Նամ Ջուն Պայքե

**Նամ Ջուն Պայքե** (, ), կորեացի նկարիչ։ Աշխատել է տարբեր լրատվամիջոցների հետ և համարվել է վիդեոարտի հիմնադիր։ Նրան է վերագրվել հեռահաղորդակցության ապագան նկարագրելու համար «electronic super highway» տերմինի առաջին գործածումը (1974)։

Ծնվել է Սեուլում՝ հարուստ գործարարի ընտանիքում, Պայքեն ստացել է դասական երաժշտի կրթություն, ժամանակ է անցկացրել Ճապոնիայում և Արևմտյան Գերմանիայում, որտեղ միացել է *Fluxus* անձնակազմին և ընկերացել փորձարար կոմպոզիտոր Ջոն Քեյջի հետ։ 1964 թվականին նա տեղափոխվել է Նյու Յորք և աշխատել որպես թավջութակահար Շառլոտա Մուրմանի հետ՝ կատարողական արվեստ ստեղծելու համար։ Դրանից անմիջապես հետո նա սկսել է իր աշխատանքում օգտագործել հեռուստացույցներ և տեսաձայնագրիչներ՝ ձեռք բերելով աճող համբավ։ 1996 թվականին՝ ուղեղի կաթվածից հետո՝ իր կյանքի վերջին տասնամյակում, նա մասամբ անդամալույծ է եղել։

## Վաղ կյանք և կրթություն
Պայքեն ծնվել է 1932 թվականին Սեուլում՝ ներկայիս Հարավային Կորեայում, հինգ երեխաներից ամենափոքրն է եղել, ունեցել է երկու ավագ եղբայր և երկու ավագ քույր։ Նրա հայրը, որը, ինչպես պարզվել է 2002 թվականին, Չինիլփայի անդամ է եղել, այսինքն՝ կորեացի, որը համագործակցում էր ճապոնացիների հետ Կորեայի օկուպացիայի ժամանակ, ուներ տեքստիլ արտադրության խոշոր ընկերություն։ Մանուկ հասակում սովորել է նվագել դաշնամուր։ Իր հարուստ ծագման շնորհիվ Պայքեն էլիտար կրթություն է ստացել ժամանակակից (հիմնականում արևմտյան) երաժշտության ոլորտում։

1950 թվականին՝ կորեական պատերազմի ժամանակ, Պայքեն և նրա ընտանիքը փախել են Կորեայի իրենց տնից, սկզբում Հոնկոնգ, բայց հետագայում տեղափոխվել են Ճապոնիա։ 1956 թվականին Պայքեն ստացել է գեղագիտության բակալավրի աստիճան Տոկիոյի համալսարանում, որտեղ գրել է դիսերտացիա կոմպոզիտոր Առնոլդ Շյոնբերգի մասին։

Այնուհետև 1957 թվականին  Պայքեն տեղափոխվել է Արևմտյան Գերմանիա՝ Մյունխենի համալսարանում կոմպոզիտոր Ֆրասիվուլոս Գեորգիադիսի երաժշտության պատմությունը սովորելու համար։ Գերմանիայում սովորելու ընթացքում Պայքեն հանդիպել է կոմպոզիտորներ Կառլհայնց Շտոկհաուզենին և Ջոն Քեյջին, ինչպես նաև կոնցեպտուալ արվեստագետներ Շարոն Գրեյսին, Ջորջ Մասյունասին, Յոզեֆ Բոյսին և Վոլֆ Ֆոստելին։

## Կարիերա
1961 թվականին Պայքեն վերադարձել է Տոկիո՝ ծանոթանալու երկրի առաջադեմ տեխնոլոգիաներին։ 1962-1963 թվականներին ապրելով Ճապոնիայում՝ նա առաջին անգամ ձեռք է բերել *[[Սոնի|Sony]] Portapak*-ը՝ առաջին կոմերցիոն մատչելի VCR-ը, հնարավոր է՝ Նոբույուկի Իդեի հետ իր սերտ բարեկամության շնորհիվ, որը ծառայել է որպես Sony կորպորացիայի գործադիր տնօրեն (իսկ ավելի ուշ՝ նախագահ)։

1962 թվականից Պայքեն եղել է *Fluxus* փորձարարական գեղարվեստական շարժման անդամ։

1964 թվականին ներգաղթել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ և սկսել ապրել Նյու Յորքում, որտեղ սկսել է աշխատել որպես դասական թավջութակահար Շառլոտա Մուրմանի հետ ՝ համատեղելով իր տեսահոլովակները, երաժշտությունն ու կատարումները։ 1979-1996 թվականներին Պայքեն եղել է Դյուսելդորֆի գեղարվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր։

Իր հայրենիքից՝ Կորեայից, գրեթե 35 տարի վտարվելուց հետո Պայքեն վերադարձել է Հարավային Կորեա 1984 թվականի հունիսի 22-ին։ 1980-ականների կեսերից մինչև 1990-ականների կեսերը Պայքեն կարևոր դեր է խաղացել կորեական արվեստի ասպարեզում։ Ինչպես պնդել է համակարգող Լի Սուոնը, Պայքեն ոչ միայն դարձել Է Կորեայի նշանավոր այցելու, այլև դարձել է առաջնորդ, որը օգնել է բացել կորեական արվեստի տեսարանն արվեստի ավելի լայն միջազգային աշխարհի համար։

