Լուկա (գավառ)

**Լուկա** (), գավառ Իտալիայի Տոսկանա մարզում։ Մայրաքաղաքը Լուկան է։

Լուկան ընդգրկում է 1773 քառ. կմ տարածք, իսկ ընդհանուր բնակչությունը կազմում է 390000 մարդ։ Գավառում կա 33 կումունա։

## Աշխարհագրություն
Տեղակայված է Իտալիայի հյուսիսարևելյան շրջանում՝ Տոսկանայի ներսում, արևմուտքից նրա ափերն է ողողում Տիրենյան ծովը, հյուսիս-արևմուտքից սահմանակից է Մասսա-Կարարա նահանգին, հարավից՝ Պիզա գավառին, հյուսիս-արևելքից՝ Պիստոյա պրովինցիային, իսկ արևելքից սահմանակից է Ֆլորենցիային։ Հյուսիսում այն հարում է Էմիլիա Ռոմանիա շրջանին (Ռեջիո Էմիլիա և Մոդենա գավառներ)։ Տիրենյան ծովի ափերին են գտնվում Տորե դել Լագո, Վիարեջո և Ֆորտե դեի Մարմի մունիցիպալիտետները։ Գավառը բաժանված է չորս տարածքների` դրանք են Պիանա դի Լուկան, Վերսիլիան, Վալ դել Սերկիոն, Գարֆանիան։ Վերսիլիան հայտնի է իր ընդարձակ լողափերով։ Գավառի հիմնական հանգստյան տները գտնվում են Վիարեջոյում, Կամաիորեում, Պիետրասանտայում և Ֆորտե դեի Մարմիում։ Գարֆանիան հայտնի է իր բլուրներով ու ձիթապտղի ծառերով։

Մասսաչուկկոլի լճի մակերեսը կազմում է 6.9 քառ. կմ։ Այն տեղակայված է Մասարոզա կոմունայում, մասամբ Տորե դել Լագոյում է` Վիարեջո ծխական համայնքում։ Լիճը հին ժամանակներում հայտնի էր որպես *Fossis Papirianis* , որի անունն օգտագործվել է Պևինգերյան քարտեզում։  Կոմպոզիտոր Ջակոմո Պուչինին ապրել է լճի մոտ և հաճախակի էր շրջում այդ տարածքում։ Ամեն տարի մարդիկ նշում են Պուչինի փառատոնը։ Բանի դի Լուկայի աղբյուրները Լիմա գետի հովտում` Սերկիո վտակին մոտ, Լուկայի վաղ պատմության մեջ հայտնի են որպես Վիկարիա դի Վալ դի Լիմա։ Գաբրիել Ֆալլոպիոն վկայում է, որ այդ աղբյուրները բուժել են իր լսողությունը։

## Տեսարժան վայրեր
Քանի որ Լուկան տեղակակված է Վիա Ֆրանչիջենա ճանապարհի՝ խոշոր միջնադարյան ուխտագնացության երթուղու վրա, գավառում կան շատ ամրոցներ, աբբայություններ, ծխական եկեղեցիներ և վիլլաններ, ինչպիսիք են Տորչինյանին և Մանսին։ Լուկայի տաճարը հայտնի է նաև Դուոմո Սան Մարտինո անունով։ Տաճարն ի սկզբանե կառուցվել է 6-րդ դարում, բայց վերակառուցվել է 1070 թվականին ռոմանական ոճով, Ալեքսանդր Երկրորդի պապի կողմից։ 14-րդ դարում վերականգնվել էր նորից Տոսկանայի գոթերի կողմից, երբ ավելացվեցին վերին կամարների սյուները։ Սան Ֆրեդիանո եկեղեցին ճանաչվել է միակ լանգոբարդական ճարտարապետության օրինակը, որը պահպանվել է որոշակիորեն փոփոխված, չնայած ճակատային մասը թվագրվում է 1200 թվականին։ Եկեղեցին պարունակում է արվեստի մի քանի արժեքավոր մնուշներ, ինչպես Մանսի պալատը և 14-րդ դարում կառուցված Սան Ֆրանցեսկո եկեղեցին։ Վերջինում ամփոփված է լուկացի բանաստեղծ Ջիովաննի Գուիդիչիոնիի մարմինը։

Գուինիջի աշտարակը միջնադարյան ճարտարապետության հիանալի օրինակ է։ Նրա շինարարությունը սկսվել է 1384 թվականին Գուինջի հարուստ ընտանիքի կողմից։ Պաոլո Գուինջին մի փոքր ժամանակ անց՝ 15-րդ դարի սկզբին արդեն քաղաքապետ էր։ 44,25 բարձրությամբ աշտարակը կառուցվել է ավազաքարով և աղյուսով, որոնք բերվել էին Մատրիայից և Պիսանոյից։ Սկզբնական աշտարակներից միայն մեկն է մնացել, իսկ առաջին հարկի սյունասրահը քանդվել է։

Նաև ակնառու է Նոտտոլինի ջրուղին, որը բաղկացած է եղել 459 կամարներից, որոնք կառուցվել են 1823 և 1832 թվականների միջակայքում։

## Պատկերասրահ

Cardamine heptaphylla 1.jpg
Castellomontecarlo.JPG
Camaiore, museo d'arte sacra 2.JPG
SillicoPieveFoscianaRocca.jpg


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Գավառի պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:Իտալիայի գավառներ
Կատեգորիա:Տոսկանայի գավառներ