open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Սուրբ Յոհանի հիվանդանոց

**Սուրբ Յոհանի հիվանդանոց** (, բառացի` *Սուրբ Յոհանի հին հիվանդանոց*) թանգարան Բրյուգգեում, նախկին հիվանդանոցի շենքում։ Գտնվում է Mariastraat 38 հասցեում, քաղաքի կենտրոնում, Բրյուգեի Աստվածամոր եկեղեցու մոտ։

## Նկարագրություն
Թանգարանի ներսում (այլ արվեստի գործեր) գտնվում է գեղարվեստական պատկերասրահը, նրա առավել արժեքավոր ցուցադրանմուշներից են Հանս Մեմլինգի վեց աշխատանքները (15-րդ դարի վերջ), այդ պատճառով հին հիվանդանոցը հաճախակի վկայակոչել են որպես «Մեմլինգի թանգարան» (, )`

* Սուրբ Ուրսուլայի տապանը (վեց մասանի քառակողմ աշխատանք` ըստ Սուրբ Ուրսուլայի կյանքից նյութերի)
* Սուրբ Եկատերինայի խորհրդավոր հարսանիքը, այլ անվամբ` «Սուրբ Եկատերինայի նշանադրությունը» (3 մաս` Մադոնան մանուկների հետ գահին, Հովհաննես Մկրտիչի գլխատումը, Սուրբ Հովհաննես Ավետարանիչի Հայտնությունը)
* Յան Ֆլորենսի տրիպտիխը (Jan Floreins, ավետարանի նյութերի երեք հատված` Կախարդների պաշտամունքը, Սուրբ ծնունդը, Հիսուսի մուտքը տաճար)
* Երիտասարդ կնոջ դիմանկարը (հայտնի է նաև որպես Sibylla Sambetha)
* Մարտին Նիուվենհովեի դիպտիխը (2 մաս` Մադոնան մանուկների և անվանի քաղաքացի Մարտին Նիուվենհովեի հետ () 
* Ադրիան Ռեյնսի տրիպտիխը (Adriaan Reins, 3 մաս` Քրիստոսի ողբումը, Ադրիան Ռեյնսը Սուրբ Ադրիանի, Սուրբ Լիբերտի հետ)

Բացի դրանից, թանգարանի գեղարվեստական հավաքածուի մեջ մտնում են 16-17-րդ դարերի վարպետների (առավելապես տեղի) այլ ֆլամանդական նկարներ, այդ թվում` Յան Պրովոստի «Խաչի կրումը» դիպտիխը (պարգևատուի հետ)։ Դիպտիխի հակառակ կողմում` կրիայի պատկերումը որմնախորշում նկար-ռեբուսը, ռեբուսը վերածանվել է որպես «Dur est moi pénitence faire, mol [est] de penser à moi» («Ինձ դժվարին խոստովանիր, նրա մասին թեթև երազիր»)։

11-րդ դարի Սուրբ Յոհանի հիվանդանոցի շենքն Եվրոպայում եղել է այդպիսի պահպանված հնագույն կառույցներից մեկը։ Դարերի ընթացքում հիվանդանոցը բազմիցս ընդարձակվել է, իր մեջ ներառել է կանանց ավգուստինյան վանքը, տնտեսական կցաշենքը և այլն։ 11-րդ դարի կեսերին հիվանդանոցը փակվել է։ Թանգարանի ժամանակակից շենքը այժմ օգտագործվում է որպես կոնգրես-կենտրոն։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* *Smet, Irene.* Hôpital Saint-Jean. Bruges, Gand: Ludion Guides, 2001. ISBN 978-90-5544-306-2.
* *Michiels, Alfred.* Hans Memling. New York, 2012. ISBN 978-1-78042-496-5.

## Արտաքին հղումներ
* Официальный веб-сайт музея 
* Госпиталь св. Иоанна и музей Г.Мемлинга (рус.)
Վիոնա Իլեգեմս

**Վիոնա Իլեգեմս** (, ), բելգիական ծագմամբ լուսանկարիչ, զգեստների նկարիչ և ոսկերիչ։ Նախ և առաջ հայտնի է իր երևակայական լուսանկարներով։

## Կենսագրություն
Ավարտելով Անտվերպենի գեղարվեստական դպրոցը` Վիոնան որոշել է գնալ հոր հետքերով, որը լուսանկարչության տեխնիկա էր դասավանդում և դարձել էր լուսանկարիչ։ Իր աշխատանքի համար նա նախառաֆայելյան, մոդեռն արվեստի և պատմական զգեստների ստեղծագործություններից ոգեշնչում էր վերցնում։ Բոլոր զգեստները և զարդարանքները իր լուսանկարների աշխատանքի համար նա ինքնուրույն էր պատրաստում։

Նրա աշխատանքներից են Վիլե Վալոյի, Էմիլի Օտեմնի, Qntal և sToa խմբերի լուսանկարները։ Իր կարիերայի սկզբում Վիոնան շատ անգամ է ինքն է բնորդ եղել, ավելի ուշ իր աշխատանքների համար նա սկսել է օգտվել մոդելների ծառայություններից։

Առաջին անգամ իր աշխատանքներով մասնակցել է հոր լուսանկարների ցուցահանդեսին։ 2006 թվականին նրա լուսանկարները ցուցադրվել են Լյուքսեմբուրգի *Gallerie Lucien Schweitzer* պատկերասրահում։

Վիոնան եղել է Elf Fantasy Fair զգեստավորված փառատոնի մասնակից, որը անց է կացվել Հար ամրոցում` Ուտրեխտից մի քանի կիլոմետր հեռավորության վրա։ 2007 թվականից սկսած նա անց է կացրել Անտվերպենում, Gala Nocturna զգեստավորված տոնախմբության Սուրբ Ավգուստի գոթական եկեղեցում։ Նաև իր ամուսնու` Դիրկ Ստենդաերտի հետ միասին  (), իր անունով, Մագդեբուրգի  Heinrichshorst ամրոցում, նա տարին մի քանի անգամ անցկացրել է զգեստավորված «վամպիրների պարահանդեսը» (), որտեղ հրավիրված էին բոլոր ցանկացողները։

2015 թվականին որոշել է *Eli and the Eye of Dral* ֆիլմի թողարկումը, որի համար Վիոնան աշխատել է որպես զգեստների նկարիչ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Официальный сайт Вионы Илегемс 
* Surrender to the Fantasy — Viona-Art. Интервью с Вионой Илегемс.

Կատեգորիա:Բելգիացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Կին լուսանկարիչներ
Սև կապիտանը

«**Սև կապիտանը**» (), 1973 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ։ Պրեմիերան կայացել է ԽՍՀՄ-ում 1973 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։

Ֆիլմը նկարահանվել է քաղաքացիական պատերազմի հերոս Գրիգորի Ֆեոդորովիչ Գալոտանի կենսագրության հիման վրա։

## Սյուժե
1919 թվական, քաղաքացիական պատերազմ Ռուսաստանում։ Սպիտակ գեներալ Դենիկինն իր զորքերը կենտրոնացրել է հարավային նավահանգստային քաղաքում։ Բայց նրանց թիկունքում պարբերաբար դիվերսիաներ են իրականացվում կարմիր-կանաչ պարտիզանների կողմից «Սև կապիտանի» հրամանատարության ներքո։ Անխոհեմ ու անորսալի «Սև կապիտանն» իր վրա է գրավում բոլշևիկյան ընդհատակայինների ուշադրությունը, որն իր ծրագրերն իրականացնելու համար որոշում է դիմել նրան առաջարկով։

## Դերերում
* Ալեքսանդր Գոլոբորոդկո – *Ֆեոդոր Ֆեոդորովիչ Գալատենկո, «Հեղափոխության կայծակ» պարտիզանական ջոկատի հրամանատար
* Իրինա Բորիսովա – *Գալյա, սպիտակ սպա գնդապետ Իսլենևի դուստրը
* Լես Սերդյուկ – *Օսիպ Զաբուրուննի, պարտիզանական ջոկատի հետախուզության պետ
* Եվգենի Գվոզդյով – *Չիբիսով, կարմիր ընդհատակային
* Միխայիլ Տյագնիենկո – *դուբովեց պարտիզանական ջոկատից
* Սիլվիա Սերգեյչիկովա – *Ժուգինա, ընդհատակային
* Վլադիմիր Վոլկով – *Խրիստոֆորիչ, շրջագայող ուղեպահ
* Սերգեյ Պոլեժաև – *Ստանիսլավ Տուրսկի, հակահետախուզության ղեկավար
* Ռոդիոն Ալեքսանդրով – *գնդապետ Իսլենիև, Գալյայի հայրը, սպիտակ սպա
* Յոզաս Բուդրայտիս – *Բրասար, կոմերսանտ Ֆրանսիայից
* Իգոր Սրետենսկի – *Ուսոլցև
* Մարինա Յուրասովա – *Սոֆյա Ռոմուալդովնա, Գալյայի մայրը, Ստասյա Տուրսկու քույրը

### Էպիզոդներում

* Բ. Ալբեգով – *կարմիր-կանաչ (լուսագրերում՝ Վ. Ալբեգով)
* Կոնստանտին Արտեմենկո – *սպիտակ սպա
* Բորիս Բոլդիրևսկի – *կարմիր-կանաչ
* Բորիսլավ Բրոնդուկով
* Ա․ Ժավորոնոկ – *սպիտակ կազակ
* Վալենտինա Իվաշյովա
* Պավել Ինդիկուլ
* Բորիս Մակարով – *ուղեկցորդ պահակ
* Օլգա Մատեշկո – *Լիզա, սպասուհի
* Վյաչեսլավ Մանիլով – *Մատոչկին
* Դմիտրի Միրգորոդսկի – *Վլադիմիր Կոնստանտինովիչ Աստրախանցև, հարյուրապետ
* Ալեքսանդր Մոլոտով
* Մարգարիտա Կրինիցինա – *միանձնուհի
* Սերգեյ Կուլինիչ
* Նիկոլայ Օլեյնիկ – *կարմիր-կանաչ (լուսագրերում՝ Մ. Օլեյնիկ)
* Նիկոլայ Պոգոդին – *սպիտակ կազակ
* Վիկտոր Պոլիշչուկ – *բանտի պետ
* Ելիզավետա Սերգեևա
* Սերգեյ Սիբել – *Միտրի, սպիտակ
* Ալեքսանդր Տոլստիխ
* Ալիմ Ֆեդորինսկի – *արքայազն
* Վլադիմիր Շվեց

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* Юозас Будрайтис. Творческая биография.
* Александр Голобородько.

