Ապոկալիպսիսի չորս ձիավորներ

**Ապոկալիպսիսի չորս ձիավորները** հայտնվում են Աստվածաշնչի Նոր Կտակարանում, ապոկալիպսիսի գրականության մի հատված, որը գրվել է Հովհաննես Պատմոսացու կողմից։ Նրանք հատուկ նշված չեն այնտեղ, բայց հետագա մեկնաբանությունները հաճախ դրանք նույնացնում են որպես մահվան, սովի, պատերազմի և նվաճման անձնավորումներ։

*Հայտնություն 6* պատմում է գրքի կամ մագաղաթի մասին Աստծո աջ ձեռքով, որը կնքված է յոթ կնիքներով։ Աստծո Գառը/Հուդայի Առյուծը բացում է յոթ կնիքներից առաջին չորսը, որոնք կանչում են չորս էակների, որոնք դուրս են գալիս սպիտակ, կարմիր, սև և գունատ ձիերի վրա։

Հովհաննեսի հայտնության մեջ առաջին ձիավորը հեծնում է սպիտակ ձի, կրում է աղեղ և ստանում թագ՝ որպես նվաճման կերպար, գուցե կոչ անելով համաճարակ, կամ Նեռին։ Երկրորդը կրում է սուր և կարմիր ձի է հեծնում որպես (քաղաքացիական) պատերազմի, հակամարտությունների և կռիվների ստեղծող։ Երրորդը՝ ուտելիքի վաճառականը, նստում է սով խորհրդանշող սև ձին և իր հետ տանում է կշեռք։ Չորրորդ և վերջին ձին գունատ է, նրա վրա հեծնում է Մահը, ուղեկցվում է Հադեսի կողմից:«Նրանց իշխանություն տրվեց Երկրի մեկ քառորդի վրա՝ սրով, սովով և ժանտախտով սպանելու հնարավորություն ստանալով, ինչպես նաև Երկրի գազանների միջոցով»։

Քրիստոնեությունը երբեմն Չորս Ձիավորներին մեկնաբանում է որպես Վերջին Դատաստանի ավետաբեր տեսիլք՝ սահմանելով աստվածային Էսխատոլոգիա աշխարհի վրա։

## Սպիտակ ձի
thumb|Առաջին ձիավորը, Սպիտակ ձիու վրա, պատկերված է Բամբերգի ապոկալիպսիսում (1000–1020): Առաջին «կենդանի արարածը» (հալոյով) երևում է վերևի աջ մասում։|upright=1.2

Վերոնշյալ հատվածը Սպիտակ ձիու հեծյալի անգլերեն թարգմանությունն է (երբեմն կոչվում է «Սպիտակ ձիավոր»)։ Ենթադրվում է, որ նա կրում է աղեղ (հունարեն τόξο, «toxo») և կրում է հաղթական թագ (հունարեն στέφανος, «stephanos»):

### Իբրև Քրիստոս, Ավետարան կամ Սուրբ Հոգի
Քրիստոսի՝ որպես սպիտակ ձիու հեծյալի լայն պատմական մեկնաբանության համար պետք է հասկանալ, որ Նեռը չի հայտնվում մինչև վեցերորդ կնիքի բացումը:Քրիստոնեության հիմնադրումից ի վեր համաշխարհային պատմության իրադարձությունները մեկնաբանվել են որպես «ձիեր» մինչև այդ վեցերորդ կնիքի իրադարձությունը։ Հետևաբար, այս մեկնաբանությունը կարող է դիտվել կամ որպես մասամբ պրետերիզմ, կամ երկակի կատարման օրինակ։
thumb|Ալբրեխտ Դյուրեր, «Ասպետը, մահը և սատանան», 1513 թ|upright=1.2
Նոր Կտակարանում Մարկոսի Գիրքը ցույց է տալիս, որ ավետարանի առաջխաղացումը կարող է նախորդել ապոկալիպսիսին և կանխագուշակել այն:Սպիտակ գույնը նույնպես հակված է ներկայացնելու արդարությունը Աստվածաշնչում, իսկ Քրիստոսը ներկայացված է որպես հաղթող այլ դեպքերում։

Բացի Քրիստոսից, Ձիավորը կարող էր ներկայացնել Սուրբ Հոգին։ Պարզվել է, որ Սուրբ Հոգին եկել է Պենտեկոստեի Առաքյալների մոտ  Հիսուսի Երկրից հեռանալուց հետո։ Առյուծի հայտնվելը Հայտնություն 5-ում ցույց է տալիս Հիսուսի հաղթական ժամանումը դրախտ, և առաջին Հեծյալը կարող է ներկայացնել Հիսուսի կողմից Սուրբ Հոգու ուղարկումը և Հիսուս Քրիստոսի ավետարանի առաջխաղացումը։

### Որպես նեռ
1866 թ երբ Ք.Ֆ. Զիմպելը պաշտպանում էր այն վարկածը, որ առաջին ձիավորը եղել է Հակաքրիստոսը (իսկ ավելի ճիշտ, ըստ նրա՝ Նապոլեոն Բոնապարտը) Հակաքրիստոսի մեկնաբանությունը հետագայում գտավ չեմպիոններ Միացյալ Նահանգներում, ինչպես, օրինակ, Ռ. Ֆ. Ֆրանկլինին 1898 թ. և Սթիվենսը 1928 թ.:Այն այսօր էլ հայտնի է ավետարանական շրջանակներում, օրինակ հովիվ Բիլլի Գրեհեմը, ում համար ձիավորը ներկայացնում էր Հակաքրիստոսին կամ ընդհանրապես կեղծ մարգարեներին։

