open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Բյանկա Բալտի

**Բյանկա Բալտի** ( , ), իտալացի մոդել։

## Կարիերա
Բյանկա Բալտին առաջին անգամ հայտնվել է *[[L'Officiel|L’Officiel]]*-ի էջում, որտեղ նա նկարահանվել է Ալեքսի Լուբոմիրսկի լուսանկարիչի կողմից (2004 սեպտեմբեր)։ Մոդելն իր առաջին գովազդային համագործակցությունը կապել է *[[Dolce & Gabbana]]*-ի հետ՝ 2005 թվականին։ Բալտին շարունակում էր հայտնվել շատ ամսագրերի էջերում, որոնց թվում էին *[[Vogue]]*, *[[Harper’s Bazaar]]*, *W*, *[[Cosmopolitan]]*, *[[Elle]]*, *[[Marie Claire]]*, *Jalouse* և այլ ամսագրեր։

Նա աշխատել է նաև շատ մոդելների գովազդային կազմակերպչություններում, որոնց թվում էին *[[Ռոբերտո Կավալի|Roberto Cavalli]]*, *[[Donna Karan]]*, *[[Christian Dior]]*, *[[D&G|Dolce & Gabbana]]*, *[[Վալենտինո|Valentino]]*, *[[Ջորջո Արմանի|Armani]]*, *Missoni*, *[[Rolex]]*, *Guess?*, *[[Պակո Ռաբան|Paco Rabanne]]*, *Anna Molinari*, *[[Guerlain]]*, *Revlon*, *La Perla*, *Cesare Paciotti*, *Mango*, *Ermanno Scervino* և *Thierry Mugler* ամսագրերը։ Սկսած 2005 թվականի գարուն-ամառ եղանակից Բյանկա Բալտին մասնակցություն է ունեցել շատ դիզայներների ցուցադրումներին և մոդայի տներում, որոնցից են *[[Կառլ Լագերֆելդ|Karl Lagerfeld]]*-ը, *[[Ջանֆրանկո Ֆերե|Gianfranco Ferré]]*-ն, *[[Մարկ Ջեյկոբս|Marc Jacobs]]*-ը, *[[Ալեքսանդր Մակուին|Alexander McQueen]]*-ը, *[[Ժիվնշի|Givenchy]]*-ն, *[[Զակ Պոզեն|Zac Posen]]*-ը, *[[Hermès]]*-ը, *[[Ջոն Գալյանո|John Galliano]]*-ը, *[[Gucci]]*-ն, *[[Fendi]]*-ն, *[[Prada]]*-ը, *[[Վալենտինո|Valentino]]*-ը, *Missoni*-ը, *[[Chanel]]*-ը, *[[Christian Dior]]*-ը, *[[Versace]]*-ն, *[[Օսկար դե րա Լենտա|Oscar de la Renta]]*-ն, *Narciso Rodriguez*-ը, *[[Րալֆ Րոլեն|Ralph Lauren]]*-ը, *[[Կարոլինա Էրերա|Carolina Herrera]]*-ն և *[[D&G|Dolce & Gabbana]]*-ն։ Մոդելը 2005 թվկնին մասնակցել ''Victoria’s Secret''-ում։

Բյանկա Բալտիի աղջկա ծնվելուց հետո՝ նա նորից վերադարձավ իր աշխատանքին, դառնալով *Cesare Paciotti*-ի և *St. John*-ի նոր դեմքը։ Մոդելը նկարահանվել է մի քանի օրացույցերի համար, որոնց թվում էին *Pirelli* (2011) և *Wurth* (2009) օրացույցերը։ 2012 թվականից Բյանկա Բալտին և դերասանուհի Մոնիկ Բելուչին համարվում են *[[Dolce & Gabbana]]*-ի դեմքը։ 2012 թվականի ամռանը Հռոմի Տրայանա շուկայում սկսվեց ֆոտոցուցադրում, որը նվիրված էր Իտալիայի մոդելներին։

## Սեփական կյանք
Բյանկայի հայրը՝ Բրունո Բալտին, ձեռնարկատեր է, իսկ մայրը՝ Բիչե Մարզանին, դասավանդում է իրավագիտություն։ Նա նաև ունի ավագ եղբայր, որի անունը Ալեսանդրո է։ Ալեսանդրոն նոտար է։ Բյանկա Բալտիի կրտսեր եղբայրին անվանում են Կարլո Ալբերտո, որը ուսանում է ճարտարապետական համալսարանում։ Բյանկան ուսանել է Լոդիում գտնվող Վեռա Պետրոյի անվան դպրոցում (''Liceo classico Pietro Verri''):

2006-ից 2010 թվականներին Բյանկան ամուսնացած էր լուսանկարիչ Քրիստիան Լուչիդայի հետ։ Նախկին ամուսինների մոտ ծնվել է աղջիկ, որին անվանեցին Մատիլդա Լուչիդի (ծնվ. 2007 թվական աշուն)։ 2017 թվականի օգոստոսի 1-ից ամուսնացած է Մետյու Մակրեյի հետ։ Ամուսինների մոտ ծնվեց աղջիկ, որին անվանեցին Միկ Մեկրեյ (ծնվ. 2015 թվական ապրիլի 14)։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Բյանկա Բալտին fashionmodeldirectory.com-ում
* Բյանկա Բալտին models.com-ում
* Բյանկա Բալտին style.com-ում

Կատեգորիա:Իտալացի մոդելներ
Կատեգորիա:Իտալացի դերասանուհիներ
Եկատերինա Լոբկովայի տուն

**Եկատերինա Լոբկովայի տուն** (), առանձնատուն Մոսկվայի կենտրոնում (Բոլշոյ Տոլմաչովսկի նրբանցք, տուն 5, շինություն 7)։ Կառուցվել է 1807 թվականին ամպիր ոճով։ Այժմ այնտեղ տեղակայված է Ալթայի երկրամասի ներկայացուցչությունը։ Եկատերինա Լոբկովայի տունն ունի մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ։

## Պատմություն
ձախից|մինի|271x271փքս|Տունը 2008 թվականին՝<br />վերակառուցման ժամանակ
Բոլշոյ Տոլմաչովսկի նրբանցքում գտնվող առանձնատունը կառուցվել է 1807 թվականին փոխպորուչիկ Եկատերինա Սեգեևնա Լոբկովայի համար։ 1852 թվականից այն պատկանել է վաճառական Մեդինցևներին, 1861 թվականից՝ վաճառական Լոսևներին։

Սկզբնապես առանձնատան հատակագիծը П-աձև էր։ 1850-ական թվականներին բակի կողմից ավելացվել են կցակառույցներ։ 1860-ական թվականներին վերակառուցվել է կիսահարկը, որտեղ ավելացվել է խորշապատշգամբ։ XXI դարի սկզբին առանձնատունը վերանորոգվել է։ Այժմ այնտեղ տեղակայված է Ալթայի երկրամասի ներկայացուցչությունը։

## Ճարտարապետություն
Եկատերինա Լոբկովայի տունն ունի երկու հարկ և փայտե կիսահարկ։ Առանձնատան կենտրոնական մասն առանձնացված է ոչ մեծ ելունով և երկրորդ հարկի կանելյուրացված որմնասյունային նախամուտքով, որը պսակվում է մետոպներով և եռակոսիկներով ծոփորով։ Նրա վերևում գտնվում է տան առավել արտահայտիչ մանրամասնը՝ կիսահարկի խոր խորշապատշգամբը, որը ցանկապատված է բարակ մետաղական ճաղերով։ Խորշապատշգամբի առաստաղը տեսողաբար պահում են երկու ծեփածո կալունակները։ Երկրորդ հարկի պատուհանների վերևում ծեփածո զարդեր են։ Տնից ձախ դռնակով դարպասի մույթն է։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Քոչկիրի գավառակ

**Քոչկիր**, գավառ պատմական Փոքր Հայքում, իսկ ապա գավառակ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում։ Վարչական կենտրոնը Զառա գյուղաքաղաքն էր։

## Բնակչություն
Մինչև 1915 թվականի Մեծ եղեռնն ուներ 16600 հայ բնակիչ, որոնք բնակվում էին գավառակի Ալաքիլիսե, Զառա, Գավակ, Կարաբողազ, Միատուն, Չայքուրդ, Քարհատ, Քեչայուրդ բնակավայրերում։ Գավառակի գյուղերում նաև բնակվում էին քրդեր, թուրքեր և հույներ։

## Պատմամշակութային կառույցներ
XIX դարի երկրորդ կեսին հայաբնակ գյուղերն ունեին եկեղեցիներ։

## Կրթություն
XIX դարի երկրորդ կեսին հայաբնակ գյուղերում գործում էին դպրոցներ։

## Տես նաև
* Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* «Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
* Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն

Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գավառներ
Ինքնադիմանկար (Կարրիերա, 1746)

**«Ինքնադիմանկար»** (), իտալացի նկարչուհի, վենետիկյան դպրոցի մանրանկարչուհի, Իտալիայի և Ֆրանսիայի արվեստում ռոկոկո ոճի կարկառուն ներկայացուցիչ Ռոզալբա Կարրիերայի նկարներից մեկը։ Հեղինակը ինքնադիմանկարը ստեղծել է մոտավորապես 1746 թվականին։ Նկարն արված է երկնագույն թղթի վրա՝ պաստելով։ «Ինքնադիմանկարի» չափերն են՝ 31 × 25 սմ։

Այսօր «Ինքնադիմանկար» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Ակադեմիայի պատկերասրահում (Վենետիկ, Իտալիա)։

