Դաշնային պահուստային համակարգի վերաբերյալ քննադատություն

աջից|մինի|Էքլսի շենքը՝ Դաշնային պահուստային համակարգի գլխավոր գրասենյակը
Դաշնային պահուստային համակարգը, որը հայտնի է որպես «Fed»՝ 1913 թվականին իր ստեղծումից ի վեր բախվել է տարբեր քննադատությունների։ Քննադատները կասկածի տակ են դրել դրա արդյունավետությունը գնաճի կառավարման, բանկային համակարգի կարգավորման և տնտեսության կայունացման գործում։ Նշանավոր քննադատների թվում են Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր տնտեսագետ Միլթոն Ֆրիդմանը և նրա գործընկեր մոնետարիստ Աննա Շվարցը, որոնք պնդել են, որ Դաշնային պահուստային համակարգի քաղաքականությունը սրել է Մեծ ճգնաժամը։ Լիբերտարիական գործիչներ՝ ինչպիսիք են Ռոն Փոլը և Ռենդ Փոլը, կոչ են արել ավելի մեծ թափանցիկության և հաշվետվողականության, իսկ Ռոն Փոլը պաշտպանել է Դաշնային պահուստային համակարգի վերացումը և ոսկե ստանդարտին վերադարձը։

Քննադատները նաև մտահոգություններ են հայտնել Դաշնային պահուստային համակարգի դերի, տնտեսական ցիկլերին դրա ներդրման և թափանցիկության վերաբերյալ։ Ընդլայնողական քաղաքականությունը, ինչպիսիք են տոկոսադրույքների իջեցումը և փողի զանգվածի ավելացումը, մեղադրվել է ակտիվների «փուչիկների», գնաճի և այլ տնտեսական աղավաղումների ստեղծման համար։ Դաշնային պահուստային համակարգը մեղադրվել է տնտեսական անկումներ առաջացնելու, այդ թվում՝ 2008 թվականի ֆինանսական ճգնաժամի և մասնավոր շահերի ազդեցության տակ գտնվելու մեջ։ Այդ ճգնաժամին դրա արձագանքը, մասնավորապես խոշոր ֆինանսական հաստատությունների փրկագնումը, քննադատության է արժանացել բարոյական վտանգ ստեղծելու և Ուոլ Սթրիթին անհամաչափորեն օգուտ բերելու համար՝ ի հաշիվ սովորական քաղաքացիների։ Այս քննադատություններից զատ՝ Դաշնային պահուստային համակարգը մնում է Միացյալ Նահանգների ֆինանսական համակարգի կենտրոնական ինստիտուտը՝ շարունակական բանավեճերով դրա դերի, քաղաքականության և բարեփոխումների անհրաժեշտության շուրջ։

## Ստեղծում
Դաշնային պահուստային համակարգի մասին օրենքի վաղ տարբերակը մշակվել է 1910 թվականին Ջեքիլ կղզում՝ Ջորջիա նահանգում, Ազգային դրամավարկային հանձնաժողովի նախագահ, հանրապետական սենատոր Նելսոն Օլդրիչի և Ուոլ Սթրիթի մի քանի բանկիրների կողմից։ Վերջնական տարբերակը, որը նախատեսել է հանրային վերահսկողությունը բարելավելու և Նյու Յորքի բանկային հաստատության ազդեցությունը թուլացնելու դրույթներ, մշակվել է Վիրջինիա նահանգի դեմոկրատ կոնգրեսական Քարթեր Գլասի կողմից։ Դաշնային պահուստային համակարգի կառուցվածքը փոխզիջում էր բանկիրների՝ իրենց վերահսկողության տակ գտնվող կենտրոնական բանկի ցանկության և նախագահ Վուդրո Վիլսոնի՝ հանրային վերահսկողության տակ ապակենտրոնացված կառուցվածք ստեղծելու ցանկության միջև։ Դաշնային պահուստային համակարգի մասին օրենքը հաստատել է Կոնգրեսը և ստորագրել է նախագահ Վիլսոնը 1913 թվականի դեկտեմբերին։