Կատեգորիա:1970-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1973 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ա. Դովժենկոյի անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ուկրաիներեն ֆիլմեր
Դեգուի մետրոպոլիտենի հրդեհ

**Դեգուի մետրոպոլիտենի հրդեհ** (Հարավային Կորեա) պատահել է 2003 թվականի փետրվարի 18-ին։ Այս աղետը համարվում է մետրոյի պատմության ամենախոշոր իրադարձությունը։ Հրդեհի ժամանակ ունեցել են 198 զոհ և 147 վիրավոր։ Հրդեհն իրականացրել է 56-ամյա հոգեկան հիվանդ Կիմ Դեhանը։ ( ):

## Հրդեհիչ
Հրդեհիչը 56-ամյա անգործ Կիմ Դեխան էր, որը նախկինում տաքսու վարորդ էր։ Իր բառերով նա ուզում էր վերջ տալ իր կյանքին ինքնասպանությամբ և ուզում էր մեռնել ուրիշ մարդկանց հետ այլ ոչ թե միայնակ։ Անցյալում նա հոգեբանական օգնության է դիմել։ Նրա ֆիզիկական և հոգեբանական վիճակը կտրուկ վատացել է ինսուլտից հետո։ Կիմ Դեhանը գոհ չէր իիրեն ցուցաբերված բուժօգնությունից, սպառնում էր իր բժշկին, սպառնում էր որ իր հարազատների ներկայությամբ կայրի հիվանդանոցը իրեն վատ բուժելու համար։ Որդու խոսքերով նա ցանկանում էր մահանալ և նույնիսկ բժկին և ոստիկանին խնդրում էր, որպեսզի սպանեն իրեն։

## Հրդեհում
Կիմ Դեhանը մտնում է գնացքի վագոն ձեռքին մի արկղ, որը արտաքինից նման էր կաթի ստվարաթղթե կապոցի, արկղի մեջ կար դյուրավառ հեղուկ, նա փորձում է այրել այն վառիչի օգնությամբ։ Մյուս ուղևորները փորձեցին կանգնեցնել նրան, սակայն բռնկված ծեծկրտուքի ժամանակ Կիմ Դեhանին միևնույն է հաջողվում է այրել տաք հեղուկը։ Կրակը մի անգամից տարածվեց ամբողջ գնացքում և անցավ մյուս գնացքին, որը կանգնած էր կայարանում։ Մյուս գնացքում ավելի շատ տուժածներ եղան, քանի որ կրակը անշարժացրել էր դռները և ուղևորները հայտնվել էին ծուղակում։ Հրդեհիչը թեթև այրվածքներ էր ստացել։

## Հետևանք
Իշխանությունները խոստանում են բարելավել մետրոյի կայարանի անվտանգության համակարգը և մեծացնել մետրոյի վագոնների ինտերիերի հրակայունությունը, սակայն այդ աշխատանքը մի քանի ամսով դադարեցվել է։

2004 թվականի հունվարի 7-ին Տեգուի բարձրագույն խորհուրդը հանցագործին դատապարտել են ցմահ տաժանակիր աշխատանքների։ Նա մահացել է նույն թվականի օգոստոսի 31-ին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Южная Корея: опознание погибших (BBC)
Արաքսավան (Հադրութի շրջան)

300px|մինի|աջից|Արցախի Հանրապետության քարտեզը, որտեղ մուգ շագանակագույնով պատկերված են Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները, իսկ մարմնագույնով՝ Արցախի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները 2021 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ

**Արաքսավան**, գյուղ Արցախի Հանրապետության Հադրութի շրջանում։ Մտնում էր Առաջամուղ համայնքի մեջ։ Առաջամուղ գյուղից գտնվում է 11 կմ հեռավորության վրա։

## Աշխարհագրություն
Արաքսավանը տեղակայված է Արցախի Հանրապետության հարավային հատվածում՝ Հադրութի շրջանում՝ նախկին Դիզակ գավառում։ Բնակավայրը գտնվում է Արաքսի ձախափնյակում՝ Առաջամուղ գյուղից 11 կմ հեռավորության վրա։

## Պատմություն
Արաքսավանի տարածքում նախկին բնակավայրի հետքեր անգամ չեն մնացել։

Ազատագրված տարածքների վերաբնակեցման քաղաքականության շրջաներում 2015 թվականին ԱՀ կառավարությունը Արաքսի ափամերձ տարածքում լայնածավալ ներդրումային ծրագիր է իրագործում։ Արդյունքում ստեղծվել է նոր բնակավայր և անվանակոչվել Արաքսավան։

Վերաբնակչի կարգավիճակով Արաքսավան է տեղափոխվել ՀՀ Վայոց ձորի մարզի և ԱՀ Հադրութի շրջանի բնակավայրերից մի քանի ընտանիքներ։

Գյուղում կառուցվել է գյուղատնտեսական մթերքների վերամշակման գործարան, որը նոր հեռանկարներ է նախագծել վերաբնակների զբաղվածության հնարավորություն ստեղծելու համար։

Սահմանին մոտ գտնվող գոտիներում եղած բնակավայրերի շատացումն ու նորերի կառուցումը ԱՀ անվտանգության ապահովման պարտականությունն է։ 2016 թվականի ապրիլյան պատերազմը կրկին հաստատեց ռազմավարական այդ քայլերի կարևորությունը։ Անվտանգության գոտի հանդիսացող օղակներից մեկն էլ Արաքսավանն է։

### Հայ-ադրբեջանական պատերազմ (2020)

2020 թվականի հայ-ադրբեջանական պատերազմի հետևանքով գյուղը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո։

## Բնակչություն
2015 թվականին Արաքսավան գյուղում բնակվում էր 35 մարդ, կար 12 տնտեսություն։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ադրբեջանի կողմից բռնազավթված տարածքներ
Կատեգորիա:Հադրութի շրջանի գյուղեր
Դիմակահանդես (ֆիլմ, 1941)

**«Դիմակահանդես»** (), խորհրդային լիամետրաժ սև-սպիտակ գեղարվեստական ֆիլմ, որը 1941 թվականին բեմադրել է ռեժիսոր Սերգեյ Գերասիմովը Մ. Յու. Լերմոնտովի համանուն դրամայի հիման վրա։ Ֆիլմը թողարկվել է Միխայիլ Լերմոնտովի մահվան հարյուրամյակի առթիվ։

## Սյուժե
Եվգենի Արբենինը խաղամոլ է, կնամոլ, «ճակատագրի ամբարտավան սիրեցյալ», ամեն ինչ ճանաչել է, ամեն ինչ ճաշակել, ամեն ինչում հասցրել հիասթափվել։ Եվ վերջապես, երիտասարդ գեղեցկուհի Նինայի մեջ նա տեսնում է մաքրության և բարության իդեալը, ամուսնանում նրա հետ, սկսում վարել մեկուսի և հանգիստ կյանք։ Բայց դա չի կարող խաբել նրանց, ում նա նվաստացրել է, կործանել, ոտնահարել, նրանք համոզված են, որ սատանան դեռևս նստած է նրա հոգում։ Հանգամանքների ճակատագրական զուգադիպությունը Արբենինի մեջ խանդի զգացում է արթնացնում, և նա մի քանի օրում սիրող ամուսնուց վերածվում է չարագործի ու մարդասպանի։ Նա թույն է լցնում Նինայի պաղպաղակի մեջ և արդարադատությունը վերականգնելու բավարարվածությամբ դիտում է Նինայի մահվան տանջանքները։ Սակայն հետագայում, ստանալով նրա անմեղության ապացույցները, խելագարվում է։

## Դերերում
* Նիկոլայ Մորդվինով – *Արբենին
* [[Տամարա Մակարովա]] – *Նինա
* Միխայիլ Սադովսկի – *իշխան Զվեզդիչ
* Սոֆյա Մագարիլ – *բարոնուհի Շտրալ
* Անտոնին Պանկրիշև – *Կազարին
* Էմիլ Գալ – *Շպրիխ
* Սերգեյ Գերասիմով – *Անհայտ
* Միխայիլ Իվանով – *էպիզոդ (լուսագրերում նշված չէ)
* Ուրսուլա Կրուգ – *հյուր պարահանդեսում (լուսագրերում նշված չէ)
* Լյուբով Սոկոլովա – *պարահանդեսի մասնակից (լուսագրերում նշված չէ)

