Ստեղծագործական արդյունաբերություն

**Ստեղծագործական արդյունաբերություն** (), տնտեսական գործունեության մի ամբողջ շարք, որը կապված է գիտելիքների և տեղեկատվության ձեռքբերման կամ օգտագործման հետ: Դա կարող է նաև տարբեր կերպ կոչվել մշակութային արդյունաբերություն (հատկապես Եվրոպայում) կամ ստեղծագործական տնտեսություն, և վերջերս դա անվանվեցին նաև «Նարնջագույն տնտեսություն» Լատինական Ամերիկայում և Կարիբյան ավազանում։

Հովկինսի ստեղծագործական տնտեսությունը ներառում է գովազդ, ճարտարապետություն, արվեստ, արհեստներ, դիզայն, նորաձևություն, Կինո, Երաժշտություն, Կատարողական Արվեստ, հրատարակչություն, հետազոտություն և զարգացում, ծրագրակազմ, Խաղալիքներ և Խաղեր, հեռուստատեսություն, ռադիո և Տեսախաղեր։ Որոշ գիտնականներ կարծում են, որ կրթության ոլորտը, ներառյալ պետական և մասնավոր ծառայությունները, ստեղծագործական արդյունաբերության մի մասն են։

Ենթադրվում է, որ ստեղծագործական արդյունաբերությունները գնալով ավելի մեծ նշանակություն են ստանում տնտեսական բարեկեցության համար, և գաղափարի կողմնակիցները պնդում են, որ «մարդու ստեղծագործականությունը հիմնական տնտեսական ռեսուրսն է», և որ «21-րդ դարի արդյունաբերությունները ավելի ու ավելի կախված կլինեն ստեղծագործականության և նորարարության միջոցով գիտելիքների ստեղծումից»։

## Սահմանումներ
Տարբեր մեկնաբաններ տարբեր առաջարկներ են ներկայացրել այն մասին, թե ինչ գործողություններ պետք է ներառվեն «Ստեղծագործական արդյունաբերություններ» հասկացության մեջ, և անունն ինքնին դարձել է քննարկման առարկա՝ «Ստեղծագործական արդյունաբերություններ», «մշակութային արդյունաբերություններ» և «Ստեղծագործական տնտեսություն» տերմինների էական տարբերությունների և մասնակի համընկնման պատճառով։

Լեշը և Ուրրին ենթադրում են, որ ստեղծագործական արդյունաբերություններից յուրաքանչյուրն ունի «անբաժանելի միջուկ», որը կապված է «ֆինանսների փոխանակման և մտավոր սեփականության իրավունքների հետ»։ Սա արձագանքում է Մեծ Բրիտանիայի մշակույթի, լրատվամիջոցների և սպորտի նախարարության () սահմանմանը, որը ստեղծագործական արդյունաբերությունները նկարագրում է որպես:

: «Այն արդյունաբերությունները, որոնք ծագում են անհատական ստեղծագործականությունից, հմտությունից և տաղանդից, և որոնք մտավոր սեփականության ստեղծման և օգտագործման միջոցով հարստանալու և աշխատատեղեր ստեղծելու ներուժ ունեն»։

2015 թվականի դրությամբ DCMS-ի սահմանումը ճանաչում է ինը Ստեղծագործական ոլորտներ, մասնավորապես․

* Գովազդ և Մարքեթինգ
* Ճարտարապետություն
* Արհեստներ
* Կինո, հեռուստատեսային արտադրանք, հեռուստատեսություն, Վիդեո, Ռադիո և լուսանկարչություն
* Տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ, ծրագրային ապահովում և համակարգչային ծառայություններ
* Հրատարակչական
* Թանգարաններ, պատկերասրահներ և գրադարաններ
* Երաժշտություն, կատարողական արվեստ և կերպարվեստ

Այս ցուցակին Ջոն Հոքինսը կավելացներ Խաղալիքներ և խաղեր, ինչպես նաև գիտության և տեխնոլոգիայի հետազոտության և զարգացման շատ ավելի լայն ոլորտ։ Կարծիք է հնչել նաև, որ գաստրոնոմիան պատկանում է այս ցուցակին։

