Նացիստական ռասայական տեսություններ

**Նացիստական ռասայական տեսություններ,** Գերմանական նացիստական կուսակցության ռասիստական գաղափարախոսության (նացիզմի) կարևոր մաս կազմող մի քանի ռասայական հիերարխիկ դասակարգումներ, որոնք ընդունվել և մշակվել են՝ արդարացնելու համար ստրկացումը, բնաջնջումը, էթնիկ հալածանքները և այլ վայրագություններն այն էթնիկ խմբերի նկատմամբ, որոնց նացիստները համարել են գենետիկորեն կամ մշակութային առումով ստորադաս։

Արիական ռասան կեղծ գիտական հասկացություն է, որն ի հայտ է եկել 19-րդ դարի վերջին՝ նախահնդեվրոպացիներից սերող մարդկանց որպես ռասայական խումբ նկարագրելու համար, և այն ընդունվել է նացիստ մտածողների կողմից։ Ըստ վերջինների, այսպես կոչված, «արիական ռասան» գերադաս «տիրապետող ռասա»  է, որտեղ գերմանական ժողովուրդները` որպես սկանդինավյան/նորդական ռասայի ներկայացուցիչներ, լավագույն ճյուղն են, իսկ հրեաները՝ խառը ռասաների մարդիկ, սլավոնները, գնչուները, սևամորթները և որոշ այլ էթնիկ խմբերը ռասայական առումով ստորադաս ենթամարդիկ են, որոնց անդամները ենթակա են միայն ստրկական աշխատանքի և բնաջնջման։ Ըստ նացիստական ռասայական տեսության՝ այս«ոչ լիարժեք ցեղերի և ժողովուրդների» էթնիկ խմբերում հրեաները համարվել են ամենաստորադասը։

Այնուամենայնիվ, նացիստները համարել  են, որ գերմանական ժողովուրդները, մասնավորապես գերմանացիները, զգալիորեն խառնվել են տարբեր ռասաների, ընդ որում՝ Արևելյան Բալթյան ռասան նացիստների կողմից համարվել է ստորադաս, և այդ ռասայի քաղաքացիները պետք է պատերազմից հետո լիովին վերա/ռեսկանդինավացվեն (առասպելական սկանդինավյան հնդ-գերմանական նախնիների «դեսկանդինավացում» կոչվող հետևանքներին հակազդելու համար)։ 

Նացիստները նաև որոշ ոչ գերմանական խմբեր, ինչպիսիք են սորբերը, հյուսիսային իտալացիները և հույները, դասել են գերմանական և սկանդինավյան ծագում ունեցողների շարքում։ Որոշ ոչ արիական էթնիկ խմբեր, ինչպիսիք են ճապոնացիները, համարվել են մասամբ գերազանց, մինչդեռ որոշ հնդեվրոպացիներ, ինչպիսիք են սլավոնները, հռոմեացիները և հնդարիացիները` ստորադաս։

Այս համոզմունքները բխել են պատմական ռասայական հասկացությունների, 19-րդ դարի և 20-րդ դարի սկզբի մարդաբանության, 19-րդ դարի և 20-րդ դարի սկզբի կենսաբանության, ռասայական կենսաբանության, սպիտակամորթների գերազանցության, արիական ռասայական գերազանցության գաղափարների, նորդիզմի, սոցիալական դարվինիզմի, գերմանական ազգայնականության և հակասեմիտիզմի խառնուրդից՝ առավել ծայրահեղական կողմերի տեսակավորմամբ։ Դրանք նաև ծագել են գերմանական ռազմական դաշինքի կարիքներից: 

«Արիական» տերմինն ընդհանուր առմամբ ծագել է ազգային շարժման համար ''«Ֆոլքիշ»'' տերմինի օգտագործման վերաբերյալ քննարկումների ընթացքում (ժողովուրդը կազմում է տոհմային խումբ, որի անդամները կիսում են տարածք, լեզու և մշակույթ): Ի տարբերություն միայն ռազմական հակամարտությունների համար օգտագործվող գերմանական զինված ուժերի (*[[Վերմախտ]]*), Շուտցշտաֆելը (*[[ՍՍ (կազմակերպություն)|ԷՍԷՍ կազմակերպությունը]]*) կիսառազմական կազմակերպություն էր, որն անմիջականորեն վերահսկում էին նացիստները՝ բացարձակ համապատասխանեցնելով նացիստական ռասայական գաղափարախոսությանը և քաղաքականությանը։

## Ռասայական հիերարխիա

Ադոլֆ Հիտլերի գլխավորությամբ նացիստները համոզված պնդել են, որ նրանք պահպանում են մարդկային ցեղի խիստ և գիտական հիերարխիան։ Հիտլերի տեսակետները ռասայի և մարդկանց վերաբերյալ կարելի է գտնել նրա ինքնակենսագրական մանիֆեստում՝ *[[Իմ պայքարը|«Իմ պայքարը»]]*, բայց ավելի կոնկրետ՝ դրանք կարելի է գտնել 11-րդ գլխում, որի վերնագիրն է «Ազգ և ռասա»։ 

«Հիտլերյուգենդ» երիտասարդական կազմակերպության անդամներին տրամադրված ստանդարտ քարոզչական տեքստը պարունակում է «Գերմանական ռասաներ» վերնագրով գլուխ, որը մեծապես մեջբերել է Հանս Ֆ. Կ. Գյունտերի աշխատանքները։ Տեքստը, կարծես, եվրոպական ռասաները դասակարգում է նացիստական ռասայական հիերարխիայի նվազման կարգով (ըստ տեղանքի)՝ սկանդինավյան (ներառյալ ֆալոսյան կամ ֆալյան ենթառասան, որը սկանդինավյան ռասայի ենթախումբ է), միջերկրածովյան, դինարյան (ըստ տեղանքի), ալպյան և արևելաբալթյան ռասաներ: 

### Բարձրագույն արիացիներ. գերմանական և սկանդինավյան
thumb|1938 թվականի ''«Նոյես Ֆոլկ»''  ('''', «Նոր մարդիկ») օրացույցի գովազդային պաստառ, որը պատկերում է ռասայական առումով «մաքուր արիացիներին»

Իր ելույթներում և գրվածքներում Հիտլերը հիշատակում է արիական ռասայի ենթադրյալ գոյությանը, մի ռասայի, որից, նրա կարծիքով, ծնունդ է առել մարդկության գերազանց տեսակը։ Նացիստական գաղափարախոսության համաձայն, արիացիների ամենամաքուր տեսակը Հյուսիսային Եվրոպայի երկրների` Գերմանիայի, Անգլիայի, Նիդեռլանդների և Սկանդինավիայի նորդական (հյուսիսային, սկանդինավյան) ժողովուրդներն են։ Նացիստները սկանդինավյաններին տարբերակել են որպես բարձրահասակ, (միջինում՝ 175 *սմ*), երկարավուն դեմքով, ցցված կզակով, նեղ և ուղիղ կամ արծվի նման ցից քթով, նիհար կազմվածքով, դոլիխոցեֆալիկ գանգով, ուղիղ և բաց գույնի մազերով, բաց գույնի աչքերով և բաց գունի մաշկով:

Նացիստները գերմանացիներին, ինչպես նաև անգլիացիներին, դանիացիներին, նորվեգացիներին և շվեդներին են դասել Եվրոպայի ամենամաքուր ռասայական խմբերի շարքում։ Ըստ *[[ՍՍ (կազմակերպություն)|Շուտցշտաֆել]]* (ԷՍԷՍ) կազմակերպության անդամների` արիացիները ոչ թե մեկ էթնիկ խումբ են կազմում, և պարտադիր չէ, որ նրանք լինեին բացառապես գերմանացի, այլ կարող են ընտրվել Եվրոպայի տարբեր բնակչություններից՝ «գերիշխող ռասա» ստեղծելու համար։ 

Նացիստների համար նորմատիվ գերմանական տերմինն այն էր, որ գոյություն ունի «**արիական ժողովուրդ**» (*arisches Volk*), այլ **ոչ թե «արիական ռասա»** (*arische Rasse*):

Նացիստների կարծիքով Հյուսիսարևմտյան Եվրոպայի գերմանական ժողովուրդները պատկանում են ավելի մեծ արիական ռասայի ռասայական առումով գերազանց սկանդինավյան ենթաբազմությանը, որոնք համարվում են քաղաքակիրթ հասարակության մեջ միակ իրական մշակույթի կրողները:  «Արիական» համաշխարհային պատմությունը դարձել է կապող օղակ Արևելքի և Արևմուտքի, ինչպես նաև Հին և Նոր Աշխարհների միջև: Այս նացիստական պատմագրության մեջ գլխավոր դոգման այն էր, որ բոլոր մարդկային քաղաքակրթությունների փառքը «արիական» գերագույն ռասայի՝ մշակույթ կրող ռասայի ստեղծագործություններն են:  Հին պատմության մեջ սկանդինավյան (գերմանական) արիացիները մեծ քաղաքակրթություններ չեն զարգացրել, քանի որ երկար ժամանակ ապրել են ցուրտ, խոնավ և դաժան բնական պայմաններում: Այնուամենայնիվ, նրանք պահպանել են իրենց մաքրությունը, և ավելի ուշ՝ պատմության վերջում, միայն գերմանական արիացիներն են ի վերջո նվաճել և գերիշխել աշխարհը, քանի որ նրանց մաքրությունը պահպանվել է, ինչն ապացուցվել է արդյունաբերական հեղափոխության գերմանական տիրույթում (սլավոնները հետագայում` միջնադարում խառնվել են ասիական ժողովուրդների հետ և կորցրել իրենց ռասայական մաքրությունն ու գերազանց տաղանդը):

Նացիստների պնդմամբ՝ գերմանական ժողովուրդները ներկայացնում են արիա-նորդական բնակչության հարավային ճյուղը:  Ըստ նացիստնեի՝ սկանդինավյան ռասան գերմանական ժողովրդի ամենակնառու ռասան է, բայց կան նաև այլ ենթառասաներ, որոնք հաճախ հանդիպում են գերմանական ժողովրդի մեջ, ինչպիսիք են ալպյան ռասայի բնակչությունը, որոնք, այլ առանձնահատկությունների շարքում, առանձնանում են իրենց ցածր հասակով, ամրակազմ կազմվածքով, հարթ քթով և ավելի մուգ մազերի ու աչքերի ավելի հաճախակի առկայությամբ: Հիտլերը և նացիստ ռասայական տեսաբան Հանս Ֆ.Կ. Գյունտերը սա ձևակերպել են որպես խնդիր, որը պետք է լուծվեր «սկանդինավյան» հատկանիշների ընտրողական բուծման միջոցով:  

Ընդհանուր առմամբ, Գյունտերը գերմանական *ժողովրդի* մեջ ախտորոշել է հետևյալ տարրերի համադրությունները՝ սկանդինավյան *(*կամ նորդիկ, *nordisch)*, միջերկրածովյան *(westisch, mediterran, mittelländisch)*, դինարյան *(dinarisch)*, ալպյան *(ostisch, alpin)*, արևելաբալթյան *(ostbaltisch)*, ֆալյան *(fälisch, dalisch)*:  Այս տեսությունները որոշակի տագնապի առաջացման պատճառ են դարձել հարավային գերմանացիների համար, քանի որ նրանք մտավախություն են ունեցել, որ նացիզմը «սկանդինավյան գաղութատիրության» մի ձև է, և որ ոչ սկանդինավցիներին վերաբերվելու են որպես երկրորդ կարգի քաղաքացիների։

Այնուամենայնիվ, Հիտլերը նշել է. «Մեր ժողովրդի հիմնական բաղադրիչը սկանդինավյան ռասան է (55%): Դա չի նշանակում, որ մեր ժողովրդի կեսը մաքուր սկանդինավյաններ են: Վերոնշյալ բոլոր ռասաները հանդիպում են խառնուրդներով մեր հայրենիքի բոլոր մասերում: Սակայն այն հանգամանքը, որ մեր ժողովրդի մեծ մասը սկանդինավյան ծագում ունի, արդարացնում է մեզ սկանդինավյան դիրքորոշում ընդունել մեր բնավորությունն ու ոգին, մարմնական կառուցվածքը և ֆիզիկական գեղեցկությունը գնահատելիս»:

Նացիստները հանդուրժել են նաև բնիկ գերմանացիներին, ովքեր չունեին սկանդինավյան ռասայի ֆիզիկական հատկանիշներ, քանի դեռ նրանք համապատասխանում էին «գերմանացի» լինելու այնպիսի հատկանիշներին, ինչպիսիք են՝ «քաջությունը, հավատարմությունը և պատիվը»:

1920-ականներին *[[ՍՍ (կազմակերպություն)|ԷՍԷՍ-ի]] Ռայխսֆյուրեր* Հայնրիխ Հիմլերը ազդվել է Ռիչարդ Վալտեր Դարեի տեակետներով: Դարեն *արյուն և հող* հայեցակարգի առաջատար կողմնակից էր և խորապես համոզված էր, որ սկանդինավյան ռասան ռասայական առումով գերազանցում է մյուս բոլոր ռասաներին, և նա նաև խորապես համոզված էր, որ գերմանացի գյուղացիները հիմնարար դերակատարում են ունենալու Գերմանիայի ապագայի և Արևելյան Եվրոպայում Գերմանիայի ապագա ընդլայնման ապահովման,  և գերմանացի ժողովրդի ռասայական ուժի ապահովման գործում:

#### Արիական վկայական
Ռայխի քաղաքացիություն ստանալ ցանկացող գերմանացիները պետք է ստանային արիական վկայական, որը սովորաբար արվում էր՝ ներկայացնելով ապացույց, որ իրենց չորս տատիկն ու պապիկը արիական ծագում ունեն, և ստանալով Ահնենպաս (Ahnenpass, նախնիների անցաթուղթ): Փաստաթղթի համաձայն՝

Հիմլերը պահանջում էր, որ բոլոր ԷՍԷՍ թեկնածուներն անցնեն ռասայական ստուգում և արգելում էր ցանկացած գերմանացու, որն ուներ սլավոնական, նեգրոիդ կամ հրեական ռասայական առանձնահատկություններ, միանալ *[[ՍՍ (կազմակերպություն)|Շուտցշտաֆելին]]* (ԷՍԷՍ):  Դիմորդները պետք է ապացույց ներկայացնեին, որ իրենք ունեցել են միայն արիական-գերմանական նախնիներ մինչև 1800 թվականը (սպաների համար՝ 1750 թվականը):

#### Օկուլտականություն
Չնայած Հիմլերն իր ռասայական տեսություններով հավանություն էր տալիս օկուլտիզմին, Հիտլերը դրա հետ համամիտ չէր, և 1938 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Նյուրնբերգում նա հայտարարել էր.

1940 թվականի փետրվարին Հիմլերը *գաուլայթերների* (ընտրատեղամասերի ղեկավարների) հետ գաղտնի հանդիպման ժամանակ ասել է հետևյալը.  «Մենք խորապես համոզված ենք. ես հավատում եմ դրան այնպես, ինչպես հավատում եմ Աստծուն, ես հավատում եմ, որ մեր արյունը՝ սկանդինավյան արյունը, իրականում այս երկրի վրա լավագույն արյունն է... հազար դար անց էլ այս սկանդինավյան արյունը դեռ լավագույնը կլինի, ուրիշը չկա։ Մենք գերազանցում ենք ամեն ինչին և բոլորին։ Երբ մենք ազատվենք արգելքներից և սահմանափակումներից, չկա ոչ ոք, ով կարող է գերազանցել մեզ որակով և ուժով»:

1942 թվականին անձնական զրույցում Հիտլերը հայտարարել է. «Ես հոգեկան խաղաղություն չեմ գտնի, մինչև չցանեմ սկանդինավյան արյան սերմ այնտեղ, որտեղ բնակչությունը վերականգնման կարիք ունի։ Եթե միգրացիայի ժամանակ, երբ մեծ ռասայական հոսանքներն իրենց ազդեցությունն էին գործադրում, մեր ժողովուրդը ստացել էր այդքան բազմազան հատկանիշներ, ապա վերջիններս իրենց լիարժեք գտան միայն սկանդինավյան ռասայական միջուկի առկայության շնորհիվ»։

#### «Արիացի» հասկացություն
Նացիստական կառավարման ողջ ընթացքում «արիացի» լինելու ճշգրիտ սահմանման հարցը խնդրահարույց է մնացել։  1933 թվականին «արիացի» հասկացության սահմանման մեջ, որը տվել էր նացիստ պաշտոնյա Ալբերտ Գորտերը « Քաղաքացիական ծառայության մասին» օրենքի համար, ասվում է.

«Արիացի» այդ սահմանումը նացիստներն անընդունելի են համարել, քանի որ այն *ներառում էր* որոշ ոչ եվրոպացի էթնիկ խմբերի անդամների։ Հետևաբար, բնակչության և ռասայական քաղաքականության փորձագետ խորհրդատուն վերաիմաստավորել էր «արիացի» բառը որպես մեկը, ով «ցեղային» կապ ուներ «գերմանական արյան» հետ: Նացիստական ռասայական տեսաբանների շրջանում ընդհանուր առմամբ համաձայն էին, որ «արիացի» տերմինը ռասայական տերմին չէ, այլ միայն լեզվական տերմին է։  Այնուամենայնիվ, «արիացի» տերմինն օգտագործվել է նացիստական քարոզչության մեջ ռասայական իմաստով։

1935 թվականի հունիսին նացիստական քաղաքական գործիչ և Ռայխի ներքին գործերի նախարար Վիլհելմ Ֆրիկի համոզմամբ` «ոչ արիացի» բառը պետք է փոխարինել «հրեա» և «օտարերկրյա ծագում ունեցող» բառերով։ Նրա առաջարկությունը մերժվել էր։ Այնուհետև Ֆրիկը մեկնաբանել էր. ««Արիացի» և «ոչ արիացի» բառերը երբեմն լիովին արդարացված չեն... Ռասայական քաղաքական տեսանկյունից մեզ ամենից շատ հետաքրքրում է հուդայականությունը»:

#### Նյուրնբերգյան օրենքներ. «ազգակցական արյուն» հասկացություն

1935 թվականի սեպտեմբերին Նյուրնբերգյան օրենքների (Գերմանական արյան և գերմանական պատվի պաշտպանության մասին օրենք և Ռայխի քաղաքացիության մասին օրենք) ընդունումից հետո նացիստական կուսակցության իրավաբան և Ռայխի ներքին գործերի նախարարության պետական քարտուղար Վիլհելմ Շտուկարտն «ազգակցական արյունը» (artverwandtes Blut) սահմանել է որպես՝

Դոկտոր Էռնստ Բրանդիսը՝ իրավաբանական բյուրոկրատ, որը 1935 թվականի հոկտեմբերի 18-ին պաշտոնական մեկնաբանություն էր արել «Գերմանական արյան և գերմանական պատվի պաշտպանության մասին» օրենքի և «Գերմանացի ժողովրդի ժառանգական առողջության պաշտպանության մասին» օրենքի վերաբերյալ, «գերմանական արյունը» սահմանել է որպես.

1936 թվականի հունվարի 3-ին Ֆրիկը մեկնաբանել է Նյուրնբերգյան օրենքները և «ազգակցական արյունը» սահմանել է որպես.

Շտուկարտը և Հանս Գլոբկեն 1936 թվականին հրատարակել են «*Քաղաքացիական իրավունքները և մարդու բնական անհավասարությունը»* աշխատությունը և գրել են Նյուրնբերգյան օրենքների և Ռայխի քաղաքացիության մասին.

Նյուրնբերգյան օրենքները քրեականացրել են «գերմանական կամ ազգակից արյուն ունեցող» մարդկանց և հրեաների, սևամորթների և գնչուների միջև սեռական հարաբերություններն ու ամուսնությունները՝ որպես *Ռասենսչանդե* (ռասայական պղծում):

1938 թվականին Նյուրնբերգի կուսակցական համագումարի կապակցությամբ թողարկված գրքույկում բոլոր հնդեվրոպական ժողովուրդները ներառվել են որպես գերմանացիների «արյունակիցներ»։

Սակայն, 1939 թվականին Լեհաստան ներխուժելուց կարճ ժամանակ անց նացիստները որոշել էին սլավոններին տրամադրել ոչ եվրոպական կարգավիճակ։

1942 թվականին Հիմլերը վերաիմաստավորել է «ազգակից» տերմինը, որը մինչև այդ թվականը վերաբերում էր ոչ գերմանական եվրոպական ազգերին, հետևյալ կերպ. «բոլոր եվրոպական ազգերի ռասայական կառուցվածքն այնքան սերտորեն կապված է գերմանական ազգի կառուցվածքի հետ, որ եթե խաչասերում տեղի ունենա, ապա գերմանական ազգի արյան ռասայական աղտոտման վտանգ չկա»: «Ազգակից» տերմինը սահմանվում էր որպես «գերմանական արյուն և *ազգակից* գերմանական ռասաների արյուն» (որոնց մեջ մտնում էին «ոչ գերմանական» ազգերի անդամները, որոնք կարող էին գերմանացվել, և երկրորդ՝ «ազգակից արյուն, բայց ոչ ազգակից ռասաներից», որով Հիմլերը նկատի ուներ բոլոր ոչ գերմանական եվրոպական ազգերին (սլավոններ, լատիններ, կելտեր և բալթյաններ):

Նացիստական Գերմանիան հրեաներին, գնչուներին և սևամորթներին արիացիներ չի համարել։  Փոխարենը, նրանք համարվել են ենթամարդ և ստորադաս ռասաներ:

### Արևելյան Ասիայի բնակիչներ

*[[Իմ պայքարը|«Իմ պայքարը»]]* գրքում Հիտլերը եվրոպական քաղաքակրթությունն ընդունելու մասին խոսելով` գովեստի խոսքեր է ասում ճապոնացիների մասին և արհամարհանքի խոսքեր չինացիների մասին.
Իրական կյանքի հիմքն այլևս ճապոնական հատուկ մշակույթը չէ, չնայած այն որոշում է կյանքի գույնը (քանի որ արտաքնապես, իր ներքին տարբերության պատճառով, այն ավելի ակնառու է եվրոպացիների համար), այլ Եվրոպայի և Ամերիկայի, այսինքն՝ արիական ժողովուրդների հսկայական գիտատեխնիկական նվաճումները։ Միայն այս նվաճումների հիման վրա է Արևելքը կարողանում հետևել մարդկային ընդհանուր առաջընթացին։ Նրանք [նվաճումները] հիմք են հանդիսանում հանապազօրյա հացի պայքարի համար, ստեղծում են զենքեր և գործիքներ դրա համար, և միայն արտաքին ձևն է աստիճանաբար հարմարվում ճապոնական բնույթին:
*Գերմանացում* ասելով նրանք հիմնականում նկատի ունեին այլ մարդկանց գերմաներեն խոսելու հարկադրման գործընթացը։ Սակայն գրեթե անհավանական է, թե ինչպես կարելի է թույլ տալ այնպիսի սխալ, որ մտածեն, թե նեգրը կամ չինացին կդառնան գերմանացի, քանի որ սովորել են գերմաներեն և պատրաստ են ապագայում խոսել գերմաներեն, և նույնիսկ քվեարկել գերմանական քաղաքական կուսակցության օգտին:

Նացիստական կառավարությունը ռասայական օրենքներ ընդունել սկսել է 1933 թվականին, Հիտլերի իշխանության գալուց հետո, և այդ տարվա ընթացքում Ճապոնիայի կառավարությունն իր բողոքն է արտահայտել մի քանի ռասայական միջադեպերի մասին, որոնցում ներգրավվածները ճապոնացիներ կամ ճապոնա-գերմանացիներ էին: Հետագայում վեճերը լուծվել են, երբ նացիստական բարձրագույն հրամանատարությունը մեղմացրել էր իր ճապոնացի դաշնակիցների նկատմամբ վերաբերմունքը: Սա հատկապես նկատելի է դարձել չին-գերմանական համագործակցության փլուզումից և Գերմանիայի ու Ճապոնիայի միջև պաշտոնական դաշինքի ձևավորումից հետո:

Սակայն չինացիներն ու ճապոնացիները խտրականության են ենթարկվել Գերմանիայի ռասայական օրենքների համաձայն, որոնք՝ բացառությամբ 1935 թվականի Նյուրնբերգյան օրենքների, որոնցում հատուկ հիշատակում էին հրեաները, ընդհանուր առմամբ կիրառվել են բոլոր ոչ արիացիների նկատմամբ։ Այնուամենայնիվ, ճապոնացիները համարվել են «պատվավոր արիացիներ»։

