Միացյալ Նահանգների թղթադրամ

մինի|Միացյալ Նահանգների 1880 թվականի նոտաների մեծ չափսերի շարք,20 դոլարանոց թղթադրամում պատկերված է Ալեքսանդր Համիլթոնը և կարմիր փաթաթված գանձապետական ​​կնիք, իսկ 10 դոլարանոց թղթադրամում պատկերված է Դենիել Վեբսթերը և մեծ կարմիր բծավոր գանձապետական ​​կնիք:
**Միացյալ Նահանգների թղթադրամը**, որը նաև հայտնի է որպես Legal Tender Note, թղթադրամի տեսակ է, որը թողարկվել է 1862-1971 թվականներին Միացյալ Նահանգներում: Գործող լինելով 109 տարի, դրանք թողարկվել են ավելի երկար, քան ԱՄՆ թղթադրամների ցանկացած այլ ձև, բացի ներկայիս թողարկված Դաշնային պահուստային թղթադրամից: Դրանք հանրաճանաչորեն հայտնի էին որպես «կանաչ արժեթղթեր», անուն, որը ժառանգվել է ավելի վաղ կանաչ արժեթղթերից՝ «Demand Notes»-ից, որոնք դրանք փոխարինել են 1862 թվականին: 1860-ականների սկզբին, այսպես կոչված, երկրորդ պարտավորությունը նշումների դարձերեսին ասում էր.1930-ականներին այս պարտավորությունը ի վերջո կկրճատվի հետևյալի.Դրանք ի սկզբանե ուղղակիորեն շրջանառության մեջ են դրվել ԱՄՆ գանձապետարանի կողմից՝ վճարելու Միացյալ Նահանգների քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում Միության կողմից կատարված ծախսերը: Հաջորդ դարի ընթացքում այս գրառումները կարգավորող օրենսդրությունը բազմիցս փոփոխվել է, և գանձապետարանի կողմից թողարկվել են բազմաթիվ տարբերակներ։

Միացյալ Նահանգների թղթադրամները, որոնք թողարկվել են մեծ ձևաչափով, մինչև 1929 թվականը, արտաքին տեսքով կտրուկ տարբերվում են ժամանակակից ամերիկյան արժույթի համեմատությամբ, սակայն փոքր չափի թողարկվածները, սկսած 1929 թվականից, շատ նման են նույն դավանանքների ժամանակակից Դաշնային պահուստային թղթադրամներին՝ ԱՄՆ-ի գանձապետական ​​կանաչ համարներով և կարմիր կնիքներով: Նաև, թեև մեծ չափերի ժամանակաշրջանում մի շարք անվանական արժեքներ թողարկվել են որպես Միացյալ Նահանգների թղթադրամներ, միայն $1, $2, $5 և $100 անվանական արժեքները երբևէ թողարկվել են որպես փոքր թղթադրամներ:

Միացյալ Նահանգների գոյություն ունեցող նշումները դեռ լիովին օգտագործելի են և համարվում են օրինական վճարում: Այնուամենայնիվ, քանի որ 1971թ. հունվարից ի վեր Միացյալ Նահանգների թղթադրամներ չեն թողարկվել, բոլոր թողարկումները բացառապես անհետացել են շրջանառությունից և որպես դրամագիտական ​​հետաքրքրություն ներկայացնող ապրանքներ ունեն ավելի բարձր գներ, քան անվանական արժեքը:

## Պատմություն
### Պահանջի նշումներ
մինի|5 ԱՄՆ դոլարի պահանջարկի (վերևի պատկեր) և 1862 թվականի թողարկման 5 ԱՄՆ դոլարի գրառման (ներքևի պատկեր) համեմատություն, որտեղ հանված են «Պահանջով» բառերը և «Բոլոր պետական ​​տուրքերի վճարման դեպքում ստացվելիք» արտահայտությունը և ավելացվում է գանձապետական ​​կնիքը։
1861 թվականին՝ Ամերիկյան քաղաքացիական պատերազմի առաջին տարում, միության կառավարության կատարած ծախսերը զգալիորեն գերազանցեցին հարկումից ստացված սահմանափակ եկամուտները, և փոխառությունը պատերազմի ֆինանսավորման հիմնական միջոցն էր։ 1861թ. հուլիսի 17-ի օրենքը լիազորեց Միացյալ Նահանգների գանձապետարանի քարտուղար Սալմոն Փ. Չեյզին գումար հավաքել 50,000,000 ԱՄՆ դոլարի գանձապետական ​​թղթադրամներ թողարկելու միջոցով, որոնք վճարվում են ըստ պահանջի: Այս Պահանջագիրները ուղղակիորեն վճարվել են պարտատերերին և օգտագործվել դաշտում գտնվող զինվորների աշխատավարձերը բավարարելու համար: Մինչդեռ թողարկվելով Գանձապետական ​​թղթադրամի պարտքի իրավական շրջանակներում, ցպահանջ թղթադրամները նախատեսված էին շրջանառության մեջ դնել որպես արժույթ և նույն չափի էին, ինչ թղթադրամները և արտաքին տեսքով շատ նման էին դրանց: 1861 թվականի դեկտեմբերին տնտեսական պայմանները վատթարացան, և տեսակների վճարման կասեցումը ստիպեց կառավարությանը դադարեցնել Պահանջագրային թղթադրամները որպես մետաղադրամներ գնելը:

### Իրավական մրցութային ակտեր
մինի|Քաղաքական մուլտֆիլմ 1864-ի ԱՄՆ նախագահական ընտրություններից, որտեղ պատկերված է Լինկոլնի վարչակազմի քարտուղար Ֆեսենդենը, որն աշխատում է «Chase's Mill» ձախ կողմում՝ երկիրը ողողելու Greenbacks-ով:
1862-ի սկզբին Միության ծախսերն ավելանում էին, և կառավարությունը դժվարանում էր ֆինանսավորել սրացող պատերազմը: ԱՄՆ-ի պահանջարկի թղթադրամները, որոնք օգտագործվում էին, ի թիվս այլ բաների, միության զինվորներին վճարելու համար, անհետաձգելի էին, և թղթադրամների արժեքը սկսեց վատթարանալ: Կոնգրեսական և Բուֆալոյի բանկիր Էլբրիջ Գ. Սփոլդինգը պատրաստել է մի օրինագիծ, որը հիմնված է Նյու Յորքի ազատ բանկային օրենքի վրա, որն ի վերջո դարձավ 1863 թվականի Ազգային բանկային ակտը:

Ընդունելով, սակայն, որ իր առաջարկը Կոնգրեսում ընդունելու համար շատ ամիսներ կպահանջվի, փետրվարի սկզբին Սփոլդինգը ներկայացրեց ևս մեկ օրինագիծ, որը թույլ կտա ԱՄՆ գանձապետարանին որպես օրինական վճարում վճարել։ Սա հսկայական հակասություններ առաջացրեց Կոնգրեսում, քանի որ մինչ այժմ Սահմանադրությունը մեկնաբանվում էր որպես կառավարությանը թղթային արժույթ թողարկելու լիազորություն չտրամադրելը: «Մեր առջև դրված օրինագիծը պատերազմական միջոց է, անհրաժեշտության միջոց, և ոչ թե ընտրության», - պնդեց Սփոլդինգը Ներկայացուցիչների պալատի առջև՝ հավելելով. «Սրանք արտառոց ժամանակներ են, և պետք է արտակարգ միջոցների դիմել՝ մեր կառավարությունը փրկելու և մեր ազգությունը պահպանելու համար»: Սփոլդինգը հիմնավորել է գործողությունը որպես «անհրաժեշտ միջոց՝ սահմանադրությամբ տրված «բանակներ հավաքելու և աջակցելու» և «ծովային նավատորմ ապահովելու և պահպանելու» լիազորությունները կյանքի կոչելու համար»: Չնայած ուժեղ հակառակությանը, նախագահ Աբրահամ Լինքոլնը ստորագրեց Առաջին օրինական վճարման մասին օրենքը, որը ուժի մեջ է մտել 1862 թվականի փետրվարի 25-ին, որը թույլ է տալիս թողարկել Միացյալ Նահանգների թղթադրամները որպես օրինական վճարման միջոց՝ թղթային արժույթը շուտով հայտնի կդառնա որպես «կանաչ դրամ»։

Սկզբում թողարկումը սահմանափակված էր ԱՄՆ դոլարով ընդհանուր անվանական արժեքով՝ նոր Օրինական Վճարամիջոցի Թղթադրամների և արդեն գոյություն ունեցող Պահանջվող Թղթադրամների միջև։ Օրենքը նախատեսում էր նաև, որ նոր թղթադրամները հնարավորինս շուտ փոխարինեն Պահանջվող Թղթադրամներին։ Պահանջվող թղթադրամները թողարկվել էին $5, $10 և $20 անվանական արժեքներով, և դրանք փոխարինվեցին ԱՄՆ թղթադրամներով, որոնք արտաքուստ գրեթե նույնն էին։ Բացի այդ, ամբողջությամբ նոր ձևավորումով թղթադրամներ հայտնվեցին՝ $50, $100 անվանական արժեքներով։ Պահանջվող թղթադրամների վրա տպագրված «Վճարվում է Պահանջով» խոստումը հեռացվեց, և փոխարենը ավելացվեց «Այս թղթադրամը օրինական վճարամիջոց է» գրությունը։