## Նկարահանող խումբ
thumb|upright=1.5|Ֆիլմի պատճենը
* Սցենարը և բեմադրությունը՝ Սերգեյ Գերասիմով
* Գլխավոր օպերատոր՝ Վյաչեսլավ Գարդանով
* Օպերատորներ՝ Մոիսեյ Մագիդ, Լև Սոկոլսկի
* Կոմպոզիտոր՝ Վենեդիկտ Պուշկով
* Գլխավոր նկարիչ՝  Սեմյոն Մեյնկին
* Նկարիչ՝ Վլադիմիր Կալյագին
* Կոստյումները՝ Եվգենի Սլովցովա, Պ. Գորոխով
* Ռեկվիզիտոր՝ Աննա Տուբենշլյակ (լուսագրերում նշված չէ)
* Ֆիլմի տնօրեն՝ Միխայիլ Լևին
* Ռեժիսորի ասիստենտներ՝ Էմիլ Գալ, Գ. Սարկիսով, Վ. Սպասսկայա
* Մոնտաժման օգնական՝ Ե. Ռադիոնովա
* Հնչյունային օպերատորներ՝ Զախար Զալկինդ, Կոնստանտին Գորդոն
* Խորհրդատուներ՝ պրոֆեսոր Բորիս Էյհենբաում, Վլադիսլավ Գլինկա
* Պար՝ Վ. Չեսնակով

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* Դիմակահանդես Аннотированный каталог фильмов киностудии «Ленфильм» 1918—2003.
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:1940-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1941 ֆիլմեր
Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային պատմական ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:1940-ականների խորհրդային ֆիլմեր
Քարե խաչ (ֆիլմ)

**«Քարե խաչ»** (), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Լեոնիդ Օսիկան Վասիլի Ստեֆանիկի «Դատ» և «Քարե խաչ» նովելների հիման վրա։

## Սյուժե
Գիշերը գյուղացու խրճիթ է մտնում գող, և տանտերը նրան բռնում է։ Գյուղացիական համայնքի օրենքներով՝ գողին պետք է դատել մարդկանց առաջ, իսկ թալանված տերը պետք է սպանի նրան։

Գիշերը սկսվում է գողի հետ զրույցը, թե ինչպես պետք է սպանել նրան։ Ինչպես ընդհանրապես պետք է ճիշտ սպանել տարբեր մարդկանց՝ կախված ազգությունից և նրանց զբաղմունքից։ Զրույցի մասնակիցները խմում են, խմեցնում գողին։ Առավոտյան Իվան Դիդուխը, որըհավերժական գյուղական աշխատանքից հոգնած ծերունի է, չի հասկանում, թե ինչու ինքը պետք է սպանի իր նման աղքատի։ Գողին կսպանեն համագյուղացիները, և Դիդուխը կդադարի նրանցից մեկը լինելուց։

Ֆիլմի երկրորդ կեսին Դիդուխը հրաժեշտ է տալիս հողին, գյուղին, հայրենակիցներին, տանը։ Նա մեկնում է Կանադա՝ ավելի լավ բախտ գտնելու։Ոչ միայն նրա, այլև մնացած բնակիչների համար այս մեկնումը մահվան պես է, իսկ ճանապարհելը` հողարկավորության։ Նա նույնիսկ կնոջն է հրաժեշտ տալիս, չնայած նա գնում է իր հետ։ Նրա վարած հողն ասես գերեզման է դառնում Իվանի համար։ Վերջինս բարձրանում է նրա ամենաբարձր կետը, ինչպես Քրիստոսը Գողգոթայի վրա, և տեղադրում է վաղուց պատրաստած քարե խաչը։

Ամբողջ գյուղով նրանց ուղեկցում են մինչև ցանկապարիսպի, իսկ հետո եկեղեցում կատարում են հուղարկավորության ծես ինչպես իսկական հանգուցյալների համար։

## Դերերում
* Դանիիլ Իլչենկո - *Իվան Դիդուխ
* [[Բորիսլավ Բրոնդուկով]] - *գող
* Իվան Միկոլայչուկ - *Միկոլա
* [[Անտոնինա Լաֆտիյ]]
* [[Կոնստանտին Ստեպանկով]] - *Միխայլո
* Վասիլի Սիմչիչ - ''Գեորգի

## Նկարահանող խումբ
* Սցենարի հեղինակ՝ Իվան Դրաչ
* Ռեժիսոր` Լեոնիդ Օսիկ
* Օպերատոր` Վալերի Կվաս
* Նկարիչ` Նիկոլայ Ռեզնիկ
* Կոմպոզիտոր` Վ. Գուբա

## Մրցանակներ
* 1968 – Համամիութենական կինոփառատոնի մրցանակ ֆիլմի օպերատորին (Վ. Կվաս)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* «Каменный крест» «Энциклопедия отечественного кино» կայքում

Կատեգորիա:1960-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1968 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ա. Դովժենկոյի անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ուկրաիներեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում ԽՍՀՄ-ում
Կատեգորիա:1960-ականների խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1890-ականներին
Ջորջինա Չափման

**Ջորջինա Ռոուզ Չափման** (, ), բրիտանացի դերասանուհի, երգչուհի, նորաձևության դիզայներ և ֆոտոմոդել։

## Կենսագրություն
Ջորջինա Ռոուզ Չամփանը ծնվել է 1979 թվականին ապրիլի 14-ին Լոնդոնում՝ գործարար Բրայան Չամփմանի ընտանիքում։ Մեծացել է Ռիչմոնդում, սովորել է Ուիլթշիրի Մալբորո քոլեջում։ Իր 20 տարիների ընթացքում Չամփմանը մշակել է թեփի դեմ *[[Head & Shoulders]]* շամպունի գովազդը։ Ապա գործընկեր Քերեն Քրեյգի հետ ծանոթացել է, երբ նրանք սովորում էին Չելսիի արվեստի և դիզայնի քոլեջում։ Չեփմենը  Ուիմբլոնդի արվեստի դպրոցը ավարտել է 2001 թվականին և սկսել է իր կարիերան որպես նորաձևության դիզայներ։ Համալսարանն ավարտելուց հետո նկարահանվել է տարաբնույթ սերիալներում և ֆիլմերում։

2004 թվականին Քարեն Քրեյգի հետ միասին Ջորջինան ստեղծել է «Marchesa» ֆեյշն-լեյբլը, որը կոչվել է ազնվական Լուիզա Կիզատիի պատվին։ Ապրանքանիշի ներդրողներից են Ջուզեպպե Չիպրիանին և Սթիվ Վիտկոֆը։ 2006 թվականին լեյբլը ճանաչվել է Ամերիկայի մոդելավորողների խորհրդի կազմակերպության 10 լավագույն եզրափակիչ դուրս եկածներից մեկը։ Ըստ *[[Sunday Times]]-*ի ամենահարուստ մարդկանց ցանկի*՝* 2015 թվականի դրությամբ Չլեմենի մաուր կապիտալը կազմել է 15 միլիոն ֆունտ ստերլինգ։ 2012-2019 թվականների ընթացքում եղել է Պոդիում նախագծի դատավոր։

2019 թվականի մայիսին Չամփանի երեկոյան զգեստի դիզայնը 2019 թվականի *Met Gala-ի* գալա համերգի ժամանակ Նյու Յորքում ներկայացրել է հոլիվուդյան դերասանուհի Կոնստանս Վուն։

## Անձնական կյանք
Չափմանը ծնվել է ազդրոսկրի անտեվերսիայով, ինչի արդյունքում քայլելիս նրա մատները ուղղված են եղել ներս։ Ութ տարեկան հասակում նրա մոտ ախտորոշել են դիսլեքսիա։

2007 թվականի դեկտեմբերի 15-ից Ջորջիանան ամուսնացած է եղել պրոդյուսեր Հարվի Վայնշտեյնի հետ, որի հետ մինչև հարսանիքը հանդիպել է երեք տարի։ 2017 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Չամփանը հայտարարել է Վայնշտեյնի հետ բաժանման մասին՝ կապված մամուլում հայտնված այլ կանանց նկատմամբ ամուսնու սեռական ոտնձգությունների մասին տվյալների հետ։

Ամուսիններն ունեն երկու երեխա՝ դուստրը՝ Ինդիա Փյորլ Վայնշտեյնը և որդին՝ Դաշիել Մաքս Ռոբերտ Վայնշտեյնը։

2020 թվականի մարտին հայտնի է դարձել, որ Չափմանը հարաբերությունների մեջ է գտնվում դերասան Էդրիեն Բրոուդիի հետ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:21-րդ դարի անգլիացի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի կինոդերասանուհիներ
Կատեգորիա:Հարսանյաց զգեստների դիզայներներ
Կատեգորիա:Նորաձևության դիզայներներ
Կատեգորիա:Ֆոտոմոդելներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի երգչուհիներ
Կատեգորիա:Անգլիացի մոդելներ
Յուրաքանչյուր որսորդ ուզում է իմանալ

«**Յուրաքանչյուր որսորդ ուզում է իմանալ…**» (), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ։