1941 թվականի դեկտեմբերին Չինաստանի ազգայնական կառավարության կողմից Գերմանիային պատերազմ հայտարարելուց և դաշնակցային ուժերին միանալուց հետո, Գերմանիայում չինացի քաղաքացիները հետապնդման են ենթարկվել։ Սակայն մինչ այդ՝ 1941 թվականի հուլիսին, Գերմանիան պաշտոնապես ճանաչել էր Վան Ցզինվեյի խամաճիկային կառավարությունն՝ իր արտաքին գործերի նախարար Չու Մինյիի հետ բանակցություններից հետո, և երկուսն էլ « Առանցքի» անդամներ էին։

Ազդեցիկ նացիստ հակասեմիտ Յոհան ֆոն Լիրսը կողմնակից է եղել ճապոնացիների բացառմանը նյուրնբերգյան օրենքներից, քանի որ հավատում էր ճապոնա-արիական ռասայական ենթադրյալ կապի գոյությանը և քանի որ ձգտում էր բարելավել Ճապոնիայի հետ Գերմանիայի դիվանագիտական հարաբերությունները։ Արտաքին գործերի նախարարությունն աջակցելով ֆոն Լիրսին` 1934-1937 թվականների միջև մի քանի անգամ փորձել է փոխել օրենքները, սակայն այլ պետական մարմիններ, այդ թվում՝ Ռասայական քաղաքականության գրասենյակը, ընդդիմացել են այդ փոփոխությանը։

1933 թվականի հոկտեմբերին Ճապոնիայի բողոքի ցույցերին ի պատասխան` Արտաքին գործերի նախարար Կոնստանտին ֆոն Նոյրաթի հրապարակված հայտարարության մեջ կեղծորեն պնդում է արվել, թե ճապոնացիները ազատված են։ Այս հայտարարության լայն հրապարակումը Գերմանիայում, Ճապոնիայում և այլուր շատերին ստիպել էր հավատալ, որ նման ազատում իրականում գոյություն ունի։ Ճապոնացիներին օրենքներից լայն ազատում տրամադրելու փոխարեն, 1935 թվականի ապրիլի հրամանագրով նշվել է, որ ռասայական խտրականության ցանկացած դեպք, որը կարող է վտանգել Գերմանիայի դիվանագիտական հարաբերությունները, քանի որ դրանք ներառում են ոչ արիացիների, այսինքն՝ ճապոնացիների, կքննարկվի անհատապես։ Նման դեպքերի վերաբերյալ որոշումները հաճախ տարիներ են տևել, և դրանցից տուժած մարդիկ չեն կարողացել աշխատանք գտնել կամ միջռասայական ամուսնանալ, հիմնականում այն պատճառով, որ Գերմանիայի կառավարությունը նախընտրում էր հնարավորինս խուսափել մարդկանց օրենքներից ազատելուց։

Գերմանիայի կառավարությունը հաճախ ավելի շատ է ազատել գերմանա-ճապոնացիների, քան կնախընտրեր, քանի որ ցանկանում էր խուսափել 1933 թվականի վեճերի կրկնությունից։ Իսկ 1934 թվականին կառավարությունն արգելել է գերմանական մամուլին քննարկել ռասայական օրենքները ճապոնացիների վերաբերյալ։ 

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Հիտլերն իր գաղտնի մտավախություններն է հայտնել Ասիայում ճապոնական նվաճումների արդյունքում «սպիտակամորթների կառավարումը» (եվրոպական գաղութային տերությունների կառավարում) «դեղին» գերակայությամբ փոխարինվելու մասին։  1942 թվականի սկզբին Հիտլերը Յոախիմ ֆոն Ռիբենտրոպին ասել է. «Մենք պետք է մտածենք դարերի տեսանկյունից։ Վաղ, թե ուշ` սպիտակ և դեղին ռասաների միջև պետք է լինի վճռական մարտ»։

### Ուրալյան արիացիներ
«Արիական» բառի բավարար սահմանում գտնելու փորձ կատարելով՝ նացիստները բախվել են դիլեմայի՝ կապված այն եվրոպացի ժողովուրդների հետ, ովքեր չէին խոսում հնդեվրոպական կամ հնդ-արիական լեզուներով, մասնավորապես՝ էստոնացիների, ֆինների և հունգարացիների հետ։

Առաջին իրավական փորձը եղել է 1933 թվականին «Քաղաքացիական ծառայության մասին» օրենքի համար, երբ Ալբերտ Գորտերը «արիացի» բառի սահմանումն է տվել «Քաղաքացիական ծառայության մասին» օրենքի համար, որն ուրալյան ժողովուրդներին ընդգրկում էր որպես արիացիներ:  Սակայն այդ սահմանումը համարվել է անընդունելի, քանի որ այն *ներառում էր* որոշ ոչ եվրոպական ժողովուրդների: Ա. Գորտերը փոխել է «արիացի» բառի սահմանումը Բնակչության և ռասայական քաղաքականության փորձագետ խորհրդատուի (Sachverständigenbeirat für Bevölkerungs- und Rassenpolitik) կողմից տրված սահմանմամբ, որն այսպիսին էր. «Արիացին նա է, ով ցեղային կապ ունի (stammverwandt) գերմանական արյան հետ: Արիացին *ֆոլքիշի* ժառանգն է, որը բնակվել է Եվրոպայում՝ փակ ցեղային բնակավայրում (*Volkstumssiedlung* )՝ վավերագրված պատմությունից ի վեր»:  «Արիացի» բառի այդ սահմանումը ներառում էր էստոնացիներին, ֆիններին և հունգարացիներին:  1938 թվականին Նյուրնբերգի օրենքների վերաբերյալ մեկնաբանություն է արվել, որում հայտարարվում էր, որ ֆինների և հունգարացիների «ճնշող մեծամասնությունը» արիական արյուն ունեն։

#### Էստոնացիներ
1941 թվականին նացիստական Գերմանիան ստեղծել է *Օստլանդի ռայխսկոմիսարիատը*՝ Էստոնիայի նվաճված տարածքը կառավարելու համար: Բեռլինի գաղութային դեպարտամենտը, նախարար Ալֆրեդ Ռոզենբերգի (ծնված Տալլինում 1893 թվականին) գլխավորությամբ, էստոնացիներին համարում էր ֆինո-ուգրներ և, հետևաբար, նրանց համարում էր «արիացիներ»: *Գեներալ-կոմիսար* Կարլ-Զիգմունդ Լիցմանը լիազորել էր ստեղծել տեղական ազգային վարչակազմ:

Պատերազմի ժամանակ Հիտլերը նշել է, որ էստոնացիների մեջ շատ «գերմանական արյուն» կա: Բալթյան ժողովուրդներից էստոնացիները նացիստների կողմից համարվում էին գերմանական արիականությանն ամենամոտ մարդիկ՝ ավելի շատ, քան լատվիացիները՝ իրենց ռուսական արյունակցության տոկոսներով, և ավելի շատ, քան լիտվացիները, որոնց համարում էին չափազանց հրեա և չափազանց ռուս:

#### Ֆիններ
Ֆինները վիճելի դիրքորոշում են ունեցել նացիստական ռասայական տեսություններում, քանի որ նրանք համարվել են «արևելյան մոնղոլական ռասայի» մաս՝ սաամի ժողովրդի (խոում են սաամյան լեզուներով) հետ միասին՝ ավանդական ռասայական հիերարխիաներում։  Ֆինլանդիան *Լեբենսբորն* կենտրոններ չի ունեցել, ի տարբերություն Նորվեգիայի, չնայած Ֆինլանդիայում տասնյակ հազարավոր գերմանացի զինվորներ են եղել երկրում։ Սակայն արխիվային հետազոտություններից պարզվել է, որ 26 ֆինն կանայք կապի մեջ են եղել Լեբենսբորն ծրագրի հետ՝ անհայտ պատճառներով։

1941 թվականի հունիսին Գերմանիայի կողմից Խորհրդային Միություն ներխուժումից հետո, Լապլանդիայում գտնվող գերմանական ստորաբաժանումների հետ միասին, ֆիննական բանակը ներխուժել է ԽՍՀՄ՝ ֆիննական քաղաքների վրա խորհրդային օդային հարձակումներից հետո։ Ֆինլանդիան ԽՍՀՄ-ի դեմ կռվել է հիմնականում այն տարածքները վերադարձնելու համար, որոնք ստիպված էր եղել զիջել ԽՍՀՄ-ին Մոսկվայի խաղաղության պայմանագրից հետո, որը կնքվել էր ձմեռային պատերազմից հետո Ֆինլանդիայի և Խորհրդային Միության միջև։ 1942 թվականի նոյեմբերին, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի հյուսիսային թևում գերմանական պատերազմական ջանքերին Ֆինլանդիայի զգալի ռազմական ներդրման շնորհիվ, Հիտլերը հրամանագիր է արձակել, որ «այսուհետ Ֆինլանդիան և ֆինլանդացի ժողովուրդը պետք է դիտարկվեն և նշանակվեն որպես սկանդինավյան պետություն և սկանդինավյան ժողովուրդ», ինչը նա համարում էր ամենաբարձր գովասանքներից մեկը, որը նացիստական կառավարությունը կարող էր տալ մեկ այլ երկրի։  Հիտլերը մասնավոր զրույցում նշել է, որ.

#### Հունգարացիներ
Ըստ Ներքին գործերի նախարարության տվյալների՝ հունգարացիները «ցեղային առումով օտար ծագման» են (fremdstämmig) համարվել, բայց պարտադիր չէ, որ «արյամբ օտարներ» լինեին, ինչն ավելի մեծ խառնաշփոթ է առաջացրել հունգարացիներին ռասայական հիմունքներով սահմանելու հարցում։  1934 թվականին *«Ընտանիք, ռասա, ժողովուրդ ազգային-սոցիալիստական պետությունում»* շարքի գրքույկում պարզապես նշված է, որ հունգարացիները (թե որոնք են, այդտեղ չէր սահմանվում) արիացիներ են։  Սակայն հաջորդ տարի *«Ռասայական գիտության հանդես* »-ում «Հունգարացիների ռասայական ախտորոշման» վերաբերյալ հոդվածում նշված է, որ «հունգարացիների ռասայական վիճակի վերաբերյալ կարծիքները դեռևս շատ հակասական են»։ 

Մինչև 1943 թվականը վիճարկվել է այն հարցը, թե արդյոք հունգարացի կնոջը թույլատրվում է ամուսնանալ գերմանացի տղամարդու հետ. որոշվել է, որ նա «արյունակից» է, և նրանց թույլատրվում է ամուսնանալ։  Հիտլերը կարծիքով հունգարական արիստոկրատիայի երակներում «գերազանցապես գերմանական արյուն է հոսում»։  Սակայն, ընդհանուր առմամբ, Հիտլերը հունգարացիներին համարել է Եվրոպայի «ամենահիվանդ» ժողովուրդը։

### Արևմտյան արիացիներ
Գյունտերը և Հիտլերը արևմտյան ազգերին համարել են արիացիներ, բայց և այնպես նրանք արհամարհական ռասայական հայացքներ են ունեցել Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի ցածր դասերի նկատմամբ։

#### Բրիտանացիներ և իռլանդացիներ
Գյունտերի խոսքերով՝ ռաԷՍԷՍայականորեն *ամենամաքուր* սկանդինավյան շրջանները Սկանդինավիան և Հյուսիսային Գերմանիան են, մասնավորապես՝ Նորվեգիան և Շվեդիան, նշելով. «Մենք, հնարավոր է, ենթադրենք, որ շվեդական արյունը կազմված է ավելի քան 80 տոկոս սկանդինավյան արյունից, նորվեգական արյունը՝ մոտ 80 տոկոս»։ 

Ի տարբերություն դրա, Մեծ Բրիտանիան և հարավային Գերմանիան ամբողջությամբ սկանդինավյան չեն համարվել։ Համարվել է, որ Գերմանիան (Ռայխը) կազմված էր 55 տոկոս սկանդինավյան արյունից, իսկ մնացածը՝ ալպյան (մասնավորապես՝ հարավային Գերմանիան), դինարական կամ արևելաբալթյան (մասնավորապես՝ արևելյան Գերմանիան)։ Բրիտանական կղզիների վերաբերյալ Գյունտերը նշել է. «Մենք կարող ենք ընդունել հետևյալ ռասայական համամասնություններն այդ կղզիների համար. սկանդինավյան արյուն՝ 60 տոկոս, միջերկրածովյան՝ 30 տոկոս, ալպյան՝ 10 տոկոս»։ Նա հավելել է, որ «Գերմանիայում սկանդինավյան ճյուղը, կարծես, ավելի տարածվում է ամբողջ ժողովրդի վրա, քան Անգլիայում, որտեղ դրան, կարծես, շատ ավելի շատ վերին դասերն են պատկանում»։  Հիտլերը կրկնել է այս միտքը՝ բրիտանական ստորին դասերին անվանելով «ռասայապես ստորադաս»։

Գյունտերի պնդմամբ՝ անգլոսաքսոնները գերմանացիներից ավելի հաջողակ էին ռասայական մաքրությունը պահպանելու հարցում և վիկինգների դարաշրջանում սկանդինավյան ասպատակությունների և գաղութացման միջոցով նրանց ներարկվել էր լրացուցիչ սկանդինավյան արյուն։ Գյունտերն այս գործընթացն անվանել է *Aufnordung* («վերասկանդինացում»), որը վերջապես հանգեցրել էր Անգլիայի նորմանական նվաճմանը: Այսպիսով, Բրիտանիան ազգ էր, որը ստեղծվել էր պայքարով և կղզիների տարբեր արիական ժողովուրդների միջև ամենաուժեղի գոյատևմամբ, և Բրիտանիայի համաշխարհային նվաճումն ու կայսրության կառուցումը նրա գերազանց ռասայական ժառանգականության արդյունքն էր։ 

Հիտլերի հիացմունքը Բրիտանական կայսրության նկատմամբ նույն գիծն է զարգացրել։ Նացիստների համար անգլիացիների անողորմ (ruthless) բրիտանական վերաբերմունքն օրինակ է այն բանի, թե ինչ էր անհրաժեշտ գերիշխող ռասային՝ մարդկանց մեծ, ստորադաս զանգվածներին կառավարելու համար։ Բրիտանիայի դերը` որպես համաշխարհային տերություն, գաղութային կայսրություն և միջազգային քաղաքականության ներկայացուցիչ, նացիստներին հիացրել է որպես նրանց գերազանցության որակական հատկանիշ։ Հիտլերը և Գերմանիայում շատ ուրիշներ համոզված էին, որ գաղութներում և պատերազմում կոշտությունը բրիտանական ազգային բնավորության հիմնական առանձնահատկությունն է:

Թվում է, թե Հիտլերը Բրիտանական կղզիների բոլոր ժողովուրդներին (անգլիացիներ, շոտլանդացիներ, ուելսցիներ և իռլանդացիներ) միավորել է, նրանց դիտարկելով միասին, այլ ոչ թե տարբերակում դնելով նրանց միջև։ Սա հակասում է շատ բրիտանացի և ամերիկացի ռասայական տեսաբանների, հատկապես վիկտորիական դարաշրջանի տեսակետներին, որոնք կարծում էին, որ իռլանդացի կաթոլիկները (և երբեմն կելտերը՝ որպես ամբողջություն) ավելի քիչ զարգացած են եղել՝ ներկայացնելով որպես ենթամարդկային, ոչ սպիտակամորթ այլ  տիպի մարդկանց տեսակ (այդ քաղաքական խոսույթներից մի քանիսը կրկնել է նաև Իմպերիալ Ֆաշիստական Լիգան)։ Այս համոզմունքներն իրենց արտացոլումն են գտել նաև այնպիսի ամսագրերում, ինչպիսին է *Punch-ը*, որը իռլանդացիներին ներկայացրել է որպես «գազանային» կամ «կապիկի նման»: Հետագայում որոշ իռլանդացի ազգայնականներ փորձել են շրջել այս տեսությունը՝ պնդելով, որ կելտերն ավելի մեծ հոգևոր և մշակութային կարողություններով են օժտված եղել, քան դանդաղաշարժ անգլոսաքսոն խանութպանները։ Նացիստների աչքերում կելտերի մեծ առավելությունը համարվել է այն, որ ապրելով Եվրոպայի հեռավոր արևմուտքում՝ Իռլանդիայում, Բրետանում և այլն, նրանք ավելի քիչ են «աղտոտվել» արևելաեվրոպական կամ հրեական «ստորադաս» արյունով, քան Եվրոպայի կենտրոնում գտնվող մարդիկ։ Սակայն, որոշ նացիստական տեսությունների պնդմամբ՝ իռլանդացիները մոտ են միջերկրածովյան ժողովուրդներին, ինչը նրանց ստորադաս էր դարձնում համեմատած ավելի սկանդինավյան անգլիացիների։

Մինչև 1938 թվականի նոյեմբերը, երբ անգլո-գերմանական հարաբերությունները սկսել էին վատթարանալ, Հիտլերը բրիտանացիներին ընդհանուր առմամբ համարել է արիացիներ, իսկ Բրիտանական կայսրությունը՝ Գերմանիայի պոտենցիալ դաշնակից։ Սակայն, հետագա հարաբերությունների վատթարացումից և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկումից հետո նացիստական քարոզչություն բրիտանական իշխանությանը ներկայացրել է որպես ռասայականորեն այլասերված՝ ենթադրաբար, որ թույլ է տվել հազարավոր հրեաների ներգաղթել Միացյալ Թագավորություն, ամուսնանալ վերին դասի հետ և գերիշխել բրիտանական արտաքին քաղաքականության մեջ։ 1944 թվականի մի հոդվածում Ուինսթոն Չերչիլը նկարագրվել է որպես «հրեաների և ալկոհոլի ստրուկ»։

Նացիստական քարոզչությունը բրիտանացիներին զրպարտել է նաև որպես ճնշող և ատելի պլուտոկրատներ՝  նյութապաշտական հակումներով, որոնք գոյաբանական սպառնալիք են ներկայացնում աշխարհի համար, քանի որ նրանք «միջազգային բարձր ֆինանսների» և կապիտալիզմի այլասերման ստեղծողներն էին։

#### Ֆրանսիա
Հիտլերը ֆրանսիացիներին համարել է ռասայական առումով գերմանացիներին մոտ, բայց ոչ լիովին իրենց հավասարազոր։ Նա նրանց ռասայական բնույթի մասին ասել է. «Ֆրանսիան մնում է մեզ թշնամի։ Նա, բացի իր սկանդինավյան արյունից, պարունակում է նաև մի արյուն, որը միշտ օտար կլինի մեզ համար»։  Գյունտերը կրկնել է այս միտքը՝ ասելով, որ ֆրանսիացիները հիմնականում ալպյան և միջերկրածովյան են, այլ ոչ թե սկանդինավյան, բայց սկանդինավյան ուժեղ տեսակը դեռևս առկա է։ Նա ֆրանսիացիներին բնութագրել է որպես հետևյալ ռասայական համամասնություններ ունեցողներ՝ սկանդինավյան՝ 25%, ալպյան կամ դինարական՝ 50%, միջերկրածովյան՝ 25%։ Նրա կարծիքով այդ տեսակները առավել տարածված էին համապատասխանաբար հյուսիսային, կենտրոնական և հարավային Ֆրանսիայում։

Հիտլերը պլանավորել էր տեղահանել ֆրանսիական բնակչության մեծ մասը՝ տեղ ազատելով գերմանական բնակավայրերի համար։ Արևելյան Ֆրանսիայի միջանկյալ գոտին առանձնացվել և պլանավորվել էր դարձնել Գերմանական Ռայխի մաս, երբ Ֆրանսիայի մնացած մասը լիովին նվաճվեր։ Գոտու ֆրանսիացի բնակիչները, որոնք կազմում էին մոտ 7 միլիոն մարդ, Ֆրանսիայի բնակչության գրեթե 20%-ն էր, պետք է տեղահանվեին, իսկ հողերը պետք է գրավվեին առնվազն մեկ միլիոն գերմանացի գաղութարարներով։ Ծրագիրը կամ հետաձգվել, կամ չեղյալ է հայտարարվել «Բարբարոսա» գործողությունից հետո՝ արևելքի բնակավայրերի բնակեցումն արագացնելու օգտին, և իրականություն չի դարձել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Գերմանիայի պարտության պատճառով։

### Միջերկրածովյան արիացիներ
Նացիստական քարոզչությունը միջերկրածովյան ռասային նկարագրել է որպես շագանակագույն մազերով, շագանակագույն աչքերով, բացից մի փոքր ավելի մուգ մաշկով, քան իրենց հյուսիսեվրոպական ռասան, և ցածրահասակ (միջինը՝ 162 սմ), դոլիխոցեֆալ կամ մեզոցեֆալ գանգերով և նիհար կազմվածքով։ Այս կատեգորիային համապատասխանող մարդիկ նկարագրվում էին որպես «կենսուրախ, նույնիսկ խոսուն» և «գրգռվող, նույնիսկ կրքոտ», բայց նրանք նաև նկարագրվում էին որպես «ավելի շատ զգացմունքներով, քան բանականությամբ գործելու հակված», և, որպես արդյունք, «այս ռասան ծնել է ընդամենը մի քանի ականավոր մարդիկ»։

Ըստ նացիստների` ի սկզբանե գույություն են ունեցել արիացիների երկու տեսակ. մեկը հիմնականում կարմիր կամ շիկահեր մազերով և կապուտաչյա ( գերմանական արիացիներ), մինչդեռ մյուսը հիմնականում մուգ աչքերով և մուգ մազերով (միջերկրածովյան արիացիներ): Շիկահեր, կարմիր և մուգ մազերով մարդիկ տարածված են եղել արիացիների երկու տեսակների շրջանում էլ, բայց մեկը գերակշռել է մյուսի նկատմամբ: Մուգ մազերով (միջերկրածովյան) արիացիները գաղթել են Հարավային Եվրոպա և ենթադրաբար այդ միջավայրում բացահայտել իրենց գերազանց տաղանդն արվեստի, փիլիսոփայության և կառավարման ոլորտներում: Սա հիմնականում պայմանավորված է եղել է Միջերկրական ծովի բարենպաստ պայմաններով: Նացիստները սրանով են բացատրել,  թե ինչու են հույներն ու հռոմեացիները ստեղծել այն, ինչը նրանք համարում էին մարդկությանը հայտնի ամենամեծ քաղաքակրթությունները: Նրանց կարծիքով, հին հույներն ու հռոմեացիները գերմանացիների ռասայական նախնիներն են և «սկանդինավյան-հունական» արվեստի և մշակույթի առաջին ջահակիրները:  Ըստ նրանց վարկածի` ավելի ուշ, Իսպանիայի, Ֆրանսիայի և Իտալիայի միջերկրածովյան արիացիները մեծ մեղք են գործել՝ խառնվելով այլ ռասայի բնակչության հետ (հիմնականում սեմական, կելտական և հյուսիսաֆրիկյան ), որոնց հույներն ու հռոմեացիները բերել էին իրենց կայսրություններ, նաև մավրիտանական ներխուժումների ժամանակ։

#### Իտալացիներ
Նացիստական ռասայական տեսաբանները կասկածի տակ են դրել իտալացիների սկանդինավյան-արիական արյան քանակը: Հիտլերն ինքը հյուսիսային իտալացիներին համարել է ավելի արիական, քան հարավային իտալացիներին:  Նացիստները Հռոմեական կայսրության անկումը համարել են ռասայական խառնաշփոթի պատճառ՝ պնդելով, որ իտալացիները ռասաների խառնուրդ են, այդ թվում՝ սևամորթ աֆրիկյան ռասաների: 1934 թվականի հունիսին իտալացի ֆաշիստ առաջնորդ Բենիտո Մուսոլինիի հետ հանդիպման ժամանակ Հիտլերը նրան ասել է, որ բոլոր միջերկրածովյան ժողովուրդները «պղծված» են սևամորթների արյունով:  Հիտլերը իտալացիներին անվանել է Եվրոպայի *երկրորդ* «ամենահիվանդ» համայնքը՝ հունգարացիներից հետո:

Հիտլերի խոսքերով՝ գերմանացիներն ավելի սերտորեն կապված են իտալացիների հետ, քան որևէ այլ ժողովրդի հետ։

Մուսոլինին և այլ իտալացի ֆաշիստները հակակրանք ունեին նորդականությունը և այն համարում էին միջերկրածովյան թերարժեքության բարդույթ, որը, նրանց պնդմամբ, միջերկրածովյան ժողովուրդների մեջ նան տեսությունների տարածման միջոցով սերմանում են գերմանացի և բրիտանացի նորդականները միջերկրածովյան ժողովուրդներին ռասայականորեն այլասերված և, հետևաբար, իրենց կարծիքով, ստորադաս համարելով։ Մուսոլինին նաև նշել է. «Ոչինչ երբեք չի ստիպի ինձ հավատալ, որ կարելի է ապացուցել կենսաբանորեն մաքուր ռասաների գոյությունը»։

