Շամադի կազմակերպված հանցավոր խումբ

**Շամադի կազմակերպված հանցավոր խումբը** Տոլյատիի կազմակերպված հանցավոր խումբ է, որը գործել է Ռուսաստանում 1990-ական թվականներին և Ռուսաստանի չեչենական ամենաազդեցիկ հանցավոր խմբերից մեկն էր՝ Տոլյատիում չեչենական մեծ սփյուռքի շնորհիվ։ Այն անվանակոչվել է խմբի առաջնորդ՝ չեչեն Շամադ Բիսուլթանովի անունով։ Խումբը տեղակայված էր ԱվտոՎԱԶ-ում և վերահսկում էր պատրաստի մեքենաների առաքումը, ինչպես նաև զբաղվում էր պատվիրված սպանությունների, առևանգումների և շորթման կազմակերպմամբ և իրականացմամբ։ Խումբը սկսել է քայքայվել 1997 թվականին, երբ Շամադը մահացել է ավտովթարի հետևանքով. ժամանակի ընթացքում խմբի գրեթե բոլոր առաջնորդները սպանվել են կամ ձերբակալվել, իսկ խմբի վերջին առաջնորդը՝ Շամադի ավագ եղբայր Ամիրբեկ Սուլթանովը, մահացել է 2013 թվականին։ Շամադի կրտսեր եղբայր Աբդուլը 2014 թվականին կանգնել է դատարանի առաջ՝ շորթման և տղամարդու ծեծի մեղադրանքով, բայց ստացել է կարճաժամկետ պատիժ, և դատավճռի բողոքարկումից հետո նրա նկատմամբ ծեծի համար քրեական հետապնդումը դադարեցվել է։

## Բանդայի առաջնորդ
Շամադ Սուլթանովիչ Բիսուլթանովը ծնվել է 1965 թվականին Գրոզնիի մոտ գտնվող Շապի գյուղում։ Չեչեն թայփ Յալխոյի ներկայացուցիչ։ 1982 թվականին նա տեղափոխվել է Տոլյատի և ընդունվել Տոլյատիի պոլիտեխնիկական ինստիտուտ (ըստ դասընկերոջ՝ ընդունվել է հարազատների մեծ աջակցությամբ): Նա զբաղվել է մարզաքարային սպորտով և դարձել ինստիտուտի չեմպիոն։ Ինստիտուտն ավարտելուց հետո նա աշխատանքի է անցել Տոլյատիի Ավտոզավոդսկի շրջանային վարչությունում (ՆԳԲ) որպես քրեական հետաքննության սպա՝ բացահայտելով մանր գողությունների հետ կապված մի քանի քրեական գործեր: Իր հասակակիցների և համագյուղացիների խոսքերով՝ Շամադը միշտ փորձել է իր հասակակիցներին փողոցում առաջնորդել, իսկ գյուղում փորձել է լուծել բոլոր վիճելի իրավիճակները՞։

1980-ական թվականների վերջին Բիսուլթանովը խնդրել է իրեն տեղափոխել Չեչնիա, թեև ղեկավարները ամեն կերպ փորձել են կանխել դա։ Չեչնիա տեղափոխվելուց հետո նա շարունակել է օպերատիվ աշխատանքը, սակայն հետագա աշխարհաքաղաքական իրադարձությունները՝ ԽՍՀՄ փլուզումը, չճանաչված Իչկերիայի Չեչենական Հանրապետության հռչակումը և Ջոխար Դուդաևի իշխանության գալը, ստիպել են Բիսուլթանովին վերադառնալ Տոլյատի։ 1993 թվականին, ոստիկանության լեյտենանտի կոչում ստանալով, նա լքել է իրավապահ համակարգը. իրական պատճառը մնում է անհայտ։ Մեկ տարբերակի համաձայն՝ հեռանալու պատճառը Բիսուլթանովի և ոստիկանության մայորի միջև վեճն էր այն բանի շուրջ, որ սպաները կաշառք էին վերցնում քրեական գործի կարճման դիմաց. ենթադրվում է, որ Բիսուլթանովը հիասթափվել էր իրավապահ մարմինների գործունեությունից։

