Ալիսա Շվարցեր

**Ալիսա Սոֆի Շվարցեր** ( ), գերմանացի լրագրող և հրապարակախոս, ֆեմինիստական շարժման ակտիվիստ և բացահայտ լեսբուհի, *EMMA* ամսագրի հիմնադիր, *Bild* տաբլոիդի նախկին սյունակագիր։

## Կենսագրություն
227x227px|thumb|Շվարցերը 1977 թվականին
227x227px|thumb|Շվարցերը 2010 թվականին
304x304px|thumb|Շվարցերը 2022 թվականին
Ալիսա Սոֆի Շվարցերը ծնվել է 1942 թվականին 22-ամյա միայնակ մոր ընտանիքում։ Ալիսը մեծացել է մորական կողմից տատիկի և պապիկի մոտ՝ Վուպերտալում։ Նրանք նացիզմի հակառակորդներ էին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ալիսը տարհանվել է Բավարիա և վերադարձել է Ռուրի շրջան միայն 1950 թվականին։

Սովորել է Ֆրանսիայում, 1969 թվականից աշխատել որպես լրագրող։ Միևնույն ժամանակ ուսումնասիրել է հոգեբանություն և սոցիոլոգիա։ Նրա դասախոսների թվում եղել է Միշել Ֆուկոն։ Հենց այդ ժամանակ Շվարցերը հանդիպել է Ժան Պոլ Սարտրի և Դանիել Կոն-Բենդիտի հետ։ Եղել է ֆեմինիստական շարժման հիմնադիրներից մեկը Փարիզում, իսկ ավելի ուշ՝ Գերմանիայում։

1971 թվականի ապրիլին Շվարցերը միացել է Ֆրանսիայում աբորտների օրինականացման արշավին։ Քարոզարշավի շրջանակներում Շվարցերը Սիմոնա դե Բովուարի, Ժաննա Մորոյի, Կատրին Դենյովի և 340 այլ ֆրանսուհիների հետ հրապարակավ հայտարարել է, որ քրեական աբորտ է տարել։ Հունիսին նմանատիպ արշավ է անցկացվել Գերմանիայում։ Շվարցերը, Սենթա Բերգերը, Ռոմի Շնայդերը և ևս 374 գերմանուհիներ պատմել են աբորտների մասին։ Ավելի ուշ, սակայն, Շվարցերը խոստովանել է, որ երբեք աբորտ չի արել։ Շվարցերն արշավն անվանել է «Կանայք ընդդեմ § 218» ()՝ ԳՖՀ-ի քրեական օրենսգրքի 218-րդ հոդվածի անունով, որն արգելում է աբորտը։ 1971 թվականի աշնանը Շվարցերը հրատարակել է համանուն գիրք։ ԳՖՀ-ում աբորտներն օրինականացվել են 1975 թվականին։

Շվարցերը նաև պայքարել է օրենքի դեմ, որն արգելում էր ամուսնացած կանանց աշխատանք ստանալ առանց ամուսնու համաձայնության, ամուսնական բռնաբարությունները և անհավասար վարձատրությունը։ Նա դարձել է ֆեմինիզմի կենտրոնական ակտիվիստ Գերմանիայում, և նրա անունը հիշատակվել է ժամանակակից պատմության գերմանական դասագրքերում։ 1996 թվականին Շվարցերն արժանացել է պետական բարձրագույն պարգևին՝ «Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի։ 2004 թվականին դարձել է Պատվո լեգեոնի շքանշանի սպա։

1977 թվականին Շվարցերը հիմնել է *EMMA* ֆեմինիստական ​​ամսագիրը։ 1992-1993 թվականներին վարել է *Zeil um Zehn* հեռուստաշոուն Hessischer Rundfunk հեռուստաալիքով։ Հրատարակել է մի շարք գրքեր, այդ թվում՝ Պետրա Քելլիի, Մարիոն Դենհոֆի և Ռոմի Շնայդերի կենսագրությունները։ 2011 թվականին Շվարցերը հրատարակել է իր ինքնակենսագրությունը՝ *Lebenslauf*[։

