Սորլեյ Մաքլին

**Սորլեյ Մաքլին** (, ), գելական շոտլանդացի պոետ, Շոտլանդիայի պոեզիայի գրադարանը անվանել է որպես «արդի ժամանակաշրջանի շոտլանդացի մեծ բանաստեղծներից մեկը»՝ «իր ընտրած լեզվին տիրապետելու և եվրոպական բանաստեղծական ավանդույթներին և քաղաքականությանը ներգրավված լինելու պատճառով»: Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Շեյմաս Հինին ասել է, որ Մաքլինը փրկել է շոտլանդական գելական պոեզիան:

Նա մեծացել է Ռաասայ կղզում գտնվող խիստ պրեսբիտերական ընտանիքում: Ծնված օրվանից ընկղմվել է գելական մշակույթի և գրականության մեջ, բայց հրաժարվել է կրոնից՝ հանուն սոցիալիզմի: 1930-ականների վերջին նա ընկերացավ շոտլանդական վերածննդի շատ գործիչների հետ, ինչպիսիք էին Հյու ՄաքԴիարմիդը և Դուգլաս Յանգը։ Հյուսիսաֆրիկյան արշավի ժամանակ նա երեք անգամ վիրավորվել է Ազդանշանների Թագավորական Կորպուսում ծառայելու ժամանակ։ Մաքլինը պատերազմից հետո քիչ բան է հրատարակել՝ շնորհիվ իր պերֆեկցիոնիզմի։ 1956 թվականին նա դարձավ Փլոքթոնի ավագ դպրոցի գլխավոր ուսուցիչ, որտեղ նա կողմ էր կրթական համակարգում գելական շոտլանդերենի օգտագործմանը:

Իր պոեզիայում Մաքլինը համադրեց ավանդական գելական տարրերը ընդունված եվրոպական տարրերի հետ՝ հաճախ համեմատելով Լեռնաշխարհի Արտաքսումը ժամանակակից իրադարձությունների, հատկապես Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի հետ: Նրա աշխատանքը ավանդական և ժամանակակից տարրերի յուրօրինակ միաձուլում էր, որը գելական ավանդույթի իր պատշաճ տեղը վերականգնումն էր և գելերենի նոր ուժ տալը ու արդիականացումը: Թեև նրա ամենաազդեցիկ ստեղծագործությունները՝ «Պոեմներ Էմերի համար» (շոտլ.` Dàin do Eimhir) և «Քյուլին» (շոտլ.` An Cuilthionn), հրատարակվել են 1943 թվականին, Մաքլինը մեծ ճանաչում ձեռք բերեց մինչև 1970-ականները, երբ նրա ստեղծագործությունները հրատարակվեցին անգլերեն թարգմանությամբ։ Նրա հետագա «Հելեյգ» (շոտլ.` Hallaig) պոեմը, որը լույս է տեսել 1954 թվականին, ձեռք բերեց «պաշտամունքի կարգավիճակ» գելական շոտլանդերեն խոսող մարդկանց խմբից դուրս՝ Լեռնաշխարհի Արտաքսման ժամանակ ամայացած գյուղի գերբնական ուժերի ներկայացման համար և ներկայացրեց ամբողջ շոտլանդական գելական պոեզիան անգլիախոս մարդկանց մեջ:

## Կենսագրություն
### Վաղ տարիներ
Սորլեյ Մաքլինը ծնվել է Շոտլանդիայում Օսգեյգ քաղաքում՝ Ռաասայ կղզում հոկտեմբերի 26-ին, 1911 թվականին, գելական շոտլանդերենը իր մայրենի լեզուն էր: Մինչ վեց տարեկանում դպրոց գնալը, նա մի փոքր անգլերեն է խոսել: Նա Մալքոլմի (1880–1951) և Քրիստինա Մաքլինի (1886–1974) հինգ որդիներից երկրորդն էր: Ընտանիքն ուներ փոքրիկ ֆերմա և վարում էր դերձակային բիզնես, սակայն նրանք հետագայում հրաժարվեցին իրենց տնից՝ ավելի լավ տուն տեղափոխվելու համար, ինչը վնասեց նրանց ֆինանսապես, երբ Մեծ ճգնաժամը մեծ վնաս հասցրեց դերձակության բիզնեսին: Նրա եղբայրներն էին Ջոնը (1910–1970), դպրոցի ուսուցիչ և հետագայում Օբանի միջնակարգ դպրոցի տնօրենը, ով նույնպես սրնգահար էր, Քալումը (1915–1960), նշանավոր բանահավաք և ազգագրագետ; և Ալասդեյրը (1918–1999) և Նորմանը (մոտ 1917–մոտ 1980), ովքեր դարձան ընդհանուր պրակտիկայի բժիշկներ։ Սորլեյի երկու կրտսեր քույրերը՝ Իզոբելը և Մերին, նույնպես դպրոցի ուսուցիչներ էին: Նրա հայրանունն էր Somhairle mac Chaluim 'ic Chaluim 'ic Iain'ic Tharmaid'ic Iain'ic Tharmaid, նա չկարողացավ հստակորեն հետևել իր ծագումնաբանությանը մինչև ութերորդ սերունդը:

Տանը նա տոգորված էր գաելական մշակույթով և բանավոր ավանդույթով, հատկապես հին երգերով։ Նրա մայրը՝ Նիկոլսոնը, մեծացել էր Պորտրիի մոտ, թեև նրա ընտանիքը ծագումով Լոքալշից էր, նրա ընտանիքը ներգրավված էր «Հայլենդ պետական լիգայում» (շոտլ.՝  *Dionnasg an Fhearainn*) վարձակալների իրավունքների համար պայքարում: Իր հայրը մեծացել էր Ռաասայում, բայց իր ընտանիքը ի սկզբանե Նորֆ-ՈՒիսթից էր, իսկ դրանից առաջ հավանաբար Մալլից։ Ընտանիքի երկու կողմն էլ արտաքսվել են Լեռնաշխարհի Արտաքսման ժամանակ, որի մասին շատ մարդիկ համայնքում դեռ չէին մոռացել։ Եվ իր մոր ընտանիքում և իր հոր ընտանիքում կային անհատներ, ովքեր համարվում էին կրթված իրենց համայնքի կողմից, կլիներ դա կրթական հաստատությունների միջոցով, թե բանավոր ավանդույթի ընդարձակ գիտելիքի միջոցով։

Այն ինչ Մաքլինը սովորել էր գելական շոտլանդացիների պատմությունից, մանավանդ Արտաքսումից, նշանակալից ազդեցություն է ունեցել իր աշխարհայացքի և քաղաքական հայացքների մեջ։ Իր մոր ընտանիքում կային երեք նշանակալից երգիչներ, երկու սրնգահարներ, և մի գյուղական պոետ։ Նա ասել է, որ իմ բարեկամներից ամենամտածողը թերահավատ և սոցիալիստ էր (իմ քեռին Ջորդանհիլլում, Ալեքս Նիկոլսոնը)։ Նիկոլսոնը ներգրավված էր Անկախ Աշխատանքային Կուսակցության մեջ և բանտարկված էր Առաջին Համաշխարհային պատերազմում խղճի նկատառումներից հրաժարվելու մասնացելու պատճառով և նաև նշանավոր պատմաբան էր և գաելագետ։ Հատկապես նշանավոր էր Մաքլինի հայրական տատը, Մարի Մաթեսոնը, ում ընտանիքը արտաքսվել էր Լոքալշից 18-րդ դարում։ Մինչև իր մահը 1923 թվականին, նա ապրել է ընտանիքի հետ և սովորեցրել Մըլինին շատ ավանդական երգեր Քինտայլից և Լոքալշից, ինչպես նաև Սքայից։ Երեխա ժամանակ Մաքլինը վայելում էր ձկնորսական ուղևորությունները իր մորաքույր Փեյջիի հետ, ով սովորեցրել է նրան այլ երգեր։ Ի տարբերություն իր ընտանիքի մյուս անդամների՝ Մաքլինը չէր կարողանում երգել, այդ փաստը նա կապել է իր պոեզիա գրելու խթանի հետ։

