Դավիդ Գեռերո Գևարայի անհետացումը

**Դավիդ Գեռերո Գևարայի անհետացումը**, 1987 թվականի ապրիլի 6-ին իսպանական Մալագայում տեղի ունեցած պատահար։ Տասներեքամյա նկարիչ Դավիդ Գեռերո Գևարան () դուրս էր եկել տնից՝ հանդիպելու լրագրողի հետ, որը հարցազրույց էր նշանակել իր հետ, և անհետացել է տնից դուրս գալուց հետո։ Ինտերպոլը Դավիդի անհետացումը համարում է ամենատարօրինակ միջադեպերից մեկը, որը երբևէ տեղի է ունեցել։ 1987 թվականից մինչև 2016 թվականն ընկած ժամանակահատվածն իսպանական լրատվամիջոցներն աչալրջորեն հետևել են տղայի որոնումներին, իսկ 2016 թվականին նրան մահացած են ճանաչել։ *«El Español»*-ը և *«Interviú»* քրեական հետաքննությունների ամսագիրը մեծ հոդված են նվիրել տղայի ճակատագրին, *«La Sexta»* ազգային մասնավոր հեռուստաալիքը ստեղծել է մի շարք հաղորդումներ այս թեմայով, իսկ Իսպանիայի երկրորդ խոշորագույն թերթը՝ *«El País»*-ը, և Մալագայի խոշորագույն թերթը՝ *«La Opinión de Málaga»*-ն, պարբերաբար գրել են տղայի որոնումների մասին։ Դավիդ Գեռերո Գևարայի պատմությունը հետաքննել են հայտնի իսպանացի լրագրողներ Ֆրանցիսկո Պերես Աբելյանը, որը մասնագիտացած է քրեագիտության մեջ, և Իկեր Խիմենեսը, որը մասնագիտացած է արվեստի պատմության մեջ։ Լուիս Մարիանո Ֆերնանդեսը 2007 թվականի ապրիլին Իսպանիայի կենտրոնական հեռուստատեսությամբ նկարահանել է Դավիդ Գեռերոյի մասին հաղորդում՝ «Իմ սիրելի հանելուկները» () շարքի շրջանակներում։ Մեկ այլ հեռուստատեսային հետաքննություն է իրականացրել *«Canal Sur Televisión»*-ը՝ «Ցերեկը, այստեղ և հիմա» () շարքին պատկանող հաղորդումների շրջանակներում։

## Տղան՝ որպես անհատակնություն

Դավիդ Գեռերո Գևարան իր հայրենի քաղաքում հայտնի էր որպես «երիտասարդ նկարիչը՝ Մալագայից», ինչին նպաստել էին իր գեղարվեստական տաղանդը և նկարչության մեջ ունեցած նվաճումները։ Որոշ քննադատներ նրան համեմատում էին երիտասարդ Պիկասոյի հետ։ Նկարչության բնագավառում նրա ուսուցիչը հորեղբայրն էր՝ Մալագայում հայտնի նկարիչ Խոսե Գևարան (, ծնված՝ 1956 թվականին), որը «Մոնմարտր» խմբի անդամ էր և ոգեշնչված էր Պաբլո Պիկասոյի աշխատանքներով։

Դավիդ Գեռերո Գևարան ծնվել է 1973 թվականի հոկտեմբերի 29-ին, ապրել է իր ծնողների (մայրը՝ Անտոնիա Գևարա, հայրը՝ Խոսե Գեռերո) և երկու եղբայրների (Ռաուլի և Խորխեի) հետ՝ համեստ միջոցներ ունեցող ընտանիքում։ Տասներեք տարեկանում նրան նկարագրում էին որպես 1.55 մետր հասակով, ֆիզիկապես ուժեղ տղա, ով ուներ բաց շագանակագույն, ուղիղ և բավականին երկար մազեր՝ մեջտեղից բաժանարար գիծ տարած։