## Գնաճային քաղաքականություն
«Դատական գործը Դաշնային պահուստային համակարգի դեմ» աշխատության մեջ Մյուրեյ Ռոթբարդը 1994 թվականին պնդել է, որ չնայած Դաշնային պահուստային համակարգի ենթադրյալ հիմնական գործառույթը գնաճի ցածր մակարդակի պահպանումն է, դրա քաղաքականությունը (ինչպես մյուս կենտրոնական բանկերի քաղաքականությունը) իրականում սրել է գնաճը։ Սա տեղի է ունենում, երբ Դաշնային պահուստային համակարգը ստեղծում է չափազանց շատ ֆիատային փող՝ ոչնչով ապահովված չէ։ Նա Դաշնային պահուստային համակարգի դրամ ստեղծելու քաղաքականությունն անվանել է «օրինականացված կեղծիք» և կողմ է եղել ոսկու ստանդարտին վերադառնալուն։Դաշնային պահուստային համակարգը քննադատության է ենթարկվել իր՝ ավելի մեծ կայունության և ցածր գնաճի նպատակներին չհասնելու համար։ Դա հանգեցրել է մի շարք առաջարկվող փոփոխությունների, այդ թվում՝ տարբեր քաղաքականության կանոնների պաշտպանության կամ համակարգի արմատական վերակառուցման:

Միլթոն Ֆրիդմանը եզրակացրել է, որ կառավարությունները դեր ունեն դրամավարկային համակարգում, նա քննադատաբար է մոտեցել Դաշնային պահուստային համակարգին նրա վատ գործունեության պատճառով և նշել է, որ այն պետք է վերացվի։ Ֆրիդմանը գրել է, որ Դաշնային պահուստային համակարգն ի վերջո, պետք է փոխարինվի համակարգչային ծրագրով։ Նա կողմ էր այնպիսի համակարգի, որը ավտոմատ կերպով կգներ և կվաճառեր արժեթղթեր՝ ի պատասխան դրամական զանգվածի փոփոխությունների։ Այս առաջարկը հայտնի է դարձել որպես Ֆրիդմանի k-տոկոսի կանոն։

Մյուսները առաջարկել են NGDP թիրախավորումը որպես կենտրոնական բանկի քաղաքականությունը ուղղորդելու և բարելավելու այլընտրանքային կանոն։ Ակնառու կողմնակիցների թվում են Սքոթ Սամները, Դեյվիդ Բեքվորթը և Թայլեր Քոուենը:

## Կոնգրես
Կոնգրեսի մի քանի անդամներ քննադատել են Դաշնային պահուստային համակարգը։ Սենատոր Ռոբերտ Օուենը, որի անունը նշված է Գլաս-Օուենի Դաշնային պահուստային համակարգի մասին օրենքում, նա կարծում է, որ Դաշնային պահուստային համակարգը չի կատարում իր խոստումները։ Նա ասել է այդ մասին՝Դաշնային պահուստային համակարգը ստեղծվել է բոլոր մարդկանց շահերից ելնելով վարկը վերահսկելու, կարգավորելու և կայունացնելու համար։ ... Դաշնային պահուստային համակարգը աշխարհի ամենամեծ ֆինանսական ուժն է։ Այս մեծ լիազորությունը Դաշնային պահուստային համակարգի մասին օրենքով նախատեսվածի պես օգտագործելու փոխարեն, խորհուրդը… այս լիազորությունը վերապահվել է բանկերին։Ներկայացուցիչ Լուի ՄաքՖադենը, որը 1920-1931 թվականներին Ներկայացուցիչների պալատի բանկային և արժութային հանձնաժողովի նախագահն է եղել՝ մեղադրել է Դաշնային պահուստային համակարգին Մեծ ճգնաժամը դիտավորյալ առաջացնելու մեջ։ Կոմիտեի նախագահի պաշտոնը կորցնելուց կարճ ժամանակ անց ունեցած մի քանի ելույթներում ՄաքՖադենը պնդել է, որ Դաշնային պահուստային համակարգը կառավարվում է Ուոլ Սթրիթի բանկերի և դրանց կից եվրոպական բանկային տների կողմից։ 1932 թվականի Ներկայացուցիչների պալատի ելույթներից մեկում (որը քննադատվել է որպես ամբարտավանություն), նա նշել է՝Կոնգրեսի շատ անդամներ, որոնք ներգրավված են եղել Ներկայացուցիչների պալատի և Սենատի բանկային և արժութային հանձնաժողովներում, եղել են Դաշնային պահուստային համակարգի բացահայտ քննադատներ, այդ թվում՝ նախագահներ Ռայթ Փեթմանը, Հենրի Ռոյսը և Հենրի Գոնսալեսը։ 2011 թվականին դրամավարկային քաղաքականության ենթահանձնաժողովի նախագահ, ներկայացուցիչ Ռոն Փոլը հայտնի է որպես Դաշնային պահուստային համակարգի կրքոտ հակառակորդ։ Նա պարբերաբար ներկայացրել է Դաշնային պահուստային համակարգը վերացնելու օրինագծեր, որոնցից երեքը հաստատվել են Ներկայացուցիչների պալատում, բայց պարտվել են Սենատում։

