Աթլետի ոտնաթաթ

**Աթլետի ոտնաթաթ** (**')  ոտքերի տարածված մաշկային [[վարակ]], որն առաջանում է սնկային հիվանդություններից: Առավել հաճախ նկատվող նշաններն ու ախտանիշներն են՝ մաշկի քոր, թեփոտում, ճաքեր և կարմրություն։ Հազվադեպ դեպքերում մաշկի վրա կարող են առաջանալ բշտիկներ։: Աթլետի ոտնաթաթ հիվանդության սունկը կարող է վարակել ոտքի ցանկացած հատված, բայց ամենից հաճախ լինում է մատների միջև: Հաջորդ ամենատարածված հատվածը ոտքի ստորին հատվածն է: Նույն սունկը կարող է նաև ազդել [[եղունգ]]ների կամ ձեռքերի վրա: Այս հիվանդությունն առաջանում է տարբեր սնկերի՝ ներառյալ ''Trichophyton'', ''Epidermophyton'' և ''Microsporum'' տեսակի սնկերի հետևանքով։ Վարակն, ըստ սովորույթի, փոխանցվում է վարակված մաշկի կամ միջավայրում առկա սնկի հետ շփման միջոցով։ Սնկերի գոյատևման տարածված վայրերն են լողավազանների շրջակայքը և հանդերձարանները։ Սնկերը կարող են փոխանցվել նաև կենդանիներից։ Սովորաբար հիվանդությունն ախտորոշվում է կլինիկական նշանների և ախտանիշների հիման վրա, սակայն հնարավոր է հաստատել այն նաև սնկային կուլտուրայի միջոցով կամ [[Մանրադիտում|միկրոսկոպով]] հիֆեր (սնկային թելեր) դիտարկելով։

Աթլետի ոտնաթաթը հատուկ չէ միայն մարզիկներին. այն կարող է առաջանալ հասարակական ցնցուղներում ոտաբոբիկ քայլելուց, եղունգները շատ երկար թողնելուց, շատ սեղմ կոշիկներ կրելուց կամ օրական չփոխված գուլպաների պատճառով։ Հիվանդությունը բուժվում է տեղային [[Հակասնկային դեղեր|հակասնկային]] դեղամիջոցներով, օրինակ՝ կլոտրիմազոլով, իսկ ավելի ծանր կամ երկարատև վարակների դեպքում՝ նաև պերօրալ հակասնկային դեղերով, օրինակ՝ տերբինաֆինով։ Տեղային կրեմները սովորաբար խորհուրդ է տրվում օգտագործել չորս շաբաթ։ Վարակված ոտքերը չոր պահելը և սանդալներ կրելը նույնպես նպաստում են բուժմանը։

Աթլետի ոտքը բժշկապես առաջին անգամ նկարագրվել է 1908 թվականին։ Ամբողջ աշխարհում այս հիվանդությունը հանդիպում է բնակչության մոտավորապես 15 տոկոսի մոտ։ Տղամարդիկ ավելի հաճախ են տառապում, քան կանայք։ Այն ավելի հաճախ հանդիպում է պատանիների և  մեծահասակների մոտ։ Պատմականորեն համարվում է, որ այն եղել է հազվադեպ հիվանդություն, որը 20-րդ դարում հաճախացել է՝ կոշիկների լայն տարածման, առողջության ակումբների, պատերազմների և ճանապարհորդությունների պատճառով։

== Կլինիկական նշաններ և ախտանիշներ ==
[[Պատկեր:Athlete's_foot.JPG|alt=|մինի|309x309փքս|Աթլետի ոտնաթաթ]]
Աթլետի ոտքը բաժանվում է չորս կլինիկական ձևերի՝ քրոնիկ ինտերդիգիտալ, պլանտար, սուր խոցի ձև և վեզիկուլոբուլոզ։