Նրա հայրը աշխատում էր հագուստի գործարանում (մեկ այլ տարբերակի համաձայն՝ «Կորտեֆիել» հրուշակեղենի ընկերությունում[10]): Նրա մայրը տնային տնտեսուհի էր։ Ընտանիքը նույնիսկ հեռախոս չուներ, այդ իսկ պատճառով հարևանը հետագայում նրանց տվեց իր հեռախոսը այն դեպքի համար, եթե առևանգողները փորձեին կապի դուրս գալ ծնողների հետ։ Դավիդը օրինակելի տղա էր թե՛ տանը, թե՛ դպրոցում: Լրագրողը նրա սենյակը նկարագրում է հետևյալ կերպ. «Առանձնակի ուշադրություն էգրավում Ռոքիի դիմանկարը, որը նկարել է երեխան։ Տղան սիրում էր այդ ֆիլմը։ Նրա սենյակզբաղեցնում է ընդամենը վեց քառակուսի մետր տարածք՝ 80 սանտիմետր լայնությամբ մահճակալով, սենյակում աչքի է ընկնում նրա հավաքած տեսաերիզների հավաքածուն », սենյակում ակնառու տեղ է զբաղեցնում Դավիդի վրձնած «Բարի մահվան Քրիստոսը» նկարը։

«Արտառոց երեխա․ լավ գնահատականներ և անբասիր վարք, ոչ թե ինքնամփոփ, այլ շատ լուրջ, պատասխանատու և բարեխիղճ իր ուսման հանդեպ», - դպրոցի տնօրեն Դիվինո Պաստորն այսպես է տղային բնորոշել լրագրողների հետ ունեցած զրույցում։ Նրա կյանքը սահմանափակվում էր՝ առավոտյան դպրոց գնալով, տուն վերադառնալով՝ տնային աշխատանք կատարելու, ապա իր տասը տարեկան կրտսեր եղբոր հետ նկարչության դպրոց հաճախելով, որը նույնպես շատ լավ էր նկարում։ Դավիդի կրտսեր եղբայրը՝ Ռաուլը, հետագայում սովորել է կերպարվեստ և ներկայումս նկարչություն է դասավանդում բրիտանական համալսարաններից մեկում։

Անհետանալուց մի քանի օր առաջ տղան շատ ոգևորված և հուզված էր՝ իմանալով, որ Մալագայի հեղինակավոր *«La Maison»* պատկերասրահը ցանկանում է, որ իր նկարներից մեկը ցուցադրվի Զատկի տոնին նվիրված ցուցահանդեսում։ Դավիդը ցուցահանդեսի համար ուղարկեց «Բարի մահվան Քրիստոսը» նկարը (), որը կոչվում էր համանուն քանդակի անվամբ․ վերջինս գտնվում է Մալագայի Սանտո Դոմինգո դե Գուսման եկեղեցում և Պեդրո դե Մենայի կողմից 1660 թվականին ստեղծված կորած քանդակի պատճենն է։ Դավիդը ներկա էր ցուցահանդեսի բացմանը։ Հարազատները նշեցին, որ նա «շատ երջանիկ է եղել»։ Իր ամաչկոտ բնավորության պատճառով տղան իրեն չէր համարում ականավոր նկարիչ, նա նույնիսկ չէր գիտակցում, որ իրեն ընկալում են որպես արդեն իսկ կայացած նկարիչ։ Ցուցահանդեսի կազմակերպիչները տղայի աշխատանքները մյուս նկարիչների նկարներից առանձին են տեղադրել։ Տեղական ռադիոլրագրողը, որը բարձր էր գնահատում նրա աշխատանքը, խնդրեց Դավիդին հարցազրույց տալ մեկ շաբաթից և խոստացավ զանգահարել՝ նրան հիշեցնելու հարցազրույցի մասին։

## Անհետացման հանգամանքներ
thumb|280px|«Բարի մահվան Քրիստոսը» կտավի տարբերակներից մեկըէ նկարված 1937 թվականին, գտնվում է Սևիլյայի Սուրբ Խուան եկեղեցում
1987 թվականի ապրիլի 6-ի առավոտյան Դավիդը գնաց դպրոց: Նրա ուսուցիչները տղայի վարքագծում որևէ անսովոր բան չեն նկատել, չնայած դասընկերներից մեկը հիշում էր, որ Դավիդը գանգատվել է գլխացավից և ստամոքսի ցավերից, և ասել է, որ չի ուտի տնից բերած բուտերբրոդը։ Ժամը 18:00-ին տուն վերադառնալով՝ Դավիդը կրկին հրաժարվել է նույնիսկ ընթրիքի համար նախատեսված բուտերբրոդն ուտել, ինչը զարմացրել է մայրիկին (նա հետագայում որդու անհարմարությունը վերագրել է որդու կյանքի առաջին հարցազրույցից ունեցած վախին)): Դրա փոխարեն նա կերել է *«Petit Suisse»* յոգուրտ, ապա վերցրել է արվեստի պարագաներով լի ջինսե պայուսակը, ավտոբուսի քարտն և ուսանողական անցաքարտը (նա իր հետ փող չուներ): Նա հագել էր բաճկոն, սպիտակ մարզաշապիկ, ջինսե տաբատ և սպորտային կոշիկներ։

