Վոն Կար Վայ

**Վոն Կար Վայ** (, ), հոնկոնգցի կինոռեժիսոր, սցենարիստ և պրոդյուսեր։ Նրա ֆիլմերը բնութագրվում են ոչ գծային պատմություններով, մթնոլորտային երաժշտությամբ և վառ կինեմատոգրաֆիայով՝ համարձակ, հագեցած գույներով։ Հոնկոնգի կինոյի կարևոր դեմք հանդիսացող Վոնը համարվում է ժամանակակից հեղինակ և 2002 թվականին «Sight and Sound»-ի կողմից անցկացված վերջին 25 տարիների լավագույն կինոգործիչների ցանկում զբաղեցրել է երրորդ տեղը։ Նրա ֆիլմերը հաճախ հայտնվում են չինական և միջազգային լավագույնների ցանկերում։

Ծնված լինելով Շանհայում՝ Վոնը մանուկ հասակում ընտանիքի հետ գաղթել է Հոնկոնգ։ Նա սկսել է իր կարիերան որպես օճառային օպերաների սցենարիստ, նախքան ռեժիսուրային անցնելը իր դեբյուտային՝ «Մինչև արցունքները չորանան» (1988) քրեական դրամայով։ Չնայած «Մինչև արցունքները չորանան» (1990) ֆիլմը բավականին հաջողակ էր Հոնկոնգում, Վոնը հեռացավ քրեական և մարտաֆիլմերի ժամանակակից միտումից՝ ձգտելով ավելի անձնական կինոարտադրության ոճի։ «Վայրի լինելու օրեր» (1990) ֆիլմը, որը նրա առաջին փորձն էր նման ուղղությամբ, լավ արդյունքներ չի չցուցաբերել կինովարձույթում։ Այնուամենայնիվ, այն արժանացել է քննադատների գովասանքի և 1991 թվականի Հոնկոնգի կինոմրցանակաբաշխությունում արժանացել է «Լավագույն ֆիլմ» և «Լավագույն ռեժիսոր» մրցանակներին։ Նրա հաջորդ ֆիլմը՝ «Ժամանակի մոխիրը» (1994), խառը ընդունելության արժանացավ իր անորոշ սյուժեի և ուսյա ժանրի ոչ տիպիկ մեկնաբանության պատճառով։

«Ժամանակի մոխիր» ֆիլմի ժամանակատար նկարահանումներից և հետարտադրական աշխատանքներից հոգնած՝ Վոնը նկարահանել է «Չունցինի ճեպընթաց» (1994) ֆիլմը, որը նա հույս ուներ վերականգնել կինոյի հանդեպ իր սերը երկամսյա արձակուրդի ընթացքում՝ սպասելով «Ժամանակի մոխիր» ֆիլմի հետարտադրական ընթացքի ավարտին։ Ավելի թեթև մթնոլորտ արտահայտող ֆիլմը Վոնին բերել է միջազգային ճանաչման և 1995 թվականի Հոնկոնգի կինոմրցանակաբաշխության ժամանակ արժանացել է «Լավագույն ֆիլմ» և «Լավագույն ռեժիսոր» մրցանակներին: Վոնը 1995 թվականին նկարահանել է «Ընկած հրեշտակներ» քրեական թրիլերը: Չնայած սկզբում քննադատների կողմից այն մեղմ ընդունվեց, «Ընկած հրեշտակներ»-ը այդ ժամանակվանից ի վեր համարվում է Հոնկոնգի կինոյի ոսկեդարի պաշտամունքային դասական՝ հատկապես Վոնի ոճի ներկայացուցիչը: Վոնը շարունակել է ամրապնդել իր համաշխարհային հեղինակությունը 1997 թվականի «Երջանիկ միասին» դրամայով, որի համար նա արժանացել է Կաննի կինոփառատոնի «Լավագույն ռեժիսոր» մրցանակին:

2000 թվականի «Սիրո տրամադրություն» դրաման, որը մեծարվում է իր շքեղ պատկերային և նուրբ պատմողական ոճով, հստակորեն հաստատել է Վոնի կինոարվեստի բնորոշ ոճը: Նրա մյուս աշխատանքների շարքում են «2046»-ը (2004) և «The Grandmaster» (2013) ֆիլմերը, որոնք երկուսն էլ արժանացել են մրցանակների և անվանակարգերի ամբողջ աշխարհում:

## Վաղ կյանք

Ծնվել է 1958 թվականի հուլիսի 17-ին Շանհայում՝ երեք քույր-եղբայրներից կրտսերը։ Նրա հայրը նավաստի էր, իսկ մայրը՝ տնային տնտեսուհի։ Երբ Վոնը հինգ տարեկան էր, Մշակութային հեղափոխությունը սկսել է ազդել Չինաստանի վրա, և նրա ծնողները որոշել են տեղափոխվել Հոնկոնգ։ Երկու ավագ երեխաները պետք է միանային նրանց ավելի ուշ, սակայն սահմանները փակվել են, նախքան նրանք հնարավորություն կունենային միանալ Վոնի ընտանիքին, և նա տասը տարի չի տեսել իր եղբորը կամ քրոջը։ Հոնկոնգում ընտանիքը հաստատվել է Ցիմ Շա Ցույում, և նրա հայրը աշխատանք է գտել՝ որպես գիշերային ակումբի կառավարիչ։ Լինելով նոր քաղաքում միակ զավակ՝ Վոնն ասել է, որ մանկության տարիներին իրեն մեկուսացված էր զգում. նա դժվարանում էր սովորել կանտոներեն և անգլերեն, և միայն դեռահասության տարիներին էր ազատ տիրապետում այդ նոր լեզուներին։

Երիտասարդ տարիքում Վոնն իր մայրիկի հետ հաճախ կինոթատրոն էր գնում դիտում տարբեր ֆիլմեր։ Ավելի ուշ նա ասել է. «Մանկության տարիներին իմ միակ հոբբին ֆիլմեր դիտելն էր»։ 1980 թվականին նա գրաֆիկական դիզայն է սովորել Հոնկոնգի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում, սակայն հետագայում թողել է քոլեջը՝ TVB հեռուստաալիքի վերապատրաստման դասընթացին ընդունվելուց հետո, որտեղ սովորել է մեդիա արտադրության գործընթացները։

## Կարիերա
### Սկիզբ (1980–1989)
Շուտով նա սկսեց սցենարիստի կարիերան՝ սկզբում Հոնկոնգի տեղական հեռուստասերիալներում և օճառային օպերաներում, ինչպիսին է «Մի՛ նայիր հիմա» (1981), նախքան ֆիլմերի սցենարներ գրելը։ Նա աշխատել է որպես թիմի անդամ՝ ներդրում ունենալով տարբեր ժանրերում, այդ թվում՝ սիրավեպ, կատակերգություն, թրիլեր և քրեական։ Վոնըը քիչ ոգևորություն ուներ այս վաղ նախագծերի նկատմամբ, որոնք կինոգետ Գարի Բետինսոնը նկարագրել է որպես «երբեմն զվարճալի և հիմնականում միանգամյա օգտագործման», բայց շարունակել է գրել 1980-ականներին այնպիսի ֆիլմերի համար, ինչպիսիք են «Միայն զվարճանքի համար» (1983), «Ռոզա» (1986) և «Սարսափելի ուրվականներով ոստիկանական խանութը» (1987): Նրան վերագրվում է տասը սցենար 1982-1987 թվականների միջև, բայց պնդում է, որ աշխատել է ևս մոտ հիսունի վրա՝ առանց պաշտոնական հիշատակման։ Վոնը երկու տարի անցկացրել է Պատրիկ Թամի «Վերջնական հաղթանակ» (1987) մարտաֆիլմի սցենարը գրելու վրա,[11] որի համար նա առաջադրվել է Հոնկոնգի 7-րդ կինոմրցանակաբաշխությանը։

