Սևշապիկավորներ

**Ազգային անվտանգության աշխարհազորայիններ** (, կամ *MVSN*), ավելի հայտնի է որպես **Սևշապիկավորներ** () կամ **Սկվադրիստներ** ()։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո և մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը Իտալիայի ազգային ֆաշիստական կուսակցության զինված ստորաբաժանում։ Կազմակերպվել էր Բենիտո Մուսոլինի կողմից։ Այս խմբի հիմնադիրները եղել են մտավորականության ներկայացուցիչներ, բանակի նախկին սպաներ, Արդիտի հարվածային ստորաբաժանումների անդամներ, երիտասարդ հողատերեր, արդյունաբերողներ, որոնք ընդդիմանում էին կոմունիստական և սոցիալիստական մտածողությամբ գյուղացիների և բանվորների դեմ։ Մուսոլինի իշխանության մեծացումից հետո նրանց կիրառման մեթոդները էլ ավելի դաժան դարձան։ 1943 թվականին MVSN-ը անվանափոխվեց որպես «Սև բրիգադներ» անվամբ։

## Ստեղծման պատմություն

1919 թվականին ստեղծվում է Իտալիայի պայքարի միությունը, որը բաղկացած է լինում բազմաթիվ նախկին զինվորականներից, որոնք դժգոհ էին ժամանակի քաղաքական իրավիճակից։ Իտալական պայքարի միության հիմնական նպատակը կոմունիստների դեմ պայքարն ու գործադուլներն էին։ Դեպի Հռոմ երթից հետո, որը տեղի ունեցավ 1922 թվականի հոկտեմբերի 27- ից 29-ը, կազմակերպված էր Բենիտո Մուսոլինիի կողմից, իշխանության եկած Մուսոլինին նախագծի մշակումը և Ազգային ֆաշիստական կուսակցության հատուկ կիսառազմական ստորաբաժանումների ստեղծումը վստահեց Էմիլիո Դե Բոնոյին, Չեզարե Մարիային, Ալդո Ֆինցին, Իտալո Բալբոյին և Ատտիլիո Տերուցցին։

Հանձնաժողովի կողմից մշակվել և իրականացվել է ժողովրդական ոստիկանական կազմակերպություն ստեղծելու նախագիծը, որի ժամանակ  հավաքագրել են 17-ից 50 տարեկան կամավորների։ Նախարարների խորհրդի կողմից հաստատվելուց հետո (1922 թվականի դեկտեմբերի 28- ին) նախագիծը հաստատվել է Մեծ ֆաշիստական խորհրդի 1923 թվականի հունվարի 12-ի որոշմամբ։ Նախագիծն օրենքի ուժ է ստացել 1923 թվականի հունվարի 14-ին, թիվ 31 թագավորական հրամանագրով։ Ազգային անվտանգության կամավոր ոստիկանության գործունեությունը սկսվել է 1923 թվականի փետրվարի 1-ին, որն առաջարկում էր «Հեղափոխության զինված պահակախումբ» և «Ծառայություն Աստծուն և հայրենիքին» ծառայությունները։
thumb| 240px|Սևշապիկավորների շքերթը Լիբերտայի Բալցանոյի Կորսո փողոցում։
Ըստ օրենքի MVSN-ը պետք է պահպաներ կարգուկանոնը և պաշտպաներ Իտալիայի ազգային շահերը։ Մոբիլիզացիայի դեպքում թագավորական 31/1923 հրամանագիրը նախատեսում էր ոստիկանների միաձուլում Իտալիայի զինված ուժերի և Իտալիայի ռազմածովային ուժերի հետ: Ոստիկանության կենսաթոշակային ֆոնդը ֆինանսավորելու համար 1923 թվականի հոկտեմբերի 23-ին թողարկվել էր հավելավճարով նամականիշների հատուկ շարք։

