Նշանադրություն

**Նշանադրություն,** ամուսնության առաջարկի ընդունման հայտարարության և ամուսնության միջև ընկած ժամանակահատված (որը սովորաբար, բայց ոչ միշտ, սկսվում է հարսանիքով): «Այս ժամանակահատվածում զույգը կոչվում է նշանվածներ, ինչպես նաև օգտագործվում են «նշանված», «հարսնացու և փեսացու», «ամուսնանալու մտադրությամբ զույգ», կամ պարզապես «նշանված» արտահայտությունները։ «Ապագա հարսնացուներին և փեսացուներին կարող են կոչել «նշանվածներ», «ապագա կին» կամ «ապագա ամուսին»։ Նշանադրության տևողությունը կարող է զգալիորեն տարբերվել և հիմնականում կախված է մշակութային նորմերից կամ տվյալ կողմերի պայմանավորվածությունից»։ Նախկինում պաշտոնական, ծնողների կողմից կազմակերպվող ամուսնությունների դեպքում երկարատև նշանադրությունը սովորական երևույթ էր։ Հաճախ ծնողները նշանում էին իրենց երեխաներին և ամուսնության մասին պայմանավորվում էին շատ տարիներ առաջ՝ դեռ այն ժամանակ, երբ ապագա զույգը չէր հասել ամուսնության տարիքին։ Որոշ երկրներում այս սովորույթը պահպանվում է նաև այսօր։ Շատ ավանդական քրիստոնեական դավանանքներում գոյություն ունեն կամընտրական արարողություններ քրիստոնեական նշանադրության վերաբերյալ (նաև հայտնի որպես «նշանված զույգի օրհնություն» կամ «հայտարարություն մտադրության մասին»), որոնք օրհնում և հաստատում են զույգի մտադրությունը՝ ամուսնանալու Աստծո և Եկեղեցու առաջ։

## Ծագում
Եվրոպական ամուսնության սովորույթների արմատները գալիս են հրեական օրենքից (Թորա)։ Առաջին օրինակն արդեն երևում է Աբրահամի պատմության մեջ։ Հետագայում դրանք մանրամասն նկարագրված են Թալմուդի «Նաշիմ» բաժնի վերջին տրակտատում։ Ըստ այդ ավանդույթի՝ ամուսնությունը բաղկացած է երկու փուլից Էրուսին (կիդուշին) ( նշանադրության ծես, որը նշանակում է «սրբագործում) Նիսու՛ին կամ խուփա (ամուսնության իրական արարողություն): Էրուսինը փոխում է զույգի փոխհարաբերական կարգավիճակը, իսկ նիսու՛ինը բերում է այդ կարգավիճակի փոփոխության իրավական հետևանքները։ Սակայն Թալմուդում և հրեական օրենքի այլ աղբյուրներում կա նաև մի գործընթաց, որը կոչվում է շիդուխին, և համապատասխանում է այն բանին, ինչ այսօր կոչվում է նշանադրություն։ Առանց նման համաձայնության ամուսնանալը համարվում է անբարոյական։ Խնդիրը բարդանում է նրանով, որ ժամանակակից եբրայերենում էրուսին նշանակում է «նշանադրություն», ոչ թե «ամուսնության նախնական պայմանագիր»։ 

Սա հետագայում ընդունվեց հին Հունաստանում՝ որպես *գամոս* և *ենգեյսիս* ծեսեր։ Սակայն, ի տարբերություն հրեական ավանդույթի, այնտեղ կնքվող պայմանագիրը վկաների ներկայությամբ միայն բանավոր էր, ոչ թե գրավոր։ Մատանիի նվիրումը վերջնականապես փոխառվեց հրեական ավանդույթից՝ հռոմեական ամուսնության օրենքում։ Նշանածը մատանին էր նվիրում այն բանից հետո, երբ երդվում էր ամուսնության մտադրության մասին, իսկ նվերների ներկայացումը կատարվում էր նշանադրության խնջույքի ժամանակ։

## Նշանադրություն
մինի|Բանգլադեշում ժամանակակից նշանադրության նվերների զամբյուղ.
Նշանադրությունը (որը նաև կոչվում է «ամուսնության պայմանավորվածություն») ամուսնության պաշտոնական նշանվածության վիճակն է։ 