1987 թվականին Հոնկոնգի կինոարդյունաբերությունը գտնվում էր իր գագաթնակետին՝ վայելելով բարգավաճման և արտադրողականության զգալի մակարդակ։ Այս հաջողությունը պահպանելու համար անհրաժեշտ էին նոր ռեժիսորներ, և ոլորտում ունեցած իր կապերի շնորհիվ Վոնին հրավիրել են դառնալու նոր անկախ ընկերության՝ In-Gear-ի գործընկեր և հնարավորություն են տվել նկարահանել իր սեփական ֆիլմը։ Գանգստերական ֆիլմերը այդ ժամանակ մեծ ժողովրդականություն էին վայելում Ջոն Վուի բարձր հաջողության հասած «Ավելի լավ վաղվա օր» (1986) ֆիլմից հետո, և Վոնը որոշում է հետևել նրա օրինակին։ Մասնավորապես, ի տարբերություն Հոնկոնգի մյուս քրեական ֆիլմերի, նա որոշում է կենտրոնանալ երիտասարդ գանգստերների վրա։ Ֆիլմը, որը կոչվում է «Մինչև արցունքները չորանան», պատմում է մի կոնֆլիկտային երիտասարդի մասին, որը պետք է հսկի իր տաքարյուն ընկերոջը։

Քանի որ նա լավ ծանոթ էր պրոդյուսեր Ալան Տանգի հետ, Վոնին զգալի ազատություն էր տրվել «Մինչև արցունքները չորանան» ֆիլմի ստեղծման գործում։ Նրա դերասանական կազմում էին այնպիսի մարդիկ, ում նա համարում էր «Հոնկոնգի կրակոտ երիտասարդ կուռքերից» մի քանիսը՝ երգիչ Էնդի Լաուն, Մեգի Չունը և Ջեքի Չունը։ «Մինչև արցունքները չորանան» ֆիլմը թողարկվել է 1988 թվականի հունիսին և ժողովրդականություն է վայելել հանդիսատեսի շրջանում։ Մի քանի լրագրողներ Վոնին անվանել են «Հոնկոնգի նոր ալիքի» անդամ։ Չնայած այն ավանդական քրեական ֆիլմ էր, քննադատ Դեյվիդ Բորդվելն ասել է, որ Վոնը «առանձնացել է իր հասակակիցներից՝ հրաժարվելով կատակերգությունների և մարտաֆիլմերի կինետիկայից՝ նախապատվությունը տալով ավելի սահուն մթնոլորտի»։ «Մինչև արցունքները չորանան» ֆիլմը իր սկզբնական թողարկման ժամանակ որևէ ուշադրության չի արժանացել արևմտյան քննադատների կողմից, սակայն այն ընտրվել է ցուցադրվելու 1989 թվականի Կաննի կինոփառատոնի Ռեժիսորների երկշաբաթյա միջոցառման ժամանակ։

### Զարգացող ոճ (1990–1994)

Իր հաջորդ ֆիլմի համար Վոնը որոշեց հեռանալ Հոնկոնգի ֆիլմերի քրեական միտումներից, որի նկատմամբ նա արդեն անտարբեր էր։ Նա ձգտում էր ստեղծել ինչ-որ յուրահատուկ բան, և «Մինչև արցունքները չորանան» ֆիլմի ֆինանսական հաջողությունը հնարավոր դարձրեց դա։ Նախորդ ֆիլմից ավելի անձնական նախագիծ մշակելով՝ Վոնը որպես վայր ընտրեց 1960-ական թվականները՝ հիշեցնելով մի դարաշրջան, որը նա լավ էր հիշում և որի նկատմամբ «հատուկ զգացողություն» ուներ։ «Վայրի լինելու օրերը» կենտրոնանում է Յուդի անունով հիասթափված երիտասարդի և նրա շրջապատի մարդկանց վրա։ Չկա որևէ պարզ սյուժե կամ ակնհայտ ժանր, բայց Սթիվեն Թեոն այն համարում է «սիրո կարոտի» մասին ֆիլմ։ Էնդի Լաուն, Մեգգի Չունը և Ջեքի Չունը կրկին միացան Վոնին նրա երկրորդ ֆիլմի համար, մինչդեռ Լեսլի Չունը ընտրվել է որպես գլխավոր դերակատար։ Ֆիլմի բեմադրող օպերատոր է ընտրվել Քրիստոֆեր Դոյլն է, որը դարձել է Վոնի ամենակարևոր համագործակիցներից մեկը՝ նկարահանելով նրա հաջորդ վեց ֆիլմերը։

Ֆիլմի աստղային դերակատարների շնորհիվ «Վայրի լինելու օրերը», ենթադրաբար, պետք է դառնար լայն տարածում ունեցող ֆիլմ։ Դրա փոխարեն այն ներկայացնում էր կերպարային ստեղծագործություն, որն ավելի շատ կենտրոնացած էր տրամադրության և մթնոլորտի, քան պատմության վրա։ 1990 թվականի դեկտեմբերին թողարկված ֆիլմը քիչ եկամուտ է ունեցել կինովարձույթում, իսկ ֆիլմի մասին քննադատների կարծիքները շատ տարբեր էին։ Այնուամենայնիվ, այն արժանացել է Հոնկոնգի կինոմրցանակաբաշխության հինգ մրցանակի և որոշակի միջազգային ուշադրության է արժանացել։ Իր փորձարարական պատմողականությամբ, արտահայտիչ օպերատորական աշխատանքով և կորցրած ժամանակի ու սիրո թեմաներով «Վայրի լինելու օրերը» ֆիլմը կինոքննադատ Պիտեր Բրունետի կողմից նկարագրվել է որպես առաջին տիպիկ «Վոն Կար-վայի ֆիլմ»։ Այդ ժամանակվանից ի վեր այն ձեռք է բերել Հոնկոնգի լավագույն ֆիլմերից մեկի համբավը։ Սկզբնական անհաջողությունը հուսահատեցնող է եղել ռեժիսորի համար, և նա չի կարողացել ֆինանսավորում ստանալ իր հաջորդ նախագծի՝ «Վայրի լինելու օրերը» ֆիլմի նախատեսված շարունակության համար։

Իր աշխատանքի համար աջակցություն ստանալու դժվարություններ ունենալով՝ Վոնը 1992 թվականին Ջեֆ Լաուի հետ ստեղծել է իր սեփական պրոդյուսերական ընկերությունը՝ Jet Tone Films-ը։ Հետագա աջակցության համար Վոնը ընդունել է ստուդիայի առաջարկը՝ նկարահանելու ուսյա (հին մարտարվեստ) ֆիլմ՝ հիմնված Ջին Յոնի «Կոնդորի հերոսների լեգենդը» հայտնի վեպի վրա։ Վոնը ոգևորված էր այդ գաղափարով՝ պնդելով, որ վաղուց էր ցանկանում պատմական դրամա նկարահանել։ Ի վերջո, նա գրքից քիչ բան է վերցրել, բացի երեք կերպարներից, և 1992 թվականին սկսել է փորձարկել մի քանի տարբեր պատմողական կառուցվածքներ՝ հյուսելու այն, ինչը նա անվանել է «շատ բարդ գոբելեն»։ Նկարահանումները սկսվել են մեկ այլ աստղային դերասանական կազմով. Լեսլին, Մեգգին և Ջեքի Չունը վերադարձան՝ Բրիջիթ Լինի, Կարինա Լաուի, Չարլի Յանի և Տոնի Լյուն Չու Վայի հետ միասին, որոնցից վերջինս դարձավ Վոնի հիմնական համագործակիցներից մեկը