Կոնգրեսական Փոլը նաև ներկայացրել է HR 459-ը՝ 2011 թվականի Դաշնային պահուստային համակարգի թափանցիկության մասին օրենքը: Այս օրենքը պահանջում էրԴաշնային պահուստային համակարգի խորհրդի և տասներկու տարածաշրջանային բանկերի աուդիտ՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով դրանց արժեթղթերի գնահատմանը: Նրա որդին՝ սենատոր Ռենդ Փոլը, նմանատիպ օրենսդրական նախաձեռնություն է ներկայացրել Կոնգրեսի հաջորդ նիստերում։

## Մեծ ճգնաժամ (1929)
alt=CPI 1914-2022|մինի|400x400փքս|Գրաֆիկ
[աջից|մինի|400x400փքս|Փողի մատակարարումը զգալիորեն նվազել է [Ֆոնդային բորսայի վթար 1929 թվական|Սև երեքշաբթիի և 1933 թվականի մարտի բանկային տոնի միջև ընկած ժամանակահատվածում, երբ Միացյալ Նահանգներում տեղի ունեցան զանգվածային բանկային հոսքեր։]]
[մինի|[Ֆոնդային բորսայի վթար 1929 թվական|1929 թվականի ճգնաժամից հետո Ուոլ Սթրիթում հավաքված մարդիկ։]]
Միլթոն Ֆրիդմանը և Աննա Շվարցը նշել են, որ Դաշնային պահուստային համակարգը սխալմամբ սահմանափակող դրամավարկային քաղաքականություն է վարել, ինչը սրել է Մեծ ճգնաժամը։ 1929 թվականի ֆոնդային շուկայի փլուզումից հետո Դաշնային պահուստային համակարգը շարունակել է դրամական զանգվածի կրճատումը (նվազումը) և հրաժարվել է փրկել այն բանկերին, որոնք պայքարում էին բանկային հոսքի դեմ։ Քննադատները մեղադրում են այս սխալին, որը թույլ տվել է համեմատաբար մեղմ ռեցեսիայի վերածվել աղետի։ Ֆրիդմանը և Շվարցը կարծում էին, որ ճգնաժամը «դրամական ուժերի կարևորության ողբերգական վկայություն է եղել»։ Մինչև Դաշնային պահուստային համակարգի ստեղծումը, բանկային համակարգը պարբերաբար ճգնաժամերի հետ գործ ուներ (օրինակ՝ 1907 թվականի խուճապի ժամանակ )՝ կասեցնելով ավանդների արժույթի փոխարկելիությունը։ 1907 թվականին համակարգը գրեթե փլուզվել է և տեղի ունեցավ JP Morgan-ի կողմից ստեղծված ad hoc կոալիցիայի արտակարգ միջամտությունը։ 1910–1913 թվականներին բանկիրները պահանջեցին կենտրոնական բանկ ստեղծել՝ այս կառուցվածքային թուլությունը լուծելու համար։ Ֆրիդմանը ենթադրել է, որ նմանատիպ միջամտություն պետք է իրականացվեր 1930-ի վերջին բանկային խուճապի ժամանակ։ Սա կարող էր կանգնեցնել ակտիվների հարկադիր լիկվիդացման արատավոր շրջանը ցածր գներով, ինչպես որ 1893 և 1907 թվականներին փոխարկելիության կասեցումը արագորեն վերջ դրել է այդ ժամանակվա իրացվելիության ճգնաժամերին։

