Սերգեյ Սպիրիխին

**Սերգեյ Օլեգովիչ Սպիրիխին** (, ), ռուս արձակագիր և նկարիչ։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1963 թվականին Սեվերոդվինսկում։  Սովորել է Իվանովոյի գեղարվեստի դպրոցում։ 1980-ականների վերջին տեղափոխվել է Լենինգրադ, որտեղ հաճախել է Վիկտոր Սոսնորայի բանաստեղծական ստուդիա, սովորել փիլիսոփայություն Կրոնափիլիսոփայական դպրոցում։ Արվեստում (ինչպես բանավոր, այնպես էլ տեսողական) ձգտել է դեպի աբսուրդի գեղագիտությունը, ավանգարդ տեխնիկան: 2002 թվականից բնակություն է հաստատել Ավստրիայում (Վիեննա)։ 

1989 թվականին Վիտալի Ստեպանովի, Անդրեյ Կուդրյաշովի, Ինգա Նագելի հետ միասին գրել է «Մանիֆեստներ գիրքը, որը պարունակում էր ամենատարբեր մանիֆեստներ՝ «տափակամիտների մանիֆեստից» մինչև «կլասիցիստների մանիֆեստ»։  Մոտավորապես նույն ժամանակ նա հրատարակել է «Художественная литература» («Գեղարվեստական գրականություն») ամսագիրը: 1993 թվականին լույս է տեսել է «Սյո փիլիսոփայություն» («Философия Сё») գիրքը, որը մինչ օրս Սպիրիխինի փիլիսոփայական և գեղարվեստական յուրատեսակ կրեդոն է, ինչպես նաև հեքիաթների գիրք՝ Մյաո Մեվյաո կեղծանունով, որտեղ աբսուրդի գեղագիտությունը զուգորդվում է ավանգարդի ոգով վերաիմաստավորված բուդդայական սկզբունքի հետ, իսկ արձակը զուգորդվում է վերլիբրի հետ: «Սյո փիլիսոփայությունը», որը միաժամանակ գրվել է մանիֆեստի և օնտոլոգիայի վերաբերյալ տրակտատի ոգով, խթան է հանդիսացել Սպիրիխինի ստեղծագործության մի ամբողջ ուղղության համար, որը կոչվում է «սյոիզմ»:

1996 թվականին Սպիրիխինը Վադիմ Ֆլյագինի, Իգոր Պանինի, Վլադիմիր Կոզինի և Ինգա Նագելի հետ միասին հանդես է եկել որպես «Новые тупые» գեղարվեստական ընկերության ստեղծման նախաձեռնողներից մեկը, որի գործունեությանը ակտիվ մասնակցություն ունի:

Բազմաթիվ հրապարակումներ ունի Ուզբեկստանի, Ռուսաստանի, Ավստրիայի, Գերմանիայի ամսագրերում («Юность», «Звезда Востока», «Митин журнал», «Сумерки», «Максимка», «Венские витийства», «Новая русская книга», «Воздух», «Русская проза» և այլն)։ 

Սերգեյ Սպիրիխինը Սանկտ Պետերբուրգի ամենավառ գրողներից մեկն է, որի աշխատանքը (մասնավորապես՝ "«Սյո փիլիսոփայություն» գիրքը) ոչ միայն էական ազդեցություն ունեցավ 90-ականների Սանկտ Պետերբուրգի գրական համատեքստի ձևավորման վրա, այլև շարունակվեց որպես ընդհանուր ուղղություն Սանկտ Պետերբուրգի ներկայիս արվեստում: Եվ «Russen Disco»-ն և «Конина»-ն ամենաքիչն են հիշեցնում գրականությունը բառի սովորական իմաստով։  Ժամանակագրական կարգով դասավորված տարասեռ և բավականին ցնցող տպավորությունները և պատմությունները, որոնք իրենց անիրականությամբ մոտենում են կամ անեկդոտին, կամ գեղարվեստական գրականությանը, իրենց կառուցման սկզբունքով՝ ինքնաբուխ «պատմություններից» մինչև «թեմայի վերաբերյալ իմպրովիզացիաներ», կարող էին վերագրվել տեքստի ներկայացման ժանրին, եթե այդպիսին գոյություն ունենար։

## Մատենագիտություն
* Философия Сё, СПб., 1993  http://old.guelman.ru/maksimka/n5/se.htm
* Зеленые холмы Австрии, СПб.: Максимка, 2004
* Незабываемое кино, незабываемые звезды (Роксолана Микита. Сергей Спирихин. — СПб.: Максимка, 2004. — 112 с.)
* Конина (Записки скотовода) М.: Новое литературное обозрение, 2005. — 240 с.

## Մրցանակներ
* Անդրեյ Բելիի մրցանակի դափնեկիր (հաղթել է 2004 թվականին, ընդգրկվել է կարճ ցանկում 2001 թվականին)։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* ВОЗМОЖНО, БЕККЕТ… (С. Спирихин)
* Журнальный зал «Новая Русская Книга», № 3-4 за 2001 г.
* Սերգեյ Սպիրիխինը «Вавилон» կայքում
* ЖУРНАЛЬНЫЙ ЗАЛ. Александр Скидан «Под сенью сёизма» (проект — Премия Андрея Белого)
* - Сергей Спирихин: «Исток моих нынешних книжек — в Ташкенте» (интервью)
* Человек-перфоменс покинул Россию… Максим Райскин, О перфоменс-скандале на Новодевичьем кладбище

Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