Նա բացել է անհատական ցուցահանդեսներ Կորեայում և կազմակերպել համաշխարհային հեռարձակման երկու նախագիծ 1986 թվականի ասիական խաղերի և 1988 թվականի Օլիմպիական խաղերի համար, որոնք տեղի են ունեցել Սեուլում, ինչպես նաև կազմակերպել է մի շարք ցուցահանդեսներ Կորեայում։ Պայքեի կազմակերպված որոշ ցուցահանդեսներ կորեական արվեստին ծանոթացրել են Ջոն Քեյջի, Մերս Կանինգհեմի և Ժոզեֆ Բոյսի հետ, մյուսները Կորեային ծանոթացրել են Եվրոպայի և ԱՄՆ-ի վիդեո արվեստի և ինտերակտիվության վերջին առաջընթացներին՝ համատեղելով նմանատիպ միջոցառումներ կորեական արվեստի ասպարեզում։ Պայքեն մասնակցել է նաև 1993 թվականին Սեուլում Ուիթնիի բիենալեի կազմակերպմանը, ինչպես նաև Վենետիկի բիենալեում Գվանգջուի բիենալեի և Կորեական տաղավարի ստեղծմանը։

1960 թվականներին Գերմանիայում նրա ստեղծագործական կարիերայից մինչև ԱՄՆ ներգաղթ, Հարավային Կորեայի գեղարվեստական կյանքում ավելի ուշ ներգրավվածություն և միջազգային գեղարվեստական հոսանքներին ավելի մեծ մասնակցություն, Պայքեի անդրազգային ուղին բարդ ձևով ազդել է ինչպես նրա անհատականության, այնպես էլ նրա գեղարվեստական պրակտիկայի վրա։ Եվրոպայում իր կարիերայի սկզբում Պայքեն հայտարարել է. «The yellow peril! C'est moi» 1964 թվականի գրքույկում, որտեղ նշվում է նրա ասիական ինքնությունը, որը, ինչպես նշել են կուրատորներ Ջուն Յապը և Լի Սու Յոնգը, համապատասխանում է Կայզեր Վիլհելմ II-ի հորինած այլատյաց արտահայտությանը, երբ Պայքեն վկայակոչել է իր ասիական ինքնությունը։

Համակարգող Ջոն Հանհարդտը նշել է, որ որոշ աշխատանքներ հիշեցնում են Հարավային Կորեայից Ճապոնիա, Գերմանիա և ԱՄՆ անդրազգային ներգաղթի Պայքի փորձառությունը. օրինակներից մեկը «*Guadalcanal Requiem*» (1977), որն անդրադառնում է «Խաղաղ օվկիանոսում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատմությանն ու հիշողություններին»։ Հանհարդտը նույնպես եզրակացրել է չնայած այն հանգամանքին, որ Նամ Ջուն Պայքեի մասին «ոչ մի պատմություն» չի կարող փոխանցել իր ով լինելու բարդությունը և այն վայրերը, որոնք ձևավորել են նրան, քանի որ Պայքեն ձեռք է բերել հասարակական, միջմշակութային և համաշխարհային ճանաչում, նա պահպանել է Կորեայում իր ծննդավայրի կարևորությունը։ Նմանապես, համակարգող Լի Սուկ-կյունգն անվանել է «անօգուտ» փորձ՝ պարզելու, թե ինչ է կորեականը, ճապոնականը, ամերիկյան կամ գերմանականը Նամ Ջուն Պայքեի համար, սակայն նա նշել է, որ Պայքեն անընդհատ շեշտել է իր կորեական ժառանգությունը և «Մոնղոլական» տոհմածառերը։

## Աշխատանքներ

Նամ Ջուն Պայքեն սկսել է մասնակցել Նեո-դադաիստական գեղարվեստական շարժմանը, որը հայտնի է որպես Fluxus, որը ոգեշնչված էր կոմպոզիտոր Ջոն Քեյջի և նրա երաժշտության մեջ ամենօրյա հնչյունների և աղմուկի չեղարկումների օգտագործումից։ Նրա մեծ դեբյուտը տեղի է ունեցել 1963 թվականին Վուպերտալի Պառնաս պատկերասրահում «երաժշտական էլեկտրոնային հեռուստատեսության ցուցադրություն» անվամբ ցուցահանդեսում, որի վրա նա հեռուստացույցներ էր տեղադրում ամենուր և Մագնիսներ օգտագործում դրանց պատկերը փոխելու կամ աղավաղելու համար։ 1960 թվականին Քյոլնում դաշնամուրի համերգին Նա նվագել է Շոպենի ստեղծագործություններից, նետվել է դաշնամուրի վրա և ներխուժել լսարան ՝ հարձակվելով Քեյջի և դաշնակահար Դեյվիդ Թուդորի վրա, մկրատով կտրելով նրանց հագուստը և շամպուն լցնելով նրանց գլխին։

Քեյջը առաջարկել է Փայքին զբաղվել Զեն բուդդիզմով։ Չնայած Պայքեն արդեն շատ ծանոթ էր բուդդիզմին Կորեայում և Ճապոնիայում իր մանկությունից ի վեր, Քեյջի հետաքրքրությունը Զեն փիլիսոփայության նկատմամբ ստիպել է Պայքեին վերանայել իր սեփական մտավոր և մշակութային հիմքերը։

1963 և 1964 թվականներին ինժեներներ Հիդեո Ուտիդան և Սյա Աբեն ցույց են տվել, թե ինչպես միջամտել գունավոր հեռուստացույցներում էլեկտրոնների հոսքին, և այդ աշխատանքը հանգեցրել է վիդեո սինթեզատոր Abe-Paik-ի ստեղծմանը, որը նրա հետագա հեռուստատեսային աշխատանքի հիմնական տարրն էր։