Մինչև նկարչության դասընթացների կենտրոն գնալը նա որոշեց գնալ «La Maison» պատկերասրահում կազմակերպված «Զբոսաշրջային Ավագ շաբաթ» () ցուցահանդեսին, որտեղ ցուցադրվում էր նրա նկարը։ Տղան պետք է հանդիպեր տեղական ռադիոկայանի լրագրողի հետ, որը պետք է հարցազրույց վերցներ իրենից։ Դավիդը տնից դուրս եկավ ժամը 18:30-ին, բայց չգնաց պատկերասրահ, ինչպես ասել էր մորը։ Նա նաև չներկայացավ նկարչության դասընթացին։ Տղայի տունը գտնվում էր ավտոբուսի կանգառից 150 մետր հեռավորության վրա, որտեղից ավտոբուսը նրան պետք է տաներ քաղաքի կենտրոն։ Ավելի ուշ ոստիկանությունը հսկեց տարածքով անցնող և քաղաքի կենտրոն հասնող բոլոր ավտոբուսային երթուղիները։ Նրանք հստակեցրին, թե ովքեր էին այդ օրը հերթապահող վարորդները և հարցաքննեցին նրանց բոլորին։ Ոչ մի վարորդ չէր տեսել նրան ավտոբուս նստելիս։ Տղայի անհետացումը համընկավ Իսպանիայի թագուհի Սոֆիայի՝ Մալագա կատարած այցի հետ, որի նպատակը Սերվանտեսի թատրոնում ներկայացմանը թագուհու ներկայությունն էր, այդ իսկ պատճառով քաղաքը հսկում էին անվտանգության աշխատակիցներ՝ և՛ քաղաքացիական հագուստով, և՛ համազգեստով։ Թագուհի Սոֆիան օդանավակայանից վերադառնալիս ստիպված էր անցնել այդ տարածքով, ուստի թաղամասի բնակիչները դուրս եկան փողոց՝ նրան տեսնելու։ Ոչ ոք այդ ընթացքում չէր նկատել Դավիդին։

Երբ տղայի հայրը դասարան եկավ որդուն վերցնելու, ինչպես անում էր ամեն երեկո՝ ժամը իննին, նա որդուն այնտեղ չգտավ։ Նա հարցրեց դռնապանին, բայց այդ օրը ոչ ոք չէր տեսել տղային։ Հայրը վազեց պատկերասրահ, որտեղ նրան նույն պատասխանը տվեցին։ Հարազատներն ու ընկերներն անմիջապես սկսեցին որոնումները, բայց ապարդյուն։ Քսանչորս ժամ անց որոնումներին միացավ ոստիկանությունը։ Տասներեքամյա Դավիդը անհետացել էր՝ առանց որևէ հետք թողնելու։ Այդ ժամանակ նրա նկարը՝ Քրիստոսի նկարի հետ միասին, ամենաշատ ուշադրությունը գրավեց պատկերասրահում, որտեղ այն ցուցադրվում էր։ Այն ուշադիր ուսումնասիրեցին հազարավոր այցելուներ, քննադատները մանրակրկիտ ուսումնասիրեցին այն։ Շատերը ցանկանում էին գնել նկարը, որը հեղինակի անհետացումից առաջ գնահատվում էր 60,000 պեսետա մեկնարկային գնով։ Տղայի խորհրդավոր անհետացումից մի քանի օր անց նկարի գինը բազմակի անգամ բարձրացավ։