## Սյուժե
Պետյան խիստ տարված է ավիամոդելիզմով։ Մի անգամ նրա մոդելն օդում կորցնում է կառավարումը և ընկնելիս կոտրվում վայրէջքի գոտում հայտնված շան պատճառով։ Նոր մոդելի համար գումար է պետք, իսկ ծնողներից այն Պետյան չի ուզում խնդրել։ Տղան իմանում է, որ «Հարձակման անկյուն» ֆիլմի նկարահանման համար անհրաժեշտ է շուն։ Պետյան գտնում է շանը, նրան տանում ստուդիա, որտեղ նրան ներկայացնում է որպես իր շուն։

## Դերերում
* Եգոր Գոլոբորոդկո – *Պետյա
* [[Ռիմա Մարկովա]]- տատիկ
* Ալեքսանդրա Բովտուն – *աղջիկ
* Եվգենի Պաշին – *Իվան
* [[Ալեքսանդր Իգնատուշա]] – *ռեժիսոր
* Յուրի Ռուդչենկո – *ասիստենտ
* Իննա Կապինոս – *Թամարա
* Դմիտրի Լանդար – *տղա զանգվածային տեսարանից
* Վլադիմիր Վոլկով – *հայր
* Լյուդմիլա Լոգիյկո – ''մայր

## Նկարահանող խումբ
* Ռեժիսոր` Միխայիլ Իլյենկո
* Սցենարիստ՝ Միխայիլ Իլյենկո
* Բեմադրող օպերատոր` Բոգդան Վերժբիցկի
* Բեմադրող նկարիչ՝ Ալեքսանդր Շերեմետ
* Կոմպոզիտոր` Էդուարդ Արտեմև

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Каждый охотник желает знать 
* 

Կատեգորիա:1980-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1985 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ա. Դովժենկոյի անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆիլմեր շների մասին
Սոֆյա Կովալևսկայա (ֆիլմ)

**«Սոֆյա Կովալևսկայա»** (), խորհրդային հեռուստաֆիլմ (երեք սերիա), որը նկարահանվել է  ռուս մաթեմատիկոս Սոֆյա Կովալևսկայայի (1850-1891) կենսագրության հիման վրա։

## Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիան ներկայացնող թղթակից անդամ դարձած առաջին կնոջ, ինչպես նաև աշխարհում մաթեմատիկայի առաջին կին պրոֆեսորի մասին։ Պատմությունը հիմնված է Սոֆյա և Վլադիմիր Կովալևսկիների դստեր՝ Սոֆյայի (ընտանեկան շրջանում` Ֆուֆա) հիշողությունների վրա։ Հենց նա է մոր մահից տարիներ անց փորձում հասկանալ նրա իրական էությունը։ Փորձում է հասկանալ, թե ինչիսին էր Սոֆյա Կովալևսկայան ոչ միայն որպես մաթեմատիկոս և հասարակական գործիչ, այլև որպես անհատ, որի կյանքը լի էր բոլոր տեսակի իրադարձություններով և դժվարություններով։

## Դերերում
* Ելենա Սաֆոնովա – *[[Սոֆյա Կովալևսկայա]]
* [[Վլադիմիր Լետենկով]] – *Վլադիմիր Կովալևսկի
* Արիստարխ Լիվանով – *[[Մաքսիմ Կովալևսկի]]
* [[Նատալյա Սայկո]] – *Յուլյա Լերմոնտովա
* Ալգիմանտաս Մասյուլիս – *[[Կառլ Վեյերշտրաս]]
* Ելենա Սոլովեյ – *Աննա Կորվին-Կրուկովսկայա (Ժակլար)
* Ալեքսանդր Ֆիլիպենկո – *[[Ֆեոդոր Դոստոևսկի|Ֆեոդոր Միխայլովիչ Դոստոևսկի]]
* Պյոտր Շելոխոնով – *ակադեմիկոս Իվան Սեչենով
* Ելենա Արժանիկ – *Ֆուֆա, Կովալևսկիների դուստրը
* [[Իվար Կալնինշ]] – *Վիկտոր Ժակլար
* Լեմբիտ Ուլֆսակ – *Լեֆլեր
* Նիկոլայ Լավրով – *Լիխաչյով
* Յուրի Սոլոմին – *Մեծ իշխան
* [[Վայվա Մայնելիտե]] – *Շառլոտ Լեֆլեր
* Ստանիսլավ Լանդգրաֆ – *Ժանսեն
* [[Նիկոլայ Կրյուկով]] – *գեներալ Կորվին-Կրուկովսկին, Սոֆյայի հայրը
* Ալլա Մեշչերյակովա – *Մարիա Բոկովա-Սեչենովա

== Նկարահանող խումբ ==
* Սցենարի հեղինակներ՝ [[Դմիտրի Վասիլիու]], [[Բորիս Դոբրոդեև]]
* Ռեժիսոր` [[Այան Շախմալիևա]]
* Բեմադրող օպերատոր՝ [[Սերգեյ Յուրիզդիցկի]]
* Բեմադրող նկարիչ՝ [[Գեորգի Կրոպաչյով]]
* Կոմպոզիտոր` [[Իսահակ Շվարց]]

== Քննադատություն ==
*«Սոֆյա Կովալևսկայան»  կանոնական ֆիլմ է «Հրաշալի մարդկանց կյանքը» շարքից, սակայն նրա լավագույն դրվագներում նշվում է հերոսուհու ներքին կոնֆլիկտը, որն ընտրության առաջ է հայտնվել գիտությանը ծառայելու և պարզ մարդկային երջանկության միջև։''

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

Կատեգորիա:1980-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1985 դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:1985 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային կենսագրական ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր
Կատեգորիա:1980-ականների խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 19-րդ դարում
Կեյձյո կայսերական համալսարան

**Կեյձյո կայսերական համալսարան** (, ), Քեյդյո քաղաքի ճապոնական կայսերական համալսարաններից մեկն է, որը գոյություն է ունեցել 1924-ից 1946 թվականները։ Գտնվում է Տոսուտյո շրջանում (): Համալսարանի անունը կրճատվել է ինչպես «城大» (Դզյո Դայ)։

## Համալսարանի պատմությունը
Կեյձյո կայսերական համալսարանը հիմնադրվել է 1924 թվականին գեներալ-նահանգապետ Սայտո Մակոտոյի կառավարման ժամանակահատվածում։ Այն դարձավ Ճապոնական կայսրության վեցերորդ կայսերական համալսարանը։ Համալսարանում կային իրավաբանական, ինժեներական և բժշկական բաժանմունքներ։ Կար նաև նախապատրաստական բաժանմունք։

Համալսարանաում դասավանդում էին միայն ճապոներեն, այդ իսկ պատճառով ուսանողների մածամասնությունը էթնիկ ճապոնացիներ էին։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո, երբ Կորեան անկախություն ձեռք բերեց, համալսարանը սկսեց պաշտոնապես կոչվել կորեերենով «Կյոնյան համալսարան» () և դարձավ հետպատերազմյան Կորեայի առաջին համալսարանը։

1946 թվականի օգոստոսի 22-ին Կյոնսոնյան համալսարանը փակվել է ԱՄՆ-ի № 102 օկուպացիոն իշխանության հրամանով։ Ավելի ուշ դրա հիմնադրման վայրում կառուցվել է Գյուղական ազգային համալսարան։

## Համալսարանի ռեկտորների ցուցակը

## Ծանոթագրություններ
Շուրոչկա

**«Շուրոչկա»** (), խորհրդայի լիամետրաժ գունավոր գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է Իոսիֆ Խեյֆիցը 1982  թվականին «Լենֆիլմ»  կինոստուդիայում Ալեքսանդր Կուպրինի «Մենամարտ» վիպակի հիման վրա։

Ֆիլմի պրեմիերան ԽՍՀՄ-ում տեղի է ունեցել 1983 թվականի օգոստոսի 22-ին։

## Սյուժե
Պոդպորուչիկ Ռոմաշովի մոտ է գալիս Շուրոչկա Նիկոլաևան։ Չկարողանալով ընտրություն կատարել սիրո և պարտքի զգացումի միջև՝ Ռոմաշովը մենամարտի է կանչում Շուրոչկայի ամուսնուն՝  իր հրամանատար կապիտան Նիկոլաևին։

## Գլխավոր դերերում
* Ելենա Ֆինոգեևա – *Շուրոչկա Նիկոլաևա
* Անդրեյ Նիկոլաև – *Գեորգի Ալեքսեևիչ Ռոմաշով, պոդպորուչիկ

## Դերերում

* Լյուդմիլա Գուրչենկո – *Ռաիսա Պետերսոն
* Կոնստանտին Գրիգորև – *Վասիլի Նիլիչ Նազանսկի, սպա
* Ստանիսլավ Սադալսկի – *Պալ Պալիչ Վետկին, սպա
* Նիկոլայ Սկորոբոգատով – *Սլիվա, կապիտան
* Վալենտին Սմիրնիտսկի – *Վլադիմիր Եֆիմովիչ Նիկոլաև, սպա, Շուրոչկայի ամուսինը
* Նիկոլայ Ֆերապոնտով – *Տիմոֆեյ Խլեբնիկով, զինվոր
* Իվան Դմիտրիև – *Շուլգովիչ, գնդի հրամանատար (դերը հնչյունավորել է Իգոր Եֆիմովը)
* Յուրի Մեդվեդեւ-Լեշչենկո, սպա
* Ռոման Իլյուտկին – *Գայնան, Ռոմաշովի սպասյակ
* Կոնստանտին Բուտաև – ''սպա