Նշանադրության ընթացակարգի հիմնական քայլերը հետևյալն էին։ 

* Ամուսնության պայմանավորվածության բանակցությունները սովորաբար կատարվում էին զույգի ընտանիքների կողմից։ Հարսնացուի և փեսայի մասնակցության աստիճանը տարբեր էր․ երբեմն նրանք ընդհանրապես չէին ներգրավվում, երբեմն ունեին մերժելու իրավունք, իսկ որոշ դեպքերում՝ լիարժեք մասնակցություն ապագա զուգընկերոջ ընտրության հարցում։ 
** Սա այսօր այնքան լայնորեն չի կիրառվում, որքան պատմական ժամանակներում, սակայն դեռևս սովորական է մշակութային առումով պահպանողական համայնքներում՝ Իսրայելում, Հնդկաստանում, Աֆրիկայում և Պարսից ծոցի արաբական երկրներում։ Այնուամենայնիվ, դրանց մեծ մասում պահանջվում է, որ հարսնացուին գոնե տրվի մերժելու իրավունք
** **Օժիտի կամ ամուսնական նվերի բանակցություն** Եվրոպայից զարգացած մշակույթների մեծ մասում օժիտը կամ ամուսնական նվերը ժամանակի ընթացքում սահմանափակվել է նշանադրության մատանիով, որը ուղեկցում է ամուսնության պայմանագիրը։ Սակայն այլ մշակույթներում, օրինակ՝ Արաբական թերակղզու երկրներում, այն դեռևս շարունակում է լինել ամուսնության պայմանագրի շուրջ բանակցությունների կարևոր մաս։ 
* Ծնողների և հոգևորականների օրհնություն
* Ուխտերի փոխանակում և պայմանագրերի ստորագրում
** Հաճախ դրանցից մեկը բաց է թողնվում
* Տոնակատարություն

մինի|Լայոնել Լոգի և Միրտլ Գրյուներտի նշանադրության լուսանկարը, 1906 թ․
Նշանադրության ճշգրիտ տևողությունը կախված է մշակույթից, ինչպես նաև մասնակիցների կարիքներից ու ցանկություններից։ 

Մեծահասակների դեպքում այն կարող է տևել մի քանի ժամից (երբ նշանադրությունը ներառվում է հենց հարսանիքի օրը) մինչև մի քանի տարի։ Մեկ տարի և մեկ օր տևողությունը այսօր տարածված է նեոհեթանոսական խմբերում։ Երեխաների ամուսնության դեպքում նշանադրությունը կարող է շարունակվել մանկությունից մինչև ամուսնության տարիքը։ 

Նշանադրության պարտականություններն ու արտոնությունները տարբեր մշակույթներում տարբեր են։ 

Մշակույթների մեծ մասում նշանված զույգերից ակնկալվում է, որ նրանք շատ ժամանակ անցկացնեն միասին՝ միմյանց ավելի լավ ճանաչելու համար։ Որոշ պատմական մշակույթներում (այդ թվում՝ գաղութային ժամանակաշրջանի Հյուսիսային Ամերիկայում) նշանադրությունը գրեթե համարվել է փորձնական ամուսնություն, և պաշտոնական ամուսնությունը պարտադիր էր դառնում միայն այն դեպքում, երբ զույգը երեխա էր սպասում։ Գրեթե բոլոր մշակույթներում ժամանակի ընթացքում թուլացել են զուգընկերների միջև ֆիզիկական շփման սահմանափակումները, նույնիսկ այն հասարակություններում, որտեղ նախկինում գոյություն ունեին խիստ արգելքներ։ Նշանադրության շրջանը նաև դիտվել է որպես նախապատրաստական ժամանակահատված, որի ընթացքում փեսան կառուցում էր տուն, սկսում էր գործարար գործունեություն կամ այլ կերպ ապացուցում էր, որ պատրաստ է մուտք գործել չափահասների հասարակություն։ 