Ըստ էության՝ մոնետարիստական տեսանկյունից, Մեծ ճգնաժամը պայմանավորված էր փողի զանգվածի անկմամբ։ Ֆրիդմանը և Շվարցը նշում են, որ «1929 թվականի օգոստոսի ցիկլիկ գագաթնակետից] մինչև 1933 թվականի մարտի ցիկլիկ անկումը, փողի պաշարը նվազել է ավելի քան մեկ երրորդով»։ Արդյունքը եղավ այն, ինչը Ֆրիդմանը անվանում է «Մեծ կծկում»՝ եկամտի, գների և զբաղվածության անկման ժամանակաշրջան, որը պայմանավորված էր սահմանափակ փողի զանգվածի խեղդող հետևանքներով։ Ֆրիդմանի և Շվարցի առաջարկած մեխանիզմն այն էր, որ մարդիկ ցանկանում էին ավելի շատ գումար պահել, քան Դաշնային պահուստային համակարգը տրամադրում էր։ Այսպիսով, մարդիկ կուտակում էին գումար՝ ավելի քիչ սպառելով։ Սա, իր հերթին, հանգեցրել է զբաղվածության և արտադրության կրճատման, քանի որ գները բավականաչափ ճկուն չէին անմիջապես իջնելու համար։ Ֆրիդմանը և Շվարցը պնդում էին, որ Դաշնային պահուստային համակարգը թույլ է տվել դրամական զանգվածի կտրուկ անկում անգործունակության և վատ ղեկավարության պատճառով։

Այդ ժամանակվանից ի վեր շատերը համաձայնել են այս տեսության հետ, այդ թվում՝ Բեն Բերնանկեն, որը 2006-2014 թվականներին եղել է Դաշնային պահուստային համակարգի նախագահ, որը Ֆրիդմանին և Շվարցին նվիրված ելույթում ասել է՝Ֆրիդմանն ասել է, որ իդեալական դեպքում նա կնախընտրեր «վերացնել Դաշնային պահուստային համակարգը և այն փոխարինել համակարգչով»։ Նա նախընտրում է մի համակարգ, որը կբարձրացներ դրամական զանգվածը որոշակի ֆիքսված փոխարժեքով և կարծում էր, որ «դրամական և բանկային կարգավորումները շուկային թողնելը ավելի գոհացուցիչ արդյունք կարող էր բերել, քան իրականում ձեռք էր բերվել կառավարության միջամտության միջոցով»։

Ֆրիդմանի այն փաստարկին ի տարբերություն, որ Դաշնային պահուստային համակարգը ճգնաժամից հետո չափազանց քիչ բան է արել մեղմելու համար, Մյուրեյ Ռոթբարդը «Ամերիկայի մեծ ճգնաժամը» գրքում պնդում է, որ ճգնաժամը պայմանավորված էր Դաշնային պահուստային համակարգի չափազանց ազատ գործունեությամբ 1920-ականներին։

## 2008 թվականի ֆինանսական ճգնաժամը
[աջից|մինի|350x350փքս|[List of recessions in the United States|Անկման գրաֆիկ]]
Որոշ տնտեսագետներ, ինչպիսին է Ջոն Թեյլորը, պնդել են, որ Դաշնային պահուստային համակարգը, գոնե մասամբ, պատասխանատու է Միացյալ Նահանգների բնակարանային «պղպջակ» համար, որը տեղի է ունեցել 2007 թվականի անկումից առաջ։ Նրանք պնդում են, որ Դաշնային պահուստային համակարգը 2001 թվականի անկումից հետո տոկոսադրույքները չափազանց ցածր է պահել։ Բնակարանային պղպջակը հանգեցրել է վարկային ճգնաժամի։ Այն ժամանակվա նախագահ Ալան Գրինսպանը վիճարկում է այս մեկնաբանությունը։ Նա նշել է, որ Դաշնային պահուստային համակարգի (Fed) երկարաժամկետ տոկոսադրույքների նկատմամբ վերահսկողությունը (որին հղում են անում քննադատները) միայն անուղղակի է։ Դաշնային պահուստային համակարգը բարձրացրել է կարճաժամկետ տոկոսադրույքը, որի նկատմամբ այն վերահսկում է (այսինքն՝ դաշնային ֆոնդերի տոկոսադրույքը), սակայն երկարաժամկետ տոկոսադրույքը (որը սովորաբար հաջորդում է առաջինին) չի բարձրացել։