Սոն դինաստիայի ժամանակաշրջանում տեղի ունեցող «Ժամանակի մոխիր» ֆիլմիը պատմում է անապատից աքսորված մարդասպանի մասին, որին կանչում են մի քանի տարբեր կերպարներ՝ բուժելով կոտրված սիրտը։ Դա դժվար արտադրություն էր, և նախագիծը չի ավարտվել երկու տարի՝ 47 միլիոն հոնկոնգյան դոլար արժեքով: 1994 թվականի սեպտեմբերին թողարկվելուց հետո, հանդիսատեսը շփոթված էր ֆիլմի անորոշ սյուժեով և ուսյայի ոչ տիպիկ մեկնաբանությամբ: Կինոգետ Մարթա Պ. Նոչիմսոնը այն անվանել է «երբևէ նկարահանված ամենաանսովոր մարտարվեստի ֆիլմը», քանի որ արագընթաց մարտական տեսարանները փոխարինվում են կերպարների մտորումներով, իսկ պատմությունը դառնում է երկրորդական՝ գույնի, լանդշաֆտի և պատկերների օգտագործման համեմատ: Այսպիսով, «Ժամանակի մոխիր» ֆիլմը առևտրային ձախողում էր, բայց քննադատները ընդհանուր առմամբ գնահատել են Վոնի «հրաժարվելը ուսյա ժանրին հավատարիմ մնալուն»: Ֆիլմը արժանացել է մի շարք տեղական մրցանակների և մասնակցել է Վենետիկի կինոփառատոնին, որտեղ Դոյլը հաղթել է «Լավագույն օպերատորական աշխատանք» անվանակարգում։ 2008 թվականին Վոնը վերամշակել է ֆիլմը և վերաթողարկվել է որպես «Ժամանակի մոխիր։ Ռեդուքս»։

### Առաջընթաց (1994–1995)

«Ժամանակի մոխիր» ֆիլմի երկարատև արտադրության ընթացքում Վոնը երկամսյա ընդմիջում է ունեցել, քանի որ սպասում էր որոշ տեսարանների վերաձայնագրմանը: Նա գտնվում էր բացասական վիճակում՝ զգալով իր հովանավորների ուժեղ ճնշումները և անհանգստանալով ևս մեկ ձախողման համար, ուստի որոշում է սկսել նոր նախագիծ. «Ես մտածեցի, որ պետք է ինչ-որ բան անեմ, որպեսզի ինձ հարմարավետ զգամ ֆիլմեր նկարահանելու հարցում: Այսպիսով, ես նկարահանեցի «Չունցինի ճեպընթաց» ֆիլմը, որը նկարահանեցի ինչպես ուսանողական ֆիլմ»: Վեց շաբաթվա ընթացքում մտածված և նկարահանված «Չունցինի ճեպընթաց» ֆիլմը թողարկվել է «Ժամանակի մոխիր»-ի թողարկումից երկու ամիս առաջ:

«Չունցինի ճեպընթաց»-ը բաժանված է երկու առանձին մասերի՝ երկուսն էլ տեղի են ունենում ժամանակակից Հոնկոնգում և կենտրոնանում են միայնակ ոստիկանների (Տակեշի Կանեշիրո և Տոնի Լյուն Չու Վայ) վրա, որոնք սիրահարվում են(Բրիջիթ Լին և Ֆեյ Վոնգ): Վոնը ցանկանում էր փորձարկել «մեկ ֆիլմում երկու խաչաձև պատմություններ» և աշխատում էր ինքնաբուխ՝ գիշերը նկարահանելով այն, ինչ գրել էր օրվա ընթացքում: Պիտեր Բրունետը նշում է, որ «Չունցինի»-ը զգալիորեն ավելի զվարճալի և թեթև է, քան ռեժիսորի նախորդ աշխատանքները, բայց անդրադառնում է նույն թեմաներին: 1995 թվականի Հոնկոնգի կինոմրցանակաբաշխությունում այն արժանացել է «Լավագույն ֆիլմ», իսկ Վոնը՝ «Լավագույն ռեժիսոր» մրցանակների: Miramax-ը իրավունք է ձեռք է բերել ֆիլմը ամերիկյան տարածման համար, ինչը, ըստ Բրունետի, «Վոնին միջազգային ուշադրության է արժանացրել»: Սթիվեն Շնայդերը այն ներառել է է իր «1001 ֆիլմ, որը պետք է տեսնել մահանալուց առաջ» գրքում՝ ամփոփելով. «Մինչդեռ Վոնի մյուս ֆիլմերը կարող են ավելի հուզական արձագանք ունենալ, «Չունցինի ճեպընթաց» հիմնված է բացարձակ անմեղության, աշխույժության և կինեմատոգրաֆիկ ազատության վրա՝ ոճի ապշեցուցիչ հաղթանակը էության նկատմամբ»:

Վոնը շարունակում է անդադար աշխատել՝ «Չունցինի ճեպընթաց»-ից իր գաղափարները ընդլայնելով ժամանակակից Հոնկոնգի օտարացած երիտասարդների մասին մեկ այլ ֆիլմի մեջ։ «Չունցինի ճեպընթաց»-ը սկզբում մշակվել էր որպես երեք պատմություն. դրանցից մեկը հետագայում ներառվել է նրա ավելի ուշ՝ «Ընկած հրեշտակներ» ֆիլմում, բայց նոր կերպարներով։ Վոնը երկու ֆիլմերն էլ մշակել է որպես Հոնկոնգը լրացնող ուսումնասիրություններ. «Ինձ համար «Չունցինի ճեպընթաց»-ը և «Ընկած հրեշտակներ»-ը մեկ ֆիլմ են, որը պետք է լինի երեք ժամ տևողությամբ»

«Ընկած հրեշտակներ»-ը համարվում է քրեական թրիլեր և պարունակում է ծայրահեղ բռնության տեսարաններ, սակայն այն ժանրին բնորոշ չէ՝ Վոնի փորձարարական ոճի շնորհիվ։ Ազատ սյուժեն կրկին ներառում է երկու տարբեր, նուրբ կերպով համընկնող պատմություններ և գերակշռում է խելահեղ տեսողական էֆեկտներով։ Ֆիլմը հիմնականում տեղի է ունենում գիշերը և ուսումնասիրում է Հոնկոնգի մութ կողմը, որը Վոնը միտումնավոր նախատեսել էր՝ հավասարակշռելու Չունցինի քաղցրությունը. «Արդարացի է ցույց տալ մետաղադրամի երկու կողմերը»։ Տակեշի Կանեշիրոն և Չարլի Յանը այս ֆիլմում ևս աշխատել են ռեժիսորի հետ, բայց Վոնի ֆիլմերում նոր էին Լեոն Լայը, Միշել Ռեյսը և Կարեն Մոկը։ 1995 թվականի սեպտեմբերին թողարկվելուց հետո որոշ քննադատներ կարծում էին, որ ֆիլմը չափազանց նման է «Չունցինի ճեպընթաց»-ին, և ոմանք բողոքում էին, որ Վոնը դարձել է «ինքնասիրահարված»։ Այնուամենայնիվ, ժամանակի ընթացքում քննադատները զգալիորեն վերագնահատեցին ֆիլմը, և այն շատ երկրպագուներ ունեցավ՝ դառնալով Վոնի ամենահայտնի և պաշտամունքային ֆիլմերից մեկը։ «Ընկած հրեշտակներ» հաճախ համարվել է ռեժիսորի ամենաոճային ֆիլմերից մեկը, և այն նաև գովասանքի է արժանացել իր ոչ ավանդական սյուժեի համար: Կինոյի պատմաբաններ Չժան Ինցզինը և Սյաո Չժիվեյը մեկնաբանել են. «Չնայած նախորդների նման շրջադարձային չէ, ֆիլմը դեռևս բավականին տարբեր և նորարարական է՝ (Վոնի) ներկայությունը միջազգային ասպարեզում հաստատելու համար»:

### Լայնածավալ ճանաչում (1996–2000)
Մինչ նրա հեղինակությունը կայուն աճ էր գրանցում 1990-ականների սկզբին, Վոնի միջազգային հեղինակությունը «խորապես ամրապնդվեց» 1997 թվականի «Երջանիկ միասին» (1997) ռոմանտիկ դրամայի շնորհիվ: Դրա զարգացման վրա ազդել է Հոնկոնգի հանձնումը Մեծ Բրիտանիայից Չինաստանին, որը տեղի է ունեցել այդ տարի։ Վոնը լայնորեն սպասում էր, որ կանդրադառնա այդ իրադարձությանը իր հաջորդ ֆիլմում. փոխարենը, նա խուսափեց ճնշումից՝ նկարահանումները Արգենտինայում իրականացնելով։ Այնուամենայնիվ, հանձնման հետ կապված խնդիրները մնում էին կարևոր. իմանալով, որ Հոնկոնգում համասեռամոլները 1997 թվականից հետո անորոշության մեջ են, Վոնը որոշեց կենտրոնանալ երկու տղամարդկանց միջև հարաբերությունների վրա։ Նա ձգտում էր ներկայացնել հարաբերությունները որպես սովորական և համընդհանուր, ինչպես, նրա կարծիքով, Հոնկոնգի նախորդ ԼԳԲՏ ֆիլմերը չէին արել։

«Երջանիկ միասին» ֆիլմը պատմում է մի զույգի (Տոնի Լյուն Չու Վայ և Լեսլի Չուն) մասին, ովքեր մեկնում են Բուենոս Այրես՝ փորձելով փրկել իրենց հարաբերությունները: Ֆիլմի կառուցվածքն ու ոճը տարբերվում են Վոնի նախորդ ֆիլմերից, քանի որ նա զգում էր, որ դարձել է կանխատեսելի։ Դժվար արտադրական շրջանից հետո, երբ վեցշաբաթյա նկարահանումները ձգձգվեցին մինչև չորս ամիս, ֆիլմը թողարկվեց 1997 թվականի մայիսին՝ արժանանալով քննադատների գովասանքին։ Այն առաջադրվել էր Կաննի կինոփառատոնի «Ոսկե արմավենու ճյուղի» համար, որտեղ Վոնը դարձավ հենկենգցի առաջին՝ «Լավագույն ռեժիսոր» մրցանակի դափնեկիրը։

Իր 2005 թվականի մենագրության մեջ Բրունետը գրել է, որ «Երջանիկ միասին» ֆիլմը նշանավորել է «[Վոնի] գեղարվեստական զարգացման նոր փուլ», և իր հաջորդ՝ «Սիրո տրամադրություն» (2000) ֆիլմի հետ միասին, ներկայացնում է Վոնին որպես «կինեմատոգրաֆիկ արվեստի գագաթնակետ»։ Վոնը մի քանի տարբեր վերնագրեր և նախագծեր էր նախատեսել, նախքան դրանք վերջնական արդյունքի վերածվելը. 1960-ականներին Հոնկոնգում տեղի ունեցող ռոմանտիկ մելոդրամա, որը դիտվում է որպես «Վայրի լինելու օրեր» ֆիլմի ոչ պաշտոնական շարունակությունը։ Վոնը վերադարձել է այն դարաշրջանին, որը հիացրել է իրեն, և արտացոլել է իր սեփական ծագումը՝ կենտրոնանալով Շանհայի արտագաղթյալների վրա։

Մեգի Չոնը և Տոնի Լյուն Չու Վայը խաղում են գլխավոր հերոսների դերերը, որոնք 1962 թվականի նույն օրը տեղափոխվում են բնակարանային շենք և պարզում, որ իրենց ամուսինները սիրավեպ ունեն։ Հաջորդ չորս տարիների ընթացքում նրանք ուժեղ գրավչություն են զարգացնում։ Թեոն գրում է, որ ֆիլմը «տիպիկ չինական զսպվածության և ճնշված ցանկության» ուսումնասիրություն է, մինչդեռ Շնայդերը գրում է, որ «տարօրինակ հարաբերությունները» բեմադրված են «վալսի նրբագեղությամբ և ռիթմով» և պատկերված են «երազային մշուշի մեջ՝ գաղտնի տեսախցիկի կողմից»։

Նկարահանումները տևել են 15 ամիս, և, ըստ որոշ տեղեկությունների, Չոնըն ու Լյունը հասել են իրենց գագաթնակետին։ Վոնը նկարահանել է ավելի քան 30 անգամ ավելի շատ կադրեր, քան ի վերջո օգտագործել էր, և ֆիլմի մոնտաժն ավարտել է Կաննի կինոփառատոնի պրեմիերայից մեկ օր առաջ։ Փառատոնում «Սիրո տրամադրություն» ֆիլմը ստացել է տեխնիկական գլխավոր մրցանակը, իսկ Լյունը՝ լավագույն դերասան մրցանակը։ Կինոքննադատների ազգային ընկերության կողմից այն ճանաչվել է լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ։։ Վոնը թողարկումից հետո ասել է. ««Սիրո տրամադրություն» ֆիլմը մինչ այժմ իմ ամենադժվար ֆիլմն է և ամենակարևորներից մեկը։ Ես շատ հպարտ եմ դրանով»։ Այն ընդգրկվել է բոլոր ժամանակների լավագույն ֆիլմերի տարբեր ցանկերում։

### Միջազգային աշխատանք (2001–2007)
Մինչ «Սիրո տրամադրություն» ֆիլմի ավարտը տևեց երկու տարի, դրա շարունակությունը՝ «2046»-ը, տևեց չորս տարի։ 2046»-ը ռեժիսորը «Սիրո տրամադրություն» ֆիլմից ավելի շուտ էր մտածել և Վոնն ընտրել է վերնագիրը՝ որպես հղում Չինաստանի «Մեկ երկիր, երկու համակարգ»՝ Հոնկոնգին տրված խոստման վերջին տարվան։ Չնայած նրա ծրագրերը փոխվեցին, և մշակվեց նոր ֆիլմ, նա միաժամանակ նկարահանում էր «2046»-ը, որի առաջին կադրերը թվագրվում են 1999 թվականի դեկտեմբերին։ Վոնը «Սիրո տրամադրություն» ֆիլմն ավարտելուց հետո անմիջապես շարունակեց աշխատանքը նախագծի վրա՝ ըստ որոշ տեղեկությունների, տարվելով դրանով։

«2046»-ը շարունակում է Չոու Մո Վանի՝ «Սիրո տրամադրություն» ֆիլմից Տոնի Լյուն Չու Վայի կերպարի պատմությունը, չնայած նրան համարում են շատ ավելի սառը և բավականին տարբեր։ Վոնը հասկացավ, որ չի ցանկանում թողնել կերպարը և սկսեց այնտեղից, որտեղից դադարեցրել էր 1966 թվականին. այնուամենայնիվ, նա ասել է. «Սա մեկ այլ պատմություն է այն մասին, թե ինչպես է մարդը բախվում իր ապագային որոշակի անցյալի պատճառով»։ Նրա ծրագրերը անորոշ էին, և, ըստ Տոնիի, նա այս ստեղծմամբ սահմանեց «նոր ռեկորդ իր սեփական ազատ մտածողությանը՝ ժամանակատար և իմպրովիզացիոն կինոարտադրության մեթոդում»։ Տեսարանները նկարահանվել են Պեկինում, Շանհայում, Հոնկոնգում, Մակաոյում և Բանգկոկում։ Չժան Ցզիին և Կոն Լին խաղում են Մո Վանին սպառող կանանց դերերը, քանի որ նա պլանավորում է գրել «2046» գիտաֆանտաստիկ վեպ։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2004 թվականի Կաննի կինոփառատոնում, սակայն Վոնը ֆիլմը հանձնել է 24 ժամ ուշացումով և դեռևս դժգոհ է եղել. նա շարունակել է մոնտաժը մինչև ֆիլմի հոկտեմբերյան թողարկումը։ Այդ ժամանակ դա Վոնի ամենաթանկ և ամենաերկարատև նախագիծն էր։ «2046»-ը առևտրային ձախողում էր Հոնկոնգում, սակայն արևմտյան քննադատների մեծ մասը դրական արձագանքներ է տվել ֆիլմին։ «The Boston Globe»-ի Թայ Բարը այն անվանել է «հանելուկային, հիացմունքով լի գեղեցիկ խորհրդածություն՝ սիրավեպի և հիշողության մասին», մինչդեռ «Los Angeles Magazine» ամսագրի Սթիվ Էրիկսոնը այն անվանել է Վոնի գլուխգործոցը։

