Ֆաիկ Աբդ ալ-Ջալիլ

**Ֆաիկ Մուհամմադ Ալ-Այադի** () (), ավելի հայտնի է Ֆաիկ Աբդ ալ-Ջալիլ () գրական անվամբ, քուվեյթցի բանաստեղծ, դրամատուրգ և քնարերգու։ Նա գերի է վերցվել իրաքյան ուժերի կողմից 1990 թվականին Քուվեյթ ներխուժման ժամանակ։ Նա Սադդամ Հուսեյնի կառավարության կողմից որպես ռազմագերի պահվող ավելի քան 600 քուվեյթցի քաղաքացիական անձանցից մեկն էր, անհետ կորել էր մինչև 2004 թվականը՝ մինչև Քարբալայից արևմուտք գտնվող իրաքյան անապատում նրա մնացորդների հայտնաբերումը, որտեղ նրան թաղել են զանգվածային գերեզմանում։

## Կենսագրություն
ձախից|մինի|Աբդ ալ-Ջալիլը Քուվեյթում 1950-ականներին։
Ֆաիկ Աբդ ալ-Ջալիլը ծնվել է ալ-Քուվեյթ քաղաքում, վաղ տարիքից հետաքրքրվել է նկարչությամբ, նախքան 19 տարեկանում հայտնի դառնալը «Վասմիա և մանկության ցողունները» (1967) բանաստեղծությունների ժողովածուով: Նա Աբդ ալ-Ջալիլ անունը վերցրել է որպես գրական անուն՝ ի պատիվ իրեն մեծացրած հորեղբոր՝ Աբդ ալ-Ջալիլի:

Աբդ ալ-Ջալիլը հրատարակել է ևս մի քանի բանաստեղծական ժողովածուներ և գրել է մի քանի երգերի տեքստեր, որոնք հայտնի են դարձել արաբական աշխարհում՝ համագործակցելով այնպիսի երգիչների հետ, ինչպիսիք են Մուհամմադ Աբդուն (Աբաադ, Լեյլա, Լեյլա, Ֆիլջավ Ղաիմ), Թալալ Մադդան և Աբու Բաքեր Սալեմը, ինչպես նաև շատ հայտնի երգիչներ։ Նա նաև գրել է մի քանի պիեսներ, որոնք բեմադրվել են հայրենիքում, այդ թվում՝ Քուվեյթի առաջին տիկնիկային պիեսը (1974), և ակտիվորեն աշխատել է Քուվեյթի ազգային թատերախմբի կառավարման մեջ։ Նրա բնորոշ ոճը արաբերենով գրելն էր՝ դասական լեզվի ֆորմալիզմի և տարածաշրջանային երանգներով խոսակցական լեզվի միջև ընկած հատվածում։ Նա պոեզիան համարում էր քաղաքական, մի բան, որը կարող էր հանդես գալ որպես սոցիալական փոփոխությունների շարժիչ ուժ։ «Պոեզիան,- գրել է նա 1968 թվականի մի տողում,- ցորենի մեկ հատիկ է, որը մտնում է բոլոր վառարաններն ու հացաբուլկեղենը՝ բոլոր մարդկանց կերակրելու համար»։ Նրա պոեզիան նաև արտացոլում էր խորը կապվածություն Քուվեյթի հետ և իր վերջնական ճակատագրի մասին նախազգացում՝ նրան համեմատելով Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի դարաշրջանի մեծ բանաստեղծ Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկայի հետ։

Ապրուստ վաստակելու համար Աբդ ալ-Ջալիլը աշխատել է Քուվեյթի քաղաքապետարանում, ինչպես նաև հանդես է եկել որպես արվեստի պաշտպան Քուվեյթի տեղեկատվության նախարարությունում, լայնորեն ճանապարհորդելով արաբական աշխարհով մեկ։ Նա նաև ղեկավարել է իր սեփական գովազդային գործակալությունը։ Նա ամուսնացել է իր զարմուհի Սալմա ալ-Աբդիի հետ 1967 թվականին և ունեցել հինգ երեխա՝ Գադահ (ծնված 1971 թվականին), Ֆարես (1972 թվականին), Ռաջա (1978 թվականին), Սառա (1983 թվականին) և Նուֆ (1985 թվականին)։