1965 թվականին Պայքեն ձեռք է բերել Sony TCV-2010-ը՝ համակցված միավոր, որը պարունակել է սպառողական շուկայում առաջին CV-2000 տեսաձայնագրիչը։ Պայքեն օգտագործել է այս տեսաձայնագրիչը հեռուստատեսային հաղորդումներ ձայնագրելու համար՝ աշխատանքի ընթացքում հաճախ փոխելով հեռարձակման որակը և մագնիսական ժապավենը։ 1967 թվականին Sony-ն ներկայացրել է առաջին իսկապես շարժական տեսաձայնագրիչը, որը հագեցած է եղել շարժական էներգիայի աղբյուրով և Sony Portapak շարժական տեսախցիկով։ Դրա շնորհիվ Պայքեն կարողացել է ինչպես տեղափոխել, այնպես էլ ձայնագրել, քանի որ դա առաջին շարժական վիդեո և աուդիո ձայնագրիչն է եղել։ Այդ պահից Պայքեն դարձել է միջազգային հայտնի մարդ, որը հայտնի էր իր ստեղծագործական և ժամանցային աշխատանքներով։

1967 թվականի տխրահռչակ միջադեպի արդյունքում Մուրմանը ձերբակալվել է Պայքեի «Սեքստոնիկա» օպերայում ելույթ ունենալիս կիսամերկ քայլելու համար։ Երկու տարի անց՝ 1969 թվականին, նրանք թողարկել են TV Bra ալբոմը Living Sculpture-ի համար, որում Մուրմանը կրել է կրծկալ՝ կրծքին փոքրիկ հեռուստաէկրաններով։ Այս ամբողջ ժամանակահատվածում Պայքեի նպատակն է եղել երաժշտությունը համապատասխանեցնել արվեստին և գրականությանը և սեքսը դարձնել ընդունելի թեմա։ «Playing pieces»-ից միակը, որն իսկապես կատարվել է, Fluxus-ի կոմպոզիտոր Ժոզեֆ Բերդի ստեղծագործությունն է եղել («կտրեք ձեր ձախ նախաբազուկը տասը սանտիմետր հեռավորության վրա») 1964 թվականին UCLA-ի նոր երաժշտական արհեստանոցում։ 1965 թվականին նա թողարկել է իր առաջին ձայնասկավառակը, որը կոչվել է Los Angeles Times։

1971 թվականին Պայքեն և Մուրմանը ստեղծել են TV Cello-(թավջութակ), որը բաղկացած է եղել միմյանց վրա դրված երեք հեռուստացույցներից և թավջութակի մի քանի լարերից։ Մուրմանի «օբյեկտի» հետ ելույթի ժամանակ նա աղեղն անցկացրել է «թավջութակի» վրայով, և էկրաններին հայտնվել են նրա նվագի և այլ թավջութակահարների պատկերները։ Պայքեն և Մուրմանը ստեղծել են մեկ այլ հեռուստատեսային թավջութակ 1976 թվականին Ավստրալիայի Սիդնեյ քաղաքում գտնվող Kaldor Public Art նախագծի շրջանակներում։

1974 թվականին Նամ Ջուն Պայքեն հեռահաղորդակցման հետ կապված օգտագործել է «մայրուղի» տերմինը, ինչը առաջացրել է այն կարծիքը, որ նա կարող է լինել «տեղեկատվական մայրուղի» արտահայտության հեղինակը։ Իրականում, Ռոքֆելլերի հիմնադրամին ուղղված իր 1974 թվականի «Մեդիա պլանավորումը հետարդյունաբերական հասարակության համար. 21-րդ դարն այժմ ընդամենը 26 տարի է մնացել» առաջարկության մեջ նա օգտագործեց մի փոքր այլ արտահայտություն՝ «էլեկտրոնային սուպեր մայրուղի».։


Նոր էլեկտրոնային մայրուղիների կառուցումը կդառնա էլ ավելի մասշտաբային ձեռնարկություն։ Ենթադրենք, որ մենք Նյու Յորքը միացնում ենք Լոս Անջելեսին էլեկտրոնային հեռահաղորդակցման ցանցի միջոցով, որն աշխատում է փոխանցման լայն տիրույթում, ինչպես նաև մայրցամաքային արբանյակների, ալիքատարների, համակցված կոխական մալուխի միջոցով, իսկ ավելի ուշ՝ լազերային ճառագայթով մանրաթելային օպտիկայի միջոցով. ծախսերը կլինեն մոտավորապես նույնը, ինչ լուսնի վայրէջքի դեպքում, բացառությամբ, որ կողմնակի ապրանքների առումով օգուտներն ավելի մեծ կլինեն։

Նաև 1970-ականներին Պայքեն պատկերացրել է հեռուստադիտողների համաշխարհային համայնքը ստեղծելու այն, ինչ նա անվանել է ընդհանուր վիդեո շուկա, որն ազատորեն կտարածի տեսանյութը։ 1978 թվականին Պայքեն, Դմիտրի Դևյատկինի հետ համատեղ, *WNET*-ի համար պատրաստել է երկու խոշոր քաղաքներում կյանքի անհոգ համեմատություն *Media Shuttle*։ Նյու Յորք-Մոսկվա։ Տեսանյութը պահվում է ամբողջ աշխարհի թանգարանային հավաքածուներում։

Պայքեի թերևս ամենահայտնի աշխատանքը ՝ «հեռուստատեսային Բուդդա»-ն, վիդեո տեղադրում է, որը պատկերում է Բուդդայի արձանը, որը փակ օղակի հեռուստատեսությամբ իրական ժամանակում նայում է իր սեփական պատկերին, այն նաև ներկայացնում է Բուդդայի արձան, որը ցույց է տալիս, թե ինչպես է նա նայում իր պատկերին։ Պայքեն ստեղծել է այս աշխատանքի բազմաթիվ տարբերակներ՝ օգտագործելով տարբեր արձաններ, առաջին տարբերակը վերցված է 1974 թվականից։