## Խմբի ձևավորում
Տոլյատիում Բիսուլթանովը բացել է «Իլան» առևտրային ձեռնարկությունը, որն իր գործունեությունը ծավալել է «ԱվտոՎԱԶ»-ի շուրջ։ Սկսած 1992 թվականից, երբ ձեռնարկությունը վերածվել է բաժնետիրական ընկերության, հանցավոր աշխարհը սկսել է ակտիվորեն միջամտել դրա գործերին. գործարանը սկսել է օգտվել դիլերային ընկերությունների ծառայություններից, որոնցից շատերը ստեղծվել էին քաղաքային հանցավոր կառույցների կողմից կամ գտնվում էին նրանց վերահսկողության տակ: Գանգստերական գործունեության ծաղկման շրջանը դարձել է այն պահը, երբ ավազակները սկսել են վերահսկել մեքենաների առաքումը անմիջապես գործարանի տարածքում՝ ապահովելով, որ յուրաքանչյուր խումբ ստանա անհրաժեշտ քանակությամբ մեքենաներ և որոշակի մոդելներ: Դիլերային ընկերությունների անունները գրված էին դիմապակու վրա. ընկերության անվանումից և թանաքի գույնից պարզ էր, թե որ խումբն է վերահսկում ընկերությունները: Ավազակները ամեն օր ստանում էին մի քանի հարյուր մեքենա։ Ավազակախմբի թվաքանակը իր գագաթնակետին հասնում էր 200 մարդու, որոնց զգալի մասը Շալիի բնիկներ էին։

Այդ ժամանակ Բիսուլթանովը տեղյակ էր գործարանում գործող հանցավոր խմբավորումների գործունեությանը և որոշեց ստեղծել իր սեփական բրիգադը՝ հեշտ գումար վաստակելու համար։ Դրա ողնաշարը կազմված էր Շալիի բնիկ չեչեններից, որոնց թվում էին Շամադի եղբայրները՝ ավագ Ամիրբեկը և կրտսեր Աբդուլը։ Խմբի անդամների թվում կային նաև սլավոնական ազգության մարդիկ։ Աջակցություն ապահովելու համար Շամադը բանակցություններ սկսեց Վոլգովսկայայի կազմակերպված հանցավոր խմբի առաջնորդ Դմիտրի Ռուզլյաևի հետ, որի մականունը «Դիմա Բոլշոյ» էր. նա համոզեց Շամադովսկիներին օգնություն ցուցաբերել իր խմբին Շամիլ Դանիուլինի գլխավորած Շամիլևսկայայի կազմակերպված հանցավոր խմբի (էթնիկ թաթարական խումբ) դեմ պատերազմում։ Ավտոմոբիլային արդյունաբերության նկատմամբ ստվերային վերահսկողության համար պայքարում Բիսուլթանով եղբայրների թշնամիներն էին Վլադիմիր «Նապարնիկ» Վդովինը (Նապարնիկովսկայայի կազմակերպված հանցավոր խմբի առաջնորդ), վրացի ավազակներ Վաժա «Վաժա» Ռամիշվիլին, Գիվի Ջեյջեիշվիլին և Գիվի «Դուդուկա» Պարցխալաձեն։

## Խմբի վերելք
Իր կարիերայի սկզբում Բիսուլթանովը Չեչնիայից Տոլյատի զենքի մատակարարում էր իրականացնում. զենքի վաճառքը և չեչենների ծառայությունները կազմակերպված հանցավոր խմբերի միջև պատերազմ մղելու համար Բիսուլթանովին ապահովեց նրա առաջին եկամուտը։Առաջադրանքն ավարտելուց հետո չեչենները վերադարձան իրենց պատմական հայրենիք՝ Բիսուլթանովի կապերի շնորհիվ խուսափելով ոստիկանության կողմից ձերբակալություններից. նա նաև զգալի ֆինանսական օգնություն էր ցուցաբերում ոստիկանությանը՝ զենք մատակարարելով։  Շուտով Ռուզլյաևը Շամադովսկայա կազմակերպված հանցավոր խմբին ապահովեց ԱվտոՎԱԶ- ից մեքենաների առաքման վերահսկողությունը։ 1996 թվականին Բիսուլթանովը սկսեց վերահսկել գործարանի «A» հերթափոխի մեկ «բջիջ». նրա խումբը տոկոս էր ստանում գործարանի փոխադրիչից դուրս եկող յուրաքանչյուր 8-րդ մեքենայի վաճառքից։  Ամենապահպանողական գնահատականներով՝ Շամադովսկիները ամսական վաստակում էին 700 միլիոն -ից մինչև 1 միլիարդ ոչ արժույթային ռուբլի։ Դիմա Բոլշոյի և Վլադիմիր «Գործընկեր» Վդովինի հետ միասին Բիսուլթանովը դարձավ ավազակների մեքենաների գլխավոր բեռնաթափողը։