Դաշնային պահուստային համակարգի՝ որպես վերահսկիչի և կարգավորողի դերը քննադատվել է որպես անարդյունավետ։ ԱՄՆ նախկին սենատոր Քրիս Դոդդը, որն այն ժամանակ ԱՄՆ Սենատի բանկային, բնակարանային և քաղաքային հարցերի հանձնաժողովի նախագահն է եղել՝ 2007-2008 թվականների տնտեսական ճգնաժամում Դաշնային պահուստային համակարգի դերի մասին նշել է՝ «Վերջին մի քանի տարիների ընթացքում մենք տեսանք, որ երբ նրանք ստանձնեցին սպառողների պաշտպանության և բանկային հոլդինգային ընկերությունների կարգավորման պարտականությունները, դա սարսափելի ձախողում է եղել»։

## Կոտորակային պահուստային բանկային գործունեություն
Դաշնային պահուստային համակարգը իրականում ուղղակիորեն չի վերահսկում դրամական զանգվածը և այս լիազորությունը վերապահել է բանկերին։ Եթե բանկն ունի 10% պարտադիր պահուստային պահանջ և ունի 10 միլիոն դոլար բանկային ավանդներ, ապա այն կարող է ստեղծել 100 միլիոն դոլար՝ վարկառուներին վարկեր տրամադրելու կամ այլ ներդրումներ կատարելու համար, եթե դա ներդրումային բանկ է։ Այն, ըստ էության, ընթանում է 10:1 մարժայով առանց մարժայի վրա տոկոս վճարելու անհրաժեշտության, քանի որ, ըստ էության, դա իրենց կողմից ստեղծված գումար է։ Այս քննադատության համաձայն, սա վարկային կամ բիզնես ցիկլերի հիմնական պատճառն է, քանի որ փողի զանգվածի ստեղծումը որևէ առանձին կազմակերպության վերահսկողության տակ չէ և ապակենտրոնացված է բազմաթիվ բանկերի միջև, որոնք փորձում են անհատապես մեծացնել շահույթը։ Դաշնային պահուստային համակարգը անուղղակիորեն վերահսկում է այս գործընթացը՝ մանիպուլյացիաներ անելով Դաշնային ֆոնդերի տոկոսադրույքի հետ, որը որոշում է նոր պարտքերի տոկոսադրույքների տոնը ամբողջ տնտեսությունում և միտումնավոր տնտեսությունը մտցնում է անկման մեջ (կոշտ վայրէջք) կամ դանդաղեցնում է տնտեսությունը առանց անկման (փափուկ վայրէջք)՝ գնաճը զսպելու համար։

## Հանրապետականների և «Թեյի կուսակցության» քննադատություն
Վերջին մի քանի ընտրությունների ժամանակ՝ «Թեյի երեկույթ» շարժումը Դաշնային պահուստային համակարգը դարձրել է հարձակման հիմնական կետ, որը ընտրվել է հանրապետական թեկնածուների կողմից ամբողջ երկրում։ Տեխասից նախկին կոնգրեսական Ռոն Փոլը (հանրապետական) և նրա որդին՝ Կենտուկիից սենատոր Ռենդ Փոլը (հանրապետական) վաղուց են քննադատում Դաշնային պահուստային համակարգը՝ պնդելով, որ այն վնասում է տնտեսությանը՝ արժեզրկելով դոլարը։ Նրանք պնդում են, որ դրա դրամավարկային քաղաքականությունը առաջացնում է ինչպես բում, այնպես էլ անկումներ, երբ Դաշնային պահուստային համակարգը ստեղծում է չափազանց շատ կամ չափազանց քիչ ֆիատային փող։ Ռոն Փոլի *«Վերջ դրեք Դաշնային պահուստային համակարգին*» գրքում բազմիցս նշվում է, որ Դաշնային պահուստային համակարգը զբաղվում է փողի ստեղծմամբ՝ «օդից»։ Նա պնդել է, որ տոկոսադրույքները պետք է սահմանվեն շուկայական ուժերի կողմից, այլ ոչ թե Դաշնային պահուստային համակարգի կողմից։ Փոլը պնդել է, որ բիզնես ցիկլի բումները, փուչիկները և անկումները պայմանավորված են Դաշնային պահուստային համակարգի գործողություններով։