«Ինտերդիգիտալ» նշանակում է մատների միջև։ Առավել հաճախ առաջանում է 4-րդ և 5-րդ [[մատներ]]ի միջև։ ''Trichophyton rubrum'' սնկի առաջացրած ինտերդիգիտալ ձևը կարող է ընթանալ առանց [[ախտանիշ]]ների, երբեմն ուղեկցվում է [[Քոր|քորով,]] իսկ [[մաշկ]]ը կարող է լինել կարմրած կամ խոցի նման՝ թեփոտ, փշրված կամ փափուկ և սպիտակ, եթե երկար ժամանակ խոնավ է մնացել, քորով կամ առանց դրա։ ''T. mentagrophytes''-ի առաջացրած սուր խոցի ձևը բնորոշվում է ցավով, մաշկի մակերացիայով (խոնավ քայքայումով), մակերևութային վնասվածքներով, ճաքերով, կեղևակալումով և տհաճ հոտով, որը պայմանավորված է երկրորդային բակտերիալ վարակով։

Պլանտար ձևը (մոկասինային ոտք), նշանակում է ոտնաթաթի ստորին մակերեսին վերաբերող, որը նույնպես առաջանում է T. rubrum սնկով, սովորաբար ընթանում է առանց ախտանիշների։ Բնորոշվում է ոտնաթաթի թաթի մակերեսին փոքր-ինչ կարմրածության գոտիներով (երիկամային փարոսներով), որոնք ծածկված են բարակ, փոշիապատ հիպերկերատոտիկ թեփով։

Սուր խոցի ձևով (acute ulcerative) հիվանդությունը ներառում է թրջված (մակերացված) [[խոց]]ային օջախներ թեփոտ եզրերով։ Մակերացիա նշանակում է մաշկի փափկեցում և քայքայում՝ երկարատև խոնավության ազդեցության հետևանքով։ Վեզիկուլոբուլոզ տեսակը համեմատաբար հազվադեպ է, այն լորձաթաղանթների և մաշկի հիվանդություն է, որը բնորոշվում է վեզիկուլների և բուլլաների՝ հեղուկով լցված բշտիկների առկայությամբ։ Սովորաբար պատճառվում է ''T. mentagrophytes'' սնկով։ Բնորոշվում է հանկարծակի առաջացող քորով և վեզիկուլներով, որոնք տեղակայվում են կարմրած ոտնաթաթի հատվածում։ Այս ենթատեսակը հաճախ բարդանում է երկրորդային բակտերիալ վարակով՝ ''Streptococcus pyogenes'' կամ ''Staphylococcus aureus'' բակտերիաներով։ Վեզիկուլներն ու բուլլաները տարբերվում են չափերով՝ վեզիկուլները սովորաբար մինչև 5 մմ են, իսկ բուլլաները՝ 5 մմ-ից մեծ (կախված սահմանից)։