Հաջորդ լիամետրաժ ֆիլմը սկսելուց առաջ Վոնն աշխատել է «Էրոս» (2004) անթոլոգիայի վրա, որը դարձել է երեք կարճամետրաժ ֆիլմերից մեկը (մյուս երկուսի ռեժիսորներն են Միքելանջելո Անտոնիոնին և Սթիվեն Սոդերբերգը), որոնք կենտրոնացած են կրքի թեմայի վրա: Վոնի «Ձեռքը» հատվածում գլխավոր դերերում են Կոն Լին՝ որպես 1960-ականների զանգով աղջիկ, իսկ Չան Չենը՝ որպես նրա պոտենցիալ հաճախորդ: Չնայած «Էրոսը» լավ ընդունելության չարժանացավ, Վոնի հատվածը հաճախ անվանում է ամենահաջողվածը։

«2046» ֆիլմի դժվարին նկարահանումներից հետո Վոնը ցանկանում էր, որ իր հաջորդ լիամետրաժ ֆիլմը լինի պարզ, աշխուժացնող փորձառություն։ Նա որոշում է անգլալեզու ֆիլմ նկարահանել Ամերիկայում, ավելի ուշ արդարացնելով դա՝ բացատրելով. «Սա նոր լանդշաֆտ է։ Սա նոր պատմություն է, ուստի այն թարմացնող է»։ Երգչուհի Նորա Ջոնսի ռադիոհարցազրույցը լսելուց հետո նա անմիջապես որոշում կապ հաստատել նրա հետ, վերջինս համաձայնվում է ֆիլմում գլխավոր դերը կատարել։ Վոնի Ամերիկայի մասին պատկերացումները հիմնված էին միայն կարճատև այցելությունների և ֆիլմերում տեսածի վրա, բայց նա ձգտում էր ճշգրիտ պատկերել երկիրը։ Այսպիսով, նա ֆիլմի սցենար է գրում (Վոնը հազվադեպ է նախապես սցենար գրում) գրող Լոուրենս Բլոկի հետ։ «Իմ հապալասե գիշերներ» վերնագրով ֆիլմը կենտրոնանում է մի երիտասարդ նյույորքցու վրա, որը մեկնում է ճանապարհորդության, երբ իմանում է, որ իր զուգընկերը դավաճանել է իրեն։ Դերերում են նաև Ջուդ Լոուն, Նատալի Փորտմանը, Ռեյչել Ուայզը և Դեյվիդ Ստրատհեյրնը։

«Իմ հապալասե գիշերները» ֆիլմի նկարահանումները տևել են յոթ շաբաթ՝ 2006 թվականին, Մանհեթենում, Մեմֆիսում, Լաս Վեգասում և Էլիում (Նևադա)։ Վոնը այն նկարահանել է նույն ոճով, ինչպես որ Հոնկոնգում կաներ և թեմաներն ու տեսողական ոճը՝ չնայած Դոյլի փոխարինմանը օպերատոր Դարիուս Կոնջիով, մնացել են նույնը։ 2007 թվականի մայիսին պրեմիերայով ցուցադրված «Իմ հապալասե գիշերները» Վոնի չորրորդ անընդմեջ ֆիլմն էր, որը պայքարում էր Կաննի կինոփառատոնի «Ոսկե արմավենու ճյուղի» համար։ Չնայած նա այն համարում է «հատուկ փորձառություն», ֆիլմը դրական քննադատական արձագանքներ չի ստացել և բազմաթիվ բողոքների պատճառով դարձել է Վոնի առաջին քննադատական ձախողումը։

### 2008–ներկա
Վոնի հաջորդ ֆիլմը թողարկվել է միայն հինգ տարի անց, քանի որ նա տարված էր «Մեծ վարպետը» (2013) մարտարվեստի ուսուցիչ Իպ Մանի կենսագրական ֆիլմի մեկ այլ երկար և դժվարին արտադրությունով։ Միտքը նրա մոտ ծագել է 1999 թվականին, բայց նա չի աշխատել ֆիլմի վրա մինչև «Իմ հապալասե գիշերներ» ֆիլմի ավարտը։ Իպը Հոնկոնգում լեգենդար դեմք է, որը հայտնի է դերասան Բրյուս Լիին վինգ չուն մարտարվեստով մարզելով, սակայն Վոնը կենտրոնանում է Իպի կյանքի ավելի վաղ շրջանի (1936–1956) վրա, որը ներառում էր Երկրորդ չինա-ճապոնական պատերազմի և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի խառնաշփոթը։ Նա ցանկանում էր նկարահանել «առևտրային և գունագեղ ֆիլմ»։ Բավականաչափ հետազոտություններից և նախապատրաստություններից հետո նկարահանումները սկսվում են 2009 թվականին։  Տոնի Լյուն Չու Վայը վերամիավորվում է Վոնի հետ՝ նրանց յոթերորդ համատեղ ֆիլմի համար։ Ֆիլմի համար Տոնին 18 ամիս վինգ չուն մարտարվեստով է մարզելով։ «Տանջալից» արտադրությունը տևել է․ ընդհատումներով․ երեք տարի, երկու անգամ ընդհատվել է Տոնիի ձեռքի կոտրվածքի պատճառով, և մինչ օրս Վոնի ամենաթանկ արտադրությունն է։

«Մեծ վարպետը» Բետինսոնը նկարագրում է որպես ժողովրդական և արտ հաուս ավանդույթների խառնուրդ՝ ձևաչափով, տեսողական էֆեկտներով և թեմաներով, որոնք համապատասխանում են Վոնի նախորդ աշխատանքներին։ Գոյություն ունեն ֆիլմի երեք տարբեր տարբերակներ, քանի որ Վոնը կրճատել է այն 2013 թվականի Բեռլինի կինոփառատոնի ներքին թողարկման համար, ինչպես նաև կրկին Weinstein Company-ի կողմից ԱՄՆ-ում ցուցադրվելու համար։ «Slant» ամսագրում նկարագրված որպես Վոնի ամենահասանելի ֆիլմը իր դեբյուտից ի վեր, «Մեծ վարպետը» արժանացել է տասներկու Հոնկոնգի կինոմրցանակի, այդ թվում՝ «Լավագույն ֆիլմ» և «Լավագույն ռեժիսոր» անվանակարգերում և ստացել է «Օսկար» մրցանակի երկու անվանակարգ (օպերատորական աշխատանք և բեմադրական դիզայն)։ Քննադատները հավանություն են տվել ֆիլմին և համաշխարհային վարձույթում 64 միլիոն ԱՄՆ դոլար եկամուտով այն Վոնի մինչ օրս ամենաեկամտաբեր ֆիլմն է։