### Կալվինականություն
մինի|Նշան, որը ասում է, որ խաղահրապարակը հասանելի չէ կիրակի օրը:
Մաքլինը մեծացել է Շոտլանդիայի ազատ պրեսբիտերական եկեղեցում, որը նա նկարագրել է որպես «Կալվինիստական ֆունդամենտալիզմի ամենախիստը»։ Կալվինականությունը ուսուցանել է, որ Աստված կփրկի մարդկության փոքր զանգվածին՝ ընտրյալներին, մինչ լայն մեծամասնությունը կկործանվի ադամական մեղքից։ Հավատացյալներից միայն 5%-ն է ստացել հաղորդություն, մնացյալները համարվում էին հասարակ «հավատացողներ», որոնց ճակատագիրն էր հավիտենական տանջանք դժողքում: Ազատ պրեսբիտերները կարծում էին, որ Շոտլանդիայի Ազատ եկեղեցին չափազանց մեղմ է, ավելի մեղմ էր Շոտլանդիայի եկեղեցին: Նրանք արգելում էին շաբաթ օրը զվարճանքի ցանկացած ձև, բայց ունեին առանց ուղեկցության սաղմոսերգելու հարուստ ավանդույթ:

Ավելի ուշ Մաքլինն ասաց, որ տասներկու տարեկանում լքել էր կրոնը սոցիալիզմի համար, քանի որ հրաժարվում էր ընդունել, որ մարդկանց մեծամասնությունը ենթարկվել է հավերժական դատապարտության: 1941 թվականին նա գրել է, որ «գուցե սրանից է բխում դժբախտներին, կարիքավորների, ճնշվածների հանդեպ անտարբեր չմնալը»: Կալվինիստական ​​ավանդույթի հոռետեսությունը ուժեղ ազդեցություն ունեցավ նրա աշխարհայացքի վրա, և նա նաև պահպանեց «բարոյական արհամարհանքը զուտ աշխարհիկ հարստության և իշխանության հանդեպ»: Հետագայում նա բարդեցված հայացք ուներ եկեղեցու և կրոնի մասին։ Թեև նա քննադատում էր պրեսբիտերական եկեղեցու կողմից գելական երգի, շոտլանդական ավանդական երաժշտության և բանավոր ավանդույթների ճնշումը, ինչպես նաև եկեղեցական ուսմունքների բացասական ազդեցությունը որոշ սոցիալական խմբերի, հատկապես կանանց վրա, պրոֆեսոր Դոնալդ Միքը (gd) գրում էր, որ երբեմն Մաքլինը կարծես արտահայտում էր ազատագրական աստվածաբանության գաղափարները: Ջոն Մաքիննեսը պնդում է, որ իր ավենտարանչական պրեսբիտերական ծագումը կարևոր ազդեցություն է ունեցել գելերենի ընտրության վրա՝ որպես իր պոեզիայի միջոցի և դրա արտահայտման ձևի վրա: Մաքլինը պաշտպանում էր Ազատ պրեսբիտերական եկեղեցին ընդդեմ մարդկանց, ովքեր գրեթե ծանոթ չէին դրան , մեկ անգամ նկարագրելով Ազատ պրեսբիտերական եկեղեցու ավագներին որպես «սուրբ, պարզապես սուրբ տղամարդիկ»: Երբեմն նա փոփոխություն էր կատարում իր պոեզիայում՝ խուսափելու իր ընտանիքի կրոնական անդամներին չվիրավորելուց: Նա նաև հիանում էր գելերենով բողոքական քարոզների լեզվական և գրական բարդությամբ և ստեղծագործությամբ: Այս քարոզների հարուստ բառապաշարը և կիրքը էական ազդեցություն են ունեցել նրա բանաստեղծական ոճի վրա:

### 1930ականներ
Նա կրթություն է ստացել Ռաասայի հիմնական դպրոցում և Պորտրիի միջնակարգ դպրոցում: 1929 թվականին նա հեռացավ տնից՝ սովորելու Էդինբուրգի համալսարանում: Տնտեսական նկատառումներից ելնելով, նա ընտրեց կելտագիտության փոխարեն անգլիական գրականություն սովորել, մի որոշում, որի համար հետագայում զղջաց, «քանի որ ինձ հետաքրքրում էր միայն պոեզիան՝ ավելի կոնկրետ կելտական պոեզիան»: Նա ուժգին կերպով չէր սիրում անգլիական գրականության պրոֆեսոր Հերբերտ Գրիերսոնին, ով սիրում էր այլ բանաստեղծների, և ոչ Մաքլինին: Մաքլինը նաև զգաց, որ Գրիերսոնն իր գեղագիտական ​​նախասիրությունները պարտադրել է բաժնին։ Մաքլինի ակադեմիական աշխատանքը բնութագրվել է պարզապես որպես «պարտականություն»: Էդինբուրգում գտնվելու ժամանակ Մաքլինը նաև դասեր է առել կելտական ​բաժնում, այնուհետև Ուիլյամ Ջոն Ուոթսոնի ղեկավարությամբ: Նա ներգրավված էր գրական շրջանակներում, խաղացել է համալսարանի շինթիի թիմում և, ինչպես նույն դարաշրջանի շատ այլ բրիտանացի մտավորականներ, եղել է սովետամետ և, չնայած երբեք պաշտոնական անդամ չլինելուն, ներգրավված է եղել Մեծ Բրիտանիայի կոմունիստական ​​կուսակցության մեջ: Ավելի ուշ Մաքլինը նկարագրեց մի դեպք, երբ նա միացավ Բրիտանական Ֆաշիստների Միության առաջնորդ սըր Օսվալդ Մոսլիի դեմ ցույցին: Ըստ կելտագետ Էմմա Դայմոքի, Մաքլինի կրթությունը Էդինբուրգում ընդլայնեց նրա հորիզոնները, և քաղաքն ինքնին նշանակալից էր նրա կյանքում: Էդինբուրգում գտնվելու ժամանակ նա նաև նկատեց քաղաքային աղքատությունը, քաղաքային տարածքները և գերբնակեցումը, ինչը հատկապես ծանր էր շարունակվող Մեծ ճգնաճամի պատճառով: 1933 թվականին առաջին կարգի դիպլոմով ավարտելուց հետո  նա մնաց Էդինբուրգում և սովորեց Մորեյ Հաուս ուսուցիչների վերապատրաստման քոլեջում, որտեղ հանդիպեց Հյու ՄաքԴիարմիդի հետ:
ձախից|մինի|Մալլիում քարե տան ավերակներ
1934 թվականին նա վերադարձավ Սքայ՝ անգլերեն դասավանդելու Պորտրի ավագ դպրոցում: 1936 թվականին Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի սկսվելուց հետո նա մտածում էր կամավոր կռվելու միջազգային բրիգադներում, դստեր խոսքով, ինքը կգնար, եթե չլիներ իր ընտանիքի աղքատությունը և իրենց ապահովելը: Այդ ժամանակ նրա մայրը ծանր հիվանդ էր, իսկ հոր բիզնեսը ձախողվում էր: 1938 թվականի հունվարին Մաքլինը դասավանդում է Մալլ կղզու Թոբերմորի ավագ դպրոցում, որտեղ մնաց մինչև դեկտեմբեր: Այն տարին, որը նա անցկացրեց Մալլիում, մեծ ազդեցություն ունեցավ նրա վրա, քանի որ Մալլը դեռ ավերված էր XIX դարի Լեռնաշխարհի Արտաքսումից, որի ընթացքում Մաքլինի նախնիները վտարվել էին: Ավելի ուշ Մաքլինն ասաց. «Կարծում եմ, որ Մալլը շատ առնչություն ուներ իմ պոեզիայի հետ, նրա ֆիզիկական գեղեցկությունը, որը այնքան տարբերվում էր Սքայից, դրա վրա լեռնաշխարհի արտաքսման սարսափելի դրոշմով, այն գրեթե անտանելի էր դարձնում գաելացու համար»: Նա կարծում էր, որ ֆաշիզմը, ամենայն հավանականությամբ, հաղթական դուրս կգա Եվրոպայում, և նա էլ ավելի անհանգստացած էր գելական լեզվի շարունակական անկումից:

1939-1941 թվականներին նա դասավանդել է Էդինբուրգի Բորոգմյուիր ավագ դպրոցում և Հավիքում: Այս ժամանակահատվածում նա գրել է պոեզիայի մեծ մասը, որը կդառնա  «Պոեմներ Էմերի համար» (շոտլ.` Dàin do Eimhir), ներառյալ հերոսական «Քյուլին» (շոտլ.` An Cuilthionn): Մաքլինը բարեկամություն զարգացրեց շոտլանդական վերածննդի բանաստեղծների հետ, այդ թվում՝ ՄակԴիարմիդի, Ռոբերտ Գարիոչի, Նորման Մաքքեյգի, Դուգլաս Յանգի և Ջորջ Քեմփբել Հեյի հետ: Մաքլինը, որը նաև հայտնի պատմաբան էր, 1938 և 1939 թվականներին հրատարակեց երկու ազդեցիկ հոդված տասնիններորդ դարի գաելական պոեզիայի վերաբերյալ Ինվերնեսի Գելական միության արձանագրություններում 1938 և 1939 թվականներին, որոնք մարտահրավեր էին նետել շոտլանդական գելական գրականության կելտական ​մթնշաղի տեսակետը: Մաքլինը մեղադրեց «կելտական ​​մթնշաղներին» «Գելական պոեզիային վերագրելու իրականությանը հակառակ որակները», և հայտարարեց, որ նրանց պնդումները հաջողվել են միայն այն պատճառով, որ մթնշաղները սպասարկում են բացառապես անգլիախոս հանդիսատեսին: Նա մատնանշեց, որ լեռնաշխարհի արտաքսման մասին վերապրած պոեզիայում ակնհայտ սենտիմենտալությունն ու անզորության զգացումը կարող էր պայմանավորված լինել այն հանգամանքով, որ անգլո-շոտլանդացի հողատերերը չէին հանդուրժի պոեզիան, որը բացահայտորեն քննադատում էր իրենց: Գելական պոեզիայի նրա օգտագործումը որպես պատմական ուսումնասիրությունների պոտենցիալ սկզբնաղբյուր նույնպես արմատապես նորարարական էր այդ ժամանակ:

### 2-րդ Համաշխարհային Պատերազմ
[մինի|Ական է պայթում [Էլ Ալամեյնի երկրորդ ճակատամարտի ժամանակ]]
1939 թվականին պատերազմի սկսվելուց հետո Մաքլինը ցանկանում էր կամավոր դառնալ Քամերոն Հայլենդերի համար, սակայն ուսուցիչների կրճատման պատճառով նրան խանգարեցին: Նա զորակոչվեց Ազդանշանների Թագավորական Կորպուսում 1940 թվականի սեպտեմբերին և ուղարկվեց արտասահման՝ Հյուսիսային Աֆրիկա 1941 թվականի դեկտեմբերին: Հյուսիսաֆրիկյան արշավում նա ծառայում էր Թագավորական Ձիու Հրետանու մեջ և երեք անգամ վիրավորվում, բայց առաջին երկու անգամ այնքան ծանր չէր, որ դասակարգվեր որպես ռազմական կորուստ: Նրա զինվորական կարիերան ավարտվել է 1942 թվականի նոյեմբերին Էլ Ալամեյնի երկրորդ ճակատամարտի ժամանակ։ Հրամանատարական կետի մոտ, որտեղ աշխատում էր Մաքլինը, ականը պայթեց՝ նրան օդ նետելով երեսուն ֆուտ (ինը մետր) բարձրությամբ: Նա վիրավորվել է ոտքից և կոտրել ոտքի թաթերի մի քանի ոսկոր: Մաքլինը մի քանի պոեմներ է գրել պատերազմի մասին, որտեղ նա մարտահրավեր է նետել գելական ավանդական հերոսության վեհացմանը, օրինակ բերելով Ալասդեյրի Գլենգարրիի սուգը: Նա ֆիզիկական քաջությունը համարում էր բարոկանորեն չեզոք, քանի որ այն գնահատվում էր նաև նացիստների կողմից և օգտագործվում էր չար նպատակների համար:

Մաքլինը վերադարձավ Բրիտանիա՝ ապաքինվելու համար 1943թ. մարտին: 1943թ. օգոստոսին դուրս է գրվել Ինվերնեսի Ռայգմոր հիվանդանոցից և սեպտեմբերին ազատվել բանակից: 1943 թվականի աշնանը նա նորից սկսեց դասավանդել Բորոգմյուիրում, որտեղ 1944 թվականին ծանոթացել է Ռենե Քեմերոնի հետ։ Նրանք ամուսնացան 1946 թվականի հուլիսի 24-ին Ինվերնեսում և ունեցան երեք դուստր և վեց թոռ: Ընկերների խոսքով՝ իրենց ամուսնությունը երջանիկ ու խաղաղ է եղել, քանի որ նրանք հիանալի էին լրացնում միմյանց, իսկ Մաքլինը «փափկանում» էր տարիքից ու ընտանեկան կյանքից: Նա երբեք չի եղել Մեծ Բրիտանիայի կոմունիստական ​​կուսակցության անդամ, և պատերազմից հետո Լեհաստանի խորհրդային օկուպացիան ստիպեց Մաքլինին կոտրել Խորհրդային Միության և ստալինիզմի հանդեպ ունեցած նախկին հիացմունքը: Որպես հակաստալինյան ձախ շարժման անդամ, այնուամենայնիվ, Մաքլինը միշտ մնաց սոցիալական արդարության ամուր հավատացյալ: Այս ժամանակահատվածում նա հաճախակի վերանայեց պոեզիան և շարունակեց ընկերներ ձեռք բերել գրական շրջանակներում, այդ թվում՝ ավելի երիտասարդ բանաստեղծներ Իեն Քրայթոն Սմիթի և Ջորջ Մաքքեյ Բրաունի հետ: Նա հատկապես մտերմացավ Սիդնեյ Գուդսիր Սմիթի հետ, ով ավելի քան մեկ տարի բնակվում էր Մաքլինի և նրա ընտանիքի հետ։ 1947 թվականին նա ստացել է Բորոգմյուիրի անգլերենի գլխավոր ուսուցչի կոչում, սակայն Մաքլինը ցանկանում էր վերադառնալ արևմտյան լեռնաշխարհ:

### Հետագա կյանք
ձախից|մինի|Պլոքթոնը բարձրունքից, 1971 թվական
1956 թվականին Մաքլինին առաջարկեցին գլխավոր ուսուցչի պաշտոնը Վեսթեր Ռոսում գտնվող Պլոքթոն ավագ դպրոցի, որտեղ ապրում էր իր հայրական տատիկի ընտանիքը։ Դա բարդ առաջադրանք էր, քանի որ հեռավորությունը չէր գրավում ուսուցիչ աշխատել ցանկացող մարդկանց, և Մաքլինը հաճախ ստիպված էր դասավանդել թափուր աշխատատեղերի պատճառով: Պլոքթոնում գտնվելու ընթացքում նա խթանում էր շոտլանդական գելական միջին կրթության կիրառումը և քարոզչություն էր կազմակերպում բարձրագույն քննությունների համար գելերեն սովորողների համար: Մինչև 1968 թվականը գելերեն սովորողների համար առանձին քննություն չկար, որոնք պետք է մրցեին մայրենի լեզվով խոսողների հետ, եթե ընդունեին գաելական բարձրագույն կրթություն: Մաքլինը կարծում էր, որ այս անարդար կանոնադրությունը շատ ուսանողների հետ է մղում գաելերեն սովորելուց, թեև նա խրախուսում էր իր ուսանողներին քննություն հանձնել, նույնիսկ եթե նրանք մայրենի լեզվով չեն խոսում: 1966 թվականին նա մի փաստաթուղթ ներկայացրեց Ինվերնեսի Գելական Միությանը, որտեղ ուրվագծվում էին գելական կրթության գործնական խնդիրները: Մաքլինը նշեց, որ մայրցամաքային Եվրոպայում հազվադեպ չէ դպրոցում երեք կամ չորս լեզու սովորելը: Ըստ Մաքլինի, շոտլանդացի երեխաները կշահեն անգլերենի հետ մեկ տեղ դպրոցում երեք լեզու սովորելուց, և «անկասկած, չափազանց մեծ հայրենասիրություն չի ակնկալում, որ գելերենը լինի երեքից մեկը»: Մաքլինը բարձր ակադեմիական ակնկալիքներ դրեց իր ուսանողների համար և նաև նպաստեց շինթիին: 1965 թվականին Պլոքթոնի թիմը նվաճեց գավաթը Ռոսի և Կրոմարտիի համար:

Մաքլինի բազմաթիվ ընկերներն ու այցելուները մեկնաբանեցին նրա զարմանալի գիտելիքները և խորը հետաքրքրությունը ծագումնաբանության և տեղական պատմության նկատմամբ: Նա շարունակեց ներգրավվել քաղաքականության մեջ՝ ի վերջո միանալով Շոտլանդիայի լեյբորիստական ​​կուսակցությանը: Իր կյանքի հետագա տարիներին նա մի քանի բանաստեղծություններ է տպագրել՝ «մտահոգվելով քանակից որակի և ինքնատիպության» պատճառով, իր ընտանեկան պարտականությունները և կարիերան նրան քիչ ազատ ժամանակ թողեցին գրելու համար: Մաքլինն ասաց, որ ինքը այրել է իր պոեզիան՝ այն հրատարակելու փոխարեն՝ «դպրոցական ուսուցման երկար տարիների և անհնարին քնարական իդեալից կախվածության պատճառով»:

1972-ին թոշակի անցնելուց հետո Մաքլինը տեղափոխվեց իր ապուտատիկի տուն՝ Փեյնաչորրեյն, Բրեյս Սքայում, որտեղ տեսարան էր բացվում Ռաասայի Ձայնի վրա, որտեղ նա հաճախ էր հյուրընկալում: Իր պոեզիայի անգլերեն հրատարակությունից հետո նա սկսեց պահանջված լինել պոեզիայի ընթերցանության համար, որի համար նա ճանապարհորդեց այնպիսի վայրեր, ինչպիսիք են Ռոտերդամը, Բադդեկը՝ Քեյփ Բրետոնում և Բեռլինը: Մաքլինը գրող էր Էդինբուրգի համալսարանում 1973-1975 թվականներին, որտեղ, ըստ տեղեկությունների, բաց դռներ ու ջերմ ընդունելություն էր ցուցաբերում ձգտող գելական բանաստեղծների համար Ավելի ուշ նա երկրորդ ֆիլիդն էր վերջերս հիմնադրված Սաբհալ Մոր Օստայգում, որը գելական համալսարան է Սքայում, 1975-1976 թվականներին: Նա ներգրավված է եղել ինստիտուտի հիմնադրման մեջ, ինչպես նաև աշխատել է նրա խորհրդում: 1993 թվականին նրա դուստրը՝ Կատրիոնան մահացել է 41 տարեկան հասակում, Մաքլինն ու իր կինը օգնել են մեծացնել դստեր երեք երեխաներին։ Բանաստեղծը մահացավ բնական մահով 1996 թվականի նոյեմբերի 24-ին, 85 տարեկան հասակում, Ինվերնեսի Ռայգմոր հիվանդանոցում:

## Պոեզիա
### Ազդեցություններ
Մինչ համալսարան գնալը Մաքլինը գրում էր և՛ անգլերեն, և՛ գաելերեն: 1932-ին *A' Chorra-ghritheach* («Տառեղը») գաելական պոեմ գրելուց հետո, նա որոշեց գրել միայն գաելերենով և այրեց իր նախկին պոեմները: Ավելի ուշ Մաքլինն ասաց. «Ես այն մարդը չէի լինի, ով կարող էր պոեզիա գրել, եթե այն չհասներ ինձ, ի հեճուկս ինձ, և եթե այն հասավ, այն պետք է հասներ գաելերենով»: Սակայն ՄաքԴիարմիդի հետ նրա նամակագրությունից պարզ է դառնում նաև, որ նրա ընտրությունը պայմանավորված էր նաև գելերեն լեզուն պահպանելու և զարգացնելու վճռականությամբ: Գաելերենը մի քանի դար անկում էր ապրում: 1931 թվականի մարդահամարը Շոտլանդիայում գրանցել է 136,135 գաելախոսներ, որոնք Շոտլանդիայի բնակչության միայն 3%-ն են: Չնայած այդ լեզվով գրելու իր որոշմանը, երբեմն Մաքլինը կասկածում էր, որ գաելերենը կգոյատևի, և նրա պոեզիան կգնահատվի:

1500 տարվա ընթացքում շոտլանդական գելական գրականությունը մշակել էր երգերի և պոեզիայի հարուստ հավաքածու «գրական, միջին գրական և ոչ գրագետ» բառապաշարով: Այն պահպանեց «մարդկային փորձի զարմանալիորեն լայն շրջանակ» փոխանցելու ունակությունը: Մաքլինի աշխատանքը հիմնված էր այս «անհիշելի սերունդների ժառանգած հարստության վրա»: Ըստ Մաքիննեսի, քչերն էին այնքան լավ ծանոթ գելական պոեզիայի ողջ ժողովածուին՝ գրավոր և բանավոր, որքան Մաքլինը: Մասնավորապես, Մաքլինը ոգեշնչվել էր Ուիլյամ Ռոսի բուռն սիրային պոեզիայից, որը գրվել է տասնութերորդ դարում: Բոլոր պոեզիաներից Մաքլինը բարձր էր գնահատում շոտլանդական գելական երգերը, որոնք գրվել են մինչև տասնիններորդ դարը անանուն, անգրագետ բանաստեղծների կողմից և փոխանցվել բանավոր ավանդույթների միջոցով: Նա մի անգամ ասել է, որ շոտլանդական գաելական երգ-պոեզիան «շոտլանդացիների և կելտախոսների գլխավոր գեղարվեստական ​​փառքն է և Եվրոպայի ամենամեծ գեղարվեստական ​​փառքերից մեկը»:
[մինի|[11-րդ միջազգային բրիգադի անդամները Բելչիտի ճակատամարտում]]
Մաքլինը մի անգամ ասել է, որ կոմունիստական ​​տարբեր գործիչներ իր համար ավելի շատ նշանակություն ունեն, քան որևէ բանաստեղծ, 1941-ին գրելով Դուգլաս Յանգին, որ «Լենինը, Ստալինը և Դիմիտրովն այժմ ինձ համար ավելի մեծ նշանակություն ունեն, քան Պրոմեթևսն ու Շելլին իմ պատանեկության տարիներին»: Մաքլինին ոգեշնչող ձախակողմյան այլ գործիչներ են՝ Ջեյմս Քոնոլին՝ իռլանդական արհմիության առաջնորդ, որը մահապատժի է ենթարկվել Զատկի ապստամբությունը ղեկավարելու համար, Ջոն Մաքլին՝ շոտլանդացի սոցիալիստ և պացիֆիստ; և Ջոն Քորնֆորդը, Ջուլիան Բելը և Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկան, ովքեր սպանվել են ֆրանկիստական ​​ռեժիմի կողմից Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ: Այս գործիչներից շատերը գաելացի չէին, և որոշ քննադատներ իր աշխատանքում նկատել են Մաքլինի անսովոր առատաձեռնությունը ոչ գելացիների հանդեպ: Թերևս նրա ստեղծագործության մեջ միավորող թեման Մաքլինի հակաէլիտարիզմն է և սոցիալական արդարության վրա կենտրոնանալը:

Այնուամենայնիվ, Մաքլինը շատ էր կարդում և ազդվել էր տարբեր ոճերի ու դարաշրջանների բանաստեղծների ազդեցության տակ։ Ժամանակակից բանաստեղծներից ամենամեծ ազդեցությունն են ունեցել Հյու ՄաքԴիարմիդը, Էզրա Փաունդը, և Ուիլյամ Բաթլեր Եյթսը: ՄաքԴիարմիդի «Հարբած մարդը նայում է տատասկափշին» (անգլ. A Drunk Man Looks at the Thistle) կարդալուց հետո Մաքլինը որոշեց փորձել իր ուժերը ընդլայնված պատմողական պոեզիայում, ինչի արդյունքում ստեղծվեց «Քյուլինը» (շոտլ.` An Cuilthionn): Նա նաև ազդեցություն է ունեցել Մետաֆիզիկական դպրոցից։ Այնուամենայնիվ, նա արհամարհում էր 1930-ականների ձախակողմյան հայտնի բանաստեղծներին, ինչպիսիք են Վ. Հ. Օդենը կամ Սթիվեն Սփենդերը, և երբեմն պոեզիան համարում էր անօգուտ գեղագիտական ​​հոբբի:

### Պոեմներ Էմերի համար
1940 թվականին Մաքլինի ութ բանաստեղծություններ տպագրվեցին *17 բանաստեղծություններ 6* *շիլինգով* (անգլ. *17 Poems for 6d*) ՝ Ռոբերտ Գարիոչի շոտլանդական բանաստեղծությունների հետ միասին: Պամֆլետը սպասվածից լավ վաճառվեց և մի քանի շաբաթ անց վերահրատարակվեց: Այն ստացել է բարենպաստ արձագանքներ: Մինչ Մաքլինը Հյուսիսային Աֆրիկայում էր, նա իր պոեզիան թողեց Դուգլաս Յանգին, ով խոստացել էր օգնել հրատարակել այն:1943 թվականի նոյեմբերին բանաստեղծությունները տպագրվել են «Պոեմներ Էմերի համար և այլ պոեմներ» (շոտլ. *Dàin do Eimhir agus Dàin Eile*) անունով։ *Dàin do Eimhir*-ը վաթսուն համարակալված բանաստեղծությունների հաջորդականություն էր, որոնցից տասներկուսը բացակայում էր: Մյուս բանաստեղծություններից առավել նշանակալիցը «Քյուլին» (շոտլ. *An Cuilthionn*) երկար պատմողական պոեմն էր: Գիրքը նշանավորեց ավելի վաղ դարաշրջանների գելական պոեզիայի ոճի և էության կտրուկ բեկում: Իր պոեզիայում Մաքլինն ընդգծեց սիրո և պարտքի միջև պայքարը, որը անձնավորված էր բանաստեղծի դժվարությամբ ընտրելու իր սիրահարվածությունը իգական կերպարի՝ Էմերիի հետ, և այն, ինչ նա համարում է իր բարոյական պարտավորությունը՝ կամավոր մասնակցել Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմին:
ձախից|մինի|Քյուլինը, որը ոգեշնչել է Մաքլինի պոեզիան
Գիրքը եղել է գիտական ​​բանավեճի առարկա։ Փորձելով բացատրել, թե ինչու է Մաքլինի ավելի վաղ պոեզիան ամենամեծ ազդեցությունն ունեցել, Դերիկ Թոմսոնը գրել է, որ դա սիրային պոեզիան է, որն առավել հավերժական է, մինչդեռ Մաքլինի քաղաքական պոեզիան նույնքան ազդեցիկ չի եղել: Ըստ Մայլս Քեմփբելի՝ «Չկա, և ես կասկածում եմ, որ երբևէ կլինի սիրային բանաստեղծությունների շարք», որոնք նույնքան ազդեցություն կունենան գելական գրականության վրա: Ռոնալդ Բլեքը ենթադրում էր, որ «պարտքը ըմբռնելի հույզ չէ մեր օրերում», և, հետևաբար, «Մաքլինի բանաստեղծության ամենամեծ ընդհանրությունը այդ արտասովոր փսիխոզի պատկերումն է, որին ասում են սիրահարվածություն»: Այնուամենայնիվ, այսպիսի մեկնաբանությունը քննադատության է ենթարկվել որպես Մաքլինի աշխատանքը ապաքաղաքականացնելու փորձ: Շեյմուս Հինին պնդում էր, որ Էմերը նման է Բեատրիչեին Դանթեի Աստվածային կատակերգության մեջ, քանի որ Էմերը «լուծում է սիմվոլիկ մակարդակով լարվածությունը, որն այլապես անդիմակայելի կամ կործանարար կլիներ»: Շոտլանդացի բանաստեղծ Յեն Կրիխթոն Սմիթն ասել է. «Կա մի զգացում, որ Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմը չի կազմում այս բանաստեղծությունների հիմքը, այլ հանդիսանում է գլխավոր հերոսը»:

Մաքլինի աշխատանքը նորարար էր և ազդեցիկ, քանի որ այն համադրում էր Գաելիայի պատմության և ավանդույթի տարրերը հիմնական եվրոպական պատմության սրբապատկերների հետ: Նա նկարագրել է իր պոեզիան որպես «Սքայից և Արևմտյան լեռնաշխարհից տարածվող ամբողջ Եվրոպան»: Այս համադրումով նա անուղղակիորեն հաստատեց գելական ավանդույթի արժեքը և գաելների իրավունքը՝ հավասար մասնակցելու ավելի լայն մշակութային լանդշաֆտին: Ըստ Ջոն Մաքիննեսի՝ Մաքլինն իր ճիշտ տեղում դրեց շատ քննադատված գաելական լեզուն և ավանդույթը, ինչը մեծ ազդեցություն է թողնում գաելախոս ընթերցողների վրա և հիմնարար է նրա պոեզիայի ընթերցման համար: «Քյուլին» պոեմում Սքայի լեռները օգտագործվում են որպես սինեկդոխ՝ եվրոպական քաղաքականության մեջ ճեղքվածքների համար, և գաելների լեռնաշխարհի արտաքսման տառապանքը համեմատվում է եվրոպացիների տառապանքների հետ ֆրանկոիզմի և այլ ֆաշիստական ​​ռեժիմների ներքո: Մաքլինը հաճախ համեմատում էր Լեռնաշխարհի Արտաքսման անարդարությունը ժամանակակից խնդիրների հետ  իր կարծիքով, հարուստների և իշխանությունների ագահությունը պատասխանատու էր բազմաթիվ ողբերգությունների և սոցիալական խնդիրների համար:

Ըստ «Բրիտանական պոեզիայի Քեմբրիջի ուղեկցի» (անգլ. *The Cambridge Companion to British Poetry*), գիրքը նրան ճանաչեց որպես «ժամանակակից գաելական պոեզիայի հիմնական ուժը»: Քեյմբուլը գրում է, որ պոեմները «պատկերում են անորոշությունը, ցավը, կարոտը և կայունության որոնումը, որոնք գտնվում են մոդեռնիզմի հիմքում»։ Ամփոփելով գրքի ազդեցությունը՝ պրոֆեսոր Դոնալդ Մաքոլեյը գրել է. «Այս գրքի հրատարակումից հետո գելական պոեզիան այլևս չի կարող լինել նույնը»:

### Ճանաչում
Չնայած նրա պոեզիան մեծ ազդեցություն ունեցավ գաելախոս աշխարհի վրա, միայն 1970-ական և 1980-ական թվականներից Մաքլինի ստեղծագործությունը հասանելի դարձավ անգլերեն թարգմանությամբ: Նրա պոեզիան այնքան էլ հասանելի չէր գաելախոսներին, քանի որ *Dàin do Eimhir* պոեմը չէր վերատպվել: Անգլախոսների համար Մաքլինը գործնականում անհայտ մնաց մինչև 1970 թվականը, երբ *Lines Review* պոեզիայի ամսագրի 34-րդ համարը նվիրված էր նրա աշխատանքին, և նրա որոշ բանաստեղծություններ վերարտադրվեցին «*Four Points of the Saltire*» անթոլոգիայում: Ժողովածուի նախաբանում Թոմ Սքոթը խստորեն պնդում էր Մաքլինի պոեզիայի արժանիքները: Յեն Կրիխթոն Սմիթը հրատարակել է *Dàin do Eimhir*-ի անգլերեն թարգմանությունը 1971 թվականին։ Մաքլինը եղել է պատվիրակության կազմում, որը ներկայացնում էր Շոտլանդիան 1975 թվականին առաջին Քեմբրիջի պոեզիայի փառատոնում՝ հաստատելով իր համբավը Անգլիայում: Նա գաելացի հինգ բանաստեղծներից մեկն էր, ով ընդգրկվել էր 1976 թվականի ազդեցիկ *Nua-Bhàrdachd Ghàidhlig* *(Ժամանակակից գելական պոեզիա*) ժողովածուում՝ հեղինակների չափածո ինքնաթարգմանություններով: Մաքլինի չափածո թարգմանությունները նույնպես ներառվել են հետագա հրատարակություններում:

1977 թվականին *Canongate Books*-ը հրատարակեց *Reothairt is Contraigh: A Selection of Poems 1932–72*: Մաքլինը փոխեց *Dáin do Eimhir* պոեմի հաջորդականության կարգը՝ փոփոխելով շատ բանաստեղծություններ և բաց թողնելով մյուսները։ *An Cuilthionn* պոեմի սկզբնական տարբերակում Մաքլինը խնդրել էր Կարմիր բանակին ներխուժել Շոտլանդիա: Այս հատվածը ջնջվեց, ի թիվս այլ փոփոխությունների և բացթողումների, որոնք ստիպեցին Շոտլանդիայի պոեզիայի գրադարանին նկարագրել 1977 թվականին Մաքլինն ասաց, որ ինքը կհամաձայնի հրապարակել իր հին ստեղծագործության միայն այն հատվածները, որոնք իրեն «հանդուրժելի» են համարում: Քննադատների գնահատանքն ու համբավը, որին հասավ Մաքլինը, գրեթե ամբողջությամբ ստացան այն քննադատները, ովքեր չէին հասկանում նրա պոեզիան բնօրինակ գաելերենով: 1989-ին նրա պոեզիայի հետագա ժողովածուն՝ *O Choille gu Bearradh* (*Փայտից մինչև լեռ;* *հավաքված բանաստեղծություններ գաելերենով և անգլերենով)*, նրան արժանացավ մշտական ​​քննադատության: Այդ ժամանակվանից հրատարակվել են նրա աշխատանքի ամբողջական ծանոթագրված հրատարակությունները: Այդ ժամանակվանից հրատարակվել են նրա աշխատանքի ամբողջական ծանոթագրված հրատարակությունները:
ձախից|մինի|Հելլեյգը, Ռաասայը հայտնի դարձավ Մաքլինի 1954 թվականի բանաստեղծությամբ
1970-ականների սկզբից Մաքլինը պահանջված էր միջազգայնորեն որպես սեփական պոեզիայի ընթերցող: Նա սկսում էր բանաստեղծության ընթերցանությունը՝ նկարագրելով պատկերները, ապա բանաստեղծությունը սկզբում կարդում էր գաելերեն և նորից անգլերեն՝ շեշտելով, որ թարգմանությունները չպետք է ընթերցվեն որպես բանաստեղծություններ: Նրա ընթերցումները խորապես հուզիչ էին նկարագրվում նույնիսկ գաելերեն չխոսող ունկնդիրների կողմից: Ըստ Շեյմաս Հինիի, «Մաքլինի ձայնն ուներ որոշակի կելտական բարդական միստիկա, որը հնչում էր և՛ ցավով, և՛ բուռն զգացմունքով»: Գաելացի բանաստեղծ Ջորջ Քեմփբել Հեյը գրախոսության մեջ գրել է, որ Մաքլինը «օժտված է նրանով, ինչ ուելսացիներն անվանում են *Hwyl* (զգացմունքային մոտիվացիայի և էներգիայի ոգևորվածություն), բարձր արտասանության ուժով, և նրա արտասանությունը լի է զգացմունքներով»: Այս ընթերցումները օգնեցին հաստատել նրա միջազգային հեղինակությունը որպես բանաստեղծ: Մաքլինի պոեզիան թարգմանվել է նաև գերմաներեն, և նրան հրավիրել են պոեզիայի ընթերցումների Գերմանիայում և Ավստրիայում:

Անգլախոս աշխարհում Մաքլինի ամենահայտնի բանաստեղծությունը Հելլեյգն (անգլ. *Hallaig*) է՝ մեդիտացիա Ռաասայ գյուղի մասին, որը մաքրվել էր իր բնակիչներից: Ռաասայը մաքրվել է 1852-1854 թվականներին Ջորջ Ռեյնիի օրոք; նրա բնակիչների մեծ մասը հարկադրված է եղել արտագաղթել։ Մաքլինի շատ հարազատներ տուժեցին, և Հելլեյգն այն գյուղերից մեկն էր, որը պետք է ամայացվեր: Բանաստեղծությունը գրվել է մեկ դար անց՝ Մաքլինի օրոք Էդինբուրգում, և սկզբնապես տպագրվել է 1954 թվականին գաելերեն լեզվով *Gairm* ամսագրում: Սկսելով «Ժամանակը, եղնիկը, Հելլեյգի անտառում է» հայտնի տողից, բանաստեղծությունը պատկերում է գյուղն այնպես, ինչպես եղել է Արտաքսումներից առաջ՝ վաղուց մեռածների հավերժորեն քայլելով ծառերի միջով: Այն նաև լցված է անձերի և վայրերի տեղական անուններով, որոնք ավելի խորը նշանակություն ունեն Ռաասայի բանավոր ավանդույթի հետ սերտ ծանոթների համար: Ի տարբերություն Մաքլինի արտադրանքի մեծ մասի, *Hallaig*-ը չունի բացահայտ քաղաքական հղումներ, և երբեք ուղղակիորեն չի նշում վտարման կամ արտաքսման մասին: Այդ պատճառով այն համարվում էր քաղաքականապես «ավելի անվտանգ», քան Մաքլինի մյուս բանաստեղծությունները: Թարգմանել և խթանել է իռլանդացի Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Շեյմաս Հինին, *Hallaig-ը* ձեռք բերեց «պաշտամունքի կարգավիճակ» անվանումը և անգլիախոս երևակայության մեջ խորհրդանշում էր շոտլանդական գելական պոեզիան:

### Ոճ
Մաքլինի պոեզիան, ընդհանուր առմամբ, հետևում էր չափի ավելի հին ոճին, որը հիմնված էր բանավոր ավանդույթի ավելի դինամիկ օրինաչափությունների վրա, քան տասնիններորդ դարի գրավոր գելական պոեզիայի խիստ, ստատիկ չափերի վրա: Նա հաճախ համադրում էր չափային օրինաչափություններն ու տեղաշարժերը բանաստեղծության մեջտեղում՝ հասնելով «զգայական էֆեկտների», որոնք չեն կարող թարգմանվել: Նա սովորաբար օգտագործում էր ավանդական ձայնավոր ոտանավորները՝ և՛ ներքին, և՛ վերջի հանգեր, որոնք ամենուր տարածված են բանավոր ավանդույթում, բայց նրա մի քանի բանաստեղծություններ ունեն ավելի քիչ ավանդական հանգավոր սխեմաներ: Այնուամենայնիվ, նա ճկուն էր չափերի գործածության մեջ՝ «համատեղելով հինն ու նորը այնպես, որ ոչ մեկը չչեզոքացնի միմյանց», ավելի շուտ ընդարձակելով ավանդույթը, այլ ոչ թե հերքելով, այնպիսի ձևով, որը եզակի է գելական պոեզիայում: Մաքիննեսի վերլուծության մեջ «ռիթմիկ  օրինաչափությունները դառնում են իմաստի կենսական մասը» Մաքլինի պոեզիայի մեջ։ Ժամանակի ընթացքում նրա բանաստեղծությունները հանգի և չափի կիրառման մեջ ավելի քիչ խիստ են դարձել: Ըստ Մաքիննեսի՝ «դասական» և «ռոմանտիկ» պիտակները, որոնք համապատասխանաբար կիրառվել են Մաքլինի պոեզիայի ձևի և բովանդակության վրա, ապակողմնորոշիչ են, քանի որ Մաքլինն իրեն չի սահմանափակել այդ ոճերով։ Չնայած Մաքլինի բանավոր ավանդույթի կիրառությանը, նրա պոեզիան նախատեսված չէր երգելու համար: Թեև նա հրաժարվեց գելական ավանդույթի «բանավոր ծածկագրերից» և բարդ սիմվոլիզմից, Մաքլինը երբեմն օգտագործում էր հնացած մեթոդներ, ինչպիսիք են ածականների կրկնությունը:
ձախից|մինի|Գաելական պոեզիայում ծովը կրկնվող թեմա է
Մաքլինի պոեզիան հաճախ օգտագործում էր գելական թեմաներ և հղումներ, ինչպիսիք են տեղանունները, ծառերը և ծովային սիմվոլիզմը։ Այդ ավանդույթի իմացությունը լրացուցիչ մեկնաբանություններ և գնահատանք կբերի Մաքլինի պոեզիայի ընթերցմանը: Նրա ստեղծագործության մյուս կարևոր խորհրդանիշը դեմքն է, որը ներկայացնում է ռոմանտիկ սերը:

Ըստ Ջոն Մաքիննեսի՝ Մաքլինի պոեզիան «իրականում լեզվի մի ամբողջ սպեկտր է ցուցադրում»։ Նրա պոեզիայի մի մասը պարզ է սահուն գաելախոսի համար, բայց մյուս բանաստեղծությունների իմաստը պետք է բացահայտվի: Մաքլինը շատ քիչ նորաբանություններ է հորինել սակայն, նա արդիականացրել կամ վերափոխել է շատ մոռացված կամ հնացած բառեր: Մաքլինը հաճախ էր ասում, որ ինքը լսել է այս հին խոսքերը պրեսբիտերական քարոզներում: Ըստ Մաքիննեսի և Մայլս Քեմփբելի, Մաքլինի կողմից այս հին, մոռացված գաելական բառերի արդիականությունը հեղափոխություն արեց գրական գաելերենում՝ ավելացնելով գիտակցություն, նորություն և արդիականություն: Քեմփբելը գրել է, որ Մաքլինի բառապաշարը «պարզ» չէ, բայց այն «բնական» է և բնականաբար առաջանում է առօրյա խոսքից, թեև խառնված է այլ ազդեցությունների հետ:

Ի տարբերություն գաելերենին, անգլերեն թարգմանությունները բոլորը գրված էին շատ ուղիղ ձևով հարթեցնելով լեզուն մեկ անգլերեն բառ ընտրելու անհրաժեշտությամբ՝ գաելականի երկիմաստության և ենթատեքստերի համար: Ըստ Քրիստոֆեր Ուայթի, անգլերեն թարգմանությունները տալիս են «պաշտոնական մեկաբանություն, որը սահմանափակում և մեռցնում է բանաստեղծության հնարավոր ընթերցումների շրջանակը»: Անգլերենը չկարողացավ փոխանցել այն ազդեցությունը, որը Մաքլինի չօգտագործված բառերի արդիականացումը բերեց նրա գաելական պոեզիային: Թեև գաելական բանաստեղծությունները աչքի են ընկել իրենց ակուստիկ հատկություններով, թարգմանությունները առանձնապես ուշադրություն չեն դարձրել ձայնին, փոխարենը կենտրոնացել են ուղիղ իմաստի վրա: Մաքլինն ընդգծեց, որ իր «տող առ տող թարգմանությունները» պոեզիա չեն *An Cuilthionn*-ի արձակ թարգմանության մասին, որը հայտնվել է *Dàin do Eimhir*-ում, նա գրել է «Անգլերեն տարբերակը նույնիսկ շատ խիստ բառացի ճշգրտության մակարդակը չունի, քանի որ ես ավելի ու ավելի եմ համոզվում, երբ կարդում եմ դա»: Շեյմաս Հինին թարգմանություններն անվանել է «արտագրություններ»:

## Մրցանակներ և պարգևներ
1987 թվականի հունիսին Մաքլինը դարձավ Սքայի և Լոքալշի առաջին ազատամարտիկը: Ստացել է յոթ պատվավոր դոկտոր կոչում։ 1970 և 1982 թվականներին նա երկու անգամ եղել է Ինվերնեսի Գաելական ընկերության պատվավոր ղեկավարը, իսկ 1985 թվականին նա նշանակվել է *Saltire Society-*ի պատվավոր նախագահ: 1989 թվականին դարձել է Թագավորական գրական ընկերության անդամ։ Հաջորդ տարի նա ճանաչվեց Էդինբուրգի առաջին համալսարանի տարվա շրջանավարտ և պարգևատրվել Թագավորական ոսկե մեդալով պոեզիայի ոլորտում: «Փայտից մինչև ժայռը» (շոտլ. *O Choille gu Bearradh)* եղել է *Saltire Society*-ի *Տարվա Շոտլանդական Գիրքը* 1990 թվականին, իսկ Մաքլինը շահել է *ՄակՎիտիի մրցանակը որպես տարվա շոտլանդացի գրող*: 1991 թվականին նա դարձավ Շոտլանդիայի կրթական ինստիտուտի անդամ, 1992 թվականին Էդինբուրգի թագավորական ընկերության անդամ, 1996 թվականին Շոտլանդիայի ճարտարապետների թագավորական միավորման պատվավոր անդամ, իսկ նույն թվականին՝ Շոտլանդական թագավորական ակադեմիկոս: 1992 թվականին առաջադրվել է գրականության Նոբելյան մրցանակի, Ենթադրվում է, որ նա կարող էր հաղթել, եթե չգրեր այդքան մարգինալ լեզվով: Մաքլինի քարե հուշատախտակը գտնվում է Մակարսի բակում, Գրողների թանգարանից դուրս, Լոնմարկետ, Էդինբուրգում, որը բացվել է 1998 թվականին Յեն Քրիխթոն Սմիթի կողմից:

## Ժառանգություն
Հյու ՄաքԴիարմիդը 1977 թվականին՝ նրա մահից մեկ տարի առաջ, նամակ է գրել Մաքլինին, որտեղ նշել է, որ նա և Մաքլինը քսաներորդ դարի լավագույն շոտլանդացի բանաստեղծներն են: ՄաքԴիարմիդը և Մաքլինը ազդել են միմյանց աշխատանքի վրա և պահպանել են ընդարձակ նամակագրություն, որը հրապարակվել է:Դուգլաս Յանգը գրել է, որ «Բրիտանական կղզիներում մեր սերնդի լավագույն պոեզիան եղել է շոտլանդական գaելերեն՝ Սորլեյ Մաքլինի կողմից»։ Ջոն Մաքիննեսը նրան անվանել է «հեղինակային գրող», ով «մղել է գաելերենը մինչև իր սահմանները»։ Նա ասաց, որ «իսկապես զարմանալի է», որ գաելացիները որն այդքան երկար ժամանակ փոքրամասնություն է ճանաչվել, կարող էր ստեղծել այնպիսի գրողի, ինչպիսին Մաքլինն էր, ով չէր կարող արտահայտել իր ասելիքը որևէ այլ լեզվով: Ըստ Մաքլինի պոեզիայի թարգմանիչ Յեն Կրիխթոն Սմիթի, *Dàin do Eimhir-ը* «այս դարի ամենամեծ գելական գիրքն էր», գնահատական, որի հետ Քրիստոֆեր Ուայթը համաձայն էր: Ըստ Մայլս Քեմփբելի՝ Մաքլինը բոլոր ժամանակների լավագույն գաելացի բանաստեղծն էր: Սմիթը համեմատեց Մաքլինի սիրային պոեզիայի տրամաչափը Կատուլլուսի և Ուիլյամ Բաթլեր Եյթսի հետ։ Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Շեյմաս Հինին ասել է, որ Մաքլինը «փրկել է գելական պոեզիան... բոլոր ժամանակների համար»:

Ընդունելով Մաքլինի ստեղծագործության գրական արժանիքները՝ Ուայթը ենթադրում է, որ ցավալի է, որ 1980-ականներին այն անգլիախոս աշխարհի բոլոր շոտլանդական գաելական պոեզիայի անունն է: Ըստ Ուայթի, Մաքլինի պոեզիան «համեմատաբար անգաելական է, էլիտար, այլ ոչ թե պոպուլիստական, և դժվարությամբ թափանցելի է միայն այն համայնքի համար, որն օգտագործում է լեզուն իր ամենօրյա գոյության մեջ»: Մաքիննեսը ընդունում է, որ Մաքլինը չի սպասարկում իր ընթերցողներին, սակայն, նրա կարծիքով, ճիշտ չի լինի պոեզիան անվանել էլիտար իր «գեղարվեստական ​​անկեղծության» պատճառով՝ խոսելով «աֆեկտիվ անմիջականությամբ և պարզ կրքոտ ինտենսիվությամբ»: Բարդությունն այն է, որ գաելական պոեզիայի ավանդական միջոցը երգն է, և շատ սահուն բանախոսներ չունեն կարդալու ուժեղ հմտություններ: Մաքլինի ստեղծագործությունն ավելի մատչելի դարձնելու համար շոտլանդական գաելերեն խոսողների համար, *Sorley MacLean Trust-ը* մի քանի երաժիշտների հանձնարարեց երաժշտություն ստեղծել Մաքլինի որոշ բանաստեղծությունների համար:

Գաելալեզու աշխարհում Մաքլինի ազդեցությունը եղել է համատարած և մշտական: Բանաստեղծ Անգուս ՄաքՆիկոլը սկսեց գրել անգլերեն, քանի որ «Իմ կրթությունն ինձ թույլ տվեց հավատալ, որ Գաելական գրականությունը մեռած է»; նա Մաքլինին վերագրեց նրան հակառակը համոզելու և գաելերենով գրելու ոգեշնչման համար: Գելական *Runrig* ռոք խումբը մի անգամ Մաքլինին հրավիրեց բեմ դուրս գալ պոեզիայի ընթերցանության: Այնուամենայնիվ, Մաքլինը ավելի քիչ ազդեցություն ունեցավ գյուղական գաելախոս համայնքների վրա: Արձակագիր Անգուս Փիթեր Քեմփբելը գրել է, որ ինքը գերադասում է տեղացի ՈՒիստից բարդերի աշխատանքը, քան Մաքլինը, և նա կարծում է, որ մյուս ՈՒիստից մարդիկ նույնն են զգում: Ավստրալացի բանաստեղծ Լես Մյուրեյը գիտակցել է Մաքլինի ազդեցությունն իր ստեղծագործության վրա:

1984 թվականին Թիմոթի Նիթի կողմից նկարահանվեց «Հելլեյգ» ֆիլմը, որը ներառում էր Մաքլինի քննարկումը իր պոեզիայի վրա գերիշխող ազդեցության մասին՝ Սմիթի և Հինիի մեկնաբանություններով, բանաստեղծությունից և այլ ստեղծագործություններից զգալի հատվածներ, ինչպես նաև գաելական երգի հատվածներ: Բանաստեղծությունը նաև Պիտեր Մաքսվելլ Դեյվիսի *The Jacobite Rising* օպերայի բառերի մի մասն է կազմում իսկ Մաքլինի կողմից այն անգլերեն և գաելերեն ընթերցել է Մարտին Բենեթը իր *Bothy Culture* ալբոմում համանուն երգի համար:

Վեճը ծագեց 2000թ.-ին, երբ Ջոն ՄաքԼեոդը՝ *Կլան ՄակԼոդի* ղեկավարը, շուկա հանեց Սկայի Բլեք Կույլին լեռնաշղթան՝ Դունվեգան ամրոցի վերանորոգումը ֆինանսավորելու համար: Նրա անշարժ գույքի գործակալությունը՝ *Savills-ը*, օգտագործել է *An Cuilthionn-ից* հատվածներ՝ գույքը գովազդելու համար: Շատերը գտնում էին, որ սա Մաքլինի աշխատանքի ոչ պատշաճ օգտագործումն է: Սավիլսն անվերապահորեն ներողություն խնդրեց, որն ընդունվեց Ռենե Մաքլինի կողմից:

## Աշխատանքներ
; Պոեզիայի հավաքածուներ

*
* 
* 
*
*
*
*
*
*
* 

; Քննդատություններ

* 

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Article summarizing a lecture by Heaney on ** and MacLean's writing.
* Sorley Maclean's Island full-length documentary at the Scottish Screen Archive.
* Paper discussing Young's Scots translations of MacLean's poetry.

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* Black, Ronald (2017). "Sorley MacLean, Derick Thomson, and the Women Most Dangerous to Men." *The Bottle Imp* 21: June 2017. (available in open access)
* Poncarová, Petra Johana (2017). "Sorley MacLean's Other Clearance Poems." *Studies in Scottish Literature*: Vol. 43: Iss. 1, p.&nbsp;124–134. (available in open access)

 

Կատեգորիա:Շոտլանդացի գրողներ
Կատեգորիա:Շոտլանդացի սոցիալիստներ