Պատմության պարբերականացում

**Պատմության պարբերականացում** համակարգվածության հատուկ տեսակ, որը բաղկացած է պատմական գործընթացի պայմանական բաժանումից որոշակի ժամանակագրական ժամանակաշրջանների։ Այս ժամանակաշրջաններն ունեն որոշակի տարբերակիչ հատկանիշներ, որոնք որոշվում են՝ կախված պարբերականացման ընտրված հիմքից (չափանիշից)։ 
Պարբերականացման համար կարելի է ընտրել տարբեր պատճառներ՝ մտածողության տեսակի փոփոխությունից (Օ. Կոնտ, Կ. Յասպերս) մինչև հաղորդակցության մեթոդների փոփոխություն (Մ. ՄաքԼուհան) և շրջակա միջավայրի փոխակերպումներ (Ջ. Գուդսբլոմ)։ Շատ գիտնականներ օգտագործում են տնտեսական և արտադրական չափանիշներ՝ պարբերացում ստեղծելու համար. դրանք և՛ սոցիալ-տնտեսական հարաբերություններն են և արտադրության միջոցները (կազմավորումների մարքսիստական տեսություն), և՛ արտադրության հիմնական ոլորտը (արդյունաբերական և հետինդուստրիալ հասարակության տեսություն, պարբերականացում՝ համաձայն L.E. Grinina-ի արտադրության սկզբունքները; 300-ամյա և 30-ամյա ցիկլերի պարբերականացում ըստ սերունդների և հիմնական տնտեսական շրջանների կողմից Ա.Ն.Զայցևի կողմից (Պարբերական պատմություն)։

## Պատմության գիտակարգային շրջանակ
### Նախնադարյան հասարակություն
Նախնադարյան հասարակության պատմությունն ընդգրկում է նախնադարյան մարդու ի հայտ գալուց մինչև Ասիայի և Աֆրիկայի առաջին պետությունների ձևավորումը։ Այնուամենայնիվ, աշխարհի այլ մասերում պարզունակության դարաշրջանը տևեց շատ ավելի երկար։ Ըստ գործիքների նյութի և արտաքին տեսքի տարբերությունների վրա հիմնված հնագիտական պարբերականացման՝ պարզունակ հասարակության պատմությունը բաժանվում է մի շարք դարաշրջանների՝ վաղ պալեոլիթ (մոտ 100 հազար տարի առաջ), միջին պալեոլիթ (մոտ 40 հազար տարի առաջ) և ուշ պալեոլիթը (մոտ 10 հազար տարի առաջ), մեզոլիթը (8 հազար տարի առաջ), նեոլիթը (5 հազար տարի առաջ) դրա շրջանակներում առանձնանում է նաև քաղոլիթը։ Դրան հաջորդում է բրոնզի դարը (մ.թ.ա. մինչև 1 հազ.) և երկաթի դարը, երբ նախնադարյան հասարակությունները գոյակցում էին առաջին քաղաքակրթությունների հետ։ Յուրաքանչյուր տարածաշրջանի համար դարաշրջանների ժամանակաշրջանը զգալիորեն տարբերվում է։ Նախնադարյան հասարակության մեջ չկային հստակորեն սահմանված սոցիալական և գույքային տարբերություններ, գերակշռում էր ցեղային համակարգը։

### Հին աշխարհ
Հին աշխարհի պատմությունն ուսումնասիրում է հին քաղաքակրթությունների (Հին Արևելք, Հին Հունաստան, Հին Հռոմ) գոյությունը դրանց սկզբից մինչև մ.թ. 5-րդ դարը։ Հին աշխարհի դարաշրջանի ավարտը ավանդաբար համարվում է Արևմտյան Հռոմեական կայսրության անկման տարի (476 թ.): Կառավարության տեսակների զգալի տարբերություններով (արևելյան դեսպոտիզմից մինչև պոլիսական համակարգ) հին հասարակություններում գերակշռում էր ստրկությունը։