=== Բարդություններ ===
Երբ հիվանդությունն առաջանում է, մաշկի ճաքերը կարող են հանգեցնել բակտերիալ վարակների առաջացման, ինչպես նաև [[ավշային անոթներ]]ի բորբոքման(լիմֆանգիտ)։  Եթե վարակը մնա չբուժված երկար ժամանակ,սունկը կարող է տարածվել դեպի ոտքի եղունգներ, որտեղ այն սնվում է կերատինով՝ առաջացնելով վիճակ, որը հայտնի է որպես օնիխոմիկոզ։ Քանի որ այն հաճախ ուղեկցվում է քորի զգացումով, այն կարող է առաջացնել քերծման ռեֆլեքս՝ մարդը քերծում է վարակված հատվածը՝ հաճախ առանց գիտակցելու։ Քերծումը կարող է էլ ավելի վնասել մաշկը և վատթարացնել վիճակը՝ հնարավորություն տալով սնկին ավելի հեշտ տարածվել ու զարգանալ։ Քորն այնքան ուժեղ կարող է լինել, որ որոշ մարդիկ սկսում են ինտենսիվ քորել մաշկը՝ առաջացնելով բաց վերքեր (էքսկորիացիաներ), որոնք խոցելի են բակտերիալ վարակների նկատմամբ։ Քերծումը կարող է նաև հեռացնել առաջացած կեղևները՝ դանդաղեցնելով բուժման գործընթացը։ Վարակված հատվածները քերծելիս սունկը կարող է տարածվել դեպի մատները և եղունգները։ Եթե ձեռքերը չլվացվեն ժամանակին, սունկը կարող է վարակել մատների մաշկը և եղունգները՝ աճելով ինչպես մաշկի ներսում, այնպես էլ եղունգներում։ Քերծումից հետո սունկը կարող է փոխանցվել ցանկացած հատվածի, որին մարդը դիպչում է՝ ներառյալ մարմնի այլ մասեր և շրջակա միջավայրը։ Քորելու արդյունքում վարակված մաշկի թեփուկները կարող են ընկնել շրջապատում՝ նպաստելով վարակման հետագա տարածմանը։ Սունկը կամ վարակված մաշկի մասնիկները կարող են հայտնվել հագուստի, կոշիկների, լոգարանի և այլ մակերեսների վրա՝ քերծման, շփման կամ ընկնելու միջոցով։ Դրանք կարող են վարակել ինչպես այլ մարդկանց, այնպես էլ  կրկնավարակել արդեն վարակված անձին։ Օրինակ՝ վարակված ոտքերը կարող են սնկով վարակել գուլպաներն ու կոշիկները, որոնք նորից հագնելուց վարակը վերածնում են ոտքերին։ Սնկի տարածման հեշտությունը մատների վրա ներկայացնում է լրացուցիչ բարդություն։ Երբ սունկը տարածվում է մարմնի այլ հատվածների վրա, այն կարող է հեշտությամբ վերադառնալ ոտքերին նույնիսկ բուժումից հետո։ Քանի որ հիվանդությունն յուրաքանչյուր հատվածում անվանվում է տարբեր կերպ (օրինակ՝ ''tinea corporis''՝ մարմնի վրա, կամ ''tinea cruris''՝ աճուկի հատվածում), վարակված անձինք հաճախ չեն գիտակցում, որ դա նույն հիվանդությունն է։ Որոշ անձանց մոտ կարող է ի հայտ գալ [[Ալերգիա|ալերգիկ]] [[Ալերգիա|ռեակցիա**,*']] որի ժամանակ ձեռքին, կրծքին կամ բազուկներին կարող են հայտնվել վեզիկուլներ։ Հիմնական վարակի բուժումը, որպես կանոն, հանգեցնում է այդ ախտանշանների անհետացմանը։

== Պատճառներ ==
Աթլետի ոտնաթաթը մաշկի սնկային վարակ է, որը հայտնի է նաև որպես դերմատոֆիտոզ։ Այն առաջանում է դերմատոֆիտ սնկերի պատճառով՝ հիմնականում բորբոս տեսակների, որոնք բնակվում են մաշկի մեռած շերտերում և սնվում են կերատինով։ Դերմատոֆիտները անտրոպոֆիլ են, այսինքն՝ հիվանդության աղբյուրը մարդն է։ Առավել հաճախ պատճառվում է *Trichophyton rubrum* և *Trichophyton mentagrophytes* բորբոսներով, սակայն որոշ դեպքերում պատճառ կարող է դառնալ նաև *Epidermophyton floccosum* տեսակը։ Ընդհանուր բնակչության շրջանում դեպքերի մեծ մասը պայմանավորված է *T. rubrum*-ով, մինչդեռ մարզիկների մոտ առավել տարածված պատճառն է *T. mentagrophytes*-ը։