Մեկ այլ նյութում ՝ «դրական ձու», սև ֆոնի վրա պատկերված է սպիտակ ձու։ Տեսամոնիտորների շարքում, որոնք մեծանում են չափերով, էկրանին պատկերն ավելի ու ավելի է մեծանում, մինչև ձուն ինքնին ստանում է վերացական, անճանաչելի ձև։ 1975 թվականին թողարկված Video Fish ամսագրում, հորիզոնական դասավորված ակվարիումների շարքում, կենդանի ձկները լողում են հավասար թվով մոնիտորների առջև, որոնք ցուցադրում են այլ ձկների վիդեո պատկերներ։ 1993 թվականին Պայքենավարտեց իր ինստալյացիան Նյու Ջերսի նահանգի Տրենտոն քաղաքում գտնվող Նյու Ջերսիի շենքում։ Այս աշխատանքը կատարվել է 1978 թվականի «արվեստը հանրային շենքերում ներառելու մասին» օրենքի համաձայն։ Տեղադրման հիմքը վիդեո էկրանների շուրջ տեղադրված նեոնային լուսավորությունն է։ Այս մասը ներկայումս չի աշխատում, չնայած նախատեսվում է իրականացնել անհրաժեշտ թարմացումներ / վերանորոգում ՝ Այն աշխատանքային վիճակի բերելու համար։

1984 թվականի հունվարի 1-ին Նոր տարվա տոնակատարության ժամանակ նա ուղիղ հեռարձակել է «Բարի լույս, պարոն Օրուել»-ը Նյու Յորքի WNET հեռուստաալիքի, Փարիզի Պոմպիդու կենտրոնի և Հարավային Կորեայի միջև։ Ջոն Քեյջի, Սալվադոր Դալիի, Լորի Անդերսոնի, Յոզեֆ Բոյսի, Մերս Կանինգհեմի, Ալեն Գինզբերգի և Փիթեր Օրլովսկու, Ջորջ Պլիմփթոնի և այլ նկարիչների մասնակցությամբ Պայքեն ցույց է տվել, որ Ջորջ Օրուելի Մեծ Եղբայրը երբեք չի հայտնվել։

Ինչպես նշել է ցուցահանդեսի համակարգող Սու Դենիմուկը, 1984 թվականին Կորեա վերադառնալուց հետո Նամ Ջուն Պայքեն ավելի ու ավելի է ուսումնասիրել Ասիայի հետ գլոբալ փոխանակման խորհրդանիշները, ինչպիսիք են Մետաքսի ճանապարհը և Եվրասիան։ Ավելին, երբ Պայքեն սկսել է ակտիվորեն ներգրավվել կորեական գեղարվեստական կյանքում, նա ղեկավարել է նախագծեր, որոնք հիմնված էին Հարավային Կորեայի գործարար և կառավարական շրջանակների հետ իր կապերի վրա։ «Ցտեսություն, Ցտեսություն, Կիպլինգ» ժապավենը, որը պարունակում է ուղիղ հեռարձակումներ Սեուլից, Հարավային Կորեայից, Տոկիոյից, Ճապոնիայից և Նյու Յորքից, ԱՄՆ-ից, ցույց է տալիս Պայքեի պրակտիկայի այս նոր փուլը։ Սեուլում Ասիական խաղերի առիթով հեռարձակված «Ցտեսություն, Ցտեսություն, Քիփլինգ» ֆիլմը հղում է արել Ռուդյարդ Քիփլինգի «Արևելքը Արևելք է, իսկ Արևմուտքը ՝ Արևմուտք, և նրանք երբեք չեն հանդիպի», քանի որ դա նպաստել է համագործակցությանը, օրինակ, ամերիկացի նկարիչ Կիտ Հարինգի և ճապոնացի նորաձևության դիզայներ Իսսեյ Միյակեի միջև։ Ինչպես պնդել է համակարգող լի Սուոնը, «Ցտեսություն, Ցտեսություն, Քիփլինգը» նաև նպաստել Է Կորեայի կառավարության ծրագրերին ՝ «մշակույթը խթանելու և միջազգայնացնելու» համար ՝ համատեղելով շամանական ծեսերի և կորեացի թմբկահարների վիդեո էսքիզները Սեուլի «տնտեսական հրաշքի» և աշխույժ Նամդեմունի շուկայի հետ։

1988 թվականին Պայքեն տեղադրել է «որքան շատ, այնքան լավ» Գվաչոն քաղաքի ժամանակակից արվեստի ազգային թանգարանի ատրիումում։ Հսկա աշտարակ, որը բաղկացած է 1003 մոնիտորներից, - ըստ լեգենդի ՝ հենց Տանգունն է հիմնել հոկտեմբերի 3-ը ՝ որպես Կորեայի օր։ «Որքան շատ, այնքան լավ» - ը աչքի է ընկել Պայքեի 1988 թվականի «Աշխարհի շուրջը» ռեպորտաժում, որը նկարահանվել է հատուկ Սեուլի Օլիմպիական խաղերի համար։ Նույն թվականին նա Ցինցինատիի ժամանակակից արվեստի կենտրոնում ներկայացրել է *Metrobot*-ը ՝ իր ամենամեծ արձանը և առաջին բացօթյա տեղադրումը։

1993 թվականին Վենետիկի բիենալեում Գերմանիայի տաղավարի համար Պայքեն ստեղծել է ռոբոտային քանդակների շարք, որոնք պատկերում են պատմական դեմքերի, ինչպիսիք են Եկատերինա Մեծը և Կորեայի լեգենդար հիմնադիր Դանգունը, որպեսզի ընդգծեն Եվրոպայի և Ասիայի կապերը։

