Նունե Աբրահամյան (ազատամարտիկ)

**Նունե Վլադիմիրի Աբրահամյան** (), հայ մարզուհի, նետաձիգ, բուժքույր, նետաձգության Հայաստանի բազմակի չեմպիոնուհի, ռեկորդակիր, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։

## Կենսագրություն
Նունե Աբրահամյանը ծնվել է 1966 թվականի հուլիսի 30-ին Երևան քաղաքում։ Դեռ երկու տարեկան էր երբ ավտովթարից մահացավ նրա 28-ամյա հայրը՝ Վլադիմիրը: Մայրը՝ ազգությամբ ռուս Լիդա Աբրահամյանը, միայնակ է մեծացրել Նունեին, նրա եղբորն ու քրոջը: Շուտով, եղբայրը տեղափոխվել է Սվերդլովսկ, քույրը՝ Կրասնոդար, իսկ Նունեն իր բախտը կապել է Հայաստանի հետ: Սովորել է Երևանի թիվ 139 դպրոցում:

Նա սիրել է մարզական կյանքը և որոշել նետաձիգ դառնալ: Ընդունվել է «Սպարտակ» կամավոր մարզական ընկերության նետաձգության խումբը և շատ կարճ ժամանակամիջոցում ընդգրկվել է Հայաստանի հավաքականի կազմում: Դարձել հանրապետության բազմակի չեմպիոն և ռեկորդակիր: 1990 թվականին ավարտել է Ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտի նետաձգության բաժինը։   

1988 թվականին անդամագրվել է Կարմիր խաչի ընկերությանը և օգնել Սպիտակի երկրաշարժից տուժած հաշմանդամներին։ 1990 թվականից աշխատել է Վերականգնողական թերապիայի ինստիտուտի Կարմիր խաչի բաժանմունքում: Այդ բաժանմունքում օրեցօր ավելանում էին վիրավոր ազատամարտիկները, և Նունեն օգնություն էր ցուցաբերում նրանց:

Ավելի ուշ նա որոշեց, որ հայրենիքի համար ծանր օրերին իր տեղն Արցախում է: Մորից ու տատիկից գաղտնի պահեց ռազմաճակատ մեկնելու օրը, որպեսզի ոչ ոք չփորձի հետ պահել իրեն: 1993 թվականի փետրվարին նա արդեն Արցախում էր: Ընդգրկվել է «Արծիվ-24» գումարտակի կազմում և մասնակցել Առաջաձորի, Դրմբոնի, Հաթերքի, Սարսանգի ջրամբարի, Աղդամի, Ֆիզուլիի (Հորադիզ), Կուբաթլուի, Զանգելանի, Քելբաջարի պաշտպանական և ազատագրման մարտական գործողություններին։ Ոչ միայն օգնում էր բազմաթիվ վիրավոր ազատամարտիկներին, այլև կռվում էր զենքը ձեռքին:

1994 թվականի հունվարի 31-ին, Յանշաղ գյուղի մոտակայքում, Թարթառ գետի ափին, Օմարի լեռնանցքում, Սամվել Հովսեփյանի (Ադմիրալ) հրամանատարությամբ գործող «Արծիվ 24» գումարտակը, որտեղ կռվում էր Նունեն, շրջապատման մեջ ընկավ: Ջոկատը տեղավորված էր ստորին հատվածում, իսկ ադրբեջանական նշանառուները վերևից անընդմեջ կրակում էին: Նունեն բազմաթիվ վիրավորներ դուրս բերեց մարտադաշտից, սակայն հենց այդ գործողության ընթացքում վիրավորվեց ձեռքից: Վիրավոր վիճակում նա փորձում էր ևս մեկ զինվորի դուրս հանել, բայց այս անգամ նշանառուի գնդակը կրծքից խոցեց Նունեին: Ամաչկոտ աղջիկը հրաժարվեց, որ բացեն կուրծքը և վիրակապեն տեղում: Մի կերպ նրան ուղղաթիռով տեղափոխեցին հիվանդանոց, վիրահատեցին, բայց փրկել չհաջողվեց, քանի որ նա արդեն շատ արյուն էր կորցրել:

Նրա հուղարկավորությունը տեղի ունեցավ «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոնում՝ հանդիսավոր արարողությամբ, որին մասնակցում էին՝ իր մարտական ու մարզական ընկերները։

## Հիշատակ
Ավելի ուշ Երևանի թիվ 139 դպրոցը, որտեղ սովորել էր Նունեն, առաջարկվեց վերանվանել նրա անունով՝ նրա հիշատակը հավերժացնելու համար:

1994 թվականին անցկացվեց Նունե Աբրահամյանի անվան հուշամրցաշար, որը հետագահում դարձավ ավանդական: Մրցաշարին ներկա էին Նունե հարազատները և Պաշտպանության նախարարության ներկայացուցիչները: Հաղթողին հանձնվեց Նունեի անվան հուշամրցանակը:

## Պարգևներ
Հետմահու արժանացել է Արիության մեդալի։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Արիության մեդալակիրներ
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի մասնակիցներ հայկական կողմից
Կատեգորիա:Եռաբլուր պանթեոնում թաղվածներ
Կատեգորիա:Հայ մարզուհիներ