Օրինական մրցութային կարգավիճակը երաշխավորում էր, որ պարտատերերը պետք է ընդունեն նոտաները, չնայած այն հանգամանքին, որ դրանք ապահովված չեն ոսկով, բանկային ավանդներով կամ պետական ​​պահուստներով և չունեն տոկոսադրույքներ: Այնուամենայնիվ, Առաջին օրինական վճարման մասին օրենքը նշումները չդարձրեց անսահմանափակ օրինական վճարում, քանի որ դրանք չէին կարող օգտագործվել առևտրականների կողմից ներմուծման մաքսատուրքեր վճարելու համար և չէին կարող օգտագործվել կառավարության կողմից՝ իր պարտատոմսերի տոկոսները վճարելու համար: Օրենքն իրոք նախատեսում էր, որ կառավարության կողմից նոտաները պետք է ստացվեն կարճաժամկետ ավանդների համար 5% տոկոսադրույքով, և 6% տոկոսադրույքով 20-ամյա պարտատոմսերի գնման դեպքում՝ սկզբնական արժեքով: Այս պայմանների հիմնավորումն այն էր, որ Միության կառավարությունը կպահպանի իր վարկունակությունը՝ աջակցելով իր պարտատոմսերի արժեքը՝ վճարելով դրանց տոկոսները ոսկով: Պատերազմի սկզբում մաքսատուրքերը պետական ​​հարկային եկամուտների մեծ մասն էին կազմում, և դրանք ոսկով վճարելի դարձնելով, կառավարությունը կստեղծեր այն մետաղադրամը, որն անհրաժեշտ էր պարտատոմսերի տոկոսների վճարման համար: Վերջապես, պարտատոմսերը գնման համար մատչելի դարձնելով Միացյալ Նահանգների նոտաներում համարժեքով, կհաստատվի նաև վերջիններիս արժեքը: Օրինական վճարամիջոցի կարգավիճակի սահմանափակումները բավականին վիճահարույց էին։ Ներկայացուցիչների պալատի Եկամուտների և ծախսերի հարցերով կոմիտեի նախագահ Թեդիուս Սթիվենսը, որը հեղինակել էր Օրինական Վճարամիջոցի մասին օրենքի ավելի վաղ տարբերակը (որն առաջարկում էր ԱՄՆ թղթադրամներին տալ օրինական վճարամիջոցի կարգավիճակ բոլոր պարտքերի համար), քննադատեց այդ բացառությունները՝ նոր օրենքը կոչելով «վնասակար», քանի որ այն ԱՄՆ թղթադրամները դարձնում էր դիտավորյալ արժեզրկված արժույթ լայն զանգվածների համար, մինչդեռ կառավարությանը վարկ տվող բանկերը ստանում էին «կայուն փող»՝ ոսկով։ Այս վեճը շարունակվեց մինչև բացառությունների վերացումը 1933 թվականին։

Առաջին Օրինական Վճարամիջոցի Մասին Օրենքով Կոնգրեսը սահմանափակեց ԱՄՆ թղթադրամների թողարկումը՝ Կաղապար:US$-ով։ Սակայն մինչև 1863 թվականը՝ երկրորդ Օրինական Վճարամիջոցի Մասին Օրենքով (ընդունվել է 1862 թ. հուլիսի 11-ին), Կոնգրեսի համատեղ բանաձևով,և երրորդ Օրինական Վճարամիջոցի Մասին Օրենքով,(ընդունվել է 1863 թ. մարտի 3-ին), այդ սահմանաչափը ընդլայնվեց։ Միևնույն ժամանակ չեղարկվեց թղթադրամները անվանական արժեքով ԱՄՆ պետական պարտատոմսերով փոխանակելու հնարավորությունը, և շրջանառության մեջ դրվեցին $1 և $2 անվանական արժեքով թղթադրամներ, քանի որ ըստ Գրեշեմի օրենքի՝ արժեզրկված փողի տարածման պատճառով նույնիսկ արծաթե մետաղադրամները դուրս էին եկել շրջանառությունից։ Այս ինֆլյացիայի արդյունքում «կանաչաթղթերը» սկսեցին շուկայում զգալի զեղչով փոխանակվել ոսկու դիմաց, ինչն էլ դրդեց Կոնգրեսին ընդունելու կարճաժամկետ «Ոսկու ֆյուչերսների դեմ» օրենքը 1864 թվականին, որը շուտով չեղարկվեց, քանի որ այն կարծես թե արագացնում էր կանաչաթղթերի արժեզրկումը։