Երբ Շամադը փորձեց գրավել գործարանի մեկ այլ «վանդակ», նա առաջացրեց մյուս խմբավորումների ղեկավարների զայրույթը՝ նա միաժամանակ վեց սպառնալիք ստացավ քրեական հեղինակություններից։ Դրա պատճառով Շամադը որոշեց անմիջապես չգործել, այլ մշակել մեկ այլ ծրագիր. նա համոզեց Ավտոզավոդսկի շրջանի ՆԳ վարչության ղեկավարությանը մոտ գտնվող «Կոնտինենտալ հիմնադրամին» հրաժարվել իր «վանդակից»՝ հօգուտ «շամադովացիների»: Հանցագործության հեղինակ Իգոր «Իգրիվի» Իլչենկոն դեմ արտահայտվեց այս գործողություններին, բայց շուտով նրա մարդիկ սկսեցին ձերբակալվել ոստիկանության կողմից, և 1997 թվականի մարտի 14-ին նրա ջիպի վրա կրակ բացեցին նռնականետից. Իգրիվին հրաշքով ողջ մնաց։ Շամիլևի կազմակերպված հանցավոր խմբի դեմ այս ծրագիրը կրկնելու փորձը ձախողվեց՝ չնայած Դիմա Բոլշոյի օգնությանը, և խմբավորման ղեկավար Շամիլ Դանիուլովը պահանջեց, որ Շամադը չմիջամտի իր գործերին։ Բիսուլթանովը փոխեց մարտավարությունը և իր ջանքերը կենտրոնացրեց այն բանի վրա, որ Գլխավոր պահեստամասերի կենտրոնից (ԳՊԿ) առաքվող որոշ ավտոպահեստամասեր առաքվեն չեչենների կողմից վերահսկվող ՑԶԿ-2-ից։ Շուտով երկու ՎԱԶ «բջիջներ» և ՑԶԿ-2-ը հայտնվեցին Շամադի լիակատար վերահսկողության տակ, և իրենց բարգավաճման գագաթնակետին՝ 1997 թվականին, չեչենների ոլորտում էին մտնում «Իլան», «Ֆերում-Ս», «Պոլադ», «Սլաֆտ», «Արևմտյան օղակ», «Արևելյան օղակ» ընկերությունները, «Կոմիլֆո» սրահը, «Վստրեչա» սրճարանը և այլ կազմակերպություններ։ Մյուս երկու բջիջները վերահսկվում էին «Կոնտինենտալ» հիմնադրամի և Դիմա Բոլշոյի խմբի կողմից, որոնք մոտ էին չեչեններին: Շամադ Բիսուլթանովի ավազակախմբի գործունեությունը հայտնի դարձավ «Տոլյատինսկոյե Օբոզրենիե» թերթի շնորհիվ, որը գլխավոր խմբագիր Վալերի Իվանովի (սպանվել է 2002 թվականի ապրիլին) ղեկավարությամբ հրապարակեց մի շարք լրագրողական հետաքննություններ։