1924 թվականի օգոստոսի 4-ին թողարկվեց թագավորական թիվ 1292 հրամանագիրը, որտեղ ասվում էր, որ «MVSN-ը պետության Զինված ուժերի մաս է, և նրա անդամները թագավորին հավատարմության երդում տալուց հետո պետք է ենթակա լինեն նույն կարգապահական և քրեական օրենքներին, ինչ Թագավորական բանակի անդամները»:
thumb|right|Սկվադրիստային դրոշի տարբերակներից մեկը։ Արտիդի զորքի խորհրդանիշը ի սկզբանե եղել է գանգը, ատամների մեջ դաշույն ամրացված։
Գաղութներում և գրավյալ տարածքներում ստեղծվեցին սեփական ֆաշիստական ոստիկանության ստորաբաժանումներ։ Օրինակ՝ Ալբանիայում ստեղծվեց ալբանական ֆաշիստական ոստիկանությունը, Լիբիայի, Եթովպիայի, Էրիթրեայի գաղութներում՝ գաղութատիրական ֆաշիստական ոստիկանությունները։ Միևնույն ժամանակ սեփական իտալական անձնակազմի սղության պատճառով գաղութատիրական աշխարհազորը կադրեր հավաքագրեց տեղի բնակչությունից (բնիկներից): Սևշապիկավորներն ունեին օժանդակ զինված կազմավորումներ, որոնք վերահսկում էին երկրի կարևորագույն ռազմավարական օբյեկտները, ինչպիսիք էին՝
*Milizia ferroviaria - երկաթուղային անվտանգություն
*Milizia forestale - անտառների պաշտպանություն
*Milizia marittima di artiglieria (MILMART) — ափամերձ հրետանի
*Milizia portuaria - նավահանգստի անվտանգություն
*Milizia postelegrafonica — կապի միջոցների պաշտպանություն՝ փոստային բաժանմունք, հեռախոս, հեռագիր, ռադիո
*Milizia coloniale - գաղութների անվտանգություն 
*Milizia della strada - մայրուղու անվտանգություն
*Milizia confinaria - պետական սահմանների պաշտպանություն
*Milizia per la difesa antiaerea territoriale (DICAT) -  ՀՕՊ տարածքային ոստիկանություն
*Milizia fascista albanese - Ալբանիայի ֆաշիստական ոստիկանություն
*Corpo medico della MVSN - բժշկական շենք
*Milizia universitaria - համալսարանական ոստիկանություն
*Moschittiere del Duce - Դուչեի անձնական  հսկիչ

## MVSN դիվիզիա

*1-ին Divisione CC.NN. «Dio lo Vuole» - Սևշապիկավորների 1֊ին դիվիզիան՝ «Աստծո կամք»
*2-րդ Divisione CC.NN. «Fiamme Nere»- Սևշապիկավորների 2-րդ դիվիզիան՝ «Սև կրակներ»
*3-րդ Divisione CC.NN. «Penne Nere»  - Սևշապիկավորների 3-րդ դիվիզիան՝ «Սև փետուրներ»
*1-ին Divisione CC.NN. «23 marzo» - Սևշապիկավորների 1-ին դիվիզիան՝ «Մարտի 23»
*2-րդ Divisione CC.NN. «28 ottobre» -  Սևշապիկավորների 2-րդ դիվիզիան՝ «Հոկտեմբերի 28»
*3-րդ Divisione CC.NN. «21 aprile» - «21 April» - Սևշապիկավորների 3-րդ դիվիզիան՝ «Ապրիլի 21»
*4-րդ Divisione CC.NN. «3 gennaio» - Սևշապիկավորների 4-րդ դիվիզիան՝ «Հունվարի 3»
*5-րդ Divisione CC.NN. «1 febbraio» - Սևշապիկավորների 5-րդ դիվիզիան՝ «Փետրվարի 1»
*6-րդ Divisione CC.NN. «Tevere»   -Սևշապիկավորների 6-րդ դիվիզիան՝ «Տիբեր» 
*7-րդ Divisione CC.NN. «Cirene»  - Սևշապիկավորների 7-րդ դիվիզիան՝ «Սիրեն»
*1ª Divisione corazzata «M» - 1-ին զրահատանկային դիվիզիան՝ «Մ»

## Քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ բռնության կիրառում

[thumb|right|Արծվի պատկերով սանդարտ, ով իր ճանկերում պահում է [փակեղ: Եղել է նաև կոկարդի տեսքով Սևշապիկավորների ամենաբարձր կարգի համազգեստների, գլխարկների և ամրակների վրա:]]
Քանի որ Սևշապիկավորները ստեղծվել էին որպես Ազգային ֆաշիստական կուսակցության մարտական ստորաբաժանումներ, անմիջապես սկսեցին ահաբեկման և բռնության գործողություններ իրականացնել իրենց քաղաքական հակառակորդների՝ անարխիստների, կոմունիստների, սոցիալիստների, սոցիալ-դեմոկրատների, լիբերալների, ձախ արհմիութենականների, ինչպես նաև Իտալիայի ազգային փոքրամասնությունների դեմ, ովքեր հրաժարվել էին ընդունել իտալականացումը: Վերջերս Իտալիային միացված Բոլցանո (նախկին Հարավային Տիրոլ) մարզում, որը հիմնականում բնակեցված էր ավստրիացիներով, ովքեր չէին ցանկանում ճանաչել շրջանի իտալական վարչակազմը, 1921 թվականի ապրիլի 24-ին զգեստների շքերթի ժամանակ մոտ 400 Սևշապիկավորներ հասան այնտեղ և հարձակվեցին Արհմիությունների Հարավային Տիրոլի Համադաշնության ներկայացուցիչների վրա: Որի հետևանքով 1 մարդ զոհվեց, 45-ը՝ վիրավորվեցին։ 1922 թվականին սկվադրիստները ներխուժեցին «Ավանտի» սոցիալիստական թերթի գրասենյակ, թալանեցին և այրեցին այն։
Սևշապիկավորները միշտ փորձում էին կանխել սոցիալիստների ժողովները, հանրահավաքներն ու գործադուլները, ցրում էին նրանց, ջարդում շտաբները, ծեծի ենթարկում մասնակիցներին և կազմակերպիչներին:
Սևշապիկավորները հաճախ բռնելով ակտիվ մասնակիցներին ստիպողաբար մեծ քանակությամբ գերչակի յուղ էին լցնում  նրանց կոկորդը։ Գերչակի յուղը արագ և շատ ուժեղ լուծողական է: Թվում է, թե դա պարզ նվաստացում է, բայց աղիների ծանր և երկարատև խանգարման պատճառով մարմինը արագ ջրազրկվում էր և երբեմն նույնիսկ մահի պատճառ կարող էր լինել: 1919 թվականին բանաստեղծ և ֆաշիստական քաղաքական գործիչ Գաբրիելե Դ'Աննունցիոն Սևշապիկավորների ջոկատով գրավեց Ռիեկա քաղաքը, որը նախկինում պատկանում էր Ավստրո-Հունգարիային, քանի որ նրա կարգավիճակը դեռևս անորոշ էր հռչակեց որպես Ռիեկայի Հանրապետություն, որը մնաց չճանաչված, այն զբաղվում էր Ադրիատիկայի ծովահենությամբ:
1919-ից 1922 թվականներին ջոկատների գործողությունները  փաստացիորեն կարելի է համեմատել նույն ժամանակահատվածի Գերմանիայում Ֆրայկորի ստորաբաժանումների գործողությունների հետ, միայն այն տարբերությամբ, որ Իտալիայում իշխանության եկան սևշապիկավորների առաջնորդները, իսկ ֆրայկորի անդամները 20-ականների սկզբին հեռացան, թեև նրանցից շատերը ծառայության անցան նացիստների հետ: 1922 թվականին նացիստների իշխանության գալով, բռնի գործողությունների թիվը աստիճանաբար սկսեց նվազել, քանի որ նացիստների հակառակորդները խորը ընդհատակ անցան և նրանց ակտիվությունը սկսեց թուլանալ: Սևշապիկավորների ուժերը սկսեցին ավելի շատ ուղղվել դեպի Իտալիայի արտաքին քաղաքականության էքսպանսիա:

## Սևշապիկավորների մասնակցությունը պատերազմներում

### 1923 թվական, Լիվիա
Սևշապիկավորների առաջին ռազմական հակամարտությունը տեղի է ունեցել Լիվիայում, 1923 թվականի սեպտեմբերին՝ Մուխթար Օմարի լիբիական ազգային-ազատագրական շարժման ճնշման ժամանակ: Կռվում էին երեք լեգեոններ։ Սևշապիկավորները այնքան լավ հանդես եկան մարտում, որ կառավարությունը որոշեց ստեղծել այսպես կոչված չորրորդ կողմի երկու մշտական լեգեոններ՝ առաջինը Տրիպոլիում, երկրորդը Բենգազիում:
### Իտալա-եթովպական երկրորդ պատերազմ
Այս պատերազմում Սևշապիկավորների ուժերը բաղկացած էին յոթ ստորաբաժանումներից և երկու խմբերից, ինչպես նաև մի քանի փոքր ջոկատներից: Ֆաշիստական աշխարհազորայինների ուժերի մոբիլիզացիան սկսվեց Աֆրիկայի Ռոխա շրջանում, գործողության ընթացքը սկսվեց 1935 թվականի հոկտեմբերի 3-ին, որին մասնակցում էին մոտ 5611 սպա և 162390 զինվոր (այլ աղբյուրների համաձայն՝ 3751 սպա և 112000 զինվոր)։ Արշավն ավարտվեց իտալական զորքերի՝ Ադիս Աբեբա մուտք գործելուց յոթ ամիս հետո։ Սևշապիկավորները կորցրեցին մոտ 1290 մարդ՝ ապացուցելով իրենց դրական վերաբերմունքը։
### [[Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմ|Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազ]]
1936 թվականին սկսվեց Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմը, գեներալ Ֆրանկոյի ուժերին աջակցելու համար ուղարկվեց կամավորների խումբ (Corpo Truppe Volontariee), ներառյալ մոտ 20.000 Սևշապիկավորներեր: Մի շարք պարտություններից հետո զորքերի մեծ մասը դուրս բերվեցին։ Իսպանական տարածքում մնացին միայն Սևշապիկավորների փոքր ստորաբաժանումներ, որոնք հերոսաբար աչքի ընկան Մալագայի, Բիլբաոյի, Էբրոյի և Սանտանդերի, Գվադալախարայի, Տորտոսայի և Լևանտի համար մղվող մարտերում: Ազգայնականների հետ Ֆրանկոն գրոհեց Մադրիդը ։ Սևշապիկավորների ընդհանուր կորուստները կազմել էր մոտավորապես 3290 մարդ։
### [[Ալբանիա|Ալբանիայի]] ներխուժումն ու զավթումը
1939 թվականի ապրիլին Ալբանական թագավորության ներխուժմանը և գրավմանը մասնակցեցին մինչև իսկ Սևշապիկավորների վեց ստորաբաժանումներ։ Նույն թվականին տեղացի ալբանացիների կողմից ստեղծվեց ֆաշիստական աշխարհազորայինը, կազմված թե՛ իտալացիներից, թե՛ ալբանացիներից։ Ալբանիան դարձավ Հունաստանի և Հարավսլավիայի հետագա արշավանքների ռազմահենադաշտը, որին մասնակցում էին նաև ֆաշիստական աշխարհազորայինները, այդ թվում՝ ալբանացիները։
[thumb|1941 թվական, Սևշապիկավորները [Բարբարոսա (ռազմական գործողություն)|Բարբարոսաների պատերազմում։]]

### [[Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ]]
1940 թվականի հունիսի 10-ին Սևշապիկավորները,  որոնք կազմում էին 340 000 մարդ, մտնելով Իտալիայի պատերազմի մեջ ակտիվորեն մասնակցում էին ռազմական գործողություններին։  Նրանք միաժամանակ գրեթե բոլոր ճակատներում էին։ 1941 թվականին ստեղծվեցին հատուկ «M» հարձակվողական գումարտակներ՝ բաղկացած միայն սևշապիկավորներից։ Արևելյան Աֆրիկայում իտալական զորքերի ջախջախումից հետո, 1941 թվականին զինվորական անձնակազմի զգալի մասը, այդ թվում՝ Սևշապիկավորները, չցանկանալով հանձնվել բրիտանացիներին, սկսեց պարտիզանական շարժում, որը տևեց երկու տարի:

## Լուծարում

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Իտալիայի դրությունը տարեցտարի վատանում էր։ Պարտությանը հաջորդում էր պարտությունը։ Ստալինգրադում զորքերը ծանր պարտություն կրեցին, տասնյակ հազարավոր իտալացի զինվորներ զոհվեցին, գերի ընկան, վերջույթների ցրտահարության պատճառով մնացին հաշմանդամ, սակայն այն մեծ ներդրում ունեցավ բնակչության հակապատերազմական և հակաֆաշիստական տրամադրությունների մեջ։ 1943 թվականի մայիսին Հյուսիսային Աֆրիկայի կորստից հետո, երկու ամիս անց՝ հուլիսի 10-ին, անգլո-ամերիկյան զորքերը վայրէջք կատարեցին Սիցիլիայում, այսինքն՝ հենց Իտալիայում։ Թագավորի հավանությամբ երկրի ռազմական և քաղաքական առաջնորդների մեծամասնությունը  որոշեց պաշտոնից հեռացնել ֆաշիստական առաջնորդ Մուսոլինիին և սկսել գաղտնի բանակցություններ հակահիտլերյան խմբավորման հետ՝ երկիրը պատերազմից դուրս բերելու համար։

1943 թվականի հուլիսի 25-ին Մուսոլինին ձերբակալվեց։ Թեև իրենց առաջնորդի ձերբակալությանը, Սևշապիկավորները ակտիվ դիմադրություն չցուցաբերեցին և չշտապեցին ազատել իրենց նախկին առաջնորդին։ Մարշալ Բադոլիոյի նոր կառավարությունը սկսեց Սևշապիկավորներին աստիճանաբար չեզոքացնել։ Սևշապիկավորների հրամանատար գեներալ Գալբիատին հեռացվեց իր պաշտոնից և նրա փոխարեն նշանակվեց գեներալ Կոնտիչելին, ով հավատարիմ էր թագավորին։ Բադոլիոյի հրամանով Սևշապիկավորների համազգեստից հանվեցին ֆաշները (ֆաշիստական խորհրդանիշները),  փոխարինվելով բանակի աստղերով։ Սևշապիկավորները հայտարարվեցին «լեգիոներներ», իսկ հետո սկսվեց նրանց աստիճանական տեղափոխումը կանոնավոր բանակի կառույցներ:
Դաշնակիցների և իտալացիների միջև խաղաղության պայմաններից մեկը Իտալիայի բոլոր ֆաշիստական հաստատությունների, ներառյալ Սևազգեստերի ամբողջական լուծարումն էր, ինչը իրականացվեց մինչև 1943 թվականի դեկտեմբերը: Սեպտեմբերի վերջին ձևավորված մարիոնետային գերմանամետ Իտալական Սոցիալական Հանրապետությունում Սևշապիկավորները վերստեղծվեցին «Սև բրիգադներ» նոր անվամբ:

## Համազգեստի առանձնահատկություններն ու տարբերանշանները

[thumb|left|1942 թ., [Հյուսիսային Աֆրիկա։ 136-րդ դիվիզիայի «Giovani Fascisti» զինվորները լիցքավորում են Mortaio da 81 Mod ականանետը։]]
Կազմակերպության պաշտոնական գույնը սևն էր, որը ժառանգվել էր Արդիտիների էլիտար հարձակողական զորքերից։ Այստեղից էլ գալիս է հատուկ համազգեստը՝ սև վերնաշապիկները, ինչպես նաև դաշույնը, որը հանդես էր գալիս որպես տարբերակիչ հատկանիշ և մի տեսակ խորհրդանիշ։ Սևշապիկավորները հանդիսանում էին կարմիր վերնաշապիկավորների միավորումը Ջուզեպպե Գարիբալդիի զորքերի հետ, որոնք Սավոյական տան իշխանության ներքո միավորում էին մասնատված իտալական նահանգները։ Սակայն ֆաշիստները չկարողացան օգտագործել կարմիր գույնը, քանի որ դա իրենց թշնամիների՝ կոմունիստների և սոցիալիստների խորհրդանիշն էր, ուստի օգտագործեցին «Արդիտի» սև գույնը՝ որպես մահվան գույն, պատրաստ ինքնազոհաբերության։ Սևշապիկավորների համազգեստի մեկ այլ տարբերակիչ հատկանիշ էր հատուկ գլխազարդը՝ ֆես կամ ֆես-գլխարկը ( տե՛ս մոտակա լուսանկարը ): Դա կազմեց նաև «Արդիտի» համազգեստի մասնիկը։ Սևշապիկավորները ունեին իրենց սեփական զինվորական կոչումները, որոնցից մի քանիսը կրում էին Հին Հռոմի լեգեոներների անունները: Սևշապիկավորների համազգեստի մեկ այլ տարբերակիչ առանձնահատկություններից էր կրակի տեսքով կոճակների սև անցքերը։
[thumb|right|Moschettieri del Duce։ [Բենիտո Մուսոլինի|Մուսոլինի անձնական գվարդիան և հսկիչը։]]
Ի տարբերություն նացիստական ՍՍ-ի, որի անդամները հիմնականում դեմ էին քրիստոնեությանը և որոնց առաջնորդները դավանում էին օկուլտիզմ, Սևշապիկավորները, ինչպես և շատ այլ իտալացիներ, հիմնականում հավատացյալ կաթոլիկներ էին: Եթե ռասայական քաղաքականության համաձայն, հիտլերյան ՍՍ-ի շարքերը համալրելու թեկնածուից պահանջվում էր ունենալ որոշակի հասակ, աչքերի և մազերի գույն, գանգի և մարմնի ճիշտ ձև, ինչպես նաև մինչև հինգերորդ սերունդ իր մաքուր արիական ծագումը փաստագրելու հնարավորություն (18-րդ դարի կեսեր), ապա մինչև 1938 թվականը ֆաշիստական կուսակցության բոլոր պատրաստակամ անդամները՝ 17-ից 50 տարեկան, հավաքագրվում էին Սևշապիկավորների խմբի մեջ՝ առանց ազգության որևէ հատուկ պահանջի: Իտալական գաղութներից, Լիվիայի, Եթովպիայի և Սոմալիի տեղական ժողովուրդներից մարդիկ կարող էին ներգրավվել ֆաշիստական աշխարհազորայինների խմբի մեջ: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ «Giovani Fascisti» (Երիտասարդ ֆաշիստներ) ստորաբաժանումը հավաքագրում էր 17–21 տարեկան երիտասարդների, ովքեր ֆաշիստական երիտասարդ շարժումների անդամներ էին։

Բացի հռոմեական ողջույնի տեսքով ներկայանալուց, Սևշապիկավորները ժողովների, հանրահավաքների և հանրային այլ միջոցառումների ժամանակ օգտագործում էին մի ժեստ՝ վեր բարձրացված կամ անկյան տակ երկարացված աջ ձեռք, որով բռնում էին պատյանից հանված դաշույնը: Դաշույնը Սևշապիկավորների հիմնական տարբերանշանն էր, որը փոխառվեց նաև Արդիտի զինվորների կողմից:
1923-1940 թվականներին ֆաշիստական աշխարհազորայինները ունեին հատուկ ստորաբաժանում՝ «Դուչեի հրացանակիրները» (Moschettieri del Duce), որը Մուսոլինիի անձնական պահակախումբն էր։ Նրանց համազգեստը սև էր, ունեին նաև հատուկ նշան՝ գանգ և խաչոսկրեր, երկու խաչված թրերի ֆոնին։