## Նկարահանող խումբ
* Սցենարը և բեմադրությունը՝ Իոսիֆ Խեյֆիցի
* Գլխավոր օպերատոր՝ Դմիտրի Դոլինին
* Գլխավոր նկարիչ՝ Վլադիմիր Սվետոզարով
* Կոմպոզիտոր՝ Օլեգ Կարավայչուկ

## Քննադատություն
Գրաքննադատ Դմիտրի Բիկովը ֆիլմն անվանել է վիպակի լավագույն էկրանավորում (դրանք եղել են վեցը) հենց գլխավոր հերոսուհու վրա շեշտը դնելու համար, և նշել է, որ ֆիլմն արդեն վերնագրով հստակ մատնանշում է վիպակի գաղափարը․ «Իզուր չէ, որ Ֆինոգեևայի գլխավոր դերակատարմամբ Խեյֆիցի ստեղծած հրաշալի էկրանավորումը հենց «Շուրոչկա» ֆիլմն է, քանի որ Շուրոչկան շատ ավելի կարևոր կերպար է, քան Ռոմոչկան»։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* «Шурочка» Аннотированный каталог фильмов киностудии «Ленфильм» 1918—2003.
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:1980-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1982 ֆիլմեր
Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային մելոդրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Իսպանական տարբերակ

**«Իսպանական տարբերակ»** (), Էրիկ Լացիսի ֆիլմը, որը նկարահանվել է Յուլիան Սեմյոնովի համանուն վեպի հիման վրա 1980 թվականին։ Վեպը մտնում է շտիրլիցիանայի մեջ, սակայն ֆիլմում խորհրդային հետախուզության ռեզիդենտ հերոսի անունն այլ է։

## Սյուժե
1930-ական թվականների վերջ, Իսպանիայում շարունակվում է քաղաքացիական պատերազմը։ Իսպանիայի երկնքում արդեն թռչում են սև «Մեսրեշմիտտները»։ Լատվիացի հակաֆաշիստ լրագրողը, որն աշխատում է խորհրդային հետախուզության համար, «Մեսսերշմիտի» տեխնիկական տվյալներն ստանալու նպատակով մտնում է գերմանական հետախուզության բարձրագույն շրջանակներում։ Համոզվելով փաստաթղթերի գերգաղտնի լինելու մեջ՝ հետախույզը որոշում է ինքնաթիռ առևանգել։

## Դերերում
* Յանիս Պլեսումս – *Յան Պալմա
* Միրզա Մարտինսոնե – *Մերի Փեյջ
* Ուլդիս Լիելդիջս – *Ուգո Լերստ
* Պաուլ Բուտկևիչ – *Վոլֆ
* Ռոմուալդաս Ռամանաուսկաս – *Հագեն
* Ուլդիս Դումպիս – *Վալտեր Շուլց (գրքում` Շտիրլից)
* Վսևոլոդ Սաֆոնով – *խորհրդային հետախուզության պետ 
* Հարի Լիեպինշ – *գրուպենֆյուրեր Դուֆներ
* Անտանաս Գաբրենաս – *գեներալ Գորտոն
* Արվո Կրուսեմենտ – *Ռիբբենտրոպ
* Հելմուտ Սոմմեր – *լորդ Ռեդսդեյլ
* [[Վիկտոր Պավլովսկի]] – *նախարար Խորդանա
* Անատոլի Ազո – *խորհրդային հետախուզության աշխատակից
* Պետերիս Վասարաուձիս
* Ուլդիս Վեյսպալ
* [[Պյոտր Վիշնևսկի]]
* [[Պավել Կաշլակով]] – *խորհրդային հետախուզության աշխատակից
* Օլգերտ Կրաստինշ
* Յանիս Կրումինշ
* Վալերի Օլշանսկի – ''խորհրդային հետախուզության աշխատակից
* Ռոման Ռուդակ
* Աուստրիս Ուփելնիեկ

## Նկարահանող խումբ
* Սցենարիստ` Յուլիան Սեմյոնով
* Ռեժիսոր` Էրիկ Լացիս
* Օպերատոր` Դավիթ Սիմանիս
* Կոմպոզիտոր` Ռայմոնդ Պաուլս
* Նկարիչ` Դայլիս Ռոժլապա

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* «Իսպանական տարբերակ»

Կատեգորիա:1980 ֆիլմեր
Կատեգորիա:1980-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռիգայի կինոստուդիայի ֆիլմեր
Պետրոսաշեն

300px|մինի|աջից|Արցախի Հանրապետության քարտեզը, որտեղ մուգ շագանակագույնով պատկերված են Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները, իսկ մարմնագույնով՝ Արցախի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները 2021 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ

**Պետրոսաշեն**, գյուղ Արցախի Հանրապետության Հադրութի շրջանում։ Մտնում էր Խծաբերդ համայնքի մեջ։ Գտնվում էր Հադրութ քաղաքից 20-21 կմ արևմուտք, Խծաբերդ գյուղից 3 կմ հարավ-արևմուտք, լեռնային, անտառապատ վայրում։

## Պատմություն
Եղել է զուտ հայաբնակ գյուղ։

1990-ականներ հայ-ադրբեջանական պատերզամից հետո չի վերաբնակեցվել։

## Բնակչություն
1974 թվականին ուներ 24, իսկ 1984 թվականին՝ 14 հայ բնակիչ, որոնք այստեղ էին եկել 1905 թվականին՝ Լաչինի շրջանի Հարար գյուղից։

## Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն ու բանջարաբուծությունն էր։

## Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղն ուներ Ս. Ստեփանոս անունով եկեղեցի (XII դար)։ Մոտակայքում գտնվում էր Ղոշարխաչ բնակատեղին, Զորիի (Ղալալավի) քարայրը և Թովմասի բերդը (IX դար)։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հադրութի շրջանի գյուղեր
Անյուտայի ճանապարհը

**«Անյուտայի ճանապարհը»** (), խորհրդային մանկական արկածային ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Լև Գոլուբը «Բելառուսֆիլմ» կինոստուդիայում 1967 թվականին։

## Սյուժե
Ռուսաստանում ընթանում է քաղաքացիական պատերազմ։ 1918 թվականին փոքրիկ Անյուտան սովահար Մոսկվայից գյուղ տանող ճանապարհին կայաններից մեկում հետ է մնում մորից։ Հայտնվելով է բելառուս կուլակի ֆերմայում՝ ֆիլմի գլխավոր հերոսուհին դառնում է գյուղում ծավալվող դասային պայքարի  ակամա մասնակից։

## Դերերում
* Սվետա Կորոստելինա – *Անյուտա
* Նատալյա Չեմոդուրովա – *Անյուտայի մայրը
* Գենադի Յուխտին – *Անյուտայի հայրը
* Օլյա Կորշուն – *Տիշկա
* Ֆեոդոր Շմակով – *քեռի Ֆեոդոր
* [[Վլադիմիր Եմելյանով]] – *Պլատոն Պավլովիչ
* Եվգենի Պոլոսին
* Անատոլի Սոլոնիցին – ''ջոկատի պետ
* Վալենտինա Ուշակովա

## Նկարահանող խումբ
* Սցենարի հեղինակ՝ Կաստուս (Կոնստանտին) Գուբարևիչ
* Բեմադրող ռեժիսոր՝ Լև Գոլուբ
* Օպերատորներ` Վիտալի Նիկոլաև, Յուրի Ցվետկով
* Կոմպոզիտորներ` Դմիտրի Կամինսկի, Ռիչարդ Բուտվիլովսկի
* Բեմադրող նկարիչ՝ Յուրի Բուլիչև

## Մրցանակներ
* 1968 – Մերձբալթյան հանրապետությունների, Բելառուսի և Մոլդովայի կինոփառատոնի հատուկ դիպլոմ «Մանկական կինոյի ոլորտում արդյունավետ աշխատանքի համար» ռեժիսոր Լև Գոլուբին «Անյուտայի ճանապարհը» ֆիլմի համար

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1960-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1967 ֆիլմեր
Կատեգորիա:«Բելառուսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մանկական ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային արկածային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Ձկան կրեկեր

**Ձկան կրեկեր**, խորը տապակված կրեկեր։ Պատրաստվում է ձկից և ինդոնեզական համեմունքներից, որոնք ծառայում են որպես բույր։ Կրեկերների մեջ լցնում են նաև տապիոկայի ալյուր և / կամ սագոյի ալյուր՝ որպես հիմնական բաղադրամասեր, և աղ, շաքար, նատրիումի գլուտամատ՝ որպես համեմունքներ։ Ձկան կրեկերներ կարելի է գտնել Հարավարևելյան և Արևելյան Ասիաներում։ Ինչևէ, դրանք ավելի բազմազան և հեշտ գտնվող են Ինդոնեզիայում և Մալայզիայում։

## Տեսակներ
thumb|120px|right|Բանգկայի կրուպուկը

### Ինդոնեզիա
Ինչպես կրուպուկ ուդանգը (խեցգետնային կրեկերը), կրուպուկ իկանը (ձկան կրեկերը) ևս սիրելի խորտիկ է, քանի որ երկուսն էլ հայտնի են Ինդոնեզիայում։ Թենգիրին (վահուն) և կակալանգը (գծավոր թյուննոսը) հավանաբար կրեկերի համար օգտագործվող ամենահայտնի ձկներն են։ Այնուամենայնիվ այլ ուտելի ձկներ, ինչպիսիք են բավալը (բրամը) և էկոր կունինգը, ևս կարող են օգտագործվել։