### Միջին դարեր
Միջնադարի պատմությունն ընդգրկում է 5-ից 16-րդ դարերը։ Եվրոպական միջնադարի վերջը համարվում է հոլանդական բուրժուական հեղափոխության (1566 թվական) սկիզբը։ Միջնադարյան եվրոպական հասարակությունը գոյություն ուներ ֆեոդալիզմի օրոք։ «Միջնադար» տերմինն առաջին անգամ օգտագործել է իտալացի հումանիստ Ֆ. Բիոնդոն՝ նշելու Անտիկ և Վերածննդի միջև ընկած ժամանակահատվածը։ Եվրոպական միջնադարը բաժանվում է վաղ (V–X դդ.), բարձր (XI–XIII դդ.) և ավելի ուշ (XIV–XVI դարեր)։

### Նոր դարեր
Գիտնականները նոր պատմություն են համարում 16-րդ - 18-րդ դարի վերջը։ Որոշ գիտնականներ համարում են 1789-1799 թվականների Ֆրանսիական Մեծ հեղափոխության սկիզբը որպես ժամանակագրական սահման, որը բաժանում է Նոր ժամանակը հաջորդ դարաշրջանից, իսկ մյուսները համարում են 1914-1918 թվականների Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտը։ Եվրոպական «Նոր դարը» նշանավորվել է աշխարհագրական Մեծ հայտնագործությունների և Վերածննդի դարաշրջաններով, տպագրության տարածմամբ, ռեֆորմացիայի և հակառեֆորմացիայի ժամանակաշրջաններով։ Նոր ժամանակների ամենակարեւոր գործընթացը ազգային պետությունների ձեւավորումն էր։ Այս դարաշրջանին բնորոշ կառավարման ձևը աբսոլուտիզմն էր։

### Արդի ժամանակներ
Նորագույն պատմությունը, ըստ ոմանց, ընդգրկում է 1789 թվականից մինչև 1939-1945 թվականների Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտը, իսկ ոմանց կարծիքով՝ 1918 թվականից մինչև մեր օրերը։ Եվրոպական քաղաքակրթությունը թեւակոխեց արդյունաբերական դարաշրջան, որը բնութագրվում էր կապիտալիզմի և համաշխարհային պատերազմների գերակայությամբ։ Կառավարման գերիշխող ձևը դարձավ հանրապետությունը կամ սահմանադրական միապետությունը Ժամանակակից պատմությունը սկսվում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից։ Որոշ գիտնականներ այս դարաշրջանը համարում են ժամանակակից պատմության անբաժանելի մասը, մյուսները այն նույնացնում են որպես մարդկային զարգացման անկախ ժամանակաշրջան՝ հետինդուստրիալ հասարակություն։ Բնորոշվում է գլոբալացման, համաշխարհային շուկայի ձևավորման և տեղեկատվական հեղափոխության գործընթացներով։

Չնայած պատմության ժամանակագրական պարբերականացման բոլոր թերություններին, այն լավ ցույց է տալիս, թե ինչպես է քաղաքակրթությունների զարգացումն արագանում ժամանակի ընթացքում (յուրաքանչյուր հաջորդ դարաշրջան ավելի կարճ է, քան նախորդը)։ Ժամանակակից գիտնականներն այս երեւույթը կապում են մարդկային հասարակության մեջ տեղեկատվության գործառության առանձնահատկությունների հետ։

## Ամենահայտնի մոտեցումներ
### Ֆորմացիոն տեսություն
Խորհրդային պատմական գիտության մեջ հինգ կազմավորումների ամենատարածված սխեման (այսպես կոչված «հնգանդամ կառուցվածք»), որը մշակվել է խորհրդային գիտնականների կողմից՝ հիմնվելով Կառլ Մարքսի և Ֆրիդրիխ Էնգելսի աշխատությունների վրա, մասնավորապես՝ «The Origin of» աշխատության վրա, ընտանիքը, մասնավոր սեփականությունը և պետությունը» Էնգելսի կողմից։ Հայեցակարգի էությունն այն էր, որ ցանկացած մարդկային հասարակություն իր զարգացման մեջ անցնում է հինգ հաջորդական փուլեր՝նախնադարյան, ստրկատիրական, ֆեոդալական, կապիտալիստական և կոմունիստական։ Այս սխեման, որպես անվիճելի դոգմա, ներառվել է բոլոր ուսումնական և տեղեկատու խորհրդային հրապարակումներում, և խորհրդային պատմաբանները զգալի ջանքեր են գործադրել ցանկացած հասարակության պատմության մեջ ձևավորումների հետևողական փոփոխություն գտնելու համար։