=== Վարակի փոխանցում և տարածման ուղի ===
Մեծ Բրիտանիայի Ազգային Առողջապահական Ծառայության (NHS) համաձայն՝ «Աթլետի ոտնաթաթը  շատ վարակիչ է և կարող է տարածվել ինչպես ուղիղ՝ վարակված հատվածին դիպչելու արդյունքում, այնպես էլ անուղղակի շփման միջոցով՝ վարակված իրերի (հագուստ, սրբիչ և այլն) կամ մակերեսների (լոգասենյակի, ցնցուղի կամ հանդերձարանի հատակ) հետ շփման հետևանքով»։ Այս հիվանդության սնկերը հեշտությամբ տարածվում են շրջակա միջավայրում։ Սնկերը կարող են փոխանցվել մաշկի շփման, ինչպես նաև մարմնից մշտապես թափվող մահացած մաշկաբջիջների միջոցով։ Աթլետի ոտնաթաթի սնկերը, ինչպես նաև վարակված մաշկի մասնիկներն ու թեփերը կարող են տարածվել գուլպաների, կոշիկների, հագուստի, մարդկանց, ընտանի կենդանիների միջոցով։ Երբ սունկը տարածվում է ընտանի կենդանիներին, այն կարող է հետագայում փոխանցվել մարդկանց՝ կենդանու հետ շփվելիս։ Եթե կենդանին հաճախ կրծում է իրեն, հնարավոր է դա ոչ թե տզերի հետևանք է, այլ սնկային վարակից առաջացած ուժեղ քոր։

Աթլետի ոտքով վարակվելու մեկ այլ տարբերակ է՝ նախ սնկային վարակ ստանալ մարմնի այլ հատվածում։ Աթլետի ոտքը հարուցող սնկերը կարող են տարածվել մարմնի այլ հատվածներից դեպի ոտքեր՝ հատկապես վարակված տարածքին դիպչելու կամ քերծելու, այնուհետև՝ նույն ձևով ոտքերին դիպչելու միջոցով։ Չնայած վարակն առաջացնող սունկը նույնն է, հիվանդության անվանումը փոփոխվում է՝ կախված վարակման օջախի տեղակայումից։ Օրինակ՝ եթե վարակվել են իրանի կամ վերջույթների հատվածները, հիվանդությունը հայտնի է որպես թինեա կորպորիս(«շրջանաձև սունկ»), իսկ աճուկի հատվածում՝ որպես թինեա կրուրիս («աճուկային քոր» կամ «լվացողի քոր»)։ Հագուստը (կամ կոշիկը), մարմնի ջերմությունը և քրտինքը կարող են ստեղծել տաք և խոնավ իդեալական միջավայր՝  սնկերի աճի և բազմացման համար։

=== Ռիսկի գործոններ ===
Աթլետի ոտնաթաթով վարակվելու ռիսկը, բացի վերը նշված փոխանցման ուղիներից, մեծացնում են մի շարք լրացուցիչ ռիսկային գործոններ։ Նրանք, ովքեր նախկինում ունեցել են այս հիվանդությունը, ավելի բարձր հավանականությունը կրկին կհիվանդանան՝ համեմատ նրանց հետ, ովքեր երբեք չեն վարակվել։ Մեծահասակները ավելի հաճախ են վարակվում, քան երեխաները։ Տղամարդիկ ավելի խոցելի են, քան կանայք։ [[Շաքարային դիաբետ]] ունեցող անձինք կամ թույլ իմունային համակարգ ունեցողները նույնպես ավելի զգայուն են հիվանդության նկատմամբ։ [[ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ]]-ը թուլացնում է իմունային համակարգը և բարձրացնում է աթլետի ոտքով վարակվելու վտանգը։ Հիպերհիդրոզը ([[Քրտնարտադրություն|գերքրտնարտադրություն]]) նույնպես մեծացնում է վարակման ռիսկը և դժվարացնում է բուժումը։