## Պատմություն
«Ինքնադիմանկար» ստեղծագործությունը հեղինակը նկարել է կուրանալուց մի քանի տարի առաջ, որն առաջացել էր ոսպնյակի մթագնումից։ Այս դիմանկարը թվագրվում է մոտավորապես 1746 թվականը։ «Ինքնադիմանկար» ստեղծագործությունն այսօր պահպանվում և ցուցադրվում է Վենետիկի Ակադեմիայի պատկերասրահում։

## Նկարագիր
Նկարչուհին ինքնադիմանկարում ինքն իրեն պատկերել է շատ բնական և պարզ։ Նա նկարել է ոչ թե Եվրոպայի հռչակավոր նկարչուհու, այլ հասարակ ծեր կնոջ։ Նկարում Ռոզալբան ալեհեր է, մազերը սանրված են պարզ եղանակով։ Կնոջ շուրթերը բարակ են։ Դեմքին ժպիտ չկա։ Կինը մտախոհ հայացքով է պատկերված։ Ռոզալբա Կարրիերան գլխին նկարել է դափնեպսակ, որպես նկարիչների փառքի հատկանիշ։ Հակառակ դրան, նկարչուհին իր դեմքին տվել է հիվանդագին հոգնածություն։

Նկարի գույները հեղինակն ընտրել է հիմնականում խամրող և գորշ։ Այս ինքնադիմանկարը համարվում է հոգեբանական ինքնավերլուծություն և պատկերում է հանգիստ ու արժանի հասունություն։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 

Կատեգորիա:1746 նկարներ
Կատեգորիա:Ինքնադիմանկարներ
Կատեգորիա:Իտալիայի արվեստ
Կատեգորիա:Ռոզալբա Կարրիերայի նկարներ
Կատեգորիա:Վենետիկի ակադեմիայի պատկերասրահի նկարներ
Մարկոս Անտոնիոս Կրետիկոս

**Մարկոս Անտոնիոս Կրետիկոս** (, ), հին հռոմեական քաղաքական գործիչ և զորավար Անտոնիոսների պլեբեյական տոհմից, մ․թ․ա․ 74 թվականի պրետոր։ Պրետուրայի ժամանակ ստացել է արտակարգ լիազորություններ ծովահենների դեմ պայքարելու համար, սակայն պարտություն է կրել և մահացել գերության մեջ։ «Կրետիկոս» ագնոմենն ստացել է որպես ծաղր։ Նրա որդին է եղել Երկրորդ եռապետության անդամներից մեկը՝ Մարկոս Անտոնիոսը։

## Ծագում
Մարկոս Անտոնիսոը պատկանել է պլեբեյական հնագույն տոհմի, որը, համաձայն Ուշ հանրապետության շրջանի աղբյուրների, իր ծագումնաբանությունն սկսել է *Անտոնիոսից*՝ Հերակլեսի որդիներից մեկից։ Տիտոս Լիվիոսն այդ տոհմի ներկայացուցիչներից հիշատակում է դեցեմվիրի (մ․թ․ա․ 450-449 թվականներ), կոնսուլական իշխանությամբ օժտված ռազմական տրիբունի (մ․թ․ա․ 422 թվական) և հեծելազորի ղեկավարի (մ․թ․ա․ 334-333 թվականներ)։ Սակայն մինչև մ․թ․ա․ I դարն Անտոնիոսների շարքում չի եղել ոչ մի կոնսուլ, և նրանց կարգավիճակը հռոմեական նոբիլների շարքում պատմագրության մեջ նկարագրվում է որպես «աննախանձելի»։ Մարկոսի հայրը՝ Մարկոս Անտոնիոս Հռետորը, կարողացել է հաջող կարիերա անել իր ընդունակությունների (մասնավորապես ճարտարախոսության) և, համաձայն վարկածներից մեկի, Գայոս Մարիոսի աջակցության շնորհիվ։ Մ․թ․ա․ 99 թվականին նա եղել է կոնսուլ, 97 թվականին՝ ցենզոր։

Մարկոս Անտոնիոսն ունեցել է կրտսեր եղբայր՝ Գայոս Անտոնիոսը, որն ստացել է *Հիբրիդա* մականունը։

## Կենսագրություն
Նախքան պրետոր դառնալը Մարկոս Անտոնիոսի վարած կյանքի մասին ոչինչ հայտնի չէ. անհայտ են նրա ծննդյան թվականը և այն հանգամանքները, թե ինչպես է նա հաղթահարել *[[cursus honorum]]*-ի առաջին աստիճանները։ Նրա հայրը մ․թ․ա․ 87 թվականին դարձել է մարիանյան ահաբեկչության զոհ, իսկ եղբայրը Գայոս Մարիոսի թշնամու՝ Լուցիոս Կոռնելիուս Սուլլայի հետ Իտալիայից մեկնել է Բալկաններ՝ մասնակցելու Միհրդատի դեմ պատերազմին։ Գոյություն ունի ենթադրություն, որ հոր զոհվելուց հետո Մարկոս կրտսերը, որը նույնպես հայտնվել էր վտանգի մեջ, փախել է Հունաստան, որտեղ միացել է Սուլլայի կողմնակիցներին։ Այդ վարկածի հակառակորդներն ուշադրություն են դարձնում այն հանգամանքի վրա, որ Մարկոսը չի հիշատակվում Առաջին Միհրդատյան պատերազմի հետ կապված, և որ նրա ավագ որդին ծնվել է մ․թ․ա․ 83 թվականին, ընդ որում, հավանաբար Հռոմում (իսկ Սուլլան այդ քաղաք մտել է միայն մ․թ․ա․ 82 թվականին)։

Պահպանված աղբյուրներում Մարկոս Անտոնիոսի մասին առաջին հիշատակությունը վերաբերում է մ․թ․ա․ 74 թվականին։ Այդ ժամանակ նա զբաղեցրել է պրետորի պաշտոնը։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* Марк Антоний Кретик (рус.). — биография на сайте ancientrome.ru.
* Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, v. 1, p. 214

Կատեգորիա:Հին Հռոմի զորավարներ
Կատեգորիա:Հին Հռոմի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Հռոմեական հանրապետության կոնսուլներ
Իվան Լոբկովի տուն

**Իվան Լոբկովի տուն** (), առանձնատուն Մոսկվայի կենտրոնում (Սոֆիյսկայա առափնյա փողոց, տուն 22)։ Կառուցվել է մոտ 1816 թվականին ամպիր ոճով։ Վերակառուցվել է 2003 թվականին՝ ձեղնահարկի կառուցումով։ Իվան Լոբկովի տունն ունի մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ։

## Պատմություն
Վաճառական Իվան Լոբկովի տունը կառուցվել է մոտ 1816 թվականին ամպիր ոճով` ավելի հին տան հիման վրա, որը, ենթադրաբար, այրվել էր 1812 թվականի հրդեհի ժամանակ։ Ըստ 1826 թվականի տվյալների` տունը պատկանել է վաճառականուհի Նախոդկինային։ 1849-1918 թվականներին առանձնատան տերերը եղել են վաճառական Վերյովկինները։

XIX դարի կեսերին բակի կողմից տանը կցակառուցվել է կլորացված անկյունով երկհարկանի սրահ։ 1914 թվականի վերանորոգումից հետո ճակատը զարդարեցին նեոդասականություն ոճի դեկորատիվ տարրերով։

XIX դարի վերջին - XX դարի սկզբին առաջին հարկում գործում էր «Նեդելյա» («Շաբաթ») թերթի խմբագրությունը։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո շենքն ազգայնացվեց, և այնտեղ տեղակայվեցին կոմունալ բնակարաններ, իսկ ավելի ուշ` տարբեր հաստատություններ։ 1970-ական թվականներին տունը վերակառուցվել է, որի ընթացքում փոխվել է ներսույթը, իսկ պատերի մեջ ներկառուցվել է մետաղյա կմախք։

XXI դարի սկզբին տունը գտնվում է «Էլադի» ընկերության երկարաժամկետ վարձակալության տակ և եղել է վթարային վիճակում։ 2002-2003 թվականներին այն վերակառուցվել է «ճակատային պատերը պահպանելու» եղանակով. ծածկն ու հետևի պատը քանդվել են, ավելացվել է ձեղնահարկ։

## Ճարտարապետություն
Երկհարկանի առանձնատունը կառուցված է ամպիր ոճով, սակայն ունի մի քանի ծանրաքաշ համամասնություն։ Նրա ձևավորման մեջ օգտագործվել են դեկորատիվ տարրեր, որոնք բնորոշ են հետհրդեհային շինություններին` ծաղկեպսակներ, վահանազարդեր, առյուծի դիմակներ, ռելիեֆային մեծանկարներ։ Ճակատի կենտրոնական մասն առանձնացված է ճակտոնով դորիական օրդերի որմնասյուներով։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1816 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Լուչիա Անգվիսսոլա

**Լուչիա Անգվիսսոլա (Անգուիսոա)** ( [], ), ուշ վերածննդի իտալացի նկարչուհի։

## Կենսագրություն
Լուչիա Անգվիսսոլան ծնվել է  մոտավորապես 1540 թվականին Կրեմոնայում, քաղաքի հայտնի ընտանիքներից մեկում։ Եղել է ընտանիքի հինգ դուստրերից երրորդը։ Իր կարճ կյանքի ընթացքում Լուչիան հասցրել է աչքի ընկնել վարպետությամբ։ Նկարչության նրա առաջին ուսուցիչը եղելէ քույրը՝ Սոֆոնիսբա Անգվիսսոլան։ Լուչիան հիմնականում աշխատել է դիմանկարչության ժանրում։ Կան երկու դիմանկարներ, որոնք հստակ կերպով վերագրվում են Լուչիայի վրձնին՝ նրա քրոջ՝ Եվրոպայի դիմանկարը, որը գտնվում է Բրեշիայի Տոսիո Մարտինենգո պինակոտեկայում և «Կրեմոնացի բժիշկ Պիետրո Մարիայի դիմանկարը» Պրադո թանգարանում։