Այսպես կոչված «ստեղծագործ մարքսիստները» հնգապատիկ սխեման ընկալեցին որպես մարքսիստական տեսության հիմնական սխալ կառուցվածք, և հենց դրա դեմ էին ուղղված իրենց հիմնական քննադատական ​​հայտարարությունները։ ԽՍՀՄ-ում ստեղծագործական մարքսիզմի զարգացումը շատ բարձր մակարդակով պետք է կապված լինի ասիական արտադրության ձևի մասին քննարկման հետ՝ վեցերորդ ձևավորումը, որի գոյությունը պնդել էր Մարքսը, սակայն մերժվել էր խորհրդային գիտնականների կողմից։

Քննարկման ընթացքում հնչած նոր մտքերի հիման վրա ձևավորվել են հինգ կազմավորումների սխեմայից տարբեր ձևավորման նոր սխեմաներ։ Կազմավորումների որոշ հասկացություններում վեցն է՝ պարզունակության և ստրկության միջև, հետազոտողները դնում են «ասիական (քաղաքական) արտադրության եղանակը» (Սեմյոնով, Կորանաշվիլի, Կապուստին, Նուրեև և այլն)։ Մյուս կազմավորումներում կան չորս՝ ստրկության և ֆեոդալիզմի փոխարեն, «խոշոր ֆեոդալական ֆորմացիա» (Կոբիշչանով) կամ մեկ նախակապիտալիստական ձևավորում՝ «դասակարգային հասարակություն» (Իլյուշեչկին)։ Միակողմանի ձևավորման սխեմաներից բացի, ի հայտ են եկել բազմագծերը, որոնք արձանագրում են արևմտյան քաղաքակրթության և ոչ արևմտյան հասարակությունների զարգացման տարբերությունները։ Համաշխարհային պատմության բազմակողմ մոտեցումը առավել հետևողականորեն պաշտպանել է Լ. Ս. Վասիլևը։

2011 թվականի դրությամբ ձևավորման տեսության ամենահետևողական կողմնակիցներից մեկը մնում է Յու.Ի.Սեմենովը։ Նա ստեղծեց համաշխարհային պատմության գլոբալ ձևավորման (ռելե-ձևավորման) հայեցակարգը, ըստ որի ոչ մի հասարակություն պարտավոր չէ անցնել բոլոր այն ձևավորումների միջով, ինչի մասին պնդում էր խորհրդային պատմական գիտությունը։ Վերջին հասարակությունները չեն անցնում այն ​​փուլը, որում եղել են առաջինները, և չեն կրկնում իրենց շարժումը։ Մտնելով մարդկության պատմության մայրուղին՝ նրանք անմիջապես սկսում են շարժվել այն տեղից, որտեղ կանգ են առել նախկինում զարգացած հասարակությունները։

### Քաղաքակրթական մոտեցում
Ի տարբերություն բեմական տեսությունների, այդ թվում՝ մարքսիստականի, քաղաքակրթական մոտեցումը պատմական գործընթացը դիտարկում է այլ հարթության վրա՝ ոչ թե դիախրոնիկ «ուղղահայաց», այլ տարածական «հորիզոնական» հարթության վրա։ Այս մոտեցման կողմնակիցները կարծում են, որ համարժեք քաղաքակրթությունների նույնականացումը թույլ է տալիս խուսափել պատմության առաջընթացի հարցից և, հետևաբար, խուսափել զարգացած, զարգացող և չզարգացած ժողովուրդների աստիճանավորումից։