## Տղայի որոնումներ

Հետագա ամիսների ընթացքում Դավիդի ծնողները խուզարկեցին նահանգը, կապ հաստատեցին էքստրասենսների և մեդիումների հետ, անցկացրին մասնավոր հետաքննություններ: Երկու միլիոն պեսետա ծախսվեց կանաչ աչքերով և բաց շագանակագույն մազերով տղայի ժպտացող դեմքը պատկերող լուսանկարների և թռուցիկների հրապարակման վրա. դրանք փակցված էին ամբողջ Իսպանիայի փողոցներում և հրապարակներում: Ծնողները մեկ միլիոն պեսետա պարգևատրում էին առաջարկում յուրաքանչյուրին, ով կտրամադրեր հավաստի տեղեկություններ իրենց որդու մասին: Գումարը տրամադրեցին ընտանիքի հարազատներն ու ընկերները: Որոնումները արդյունք չտվեցին։

Տասը հազար մարդ ցույցի դուրս եկավ Մալագայի փողոցներում՝ պահանջելով, որ պետական անվտանգության ուժերը ավելին անեն տղային գտնելու համար: Անհետ կորած անձանց որոնող մասնագետները վարժեցված շների հետ միասին զննեցին լքված և կիսաքանդ շենքերը և խուզարկեցին ամբողջ նահանգը, բայց ապարդյուն: Տղային չհայտնաբերեցին հարևան երկրների սահմաններին: Նրա ծնողները շարունակում էին հավատալ, որ իրենց որդին կվերադառնա: Դավիդի սենյակը մնաց անձեռնմխելի՝ վրձիններով ու ներկերով, ռետիններով ու կտավներով, իսկ գրքերի դարակները՝ նույն տեղում, որտեղ նրանք գտնվում էին նրա անհետացման օրը:

Իրավաբանական տեսանկյունից՝ Գեռերոն այս ամբողջ ընթացքում ողջ էր, քանի որ մահվան վերաբերյալ որևէ համոզիչ վկայություն կամ ապացույց չէր ստացվել: Դավիդի հայրը մահացավ 2015 թվականի հոկտեմբերին քաղցկեղի հետևանքով, իսկ ողջ մնացած հարազատները չկարողացան ստանալ ժառանգության իրենց բաժինը (ժառանգությունը ներառում էր համեստ բնակարան և փոքր գումար), և դա այն պատճառով, որ անհետ կորած տղան, որը պետք է դառնար արդեն 43 տարեկան, օրինական ժառանգներից մեկն էր: Այս իրավիճակը ստիպեց ընտանիքին խնդրել, որ Դավիդը պաշտոնապես մահացած հայտարարվի նրա անհետացումից գրեթե 30 տարի անց: Իսպանիայի քաղաքացիական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածի համաձայն՝ Դավիդի մայրը դիմել է որդուն մահացած ճանաչելու խնդրանքով, ապա նմանատիպ խնդրանքներով հանդես են եկել այլ ազգականներ: 2016 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Կոստա դել Սոլ շրջանի առաջին ատյանի թիվ 8 դատարանը պաշտոնական որոշում է կայացրել՝ Դավիդ Գեռերոյին մահացած ճանաչելու վերաբերյալ: Մայրը զանգվածային լրատվամիջոցներին վստահեցրել է, որ ոստիկանության հետաքննությունը շարունակվում է, և որ ինքը չի կորցրել որդուն գտնելու հույսը։

## Անհետացման վարկածներ
* Ի սկզբանե ի հայտ եկավ մի վարկած, որի համաձայն՝ Դավիդ Գեռերոյի անհետացումը կամավոր է եղել: Ենթադրվում էր, որ անհետացման պատճառ կարող էր լինել աղջկա գործոնը: Այս տարբերակը չէր համապատասխանում Գևարայի հարազատների՝ դեռահասի մասին ունեցած պատկերացումներին: «Դավիդը սովորական տղա էր… նա ոչ մի պատճառ չուներ տնից հեռանալու, նա նույնիսկ չէր սիրում դուրս գալ, միայն եղբոր հետ էր խոսում, միշտ նկարում էր», - հիշում էր նրա մայրը՝ Անտոնիա Գևարան: Այս վարկածը երբեք ամբողջությամբ չի մերժվել, չնայած տղան ընտանեկան կամ անձնական խնդիրներ չուներ, չկային այնպիսի դրդապատճառներ, որոնք կբացատրեին ընտանիքից հեռանալը: Ընտանիքը չէր հերքում հավանականությունն առ այն, որ տղան լքել է տունը: Ինը ամիս անց՝ 1987 թվականի Սուրբ Ծննդյան տոներին, Դավիդի եղբայրը՝ Ռաուլը դիմեց նրան կոչով, որը հեռարձակվեց քաղաքի փողոցներով.