## Սպայական կոչումներ

## Սպառազինություն

Սևշապիկավորների ռազմական կազմավորումները ավելի վատ էին զինված, քան թագավորական բանակը: Իտալիայում նույնիսկ ամենապարզ փոքր զենքի   կարիք էր զգացվում։ Սա հատկապես նկատելի դարձավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, պատճառը մեծ կորուստներն էին, քանի որ բոլոր ժամանակակից զինատեսակները ուղարկվել էր ռազմական գործողություններում գտնվող զորքերին, որոնք կրել էին պարտություններ, նահանջել և հաճախ վայր դրել իրենց զենքերը, և որտեղ ֆաշիստական զինվորները միշտ կազմում էին փոքրամասնություն։
Եվ այդ պատճառով էլ դրանք հաճախ մատակարարվում և զինվում էին մնացորդային սկզբուքով, հատկապես անվտանգության և «երկրորդ գծի» ստորաբաժանումները: Նրանց ստորաբաժանումներում հազվադեպ կարելի էր հանդիպել 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարասկզբի հազվագյուտ փոքր զենքերի, որոնցից էին՝ ամերիկյան «Կոլտ -Բռաունինգ Մ1895» գնդացիրները, ֆրանսիական «Գոչկիսին» և «Շոշան», որոնք մատակարարվել էին Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, նույն ժամանակաշրջանի ավստրո- հունգարական բանակից գրավված զենքերն էին՝ «Շվարցլոզե» գնդացիրը, «Մանլիխեր» հրացանը, նույն շրջանի «Շտաիռ» և «Ռոտ-Շտաիռ» ինքնալիցքավորվող հրացանները, ինչպես նաև բրիտանական, ֆրանսիական և ամերիկյան զենքերի գրավված օրինակներ։ Դրանց հետ մեկտեղ օգտագործվել էր ավելի ժամանակակից և ծանր զինատեսակներ՝ հրետանի, զրահատեխնիկա, իսկ հենց Իտալիայում՝ Լիգուրյան և Ադրիատիկ ծովերի ափերի երկայնքով զրահապատ գնացքներ, այդ թվում ծանր ափամերձ պաշտպանության հրետանիով, որը ստեղծվել էր դեռ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։
Սևշապիկավորները ավիացիայում ներկայացնում էին 15-րդ ռմբակոծիչ էսկադրիլիա «La Disperata» ջոկատը։ Մասնավորապես, Երկրորդ իտալա-եթովպական պատերազմի ժամանակ կոմս Գալեացցո Չիանոն ՝ Մուսոլինիի փեսան և ապագա արտաքին գործերի նախարարը, ծառայել է որպես Caproni Ca.101 ռմբակոծիչների օդաչու։

## Սևշապիկավորների հրամանատարներ

*Էմիլիո Դե Բոնո (1923-1924)
*Ասկեպիո Գանդոլֆո (1924-1925)
*Անատոլի Տրոֆիմետտի (1925)
*Մաուրիցիո Ֆերանտե Գոնցագա (1925-1926)
*Բենիտո Մուսոլինի (1926 - 1943, հուլիսի 25)
*Կուիրինո Արմելինի (հուլիսի 26, 1943 - սեպտեմբերի 8, 1943)
*Ռենատո Ռիկի (սեպտեմբերի 20, 1943 - դեկտեմբերի 8, 1943)

## Կրկնօրինակումը այլ շարժումներում

Նմանատիպ համազգեստներ կրկնօրինակվել են այլոց կողմից, ովքեր կիսում էին Մուսոլինիի գաղափարները, ներառյալ նացիստական Գերմանիայում գործող Ադոլֆ Հիտլերի, ով ստեղծեց շագանակագույն վերնաշապիկները (Sturmabteilung) և սև համազգեստները (Schutzstaffel),Օսվալդ Մոսլին՝ Միացյալ Թագավորությունում (որի բրիտանական ֆաշիստների միությունը նույնպես հայտնի էր որպես «Սևշապիկավորներ» անվամբ) և Համառուսական ֆաշիստական կուսակցությունը Հարբինում, Կ.Վ.Ռոդզաևսկին և Համառուսական ֆաշիստական կազմակերպությունը՝ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում Ա.Ա.Վոնսյացկին, Ուիլյամ Դադլի Փելլին՝ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում («Ամերիկայի արծաթե լեգեոն» կամ «Արծաթե վերնաշապիկներ»), Կամիսաս Դորադասը՝ Մեքսիկայում («Ոսկե վերնաշապիկներ»), Պլինիո Սալգադոն՝ Բրազիլիայում (որի հետևորդները կրում էին կանաչ շապիկներ), և Իռլանդիայի ազատ նահանգում Օուեն Օ'Դաֆֆին  (Ընկերական ասոցիացիայի բանակ կամ «կապույտներ»), Չան Կայշի օրոք Կապույտ վերնաշապիկի հասարակությունը Չինաստանի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ: «Կապույտ վերնաշապիկ» տերմինը կարող է վերաբերել նաև կանադացի ֆաշիստներին, որոնք պատկանում են Կանադայի ազգային սոցիալիստական միասնության կուսակցությանը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ֆաշիզմ
Կատեգորիա:1919 հիմնադրումներ Իտալիայում
Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
Կատեգորիա:Ֆաշիստական կուսակցություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական պատմություն
Կատեգորիա:Քաղաքական կուսակցությունների մարտական կազմակերպություններ
Կատեգորիա:Հակակոմունիստական կազմակերպություններ