Ենթադրվում է, որ պատմության ցիկլային ըմբռնման հիմնական գաղափարները ձևակերպվել են Ջամբատիստա Վիկոյի աշխատություններում։ Այնուամենայնիվ, այս մոտեցումն առաջին անգամ առավել հստակ ուրվագծվեց Հայնրիխ Ռյուկերտի «Համաշխարհային պատմության դասագիրքը օրգանական ներկայացման մեջ» (1857) գրքում։ Այնուամենայնիվ, քաղաքակրթական տեսությունը առավել մանրամասն ձևակերպվել է Ա. Թոյնբիի «Պատմության ըմբռնում» 12 հատորանոց աշխատության մեջ։ Թոյնբին առանձնացրել է մոտ 30 քաղաքակրթություն, որոնք առանձնանում են յուրահատուկ և անկրկնելի հատկանիշներով։ Քաղաքակրթությունների առաջացման պատճառները արտաքին միջավայրի «մարտահրավերներն» էին։ Քաղաքակրթություններից յուրաքանչյուրն իր զարգացման ընթացքում անցել է առաջացման, աճի, քայքայման և փլուզման փուլեր։ Քաղաքակրթությունների ներքին կառուցվածքը հիմնված էր «ստեղծագործական փոքրամասնության», զանգվածների և «պրոլետարիատի» ֆունկցիոնալ բաժանման վրա։

Քաղաքակրթական մոտեցման թույլ կողմերը վաղուց են բացահայտվել։ Նախ՝ հնարավոր չեղավ բացահայտել օբյեկտիվ չափանիշները, որոնցով տարբերվում են քաղաքակրթությունները։ Այդ իսկ պատճառով տարբեր հեղինակների շրջանում դրանց թիվը խիստ տարբերվում է, և հնարավոր են տարբեր շահարկումներ (մինչև ցանկացած ազգի վերածումը հատուկ քաղաքակրթության)։ Երկրորդ՝ քաղաքակրթությունների նույնականացումը կենդանի օրգանիզմների հետ ճիշտ չէ։ Քաղաքակրթությունների գոյության տևողությունը տատանվում է, վերելքի և անկման ժամանակաշրջանները կարող են կրկնվել։ Երրորդ, տարբեր քաղաքակրթությունների ծագման և անկման պատճառները տարբեր են։

Քաղաքակրթական տեսությունը համաշխարհային գիտության մեջ տարածված էր կես դար առաջ, սակայն այժմ այն ​​ճգնաժամային վիճակում է։ Օտարերկրյա գիտնականները գերադասում են դիմել տեղական համայնքների ուսումնասիրությանը, պատմական մարդաբանության խնդիրներին, առօրյա կյանքի պատմությանը։ Քաղաքակրթությունների տեսությունը վերջին տասնամյակների ընթացքում ամենաակտիվ կերպով զարգացել է (որպես եվրոցենտրիզմի այլընտրանք) զարգացող և հետսոցիալիստական ​​երկրներում։ Այս ժամանակահատվածում բացահայտված քաղաքակրթությունների թիվը կտրուկ աճեց՝ մինչև քաղաքակրթական կարգավիճակ տալ գրեթե ցանկացած էթնիկ խմբի։ Ի. էթնիկ ազգայնականության բողոքի ձև «միջուկ» ժամանակակից համաշխարհային համակարգի զարգացած երկրների դեմ։

### Արդիականացման տեսություններ
Արդիականացման տեսությունը տեսություն է, որը կոչված է բացատրելու հասարակություններում արդիականացման գործընթացը։ Տեսությունը ուսումնասիրում է ցանկացած երկրի ներքին զարգացման գործոնները՝ հիմնվելով այն ենթադրության վրա, որ «ավանդական» երկրները կարող են ներգրավվել զարգացման մեջ այնպես, ինչպես ավելի զարգացածները։ Արդիականացման տեսությունը փորձում է բացահայտել սոցիալական փոփոխականները, որոնք նպաստում են սոցիալական առաջընթացին և հասարակության զարգացմանը և փորձում է բացատրել սոցիալական էվոլյուցիայի գործընթացը։ Թեև գիտնականներից ոչ մեկը չի ժխտում բուն հասարակության արդիականացման գործընթացը (ավանդականից արդյունաբերական հասարակության անցում), այդ տեսությունն ինքնին զգալի քննադատության է ենթարկվել ինչպես մարքսիստների, այնպես էլ ազատ շուկայի գաղափարի ներկայացուցիչների, ինչպես նաև այդ գաղափարի կողմնակիցների կողմից, կախվածության տեսությունը այն պատճառով, որ այն ներկայացնում է պատմական գործընթացի պարզեցված գաղափար։