2014 թվականին, երբ The Independent-ը Վոնին հարցրել է նրա կարիերայի մասին, նա ասել է. «Անկեղծ ասած՝ ես զգում եմ, որ միայն կեսն եմ անցել»։ 2016 թվականին հայտարարվել է, որ նա Ռիդլի Սքոթին կփոխարինի Մաուրիցիո Գուչիի սպանության մասին նկարահանվող ֆիլմի ղեկավարությունը, սակայն 2017 թվականի հոկտեմբերին հայտարարել է, որ այլևս ներգրավված չէ նախագծում։ 2017 թվականի սեպտեմբերին Amazon Video-ն պատվիրել է «Տոնգ պատերազմներ» հեռուստասերիալը, որը պետք է նկարահանվեր Վոնի կողմից և կենտրոնանում էր 19-րդ դարի Սան Ֆրանցիսկոյի ավազակախմբերի պատերազմների վրա, սակայն ավելի ուշ Amazon-ը դադարեցրել է սերիալի աշխատանքները։

2019 թվականին Վոնը հայտարարել է իր ամբողջ ֆիլմագրության 4K ձևաչափով վերականգնման մասին, որը թողարկվել է 2021 թվականին՝ «Սիրո տրամադրություն» ֆիլմի 20-ամյակի առթիվ։ Վերականգնումն իրականացվել է Բոլոնիայի կինոթատրոնի «L'Immagine Ritrovata» ֆիլմերի վերականգնման լաբորատորիայի կողմից։ Criterion Collection-ը Վոնի վերականգնված ֆիլմագրությունը թողարկել է որպես հավաքածու Միացյալ Նահանգներում 2021 թվականի մարտին։ 2023 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Վոնի առաջին հեռուստասերիալը՝ «Շանհայի ծաղկումը», որը հիմնված է Ջին Յուչենի համանուն գրքի վրա, ցուցադրվել է CCTV-8 և Tencent Video հեռուստաալիքներով։ Սերիալը պատմում է գործարար Ա Բաոյի (Հու Գե) մասին, որը անցնում է Շանհայում տեղի ունեցող փոփոխությունների միջով։

## Անձնական կյանք
1981 թվականին Վոնը բարում ծանոթացել է TVB ծրագրի պրոդյուսեր Էսթեր Չենի հետ։ Նրա առաջարկով նա դիմել է TVB-ի ռեժիսորական վերապատրաստման ծրագրին։ Վոնի առաջին ֆիլմի սցենարը՝ «Մի անգամ ծիածանի վրա», գնել է ռեժիսոր Ագնես Նգը՝ Չենի միջոցով։ Չենը նաև վաճառել է Վոնի հետագա սցենարները՝ «Վերջնական հաղթանակը» և «Հետաքրքիր ոստիկանական խանութը»։ 1985 թվականին Վոնը ամուսնացել է Չենի հետ Հոնկոնգում, որից հետո նա դարձել է նրա պրոդյուսերը և պրոդյուսերական գործընկերը։ 1997 թվականին Չենը Հոնկոնգում ունեցել է նրանց որդուն։ 2017 թվականի հոկտեմբերին, Ֆրանսիայի Լիոն քաղաքում գտնվող Լյումիեր փառատոնում Լյումիեր մրցանակը ստանալիս, Վոնը կնոջը անվանեց իր մուսան՝ ասելով. «Իմ ֆիլմերում ստեղծած բոլոր մեծագույն կանացի կերպարները նրանով են ոգեշնչված։ Ահա թե ինչու իմ բոլոր ֆիլմերում նրա անունը միշտ առաջինը հայտնվում էկրանին»

2009 թվականին Վոնը ստորագրել է մի միջնորդագիր՝ ի պաշտպանություն ռեժիսոր Ռոման Պոլանսկիի, որը ձերբակալվել էր 1977 թվականին կինոփառատոն մեկնելու ժամանակ՝ սեռական բռնության մեղադրանքների հետ կապված, և որը, ըստ միջնորդագրի, կխաթարեր կինոփառատոների ավանդույթը՝ որպես ստեղծագործությունների «ազատ և անվտանգ» ցուցադրման վայր, և կարող էր բացել դուռը «այն գործողությունների համար, որոնց հետևանքները ոչ ոք չի կարող իմանալ»։

## Ֆիլմարտադրություն
### Ազդեցություններ
 
Վոնը զգուշանում է իր սիրելի ռեժիսորների մասին կիսվելուց,բայց ասել է, որ մանկության տարիներին դիտել է մի շարք ֆիլմեր՝ սկսած Հոնկոնգի ժանրային ֆիլմերից մինչև եվրոպական գեղարվեստական ֆիլմեր: Դրանք երբեք այդպես չեն անվանվել, ուստի նա դրանց հավասարապես է մոտեցել և լայնորեն ազդվել է։ Հոնկոնգյան ֆիլմերի էներգիան, ըստ Բրունետի, «հսկայական» ազդեցություն է ունեցել։ Արվեստի պրոֆեսոր Ջորջիո Բյանկորոսոն գրում է, որ Վոնի վրա միջազգային ազդեցություն են թողել Մարտին Սկորսեզեն, Միքելանջելո Անտոնիոնին, Ալֆրեդ Հիչքոքը և Բեռնարդո Բերտոլուչին։ Նրա սիրելի ժամանակակից կինոգործիչներից են Սկորսեզեն, Քրիստոֆեր Նոլանը և Քվենտին Տարանտինոն։ Նրան հաճախ համեմատում են Ֆրանսիական նոր ալիքի ռեժիսոր Ժան Լյուկ Գոդարի հետ։ Վոնի ամենաուղղակի ազդեցությունը նրա գործընկեր Պատրիկ Թամն է, ով կարևոր խորհրդատու էր և, հավանաբար, ոգեշնչել է նրան գույների օգտագործման հարցում։

Վոնը նաև մեծապես ազդվել է գրականությունից։ Նա առանձնահատուկ հակում ունի լատինաամերիկացի գրողների նկատմամբ, և նրա ֆիլմերի հատվածային բնույթը հիմնականում ծագել է Մանուել Պուիգի, Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի և Խուլիո Կորտասարի վեպերի «սքրեփբուքյան կառուցվածքներից», որոնք նա փորձել է ընդօրինակել։ Հարուկի Մուրակամին, մասնավորապես նրա «Նորվեգական անտառ» վեպը, նույնպես ոգեշնչման աղբյուր է հանդիսացել, ինչպես նաև Լյու Իչանի գրվածքները։ MTV հեռուստաալիքը հետագայում ազդեցություն է ունեցել Վոնի վրա։ Նա 1998 թվականի հարցազրույցում ասել է. «Ութսունականների վերջին, երբ MTV-ն առաջին անգամ ցուցադրվեց Հոնկոնգում, մենք բոլորս իսկապես տպավորված էինք էներգիայով և մասնատված կառուցվածքով։ Թվում էր, թե մենք պետք է գնանք այս ուղղությամբ»։