#### Հույներ
Դեռևս 1920 թվականին իր ելույթի ժամանակ Հիտլերը պնդել է, որ հունական քաղաքակրթությունը ծագում է արիացիներից։ Իր չհրատարակված *Երկրորդ գրքում*՝ 1928 թվականին, նա գրել է, որ Սպարտան պետք է համարվի առաջին *[[Ազգային շարժում|ֆյոլկիշ]]* պետությունը։ Նմանապես, 1929 թվականի օգոստոսին իր ելույթի ժամանակ նա կրկնել է նույն միտքը՝ նշելով, որ Սպարտան պատմության մեջ «ամենամաքուր ռասայական պետությունն» է։  Հիտլերը կարծում էր, որ հին հույները գերմանական ծագում են ունեցել։ Նա գրել է, որ «Երբ մեզ հարցնում են մեր նախնիների մասին, մենք միշտ պետք է մատնացույց անենք հույներին»։ Պատմաբան Յոհան Շապուտոյի խոսքով՝ Հիտլերը յուրացրել է հունա-հռոմեական ժառանգությունը՝ Գերմանիայի «բարբարոսության և հետամնացության» նվաստացուցիչ անցյալը կոծկելու նպատակով։

Ալֆրեդ Ռոզենբերգը *«Քսաներորդ դարի առասպելը*» գրքում գրել է, որ Հին Հունաստանի քաղաքակրթությունը «արիա-հունական ռասայի հոգու» արդյունք է: Սակայն ուշ դասական շրջանում հույները մեծապես խառնվել են ոչ հույների հետ: Այս առումով, ըստ Ռոզենբերգի, սկզբնական սկանդինավյան-արիական հույներն այլասերվել են տարբեր ռասայի բնակչության հետ խառնվելու միջոցով, ինչը հանգեցրել է նրանց «դենորդացմանը»: Նրա խոսքով, այս խառնումը սկսվել է դասական ժամանակներում: Նա «Ապոլլոն և Դիոնիսոս հակադիր (ապոլլոնյան և դիոնիսյան) բևեռայնությունը համարել է հույների ռասայական և հոգևոր շիզոֆրենիայի հետևանք, որոնք երկընտրանքի մեջ էին իրենց սկանդինավյան արմատներին հավատարմության և ոչ բնիկ ժողովուրդների աճի միջև, որը ներթափանցել էր նրանց արյան մեջ հարավ գաղթելուց հետո. «Հույնը միշտ բաժանված էր իր ներսում և տատանվում էր իր սեփական բնական արժեքների և օտար ու էկզոտիկ ծագում ունեցող արժեքների միջև»:

1938 թվականին Ռոզենբերգը նախաբան է գրել *«Անմահ Հունաստան»* (*Unsterbliches Hellas)* գրքին համար, որը գերմանա-հունական համատեղ նախագիծ էր, որում խոսվում է «նախնադարյան հելլենիզմի» մասին և փորձ է արվում ապացուցել ենթադրյալ «հույն-գերմանական ռասայական հարաբերությունները», նաև շեշտում է հույների ռասայական ժառանգության անընդհատությունը։ Հիմլերն էլ հանձնարարել էր ''«Ahnenerbe»'' վերլուծական կենտրոնի ղեկավարներին ուսումնասիրել Հունաստանի «հնդ-գերմանական և արիական» ծագումը։

1939 թվականին նացիստական *«Volk Und Rasse»* ամսագրում Տիտո Կյորների հոդվածում Լակոնիայի (պատմական շրջան) հույները համեմատվել են Ատտիկայի հույների հետ։ Հոդվածի համաձայն՝ «հին հնդ-գերմանական Սպարտայի երկրում» «շիկահեր, կապույտ աչքերով և բարձր հասակով մարդիկ տարածված են», մինչդեռ աթենացիները պարզապես «խառը ռասայի ժողովուրդ»։  Կյորները կարծում էր, որ առաջիններն անմիջականորեն «հին հույների ժառանգներն» են եղել։  Նույն ամսագրում Ռոլանդ Համփեի 1941 թվականի հոդվածում նշվում է, որ «ոչինչ չի կարող ավելի կեղծ լինել, քան ասել, որ հույն ժողովուրդն ամբողջությամբ բալկանացվել է։ Հետաքրքիր է, որ մենք հակված ենք հույն ժողովրդին ավելի բարձր ռասայական չափանիշներով վերաբերվել, քան մյուս ժողովուրդներին», պնդելով, որ հույները ցուցաբերում են մտավոր հակվածություններ, որոնք ցույց են տալիս, որ նրանք Հյուսիսային Եվրոպայից եկածների հետ ընդհանուր ռասայական ծագում ունեն. «Նրանց խորագույն հնադարյան սկանդինավյան արմատների անգիտակից հիշողությունը, կարծես, արձագանքում է հույն ժողովրդի երակներում»։  Այսպիսով, ըստ Շապուտոյի, նացիստները ներխուժել են Հունաստան, որպեսզի կարողանան ավելի շատ սկանդինավյան արյուն ներարկել բնիկ բնակչության մեջ։

1940 թվականին, երբ Իտալիան ներխուժել էր Հունաստան, Հիտլերը «լրջորեն հիանում էր հույներով և ակնկալում էր, որ նրանք հաջողությամբ կդիմադրեն»: Ռոզենբերգն իր օրագրում նշել է, որ Հիտլերը «շատ է ցավում, որ ստիպված է կռվել հույների դեմ»: Արնո Բրեքերի հույն կնոջը՝ Դեմետրա Մեսալային ուղղված նամակում Հիտլերը գրել է.

Հունաստանի «Առանցքի» օկուպացիայի ժամանակ Գերմանիան վարել է գերմանացի զինծառայողների և հույն կանանց միջև հարաբերությունների խոչընդոտման քաղաքականություն՝ մտավախություններով, որ կարող էր վնասվել գերմանական «ռասայական մաքրությունը» ռասաների խառնվելու միջոցով: Օկուպացիայի ընթացքում հույների դեմ կատարված վայրագությունների վերաբերյալ գեներալ Հուբերտ Լանցը հետադարձ հայացքով գրել է. «Գերմանացիներն ատելություն չունեին հույների նկատմամբ... Ընդհակառակը, նրանք հիանում էին Հելլասի մեծ անցյալով և բարձր մշակույթով։ Բայց ինչպե՞ս արձագանքեին [հույների] պարտիզանական պատերազմին»: 

Շապուտոն ենթադրում է, որ նացիստները սկզբում հիասթափված և շփոթված էին 1941 թվականին Հունաստան ներխուժումից, բայց ի վերջո սկսել են հավատալ, որ ժամանակակից հույներն իրենց հայրենիքում ավելի քիչ բնիկ են, քան գերմանացի զավթիչները՝ իրենց ասիական և թյուրքական հարևանների հետ դարավոր «անառակության և ռասայական խառնման» պատճառով։ Այլ ժամանակակից գերմանացիներ, ինչպես *Բրոքհաուզի* հանրագիտարանի 1931 թվականի հրատարակության հեղինակները, նույնպես գրել են, որ հույները սլավոնական և ալբանական արյուններին էին խառնված, ինչը նրանց տալիս էր «արևմտյան, բալկանյան և ասիական բնութագրեր»։

#### Իսպանացիներ
Նացիստների համար իսպանացիների հոգեբանությունը համարվել է անհամատեղելի նացիստական Գերմանիայի իդեալական կերպարի հետ, մասնավորապես նրանց կաթոլիկության հարցում:  Օտտավիո դե Պեպպոն նաև նշել է, որ իսպանացիների կրոնական զգացմունքներն օգտակար են եղել Գերմանիայի դիրքորոշումների առումով, քանի որ նացիստների այդ արհամարհանքը բացասական է անդրադարձել իսպանացիների հոգեբանության վրա:

Ըստ Հիտլերի դրա պատճառն այն էր, որ իսպանացիները լճացած ազգ էին (որում գերիշխում էին նացիստների կողմից ատելի երեք տարրերը՝ արիստոկրատիա, եկեղեցի և միապետություն) ինչպես անցյալում, այնպես էլ ապագայում, քանի որ Ֆրանկոն խոստացել էր թագավրական ռեստավրացիա իրականացնել: Բացի այդ, Հիտլերը իսպանացիներին անվանում էր «ծույլ», «մավրիական արյուն» ունեցող և սիրահարված «պատմության մեծագույն պոռնիկին»՝ հղում անելով կաթոլիկ թագուհի Իզաբելլային:

Իբերո-ամերիկյան ինստիտուտի նացիստական տնօրեն Վիլհելմ Ֆաուպելն իր մշակութային արտաքին քաղաքականությունը դիտարկել է որպես համաշխարհային ասպարեզում գերմանական ներկայությունը վերականգնելու գործիք («Weltgeltung»): Այնուհետև Ֆաուպելը ջանք չի խնայել, որ ռասիզմի «բազմապատկիչների» ռեժիմին ներհատուկ խուճապը կանխի։ Այդպիսով, նա, Ռայխի Պրոպագանդայի նախարարության միջոցով, ձգտել է շրջանառությունից հանել սևամորթների մասին որոշ զրպարտչական ստեղծագործություններ, ինչպիսիք են Առնոլդ Նոլդենսի (կեղծանունը` Վիլհելմ Պֆերդեկամպ) իսպանաֆոբ հոդվածներով զրպարտությունները, որոնցից մեկը կրում էր «Աֆրիկան սկսվում է Պիրենեյներից» (*«Afrika beginnt hinter den Pyrenäen»*) վերնագիրը։Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի (և Կարլիստական պատերազմների) ընթացքում իսպանական հասարակության ճգնաժամի մասին մի քանի հեղինակներ մարքսիզմին հավատարմությունը ներկայացրել են որպես դեգեներատիվ հոգեբանական խանգարում և փորձել են նկարագրել այս հիվանդությանը նպաստող ֆիզիոլոգիական միջավայրը: Պատասխանը կարելի էր գտնել Իսպանիայի երկար պատմության խառը ռասայական ժառանգության մեջ: Ըստ իսպանացի նացիստների համակիր Անտոնիո Վալեխո-Նայերայի`  իսպանա-հռոմեա-գոթական ժողովուրդները (միջերկրածովյան արիացիներ) պայքարում են հրեա-մավրերի (ունտերմենշ) դեմ Ռեկոնկիստայից ի վեր: Այսպիսով, մարքսիստական իսպանական ռասայական միջուկը պետք է կապված լիներ հրեա-մավրերի հետ, և իսպանական ռասայի այս դեգրադացիան էլ դարձել էր Իսպանիայի անկման պատճառը Իսպանական կայսրության անկումից հետո: Բացի այդ, իսպանական բնակչությունը, չնայած թվացյալ միասնականությանը, իրականում բաժանված էր երկու անհաշտ ճամբարների, քանի որ հրեաների և մուսուլմանների ձուլումը խարդախություն էր` նրանց կեղծ կաթոլիկության դարձի բերելու պատճառով:

Սակայն, Հիտլերի կարծիքն իսպանացիների մասին փոխվել է, քանի որ իսպանացիներն ապացուցել էին իրենց գերազանցությունը իտալացիների և ֆրանսիացիների նկատմամբ, երբ պարտության էին մատնել կոմունիստներին Քաղաքացիական պատերազմում, և հիմնականում այն բանից հետո, երբ Կապույտ դիվիզիան շատ լավ կռվել էր Կարմիր բանակի դեմ՝ ցույց տալով, որ իսպանացիների քաջությունը պատմության ընթացքում նրա *ֆոլքգեյսթի* դրսևորումն էր (ինչպես իսպանական հետևազորի *[[Տերցիա (զորք)|տերցիա]]* դասավորությունը): Չնայած դրան, Հիտլերն ընդգծել է, որ իտալացիների լատինական բնույթն (Latin character) իսկական խոչընդոտ է:

#### Բասկեր
ԷՍԷՍ-ի *Օբերգրուպենֆյուրեր* Վերներ Բեստը, և նրա լեյտենանտ Մանչեստրը հմայվել են հետաքրքրաշարժ  «բասկյան հարցով»` (Basquenfrage), քանի որ բասկերը պահպանել են իրենց ռասայական մաքրությունը՝ արգելելով հրեաներին մուտք գործել Բասկերի երկիր: Նրանք նաև համոզված էին, որ բասկյան ավանդույթը ժողովրդի մասին իր պատկերացումները կառուցել է նրանց արյան հիման վրա: Քանի որ սրանք նույն ռասայական սկզբունքներն էին, ինչ գերմանացիներինը, նրանք սա ընդունել են որպես նշան, որ իրենց ռասայական տեսությունները բնականոն ճշմարտություններ են:

Այնուամենայնիվ «բասկյան հարց» գոյություն ուներ, քանի որ չկար հստակ պատասխան այն մասին, թե որտեղից են եկել բասկերը, ինչը նացիստ մասնագետներին անհանգստացնում էր ռասայի վերաբերյալ՝ արդյոք նրանք արիացիներ են, թե ոչ: Կային տեսություններ, որ նրանք կարող էին լինել *[[Կիսամարդ|կիսամարդ-անտեռմենշխերի]]* ժառանգներ, ինչպիսիք են փյունիկեցիները, ֆինները կամ մոնղոլները: Կային նաև այլ առասպելական տեսություններ`  էզոթերիկ նացիզմի ազդեցության տակ. ըստ այդ տեսությունների` նրանք կարող էին լինել լեգենդար ռասաների ժառանգներ, ինչպիսիք են ատլանտները, կամ սերել նրանցից, ովքեր կառուցել էին Բաբելոնի աշտարակը: Այնուամենայնիվ, ամենատարածված տեսությունն ասում էր, որ նրանք եկել են իբերներից, ուստի նրանք պետք է լինեին միջերկրածովյան արիացիներ: Որոշ բասկեր, ինչպես Ջոն Միրանդեն, համակրել են այդ տեսությունները։

### Արևելյան արիացիներ
1930-ականների կեսերին Իրանից և Թուրքիայից Գերմանիա այցելող օտարերկրյա դիվանագետներին հետաքրքրել է, թե նացիստներն ինչ են իրենց համարում, քանի որ իրանցիներն ու անատոլիացիները խոսում էին հնդեվրոպական լեզուներով։ Պարզաբանվել է, որ իրանցիները համարվում են արիացիներ և ունեն նույն սկանդինավյան ծագումը, ինչ գերմանացիները: Նացիստները նաև հայերին և վրացիներին (ներառյալ խորհրդային առաջնորդ Ստալինին) են համարում արիացիներ:

#### Իրանցիներ

Ալֆրեդ Ռոզենբերգը «*Քսաներորդ դարի առասպելը*» աշխատության մեջ խոսել է «սկանդինավյան ռասայի» հին գաղթի մասին, որում նա հին պարսիկներին նկարագրել է որպես «հյուսիսային արյունով արիացիներ», որոնք վերջնականապես այլասերվել են տարածաշրջանի բնիկ «ցածր ռասաների» հետ խառնվելու պատճառով: Նացիստական դարաշրջանի գերմանացի արևելագետներն ու պատմաբանները, ինչպիսիք են Հենրիխ Շեդերը, Հենրիխ Լյուդերսը, Հելմուտ Բերվեն, Ֆրից Շախերմեյրը, Վալտեր Վյուստը և Վիլհելմ Վեբերը, ընդունել են Ասիա հյուսիսային գաղթի այս ռասայական թեզը՝ հավատալով, որ սկանդինավյան «արիացիները» մի ժամանակ գաղութացրել էին Միջին Արևելքը և Ներքին Ասիան՝ իրենց սկանդինավյան հայրենիքը ասիական հորդաներից պաշտպանելու համար:  Այնուամենայնիվ, շատ նացիստներ ժամանակակից իրանցիներին դասակարգել են որպես արիացիներ կամ *Ուր-արիներ* («բնօրինակ արիացիներ»):

Հանս Ֆ. Կ. Գյունտերը պնդում էր, որ ժամանակակից իրանցիները «հին իրանցիների սերունդներն ու բնական ժառանգորդներն են»:  Նա որոշ իրանցիների նկարագրել է որպես հիմնականում սկանդինավյան ծագում ունեցող, մինչդեռ շատ այլ իրանցիներ հիթերասիական/ արմենոիդ և սկանդինավյան ռասաների խառնուրդ են. օրինակ՝ Գյունտերը պարսիկ հրամանատար Ալի-Քոլի Խան Բախտիարին դասակարգել է որպես սկանդինավյան-հիթերասիական տիպի արիացի։

Նորդիկ և նախա-նացիստ ռասայական տեսաբան Արթուր դը Գոբինոն նշել է, որ իրենց ռասայական կազմի պատճառով իրանցիներն ավելի մեծ մշակութային և հոգեբանական կապվածություն ունեն Հյուսիսային Եվրոպայի սկանդինավյան ժողովուրդների հետ, քան Մերձավոր Արևելքի իրենց հարևանների հետ։  Իրանցիներին արիացիներ դասակարգելով՝ Գոբինոն կարծում էր, որ շիա իսլամի ընդունումը Իրանում արիական պարսիկների կողմից սեմական արաբների դեմ ապստամբության մի մասն էր։  Գյունտերը ազդվել է Գոբինոյի մտքից և կրկնել է այս գաղափարներից շատերը՝ նշելով, որ իրանցիների արիական բնութագրերը նրանց տարբերում են տարածաշրջանի մյուս ռասաներից, նաև հաստատում է, որ իրանցիներն ունեն եվրոպական մտածելակերպ։  Ռոզենբերգը պարսիկներին համարել է հնդ-գերմանական ցեղ։  Հիտլերն ինքը Իրանը հայտարարել է «արիական երկիր»։  Իր ելույթներից մեկում Հիտլերը հայտարարել է, որ արիական ռասան կապեր ունի Իրանի հետ։

1933 թվականից սկսած՝ նացիստական ղեկավարությունը ջանքեր է գործադրել Իրանում իրենց ազդեցությունը մեծացնելու համար և ֆինանսավորել ու կառավարել է ռասիստական *«Իրան-ե Բաստան»* ամսագիրը, որը համախմբում էր նացիստամետ իրանցի Աբդուլռահման Սաիֆ Ազադը։ Այս և 1930-ականների այլ շովինիստական հրատարակություններ ժողովրդականություն են վայելել իրանական էլիտայի շրջանում, քանի որ դրանք «ընդգծում էին պարսկական ազգի անցյալը և նախաիսլամական փառքը և մեղադրում էին ենթադրաբար «վայրենի արաբներին և թուրքերին» Իրանի հետամնացության համար»։

Նացիստները պաշտպանել են իրանցիների և գերմանացիների ընդհանուր արիական ծագումը։ Արդյունքում, 1936 թվականին Ռայխի կաբինետը հատուկ հրամանագիր է հրապարակել, որով իրանցիներին ազատում էր Նյուրնբերգյան ռասայական օրենքների ցանկացած սահմանափակումից՝ այն հիմքով, որ նրանք «մաքուր» արիացիներ են։ Նացիստական տարբեր հրատարակություններ, դասախոսություններ, ելույթներ և արարողություններ նույնպես զուգահեռներ են անցկացրել Ռեզա շահի, Հիտլերի և Մուսոլինիի միջև՝ այս առաջնորդների միջև խարիզմատիկ նմանությունը ընդգծելու համար։

Գերմանիայում նացիստական քարոզչությունով Իրանը ներկայացվել է որպես արիական ազգ, իսկ իրանցիներին՝ որպես գերմանացիների ռասայական ազգակիցներ։  NSDAP-ի *«Völkischer Beobachter»* թերթը նույնպես հրապարակել է հոդված, որում քննարկվում է Իրանի հին արիական պատմությունը և ռասայական կապեր է հաստատվում գերմանական պատմության հետ։  Նացիստական և ֆաշիստական դիսկուրսը գագաթնակետին է հասել Իրանում 1930-ական թվականներին, երբ Հիտլերը պարսկական ազգայնական շրջանակներում ներկայացվում էր որպես արիական ժողովրդի հերոս։

Նացիստական գաղափարախոսությունն առավել տարածվել է պարսիկ պաշտոնյաների, էլիտայի և մտավորականների շրջանում, սակայն «նույնիսկ ոչ պարսկական խմբերի որոշ անդամներ ցանկանում էին իրենց նույնականացնել նացիստների» և ենթադրյալ արիական ռասայի հետ։

#### Պարսկաստանի անվանափոխումը Իրան
1934 թվականին Բեռլինում Ֆիրդուսու հազարամյակի տոնակատարությունն է նշվել: Այդ ժամանակ նացիստական կառավարությունը հայտարարել էր, որ գերմանացի և պարսիկ ժողովուրդները պատկանում են ընդհանուր հնդ-գերմանական ռասային։ Հիտլերն Իրանը հայտարարել էր «արիական երկիր», և, ավելին, 1935 թվականին Պարսկաստանի շահը` Ռեզա Փահլավին Իրանում Գերմանիայի դեսպանի առաջարկով Պարսկաստանը միջազգային անվանափոխմամբ դարձրել է Իրանի Շահանշահի Պետություն կամ Իրան՝ որպես «արիական համերաշխության» ակտ։  Բացի այդ, Հիտլերն անձամբ խոստացել էր, որ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Խորհրդային Միությանը հաղթելու դեպքում, կվերադարձնի ռուս-պարսկական պատերազմների ժամանակ ռուսների գրաված բոլոր պարսկական հողերը։ Նույնիսկ 1939 թվականին Գերմանիան Իրանին է տրամադրել այսպես կոչված Գերմանական գիտական գրադարանը։ Գրադարանը պարունակում էր ավելի քան 7500 գիրք, որոնք ընտրվել էին «իրանցի ընթերցողներին համոզելու համար... նացիոնալ-սոցիալիստական Ռայխի և Իրանի արիական մշակույթների միջև ազգակցական կապի մեջ»։  Իրանի դեսպանի ներկայացուցիչը նաև Իրանի «արիական վերածնունդի» մասին քննարկումներ է ունեցել Ալֆրեդ Ռոզենբերգի հետ։

1936 թվականին *Նացիստական ռասայական քաղաքականության գրասենյակը*, ի պատասխան Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարության հարցման, ոչ հրեա թուրքերին դասակարգել է որպես եվրոպացիներ, բայց «անպատասխան թողել այն հարցը, թե ինչպես մտածել ակնհայտորեն ոչ եվրոպացի արաբների, պարսիկների և մուսուլմանների մասին»։ Այդ տարի ավելի ուշ՝ Բեռլինում կայանալիք ամառային օլիմպիական խաղերից առաջ, նացիստները եգիպտացիների հարցերին պատասխանել են՝ ասելով, որ Նյուրնբերգի ռասայական օրենքները նրանց վրա չեն տարածվում, և այն բանից հետո, երբ Բեռլինում Իրանի դեսպանը «գերմանացի պաշտոնյաներին վստահեցրել էր, որ «կասկած չկա, որ իրանցին, որպես արիացի, «ռասայականորեն ազգակից է ( *artverwandt* ) գերմանացիներին», Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարությունը «Բեռլինում Իրանի դեսպանատանը վստահեցրել էր, որ ճիշտ տարբերակումը ոչ թե «արիացիների և ոչ արիացիների» միջև է, այլ «մի կողմից գերմանական և ազգակից արյուն ունեցող անձանց և մյուս կողմից՝ հրեաների, ինչպես նաև ռասայականորեն օտարերկրացիների» միջև։  Իրանցիները դասակարգելով որպես «մաքրարյուն արիացիներ», հետևաբար, բացառվում էին Նյուրնբերգի օրենքների կիրառումից: Սա նացիստական պետության կողմից պաշտոնական հաստատում է ծառայել, որ իրանցիներն ու գերմանացիները ռասայական ընդհանրություն ունեն։

Այս արիական դասակարգումը արդյունավետորեն ներկայացվել է իրանցիներին որպես գերմանացիների հետ «արյունակից», քանի որ բնակչության և ռասայական քաղաքականության փորձագետ խորհրդատուն արդեն վերաիմաստավորել էր «արիացի» բառը որպես «տոհմական» ազգակից «գերմանական արյան» հետ։ Բացի այդ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Եվրոպայում ապրած Ամիր-Աբբաս Հովեյդայի խոսքերով, գերմանական իշխանություններն ավելի մեղմ էին վերաբերվում իր նման իրանցի ուսանողների ճանապարհորդելուն նացիստների կողմից օկուպացված տարածքներով, քանի որ նրանք «արիական ծագում ունեին»:

Իրանում Ռեզա շահը պարբերաբար քարոզել է իրանցիների արիական ժառանգականությունը։ Գերմանիայում նացիստական հրատարակությունները, ինչպիսին է *«Völkischer Beobachter»-* ը, նույնպես գովաբանել են Ռեզա շահի ազգային վերածննդի քաղաքականությունը՝ ընդգծելով այս արիական ռասայական կապերը:  Արիականության փոխադարձ քարոզչության և ամուր տնտեսական կապերի շնորհիվ Ռեզա շահը և Հիտլերը զարգացրել են սերտ դիվանագիտական բարեկամություն: Անգլո-խորհրդային ուժերի կողմից Իրան ներխուժման ժամանակ Հիտլերը նշել է.

