Սարալա Դևի Չաուդհուրանի

**Սարալա Դևի Չաուդհուրանի** (, ծնված՝ **Սարալա Ղոսալ**, ), հնդիկ մանկավարժ և քաղաքական գործիչ։ Սարալա  Չաուդհուրանին 1910 թվականին Ալլահաբադում հիմնել է Բհարատ Սթրի Մահամանդալը՝ Հնդկաստանում առաջին ազգային մակարդակի կանանց կազմակերպությունը։  Կազմակերպության գլխավոր նպատակներից էր նպաստել կանանց կրթությանը։ Հնդկաստանում կանանց վիճակը բարելավելու համար, կազմակերպությունը մի քանի մասնաճյուղեր է բացել Լահորում (այն ժամանակ անբաժան Հնդկաստանի մաս էր կազմում), Իլահաբադում, Դելիում, Կարաչիում, Ամրիթսարում, Հայդերաբադում, Կանպուրում, Բանկուրում, Հազարիբում, Միդնապուրում և Կալկաթայում։

## Կենսագրություն
### Վաղ մանկություն
Սարալան ծնվել է Կալկաթայի Ջորասանկո քաղաքում, 1872 թվականի սեպտեմբերի 9-ին, բենգալացի մտավորականների հայտնի ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Ջանակինաթ Գոսալը, Բենգալյան կոնգրեսի առաջին քարտուղարներից էր։  Սարալայի մայրը՝ հայտնի գրող Սվարնակումարի դևին, Դեբենդրանաթ Թագորի դուստրն էր,  բրահմոյի նշանավոր առաջնորդ, և բանաստեղծ Ռաբինդրանաթ Թագորի քույրը։  Նրա ավագ քույրը՝ Հիրոնմոյին, գրող էր և «Այրու տան» հիմնադիրը։  Սարալան ընտանիքը բրահմոիզմի հետևորդն էր, կրոն, որը հիմնադրել էր Ռամ Մոհան Ռոյը և հետագայում զարգացրել Սարալայի պապը՝ Դեբենդրանատ Թագորը։  

1890 թվականին նա ստացել է անգլիական գրականության բակալավրի աստիճան Բեթյուն քոլեջում։  Նա պարգևատրվել է Պադմավաթիի քոլեջի առաջին ոսկե մեդալով՝  բակալավրի աստիճանի լավագույն կին թեկնածու դառնալու համար։  Նա իր ժամանակի այն սակավաթիվ կանանցից էր, ովքեր մասնակցում էին Հնդկաստանի անկախության շարժմանը։ Երկրի բաժանման դեմ քարոզչության ժամանակ նա Փենջաբում տարածեց ազգայնականության գաղափարները և աջակցեց գաղտնի հեղափոխական հասարակությանը:

### Կարիերա
Կրթությունն ավարտելուց հետո Սարալան գնաց Միսուր նահանգ և աշխատանքի անցավ որպես ուսուցիչ Մահարանի աղջիկների դպրոցում։ Մեկ տարի անց նա վերադարձավ տուն և սկսեց գրել Բենգալյան Բհարաթի ամսագրի համար,  միաժամանակ  քաղաքական գործունեությամբ զբաղվելով։

1895-1899 թվականներին Սարալան, իր մոր և քրոջ հետ միասին,  խմբագրել է Բհարաթին։   1899-1907 թվականներին, հայրենասիրությունը խթանելու և ամսագրի գրական մակարդակը բարձրացնելու նպատակով, շարունակել է ինքնուրույն խմբագրել։ 1904 թվականին Սարալան Կալկաթայում բացեց Լակշմի Բհանդար (կանանց խանութ)՝ կանանց արտադրած տեղական ձեռագործ աշխատանքները գովազդելու համար։  1910 թվականին հիմնել է  Բհարատ Սթրի Մահամանդալ՝ համահնդկական կանանց կազմակերպությունը,որը շատ պատմաբանների կողմից դիտվում է որպես կանանց համար առաջին համահնդկական կազմակերպություն։  Ունենալով մի քանի մասնաճյուղեր ամբողջ երկրում, նա նպաստեց կանանց կրթությանը և մասնագիտական պատրաստվածությանը՝ առանց հաշվի առնելու նրանց դասակարգային պատկանելությունը և դավանանքը։

### Անձնական կյանք
1905 թվականին Սարալան ամուսնացավ Ռամբհուջա Դաթա Չաուդհարիի (1866-1923) հետ։ Ռամբհուջա Դաթա Չաուդհարին իրավաբան, լրագրող, ազգայնական առաջնորդ և  «Արյա Սամաջի» շարժման հետևորդ էր։ «Արյա Սամաջի»-ին հինդուական բարեփոխումների շարժում էր, որ հիմնադրվել էր Սվամի Դայանանդա Սարասվատիի կողմից։