Գրքում Փոլը պնդում է, որ «կառավարությունը և նրա բանկային կարտելը միասին գողացել են յուրաքանչյուր դոլարից 0.95 դոլար, քանի որ նրանք անողոք գնաճային քաղաքականություն են վարել»։ Սենթ Լուիսի Դաշնային պահուստային բանկից Դեյվիդ Անդոլֆատտոն ասել է, որ հայտարարությունը «պարզապես կեղծ» և «հիմար» է, միաժամանակ նշելով, որ Դաշնային պահուստային համակարգի դեմ կարելի է օրինական փաստարկներ բերել։ Օրեգոնի համալսարանի տնտեսագետ Մարկ Թոման այն որակել է որպես «աբսուրդային» հայտարարություն, որը տվյալները չեն հաստատում։

Տնտեսագետների հարցումները ցույց են տալիս Դաշնային պահուստային համակարգի վերացման կամ դրա անկախության խաթարման նկատմամբ ճնշող դիմադրություն։ Փրինսթոնի համալսարանի տնտեսագետ Ալան Ս. Բլայնդերի խոսքերով՝ «բազմաթիվ փորձարարական ապացույցներ հաստատում են այն պնդումը, որ կենտրոնական բանկի ավելի մեծ անկախությունը ոչ միայն ավելի քիչ գնաճ է առաջացնում, այլև գերազանց մակրոտնտեսական ցուցանիշներ, օրինակ՝ ավելի ցածր և պակաս անկայուն գնաճ՝ առանց արտադրության ավելի մեծ անկայունության»:

Ռոն Փոլի քննադատությունը բխում է Ավստրիական տնտեսագիտության դպրոցի ազդեցությունից։ Ավելի կոնկրետ՝ տնտեսագետ Մյուրեյ Ռոթբարդը կարևոր դեր խաղաց նրա հայացքների զարգացման գործում։ Ռոթբարդը փորձել է միահյուսել քաղաքական և տնտեսական փաստարկները՝ Դաշնային պահուստային համակարգի վերացման անհրաժեշտությունը հիմնավորելու համար։ Իր քննադատությունները ներկայացնելիս նա գրում է. «Դաշնային պահուստային համակարգը ոչ մեկին հաշվետու չէ, այն բյուջե չունի, աուդիտի ենթակա չէ և Կոնգրեսի ոչ մի հանձնաժողով չգիտի... դրա գործունեության մասին»։ Ռոթբարդի այս փաստարկը, սակայն, հնացած է, քանի որ Դաշնային պահուստային համակարգը ներկայումս ամեն շաբաթ ներկայացնում է իր հաշվեկշիռը, ինչպես նաև աուդիտի է ենթարկվում արտաքին երրորդ կողմերի կողմից։

Ռոթբարդը նաև խիստ քննադատում է Դաշնային պահուստային համակարգի անկախությունը քաղաքականությունից, չնայած այն հանգամանքին, որ Դաշնային պահուստային համակարգին տրվել են մասնավոր և հանրային որակավորումներ։ Դաշնային պահուստային համակարգի՝ քաղաքականությունից դուրս գոյություն ունեցող կառավարության մաս կազմելու ճանաչումը անխուսափելիորեն վերածվում է «ինքնապահպանվող օլիգարխիայի, որը հաշվետու չէ ոչ մեկին»։ Այն անտեսում է այն փաստը, որ Դաշնային պահուստային համակարգի կառավարիչների խորհուրդը դաշնային գործակալություն է, որը նշանակվում է նախագահի և Սենատի կողմից:

## Փողի մատակարարումը պետք է վերահսկվի Կոնգրեսի կողմից
մինի|Հայր Չարլզ Քաֆլին
1930-ական թվականներին ամերիկացի կաթոլիկ քահանա Չարլզ Քաֆլինը կոչ է արել Կոնգրեսին վերադարձնել դրամական զանգվածի վերահսկողությունը, քանի որ թվարկված լիազորություններում I հոդվածի 8-րդ բաժնի համաձայն՝ նրան տրված է դրամ հատելու և դրա արժեքը կարգավորելու լիազորություն։