Մայրցամաքային Միացյալ Նահանգներ, Ալյասկա, Հավայան կղզիներ աշխատանքը, որը ստեղծվել է 1995 թվականին, մշտական ցուցադրության մեջ է Սմիթսոնյան ամերիկյան արվեստի թանգարանի Լինքոլն պատկերասրահում։ Պայքեն հայտնի է եղել հեռուստացույցներից ռոբոտներ պատրաստելու համար։ Դրանք նախագծվել են մետաղալարերի և մետաղի կտորներից, բայց հետագայում Պայքեն օգտագործել է ռադիոյի և հեռուստատեսության մասեր։

Չնայած կաթվածին, նա 2000 թվականին կազմակերպել է հազարամյակի արբանյակային հեռարձակում, որը կոչվել է «վագրը կենդանի է», իսկ 2004 թվականին նախագծել է 2004 թվականի Global Groove մոնիտորների և վիդեո պրոյեկցիաների տեղադրումը Բեռլինի Գերմանական Գուգենհայմի թանգարանի համար։

## Ցուցահանդեսներ

Պայքեի առաջին ցուցահանդեսը, որը կոչվում է «երաժշտական էլեկտրոնային հեռուստատեսության ցուցադրություն», տեղի է ունեցել 1963 թվականին Գերմանիայի Վուպերտալ քաղաքի Պառնաս պատկերասրահում։ 1982 թվականի գարնանը Նյու Յորքի Ուիթնի թանգարանում տեղի է ունեցաել Պայքեի աշխատանքների հետահայաց ցուցադրությունը։ Պայքեի աշխատանքների խոշոր հետահայաց ցուցադրությունները կազմակերպվել են Քյոլնի արվեստի թանգարանի (1976), Փարիզի ժամանակակից արվեստի թանգարանի (1978), Նյու Յորքի Ուիթնի ամերիկյան արվեստի թանգարանի (1982), Սան Ֆրանցիսկոյի ժամանակակից արվեստի թանգարանի (1989) և Բազելի Կունստալեի (1991) կողմից։

Կորեայում Նամ Ջուն Պայքեի առաջին խոշոր հետահայաց «Վիդեո ժամանակ-վիդեո տարածություն»-ը բացվել է Գվաչհոնգի ժամանակակից արվեստի ազգային թանգարանում 1992 թվականի հուլիսի 30-ին։ Չնայած այն հանգամանքին, որ ցուցահանդեսը տևել է ընդամենը 34 օր, այն ունեցել է 117,961 վճարովի այցելու, այցելուների ոչ պաշտոնական թիվը հասել է գրեթե 200,000-ի։ Ցուցահանդեսին մասնակցել են ԶԼՄ-ների և բիզնեսի խոշորագույն ներկայացուցիչներ, այդ թվում ՝ Կորեական հեռուստառադիոհեռարձակման կորպորացիան և Samsung Electronics-ը։ Ցուցահանդեսում ներկայացված են եղել շուրջ 150 արվեստի գործեր ՝ սկսած «որքան շատ, այնքան լավ» արտահայտությունից, որը ծառայել է որպես ցուցահանդեսի մեկնարկային կետ։ Ըստ Լի Սու Յոնգի, Պայքեն խնամքով ընտրել է աշխատանքները ցուցահանդեսի համար՝ թիրախավորելով իր հանդիսատեսին։ Իմանալով, որ կորեացի հանդիսատեսը ծանոթ չէ վիդեո քարտի, Fluxus-ի և ներկայացման վերաբերյալ միջազգային քննարկումներին, Պայքեն ընտրել է աշխատանքներ, որոնք կապված են կորեական մշակույթի և պատմության հանրաճանաչ թեմաների հետ։ Ցուցահանդեսում ներկայացված են եղել նաև Պայքեի «հեռուստատեսային Բուդդա» և «իմ Ֆաուստ» շարքի աշխատանքները։

Նրա աշխատանքների վերջնական հետահայաց ցուցադրությունն անցկացվել է 2000 թվականին Նյու Յորքի Գուգենհայմ թանգարանում, որտեղ ստեղծվել է Modulation in Sync (2000) հատուկ ինստալյացիան, որը միավորում է թանգարանի յուրահատուկ տարածքը բուն ցուցահանդեսի հետ։ Դա համընկել է քաղաքի կենտրոնում գտնվող պատկերասրահում նրա կնոջ ՝ Սիգեկո Կուբոտայի տեսանկարահանումների ցուցադրության հետ, որոնք հիմնականում նվիրված են եղել 1996 թվականին կրած ինսուլտից նրա վերականգնմանը։

2011 թվականին Վաշինգտոնի արվեստի ազգային պատկերասրահում բացվել է ցուցահանդես ՝ նվիրված Պայքեի «մեկ մոմ, մոմի պրոյեկցիա» (1988-2000) տեսաքանդակին։ 2012-2013 թվականներին Վաշինգտոնի Սմիթսոնյան ամերիկյան արվեստի թանգարանում կազմակերպվել է մեկ այլ հետահայաց։ Որպես Պայքեի աշխատանքի առաջատար փորձագետ, արվեստի քննադատ Ջոն Գ.Հանհարդտը եղել է նկարչին նվիրված երեք խորհրդանշական ցուցահանդեսների համակարգող՝ Ուիթնիի թանգարանում, Գուգենհայմի թանգարանում և Սմիթսոնյան ամերիկյան արվեստի թանգարանում։
 
Պայքեի աշխատանքները հայտնվել են նաև այնպիսի կարևոր խմբակային ցուցահանդեսներում, ինչպիսիք են Սան Պաուլոյի բիենալեն (1975), Ուիթնիի բիենալեն (1977, 1981, 1983, 1987 և 1989), Documenta 6 և 8 (1977 և 1987) և Վենետիկի բիենալե (1984 և 1993)։