2003 թվականին ZDF հեռուստաընկերությունը թողարկել է «Մեր լավագույնները» հեռուստանախագիծը, որի շրջանակներում գերմանացիներին առաջարկվում էր ընտրել մեծագույն հայրենակիցներին։ Շվարցերը զբաղեցրել է 23-րդ տեղը և առաջին տեղը ողջերի շրջանում։ Նա ինքը ներկայացրել է Հանս և Սոֆի Շոլերի թեկնածությունը, որոնք զբաղեցրել են 4-րդ տեղը։

Ալիսա Շվարցերն աջակցել է մարմնավաճառության քրեականացմանը։ Նա նաև դեմ է արտահայտվել իսլամիզմին և հիջաբ կրելուն։ Շվարցերն ընդգծել է կանանց ստորադաս դիրքը իսլամում։ Նա նաև բարձրացրել է իսլամական մշակույթում կանանց նկատմամբ բռնության հարցը՝ Քյոլնում 2016 թվականի ամանորյա հարձակումների համատեքստում։

2016 թվականին Շվարցերը մեղավոր է ճանաչվել մոտավորապես 4 միլիոն եվրոյի չափով հարկերից խուսափելու մեջ և դատապարտվել տուգանքի։

2018 թվականի հունիսին Շվարցերն ամուսնացել է լուսանկարիչ Բետինա Ֆլիթների հետ։

2021 թվականին Շվարցերը կոչ է արել չեղարկել Կանանց միջազգային օրը՝ մարտի 8-ը՝ այն անվանելով «սոցիալիստական ​​գյուտ» և «խորհրդանշական շողոքորթություն»։ Այս հիշատակի օրը նա բացատրել է որպես «տեքստիլագործների գործադուլ, որը չունի պատմական ապացույցներ»։

2022 թվականի ապրիլին լրագրող Ալիս Շվարցերը հեղինակել է բաց նամակ, որը ստորագրել են Գերմանիայի ավելի քան 500,000 քաղաքացիներ, այդ թվում՝ գերմանական մշակութային բազմաթիվ գործիչների կողմից, որը նա ուղարկել է Գերմանիայի կանցլեր Օլաֆ Շոլցին՝ կոչ անելով հրաժարվել Ուկրաինա ռազմական տեխնիկա ուղարկելուց և նպաստել խաղաղ բանակցություններին։

2023 թվականի փետրվարին նա և Սառա Վագենկնեխթը գրել են «Manifest für Frieden» (բառացի՝ «Խաղաղության մանիֆեստ»), խնդրագիր՝ ընդդեմ Ուկրաինային զենք մատակարարելու։

## Հարկային խարդախություն
1980-ական թվականներին Շվարցերը հաշիվ է բացել Ցյուրիխում գտնվող *Lienhardt & Partner* մասնավոր բանկում՝ իր ակտիվները Գերմանիայի հարկային մարմիններից թաքցնելու նպատակով։ Հետագայում գրքերի վաճառքից և հրապարակային շնորհանդեսներից ստացած եկամուտը փոխանցել է շվեյցարական այս բանկային հաշվին՝ այդպիսով խուսափելով Գերմանիայում հարկվելուց։ Նրա անօրինական ակտիվները, ներառյալ՝ տոկոսները և բարդ տոկոսները, կազմել են մինչև 4 միլիոն եվրո։

Համաձայն Գերմանիայի հարկային օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի («Abgabenordnung»)՝ հարկային խարդախություն կատարողը կարող է խուսափել պատժից, եթե նա ընդունում է հանցանքը և իշխանություններին տրամադրում չվճարված հարկերի ամբողջական բացահայտում (գերմ.՝ *strafbefreiende Selbstanzeige*)։ Շվարցերը փորձել է այդ տեղեկությունները գաղտնի կերպով տրամադրել Գերմանիայի հարկային մարմիններին։ Սակայն 2014 թվականի փետրվարին գերմանական Der Spiegel թերթը հետաքննական հոդված է գրել այդ թեմայով՝ ամբողջ գործը դարձնելով հանրային։