Ցանկացած պահի շրջանառության մեջ եղած «կանաչաթղթերի» ամենամեծ քանակը հաշվարկվել էր որպես որոշակի դոլարային արժեք։  Յունիոնի (Միության) կողմից «կանաչաթղթերի» շրջանառության ընդլայնման վրա հենվելը ի վերջո ավարտվեց տոկոսատու և բարդ տոկոսով գանձապետական թղթադրամների թողարկմամբ, ինչպես նաև Ազգային Բանկային Օրենքի ընդունմամբ։ Սակայն պատերազմն ավարտվեց այն պայմաններում, երբ «կանաչաթղթերը» ոսկու համեմատ գնահատվում էին անվանական արժեքի միայն մոտ կեսով։  Կեղծարարությունը նվազեցնելու նպատակով Գաղտնի ծառայությունը հիմնադրվեց 1865 թվականի հուլիսի 5-ին, քանի որ կեղծիքները կազմում էին շրջանառվող փողի մինչև կեսը։

### Քաղաքացիական պատերազմից հետո
մինի|1901 թվականի սերիայի 10 դոլարանոց օրինական վճարունակության թղթադրամ, որի վրա պատկերված են ռազմական հետախույզներ Մերիուեզեր Լյուիսը, Ուիլյամ Քլարքը և ամերիկյան բիզոնը։
Ամերիկյան քաղաքացիական պատերազմի ավարտին որոշ տնտեսագետներ, ինչպիսին Հենրի Չարլզ Քերին էր, պնդում էին, որ հիմնվելով ոչ տոկոսային ֆիատ փողերի նախադեպի վրա և դոլարային արժույթի համակարգը մշտական ​​դարձնելու համար: Այնուամենայնիվ, գանձապետարանի քարտուղար ՄակՔալոքը պնդում էր, որ իրավական մարման ակտերը պատերազմական միջոցներ են եղել, և որ Միացյալ Նահանգները շուտով պետք է չեղարկի դրանք և վերադառնա ոսկու ստանդարտին: Ներկայացուցիչների պալատը ճնշող մեծամասնությամբ քվեարկեց՝ հավանություն տալու քարտուղարի փաստարկին: Նկատի ունենալով ոսկու փոխակերպելիության վերջնական վերադարձը, 1866 թվականի ապրիլի 12-ի ֆինանսավորման ակտը Օրենքը ընդունվեց, որը լիազորում էր ՄաքՔալաքին վեց ամսվա ընթացքում դուրս բերել շրջանառությունից մինչև մի քանի միլիոն դոլարի կանաչ թղթեր և դրանից հետո՝ ամսական մինչև որոշակի գումարի չափով։

Նա շարունակեց դա անել այնքան ժամանակ, մինչև 1868թ. փետրվարին չմարված էր միայն ԱՄՆ դոլարը: Այդ ժամանակ պատերազմական տնտեսական բարգավաճումն ավարտվեց, բերքը վատ էր, և ֆինանսական խուճապը Մեծ Բրիտանիայում առաջացրեց ռեցեսիա և գների կտրուկ անկում Միացյալ Նահանգներում: Փողի զանգվածի կրճատումը մեղադրվում էր գնանկման հետևանքների համար, և պարտապաններին պատճառ դարձավ, որ հաջողությամբ հանդես գան թղթադրամների թոշակի դադարեցման համար:

1870-ականների սկզբին ֆինանսների նախարարներ Ջորջ Ս․ Բոուտուելը և Ուիլյամ Ադամս Ռիչարդսոնը պնդում էին, որ թեև Կոնգրեսը սահմանել էր կանաչաթղթերի շրջանառության նվազագույն չափը, քաղաքացիական պատերազմի տարիների հին օրենքները դեռ թույլ էին տալիս առավելագույն սահման՝ մի քանի միլիոն դոլարի չափով, և այդպիսով նրանք իրենց հայեցողությամբ ունեին «պահուստ»։ Թեև Սենատի ֆինանսների հանձնաժողովը՝ Ջոն Շերմանի գլխավորությամբ, համաձայն չէր այդ կարծիքի հետ՝ պնդելով, որ նշված գումարը պետք է դիտարկվի և՛ որպես նվազագույն, և՛ որպես առավելագույն սահման, այդ դիրքորոշումը հաստատող որևէ օրենսդրություն չընդունվեց։ 1872 թվականից սկսած՝ Բոուտուելն ու Ռիչարդսոնը սկսեցին օգտագործել այդ «պահուստը»՝ սեզոնային պահանջարկին արձագանքելու նպատակով, և ի վերջո, 1873 թվականի ճգնաժամի (Panic of 1873) հետևանքով կանաչ թղթերի շրջանառությունը ավելացրին մինչև մի քանի միլիոն դոլար։