Նկարչուհին մահացել է Կրեմոնայում 25 տարեկան հասակում։ Ջորջո Վազարին, ով քույրերի տուն է այցելել Լուչիայի մահվանից հետո, բարձր է գնահատել նրա աշխատանքները՝ հիշատակելով «Սինյորա Պիետրո Մարիայի» և, մասնավորապես, «Կոմս դի Սեսայի»  դիմանկարները։

## Հիմնական աշխատանքներ
* «Միներվա Անգվիսսոլայի դիմանկարը», 1552-1566 թվականներ, Միլան, Պոլդի Պեցցոլիի թանգարան
* «Մոր դիմանկար (Բիանկա Պունցոնի Անգվիսսոլա)», 1566 թվականներ, Հռոմ, Բորգեզե պատկերասրահ
* «Աղջկա դիմանկար», 1560-ական թվականներ, Դիժոն, Մանեն թանգարան
* «Ինքնադիմանկար» 1557 թվական, մասնավոր հավաքածու
* «Եվրոպա Անգուսոլայի դիմանկար», 1556-1558 թվականներ, Բրեշիա, Տոսիո Մարտինենգո պինակոտեկա
* «Կրեմոնացի բժիշկ Պիետրո Մարիայի դիմանկարը», 1566 թվական, Մադրիդ, Պրադո թանգարան

## Հետաքրքիր փաստեր
* Լուչիան պատկերված է քրոջ՝ Սոֆոնիսբա Անգվիսսոլայի կողմից 1555 թվականին ստեղծված «Նկարչուհու շախմատ խաղացող քույրերի դիմանկարները» կտավում։

## Գրականություն
* Ann Sutherland Harris, Linda Nochlin (a cura di), Le grandi pittrici: 1550-1950, Milano, Feltrinelli, 1979, SBN IT\ICCU\SBL\0292579. Mostra tenuta a Los Angeles, Austin, Pittsburgh, New York nel 1976-1977.
* (EN) Ilya Sandra Perlingieri, Sofonisba Anguissola: the first great woman artist of the Renaissance, New York, Rizzoli, 1992, SBN IT\ICCU\BVE\0032355.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:16-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի արվեստագետներ
Կատեգորիա:Իտալացի մաներիստ նկարիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի նկարչուհիներ
Կատեգորիա:Վերածննդի նկարիչներ
Գելտիշչևայի առանձնատուն

**Լ. Ի. Գելտիշչևայի առանձնատուն** (), շենք Մոսկվայի կենտրոնում (Սրեդնի Օվչիննիկովսկի նրբանցք, տուն 8, շինություն 1)։ Կառուցվել է 1904 թվականին ճարտարապետ Ֆ. Ֆ. Վոսկրեսենսկու կողմից մոդեռն ոճով։ Լ. Ի. Գելտիշչևայի առանձնատունն ունի մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ։

## Պատմություն
1834 թվականին «վաճառականի որդի» Ստեբնևը Սրեդնի Օվչիննիկովսկի նրբանցքում կառուցեց երկհարկանի քարե տուն։ XX դարի սկզբին այդ տունը պատկանել է Լ. Ի. Գելտիշչևային։ Նրա պատվերով ճարտարապետ Ֆ. Ֆ. Վոսկրեսենսկին էապես վերակառուցել է առանձնատունը։ Ստեբնևի նախկին տունը դարձել է նրա միջին մասը, կողքերից ավելացվել են կցակառույցներ։

## Ճարտարապետություն
Լ. Ի. Գելտիշչևայի առանձնատունը մոսկովյան մոդեռնի վառ նմուշներից մեկն է։ Ձևավորման մեջ լայնորեն օգտագործված են բուսական մոտիվներ։ Ոչ մեծ շինության ճակատը ծածկված է փիրուզագույն ջնարակված սալիկներով։ Պատուհանների եզրակալման մեջ օգտագործված են բազմաթիվ ծեփածո դեկորատիվ մանրամասներ (կռատուկի ծաղիկներ և տերևներ)։ Շքամուտքի որմնախորշը ձևավորված է տոսկանական օրդերի սյուներով։ Տանիքին անսովոր ձևավորմամբ լսողական պատուհաններ են։ Ատտիկոսին տեղադրված են գնդերով մի քանի կարճասյուներ, ինչպես նաև տակդիրով դեկորատիվ ջահ։

Գլխավոր ճակատի կենտրոնում երկմասանի «իտալական» պատուհան է, որը բաղկացած է երկու կիսաշրջանաձև պատուհանիկներից, որոնք միավորված են կամարաձև խորշով։ Այս պատուհանի վերևում խճանկարային մեծանկար է, որտեղ ոսկեգույն ֆոնի վրա պատկերված են խոլորձներ։ Ճակատին նկատելի է նաև առանձնատան սեփականատեր Լ. Ի. Գելտիշչևայի միացագիրը։ Կիսանկուղային հարկի պատուհանները փակված են հիրիկի ծաղիկներով կռածո երկաթե վանդակաճաղերով։ Շենքի ինտերիերը պահպանվել է գրեթե անփոփոխ տեսքով, այն ձևավորված է խեցեղենի, մետաղական և ծեփածո տարրերի օգտագործմամբ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1904 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Կուժ ու շվի

**Կուժ ու շվի** (), խորհրդային մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որը թողարկվել  է «Սոյուզմուլտֆիլմ»-ի կողմից՝ 1950 թվականին։ Նկարահանված է ըստ Վալենտին Կատաևի նույնանուն հեքիաթի (1940)։

## Սյուժե
Ամառային մի օր Պետյան, Ժենյան և Պավլիկը գնում են անտառ` հատապտուղ հավաքելու։ Հավաքելու ընթացքում նրանք երգում էին։
Ինչպես հետո պարզ է դառնում, դա այդքան էլ հեշտ գործ չէ, և այն այդքան էլ դուր չէր գալիս Ժենյային։
Նա հանդիպում է անտառապահ ծերուկին` սնկերի և հատապտուղների հովանավորին։ Նա աղջկան տալիս է կախարդական շվին, որի նվագից խոտերը բացվում էին, և հատապտուղները դառնում էին լավ տեսանելի։ Իսկ շվիի փոխարեն նա պահանջում է կուժ։ Հատապտուղներ հավաքելու համար անհրաժեշտ էր և՛ շվի և՛, կուժ։ Հատապտուղ հավաքելը չէր ստացվում դրանցից միայն մեկի առկայությամբ։ Արդյունքում Ժենյան ճիշտ որոշում է կայացնում և սկսում հավաքել հատապտուղը իր ձեռքերով։ Մուլտֆիլմը վերջանում է երգով։

## Հեղինակներ
* Ռեժիսոր – Վիկտոր Գրոմով 
* Սցենարիստ – Վալենտին Կատաև  
* Խոսքերի հեղինակներ – Վալենտին Կատաև, Միխայիլ Վոլպին
* Կոմպոզիտոր – Անտոնիո Սպադավեկկիա 
* Նկարիչ և բեմադրիչ – Վլադիմիր Դեգտյարով 
* Օպերատոր – Ելենա Պետրովա  
* Հնչյունային օպերատոր – Բորիս Ֆիլչիկով  
* Նկարիչ – մուլտիպլիկատորներ – Դմիտրի Բելով, Միխայիլ Բոտով, Ռենատա Միրենկովա, Վլադիմիր Արբեկով, Գենադի Ֆիլիպով, Վլադիմիր Դանիլևիչ, Իգոր Պոդգորսկի, Լամիս Բրեդիս, Իոսիֆ Ստարյուկ    
* Նկարիչ-դեկորատորներ –  Ն. Վերեշչագինա, Գալինա Նևզովորա, Ելենա Տաննեբերգ  
* Աեոգրաֆիա – Կոստանտին Մալիշև  
* Նկարչի օգնական – Իրինա Կուրապովա 
* Տեխնիկական օգնական – Գալինա Լյուբանսկայա  
* Մոնտաժ – Վ. Եգորովա  
* Դերերը հնչունավորում – Գեորգի Միլլյար (փայտփորիկ), Գալինա Իվանովա

## Երաժշտություն և երգեր
Երգը թողարկվել է «Մելոդիա» ընկերության կողմից մուլտֆիլմերի երգերի ժողովածուներում, ավելի ուշ թողարկվել է նաև «Սվեմա» ձայներիզների վրա։ 1990-ական թվականներին երգը ներառվել է «Թվիք-Լիրեկ» ընկերության կողմից թողարկած այլ հավաքածուների մեջ, իսկ 1999 թվականից MP3 ձևաչափով թողարկվել է տարբեր ընկերությունների կողմից։

## Վերաթողարկում
Մուլտֆիլմը բազմիցս վերաթողարկվել է հետևյալ հավաքածուներում.
*Լավագույն խորհրդային մուլտֆիլմեր, 1990-ականների կեսեր,  Studio PRO Video, VHS ձևաչափ
*«Սոյուզմուլտֆիլմ», 2-րդ հավաքածու, «Սոյուզ» վիդեոստուդիա, VHS,  1995
*«Ռուս գրողների հեքիաթներ», 3-րդ թողարկում , Ա. Չեխով, Դ. Մամին-Սիբիրյակ։ Տեսաերիզում ընդգրկված մուլտֆիլմերն են. «Յոթնագույն ծաղիկը» (1948), «Շվին ու կուժը» (1950), «Կաշտանկա» (1952), «Մոխրագույն վզիկը» (1948)։
*«Ծույլիկների հետ պատահած դեպքեր», դիստրիբյուտոր` «Թվիք-Լիրեկ»։ Ընդգրկված մուլտֆիլմերից են. «Չեմ ուզում» (1986), «Հեքիաթ կորած ժամանակի մասին» (1978), «Շվի և կուժ» (1950), «Հիասքանչ զանգակ» (1949), «Կախարդական խանութ» (1953)։