DCMS-ի զեկույցների հիման վրա կազմված այս ցուցակում բացակայում են ինժեներական տարբեր ոլորտներ: Դա, հավանաբար, պայմանավորված էր նրանով, որ ինժեներները համապատասխան պաշտոններ են զբաղեցնում «ոչ մշակութային» կորպորացիաներում՝ մասնավորապես զբաղվելով նախագծմամբ, կառավարմամբ, շահագործմամբ, սպասարկմամբ, ռիսկերի վերլուծությամբ և վերահսկողությամբ: Այնուամենայնիվ, պատմականորեն և մեր օրերում ինժեներների որոշ առաջադրանքներ կարելի է համարել չափազանց ստեղծագործական, հնարամիտ և նորարարական: Ճարտարագիտության ներդրումը նոր ապրանքների, գործընթացների և ծառայությունների ստեղծումն է:

Հեսմոնդհալգը կրճատում է ցուցակը մինչև այն, ինչ նա անվանում է «մշակույթի հիմնական ճյուղեր»՝ գովազդ և շուկայավարում, հեռարձակում, կինոարդյունաբերություն, ինտերնետ և երաժշտություն, տպագիր և էլեկտրոնային հրատարակություններ և վիդեո և համակարգչային խաղեր: Դրա սահմանումը ներառում է միայն այն արդյունաբերությունները, որոնք ստեղծում են «տեքստեր» կամ «մշակութային արտեֆակտներ» և որոնք մասնակցում են արդյունաբերական վերարտադրության ինչ-որ ձևի։

DCMS-ի ցուցակն ապացուցեց, որ ազդեցիկ է, և շատ այլ երկրներ պաշտոնապես ընդունեցին այն: Նա նաև քննադատության է ենթարկվել։ Ինչ-որ մեկը պնդում էր, որ հատվածների բաժանումը թաքցնում է կյանքի հետ կապված բիզնեսի, շահույթ չհետապնդող կազմակերպությունների և ավելի մեծ բիզնեսի, ինչպես նաև պետական սուբսիդիաներ ստացողների (օրինակ ՝ կինո) և նրանց, ովքեր դա չեն անում (օրինակ՝ համակարգչային խաղեր) միջև:Հնաոճ իրերի առևտրի ներառումը հաճախ կասկածի տակ է դրվում, քանի որ այն, ընդհանուր առմամբ, կապված չէ արտադրության հետ (բացառությամբ վերարտադրությունների և կեղծիքների): Կասկածի տակ է դրվում նաև համակարգչային բոլոր ծառայությունների ներառումը։

Որոշ շրջաններ, ինչպիսիք են Հոնկոնգը, նախընտրում են կառուցել իրենց քաղաքականությունը՝ ավելի շատ կենտրոնանալով հեղինակային իրավունքի վրա արժեքային շղթայում: Նրանք օգտագործում են ՄՍՀԿ դասակարգում, որը բաժանում է ստեղծագործական արդյունաբերությունները՝ հիմնվելով այն բանի վրա, թե ում է պատկանում հեղինակային իրավունքը ստեղծագործական բովանդակության արտադրության և բաշխման տարբեր փուլերում:

Միջամերիկյան զարգացման բանկը () դրանք Լատինական Ամերիկայի և Կարիբյան ավազանի համար սահմանեց որպես «նարնջագույն տնտեսություն», որը սահմանվում է որպես «փոխկապակցված գործունեության խումբ, որի միջոցով գաղափարները վերածվում են մշակութային ապրանքների և ծառայությունների, որոնց արժեքը որոշվում է մտավոր սեփականության կողմից»:

Մյուսներն առաջարկել են տարբերակել այն արդյունաբերությունները, որոնք բաց են զանգվածային արտադրության և բաշխման համար (կինո և Տեսախաղեր, հեռուստատեսային Տեսախաղեր, հրատարակչական) և նրանց, որոնք հիմնականում արհեստի վրա հիմնված են և նախատեսված են որոշակի վայրում և կետում սպառման համար (կերպարվեստ, Կատարողական Արվեստ, մշակութային ժառանգություն):

## Ինչպես են հաշվի առնվում Ստեղծագործական աշխատողները
DCMS-ը դասակարգում է ձեռնարկություններն ու մասնագիտությունները որպես ստեղծագործական՝ հիմնվելով այն բանի վրա, թե ինչ է առաջին հերթին արտադրում ձեռնարկությունը և ինչով է զբաղվում աշխատողը: Այսպիսով, ձայնագրություններ արտադրող ընկերությունը դասակարգվելու է որպես երաժշտական արդյունաբերության ոլորտին պատկանող, մինչդեռ դաշնամուր նվագող աշխատողը դասակարգվելու է որպես երաժիշտ:

Այս մեթոդի հիմնական նպատակը քանակական գնահատումն է. օրինակ՝ այն կարող է օգտագործվել ցանկացած վայրում ստեղծագործորեն աշխատող ֆիրմաների քանակը և աշխատողների քանակը հաշվելու համար, և, հետևաբար, ստեղծագործական գործունեության հատկապես բարձր կենտրոնացում ունեցող տեղերը որոշելու համար: Այս մեթոդը կարող է օգտագործվել նաև այն մարդկանց համար, ովքեր ստեղծագործորեն աշխատում են ցանկացած վայրում:

Սա հանգեցնում է որոշ բարդությունների, որոնք անմիջապես ակնհայտ չեն: Օրինակ՝ երաժշտական ընկերությունում աշխատող անվտանգության աշխատակիցը կարող է դասակարգվել որպես ստեղծագործող աշխատող, չնայած այնքան էլ ստեղծագործորեն զբաղված չէ:

Ստեղծագործական աշխատողների ընդհանուր թիվը հաշվարկվում է որպես գումար:

* Բոլոր աշխատողները, ովքեր աշխատում են ստեղծագործական ոլորտներում, անկախ նրանից, նրանք ստեղծագործ են, թե ոչ (Օրինակ՝ ձայնագրման ընկերությունում աշխատող բոլոր երաժիշտները, պահակները, հավաքարարները, հաշվապահները, մենեջերները և այլն)։
* Բոլոր աշխատողները, ովքեր զբաղված են ստեղծագործականությամբ և զբաղված չեն ստեղծագործական արդյունաբերություններում (օրինակ՝ դպրոցում դաշնամուրի ուսուցիչ): Սա ներառում է մարդիկ, որոնց երկրորդ աշխատանքը կապված է ստեղծագործության հետ, ինչպիսիք են նրանք, ովքեր հանգստյան օրերին համերգներ են ունենում, գրքեր են գրում կամ ազատ ժամանակ արվեստի գործեր են ստեղծում։

## Հատկություններ կամ բնութագրեր
Համաձայն Ռիչարդ Քեյվզի ստեղծագործական արդյունաբերությունները բնութագրվում են յոթ տնտեսական հատկություններով:

# *Սկզբունք, որը ոչ ոք չգիտի.* պահանջարկի անորոշությունը գոյություն ունի, քանի որ ապրանքի նկատմամբ սպառողների արձագանքը նախապես անհայտ է և հետագայում հեշտ չէ հասկանալ:
# *Արվեստը հանուն արվեստի*. աշխատողները հոգ են տանում ստեղծագործական ապրանքների ինքնատիպության, տեխնիկական վարպետության, ներդաշնակության և այլնի մասին և պատրաստ են բավարարվել ավելի ցածր աշխատավարձով, քան առաջարկվում է «սովորական» աշխատանքում:
# *Խայտաբղետ հրամանի սկզբունք․*Համեմատաբար բարդ ստեղծագործական ապրանքներ (օրինակ՝ ֆիլմեր) ստեղծելու համար պահանջվում են տարբեր որակավորման մասնագետներ: Արժեքավոր արդյունք ստանալու համար յուրաքանչյուր որակավորված աշխատող պետք է ներկա լինի և աշխատի որոշակի նվազագույն մակարդակում:
# *Անսահման բազմազանություն*. ապրանքները տարբերվում են որակով և եզակիությամբ.յուրաքանչյուր ապրանք ներկայացնում է աղբյուրի տվյալների հատուկ համադրություն, ինչը հանգեցնում է հնարավորությունների անսահման բազմազանության (Օրինակ՝ դրանք գեղարվեստական ստեղծագործություններ են՝ լինի դա պոեզիա, վեպ, կինոսցենար կամ այլ բան):
# *Ցուցակ Ա / ցուցակ Բ: հմտությունները տարբերվում են․* նկարիչները գնահատվում են իրենց հմտություններով, ինքնատիպությամբ և ստեղծագործական գործընթացների և (կամ) արտադրանքի վարպետությամբ: Հմտությունների և տաղանդի փոքր տարբերությունները կարող են հանգեցնել (ֆինանսական) հաջողության հսկայական տարբերությունների:
# *Ժամանակը արագ է թռչում.* տարբեր մասնագետների ներգրավմամբ բարդ նախագծերը համակարգելիս ժամանակը կարևոր նշանակություն ունի:
# *Երկարակեցություն․* որոշ ստեղծագործական ապրանքներ ունեն երկարակեցություն, որը պահանջում է հեղինակային իրավունքի պաշտպանություն՝ թույլ տալով ստեղծողին կամ կատարողին ստանալ վարձավճար:

Քեյվսի նկարագրած հատկությունները քննադատվել են չափազանց կոշտության համար: Ոչ բոլոր ստեղծագործողներն են առաջնորդվում «Արվեստը հանուն արվեստի» սկզբունքով։ «Երկարակեցություն» հատկությունը տարածվում է նաև որոշ ոչ ստեղծագործական ապրանքների վրա (Օրինակ՝ լիցենզավորված ապրանքներ): «Ժամանակը թռչում է» գույքը տարածվում է նաև խոշոր շինարարական նախագծերի վրա։ Այսպիսով, ստեղծագործական արդյունաբերությունները եզակի չեն, բայց, ընդհանուր առմամբ, դրանք ավելի բարձր են գնահատվում ՝ համեմատած ոչ ստեղծագործական արդյունաբերության հետ:

## «մշակութային արդյունաբերության» հետ տարբերությունը
Հաճախ հարց է առաջանում ստեղծագործական արդյունաբերությունների և նմանատիպ «մշակութային արդյունաբերություն» տերմինի սահմանների մասին: Մշակութային արդյունաբերությունը լավագույնս նկարագրվում է որպես ստեղծագործական արդյունաբերության լրացուցիչ հատված: Մշակութային արդյունաբերությունները ներառում են արդյունաբերություններ, որոնք կենտրոնանում են մշակութային զբոսաշրջության և ժառանգության, թանգարանների և գրադարանների, սպորտի և բացօթյա գործունեության, ինչպես նաև կենսակերպի հետ կապված տարբեր գործողությունների վրա, որոնք, հնարավոր է, տատանվում են տեղական կենդանիների ցուցահանդեսներից մինչև բազմաթիվ սիրողական միջոցառումներ: Այսպիսով, մշակութային արդյունաբերությունն ավելի շատ մտահոգված է այլ տեսակի արժեքների ստեղծմամբ, ներառյալ մշակութային և սոցիալական հարստությունը, այլ ոչ թե հիմնականում դրամական արժեք:

## Ստեղծագործական դաս
Որոշ հեղինակներ, ինչպիսիք են ամերիկացի քաղաքագիտության տեսաբան Ռիչարդ Ֆլորիդան, պաշտպանում են մտավոր աշխատողների աշխատանքի արտադրանքի նկատմամբ ավելի մեծ ուշադրություն դարձնելը և կարծում են, որ «ստեղծագործական դասը» (իր սեփական տերմինը) ներառում է գրեթե բոլոր նրանց, ովքեր առաջարկում են մասնագիտական գիտելիքների վրա հիմնված ծառայություններ:

### Ստեղծագործական դաս և բազմազանություն
Ֆլորիդայի վրա կենտրոնանալը նրան ստիպում է հատուկ ուշադրություն դարձնել ստեղծագործական աշխատուժի բնույթին: Ուսումնասիրության մեջ, թե ինչու են ԱՄՆ-ի որոշ քաղաքներ, ինչպիսիք են Սան Ֆրանցիսկոն, գրավում ստեղծագործական արտադրողներին, Ֆլորիդան պնդում է, որ «ստեղծագործական դասի» աշխատողների մեծ մասնաբաժինը առանցքային ներդրում է ունենում այն ստեղծագործական արտադրության մեջ, որին ձգտում են ձեռնարկությունները: Այն ձգտում է քանակականացնել բազմազանության և բազմամշակութայնության կարևորությունը համապատասխան քաղաքներում, ինչպիսիք են զգալի գեյ համայնք ունենալը, էթնիկ և կրոնական բազմազանությունը և հանդուրժողականությունը։

## Տնտեսական ներդրում
Ամբողջ աշխարհում ստեղծագործական արդյունաբերությունները, բացառությամբ ծրագրային ապահովման և ընդհանուր գիտական հետազոտությունների և զարգացման, 1999 թվականին կազմել են համաշխարհային տնտեսական արտադրության Մոտ 4% -ը։ Գիտական հետազոտությունների և զարգացման հետ կապված արտադրության ծավալի գնահատականները ենթադրում են, որ լրացուցիչ 4-9% -ը կարող է վերագրվել այս ոլորտին, եթե ընդլայնվի դրա սահմանումը և ներառվի այդպիսի գործողություններ, չնայած թվերը զգալիորեն տարբերվում են տարբեր երկրներում:

2015 թվականին մտավոր սեփականության համաշխարհային կազմակերպությունը (ՄՍՀԿ) աջակցել է ազգային հետազոտությունների նախապատրաստմանը սա թույլ է տվել գնահատել ամբողջ աշխարհում հեղինակային իրավունքի Ավելի քան 50 ճյուղերի մասշտաբները։ Այս ուսումնասիրությունների ամփոփման արդյունքները ցույց են տալիս, որ ՀՆԱ-ի ներդրումը ազգային տնտեսության մեջ տատանվում է 2-11% -ի սահմաններում:

Որպես օրինակ վերցնելով Մեծ Բրիտանիան, այլ ոլորտների համատեքստում, ստեղծագործական արդյունաբերությունները շատ ավելի մեծ ներդրում ունեն արտադրության մեջ, քան հյուրընկալությունը կամ կոմունալ ծառայությունները և ապահովում են չորս անգամ ավելի մեծ քանակությամբ արտադրություն գյուղատնտեսության, ձկնորսության և անտառտնտեսության միջոցով: Զբաղվածության առումով և կախված ներառված գործունեության սահմանումից, այս ոլորտը Մեծ Բրիտանիայի աշխատունակ բնակչության 4-6% -ի հիմնական գործատու է, չնայած այն դեռ զգալիորեն պակաս է, քան զբաղվածությունը ավանդական գործունեության ոլորտներում, ինչպիսիք են մանրածախ առևտուրը և արտադրությունը:

Ստեղծագործական արդյունաբերության ոլորտում, կրկին Մեծ Բրիտանիայի օրինակով, երեք խոշորագույն ենթաճյուղերն են դիզայնը, հրատարակչությունը և հեռուստատեսությունն ու ռադիոն: Միասին նրանք ապահովում են եկամտի մոտ 75% -ը և զբաղվածության 50% -ը:

Օրինակ, Բրազիլիայի նման երկրներում 2021 թվականին հետազոտություն է իրականացրել տնտեսության մտավոր սեփականության ինտենսիվ հատվածների վերաբերյալ պարզվել է, որ Բրազիլիայի 673 տնտեսական դասերից 450-ը կարող են դասակարգվել մտավոր սեփականության ինտենսիվ ոլորտներում, որոնք հավաքականորեն աշխատում են 19,3 միլիոն մարդ: Բրազիլիայի ստեղծագործական արդյունաբերության համախառն մասնաբաժինը ՀՆԱ-ում 2014-2016 թվականներին, որը հաշվարկվել է այս 450 տնտեսական դասերի համար, կազմել է 2,1 տրիլիոն ռեալ կամ Բրազիլիայի ՀՆԱ-ի 44,2% -ը:

Ստեղծագործական արդյունաբերություններում մատակարարման բարդ շղթաները երբեմն դժվարացնում են յուրաքանչյուր ենթաճյուղում համախառն ավելացված արժեքի ճշգրիտ ցուցանիշների հաշվարկը: Սա հատկապես ճիշտ է ծառայությունների վրա հիմնված ենթաոլորտների համար, ինչպիսիք են գովազդը, մինչդեռ արտադրանքի վրա հիմնված ենթաոլորտներում, ինչպիսիք են արհեստները, ամեն ինչ ավելի պարզ է:

Կառավարության կողմից ֆինանսավորվող ստեղծագործական արդյունաբերության զարգացման ծառայությունները կարող են հակված լինել քարտեզագրման գործընթացում ստեղծագործական ձեռնարկությունների քանակի անճիշտ գնահատման: Բացի այդ, հարկային օրենսդրության գրեթե բոլոր համակարգերում, որոնք սահմանում են անձի մասնագիտությունը, անճշտություն կա, քանի որ շատ ստեղծագործողներ միաժամանակ աշխատում են մի քանի պաշտոններում: Այս երկու գործոններն էլ նշանակում են, որ ստեղծագործական արդյունաբերություններին վերաբերող պաշտոնական վիճակագրությունը պետք է զգուշորեն վերաբերվել:

Եվրոպայում Ստեղծագործական արդյունաբերությունները զգալի ներդրում են ունենում ԵՄ տնտեսության մեջ՝ ստեղծելով եմ ՀՆԱ-ի մոտ 3% -ը, որը համապատասխանում է տարեկան մեկ միլիարդ դոլարի շուկայական արժեքին և աշխատանք ապահովելով մոտ 6 միլիոն մարդու: Բացի այդ, ոլորտը կարևոր դեր է խաղում նորարարությունների խթանման գործում, մասնավորապես սարքերի և ցանցերի ոլորտում: Եվրոպական Միությունը աշխարհում երկրորդ տեղն է զբաղեցնում հեռուստահաղորդումների դիտումների քանակով՝ արտադրելով ավելի շատ ֆիլմեր, քան աշխարհի ցանկացած այլ տարածաշրջան: Այս կապակցությամբ վերջերս՝ 2011թվականի Հուլիսին, առաջարկված «Ստեղծարար Եվրոպա» ծրագիրը կօգնի պահպանել մշակութային ժառանգությունը՝ միաժամանակ մեծացնելով ստեղծագործական աշխատանքների տարածումը ԵՄ ներսում և նրա սահմաններից դուրս: Ծրագիրը կարևոր դեր կխաղա միջսահմանային համագործակցության խթանման, փոխադարձ ուսուցման խթանման և այդ ոլորտներում պրոֆեսիոնալիզմի բարձրացման գործում: Այնուհետև հանձնաժողովը կառաջարկի Եվրոպական ներդրումային բանկի կողմից կառավարվող ֆինանսական գործիք՝ մշակութային և ստեղծարար ոլորտների պարտքի և բաժնետիրական ֆինանսավորման ապահովման համար: Ոչ պետական դերակատարների դերը զանգվածային լրատվության միջոցների կառավարման գործում այլևս չի անտեսվի: Այսպիսով, նոր մոտեցման մշակումը, որն ընդգծում է Եվրոպայում արդյունաբերության համար հավասար պայմանների ստեղծման վճռորոշ կարևորությունը, կարող է նպաստել այնպիսի քաղաքականության ընդունմանը, որն ուղղված է բարենպաստ միջավայրի ստեղծմանը, որը թույլ կտա եվրոպական ընկերություններին և քաղաքացիներին օգտագործել իրենց երևակայությունն ու ստեղծագործականությունը՝ նորարարության երկու աղբյուրները, և, Հետևաբար, մրցունակությունն ու կայունությունը: Այն ենթադրում է կարգավորող և ինստիտուցիոնալ շրջանակի հարմարեցում՝ մասնավոր և պետական հատվածների, մասնավորապես՝ լրատվամիջոցների ոլորտում համագործակցությանը աջակցելու համար։ Ուստի ԵՄ-ն նախատեսում է զարգացնել կլաստերներ, ֆինանսական գործիքներ, ինչպես նաև ֆորսայթ-գործունեություն՝ այս ոլորտին աջակցելու համար։ Եվրոպական հանձնաժողովը ցանկանում է օգնել եվրոպական հեղինակներին և աուդիովիզուալ ձեռնարկություններին թվային տեխնոլոգիաների միջոցով զարգացնել նոր շուկաներ և հարցնում է, թե ինչ քաղաքականության մշակումը կարող է լավագույնս նպաստել այդ նպատակին: Պետք է հաստատվի ավելի զարգացած ձեռնարկատիրական մշակույթ՝ ռիսկերի ընդունման նկատմամբ ավելի դրական վերաբերմունքով և ապագա միտումները կանխատեսող նորարարության կարողությամբ: Ստեղծագործությունը կարևոր դեր է խաղում մարդկային ռեսուրսների կառավարման գործում, քանի որ նկարիչները և ստեղծագործական աշխատողները կարող են մտածել սահմաններից դուրս: Բացի այդ, նոր աշխատատեղերը, որոնք պահանջում են նոր հմտություններ, որոնք ստեղծվում են հետճգնաժամային տնտեսության մեջ, պետք է աջակցվեն աշխատուժի շարժունակությամբ, որպեսզի մարդիկ կարողանան աշխատանք գտնել այնտեղ, որտեղ պահանջվում են իրենց հմտությունները:

### ԱՄՆ-ում
«Աշխատանք և մասնագիտություններ» ամսագրի 2013 թվականի հատուկ հրատարակության նախաբանում, որը նվիրված է ԱՄՆ աշխատուժում նկարիչների դերին, հրավիրված խմբագիրները պնդում են, որ նկարիչների աշխատանքային կյանքն ուսումնասիրելիս հնարավոր է բացահայտել այնպիսի հատկություններ և գործողություններ, որոնք օգնում են ինչպես անհատ աշխատողներին, այնպես էլ քաղաքական գործիչներին հարմարվել փոփոխվող տնտեսական պայմաններին: Էլիզաբեթ Լինգոն և Սթիվեն թեփերը, վկայակոչելով բազմաթիվ աղբյուրներ, ենթադրում են, որ նկարիչների հմտությունները թույլ են տալիս նրանց «դուրս գալ գոյություն ունեցող շուկաներից և ստեղծել բոլորովին նոր հնարավորություններ իրենց և ուրիշների համար»։ Մասնավորապես, Լինգոն և Թեփփերը ենթադրում են, որ արվեստի ոլորտի աշխատողները «փոփոխությունների և նորարարության կատալիզատոր են», քանի որ նրանք «բախվում են անորոշության հաղթահարման, հարաբերական ինքնության զարգացման և պահպանման և համայնքի ձևավորման հատուկ մարտահրավերների՝ անհատ ձեռնարկատիրության տնտեսության համատեքստում»: Նրանք նաև ենթադրում են, որ արվեստի ոլորտի աշխատողները կարող են լինել «նորարարությունների և փոփոխությունների կատալիզատորներ», քանի որ նրանք  բախվում են անորոշության հաղթահարման, Այս հարմարվողական հմտությունների շնորհիվ ենթադրվում է, որ սովորելը, թե ինչպես են արվեստագետները հաղթահարում անորոշությունը և նրանց հաջողության վրա ազդող գործոնները, պետք է համապատասխան լինեն այսօրվա (և վաղվա) աշխատուժի առջև ծառացած այս ավելի լայն սոցիալական և տնտեսական միտումները հասկանալու համար։

Նկարիչ-որպես փոխող գործակալի  aյս տեսակետը փոխում է այն հարցերը, որոնք հետազոտողները տալիս են ստեղծագործական տնտեսությանը: Հին հետազոտական հարցերը վերաբերում էին այնպիսի թեմաների, ինչպիսիք են՝ «հմտություններ, աշխատանքային մեթոդներ, պայմանագրեր, աշխատավարձի տարբերություններ, աշխատանքի խթաններ, պաշտոնական փաստաթղթեր, աշխատանքային սխեմաներ և տարբեր մասնագիտական կատեգորիաների աշխատուժի հոսքեր»: Որպես նոր հարցերի օրինակներ կարելի է բերել հետևյալը:

# Ինչպե՞ս են արվեստագետները փոփոխություններ կատարում ինչպես աշխատաշուկայում, այնպես էլ մշակութային գործունեության իրականացման մեջ:
# Ո՞րն է նրանց նորարարական և ձեռնարկատիրական գործընթացը:
# Ո՞րն է նրանց աշխատանքի բնույթը և ինչ ռեսուրսներ են նրանք օգտագործում:
# Ինչպե՞ս են տարբեր ցանցային կառույցները ստեղծում տարբեր հնարավորություններ:
# Ինչպե՞ս են արվեստագետները ստեղծում և ղեկավարում պլանավորված սերենդիպությունը՝ տարածքներ և փոխանակումներ, որոնք հանգեցնում են անսպասելի համագործակցության և հնարավորությունների:
# Ինչպե՞ս են ստեղծագործական աշխատողները միավորվում՝ հաղթահարելով մասնագիտական, ժանրային, աշխարհագրական և արդյունաբերական սահմանները՝ նոր հնարավորություններ ստեղծելու համար:

## Ավելի լայն դեր
Թեև առաջին աշխարհի որոշ երկրներ պայքարում են մրցակցելու ավանդական շուկաներում, ինչպիսիք են արտադրական արդյունաբերությունը, շատերն այժմ ստեղծագործական արդյունաբերությունը տեսնում են որպես նոր գիտելիքների տնտեսության հիմնական բաղադրիչ, որը կարող է հնարավոր լինել ապահովել քաղաքների վերածնունդը, հաճախ մշակութային ժառանգության շահագործման հետ կապված նախաձեռնությունների միջոցով, ինչը հանգեցնում է զբոսաշրջության աճին: Հաճախ պնդում են, որ ապագայում Մեծ Բրիտանիայի նման երկրների գաղափարներն ու երևակայությունը կդառնան նրանց հիմնական ունեցվածքը։ Ի պաշտպանություն այս փաստարկի, Մեծ Բրիտանիայի մի շարք համալսարաններ սկսեցին առաջարկել ստեղծագործական ձեռներեցություն՝ որպես ուսումնասիրության և հետազոտության հատուկ ոլորտ: Իրոք, Մեծ Բրիտանիայի կառավարության տվյալները ցույց են տալիս, որ Մեծ Բրիտանիայի Ստեղծագործական արդյունաբերությունները կազմում են ավելի քան մեկ միլիոն աշխատատեղ, և որ դրանք Մեծ Բրիտանիայի տնտեսությանը բերել են մեկ միլիարդ դոլար, չնայած այդ թվերի հիմքում ընկած տվյալների հավաքածուները կասկածելի են:

Վերջին տարիներին ստեղծագործական արդյունաբերությունները «ավելի ու ավելի գրավիչ են դառնում զարգացած աշխարհից դուրս գտնվող կառավարությունների համար»։ 2005 թվականին ՄԱԿ-ի Առևտրի և զարգացման համաժողով () բարձր մակարդակի ստեղծագործական արդյունաբերությունների և զարգացման խումբը պատվիրեց մի շարք ուսումնասիրություններ զարգացող երկրներում՝ Ստեղծագործական արդյունաբերությունների առջև ծառացած մարտահրավերներն ու հնարավորությունները բացահայտելու համար: Քանինգհեմում ասվում է. «ստեղծագործականության օգտագործումը իր հետ բերում է նոր հարստություն ստեղծելու ներուժ, տեղական տաղանդների զարգացում և ստեղծագործական կապիտալի ստեղծում, արտահանման նոր շուկաների զարգացում, զգալի մուլտիպլիկատիվ ազդեցություն ամբողջ տնտեսության մեջ, որպես ամբողջություն, տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների օգտագործում և մրցունակության բարձրացում ավելի ու ավելի բարդ պայմաններում»: «Համաշխարհային տնտեսություն» Ստեղծագործական արդյունաբերությունների և դրանց զարգացման նկատմամբ հետաքրքրության հիմնական գործոնը ճանաչելն է այն փաստը, որ ստեղծագործական արտադրության արժեքը գաղափարների և անհատական ստեղծագործականության մեջ է, և զարգացող երկրներն ունեն հարուստ մշակութային ավանդույթներ և Ստեղծագործական տաղանդների պաշարներ, որոնք հիմք են ստեղծում ստեղծագործական ձեռնարկությունների համար: Արտացոլելով զարգացող երկրներում ստեղծարար արդյունաբերության ներուժի նկատմամբ աճող հետաքրքրությունը՝ 2011-ի հոկտեմբերին Ինդոնեզիայի կառավարությունում ստեղծվեց զբոսաշրջության և ստեղծարար տնտեսության նախարարություն, որի պաշտոնը ստանձնած առաջին նախարարը նշանակվեց հայտնի տնտեսագետ Մարի Պանգեստուն:

## Ծանոթագրություններ

### Աղբյուրներ

* 
*Buitrago, Pedro & Duque, Iván. *[http://www.iadb.org/en/publications/publication-detail,7101.html?id=70896 The Orange Economy: An Infinite Opportunity] *. Washington, DC: Inter-American Development Bank 2013
*  Description and preview.
*
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
*
* Parrish, David (2005). T-Shirts and Suits: A Guide to the Business of Creativity, Merseyside ACME.
* Pasquinelli, Matteo (2006). . In: Lovink, Geert and Rossiter, Ned (eds). MyCreativity Reader: A Critique of Creative Industries, Amsterdam: Institute of Network Cultures, 2007.
* Towse, Ruth (2002). *Book Review of Creative Industries*, Journal of Political Economy, 110: 234-237.
* Van Heur, Bas (2010) *[https://web.archive.org/web/20160604021411/http://www.transcript-verlag.de/media/pdf/faa570b8a03c149c614426f07afded4f.pdf Creative Networks and the City: towards a Cultural Political Economy of Aesthetic Production]*. Bielefeld: Transcript.
* Gielen, Pascal (2013) "Creativity and other Fundamentalisms". Mondriaan: Amsterdam.

Կատեգորիա:Արդյունաբերության ճյուղեր
Կատեգորիա:Արդյունաբերություններ
Կատեգորիա:Արվեստ
Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության տնտեսություն
Կատեգորիա:Բիզնես
Կատեգորիա:Ընկերություններ ըստ ճյուղի
Կատեգորիա:Ժամանց
Կատեգորիա:Լրատվամիջոցներ
Կատեգորիա:Մշակույթ
Կատեգորիա:Ստեղծագործական գործունեություն
Կատեգորիա:Տեղեկատվական հասարակություն
Կատեգորիա:Տեղեկատվական տնտեսություն
Կատեգորիա:Տնտեսագիտություն
Կատեգորիա:Տնտեսության ճյուղեր
Կատեգորիա:Ֆինանսներ