## Իրաքի ներխուժումը Քուվեյթ

Երբ իրաքյան զորքերը 1990 թվականի օգոստոսի 2-ին անսպասելիորեն գրավեցին Քուվեյթը, Աբդ ալ-Ջալիլը բռնվեց Քուվեյթ քաղաքում իր կնոջ և չորսամյա դստեր՝ Նուֆի հետ։ Նա ձեռնարկեց բարձր ռիսկային արկածախնդրություն՝ կնոջն ու երեխային Սաուդյան Արաբիայի հետ անապատային սահման տանելու համար, բայց որոշեց չմեկնել նրանց հետ՝ ասելով կնոջը, որ ցանկանում է մի քանի գործեր կարգավորել, նախքան ընտանիքին արտասահմանում միանալը։ Ի վերջո, նա չկարողացավ դիմանալ հեռանալուն, ինչպես նա բացատրեց իր սիրելիներին ուղղված նամակում, որը գտնվեց 1991 թվականի Պարսից ծոցի պատերազմի ավարտից հետո ընտանիքի խոհանոցի սեղանից։ Փոխարենը, նա միացավ քաղաքացիական ազատ դիմադրության շարժմանը՝ որպես բանաստեղծ՝ մի քանի գործընկեր երաժիշտների և ընկերների հետ միասին։ Միասին նրանք գրում և ձայնագրում էին բանաստեղծություններ և երաժշտություն, որոնք նախատեսված էին Քուվեյթի բնակչությանը զավթիչների դեմ քաջալերելու համար։ Նրանք ունեին մի ամբողջ համակարգ, որը ներառում էր կանանց ցանց, որոնք թաքցնում էին իրենց ձայնագրած ձայներիզները աբայաների փարախում և բաժանում տնից տուն։

Սակայն նրանք իրենց սեփական հաջողության զոհն էին։ Քուվեյթցիները այնքան շատ էին խոսում այդ բանաստեղծությունների ու երգերի մասին, որ իրաքցիները տեղյակ էին դրանց մասին, պարզեցին, թե ով է պատասխանատու, և 1991 թվականի հունվարի 3-ին ձերբակալեցին նրանցից շատերին:

## Ռազմագերի
Քուվեյթի ազատագրումից հետո Քուվեյթի պետությունը միջազգային ջանքեր գործադրեց Քուվեյթի էմիր շեյխ Ջաբար ալ-Ահմադ ալ-Սաբահի գլխավորությամբ՝ Իրաքի կողմից գերի վերցված քուվեյթցի ռազմագերիների ազատ արձակումն ապահովելու համար։ Ալ-Սաբահը Աբդ ալ-Ջալիլի դուստրերին տարավ միջազգային պետական ​​այցերի, որտեղ նրանք կարդացին պետությունների ղեկավարներին ուղղված նամակներ, որոնցում խնդրում էին օգնել Աբդ ալ-Ջալիլի, ինչպես նաև Իրաքում գտնվող այլ քուվեյթցի գերիների ազատ արձակմանը։

## Նամակ բանտից
2000 թվականին Քուվեյթի իշխանությունները բանաստեղծ Ֆաիկ Աբդ ալ-Ջալիլի ձեռագրով երկիմաստ նամակ գտան, որը ստացավ մի մավրիտանիացի վիպասան, որը հրավիրված էր Իրաքում անցկացվող մշակութային համաժողովի։ Անհայտ անձը (որը ենթադրաբար Սադդամ Հուսեյնի հատուկ անվտանգության գործակալությանը կից անվտանգության ուժերից մեկն էր) մոտեցել է նրան՝ այդ հաղորդագրությունը նրան տանելով՝ այն Մավրիտանիայի մայրաքաղաքում (Նուակշոտ) գտնվող Քուվեյթի դիվանագիտական ​​առաքելությանը հասցնելու նպատակով։ Այդ պատմության մանրամասները նշվել են այդ ժամանակ Ներքին գործերի նախարարության քուվեյթցի բանտարկյալների խնդրով զբաղվող պաշտոնյայի հետ հեռուստատեսային հարցազրույցում։

