Օսկար Սկալֆարո

**Օսկար Սկալֆարո** (, ), իտալացի պետական գործիչ, 1992-1999 թվականներին Իտալիայի նախագահ, ապա ցմահ սենատոր։

## Կենսագրություն
1942 թվականին ավարտել է իրավագիտությունը Միլանի Սրբազան սրտի կաթոլիկ համալսարանում և սկսել է աշխատել մագիստրատուրայում։

1943-1945 թվականներին մասնակցել է դիմադրությանը՝ օգնություն ցուցաբերելով բանտարկյալներին և հետաքննության տակ գտնվող հակաֆաշիստներին, ինչպես նաև նրանց ընտանիքներին։

1944 թվականին կորցնելով 20-ամյա կնոջը, այլևս չի ամուսնացել։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո նա 1945 թվականին դարձել է պետական մեղադրող, վերջինը Իտալիայում, որը մասնակցում էր մահվան դատավճիռին և որը չեղյալ է հայտարարվել։

1946 թվականին ընտրվել է Թուրինի Սահմանադրական վեհաժողովում, 1948 թվականին առաջին անգամ դարձել է Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցության պատգամավորների պալատի անդամ։

Մի քանի անգամ կառավարությունում զբաղեցրել է կրտսեր պետական քարտուղարներից մեկի պաշտոնը, 1964-1966 թվականներին եղել է Քրիստոնեա-դեմոկրատական նախագահի տեղակալ։ 1966-1968 և 1972 թվականներին՝ տրանսպորտի և քաղաքացիական ավիացիայի նախարար։

Զբաղեցրել է պահպանողական հակակոմունիստական դիրքեր, 1972-1973 թվականներին եղել է կրթության նախարար, 1983-1987 թվականներին՝ ներքին գործերի նախարար։

1992 թվականին ընտրվել է պատգամավորների պալատի նախագահ, սակայն մեկ ամիս անց դարձել է երկրի նոր նախագահ՝ 1993 թվականին Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցության լուծարումից հետո՝ որպես անկախ։ Նրա նախագահ ընտրվելը տեղի է ունեցել երկշաբաթյա անհաջող քվեարկություններից հետո, ինչի վրա ազդել է մաֆիայի կողմից դատավոր Ջովանի Ֆալկոնեի սպանությունը։ 2006 թվականին Սկալֆարոն հանդես է եկել սահմանադրական բարեփոխումների դեմ, որոնք առաջարկվել էին Սիլվիո Բերլուսկոնիի կառավարության կողմից և հանրաքվեին աջակցություն չէին ստացել։ Նա դարձել է ձախ կենտրոնամետ Դեմոկրատական կուսակցության անդամ։

2009 թվականին լինելով Իտալիայի Սենատի տարիքով երկրորդ անդամը, Ռիտա Լևի-Մոնտալչինիից հետո, 2006 թվականին նախագահել է Սենատի առաջին նիստը մերժումից հետո, սակայն 2008 թվականին հրաժարվել է։

## Մրցանակներ
Պարգևատրվել է Իտալիայի նախագահի հրամանագրով՝

* «Մշակույթի և արվեստի զարգացման գործում ներդրած ավանդի համար» ոսկե մեդալ (1973 թվականի հուլիսի 31)։

Օտարերկրյա մրցանակներ՝

* Իշխան Յարոսլավ Իմաստունու I աստիճանի շքանշան (Ուկրաինա)
* Ուկրաինայի նախագահի գերազանցության պատվավոր նշանը (Ուկրաինա, 1995 թվականի մայիսի 5)՝  *Ուկրաինա-իտալական հարաբերությունների զարգացման գործում ներդրած նշանակալի անձնական ավանդի համար*
* «Դոստիկ» շքանշան (Ղազախստան,1998 թվականի սեպտեմբերի 18)՝ *Ղազախստանի և Իտալիայի ժողովուրդների միջև բարեկամության, գործընկերության և վստահության ամրապնդման, փոխշահավետ միջպետական տնտեսական համագործակցության ամրապնդման գործում ներդրած անձնական ավանդի, կայունության և խաղաղության ամրապնդման անփոփոխ ձգտման համար*
* Կրկնակի սպիտակ խաչի 1-ին դասի շքանշան (Սլովակիա, 1997 թվականի նոյեմբերի 13)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Страница Скальфаро на сайте Сената
* 

Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ
Կատեգորիա:Իտալացի իրավաբաններ
Կատեգորիա:Իտալացի իրավագետներ
Կատեգորիա:Իտալացի փաստաբաններ
Կատեգորիա:Իտալիայի նախագահներ
Կատեգորիա:Իտալիայի նախարարներ
Կատեգորիա:Իտալիայի պետական գործիչներ
Կատեգորիա:Իտալիայի ցմահ սենատորներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