Միջնադարյան Եվրոպայում, կանոնական իրավունքի համաձայն, նշանադրությունը կարող էր ձևավորվել ապառնի ժամանակով տրված ուխտերի փոխանակմամբ («Ես կընդունեմ քեզ որպես իմ կին/ամուսին», ոչ թե «Ես ընդունում եմ քեզ որպես իմ կին/ամուսին»)։ Սակայն սեռական հարաբերությունը համարվում էր այդ ուխտերի կատարման ավարտը, ինչի արդյունքում ձևավորվում էր պարտադիր ուժ ունեցող ամուսնություն, այլ ոչ թե պարզապես նշանադրություն։ Թեև նման նշանադրությունները կարող էին կնքվել միայն զույգի ասած ուխտերով, դրանք ունեին իրավական հետևանքներ։ Օրինակ՝ Ռիչարդ երրորդը իր ավագ եղբոր երեխաներին հայտարարեց ապօրինի ծնված՝ հիմնվելով այն պատճառաբանության վրա, որ նրանց հայրը նշանված է եղել մեկ այլ կնոջ հետ, երբ ամուսնացել էր նրանց մոր հետ։

Նշանադրությունը դիտվում է որպես «կիսա-պարտադիր» պայմանագիր։ Սովորական պատճառները, որ դրա վավերությունը կարող է չեղարկվել, ներառում են
* Նախորդ նշանադրության կամ ամուսնության բացահայտում
* Անխոնջության ապացույց
* Ծննդաբերության անհաջողություն («փորձնական ամուսնության» մշակույթներում)
* Մեկ կամ երկուսի կողմից նշանադրության պայմանագրով նախատեսված ֆինանսական կամ ունեցվածքային պարտավորությունների չկատարում
Սովորաբար նշանադրությունը կարող է խզվել ցանկացած կողմի կողմից, սակայն որոշ ավանդույթներում կիրառվում է ֆինանսական տուգանք (օրինակ՝ oժիտի վերադարձը)։ Որոշ ընդհանուր իրավունքի երկրներում, այդ թվում՝ Անգլիա և Ուելս, ինչպես նաև Միացյալ Նահանգների մի շարք նահանգներում, նախկինում հնարավոր էր հրաժարվող զուգընկերոջը (հաճախ միայն կնոջը) դատի տալ ուխտի խախտման կամ «սիրային վնասի փոխհատուցում» հիմքով։ 

Սա որոշակի պաշտպանություն էր ապահովում այն ժամանակ, երբ ամուսնության պահին կույս լինելը կարևոր էր դիտվում, և ձախողված նշանադրությունը կարող էր վնասել անձի համբավին։ Սակայն այս իրավական մեխանիզմը ներկայումս մեծ մասի դատական տարածքներում հնացած է, քանի որ նախամուսնական սեռական հարաբերությունների նկատմամբ վերաբերմունքը մեղմացել է, և շեշտը տեղափոխվել է մարդկանց թույլ տալուն թողնել անսեր հարաբերությունները։

### Հրեականություն
Հրեական հարսանիքներում Տալմուդյան ժամանակաշրջանում (մ.թ.ա. 1-ին դար – մ.թ. 6-րդ դար) նշանադրությունն (*երուսին*) և ամուսնությունը (*նիսուին*) սովորաբար տեղի էին ունենում մինչև մեկ տարվա տարբերությամբ։ Նշանվածը շարունակում էր ապրել ծնողների հետ մինչև ամուսնության իրական արարողությունը, որը կատարվում էր փեսայի պատրաստած սենյակում կամ վրանով։ Միջնադարից սկսած երկու արարողությունները միավորվել են և կատարվում են որպես մեկ միասնական հանրային արարողություն։ Նշանադրությունը այժմ սովորաբար կատարվում է հարսանիքի ընթացքում, երբ փեսան հարսին մատանի կամ գեթ նվազագույն արժեք ունեցող որևէ առարկա է տալիս։ Նշանադրությունը հրեական ավանդույթում տարբեր է նշանման սոցիալական հասկացությունից․ նշանադրությունը խզելու համար անհրաժեշտ է պաշտոնական ամուսնալուծություն, իսկ դրա խախտումը համարվում է շնություն։