### Որպես Հռոմեական կայսրության բարգավաճում
thumb|Չորս ձիավոր, Յուլիուս Շնոր ֆոն Կարոլսֆելդի կողմից, 1860 թ|upright=1.2 
Էդվարդ եպիսկոպոս Էլիոթի մեկնաբանությամբ՝ Չորս ձիավորները ներկայացնում են Հռոմեական կայսրության հետագա պատմության մարգարեությունը. ձիու սպիտակ գույնը նշանակում է հաղթանակ, բարգավաճում և առողջություն հռոմեական քաղաքական մարմնում։ Հաջորդ 80 կամ 90 տարիների ընթացքում՝ հաջորդելով Հովհաննես մարգարեի արտաքսմանը Պատմոս կղզի և ծածկելով Ներվա, Տրայանոս, Ադրիանոս և երկու Անտոնինների կայսրերի հաջորդական թագավորությունները (Անտոնինուս Պիուս և Մարկուս Ավրելիուս), բացվեց բարգավաճման, միության, քաղաքացիական ազատության և լավ կառավարման ոսկե դարաշրջան՝ չբիծ քաղաքացիական արյունով։ Այս բարգավաճման գործակալները, որոնք անձնավորված են սպիտակ ձիու հեծյալով, այս հինգ կայսրերն են, որոնք թագ են կրում, որոնք թագավորում էին բացարձակ իշխանությունով և զորությամբ առաքինության և իմաստության առաջնորդությամբ, բանակները զսպված էին իրենց ամուր և նուրբ ձեռքերով։

Այս մեկնաբանությունը մատնանշում է, որ աղեղը հիմնականում Կրետե կղզու բնակիչների զենքն էր, այլ ոչ թե Հռոմեական կայսրության։ Կրետացիները հայտնի էին իրենց նետաձգության հմտություններով։ Աղեղը բռնած սպիտակ ձիավորի նշանակությունը ցույց է տալիս այս ընթացքում իշխող կայսրերի տոհմի ծագման վայրը։ Կայսրերի այս խումբը կարող է դասակարգվել մեկ և միևնույն գլխի և ընտանիքի ներքո, որոնց ծագումը Կրետեից էր։

Համաձայն այս մեկնաբանության, հռոմեական պատմության այս շրջանը, ինչպես սկզբում, այնպես էլ վերջում, ցույց տվեց կայսրության փառքը, որտեղ նրա սահմաններն ընդլայնվեցին, թեև ոչ առանց երբեմն պատերազմների, որոնք միշտ միատեսակ հաղթական էին սահմաններում։ Տրայանոս կայսեր՝ հռոմեացի Ալեքսանդրի հաղթանակները ժամանակաշրջանի առաջին 20 տարիների ընթացքում ավելացրին Դաքիան, Հայաստանի, Միջագետքի կայսրությանը և այլ նահանգներ, ինչը խորացրեց Հռոմեական կայսրության անպարտելիության բարբարոսների մտքերը. Հռոմեական պատերազմը հաղթականորեն ընթացավ դեպի զավթիչի տարածք, և այդ մարդկանց լիակատար տապալումը հաջողությամբ ավարտեց պարթևական պատերազմը։ Հռոմեական նվաճումը դրսևորվում է նույնիսկ այդ պատերազմներից ամենահզորներում։

### Որպես պատերազմ
Որոշ մեկնաբանություններում սպիտակ ձիավորը խորհրդանշում է պատերազմը, որը կարող է արժանապատվորեն վարվել բարոյական հիմքերով։ Կարմիր ձիավորը հատուկ խորհրդանշում է քաղաքացիական պատերազմը։

### Որպես վարակիչ հիվանդություն
Մեկ այլ մեկնաբանության համաձայն՝ առաջին Հեծյալը կոչվում է Ժանտախտ և կապված է վարակիչ հիվանդության և ժանտախտի հետ։ Այն հայտնվում է առնվազն 1906 թվականին Հրեական հանրագիտարանում։ Այս կոնկրետ մեկնաբանությունը տարածված է Չորս ձիավորների մասին ժողովրդական մշակույթի հիշատակումներում։

Այս մեկնաբանության ծագումը պարզ չէ։ Աստվածաշնչի որոշ թարգմանություններում նշվում է «ժանտախտը» (օրինակ՝ Նոր միջազգային տարբերակում) կամ «ժանտախտ» (օրինակ՝ Վերանայված ստանդարտ տարբերակում). «Նրանց իշխանություն տրվեց Երկրի մեկ չորրորդի վրա՝ սպանելու սրով, սովով, ժանտախտով և Երկրի վայրի գազաններով»:Այնուամենայնիվ, հունարեն բնագրում այստեղ չի օգտագործվում «ժանտախտ»  բառը, պարզապես «մահ» (θάνατος): «Ժանտախտի» օգտագործումը, հավանաբար, վերցված է Հայտնության Գրքի այլ մասերից և ներառվել այստեղ որպես մահվան մեկ այլ ձև։ Բացի այդ, արդյոք այս հատվածը վերաբերում է միայն չորրորդ հեծյալին, թե չորս հեծյալներին, որպես ամբողջություն, բանավեճի առարկա է։