Արևմտյան Ջավայում Չիրեբոնը և Հարավային Սումատրայում Պալեմբանգը հայտնի են իրենց եզակի ձկան կրեկերներով, որոնցում օգտագործվում է տենգիրի։ Ինդոնեզիայում ձկնորսությամբ զբաղվող ափամերձ որոշ քաղաքներ ստեղծել են իրենց սեփական բաղադրատոմսերը և տեսակները։ Օրինակ կեմպլանգ ասոցացվում է Հարավային Սումատրայի շրջանի հետ՝ Լամպունգից, Պալեմբանգից մինչև Բանգկա կղզին։ Մինչ ամպլանգը ասոցացվում է մերձափնյա Կալիմանտանի հետ՝ Սամարինդայից, Բալիկպապանից, Բանջարմասինից մինչև Պոնտիանակ։ Պալեմբանգում ձկան կրեկերները սովորաբար ուտում են պեմպեկ ձկան թխվածքով, կծու և թթու քացախի սոուսով։

Ձկնորսությամբ զբաղվող ափամերձ քաղաքները ավանդականորեն հայտնի են որպես ձկան կրեկերների արտադրական կենտրոններ։ Ինդոնեզիայում ձկան կրեկերներ արտադրվում են Բանգկա և Բելիտունգ կղզիներում, Արևմտյան Ջավայում՝ Չիրեբոնում, Կենտրոնական Ջավայում՝ Ջուվանայում և Արևելյան Ջավայում՝ Սիդոարջոյում։ Ափամերձ հիմնական քաղաքներում, ինչպիսիք են Պալեմբանգը, Բանդար Լամպունգը, Մեդանը, Մակասարը, Պոնտիանակը և Սամարինդան ևս համարվում են արտադրական հիմնական կենտրոններ։
Պատկեր:Krupuk Ikan.JPG|Կրուպուկ իկանի (ձկան կրեկերի) 2 տեսակները՝ տափակ և ալեձև
Պատկեր:Kerupuk ikan Palembang in Bali.JPG|Պալեմբանգի կրուպուկ իկանը
Պատկեր:Kerupuk Bangka.JPG|Բանգկայի ձկան կրեկերը
Պատկեր:Kerupuk kemplang Bandar Lampung.JPG|Բանդար Լամպունգի կրուպուկ կեմպլանգը
Պատկեր:Amplang on a plate.JPG|Բալիկպապանի կրուպուկ ամպլանգը կամ կուկու մականը


### Մալայզիա
Այն Մալայզիայում և հարևան երկրներում սիրված խորտիկ է։ Կան ձկան կրկերների մի քանի արտադրողներ, որոնք համագործակցում են Կելանտանի, Տերենգանուի, Պահանգի, Ջոհորի, Կեդահի, Սաբահի, Սարավակի ափամերձ շրջանների հետ:Ձկան կրեկերի պատրաստման համար սովորաբար օգտագործվող ձկների հիմնական տեսակներն են ծովատառեխը (իկան պարանգը), սարդինան (իկան տամբանը), կլոր ստավրիդները (իկան սելայանգը) և շատ այլ ձկներ։

Պատմականորեն Սարավակում գտնվող Մուկահ քաղաքը հայտնի է որպես ձկնորսությամբ զբաղվով քաղաք, որտեղ պատրաստում են ձկան կրեկերներ։


Պատկեր:Keropok lekor in Terengganu, Malaysia.jpg|Կերեպոկ լեկոր
Պատկեր:Amplang from Sabah, Malaysia.jpg|Կերոպոկ ամբլանգ


## Տես նաև
* Կրուպուկ
* Էմպինգ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ծովամթերքով ուտեստներ
Կատեգորիա:Ուտեստներ այբբենական կարգով
Բրեդ Մոնդո

**Բրեդ Ջեսիմոնդո** (, , առավել հայտնի որպես **Բրեդ Մոնդո**), ամերիկացի յություբեր, ձեռնարկատեր, վարսահարդար և ինտերնետով հայտնի անձ։ Բրեդը շարունակել է հոր կարիերան՝ դառնալով վարսահարդար։ Ստացել է լայն ճանաչում «վարսավիրի արձագանք» (Hairdresser Reacts) տեսահոլովակներով սոցիալական ցանցերում և մազերի հարդարման ուսուցողական տեսահոլովակների շնորհիվ։ Բրեդը նաև ներկել է Չարլի Դ'Ամելիոյի մազերը վառ վարդագույն։ Մոնդոն բացահայտ գեյ է։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ամերիկացի տիկտոկերներ
Կատեգորիա:Յություբերներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ձեռնարկատերեր
Գուշակության ոսկորներ

**Գուշակության ոսկորներ** ( Hani 甲骨), բնորոշ է Շան կայսրության (XIV-XI դդ., մ.թ.ա.) կենդանիների ոսկորների արտեֆակտից կամ կրիաների պատյաններից, որոնք քուրմերը առաջնորդի ներկայությամբ զոհասեղանի արյան մեջ էին թաթախում և տաքացնում կրակի վրա մինչև շիկանալը։ Գուշակությունը կատարվում էր առաջացած ճեղքվածքների տեսքով։ Արդյունքները հիերոգլիֆների տեսքով քսում էին ոսկորի վրա, որը հայտնի է *ցզյագուվեն* անվամբ, այդ գրությունները պատկերացում էին տալիս չինական գրի նախնական տեսքի մասին։

19-րդ դարի վերջին Շանի դարաշրջանի ոսկորները օգտագործվում էին չինական ավանդական բժշկության մեջ որպես մալարիայի դեղամիջոց և դանակից վերքերի համար։ Միայն 1899 թվականին բացահայտվեց նրանց իրական ծագումը և նպատակը, որից հետո ոսկորները հավաքածուների նորաձևության առարկա դարձան։

Չինաստանի հանրապետության հնէաբանները կազմակերպեցին համակարգված որոնումներ և գուշակության ոսկորների հավաք՝ որպես չինական գրի հին հուշարձաններ։ Անյանը դարձավ այդ տարածաշրջանի խոշորագույն հնագիտական հետազոտությունների կենտրոն։ Հիմնվելով այնտեղի գտածոների վրա՝ հնարավոր էր վերականգնել Շանգ տիրակալների ամբողջական տոհմը։

## Հետազոտությունների առաջընթացը և նոր հայտնագործությունները
Վերանայելով ոսկորների ուսումնասիրության առաջին 60 տարիները` Դուն Ցզոբինը (1895-1963), որին երբեմն անվանում էին այդ տեսության >, հոռետեսորեն նշեց, որ նա իր գագաթնակետին հասավ 1930-ականներին։ Սակայն շուտով իրար հաջորդեցին երկու հիմնական գտածոներ։

1973 թվականին Սյաոտունից (Անյանգ) հարավ կատարված պեղումների արդյունքում հայտնաբերվեց ավելի քան 5000 ոսկոր և արկ (ևս 579 մակագրված միավոր գտնվել է 1991 թվականին Հուայուանչժանում)։

1976 թվականին Ֆենչույում (Ցիշան, Շենսի) Արեւմտյան Չժոու շրջանի պալատի մնացորդներում հայտնաբերվել են կրիայի պատյանների մոտավորապես 17 հազար բեկորներ։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* Крюков М. В. «Язык иньских надписей». Москва, 1973.

Կատեգորիա:Չինաստանի պատմություն
Հունանավ

300px|մինի|աջից|Արցախի Հանրապետության քարտեզը, որտեղ մուգ շագանակագույնով պատկերված են Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները, իսկ մարմնագույնով՝ Արցախի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները 2021 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ

**Հունանավ**, գյուղական համայնք Արցախի Հանրապետության Շուշիի շրջանում։ Մտնում է Հին Շեն համայքնի մեջ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Հակոբ Ղահրամանյան, ՏԵՂԵԿԱՏՈւ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության վարչատարածքային միավորների սոցիալ-տնտեսական բնութագրերի, Երևան, Ճարտարագետ, 2015 թ.

Կատեգորիա:Շուշիի շրջանի բնակավայրեր
Անդոկաբերդ

300px|մինի|աջից|Արցախի Հանրապետության քարտեզը, որտեղ մուգ շագանակագույնով պատկերված են Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները, իսկ մարմնագույնով՝ Արցախի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները 2021 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ
**Անդոկաբերդ**, գյուղական համայնք Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում։ Որոտան քաղաքի, Բարկուշադ, Դողար, Վանանդ գյուղերի հետ միասին մտնում է Որոտան համայնքի մեջ։

2000 թվականին գյուղում հաստատվեցին ՀՀ բնակավայրից մի քանի ընտանիքներ։

## Աշխարհագրություն
Գյուղը տեղակայված է Արցախի Հանրապետության հարավարևմտյան հատվածում՝ Քաշաթաղի շրջանում՝ նախկինում՝ Սյունիքի Բաղք գավառում։ Բնակավայրը տեղաբախշված է Որոտանի միջին հոսանքի ձախափնյա վտակի Խնձորեսկի աջափնյակում։