### Քրիստոնեություն
Քրիստոնեական արվեստում հաճախ պատկերվում է Հովսեփ Արձանագործի և Կույս Մարիամի նշանադրությունը։ Շատ վայրերում նշանադրության ծեսը (նաև հայտնի որպես «նշանված զույգի օրհնություն» կամ «հայտարարություն մտադրության մասին») որպես Սուրբ Ամուսնության նախերգանք այսօր ավանդական քրիստոնեության ձևերում համարվում է կամընտրական արարողություն։ Այն օրհնում և հաստատում է երկու քրիստոնյաների՝ միմյանց ամուսնանալու մտադրությունը։ Շատ քրիստոնեական դավանանքներ ունեն նշանադրության հատուկ ծեսեր, որոնք սովորաբար ներառում են աղոթք, Սուրբ Գրքի ընթերցումներ, նշանադրության մատանիների օրհնություն (այն մշակույթներում, որտեղ մատանիներ են օգտագործվում), ինչպես նաև զույգի օրհնություն։Նշանադրությունը զույգի փոխադարձ խոստումը դարձնում է սրբացված՝ Աստծո և Եկեղեցու կողմից։ Քրիստոնեական նշանադրության (նշանման) արարողությունը, որին կարող է հետևել նաև խնջույք, սովորական է աշխարհի որոշ հատվածներում, օրինակ՝ Հնդկաստանի և Պակիստանի քրիստոնյաների շրջանում։

### Կաթոլիկ եկեղեցի
Պատմականորեն, նշանադրությունը Հռոմեական կաթոլիկությունում համարվում էր պաշտոնական պայմանագիր, որը նույնքան պարտադիր էր, որքան ամուսնությունը․ նշանադրությունը խզելու համար անհրաժեշտ էր ամուսնալուծություն։Նշանված զույգերը իրավականորեն դիտվում էին որպես ամուսին և կին՝ նույնիսկ իրենց հարսանիքից և ֆիզիկական միությունից առաջ։ Արևմտյան Եվրոպայի մշակույթում պաշտոնական նշանման շրջանի գաղափարը կարող էր սկիզբ առնել 1215 թվականին՝ Չորրորդ Լատերանական ժողովում, որը ղեկավարում էր Պապ Իննոկենտիոս III-ը։ Այդ ժողովում որոշվեց, որ «ամուսնությունները պետք է հրապարակայնորեն հայտարարվեն եկեղեցիներում քահանաների կողմից՝ համապատասխան և հաստատված ժամանակահատվածում, որպեսզի, եթե գոյություն ունեն օրինական խոչընդոտներ, դրանք հայտնի դառնան»։ " Այսպիսի պաշտոնական եկեղեցական հայտարարությունը ամուսնանալու մտադրության մասին հայտնի է որպես **բանս**։ Որոշ իրավասություններում բանսի ընթերցումը կարող է լինել օրինական ամուսնության ձևերից մեկը։ 

### Բաղոքական եկեղեցիներ
Լյութերական «Ծիսական ձևերի գիրքը» ներառում է «Նշանադրության ձևն ու կարգը եկեղեցում», որը կարող է տեղի ունենալ եկեղեցում կամ, այլընտրանքային տարբերակով, հարսնացուի տանը։Այս ծեսը հանդիպում է պատմության ընթացքում, օրինակ՝ վաղ լյութերական ծիսական գրություններում։ Դրա օրինակներից մեկն է 1604 թվականի Ստրասբուրգի *C.O.* ժողովածուն։«Ծիսական ձևերը» նշում են, որ նշանադրության ծեսը դիտվում է որպես «գեղեցիկ սովորություն՝ եկեղեցում փոխադարձ հավատարմության խոստում տալու, ինչը համապատասխանում է ամուսնության նշանադրության սրբությանը և կարևորությանը՝ որպես սկսվող ամուսնական կյանքի սկիզբ»։ 