#### Թուրքեր

1935 թվականին Յոհաննես Ռուպերտ անունով կիսով չափ թուրք, կիսով չափ գերմանացի մի տղամարդ ստիպված էր լքել Հիտլերյան երիտասարդական կազմակերպությունը՝ այն համոզմունքի պատճառով, որ որպես թուրքի որդի՝ նա լիարժեք արիական չէր, ինչպես պահանջվում էր Ռայխի քաղաքացիության մասին օրենքով: Ռուպերտը օգնություն էր խնդրել Բեռլինի թուրքական դեսպանատնից՝ պարզաբանելու համար, թե ինչպես է «արիական հարցը» ազդում իր գործի վրա։ Թուրքական դեսպանատունը հարցը ներկայացրել էր Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարության ուշադրությանը։ 1935 թվականի դեկտեմբերի 20-ի գրառման մեջ Արտաքին գործերի նախարարության պաշտոնյան գրել է. «արիական հարցի բացումը Թուրքիայի հետ կապված չափազանց անցանկալի է, ինչպես նաև վտանգավոր է Թուրքիայի հետ մեր հարաբերությունների համար»։ Սակայն, 1936 թվականի հունվարին Արտաքին գործերի նախարարությունը նամակ էր հղել Նացիստական կուսակցության ռասայական քաղաքականության գրասենյակին՝ գրելով, որ «անհրաժեշտ է, որ թուրքերի արիական լինել-չլինելու որոշումը կայացվի հնարավորինս շուտ», որպեսզի Արտաքին գործերի նախարարությունը կարողանա «բավարար պատասխան» տալ Թուրքիայի դեսպանատան կողմից այս հարցի վերաբերյալ բազմիցս ուղղվող հարցերին, քանի որ եղել են առանձին դեպքեր, այսինքն՝ Ռուպերտի դեպքից բացի ուրիշներ, որոնցում «թուրքական խառնարյուն գերմանացի քաղաքացիները դժվարությունների են հանդիպել պետության և Նացիստական կուսակցության հետ՝ իրենց ծագման պատճառով»:

Թուրքերի դասակարգումը որպես «ոչ արիացիներ» և նացիստական ռասայական տեսություններին անհամապատասխան հանգեցրել է արտաքին քաղաքականության բարդությունների, քանի որ նացիստները թուրքական կառավարությանը համարում էին պոտենցիալ դաշնակից։ Հետևաբար, ռասայական տեսությունները պետք է որոշ չափով «փոփոխվեին»՝ համապատասխան արտաքին քաղաքականության պահանջներին։

1936 թվականի ապրիլի 30-ին նացիստական ռասայական քաղաքականության գրասենյակը հրապարակել է շրջաբերական, որում նշվում էր, որ թուրքերը «եվրոպացիներ» են, միաժամանակ բացատրելով, որ հրեական ծագում ունեցող թուրք քաղաքացիները դեռևս կհամարվեն հրեաներ, իսկ «գունավոր ծագում ունեցող» թուրքերը՝ ոչ եվրոպացիներ։

Որոշ թուրքական և միջազգային թերթեր, ինչպիսիք են շվեյցարական *Le Temps-ը* և Turkish *Republique-ը*, այդ ժամանակ հաղորդել են, որ թուրքերը ճանաչվել են որպես «արիական ազգ» և որ նրանք ազատված են Նյուրնբերգյան օրենքներից։ Թուրքական *[[Աքշամ|«Աքշամ]]*» թերթը հրապարակել էր «Թուրքերը արիացիներ են» վերնագրով հոդված։  Նման հաղորդագրությունները վերցվել են այլ միջազգային թերթերից, ինչպես նաև որոշ ժամանակակից գիտնականների կողմից, սակայն այն պնդումը, որ թուրքերը ճանաչվել են որպես «արիական ազգ» և որ նրանք ազատված են Նյուրնբերգյան օրենքներից, խաբեություն է եղել։ Նացիստական պաշտոնյաներն իրենք են վիճարկել այս հաղորդագրությունները՝ հրապարակելով մամուլի հաղորդագրություն, որում նշվում էր, որ դրանք անհիմն են։ Նացիստները թուրքերին դասակարգում էին որպես «եվրոպացիներ», այլ ոչ թե «արիացիներ», և որոշումը գործնական հետևանքներ չունեցավ։ Բացի այդ, այս որոշումը նախատեսված էր Թուրքիային արտաքին քաղաքականության տեսանկյունից հանգստացնելու համար, չնայած ռասայական տեսանկյունից նացիստ պաշտոնյաները կարծում էին, որ թուրքերը ո՛չ եվրոպացիներ էին, ո՛չ էլ արիացիներ։

1942 թվականի մայիսին նացիստական ռասայական քաղաքականության գրասենյակի պաշտոնական ամսագրում՝ *«Նոյես Ֆոլկ»* -ում, մի հոդվածագիր պատասխանել էր հոր հարցին, որն առաջացել էր դստեր և թուրք տղամարդու հարաբերությունների պատճառով, թե արդյոք գերմանացիների և թուրքերի միջև ռասայական տարբերությունները նշանակում են, որ ամուսնությունը չպետք է տեղի ունենա։

Չնայած նացիստական ղեկավարությունը համաձայն էր պատասխանի բովանդակության հետ, բայց քննադատել են ամսագիրն` այն հրապարակելու համար, քանի որ արտաքին քաղաքականության տեսանկյունից այն իսկապես չափազանց անփույթ էր («denkbar ungeschickt») հրապարակել նախքան Մերձավոր Արևելքում բրիտանացիներին հաղթելը (ինչպես օրինակ, Իրաքի հեղաշրջումն արդյունք չտվեց)։

Օրինակ՝ Թուրքիայում Գերմանիայի դեսպան Ֆրանց ֆոն Պապենը Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարությանը տեղեկացրել էր, որ այս տեքստի հրապարակումը «լուրջ արտաքին քաղաքականության նկրտումներ ունի»։ Նա նշել էր, որ նման հայտարարությունները կարող են օգնել «մեր անգլոսաքսոնական հակառակորդներին», որ «մեր դեմ քարոզչությունում» հաջողեն և խնդրել էր, որ Ռասայական քաղաքականության գրասենյակն ապագայում նման բաներ չհրապարակի։

1942 թվականի մայիսի 16-ին Գերմանիայի Արտաքին գործերի նախարարության հրեական գործերի գրասենյակի տնօրեն Ֆրանց Ռադեմախերը գրել էր ամսագրի հիմնադիր և խմբագիր Վալտեր Գրոսին, որ ինքը «ռասայական-քաղաքական տեսանկյունից որևէ առարկություն չունի տեղեկատվության բովանդակության վերաբերյալ, բայց որ այն «արտաքին քաղաքականության տեսանկյունից իսկապես չափազանց անփույթ» է և «քաղաքական սխալ», որը կունենա «ամոթալի և անցանկալի արտաքին քաղաքական հետևանքներ»։

Նացիստական պաշտոնյաներն, այնուամենայնիվ, ձգտել են կանխել թուրքերի և գերմանացիների միջև խառը ամուսնությունները իսկ, անհրաժեշտության դեպքում, բանտարկել կամ արտաքսել են «վիրավորող» թուրք տղամարդուն։

#### Վրացիներ
Հիտլերն իր սեղանի շուրջ զրույցներից մեկի ժամանակ վրացիների մասին նշել է.

Այլ խորհրդային ազգությունների համեմատ` վրացիներին արտոնյալ են վերաբերվել, և նույնիսկ եղել է Վրացական լեգեոն: Այնուամենայնիվ, Հիտլերը նաև այն տեսակետին էր, որ Իոսիֆ Ստալինի վրացի լինելը, ինչպես նաև այն փաստը, որ Վրացական ԽՍՀ-ն անվանապես ինքնավար էր, ի վերջո վրացիներին ավելի կմերձեցներ ԽՍՀՄ-ին, քան Գերմանիային: Մի քանի վրացի գիտնականներ, ինչպիսիք են Ալեքսանդր Նիկուրաձեն և Միխայիլ Աչմետելին, ծառայել են որպես նացիստների խորհրդականներ, ինչպիսին էր Ալֆրեդ Ռոզենբերգը:

1939 թվականի օգոստոսի 24-ին, Մոլոտով-Ռիբենտրոպ պակտի հանդիպման ժամանակ, Հիտլերն իր անձնական լուսանկարիչ Հայնրիխ Հոֆմանին խնդրել էր լուսանկարել խորհրդային առաջնորդի` ազգությամբ վրացի Ստալինի ականջի բլթակները՝ պարզելու համար, թե արդյոք նա «արիացի» է, թե «հրեա»։ Այդպես Հիտլերը եզրակացրել էր, որ նա «արիացի» է։ Ըստ Հիմլերի` Ստալինն անհետացած «նորդա-գերմանա-արիական արյան» սերունդ էր։

Նացիստները Կովկասի բնակչությանն ընդհանուր առմամբ համարում էին «ոչ սլավոնական և արիական»:

#### Հայեր

Հայերը համարվել են արիական ժողովուրդ՝ թե՛ ըստ նացիստական պետության, թե` ըստ Ալֆրեդ Ռոզենբերգի ռասայական տեսության։ Սակայն Ադոլֆ Հիտլերն անձամբ չի վստահել հայերին։ Դրա պատճառով Հայկական լեգեոնը հիմնականում տեղակայված էր Նիդեռլանդներում:

Խոսելով խորհրդային ժողովուրդների ռազմական ստորաբաժանումների ձևավորման մասին՝ Հիտլերն ասել է. «Ես չգիտեմ այս վրացիների մասին։ Նրանք չեն պատկանում թյուրքական ժողովուրդներին... Ես միայն մուսուլմաններին եմ համարում հուսալի... Մնացած բոլորին ես համարում եմ անվստահելի։ Առայժմ ես այս գումարտակների ստեղծումը զուտ կովկասյան ժողովուրդներից շատ ռիսկային եմ համարում, մինչդեռ ես որևէ վտանգ չեմ տեսնում զուտ մուսուլմանական ստորաբաժանումների ստեղծման մեջ... Չնայած Ռոզենբերգի և զինվորականների բոլոր հայտարարություններին, ես նաև հայերին չեմ վստահում»։

Ալֆրեդ Ռոզենբերգը հայտարարել էր, որ հայերն արիացիներ են, ուստի նրանք անմիջապես ենթարկվել են զորակոչի: 1942 թվականի վերջին նացիստամետ կողմնորոշված Հայկական ազգային խորհուրդը պաշտոնապես ճանաչվել էր Ռոզենբերգի կողմից, և նրանք սկսել են հրատարակել *«Armenién»* վերնագրով շաբաթական ամսագիր: Դրա նպատակն էր ապացուցել նացիստներին, որ հայերն արիացիներ են: Պոլ Ռորբախի օգնությամբ հայերը հասել էին այս նպատակին և ընդունվել էին որպես արիացիներ: Արդյունքում նացիստները չեն հալածել հայերին նացիստների կողմից օկուպացված եվրոպական տարածքներում:

Ընդհանուր առմամբ, նացիստները Կովկասի բնակչությանը համարել են «ոչ սլավոնական և արիական»: Սակայն, ըստ Վերստեգի. «Չնայած հայերը պաշտոնապես համարվում էին «արիացիներ», նրանց` հրեաների նման «լևանտյան առևտրականներ» լինելու գաղափարը խոր արմատներ ուներ նացիստական շրջանակներում, և ռասայական «մաքրիստները» (purists, մաքուր արիականության կողմնակիցներ),  ինչպես նաև Հիտլերը, հակված էին հայերին համարել «ոչ արիացիներ»»:

### Հնդիկներ
Նացիստական ռեժիմի օրոք Հնդկաստանը դեռևս կառավարում էր Բրիտանական Հնդկաստանը։ Հիտլերի հայացքները հնդիկների վերաբերյալ ընդհանուր առմամբ արհամարհական էին, և տարածաշրջանի վերաբերյալ նրա ծրագրերը մեծապես ազդված էին նրա ռասայական հայացքներից, հատկապես կապված Հնդկաստանի  գաղութացված կեղեքված կարգավիճակի հետ:

Հիտլերը Հնդկաստանի անկախության շարժումը համարել է «հնդկական ցածր ռասայի կողմից՝ ընդդեմ գերազանց անգլիական սկանդինավյան ռասայի» և շարժման մասնակիցներին անվանել է «ասիական ձեռնածուներ»: Այնուամենայնիվ, նացիստական Գերմանիան հաճախ օգտագործել է գերմանացի և հնդիկ ժողովուրդների միջև արիական կապի գաղափարը հնդիկներին ուղղված իր քարոզչությունում, մասնավորապես 1930-ականների վերջին Գերմանիայի և Մեծ Բրիտանիայի միջև ավելի ու ավելի վատթարացող հարաբերությունների ֆոնին։

Ալֆրեդ Ռոզենբերգը պնդում էր, որ չնայած վեդայական մշակույթն արիական ծագում ուներ, Հնդկաստանում սկանդինավյան արյունը վաղուց անհետացել էր ռասայական ասիմիլյացիայի պատճառով:  Ըստ Հանս Գյունտերի` հնդկական մշակութային ոլորտը ստեղծել էին սկանդինավյան ներգաղթյալները, որոնք, նրա կարծիքով, բարձրահասակ և գեղեցիկ էին և իրենց հետ բերել էին հին Հնդկաստանի էլիտան: Այս սկանդինավյան ներգաղթյալները բերել էին փայտամշակման և մարմնամարզության արվեստը և ունեցել համեմատաբար բարձր զարգացած սոցիալական համակարգ, որը կաստայական համակարգում դասվել է որպես բաց մաշկ ունեցող հինդուների ամենաբարձր կաստա:

Գյունտերը կարծում էր, որ հինդուիստական վեդաների և զրադաշտական Ավեստայի միջև կան բազմաթիվ զուգահեռներ գերմանական հեթանոսության և սկանդինավյան դիցաբանության հետ, որոնք կարող են բացատրվել միայն հյուսիսեվրոպական ծագմամբ, հատկապես այն պատճառով, որ հինդուներն ու հռոմեացիներն աստվածներին համարում էին հեռավոր հյուսիսում ապրողներ:  Նա պնդում էր, որ մուգ մաշկով և ավելի կարճահասակ ոչ հնդեվրոպացի բնիկ ժողովուրդների ներթափանցումն է հանգեցրել հնդ-արիական ժողովուրդների անկմանը և հնդկական քաղաքակրթության անկմանը, ինչի վրա ազդել են նաև բուդդիզմը, արևադարձային կլիման և ռասայական խառնուրդը։

Սակայն Բուդդայի և բուդդիզմի (որը, ըստ էության, կորցրել էր ողջ սկանդինավյան ոգեշնչումը) ի հայտ գալը նախ ամբողջությամբ և անդառնալիորեն քանդել է հնդկա-արիական «հրաշալի շնորհալի ժողովրդի» ռասայական կարգապահությունն ու նախախնամությունը, որը հիմնականում տարածվել է ոչ սկանդինավյան միսիոներների կողմից: Բուդդիզմը քայքայել էր վաղ հինդուիզմի իմաստության քաջարի ոգին և փոխարենը քարոզել ճակատագրին հնազանդության ոգին:

Նացիզմի կրոնական ասպեկտների առումով` բուդդիզմը չի ցուցաբերում իսկապես կառուցողական միտք, որը միայն հանգեցրել է կյանք ծնելու կամքի ժխտմանը՝ իր ժողովրդի մեջ արմատավորված անհատականություն լինելու   նկատմամբ թշնամական վերաբերմունքով (նրան պոկելով իր պատմական շրջանակից), խեղաթյուրելով և այլ արժեք տալով այն բանին, ինչը բրահմանիզմը ստեղծել էր վաղ հինդուիզմի ժամանակներում՝ դեմ լինելով ողջ կյանքի հետ այդ ներդաշնակությանը, քանի որ պահանջում էր հրաժարվել սեռական կյանքից՝ ամուսնությունից և ամեն տեսակ սեփականությունից (նպաստելով սկանդինավյան արյան անհետացմանը):

Բացի այդ, հնդկական կլիման շատ կարևոր դեր է ունեցել այս արիական էլիտայի անհետացման գործում. արիացիները չէին կարողացել հարմարվել արևադարձային տարածաշրջանին, իսկ եղանակային պայմանները խորը բացասական սելեկտիվ ազդեցություն էին ունեցել ժողովրդի մեջ սկանդինավյան տարրի վրա: Այնուամենայնիվ, հույների կողմից հնդկա-սկյութական ցեղերի ներխուժումը (Ալեքսանդր Մակեդոնացու հնդկական արշավանքից հետո), կարծես, բերել էր սկանդինավյան վերածնունդ` հունա-բակտրիական և հնդկա-հունական թագավորությունների ստեղծումից հետո:

Սակայն ռասայական խառնուրդը, անխուսափելիորեն, հանգեցրել է հինդուական մշակույթի քայքայմանը: Մոնղոլական տիրապետության վերելքով (որը տևել է ութերորդ դարից մինչև 1536 թվականը), ասիական ռասայական տարրերի հաղթանակը Հնդկաստանում լիակատար է եղել, և ակնհայտ է դարձել, որ հինդուիստական միտքն ավելի ու ավելի է հեռանում հին արիացիներից:

### Արաբներ
Նացիստական Գերմանիայի օրոք արաբները Եվրոպայում փոքրաթիվ բնակչություն են կազմել։

Ալբերտ Շպեերն իր բեսթսելլեր *«Երրորդ Ռայխի ներսում*» հուշագրությունում հիշատակում է բազմաթիվ հայտնի անեկդոտներ իսլամի վերաբերյալ Ադոլֆ Հիտլերի հայացքների և արաբների կողմից իրենց նվաճումների նկատմամբ հիացմունքի մասին:

Նացիստական կուսակցության Ռայխսգրասենյակի ղեկավար Ռայխսլայտեր Մարտին Բորմանը Հիտլերի որոշումն ուղարկել է իսլամ ընդունած գերմանացիների՝ նացիստական կուսակցության անդամ դառնալու կամ մնալու հնարավորության մասին.

1936 թվականին, Բեռլինում արաբ դիվանագետների հարցերին ի պատասխան, Արտաքին գործերի նախարարության, Նացիստական կուսակցության ռասայական քաղաքականության՝ Ռասենպոլիտիկ վարչության (**', ''RPA'') և Պրոպագանդայի նախարարության պաշտոնյաները քննարկել են արաբների արիացի լինել-չլինելու հարցը: «Հրեա-ֆրանսիական թերթերի» հաղորդագրությունները (ըստ [[Կահիրե]]ում Գերմանիայի դեսպան Էբերհարդ ֆոն Շտորերի), որոնցում ասվում էր, որ գերմանական ռասայական օրենսդրությունը եգիպտացիներին (արաբներին), իրանցիներին և թուրքերին դասակարգում է որպես ոչ արիացիներ, զգալի վեճեր է առաջացրել մուսուլմանական աշխարհում: Նույնիսկ Եգիպտոսի օլիմպիական կոմիտեի նախագահը «մեծ անհանգստություն և մտահոգություն» է հայտնել 1936  թվականին [[Ամառային օլիմպիական խաղեր 1936|Բեռլինի օլիմպիական]] կոմիտեն կազմակերպող գերմանացի պաշտոնյաներին ուղղված հեռագրում: 

Վալտեր Գրոսը գրել է Արտաքին գործերի նախարարությանը՝ հավաստիացնելու համար, որ ո՛չ ինքը, ո՛չ էլ Ռասենպոլիտիկ վարչության որևէ այլ անդամ նման պնդումներ չի արել մամուլին (եգիպտացիներին և արաբներին ոչ արիացիներ հայտարարելով): Գերմանիայի կառավարությունը հավաստիացրել է, որ Նյուրնբերգյան օրենքները, ըստ էության, արաբներին հատուկ չեն անվանում ոչ արիացիներ: Հավաստիացում էր, որ, օրինակ, եգիպտացիներին արգելված չէր գերմանացիների հետ ամուսնանալ: Իրականում սա մոլորեցնող պատասխան էր, քանի որ օրենքը տեխնիկապես թույլ էր տալիս եգիպտացի կամ այլ քաղաքացիների ամուսնանալ գերմանացիների հետ, բայց միայն այն պատճառով, որ քաղաքացիությունը որոշիչ գործոն չէր. եթե անձը համարվում էր «գերմանական արյուն» ունեցող և ամուսնանում էր «գերմանական արյուն» ունեցող մեկ այլ անձի հետ, կամ եթե երկուսն էլ «օտարերկրյա արյուն» ունեին, ամուսնությունը թույլատրվում էր. սակայն «գերմանական արյուն» ունեցողների և «օտարերկրյա արյուն» ունեցողների միջև ամուսնություններն արգելված էին. քաղաքացիությունը որոշիչ գործոն չէր:

[[Ամառային օլիմպիական խաղեր 1936|1936 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերում]] արյան և ռասայի իմաստի վերաբերյալ այս շփոթեցնող և [[Ուտիլիտարիզմ|ուտիլիտար]] քննարկումներն իրավական և տեսական հիմք էին ստեղծել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից առաջ և դրա ընթացքում գերմանական ռասայական օրենքները համաձայնեցնելու համար սերտորեն կապված ժողովուրդների հետ, ինչպիսիք են ոչ հրեա սեմիտները (արաբները):

Նացիստական Գերմանիայում արաբ տղամարդկանց և գերմանուհիների միջև հարաբերություններն ու ամուսնություններն առաջացրել են Ռասենպոլիտիկ վարչության թշնամական ուշադրությունը, որի պաշտոնյաները ձգտում էին կանխել նման կապերը և, անհրաժեշտության դեպքում, բանտարկել կամ արտաքսել «վիրավորող» արաբ և մուսուլման տղամարդկանց։ Սուդանում ծնված եգիպտացի բժիշկ Մոհամմեդ Հելմիին արգելվել էր ամուսնանալ իր գերմանացի հարսնացուի՝ Աննի Էռնստի հետ՝ «քամիտ» ([[Քամ]]ի սերունդ՝ ծառայական խավից) լինելու պատճառով։ Հիտլերը իր զինվորական հրամանատարներին ասել էր 1939 թվականին՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց կարճ ժամանակ առաջ.