Առաջին չեչենական պատերազմի ժամանակ Բիսուլթանովը նաև վերահսկում էր Տոլյատիի որոշ առևտրային կառույցներ՝ տիրապետելով մեծ կարողության: Մի քանի չեչեն անջատողական խմբավորումների առաջնորդներ դիմեցին նրան՝ խնդրելով ֆինանսական աջակցություն: Բիսուլթանովը համաձայնվեց մասամբ այն պատճառով, որ նրա ընտանիքը Ասլան Մասխադովի հետ նույն խմբի անդամ էր։ Խասավյուրտի համաձայնագրերի ստորագրումից հետո Բիսուլթանովը որոշեց առաջադրվել ՉԺՀ խորհրդարանում: ՉԺՀ բրիգադի գեներալ Շամիլ Բասաևը փորձեց հեռացնել Բիսուլթանովին ընտրություններից և մեղադրեց նրան պատերազմի ժամանակ գումար վաստակելու և նույնիսկ ռուսական հատուկ ծառայություններին օգնելու մեջ: Մասխադովը պաշտպանեց Բիսուլթանովին՝ հայտարարելով, որ Շամադը, իբր, ՉԺՀ բրիգադներին մատակարարում էր պարենամթերք և ֆինանսներ: Որոշ տեղեկությունների համաձայն, պատերազմից հետո Բիսուլթանովը ամսական մինչև 1 միլիարդ ոչ արժույթային ռուբլի է փոխանցել ՉԺՀ տնտեսությունը վերականգնելու համար։ 1997 թվականին Բիսուլթանովը, որը սկսեց ավելի հաճախ այցելել Չեչնիա, դարձավ պատգամավոր՝ ձեռք բերելով խորհրդարանական անձեռնմխելիություն. սա մեծացրեց նրա ազդեցությունը ԱվտոՎԱԶ-ում: 1996 թվականին Բորիս Բերեզովսկին հանդիպեց Շամադ Բիսուլթանովի հետ. հանդիպումը նրան խորհուրդ տվեց ՉՀԻ նախագահի օգնական Կուտաևը, որին Բերեզովսկին խոստացավ, որ կտրամադրի ամեն հնարավոր օգնություն Սամարայի մարզի չեչենական սփյուռքին և կստեղծի առավելագույնս բարենպաստ պայմաններ: Բանակցությունների ընթացքում Բերեզովսկին ակնարկեց Բիսուլթանովին, որ Շամադը ապագայում կարող է դառնալ օլիգարխի օգնականը։ Միևնույն ժամանակ, Շամադը որոշեց ընդլայնել իր ազդեցությունը Տոլյատիում. մետաղագործական արտադրությունը հայտնվեց նրա հետաքրքրությունների ոլորտում։

## Բանդայի փլուզում
### Շամադի մահ
1997 թվականի հոկտեմբերի վերջին Շամադ Բիսուլթանովը BMW 723 մակնիշի մեքենայով մեկնեց Չեչնիա. մեքենան որոշ ժամանակ առաջ գնել էր նրա ավագ եղբայր Ամիրբեկը։ Կամիշին քաղաքից ոչ հեռու, Վոլգոգրադից 100 կմ հեռավորության վրա, 150 կմ/ժ-ից ավելի արագությամբ ընթացող մեքենայի առջևի անիվը պոկվեց, որից հետո մեքենան մի քանի անգամ շրջվեց։ Մեքենայի մեջ գտնվող բոլորը մահացան. Բիսուլթանովն այդ ժամանակ գոյատևելու ոչ մի հնարավորություն չուներ։ Ավելի ուշ Տոլյատիում հանրությունը պնդեց, որ դա մահափորձ էր, քանի որ հանցագործները, իբր, ներսից կտրել էին անվադողը, որը պայթել էր մեծ արագության ժամանակ, սակայն դա հնարավոր չէր ապացուցել Բիսուլթանովը պատվով թաղվեց Չեչնիայում։ Բիսուլթանովի մահը այն իրադարձություններից մեկն էր, որը հանգեցրեց Տոլյատիի «ԱվտոՎԱԶ» գործարաններում մեքենաների ավազակային փոխադրման համակարգի փլուզմանը։ Ավազակներից շատերը ձերբակալվեցին, իսկ չեչենների դիրքերը Տոլյատիում մղվեցին սլավոնական կազմակերպված հանցավոր խմբավորումների կողմից։  Դմիտրի Ռուզլյաևը մահացավ վարձու մարդասպանների ձեռքով։

