Սիլին կամուրջ

**Սիլին կամուրջ**, Սանկտ Պետերբուրգում Կարպովկա գետի վրայով անցնող երկաթբետոնե կամարաձև ճանապարհային կամուրջ, միացնում է Պետրոգրադսկի և Ապտեկարսկի կղզիները։

Առաջին փայտե տափականավային կամուրջը կառուցվել է 1760-ական թվականներին՝ գոյություն ունեցող լաստանավի տեղում։ 1776 թվականին այն վերակառուցվել է որպես փայտե եռաթռիչք կամուրջ, որը բազմիցս վերակառուցվել և վերանորոգվել է։ Գործող երկաթբետոնե կամուրջը կառուցվել է 1935–1936 թվականներին։

## Գտնվելու վայր
Այն գտնվում է Պետրոգրադսկի շրջանում ՝ Կամեննոոստրովսկի Պրոսպեկտի առանցքի երկայնքով։ Ամենամոտ մետրոյի կայարանը Պետրոգրադսկայան է։ Կամրջի կողքին է գտնվում Մ.Կ. Պոկոտիլովայի (1909, ճարտարապետ՝ Մարիան Լյալևիչ) առանձնատունը, որը դաշնային նշանակության ճարտարապետական հուշարձան է։ Վերևում գտնվում է Պետրոպավլովսկի կամուրջը, իսկ ներքևում՝ Գեսլերովսկի կամուրջը։

## Անվանում
1795 թվականի Սանկտ-Պետերբուրգի «Վեդոմոստի»-ում կամուրջը կոչվել է *Կամեննոոստրովսկի*։ Ներկայիս անվանումը հայտնի է 1798 թվականից և ստացվել է հողամասի սեփականատիրոջ՝ վաճառական Ֆեոդոր Սիլիչ Սիլինի ազգանվան հիման վրա։ 19-րդ դարում գոյություն ունեին ևս երկու անուններ՝ *Կարպովսկի* և *Գորբատի*։ 1934 թվականի հուլիսի 9-ին կամուրջը վերանվանվել է *Պիոներսկի*։ Անունը գոյություն է ունեցել մինչև 1991 թվականի հոկտեմբերի 4-ը, որից հետո կամուրջը կրկին  անվանել են *Սիլին*։

## Պատմություն
1760-ական թվականներին այստեղ կառուցվել է լողացող կամուրջ՝ նախկին լաստանավի տեղում: 1776 թվականին կառուցվել է մշտական եռաթռիչք փայտե կամուրջ: 1825-1826 թվականներին վերանորոգումներ են իրականացվել ճարտարապետ Վիկենտի Բերետտիի նախագծի համաձայն: 1836 թվականին ճարտարապետ Ֆեդոտովի նախագծի համաձայն կառուցվել է փայտե հենարանների վրա կառուցված կամարակապ միաթռիչք կամուրջ: Փայտե կառույցը բազմիցս վերանորոգվել է՝ 1847, 1864, 1876 թվականներին, 1878, 1893  1902 թվականին Քաղաքային խորհուրդը քննարկել է փայտե կամուրջը երկաթբետոնեով փոխարինելու հարցը, սակայն որոշում չի կայացել: 1906 թվականին այն ամրացվել է՝ տրամվայի գիծ անցկացնելու նպատակով։ Աշխատանքները իրականացվել են քաղաքային դումայի հանրային շինարարությունների վարչության հանձնաժողովի կողմից:

XX դարի սկզբին սա եղել է եռաթռիչք, փայտյա սյունային կամուրջ՝ հեծան-հենարանային համակարգով։ Հատակի երկարությունը 35 մ էր, լայնությունը՝ մոտ 18 մ: 1925 թվականին տրամվայի լարի բռնկման պատճառով հրդեհ է բռնկվել:

Գոյություն ունեցող երկաթբետոնյա կամուրջը կառուցվել է 1935-1936 թվականներին՝ ըստ նախագծի, որը կազմել է Լենմոստտրեստի Նախագծման բաժնի ինժեներ Արիադնա Սապերշթեյնը։ Ճարտարապետական ձևավորումը կատարվել է ճարտարապետ Կոնստանտին Դմիտրիևի նախագծով։ Սկզբնապես նախատեսվել է, որ կառույցը շրջապատված կլինի ամուր գրանիտե պարապետով։ Շինարարության ընթացքում պարապետի տեղում տեղադրվել է քանդակագործ Լեոպոլդ Դիտրիխի կողմից կառուցված բրոնզե բարձրաքանդակներով թուջե ցանց։

1950 թվականին կամրջի վրայից հանվել են տրամվայի ուղիները և կատարվել է ծածկույթի վերանորոգում։ 1960 թվականին հենարաններին վերականգնվել են գրանիտե նստարանները։ 1974 թվականին իրականացվել է շինության հիմնովին վերանորոգում։ 1986 թվականին տեղադրվել է նոր պարապետային տիպի գրանիտե արգելապատնեշ։

## Ձև
Կամուրջը միաթռիչք երկաթբետոնե կամարաձև կամուրջ է։ Վերին կառույցը երկաթբետոնե կամար է՝ 15.5 մ բացվածքով, որի ստորին մակերեսն ունի էլիպսաձև ուրվագիծ: Կամարի հաստությունը փականի մոտ 30 սմ է, իսկ հենարանների մոտ՝ 55 սմ: Հենարանները զանգվածային երկաթբետոնե են, սյուների հիմքի վրա, երեսպատված գրանիտով։ Ճակատները երեսպատված են մոխրագույն գրանիտով։ Կամրջի երկարությունը 26.1 (36.9) մ է, լայնությունը՝ 25.6 մ:

Կամուրջը նախատեսված է ինչպես մեքենաների, այնպես էլ հետիոտների երթևեկության համար: Ճանապարհն ունի չորս գոտի մեքենաների երթևեկության համար: Ճանապարհը և մայթերը սալարկված են ասֆալտբետոնով: Մայթերը ճանապարհից բաժանված են բարձր գրանիտե պարապետով: Բրոնզե բարձրաքանդակներով թուջե ճաղաշարը հենարանների մոտ ավարտվում է կիսաշրջանաձև գրանիտե պարապետով՝ գրանիտե նստարաններով: Ձախ ափին՝ վերևի հոսանքի կողմում, կա գրանիտե աստիճան, որը տանում է դեպի ջուրը:

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի կամուրջներ