## Գրականություն
* 

## Աղբյուրներ
* 

Կատեգորիա:1950 մուլտֆիլմեր
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր
Պետերբուրգյան փողոց (Կազան)

**Պետերբուրգյան փողոց** (), մասնակի հետիոտնային փողոց Կազանի պատմական կենտրոնում, քաղաքի համալիր  տեսարժան վայրերից մեկը։ Փողոցը նախկինում կոչվել է Սվերդլովի, այնուհետև` Գեորգիևյան։

## Նկարագրություն
Փողոցը անցնում է Տուկայի քաղաքային կենտրոնական հրապարակից դեպի հյուսիս արևմուտք,  մինչև հարավ  արևելք, նրան ուղղահայաց Նազարբաևի փողոցը։ Փողոցի երկարությունը 1800 մետր է, որից 530 մետրը` հետիոտնային։  
 
Կազանի 1000- ամյակի կապակցությամբ փողոցի հետիոտնային մասն արմատապես վերակառուցվեց Սանկտ-Պետերբուրգի կառավարության աջակցությամբ։ Փողոցի կառուցման հիմնական ճարտարապետա-գեղարվեստական գաղափարը  «Պետերբուրգյան անկյան» ստեղծումն է, օգտագործելով ոճավորված կամրջակներ, ցանկապատեր և սալահատակված ծառուղիներով հետիոտնային պողոտաների նմանակումներ (խորհրդանշելով պետերբուրգյան ջրանցքները), ռոտոնդաներ   (խորհրդանշելով պետերբուրգյան Կազանյան տաճարը), քանդակագործական և հուշարձանային կոմպոզիցիաներ և այլ ճարտարապետական հնարքներ ու ձևեր։
  
Փողոցը հիմնականում կառուցապատված է նոր շենքերով։
   
Փողոցի սկզբում տեղադրված է Լև Գումիլյովի հուշարձանը, ինչպես նաև խոշոր առևտրի և զվարճանքի «Կոլցո» համալիրը,   «Հանրապետություն» առևտրի տունը և «Թաթարստան» հյուրանոցը։
 
Փողոցում տեղակայված են «Կազան» միջազգային հյուրանոցը, դիտահրապարակով, «Ռեգինա» և «Սուլեյման-պալաս» հյուրանոցները, Զայցևի Փառքի գեղարվեստական պատկերասրահը, Խնայբանկը, Թաթարստանի սպորտի և երիտասարդության նախարարությունը, Սուրբ աստվածածնի Պոկրովսկու տաճարը, «Իդեա»  տեխնոպարկը,  հանրապետության ինֆորմացիոն տեխնոլոգիական կենտրոնը, Սպայի տունը և բազմաթիվ գրասենյակներ։ Փողոցի վերջում է գտնվում «Տոգան ավիլիմ (Հայրենի  գյուղ)» ռեստորանային զվարճանքի համալիրը մի քանի նորակառույց շենքերի և շինությունների հետ միասին, ինչպես նաև   հեքիաթային Մանկական պալատը, Ռուսաստանի խոշորագույն  «Հեքիաթ» տիկնիկային թատրոնով, որի շուրջն ամռանը կազմակերպվում է ծաղկային փառատոն, իսկ ամռանը սառցե քաղաք։  
Նազարբաևի փողոցի հետ հատման շրջանում (նախկին` Էսպերանտո) է գտնվում «Մետրոէլեկտրոտրանս»-ի գրասենյակը, Փառքի ծառուղին, պատմական տրամվայի վագոնների ցուցադրությունով և Սիրո ծառուղով։ 
  
Փողոցի սկզբում և վերջում են գտնվում Կազանի մետրոպոլիտենի «Տուկայի հրապարակ» և «Մահուդե  ավան» կայարանները։

## Պատկերասրահ

Собор Покрова Пресвятой Богородицы (старообрядческий).JPG|Սուրբ Աստվածածնի տաճար
Театр Кукол (Puppet Theatre) - panoramio (2).jpg|«Հեքիաթ» տիկնիկայի թատրոն
Kazan (Казань) (6857936681).jpg|Պատմական տրամվայների վագոնների ցուցադրություն
Sukonnaya Sloboda metro station entrance (Вход на станцию метро Суконная Слобода) (6857944503).jpg|«Մետրոէլեկտրոտրանսի» գրասենյակը և «Սուկոննայա սլոբոդա» մետրոյի կայարանի մուտքը
Rotonda piter kazan.jpg|Ռոտոնդա հետիոտնային հատվածի վերջում
Туган авылым-2.jpg|«Տուգան ավիլիմ» ռեստորան-ժամանցային համալիր
Петербургская улица в казани.jpg|Փողոց Փառքի ծառուղու դիմաց

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Կազանի տեսարժան վայրեր
Կատեգորիա:Կազանի փողոցներ
Պուշկինի փողոց (Կազան)

**Պուշկինի փողոց** (), Կազանի կենտրոնական փողոցներից մեկը, որն անվանվել է Ալեքսանդր Պուշկինի անունով 1899 թվականին՝  իր ծննդյան, բանաստեղծի 100-ամյակի տոնակատարության ժամանակ։

## Պատմություն
Վերին Ֆեոդորովյան անվանումով փողոցը սկսվել է Կազանկա գետի վերին ափի Ֆեոդորովյան երրորդություն վանքից։ Փողոցի շարունակությունն էր 1-ին թատերական փողոցը, որը մինչև այգի անցնում էր Թատերական հրապարակով։ 1899 թվականին այդ փողոցները միավորվել և անվանվել են Ալեքսանդր Պուշկինի անունով՝ նրա 100-ամյա տարելիցի կապակցությամբ։ 1996 թվականին Պուշկինի փողոցը միացվել է Կույբիշևի փողոցի հետ և այսպիսով ձգվելով մինչև Կույբիշևի հրապարակ (այժմ`Տուկայի հրապարակ) և Տուկայի անվան պուրակ։

thumb|Պուշկինի փողոցը Ազատության հրապարակից
thumb|Պուշկինի փողոցը Տուկայի հրապարակից

## Շինություններ փողոցում
### Պուրակներ և հրապարակներ
Պուշկինի փողոցի մոտակայքում է գտնվում Տուկայի պուրակը և Լենինի այգին, այն անցնում է Տուկայի հրապարակով, Ազատության հրապարակով և ավարտվում է Սուլթան Գալիևի հրապարակում։

### Հուշարձաններ
* Ալեքսանդր Պուշկինի հուշարձան
* Ալեքսանդր Բուտլերովի հուշարձան
* Մուլլանուր Վախիտովի հուշարձան
* Լև Գումիլյովի հուշարձան
* Գաբդուլլա Տուկայի հուշարձան
* Վլադիմիր Լենինի հուշարձան

### Շենքեր
Փողոցում են գտնվում Թաթարստանի և Կազանի համար կարևոր վարչական շենքեր, մշակութային հաստատություններ, առևտրի կենտրոններ, ուսումնական հաստատություններ, տներ և հյուրանոցներ։

#### Վարչական շենքեր
* Թաթարստանի Հանրապետության նախարարների կաբինետ
* Թաթարստանի Հանրապետության պետական խորհուրդ
* Թաթարստանի Հանրապետության Գերագույն դատարան
* Թաթարստանի Հանրապետության Սահմանադրական դատարան
* Կազանի ռատուշա
* Ռուսաստանի Դաշնության կենսաթոշակային հիմնադրամի Թաթարստանի Հանրապետության մասնաճյուղ

#### Մշակութային հաստատություններ
* «Կազան» ազգային-մշակութային կենտրոն
* Ս. Սայդաշևի անվան պետական մեծ համերգասրահ
* Թաթարստանի Մուսա Ջալիլի անվան պետական ակադեմիական օպերայի և բալետի թատրոն
* Կազանի համալսարանի մշակութա-սպորտային համալիր

#### Առևտրի կենտրոններ
* «Կոլցո»
* «Colosseum»
* «ԳՈւՄ»

#### Կրթական հաստատություններ
* Կազանի պետական կոնսերվատորիա
* Թաթարական հանրագիտարանի և տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների ինստիտուտ
* Արևելագիտության և միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտ

#### Հյուրանոցներ
* «Գրանդ հոթել Կազան»
* «Թաթարստան»

## Տրանսպորտ
Փողոցով անցնում են ավտոբուսներ (երթուղիներ՝ 10, 10 ա, 29, 30, 35, 35ա, 54, 63, 71, 90 և 91) և տրոլեյբուսներ (երթուղիներ՝ 2, 3, 5, 7 և 8)։ Այն նաև հատվում է մետրոպոլիտենի գծով («Գաբդուլլա Տուկայի հրապարակ» կայարան)։ Մինչև 2008 թվականն այստեղ հասնում էր տրամվայի գիծը։

Нефаз2850.jpg|thumb|НефАЗ-5299 ավտոբուս
Троллейбусы в Казани.jpg|Тролза Оптима տրոլեյբուսներ
Kazan tram and trolley.jpg|РВЗ-6М2, տրամվայ, 2005 թ.