Կային վկայություններ այն մասին, որ տղային տեսել էին Լիսաբոնում՝ իր տարիքի երկու այլ երիտասարդների հետ, որոնք նկարազարդումներ էին անում զբոսաշրջային գոտիներում: Պորտուգալիայի ոստիկանության մամուլի ծառայությունը հաստատեց, որ իսկապես կան վկաներ, որոնք, ենթադրաբար, տեսել էին Դավիդին քաղաքի ծայրամասում: Սակայն որոնումները կրկին անարդյունք էին: Զանգեր էին ստացվել մարդկանցից, որոնք ասել էին, որ նրան տեսել են նկարիչների ընտանիքի հետ Միլանում, Իբիցայում, Ալմերիայում, Մոնսերատում, Մոտրիլում, Ֆրանսիայում, Մարոկկոյում, Վենեսուելայում, Մեքսիկայում: Վերջին հեռախոսազանգը եղել է 2008 թվականին, երբ խոսափողից այն կողմ հայտնում էին նրա ներկայության մասին Հոլանդիայում. ականատեսը պնդում էր, որ տեսել է մի նկարչի, որի ֆիզիկական բնութագրերը կարող էր համապատասխանել Դավիդի արտաքին տեսքին:

Ոստիկանությունը նաև ենթադրել էր, որ տղան կարող էր առևանգված լինել: Այս տարբերակը երբեք չի հերքվել, չնայած ոչ ոք փրկագին չի պահանջել դեռահասի համար: Դավիդը խոստումնալից նկարիչ էր: Այստեղից բխում են մի շարք հիպոթեզներ, այդ թվում՝ կեղծարարների ցանցի կողմից առևանգում, երիտասարդ հանճարին առևանգած հանցագործների կողմից աշխատանքների առևտրային վաճառքի: Քննիչները նաև աշխատում էին այն հիպոթեզի վրա, որ Դավիդ Գևարան խաբվել է՝ արվեստի կեղծարարների խոստումները լսելով, որոնք ցանկանում էին օգտագործել նրա հմտությունները՝ գլուխգործոցներ կեղծելու համար: Երբ Պորտուգալիայում բացահայտվեց կեղծարար կազմակերպությունը, Իսպանիայի ոստիկանությունը հետաքննություն սկսեց Դավիդի անհետացման հետ հնարավոր կապի բացահայտելու կամ հերքելու նպատակով: Վկայություններ կային, որ դեռահասին տեսել են ընկերների հետ զբոսանավ նստելիս և նկարիչների ընկերակցությամբ։ 

Երևան եկավ մի վարկած, որի համաձայն՝ տղայի անհետացման գործում ներգրավված է եղել արաբական ծագում ունեցող բելգիացի նկարիչների զույգ, որը կապված է *«La Maison»* պատկերասրահի հետ: Նրանք հայտնաբերվել են Մարբելյայում, որտեղ նրանք միասին ապրել են իրենց շալեում: Նրանցից մեկը մահացել է ՁԻԱՀ-ից 1992 թվականին: Տղայի անհետացման հետ նրանց կապի վերաբերյալ որևէ ապացույց չի հայտնաբերվել։

[thumb|290px|Դավիդ Գեռերո Գևարա․ Ծերունու ծաղրանկար, [1987 թվական|1987]]

Ոստիկանությունը ԴՆԹ նմուշներ վերցրեց ընտանիքի անդամներից՝ դրանք համեմատելու համար հետագայում հայտնաբերված մարմինների հետ։ Որոշ ժամանակ անց նմուշները պահանջվեցին այն բանից հետո, երբ Խիբրալֆարո լեռան վրա մնացորդներ հայտնաբերվեցին։ Թեստը բացասական էր։