Վիսենտե Բլասկո Իբանեսը իր 1916 թվականի «Ապոկալիպսիսի չորս ձիավորները» (նկարահանված 1921 և 1962 թվականներին) վեպում տալիս է այս մեկնաբանության վաղ օրինակը՝ գրելով. Հագուստը... Մինչ ձին շարունակում էր վազվզել, նա ծռում էր աղեղը, որպեսզի ժանտախտը տարածի արտերկրում, նրա մեջքին պտտվում էր թունավոր նետերով լցված արույրե կապարակը, որը պարունակում էր բոլոր հիվանդությունների մանրէները։

## Կարմիր ձի
thumb|Երկրորդ ձիավորը՝ Պատերազմ Կարմիր ձիու վրա, ինչպես պատկերված է տասներեքերորդ դարի ապոկալիպսյան ձեռագրում։|upright=1.2

Երկրորդ ձիու հեծյալին հաճախ ընդունում են են որպես Պատերազմ(նա հաճախ պատկերված է սուրը դեպի վեր բռնած, կարծես պատրաստ ճակատամարտի) կամ զանգվածային սպանդ. Նրա ձիու գույնը կարմիր է (πυρρός, *pyrrhos* -ից՝ կրակ), իսկ որոշ թարգմանություններում գույնը մասնավորապես «կրակոտ» կարմիր է։ Կարմիր գույնը, ինչպես նաև հեծյալի կողմից մեծ թուր ունենալը (μάχαιρα, *machaira*), հուշում է արյուն, որը պետք է թափվի։ Ինչպես երևում է հերալդիկայում, երկրորդ ձիավորի կողմից վերև բռնած սուրը կարող է ներկայացնել պատերազմ կամ պատերազմի հայտարարություն։ Ռազմական սիմվոլիզմում վերև բռնած սրերը, հատկապես՝ դեպի վեր բռնած խաչաձև սրերը նշանակում են պատերազմ և մարտի մեջ մտնելը (տե՛ս, օրինակ, Ժաննա դ'Արկի պատմական և ժամանակակից պատկերները և զինանշանը)։

Երկրորդ Հեծյալը ներկայացնում է քաղաքացիական պատերազմը՝ ի տարբերություն նվաճողական պատերազմի, որն ասում են, որ բերել է առաջին Հեծյալը։ Այլ մեկնաբաններ ենթադրել են, որ դա կարող է նաև ներկայացնել քրիստոնյաների հալածանքը։

### Որպես կայսրության բաժանում
thumb|''Մահ գունատ ձիու վրա»'', Բենյամին Վեստ, 1817|upright=1.2
Ըստ Էդվարդ եպիսկոպոս Էլիոթի՝ Չորս ձիավորների՝ որպես Հռոմեական կայսրության պատմության խորհրդանշական մարգարեության մեկնաբանության, երկրորդ կնիքը բացվում է, և հռոմեական ազգը, որը զգացել է ուրախություն, բարգավաճում և հաղթանակ, ենթարկվում է կարմիր ձիուն, որը պատկերում է պատերազմ և արյունահեղություն-քաղաքացիական պատերազմ. Խաղաղությունը լքեց հռոմեական Երկիրը, ինչը հանգեցրեց սպանությունների, երբ ապստամբությունը սողոսկեց և ներթափանցեց Կայսրություն, որը սկսվեց շուտով կայսեր Կոմոդուսի թագավորության ժամանակ։

Էլիոթը նշում է, որ Կոմոդուսը, ով ոչինչ չուներ ցանկանալու և վայելելու, Մարկոս Ավրելիոսի սիրելի որդին, ով գահ բարձրացավ առանց մրցակցության և թշնամիներին պատժելու, դարձավ իր սպասավորների ստրուկը, ովքեր աստիճանաբար ապականեցին նրա միտքը։

Էլիոթն այնուհետև ասում է, որ Կոմոդուսի մահից հետո տեղի ունեցավ 92 տարի տևած ամենաբուռն շրջանը, որի ընթացքում 32 կայսրեր և կայսրության 27 հավակնորդներ միմյանց գահից շպրտեցին անդադար քաղաքացիական պատերազմի միջոցով։ Սուրը հռոմեացիների մեջ ռազմական մասնագիտության բնական համընդհանուր նշան էր։ Մեծ սրով զինված ապոկալիպտիկ կերպարը ցույց էր տալիս դրա անհարկի հեղինակությունը և անբնական օգտագործումը։ Իշխանության մեջ գտնվող զինվորականները, որոնց կոչումը պատերազմն էր և սուրը զենքը, բարձրացան նրա մոտ և նույնպես ընկան։ Անզուսպ զինվորականները, որոնք այլևս չեն ենթարկվում Սենատին, Կայսրությունը վերածեցին մաքուր ռազմական դեսպոտիզմի համակարգի։

## Սև ձի
thumb|Երրորդ ձիավորը, Սովի սև ձիու վրա, ինչպես պատկերված է Ապոկալիպսիսի Գոբելենում (1372–82)|upright=1.2

Երրորդ ձիավորը սև ձի է նստում և հայտնի է որպես Սով, քանի որ Ձիավորը կրում է մի զույգ կշեռք (հունարեն ζυγὸν, «zygon»), ինչը ցույց է տալիս, որ հացը պիտի կշռվեր սովի ժամանակ։ Այլ հեղինակներ երրորդ Հեծյալին մեկնաբանում են որպես «Տերը որպես օրենք տվող»՝ ունենալով Արդարության կշեռքներ։