2019 թվականի «Համընդհանուր աղոթքի գիրքը», որը օգտագործվում է անգլիկան քրիստոնեական դավանանքներում, օրինակ՝ Հյուսիսային Ամերիկայի Անգլիկան Եկեղեցում, ներառում է քրիստոնեական նշանադրության ծես՝ կոչված «Կարճ ծիսակարգ՝ մտադրության հայտարարության ստորագրման համար»։ Այս ծեսի ընթացքում քրիստոնյա զույգը Աստծո և Եկեղեցու առաջ հաստատում է իրենց ամուսնանալու մտադրությունը։ Այս ծիսակարգի ընթացքում նշանված զույգը «խաղաղության նշանի» հետո ստորագրում և ամսաթվով նշում է հետևյալ փաստաթուղթը։Այս ծիսակարգում, մտադրության հայտարարության ստորագրումից հետո, զույգը քահանայի կողմից օրհնվում է։ Լյութերական եկեղեցիները, Անգլիկան համայնքը, Մեթոդիստական եկեղեցիները և Պրեսբիտերիան եկեղեցիները իրենց նշանադրության ծեսում ներառում են հարցեր և պատասխաններ ընտանիքի անդամների համար։ Այս ծեսը երբեմն ներառվում է հենց Սուրբ Ամուսնության արարողության մեջ։ 

### Ուղղափառ եկեղեցիներ
Արևելյան և Արևելահայ Ուղղափառ Եկեղեցիներում նշանադրության ծեսը սովորաբար կատարվում է եկեղեցու մուտքի հատվածում՝ նարտեքսում։ Սա խորհրդանշում է զույգի առաջին քայլը դեպի ամուսնական կյանք։ Քահանան օրհնում է զույգին և նրանց տալիս է վառված մոմեր։ Այնուհետև, լիտանիայի և աղոթքի ժամանակ, երբ բոլորը խոնարհվում են, նա դնում է հարսի մատանին փեսայի աջ ձեռքի մատնեմատին, իսկ փեսայի մատանին՝ հարսի մատնին։ Մատանիները փոխանակվում են երեք անգամ՝ կամ քահանայի, կամ քավորի միջոցով, որից հետո քահանան ասում է եզրափակիչ աղոթքը։ Ավանդաբար այս ծեսը կատարվում է նշանադրության հայտարարության պահին, սակայն որոշ վայրերում այն կարող է կատարվել անմիջապես հարսանեկան արարողությունից առաջ։ Մատանիների փոխանակումը Արևելյան Եկեղեցիներում հարսանեկան ծեսի մաս չէ, այլ միայն նշանադրության ժամանակ է կատարվում։ Ըստ ավանդության՝ փեսայի մատանին լինում է ոսկյա, իսկ հարսինը՝ արծաթյա։ մինի|«Բերիի դքսի շքեղ ժամագրում» նշանադրության պատկերում

## Նշանադրության մատանիներ
մինի|Սպիտակ ոսկուց ամուսնական մատանի և մեկ ադամանդով, ոսկյա շրջանակով նշանադրության մատանի
Նշանադրության մատանիների սովորույթները տարբեր ժամանակներում, վայրերում և մշակույթներում տարբեր են եղել։ Պատմականորեն նշանադրության մատանին սովորական չէր, և երբ նման նվեր տրվում էր, այն առանձնացված էր հարսանեկան մատանուց։ 

Ամուսնության համար մատանի նվիրելու առաջին օրինակն Հին Կտակարանում հանդիպում է Ծննդոց 24: 22-ում, երբ Դամասկոսի Եղիազարը Ռեբեկային տալիս է ոսկյա քթօղ Սաադիա Գաոնը ևս հնարավոր աղբյուր է համարում Նեեմիա 7: 46-ի «be’nei tabbaot» («մատանիների որդիներ») արտահայտությունը։ Վերջին դեպքում խոսքը վերաբերում է նշանադրությանը, ոչ թե նշանադրության ժամանակակից հասկացությանը։ Հրեական ավանդույթում նշանադրությունը կարող է կատարվել երեք եղանակով, որոնցից մեկը այն է, որ փեսան հարսին տալիս է գումար կամ առարկա, որն ունի գոնե անվանական արժեք։ Իրականում, հին ժամանակներից ի վեր հրեական սովորույթում ընդունված է եղել նշանադրությունը կնքել մատանու միջոցով։ 

Ամուսնության մատանու սովորույթը Բյուզանդական կայսրությունում սկիզբ է առնում դեռևս մ.թ. 3-րդ դարից։ 