Այն մոտեցումը, որով պատմությունը դիտվում է  բարելավման կամ նորացման գործընթացի միջոցով, կոչվում է «արդիականացման մոտեցում»։ Պատմական նշանակության առումով արդիականացման մոտեցումը պատմությունը դիտարկում է որպես ավանդական հասարակությունից ավելի ժամանակակից հասարակության, գյուղատնտեսական հասարակությունից արդյունաբերական հասարակության անցման գործընթաց։ Արդիականացման մոտեցման հիմնական նպատակը արդիականացման ուսումնասիրությունն է։

Գերիշխող ամերիկյան սոցիոլոգիայում 20-րդ դարի կեսերին, հիմնականում շնորհիվ այնպիսի գործիչների, ինչպիսիք են Թալքոթ Փարսոնսը և Սամուել Հանթինգթոնը, այն սուր քննադատության արժանացավ 1960-ականներին՝ տեսության դրույթների անհամապատասխանության պատճառով արդիականացնող հասարակություններում դիտարկվող սոցիալական գործընթացների հետ, և արդյունքում մերժվել է որպես սոցիոլոգիական պարադիգմ։ Հանթինգթոնի վերջնական պարտությունը տեղի ունեցավ 1972-1973 թվականներին՝ Իմանուել Վալերշտեյնի և Չարլզ Թիլլի ջանքերով։ Հետագայում տեսությունը վերակենդանացնելու փորձերը կապված էին «պատմության ավարտի» և քաղաքակրթությունների բախման հասկացությունների հետ, որոնք հիմնականում գաղափարական բնույթ ունեին։

### Նեոէվոլյուցիոնիզմ
Նեոէվոլյուցիոնիզմի հայեցակարգն առաջացել է 1950-ականների կեսերին ամերիկացի էթնոլոգ Լեսլի Ուայթի և ամերիկացի մարդաբան Ջուլիան Ստյուարդի աշխատանքի շնորհիվ։ Նեոէվոլյուցիոնիզմի հիմքում պահպանվել են ավանդական էվոլյուցիոնիզմի հիմնական պոստուլատները, սակայն մշակույթի միակողմանի զարգացման գաղափարի փոխարեն նեոէվոլյուցիոնիստներն առաջարկել են էվոլյուցիայի մի քանի հասկացություններ, ինչպիսիք են ընդհանուր և մասնավոր զարգացման տեսությունը, մշակութային գերակայության օրենքը և այլն։ Նեոէվոլյուցիոնիստներն իրենց աշխատությունները հիմնել են ոչ թե փիլիսոփայության կամ պատմության, այլ սոցիալական փոփոխությունների հետ անմիջականորեն առնչվող հատուկ գիտությունների վրա։ Սրանք այնպիսի առարկաներ են, ինչպիսիք են պալեոնտոլոգիան, հնագիտությունը, էթնոլոգիան և պատմագրությունը։

Նեոէվոլյուցիոնիստները հասարակության պատմությունը դիտարկում էին որպես տարբեր ուղղություններով զարգացող փակ համակարգերի մի ամբողջություն։ Այս զարգացումը մարդկային տարբեր միջավայրերին հարմարվելու արդյունք էր։ Էվոլյուցիոն հասկացությունների երեք տեսակ կա՝ միագիծ, ունիվերսալ և բազմագիծ։ Միակողմանի էվոլյուցիայի հայեցակարգը պահանջում է սոցիոմշակութային համակարգերի հաջորդական զարգացման ունիվերսալ փուլերի առկայություն, ինչպիսին է, օրինակ, «վայրենություն - բարբարոսություն - քաղաքակրթություն»։ Ներկայումս այն չի կիրառվում։ Համընդհանուր էվոլյուցիայի գաղափարն է բացահայտել գլոբալ փոփոխությունները, որոնք ընդունում են զարգացման ձևը։ Բազմագծային էվոլյուցիայի տեսությունը թույլ է տալիս գոյություն ունենալ սոցիոմշակութային զարգացման շատ մոտավորապես նույնական ուղիներ, և էվոլյուցիայի համընդհանուր օրենքների հաստատումը դրա նպատակը չէ։