== Ախտորոշում ==
[[Պատկեր:Athlete's_Foot_Fungus_microscope.jpg|alt=A|մինի|Աթլետի ոտնաթաթի սնկի կուլտուրայի մանրադիտակային պատկեր]]
Ախտորոշումը ներառում է հիվանդի բժշկական պատմության և ռիսկի գործոնների ստուգում, անամնեզի հավաքում և ֆիզիկական զննում: Աթլետի ոտնաթաթը սովորաբար կարող է ախտորոշվել մաշկի տեսողական զննմամբ և ավելի քիչ ակնհայտ ախտանիշների, ինչպիսիք են ախտահարված հատվածի քորը: Եթե ախտորոշումը անորոշ է, մաշկի քերծվածքի կալիումի հիդրօքսիդի պատրաստուկի ուղղակի մանրադիտակը (հայտնի է որպես KOH թեստ) կարող է հաստատել աթլետի ոտնաթաթի ախտորոշումը և օգնել բացառել այլ հնարավոր պատճառները, ինչպիսիք են [[կանդիդոզ]]ը, փոսային կերատոլիզը, էրիթրազման, [[կոնտակտային դերմատիտ]]ը, [[էկզեմա]]ն կամ [[փսորիազ]]ը: Մարզիկի ոտքի հիվանդություն առաջացնող դերմատոֆիտները մանրադիտակի վրա կցուցադրեն բազմակի միջնապատ ճյուղավորվող հիֆեր: Վուդի լամպը (սև լույս), չնայած օգտակար է գլխամաշկի սնկային վարակների (tinea capitis) ախտորոշման համար, սովորաբար օգտակար չէ աթլետի ոտնաթաթի ախտորոշման համար, քանի որ այս հիվանդությունն առաջացնող տարածված դերմատոֆիտները չեն լյումինեսցենտում ուլտրամանուշակագույն լույսի ներքո:

== Կանխարգելում ==
Կան մի շարք կանխարգելիչ հիգիենիկ միջոցառումներ, որոնք կարող են կանխել աթլետի ոտնաթաթի առաջացումը և նվազեցնել կրկնվելու հավանականությունը։ Դրանցից են՝ ոտքերի չոր վիճակում պահումը, եղունգները կարճ կտրելը, վարակված եղունգների համար առանձին մկրատ օգտագործելը, լավ օդափոխվող բամբակե կամ խոնավությունը ներծծող սինթետիկ նյութերից պատրաստված գուլպաների կրումը (որոնք օգնում են մաշկը չոր պահել), тес-fitting կոշիկներից խուսափելը, գուլպաները հաճախ փոխելը և ընդհանուր օգտագործման տարածքներով (օրինակ՝ մարզասրահների լոգարաններ կամ հանդերձարաններ) քայլելիս հողաթափեր կրելը։

ԱՄՆ Հիվանդությունների վերահսկման և կանխարգելման կենտրոնների (CDC) տվյալներով՝ «եղունգները պետք է կարճ կտրել և մաքուր պահել, քանի որ դրանք կարող են պարունակել և տարածել վարակը»։ Վարակը կրկնվելուց կարելի է խուսափել հակասնկային փոշու օգտագործմամբ, որը նպաստում է ոտքերի չորությանը։

