000-ականների ֆրանսիական ֆիլմեր
Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆրանսիական ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորվաթիայում նկարահանված ֆիլմեր
Կատեգորիա:Կոմիքսների էկրանավորումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆրանսիական արկածային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆրանսիական թրիլեր ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր
Կատեգորիա:2000-ականների ֆրանսերեն ֆիլմեր
Օ. Տոլոկոննիկովայի տուն

**Օ. Ս. Տոլոկոննիկովայի տուն** (), ճարտարապետության հուշարձան, որը գտնվում է Մոսկվայում (Ռուսաստան)։

## Պատմություն
Շենքը կառուցվել է XVIII դարի վերջին - XIX դարի սկզբին։

Առաջին վերակառուցմանը շինությունը ենթարկվել է 1840-ական թվականներին, որի ընթացքում հայտնվել է անկյունային մուտքը, որը պահպանվանել է բավական երկար ժամանակ, բակում կառուցվել են նոր ծառայողական շինություններ, փոխվել է պատուհանների ձևավորումը։ Շենքի ներքին հարդարումը նույնպես բազմիցս փոփոխվել է։

1852 թվականին շենքը դարձել է մոսկվացի վաճառական Գրիգորի Կիրիլովիչ Սոլովյովի սեփականությունը։ Ճարտարապետական կառույցի հաջորդ տերը դարձել է ոմն Սալովը, որը 1889 թվականին իր գույքը ժառանգել է Սուրբ Հարության եկեղեցուն, որը գտնվում էր Մոնետչիկովսկի նրբանցքում։ Եկեղեցին եղել է առանձնատան օրինական սեփականատերը մինչև Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը։

Հետհեղափոխական տարիներին թմբուկի կիսաշրջանաձև պատուհանը ձեռք է բերել ուղղանկյուն ձև։ Ներկայումս շենքն ունի կորնթոսյան օրդերի սյուներ, որմնասյուներ կողային ճակատներին և մուտք շինության հետնամասից։ Ավելացել է առանձնատան բարձրությունը, փոխվել են պատուհանների երեսկալները։

Օ. Ս. Տոլոկոննիկովայի տունը մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտ է (գրանցման համար՝ 7735979000)։
## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* Дом конца XVIII века — Знаменитые и известные исторические здания и дома Москвы 
* ДЕПАРТАМЕНТ КУЛЬТУРНОГО НАСЛЕДИЯ ГОРОДА МОСКВЫ — Дом, конец XVIII в. — начало XIX в. 

Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Անաստասիա Իվլեևա

**Անաստասիա Վյաչեսլավովնա Իվլեևա** (, ),  ռուս հաղորդավարուհի և վիդեոբլոգեր։ Հայտնի է որպես Ինստագրամի աստղ (ունի 17 միլիոն հետևորդ), ինչպես նաև «Орёл и решка. Перезагрузка» հեռուստածրագրի հաղորդավարուհի։

## Կենսագրություն
Անաստասիա Իվլեևան ծնվել է 1991 թվականի մարտի 8-ին Սանկտ Պետերբուրգում (Լենինգրադ)։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է համալսարան՝ գովազդների և հասարակայնության հետ կապերի ֆակուլտետ։ Որոշակի ժամանակահատված աշխատել է որպես մատնահարդարման վարպետ։ 2015 թվականին Իվլեևան փոխադրվում է Մոսկվա։ Այստեղ ավտոմեքենաների սրահում սկսել է աշխատել որպես մենեջեր։ Միաժամանակ ընդունվում է Օլգա Սպիրիկինայի Օստանկինո TV հեռուստատեսության դպրոցը։

2018 թվականի հունիսի 13-ին հայտարարել է, որ հանդիպում է երաժիշտ Ալեքսեյ Կոնստանտինովիչ Ուզենյուկի հետ, ով ավել հայտնի է Էլջեյ անունով։
 