## Հանրային մշակույթում
Աբդ ալ-Ջալիլի որոշ ստեղծագործություններ վերածվել են պիեսների և մյուզիքլների, այդ թվում՝

* (Դեյրա օպերա.. Մենք մնում ենք քուվեյթցիներ) առաջին քուվեյթական օպերային երգն էր, որը արտահայտում էր Աբդ ալ-Ջալիլի խորը սերը իր երկրի նկատմամբ։ Այն ոգեշնչված էր Քուվեյթի իրաքյան օկուպացիայի ժամանակ նրա գրած «Մենք մնում ենք քուվեյթցիներ» բանաստեղծությունից և բեմադրվել էր Քուվեյթի էմիրի՝ շեյխ Սաբահ ալ-Ահմադ ալ-Ջաբար ալ-Սաբահի հովանավորությամբ։ Այս օպերան բեմադրվել և ներկայացվել է Ամիրի Դիվանում՝ Նահատակների գրասենյակի կողմից 2015 թվականին, Աբդ ալ-Ջալիլի բանտարկությունից և սպանությունից շատ տարիներ անց։
* 2000 թվականին երաժշտական ​​​​նոտաները գրել է դոկտոր Սուլեյման ալ-Դեղանը։ Այս երաժշտությունը ոգեշնչված էր «Կյանքի վերականգնում» բանաստեղծությունից, որը Դիվանի (Իմ լռության պատմությունը) մաս էր կազմում։

## Հիշատակ
# Արաբական թատրոնի օրվա պատվո շքանշան՝ թատերական արտիստին մեծարելու համար - Քուվեյթ, 1977 թվականին՝ Շեյխ Սալիմ Սաբահ ալ-Սալիմ ալ-Սաբահի հովանավորությամբ։
# Քուվեյթի թատերախմբի պատվո շքանշան 2003 թվականին՝ Քուվեյթի թատերական շարժումը հարստացնելու դասընթացի համար։
# Ազգային համաժողովի պատվո շքանշան (սկսվում ենք Քուվեյթից և ավարտվում Քուվեյթով) - 10-րդ նստաշրջան - 2013
# Մշակույթի, արվեստի և գրականության ազգային խորհրդի հովանու ներքո անցկացվող 21-րդ Ղուրանի մշակութային փառատոնի պատվո շքանշան - Քուվեյթ, 2015

## Բանտարկություն և մահ

Քուվեյթցի բանտարկյալների ճակատագիրը երբեք որևէ ճշգրտությամբ չի որոշվել։ ԱՄՆ կառավարությունը այժմ կարծում է, որ նրանք, հավանաբար, բոլորը մահապատժի են ենթարկվել Պարսից ծոցի պատերազմի ավարտից կարճ ժամանակ անց։ Սակայն դա ԱՄՆ դիրքորոշումը չէր 2003 թվականի Իրաք ներխուժումից առաջ. ըստ էության, բանտարկյալների վերադարձը նշվում էր որպես ներխուժումը սկսելու երկրորդական պատճառ։ 1990-ականների ընթացքում արաբալեզու լրատվամիջոցները պարբերաբար հաղորդում էին Աբդ ալ-Ջալիլի և այլ բանտարկյալների այս կամ այն ​​վայրում տեսնվելու մասին։