Աթլետի ոտնաթաթ առաջացնող սնկերը գոյատևում և բազմանում են ջերմ և խոնավ միջավայրում։ Վարակման վտանգն ավելանում է, երբ ոտքերը գտնվում են ջերմ ու խոնավ պայմաններում, օրինակ՝ ոտքերը ամբողջությամբ փակող կոշիկներ կամ բոթասներ կրելու դեպքում։ Վարակը կարող է տարածվել նաև խոնավ հասարակական տարածքներում՝ ընդհանուր ցնցուղներում, լողավազաններում և բուժական լոգարաններում։ [[Քլոր]] պարունակող սպիտակեցուցիչը լայնորեն կիրառվող ախտահանիչ է, որն ունակ է ոչնչացնել սնկերը։ Տան մակերեսները քլորային լուծույթով մաքրելը կանխում է հիվանդության տարածումը հետագա շփման միջոցով։ Լոգարանների վաննաները, ցնցուղները, սալիկապատ հատակները, լվացարաններն ու այլ մակերեսներ մաքրելու ընթացքում սպիտակեցիչի կիրառումը կարող է նվազեցնել վարակվելու և կրկնակի վարակվելու վտանգը։ Գուլպաներն ու կոշիկները մաքուր պահելը, այդ թվում՝ սպիտակեցիչով լվանալը, ևս նպաստում է սնկերի աճի և տարածման կանխմանը։ Կոշիկների և բոթասների համատեղ օգտագործումից խուսափելը ևս կանխարգելիչ միջոց է, քանի որ աթլետի ոտնաթաթը կարող է փոխանցվել վարակված անձից։ Նույնը վերաբերում է սրբիչներին․ խոնավ սրբիչները կարող են հանդիսանալ սնկային վարակների փոխանցման աղբյուր։

== Բուժում ==
Աթլետի ոտնաթաթի դեպքերի շուրջ 30–40 %-ը կարող է անցնել առանց դեղորայքի կիրառման։ Այնուամենայնիվ, տեղային հակասնկային դեղամիջոցների օգտագործումը ապահովում է բուժման շատ ավելի բարձր արդյունավետություն։ Սովորաբար բուժումը ներառում է ոտքերի մանրակրկիտ լվացումը օրական մեկ կամ երկու անգամ, որին հաջորդում է տեղային հակասնկային միջոցի կիրառում։ Քանի որ արտաքին մաշկային շերտերը վնասված են և հակված են կրկնակի վարակման, տեղային բուժումը սովորաբար շարունակվում է մինչև մաշկի բոլոր շերտերի լիարժեք վերականգնումը՝ այսինքն՝ ախտանիշների անհետացումից մոտ 2–6 շաբաթ անց։ Ոտքերը չոր պահելն ու պատշաճ [[հիգիենա]]յի պահպանումը (ինչպես նշված է կանխարգելման բաժնում) կարևոր են սնկի վերացման և կրկնավարակումը կանխելու համար։

Միայն ոտքերի բուժումը բավարար չէ։ Եթե գուլպաներն ու կոշիկները վարակված են սնկերով, ապա դրանց կրկին կրումը կարող է կրկնաբար վարակել ոտքերը։ Գուլպաները կարելի է արդյունավետ մաքրել՝ լվացքի ժամանակ ավելացնելով սպիտակեցուցիչ կամ լվանալով 60&nbsp;°C ջերմաստիճանի ջրում։ Բուժումն արդյունավետ կլինի միայն այն դեպքում, երբ ընդգրկում է վարակված բոլոր հատվածները՝ օրինակ եղունգները, ձեռքերը կամ մարմնի այլ մասերը։ Հակառակ դեպքում վարակը կարող է շարունակել տարածվել, այդ թվում՝ վերադարձով դեպի արդեն բուժված հատվածներ։ Օրինակ՝ եղունգի սնկային վարակը բուժման բացակայության դեպքում կարող է կրկին տարածվել ոտքի վրա և կրկին առաջացնել աթլետի ոտք։ Համակարգային վերանայումների համաձայն՝ ալիլամինների խմբին պատկանող դեղամիջոցները, օրինակ տերբինաֆինը, աթլետի ոտնաթաթի բուժման արդյունավետությամբ չեն գերազանցում ազոլների խմբի դեղամիջոցներին։

Ծանր կամ երկարատև սնկային մաշկային վարակների դեպքում կարող է պահանջվել շնչուղով ընդունվող հակասնկային դեղամիջոցների կիրառում։