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Կազանի տեսարժան վայրեր
Կատեգորիա:Կազանի փողոցներ
Եռագույն

[250px|մինի|[Կոռնելիս Կլաս վան Վիրինգեն, Ջիբրալթարի ճակատամարտ, նավախելին նիդերլանդական եռագույնն է]]
**Եռագույն**, դրոշ՝ կազմված երեք տարբեր գույների շերտերից։

Համարվում է, որ առաջին եռագույնը, այսպես կոչված արքայազնի դրոշը, ստեղծվել է Նիդերլանդներում Յոթ գավառների՝ հանուն անկախության մղած պատերազմի ժամանակ։ Այն եղել է պաստառ՝ կազմված նարնջագույն, սպիտակ ու կապույտ հորիզոնական շերտերից, որոնց եղել են արքայազն Վիլհելմ Օրանցու հերալդիկ գույները։ Ստույգ հայտնի է, որ դրոշն օգտագործվել է 1573 թվականին Լեյդենի պաշարման ժամանակ։ Այդ դրոշի հիման վրա են ստեղծվել Նիդերլանդների ու Լյուքսեմբուրգի ներկայիս դրոշները, ինչպես նաև 1928-1994 թվականներին օգտագործված Հարավաֆրիկյան Հանրապետության դրոշը։ Նաև համարվում է, որ Օրանցի արքայազնի դրոշն է ոգեշնչել ստեղծել եռագույններ Ֆրանսիայում ու Ռուսաստանում։

[250px|մինի|ձախից|[Էժեն Դելակրուա, Ժողովրդին առաջնորդող ազատությունը, ազատությունը խորհրդանշող կնոջ ձեռքում ֆրանսիական եռագույնն է]]
Հավանաբար ամենահայտնի եռագույնը Ֆրանսիայի դրոշն է։ Այն կազմված է երեք ուղղահայաց շերտերից՝ կապույտ, սպիտակ և կարմիր, և ստեղծվել է Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ։ Դրա համար հիմք է ծառայել նիդերլանդական եռագույնը, բայց ոչ միայն։ Հեղափոխության սկզբում՝ 1789 թվականին, հին դրոշը չեղարկվել է, սակայն նորը չի հաստատվել։ Ժողովուրդն օգտագործել է ամենատարբեր գույների ու դրանց համադրություններով գլխարկանշաններ՝ սպիտակ ու կարմիր, սպիտակ ու կանաչ, սև։ Քաղաքացիների շրջանում տարածված էին կապույտ ու կարմիր գլխարկանշանները, որոնք Փարիզի հերալդիկ գույներն էին։ Նույն 1789 թվականի վերջին թագավոր Լյուդովիկոս XVI-ը որպես հաշտության նշան ավելացրել է սպիտակը՝ ֆրանսիացի միապետների ավանդական գույնը։ 1790 թվականի հոկտեմբերի 21-ին նոր եռագույն դրոշը հաստատվել է Ազգային խորհրդի դեկրետով։ Ֆրանսիական դրոշի գույների հերթականությունն սկզբնական շրջանում փոփոխվել է, սակայն անփոփոխ է մնում 1812 թվականից։

Հետագայում եվրոպական բազմաթիվ երկրներ, ինչպես նաև արևմտյան ու կենտրոնական Աֆրիկայի երկրները, որ նախկինում եղել էին Ֆրանսիայի գաղութներ, որպես պետական դրոշներ հաստատել են եռագույններ։

Տարբերում են ուղղահայաց (Ֆրանսիա, Մեքսիկա, Ռումինիա, Բելգիա, Իտալիա, Մոլդովա) և հորիզոնական (Հայաստան, Նիդերլանդներ, Գերմանիա, Ռուսաստան) եռագույններ։

## Եռագույնների օրինակներ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Դրոշներ
Սեքսիզմ

thumb|Լոնդոնի սուֆրաժիստների կազմակերպության անդամների ձերբակալություն, 1914։ Սուֆրաժիստական կազմակերպությունները քարոզում էին կանանց ընտրելու իրավունքը։
**Սեքսիզմ,** նախապաշարմունք կամ խտրականություն, որը հիմնված է մարդու սեռի կամ գենդերի վրա։ Սեքսիզմը կարող է ազդել ցանկացածի վրա, սակայն որպես հիմնական թիրախ փաստագրված են կանայք և աղջիկները։ Այն կապված է կարծրատիպերի և գենդերային դերերի հետ, և կարող է ներառել այն համոզմունքը, որ մեկ սեռը կամ գենդերը ինքնին գերազանցում է մյուսին։ Ծայրահեղ սեքսիզմը կարող է նպաստել սեռական ոտնձգությունների, բռնաբարության և սեռական բռնության առաջացմանը։ **Գենդերային խտրականությունը** կարող է ներառել սեքսիզմը, որը խտրականություն է մարդկանց նկատմամբ կապված մարդու գենդերային ինքնությունից կամ նրանց գենդերային կամ սեռական տարբերություններից։ Գենդերային խտրականությունը հատկապես ընդգծվում է աշխատատեղերի անհավասարության առումով։

## Նշումներ


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ատելություն
Կատեգորիա:Բուլինգ
Կատեգորիա:Խտրականություն
Կատեգորիա:Սեռական ոտնձգություններ
Կատեգորիա:Սեքսիզմ
Կատեգորիա:Ֆեմինիստական տերմիններ
Նիկոլաս Գորոբցով

**Նիկոլաս Մարտին Գորոբցով** (, ), ռուսական ծագմամբ արգենտինա-իտալացի ֆուտբոլիստ։ Հիմնականում հանդես է գալիս կիսապաշտպանի դիրքում, սակայն իրեն լավ է դրսևորում ինչպես հարձակման, այնպես էլ պաշտպանության գծում։

## Վաղ կյանք
Նիկոլաս Գորոբցովը ծնվել է Սան Պեդրոյում (Բուենոս Այրեսից հյուսիս), որտեղ ապրել է մինչև 14 տարեկան հասակը, երբ նրա ընտանիքը ճգնաժամի պատճառով տեղափոխվել է Իտալիա։ Ունի երկակի քաղաքացիություն՝ իտալական և արգենտինական։ Նրա նախապապը ծնվել է Քիշնևում և ունեցել է ռուսական ծագում։

## Ակումբային կարիերա
### Վաղ տարիներ / «Վիչենցա»
Նիկոլաս Գորոբցովն իր կարիերան սկսել է հարձակվողի դիրքում, սակայն հետո տեղափոխվել է դաշտի կենտրոնին մոտ։ 2007/08 մրցաշրջանում մասնակցել է 22 հանդիպման «Վիչենցայի» երիտասարդական թիմի կազմում և խփել երկու գոլ, ինչպես նաև մեծահասակների թիմի կազմում մասնակցել մեկ խաղի Սերիա Բ-ում։ Ընդգրկվելով հիմնական թիմում 2008/09 մրցաշրջանից առաջ՝ անմիջապես աչքի է ընկել՝ մասնակցելով 15 խաղի և ձեռք բերելով խոստումնալից ֆուտբոլիստի համբավ։

### «Տորինո» և վարձավճարներ
2009 թվականի ամռանը «Տորինոն» գնել է խաղացողի պայմանգրի կեսը 800 հազար եվրոյով (100 հազար եվրո և Սաշա Բելանովիչի տրանսֆերը)։ 2010 թվականի օգոստոսին վարձավճարային հիմունքներով տեղափոխվել է «Չեզենա»։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 5-ին կրկին վարձավճարով տեղափոխվել է ռումինական «Տիմիշոարա»։ 2012 թվականի հունիսին «Տորինոն» գնել է ֆուտբոլիստին, ընդ որում՝ բոլորովին անվճար։ Գորոբցովը համարվել է ավելորդ թիմում և ոչ մի անգամ չի ընդգրվել թիմի մեկնարկային կազմում։ 2013 թվականի հունվարին վարձավճարով տեղափոխվել է Սերիա C1-ի «Նոչերինա» ակումբ։ 2013 թվականի հուլիսին խաղացողով հետաքրքրվել է Մոսկվայի «ԼոկոմոտիվըW, որը պատրաստ է եղել նրա հետ կնքել քառամյա պայմանագիր, սակայն գործարքը չի կայացել։ 2013 թվականի հուլիսի 25-ին Գորոբցովը պայմանագիր է կնքել ռումինական «Պոլի» (Տոմիշոարա) ակումբի հետ, որը համարվում է «Պոլիտեխնիկի» (Տոմիշոարա) լուծարված թիմի իրավահաջորդը։

### «Տիրգու Մուրեշ»
2014 թվականի հուլիսին Գորոբցովը հեռացել է «Տորինոյից» ու ազատ գործակալի կարգավիճակով տեղափոխվել «Տիրգու Մուրեշ»։ Արդյունքում նրա թիմն առաջնությունում գրավել է երկրորդ տեղը և իրավունք ստացել մասնակցել Ռումինիայի սուպերգավաթի խաղարկությանը 2015 թվականին, որտեղ խաղացել է Բուխարեստի «Ստյաուա» ակումբի դեմ և հաղթել 1։0 հաշվով։ Ընդհանուր առմամբ «կարմրակապույտների» կազմում մասնակցել է 67 խաղի և խփել 6 գոլ։

### «Հապոել»
2016 թվականի հունիսին Գորոբցովը եռամյա պայմանագիր է կնքել Թել Ավիվի «Հապոել» ակումբի հետ, որը հանդես էր գալիս Իսրայելի առաջնությունում։

## Անձնական կյանք
Ֆուտբոլից բացի հետաքրքրվում է մեքենաներով ու դաջվածքներով։ Նրա ձեռքի վրա գրված են իր ընտանիքի բոլոր անդամների անունները։

## Ձեռքբերումներ
; «Տիմիշոարա»
* Ռումինիայի երկրորդ լիգայի հաղթող - 2011/12

; «Տիրգու Մուրեշ»
* Ռումինիայի սուպերգավաթի խաղարկության հաղթող - 2015

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Ֆուտբոլիստի էջը AIC կայքում 
* 
*Ֆուտբոլիստի էջն ու վիճակագրությունը Ռումինական ֆուտբոլի կայքում
* 
* Ֆուտբոլիստի էջը «Պոլի» ակումբի պաշտոնական կայքում 
* 