Նրա մնացորդները հանվել են Քարբալայի մոտ գտնվող անապատում գտնվող մակերեսային զանգվածային գերեզմանից 2004 թվականի հուլիսին։ Նրան նույնականացրել են իր ավանդական քուվեյթական զգեստի ներսում գտնվող անվնաս պիտակով, որի վրա գրված էր նրա դերձակի անունը և մի շարք ԴՆԹ թեստերի միջոցով։ Քուվեյթի առողջապահության նախարարության կողմից 2006 թվականի հունիսին տրված մահվան վկայականի համաձայն՝ նա ավելի քան 10 տարի մահացած էր այն պահին, երբ նրա մնացորդները հայտնաբերվել են։ Սակայն, Ներքին գործերի նախարարության կողմից անցկացված և Աբդ ալ-Ջալիլի ընտանիքի կողմից ստացված ԴՆԹ թեստը ենթադրում է, որ մնացորդները պատկանում են հիսուն տարեկան տղամարդու՝ այն տարիքում, որը նա կլիներ մոտավորապես 2003 թվականի ներխուժման ժամանակ։
thumb|Քուվեյթի կառավարության պաշտոնյաները և սգացողները հարգանքի տուրք են մատուցում Աբդ ալ-Ջալիլի հուղարկավորության ժամանակ 2006 թվականի հունիսի 20-ին՝ Քուվեյթի ալ-Սուլեյբիխաթ գերեզմանատանը։
Աբդ ալ-Ջալիլի որդին՝ Ֆարիս ալ-Այադին, բազմաթիվ հարցազրույցներ է անցկացրել այն մարդկանց հետ, ովքեր պնդում են, որ տեսել են իր հորը տարիների ընթացքում, այդ թվում՝ անուղղակի կապ է հաստատել մի մարդու հետ, ով պնդում է, որ ինքը հրամանատարն էր Բասրայի մերձակայքում գտնվող բանտում, որտեղ պահվել է ալ-Այադին։ Կրտսեր Ալ-Այադհիի տեղեկությունները, որոնք ո՛չ հաստատվել են, ո՛չ էլ հերքվել են Քուվեյթի իշխանությունների կողմից, ենթադրում են, որ Աբդ ալ-Ջալիլը և մի շարք այլ բանտարկյալներ, որոնք համարվում էին Սադամի կառավարության համար բարձր արժեք ներկայացնող, մի քանի տարի կենդանի են մնացել։

Ալ-Այադին կարծում է, որ իր հայրը նախ պահվել է Մոսուլում, ապա Բաղդադի տարածքում և վերջապես Բասրայի մոտ գտնվող բանտում։ Ըստ այն մարդու, ում Ֆարես ալ-Այադհին համարում է իր հոր վերջին բանտի հրամանատարը, նա և մյուս ողջ մնացած քուվեյթցի ռազմագերիները մահապատժի են դատապարտվել 2003 թվականի մարտին ԱՄՆ ներխուժման սկսվելուց կարճ ժամանակ առաջ, քշվել են անապատ և գնդակահարվել։

2006 թվականի հունիսի 20-ին Քուվեյթի տեղեկատվության նախարար Մուհամմեդ Նասեր ալ-Սանուսին պաշտոնապես հայտարարել է Ֆաիկ Աբդ ալ-Ջալիլի մահվան մասին։ Աբդ ալ-Ջալիլի մարմինը բերվել է Քուվեյթ, որտեղ նա թաղվել է 2006 թվականի հունիսի 20-ին Քուվեյթի ալ-Սուլեյբիխաթ գերեզմանատանը։ Արարողությանը մասնակցել են փոխվարչապետը, պաշտպանության նախարարը, ներքին գործերի նախարարի պաշտոնակատարը և մի շարք այլ պաշտոնյաներ։

## Պատկերասրահ

Gadah Al-Ayadhi is the oldest daughter of the beloved poet.jpg|Վարչապետ Մարգարետ Թետչերը և Ղադա ալ-Այադին՝ Աբդ ալ-Ջալիլի ավագ դուստրը։
Fayeq-Honoring the poet at a literary festival.jpg|Արաբական թատրոնի օր, 1977 թվական
Here we have Sara Al-Ayadhi who had traveled with the Emir of Kuwait to Rome.jpg|Աբդ ալ-Ջալիլի դուստր Սառա ալ-Այադին Ջաբար ալ-Սաբահի և Իտալիայի նախագահ Ֆրանչեսկո Կոսիգայի հետ։


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

Կատեգորիա:Քուվեյթցի բանաստեղծներ