1874 թվականի հունիսին Կոնգրեսը սահմանեց գրինբեքների շրջանառության առավելագույն չափը, իսկ 1875 թվականի հունվարին ընդունեց Սպեցիեով Վճարումների Վերսկսման ակտը, որը թույլ տվեց նվազեցնել գրինբեքների շրջանառությունը դեպի վերանայված սահմանաչափ և պարտադրեց կառավարությանը 1879 թվականի հունվարի 1-ից սկսած փոխանակել դրանք ոսկու հետ՝ պահանջի դեպքում։ Արդյունքում արժույթը ամրապնդվեց, և մինչև 1876 թվականի ապրիլը թղթադրամները հավասարվեցին արծաթե մետաղադրամներին, որոնք սկսեցին նորից շրջանառության մեջ դրվել։ 1878 թվականի մայիսի 31-ին շրջանառության կրճատումը դադարեցվեց ԱՄՆ դոլարի որոշակի մակարդակի վրա, որը պահպանվեց մոտ 100 տարի: Թեև ԱՄՆ դոլարն այն ժամանակ նշանակալի ցուցանիշ էր, այն այժմ ԱՄՆ-ում շրջանառության մեջ գտնվող ընդհանուր արժույթի շատ փոքր մասն է: 1879 թվականը Շերմանին, այժմ գանձապետարանի քարտուղարին, գտավ, որ բավականաչափ տեսակներ ուներ՝ թղթադրամները մարելու համար, ինչպես պահանջվում էր, բայց քանի որ դա 1861 թվականի դեկտեմբերի Specie-ի կասեցումից հետո առաջին անգամ հավասարեցրեց ոսկու արժեքները, հասարակությունը կամավոր ընդունեց կանաչ դրամները որպես շրջանառվող միջավայրի մաս:

Թեև Միացյալ Նահանգների թղթադրամները օգտագործվել են որպես պարտքերի թողարկման ձև Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ, այնուհետև դրանք օգտագործվել են որպես փողի զանգվածի վրա չափավոր ազդելու միջոց դաշնային կառավարության կողմից, օրինակ՝ Բութվելի և Ռիչարդսոնի գործողությունների միջոցով: 1907 թվականի խուճապի ժամանակ Նախագահ Թեոդոր Ռուզվելտը փորձեց մեծացնել իրացվելիությունը շուկաներում՝ թույլ տալով գանձապետարանին թողարկել ավելի շատ Greenbacks, սակայն Օլդրիխ-Վրիլենդի ակտը փոխարենը նախատեսում էր Ազգային բանկի թղթադրամների մատակարարման անհրաժեշտ ճկունություն: Ի վերջո, առաձգական արժույթի անհրաժեշտությունը լուծվեց 1913 թվականի Դաշնային պահուստային ակտով լիազորված Դաշնային պահուստային թղթադրամներով, և Միացյալ Նահանգների թղթադրամների շրջանառվող քանակությունը փոխելու փորձերն ավարտվեցին:

### Միացյալ Նահանգների վերջը նշում
1933 թվականին ոսկու մասնավոր սեփականության արգելքից անմիջապես հետո (արգելքը, որը կվերացվեր 1974 թվականին), շրջանառվող արժույթի մնացած բոլոր տեսակները, Ազգային բանկային թղթադրամները, արծաթի վկայագրերը, Դաշնային պահուստային թղթադրամները և Միացյալ Նահանգների թղթադրամները ֆիզիկական անձանց կողմից կարող էին մարվել միայն արծաթի դիմաց: Ի վերջո, նույնիսկ արծաթի մարումը դադարեց 1968 թվականի հունիսին, մի ժամանակաշրջանում, երբ ԱՄՆ բոլոր արժույթները (և մետաղադրամներ, և թղթային արժույթներ) փոխվեցին ֆիատ արժույթի: Լայն հանրության համար այն ժամանակ քիչ բան կարող էր տարբերակել Միացյալ Նահանգների նոտաները Դաշնային պահուստային նոտաներից: Արդյունքում, ԱՄՆ դոլարի և ԱՄՆ դոլարի թղթադրամների հանրային շրջանառությունը դադարեցվեց 1966 թվականի օգոստոսին և փոխարինվեց ԱՄՆ դոլարի դաշնային պահուստային թղթադրամներով և, ի վերջո, նաև ԱՄՆ դոլարի դաշնային պահուստային թղթադրամներով: Միացյալ Նահանգների թղթադրամները հազվագյուտ դարձան ձեռնամուխ առևտրի մեջ, և նաև սկսած 1966թ.-ից, գանձապետարանը չմարված մնացորդը վերածեց ԱՄՆ դոլարի նոր թղթադրամների, որոնց մեծամասնությունը չթողարկված էր բանկային պահոցներում: 1966 սերիայի և  1966  US$ ԱՄՆ դոլարի նոտաները տպագրվել են 1966-ից մինչև 1969 թվականները, որոնց տարածումը հանրային շրջանառության մեջ պաշտոնապես ավարտվել է 1971 թվականի հունվարի 21-ին:

1994 թվականի սեպտեմբերին Riegle Improvement Act-ն ազատեց գանձապետարանին Միացյալ Նահանգների թղթադրամները շրջանառության մեջ պահելու իր երկարաժամկետ պարտավորությունից: Ռիգլի ակտից անմիջապես առաջ գանձապետարանը մտածում էր ընդհանուր շրջանառության մեջ թողարկել չթողարկված ԱՄՆ դոլարի թղթադրամների իր մնացած մեծ պաշարը, սակայն վերջերս վերամշակված 1996 ԱՄՆ դոլարի Դաշնային պահուստային թղթադրամի հետ որոշվեց, որ հավանաբար շփոթություն կառաջանա շրջանառության մեջ երկու շատ տարբեր ԱՄՆ դոլարի թղթադրամների հանկարծակի հայտնվելով: Գանձապետարանը հայտարարեց 1996 թվականին, որ ԱՄՆ դոլար արժողությամբ թղթադրամների մնացած պաշարները ոչնչացվել են:

## Համեմատություն Դաշնային պահուստային գրառումների հետ
Ե՛վ Միացյալ Նահանգների, և՛ Դաշնային պահուստային թղթադրամները օրինական վճարում են 1933 թվականի ոսկու հետկանչումից ի վեր: Երկուսն էլ շրջանառության մեջ օգտագործվել են որպես փող նույն ձևով: Սակայն նրանց թողարկող լիազորությունը տարբեր կանոնադրություններից էր: Միացյալ Նահանգների թղթադրամները, կախված դրանց թողարկումից, կարող են ուղղակիորեն մարվել թանկարժեք մետաղների համար, ինչպես 1879 թվականի տեսակների վերսկսումից հետո, որը դաշնային պաշտոնյաներին լիազորեց դա անել, եթե պահանջվի: Միացյալ Նահանգների թղթադրամի և Դաշնային պահուստի թղթադրամի միջև տարբերությունն այն է, որ Միացյալ Նահանգների թղթադրամը ներկայացնում էր «կրեդիտային օրինագիծ» և քանի որ այն թողարկվել է հենց կառավարության կողմից և չի ներառում վարկ կամ փոխառություն, գանձապետարանի կողմից ուղղակիորեն շրջանառության մեջ է դրվել առանց տոկոսների։ Տասներկու Դաշնային պահուստային բանկերը դրանք թողարկում են շրջանառության մեջ՝ համաձայն 1913 թվականի Դաշնային պահուստային օրենքի: Դաշնային պահուստային համակարգին պատկանող առևտրային բանկը կարող է ստանալ Դաշնային պահուստային թղթադրամներ Դաշնային պահուստային բանկից իր շրջանում, երբ ցանկանա: Այն պետք է ամբողջությամբ վճարի դրանց համար՝ դոլարը դոլարի դիմաց՝ հանելով իր հաշիվը իր շրջանային Դաշնային պահուստային բանկում:

## Բնութագրերը
մինի|Միացյալ Նահանգների թղթադրամի չափը փոխվել է մեծից (մոխրագույն) փոքրի (կանաչ) ափսեի դիրքի տառերով և մի փոքր ավելի փոքր ժամանակակից Դաշնային պահուստային թղթադրամի (կապույտ) գերպարտադրված ներքևի ձախ 1928-ի չափի թղթադրամի վրա:
Ինչպես ԱՄՆ բոլոր արժույթները, Միացյալ Նահանգների թղթադրամները արտադրվում էին մեծ չափի ձևաչափով մինչև 1929 թվականը, այդ ժամանակ թղթադրամների չափերը կրճատվեցին մինչև ներկայիս փոքր չափսի ձևաչափը: 6 5⁄16 Times2 11⁄16 դյույմ, ինչը գանձապետական ​​դեպարտամենտին թույլ է տվել 12 թղթադրամ արտադրել 16 1⁄4 Times13 1⁄4 դյույմ թղթի վրա, որը նախկինում տալիս էր 8 թղթադրամ՝ հին չափի:

Նախնական մեծ չափսի քաղաքացիական պատերազմի թղթադրամները թվագրված էին 1862 և 1863 թվականներով և թողարկվել էին տարբեր անվանական արժեքներով։  Միացյալ Նահանգների թղթադրամները զգալիորեն վերաձևվեցին 1869 թվականի սերիայի համար, որոնք հայտնի են որպես «Ծիածանային թղթադրամներ»։ Դրանք նորից վերաձևվեցին 1874, 1875 և 1878 թվականների սերիաների համար։ 1878 թվականի սերիայում, առաջին և վերջին անգամ, ընդգրկվեցին որոշ անվանական արժեքներ, որոնք նախկինում չէին եղել։ Մեծ չափի թղթադրամների վերջին համատարած վերաձևումը կատարվեց 1880 թվականի սերիայի ժամանակ։ Առանձին անվանական արժեքներ վերաձևվեցին 1901, 1907, 1917 և 1923 թվականներին։

Փոքր չափի Միացյալ Նահանգների թղթադրամների վրա ԱՄՆ գանձապետարանի կնիքը և սերիական համարները տպվում էին կարմիր գույնով (դա տարբերվում է Դաշնային պահուստային թղթադրամներից, որոնց վրա դրանք կանաչ են)։ Երբ գանձապետարանը 1928 թվականին ընդունեց փոքր չափի ձևաչափը, Դաշնային պահուստային համակարգը գոյություն ուներ արդեն տասնհինգ տարի, և Միացյալ Նահանգների թղթադրամների անհրաժեշտությունը նվազել էր։ Այդ ժամանակ թղթադրամները հիմնականում թողարկվում էին 1 և 2 դոլար անվանական արժեքներով՝ 1928, 1953 և 1963 թվականների սերիաներում։1928 թվականի սերիայում սահմանափակ քանակով թողարկվել էին նաև 5 դոլարանոց թղթադրամներ, որոնց մեծ մասը շրջանառության մեջ դրվեց Պուերտո Ռիկոյում՝ 1948 թվականին։ 1966 թվականի սերիայում թողարկվեցին նաև 100 դոլարանոց թղթադրամներ՝ հիմնականում օրենսդրական պահանջները բավարարելու նպատակով, քանի որ 1966 թվականի օգոստոսին դադարեցվել էր 5 և 10 դոլարանոց թղթադրամների թողարկումը։ Գանձապետարանի տպագրության և փորագրության բյուրոն 1928 թվականի սերիայի շրջանակում տպել էր նաև 10,000 դոլարանոց թղթադրամներ, սակայն դրանք երբեք շրջանառության մեջ չեն դրվել։ Այդ թղթադրամներից մեկի օրինակը ցուցադրվել է 1933 թվականի Չիկագոյի Համաշխարհային տոնավաճառում։

Միացյալ Նահանգների օրենսգրքի 31-րդ վերնագրի 5119(բ)(2) բաժինը փոփոխվել է 1994 թվականի Riegle Community Development and Regulatory Improvement Act-ով (Հանրային օրենք 103–325)՝ հետևյալ կերպ. Սա չի փոխում United States Notes-ի օրինական վճարման կարգավիճակը և չի պահանջում հետ կանչել արդեն շրջանառության մեջ գտնվող այդ նշումները: Այս դրույթը նշանակում է, որ Միացյալ Նահանգների նոտաները պետք է չեղարկվեն և ոչնչացվեն, բայց չվերահրատարակվեն: Սա, ի վերջո, կհանգեցնի այս չմարված թղթադրամների քանակի նվազմանը:

### Միացյալ Նահանգների մեծ չափի նոտաներ (1862–1923)

### 1928 թվականի սերիայի ԱՄՆ թղթադրամներ

### 1953 թվականի սերիայի ԱՄՆ թղթադրամներ

### 1963 թվականի սերիայի ԱՄՆ թղթադրամներ

### 1966 թվականի սերիայի ԱՄՆ թղթադրամներ

## Միացյալ Նահանգների պետական ​​պարտքը
2012 թվականի դեկտեմբերի դրությամբ ԱՄՆ գանձապետարանը հաշվարկել է, որ Միացյալ Նահանգների թղթադրամներով միլիոնները շրջանառության մեջ են և, համաձայն պարտքի առաստաղի օրենսդրության, այդ գումարը բացառում է Միացյալ Նահանգների կանոնադրական պարտքի սահմանաչափից: Միլիոնը բացառում է Միացյալ Նահանգների 1929 թվականի հուլիսի 1-ը թողարկված միլիոնները, որոնք որոշվել են 1961 թվականի հունիսի 30-ի 31 U.S.C. օրենքի համաձայն, և դրանցից 5119, ավերվել կամ անդառնալիորեն կորել են։

## Քաղաքականություն և հակասություններ
Միացյալ Նահանգների թղթադրամները ներկայացվել են որպես ֆիատ փող, այլ ոչ թե թանկարժեք մետաղի փոխանակման միջոց, որն ավանդաբար օգտագործում էր Միացյալ Նահանգները: Դրանց ներածությունն այսպիսով վիճելի էր։