=== Տեղային բուժում ===
ԲուԺման համար կիրառվում են նաև բազմաթիվ տեղային հակասնկային դեղամիջոցներ, այդ թվում՝ միկոնազոլ նիտրատ, [[կլոտրիմազոլ]], տոլնաֆտատ (սինթետիկ թիոկարբամատ), տերբինաֆինի հիդրոքլորիդ, բուտենաֆինի հիդրոքլորիդ և ունդեցիլենաթթու։ Հակասնկային դեղամիջոցները հասանելի են տարբեր ձևերով՝ փոշու, սփրեյի, կրեմի կամ գելի տեսքով։ Բուտենաֆինի կրեմի օրական մեկանգամյա օգտագործումը մեկ շաբաթ շարունակ կամ տերբինաֆինի օրական մեկանգամյա օգտագործումը երկու շաբաթ շարունակ արդյունավետ են աթլետի ոտքի մեծ մասի բուժման համար և հաճախ առավել արդյունավետ են, քան միկոնազոլի կամ կլոտրիմազոլի կիրառումը։ Քանի որ ոտքի ներբանի հատվածում մաշկը հաճախ հաստացած է հիպերկերատոզի հետևանքով, այդ տեսակի ժամանակ աթլետի ոտնաթաթը ավելի դիմացկուն է տեղային բուժման նկատմամբ։ Այդ դեպքում որպես օժանդակ միջոցներ կիրառվում են կերատոլիտիկ և խոնավացնող դեղամիջոցներ, ինչպիսիք են [[միզաթթու]] (ուրեա), [[սալիցիլաթթու]] (Վիթֆիլդի մազուկ) և [[կաթնաթթու]], որոնք նպաստում են հակասնկային դեղամիջոցի ներթափանցմանը հաստացած մաշկի մեջ։ Վարակին ուղեկցող բորբոքումն ու քորը կանխարգելելու նպատակով, երբեմն նշանակվում են տեղային գլյուկոկորտիկոիդներ։

Այլընտրանքային տարբերակ է նաև 1% [[կալիումի պերմանգանատ]]ի լուծույթի կիրառումը, որը լուծվում է տաք ջրի մեջ։ Կալիումի պերմանգանատը աղ է և  հզոր օքսիդացնող նյութ։

=== Պերօրալ բուժում ===
Ծանր սնկային վարակների (աթլետի ոտնաթաթի ) դեպքում՝ պերօրալ ընդունվող [[տերբինաֆին]]ը արդյունավետ է գրիզեոֆուլվինից։ Ծանր վարակների դեպքում հնարավոր է նաև պերօրալ ընդունել [[ֆլուկոնազոլ]] կամ իտրակոնազոլ։ Այս դեղամիջոցներից ամենատարածված կողմնակի ազդեցությունը [[մարսողական համակարգ]]ի խանգարումներն են։

== համաճարակաբանություն ==
Գլոբալ մակարդակով սնկային վարակները տարածված են բնակչության մոտ 15 %-ի, իսկ մեծահասակների՝ շուրջ 20 %-ի մոտ։ Կան տվյալներ, ըստ որոնց, բնակչության մոտ 70 %-ի կյանքի ընթացքում գոնե մեկ անգամ զարգանում է աթլետի ոտնաթաթ։ Հիվանդությունն առավել հաճախ է հանդիպում այն անձանց շրջանում, ովքեր կրում են օդանցք չունեցող (հերմետիկ) կոշիկներ, օրինակ՝ ռետինե բոթասներ կամ վինիլային կոշիկներ։ Աթլետի ոտնաթաթ առաջացնող սնկերի նկատմամբ ոտքի ոչ բավարար օդափոխման հետևանքով ստեղծվող խոնավ պայմանները նպաստում են սնկերի աճին՝ ոտքի կամ մատների միջև։ Մասնագիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ հիվանդությունն առավել տարածված է հանքափորների, զինվորների և մարզիկների շրջանում։ Նույնպիսի միտում դիտվում է նաև մարաթոն վազքի մասնակիցների մոտ։ Այն երկրներում կամ տարածաշրջաններում, որտեղ մարդկանց համար բնորոշ է առանց կոշիկի քայլելը, աթլետի ոտքի տարածվածությունը զգալիորեն ցածր է՝ համեմատությամբ այն բնակչության հետ, որը մշտապես կոշիկ է կրում։ Այդ պատճառով հիվանդությունն անվանվել է «քաղաքակրթության գին»։ Հետազոտությունները ցույց են տվել, որ տղամարդիկ հիվանդանում են աթլետի ոտքով 2–4 անգամ ավելի հաճախ, քան կանայք։