Կատեգորիա:Արգենտինացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Կատեգորիա:Տորինոյի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Չեզենայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Վիչենցայի ֆուտբոլիստներ
Ալեքսանդրովյան վանատան շենք (Մոսկվա)

**Ալեքսանդրովյան վանատան շենք** (), XVII դարի վերջի ապարանք Մոսկվայում, որը կառուցվել է Ալեքսանդրովյան ավանի Վերափոխման վանքի և Ֆլորիշչևյան մենաստանի վանատների համար։ Գտնվում է քաղաքի կենտրոնում (Ստարովագանկովսկի նրբանցք, 23)։ Շենքն ունի մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ։

## Պատմություն
Ստարովագանկովսկի նրբանցքի ապարանքը կառուցվել է XVII դարում։ 1679 թվականից այնտեղ տեղակայված էին Ալեքսանդրովյան ավանի Վերափոխման վանքի և Ֆլորիշչևյան մենաստանի վանատները։ Տարածքները հանձնվել են վարձակալությամբ։ 1890-ական թվականներին այնտեղ ապրել է Մոսկվայի պատմաբան Ալեքսեյ Ալեքսանդրովիչ Մարտինովը։ 1978 թվականին իրականացվել են վերականգնման աշխատանքներ (վերականգնողներ՝ Ի. Ի. Կազակևիչ և Վ. Վ. Պուտյատինա)։ Այժմ շենքում գտնվում են գրասենյակներ։

## Ճարտարապետություն
Քարե այս շենքը երկհարկանի է։ Ներառում է տարբեր մեծության երկու ապարանքներ, որոնք բաժանված են նախասենյակով, ինչը բնորոշ է այն ժամանակվա բնակելի շինություններին։ Ինքնատիպ կամարակապ ծածկերը պահպանվել են առաջին հարկում և նկուղում։ Շքամուտքը գտնվում է հարավային կողմից, բակից։ Առմուտքը չի պահպանվել, նրա գոյության մասին հիմա հիշեցնում է  երկրորդ հարկի դռնախորշը, ուր վարել է արտաքին սանդուղքը։ 1970-ական թվականներին կատարված վերանորոգումից հետո վերականգնվել են պրոֆիլավորված միջհարկային գոտիները և քիվերը, երեսկալները, պատուհանների ճաղավանդակները, ինչպես նաև ձեղնահարկի ելուստներով բարձր քառալանջ տանիքը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:17-րդ դարի հիմնադրումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Սոլոմինի-Սմոլինի տուն

**Վասիլի Եֆիմովիչ Սոլոմինի և Վ. Բ. Սմոլինի տուն** (), առանձնատուն Կազանի պատմական կենտրոնում։ Անվանումը ստացել է շինության հիմնական տերերի` Կազանի հասարակական բանկի կառավարիչ, երկրորդ գիլդիայի վաճառական Վասիլի Եֆիմովիչ Սոլոմինի և Վ. Բ. Սմոլինի անունից։ Բացի այդ երբեմն կոչվում է «Ուսուցչի տուն»։  Տունը զբաղեցնում է անկյունային դիրք` գտնվելով Բաումանի 62 և Աստղադիտական 9 հասցեներում։ Ունի տեղական նշանակության պատմական և մշակութային հուշարձանի կարգավիճակ (շնորհվել է Կազանի քաղաքային վարչակազմի 03.02.1997 № 138 որոշմամբ): 2009 թվականին նորից ընդգրկվել է մշակութային ժառանգության օբյեկտների ցանկի մեջ, բայց արդեն «Վ. Ե. և Վ. Բ. Սմոլինների տուն» անվամբ (հավանաբար սխալմամբ)։

## Պատմություն
մինի|Սոլոմին-Սմոլինի տան ընդհանուր տեսքը Բաումանի փողոցից
Ներկայումս գոյություն ունեցող շենքի հիմքում ընկած է 1857 թվականին Մեծ Պրոլոմնի (ներկայիս`  Բաումանի) փողոցում կառուցված  տնատիրությունը։ 1861 թվականին Վ. Ե. Սոլոմինը շենքում բացում է  քաղցրաբլիթի արտադրություն, որը 1874 թվականին զգալիորեն ընդլայնվում է և դառնում ամենախոշորը Կազանում։ 1886 թվականին այստեղ վարպետի ղեկավարության ներքո աշխատում էին 17 բանվորներ և 4 աշակերտներ, իսկ տարեկան շրջանառությունը հասնում էր 27000 ռուբլու։ 1873 թվականին ճարտարապետ Վ. Պ. Ալեքսանդրովի կողմից շենքը վերակառուցվում է և ընդգրկվում ներկայիս Աստղագիտական փողոցի տնատիրության մեջ։ Այնուհետև այստեղ տեղակայվում են Օստերմանի խանութները և «Ուրանիա» կինեմատոգրաֆը (1908 թ)։ Ճարտարապետ  Ֆ. Ռ. Ամլոնգը, ով  շենքում ուներ «ժամանակակից ճարտարապետություն»,  շինարարական գրասենյակ, 1913 թվականին ստեղծում է թատերական մասնավոր ձեռնարկու-տիկնիկագործ Վ. Վ. Օբրազցովայի «Chat noir» («Սև կատու») մանրաերկի թատրոնը։ Մինչև վերջերս շենքի կենտրոնում կանգնեցված էր դեկորատիվ վրան։ 1918  թվականից այն կոչվում էր «Նոր  կյանք» բանվորական  ակումբ,  1940-ական թթ.`  ընկեր Զինովևի ակումբ, այնուհետև` Մ. Գորկու անվան մշակույթի ակումբ։ 2001 թվականին «Կազանի պատմական կենտրոնի պահպանության» դաշնային նպատակային ծրագրի շրջանակներում այստեղ է տեղափոխվում կրթության աշխատողների տունը (Ուսուցչի տուն), որը նախկինում գտնվում էր Արհմիությունների փողոցի վրա գտնվող Սինագոգի շենքում։

## Ճարտարապետություն
Էկլեկտիկայի ոճով կառուցված անկյունային երկհարկանի տան ճակատային մասը նայում էր դեպի Բաումանի փողոցի կողմը, ուներ ազնվականական բարոկկո ոճի քիվեր և պատշգամբ մուտքի վրա։ Աստղադիտական փողոցի կողմը նայող ճակատային մասն ուներ քառանկյուն հարթ որմնասյուներ և ճաղաշարային պատ (ատտիկա)։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Фотография дома 
* Фасад по ул. Баумана

Կատեգորիա:Կազանի տեսարժան վայրեր
Կատեգորիա:Կազանի շենքեր և շինություններ
Ֆեռնանդո Ատցորի

**Ֆեռնանդո Ատցորի** (, ), թեթև քաշային կարգում հանդես եկող իտալացի բռնցքամարտիկ, որը 1960-ական թվականներին հանդես է եկել Իտալիայի բռնցքամարտի հավաքականում։ Տոկիոյում անցկացվող ամառային Օլիմպիական խաղերի հաղթող, ազգային մրցանակաբաշխությունների բազմակի հաղթող և մրցանակակիր։ Իտալիայի հավաքականում իր կարիերան ավարտելուց հետո՝ 1965-1975 թվականներին հաջող հանդես է եկել պրոֆեսիոնալ աստիճանակարգում, որից հետո վաստակել է Եվրոպայի չեմպիոնի գոտին։

## Կենսագրություն
Ֆեռնանդո Ատցորին ծնվել է 1942 թվականի հունիսի 1-ին Սարդինիա կղզում Ալես քաղաքում։ Նրա առաջին հաջողությունը եղել է 1963 թվականին, երբ վերջինս գրավել է Իտալիայի չեմպիոնի տիտղոսը։ Մեկ տարի անց նա կրկնել է այդ հաջողությունը և ազգային մրցույթներում տոնած հաջողությունների շնորհիվ, նրան հաջողվել է ներկայացնել Իտալիան 1964 թվականին անցկացվող Տոկիոյի ամառային օլիմպիական խաղերում։ Այնտեղ նա հաղթել է իր բոլոր հակառակորդներին՝ արժանանալով օլիմպիական ոսկի մեդալի։

Հետագայում նա որոշել է հեռանալ հավաքականից և դառնալ պրոֆեսիոնալ մակարդակի բռնցքամարտիկ։ Նա իր ամբողջ սիրողական գործունեության ընթացքում ունեցել է 43 մենամարտ, որից 37-ը ավարտվել է հաղթանակով, երեքը՝ պարտությամբ, իսկ ևս երեքը՝ ոչ ոքիով։

1965 թվականին Ֆեռնանդոն դարձել է պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկ, որից հետո 17 հաղթանակների շարք է սկսվել նրա գործունեությունում։ 1967 թվականին նա հաղթել է Եվրոպայի չեմպիոնի գոտին, որը հետագայում հաղթել է 9 անգամ։ 1972 թվականին Ֆեռնանդոն կորցրել է իր տիտղոսը, իսկ մեկ տարի անց վերականգնել է այն։ Այդ իրադարձություններից հետո նա հանդես է եկել փոփոխական հաջողություններով։ 1975 թվականին, ի վերջո, թողել է բռնցքամարտը։ Պրոֆեսիոնալ ռինգում Ատցորին անցկացրել է 52 մենամարտ, որից 44-ը հաղթել է (13-ը նոկաուտով), 6-ը պարտվել է (2-ը նոկաուտով) և երկու անգամ մարտը վերջացրել է ոչ ոքիով։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* 
* 

Կատեգորիա:Իտալացի բռնցքամարտիկներ
Կազանի պետական կրկես

**Կազանի պետական կրկես** (), ժամանցային կրկեսային հաստատություն Կազանի կենտրոնում։ Գտնվում է Կազանի Կրեմլի դիմացի կենտրոնական քաղաքային հրապարակում։ Քաղաքի առաջին կրկեսային շենքը կառուցվել է 1890 թվականին Նիկիտին եղբայրների կողմից։

