Վլադիմիր Տաբակին

**Վլադիմիր Լվովիչ Տաբակին** (, ), ԽՍՀՄ ԶՈՒ տանկային զորքերի գեներալ-մայոր, 1963-1966 թվականներին Հեռավոր Արևելքի տանկային ուսումնարանի և 1966-1977 թվականներին Ուլյանովսկի տանկային ուսումնարանի պետ։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին ծառայել է այնպիսի կազմավորումների հետախուզական ստորաբաժանումներում, ինչպիսիք են 53-րդ հրաձգային դիվիզիան և 23-րդ տանկային զորաբանակը:

## Կենսագրություն
### Հայրենական մեծ պատերազմ
Ծնվել է 1922 թվականի մայիսի 1-ին Սլովյանսկում՝ աշխատավորի ընտանիքում։ 1932 թվականին տեղափոխվել է Լենինգրադ, ավարտել է Մոսկվայի մարզի թիվ 14 մոդելային դպրոցը 1940 թվականին ,գովասանագրի վկայականով, դպրոցի կոմերիտական կազմակերպության քարտուղարն էր։Նույն թվականի գարնանը նա ընդունվել է Լենինգրադ քաղաքի Համամիութենական կոմունիստական կուսակցության (բոլշևիկների) Մոսկվայի մարզային կոմիտեի կողմից, որպես կուսակցության անդամակցության թեկնածու: 1940 թվականին Վլադիմիրը ընդունվել է Օրյոլի զրահատանկային դպրոց, իսկ 1941 թվականի սեպտեմբերին նա ավարտել է դպրոցը արագացված կարգով, որպես լեյտենանտների խմբի մաս, իսկ հետո նրան ուղարկել են Չելյաբինսկի մոտ գտնվող Կոպեյսկ, ապա՝ Մոսկվայի Կարմիր բանակի գլխավոր շտաբի Բարձրագույն հետախուզական դպրոցի ԿՈՒՕՍ (կանչվել է Լենինգրադի Մոսկվայի շրջանի զինվորական կոմիսարիատի կողմից): Նույն թվականի հոկտեմբերին դասընթացները տեղափոխվել են թաթարական Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության Վյատկա Պոլյանա քաղաք, իսկ հոկտեմբերի 16-ին Տաբակինը կուրսանտների հետ լքել է քաղաքը ։ Իր իսկ հիշողությունների համաձայն ՝ նրա կուրսը ոտքով հեռացել Է Մոսկվայից և քայլել մեքենաների շարասյուների կողքին, որոնցով տարհանվել են:

Տաբակինը Հայրենական մեծ պատերազմի ռազմաճակատ է ժամանել 1942 թվականին, Արևմտյան ճակատում՝ որպես հետախուզության շտաբի պետի օգնական 53-րդ հետևակային դիվիզիա ավագ լեյտենանտի կոչումով: Նրա դիվիզիան պաշտպանվում էր Ուգրա գետի երկայնքով՝ Իզնոսկի կայարանի տարածքում: Տաբակինի հայտնվելը ռազմաճակատում տեղի է ունեցել Մոսկվայի ճակատամարտի արդյունքների օրերին։ Նույն թվականի հոկտեմբերին նա ընդունվել է Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցություն, հետագայում նա զբաղեցրել է նույն 53-րդ դիվիզիայի հետախուզության պետի պաշտոնը: 1943 թվականի հունվարին Տաբակինը ստացել է մայորի կոչում և իր դիվիզիայի հետ տեղափոխվել է Հարավարևմտյան ռազմաճակատ, որտեղ այն պաշտպանական դիրքեր զբաղեցրեց Իզյում քաղաքի մոտակայքում գտնվող կամրջի վրա։ Որոշ ժամանակ նա ծառայել է 1-ին գվարդիայի բանակի շտաբում և զբաղվել է Հարավարևմտյան ճակատի ԿՈՒՕՍ-ում հետախուզության սպաների պատրաստման աշխատանքներո:1944 թվականի հունվարից՝ նա աշխատում էր որպես 23-րդ տանկային զորաբանակի շտաբի հետախուզության բաժնի պետ:

Մայոր Տաբակինը մասնակցել է Ուկրաինայի և Մոլդովայի ազատագրման գործողություններին, ինչպես նաև Ռումինիայում, Հունգարիայում, Ավստրիայում և Չեխոսլովակիայում մղված մարտերին՝ 23-րդ տանկային զորաբանակի կազմում: Զորաբանակը մասնակցել է Ռումինիայում տեղի ունեցած մի շարք ճակատամարտերի, այդ թվում՝ ամրացված Տըրգու Ֆրումոս շրջանի ճեղքմանը, և 1944 թվականի օգոստոսի 23-27-ը նա մասնակցել է Ռոման, Բակեու, Ադժուդ Նոու և Օնեշտի քաղաքների վրա հարձակումներին: Նա նաև մասնակցել է Օրադյա Մարեի, Դեբրեցենի, Սեկեշֆեհերվարի, Բուդապեշտի, Վիեննայի և այլ քաղաքների համար մղված մարտերին։ Տաբակինի հետախուզական ջոկատը աչքի է ընկել Օրադյա Մարեի գրավման ժամանակ՝ հասնելով գերմանացիների թիկունքը, Տաբակինի հիշողությունների համաձայն, երբ նա զեկուցել է զորաբանակի հրամանատարին քաղաքի գրավման մասին, վերջինս չի հավատացել նրան և ստիպված է եղել ուղարկել ռազմաճակատի ներկայացուցչին Տաբակինի խոսքերը ստուգելու համար։ Կենտրոնական հրապարակում ռազմաճակատի ներկայացուցչի հետ մայորի հանդիպումից հետո քաղաքի գրավման փաստը հաստատվել է։ Հետախուզական ջոկատի բոլոր անդամները պարգևատրվեցին այս գործողության համար, իսկ օգնություն ցուցաբերած լեյտենանտ Ա. Գ. Կոտլովը շնորհվեց Խորհրդային Միության հերոսի կոչում: 1945 թվականի հունվարի 26-ից մինչև փետրվարի 15-ը Տաբակինը հետախուզություն է անցկացրել Դանուբի աջ ափին՝ գերի վերցնելով ավելի քան 45 գերի:

Տաբակինը Հաղթանակի օրը նշել է Ուգերսկի Բրոդ քաղաքում (Չեխոսլովակիա): Մի քանի ամիս անց նրա զորաբանակը վերաբաշխվեց Լուցկի շրջանում, ապա՝ Օվրուչ և Կորոստեն քաղաքների շրջանում:

### Հետպատերազմյան տարիներ
1946 թվականին մայոր Տաբակինը ընդունվել է Ստալինի անվան զրահատանկային և մեխանիզացված զորքերի ռազմական ակադեմիայի հրամանատարական ֆակուլտետ և ավարտել է այն 1951 թվականին: 1946 թվականի սեպտեմբերի 9-ին նա մասնակցել է տանկիստի օրվա առթիվ կազմակերպված առաջին ռազմական շքերթին: Մինչև 1966 թվականը ծառայել է Հեռավոր Արևելքի ռազմական տարբեր հրամանատարական և շտաբային պաշտոններում։Նա զբաղեցրել է 2-րդ տանկային դիվիզիայի 76-րդ տանկային գնդի (Պլատոնովկա) շտաբի պետի պաշտոնը իսկ 1954 թվականի նոյեմբերից՝ 2-րդ տանկային դիվիզիայի 218-րդ ծանր տանկային գնդի հրամանատար։ Գնդապետ է եղել (1955 թվականի մայիսի 12), իսկ  1958-ից 1963 թվականներին՝ նա եղել է 123-րդ գվարդիական մոտոհրաձգային (Կրասկինո) և 32-րդ տանկային (Պոկրովկա) դիվիզիաների հրամանատարի տեղակալ:

1963 թվականին գնդապետի կոչումով Վլադիմիր Լվովիչը նշանակվել է Հեռավոր Արևելքի տանկային դպրոցի պետ: 1966 թվականի մայիսի 7-ին նրան շնորհվել է տանկային զորքերի գեներալ-մայորի կոչումը: Նույն թվականի սեպտեմբերին նա նշանակվել է Վ. Ի. Լենինի անվան Ուլյանովսկի գվարդիայի բարձրագույն տանկային հրամանատարական դպրոցի պետ: Այնուհետև դպրոցը չանցավ նախարարական ստուգումը՝ ստանալով «անբավարար» գնահատական: Սակայն մեկ տարվա ընթացքում Տաբակինը վերացրեց բոլոր թերությունները՝ թարմացնելով Պոլիվնոյի կրթական բազան և ամրապնդելով ուսուցչական կազմը. հաջորդ ստուգման արդյունքներից հետո նա առաջադրվեց Կարմիր դրոշի շքանշանի:Վլադիմիր Լվովիչը Ուլյանովսկի տանկային դպրոցի պետի պաշտոնում իր աշխատանքի մասին ասել է, որ ինքը «խիստ գեներալ էր և չէր հանդուրժում անճշտությունը»՝ ձգտելով ապագա սպաներին սովորեցնել «կանխատեսել ճակատագրի բոլոր անկանխատեսելիությունները», որոնց նրանք կհանդիպեին որպես դասակի հրամանատարներ:Ժամանակակիցների խոսքով՝ նա ոչ միայն լուրջ բարելավում է գրանցել շրջանավարտ սպաների որակավորման մեջ, որոնց «բոլոր զինվորական կոմիսարները երազում էին ստանալ», այլև խորացել է կրթական և ուսումնական աշխատանքների բոլոր հարցերի մեջ՝ խստորեն խնդրելով ցանկացած զիջում և ներդնելով մարտական պատրաստության որակը բարելավելու բոլոր առաջադեմ մեթոդները: Նա ընտրվել է ԿՊՍՍ 25-րդ համագումարի պատվիրակ:

1970 թվականին գեներալ-մայոր Տաբակինն ավարտել է Գլխավոր շտաբի ռազմական ակադեմիայի բարձրագույն դասընթացները, իսկ 1977 թվականին  ծառայության առավելագույն տարիքին հասնելուց 10 տարի առաջ նա թոշակի է անցել ակտիվ ծառայությունից:  Նա պաշտոնապես ազատվել է աշխատանքից 1977 թվականի սեպտեմբերի 2-ին: 1992 թվականից նա ղեկավարել է Պատերազմների և զինված ուժերի վետերանների Ուլյանովսկի մարզային կոմիտեն՝ զբաղվել է  ռազմահայրենասիրական աշխատանքով և ելույթներ է ունեցել տարբեր ուսումնական հաստատություններում: Երիտասարդ սերնդի համար նա հիշվում է որպես «Զարնիցա» ռազմահայրենասիրական խաղի մշտական ղեկավար: Նա նաև մասնակցել է Ուլյանովսկի Սուվորովի անվան ռազմական դպրոցի թանգարանի վերակառուցմանը:

Վլադիմիր Լվովիչ Տաբակինը մահացել է 2001 թվականի ապրիլի 13-ին և թաղված է Ուլյանովսկում:

### Ընտանիք
Նրա կինը՝ մոսկվաբնակ Թամարա Նիկոլաևնան, ծառայել է նույն տանկային զորաբանակում, ինչ իր ապագա ամուսինը. եղել է բուժաշխատող, նա նաև ունեցել է «Վորոշիլովսկի դիպուկահար» կոչում։ Տաբակինի կողմից զրահատանկային զորքերի ռազմական ակադեմիան ավարտելուց հետո Թամարան անհաջող փորձեր է արել համոզել նրան մնալ և ծառայել Մոսկվայում։ Հեռավոր Արևելքում նրա նախաձեռնությամբ նույնիսկ ստեղծվել է երգչախումբ սպաների կանանց շրջանում։ 1977 թվականին Թամարա Նիկոլաևնան մահացել է երկարատև քաղցկեղից հետո:

Զույգն ուներ որդի՝ Սերգեյը, և դուստր, որոնց մանկությունն անցել է Հեռավոր Արևելքում։ Սերգեյի խոսքով՝ ինքն ու քույրը հազվադեպ էին տեսնում հորը. նա նրանց խիստ էր դաստիարակում, բայց Սերգեյը հիշում էր «տանկիստների եղբայրության» կերպարը։ Որդին փորձում էր ընդունվել տանկային դպրոց, բայց հայրը պնդում էր տեղափոխվել մեկ այլ դպրոց՝ ասելով, որ չի ուզում, որ իր որդուն արտոնյալ վերաբերմունք ցուցաբերվի. Սերգեյ Վլադիմիրովիչը ի վերջո ընդունվեց կապի դպրոց:

## Հիշատակ
* Վլադիմիր Լվովիչի բնակության վայրի տան պատին տեղադրվել է հուշատախտակ:
* 2004 թվականի մայիսին գեներալ Տաբակինի մեծ արխիվը տեղափոխվել է Ուլյանովսկի Վ. Ի. Լենինի հուշահամալիր թանգարան: Արխիվային նյութերի թվում են եղել գեներալի տարբեր լուսանկարներ և անձնական իրեր, այդ թվում՝ վերարկու, պապախա գլխարկ, նրան նվիրաբերված տարբեր կենցաղային իրեր (այդ թվում՝ հուշանվեր սեղանի ժամացույց) և Լ. Պ. Սերգեևի կողմից նկարված Տաբակինի դիմանկարը: Բոլոր նյութերը թանգարան է փոխանցվել գեներալի դստեր կողմից:
* 2010 թվականի հունիսի 1-ին Ուլյանովսկի քաղաքապետ Ալեքսանդր Պինկովի հրամանագրով գեներալ Տաբակինի անունը տրվեց նոր փողոցի,  որը գտնվում է Իսկրա միկրոշրջանում:
* 2021 թվականին թիվ 101 շենքի վրա տեղադրվեց հուշատախտակ՝ գեներալ Տաբակինի բարձրաքանդակով:

## Մրցանակներ
* Կարմիր դրոշի շքանշան (5 սեպտեմբեր 1944) - Գերմանացի զավթիչների դեմ պայքարի առաջնագծում հրամանատարության մարտական առաքելությունների օրինակելի կատարման և դրանց կատարման ընթացքում ցուցաբերած խիզախության ու քաջության համար.
* Հայրենական պատերազմի շքանշան
** Առաջին աստիճան (11 մարտ 1945) - Գերմանացի զավթիչների դեմ պայքարի առաջնագծում հրամանատարության մարտական առաքելությունների օրինակելի կատարման և դրանց կատարման ընթացքում ցուցաբերած խիզախության ու քաջության համար
** Երկրորդ աստիճան
* Կարմիր աստղի շքանշան
* ԽՍՀՄ զինված ուժերում hայրենիքին ծառայելու համար» երրորդ աստիճանի շքանշան
* «Ռազմական վաստակի համար» մեդալ
* Մեդալ «1941-1945 թվականների Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի նկատմամբ տարած հաղթանակի համար»
* «Բուդապեշտի գրավման համար» մեդալ
* «Վլադիմիր Իլյիչ Լենինի ծննդյան 100-ամյակի հիշատակին» մեդալ
* այլ մեդալներ
* Ուլյանովսկի մարզի պատվավոր քաղաքացի (1998)

## Ծանոթագրություններ

## Նշումներ

## Գրականություն
* 

## Արտաքին հղում
* 
* 

 
Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 25-րդ համագումարի պատվիրակներ