Չորս ձիավորներից միայն սև ձին և նրա հեծյալն են, որոնց տեսքն ուղեկցվում է վոկալիզացիայով։ Հովհաննեսը լսում է մի ձայն, որն անհայտ է, բայց գալիս է չորս կենդանի արարածներից, որը խոսում է ցորենի և գարու գների մասին, ասելով. «Եվ տես, որ չվնասես ձիթապտղի յուղը և գինին»։ Սա ենթադրում է, որ սև ձիու սովը հացահատիկի գինը բարձրացնելու համար է, բայց նավթի և գինու պաշարներն անփոփոխ թողնելու համար (թեև սովորական բանվորի համար անհասանելի է)։ Բացատրություններից մեկն այն է, որ հացահատիկային մշակաբույսերը բնականաբար ավելի ենթակա կլինեին սովի տարիներին կամ մորեխի պատուհասներին, քան ձիթենու ծառերն ու խաղողի այգիները, որոնք ավելի խորն են արմատավորվում։

Հայտարարությունը կարող է նաև առաջարկել հարուստների համար շքեղության շարունակական առատություն, մինչդեռ հիմնական ապրանքները, ինչպիսին է հացը, սակավ են, թեև ամբողջությամբ չեն սպառվում. նման ընտրովի սակավությունը կարող է առաջանալ անարդարության և հացահատիկի համար հարուստների համար շքեղ բերքի կանխամտածված արտադրությունից, ինչպես դա տեղի կունենար Հայտնության Գրքի գրման ժամանակ։ Որպես այլընտրանք, յուղի և գինու պահպանումը կարող է խորհրդանշել քրիստոնյա հավատացյալների պահպանումը, ովքեր օգտագործում են յուղ և գինի իրենց խորհուրդներում։

### Որպես կայսերական ճնշում
Ըստ Էդվարդ Բիսկոպ Էլիոթի մեկնաբանության՝ այս երրորդ կնիքի միջոցով սև ձին բաց է թողնվում, որը ներկայացնում է սրված անհանգստություն և սուգ։ Հեծյալի ձեռքում հավասարակշռությունը կապված է ոչ թե ընտանիքի համար հաց կշռող տղամարդու, այլ եգիպտացորենի և այլ հացահատիկի առքուվաճառքի հետ։ Հովհաննես առաքյալի՝ Պատմոս աքսորի ժամանակ, կշեռքը սովորաբար արդարության խորհրդանիշ էր, քանի որ այն օգտագործվում էր որոշակի գնով հացահատիկները կշռելու համար։ Արդարության հավասարակշռությունը, որը պահվում էր սև ձիու հեծյալի ձեռքում, նշանակում էր նախորդ մյուս չարիքի սրումը, հռոմեական ասպեկտի արյունոտ կարմիրը վերածվելով նեղության ավելի մութ սևության։ Սև ձիավորին հրահանգված է չվնասել յուղը և գինին, ինչը նշանակում է, որ այս սակավությունը չպետք է ընկնի ավելորդությունների վրա, ինչպիսիք են ձեթն ու գինին, առանց որոնց մարդիկ կարող են ապրել հացի միջոցով։

Այս մեկնաբանությունը վերցված է նաև Էդվարդ Գիբբոնի «Հռոմեական կայսրության անկման պատմությունից», որը պնդում է, որ Հռոմեական կայսրությունը տուժել է իր քաղաքացիների չափից ավելի հարկման հետևանքով, հատկապես Կարակալա կայսրի օրոք, ում մասին պատմությունը հիշում է որպես դաժան բռնակալի և հռոմեական կայսրերից վատագույններից։ Կարակալլան բանակում ոգևորած ագահությունը բավարարելու անհրաժեշտությամբ գավառներում միաժամանակ գանձվում էին ինչպես հին, այնպես էլ նոր հարկեր։ Հողի հարկը, ծառայությունների համար հարկերը և եգիպտացորենի, գինու, ձեթի և մսի մեծ վճարները գանձվում էին գավառներից դատարանի, բանակի և կապիտալի օգտագործման համար։

Ըստ Գիբոնի, դա ավելի է սրվել կայսր Մաքսիմինի իշխանության գալով, ով «երկար հարձակվել է հանրային սեփականության վրա»։ Կայսրության յուրաքանչյուր քաղաք վիճակված էր եգիպտացորեն գնել բազմաթիվ մարդկանց համար, ինչպես նաև խաղերի համար մատակարարման ծախսեր։ Կայսեր իշխանության կողմից հարստության ողջ զանգվածը բռնագրավվեց կայսերական գանձարանն օգտագործելու համար. տաճարները «զրկվեցին իրենց ամենաթանկարժեք ընծաներից՝ ոսկուց, արծաթից [և արձաններից], որոնք հալվել էին և վերածվել փողի»։

## Գունատ ձի
alt=|thumb|Չորրորդ ձիավորը՝ «Մահը գունատ ձիու վրա»։<br />Փորագրություն՝ Գուստավ Դորե (1865).|upright=1.2

Չորրորդ և վերջին Ձիավորը կոչվում է Մահ։ Հայտնի է որպես Θάνατος (Thanatos), հեծյալներից նա միակն է, ում տեքստն ինքնին հստակորեն անուն է տալիս։ Ի տարբերություն մյուս երեքի՝ նա չի նկարագրվում որպես զենք կամ այլ առարկա կրող, փոխարենը նրան հետևում է Հադեսը (մահացածների հանգստավայրը)։ Այնուամենայնիվ, նկարազարդումները սովորաբար պատկերում են նրան՝ կրելով գերանդի, սուր, կամ մեկ այլ գործիք։