## Նկարագրություն
Կրկեսը համարվում է Կազանի հիմնական տեսարժան վայրերից մեկը, ինչպես նաև դասական «թռչող ափսեի» տեսքով ամենամեծն է աշխարհում։ 2312 հանդիսատեսի համար անսովոր ու ժամանակակից այս շինությունը  կառուցվել է 1967 թվականին «Թաթգրաժդանպրոեկտի» յուրահատուկ նախագծով (ճարտարապետ՝ Գ. Մ. Պիչուև, ինժեներներ՝ Օ. Ի. Բերիմ և Ե. Յու. Բրուդնի) և այդ ժամանակ զարմացրել է հայտնի ճարտարապետ Օսկար Նիմեյերին։ Նախագծի կազմմանը մասնակցել են Կազանի ֆիզիկոտեխնիկական ինստիտուտի աշխատակիցները։ Փորձագիտական եզրակացությունը, որ չունենալով ներքին սյուները, կրկեսի շենքը չի փլուզվի, տվել են կազանցի հայտնի գիտնական-մեխանիկներ Համիդ Մուշտարին, Կուրբան Գալիմովը և Ալեքսանդր Սաչենկովը։ 1971 թվականին հեղինակները նախագծի համար արժանացել են ԽՍՀՄ նախարարների խորհրդի մրցանակի, իսկ հետագայում շենքն ընդգրկված է մի շարք օբյեկտների հանրապետական մշակութային ժառանգությունների ցանկում։

Կազանի պետական կրկեսը գործում է Թաթարստանի մշակույթի նախարարության հովանու ներքո։ 1995 թվականին կրկեսին կից բացվել է թանգարան։ 1996 թվականից կրկեսում գործում է հանրապետական մանկական կրկեսային դպրոց։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք
* Фоторепортаж о строительстве уникального здания казанского цирка

Կատեգորիա:Կազանի տեսարժան վայրեր
Կատեգորիա:Ռուսաստանի կրկեսներ
Կատեգորիա:Կազանի շենքեր և կառույցներ
Հայ-իտալական հարաբերություններ

**Հայ-իտալական հարաբերություններ** (), դիվանագիտական հարաբերությունները Հայաստանի և Իտալիայի Խորհրդարանական Հանրապետության միջև։ Պետությունների միջև դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել են 1992 թվականի մարտի 17-ին՝ Խորհրդային Միության անկումից և մասնատումից հետո։

## Պատմություն
Հայաստանի և Իտալիայի միջև հարաբերություններն ունեն խոր արմատներ։ Վերջիններիս առնչությունները սկզբնավորվում են դեռևս հինաշխարհյան շրջանից՝ Հռոմեական կայսրության և Մեծ Հայքի թագավորության գոյության օրոք։ Ի սկզբանե Հանրապետական Հռոմն ու թագավորական Հայքն ունեցել են բարեկամական հարաբերություններ, սակայն Հայոց թագավորների պարթևամետ քաղաքականությունն ու Հռոմի զավթողականության դրսևորումները որոշակի ապակայունացման հիմք հանդիսացան։ Տեղի ունեցավ հակասություններ, որոնք պատերազմական գործողությունների հիմք դարձան։ Արտաշեսյան արքա Տիգրան Մեծի նորաստեղծ հայկական աշխարհակալ տիրակալության դեմ ելած Հռոմը սանձազերծեց հայ-հռոմեական պատերազմը, որից հետո լատինախոս արքաները ծավալեցին իրենց ազեցությունն արևելքում։

Հայ-իտալական հարաբերությունները նոր ընթացք են ստանում Բյուզանդական կայսրության օրոք։ 867 թվականին այստեղ հաստատվում է հայկական արքայատոհմ, որը էլ ավելի է սերտացնում երկկողմ հարաբերությունները։ Նոր շրջանում արևմտյան շատ գործիչներ իրենց ստեղծագործություններում մատնանշում են երկու երկրների նմանությունները։ 1918 թվականին Իտալիան ճանաչում է Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախությունը։ Խորհրդային Միությունից անկախանալուց հետո ևս Իտալիան դառնում է ԵՄ անդամ առաջին երկրներից մեկը, որը ճանաչում է Հայաստանի անկախությունը։

## Հայոց ցեղասպանության ճանաչում
Իտալիա խորհրդարանը Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչել է 2000թ.։

## Դեսպանություններ
### Հայաստան
*Հռոմ (դեսպանատուն) 
*Միլան (Գլխավոր հյուպատոսություն)
### Իտալիա
*Երևան (դեսպանատուն)

File:Vue de l'ambassade d'Italie à Erevan - 2.JPG|Իտալիայի դեսպանություն Երևանում


## Տես նաև
* Հայաստան-Եվրոպական Միություն հարաբերություններ
* Հայերն Իտալիայում
* Հայոց ցեղասպանության ճանաչում

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ-իտալական հարաբերություններ
Որսորդության և ձկնորսության թանգարան (Մոսկվա)

**Որսորդության և ձկնորսության թանգարան** (), թանգարան Մոսկվայի հյուսիսում, մետրոպոլիտենի «Վոդնի ստադիոն» կայարանի հարևանությամբ։ Բացվել է 1988 թվականին Որսորդի և ձկնորսի կենտրոնական տան շենքում (Գոլովինսկոյե խճուղի, 1)։ Ռուսաստանում նման բնույթի առաջին թանգարանն է։ Ցուցադրությունը նվիրված է Ռուսաստանում որսորդության և ձկնորսության պատմությանը։ Թանգարանը պահվում է «Ռոսօխոտռիբոլովսոյուզ» միության կողմից։

## Ցուցադրություն
Թանգարանում ցուցադրվում են վարպետներ Ն. Կ. Կազիմովի և Վ. Պ. Կորոտկովի խրտվիլակագործական աշխատանքները։ Առկա են XIX դարի - XX դարի սկզբի որսորդական զենքերի մոդելներ և հանդերձանք։ Ներկայացված որսորդական ավարներից են լուսանի, գայլի, արջի, ընձառյուծի մորթիներ, վարազի ժանիքներ, որմզդեղնի, մարալի, սայգավիթի, սիբիրյան այծյամի և հյուսիսային եղջերուի կոտոշներ։ Թանգարանում հավաքված են փաստաթղթեր, որոնք նվիրված են Ռուսաստանում որսորդության և ձկնորսության պատմությանը, որսորդների և ձկնորսների ընկերությունների պատմությանը։ Թանգարանը պատմում է նաև կենդանիների արդյունագործական հիմնական տեսակների, նրանց տարածման տարածքի, արգելոցների, թվաքանակի վերականգնման ուղղությամբ կատարվող աշխատանքի մասին։ Թանգարանը պարունակում է տեղեկություններ որսորդության և սիրողական ձկնորսության ավանդական և ժամանակակից մեթոդների մասին։ Ֆոնդերում պահվում են անիմալիստ նկարիչներ Վ. Գորբատովի, Ի. Մակովեևայի, Մ. Նեկրասովի, Ա. Մաքսիմովի աշխատանքները, ինչպես նաև կենսաբան Վ. Ֆլինտի` կենդանիների պատկերներով կրծքանշանների հավաքածուն։ Բացի այդ, ներկայացված են մակետներ, ապակենկարներ, նախամարդու գործիքներ, գավաթներ, լուսանկարներ, կիրառական որսորդական արվեստի առարկաներ։ Թանգարանը վարում է երիտասարդ սերնդի ակտիվ լուսավորչական աշխատանք։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Մոսկվայի թանգարաններ
Կատեգորիա:1988 հիմնադրված թանգարաններ
Կատեգորիա:1988 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Կատեգորիա:Որսորդություն
Կատեգորիա:Ձկնորսություն
Կամիլա Երկանյան

**Կամիլա Երկանյան-Քեշիշյան** (), հայ դաշնակահար, բանաստեղծ։ Հայաստանի գրողների միության անդամ (2003), Լիբանանի պետական բարձրագույն կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր։

## Կենսագրություն
Կամիլա Երկանյանը ծնվել է 1981 թվականին Երևանում՝ դաշնակահար, դիրիժոր Սեդրակ Երկանյանի և երաժշտագետ, դաշնակահար Թամար Հովհաննիսյանի ընտանիքում։ 2001 թվականին ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան, 2003 թվականին՝ կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրան։ 2004 թվականին ամուսնու՝ շվիահար, դուդուկահար Զաքար Քեշիշյանի հետ հիմնել է «Հայկական խճանկար» դուետը, 2015 թվականին  դաշնակահարուհի Արմինե Աբաջյան-Բասմաջյանի հետ ստեղծել են «Կամար» դաշնամուրային դուետը, որը 2016 թվականին մենահամերգով հանդես է եկել Երևանի Արամ Խաչատրյանի տուն-թանգարանում։

Մենահամերգներով, ինչպես նաև սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ հանդես է եկել Կիպրոսում, Եգիպտոսում, Սիրիայում, Լիբանանում, Հայաստանում և Արցախում։

## Սկավառակագրություն
* «Բեթհովենի 3-րդ կոնցերտ» (դաշնամուրի և սիմֆոնիկ նվագախմբի համար, 1996)
* «Նռնենի» (2006)
* «Հայկական խճանկար» (2 ձայնասկավառակ, 2009)