Աթլետի ոտնաթաթի դեպքերն առաջին անգամ փաստագրվել են 1916 թվականի շուրջ՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, երբ հիվանդությունը տարածված էր զինվորների շրջանում։ 1928 թվականին ԱՄՆ-ում գնահատվում էր, որ աթլետի ոտք ունեն մոտ տասը միլիոն մարդ, ինչը դարձավ հանրային առողջապահության լուրջ մտահոգության առարկա։ 1929 թվականին Կալիֆորնիայի համալսարանի առաջին կուրսեցիների շրջանում անցկացված համաճարակաբանական հետազոտության համաձայն՝ նրանց 53 %-ն արդեն ուներ աթլետի ոտնաթաթ, իսկ ուսումնական տարվա ավարտին այդ թիվը հասել էր 78 %-ի։ 1930-ականներին հիվանդության տարածվածությունը հատկապես ավելացել էր բարձր սոցիալ-տնտեսական կարգավիճակ ունեցող անձանց շրջանում, որոնք հաճախ օգտվում էին լողավազաններից, ուսումնական հաստատություններից և մարզական ակումբներից, որտեղ սնկի փոխանցման հավանականությունը բարձր էր։ [[Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ|ԱՄՆ]]-ում հիվանդության բարձր տարածվածության պատճառով 1932 թվականի Լոս Անջելեսի Օլիմպիական խաղերում ներդրվեց ոտքերի ախտահանման լոգանքների պարտադիր կիրառում։ Այդ շրջանում հանրային առողջապահության մասնագետները հիվանդությունը սկսեցին դիտարկել, որպես ժամանակակից կյանքի հետևանք՝ «քաղաքակրթության գին», քանի որ կիրառվող բուժումներն այն ժամանակ հաճախ արդյունավետ չէին։ 1940-ականներին ուսումնասիրվեցին մի շարք նյութերի հակասնկային հատկությունները։ Ցույց տրվեց, որ [[ցինկ]] պարունակող արտադրանքները ամենաարդյունավետ տեղային միջոցներն են աթլետի ոտնաթաթի բուժման համար։ 1960-ականներին պարզվեց, որ գրիզեոֆուլվինի ընդունումը արդյունավետ է աթլետի ոտնաթաթի սուր դեպքերում։ Վիետնամում ծառայող ամերիկացի զինվորների շրջանում արձանագրվեց հիվանդության նվազեցում՝ շնորհիվ գրիզեոֆուլվինի կանխարգելիչ օգտագործման։ 1990-ականներին հետազոտությունները հաստատեցին իտրակոնազոլի և ալիլամինների խմբի տերբինաֆինի կիրառման արդյունավետությունը աթլետի ոտքի և մարմնի այլ հատվածների դերմատոֆիտային վարակների բուժման մեջ։ 2012 թվականի դրությամբ տվյալները ցույց են տվել, որ տերբինաֆինը 2.26 անգամ ավելի արդյունավետ է աթլետի ոտնաթաթի բուժման մեջ՝ համեմատած գրիզեոֆուլվինի հետ։ Տերբինաֆինի և իտրակոնազոլի միջև արդյունավետության զգալի տարբերություն չի արձանագրվել։

== Տես նաև ==
* Toenail fungus, *tinea unguium'', an infection affecting the toenails
* Trench foot, due to moisture and decay

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Մաշկային հիվանդություններ
Կատեգորիա:Սնկային հիվանդություններ