Մահվան ձիու գույնը գրված է որպես *klōros* () բնագրում հունական կոինեում, որը կարող է նշանակել կամ կանաչ/կանաչադեղին կամ գունատ/գունատ։ Գույնը հաճախ թարգմանվում է որպես «գունատ», թեև «մոխրագույն», «գունատ կանաչ» և «դեղնավուն կանաչ»։ Այլ հնարավոր մեկնաբանություններ են (հունարեն բառը «քլորոֆիլ» և «քլոր» արմատն է)։ Հիմնվելով հին հունական բժշկական գրականության մեջ բառի օգտագործման վրա՝ մի քանի գիտնականներ ենթադրում են, որ գույնն արտացոլում է դիակի հիվանդագին գունատությունը։ Որոշ ժամանակակից գեղարվեստական պատկերներում ձին հստակ կանաչ է։

«Նրանց իշխանություն տրվեց Երկրի մեկ չորրորդի վրա» բառով սկսվող հատվածը, ընդհանուր առմամբ, վերաբերվում է մահվանն ու դժոխքին. թեև որոշ մեկնաբաններ այն վերագրում են բոլոր չորս ձիավորներին։

### Կայսրության ոչնչացում
thumb|right|Ապոկալիպսիսի չորս ձիավորները Առնալդո դելլ'Իրա, խճանկարի նեո-հռոմեական նախագիծ, 1939–1940 թթ.|upright=1.2
Այս չորրորդ, գունատ ձին Մահվան մարմնավորումն էր, որի հետևում էր Հադեսը, ծնոտները բաց ընդունում էին մահից սպանված զոհերին։ Մահվան հանձնարարությունն էր սպանել հռոմեական Երկրի վրա Աստծո բոլոր չորս դատաստաններով՝ սրով, սովով, համաճարակով և վայրի գազաններով։ Մահացու գունատ և վառ տեսքը ցույց է տալիս կայսրության մոտալուտ փլուզման երանգ։ Ըստ Էդվարդ եպիսկոպոս Էլիոթի, հռոմեական պատմության մի դարաշրջան, որը սկսվում է Սևերոս Ալեքսանդրի մահից մոտ 15 տարի անց (235 թ.) խստորեն նշում է այս սարսափելի զինանշանի յուրաքանչյուր կետ։

Էդվարդ Գիբոնը խոսում է մի ժամանակաշրջանի մասին՝ սկսած Ֆիլիպ կայսեր մեծ աշխարհիկ խաղերի տոնակատարությունից մինչև Գալիենոսի մահը (268 թ.) ինչպես ամոթի ու դժբախտության, շփոթության ու աղետի 20 տարիները, որպես մի ժամանակ, երբ ավերված կայսրությունը մոտեցավ իր փլուզման վերջին և օրհասական պահին։ Ժամանակի յուրաքանչյուր ակնթարթ հռոմեական աշխարհի յուրաքանչյուր նահանգում ենթարկվում էր ռազմական բռնակալների և բարբարոս զավթիչների հարձակումների։

Ըստ Էլիոթի, սովը, կոտորածի և կեղեքման անխուսափելի հետևանքը, որը ոչնչացրեց բերքը, ինչպես նաև ապագա բերքի հույսը, միջավայր ստեղծեց հիվանդությունների համաճարակի, սակավ և անառողջ սննդի հետևանքների համար։ Այդ կատաղի ժանտախտը (Կիպրիանոսի ժանտախտը), որը մոլեգնում էր 250 թվականից մինչև 265 թվականը, շարունակվում էր առանց ընդհատումների կայսրության յուրաքանչյուր գավառում, քաղաքում և գրեթե բոլոր ընտանիքներում։ Այս ժամանակի մի մասի ընթացքում Հռոմում օրական մահանում էր 5000 մարդ. և շատ քաղաքներ, որոնք փրկվել էին բարբարոսների հարձակումներից, ամբողջովին լքված էին։

260-ականների վերջին Ավրելիանոսի ուժերը ջախջախեցին Հռոմի թշնամիներին, սակայն նրա սպանությունից հետո նրանցից մի քանիսը ետ եկան։ Մինչ գոթերը արդեն գրեթե մեկ դար է ինչ ոչնչացվել էին և կայսրությունը վերամիավորվել էր, Սասանյան կայսրության Պարսիկները անծանոթ էին Արևելքում, և հաջորդ տարվա ընթացքում կենտրոնասիական ալանիների զորքերը տարածվեցին Պոնտոսի Կապադովկիայի, Կիլիկիայի և Գաղատիայի վրա, իրենց ընթացքը փորագրելով իրենց կողոպտած քաղաքների և գյուղերի կրակներով։

Ինչ վերաբերում է Երկրի վայրի գազաններին, ապա, ըստ Էլիոթի, բնության հայտնի օրենք է, որ նրանք արագորեն գրավում են թափոնների և ամայացման տեսարանները, որտեղ մարդու թագավորությունը ձախողվում է և սկսվում է գազանների թագավորությունը։ Գալիենուսի թագավորությունից և 20 կամ 30 տարի անց, կենդանիների բազմացումը կայսրության որոշ մասերում այնքան է աճել, որ նրանք այն դարձրել են «աղաղակող չարիք»։