## Բնակչություն
2015 թվականին Անդոկաբերդ գյուղում բնակվում է 8 մարդ, կար 2 տնտեսություն։

## Պատմություն
Գյուղի մոտակայքում պահպանվել են ժայռափոր եկեղեցի, 9-11-րդ դարերի բերդի և աղբյուրների մնացորդներ։

Անդոկաբերդի մոտ են գտնվում նաև քարայրներ, որոնք միջնադարում օգտագործվում էին որպես բնակարաններ և Որոտան գետի վրա Լազարի նշանավոր երկթռիչք կամուրջը։ 25մ երկարությամբ այս կամուրջը կառուցվել է 1867 թվականի Խնձորեսկցի Հովակիմ Լազարյանցի շնորհիվ։ Կամուրջի պատի արձանագրությունները միտումնավոր ավերվել են եկվոր թուրքերի և քրդերի կողմից։ 1900-1902 թվականներին կամուրջը հիմնանորոգվել է Հովակիմ Լազարյանցի որդու՝ Սիմեոն Լազարյանցի կողմից։

Կամրջից 35 կմ ներքև պահպանվում են ջրաղացի ավերակներ։

18-րդ դարի վերջերին և 19-րդ դարի սկզբներին թրքախոս քրդերի ճնշման տակ բնակավայրի հայերը աստիճանաբար հեռացան։ Եկվորները ավերեցին հայկական պատմամշակութային արժեքներ և գյուղն անվանեցին Ալիղուլի-Ուշաղի։

Երվանդ Լալայանը վկայում է, որ 19-րդ դարի վերջերին գյուղի ժայռափոր եկեղեցին եկվորները գոմ էին դարձրել։

Ադրբեջանում խորհրդային կարգեր հաստատվելուց հետո, Մոսկվայի կենտրոնական բոլշևիկյան իշխանության որոշմամբ տարածքները բռնակցվեցին ԱԽՍՀ-ին։ Անդոկաբերդը 1923 թվականին գտնվում էր ԱԽՍՀ Կարմիր Քուրդիստանի օկրուգի, 1930 թվականին՝ Զանգելանի շրջանի, իսկ 1964 թվականին՝ Կուբաթլուի շրջանի կազմում։

1994 թվականի նոյեմբերի սկզբներին ԱՀ Պաշտպանության բանակի շնորհիվ գյուղը ազատագրվեց և ստացավ Անդոկաբերդ անունը։

2020 թվականին տեղի ունեցած 44-օրյա պատերազմի հետևանքով բնակավայրը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության բնակավայրեր
Բարկուշատ

300px|մինի|աջից|Արցախի Հանրապետության քարտեզը, որտեղ մուգ շագանակագույնով պատկերված են Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները, իսկ մարմնագույնով՝ Արցախի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները 2021 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ

**Բարկուշատ**, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում։

## Աշխարհագրություն
Գյուղը տեղակայված է Արցախի Հանրապետության հարավարևմտյան թևում` Քաշաթաղի շրջանում՝ նախկինում՝ Սյունիքի Հաբանդ գավառում։ Բնակավայրը տեղաբաշխված է Որոտանի ստորին հոսանքի աջափնյա ձորալանջին։

Որոտան քաղաքի, Անդոկաբերդ, Դողար, Վանանդ գյուղերի հետ միասին մտնում է Որոտան համայնքի մեջ։

## Պատմություն
Գյուղի շրջակայքում գտնվող լեռան գագաթին կան  Ք. ա. 2-1-ին հազարամյակների դամբարաններ։ Այժմյա գյուղի հարևանությամբ պահպանվում են հնագույն հայկական գյուղի և եկեղեցու ավերակները։

18-րդ դարի երկրորդ կեսին և 19-րդ դարի սկզբներին Ղարաբաղի և Նախիջևանի խաների ու քրդական ցեղերի ճնշման ներքո տարածաշրջանի բնակատեղիները հայաթափվել էին։ Այս հանգամանքն էլ պատճառ հանդիսացավ, որ տվյալ գավառի գյուղերի, այդ թվում՝ Բարկուշատի պատմական հետքերն ու նույնիսկ անունը մոռացության մատնվեն։

19-րդ դարի սկզբներին լքված գյուղում հաստատվել էին թուրք և քուրդ քոչվոր մի քանի ընտանիքներ։

Հայկական գյուղը նրանք կոչեցին Բախտիարլի։

Տասնամյակի ընթացքում գյուղում հաստատված թուրքերն ու քրդերը հիմնովին կործանել են հայկական պատմամշակութային արժեքները։ Խորհրդային տարիներին դա առավել ծրագրված բնույթ ստացավ։

Ադրբեջանում խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո Մոսկվայի կենտրոնական բոլշևիկյան իշխանությունների որոշմամբ այս տարածքները բռնակցվեցին ԱԽՍՀ-ին։ Բարկուշատը 1923 թվականին գտնվում էր ԱԽՍՀ Կարմիր Քուրդիստանի օկրուգի, 1930 թվականին՝ Կուբաթլուի շրջանի կազմում։

1993 թվականի նոյեմբերի սկզբներին ԱՀ Պաշտպանության բանակի հարվածների տակ գյուղը ազատագրվեց։

Գյուղը համեմատաբար ավելի ուշ վերաբնակեցվեց։ 2010 թվականին այստեղ հաստատվել էին Հայաստանի բնակավայրերից մի քանի ընտանիքներ։
Բնակավայրը ստացավ Բարկուշատ անունը։

2020 թվականին տեղի ունեցած 44-օրյա պատերազմի հետևանքով բնակավայրը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ։

## Բնակչություն
2015 թվականին Բարկուշադ գյուղում բնակվում է 20 մարդ, կար 7 տնտեսություն։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության բնակավայրեր
Դողար

300px|մինի|աջից|Արցախի Հանրապետության քարտեզը, որտեղ մուգ շագանակագույնով պատկերված են Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները, իսկ մարմնագույնով՝ Արցախի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները 2021 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ
**Դողար**, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում։

Որոտան քաղաքի, Բարկուշատ, Անդոկաբերդ, Վանանդ գյուղերի հետ միասին մտնում է Որոտան համայնքի մեջ։

## Պատմություն
Դողար գյուղը գտնվում է Արցախի Հանրապետության հարավարևմտյան հատվածում՝ Քաշաթաղի շրջանում նախկինում Սյունիքի Բաղք գավառում։ Գյուղի տարածքը տեղաբաշխված է Որոտանի աջափնյա ձորալանջին վերոհիշյալ գետի և Վարարակնի հատման մասում։ Շահեն Մկրտչյանի կարծիքով Դողարը Սյունիքի նույն Դավթաշեն գյուղն է, որը, ըստ ոմանց կարծիքի` կապ ունի Դավիթ Բեկի անվան հետ։

Հայ գրող Սերո Խանզադյանը բնակավայրում պահպանված մի տապանաքարի վրա կարդացել է․ «ԱՅՍ Է ՀԱՆԳԻՍՏ ԴԱՎԻԹ ՔԱՋ ԶՈՐԱՎԱՐԻՆ, ԹՎՆ․ ՌԾՀ (1609)»։ Գրողը ակնարկել է նաև, որ Դողարը պատմական Մարգաձոր գյուղն է։ Դողարը գյուղից ոչ հեռու գտնվող միջնադարյան գերեզմանոցի տապանաքարերը և ջրաղացի ավերակները ապացուցում են, որ այստեղ հնում եղել է հայկական բնակավայր։

1722-1730 թվականներին Որոտանի ստորին հոսանքի վերոհիշյալ տարածքներում Դավիթ Բեկը և Մխիթար սպարապետը դաժան մարտեր են մղել Բարկուշատի և շրջակա խաների դեմ։

Իրար հետևից կրկնվող պատերազմների և դրանց հաջորդած սովի ու համաճարակի պատճառով 18-րդ դարի երկրորդ կեսին տեղի հայությունը ստիպված է եղել լքել հարազատ բնակավայրը։

Արդեն 19-րդ դարի սկզբներին Դավթաշենում հայտնվել էին թրքախոս քուրդ-քոչվոր մի քանի ընտանիքներ, որոնց համար հայկական գյուղը ժամանակավոր կացարան էր դարձել։

20-րդ դարի սկզբներին նրանց նոր ընտանիքներ են միանում, որոնք անցան նստակյաց ապրելակերպի և հիմնավորվեցին հին հայկական գյուղում։ Բնակավայրը նրանք համապատասխանեցրին իրենց լեզվի հնչունային համակարգին և այն անվանեցին Դողար։

Մի քանի տասնամյակի ընթացքում գյուղում հաստատված եկվորները հիմնահատակ կործանել են հայկական պատմամշակութային արժեքները։ Իսկ խորհրդային տարիներին նման երևույթները առավել ծրագրված բնույթ ստացան։

Ադրբեջանում խորհրդային կարգերի հաստատվելուց հետո պատմական Բաղքի բարեբեր այս շրջանները բռնակցվեցին ԱԽՍՀ-ին։ Դողարը 1923 թվականին գտնվում էր ԱԽՍՀ Կարմիր Քուրդիստանի օկրուգի, 1930 թվականին Զանգելանի, իսկ 1964 թվականին նորաստեղծ Կուբաթլուի շրջանի կազմում։

1993 թվականին ԱՀ Պաշտպանության բանակի հարվածների տակ Դողարը ազատագրվում է։ 2000 թվականին այստեղ վերաբնակություն են հաստատում ՀՀ բնակավայրերից մի քանի ընտանիքներ։

2020 թվականին տեղի ունեցած 44-օրյա պատերազմի հետևանքով բնակավայրը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ։

## Բնակչություն
2015 թվականին Դողար գյուղում բնակվում է 8 մարդ, կար 4 տնտեսություն։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության բնակավայրեր
Արահոծ

