Անօթևանությունն Իռլանդիայում

**Անօթևանությունն Իռլանդիայում** (), զարգացող սոցիալական խնդիր: 19-րդ դարում անօթևանությունն Իռլանդիայում լայն տարածում ուներ «Զանգվածային սովի» (1845–1852) հետևանքով։ 20-րդ դարում անօթևանությունը հիմնականում կապվում էր տարեց տղամարդկանց հետ, ովքեր ունեին կախվածություն կամ ալկոհոլիզմի խնդիրներ։ Սակայն 1990-ականներից և 21-րդ դարի սկզբից սկսածանօթևան բնակչության մեջ աճում է կանանց և երեխաների թիվը։ Մեկնաբանները անօթևանության շարունակվող դեպքերը (որոնք լրատվամիջոցներում ներկայացվում են որպես «անօթևանության ճգնաժամ») վերագրում են 2008 թվականից հետո Իռլանդիայում սկսված տնտեսական ճգնաժամին և դրան հաջորդած ֆինանսական խնդիրներին։ Բացի այդ, մեծ ազդեցություն են ունեցել նաև ընտանեկան եկամուտների նվազումը, հիփոթեքային վարկերի և վարձավճարների բարձրացումները։

2013 թվականին Իռլանդիայի կառավարության ներկայացուցիչները հայտարարեցին, որ մինչ 2016 թվականը «վերացնելու են անօթևանությունը» երկրում։ Սակայն այս նպատակը իրականություն չդարձավ։ Փոխարենը, 2017 թվականին անօթևանության խնդիրը սրվեց․ 2016 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2017 թվականի սեպտեմբերը անօթևան մարդկանց թիվն աճեց 25 տոկոսով։ 2016 թվականին և 2017 թվականի սկզբին հրապարակված տվյալները ցույց էին տալիս, որ այդ ժամանակահատվածում 4,377 մարդ ապրում էր արտակարգ կացարաններում՝ ինչը մինչ այդ երբևէ գրանցված ամենաբարձր թիվն էր Իռլանդիայում։ 2019 թվականի կեսերին այդ թիվն էլ ավելի էր աճել՝ անցնելով 10,000-ը, որոնցից մոտ մեկ երրորդը երեխաներ էին։ 2021 թվականի փետրվարի դրությամբ Իռլանդիայում կար8,313 անօթևան մարդո, որոնցից 5,987-ը մեծահասակներ էին, իսկ 2,326-ը՝ երեխաներ։ 2021 թվականին Դուբլինում մահացել է 115 անօթևան մարդ։

2016 թվականի նոյեմբերին Իռլանդիայի Բնակարանի, Պլանավորման, Համայնքային և Տեղական Կառավարման Դեպարտամենտի կողմից հրապարակված «Անօթևանության զեկույցը» ցույց էր տալիս, որ թեև Իռլանդիայի այլ շրջաններում նույնպես կային հարյուրավոր անօթևան ընտանիքներ և անհատներ, անօթևանության խնդիրը առավել տարածված էր Դուբլինում։ 2021 թվականի փետրվարի դրությամբ, Իռլանդիայի անօթևան մարդկանց մոտ 70%-ը գտնվում էր Դուբլինում։ 

Երիտասարդների անօթևանությունը հաճախ դիտարկվում է որպես անօթևանության առանձին խնդիր։ Թեև կառավարությունը այդ խնդիրը պաշտոնապես ճանաչեց միայն 1980-ականների վերջերին, սակայն արդեն 1960-ականների կեսերից սկսած՝ երիտասարդների անօթևանությունը սկսեց ընկալվել որպես մեծահասակների անօթևանությունից տարբեր երևույթ։

## Մշակույթում
* Իռլանդացի ֆոլկ-փանք ժանրի երգիչ Ջինքս Լենոնը իր 2020 թվականին թողարկված «*Border Schizo FFFolk Songs For The Fuc**d*» ալբոմում ներառել է «*No Homeless People In Drogheda*» անվամբ երգ՝ նվիրված անօթևանության թեմային։ Երգը քննադատում է ինչպես հասարակության, այնպես էլ կառավարության կողմից անօթևանության ճգնաժամի նկատմամբ դիտավորյալ կուրությունն ու մերժումը

## Տես նաև
* Անօթևան Հիսուս (Homeless Jesus) – բրոնզե արձան, ստեղծվել է կանադացի քանդակագործ Թիմոթի Շմալցի կողմից։ Այն պատկերում է Հիսուսին՝ որպես անօթևան մարդու, ով քնած է զբոսայգու նստարանին։ 2013 թվականից արձանը տեղադրվել է աշխարհի տարբեր վայրերում, այդ թվում՝ Դուբլինի «Քրիստոս Եկեղեցու» տաճարում։
* The Peter McVerry Trust – իռլանդական բարեգործական կազմակերպություն, որը զբաղվում է անօթևանության խնդրի լուծմամբ։
* Մայքլ Բիոռն, հայտնի որպես «*Old Man Belfield»*, անօթևան մարդ, ով ավելի քան 30 տարի ապրել է Դուբլինի համալսարանական քոլեջի (University College Dublin) տարածքում։
* Ապօրինի բնակեցում Իռլանդիայում (*Squatting in Ireland*) – ապօրինի բնակեցման  փորձ Իռլանդիայում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Իռլանդիա