Մարգարեության և պատմության միջև ակնհայտ տարբերության կարող է թվալ մի նշանավոր կետ, որ բացահայտորեն սահմանափակված է հռոմեական Երկրի չորրորդ մասով, սակայն այդ ժամանակաշրջանի պատմության մեջ գունատ ձիու ավերածությունները տարածվել են բոլորի վրա։ Չորրորդ կնիքի մարգարեությունը, կարծես, նշում է նախորդ երկու կնիքների չարիքների գագաթնակետը, որին նման սահմանափակում չկա։ Անդրադառնալով Ժերոմի լատիներեն Վուլգատի ընթերցմանը, որը կարդում է «Երկրի չորս մասերում», այն պահանջում է, որ Հռոմեական կայսրությունը պետք է ունենա ինչ-որ քառաբաժանում։ Բաժանվելով կենտրոնական կամ իտալական չորրորդից՝ Կայսրության երեք մեծ ստորաբաժանումներ բաժանվեցին Արևմուտքի, Արևելքի և Իլլիրիկումի՝ համապատասխանաբար Պոստումուսի, Ավրեոլոսի և Զենոբիայի ներքո, բաժանումներ, որոնք հետագայում օրինականացվեցին Դիոկղետիանոսի կողմից։

Դիոկղետիանոսը վերջ դրեց անարխիայի այս երկար ժամանակաշրջանին, սակայն քաղաքացիական պատերազմների և արշավանքների հաջորդականությունը մեծ տառապանք, անկարգություն և հանցագործություն պատճառեց, ինչը կայսրությունը բերեց բարոյական լեթարգիային վիճակի, որից այն երբեք չվերականգնվեց։ Ժանտախտի նվազումից հետո կայսրությունը տուժեց ընդհանուր անհանգստությունից, և նրա վիճակը շատ նման էր միջնադարի Սև մահից հետո տեղի ունեցածին։ Տաղանդն ու արվեստը վերացել էին աշխարհի ամայացմանը համաչափ։

## Մեկնաբանություններ
[thumb|''Ապոկալիպսիսի ձիավորները'', Ալբրեխտ Դյուրերի (1497–98) [փայտափորագրություն նկարում, խմբով դուրս են գալիս հրեշտակի հետ՝ ավետելով նրանց՝ բերելու Մահը, Սովը, Պատերազմը և Նվաճումը մարդկության վրա|upright=1.2]]
thumb|Ապոկալիպսիսի չորս ձիավորներ, Սենտ-Սևեր Բիատուս, 11-րդ դար։|upright=1.2

### Քրիստոնեական մեկնություն
Մինչ Ալբրեխտ Դյուրերի Ռեֆորմացիան և փայտագրությունը, Հայտնության Գրքի սովորական և ավելի ազդեցիկ մեկնաբանությունները կարծում էին, որ այս չորս ձիերին հաջորդաբար հեծնող միայն մեկ ձիավոր կա, որը հենց Քրիստոսն էր։ Այդպես եղան նաև միջնադարյան որոշ իլյուստրացիաներ, և դրանից հետո որոշ ժամանակակից մեկնաբաններ. Օեկումենիոսը, հույն մեկնաբանը, որը գրել է վեցերորդ դարում, Բերենգաուդուսը, ֆրանսիացի բենեդիկտացի վանական Ֆերիերես աբբայության նույն ժամանակաշրջանում, Լուիս դել Ալկազարը, իսպանացի ճիզվիտ 1612 թվականին, Բենիտո Արիաս Մոնտանոն։, իսպանացի արևելագետ, 1622 թվականին, Ժակ դե Բորդեսը՝ ֆրանսիացի կապուչին 1639 թվականին, Էմանուել Սվեդենբորգը՝ շվեդ աստվածաբան 1766 թվականին։

### Մարգարեական մեկնություն
Որոշ քրիստոնյաներ ձիավորները մեկնաբանում են որպես ապագա Մեծ նեղության մարգարեություն, որի ընթացքում Երկրի վրա շատերը կմահանան բազմաթիվ աղետների հետևանքով։ Չորս ձիավորները առաջինն են «Կնիքի» դատողությունների շարքում։ Սա այն ժամանակն է, երբ Աստված դատելու է Երկիրը և մարդկանց հնարավորություն է տալու ապաշխարել նախքան մահանալը։ Նոր գեղեցիկ Երկիր է ստեղծվում բոլոր այն մարդկանց համար, ովքեր հավատարիմ են Նրան և ընդունում են նրան որպես իրենց Փրկիչ։

Պրեմիլլենիար Ջոն Վալվորդը կարծում էր, որ կնիքները կբացվեն Մեծ նեղության ժամանակ և համընկնում են Նեռի` որպես առաջին ձիավորի, համաշխարհային պատերազմի` որպես երկրորդ ձիավորի, տնտեսական փլուզման` երրորդ ձիավորի և և Աշխարհի բնակչության մեկ քառորդի ընդհանուր մահը որպես չորրորդ ձիավոր. որին հաջորդում է համաշխարհային դիկտատուրան Նեռի և մնացածի ներքո։։

