Հիվանդասենյակ № 6

**Հիվանդասենյակ № 6**, Անտոն Պավլովիչ Չեխովի պատմվածքը։ Առաջին անգամ տպագրվել է 1892 թվականին «Ռուսական միտք» ամսագրում։Ցավի կենդանի պատկերացումը ցավն է. Կամքի ուժ գործադրիր այդ պատկերացումը փոխելու, դեն նետիր այն, դադարի՛ր գանգատվել, և ցավը կանհետանա։(«Հիվանդասենյակ Համար 6 էջ 208)

## Գործող անձիք
* Անդրեյ Եֆիմիչ Ռագին՝ քաղաքային հիվանդանոցի գլխավոր բժիշկը,
* Իվան Դմիտրիչ Գրոմով՝ հիվանդ, 33 տարեկան նախկին դատական կատարածու և գավառական քարտուղար, տառապում է հետապնդման զառանցանքով։
* Եվգենի Ֆյոդորիչ Խորոտով՝ գավառական բժիշկ, երիտասարդ ում տեղական խորհրդը ուղարկել է հիվանդանոց աշխատելու համար
* Միխայիլ Ավերյանիչ՝ փոստի պետ, սնանկ նախկին կալվածատեր
* Սերգեյ Սերգեյիչ՝ բուժակ
* Նիկիտա՝ պահակ, ծեր, պաշտոնաթող զինվոր
* Սեմյոն Լազարիչ՝ վարսավիր, կտրում է հիվանդների մազերը
* Մոյսեյկա՝ հրեա խելացնոր, խելագարվել է, երբ այրվել նրա գլխարկների արտադրամասը
* Դարյուշկա՝ Անդրեյ Եֆիմիչի խոհարարուհին

## Պատմություն
Հիվանդանոցի մի մոքր կողաշենքում գտնվում է №6 հիվանդասենյակը, նախատեսված հոգեկան հիվանդների համար։ Հիվանդասենյակում բնակվում են հինգ մարդ, որոնց թվում է հիմար Մոյսեյկան և նախկին դատական կատարածու Իվան Դմիտրիչ Գրոմովը։ Հիվանդներին նկարագրելուց հետո հեղինակը ծանոթացնում է մեզ բժիշկ Անդրեյ Եֆիմիչ Ռագինի հետ։ Երբ նա աշխատանքի անցավ, հիվանդանոցը գտնվում էր սոսկալի վիճակում։ Սարսափելի աղքատություն, հակասանիտարական պայմաններ։ Ռագինը անտարբեր էր, այս ամենի նկատմամբ։ Նա բարի և ազնիվ մարդ է, բայց նա հավատ և կամք չունի կյանքը ավելի լավ դարձնելու համար։ Սկզբում նա աշխատում էր ջանասիրությամբ, սակայն շուտով սկսում է ձանձրանալ և հասկանում է, որ նման պայմաններում հիվանդներին բուժելը անիմաստ է։ Այսպիսի պատճառաբանություններով Ռագինը թողնում է իր աշխատանքը և հազվադեպ է գնում հիվանդանոց։ Փոքր-ինչ աշխատելուց հետո, գնում է տուն և կարդում։ Յուրաքանչյուր ժամը մեկ անգամ, նա իր համար մի բաժակ օղի է լցնում ու խմում, հետո վերցնում է վարունգը և մի կտոր կծում։ Այնուհետև ճաշում և գարեջուր խմում։ Երեկոյան դեմ սովորաբար գալիս է փոստի պետը՝ Միխայիլ Ավերյանիչը։ Բժիշկը և փոստի պետը անիմաստ զրուցում և բողոքում են կյանքից։ Երբ հյուրը գնում է, Ռեգինը շարունակում է կարդալ։ Նա կարդում է ամեն ինչ, գրքերի համար վճարելով աշխատավարձի կեսը, ամենից շատ սիրում է փիլիսոփայություն և պատմություն։ Կարդալով իրեն երջանիկ է զգում։

Մի գարնանային երեկո Ռեգինը պատահական այցելում է հիվանդասենյակ № 6: Այնտեղ նա Գրոմովի կողմից մեղադրվում է գողության մեջ և ներքաշվում է երկարատև զրույցի մեջ։ Բժշկի այցելությունները կողաշենք հաճախակի բնույթ են ստանում, Գրոմովի հետ զրույցները Անդրեյ Եֆիմիչի վրա խորը ազդեցությու են թողնում։ Նրանք վիճում են։ Բժիշկը հունական ստոիցիզի կողմնակից է և արհամարհանք է քարոզում կյանքի տառապանքների նկատմամբ, իսկ Գրոմովը երազում է վերջ դնել տառապանքներին, բժշկի փիլիսոփայությունը անվանելով ծուլություն։ Հիվանդանոցում լուրեր են տարածվում № 6 հիվանդասենյակ բժշկի այցելությունների մասին։ Հունիսի կեսին այդ մասին տեղեկանում է բժիշկ Խոբոտով, ով ակնհայտորեն ցանկանում է զբաղեցնել Ռագինի գլխավոր բժշկի պաշտոնը։ Օգոստոսին Անդրեյ Եֆիմիչը նամակ է ստանում քաղաքագլխից, կարևոր գործով քաղաքապետարան ներկայանալու խնդրանքով։ Կայացած խոսակցությունը դառնում է հանձնաժողով նրա մտավոր ունակությունները ստուգելու համար։