### Մեթոդ և համագործակիցներ
Վոնն ունի անսովոր մոտեցում կինոարտադրությանը՝ սկսելով արտադրությունը առանց սցենարի և հիմնականում իմպրովիզներ է անում, այլ ոչ թե նախապես պատրաստված գաղափարների վրա է աշխատում։ Նա ասել է, որ չի սիրում գրել և պատրաստի սցենարի հիման վրա նկարահանումները համարում է «ձանձրալի»։ Ըստ Սթոքսի և Հուվերի, նա գրում է նկարահանումների ընթացքում՝ «ոգեշնչվելով երաժշտությունից, միջավայրից, աշխատանքային պայմաններից և դերասաններից»։ Նախապես դերասանական կազմին տրվում է սյուժետային նվազագույն ուրվագիծ և ակնկալվում է, որ նրանք զարգացնեն իրենց կերպարները նկարահանումների ընթացքում։ Բնականությունն ու ինքնաբուխությունը ֆիքսելու համար Վոնը թույլ չի տալիս փորձեր կատարել, սակայն խրախուսվում է իմպրովիզացիան և համագործակցությունը։ Նա չի օգտագործում պատկերատախտակներ և չի պլանավորում տեսախցիկի տեղադրումը՝ նախընտրելով փորձարկել ընթացքում։ Հետևաբար, նրա նկարահանումների հարաբերակցությունը շատ բարձր է, երբեմն 40 կադր մեկ տեսարանում, և արտադրությունը սովորաբար ընթանում է ժամանակացույցից և բյուջեից զգալիորեն գերազանցելով։ Տոնի Լյունն այս մոտեցումն անվանել է «դերասանների վրա ծանրաբեռնող», սակայն Սթոքսը և Հուվերը ենթադրում են, որ Վոնի համագործակիցները դիմանում են դրան, քանի որ «արդյունքը միշտ անսպասելի են, ոգեշնչող և հետաքրքիր»։

Վոնը խոստովանում է, որ վերահսկում է ֆիլմարտադրության ողջ գործընթացը, այնուամենայնիվ նա ունի մի շարք երկարատև գործընկերներ և սերտ համագործակիցներ: 2013 թվականին նա ասել է. «Միշտ լավ է աշխատել շատ կանոնավոր մարդկանց խմբի հետ, քանի որ մենք գիտենք, թե որքան բարձր կարող ենք թռչել և որոնք են պարամետրերը, և դա դառնում է շատ հաճելի»։ Նրա գեղագիտության զարգացման և իրականացման գործում մեծ դեր են խաղացել բեմադրող նկարիչ Ուիլյամ Չանը և օպերատոր Քրիստոֆեր Դոյլը։ Չանը աշխատել է Վոնի բոլոր ֆիլմերի վրա և վստահելի անձնավորություն է, ով պատասխանատու է դեկորացիայի և զգեստների համար։ Դոյլը նկարել է ռեժիսորի յոթ նախագծերը՝ «Վայրի լինելու օրերից» մինչև «2046»-ը։ Սթիվեն Շնայդերը գրում է, որ ինքը «մեծ գովասանքի» է արժանի Վոնի հաջողության համար, քանի որ նրա «լույսի և գույնի վարպետորեն օգտագործումը յուրաքանչյուր կադրը դարձնում է արվեստի գործ»։ Վոնի մյուս մշտական գործընկերների թվում են սցենարիստ-պրոդյուսեր Ջեֆրի Լաուն, պրոդյուսեր Ջեքի Փանը և ռեժիսորի օգնական Ջոնի Քոնգը։

Վոնը հաճախ նույն դերասանների հետ է աշխատում։ Նա սերտորեն կապված է Տոնի Լյուն Չու Վայի հետ, ով նկարահանվել է Վոնի յոթ գեղարվեստական ֆիլմերում։ Վոնը նրան գործընկեր է անվանել՝ ասելով. «Ես զգում եմ, որ իմ և Տոնիի միջև շատ բաներ կան, որոնք բառերով չեն նկարագրվում։ Մեզ հանդիպումներ, զրույցներ կամ այլն պետք չեն, քանի որ շատ բաներ հասկացվում են»։ Նրա առնվազն երեք ֆիլմերում նկարահանված այլ դերասաններն են՝ Մեգի Չունը, Չան Չենը, Լեսլի Չունը, Ջեքի Չունը և Կարինա Լաուն։

### Ոճ
Վոնը հայտնի է տրամադրության և մթնոլորտի վրա կենտրոնացած գեղարվեստական ֆիլմեր նկարահանելով, այլ ոչ թե կոնվենցիաներին հետևելով։ Նրա ընդհանուր ոճը «լի է բազմաթիվ պատմություններով, արտահայտչականության շերտերով, իմաստներով և ինքնություններով. գույների և ինքնությունների կալեյդոսկոպ»։ Կառուցվածքային առումով, Վոնի ֆիլմերը սովորաբար մասնատված և անհամատեղելի են, քիչ ուշադրություն է դարձված գծային պատմությանը, բայց այն հաճախ փոխկապակցված է։ Քննադատները մեկնաբանել են նրա ֆիլմերի սյուժեի բացակայությունը, օրինակ Բարրը գրում է. «Ռեժիսորը կառուցում է ոչ թե սյուժետային գծեր, այլ պատմողական և պոետիկ իմաստի համակենտրոն օղակներ, որոնք անընդհատ պտտվում են միմյանց շուրջ»։ Բրունետն ասում է, որ Վոնը «հաճախ նախապատվությունը տալիս է աուդիո/վիզուալ արտահայտչականությանը պատմողական կառուցվածքի նկատմամբ»։ Վոնն ասել է. «Ըստ իմ տրամաբանության, սյուժետային գիծն առկա է»։

Վոնի ֆիլմերում կարևորը տեսողական ոճն է, որը հաճախ նկարագրվում է որպես գեղեցիկ և եզակի։ Գույները վառ են և հագեցած, իսկ օպերատորական աշխատանքը՝ հիպնոսացնող, ինչի արդյունքում ստացվում է այն, ինչ Բրունետը անվանում է իր «բնօրինակ տեսողական պիրոտեխնիկա»։ Նրա առանձնահատկություններից մեկը քայլային տպագրության օգտագործումն է, որը փոփոխում է ֆիլմի արագությունը՝ «հիմնական գույնի ամբողջական բլոկները վերածելով լույսի ծիածանագույն շերտերի»։ Վոնի գեղագիտության այլ առանձնահատկություններից են դանդաղեցված շարժումը, կենտրոնից դուրս կադրավորումը,, մթնած դեմքերը, ֆոկուսի տեղաշարժը, մթության մեջ կամ անձրևի ներքո նկարահանումները և էլիպտիկ մոնտաժը։

Վոնի մեկ այլ առանձնահատկությունը երաժշտության և փոփ երգերի օգտագործումն է։ Նա մեծ նշանակություն է տալիս դրան և Բիանկորոսոն այն անվանում է իր ֆիլմերի «էություն», «պատմողական մեքենայի» հիմնական մաս, որը կարող է ուղղորդել մոնտաժի ռիթմը։ Նա ընտրում է միջազգային երգեր, հազվադեպ՝ կանտոփոփ, և օգտագործում է դրանք պատմության կամ վայրի զգացողությունը բարձրացնելու համար։ Կինոգետ Ջուլիան Սթրինգերի խոսքով՝ երաժշտությունը «կարևոր դեր ունի Վոնի ֆիլմերի հուզական և ճանաչողական գրավչության մեջ»։

Վոնի կախվածությունը երաժշտությունից և խիստ տեսողական ու անհամատեղելի ոճը համեմատվել են երաժշտական տեսահոլովակների հետ, սակայն քննադատները նշում են, որ դրանք «ամբողջովին մակերեսային են և առանց խորության»։ Ակադեմիկոս Քուրթիս Կ. Ցույը պնդում է, որ Վոնի ֆիլմում ոճը բովանդակություն է, մինչդեռ Բրունեթը կարծում է, որ իր «ոճը անփոփոխ կերպով ծառայում է կերպարին, թեմային և հույզերին»։

