Մասկոն

thumb|300px|Լուսնի մակերևույթի վրա ճառագայթային գրավիտացիայի անոմալիաներthumb|250px|Լուսնային ''Mare Smythii''-ի տեղագրական պատկերը (վերևում) և գրավիտացիոն դաշտը, որը պարունակում է նշանակալի մասկոն

**Մասկոն** ( — «զանգվածի կոնցենտրացիա»), մոլորակի կամ արբանյակի լիտոսֆերայի այն հատվածը, որը առաջացնում է դրական գրավիտացիոն անոմալիա։ Առավել հայտնի են լուսնային մասկոնները, որոնք հայտնաբերվել և տեղայնացվել են Լուսնի արհեստական արբանյակների շարժումների խանգարումների պատճառով։ Ամենից հաճախ մասկոնները գտնվում են լուսնային ծովերի տակ, որոնք ունեն կլոր ձև։

## Հայտնագործության պատմություն
Լուսնի գրավիտացիոն դաշտի առաջին անհամասեռությունները հայտնաբերվել են 1966 թվականին՝ «Լունա-10» տիեզերանավի թռիչքի ժամանակ, երբ կայանի ուղեծրային փոփոխությունների չափումները հնարավորություն տվեցին ստեղծել Լուսնի գրավիտացիոն պոտենցիալի ճշգրիտ մոդել (գնդային ֆունկցիաներում ընդարձակման գործակիցների տեսքով):

Մասկոնները հայտնաբերվել են ՆԱՍԱ-ի ռեակտիվ շարժիչի լաբորատորիայի աշխատակիցներ Փոլ Մյուլլերի և Ուիլյամ Սյոգրենի կողմից 1968 թվականին՝ Լունար օրբիտեր *(Lunar Orbiter)* ավտոմատ կայանների ուղեծրային պարամետրերի մանրակրկիտ վերլուծության արդյունքում: Լուսնի վրա վայրէջքի ծրագրի հատուկ կարևորության պատճառով ՆԱՍԱ-ում ստեղծվեց հատուկ խումբ՝ Լունար օրբիտեր տիեզերանավի հետագծի շեղումները բացատրելու համար, որն օգտագործվեց «Ապոլոն» ծրագրի անձնակազմով տիեզերանավի նավիգացիոն հաշվարկները փորձարարականորեն ստուգելու համար: Ուղեծրային շեղումները 10 անգամ գերազանցում էին հաշվարկվածները (2 կմ՝ 200 մ-ի փոխարեն), ինչը վայրէջքի վայրը 100 անգամ սխալ էր տալիս և սպառնում էր անձնակազմի անվտանգությանը: Լուսնի գրավիտացիոն դաշտում գրավիտացիոն խանգարումները բացատրում էին արհեստական արբանյակի այս վարքագիծը: Հյուստոնում ՆԱՍԱ-ի առաքելության կառավարման կենտրոնի աշխատակիցներ Ուիլյամ Վոլենհաուպտը և Էմիլ Շիսերը հաշվարկեցին այն ուղղումը, որը թույլ տվեց Ապոլոն 12-ին վայրէջք կատարել իր թիրախից՝ Surveyor 3 տիեզերանավից, որը վայրէջք էր կատարել երկու տարի առաջ:

Ավելի ուշ, օգտագործելով 1998-1999 թվականներին Lunar Prospector տիեզերանավի կողմից ստացված տվյալները, կազմվեց լուսնային մասկոնների մանրամասն քարտեզը: Մասկոնները հիմնականում գտնվում են մեծ կլոր ծովերի՝ անձրևների, ամպերի, հանգստության, ճգնաժամների, նեկտարի, խոնավության տակ, արևելյան ծովի տակ, ինչպես նաև Հիթի ծոցի և Կենտրոնական ծովածոցի միջև ընկած տարածքում:

Շատ հավանական է, որ մասկոններ գոյություն ունեն Մարսի և Մերկուրիի վրա։

## Ծագում
Մասկոնների ծագման երեք տարբերակ է եղել․
* Մյուլլերը և Սյոգրենը ենթադրել են, որ մասկոնները բաղկացած են խիտ նյութերից, ինչպիսիք են նիկելը և երկաթը, և դրանք Լուսնի վրա ընկած և լուսնային «ծովերում» թաղված տիեզերական մարմինների մնացորդներ են։ Սակայն այս վարկածը չափազանց արհեստական է, քանի որ դժվար է պատկերացնել, որ բնության մեջ երբևէ գոյություն են ունեցել երկաթից և նիկելից պատրաստված աստերոիդի չափի մարմիններ։
* Երկրորդ վարկածը առաջ է քաշել ամերիկացի գիտնական Գիլվարին։ Նրա կարծիքով, մասկոնները կապված են նստվածքային ապարների շերտերի հետ, որոնք առաջացել են հին լուսնային ծովերի տեղում (բառի ուղիղ իմաստով)։ Մասկոնների հայտնաբերումից շատ առաջ Գիլվարին վարկած է առաջ քաշել այն վարկածը, որ Լուսինն իր գոյության առաջին միլիարդ տարիների ընթացքում ունեցել է ջրոլորտ։ Ջրի գոլորշիացումից հետո ծովերի տեղում առաջացել են նստվածքային ապարների կուտակումներ, որոնց միջին խտությունը կազմում է 2.4 գ/սմ³։ Չնայած այն հանգամանքին, որ դրանց խտությունը ցածր է, դրանք ստեղծում են զանգվածի ավելցուկ, քանի որ դեռևս դրանց ձևավորումից առաջ ծովերի ավազանները (որոնք, ըստ Գիլվարիի, առաջացել են Լուսնի վրա խոշոր մարմինների ընկնելու հետևանքով) ենթարկվել են իզոստատիկ դասավորության շրջակա մայրցամաքների հետ։
* Ռ. Բոլդուինի կողմից առաջարկված ամենատարածված տեսության համաձայն՝ մասկոնների ծագումը կապված է խոշոր տիեզերական մարմինների բախումների հետ, որոնց արդյունքում լուսնային կեղևում առաջացել են հսկա, բազմակիլոմետր խորությամբ փոսիկներ։ Այնուհետև առաջ են եկել երկրաբանական գործընթացները։ Հալված մանտիան, որն ավելի խիտ էր, քան երկրակեղևը, սեղմել է բախման հետևանքով առաջացած երկրաբանական փոսիկի հատակը՝ դրա տակ ձևավորելով ոսպնյակ, որը բաղկացած էր բարձրացող մանտիայի նյութից: Մանտիայի նյութի մի մասը լավայի տեսքով դուրս է եկել մակերես և լցրել է այս փոսիկի մնացած մասը: Այսպիսով, լուսնային կեղևի որոշ տեղերում ձևավորվել են տարածքներ, որտեղ դրա խտությունն ավելի մեծ էր, քան մյուս տարածքներում:

## Ծանոթագրություններ

## Հղումներ
* 
* 

Կատեգորիա:Աստղագիտություն
Կատեգորիա:Լուսին
Կատեգորիա:Մոլորակների երկրաբանություն