Նույն օրը փոստի պետը առաջարկում է նրան արձակուրդ վերցնել և մեկնել ճամբորդության։ Մեկ շաբաթ անց Ռոգինին առաջարկում են հանգստանալ, այսինքն հրաժարական տալ։ Նա դա անտարբերությամբ է ընդունում և Միխայիլ Ավերյանիչի հետ մեկնում է Մոսկվա, այնուհետև Պետերբուրգ և վերջապես Վարշավա։ Ճանապարհին փոստի պետը ձանձրացնում է նրան իր խոսակցություններով, ժլատությամբ և շատակերությամբ։ Նա պարտվում է թղթախաղ խաղալիս, որպեսզի մարի պարտքը 500 ռուբլի է վերցնում Ռագինից։ Դրանից հետո նա վերադառնում է տուն։

Տանը նրան սպասում էին ֆինանսական դժվարություններ և Անդրեյ Եֆիմիչի խելագարության մասին խոսակցություններ։ Մի անգամ նա չի դիմանում և բորբոքվելով տնից դուրս է հանում Խոբորովին և փոստի պետին։ Նա ամաչում և ցավում է իր վարքագծի համար, առավոտյան բժիշկը գնում է փոստի պետի մոտ ներողություն խնդրելու։ Միխայիլ Ավերյանիչը նրան առաջարկում է պառկել հիվանդանոցում։ Նույն օրը երեկոյան նրան այցելում է Խոբոտովը և խորհուրդ է հարցնում։ Երկու բժիշկները մտնում են թիվ 6 հիվանդասենյակ, իբրև խորհրդակցության, Խոբոտովը գնում է լսափողակի հետևից և չի վերադառնում։ Կես ժամ անց հիվանդասենյակ է մտնում Նիկիտան մի գիրկ հագուստով։ Ռագինը ամեն ինչ հասկանում է։ Սկզբում նա փորձում է դուրս գալ հիվանդասենյակից, բայց Նիկիտան թույլ չի տալիս։ Ռեգինը և Գրոմովը խռովություն են բարձրացնում, Նիկիտան հարվածում է Անդրեյ Եֆիմիչի դեմքին։ Բժիշկը գիտակցում է, որ այդ հիվանդասենյակից նա երբեք դուրս չի գա։ Դա նրան անտարբերության է մատնում և հաջորդ օրը նա մահանում է կաթվածից։ Հուղարկավորությանը ներկա էին Միխալ Ավերյանիչը և Դարյուշկան։

## Ստեղծման պատմություն
Պատմվածքի մասին առաջին հիշատակումները հանդիպում են Չեխովի` հրատարակիչ Ա. Ս. Սուվորինին գրած նամակում։ 1892 թվական մարտի 31։

Ապրիլի 16-ին Չեխովը գրում է Ի. Ի Յսինսկոմին, որ ձեռագիրը բերել է Մոսկվա, որպեսզի հանձնի «Ռուսական ակնարկ» խմբագրությանը։ Ապրիլի 29-ին Չեխովը գրում է Լ. Ա. Ավիլովոյին, որ շարունակում է աշխատել «Հիվանդասենյակ № 6»-ի վրա։

Մայիսի 15-ին Ա. Ս. Սուվորինին հասցեագրված նամակում նա գրում է, որ ուղարկել է վիպակի վերջաբանը և սկսել է գրել նորը (հավանաբար նկատի է ունեցել «Հարևանները»)։

## Էկրանացում
* 1974 թվական՝ «Krankensaal 6» (Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետություն), ռեժիսոր՝ Կառլ Ֆրուխտման
* 1978 թվական՝ «Paviljon VI» (Հարավսլավիա), ռեժիսոր՝ Լուչիան Պինտիլիե
* 1987 թվական՝ «Sala nr 6» (Լեհաստան), ռեժիսոր՝ Կշիշտոֆ Գրուբեր, սցենարի հեղինա՝ Անջելա Դոմալիկ
* 2004 թվական՝ «Рагин» (Ռուսաստան), ռեժիսոր Կիրիլ Սերեբրաննիկով, սցենարի հեղինակ Միխայիլ Ուգորով, Դմիտրիի Զվերկով
* 2009 թվական՝ «Հիվանդասենյակ № 6»  (Ռուսաստան), ռեժիսոր՝ Կարեն Շահնազարով, սցենարի հեղինակ՝ Ալեքսանդր Բորոդյանսկի և Կարեն Շախնազարով

## Հետաքրքիր փաստեր
* «Հիվանդասենյակ № 6» արտահայտությունը հասարակ անուն է դարձել ռուսերեն լեզվում։ Այդպես անվանում են որևէ աննորմալ բան։
* Իվասի դուետը 1996 թվականին գրել է «Ума палата номер шесть» երգը։
* Բանաստեղծ և երաժիշտ Ալեքսանդր Բաշլաչեվան ունի «Палата № 6» երգ։
* «Հիվանդասենյակ № 6» անվանումն է կրել Ուժգորոդի ՈՒՀԱ-ի խումբը, որտեղ իր ստեղծագործական գործունեությունն սկսել ապագա երգչուհի Յոլկան

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Чехов А. П. Сочинения в 18 томах // Полное собрание сочинений и писем в 30 томах. — М.: Наука, 1977. — Т. 8. [Рассказы. Повести], 1892—1894. — С. 72—126, 446—464.
* Скафтымов А. О повестях Чехова «Палата № 6» и «Моя жизнь» // Нравственные искания русских писателей. — М., 1972. — С. 381—386.

Կատեգորիա:1892 վեպեր
Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