Ի պատասխան՝ Շվարցերն այդ հարցի վերաբերյալ հայտարարություն է արել իր անձնական կայքում։ «Իմ անունից» («*In eigener Sache*») վերնագրով նյութում նա խոստովանել է, որ եղել է հարկային խարդախ։ Այդ հայտարարության մեջ Շվարցերը փորձել է արդարացնել իր հանցագործությունները՝ պնդելով, որ նախկինում վախեցել է Գերմանիայում քաղաքական հակառակորդներից ու «ազնվորեն վախեցել է», որ կարող է ստիպված լինել լքել երկիրը, հետևաբար պետք է ֆինանսապես պատրաստված լիներ։

2014 թվականի մայիսին Գերմանիայի հարկային մարմինները և քրեական դատախազները ներխուժել են Շվարցերին պատկանող մի շարք շինություններ։ Նույն պահին դատավորը արձակել է Շվարցերի մի քանի բանկային հաշիվների խուզարկության հրամաններ։ Պարզվել է, որ Գերմանիայի հարկային մարմիններին ներկայացված նրա նախնական կամավոր տեղեկությունը սխալ է եղել, և նա իրականում երբեք չի ընդունել իր չվճարված հարկերի ամբողջ գումարը։ Գերմանական հարկային օրենսդրության համաձայն՝ նման դեպքերում կամավոր բացահայտումներն արդարացնող ազդեցություն չունեն։ Հետևաբար, 2016 թվականի հուլիսին Քյոլնի *Amtsgericht*-ը (տեղական դատարանը) Շվարցերին հարկային խարդախության համար տուգանել է վեցանիշ գումարի չափով։

## Մրցանակներ
* 1992 թվական․ Արևմտյան Գերմանիայի Հաղորդակցության ակադեմիայի դոկտոր Կուրտ Նևեն Դյումոնի մեդալ
* 1996 թվական․ Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար շքանշան (ժապավենի վրա՝ «Արժանիքների համար» խաչ)
* 1997 թվական․ Շուբերտի գրական մրցանակ
* 1997 թվական․ Տարվա կին՝ Գերմանիայի քաղաքացիների ասոցիացիայի կողմից
* 2004 թվական․ Ոսկե փետուր
* 2004 թվական․ Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ
* 2004 թվական․ Հյուսիսային Հռենոս-Վեսթֆալիա երկրի պետական պարգև
* 2005 թվական․ «Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» առաջին աստիճանի շքանշան
* 2005 թվական․ Տարվա լրագրող՝ ըստ Medium-Magazin-ի
* 2006 թվական․ Հայնրիխ Հայնե ընկերության պատվավոր մրցանակ
* 2007 թվական․ Էլս Մայերի հիմնադրամի մրցանակ
* 2008 թվական․ Լյուդվիգ Բյոռնեի անվան մրցանակ
* 2010 թվական. Դուիսբուրգ-Էսենի համալսարանի պրոֆեսոր Մերկատորի մրցանակ
* 2018 թվական․ Մարկգրաֆլեր Գուտեդելի մրցանակ