Ռասիստական միջադեպերի թիրախում են հայտնվել նաև այլ եգիպտացիներ, ինչպես նաև «խառնածինները», որոնք ունեին գերմանական և հյուսիսաֆրիկյան/արաբական ծագում։ Վերջիններս հիմնականում [[Ամլացում|ստերիլիզացվել]] են: Պատերազմի սկզբում Եգիպտոսի քաղաքացիները [[Ներկալում|ներկալվել]] են՝ ի պատասխան Եգիպտոսում գերմանացիների ներկալման։ [[Ֆրանսիական ռազմագործողություն|Ֆրանսիայի ճակատամարտում]] ֆրանսիական ուժերի կողքին կռվելուց հետո տասնյակ հազարավոր ֆրանսիական գաղութային զինվորներ բանտարկվել են:

Այնուհետև, 1940 թվականի ամռանը և կրկին 1941 թվականի փետրվարին, անգլո-իրաքյան պատերազմի ժամանակ, [[Ամին ալ Հուսեյնի|Ամին ալ-Հուսեյնին]] նացիստական Գերմանիայի կառավարությանը ներկայացրել է գերմանա-արաբական համագործակցության մասին հռչակագրի նախագիծ, որը պարունակում էր մի կետ, որտեղ ասվում էր, որ [[Ազգային շարժում|արաբները]] ժողովրդական աստվածներ են՝ հրեաներից վերադաս, նույնիսկ եթե երկուսն էլ [[սեմիտներ]] են:



Հիտլերը, հիշելով Հուսեյնիին, նշել է, որ «իր նախնիների մեջ կա մեկից ավելի արիացի և մեկը, ով կարող է սերել լավագույն հռոմեական տոհմից»։ 1942 թվականի հոկտեմբերի 23-ին նացիստական Գերմանիայի արաբալեզու քարոզչական «Բեռլինը արաբերենով» կայանը Եգիպտոս է ուղարկել հետևյալ հաղորդումը, որում ներկայացված էր Գրոսի պատասխանը «Նորին գերազանցություն Իրաքի վարչապետին», այն բանից հետո, երբ Ռաշիդ Ալի ալ-Գայլանին պաշտոնական աղբյուրից պատասխան էր խնդրել արաբական ռասայի գերմանական դիտարկման վերաբերյալ։



Իրականում քարոզչությունը զգալիորեն տարբերվում էր խտրական ռասայական օրենքներից և արտաքսման սպառնալիքներից, որոնց ենթարկվում էին Գերմանիայում արաբ ուսանողները, ինչպես նաև նացիստների հայտարարություններից, որոնք նախատեսված չէին Մերձավոր Արևելքում քարոզչության համար, հենց Վալտեր Գրոսի գլխավորած ռասայական նախարարության ներքո, ով անձամբ սպառնացել էր գերմանացի պաշտոնյայի դստերը՝ մի թուրքի հետ սիրավեպի համար, որը համարվում էր «մերձավորարևելցի» և օտարերկրացի, և դիվանագիտական միջադեպ էր առաջացրել Թուրքիայի հետ։

1940 թվականի [[Ֆրանսիական ռազմագործողություն|Ֆրանսիայի ճակատամարտի]] ժամանակ ֆրանսիական բանակի արաբ գաղութային զորքերը հաճախ դարձել են սպանության և այլ նվաստացուցիչ վերաբերմունքի թիրախ, ինչպես մանրամասն նկարագրում է Հանս Հաբեն իր գրքում, ինչպես նաև այլ կոտորածների, ինչպիսիք են ԷՍԷՍ-ի «Տոտենկոպֆ» 3-րդ տանկային դիվիզիայի կողմից մարոկկացի ռազմագերիների ռասայական դրդապատճառներով սպանությունները Սամբրե գետի և Կամբրեի մարտերի ժամանակ ԷՍԷՍ-ի «Տոտենկոպֆ» (Մեռած գլուխ) դիվիզիայի դեմ։ 

Ֆաշիստական Իտալիայի և Նացիստական Գերմանիայի քարոզչական ջանքերը ընկալելի են եղել արաբական և իսլամական քաղաքական և մտավորական վերնախավի փոքրամասնության շրջանում, սակայն բավականաչափ մեծ չէին 1942 թվականին Հյուսիսային Աֆրիկայում պատերազմի կշեռքի նժարը փոխելու համար։ Եթե Առանցքի ուժերը հաղթեին արշավում, այդ փոքրամասնությունը, հավանաբար, կհամագործակցեր Գերմանիայի կողմից [[Եգիպտոս]]ի և, հնարավոր է, [[Պաղեստին]]ի օկուպացիայի հարցում:

Երբեմն Ռասենպոլիտիկ վաչությունը որևէ ռասիստական մոլեռանդ հրապարակավ հանդես էր գալիս  գերմանացիների և արաբների (քանի որ նրանք սեմիտներ էին) միջև ռասաները խառնելու դեմ։ Եթե և երբ դա տեղի էր ունենում, դա խնդիրներ էր առաջացնում գերմանացի դիվանագետների և զինվորների համար իրենց քարոզչական արշավներում՝ արաբներին և մուսուլմաններին համոզելու համար, որ նացիստական Գերմանիան և Առանցքի ուժերն իրենց ընկերներն ու բնական դաշնակիցներն են միջազգային կոմունիզմի, բրիտանական գաղութատիրության և [[Հրեական հարց|հրեական հարցի` «հուդենֆրագեի]]» դեմ։ Նրանք պահանջում էին, որ իրենց սպաները զգույշ լինեն մինչև պատերազմում հաղթանակ տանելը։

Այսպես ասած, Արտաքին գործերի նախարարության արխիվները ցույց են տալիս, որ այն ժամանակ, երբ Հյուսիսային Աֆրիկայի կորպուսը տարածում էր նացիստական ռադիոհաղորդումներ և թռուցիկներ, որոնք հռչակում էին Գերմանիայի համակրանքն ու աջակցությունն արաբական անկախությանն ու ազատությանը, Ռասենպոլիտիկ վարչության նացիստ պաշտոնյաները և տարբեր համալսարանական պաշտոնյաներ վճռականորեն տրամադրված էին կանխելու արաբական երկրներից «օտարերկրյա» (artfremder) ուսանողների շարունակական անձնական հարաբերությունները գերմանացի կանանց հետ՝ չեղարկելով նրանց գերմանական համալսարաններում սովորելու թույլտվությունը։ Արտաքին գործերի նախարարության պաշտոնյա Ֆրից Գրոբբան, որը պատասխանատու էր նախկին իրաքցի քաղաքական գործիչ Ռաշիդ Ալի ալ-Գայլանիի (Առանցքի կողմնակից) հետ կապի համար, համաձայն էր, որ պատերազմի ժամանակ արաբ ուսանողներին արտաքսելը նույնպես բացառված էր։ Արտաքսումը պետք է լիներ չեզոք երկիր, որտեղ ուսանողները «կհայտնվեին թշնամական հետախուզական ծառայությունների ձեռքում»:

Պատմաբան Գերհարդ Հյոփի խոսքով՝ նացիստական [[Նացիստական համակենտրոնացման ճամբարներ|համակենտրոնացման ճամբարներում]], այդ թվում՝ [[Օսվենցիմ]]ում  (34), [[Բերգեն-Բելզեն]]ում (21), [[Բուխենվալդ]]ում (148), [[Դախաու (համակենտրոնացման ճամբար)|Դախաուում]] (84), [[Ֆլոսենբյուրգ համակենտրոնացման ճամբար|Ֆլոսենբուրգում]] (39), Գրոս-Ռոզենում (12), Հինցերտում (3), [[Մաուտհաուզեն (համակենտրոնացման ճամբար)|Մաութհաուզենում]] (62), Միտելբաու-Դորայում (39), Նացվեյլերում (37), Նոյենգամեում (110–73՝ Ալդերնիի արբանյակային ճամբարում), [[Ռավենսբրյուկ|Ռավենսբրուկում]] (25), Զաքսենհաուզենում (42) և այլուր, կար 450 արաբ կալանավոր։ Կալանավորների մեծ մասը Ֆրանսիայում բնակվող ալժիրցիներ են եղել, որոնց օգտագործել են նացիստական ստրկական աշխատանքի համար։ Արաբներից հինգից մեկը չի գոյատևել ճամբարներում, իսկ մեկը՝ Մոհամեդ Բուայադ անունով [[Մարոկկո|մարոկկացի]], սպանվել է Մաութհաուզենի գազային խցիկում՝ ազատագրումից ընդամենը տասնմեկ օր առաջ։

Զաքսենհաուզեն համակենտրոնացման ճամբարի նախկին բանտարկյալ Ջոզեֆ Ռ.-ն վկայել է «Ալի» անունով մի «արաբի մասին, որն ընդհանրապես գերմաներեն չէր կարողանում խոսել».

<blockquote>Սառը ձմեռ էր, և «Ալին» ստիպված էր ժամերով կանգնած մնալ դրսում, որտեղ նրա վրա սառը ջուր էին լցնում, նրան հարվածում էին բռունցքներով ու ոտքերով։ «Ալին» այդ ժամանակ մոտ 45 տարեկան էր, և դրան, անշուշտ, նա չէր կարող դիմանալ։ Բայց ես չգիտեմ, թե այդ ժամանակ որ ԷՍԷՍ-ականն էր դա արել «Ալիի» հետ»:</blockquote>

=== Սլավոններ ===
Դեռևս [[Առաջին համաշխարհային պատերազմ]]ի տարիներին Հիտլերը սլավոններին համարում էր պարզունակ ենթամարդիկ և այդ պատճառով ատում էր Գերմանիայի դաշինքը [[Ավստրո-Հունգարական կայսրություն|Ավստրո-Հունգարիայի]] հետ։ Իր այնպիսի աշխատություններում, ինչպիսիք են ''[[Իմ պայքարը|«Իմ պայքարը»]]'' և ''«Երկրորդ գիրքը»'', Հիտլերը մեղադրում էր սլավոններին գործող կառավարություն ձևավորելու անկարողության մեջ։ Բացի այդ, Հիտլերը կարծում էր, որ լեհերի նման սլավոնները կրթության արժանի չեն։

[[Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն|Խորհրդային Միության]] կազմավորման հետ մեկտեղ Հիտլերի թշնամանքը Ռուսաստանի դեմ կտրուկ աճել էր՝ երկիրը դիտարկելով որպես համաշխարհային հրեական դավադրության բազա։ Դեռևս 1934 թվականին [[Իոսիֆ Ստալին]]ը կասկածելով [[նացիստական Գերմանիա]]յին սլավոնական բնակչության դեմ ռասայական պատերազմ կազմակերպելու մեջ՝ այդ մասին հրապարակավ հայտնել էր 17-րդ կոմունիստական կուսակցության համագումարի ժամանակ։ Ռուսների ռասայական թերարժեքության վերաբերյալ Հիտլերի համոզմունքներն անձամբ համոզել էին նրան, որ [[Բարբարոսա (ռազմական գործողություն)|Գերմանիան հաջողությամբ կներխուժի Խորհրդային Միություն]]։ ''[[Օսթ (գլխավոր պլան)|«Գլխավոր պլան Օստ»]]'' -ի իրականացման ընթացքում նացիստները բազմաթիվ խտրական օրենքներ են կիրառել սլավոնական բնակչության նկատմամբ։ Ավելին, Հիտլերը բազմաթիվ հրահանգներ է հրապարակել, որոնք արգելում էին սլավոններին մուտք գործել կրթության, առողջապահության և հիգիենայի ծառայություններ։

Հիտլերի արիական «գերիշխող ռասայի» (''Herrenvolk)'' ընկալումը բացահայտորեն բացառում էր [[սլավոններ]]ի մեծամասնությանը, համարելով նրանց վտանգավոր հրեական և ասիական ազդեցություններ կրողներ: Դրա պատճառով նացիստները սլավոններին հայտարարել են [[Կիսամարդ|«ենթամարդ» կամ «կիսամարդ»]] (''Untermenschen)''։ Բացառություններ եղել են սլավոնների փոքր տոկոսի համար, որոնց նացիստները համարում էին գերմանացի գաղութարարների սերունդ և, հետևաբար, պիտանի էին գերմանացման՝ արիական ժողովրդի կամ ազգի մաս համարվելու համար։  Հիտլերը հայտարարել էր, որ [[Ժնևի կոնվենցիաներ]]ը կիրառելի չեն սլավոնների նկատմամբ, քանի որ նրանք ենթամարդիկ են, և այդպիսով գերմանացի զինվորներին թույլատրվում էր անտեսել Ժնևի կոնվենցիաները [[Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ]]ի ժամանակ սլավոնների նկատմամբ։

Հիտլերը սլավոններին անվանել է «նապաստակների ընտանիք», ինչը նշանակում էր, որ նրանք էությամբ դատարկապորտ և անկազմակերպ են։  [[Նացիստական Գերմանիա]]յի քարոզչության նախարար [[Յոզեֆ Գեբելս]]ը լրատվամիջոցներին ստիպել է խոսել սլավոնների մասին որպես պարզունակ կենդանիների, որոնք սիբիրյան տունդրայից էին և նման էին գարշելի մռայլ ալիքի։ Սլավոնների՝ որպես ոչ արիացիներ, որպես ստորադաս լինելու նացիստական գաղափարը Արևելյան Եվրոպայում գերմանացիների և այլ գերմանական ժողովուրդների համար «կենսական տարածք» (Lebensraum) ստեղծելու օրակարգի մի մասն է եղել, որը սկսվել էր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ [[Օսթ (գլխավոր պլան)|«Օսթ» գլխավոր պլանի]] շրջանակներում. միլիոնավոր գերմանացիներ և այլ գերմանական բնակիչներ պետք է տեղափոխվեին Արևելյան Եվրոպայի նվաճված տարածքներ, մինչդեռ սլավոնական բնիկ բնակիչները պետք է ոչնչացվեին, տեղահանվեին կամ ստրկացվեին:  ''[[Օսթ (գլխավոր պլան)|«Օսթ»]]'' գլխավոր պլանի իրականացման ընթացքում նացիստները բազմաթիվ խտրական օրենքներ են կիրառել սլավոնական բնակչության նկատմամբ: Ավելին, Հիտլերը բազմաթիվ հրահանգներ էր տվել, որոնք արգելում էին սլավոններին մուտք գործել կրթության, առողջապահության և հիգիենայի ծառայությունների ոլորտներ:



Հակասլավոնականությունն իր նախադեպն ունեցել է գերմանական հասարակությունում նաև Հիտլերի կառավարումից առաջ, բայց սլավոնների դեմ նացիստական ռասիզմը հիմնված էր նաև [[Գիտական ռասիզմ|գիտական ռասիզմի]] վարդապետությունների վրա: Ըստ պատմաբան Ջոն Քոնելիի՝  [[Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ]]ի ժամանակ [[սլավոններ]]ի դեմ նացիստական քաղաքականությունը չի կարող ''լիովին'' բացատրվել նացիստների կողմից հաստատված ռասիստական տեսություններով՝ պատերազմի ընթացքում տեղի ունեցած հակասությունների և [[օպորտունիզմ]]ի պատճառով: Հիտլերը սլավոններին, հիմնականում լեհերին, [[ռուսներ]]ին, [[Սերբեր|սերբերին]], [[Բելառուսներ|բելառուսներին]], [[ուկրաինացիներ]]ին և [[Չեխեր|չեխերին]], դասակարգել է որպես ''[https://www.oxfordreference.com/display/10.1093/oi/authority.20110803114815156 անտերմենշեն]'' ([[Կիսամարդ|ենթամարդիկ]], նացիստական ​​տերմին «ստորադաս» ռասաների համար, այսինքն՝ սլավոնների և հրեաների):

Մինչև 1939 թվականի պատերազմի սկսվելը, առաջատար նացիստների մտքում սլավոնների մասին որպես ստորադաս խմբի մասին միայն մշուշոտ պատկերացում է եղել։ Պատերազմի հետագա ընթացքում է պարզվել, թե որքանով են ստորադաս։ Նացիստները, և նույնիսկ հասարակ մարդիկ, կարծում էին, որ [[Արևելյան Եվրոպա]]ն, մասնավորապես [[Սլավոնական լեզուներ|սլավոնախոս]] տարածքները, Եվրոպայի ամենաստորադաս ռասայական մասն էր և շատ տարբեր էր Եվրոպայի մնացած մասից։

Բացի նրանց ստորադաս համարելուց, նացիստները սլավոններին նաև դիտում էին որպես [[Հրեական բոլշևիզմ|հրեա-բոլշևիզմի]] գործակալներ։ 1941 թվականին ''[[:de:Zeitschrift für Geopolitik|Zeitschrift für Geopolitik]]'' ամսագրում հրապարակված «Արևելյան աշխարհի հոգեբանության մասին» («''Zur Psychologie des Ostraumes''») վերնագրով հոդվածում նացիստ հոգեբան Գուստավ Ռիչարդ Հեյերը սլավոններին բնութագրել է որպես «բնական ստրուկներ», որոնք հակված էին ստրկության՝ բնակվելով Արևելյան Եվրոպայում՝ վայրի բնության նման պարզունակ վիճակում։ Ըստ Հեյերի՝ գերմանացիները [[Արևելյան Եվրոպա]]յի համար «[[Պրոմեթևս]]ի» դեր ունեն:

Գյունտերն իր ''«Եվրոպայի ռասայական գիտությունը»'' գրքում գրել է, որ սլավոնները սկզբնապես սկանդինավյան են եղել, բայց դարերի ընթացքում խառնվել են այլ ռասաների հետ: ''«Եվրոպական պատմության ռասայական տարրերը»'' գրքում նա գրել է. «Եվրոպայի արևելքում նկատվում է Կենտրոնական Եվրոպայի ռասայական խառնուրդների աստիճանական անցում գերազանցապես Արևելաբալթյան և [[Մոնղոլոիդ ռասա|ներքին ասիական]] շրջաններ... արևելաբալթյան և ներքին ասիական ֆիզիկական բնութագրերի նմանության պատճառով հաճախ դժվար է կտրուկ սահման գծել այս երկու ռասաների միջև»: Նա նշել է, որ սկանդինավյան ռասան աչքի է ընկնում [[Վիսլա|Վիստուլայի]], [[Նևա]]յի, [[Արևմտյան Դվինա|Դվինայի]] և հարավային [[Վոլին|Վոլհինիայի]] երկայնքով, բայց ավելի հարավ և արևելք Արևելաբալթյան ռասան ավելի տարածված է դարձել, և վերջապես որոշ շրջաններում «ուժեղ ներքին ասիական խառնուրդ» է եղել: Ռուսախոս շրջաններում նա գնահատել է, որ սկանդինավյանները կազմում են 25-30 տոկոս: Լեհական շրջաններում Արևելաբալթյան ռասայի, Ալպյան ռասայի և ավելի արևելքում Ներքին Ասիայի ռասայի աճ է գրանցվել:

Գյունտերը, որը մեծ ազդեցություն է ունեցել Հիտլերի և նացիստական գաղափարախոսության վրա, ուսումնասիրել և գրել է սլավոնների ենթադրյալ ռասայական ծագման մասին: Նա եզրակացրել է, որ սլավոնները սկզբնապես սկանդինավյան են եղել, բայց դարերի ընթացքում այլ ռասաների հետ խառնվելուց հետո նրանք ի վերջո հիմնականում դարձել են արևելաբալթյան ռասայի ներկայացուցիչ: Այնուամենայնիվ, որոշ լեհեր և այլ սլավոններ համարվում էին բավականաչափ սկանդինավյան խառնուրդ ունեցողներ՝ գերմանացվելու համար, քանի որ ենթադրաբար սերում էին վաղ սլավոնների սկանդինավյան իշխող դասից: Նա գրել է, որ դեպի ավելի արևելք ավելի ակնառու է դառնում «ներքին ասիական» ռասայական ծագումը:  Նա լեհերի և այլ սլավոնների մասին, որոնք հիմնականում արևելաբալթյան ռասայից են, գրել է, որ նրանք մտավորապես դանդաղաշարժ են, կեղտոտ և երկարաժամկետ պլանավորման անկարող: Նա նաև պնդել է, որ արևելաբալթյան ռասան է պատճառը, որ որոշ գերմանական շրջաններում «հանցագործության մեծ մասնաբաժին» կար:

Հիմլերը դեռևս 1920-ականներին ''Արտամանյան լիգա'' (, «գյուղատնտեսության մարդ» միություն) հակասլավոնական, հողագարծությանը վերադառնալուն ուղղված ագրարային և [[Ազգային շարժում|ազգային շարժման]] անդամ է եղել և գրել է.

Հիտլերը ''Mein Kampf-'' ում գրել է, որ Գերմանիայի «կենսական տարածքը» (Lebensraum) լինելու է Արևելյան Եվրոպայում.


Հիտլերն իր չհրատարակված ''«Երկրորդ գրքում»'' գրել է, որ Նացիստական կուսակցության արտաքին քաղաքականությունը հիմնված է գերմանացի ժողովրդի համար ''[[կենսական տարածք]]'' (Lebensraum) ապահովելու վրա.


Նույն գրքում նա գրել է, որ բռնակցված տարածքների ժողովուրդները չեն գերմանացվելու։


Գերմանացիների համար «կենսական տարածքի» (''Lebensraum)'' ձեռքբերումն արդարացնելու համար նացիստները հետագայում սլավոններին դասակարգել են որպես ռասայական առումով ստորադաս «ասիական-բոլշևիկյան» հորդա:

Պատերազմի ժամանակ [[Գեստապո]]ն հետապնդել է գերմանացիների և Արևելյան Եվրոպայի ժողովուրդների միջև սեռական հարաբերությունները՝ «գերմանական ազգի ռասայական ամբողջականության համար ռիսկերից» խուսափելու պատճառով։  Սակայն զինվորները պարբերաբար բռնաբարել են ուկրաինացի, բելառուս և ռուս կանանց և աղջիկներին, նախքան նրանց գնդակահարելը։  Արևելյան Եվրոպայի շատ կանայք նույնպես առևանգվել և ստիպված աշխատել են [[Հասարակաց տուն|հասարակաց տներում]]:

Հիմլերը « ''Մտորումներ Արևելքում օտար ռասաների ժողովուրդների նկատմամբ վերաբերմունքի մասին»'' վերնագրով գաղտնի հուշագրում մեկնաբանել է Արևելյան Եվրոպայում գերմանական արյուն ունեցող երեխաների բռնի գերմանացումը.

Նույն հուշագրում Հիմլերը նշել է, որ Արևելքում ոչ գերմանական բնակչության ապագան կլինի հետևյալը.


Հիմլերը [[սլավոններ]]ին դասակարգել է որպես «անասնական ''[[Կիսամարդ|ունտերմենսչեններ]]''», իսկ հրեաներին համարել է « ''ունտերմենսչենների'' վճռորոշ առաջնորդ»։ 1941 թվականին Հիմլերը պաշտպանել է այն տեսակետը, որ միացված տարածքներում «ստեղծվի պատնեշ սլավոնական ազգերի դեմ՝ գերմանացի և գերմանական ծագում ունեցող ֆերմերների բնակեցման միջոցով»։ Հիմլերը հայտարարել է, որ Արևելյան Եվրոպայի գերմանացումը լիովին կավարտվի, երբ «Արևելքում ապրեն միայն իրապես գերմանական արյուն ունեցող մարդիկ»։

[[Հայնրիխ Հիմլեր|Հիմլերը]] 1943 թվականին (հոկտեմբերի 4-6) իր [[Պոզնան]]ի ելույթներում ասել է.


Պատմաբան Մարկ Մազոուերը նշում է սլավոնների մասին նացիստական ռասայական տեսությունների որոշ անհամապատասխանություններ կամ տատանումներ.

<blockquote>
Հիտլերն ինքը կարծում էր, որ Հիմլերի ռասայական միստիցիզմն անիրագործելի է, և, չնայած թշնամաբար էր տրամադրված [[սերբեր]]ի և ընդհանուր առմամբ ռուսների նկատմամբ, բայց այլ կերպ էր վերաբերվում սլավոնական մյուս խմբերին։ Նա գովաբանում էր չեխերին որպես «աշխատասեր և խելացի աշխատողներ» և ենթադրում, որ կապուտաչյա ուկրաինացիները կարող են լինել «գերմանական գյուղացիական ցեղերի ժառանգներ, որոնք երբեք չեն գաղթել»։ Իրականում, նա համաձայնվում էր այն տեսակետի հետ, որը տարածված է գերմանացի մարդաբանների շրջանում, որ ռասայական առումով գոյություն չունի «սլավոններ» կատեգորիա. դա լեզվական տերմին է, ոչ ավելին։ Դա չի խանգարել դրա շարունակական օգտագործմանը։ Սակայն դա օգնում է բացատրել, թե ինչու է Ֆյուրերը թույլ տվել Հիմլերին և Ֆորստերին, որ յուրաքանչյուրն իր ձևով սահմանի գերմանականությունը:
</blockquote>

==== Բուլղարացիներ ====
[[Յոզեֆ Գեբելս]]ը 1938 թվականի դեկտեմբերի 14-ին իր օրագրում գրել է, որ [[բուլղարներ]]ը «քաջ ժողովուրդ են և նաև մեր ընկերները»։ Պատերազմի ժամանակ Հիտլերը նշել է. «[[բուլղարներ]]ին սլավոններ անվանելը մաքուր անհեթեթություն է. սկզբում նրանք [[Թյուրքեր|թյուրք ցեղեր]] էին», բայց դեռևս նրանց համարել է ռասայական առումով «ստորադաս», ինչպես նաև ուկրաինացիներին, արևելաեվրոպացի հրեաներին և խորհրդային ռուսներին։  Հիտլերը չի վստահել Բուլղարիային. 1942 թվականի մարտին նա նույնիսկ հայտարարել է, որ «նախընտրում է թուրքերին բուլղարներից», բայց օգոստոսին ասել է, որ Բուլղարիան «դաշնակից է, որի վրա մենք կարող ենք հույս դնել թուրքերի դեմ»։ 

Բուլղարիայի հետ նացիստական «դաշինքը» մասամբ պայմանավորված էր ցար Բորիս III Բուլղարացու նկատմամբ նրա հիացմունքով, և մասամբ՝ գաղափարական փոխզիջմամբ, որը քաղաքականապես նպատակահարմար էր՝ հաշվի առնելով Գերմանիայի կողմից Բուլղարիայի հետ համագործակցության անհրաժեշտությունը։

==== Խորվաթներ ====
Հիտլերը [[խորվաթներ]]ի մասին սեղանի շուրջ զրույցի ժամանակ նկատել է.