* Կար նաև վարկած, որի համաձայն՝ տեղի էր ունեցել վթար, կամ հարվածի հետևանքով առաջացել էր ամնեզիա։ Հավանական էր համարվում դեղորայքային ազդեցությունը՝ հիշողությունից զրկելու համար։ Մասնագետները պնդում էին, որ որոշակի դեղամիջոցների ներարկումները մարդուն տասը րոպեում կստիպեն մոռանալ նույնիսկ իր անունը, իսկ մեկ շաբաթ հիպնոսի սեանսներից հետո մարդը այլ կերպ կպատկերացնի իր կյանքը և լիովին կմոռանա իր ընտանիքը։

* Գեռերո ընտանիքի հարևանուհիներից մեկը պնդում էր, որ տեսել է, թե ինչպես է տղան տնից դուրս գալիս ոչ թե միայնակ, այլ՝ հոր ուղեկցությամբ։ Ոստիկանությունը չի հավատացել այս վկայությանը, քանի որ ընտանիքը պնդում էր հակառակը։

* 1990 թվականի օգոստոսին *«El País»* թերթը հաղորդեց, որ ոստիկանությունը մշակում է նոր տարբերակ, որի հետ մեծ հույսեր էին կապվում։ Մալագայի հյուրանոցում մի սպասուհի գտավ անձեռոցիկ՝ «Դավիդ Գևարա։ Ուելին» գրությամբ․ Ուելինը Մալագայի այն թաղամասն է, որտեղ ապրում էր ընտանիքը, և որտեղ անհետացել էր Դավիդը)։ Յոթանասունամյա հարուստ շվեյցարացի սիրողական լուսանկարիչ (հետաքննության շահերից ելնելով՝ նրա անունը գաղտնի էր պահվում), որը հաճախ լուսանկարում էր երեխաներին և բազմիցս այցելել էր Իսպանիա, այստեղ ապրել է մի քանի ամիս, ինչը համընկել է տղայի անհետացման հետ։ Նա մնացել է այս հյուրանոցում և ավելի ուշ բնակարան գնել Ռինկոն դե լա Վիկտորիայում։ Ոստիկանությունը ենթադրել է, որ նա հանդիպել է անհետ կորած տղային, որը մի անգամ ինչ-որ ծերունու ծաղրանկար էր արել (դա նրա վերջին նկարներից մեկն էր), որն արտաքնապես նման էր շվեյցարացուն (նկարում պատկերված է կարճահասակ, կռացած, հստակ տեսանելի ճաղատ ծերունի, նա ունի դուրս ցցված կզակ, արծվաքիթ, դեմքին տխուր արտահայտություն և թեք, ոչ հստակ ուղղվածությամբ կողքից հայացք, և իրենց վրա ուշադրություն գեներացնող, դեպի առաջ հակված նրա թույլ ձեռքերը)։ Ծաղրանկարն այժմ պատկանում է Խեմա Ռամոսին՝ մի կնոջ, որը մի ժամանակ տղայի մանկության ընկերուհին էր, և որին նա այն նվիրել էր: Ծաղրանկարի ներքևի աջ անկյունում երիտասարդ նկարչի ուղղահայաց ինքնագիրն է: Իսպանական *«La Sexta»* հեռուստաալիքին հարցազրույց տված Ազգային ոստիկանական կորպուսի գլխավոր տեսուչ Խուան Անտոնիո Օ'Դոնել Գալյեգոյի խոսքով, ով այն համեմատել է շվեյցարացի սիրողական լուսանկարչի լուսանկարի հետ, դրանք ունեն զարմանալի նմանություն (ականջների, ճակատի, քունքերի ձևը): 

Ոստիկանությունն անմիջապես մեկնել է Բեռն: Պարզվել է, որ ծերունին մահացել է բնական մահով մի քանի ամիս առաջ: Այրին ոստիկանությանը ազատ մուտքի իրավունք է տվել լուսանկարչական լաբորատորիա և թույլ է տվել ուսումնասիրել մահացածի կողմից արված լուսանկարների ամբողջ հավաքածուն: Շվեյցարացին սովորաբար լուսանկարում էր հենց փողոցում: Դավիդը լուսանկարներում չկար, չնայած դրանք արվել էին Կոստա դել Սոլի տարածքում, որտեղ ապրում էր տղան: Կինը ոչինչ չգիտեր նրա մասին։

## Տես նաև
* Սոմոսիերացի տղայի անհետացումը

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* . Платная регистрация для чтения полного варианта статьи.
* 
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:Անբացատրելի անհետացումներ
Կատեգորիա:Անհետ կորած անձինք