Հռոմեական կայսրության ժամանակաշրջանի սիրային մատանիները հաճախ կրում էին ձեռք սեղմած պատկերներ, որոնք խորհրդանշում էին պայմանագիր կամ ուխտ Հռոմեական կայսրության ժամանակաշրջանի սիրային մատանիները երբեմն զարդարված էին ձեռք սեղմած պատկերով, որը խորհրդանշում էր պայմանագիր կամ ուխտ։ Հետագայում այս խորհրդանիշից կարող էր զարգանալ կելտական Կլադաղի նշանը (երկու ձեռք, որոնք բռնում են սիրտը)՝ որպես սիրո և հավատարմության խորհրդանիշ։ Հռոմեացիները հավատում էին, որ շրջանը ամուսնացող երկու անձանց միջև կապի նշան է և խորհրդանշում է հավերժություն։ Առաջին անգամ մատանի կրելու սովորույթը կիրառվել է չորրորդ մատին (մատնեմատին)՝ քանի որ նրանք կարծում էին, թե այդ մատից սկսվում է *vena amoris* («սիրո երակ»), որը տանում է դեպի սիրտ։ Եվրոպական ծագմամբ մշակույթներում, ինչպես նաև բազմաթիվ այլ երկրներում, նշանադրության մատանի կրելու սովորույթը հետևում է հռոմեացիների ավանդույթին, ովքեր «…մատանին կրում էին կամ աջ ձեռքի միջնամատին, կամ ձախ ձեռքի մատնեմատին (չորրորդ մատին), որտեղից, ըստ հին եգիպտացի բժիշկների, մի նյարդ ուղղակիորեն տանում էր դեպի սիրտ»։ Մայրցամաքային Եվրոպայում և բազմաթիվ այլ երկրներում սովորույթն այն է, որ նշանադրության կամ ամուսնական մատանին կրում են աջ ձեռքին։ Պատմական բացառություն առաջացել է միապետական կարգերում․ երբ ազնվականը կնքում էր մորգանատիկ ամուսնություն (ամուսնություն, որտեղ սովորաբար կնոջ՝ ավելի ցածր խավից լինելու պատճառով նրա կարգավիճակը չէր բարձրանում), նա մատանին ստանալու համար ներկայացնում էր ձախ ձեռքը։ Այս պատճառով էլ ձևավորվեց «ամուսնություն ձախ ձեռքով» (գերմ. *Ehe zur linken Hand*) արտահայտությունը։ Նման ամուսնություններից ծնված երեխաները համարվում էին ժառանգությունից զրկված դեռ ծննդյան պահից։ Ժամանակակից Արևմտյան ձևով նշանադրության մատանի նվիրելու կամ փոխանակելու սովորույթը ավանդաբար համարվում է, որ սկիզբ է առել 1477 թվականին, երբ Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսր Մաքսիմիլիան I-ը Մարիա Բուրգունդացուն նվիրեց ադամանդե մատանի՝ որպես նշանադրության նվեր։ Այլ երկրներում, օրինակ՝ Արգենտինայում, տղամարդիկ և կանայք կրում են մատանիներ, որոնք նման են ամուսնական մատանիներին։ Երբ հարաբերությունը դեռևս ոչ պաշտոնական է («ընկեր-ընկերուհի»), մատանիները լինում են արծաթից (alianza de plata)։ Այս առաջին քայլը միշտ չէ, որ կատարվում է, և երբեմն՝ կախված ֆինանսական հնարավորություններից, դա կարող է լինել միակ մատանին։ Երբ հարաբերությունը դառնում է պաշտոնական, հարսն ստանում է ոսկյա մատանի (anillo de compromiso կամ alianza de oro)։ Իսկ ադամանդե մատանին (cintillo) նախատեսված է հարսանեկան արարողության համար, երբ փեսան այն նվիրում է հարսին։ Փեսան նշանադրության ընթացքում կրում է ոսկյա մատանի, որը հարսանիքի ժամանակ վերադարձվում է նրան հարսի կողմից։ Հարսը ստանում է և՛ ոսկյա մատանին, և՛ նոր ադամանդե մատանին։ Հարսի ադամանդե մատանին կրում են նշանադրության մատանու վրա՝ հատկապես պաշտոնական միջոցառումների ժամանակ, մինչդեռ առօրյայում բավարար է միայն նշանադրության մատանին։ Հարսանիքի ժամանակ մատանիները փոխվում են աջ ձեռքից՝ ձախ ձեռքին։ Բրազիլիայում մատանիները միշտ լինում են ոսկյա, և նշանադրության մատանու ավանդույթ գոյություն չունի։ Տղամարդիկ և կանայք նշանադրության ընթացքում կրում են ամուսնական մատանին աջ ձեռքին, իսկ ամուսնությունից հետո այն տեղափոխում են ձախ ձեռքին։ 