Միացյալ Նահանգների Կոնգրեսը ուժի մեջ էր մտել ԱՄՆ-ի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ, երբ հարավային դեմոկրատները բացակայում էին Կոնգրեսից, և, հետևաբար, նրանց Ջեքսոնյան կոշտ փողի տեսակետները չներկայացված էին: Պատերազմից հետո Գերագույն դատարանը որոշում կայացրեց օրինական տենդերի գործերով՝ որոշելով կանաչ դրամների օգտագործման սահմանադրականությունը: 1870 թվականի գործը Հեփբերնն ընդդեմ Գրիսվոլդի հակասահմանադրական համարեց կանաչ դրամների օգտագործումը, երբ կիրառվում էր մինչև Առաջին իրավական սակարկության ակտը հաստատված պարտքերի նկատմամբ, քանի որ Դատարանի հինգ դեմոկրատները՝ Նելսոնը, Գրիերը, Քլիֆորդը, Ֆիլդը և Չեյզը, 5–3 որոշմամբ վճռեցին դեմ քաղաքացիական պատերազմի օրենսդրությանը: Քարտուղար Չեյզը դարձել էր Միացյալ Նահանգների գլխավոր դատավոր և դեմոկրատ, և գլխավորում էր պատերազմի ընթացքում իր գործողությունները անվավեր ճանաչելու որոշումը: Այնուամենայնիվ, Գրիերը հեռացավ դատարանից, և նախագահ Գրանտը նշանակեց երկու նոր հանրապետականների՝ Սթրոնգին և Բրեդլիին, որոնք միացան երեք գործող հանրապետականներին՝ Սուեյնին, Միլլերին և Դևիսին, որպեսզի հակադարձեն Հեփբերնին՝ 5–4, 1871թ. Նոքսն ընդդեմ Լիի և Փարքերն ընդդեմ Դևիսի գործերում։ 1884 թվականին Դատարանը, որը վերահսկվում էր հանրապետականների կողմից 8–1 հաշվով, դաշնային կառավարությանը շատ լայն իրավասություն շնորհեց՝ Ջուլիարդն ընդդեմ Գրինմենի գործով թողարկելու Իրավական Մրցույթի թերթիկը, ընդդեմ միայնակ դեմոկրատ Ֆիլդը, որ անհամաձայնություն հայտնեց։

Հեռավոր Արևմուտքի պետությունները հավատարիմ մնացին Միությանը, բայց նաև ունեին ծանր դրամական համակրանքներ: 1862-ից մինչև 1878 թվականներին տեսակների կասեցման ընթացքում արևմտյան նահանգները հնարավորության դեպքում օգտագործում էին ոսկու դոլարը որպես հաշվի միավոր և ընդունում էին կանաչ դրամները զեղչով, որտեղ կարող էին: Թղթային փողի նախընտրելի ձևերն էին ոսկու վկայագրերը և Ազգային ոսկու բանկային թղթադրամները, որոնք ստեղծվել էին հատուկ Կալիֆորնիայում ծանր փող ստանալու ցանկությունը լուծելու համար:

1870-ական և 1880-ական թվականներին Greenback կուսակցությունը գոյություն ուներ առաջնային նպատակի համար՝ քարոզելու Միացյալ Նահանգների թղթադրամների շրջանառությունը՝ որպես փողի քանակական տեսության համաձայն գնաճ ստեղծելու միջոց: Այնուամենայնիվ, երբ 1870-ական թվականները ծավալվեցին, արծաթի շուկայական գինը ոսկու նկատմամբ նվազեց, և գնաճը նոր պատճառ գտավ «Ազատ արծաթ» շարժման մեջ: Հետևաբար, 1879թ.-ին Greenbacks-ի տեսակների փոխակերպման վերսկսմանն ընդդիմանալը խլացավ:

## Տես նաև

## Նշումներ

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 

## Հետագա ընթերցանություն
* Wesley Clair Mitchell,  Chicago: University of Chicago Press, 1903.
* Irwin Unger, *The Greenback Era: A Social and Political History of American Finance, 1865–1879.* (1965)
* Henry George, "On Greenbacks, Free Silver, and Free Banking,"  *The Standard*, December 14, 1889.

## Արտաքին հղումներ
* U.S. Treasury Dept. information about United States Notes

Կատեգորիա:1862 հիմնադրումներ ԱՄՆ-ում
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի տնտեսական պատմություն
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի տնտեսություն
Կատեգորիա:Դրամական բարեփոխումներ
Կատեգորիա:Թղթադրամներ