300px|մինի|աջից|Արցախի Հանրապետության քարտեզը, որտեղ մուգ շագանակագույնով պատկերված են Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները, իսկ մարմնագույնով՝ Արցախի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները 2021 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ

**Արահոծ**, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում։ Մտնում է Ծիծեռնավանք համայնքի մեջ։ 
Գյուղը տեղակայաած է Արցախի Հանրապետության արևմտյան հատվածում՝ Քաշաթաղի շրջանում՝ նախկինում՝ Սյունիքի Աղահեճք գավառում։

## Պատմություն
Արահոծը Սյունիքի հնագույն բնակավայրերից է։ Գյուղի պատմական անվանման մասին տարբեր տեսակետներ են ի հայտ եկել։ Սերո Խանզադյանը բնակավայրի նախանվանում է համարվում Ստեփան Օրբելյանի ներկայացրած Մախուլն գյուղը։
Խորհրդային տարիներին նա, լինելով Մալիբեյլի գյուղում, գտել է մի կոտրած խաչքար, որի վրա փորագրված էր Սյունիքի Տարսայիճ մեծ իշխանի անունը, իսկ դպրոցական զանգի վրա կարդացել էր պղնձագործ Հովհան վարպետի անունը, որը զանգը ձուլել էր 1328 թվականին։ Գյուղի քրդերից մեկի տանը վիշապագորգի վրա ընթերցել էր
«ԱՍԱՏՈՒՐ ԱՂԻՆ Ի ՎԱԵԼՈՒՄ, ՌԾԳ — 1604»:

Մալիբեկլուի թաղամասերից մեկը, որը նախախորհրդային շրջանում Արըգլար անունով առանձին բնակավայրի կարգավիձակ ուներ, Ս. Կարապետյանը վերապահումով հավանական է համարում, որ դա Ստ. Օրբելյանի հիշատակած Արքո գյուղն է։

Ա. Ղարագյոզյանն էլ գտնում է, որ դա պատմական Կատոհորինքն է, իսկ Ա. Հակոբյանն էլ դա նույնացնում է Արահոծ բնակավայրի հետ։

18–րդ դարի երկրորդ կեսին և 19–րդ դարի սկզբներին Ղարաբաղի խաների և քրդական ցեղերի ճնշման տակ տարածաշրջանի բնակավայրերը հայաթափվել են:։

19–րդ դարի սկզբներին Արահոծում հաստատվել էին քուրդ խաշնարած մի քանի ընտանիքներ։ Հայկական գյուղը նրանք անվանեցին Մալիբեկլու։
Մի քանի տասնամյակի ընթացքում գյուղում հաստատված եկվորները կործանել էին հայկական պատմամշակութային հուշարձանները:։

1921 թվականին Մոսկվայի կենտրոնական բոլշևիկյան իշխանության որոշմամբ այս տարածքները բռնակցվեցին Ադրբեջանին։ Մալիբեկլուն 1923 թվականին գտնվում էր ԱԽՍՀ Կարմիր Քուրդիստանի օկրուգի, իսկ 1930 թվականին՝ Լաչինի շրջանի կազմում։

1992 թվականին Լաչինի հումանիտար միջանցքի բացումից հետո ԱՀ Պաշտպանության բանակի հարվածների տակ Մալիբեկլուն ևս ազատագրվեց:։

1994 թվականին այստեղ հաստատվեցին ՀՀ Կոտայքի մարզի Մրգաշեն գյուղից և Նոր Հաճն քաղաքից մի քանի ընտանիքներ։ Բնակավայրը վերստացավ Արահոծ անունը։

2020 թվականի Արցախյան երկրորդ պատերազմի հետևանքով բնակավայրը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ։

## Բնակչություն
2015 թվականին Արահոծ գյուղում բնակվում է 6 մարդ, կար 2 տնտեսություն։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության բնակավայրեր
Սահառ

300px|մինի|աջից|Արցախի Հանրապետության քարտեզը, որտեղ մուգ շագանակագույնով պատկերված են Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները, իսկ մարմնագույնով՝ Արցախի վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները 2021 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ
**Սահառ**, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում։ Մտնում է Հայկազյան համայնքի մեջ։

## Աշխարհագրություն
Գյուղը տեղակայված է Արցախի Հանրապետության հարավարևմտյան հատվածում՝ Քաշաթաղի շրջանում՝ նախկինում՝ Սյունիքի Հաբանդ գավառում։ Բնակավայրը տեղաբախշված է Որոտան գետի ստորին հոսանքի ձախափնյա հարթավայրում։

## Պատմություն
18-րդ դարի երկրորդ կեսին և 19-րդ դարի սկզբներին Ղարաբաղի և Նախիջևանի խաների ու քրդական ցեղերի ճնշման տակ գյուղը լիովին հայաթափվեց, ինչն էլ պատճառ դարձավ գյուղի պատմամշակութային արժեքների մոռացվածությանը։

19-րդ դարում գյուղում հաստատվել էին թուրք և քուրդ քոչվոր մի քանի ընտանիքներ, ովքեր գյուղն անվանեցին Սարայ։ Նրանք հիմնահատակ վերացրին հայկական հետքը գյուղից։

Ադրբեջանում խորհրդային կարգերի հաստատվելուց հետո այս տարածքները բռնակցվեցին ԱԽՍՀ-ին։ Սարայը 1923 թվականին գտնվում էր ԱԽՍՀ Կարմիր Քուրդիստանի օկրուգի, իսկ 1930 թվականին Կուբաթլուի շրջանի կազմում։

1993թվականի նոյեմբերի սկզբներին ԱՀ Պաշտպանության բանակի հարվածների տակ գյուղը ազատագրվեց։ 1997 թվականին բնակավայրում հաստատվեցն ՀՀ մի շարք ընտանիքներ։ Գյուղը ստացավ Սահառ անունը։ Գյուղի աշակերտները սովորում էին Հայկյազյանի միջնակարգ դպրոցում։

2020 թվականի Արցախյան երկրորդ պատերազմի հետևանքով բնակավայրը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ։

## Բնակչություն
2014 թվականին Սահառ գյուղում բնակիչ չկար։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության բնակավայրեր
Յուրգիս Բալթրուշայտիս (որդի)

**Յուրգիս Բալթրուշայտիս** (լիտ. ՝ Jurgis Baltrušaitis, ), լիտվացի արվեստի պատմաբան, արվեստաբան և արվեստի համեմատական հետազոտությունների հիմնադիր։ Նա բանաստեղծ և դիվանագետ Յուրգիս Բալթրուշայտիսի որդին էր։ Նրա աշխատանքների մեծ մասը գրվել է ֆրանսերեն, չնայած նա միշտ շեշտում էր իր լիտվական ծագումը։ Այն բանից հետո, երբ Լիտվան 1945 թվականին բռնագրավվեց ԽՍՀՄ կողմից, ծառայել է որպես աքսորյալ դիվանագետ։

## Կենսագրություն
Բալթրուշայտիսը ծնվել է Մոսկվայում։ Նրա առաջին ուսուցիչներից մեկը ռուս բանաստեղծ և գրող Բորիս Պաստեռնակն էր։

1924 թվականին նա տեղափոխվեց Փարիզ և սկսեց թատերական ուսումնասիրություններ Սորբոնում, ապա նախընտրեց ուսումնասիրել արվեստի պատմությունը։ Հետագայում նա ուսումնասիրություններ է կատարում Հայաստանում, Վրաստանում, Իսպանիայում, Իտալիայում և Գերմանիայում՝ 1931 թ.-ին Սորբոնում ստանալով դոկտորի կոչում։ Նույն թվականին նա դարձավ Փարիզի Լիտվական լեգատիայի մշակութային կցորդ։

1933-1939 թվականներին Բալթրուշայտիսը արվեստի պատմություն է դասավանդել Կաունասի համալսարանում, ինչպես նաև դասախոսել է Սորբոնում և Լոնդոնի Վարբուրգի ինստիտուտում։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո նա դասախոսություններ է կարդացել Նյու Յորքի համալսարանում, Յեյլի համալսարանում, Հարվարդի համալսարանում և Մետրոպոլիտեն արվեստի թանգարանում։

Բալթրուշայտիսը մահացել է Փարիզում։ Հայաստանում հիմնված է Յուրգիս Բալթրուշայտիս կրտսերի անվան մրցանակ։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* *Jurgis Baltrušaitis*. Encyclopedia Lituanica I: 271-272. (1970-1978). Ed. Simas Sužiedėlis. Boston, Massachusetts: Juozas Kapočius. LCC 74-114275.
* Annamaria Ducci, "Lietuvà: l'orizzonte lituano nell'opera di Jurgis Baltrušaitis", *La favola dell'arte. Scritti in ricordo di Gemma Landolfi*, Pisa: ETS, 2008, pp.&nbsp;85–99, 
* Annamaria Ducci, "Baltrušaitis Jurgis", *Dictionnaire d’histoire de l’art du moyen âge occidental*, Paris: Robert Laffont, 2009, p.&nbsp;108-109, 
* Annamaria Ducci, "Le metamorfosi del gotico (nel 1960)", *Nel cuore della meraviglia. Omaggio a Jurgis Baltrusaitis. Volume 1*, 2010,   http://amsacta.unibo.it/2880/1/10._Ducci.pdf

Կատեգորիա:Լիտվացի թարգմանիչներ
Կատեգորիա:Լիտվացի արվեստաբաններ
Կատեգորիա:Լիտվացի պատմաբաններ