Ժամանակակից շրջանում որոշ կանանց ամուսնական մատանիներ պատրաստվում են երկու մասից․ առաջին մասը տրվում է որպես նշանադրության մատանի ամուսնության առաջարկը ընդունելու պահին, իսկ երկրորդը՝ հարսանիքի ժամանակ։ Երբ դրանք կրում են միասին, մատանիները թվում են մեկ ամբողջական զարդ։ Նշանադրության մատանին հարսանեկան արարողության ընթացքում չի կրվում։ Այդ պահին փեսան հարսի մատնին դնում է ամուսնական մատանին, և երբեմն հարսն էլ մատանի է դնում փեսայի մատնին։ Հարսանիքից հետո նշանադրության մատանին կրկին կրում են, և այն սովորաբար դրվում է ամուսնական մատանու վրա՝ արտաքին կողմում։

## Նշանադրության երեկույթներ
մինի|Գանայի նշանադրության արարողություն․ հարսնացուն նվեր է մատուցում իր հորըԺամանակակից ամերիկյան մշակույթում որոշ նշանադրություններ հայտարարվում են հատուկ նշանադրության երեկույթում, որը ավանդաբար կազմակերպում են հարսնացուի ծնողները։ Այս միջոցառումները հնարավորություն են տալիս, որ հարսնացուի և փեսայի ընտանիքի անդամներն ու ընկերները ծանոթանան միմյանց հետ հարսանիքից առաջ։ Հաճախ ժամանակակից նշանադրության երեկույթները լինում են կամ կոկտեյլ-երեկույթներ, կամ ընթրիքներ՝ նվազագույն ձևավորմամբ։ Նվերները սովորաբար տրվում են ոչ թե նշանադրության երեկույթում, այլ հենց հարսանիքի ժամանակ կամ հարսանեկան նվերների երեկույթում։ Հին Հունաստանում նշանադրության երեկույթները կազմակերպվում էին առանց հարսնացուի ներկայության և հիմնականում նպատակ ունեին քննարկելու ամուսնության իրավական ու տնտեսական կողմերը։ Ավելի ուշ նշանադրության երեկույթները դարձան այն պահը, երբ երկու կողմերը հայտարարում էին իրենց իրավական միությունը՝ ամուսնությունից առաջ։ Եթե կողմերից մեկը խախտում էր պայմանավորվածությունը, պարտավոր էր փոխհատուցում վճարել մյուս կողմին։ Ժամանակի ընթացքում նշանադրությունը դադարեց լինել իրավական պարտավորություն, և արդեն 20-րդ դարի սկզբին որոշ զույգեր իրենց նշանադրությունը հայտարարում էին տեղական թերթերում։

## Ծանոթագրություններ

## Մատենագրություն
* 
* 

## Արտաքին հղեումներ
* Christian Betrothal (Engagement) Ceremony - Church of North India (United Protestant Christian)
* The Order of Blessing an Engaged Couple - Western Christian Betrothal Rite
* A Brief Liturgy for the Signing of the Declaration of Intention (Anglican Christian)
* The Service of Betrothal  (Eastern Orthodox Christian)
* Weddings & Blessings in Church (Methodist Christian)
* Solemn Rite of Betrothal and Publishing of the Banns (Roman Catholic Christian)

Կատեգորիա:Ամուսնություն
Կատեգորիա:Ընտանիք
Կատեգորիա:Մշակույթ