Յուբեր Ակեն

**Յուբեր Ակեն** () քվեբեկացի գրող, կինոռեժիսոր և մտավորական: Հատկապես հայտնի է իր «Հաջորդ դրվագ» վեպով: Նա նշանակալի դեր է խաղացել Քվեբեկի անկախության շարժման պատմության մեջ՝ նպաստելով և՛ որպես ակտիվիստ, և՛ էսսեիստ։ Իր կյանքի մեծ մասը պայքարելով ինքնասպանության մտքերի դեմ՝ նա ի վերջո 1977 թվականին ինքնասպանություն է գործել Վիլլա Մարիա քոլեջի այգիներում:

## Կենսագրություն
### Ծագումնաբանություն
Յուբեր Ակենը ծնվել է 1929 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Մոնրեալի Սեն-Անդրե փողոցի 4037 հասցեում։ Նրա ընտանիքը հիմնականում ֆրանսիական-կանադական ծագում է ունեցել, որոշ չափով նաև իռլանդական ծագում՝ իր մեծ տատի՝ Հելեն ՄակՔարդոնի միջոցով: Նրա հայրը Մոնրեալի սպորտային ապրանքների վաճառական է եղել: Ակենն ունեցել է երեք որդի՝ Ֆիլիպին և Ստեֆանին առաջին կնոջից՝ Թերեզ Լարուշից, իսկ Էմանուելին՝ Անդրե Յանակոպուլոյից: Նրա զարմիկը՝ Ֆրանսուա Ակենը, ընտրվել է որպես Քվեբեկի Լիբերալ կուսակցության անդամ 1966 թվականին, սակայն լքել է կուսակցությունը 1967 թվականին Ժան Լեսաժի հետ Դը Գոլի *Vive le Québec libre!*-ի շուրջ առաջացած անհամաձայնությունների պատճառով՝ դառնալով անկախ *MLA* կուսակցության առաջնորդ։ Յուբեր Ակենը նաև ինժեներ Ռիչարդ Աքվինի եղբայրն է եղել, ում հետ 1960-ականներին նա փորձել է կազմակերպել ավտոարշավի Գրան Պրի Մոնրեալում:

### Ուսումնասիրություններ
Ակենն ընդունվել է Սենտ-Մարի քոլեջ՝ Հիսուսի միաբանության ​​հաստատություն, 1946 թվականի սեպտեմբերին և հեռացել՝ 1948 թվականի հունիսին: Ըստ Գայլեն Մասուտրեի՝ Ակենը հիանալի արդյունք է ցուցաբերել այնտեղ: Այդ ընթացքում նա հանդիպել է Լուի-Ժորժ Կարիերին, որը դարձել է նրա ողջ կյանքի ընկերը։ Նա նաև թատրոնում է մասնակցություն ունեցել, որն էլ օգնել է նրան հաղթահարել մանկական ամաչկոտությունը: 1948 թվականի սեպտեմբերին նա սկսել է փիլիսոփայություն ուսանել Մոնրեալի համալսարանում՝ ստանալով իր գիտական ​​աստիճանը 1951 թվականին՝ 21 տարեկանում: Համալսարանում սովորելու տարիներին նա ղեկավարել է *Le Quartier latin* ուսանողական թերթը: Թեև նրան առաջարկել են դասախոսի պաշտոն համալսարանում, նա հրաժարվել է՝ փոխարենը նախընտրելով զբաղվել լրագրողական կարիերայով: 1951 - 1954 թվականներին սովորել է Փարիզի Քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտում։ Ակենը Եվրոպա կատարած յուրաքանչյուր ուղևորություն նկարագրել է որպես «զգացմունքային շոկ», թեմա, որը հետագայում հայտնվել է նաև իր ստեղծագործությունների մեջ:

### Մասնագիտական ​​կյանք
[մինի|Իր մասնագիտական ​​գործունեության շրջանակում Ակենը բարեկամություն է հաստատել [թունիսցի ապագաղութացման մտավորական Ալբեր Մեմմիի հետ։]]
1954-ին Մոնրեալ վերադառնալուց հետո Ակենն աշխատանքի է ընդունվել որպես ռեժիսոր և սցենարիստ *[[Société Radio-Canada|Radio-Canada]]*-ում, որտեղ պաշտոնը նա զբաղեցրել է մինչև 1959 թվականը: 1959 թվականից մինչև 1963 թվականը նա աշխատել է որպես ռեժիսոր, պրոդյուսեր և սցենարիստ Ազգային կինովարչությունում (NFB): Հատկանշական է, որ նա իր ներդրումն է ունեցել ռեժիսոր Մոնիկ Ֆորտյեի *À l'heure de la décolonisation* ֆիլմում, որը նրան ստիպել է 1962 թվականին հարցազրույց վերցնել ապագաղութացման շարժման հայտնի դեմքերից, ինչպիսիք են՝ Ալբերտ Մեմմին (որի հետ նա բարեկամական կապեր է հաստատել), Մեսալի Հաջը, Օկտավ Մանոնին և Օլիմպ Բհելյենումը: Ապագաղութացման թեման զգալի ազդեցություն է ունեցել նրա քաղաքական գրվածքների վրա։ Նույն Եվրոպա կատարած այցի ժամանակ նա երեք օր անցկացրել է Ժորժ Սիմենոնի հետ՝ հեղինակ, որով նա մեծապես հիացել է: Ակենը փորձել է ֆիլմ ստեղծել Սիմենոնի մասին, բայց այդպես էլ չի ավարտել այն:

Ակենն աշխատել է Մոնրեալի ֆոնդային բորսայում 1960-1964 թվականներին: 1966 թվականին նա գրել է *Faux bond* ֆիլմի սցենարը՝ հիմնված արդեն իսկ գոյություն ունեցող սցենարի վրա, և որոշ ժամանակ երկմտելուց հետո ի վերջո ստանձնել է գլխավոր դերը: Ֆիլմի կադրերը օգտագործվել են Ժակ Գոդբաուի *[[Կանադայի ազգային կինոարվեստի կառավարում|NFB]]* վավերագրական *Deux épisodes dans la vie d'Hubert Aquin* ֆիլմի մի քանի հատված նկարազարդելու համար: 1967 թվականին Ակենը սկսել է գրականություն դասավանդել Սենտ-Մարի քոլեջում: 1969 թվականին նա աշխատանքի է ընդունվել Մոնրեալի Քվեբեկի համալսարանում (UQAM), սակայն թողել է աշխատանքը 1970 թվականին՝ պատճառաբանելով ռեկտոր Լեո Ա. Դորայի քաղաքականության հետ անհամաձայնությունները: 1974 թվականին Օտտավայի Կարլտոնի համալսարանը նրան աշխատանքի է ընդունել որպես հրավիրյալ գիտնական, սակայն պայմանագիրը չի երկարաձգվել:

1975 թվականին Ակենը նշանակվել է *Éditions La Presse*-ի գրական տնօրեն: Այնուամենայնիվ, նա պաշտոնանկ է արվել 1976 թվականի օգոստոսին. նրան ազատել են աշխատանքից Քվեբեկի ստեղծագործությունների նկատմամբ *Éditions La Presse*-ի մշակութային քաղաքականությունը դատապարտող բաց նամակ հրապարակելուց հետո։ Այնուհետև նա մեղադրել է իր վերադասին՝ Ռոջեր Լեմելինին «Քվեբեկը ներսից գաղութացնելու մեջ»: 1976 թվականին Ակենը վերսկսել է դասավանդել *UQAM*-ում, սակայն գործադուլի պատճառով նրա պաշտոնավարումը տևել է ընդամենը մեկ ամիս: 1976 թվականին *Parti Québécois*-ի հաղթանակից հետո, Ակենը հույս է ունեցել կառավարությունում ստանձնել մշակութային հարցերի փոխնախարարի պաշտոնը, սակայն իր ցանկությունը չի իրականացել:

### Անձնական կյանք
1958 թվականին Ակենը բացահայտել է իր կիրքը ավտոարշավների նկատմամբ, ինչը ոգեշնչել է նրան աշխատել Իլե Սենտ-Հելենում՝ նպատակ ունենալով կազմակերպել ավտոմրցարշավի Գրան Պրի: Դրան հասնելու համար նա 1960 թվականին հիմնել է իր սեփական ավտոարշավային ընկերությունը՝ *Le Grand Prix de Montréal Inc.*: Նա նաև իր 1961 թվականին նկարահանված *Le Sport et les Hommes* ֆիլմում (Ռոլան Բարտի հետ համագործակցությամբ) և «Հաջորդ դրվագ» վեպում ներառել է ավտոարշավի տարրեր: Երազել է նաև մրցարշավի ավտովարորդ դառնալ, սակայն զգացել որ չափազանց մեծ է դրանով զբաղվելու համար: Մոնրեալում ավտոմրցարշավի Գրան Պրին ի վերջո իրականություն է դարձել 1978 թվականին:

Հենց *Radio-Canada*-ում նա հանդիպել է Թերեզ Լարուշին, ով իր ընկերոջ՝ Լուի-Ժորժ Կարիերի սցենարիստուհին է եղել: Նրանք ամուսնացել են 1955 թվականին: 1963 թվականին նա հանդիպել է Անդրե Յանակոպուլոյին, ով ծնվել է Թունիսում՝ կիսասիցիլիացի, կես հույն հորից և ֆրանսիացի մորից: Յանակոպուլոն ունեցել է բժշկության և սոցիոլոգիայի դիպլոմներ: Նա թեզ է պատրաստել ինքնասպանության վերաբերյալ և ուսումնասիրել՝ «Դեպրեսիան Մոնրեալում ֆրանսիացի կանադացիների շրջանում» սոցիոլոգ Գի Ռոշեի և հոգեբույժ Կամիլ Լաուրինի ղեկավարությամբ, որը ապագայում եղել է նաև անկախության կողմնակից նախարար՝ Ռենե Լևեսկի օրոք: Յանակոպուլոն մինչև մահ եղել է Ակենի սիրուհին: Ակենն ու Լարուշը ամուսնալուծության գործընթացը սկսել են 1966 թվականին: Ակենի եկամուտների հետագա բռնագրավումները նրա ֆինանսական դժվարությունների պատճառն են դարձել:

### Քաղաքական ներգրավվածություն
1958-ին Կանադայի թագավորական հեծյալ ոստիկանությունը այցելել է նրա գրասենյակ և առգրավել այնպիսի հեղինակների գործեր, ինչպիսիք են Գեորգ Վիլհելմ Ֆրիդրիխ Հեգելը, Կարլ Մարքսը և Ֆրիդրիխ Էնգելսը: Սրա պատճառով գաղտնի դատավարություն է անկացվել Օտտավայում, որը տևել է երեքից չորս օր: Այս ընթացքում նրան հարցաքննել են իր համալսարանական ընկերների մասին, հավանաբար փորձելով գտնել կոմունիստ ակտիվիստների: Ըստ Գայլեն Մասուտրեի, «այս իրադարձությունները զգալիորեն բարձրացրին նրա քաղաքական գիտակցությունը և նպաստեցին, որ սկսի աջակցել անջատողական գաղափարախոսությանը»: Լինելով Քվեբեկի անկախության ակտիվիստ, նա 1960-1968 թվականներին ծառայել է որպես *Rassemblement pour l'indépendance nationale-*ի (RIN) գործադիր անդամ: 1962 թվականին նա *Liberté* ամսագրում հրապարակել է իր հայտնի քաղաքական էսսեն՝ *La fatigue Culturelle du Canada français*՝ ի պատասխան Պիեռ Էլիոթ Թրյուդոյի *Cité libre*-ում հրապարակած  անկախության մասին *La nouvelle trahison des clercs* հոդվածի:

1964 թվականի հունիսի 19-ին նա՝ *Le Devoir* և *Montréal-Matin* թերթերին ուղղված նամակում, հրապարակայնորեն հայտարարել է, որ անցնում է «գաղտնի» ծառայության և դառնում «Հատուկ կազմակերպության հրամանատար»՝ նպատակ ունենալով միանալ *Front de libération du Québec-*ին: Ապա նա ապաստան է փնտրել սկզբում Լուի-Ժորժ Կարիերի նստավայրում, իսկ ավելի ուշ՝ Անդրե Յանակոպուլոյի մոտ: Այնտեղ նա հանդիպել է բժիշկ Պիեռ Լեֆեվրին՝ հոգեբույժ և *Parti pris*-ի աշխատակից, որն էլ հունիսի 26-ին նրա մոտ ախտորոշել է «նյարդային խանգարում», որը պահանջել է անհապաղ բուժում: Հունիսի 29-ին մամուլի հաղորդագրությունում ասվել է, որ Հատուկ կազմակերպությունը հուլիսի 1-ին գործողություն է ձեռնարկելու: Այնուամենայնիվ, հուլիսի 5-ին Ակենը ձերբակալվել է գաղտնի ոստիկանի կողմից՝ գտնվելով գողացված մեքենայում ատրճանակով, Սեն Ժոզեֆի աղոթատեղի հետևի ավտոկայանատեղիում:

Ազատազրկման ժամանակ նա իրեն «հեղափոխական» է անվանել: Նրան առաջադրվել է երկու մեղադրանք՝ «գողություն և գողացված ապրանքներ պահել» և «վտանգավոր նպատակով մարտական զենք պահել»: Այնուհետև նա երկու ամսով բանտարկվել է Ալբերտ-Պրեվոստ ինստիտուտի հոգեբուժարանում՝ լինելով առավելագույն հսկողության ներքո: Հենց այս շրջանում նա սկսել է գրել իր «Հաջորդ դրվագ» վեպը, որում պատմում է բանտարկված հեղափոխականի մասին: Հետաձգված դատավարության վճիռը հայտնի է դարձել միայն 1966 թվականին: Այնուհետև Ակենին արդարացրել են նրա հոգեկան առողջության վերաբերյալ տրված հակասական ցուցմունքների պատճառով: Նրա ատրճանակը, սակայն, առգրավվել է:

1966 թվականի մայիսին Ակենը Քվեբեկից տեղափոխվել է Շվեյցարիա, որտեղ սկսել է հետաքրքրվել «Յուրայի հարցով» և փորձել կապ հաստատել Բեռնի Յուրայի ինքնավարների հետ: Օգոստոսի 29-ին Վո կանտոնի ոստիկանությունը նրան հարցաքննել է *RIN*-ի հետ իր առնչության և նախկինում բանտարկված լինելու մասին: Նրան կասկածել են *Front de libération jurassien*-ի հետ դավաճանության մեջ: Նոյեմբերի 19-ին Վո կանտոնը Օտարերկրացիների դաշնային ոստիկանության անունից նրան մերժել և չի տրամադրել Նիոնում ապրելու համար անհրաժեշտ բնակության թույլտվություն՝ որպես պատճառ նշելով, որ «օտարերկրացիները շատ են»: Ուստի, նրան պահանջել են լքել Շվեյցարիան մինչև 1967թ. հունվարի 15-ը: Այնուհետև Ակենը տեղափոխվել է Փարիզ, որտեղ մնացել է մինչև 1967 թվականի մարտի 21-ը՝ նախքան Մոնրեալ վերադառնալը: 1969 թվականին նա քննադատել է *RIN*-ը լուծարելու որոշումը՝ հօգուտ Ռենե Լևեսկի *Mouvement Souveraineté-Association*-ի և հետագայում լքել է կուսակցությունը:

### Գրական գործունեություն
[մինի|«Հաջորդ դրվագը» վեպը տեղի է ունենում մասամբ [Ժնևի լիճ|Ժնևի լճի մոտ, Շվեյցարիայում:]]
1952 թվականին Ակենը գրել է *Les Redempteurs* ստեղծագործությունը, որը չի հրատարակվել մինչև 1959 թվականը: 1959 թվականից հետո նրա գրվածքները սկսել են տպագրվել տարբեր ամսագրերում, այդ թվում՝ *Parti pris*, *Le Magazine Maclean*, *Voix et images du pays*, *Écrits du Canada* և գրական ամսագիր *Liberté-*ում*,* որտեղ տնօրեն է եղել 1961-ից մինչև 1962 թվականը: Նրա ամենահայտնի վեպը՝ «Հաջորդ դրվագը», լույս է տեսել 1965 թվականին Մոնրեալում, որին հաջորդել է դրա հրատարակումը Փարիզում՝ 1966 թվականին, և անգլերեն թարգմանությունը Տորոնտոյում՝ 1967 թվականին: Քվեբեկում այն ​​հաջողություն է ունեցել վաճառքի և քննադատական վերլուծության տեսանկյունից: Առաջին հրատարակությունը սպառվել է երկուսուկես ամսում: Գրականագետ Ժան Էթիե-Բլեը, գրելով *Le Devoir*-ի համար, շնորհավորել է՝ հայտարարելով. «Մենք այլևս փնտրելու կարիք չունենք, մենք ունենք նրան՝ մեր մեծ գրողին: Աստված իմ, շնորհակալ եմ»: Փարիզում քննադատների կողմից ​​ընդունելությունն ավելի բուռն է եղել: 1969 թվականին նա դարձել է առաջին քվեբեկացի գրողը, որը հրաժարվել է Գլխավոր նահանգապետի գրական մրցանակից, որը շահել է իր 1968 թվականի *Trou de memoire* վեպի համար: Նույն թվականին նա հրատարակել է *L'Antiphonaire*-ը, որը, ի տարբերություն իր նախորդ վեպերի, զուրկ է եղել բացահայտ քաղաքական հղումներից: 1971 թվականին նա թողարկել է *Point de fuite*-ը և հրաժարվել *Liberté*-ում խմբագրություն անելուց՝ պնդելով, որ ամսագիրը անտեսել է 1970 թվականի հոկտեմբերյան ճգնաժամի իրադարձությունները՝ Կանադայի Արվեստի խորհրդի ֆինանսավորումից չզրկվելու համար: 1974 թվականին նա հրատարակել է *Neige noire*-ը՝ Համլետի ժամանակակից ադապտացիան: Կյանքի վերջում նա մտադիր է եղել գրել *Obombre*-ն՝ աշխատանք, որն այդպես էլ անավարտ է մնացել։ Նրա *L'Invention de la mort* վեպը, որը գրվել է մոտ 1959 կամ 1960 թվականներին, վերջապես հրատարակվել է հետմահու 1991 թվականին:

### Ինքնասպանություն
Ինքնասպանության միտքը երկար տարիներ տանջել է Ակենին և նա հաճախակի հիշատակել է դրա մասին ընկերների հետ կատակներում: 1971 թվականի մարտի 29-ին նա ինքնասպանության փորձ է կատարել՝ բարբիտուրատներ ընդունելով *Queen Elizabeth* հյուրանոցի սենյակում, որը անհաջող է եղել: Այնուհետև նա հոսպիտալացվել է *Sacré-Cœur* հիվանդանոցում մինչև ապրիլի 4-ը: Հյուրանոցում նա գրանցվել է իր «Անտիֆոնարը» վեպի հերոսի անունով՝ Ջ. Վ. Ֆորեստիեր: 1977 թվականի մարտի 15-ին նա ինքնասպանության հերթական փորձն է արել՝ այս անգամ հրազենով Մոնրեալի Վիլլա Մարիա քոլեջի այգիներում՝ թողնելով իր վերջին գրառումն Անդրե Յանակոպուլոյին.

## Հեղինակությունը անգլիախոս Կանադայում
Ակենի «Հաջորդ դրվագ» վեպը (թարգմանվել է Շեյլա Ֆիշմանի *Prochain épisode*-ից) անգլիախոս Կանադայում նշվում է որպես կանադական գրականության հիմնական աշխատանքներից մեկը: Այն ընտրվել է 2003 թվականի *CBC Radio's Canada Reads* մրցույթի համար, որտեղ լրագրող Դենիզ Բոմբարդյեն հավանություն է տվել դրան: Գիրքը մրցույթում հաղթել է Ջասթին Թրյուդոյի վճռական քվեի շնորհիվ, որն էլ հետագայում դարձել է Կանադայի վարչապետը: Հետաքրքիր է, որ Թրյուդոն ի սկզբանե այլ գրքի՝ Ուեյն Ջոնսթոնի «Անպատասխան երազների գաղութ»-ի համար է պայքարել: Ջասթին Թրյուդոն նախկին վարչապետ Պիեռ Էլիոթ Թրյուդոյի որդին է եղել, որին Ակենը հիշատակել է իր *La fatigue Culturelle du Canada français* աշխատությունում: Մեկ այլ անգլերեն թարգմանություն, պահպանելով բնօրինակ ֆրանսերեն վերնագիրը, կատարվել է Փեննի Ուիլյամսի կողմից և հրատարակվել 1967 թվականին: Ակենի մասին ուշագրավ անգլերեն աշխատանք է *HA! A Self-Murder Mystery*-ն (2003)՝ նրա ընկեր Գորդոն Շեպարդի կենսագրական փորձը:

## Հարգանքի տուրք և պահպանություն
[alt=|մինի|Յուբեր Ակենի տաղավարը [Մոնրեալի Քվեբեկի համալսարանում:]]
Յուբեր-Ակենի շենքը Քվեբեկի համալսարանում (որը կառուցվել է 1975-1979 թվականներին) անվանվել է նրա պատվին (հետմահու):

Նրա արխիվները պահպանվում են Քվեբեկի *Bibliothèque et Archives nationales du Montreal* արխիվային կենտրոնում:

1979 թվականին քվեբեկցի գրող և կինոռեժիսոր Ժակ Գոդբաուն ստեղծել է վավերագրական ֆիլմ՝ «Յուբեր Ակենի կյանքի երկու դրվագ» վերնագրով:

1984 թվականին Քվեբեկ քաղաքի մի փողոց անվանվել է Յուբեր-Ակեն փողոց՝ ի պատիվ նրան:

## Մրցանակներ
* 1968: Գլխավոր նահանգապետի մրցանակ — Ակենը հրաժարվել է դրանից քաղաքական նկատառումներով:
* 1970: Դեյվիդ մրցանակ | Քվեբեկ նահանգի մրցանակ
* 1972: *Prix Athanase-David*
* 1974: *Prix littéraire de La Presse*
* 1975: *Grand Prix littéraire de la Ville de Montréal*

## Աշխատանքներ
### Գրքեր

#### Վեպեր
* 1965: *Prochain épisode* (*Հաջորդ դրվագ*)
* 1968: *Trou de mémoire* (*Հիշողություններ*)
* 1969: *L'Antiphonaire* (*Անտիֆոնարը*)
* 1971: *Point de fuite*
* 1971: *Neige noire* (*Համլետի կրկնօրինակը*)
* 1959: *L'Invention de la mort* (գրվել է 1959 թվականին, հրատարակվել՝ 1990 թվականին)

#### էսսեներ
* 1977: *Blocs erratiques* (հավաքածու, ներառյալ *La fatigue culturelle du Canada français*)

### Ֆիլմեր
#### Պրոդյուսեր
* 1960: *L'Exil en banlieue*
* 1960: *Les Grandes Religions*
* 1960: *Quatre enfants du monde*
* 1961: *Quatre instituteurs*
* 1961: *Le Temps des amours*
* 1962: *Jour après jour*
* 1963: *Trois pays, trois grand-mères*
* 1963: *Trois pays, trois apprentis*
* 1963: *Jour de mariage*
* 1963: *L'Homme vite*

#### Ռեժիսոր
* 1959: *Le Sport et les hommes*
* 1961: *Le Temps des amours*
* 1962: *À Saint-Henri le cinq septembre*
* 1962: *Simenon voit la France / La France de Simenon* (Յուբեր Ակենի կողմից Ժորժ Սիմենոնի և նրա կնոջ՝ Դենիս Ուիմետի հետ նկարահանված վավերագրական ֆիլմի աշխատանքային անվանումները՝ երբեք չմոնտաժված)
* 1963: *À l'heure de la décolonisation* (վավերագրական ֆիլմի գաղափարը մասամբ պատկանում է ռեժիսոր Յուբեր Ակենին, բայց Մոնիկ Ֆորտյեն է այն ավարտին հասցրել, որին և վերագրվում է արտադրությունը)

#### Գրող
* 1964: *La Fin des étés*

#### Դերասան
* 1966: *Faux bond*

## Հետագա ընթերցում
* Sheppard, Gordon, *HA! A Self-Murder Mystery*. (2003) Փորձարարական կենսագրություն՝ կենտրոնացած Ակենի ինքնասպանության և գրականության պատմության մեջ այլ նշանավոր ինքնասպանությունների վրա:
* Smart, Patricia, *Hubert Aquin agent double*, (1973).
* Legris, Renée, "Hubert Aquin et la radio. Une quête d'écriture (1954–1977)", Médiaspaul, (2004).
* Palumbo, Filippo, *Hubert Aquin et la Gnose*, PhD, Universite de Montreal (Canada), 2011, 349 էջեր, AAT NR74925; https://papyrus.bib.umontreal.ca/jspui/bitstream/1866/4817/2/Palumbo_Filippo_2010_these.pdf.

## Նշումներ և ծանոթագրություններ

## Տես նաև
* Կանադայի ռադիոհեռարձակող կորպորացիա
* Վո (կանտոն)

## Մատենագիտական ցանկ
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 
* Watch ''Two Episodes from the Life of Hubert Aquin'' (English-language version of *Deux épisodes dans la vie d'Hubert Aquin*) Կանադայի ազգային կինոարվեստի կառավարում

Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն
Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ
Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ
Կատեգորիա:Կանադացի գրողներ
Կատեգորիա:Կանադացի լրագրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու դրամատուրգներ