## Գեղարվեստական գործունեություն
Կամիլա Երկանյան-Քեշիշյանը զբաղվել է գեղանկարչությամբ, մետաքսանկարչությամբ, գրել է բանաստեղծություններ, ձևավորել իր գրքերը։ Նրա երկերը տպագրվել են հայաստանյան և արտերկրի մի շարք հայալեզու թերթերում և հանդեսներում, ալմանախներում։ Կամիլա Երկանյան-Քեշիշյանի բանստեղծությունների հիման վրա գրվել են մի շարք վոկալ-նվագարանային ստեղծագործություններ։

### Գրքեր
* «Այս տողը իմ տունն է» (1999)
* «Ձեզ նայելիս» (2001)
* «Ղովտի կին» (2002)
* «Քարի ու իմ միջև» (2004)
* «Բառահանդես» (2007)

## Մրցանակներ
* Առնո Բաբաջանյանի անվան մրցույթի դափնեկիր, 1993
* «Այս տողը իմ տունն է» ժողովածուի համար արժանացել է Ռուբեն Սևակի անվան գրական մրցանակի, 1999 
* «Ձեզ նայելիս» ժողովածուի համար արժանացել է ԱՄՆ-ի Համահայկական գրական մրցանակաբաշխության «Սեպուհ Սարգսյան» մրցանակի, 2001 
* Արցախի գրողների միության պատվոգրեր, 2007, 2010 
* Արցախի մշակույթի նախարարության պատվոգիր, 2008 
* Արցախի վարչապետի երախտագիտության մեդալ,  2017

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Կամիլա Երկանյան-Քեշիշյան, Արցախի հեռուստաընկերություն
* ՆԵՐԿԱՊՆԱԿ /ԿԱՄԻԼԱ ԵՐԿԱՆՅԱՆ-ՔԵՇԻՇՅԱՆ/ 16.09.2016

Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Հայ գեղանկարիչներ
Կատեգորիա:Հայ դաշնակահարուհիներ
Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության անդամներ
ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի Լիգայի եզրափակիչ 2018

**ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի Լիգայի եզրափակիչ 2018**, ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի Լիգա 2017-2018-ի եզրափակչ հանդիպումը, որը Եվրոպայի երկրորդական ակումբային ֆուտբոլի 47-րդ մրցաշրջանն էր և 9-րդը` ՈՒԵՖԱ գավաթից  ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի Լիգա վերանվանվելուց հետո։ Հանդիպումը կայացավ Ֆրանսիայի Լիոն քաղաքի Պարկ Օլիմպիկ Լիոն մարզադաշտում 2018 թվականի մայիսի 16-ին ֆրանսիական Մարսելի և իսպանական Ատլետիկո Մադրիդի միջև։

2017-2018 մրցաշրջանի Եվրոպայի Լիգայի հաղթողը իրավունք պետք է ձեռք բերեր մասնակցելու 2018-2019 մրցաշրջանի Չեմպիոնների Լիգայի խմբային փուլին և մրցել 2017-2018 մրցաշրջանի Չեմպիոնների Լիգայի հաղթողի հետ 2018 թվականի ՈՒԵՖԱ Սուպեր գավաթի համար։ Այնուամենայնիվ, քանի որ հաղթող Ատլետիկո Մադրիդը որակավորվել էր Չեմպիոնների Լիգային տնային առաջնության արդյունքով, տեղը տրվեց  Լիգա 1 2017–18-ում երրորդ տեղը զբաղեցրած ակումբին։

## Ակումբներ
*Ներքևի աղյուսակում մինչև 2009 թվականի եզրափակիչները եղել են ՈՒԵՖԱ գավաթի ժամանակահատվածում, իսկ 2010-ից հետո` ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի լիգայի ժամանակահատվածում:*

## Ճանապարհ դեպի եզրափակիչ
*Նշում. Բոլոր ներքոնշյալ հաշիվներում եզրափակչի մասնակիցները սկզբում են (Տ։ տանը, Դ։ դրսում):*

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:2018 Ֆրանսիայում
Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրոպա լիգայի եզրափակիչներ
Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի Լիգա 2017-2018
Սեիդ Շուշինսկի

**Սեիդ Շուշինսկի** (, ),  Ադրբեջանական խանենդեն, Շուշիի վոկալի դպրոցի ականավոր ներկայացուցիչներից մեկը;

## Կենսագրություն
Սեիդ Շուշինսկին ծնվել է 1889 թվականին Ֆիզուլիի շրջանի Հորադիզ գյուղում։ Նրա իրական անունը Միր Մոհսուն աղա Սեիդ Իբրահիմ օղլի Շուշինսկին է։ Սեիդ Շուշինսկու առաջին ուսուցիչն էր Նավվաբը։ Հաջորդ ուսուցիչը Ջաբբար Ղարյաղդիօղլին էր։ Սեյիդ Շուշինսկու ստեղծագործությունում կարևոր դեր է խաղացել Հաֆեզ Շիրազիի, Մուհամմեդ Ֆուզուլիի, Սեիդ Ազիմ Շիրվանիի գազելնները և Հուսեյն Ջավիդի և Միրզա Ալեքբար Սաբիրի բանաստեղծությունները։ Սեիդ Շուշինսկին առաջին խանենդեն էր, որը երգում էր բանաստեղծություններն և գազելները քաղաքական և սոցիալական հարցերում։

Սեիդ Շուշինսկին ֆինանսական աջակցություն է ցուցաբերել Մոլլա Նասրեդդինի ամսագիր հրապարակմանը։ Նա այդ դարաշրջանի թատերական դերասաններին օգնեց։ Նա խաղացել է մի շարք դերեր, որպես դերասան։

Սեիդ Շուշինսկին մահացավ 1965 թվականի նոյեմբերի 1-ին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Սեիդ Շուշինսկին
* Seyid Şuşinski — "Çahargah" (Tar: Bəhram Mansurov) | 1963
* Seyid Şuşinski — Mənsuriyyə (Tar: Bəhram Mansurov) | 1963
* BayatiŞiraz , Seyid Şuşinski
* Seyid Şuşinski (film)
* Seyid Şuşinski

Կատեգորիա:Ադրբեջանցի երգիչներ
Ֆուտբոլի Անգլիայի Սուպերգավաթ 2010

**Ֆուտբոլի Անգլիայի Սուպերգավաթ 2010** (), Անգլիայի Սուպերգավաթի 88-րդ խաղարկումն է, որն անցկացվել է 2010 թ. օգոստոսի 8-ին Լոնդոնի «Ուեմբլի» մարզադաշտում։

## Խաղ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Մրցաշարի պաշտոնական կայք 

Կատեգորիա:Մանչեսթեր Յունայթեդի հանդիպումներ
Կատեգորիա:Չելսիի հանդիպումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Անգլիայի Սուպերգավաթ
Մանկական թատրոնների թանգարան

**Մանկական թատրոնների թանգարան** (), նախկին թանգարան Մոսկվայում, որը գործել է 1981-2003 թվականներին։ Ցուցանմուշները կապված էին ռուսական մանկական թատրոնների պատմության հետ։ 2008 թվականին բացվել է որպես Ա. Ա. Բախրուշինի անվան պետական կենտրոնական թատերական թանգարանի **մանկական և տիկնիկային թատրոնների ֆոնդերի բաժին**։

## Պատմություն
Մանկական թատրոնների թանգարանը բացվել է 1981 թվականին Խորհրդային Բանակի փողոց, շենք 12 հասցեով։ 2000-ական թվականների սկզբին թանգարանում հաշվվում էր ավելի քան 32 հազար պահպանման միավոր։ Ցուցադրությունը կապված էր ռուսաստանյան առաջատար թատերական գործիչների անունների հետ, այն արտացոլում էր Ռուսաստանի մանկական թատրոնների ողջ բազմազանությունը։

Թանգարանի ֆոնդերում եղել են թատերական-դեկորացիոն և դեկորատիվ-կիրառական արվեստի ստեղծագործություններ, թատերական տիկնիկներ, զգեստներ, պլակատներ, ազդագրեր։ Ցուցանմուշների շարքում առանձնացել են մանկական թատրոնին առնչվող մշակութային գործիչների` Ռոբերտ Ֆալկի, Միխայիլ Չեխովի, Սամուիլ Մարշակի, Նատալյա Սացի, Սերգեյ Օբրազցովի, Վալենտինա Ստերանտովայի և այլոց հիշատակային իրերն ու արխիվները։ Առանձնակի արժեք է ներկայացրել 1910-1930-ական թվականների թատերական տիկնիկների հավաքածուն, որի մեջ մտել են մոսկովյան նկարիչ Եֆիմովների խամաճիկները, ստվերային և մատնային տիկնիկները, ինչպես նաև Եվգենի Դեմենիի ղեկավարած պետերբուրգյան թատրոնի խամաճիկ տիկնիկները։ Հավաքածուում եղել են նյութեր, որոնք նվիրված էին Գուլագ համակարգի մանկական թատրոնների գործունեությանը. էսքիզներ, ուրվանկարներ, տիկնիկներ, նամակներ, հուշագրություններ։

2003 թվականին Մանկական թատրոնների թանգարանը փակվել է, իսկ նրա ցուցանմուշները հանձնվել են Ա. Ա. Բախրուշինի անվան պետական կենտրոնական թատերական թանգարանին։ 2008 թվականին ստացված նյութերի հիման վրա բացվել է այդ թանգարանի մանկական և տիկնիկային թատրոնների ֆոնդերի բաժինը։ Բաժնի ֆոնդը բաղկացած է հինգ հավաքածուներից. 
# դեկորացիոն-կերպարվեստային նյութեր, 
# նյութաիրային, 
# ֆոտո-, կինո-, ֆոնոփաստաթղթեր, 
# գրավոր աղբյուրներ, 
# ազդագրերի և ծրագրեր։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1981 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Կատեգորիա:1981 հիմնադրված թանգարաններ
Կատեգորիա:Թատերական թանգարաններ
Կատեգորիա:Մոսկվայի թանգարաններ