Կազմակերպված հանցավոր խմբի ղեկավարի մահից հետո Շամադովների ավազակախումբը գլխավորում էին Շամադ եղբայրները՝ Սուլիմանը և Սուլթանը, սակայն խմբի վիճակը վատթարացավ. Ասլան Մասխադովը շուտով կորցրեց իր դիրքերը Չեչնիայում, քանի որ Ախմադ Կադիրովը դարձավ հանրապետության ղեկավար ։ Եղբայրներն արդեն հասցրել էին հարաբերություններ կառուցել Յամադաև եղբայրների հետ, որոնք հակամարտության մեջ էին Ախմատի և Ռամզան Կադիրովի հետ, սակայն եղբայրներն իրենք երկար ժամանակ մնացին անվտանգ, ինչը մամուլը կապում էր իրավապահ մարմիններում որոշակի կապերի առկայության հետ։ Հետագայում անարյուն Ռուզլյաևների բրիգադը վիճաբանեց Շամադովսկիների մնացորդների հետ, քանի որ չեչենները, իբր, 1998 թվականի գարնան սկզբին մեծ գումար էին պարտք, իսկ Դիմա Բոլշոյի մահից հետո Բիսուլթանովները հրաժարվեցին վերադարձնել գումարը: Հակամարտությունը լռեցվեց, երբ Շամադովսկիները վերջապես փոխանցեցին անհրաժեշտ գումարը։

### Ամիրբեկի սպանություն
Եղբայրներից ավագը՝ Ամիրբեկը, որոշ ժամանակ փաստացի ղեկավարել է նաև խումբը՝ զբաղվելով դրամաշորթությամբ և պատվիրված սպանություններով (հանդես գալով որպես միջնորդ սպանությունները պատվիրողների և կատարողների միջև)։ Նա նախկինում ձերբակալվել էր 2000 թվականի հունիսի 16-ին, երբ չեչենական սփյուռքի մոտ 20 ներկայացուցիչներ ձերբակալվել էին Տոլյատիում՝ ոստիկանության մայոր Դմիտրի Օգորոդնիկովի սպանությունը կազմակերպելու մեղադրանքով։ Ժամանակի ընթացքում նա հրաժարվել է հանցավոր գործունեությունից, օրինականացրել է իրեն և բացել սեփական բիզնեսը, բայց երբեմն ստիպված է եղել պաշտպանության համար դիմել Շամադովի ավազակախմբի անդամներին, բայց միայն այն դեպքերում, երբ ստիպված է եղել պայքարել դրամաշորթների դեմ։ Ամիրբեկը 2006 թվականից ապրել է Մոսկվայում, հազվադեպ է մեկնել Տոլյատի։ Միևնույն ժամանակ, որոշ լրատվամիջոցներում ավազակախումբը սկսել են անվանել ոչ թե «Շամադովսկիներ», այլ «Ամիրբեկովսկիներ»՝ Բիսուլթանով եղբայրներից ավագի անունով։

Ամիրբեկը որոշ ժամանակ ապրել է Ադրբեջանում, որից հետո 2013 թվականին վերադարձել է Մոսկվա, որտեղ ապրել է Ալիխան Մագոմեդովիչ Ձեյտովի անվամբ (ծնված 1961 թվականին, Ինգուշեթիայի աշխատանքի և սոցիալական զարգացման նախարարի լրիվ անվանակիցը): նրա 32-ամյա դուստրը բնակվում էր Մոսկվայում. 2013 թվականի մարտի 1-ին Ամիրբեկ Բիսուլթանովը Սիզրանից գնացքով վերադարձել է Մոսկվա, կայարանում հանդիպելով իր ընկերոջը՝ Վախիդ Մովսարովին: նա նրան տրամադրել է Porsche Cayenne մակնիշի մեքենա, որը Բիսուլթանովը կարող էր վարել քաղաքում: Այդ երեկոյան Բիսուլթանովը այդ մեքենայով գնացել է Միչուրինսկի պողոտայում գտնվող «Ֆեստիվալ» առևտրի կենտրոն, մարտի 8-ի համար կոսմետիկայի բաժնում դստեր համար նվեր գնելու, բայց ոչինչ չի գտել։ Միևնույն ժամանակ, նա տեղյակ չէր իրականացվող հսկողության մասին։ Առևտրի կենտրոնից դուրս գալուց հետո Բիսուլթանովը նստեց մեքենան, երբ նրան մոտեցավ մարդասպանը և դռան միջով վեց կրակոց արձակեց ՊՄ-ից։ Ամիրբեկը դուրս ընկավ մեքենայից և տեղում մահացավ, իսկ մարդասպանը փախուստի դիմեց կապույտ ՎԱԶ-2107 մակնիշի մեքենայով։