## Ժառանգություն
Վոնը ժամանակակից կինոյի նշանակալի դեմք է, համարվում է իր սերնդի լավագույն ռեժիսորներից մեկը։ 1996 թվականի Չինական կինոյի հանրագիտարանում Վոնը նկարագրվել է որպես չինական կինոյի «արդեն հաստատված ամենահամարձակ ավանգարդ ռեժիսորներից մեկը»։ Հեղինակներ Չժանը և Սյաոն եզրակացրել են, որ նա «ժամանակակից կինոյի պատմության մեջ հատուկ տեղ է գրավում» և արդեն «զգալի ազդեցություն է ունեցել»։ «Երջանիկ միասին» և «Սիրո տրամադրություն» ֆիլմերի թողարկումից հետո Վոնի միջազգային հեղինակությունը աճել է և 2002 թվականին Բրիտանական կինոինստիտուտի անդամները նրան անվանել են վերջին քառորդ դարի երրորդ մեծագույն ռեժիսորը։ 2015 թվականին Variety ամսագիրը նրան անվանել է արտհաուս կինոյի խորհրդանիշ։

Արևելյան Ասիայի գիտնական Դանիել Մարտինը Վոնի աշխատանքը նկարագրում է որպես «բոլոր ժամանակների միջազգային առումով ամենամատչելի և քննադատների կողմից բարձր գնահատված Հոնկոնգի ֆիլմերից մեկը»։ Այս կարգավիճակի շնորհիվ Վոնը համարվում է արտասահմանում տեղական կինոարդյունաբերության կարևոր դեմք. Ջուլիան Սթրինգերը նշում է, որ նա «ժամանակակից չինական կինոյի վերածննդի կենտրոնական դեմքն է», Գարի Բեթինսոնը նրան նկարագրում է որպես «Հոնկոնգի կինոյի փարոս», որը «պահում է ոլորտը հանրության ուշադրության կենտրոնում», իսկ Film4-ը նրան անվանում է Չինաստանի ամենաազդեցիկ ռեժիսոր։ Չան Իմոուի հետ միասին, պատմաբան Ֆիլիպ Քեմփը Վոնին համարում է Արևելյան Ասիայի կինոյի «միջազգայնացման» ներկայացուցիչ։ Հայրենիքում նրա ֆիլմերը, ընդհանուր առմամբ, ֆինանսապես հաջողակ չեն, բայց նա մշտապես բարձր մրցանակներ է ստանում տեղական միջոցառումների ժամանակ։ Նա ճանաչում է ձեռք բերել ինչպես պաշտամունքային, այնպես էլ մեյնսթրիմ շրջանակներում՝ նկարահանելով արտհաուս ֆիլմեր, որոնք հասնում են առևտրային հաջողության։ Նա հայտնի է հանդիսատեսին շփոթեցնելով՝ փոխառելով հաստատված ժանրերը և դրանք գլխիվայր շրջելով փորձարարական տեխնիկաներով։

Սթրինգերը և Նոչիմսոնը պնդում են, որ Վոնն ունի կինոարտադրության ոլորտի ամենաառանձնահատուկ ոճերից մեկը։ Իր առաջին՝ «Մինչև արցունքները չորանան» ֆիլմից սկսած, նա ազդեցություն է ունեցել իր «հեղուկային» գեղագիտությամբ, որը, ըստ Ունգերբյոկի, բոլորովին նոր էր և արագորեն ընդօրինակվել էր ասիական կինոյում և հեռուստատեսությունում։ Բրունետը «Վայրի լինելու օրեր»-ը անվանում է «Հոնկոնգի կինոյի շրջադարձային կետ»՝ իր ոչ ավանդական մոտեցման համար։ Նոչիմսոնը գրում է, որ Վոնի ֆիլմերը լիովին անձնական են, ինչը նրան դարձնում է հեղինակ, հավելելով. «Վոնը մշակել է իր սեփական կինեմատոգրաֆիկ բառապաշարը՝ իր հետ կապված նկարահանումների մի շարք ձևերով»։ Սթրինգերը պնդում է, որ Վոնի հաջողությունը ցույց է տալիս «տարբերվող» լինելու կարևորությունը։

Վոնի ֆիլմերը հաճախ են հայտնվել լավագույն ֆիլմերի ցանկերում՝ թե՛ Չինաստանում, թե՛ միջազգային մակարդակով: Հոնկոնգի կինոմրցանակաբաշխության ասոցիացիայի 2005 թվականի 100 լավագույն չինական ֆիլմերի ցանկում մինչ օրս նրա բոլոր ֆիլմերը, բացի մեկից, ընդգրկվել են: «Վայրի լինելու օրերը» (1990) զբաղեցրել է երրորդ տեղը, որը ամենաբարձր դիրքն է 1980-ականներից հետո թողարկված ֆիլմի համար. ցանկում ներառված են նաև «Չունցինի ճեպընթացը» (22), «Ժամանակի մոխիրը» (35), «Մինչև արցունքները չորանան» (88), «Երջանիկ միասին» (89) և «Սիրո տրամադրություն» (90)։ 2012 թվականի «Sight and Sound» ամսագրի հարցման մեջ, որտեղ կինոարդյունաբերության մասնագետները լրացնում են քվեաթերթիկներ՝ բոլոր ժամանակների լավագույն ֆիլմերը որոշելու համար, «Սիրո տրամադրություն» ֆիլմը զբաղեցրել է 24-րդ տեղը, որը ամենաբարձր դիրքն է 1980 թվականից ի վեր թողարկված ցանկացած ֆիլմի շարքում և վեցերորդ լավագույն ֆիլմը՝ ստեղծված մինչ այս ողջ ռեժիսորի կողմից։ «Չունցինի ճեպընթացը» և «Վայրի լինելու օրերը» ընդգրկվել են լավագույն 250 ֆիլմերի շարքում. «Երջանիկ միասին» և «2046»-ը՝ լավագույն 500 ֆիլմերի շարքում, իսկ «Ժամանակի մոխիրը» և «Մինչև արցունքները չորանան» նույնպես ներառվել են։

Վոնն ազդեցություն է ունեցելժամանակակից ռեժիսորների վրա, այդ թվում՝ Քվենտին Տարանտինոյի, Սոֆյա Կոպպոլայի, Լի Մյոն-սեի, Ալեխանդրո Գոնսալես Ինյարիտուի, Թոմ Տիկվերի, Դանիելներ դուոյի, Չժան Յուանի, Ցույ Հարկի և Բարի Ջենքինսի վրա։ 2018 թվականին Հարվարդի համալսարանը նրան շնորհել է արվեստի պատվավոր դոկտորի կոչում։

## Ֆիլմագրություն և մրցանակներ
Վոնի ստեղծագործական գործունեությունը բաղկացած է տասը ռեժիսորական լիամետրաժ ֆիլմերից, 16 ֆիլմից, որոնցում նա միայն սցենարիստ է, մեկ հեռուստասերիալից և յոթ ֆիլմերից, որոնց պրոդյուսերներն է եղել։ Նա նաև նկարահանել է գովազդային հոլովակներ, կարճամետրաժ ֆիլմեր և երաժշտական տեսահոլովակներ, ինչպես նաև մասնակցել է երկու անթոլոգիական ֆիլմերի ստեղծմանը։ Նա ստացել է մրցանակներ և անվանակարգեր Ասիայի, Եվրոպայի, Հյուսիսային Ամերիկայի և Հարավային Ամերիկայի կազմակերպություններից։ 2006 թվականին Վոնը Ֆրանսիայի կառավարության կողմից ստացել է Պատվո լեգեոնի՝ ասպետ (ամենացածր աստիճան) շքանշան։ 2013 թվականին Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարար Լորան Ֆաբիուսը նրան շնորհել է Արվեստի և գրականության միաբանության հրամանատարի բարձրագույն շքանշան։ Հնդկական միջազգային կինոփառատոնը 2014 թվականին Վոնին շնորհել է Կյանքի ընթացքում ունեցած նվաճումների մրցանակ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ
Կատեգորիա:Չինացի կինոգործիչներ
Կատեգորիա:Չինացի ռեժիսորներ