2015 թվականի ապրիլի 24-ից մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի 7-ը Պայքեի «Ժամացույց հեռուստացույցով», «9/23/69. փորձ Դեյվիդ Աթվուդի հետ» և «էտյուդ 1» աշխատանքները ներկայացվել են Սմիթսոնյան ամերիկյան արվեստի թանգարանում։

Չնայած այն հանգամանքին, որ Պայքեի ռահվիրա փորձարարականությունը և նրա կանխատեսումը այն կարևոր դերի մասին, որը լրատվամիջոցները կշարունակեն խաղալ հասարակության մեջ, քննարկվել են բազմաթիվ ցուցահանդեսներում, 2019-ի ցուցահանդեսում Թեյթ Մոդեռնը իր ուշադրությունը կենտրոնացրել է Պայքեի՝ որպես աշխատողի վրա։ Ավելի ուշ այս ցուցահանդեսը ցուցադրվել է Սան Ֆրանցիսկոյի ժամանակակից արվեստի թանգարանում, որտեղ այն ներկայացվել է 2021 թվականի մայիսի 8-ից հոկտեմբերի 3-ը Արևմտյան ափին գտնվող Պայքեի աշխատանքների առաջին հետահայաց ցուցադրությանը։ Ավելի ուշ այն ներկայացվել է Սինգապուրի ազգային պատկերասրահում 2021 թվականի դեկտեմբերի 10-ից մինչև 2022 թվականի մարտի 27-ը, ինչը Պայքեի ստեղծագործության առաջին նման մասշտաբային և հավակնոտ ներկայացումն է եղել Հարավարևելյան Ասիայում։

2022 թվականի վերջին Կորեայի ժամանակակից արվեստի ազգային թանգարանը ներկայացրել է ցուցահանդես, որը նվիրված է Պայքեին՝ որպես մշակութային կազմակերպիչ, որը հսկայական ազդեցություն է ունեցել Հարավային Կորեայի արվեստի տեսարանի վրա։ Դրա նպատակն է ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել Պայքեի ազգային ինքնության հետ կապին։

## Հավաքածուներ
Հասարակական հավաքածուները, որոնք պահում կամ ցուցադրում են Նամ Ջուն Պայքեի աշխատանքները, ներառում են։
* Դետրոյթի արվեստի ինստիտուտ (Դեթրոյթ, ԱՄՆ),
* Ժամանակակից արվեստի ազգային թանգարան (Սեուլ, Հարավային Կորեա), 
* Leeum, Samsung արվեստի թանգարան (Սեուլ, Հարավային Կորեա), 
* Նամ Ջուն Պայկի անվան արվեստի կենտրոն (Յոնգինգ, Հարավային Կորեա), 
* Էկլենդի արվեստի թանգարան (Հյուսիսային Կարոլինայի համալսարան, ԱՄՆ), 
* Օլբրայթ-Նոքս պատկերասրահ (Բուֆալո, ԱՄՆ), 
* Mercedes-Benz արվեստի հավաքածու (Բեռլին, Գերմանիա), 
* Ֆուկուոկա արվեստի թանգարան (Ֆուկուոկա, Ճապոնիա), 
* Հիրշհորն թանգարան և քանդակների այգի (Վաշինգտոն, ԱՄՆ), 
* Հոնոլուլուի արվեստի թանգարան (Հոնոլուլու, ԱՄՆ), 
* Kunsthalle zu Kiel (Քիլի համալսարան, Գերմանիա) 
* Գալլեն արվեստի թանգարան (Սենտ Գալլեն, Շվեյցարիա), 
* Հյուսիսային Ռեյն-Վեստֆալիա արվեստի հավաքածու (Դյուսելդորֆ, Գերմանիա), 
* Լյուդվիգի միջազգային արվեստի ֆորում (Աախեն, Գերմանիա), 
* Ժամանակակից արվեստի թանգարան (Փարիզ, Ֆրանսիա),
* Վիսբադենի թանգարան (Վիսբադեն, Գերմանիա),
* Ավստրալիայի ազգային պատկերասրահ (Կանբերա, Ավստրալիա), 
* Վիկտորիայի ազգային պատկերասրահ (Մելբուրն, Ավստրալիա), 
* Բերարդոյի հավաքածուի թանգարան (Լիսաբոն, Պորտուգալիա), 
* Ժամանակակից արվեստի թանգարան (Փարիզ) (Աթենք, Հունաստան), 
* Palazzo Cavour (Թուրին, Իտալիա), 
* Բելգիայի կերպարվեստի թագավորական թանգարաններ (Բրյուսել, Բելգիա),
* Ամստերդամի քաղաքային թանգարան (Ամստերդամ, Նիդեռլանդներ), 
* Շլեզվիգ-Հոլշտայնի թանգարան (Շլեզվիգ-Հոլշտայն, Գերմանիա),
* Խելացի արվեստի թանգարան (Չիկագոյի համալսարան, ԱՄՆ), 
* Սմիթ քոլեջի արվեստի թանգարան (Նորթհեմփթոն, ԱՄՆ), 
* Հեսելի արվեստի թանգարան Բարդ քոլեջում, (Աննանդել-ոն-Հադսոն, ԱՄՆ) 
* Սմիթսոնյան ամերիկյան արվեստի թանգարան (Վաշինգտոն, ԱՄՆ), 
* Ստյուարտի հավաքածու (Կալիֆորնիայի համալսարան, ԱՄՆ), 
* Դեյթոնի արվեստի ինստիտուտ (Դեյթոն, ԱՄՆ) 
* Walker Art Center (Միննեապոլիս, ԱՄՆ), 
* Ռոուզ Գոլդսենի նոր մեդիա արվեստի արխիվը Կոռնելի համալսարանի գրադարանում (Իթակա, ԱՄՆ), 
* Վուսթերի արվեստի թանգարան (Վուսթեր, ԱՄՆ), 
* Ռեյնոլդայի տուն ամերիկյան արվեստի թանգարան (Ուինսթոն-Սալեմ, ԱՄՆ).
* Colección SOLO (Մադրիդ, Իսպանիա)
* Ամերիկյան արվեստի Ուիթնի թանգարան (Նյու Յորք, ԱՄՆ)
* Բասի արվեստի թանգարան (Մայամի, ԱՄՆ)