Շուտով մամուլում հայտնվեց Ամիրբեկի հնարավոր ներգրավվածության մասին լրագրողներ Պավել Խլեբնիկովի և Ալեքսեյ Սիդորովի 2003 թվականին սպանությանը. Մամուլը կարծում էր, որ Բիսուլթանովը ճանաչում էր «Լազան» խմբի առաջնորդ Խոժ-Ախմեդ Նուխաևին , ով որոշեց գործ ունենալ Խլեբնիկովի հետ, քանի որ իր «Զրույց բարբարոսի հետ» գրքում նա Նուխաևին ներկայացրել էր որպես ավազակ: Բիսուլթանովին, իբր, վստահված էր Խլեբնիկովի հսկողությունը: Բիսուլթանովին նաև մեղադրանք էր առաջադրվել «Տոլյատինսկոյե Օբոզրենիե» թերթի գլխավոր խմբագիր Ալեքսեյ Սիդորովի սպանության համար 2003 թվականի աշնանը. հետաքննությունը կարծում էր, որ Սիդորովի սպանությունը կարող էր կապված լինել «ԱվտոՎԱԶ»-ում կատարված գողությունների մասին հրապարակումների նախապատրաստման հետ, որոնց հետ կապված էին Նուխաևը, Բիսուլթանովը և Բերեզովսկին։ Ամիրբեկ Բիսուլթանովի ներգրավվածության մասին ցուցմունք է տվել Ներքին գործերի գլխավոր վարչության աշխատակից Դմիտրի Պավլյուչենկոն, որը 2006 թվականին դատապարտվել է լրագրող Աննա Պոլիտկովսկայայի սպանության համար.Նրանք նաև փորձել են սպանությունը կապել 1990-ականներին «ԱվտոՎԱԶ-ի հանցավոր վերաբաշխման» արձագանքների հետ։

Դատարան բազմաթիվ կանչերի չնայած, Ամիրբեկն ինքը երբեք չներկայացավ Խլեբնիկովի և Սիդորովի սպանությունների գործով լսումներին։ Իր գրավոր ցուցմունքում նա հերքեց հետաքննության տարբերակը և պնդեց, որ Նուխաևը չի վրդովվել Խլեբնիկովի գրքից, այլ ընդհակառակը, գրքի օրինակներ է տվել իր բոլոր ծանոթներին։ Ամիրբեկի մահից հետո Աբդուլ Սուլթանովիչ Բիսուլթանովը և Օսման Շամիլ օղլի Խալիլովը համարվում էին Շամադովսկայայի կազմակերպված հանցավոր խմբի ոչ պաշտոնական ղեկավարներ։

### Աբդուլի հետագա ճակատագիր
Բիսուլթանով եղբայրներից կրտսերը՝ Աբդուլը (ծնված 1971 թվականին) պաշտոնապես գրանցվել է Սամարայի մարզի Ստավրոպոլի շրջանի Մուսորկա գյուղում։ Որոշ տեղեկությունների համաձայն, Մոսկվա մեկնելուց հետո Ամիրբեկը Տոլյատիում իր գործերը հանձնել է Աբդուլին։ 2008 թվականին Աբդուլը ձերբակալվել է Տոլյատիում՝ Չեչնիայում կատարված սպանության մեղադրանքով, սակայն նրան հաջողվել է լքել ոստիկանական բաժանմունքը՝ հոսպիտալացման պատրվակով, ապա անհետացել անհայտ ուղղությամբ։

