Ջովանի Դոմենիկո Կասինի

**Ջովանի Դոմենիկո Կասինի** (, ), իտալացի և ֆրանսիացի աստղագետ և ինժեներ։

## Կենսագրություն
Ծնվել է Պերինալդոյում, նա կրթություն է ստացել Ջենովայի ճիզվիտական քոլեջում և Սան Ֆրուկտուոզոյի աբբայությունում։ 1644-1650 թվականներին աշխատել է Բոլոնիայի մերձակայքում գտնվող Պանզանոյում գտնվող  աստղադիտարանում, որտեղ շարունակել է իր աստղագիտական կրթությունը Գ.Բ.Ռիչոլիի և Ֆ.Մ.Գրիմալդիի ղեկավարությամբ։ 1650 - 1669 թվականներին եղել է Բոլոնիայի համալսարանի աստղագիտության պրոֆեսոր։ Կասինին այն ստացել է մարկիզ Բիսմանտովի հովանավորությամբ։ 1669 թվականին նա տեղափոխվում է Ֆրանսիա, որտեղ 1671 թվականին Լյուդովիկոս XIV-ի հրամանագրով դառնում է նորաստեղծ (1667) Փարիզի աստղադիտարանի տնօրեն և մինչև կյանքի վերջ մնում է տնօրեն։ Աստղադիտարանը իր տրամադրության տակ ուներ այդ ժամանակվա համար հզոր 150x աստղադիտակ։

1671 թվականին նա նկատեց սպիտակ լողացող ամպ Լուսնի վերևում։ 1671-1679 թվականներին նա դիտել է լուսնի մակերեսի մանրամասները, իսկ 1679 թվականին կազմել է Լուսնի մեծ քարտեզը։

1672 թվականին Ժան Ռիշեի հետ Ֆրանսիական Գվիանայում՝ Կասինին Փարիզում կատարեց Մարսի դիտարկումները։ Օգտագործելով Մարսի պարալաքսը՝ առաջին անգամ հնարավոր եղավ հաշվարկել այս մոլորակի հեռավորությունը։ Այս չափումների հիման վրա Cassini-ին հաջողվել է լավ ճշգրտությամբ որոշել Երկրից Արեգակ հեռավորությունը՝ 146 մլն կմ (ըստ ժամանակակից տվյալների՝ 149,6 մլն կմ)։

1683 թվականին Կասինին տվեց կենդանակերպի լույսի երևույթի առաջին գիտական նկարագրությունը՝ առաջարկելով վարկած, որը բացատրում էր այն արևի լույսի ցրմամբ՝ ոսպնյակաձև փոշու մասնիկների կլաստերի միջոցով, որը ընկած է խավարածրի հարթությունում. այս վարկածը ներկայումս ընդհանուր առմամբ ընդունված է։

Նա ղեկավարել է Ֆրանսիայում միջօրեական աղեղը չափելու արշավախմբային աշխատանքը։ Ելնելով այս չափումներից՝ ես հանգեցի սխալ եզրակացության, որ միջօրեականի մեկ աստիճանի երկարությունը նվազում է դեպի հյուսիս, այսինքն՝ Երկիրը պետք է լինի բևեռներում ձգված գնդաձև։ (Միայն Պ. Բուգերի, Լ. Գոդենի և Կ. Մ. լա Կոնդամինի հետագա արշավները Պերու 1735-1743 թվականներին և Պ. Լ. Մ. Մաուպերտուիս Լապլանդիա 1736-1737 թվականներին վերջնականապես լուծեցին Երկրի պատկերի հարցը)։

Կասինին նկատել է (1672), որ Յուպիտերի Io արբանյակի համար իր կանխատեսած խավարումների պահերը մշտապես շեղվել են 22 րոպեի ընթացքում դիտվածներից։ Դրա պատճառը հայտնաբերել է Կասինիի գործընկեր Օլաֆ Ռոմերը Փարիզի աստղադիտարանում. ամենամեծ շեղումները տեղի են ունեցել, երբ Երկիրը և Յուպիտերը գտնվում էին Արեգակի հակառակ կողմերում, ուստի Ռոմերը ենթադրեց, որ լույսի արագությունը վերջավոր է, և լույսը անցնում է տրամագծով։ Երկրի ուղեծրը 22 րոպեում, որից ստացել է լույսի առաջին գնահատական ​​արագությունը՝ մոտ 220000 կմ/վ (ըստ ժամանակակից տվյալների՝ ≈ 299792 կմ/վ)։ Կասինին, սակայն, չպաշտպանեց Ռոմերի վարկածը, և այն վերջնականապես ընդունվեց միայն կես դար անց՝ շեղման բացահայտմամբ։

Շատ հաճախ նա հավատարիմ էր հնացած ֆիզիկական հասկացություններին. նա համընդհանուր ձգողության տեսության հակառակորդն էր, նրա կոպերնիկականությունը սահմանափակ էր, նա առաջարկեց փոխարինել Կեպլերի էլիպսները չորրորդ կարգի կորերով (Cassini ovals) և կարծում էր, որ Ռոմերը սխալ է բացատրել դիտարկվող անհավասար շարժումը։ Յուպիտերի արբանյակները լույսի վերջավոր արագությամբ։ Նրա տեսակետները գիսաստղերի բնույթի վերաբերյալ նույնպես սխալ էին։

Բոլոնիայի Սան Պետրոնիոյի բազիլիկայում պահպանվել է այսպես կոչված «Կասինի միջօրեականը» (La meridiana di Cassini)՝ տաճարի հատակին գծված գիծ, որի վրա կարելի է դիտել արևի ճառագայթի շարժումը, որը թափանցում է արևի միջով։ Այս շարժումը ցույց է տալիս ձմեռային և ամառային արևադարձի ամսաթվերը։ Իր դիտարկումների հիման վրա Կասինին կազմել է նոր արևային աղյուսակներ, որոնք հրատարակվել են 1662 թվականին։ Կասինին ստեղծեց նմանատիպ գնոմոն («Մեծ meridian») 1700 թվականին Հռոմեական «Santa Maria degli Angeli e dei Martiri» եկեղեցում։

## Ջովանի Կասինիի անունով անվանակոչումներ
* Կասինի խառնարանը Լուսնի վրա;
* Կասինի խառնարան Մարսի վրա;
* Կասինի մութ շրջանը Iapetus;
* Կասինիի բացը Սատուրնի օղակների բացն է.
* Աստերոիդ 24101 Կասինի;
* Cassini-Huygens, արշավախումբ՝ ուսումնասիրելու Սատուրնը և նրա արբանյակները (տես նաև Cassini (SC));
* Cassini օվալ (մաթեմատիկական կոր)։
* Կասինիի օրենքները

## Գրականություն
* Кассини, астрономы // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
* Колчинский И.Г.,Корсунь А.А.,Родригес М.Г. Астрономы.Биографический справочник. — Киев: Наукова думка, 1986.
* А. А. Гурштейн «Звезды Парижа» 2016. (Роман-хроника из жизни астрономов времен Людовика XIV) Архивная копия от 3 июня 2016 на Wayback Machine
*

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Իտալացի աստղագետներ
Կատեգորիա:Իտալացի մաթեմատիկոսներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մաթեմատիկոսներ
Կատեգորիա:17-րդ դարի իտալացիներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի աստղագետներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կենսաբաններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ճարտարագետներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գիտնականներ
Կատեգորիա:Գիտությունների դոկտորներ