## Մատենագիտություն
* *Frauen gegen den § 218*. Suhrkamp Verlag, Frankfurt 1971.
* *Frauenarbeit — Frauenbefreiung*. Suhrkamp Verlag, Frankfurt 1973. 1985 neu aufgelegt als: *Lohn: Liebe*
* *Der kleine Unterschied und seine großen Folgen. Frauen über sich; Beginn einer Befreiung. Protokolle und Essays.* 1. Auflage 1975. S. Fischer, Frankfurt a. M.
* *So fing es an — 10 Jahre neue Frauenbewegung*. Chronik. Emma Frauenverlag, 1981.
* *Mit Leidenschaft. Texte von 1968—1982.* Rowohlt Verlag, Hamburg 1982.
* *Simone de Beauvoir heute — Gespräche aus 10 Jahren. Interviews und Essays.* Rowohlt Verlag, Hamburg 1982.
* *Warum gerade sie? Weibliche Rebellen*. Luchterhand Verlag, Frankfurt am Main 1989.
* *Von Liebe + Haß*. Fischer Verlag, Frankfurt 1992.
* *Eine tödliche Liebe — Petra Kelly + Gert Bastian*. Kiepenheuer & Witsch, Köln 1994, ISBN 3-462-02288-1.
* *Marion Dönhoff — Ein widerständiges Leben*. Kiepenheuer & Witsch, Köln 1996, ISBN 3-462-02531-7.
* *So sehe ich das. Texte von 1992—1996*. Kiepenheuer & Witsch, Köln 1997.
* *Romy Schneider — Mythos und Leben*. Kiepenheuer & Witsch, Köln 1998, ISBN 3-462-02740-9.
* *Der große Unterschied. Gegen die Spaltung von Menschen in Männer und Frauen.* Kiepenheuer & Witsch, Köln 2002, ISBN 3-462-02934-7.
* *Alice im Männerland. Eine Zwischenbilanz.* Kiepenheuer & Witsch, Köln 2002, ISBN 3-462-03143-0.
* *Alice Schwarzer porträtiert Vorbilder und Idole*. Kiepenheuer & Witsch, Köln 2003, ISBN 3-462-03341-7.
* *Frauen mit Visionen*, mit Fotografin Bettina Flitner, Knesebeck, München 2004
* *Liebe Alice, liebe Barbara*. Kiepenheuer & Witsch, Köln 2005.
* *Die Antwort.* Kiepenheuer & Witsch, Köln 2007, ISBN 978-3-462-03773-9.
* *Simone de Beauvoir. Ein Lesebuch mit Bildern.* Rowohlt, Reinbek 2007
* *Simone de Beauvoir. Weggefährtinnen im Gespräch.* Kiepenheuer & Witsch, Köln 2007
* *Journalistin aus Passion.* Picus, Wien 2010
* *Lebenslauf.* Autobiografie. Kiepenheuer & Witsch, Köln 2011, ISBN 978-3-462-04350-1.
* *Reisen in Burma.*, DuMont Verlag, Köln 2012, ISBN 978-3-8321-9424-6.
* *Meine algerische Familie.* Kiepenheuer & Witsch, Köln 2018, ISBN 978-3-462-05120-9.
* *Lebenswerk.* Zweiter Teil der Autobiografie. Kiepenheuer & Witsch, Köln 2020.

### Անգլերենով
* 
* 

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայքը գերմաներենով
* 
* Ալիսա Շվարցերը perlentaucher.de-ում

Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի կին գրողներ
Կատեգորիա:Անձինք ըստ քրեական մեղադրանքի
Կատեգորիա:Գերմանալեզու գրողներ
Կատեգորիա:Գերմանացի լրագրողներ
Կատեգորիա:Գերմանացի կանայք
Կատեգորիա:Գերմանացի կին ակտիվիստներ
Կատեգորիա:Գերմանացի կին գրողներ
Կատեգորիա:Գերմանացի հոգեբաններ
Կատեգորիա:Գերմանացի սոցիոլոգներ
Կատեգորիա:Գերմանացի տպագրիչներ
Կատեգորիա:Գերմանացի ֆեմինիստներ
Կատեգորիա:Գերմանիայում ծնվածներ
Կատեգորիա:ԼԳԲՏ անձինք
Կատեգորիա:Լրագրողներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Կին խմբագիրներ
Կատեգորիա:Գերմանացի հրապարակախոսներ
Կատեգորիա:Ոչ գեղարվեստական գրողներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Կատեգորիա:Ֆեմինիստ գրողներ