2014 թվականի մայիսի 13-ին նա դատարանի առաջ կանգնեց մի խումբ անձանց կողմից նախնական դավադրությամբ կազմակերպված դիտավորյալ միջին ծանրության մարմնական վնասվածք հասցնելու, ինչպես նաև դրամական միջոցների շորթման մեղադրանքներով. մեղադրյալի աթոռին էր ոչ միայն Աբդուլը, այլև նրա զարմիկ Իսրաֆիլը։ Բիսուլթանովը մեղադրվում էր 2013 թվականի մարտի 27-ին իր սեփական տան մուտքի մոտ Նիյազի Մամեդովին ծեծի ենթարկելու մեջ, քանի որ Նիյազին հրաժարվել էր «հարգանքի տուրք» մատուցել ավազակներին և պաշտպանել էր իր ադրբեջանցի հայրենակիցներին, որոնք տառապում էին շորթումից։ Հետաքննության նյութերում նաև նշվում է, որ Աբդուլ Բիսուլթանովը, Իլյա Տյագունը, Ումար Օսմաևը և Վերոնիկա Լաշկովան Մամեդովի վրա հարձակումից երկու օր առաջ կրկին կռիվ են ունեցել «Արխանգել» ՍՊԸ-ի տնօրեն, գործարար Նիկոլայ Անդրիանովի հետ, որը 2.5 միլիոն ռուբլու վարկ էր ստացել։ Լաշկովան իբր թե ցանկացել է 700 հազար ռուբլի ստանալ՝ սպառնալով նրան, և այդ պատճառով 2013 թվականի մարտի 25-ին, ժամը 18:00-ին, Fiesta անշարժ գույքի գործակալության գրասենյակում Բիսուլթանովը ծեծի է ենթարկել Անդրիանովին իր հանցակիցների ներկայությամբ՝ նրանից սպառնալիքներ հնչեցնելուց հետո գումարը գանձելու խոստում ստանալով։ Օսմաևը, Տյագունը, Լաշկովան, ինչպես նաև ոմն Վլադիմիր Կունիցին և Իգոր Շերեմետև։

Մեկ այլ մեղադրանք էր առաջադրվել, որ 2013 թվականի ապրիլի 24-ին, մոտավորապես ժամը 18:30-ին, Աբդուլ Բիսուլթանովը չորս այլ անձանց հետ (նրա զարմիկ Իսրաֆիլը, ինչպես նաև Ումար Օսմաևը, Շաբան Գեխաևը և մեկ այլ անձ) ծեծի են ենթարկել Միխայիլ Կիրակոսյանին Ի. Վլասովի անվան թիվ 11 դպրոցի մարզադահլիճում (Ավտոզավոդսկի շրջանի թիվ 84 դպրոցի շենքը), ապա շենքի դրսում։ Բիսուլթանովը ձերբակալվել է հունիսի 6-ին, կալանավորվել հունիսի 8-ին, իսկ դեկտեմբերին ազատ է արձակվել Սամարայի մարզի ՆԳՆ գլխավոր վարչության գլխավոր քննչական վարչության քննիչի կողմից՝ իր ստորագրությամբ։ 2014 թվականի օգոստոսի 29-ին Տոլյատիի Կենտրոնական շրջանային դատարանը Կիրակոսյանի ծեծի մեջ ներգրավված անձանց դատապարտեց 2-ից 3 տարի ազատազրկման, իսկ Անդրիանովից գումար շորթելու մեջ ներգրավվածներին՝ 2,5-ից 4 տարի ժամկետով։ Հոկտեմբերի 20-ին դատավճիռը բողոքարկվեց Սամարայի մարզային դատարանում. Բիսուլթանովի և Գեխաևի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվեց (հոդվածները վերաորակվեցին որպես ավելի մեղմ), իսկ Կիրակոսյանը ստացավ 3 միլիոն ռուբլու չափով փոխհատուցում՝ հաշտվելով մեղադրյալի հետ։

## Նշումներ


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:Կազմակերպված հանցագործություն ըստ էթնիկ խմբի