### Համաշխարհային համակարգերի վերլուծություն
Համաշխարհային համակարգերի վերլուծությունը ուսումնասիրում է հասարակությունների համակարգերի սոցիալական էվոլյուցիան, բայց ոչ առանձին հասարակությունների, ի տարբերություն նախորդ սոցիոլոգիական մոտեցումների, որոնց շրջանակներում սոցիալական էվոլյուցիայի տեսությունները դիտարկում էին հիմնականում առանձին հասարակությունների զարգացումը, այլ ոչ թե դրանց համակարգերը։ Դրանում աշխարհահամակարգային մոտեցումը նման է քաղաքակրթականին, բայց մի փոքր առաջ է գնում՝ ուսումնասիրելով ոչ միայն սոցիալական համակարգերի էվոլյուցիան, որոնք ընդգրկում են մեկ քաղաքակրթություն, այլև համակարգեր, որոնք ընդգրկում են մեկից ավելի քաղաքակրթություններ կամ նույնիսկ աշխարհի բոլոր քաղաքակրթությունները։

Այս մոտեցումը մշակվել է 1970-ականներին Ա. Ֆերնան Բրոդելը սովորաբար համարվում է համաշխարհային համակարգային մոտեցման ամենակարևոր նախորդը, ով դրել է դրա հիմքերը։ Ուստի պատահական չէ, որ նրա անունը կրում է համաշխարհային համակարգերի վերլուծության աշխարհի գլխավոր կենտրոնը (Բինգհեմփթոնում, Նյու Յորքի պետական համալսարանում)։

## Գրականություն
* Гринин Л. Е. Производительные силы и исторический процесс. Изд. 3-е. — М.: КомКнига, 2006.
* Гринин Л. Е. Периодизация истории: теоретико-математический анализ // История и Математика: проблемы периодизации исторических макропроцессов. / Ред. Коротаев А. В., Малков С. Ю., Гринин Л. Е.. — М.: КомКнига/УРСС, 2006. — С. 53-79. ISBN 978-5-484-01009-7.
* Гринин Л. Е. Методологические основания периодизации истории. // Философские науки. — 2006б. 8: 117—123; 9: 127—130.
* Гринченко С. Н. История человечества с кибернетических позиций // История и Математика: Проблемы периодизации исторических макропроцессов. — М.: КомКнига, 2006. — С. 38-52.
* Крадин Н. Н. Проблемы периодизации исторических макропроцессов. 2008.
* Крылов А. О. Раннее Новое время как исторический период в мировой и отечественной историографии // Манускрипт. – 2020. — Т. 13. — №. 2. — С. 71-77.
* Семёнов Ю. И. Производство и общество // Социальная философия. Курс лекций. Учебник. / Под ред. И. А. Гобозова. — М.: Издатель С. А. Савин, 2003. — С. 161–181.
* Сорокин П. А. О так называемых факторах социальной эволюции // Сорокин П. А. Человек. Цивилизация. Общество. — М.: Политиздат, 1992. — С. 521—531.
* Шофман А. С. 1984 (ред.). Периодизация всемирной истории. — Казань: Издательство Казанского университета.
* Ясперс К. Смысл и назначение истории. — М.: Республика, 1994.
* Bell D. 1973. The Coming of Post-Industrial Society. — New York:Basic Books.
* Comte O. Cours de philosophie positive // The essential Comte: selected from Cours de philosophie positive / Edited and with an introduction by Stanislav Andreski. — London: Croom Helme, 1974 [1830−1842]
* Goudsblom J. 1996. Human History and Long-Term Social Processes: Toward a Synthesis of Chronology and Phaseology // The Course of Human History. Economic Growth, Social Process, and Civilization / Ed. by J. Goudsblom, E. L. Jones, and S. Mennel, p.&nbsp;15-30. New York, NY: Sharpe.
* Green W. A. Periodization in European and World History // Journal of World History. — 1992. — 3(1): 13-53.
* Green W. A. Periodizing World History // History and Theory. — 1995. — 34: 99-111.
* Grinin L. E., and A. V. Korotayev. 2006. Political Development of the World System: A Formal Quantitative Analysis // History & Mathematics. Historical Dynamics and Development of Complex Societies / Ed. by P. Turchin, L. Grinin, V. de Munck, and A. Korotayev. Moscow: URSS.
* Toffler A. The Third Wave. — New York, 1980.
* White L. A. The Evolution of Culture; the development of civilization to the fall of Rome. — New York: McGraw-Hill, 1959.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Պատմագրություն
Կատեգորիա:Պատմության տեսություններ