Խորվաթական ֆաշիստական [[Ուստաշներ|Ուստաշե]] կառավարությունը մերժել է այն գաղափարը, որ խորվաթները սերում են սլավոնական ցեղերից և հաստատել այն գաղափարը, որ նրանք սերում են գերմանական գոթական ցեղերից:  1941 թվականի ապրիլի 30-ին կառավարությունն ընդունել է երեք ռասայական օրենքներ՝ 

* «Ռասայական ծագման մասին իրավական հրամանագիր»
* «Արիական արյան և խորվաթ ժողովրդի պատվի պաշտպանության մասին իրավական հրամանագիր» 
* «Քաղաքացիության մասին իրավական դրույթ»: 

Այս պնդումներին չնայած, նացիստական պետությունը շարունակել է խորվաթներին դասակարգել որպես «ենթամարդիկ»:

==== Բոսնիացիներ ====
Հիմլերի ռոմանտիկ պատկերացումները [[բոսնիացիներ]]ի մասին, հավանաբար, նշանակալից էին ''SS Handschar''-ի 13-րդ Վաֆեն լեռնային դիվիզիայի (1-ին խորվաթական) և ''SS Kama''-ի 23-րդ Վաֆեն լեռնային դիվիզիայի (2-րդ խորվաթական) ստեղծման գործում:  Այնուամենայնիվ, 1942 թվականի նոյեմբերի 1-ի հուշագիրը նաև ցույց է տալիս, որ առաջատար մուսուլման ինքնավարներն արդեն առաջարկել էին ստեղծել ԷՍԷՍ-ի կամավորական ստորաբաժանում` ''Waffen-SS'', գերմանական հրամանատարության ներքո:  Հիմլերն անձամբ հիացած էր իսլամական [[հավատ]]քով և կարծում էր, որ իսլամը ստեղծում է անվախ զինվորներ:  Նա նրանց դաժանությունը գերադասելի էր համարում [[քրիստոնյաներ]]ի ազնվությունից և կարծում էր, որ նրանց մարտական որակները պետք է հետագայում զարգացվեն և կիրառվեն:  Նա կարծում էր, որ մուսուլման տղամարդիկ կդառնան ԷՍԷՍ-ի կատարյալ զինվորներ, քանի որ իսլամը «խոստանում է նրանց դրախտ, եթե նրանք կռվեն և զոհվեն մարտում»:

==== Չեխեր ====
Նացիստների կողմից [[Բոհեմիա|Բոհեմիայի]] և [[Մորավիա|Մորավիայի]] պրոտեկտորատի հռչակումից հետո՝ 1939 թվականի մարտի 16-ին, տեղակալ Սուդետյան երկրամասի ներկայացուցիչ Կարլ Ֆրանկը սահմանել է «գերմանացուն».



Նացիստները նպատակ ունեին գերմանացնել Բոհեմիայի և Մորավիայի տարածքները։ [[Չեխեր]]ի և գերմանացիների միջև սեռական հարաբերությունների և ամուսնությունների հարցը խնդրահարույց էր։  Նացիստները չէին արգելում չեխերի և գերմանացիների միջև ամուսնությունները, և ոչ մի օրենք չէր արգելում հրեաներին ամուսնանալ չեխերի հետ։  Չեխ տղամարդկանց հետ ամուսնացող գերմանացի կանայք կորցնում էին իրենց Ռայխի քաղաքացիությունը, մինչդեռ գերմանացի տղամարդկանց հետ ամուսնացող չեխ կանանց թույլատրվում էր դառնալ գերմանական ''Ֆոլկի'' մաս։

Չնայած Հիտլերը չեխերին համարում էր մոնղոլական ծագում ունեցող, 1940 թվականին Բոհեմիայի և Մորավիայի պրոտեկտորատի լիակատար գերմանացման գաղափարի համաձայն՝ նա համաձայն էր ռասայական մարդաբանների հետ, որ չեխերի մինչև 50%-ը պարունակում էր բավարար քանակությամբ սկանդինավյան արյուն, որպեսզի նրանք կարողանային գերմանացվել, մինչդեռ «մոնղոլոիդ տեսակները» և չեխ մտավորականությունը չպետք է գերմանացվեին և պետք է «զրկվեին իրենց իշխանությունից, վերացվեին և երկրից դուրս վտարվեին բոլոր տեսակի մեթոդներով»:

1941 թվականին Հիտլերն իր քարոզչության նախարար [[Յոզեֆ Գեբելս|Գեբելսի]] հետ զրույցում գովաբանել է  «չեխերի աշխատասիրությունն ու հնարամտությունը», իսկ մեկ տարի անց նշել, որ չեխերը «աշխատասեր և խելացի աշխատողներ» են:

==== Լեհեր ====


Հիտլերը [[լեհեր]]ին համարել է օտար ռասա։ Նա քննադատում էր էթնիկ լեհերին գերմանացնելու նախկին փորձերը՝ ''«Իմ պայքարը»'' գրքում պնդելով, որ լեհերի ռասայական թերարժեքությունը կթուլացնի գերմանական ազգը։

Գյունտերը Հյուսիսային Լեհաստանը համարում էր հիմնականում սկանդինավյան և կարծում էր, որ սկանդինավյան ռասան կարելի է գտնել վերին դասերի շրջանում։

Գերմանացի ռասիստ տեսաբանների շրջանում ազդեցիկ դեմք՝ Օտտո Ռեխեն, որը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ դարձել էր օկուպացված Լիպսկում գտնվող Ռասայական և էթնիկական գիտությունների ինստիտուտի տնօրեն, պաշտպանում էր լեհ ազգի [[ցեղասպանություն]]ը։ Իր պաշտոնում նա գրել է, որ էթնիկ լեհերն «անհաջող խառնուրդ» են, որը բաղկացած է սլավոններից, բալթյաններից և մոնղոլներից, և որ նրանք պետք է ''վերացվեն'' ՝ ''գերմանական ռասայի'' հետ հնարավոր խառնվելուց զերծ պահելու համար։  Երբ Գերմանիան ներխուժել էր Լեհաստան, նա գրել է. «Մեզ անհրաժեշտ է Ռաում (տարածություն), բայց և ոչ մի լեհական ոջիլ մեր մորթու վրա»։

1939 թվականին Լեհաստանի ներխուժումից հետո նացիստական քարոզչությունը լեհերին սկսել է ներկայացնել որպես ենթամարդ։ 1939 թվականի հոկտեմբերի 24-ին, Քարոզչության նախարարությունում կայացած հանդիպումից հետո, հրապարակվել է Նացիստական Գերմանիայի Քարոզչության նախարարության թիվ 1306 հրահանգը, որում ասվում էր. «Նույնիսկ գերմանացի կաթնավաճառուհուն պետք է պարզ լինի, որ լեհ լինելը հավասար է ենթամարդ լինելուն։ Լեհերը, հրեաները և գնչուները նույն ստորին մակարդակի վրա են... Սա պետք է ներկայացվի որպես ''[[լեյտմոտիվ]]'', և ժամանակ առ ժամանակ՝ գոյություն ունեցող հասկացությունների տեսքով, ինչպիսիք են «լեհական տնտեսությունը», «լեհական ավերածությունը» և այլն, մինչև Գերմանիայում որևէ մեկը չտեսնի որևէ լեհի, լինի դա գյուղատնտեսական աշխատող, թե մտավորական` որպես վնասատուներ»։  

Գեբելսն ու Հիտլերը կարծում էին, որ [[Ասիա]]ն սկսվում է Լեհաստանից։ Գեբելսը 1939 թվականի հոկտեմբերի 10-ին իր օրագրում գրել է, թե ինչ էր Հիտլերը մտածում լեհերի մասին.

1939 թվականի դեկտեմբերին Հիմլերը հայտարարել է, որ ռասայական գնահատումները կարևոր են՝ «նոր բնակեցվող տարածքներում խառնածին տեսակների ի հայտ գալուց խուսափելու համար։ Ես ուզում եմ ստեղծել շիկահեր նահանգ»:

1940 թվականի մայիսի 8-ին ընդունված լեհական հրամանագրերը, որոնք վերաբերում էին Գերմանիայում հարկադիր լեհ աշխատողներին, սահմանում էին, որ ցանկացած լեհ տղամարդ կամ կին պետք է պատժվի գերմանացի տղամարդու կամ կնոջ հետ սեռական հարաբերություն ունենալու համար։  Նացիստական քարոզչությունը թռուցիկներ էր տարածում այն ֆերմերային տների համար, որտեղ բնակվում էին լեհ աշխատողներ և գերմանացիներին տեղեկացնում.


Գերմանացի կանանց, որոնք սեռական հարաբերություններ էին ունենում լեհ աշխատողների հետ, գլուխները սափրում էին, ապա կնոջ պարանոցին ստիպողաբար փակցնում էին պաստառ` նրա հանցագործության մասին մանրամասն նկարագրությամբ և շքերթներ էին անում նրա բնակության վայրում։  1940 թվականից հետո լեհերը պարբերաբար կախաղան էին հանվում առանց դատավարության՝ գերմանացի կանանց հետ սեռական հարաբերություն ունենալու մեղադրանքով։

Պատերազմի ժամանակ Հիտլերը հայտարարել է, որ գերմանացիները չպետք է խառնվեն լեհերի հետ՝ կանխելու համար «գերմանական արյան» փոխանցումը լեհական իշխող դասին։

Նացիստների կողմից օկուպացված Լեհաստանում լեհերի գերմանացումը խնդրահարույց էր, քանի որ տարբեր նացիստներ տարբեր համոզմունքներ ունեին այն մասին, թե ով կարող է գերմանացվել: Չնայած Դանցիգ-Արևմտյան Պրուսիայի ''գաուլայթեր'' և ''Ռայխշտատհալտեր'' Ալբերտ Ֆորստերը պաշտպանում էին լեհերի ոչնչացումը, նա այն լեհերին, ովքեր պնդում էին, որ «գերմանական արյուն» ունեն, մեծ սիրով ընդունում էր որպես գերմանացիներ:  Փորձել պարզել, թե արդյոք այդ լեհերը գերմանական ծագում ունեին, գրեթե անհնար էր, և Նացիստական կուսակցության աշխատակիցների կողմից հարցազրույց վերցրած լեհերն ընդունվում էին ըստ անհատակա արժանիքների՝ առանց որևէ փաստաթուղթ պահանջելու իրենց պնդումներն ապացուցելու համար: Այնուամենայնիվ, այս քաղաքականությունը հակասում էր Հիմլերին և Գերմանիայի կողմից օկուպացված Վարթելանդի տարածքի ''գաուլայթերին'' և ''ռայխշտատհալտեր'' Արթուր Գրայզերին: Հիմլերը և Գրայզերը երկուսն էլ պաշտպանում էին Վարթելանդի լեհերի [[Էթնիկ զտումներ|էթնիկ զտման]] քաղաքականությունը, որպեսզի տարածքը կարողանա վերաբնակեցվել գերմանացիներով:

Հիտլերը յուրաքանչյուր գաուլաեյթերի թույլատրել է իր սեփական տարածքը գերմանացնել այնպես, ինչպես ինքը հարմար կհամարեր՝ «առանց հարցերի»:  Deutsche Volksliste- ի (Գերմանական ազգային ցուցակի) կողմից սահմանված դասակարգումների համաձայն՝ Ֆորստերի օկուպացիայի տակ գտնվող լեհ բնակչության մոտավորապես երկու երրորդը դասակարգվել է որպես գերմանացիներ։

==== Ռուսներ ====
Հիտլերն ''«Իմ պայքարը»'' գրքում գրել է, որ « [[Ռուսներ|Ռուսական]] պետական կազմավորման կազմակերպումը Ռուսաստանում սլավոնների քաղաքական կարողությունների արդյունք չէր, այլ միայն  ստորադաս ռասայի մեջ գերմանական տարրի պետականաստեղծ արդյունավետության հրաշալի օրինակ էր»:  Հիտլերն իր ռասայական հիերարխիայում ռուսներին դասել է լեհերից ավելի ստորադաս։

1941 թվականի մայիսի 19-ին ''Վերմախտի Օբերկոմանդոյի'' (OKW) կողմից Ռուսաստանում զորքերի վարքագծի ուղեցույցների ազդեցությամբ, իր հրամանատարության տակ գտնվող զորքերին ուղարկված հրահանգում 4-րդ տանկային դիվիզիայի գեներալ Էրիխ Հոպները նշել է.



1941 թվականի հունիսի 22-ին [[Բարբարոսա (ռազմական գործողություն)|Խորհրդային Միության վրա հարձակումից]] հետո նացիստները նպատակադրված են եղել ոչնչացնել Խորհրդային Միության ժողովուրդներին։ Հիտլերի հրամանով ''Այնզացխմբերը''  (Einsatzgruppen, օպերատիվ խմբերը) պետք է մահապատժի ենթարկեին բոլոր խորհրդային պաշտոնյաներին, որոնք «ավելի քիչ արժեքավոր ասիացիներ, գնչուներ և հրեաներ» էին։ Նացիստական քարոզչությունը Խորհրդային Միության դեմ պատերազմը ներկայացնում էր որպես ռասայական պատերազմ գերմանացիների և հրեա, [[Գնչուների ցեղասպանություն|գնչուական]] ու սլավոնական ենթամարդկանց միջև։  Նմանապես, այն ռուսներին ներկայացնում էր որպես «ասիական հորդաներ»,  «մոնղոլական փոթորիկ»,  և «ենթամարդիկ»:

Հիմլերը Շտետինում ելույթ է ունեցել Արևելյան ճակատի «Նորդ» մարտական խմբի Waffen SS զինվորների առջև և ասել, որ պատերազմը «գաղափարախոսությունների և պայքարող ռասաների» պայքար է։ Նա պնդում էր, որ սա պայքար է հենց «մեր գերմանական, սկանդինավյան արյան արժեքների վրա հիմնված նացիզմի» և «180 միլիոներորդ ժողովրդի՝ ռասաների և ժողովուրդների խառնուրդի միջև, որոնց անուններն արտասանելն անհնար է», և զինվորները պետք է «կրակեն առանց կարեկցանքի կամ ողորմածության»: Նա հիշեցրել է պատերազմում կռվող զինվորներին, որ նրանք պայքարում են «նույն ենթամարդկանց, նույն ստորադաս ռասաների» դեմ, որոնք 1000 տարի առաջ հայտնվել էին տարբեր անուններով, ընդ որում նաև հավելել է, որ այժմ նրանց անվանում են «բոլշևիզմի քաղաքական դրոշով ռուսներ»:

Գեբելսը 1942 թվականի հուլիսի 19-ին գրել է «Այսպես կոչված ռուսական ոգին» վերնագրով էսսե, որում նա պնդում էր, որ ռուսների համառ վարքը պայմանավորված էր նրանց ազգային բնավորության «կենդանական» լինելով։  Պատմաբան Էդմունդ Դմիտրովը գրել է.

 <blockquote>«Նացիստները կառուցեցին և առաջ մղեցին [[Ռուսաստան]]ի մի պատկեր՝ այն նվաճելու և գաղութացնելու մտադրությամբ... Դրա արմատները կայանում էին հետևյալում.

# հակասլավիզմ և մեծ գերմանական [[իմպերիալիզմ]]՝ ուղղված դեպի Արևելք
# ռասիստական, ռասայական-հիգիենիկ մտածողություն, [[սոցիալական դարվինիզմ]] և դրանից բխող փրկագնման և [[Արդիականացման տեսություն|արդիականացման]] վրա կենտրոնացած ուտոպիաներ
# [[Հակասեմականություն|հակասեմիտիզմ]]
# ռասիստական ​​կատեգորիաներով հիմնված [[շովինիզմ]]
# վաղ շրջանի [[հակակոմունիզմ]] և ժամանակակից հակաբոլշևիզմ՝ որպես [[Հոկտեմբերյան հեղափոխություն|Ռուսաստանի հեղափոխության]] պատասխան:</blockquote>

==== Ուկրաինացիներ ====
Սկզբում Խորհրդային Միության ներխուժումից հետո որոշ [[ուկրաինացիներ]] գերմանացի զինվորներին ընդունել են խորհրդայիններից «ազատագրողներ», սակայն որոշ նացիստներ խաղում էին անկախ ուկրաինական պետություն ստեղծելու գաղափարի հետ: Ուկրաինացիների այդ տեսակետները կարճ են տևել. գերմանական բանակը սկսել էր զանգվածաբար սպանել ուկրաինացիներին։ Հիտլերը և այլ առաջատար նացիստներ արգելել էին Ուկրաինայի ցանկացած անկախություն։ ''Ուկրաինայի Ռայխսկոմիսարիատում'' գտնվող ''Ռայխսկոմիսար'' Էրիխ Կոխը հրապարակավ հայտարարել էր, որ ուկրաինացիները ռասայական առումով ստորադաս են և արգելել էր ենթականերին որևէ սոցիալական շփում ունենալ ուկրաինացիների հետ։  Կոխը նաև հրապարակավ ուկրաինացիներին անվանել է «[[նեգր]]եր»։

Հիտլերը պատերազմի ժամանակ նշել է, որ ուկրաինացիները «ամբողջովին նույնքան անգործ, անկազմակերպ և [[Նիհիլիզմ|նիհիլիստականորեն]] ասիացի էին, որքան մեծ ռուսները»: Այնուամենայնիվ, նա ենթադրել է նաև, որ կապուտաչյա ուկրաինացիները սերում են հին գերմանական ցեղերից:

1943 թվականին Հիմլերը նախատեսել է մի թռուցիկի հրատարակում, որը ներկայացնում էր լուսանկարներ, որոնք պատկերում էին գերմանացիների ենթադրյալ ռասայական գերազանցությունը և ուկրաինացիների ռասայական թերարժեքությունը:

==== Սորբեր ====
[[Նացիստական Գերմանիա]]յի օրոք [[սորբեր]]ը նկարագրվել են որպես գերմանական ցեղ, որը խոսում է սլավոնական լեզվով: Եզրակացվում էր, թե սորբական հագուստը, մշակույթը, սովորույթները և լեզուն ոչնչով չեն վկայում նրանց ոչ գերմանական ծագման մասին: Ռայխը հայտարարել էր, որ իրականում չկան «սորբեր» կամ «լուժիկներ» (տես` [[լուժիկերեն]]), այլ կան միայն վենդախոս (Wendish) գերմանացիներ: Հետևաբար, եթե սորբերը մեծ մասամբ պաշտպանված էին Ռայխի էթնիկ զտումների քաղաքականությունից, «վենդական» սովորույթների և ավանդույթների մշակումը պետք է խրախուսվեր վերահսկման ճանապարհով, և ենթադրվում էր, որ սլավոնական լեզուն կնվազեր բնական պատճառներով: Երիտասարդ սորբերը զորակոչվում էին [[Վերմախտ]] և ուղարկվում ռազմաճակատ: [[Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ]]ի ժամանակ սորբերի խճճված կյանքի օրինակներից են [[Մինա Վիտկոյց]]ի, Մերչին Նովակ-Նեչորնսկու և Յան Սկալայի կյանքի պատմությունները։

Նացիստները փորձել են լիովին ձուլել և գերմանացնել սորբերին:  Նրանց հալածանքները հասել են  գագաթնակետին.  ժխտվում էր նրանց առանձնահատուկ ինքնությունը, մշակույթը և սլավոնական ծագումը՝ նրանց անվանելով «վենդախոս գերմանացիներ»: Նացիստական տիրապետության ներքո սորբիերեն լեզուն և սորբիական մշակույթի ծեսերն արգելվում էին, սորբիերեն և սլավոնական տեղանունները փոխվում գերմանականների, սորբիերեն գրքերն ու տպագրական մեքենաները ոչնչացվում, սորբիական կազմակերպություններն ու թերթերը արգելվում, սորբիական գրադարաններն ու արխիվները փակվում, իսկ սորբիացի ուսուցիչներն ու հոգևորականները արտաքսվում էին գերմանախոս տարածքներ և փոխարինվում գերմանախոս ուսուցիչներով և հոգևորականներով: Սորբական համայնքի առաջատար դեմքերը բռնի կերպով մեկուսացվում էին իրենց համայնքից կամ պարզապես ձերբակալվում: Սորբական ազգային օրհներգն ու դրոշը արգելված էր: Հատուկ [[Վենդյան բաժին]] (**') էր ստեղծվել սորբերի ձուլումը վերահսկելու համար:

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին պլանավորված էր, որ ամբողջ սորբիական բնակչությունը պետք է տեղահանվի Էլզաս-Լոթարինգիայի հանքարդյունաբերական շրջաններ։

### Հրեաներ

Հիտլերն Առաջին համաշխարհային պատերազմում Գերմանիայի պարտության մեղքը բարդել է «ներսից եկած թշնամիների» վրա։ Վերսալի պայմանագրի (1919) հետևանքով առաջացած տնտեսական դժվարությունների պայմաններում Գերմանիայում բնակվող հրեաներին մեղադրել են երկիրը սաբոտաժի ենթարկելու մեջ։ Հետևաբար, նացիստները նրանց դասակարգել են որպես ամենաստորադաս ռասա և օգտագործել են նսեմացնող տերմիններ, ինչպիսիք են՝ «ունթերմենշ» (ենթամարդ) և «շվայն» (խոզ)։ 

Նացիստական ​​քարոզչությունը հաստատում էր հակասեմական «Դանակով մեջքից» դավադրության տեսությունը, որը պնդում էր, որ գերմանացիները չեն պարտվել Առաջին համաշխարհային պատերազմում, այլ դավաճանվել են գերմանացի քաղաքացիների, մասնավորապես՝ հրեաների կողմից։

1920 թվականի փետրվարի 24-ին Հիտլերը հայտարարել է Նացիստական ​​կուսակցության 25 կետից բաղկացած ծրագիրը։ 4-րդ կետում ասվում է. «Պետության քաղաքացի կարող են լինել միայն ազգի անդամները։ Միայն գերմանական արյուն ունեցողները՝ անկախ նրանց դավանանքից։ Հետևաբար, ոչ մի հրեա չի կարող լինել ազգի անդամ»։

Իր աշխատություններում, օրինակ՝ «Հրեա ժողովրդի ազգաբանություն» («Rassenkunde des jüdischen Volkes») աշխատությունում, Գյունտերը գրել է, որ հրեաները հիմնականում պատկանում են «Մերձավոր Արևելքի ռասային» (հաճախ հայտնի է որպես «արմենոիդ ռասա»): Նա կարծում էր, որ հրեաները այնքան են խառը դարձել ռասայական առումով, որ հնարավոր է նրանց համարել «երկրորդ կարգի ռասա»: Նա աշկենազի հրեաներին նկարագրել է որպես մերձավորարևելցիների, արևելցիների, արևելաբալթյան ժողովուրդների, ներքին ասիացիների, սկանդինավյան ժողովուրդների, քամիտների և սևամորթների խառնուրդ, իսկ սեֆարդյան հրեաներին՝ որպես արևելցիների, մերձավորարևելցիների, միջերկրածովյան ժողովուրդների, քամիտների, սկանդինավյան ժողովուրդների և սևամորթների խառնուրդ: Գյունտերը պնդում էր, որ խազարների դավանափոխությունը հուդայականության կազմում է աշկենազի հրեաների ռասայական կազմի ևս մեկ արտաքին տարր, որով ամրապնդվել է դրա մերձավորարևելյան բաղադրիչը: Նա նաև կարծում էր, որ հրեաներն ունեն ֆիզիկական բնութագրեր, որոնք տարբերվում են եվրոպացիների ֆիզիկական բնութագրերից: Հրեաների ռասայական ծագման վերաբերյալ եզրակացություններ անելուց հետո Գյունտերը սկսել է մշակել տեսություններ այն մասին, թե ինչու են հրեաներն այդքան տարբերվում որպես ժողովուրդ և ինչով են տարբերվում եվրոպական ժողովուրդներից. նա գրել է, որ դա պայմանավորված է նրանց տեսքով, խոսելաձևով, ժեստերով և հոտառությամբ։

1934 թվականին նացիստները հրատարակել են «Ինչո՞ւ արիական օրենք» վերնագրով մի թռուցիկ, որում նրանք  փորձել են արդարացնել ոչ հրեա գերմանացիներին հրեա գերմանացիներից տարանջատելը։

1935 թվականին նացիստները հայտարարել են Նյուրնբերգյան օրենքների ընդունման մասին, որոնցով արգելում էր սեռական հարաբերությունները և ամուսնությունները ոչ հրեա գերմանացիների և հրեա գերմանացիների միջև։ Օրենքներում նաև նշվում էր, որ հրեաներին արգելվում է իրենց տնային տնտեսություններում աշխատանքի ընդունել 45 տարեկանից փոքր ոչ հրեա գերմանացիների, ինչպես նաև հրեաներին արգելվում է օգտագործել նացիստական խորհրդանիշները` բարձրացնել Ռայխի դրոշ կամ ազգային դրոշը, ինչպես նաև հրեաներին չէր թույլատրվում կրել Ռայխի գույները։

### Գնչուներ

[thumb|upright 1.5|[Ռոբերտ Ռիտեր|Ռոբերտ Ռիտտերը հարցազրույց է վերցնում մի գնչու կնոջից 1936 թվականի հետազոտական ​​​​ճանապարհորդության ժամանակ]]
[thumb|Գերմանացի մարդաբան [Էվա Յուստին|Էվա Ջասթինը չափում է գնչու կնոջ գանգը]]