### Պատմաբանության մեկնաբանությունը
Ըստ Է.Բ. Էլիոթի, առաջին կնիքը, ինչպես հայտնվեց Ջոնին հրեշտակի կողմից, պետք է մատնանշեր, թե ինչ պետք է տեղի ունենար այն բանից հետո, երբ Ջոնը տեսավ Պատմոսում տեսիլքները, և որ երկրորդ, երրորդ և չորրորդ կնիքները նույն ձևով պետք է ունենային սկզբնավորման թվականներ՝ նախորդ կնիքին հաջորդող ժամանակագրական հաջորդականությունը. Նրա ընդհանուր թեման Հեթանոս Հռոմի կայսրության անկումն է, նախորդ բարգավաճ դարաշրջանից հետո։ Հայտնության առաջին չորս կնիքները, որոնք ներկայացված են չորս ձիերով և ձիավորներով, ամրագրված են հռոմեական Երկրի ներսում տեղի ունեցող իրադարձություններին կամ փոփոխություններին։

### Պրետերիստական մեկնաբանություն
Որոշ ժամանակակից գիտնականներ Հայտնությունը մեկնաբանում են նախապաշտական տեսանկյունից՝ պնդելով, որ դրա մարգարեությունն ու պատկերացումները վերաբերում են միայն քրիստոնեական պատմության առաջին դարի իրադարձություններին։ Մտքի այս դպրոցում Նվաճումը, սպիտակ ձիու հեծյալը, երբեմն նույնացվում է որպես Պարթիայի ուժերի խորհրդանիշ. Նվաճումը աղեղ է կրում, և Պարթևական կայսրությունն այդ ժամանակ հայտնի էր իր հեծյալ ռազմիկներով և նետ ու աղեղի նրանց հմտությամբ։ Պարթեւները նույնպես հատկապես կապված էին սպիտակ ձիերի հետ։ Որոշ գիտնականներ հատկապես մատնանշում են Վոլոգասես I-ին՝ պարթև շահին, ով բախվեց Հռոմեական կայսրության հետ և հաղթեց մեկ նշանակալից ճակատամարտում՝ մ.թ. 62 թվականին։

Հայտնության պատմական համատեքստը կարող է նաև ազդել սև ձիու և նրա հեծյալի՝ Սովի պատկերի վրա։ 92 թվականին Հռոմեական կայսր Դոմիտիանոսը փորձեց զսպել խաղողի աճը և փոխարենը խրախուսել հացահատիկի մշակումը, բայց այդ ջանքերի դեմ մեծ ժողովրդական հակազդեցություն եղավ։ Սովի առաքելությունը՝ ցորենն ու գարին սակավ դարձնելու, բայց «չվնասելու ձեթն ու գինին» կարող է այս դրվագի ակնարկ լինել։ Կարմիր ձին և նրա հեծյալը, ովքեր խաղաղություն են վերցնում Երկրից, կարող են ներկայացնել քաղաքացիական բախումների տարածվածությունը Հայտնության գրման ժամանակ. Ներքին հակամարտությունը հռոմեական կայսրությունում տիրում էր մ.թ. 1-ին դարի ընթացքում և դրանից անմիջապես առաջ։

### Վերջին Օրերի Սրբերի մեկնաբանություն
Հիսուս Քրիստոսի Վերջին Օրերի Սրբերի Եկեղեցու անդամները հավատում են, որ մարգարեն Ջոզեֆ Սմիթը հայտնել է, որ Ջոնի կողմից նկարագրված գիրքը «պարունակում է բացահայտված կամքը, խորհուրդները և Աստծո գործերը. նրա շարունակության յոթ հազար տարին կամ նրա ժամանակավոր գոյությունը» և որ կնիքները նկարագրում են այս բաները Երկրի ժամանակավոր գոյության յոթ հազար տարիների համար, որոնցից յուրաքանչյուրը ներկայացնում է 1000 տարի։

Առաջին կնիքի և սպիտակ ձիու մասին ՎՕՍ Առաքյալ Բրյուս Ռ. ՄակՔոնկին ուսուցանել է. «Ամենաթափանցիկ իրադարձությունները վերաբերում էին Ենոքին և նրա ծառայությանը։ Այն, ինչ Հովհաննեսը տեսավ, Սիոնի հաստատումը և նրա տեղափոխումը դեպի երկնային ոլորտները չէր, այլ անզուգական պատերազմները, որոնցում Ենովքը, որպես սուրբերի զորքերի զորավար, «գնաց՝ նվաճելով և նվաճելու» Revelation 6:2; տես նաև Moses 7:13–18."։ Երկրորդ կնիքը և կարմիր ձին ներկայացնում են մոտավորապես մ.թ.ա. 3000-ից սկսած ժամանակաշրջանը մինչև մ.թ.ա. 2000 թվականը՝ ներառյալ ամբարշտությունն ու բռնությունը, որը հանգեցրեց Մեծ Ջրհեղեղին։

Երրորդ կնիքը և սև ձին նկարագրում են հին Հովսեփի՝ Իսրայելի որդի Հովսեփի ժամանակաշրջանը, որը վաճառվել է Եգիպտոսին, և սովը, որը պատել է այդ ժամանակաշրջանը (տես Ծննդոց 41–42; Abraham 1:29–30; 2:1, 17, 21): Չորրորդ կնիքը և գունատ ձին մեկնաբանվում են որպես Հիսուս Քրիստոսի ծնունդին նախորդող հազար տարիները, ինչպես ֆիզիկական մահը, որը բերվել է մեծ պատերազմող կայսրությունների կողմից, այնպես էլ հոգեւոր մահը Տիրոջ ընտրյալ ժողովրդի մեջ ուրացության միջոցով։

