Նոբուցունա Սասակի

, *[[թանկա]]* բանաստեղծ, Նարա և Հեիան ժամանակաշրջանների ճապոնական գրականության գրականագետ:

## Վաղ կյանք
Սասակին ծնվել է Միե պրեֆեկտուրայի Սուզուկա քաղաքում: Դեռ մանուկ հասակից նա հանճար է համարվել: Իր հայր Սասակի Հիրոցունան իրեն սովորեցրել էր բանաստեղծական կազմության հիմունքները և խրախուսել էր իր որդուն անգիր անել դասական *տանկա* հատվածները: Տոկիոյի Համալսարանի Դասական Բաժինն ավարտելուց հետո, հետևելով իր հոր ցանկությանը, նա որոշեց իր կյանքը նվիրել *վակա* պոեզիային՝ զբաղվելով թե՛ հին աշխատություններ հետազոտությամբ, թե՛ նոր աշխատությունների ստեղծմամբ:

## Գրական գործունեություն
1894 թվականին Սասակին հրատարակել է ծավալուն հայրենասիրական բանաստեղծություն՝ *Շինա սեյբացու նո Ուտա* («Չինաստանի գրավման երգը»), Առաջին չինա-ճապոնական պատերազմի առիթով: Բանաստեղծությունը բավականին հայտնի են դարձել, իսկ նրա այն տողերից մեկը, որը ծաղկող բալենու թերթիկները համեմատում էր կայսեր համար կռվում զոհված ճապոնական զինվորների հետ, դարձել է ընդհանուր խորհրդանշական արտահայտություն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում։ 

Սասակին հիմնադրել է *Չիկուհակուկաի (իր հոր գրական ծածկանունը)* գրական ընկերությունը, որը 1898 թվականից սկսած հրատարակել է «*Կոկորո նո Հանա»* (Սրտի Ծաղիկ) գրական ամսագիրը: Ամսագրի միջոցով նա կարողացել է հանրաճանաչ դարձնել իր *վակա* պոեզիայի փիլիսոփայությունը, հրապարակել հետազոտություններ ճապոնական պոեզիայի պատմության և զարգացման մասին, ինչպես նաև դաստիարակել պոեզիայի հաջորդ սերունդը: Իր բազմաթիվ աշակերտներն էին Կավադա Ջունը, Կինոշիտա Ռիգենը և Կատայամա Հիրոկոն: Ամսագիրը գործում է մինչ այսօր՝ լինելով Ճապոնիայի ամենահին ամենամսյա պոեզիայի ամսագիրը:

1902 թվականին Սասակին այցելել է Չինաստան, ճամփորդել Յանցզի գետով և այցելել Հանչժոու և Սուչժոու քաղաքները։

Թեև նրա վաղ աշխատանքներից մի քանիսը ազդված էին Մորի Օգայից, նա Մասաոկա Շիկիի և Յոսանո Տեկկանի հետ համատեղ մասնակցել է *թանկա* պոեզիայի հեղափոխմանը և 1903 թվականին հրատարակել է իր առաջին *թանկա* անթոլոգիան՝ *Օմոիգուսա* («Մտքերի խոտեր»): Հետագայում նա հրատարակել է *թանկա* ժողովածուների լրացուցիչ տասնմեկ հատոր, որոնք ներառում էին *Շինգեցու* («Նոր լուսին», 1912), *Տոյոհատա գումո* («Քամիների մեջ հոսող ամպեր», 1929) և *Յամա տո միզու տո* («Լեռներ և ջուր», 1951): 

1905 թվականին Սասակիին առաջարկել են դասախոսի պաշտոն Տոկիոյի Կայսերական Համալսարանում: Սասակին իր հոր հետ համագործակցելով 1915 թվականին հրատարակել է միջնադարյան *վակա* պոեզիայի համապարփակ ուսումնասիրություն (*Վակաշի նո կենկյու*, «Ուսումնասիրություններ ճապոնական պոեզիայի վերաբերյալ»): Հետագայում նա ղեկավարել է գիտնականների մի խումբ, որը հրատարակել է *Մանյոշու* բառարանը (*Կոհան Մանյոշու*, 1924–1925), որը ներկայումս համարվում է ժամանակակից *Մանյոշու* ուսումնասիրությունների հիմքը։

1934 թվականին Սասակին ընտրվել է *Կայսերական Ակադեմիայի* անդամ: Նա առաջինն էր, ով արժանացել է Ճապոնական կառավարության Մշակույթի շքանշանին (1937) և նույն տարում նաև դարձել *Ճապոնիայի Արվեստի Ակադեմիայի* անդամ: Հետագայում նա սկսել է պոեզիա գրել Կայսերական Ընտանիքի համար, և դարձել է *Ուտակայի Հաջիմե* պոեզիական ընթերցումների մրցույթների դատավոր: Բացի այդ, նա կայսրուհի Տեյմեյի և կայսերական տան այլ անդամների պոեզիայի ուսուցիչն էր:

Սասակին 1921 թվականին Տոկիոյից տեղափոխվել է Կանագավա պրեֆեկտուրա, որտեղ նա ապրել է մինչև իր մահը 1963 թվականին: Նա նաև բնակվել է տաք աղբյուրների հանգստավայր Աթամիում:

Սասակիի գերեզմանը գտնվում է Տոկիոյի Յանակա գերեզմանոցում: Իր մահից հետո, *Մի* նահանգի Սուզուկա քաղաքում՝ իր նախկին բնակավայրում, կառուցվել է թանգարան, որը պարունակում է Սասակիի որոշ ձեռագրեր: Շիզուոկա նահանգի Աթամի քաղաքում գտնվող իր ամառանոցը նույնպես պահպանվել է տեղական ինքնակառավարման մարմինների կողմից:

## Տես նաև
* Ճապոնական գրականություն

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Սասակի Նոբուցունայի հիշատակի թանգարան, Սուզուկա քաղաք, Միե պրեֆեկտուրա (ճապոնական կայք) 
* Սասակի, Նոբուցունա | Ժամանակակից ճապոնական պատմական գործիչների դիմանկարներ 
* Սասակի Նոբուցունայի հիշատակի թանգարան, Ատամի

 
Կատեգորիա:1872 ծնունդներ
Կատեգորիա:1963 մահեր
Կատեգորիա:Ճապոնացի գրողներ
Կատեգորիա:Տոկիոյի համալսարանի շրջանավարտներ