Նացիստները կարծում էին, որ գնչուները ի սկզբնե արիացիներ են եղել, սակայն դարերի ընթացքում իրենց քոչվորական կենսակերպի պատճառով  խառնվել են ոչ արիացիների հետ: Հետևաբար, նրանք համարվել են «օտար ռասա»։ Գնչուները ենթարկվել են Նյուրնբերգյան օրենքներին: Նրանց արգելվել է սեռական հարաբերություններ ունենալ և ամուսնանալ «գերմանական կամ ազգակից արյուն ունեցող» մարդկանց հետ, նաև զրկվել են քաղաքացիությունից։

Նացիստները 1936 թվականին ստեղծել են *Ռասայական հիգիենայի և ժողովրդագրական կենսաբանության հետազոտությունների* բաժին: Այն ղեկավարում էին Ռոբերտ Ռիտտերը և նրա օգնական Էվա Ջասթինը: Այս բաժինը պարտավոր էր խորը ուսումնասիրություն անցկացնել «գնչուական հարցով (Zigeunerfrage)» և տրամադրել «գնչուական օրենք» մշակելու համար անհրաժեշտ տվյալները:

1936 թվականի գարնանը գնչուների ռասայական դասակարգումը որոշելու համար հարցազրույցներից և բժշկական զննումներից բաղկացած լայնածավալ դաշտային աշխատանքներից հետո, ստորաբաժանումը որոշել է, որ գնչուների մեծ մասը, որոնց մասին եզրակացվել էր, որ «մաքուր գնչուական արյուն» չունեն, վտանգ են ներկայացնում գերմանական ռասայական մաքրության համար և պետք է արտաքսվեն կամ վերացվեն: Մնացածի (Եվրոպայի գնչուական բնակչության մոտ 10 տոկոսը), հիմնականում Գերմանիայում բնակվող սինտի և լալերի ցեղերի վերաբերյալ որևէ որոշում չի կայացվել: Մի քանի առաջարկներ են արվել: Հիմլերն առաջարկել էր գնչուներին արտաքսել հեռավոր արգելոց, ինչպես արել էր Միացյալ Նահանգներն իր բնիկ ամերիկացիների համար, որտեղ «մաքուր գնչուները» կարող էին անարգել շարունակել իրենց քոչվորական ապրելակերպը: Նրա խոսքերով՝

Չնայած Հիմլերի ցանկալի օրենքը երբեք չի ընդունվել, 1938 թվականին նա խորհուրդ է տվել լուծել «գնչուական հարցը» «ռասայի հիման վրա»։

### Ենթասահարյան աֆրիկացիների

*«Իմ պայքարը»* գրքում Հիտլերը եվրոպացի կանանց և աֆրիկյան ծագում ունեցող ֆրանսիացի օկուպացիոն զինվորների միջև հարաբերություններից ծնված երեխաներին նկարագրել է որպես արիական ռասայի աղտոտում «Եվրոպայի սրտում՝ Հռենոս գետի վրա հոսող սևամորթների արյունով»։  Նա մեղադրել է հրեաներին այսպես կոչված Ռայնլանդի ապօրնածինների (Rhineland Bastards) համար՝ գրելով, որ «[հրեաները] պատասխանատու էին սևամորթներին Ռայնլանդ բերելու համար՝ վերջնական նպատակ հետապնդելով վերացնել սպիտակ ռասան, որին նրանք ատում են, ապօրնածին տականք դարձնելու և այդպիսով նրա մշակութային և քաղաքական մակարդակը ցածրացնելու, որպեսզի հրեաները կարողանան գերիշխել»։  Նա նաև ենթադրել է, որ սա ֆրանսիացիների կողմից դավադրություն էր՝ ասելով, որ Ֆրանսիայի բնակչությունը գնալով «սևանում» է։

Նացիստները արգելել են ջազային երաժշտությունը, քանի որ այն համարում էին «աղտոտված նեգրական երաժշտություն»։  Նացիստները կարծում էին, որ ջազի գոյությունը Գերմանիայում հրեական դավադրություն է՝ Գերմանիան և ոչ հրեա գերմանացի ժողովրդին գերիշխելու և գերմանական մշակույթը ոչնչացնելու համար։

Նացիստ եվգենիկ Յուջին Ֆիշերը, որը նաև մարդաբանության և եվգենիկայի պրոֆեսոր էր, կարծում էր, որ Գերմանիայի փոքրաթիվ սևամորթ բնակչությունը պետք է ստերիլիզացվի՝ նրանց էթնիկ գերմանացիների հետ խառնվելը կանխելու համար: 1937 թվականին Ռայնլանդում  բռնի ստերիլիզացվել են մոտ 400 խառը էթնիկ երեխաներ:

Սևամորթները ենթարկվել են խտրականության Նյուրնբերգյան օրենքների համաձայն, և որպես արդյունք, նրանց չի թույլատրվել լինել Ռայխի քաղաքացիներ, ինչպես նաև արգելվել է սեռական հարաբերություններ կամ ամուսնություններ ունենալ «գերմանական կամ ազգակից արյուն» ունեցող (արիացիներ) մարդկանց հետ։

### Բնիկ ամերիկացիներ
Նացիստական Գերմանիան ոգեշնչվել է իր *կենսաբազմազանության* (Lebensraum) վարդապետությունը զարգացնելու համար ամերիկյան ակնհայտ ճակատագրի վարդապետությամբ: Հիտլերը և Հիմլերը երկուսն էլ որպես Հին Արևմուտքի նվաճման երկրպագուներ, փորձել են ընդօրինակել այն իրենց *[[Դրանգ նախ օստեն (արտահայտություն)|«Drang nach Osten»]]* ծրագրերում՝ Արևելյան ճակատում իրենց *[[Օսթ (գլխավոր պլան)|«Generalplan Ost»]]* նախագծերը համեմատելով Ամերիկյան հնդկացիների պատերազմների հետ՝ ձգտելով վերաձևակերպել Արևելյան Եվրոպայի ժողովրդագրությունը (սլավոնների դեմ, որպեսզի այն բարենպաստ դառնա գերմանացիների համար) այնպես, ինչպես ԱՄՆ-ն վերաձևակերպել էր Հյուսիսային Ամերիկայի ժողովրդագրությունը (բնիկ ամերիկացիների դեմ, որպեսզի այն բարենպաստ դառնա անգլոսաքսերի համար): Նացիստական առաջնորդները պարբերաբար Արևելյան Եվրոպան անվանել են «Արևելյան Գերմանիա» կամ «Վայրի արևելք» («Վայրի արևմուտք»-ի նմանակմաբ), իսկ երբեմն՝ նրա բնակիչներին՝ «հնդկացիներ»:

*«Իմ պայքարը»* գրքում Հիտլերը քննարկել է ԱՄՆ օրենքներն ու քաղաքականությունը և նշել, որ Միացյալ Նահանգները Եվրոպայի համար ռասայական մոդել է, և որ դա «միակ պետությունն» է աշխարհում, որը ստեղծում է այնպիսի ռասիստական հասարակություն, ինչպիսին ցանկանում էին  նացիոնալ սոցիալիստները՝ գովաբանելով այն ձևը, որով «արիական» ԱՄՆ-ն նվաճել էր «իր սեփական մայրցամաքը»՝ մաքրելով «հողը» «բնիկներից»՝ ավելի «ռասայականորեն մաքուր» օկուպանտների համար տեղ են ազատել և իրենց տնտեսական ինքնաբավության ու աճող համաշխարհային ուժի հիմքը դրել։

Հիմլերը նույնիսկ կարծում էր, որ Արևելյան Եվրոպան «կարող է լինել դրախտ, Եվրոպայի Կալիֆոռնիա», և նացիստական ծրագրերը նախատեսում էին տասնյակ միլիոնավոր գերմանացի հրեաների և լեհերի տեղափոխում արևելյան «արգելոցներ», որոնք նացիստական գետտոներն էին։  Հոլոքոստի պատմաբան Թիմոթի Դ. Սնայդերի խոսքով՝ Միացյալ Նահանգները «օրինակելի ցամաքային կայսրություն» էր, որի վրա նացիստները հիմնում էին Արևելյան Եվրոպայի իրենց գաղութացման մտապատկերը։ Հիտլերը նաև խոսել է արևելքը նմանատիպ կերպով «գերմանացնելու» իր մտադրության մասին՝ «գերմանացիների ներգաղթի միջոցով, և բնիկներին [սլավոններին] համարելով որպես կարմրամորթներ»։ Օրինակ՝ 1928 թվականի իր ելույթում Հիտլերը նշել է, որ ամերիկացիները «միլիոնավոր կարմրամորթներին գնդակահարել են մինչև մի քանի հարյուր հազար, իսկ այժմ համեստ մնացորդին պահում են հսկողության տակ՝ վանդակում...»։

ԱՄՆ հնդկացիների օրենքում «ոչ լիարժեք ցեղերի և ժողովուրդների», խառնածինության դեմ պայքարի ոգին ոգեշնչման աղբյուր է դարձել 1935 թվականի Նյուրնբերգյան օրենքների համար, մասնավորապես՝ Հենրիխ Ռիգերի, Ռոլանդ Ֆրեյսլերի, Հերբերտ Կիրի և Յոհան ֆոն Լիրսի գործերում։ Նացիստները հաճախ անվանում էին «Ամերիկյան Արևմուտքի արյունալի նվաճումը [որպես] պատմական երաշխիք, որը [նրանց] անհրաժեշտ էր սլավոնական բնակչության մաքրումը արդարացնելու համար»։

Այս անալոգիան օգտագործվել է նացիստների կողմից՝ իրենց նվաճումը Վայրի Արևմուտքի նվաճման հետ համեմատելու համար, և այն ազդել է նրանց ռազմավարությունների վրա՝ հրեաներին, լեհերին, ռուսներին, սլավոններին և այլ ժողովուրդներին, որոնք համարվում էին ստորադաս և, հետևաբար, համեմատելի էին ամերիկյան հնդկացիների հետ, որպես *ունտերմենչեններ* վարվելու համար։

#### Քարոզչություն ԱՄՆ-ի դեմ
Սակայն, նաև պարադոքսալ կերպով, նացիստները պրագմատիկորեն օգտագործել են հնդկացիական հայտնի մտապատկերը (հնդկացիական էնտուզիազմ), տարածված կլիշեները՝ գերմանացիներին որպես Եվրոպայի հնդկացիներ պատկերելու համար, որոշ իմաստով, հաստատելով գերմանացիների կերպարը որպես բնիկ ժողովուրդ, որը տարբերվում է մյուս եվրոպացիներից, և նացիոնալ-սոցիալիզմը ներկայացնելով որպես բնության օրենքների քաղաքական և հոգևոր դրսևորում:

Այսպիսով, բնիկ ամերիկացիների մտապատկերը յուրացվել է նացիստական քարոզչության կողմից և օգտագործվել ինչպես ԱՄՆ-ի դեմ, այնպես էլ գերմանացիների շրջանում «բնության ամբողջական ըմբռնումը» խթանելու համար, որը լայն աջակցություն է ստացել Գերմանիայի քաղաքական սպեկտրի տարբեր հատվածներից: Հակաամերիկյան տրամադրությունների և անապահով, բայց իսկական հնդկացիների նկատմամբ համակրանքի միջև կապը տարածված էր Գերմանիայում, և այն կարելի էր գտնել ինչպես նացիստական քարոզիչների մոտ, ինչպիսին է Գեբելսը, այնպես էլ ձախակողմյան գրողների մոտ, ինչպիսին է Նիկոլաուս Լենաուն:

Նացիստական ուղղվածության *Գերմանաամերիկյան միությունը* (**') փորձել է համոզել հնդկացիներին չգրանցվել զորակոչի համար, օրինակ՝ որոշ բնիկ ամերիկացիների մոտ [[սվաստիկա]]ն օգտագործելով որպես հաջողություն պատկերող խորհրդանիշ՝ համակրանք շահելու համար: 1938 թվականին Ռաթենի բացօթյա բեմում տեղի է ունեցել [[Կառլ Ֆրիդրիխ Մայ|Կառլ Մեյի]] առաջին բացօթյա փառատոները։ Կառլ Մեյի (որը հայտնի էր հնդկացի [[Վինետու]]ի մասին իր աշխատություններով) գրվածքների ազդեցությունը Հիտլերյան երիտասարդության և գերմանական հասարակության վրա առաջացրել էր այն համոզմունքը, որ բնիկ ժողովուրդը ինչ-որ կերպ ունի կիսաարիական բնույթ։ Բացօթյա թատրոնը կառուցվել էր 1936 թվականին՝ ոգեշնչված նացիստական շրջանի վաղ փուլերում ակտիվ «Թինգշպիլ» (''Thingspiele'') զանգվածային թատերական շարժման գաղափարներով։  Եթե ''Thingspiele'' շարժումը ձախողվել էր «[[Ազգային շարժում|ֆյոլկիշ շարժման»]] նեոհեթանոսական և [[Սկանդինավյան դիցաբանություն|սկանդինավյան առասպելական]] ասպեկտները բեմադրելու հարցում, ապա Մեյի բացառապես քրիստոնեական լեգենդներն ավելի մեծ հավանության են արժանացել լայն հանրության շրջանում։ Ընդհանուր առմամբ, նացիստները փորձել են օգտագործել Մեյի ժողովրդականությունը և նրա աշխատանքն իրենց նպատակների համար։

1930-ականների վերջին նացիստները նույնիսկ փորձել են ստանալ ամերիկյան հնդկացիների աջակցությունը, հիմնականում սիուքս և լակոտա ժողովուրդներից։ Նրանք հետաքրքրված էին բնիկ ժողովուրդների ծանր վիճակը շահագործելով՝ հույս ունենալով հրահրել «կիսագնդային հնդկացիների» ապստամբություն իրենց դաժան վերաբերմունքի դեմ, ստեղծելով դաշնակիցներ և անկայունություն՝ ժողովրդավարության բարոյական գերազանցության ամերիկյան փաստարկները խաթարելու համար։  [[Հնդկացիներ|Բնիկ ամերիկացիների]] որոշակի պաշտպանական խմբեր, ինչպիսին էր ֆաշիստական հակումներ ունեցող Ամերիկյան հնդկացիների ֆեդերացիան, պետք է օգտագործվեին [[Ֆրանկլին Դ. Ռուզվելտ|Ռուզվելտի]] վարչակազմը ներսից խաթարելու համար՝ քարոզչության միջոցով։

''Գերմանա-ամերիկյան միությունը'' տարածում էր Բեռլինի կողմից սիուներին արիացիներ հռչակելու մասին հորինված հաղորդագրություններ՝ բնիկ ամերիկացիների և Միացյալ Նահանգների կառավարության միջև լարվածությունը մեծացնելու նպատակով: Հրահրելով բնիկ ամերիկացիներին դիմադրել ''Հնդկացիների գործերի բյուրոյի'' կողմից զորակոչվելուն կամ գրանցվելուն, նացիստական քարոզիչները մինչև անգամ հայտարարել էին, որ Գերմանիան կվերադարձնի բռնագրավված հողերը հնդկացիներին: Գեբելսը կանխատեսում էր, որ նրանք քիչ հավատարմություն ունեն ԱՄՆ-ի նկատմամբ և կնախընտրեին ապստամբել, քան պայքարել Գերմանիայի դեմ։ Հնդկացիների հարցերով հանձնակատար Ջոն Քոլիերն այս լուրերը հաղորդել էր [[ԱՄՆ Կոնգրես|Կոնգրեսին]], ասելով, որ ճշմարիտ են: Ինչը ոչ միայն նպաստել էր այդ լուրերի տարածմանը, այլև լեգիտիմություն հարղորդել դրանց շատերի աչքերում:

Այնուամենայնիվ, բնիկ ամերիկացիների իշխանությունները, ինչպիսին է [[Իրոկեզներ|Իրոկեզների Համադաշնությունը]], պատերազմ են հայտարարել [[Առանցքի ուժեր]]ին՝ հիմնավորելով, որ նացիստական Գերմանիայի ռասայական քաղաքականությունը և [[ֆաշիզմ]]ի գաղափարախոսությունը հակասում են իրենց ավանդական արժեքներին, ինչպես նաև որպես բողոք Հնդկացիական Նոր Կուրսի դեմ (վերականգնելով պատերազմ հայտարարելու իրենց լիազորությունները՝ անկախ ԱՄՆ կառավարությունից):  Սիուների ենթադրաբար արիացի լինելու մասին հայտարարել էր մի գերմանացի ներգաղթյալ, որը իբր սերում էր սիու տատիկից, գերմանական քաղաքացիություն ստանալու խնդրանքի դիմաց: Որոշելով, որ ներգաղթյալը համապատասխանում էր քաղաքացիության համար նախատեսված չափորոշիչներին, այս (''Գերմանա-ամերիկյան միության'') հռչակագրում նշվում էր, որ հնդկացիներն արիացիներ են: Սակայն սա քարոզչական քայլ էր՝ ԱՄՆ-ում բնիկ ամերիկացիների խմբերի շրջանում անկարգություններ հրահրելու համար, թեև նացիստներն իրականում չէին հավատում ներգաղթյալին:

Ամերիկայի [[Մինչկոլումբոսյան Ամերիկա|նախահիսպանական]] [[Հնդկացիներ|բնիկ ժողովուրդների]] մասին նացիստների տեսակետն այն էր, որ Անդյան քաղաքակրթությունները (ինչպիսիք են Տիվանակու կայսրությունը, Վարի կայսրությունը, Չիմու կայսրությունը կամ [[Ինկերի կայսրություն]]ը) հիմնադրվել են արիացիների մի վերնախավի կողմից, որոնց մասին պատմական գրառումները կորել էին, և անկասկած հավատում էին, որ [[Տիտիկակա|Տիտիկակա լճի]] տեղացի ժողովուրդների նախնիները՝ [[այմարա]]ները և [[Կեչուա (ազգ)|կեչուաները]], իրենց գյուղական «անքաղաքակիրթ» վիճակով, անկարող էին նման հիանալի սխրանք իրականացնել: 

Ըստ սիրողական հնագետ և ԷՍԷՍ հրամանատար Էդմունդ Քիսի` [[Տիուանակո|Տիվանակուի]] ավերակները կառուցվել են միլիոն տարի առաջ նրա արիական նախնիների՝ հին սկանդինավյան ռասայի կողմից, որոնք գաղթել էին [[Ատլանտիդա|Ատլանտիդայի կորուսյալ քաղաքից]]: Նացիստական պաշտոնյաները Քիսի աշխատանքից օգտվելով` հին սկանդինավյան Տիվանակու քաղաքը ներկայացրել էին կուսակցական թերթերում և [[Հիտլերյուգենդ|Հիտլերյան երիտասարդական կազմակերպության]] հարթակներում: Նույնիսկ Հենրիխ Հիմլերը ցանկանում էր Էդմունդ Քիսին ուղարկել՝ որպես [[Ահնեներբե]]ի ներկայացուցիչ, [[Բոլիվիա]] ուղևորություն կատարելու և ցույց տալու, որ Տիվանակուն Անդերում գտնվող հին սկանդինավյան քաղաքակրթություն է, որը բացահայտում է արիական գերագույն ռասայի ներկայությունը նախապատմական [[Հարավային Ամերիկա]]յում: Սակայն Հիմլերի այս ցանկությունն իրականություն չի դարձել պատերազմի պատճառով։

==== Ինկերի քաղաքակրթությունը վիկինգների կայսրություն ====
Արտաքսված ֆրանսիացի նացիստական [[Հնագիտություն|հնագետ]] Ժակ դը Մահյոն (Կառլոս Մեծի դիվիզիայի անդամ), [[Արգենտինա]]յում հաստատվելուց հետո, սկսել է վերլուծել [[Մինչկոլումբոսյան Ամերիկա|նախահիսպանական]] մշակույթները և իր «Արևի աստծո մեծ ճանապարհորդությունը» և « ''Պարագվայի վիկինգ'' թագավորը» աշխատություններում եզրակացրել է, որ ''Ուլման'' անունով մի ''սկանդինավցի'' ([[Շլեզվիգ-Հոլշտայն|Սիեսվիգից]]՝ [[Դանիա]]յի հարավային նահանգից, որը կապված էր որսորդների աստված ''Ուլի'' հետ) ժամանել է Հին Մեքսիկա մոտավորապես 1067 թվականին Պանուկոյում ([[Վերակրուս (նահանգ)|Վերակրուս]]) և [[ացտեկներ]]ի հետ կապեր հաստատելուց հետո (ովքեր նրան պաշտում էին որպես [[Կետցալկոաթլ|Քեթցալկոատլ]]), աստիճանաբար իջել է` [[Մեզոամերիկա]]յից անցնելով Ամերիկա մայրցամաքով, որպեսզի [[Հարավային Ամերիկա]]յում հիմնադրի Կարա մշակույթը ([[Էկվադոր]]ում), մինչև որ հաստատվել է ներկայիս [[Տիուանակո]]յում ([[Բոլիվիա]]յում), որտեղ մոտավորապես 10-րդ դարի կեսերին հիմնադրել է մեկ այլ թագավորություն (այդպիսով հերքելով [[այմարա]]կան լեգենդները)՝ Տիուանակո քաղաքակրթությունը (որը «վիկինգների կայսրություն» էր): Իսկ դա դա ապացուցել էր [[Նորվեգական կրոն|սկանդինավյան կրոնի]] և նախա-[[Ինկերի կայսրություն|ինկյան]] [[Բազմաստվածություն|բազմաստված]] կրոնի նմանությամբ, ինչպես նաև ենթադրյալ արձանագրություններով և եվրոպական կենդանական աշխարհին բնորոշ կենդանիների պատկերներով:  Այնուհետև, երբ սպիտակամորթները 1290 թվականին կորցրել են իրենց մայրաքաղաքը Դիագիտա զավթիչների կողմից, այս արիական վերնախավը փախել էր ափի երկայնքով դեպի ներկայիս Պուերտո Վյու` [[Էկվադոր]], կառուցել լաստեր և ուղղվել դեպի [[Օվկիանիա|Օվկիանիայի կղզիներ]]: Այլ արիացիներին հաջողվել էր ապաստան գտնել լեռներում, որտեղ նրանք վերակառուցել էին իրենց ուժերը հավատարիմ ցեղերի օգնությամբ, իսկ ավելի ուշ նրանք իջել էին [[Կուսկո]], որտեղ հիմնադրել էին [[Ինկերի կայսրություն]]ը: Այլ արիացիներ թաքնվել էին արևելյան ջունգլիներում ([[Ամազոնի խոնավ անտառներ|Ամազոնի]] [[Ամազոնի խոնավ անտառներ|խոնավ անտառներ]] և [[Գրան Չակո]]), որտեղ նրանք դանդաղորեն դեգենարացվել էին, բայց հիմնադրելով Չաչապոյա մշակույթը և Գուարանի մշակույթը:  Այսպիսով, Ինկերի քաղաքակրթությունը նույնպես պետք է լիներ վիկինգների կայսրություն՝ [[Կեչուա լեզուներ|կեչուա]] և [[սկանդինավյան լեզուներ]]ի որոշ համընկնումների պատճառով, հատկապես այն պատճառով, որ Ժակ դը Մահյոն կարծում էր, որ ինկերի բանահյուսությունը պարունակում է պատմություններ (հատկապես այն պատմությունները, որոնք փաստաթղթավորել է [[Ինկա Գարսիլասո դե լա Վեգա]]ն) [[Վիրակոչա (աստվածություն)|վիրակոչա]] [[Վիրակոչա (աստվածություն)|աստվածության]] մասին, որոնք, նրա կարծիքով, սպիտակամորթ և մորուքավոր տղամարդկանց մասին պատմություններ են, նա նաև կարծում էր, որ Պարակասում ([[Պերու]]) կար շիկահեր ինկերի երեխայի մումիա: 

Այս բոլոր ապացույցները պետք է հիմնավորում լինեին սպիտակամորթ և մորուքավոր ինկերի արիական էլիտայի գոյության մասին, որոնք մաքուր սկանդինավյաններ էին և կազմում էին թագավորական արյունով փոքրամասնություն, որը կառավարում էր հնդկացիական ամբոխի վրա և կառուցում էր մեծ Ֆոլքիշ կայսրություններ, պնդում, որը ապացուցելի էր համարվում, քանի որ կեչուա և այմարա լեզուները ենթադրաբար պարունակում են նախագերմանական հետքեր [ [[Վիրակոչա (աստվածություն)|Վիրակոչա]] (անդյան քաղաքակրթության աստված) բառը ենթադրաբար արմատներով գերմաներեն ''wirth'' (սպիտակ) և ''goth'' (աստված) բառերից է, իսկ Ինկերի անունը ծագում է գերմաներեն ''ing'' (սերունդ) բառից ]: 