## Մրցանակներ և անվանակարգեր
* 1991 թվական՝ Գոսլար Կայզերրինգ
* 1993 թվական՝ Ոսկե առյուծ, Վենետիկի բիենալե (Հանս Հաաքեի հետ)
* 1995 թվական՝ Ho-Am մրցանակ արվեստում
* 1998 թվական՝ Կիոտոյի մրցանակ արվեստի և փիլիսոփայության բնագավառում
* 2000 թվական՝ Մշակութային արժանիքների շքանշան (Կորեա)
* 2001 թվական՝ Վիլհելմ Լեհմբրուկի մրցանակը, որը շնորհվում է Դույսբուրգի քաղաքապետարանի կողմից
* 2001 թվական՝ Ժամանակակից քանդակագործության մեջ կյանքի նվաճումների մրցանակ, Քանդակագործության միջազգային կենտրոն։
* 2004 թվական՝ Էդվարդ ՄակԴաուելի մեդալ Արվեստում

## Արխիվ
Հաշվի առնելով հիմնականում հնացած տեխնոլոգիան, զոդման աշխատանքները եզակի մարտահրավեր են ներկայացնում պահպանման համար։ 2006 թվականին *Nam June Paik ' s estate* հիմնադրամը դիմել է մի խումբ թանգարանների՝ առաջարկելով, թե ինչպես յուրաքանչյուրը կօգտագործի արխիվը։ Խմբից, որը ներառում էր Ժամանակակից արվեստի թանգարանը, Ջ. Փոլ Գեթթիի թանգարանը, Սողոմոն Ռ. Գուգենհայմի թանգարանը և Ուիթնիի ամերիկյան արվեստի թանգարանը, այն ընտրել է Սմիթսոնյան ամերիկյան արվեստի թանգարանը։ Արխիվում ներկայացված են եղել Պայքեի վաղ աշխատանքները արվեստի պատմության, տեղական պատմության և տեխնոլոգիայի վերաբերյալ, նամակագրություն այլ արվեստագետների և աշխատակիցների հետ, ինչպիսիք են Շառլոտ Մուրմանը, Ջոն Քեյջը, Ջորջ Մաչյունասը և Վոլֆ Վոստելը, և նրա աշխատանքում օգտագործված տեսաերիզների ամբողջական հավաքածու, ինչպես նաև արտադրական գրառումներ, հեռուստատեսային աշխատանքներ, էսքիզներ, նոթատետրեր, մոդելներ և տեսանյութերի պլաններ։ Այստեղ ներկայացված են եղել նաև վաղ մոդելների հեռուստացույցներ և վիդեո պրոյեկտորներ, ռադիոընդունիչներ, ձայնագրիչներ, տեսախցիկներ և երաժշտական գործիքներ, խաղալիքներ, խաղեր, ժողովրդական քանդակներ և գրասեղան, որի վրա նա նկարել է Սոհոյի իր ստուդիայում։

Համակարգող Ջոն Հանհարդտը ՝ Պայքեի հին ընկերը, արխիվի մասին ասել է. «նա մեծ խառնաշփոթի մեջ էր, ինչն էլ ավելի էր բարդացնում նրա աշխատանքը։ Չի կարելի ասել, որ նրա տարածքը կատարյալ կազմակերպված էր։ Կարծում եմ, որ արխիվը նման է հսկայական հիշողության մեքենայի։ Հրաշքների պալատ, նրա կյանքի հրաշքների գրասենյակ»։ Հանհարդտը նկարագրել է արխիվները 2012 թվականի Սմիթսոնյան ցուցահանդեսի կատալոգում «*Nam Jun Pike։ Global visionary»* գրքում։

Michael Mansfield, associate curator of film and media arts at the Smithsonian American Art Museum, supervised the complex installation of several hundred CRT TV sets, the wiring to connect them all, and the software and servers to drive them. He developed an app on his phone to operate every electronic artwork on display.

Մայքլ Մենսֆիլդը, Սմիթսոնյան ամերիկյան արվեստի թանգարանի կինոարվեստի և մեդիա արվեստի բաժնի կրտսեր համակարգողը, ղեկավարել է մի քանի հարյուր կաթոդային ճառագայթների հեռուստացույցների բարդ տեղադրումը, դրանք միացնելու համար լարերի տեղադրումը և դրանց կառավարման ծրագրակազմն ու սերվերները։ Նա իր հեռախոսի համար ծրագիր է մշակել, որը թույլ է տալիս կառավարել յուրաքանչյուր էլեկտրոնային արվեստի գործ, որը ցուցադրվում է հանրության համար։

1959-1973 թվականների «տեսանյութեր և տեսաբանություն» վերնագրով ժողովածուում, որը հրատարակվել է Նյու Յորքի Սիրակուզա քաղաքում գտնվող Էվերսոնի արվեստի թանգարանի կողմից 1974 թվականին։ 1974 թվականին Նյու Յորքի Սիրակուզա քաղաքում գտնվող Էվերսոնի արվեստի թանգարանի կողմից։