### Այլ մեկնաբանություններ
Արվեստի գործերը, որոնք ցույց են տալիս Հեծյալներին որպես խումբ, ինչպես օրինակ՝ Ալբրեխտ Դյուրերի հանրահայտ փայտագրությունը, առաջարկում է մեկնաբանություն, որտեղ բոլոր չորս ձիավորները ներկայացնում են նույն նեղության տարբեր կողմերը։

Ամերիկացի բողոքական ավետարանական թարգմանիչները կանոնավոր կերպով տեսնում են ճանապարհներ, որոնցով ձիավորները և ընդհանրապես Հայտնությունը խոսում են ժամանակակից իրադարձությունների մասին։ Ոմանք, ովքեր հավատում են, որ Հայտնությունը վերաբերում է ժամանակակից ժամանակներին, կարող են մեկնաբանել ձիերին՝ հիմնվելով նրանց գույների օգտագործման տարբեր ձևերի վրա։ Կարմիրը, օրինակ, հաճախ ներկայացնում է Կոմունիզմը, սպիտակ ձին և հեծյալը թագով ներկայացնում են կաթոլիկությունը, սևը օգտագործվել է որպես կապիտալիզմի խորհրդանիշ, իսկ կանաչը ներկայացնում է Իսլամը։ Endtime Ministries-ի հովիվ Իրվին Բաքսթեր կրտսերը պաշտպանում էր նման համոզմունքը։

Ոմանք Չորս ձիավորներին նույնացնում են չորս քամիների հրեշտակների հետ։ *(Ուսումնասիրիր [[Միքայել]]ին, [[Գաբրիել]]ին, [[Ռաֆայել]]ին և [[Ուրիել]]ին՝ չորս հրեշտակներին, որոնք հաճախ կապված են չորս հիմնական ուղղությունների հետ)*։

Ոմանք ենթադրում են, որ երբ Վեց կնիքների պատկերները համեմատվում են Աստվածաշնչի այլ էսխատոլոգիական նկարագրությունների հետ, ձիավորների թեմաները ուշագրավ նմանություն ունեն Ձիթապտղի դիսկուրսի իրադարձությունների հետ։ Աշխարհի վերջի մոտալուտ նշանները նմանեցվում են ծննդաբերության ցավերին, ինչը ցույց է տալիս, որ դրանք ավելի հաճախ և ավելի մեծ ուժգնությամբ են տեղի ունենալու, որքան մոտ լինի Քրիստոսի վերադարձի իրադարձությունը։ Այս տեսանկյունից ձիավորները ներկայացնում են կեղծ կրոնների, կեղծ մարգարեների և կեղծ մեսիաների առաջացումը. պատերազմների ավելացում և պատերազմների մասին լուրեր; բնական աղետների և սովի սրացում; և հալածանքի, նահատակության, դավաճանության և հավատքի կորստի աճը։

Ըստ Անատոլի Ֆոմենկոյի՝ Հայտնության Գիրքը հիմնականում աստղագիտական բնույթ ունի։ «Չորս ձիավորները» ներկայացնում են Մերկուրի, Մարս, Յուպիտեր և Սատուրն մոլորակները։

## Աստվածաշնչյան այլ հղումներ
### Զաքարիա
Զաքարիայի Գրքում երկու անգամ հիշատակվում են գունավոր ձիեր. առաջին հատվածում կան երեք գույներ (կարմիր, խայտաբղետ/շագանակագույն և սպիտակ), իսկ երկրորդում կան ձիերի չորս թիմեր (կարմիր, սև, սպիտակ և վերջապես թառած/«մորոված և ծոց») կառքեր քաշող։ Ձիերի երկրորդ խումբը նշվում է որպես «երկնքի չորս ոգիներ, որոնք կանգնած են ողջ աշխարհի Տիրոջ ներկայությամբ»:Նրանք նկարագրվում են որպես Երկիր հսկողություն և խաղաղություն պահպանող։ Որոշ քրիստոնեական մեկնաբանություններով կարելի է ենթադրել, որ երբ խաղաղությունը վերանում է,  նրանց գործը սարսափեցնելն է այն վայրերը, որտեղ գտնվում են:Հայտնությունում կենդանի արարածներից յուրաքանչյուրը կանչում է մի ձիավորի, որտեղ Եզեկիելում կենդանի արարածները հետևում են ոգուն, առանց շրջվելու։

Եզեկիել 14.21-ում Տերը թվարկում է Իր «չորս դատաստանի աղետալի գործերը»՝, սուրը, սովը, վայրի գազանները և ժանտախտը Իսրայելի կռապաշտ երեցների դեմ։ Չորս ձիավորների խորհրդանշական մեկնաբանությունը հեծյալներին կապում է այս դատողությունների կամ 6.11–12-ի նմանատիպ դատողությունների հետ։

### Եզեկիել
Հայտնություն 4.6-8-ի չորս կենդանի արարածները գրված են Եզեկիել 1.5-12-ի չորս կենդանի արարածների նման։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
*
*

Կատեգորիա:Աստվածաշնչյան կերպարներ
Կատեգորիա:Քրիստոնեական դիցաբանություն