Մահյոն նաև նշել է (Հերման Մունկի (գերմանացի [[Ռուներ|ռունա]]գետ) և պարագվայցի պատմաբան Վիսենտե Պիստիլիի օգնությամբ), որ [[Պարագվայ]]ում գոյություն է ունեցել կորած վիկինգների կայսրություն՝ ասելով, որ նրանք գտնվել են Կուենկա դել Պլատայում և բնակություն են հաստատել 14-րդ դարում ([[Քրիստափոր Կոլումբոս|Կոլումբոսից]] առնվազն մեկ դար առաջ) և թողել են հետքեր, ինչպիսիք են Սերո Գուազուում նրա տեսած անթիվ [[Ռուներ|ռունաները]], գուարանիների գյուղը համարելով վիկինգների ամրոցի պատճեն, եզրակացնելով, որ գուարանի լեզուն (ակնհայտորեն) ուներ վիկինգների կողմից խոսվող սկանդինավյան լեզվի բազմաթիվ բառեր, և վկայակոչելով, որ [[Հիսուսի միաբանությունները գուարանի հնդկացիների երկրում|ճիզվիտների]] կողմից հավաքված անունները՝ Վեյբինգո, Ստորտինգ, Տոկանգուզիր և այլն, անկասկած պետք է ունենան վիկինգական ծագում և հաստատվեն սպիտակամորթ առաքյալի լեգենդով։

Ըստ այլ նացիստական ռասայական տեսաբանների` նախահիսպանական կայսրությունների էլիտա կարող էին լինել [[Փյունիկիա|փյունիկեցիներ]], [[եգիպտացիներ]], [[չինացիներ]], [[Արամեերեն|արամեացիներ]], [[կելտեր]], միջերկրածովյաններ, [[սեմիտներ]] կամ [[էտրուսկներ]]՝ առևտրականների և անվախ ծովագնացների ազգեր, որոնք ավելի բարձր էին, քան բնիկ ամերիկացիների զանգվածը։ Այս էլիտան (հիմնականում արիացիներ) օրենքներ է ստեղծել հնդկացիների համար, նրանց դարձի է բերել իրենց կրոնին, սովորեցրել է գյուղատնտեսություն և մետաղագործություն, տվել արվեստի և ճարտարապետության գործեր, իսկ բնիկ ամերիկացիների զանգվածը անընդունակ [[Կիսամարդ|ունտերսմենշ]] է, որն անկարող էր կրկնօրինակել այն նախապատմական քաղաքներն ու կայսրությունները, որոնք ստեղծվել էին արիացի տղամարդկանց կողմից, ովքեր իրենց հողեր էին ժամանել որպես ծովի մյուս կողմից հատուկ քաղաքակրթության ներկայացուցիչներ։ Բնիկ ժողովրդի ունտերմենշի կարգավիճակն ապացուցվում էր [[Ամերիկայի գաղութացում|Ամերիկայի եվրոպական գաղութացումից]] և կրիոլլո էլիտայի գոյությունից հետո (որոնք արիացիների հետ կապված էին իրենց իբերական ժառանգությամբ)՝ վերահսկելով լատինաամերիկյան երկրները։ Իսպանական Ամերիկայի [[մետիսներ]]ի վերաբերյալ ո՛չ Հիտլերը, ո՛չ էլ որևէ այլ խոշոր նացիստական առաջնորդ մեծ հետաքրքրություն չեն ցուցաբերել, բացառությամբ գերմանական բնակչությանը զգուշացնելու, որ նրանք «ռասայական խառնման» բացասական հետևանքների հստակ օրինակ են։

== Ռասիստական գաղափարախոսություն ==
=== Գաղափարախոսություն ===
Տարբեր նացիստներ առաջարկել են մի շարք կեղծ-կրոնական կամ կեղծ-գիտական փաստարկներ՝ ապացուցելու համար, որ արիական ռասան գերազանցում է մյուս բոլոր ռասաներին: Արիական գերազանցության կենտրոնական դոգման պաշտպանել են կուսակցության բոլոր պաշտոնյաները` օգտագործելով գիտական ռասիստական քարոզչություն: 1930 թվականի մայիսին Օտտո Շտրասերի հետ հանդիպման ժամանակ Ադոլֆ Հիտլերը հայտարարել է.

<blockquote>Սկանդինավյան ռասան կոչված է գերիշխելու աշխարհում, և այս իրավունքը պետք է առաջնորդի մեր արտաքին քաղաքականությունը։ ... [[Միացյալ Թագավորություն|Անգլիայի]] հետ փոխըմբռնումը անփոխարինելի է։ Մենք պետք է գերմանա-սկանդինավյան գերիշխանություն հաստատենք Եվրոպայի, ապա՝ [[Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ|Ամերիկայի]] հետ համագործակցելով` ամբողջ աշխարհի նկատմամբ:</blockquote>

«Ենթամարդ» համարվող անձը կզրկվի իր բոլոր իրավունքներից, նրա հետ կվարվեն ինչպես կենդանու, նրա կյանքը կհամարվի «ապրելու անարժան կյանք» (**') և նա կհամարվի միայն ստրկացման և ոչնչացման համար պիտանի:

Դպրոցներում նացիստական գաղափարախոսությունը գերմանացի երիտասարդներին սովորեցնում էր հասկանալ այն տարբերությունները, որոնք, ըստ նացիստական գաղափարախոսության, գոյություն ունեին սկանդինավյան գերմանական «Übermenschen»-ի և «անարգ» հրեա և սլավոնական «ենթամարդկանց» միջև: Այս գաղափարախոսության օրինակը 1990-ականներին նկարագրել է մի գերմանա-հրեա կին, որը վառ հիշում էր, որ լսել է, թե ինչպես էին նացիստները 1930-ականների կեսերին երթով անցնում իր տան մոտով Կենտրոնական Գերմանիայում երգելով` «Երբ հրեական արյուն է ցայտում իմ դանակից»: Լիզե Մեյթների կենսագրության մեջ ասվում է. «Ռայխստագում NSDAP պատգամավորները ձեռքերը մեկնեցին նացիստական ողջույնի համար և երգեցին իրենց կուսակցության օրհներգություն Հորստ Վեսելիեդը (**). «SA (*, Հարձակողական ջոկատի) երթ... հրեական արյուն փողոցներում» երգը:*

Ռիխարդ Վալտեր Դարրեն (Ռայխի Սննդի և գյուղատնտեսության նախարարը 1933-1942 թվականներին) տարածել է «Արյուն և հող» (*«Blut und Boden»*) արտահայտությունը, որը նացիստական բառարանի բազմաթիվ տերմիններից մեկն է, որը գաղափարախոսորեն օգտագործվել է գերմանական բնակչության շրջանում ժողովրդական ռասիզմը տարածելու համար: Եղել են նաև բազմաթիվ ակադեմիական և վարչական գիտնականներ ռասիզմի վերաբերյալ, որոնք բոլորն էլ որոշ չափով տարբեր տեսակետներ են ունեցել ռասիզմի վերաբերյալ, այդ թվում՝ Ալֆրեդ Ռոզենբերգը և Հանս Ֆ.Կ. Գյունտերը:

Յուջին Ֆիշերը և Լենցը նշանակվել են ռասայական հիգիենայի քաղաքականությունը վերահսկող բարձր պաշտոնների: Նացիստական պետությունը եվրոպական ռասաների միջև տարբերությունների վերաբերյալ նման`  ռասայական հիգիենայի քաղաքականության գաղափարներն օգտագործել է իր տարբեր խտրական և հարկադրական քաղաքականության շրջանակներում, որը գագաթնակետին է հասել Հոլոքոստով:

Ամերիկացի եվգենիստ Մեդիսոն Գրանտը «*Մեծ ռասայի անցումը*» իր հայտնի գրքի առաջին (1916) հրատարակությունում գերմանացիներին դասակարգել է որպես հիմնականում սկանդինավյան,  սակայն երկրորդ հրատարակությունում, որը հրատարակվել էր ԱՄՆ-ի Առաջին համաշխարհային պատերազմ մտնելուց հետո, արդեն թշնամի տերությունը վերադասակարգել է որպես երկիր, որտեղ գերիշխում են «ստորադաս» ալպյանները: Այս ավանդույթը արձագանք է գտել Հարվարդի մարդաբանության պրոֆեսոր Քարլթոն Քունի *«Եվրոպայի ռասաները* » (1939) գրքում:

Գյունտերն իր գրքում նշել է, որ գերմանացիներն անկասկած լիովին սկանդինավյան ժողովուրդ չեն, և  նաև նրանք բաժանված են արևմտյան (միջերկրածովյան), սկանդինավյան, արևելյան (ալպյան), արևելաբալթյան և դինարական ռասաների: Հիտլերն ինքը հետագայում հրապարակավ նվազեցրել է սկանդինավյան ռասայի կարևորությունը հենց այս պատճառով: Գրանտի պարզեցված եռակողմ մոդելը, որը եվրոպացիներին բաժանում էր միայն ալպյան, միջերկրածովյան և սկանդինավյան, Գյունտերը չի օգտագործել, և Հիտլերի Գերմանիայի բնակչության մեծ մասին դասել է ալպյան կատեգորիայի մեջ, հատկապես Անշլյուսից հետո: Այս մոդելն օգտագործվել է Գերմանիայում սկանդինավյան ներկայությունը նվազեցնելու համար: Գյունտերը հրեաներին համարել է «ասիական ռասա, որը ստորադաս է բոլոր եվրոպական ռասաներից»:

[մինի|[Վայմարյան հանրապետություն|Վայմարյան Հանրապետության շատ գերմանացի ազգայնականներ հայերի ցեղասպանությունը համարել են արդարացված արարք.  գերմանացի բժիշկ Արմին Վեգների նկար, որը նա ներկայացրել է գերմանական հանրությանը 1919 թվականի դասախոսության ժամանակ]]

Յ. Կաուպը գլխավորել է Գյունտերի դեմ ուղղված շարժումը։ Կաուպը կարծում էր, որ գերմանական ազգը, որի բոլոր քաղաքացիները պատկանում էին «գերմանական ռասայի»՝ պոպուլյացիոն իմաստով, իրենից ներկայացնում է ավելի հարմար սոցիալ-տեխնիկական գործիք, քան Գյունտերի իդեալական սկանդինավյան տիպի հայեցակարգը, քանի որ, ըստ Գյունտերի, միայն շատ քիչ գերմանացիներ կարող էին համարվել սկանդինավյան ռասայի անդամներ։ Հրեաների էթնիկ և «ռասայական» նմանությունները նույնականացնող նացիստական օրենսդրությունն արտացոլում է ռասայի պոպուլյացիոն հայեցակարգը։ Խտրականությունը սահմանափակված չէր միայն «սեմիտական-արևելյան- արմենոիդ» և/կամ «նուբիական-աֆրիկյան/նեգրոիդ» ռասաներին պատկանող հրեաներով, այն նաև պարտադրվում էր հրեական էթնիկ բնակչության բոլոր անդամներին։

Գերմանացի հրեա լրագրող Կուրտ Կարոն, որը 1933 թվականին գաղթել էր Փարիզ և ծառայել ֆրանսիական և բրիտանական բանակներում, Մանուել Համբերտ կեղծանվամբ հրատարակել է մի գիրք, որում մերկացրել է Հիտլերի *[[Իմ պայքարը|«Իմ պայքարը»]]* գիրքը, որում նա նշել է Կենտրոնական Եվրոպայի հրեական բնակչության հետևյալ ռասայական կազմը՝ 23.8% լապոնոիդ ռասա, 21.5% սկանդինավյան ռասա, 20.3% արմենոիդ ռասա, 18.4% միջերկրածովյան ռասա, 16.0% արևելյան ռասա է:

1939 թվականին Հիտլերն արդեն հրաժարվել էր սկանդինավյան հռետորաբանությունից՝ հօգուտ այն գաղափարի, որ ընդհանուր առմամբ գերմանացի ժողովուրդը միավորված էր առանձնահատուկ «հոգևոր» հատկանիշներով։ Այնուամենայնիվ, նացիստական եվգենիկայի քաղաքականությունը շարունակել է նախապատվություն տալ սկանդինավցիներին՝ ալպինացիների և այլ ռասայական խմբերի անդամներին, հատկապես պատերազմի ժամանակ, երբ որոշումներ էին կայացվում նվաճված ժողովուրդների Ռայխի մեջ ներառման վերաբերյալ։ *Լեբենսբորն* ծրագիրը ձգտում էր ընդլայնել սկանդինավյան ռասան։

1942 թվականին Հիտլերը մասնավոր զրույցում հայտարարել է հետևյալը.

Հիտլերը և Հիմլերը պլանավորում էին *[[ՍՍ (կազմակերպություն)|ԷՍԷՍ-ն]]* օգտագործել որպես հիմք Եվրոպայի ռասայական «վերածննդի» համար՝ նացիզմի վերջնական հաղթանակից հետո։ ԷՍԷՍ-ը պետք է լիներ ռասայական էլիտա, որն ընտրվելու էր «մաքուր» սկանդինավյան որակների հիման վրա։

Դիմելով ԷՍԷՍ-Լայբշտանդարտե «Ադոլֆ Հիտլեր» առաջին տանկային դիվիզիայի սպաներին՝ Հիմլերը նշել է.

Այն 11 տարիների ընթացքում, երբ ես եղել եմ Ռայխսֆյուրեր ԷՍԷՍ-ի անդամ, վերջնական նպատակը միշտ նույնն է եղել՝ ստեղծել բարի արյան միաբանություն, որը կարող է ծառայել Գերմանիային, որն անխուսափելիորեն և առանց խնայելու կարող է օգտագործվել, քանի որ ամենամեծ կորուստները չեն կարող վնասել այս միաբանության կենսունակությանը, այս մարդկանց կենսունակությանը, քանի որ նրանք միշտ կփոխարինվեն. ստեղծել մի կարգ, որը կտարածի սկանդինավյան արյան գաղափարն այնքան հեռու, որ մենք կգրավենք աշխարհի բոլոր սկանդինավյան արյունը, կխլենք մեր հակառակորդների արյունը, կկլանենք այն այնպես, որ երբեք այլևս, նայելով դրան մեծ քաղաքականության տեսանկյունից, սկանդինավյան արյունը, մեծ քանակությամբ և այնքանով, որքանով արժե նշել, չկռվի մեր դեմ:

## Փիլիսոփայություն
Փիլիսոփաներն ու այլ տեսաբաններ են մասնակցել նացիստական գաղափարախոսության մշակմանը։ Գերմանացի փիլիսոփա Մարտին Հայդեգերի և նացիզմի միջև եղած կապը մնացել է վիճահարույց թեմա փիլիսոփայության պատմության մեջ, նույնիսկ այսօր։ Փիլիսոփա Էմանուել Ֆեյի խոսքերով՝ Հայդեգերը Բարուխ Սպինոզայի մասին ասել է, որ նա «*ein Fremdkörper in der Philosophie*»՝ «փիլիսոփայության մեջ օտար մարմին» է։ Ֆեյը նշում է, որ *«Fremdkörper*» տերմինը նացիստական բառարանի տերմին է և ոչ թե դասական գերմաներենի։ 

Այնուամենայնիվ, Հայդեգերը որոշ չափով քննադատել է ռասայական գիտությունը, մասնավորապես Ֆրիդրիխ Նիցշեի մասին իր դասախոսություններում, որոնցում ընդհանրապես մերժում է բիոլոգիզմ տեսությունը, մինչդեռ ընդհանուր առմամբ, նույնիսկ Հայդեգերի 1930-ականների սկզբի ամենագերմանական ազգայնական և նացիստական ուղղվածության աշխատություններում, ինչպիսին է նրա տխրահռչակ ռեկտորական ելույթը (1933թվականին նշանակվել է Ֆրայբուրգի համալսարանի ռեկտոր, միաժամանակ դարձել կուսակցական), բացակայում է որևէ ակնհայտ ռասայականացված խոսույթ։ Այսպիսով, խնդրահարույց է Հայդեգերին կապել որևէ ռասայական տեսության հետ։ 

Կարլ Շմիթը մշակել է իրավունքի փիլիսոփայություն՝ գովաբանելով *Ֆյուրերպրինցիպը* և գերմանացի ժողովրդին, մինչդեռ Ալֆրեդ Բեումլերը գործիքավորել է Նիցշեի միտքը, մասնավորապես նրա «*[[Իշխանության ձգտումը (գիրք)|իշխանության ձգտման]]*» հայեցակարգը՝ փորձելով արդարացնել նացիզմը։

## Ռասայական տեսությունների քարոզչություն և իրականացում

Նացիստները մշակել են քարոզչության մի բարդ համակարգ, որն օգտագործել են իրենց ռասայական տեսությունները տարածելու գործում: Օրինակ՝ նացիստական ճարտարապետությունն օգտագործվել է «նոր կարգ» ստեղծելու և «արիական ռասան» բարելավելու համար: Նացիստները նաև կարծում էին, որ կարող են սպորտն օգտագործել «ռասան վերածնելու» համար՝ ենթադրաբար ստորադաս ժողովուրդներին, մասնավորապես՝ հրեաներին, բացահայտելով որպես անփույթ, նստակյաց և անկանոն ֆիզիկական վիճակում գտնվողների: 

1922 թվականին հիմնադրված Հիտլերյան երիտասարդական կազմակերպության հիմնական դրդապատճառներից մեկն ապագա «արիական գերմարդկանց» և ապագա զինվորների պատրաստումն է եղել, ովքեր հավատարմորեն կկռվեին նացիստական Գերմանիայի համար:

1920 թվականին Նացիստական կուսակցությունը հայտարարել էր, որ միայն «մաքուր արիական ծագում ունեցող» գերմանացիները կարող են դառնալ կուսակցության անդամներ, և եթե անձը զուգընկեր ուներ, ապա նա նույնպես պետք է լիներ «ռասայապես մաքուր» արիացի։ Կուսակցության անդամները չէին կարող ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն կապված լինել այսպես կոչված «ոչ արիացու» հետ։ Նացիստական կուսակցության անդամները և այլ նացիստական կազմակերպությունների անդամները պետք է թույլտվություն խնդրեին իրենց տարածաշրջանային կուսակցական պաշտոնյայից (գաուլեյտերից), եթե ցանկանում էին ամուսնանալ այն մարդկանց հետ, որոնց երկու պապիկ-տատիկները «չեխական, լեհական կամ մագյար ֆոլք (ազգային) խմբերի» անդամներ էին։  Նացիստական կուսակցության անդամ գերմանացի ֆերմերներին արգելվում էր ամուսնանալ չեխերի և լեհերի հետ. անհրաժեշտ է «պահպանել  սեփական ռասայական և էթնիկ հիմքերի մաքրությունը»՝ կանխելով վերջիններիս կողմից գերմանական ագարակաբնակաների հետ ամուսնանալը։

Գերմանական կինոն նույնպես օգտագործվել է ռասիստական տեսությունները տարածելու համար՝ Գեբելսի «*Պրոպագանդամիստերիում»* -ի ղեկավարությամբ։ Դրեզդենի Գերմանական հիգիենայի թանգարանը տարածել է ռասայական տեսությունները։ Թանգարանի 1934 թվականի պաստառի վրա պատկերված է մի տղամարդ՝ ակնհայտորեն աֆրիկյան դիմագծերով, և գրված է. «Եթե այս մարդը ստերիլիզացված լիներ, չէր ծնվի ... 12 ժառանգական հիվանդությամբ» *([[sic]])*: Ըստ Թանգարանի ներկայիս տնօրեն Կլաուս Վոգելի՝ «Հիգիենայի թանգարանը քրեական ինստիտուտ չէր այն իմաստով, որ այստեղ մարդիկ էին սպանվում», բայց «այն նպաստել է այն գաղափարի ձևավորմանը, թե որ կյանքերն են արժեքավոր, և որոնք՝ անարժան»։

Նացիստական ռասայական տեսությունները շուտով վերածվել են օրենսդրության, որոնցից ամենանշանակալիներն էին 1933 թվականի հուլիսի «Ժառանգական հիվանդություններով սերունդների կանխարգելման մասին» օրենքը և 1935 թվականի Նյուրնբերգի օրենքները: «Ակցիա T4» էվթանազիայի ծրագիրը, որին մասնակցում էր *«Kraft durch Freude»* (KdF, բառացիորեն «Ուժ ուրախության միջոցով») երիտասարդական կազմակերպությունը, թիրախավորում էր այն մարդկանց, որոնք մեղադրվում էին «*Deutches Volk*»` գերմանական ազգի նկատմամբ սոցիալական «դեգեներացիայի» վտանգ ներկայացնելու մեջ: Ռասայական օրենքների համաձայն՝ արիացիների (հմմտ. արիական վկայական) և ոչ արիացիների միջև սեռական հարաբերությունները, որոնք հայտնի են որպես *«Rassenschande*» («ռասայի պղծում»), դարձել էին օրենքով պատժելի:

Գերմանական արյան «ռասայական մաքրությունը» պահպանելու համար պատերազմի սկսվելուց ի վեր նացիստները ռասայական պղծման մասին օրենքը տարածել են բոլոր օտարերկրացիների (ոչ գերմանացիների) վրա։

*Ռասենշանդենի* դեմ օրենքներին հակառակ, գերմանացի զինվորները Հոլոքոստի ժամանակ բռնաբարել են հրեա կանանց։

Նացիստական ռեժիմը պահանջում էր, որ բոլոր գերմանացիները, ովքեր ցանկանում էին դառնալ Ռայխի քաղաքացի, ներկայացնեն արիական ծագման ապացույց։ Որոշակի բացառություններ արվել են, երբ Հիտլերը «գերմանական արյան վկայական» էր տրամադրել այն մարդկանց համար, ովքեր ռասայական օրենքներով դասակարգվել էին որպես մասնակի արիական և հրեական ծագում ունեցողներ։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Կենտրոնական և Արևելյան Եվրոպայում գերմանացման ջանքեր են գործադրվել՝ այնտեղ ապրող «գերմանական արյուն» ունեցող մարդկանց ոչնչացնելու համար։ Սա սկսվել է մարդկանց ազգային ցուցակներում` *Ֆոլքսլիստերում* դասակարգելուց։ Այն մարդիկ, ում համարվում էին գերմանացի և ընտրում էին Ֆոլքսլիստերում ընդգրկվելու համար, կամ առևանգում և ուղարկում էին Գերմանիա՝ գերմանացման համար, կամ սպանվում էին՝ կանխելու համար «գերմանական արյան» օգտագործումը նացիստների դեմ: Լեհաստանի շրջաններում շատ լեհեր կամ սպանվել են, կամ արտաքսվել՝ տեղ ազատելու համար Բալթյան գերմանացիների համար, որոնք ԽՍՀՄ-ի հետ Լեհաստանի պայմանագիր կնքելուց հետո ստիպված էին արտագաղթել։ Ջանքեր են գործադրվել պատերազմից առաջ Լեհաստանի քաղաքացիներից սկանդինավյան գծերով գերմանական ծագում ունեցող մարդկանց նույնականացնելու համար։ Եթե այդ անձինք հաջողությամբ անցնում էին ստուգման գործընթացի թեստը և համարվում էին «ռասայականորեն արժեքավոր», նրանց առևանգում էին իրենց ծնողներից՝ գերմանացնելու համար, ապա ուղարկում Գերմանիա՝ որպես գերմանացիներ մեծանալու համար։ Այդ թեստերը չհանձնող երեխաները կարող էին օգտագործվել բժշկական փորձերի համար կամ դառնալ գերմանական արդյունաբերության ստրուկներ։

Արևմտյան երկրները, ինչպիսիններից է Ֆրանսիան, ավելի քիչ դաժան վերաբերմունքի են ենթարկվել, քանի որ նացիստները ռասայական առումով նրանց դասում էին «ենթամարդ» լեհերից (որոնք ենթարկվելու էին ստրկացման և ոչնչացման) ավելի բարձր, չնայած նրանք այնքան լավը չէին համարվում, որքան մաքրարյուն գերմանացիները. միջին վիճակագրական գերմանացին ռասայական կատեգորիաները համախբում էր հետևյալ կերպ․ «Արևելքը վատն է, իսկ Արևմուտքն՝ ընդունելի»։ Այնուամենայնիվ, Գերմանիան Ֆրանսիայում լայնորեն կիրառել է ռասայական դասակարգումը՝ հեռակա նպատակները նկատի ունենալով։

## Տես նաև
* Գյունտերի ռասայական վարկած
* Նորդիզմ
* Ռասիզմ
* Ֆաշիզմ
* T4 գործողություն

## Նշումներ

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
** 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
*
*
*German Propaganda Archive. Calvin College
* 

Կատեգորիա:1930-ականների հայտնություններ
Կատեգորիա:Գիտական ռասիզմ
Կատեգորիա:Հակահայկականություն
Կատեգորիա:Հակասեմականությունը Գերմանիայում
Կատեգորիա:Հոլոքոստ
Կատեգորիա:Նացիստական քարոզչություն
Կատեգորիա:Ռասա և հասարակություն
Կատեգորիա:Տեսություններ