## Ազդեցություն
Նա, որպես Վիդեոարտի ռահվիրա, ազդվել է *CalArts*-ի ուսանողուհի Շերոն Գրեյս անունով, ում հետ նա ծանոթացել է CalArts-ում, և ում նա անվանել է «մաքուր հանճար» նրանց ծանոթությունից ի վեր։ Նրանք հանդիպել են, երբ նա նկարահանում էր իր համակուրսեցիներին իր Sony Portapak-ի միջոցով ՝ որպես գեղարվեստական սոցիոլոգիական պրակտիկա, որը նման է ստուդիայում նկարչի աշխատանքին։ Սա հանգեցրել է հեռուստատեսային Բուդդայի և ինտերնետի ժողովրդական մոդելի, ինչպես մենք այսօր գիտենք, արվեստի այնպիսի գործերով, ինչպիսիք են «Send / Receive»։ Նամ Ջուն Պայքեի արվեստի գործերն ու գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել 20-րդ դարի վերջին արվեստի վրա և շարունակում են ոգեշնչել նկարիչների նոր սերնդին։ Ենթադրվում է, որ Պայքեի ազդեցության տակ գտնվող ժամանակակից նկարիչներից են Քրիստիան Մարկլեյը, Ջոն Քեսլերը, Քորի Արկանջելը, Ռայան Թրեքարտինը և Հարուն Միրզան։

Նամ Ջուն Պայքեի աշխատանքն առաջին անգամ ցուցադրվել է Կորեայում 1974 թվականի մարտի 20-ին Սեուլի Միացյալ Նահանգների տեղեկատվական կենտրոնում։ Հանդիսատեսի թվում էր նկարիչ Պակ Հենկին (որը ներկայացրել է Paik Global Groove ալբոմը), ֆիլմի ցուցադրումը, մասնավորապես, ոգեշնչել է Պակ Հենկիին առաջին փորձը կատարել տեսահոլովակով։

## Արվեստի շուկա
Քրիստիսի աճուրդի տունը Պայքեի աշխատանքների վաճառքի ռեկորդ է սահմանել, քանի որ 2007 թվականին Հոնկոնգում նրա « *Wright Brothers*» կտավի համար, որը նման է 1995 թվականի արտադրության պրոպելերային ինքնաթիռին, որը բաղկացած է եղել 14 հեռուստատեսային մոնիտորներից, վաճառվել է 646 896 դոլար։

2015 թվականին Գագոսյան պատկերասրահը ձեռք է բերել Պայքեի գեղարվեստական ժառանգությունը ներկայացնելու իրավունք։

## Անձնական կյանք
Պայքեն Նյու Յորք է տեղափոխվել 1964 թվականին։ 1977 թվականին ամուսնացել է տեսանկարահանող Սիգեկո Կուբոտայի հետ։ Կուբոտայի հետ ամուսնանալուց և Միացյալ Նահանգներում մի քանի տասնամյակ ապրելուց հետո Պայքեն դարձել է նատուրալիզացված ամերիկացի քաղաքացի։

Պայքեն ամբողջ կյանքում բուդդիստ է եղել, երբեք չի ծխել, ալկոհոլային խմիչքներ չի օգտագործել և երբեք մեքենա չի վարել։

## Առողջության վատթարացում և մահ
1996 թվականին Պայքեն ուղեղի կաթված Է տարել, որը պարալիզել է նրա ձախ կողմը։ Կյանքի վերջին տասը տարիներին նա տեղաշարժվել է անվասայլակով, թեև կարողացել է քայլել կողմնակի օգնությամբ։  

Նա մահացել է 2006 թվականի հունվարի 29-ին Մայամիում, Ֆլորիդա, կաթվածի հետևանքով առաջացած բարդությունների պատճառով։

## Ժառանգություն
Իր վերջին հարցազրույցներից մեկում Պայքեն համոզմունք է հայտնել, որ գերեզմանոցում թաղվելն անօգուտ կլինի, և ցանկություն է հայտնել, որ իր մոխիրը ցրվի աշխարհով մեկ, իսկ մոխրի մի մասը թաղվի Կորեայում։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Archivio Conz
*Official Website of Nam June Paik
*Nam June Paik Archive at the Smithsonian American Art Museum
*Nam June Paik Art Center at Google Cultural Institute
*9/23 Paik-Abe videosynthesizer performance WGBH New Television Workshop-ի արխիվներից, ներկայացնում է կարճ հոլովակ
*Electronic Arts Intermix ներառում է կենսագրություն և հիմնական աշխատանքների նկարագրություն 
*Nam June Paik biography @ MedienKunstNetz
*Nam June Paik at the Museo Vostell Malpartida
*Nam June Paik at the museum FLUXUS+
*"Father of Video Art Paik Nam-june Dies", The Chosun Ilbo, 30 հունվարի, 2006 թվական
*Nam June Paik in the Video Data Bank
*Nam June Paik on Ubu Film
*Tate։ TateShots։ Nam June Paik. 2011.
*Nam June Paik in UbuWeb Sound
*UbuWeb։ Nam June Paik Abschieds Symphonie-ի և In Memoriam George Maciunas-ի մասնակցությամբ mp3 ձևաչափով անցանց ռեժիմում
*MP3 Variations on a Theme by Saint-Saens

 
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի արվեստագետներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի արվեստագետներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի արվեստագետներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ժամանակակից արվեստագետներ
Կատեգորիա:Թվային արվեստագետներ
Կատեգորիա:Կորեայի Հանրապետություն
Կատեգորիա:Հարավկորեացի երաժիշտներ
Կատեգորիա:Մյունխենի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի կոմպոզիտորներ
Կատեգորիա:Հեռուստատեսային պրոդյուսերներ
Կատեգորիա:Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