Ամուսնությունից հետո Սարալան տեղափոխվել է Փենջաբ։  Այնտեղ Սարալան օգնեց ամուսնուն խմբագրել ուրդու ազգայնական Հինդուստան շաբաթաթերթը, որը հետագայում վերածվեց անգլերեն պարբերական հրատարակության։  Երբ Սարալայի ամուսինը ձերբակալվեց համագործակցությունից հրաժարվելու շարժմանը մասնակցելու համար, Մահաթմա Գանդին որպես հյուր այցելեց Լահորում գտնվող նրա տուն։ Գանդին մեջբերել է նրա բանաստեղծություններն ու ստեղծագործությունները իր ելույթներում, ինչպես նաև «Երիտասարդ Հնդկաստան» և այլ ամսագրերում։ 1920 թվականի փետրվարին «Երիտասարդ Հնդկաստան» ամսագիրը հրատարակեց մի քանի նամակներ, որոնք վերաբերում էին  Սարալայի անդամակցությանը Լահոր Փուրդա ակումբին։  Երբ Սարալայի ամուսինը ձերբակալվեց Ռոուլաթ Սաթյագրահային մասնակցելու համար, Ունա Օ 'Դվայերը (Մայքլ Օ' Դվայերի կինը) ցանկանում էր, որ Սարալան հրաժարվի անդամակցությունից։

Սարալան Մահաթմա Գանդիի հետ ճանապարհորդել է ամբողջ Հնդկաստանում։  Բաժանման ժամանակ նրանք հաճախ նամակներ էին փոխանակում։ Ռաբինդրա Բհարաթիի համալսարանի փոխկանցլերի, Սաբյասաչի Բասուի պրոֆեսոր Ռեյ Չաուդուրիի խոսքով, երկուսի միջև հարաբերությունները, չնայած մտերիմ էին, բայց ոչ այլ ինչ էին, քան փոխադարձ հիացմունք։  Բայց Սարալային ուղղված նամակներից մեկում Գանդին գրել է՝

Նրա միակ որդին՝ Դիպակը, ամուսնացավ Գանդի Ռադայի թոռնուհու հետ։

### Հետագա կյանքը
1923 թվականին ամուսնու մահից հետո Սարալան վերադարձավ Կալկաթա և 1924-1926 թվականներին վերսկսեց խմբագրական պարտականությունները Բհարատիում։ 1930 թվականին Կալկաթայում հիմնել է «Շիկշա Սադան» աղջիկների դպրոցը։  1935 թվականին նա հեռացավ հասարակական կյանքից և նվիրվեց կրոնին՝ իր հոգևոր ուսուցիչ ընդունելով Բիջոյ Կրիշնա Չաթոպադհյային (1875-1945), որը հայտնի է նաև որպես Թաքուր Հովրա (Հովրայի Աստված)։ Նա ձայնագրեց իր գուրուի (հոգևոր ուսուցչի) քարոզները՝ դրանք ձայնագրելով բանավոր, և այդպիսի քարոզները տպագրվեցին մի քանի հատորներում ՝  «Վեդա Վանի »(վեդաների ձայն) վերնագրով։  Նրա ինքնակենսագրության մեջ, որը վերնագրված է «Ջիվաներ Ջարա Պատա», անվանման վերջին ԿԱ-ն նրա հոգևոր ուսուցչի անվան հիշատակում ինչպես իր, այնպես էլ հրատարակչի կողմից։ «Ջիբաներ Ջհարա Պատա-Սարալա Դևի Չաուդհուրանիի ինքնակենսագրությունը» հիշատակվում է նաև Վեդա Վանի էջում։ Այնտեղ նշված հոգևոր առաջնորդի անունը Բիջոյ Կրիշնա Կույս Շարմա է, այլ ոչ թե Բիջոյ Կրիշնա Չաթոպադխայա, քանի որ «Շարմա Կույսը» բրահմանների ընդհանուր տիտղոսն է։ Մահացել է 1945 թվականի օգոստոսի 18-ին Կալկաթայում։

Սարալայի  ինքնակենսագրությունը՝ «Ջիվաներ Ջարա Պատա»-ն,  լույս է տեսել Բենգալյան «Դեշ»  գրական ամսագրում,1942-1943 թվականներին։  Հետագայում այն անգլերեն թարգմանեց Սիկատ Բաներջին՝ «Իմ կյանքի ցրված տերևները» վերնագրով (2011թվական)։

## Ծանոթագրություններ

## Հետագա ընթերցման համար
* 

Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ
Կատեգորիա:Հնդկաստանի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Մանկավարժներ