### Կարիերա
Նաստյա Իվլեևայի կարիերան սկսվել է 2013 թվականին, երբ բացեց սեփական բլոգը Ինստագրամում, որում թողարկած առաջին նյութերը սպորտային թեմաներով էին։ Վիդեբլոգ բացելու խորհուրդը նրան տվել է «Չելսի» խմբի անդամ Արսենի Բորոդինը, ում հետ նա այդ ժամանակ հանդիպում էր։ Ավելի ուշ Անաստասիան նկարահանում է իր առաջին հումորային կարճամետրաժ տեսանյութը, որտեղ նա նստած է սրճարանում և խմում է մեծ բաժակից ՝ միանգամից երկու ձողիկներով։ 2018 թվականի մայիսի տվյալներով նրա բլոգում ՝ «_agentgirl_» հետևորդների թիվը կազմում է 7 միլիոն մարդ։

2016 թվականի աշնանը Իվլեևան, բլոգեր Էլդար Ջարախովը և «This is Хорошо» ինտերնետ-շոուի հաղորդավար Ստաս Դավիդովը դարձան «Ю» հեռուստաալիքով հեռարձակվող «Можно всё» ռեալիտի-շոուի հաղորդավարներ։
 
2017 թվականի գարնանը Անաստասիան դարձավ «Орёл и решка. Перезагрузка» շոուի հաղորդավարուհի «Пятница!» և «Ինտեր» հեռուստաալիքներում։ Նաստիայի գործընկերը դարձավ ուկրաինացի դիջեյ և հեռուստահաղորդավար Անտոն Պտուշկինը։ Ըստ նրա խոսքերի, հենց Ինստագրամում հայտնի լինելը նրան օգնեց հայտնվել հեռուստաալիքում։

2018 թվականին Մուզ ԹիՎԻ հեռուստաալիքի երաժշտական մրցույթը ինքն է վարել, քանի որ Լեռա Կուդրյավցևան դադար էր վերցրել։

## Նկարահանումներ տեսահոլովակներում և գովազդներում
Անաստասիա Իվլեևան մասնակցել է կապի օպերատոր «Բիլայնի»-ի և ՄԱԿ կոսմետիկայի տեսահոլովակների նկարահանումներին։ Ինչպես նաև 2016 թվականին Նաստիան մասնակցել է «Maxim» ամսագրի նկարահանումներին։
 
Հենց այդ թվականին թողարկվեց Արսենի Բորոդինի «Родная» երգի տեսահոլովակը, որում նկարահանվեց նաև Նաստյա Իվլեևան։ 2017 թվականին բլոգեր և հեռուստահաղորդավարուհի Անաստասիան նկարահանվել է HammAli & Navai «Хочешь, я к тебе приеду» երգի և Օլեգ Մայամիի «Если ты со мной» երգի տեսահոլովակներում։

Անաստասիան նկարահանվել է Էլջեյի «360°» ալբոմի պաստառի համար։

2021 թվականի հուլիսին Իվլևան Դմիտրի Նագիևի հետ միասին սկսեց հանդես գալ բջջային օպերատոր MTS- ի գովազդային արշավում։

## Մրցանակներ և նոմինացիաներ
### Մրցանակներ

### Ռեյտինգ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Բլոգեր Անաստասիա Իվլեևայի և լրագրող Յուրի Դուձի դեմ մեղադրանք է ներկայացվել
* Ведущая Настя Ивлеева рассказала, как попала в «Орел и решку» — Комсомольская правда
* Популярность в Instagram не поможет открыть все двери — Cosmopolitan
* Звезда Instagram Настя Ивлеева: Я стала популярной всего за полгода — Мир
*  (RU.TV)
*  (Авторадио)

Կատեգորիա:Ռուս բլոգերներ
Կատեգորիա:Ռուս հաղորդավարուհիներ
Կատեգորիա:Ռուս մոդելներ