## Մասնավոր սեփականություն կամ վերահսկողություն
Կոնգրեսի հետազոտական ծառայության տվյալներով՝Համաձայն Դաշնային պահուստային համակարգի կայքի՝ առանձին Դաշնային պահուստային բանկերը «կենտրոնական բանկային համակարգի գործող թևերն են և իրենց կազմի և կազմակերպման մեջ համատեղում են ինչպես պետական, այնպես էլ մասնավոր տարրերը»։ 12 բանկերից յուրաքանչյուրն ունի ինը անդամից բաղկացած տնօրենների խորհուրդ՝ երեքը ընտրվում են Բանկի տարածաշրջանի առևտրային բանկերի կողմից, իսկ վեցը՝ երեքական անդամ բանկերի և կառավարիչների խորհրդի կողմից ընտրված՝ «հանրությանը ներկայացնելու համար՝ պատշաճ կերպով հաշվի առնելով գյուղատնտեսության, առևտրի, արդյունաբերության, ծառայությունների, աշխատանքի և սպառողների շահերը»։ Այս տարածաշրջանային բանկերն իրենց հերթին, վերահսկվում են Դաշնային պահուստային համակարգի կառավարիչների խորհրդի կողմից, որի յոթ անդամները նշանակվում են Միացյալ Նահանգների նախագահի կողմից և հաստատվում Սենատի կողմից։

Անդամ բանկերը («երկրի ավելի քան 8000 բանկերի մոտ 38 տոկոսը») պարտավոր են ունենալ բաժնետիրական կապիտալ իրենց տարածաշրջանային բանկերում։ Մինչև 2016 թվականը տարածաշրջանային բանկերը ամեն տարի վճարում էին անդամ բանկերի վճարված կապիտալի (ոչ թե տարածաշրջանային բանկերի շահույթի) 6% դիվիդենտ, մնացածը վերադարձնելով ԱՄՆ ֆինանսների նախարարությանը։ 2016 թվականի փետրվարի 24-ի դրությամբ, անդամ բանկերը, որոնք ունեն ավելի քան 10 միլիարդ դոլարի ակտիվներ, ստանում են տարեկան դիվիդենտներ իրենց վճարված բաժնետիրական կապիտալի (Պահուստային բանկի բաժնետոմսերի) հիման վրա, որը կազմում է դիվիդենդի վճարումից առաջ կայացած վերջին աճուրդում աճուրդի հանված 10-ամյա գանձապետական պարտատոմսի ամենաբարձր եկամտաբերությունից և 6%-ից ցածրից ցածրը։ Անդամ բանկերը, որոնց ակտիվները կազմում են 10 միլիարդ դոլար կամ պակաս, շարունակում են ստանալ տարեկան 6% դիվիդենտ։ Այս փոփոխությունը ներդրվել է Օբամայի վարչակազմի օրոք՝ « Ամերիկայի մակերեսային տրանսպորտի ամրագրման մասին օրենքի (FAST Act) 32203 բաժնի դրույթները կիրարկելու» նպատակով։ Դաշնային պահուստային համակարգը նշել է, որ սա որոշակի շփոթություն է ստեղծել «սեփականության» վերաբերյալ։Իր «Դրամավարկային քաղաքականություն և ֆինանսական համակարգ» դասագրքում Դաշնային ավանդների ապահովագրության կորպորացիայի հետազոտությունների նախկին տնօրեն Փոլ Հորվիցը նշել է.«American Political Science Review»-ում Մայքլ Ռեյգանը գրել է՝

## Թափանցիկության հետ կապված խնդիրներ
Մեկ քննադատությունն այն է, որ Դաշնային բաց շուկայի կոմիտեն, որը Դաշնային պահուստային համակարգի մաս է կազմում, թափանցիկության պակաս ունի և բավարար չափով աուդիտի չի ենթարկվում։ Bloomberg News- ի զեկույցը պնդում է, որ ամերիկացիների մեծամասնությունը կարծում է, որ համակարգը պետք է ավելի պատասխանատու լինի կամ այն պետք է վերացվի։ Մեկ այլ քննադատություն է այն պնդումը, որ հանրությունը պետք է իրավունք ունենա իմանալ, թե ինչ է կատարվում Դաշնային բաց շուկայի կոմիտեի (FOMC) նիստերում։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Նոր դրամավարկային նպատակ՝ ''Financial Times'' (պահանջվում է գրանցում)
* ''«Դատական գործը Դաշնային պահուստային համակարգի դեմ»'' PDF գիրքը՝ Մյուրեյ Ռոթբարդի կողմից
*  PDF գիրք՝ Էդվարդ Գրիֆինի կողմից
* Ռոն Փոլի  PDF գիրքը

Կատեգորիա:Դաշնային պահուստների համակարգ
Կատեգորիա:Դրամական բարեփոխումներ