Գեորգի Ադամովիչ

**Գեորգի Վիկտորովիչ Ադամովիչ** (), ռուս պոետ-ակմեիստ, գրաքննադատ, թարգմանիչ։

## Կենսագրություն
Գեորգի Ադամովիչը ծնվել է 1892 թվականի ապրիլի 7-ին Մոսկվայում, որտեղ ապրել է 9 տարի և որոշ ժամանակ սովորել է Մոսկովյան 2-րդ գիմնազիայում։ Նրա հայրը՝ Վիկտոր Միխայլովիչ Ադամովիչը (1839-1903) ծագումով լեհ, ծառայել է որպես շրջանի ռազմական ղեկավար, ապա գեներալ-մայոր կոչումով` Մոսկվայի ռազմական հիվանդանոցի ղեկավար։

Գ. Վ. Ադամովիչի արյունակցական ավագ եղբայրը՝ Բորիսը (1870-1936) - ռուսական բանակի գեներալ-լեյտենանտ էր, Սպիտակ շարժման մասնակից։

Հոր մահից հետո ընտանիքը տեղափոխվեց Պետերբուրգ, որտեղ տղան ընդունվեց Պետերբուրգի առաջին գիմնազիա։ «Ես շրջապատված էի մայրիկիս հարազատների կողմից, դա յուրահատուկ, միջին բուրժուական ընտանիքն էր։ Քաղաքականությամբ նրանք քիչ էին հետաքրքրված և ցանկանում էին, որ ամեն ինչ շարունակվեր այնպես, ինչպես կար, որպեսզի պահպանվեր կարգուկանոն», - պատմեց Ադամովիչը։ Մայրը՝ Էլիզաբեթ Սեմյոնովնա Վեյնբերգը (1867, Օդեսսա - 1933, Նիցա) երրորդ գիլդիայի օդեսացի առևտրական Սեմյոն Իսաևիչ Վեյնբերգի (1835 - 1903-ից հետո) դուստրը գրականագետ Պյոտրի և Պավել Վայնբերգների զարմուհին էր։

1910 թվականին նա ընդունվեց Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի պատմափիլիսոփայական ֆակուլտետ, իսկ 1914 թվականին ընկերացավ ակմեիստների հետ։
Ըստ Ադամովիչի հիշողությունների այդ տարիներին նա հետաքրքրված էր միայն գրականության հարցերով. Նա «վաղուց էր ծանոթացել Պետերբուրգի բանաստեղծական շրջանակներին և այնտեղ էլ քաղաքական խնդիրների մասին քիչ էր խոսվում»։ Ամեն ինչ փոխվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբներին։ Երբ Ադամովիչը 1916 թվականին ճակատից եկած իր եղբորը հարցրեց, թե նրա կարծիքով պատերազմը կավարտվի, նա (զինվորներ տրամադրությունների տպավորությամբ) պատասխանեց. «Ավարտվում է այն, ինչից  բոլորս կախվածություն կունենանք»։

Այդ ժամանակ Ադամովիչն արդեն մտել էր «Պոետների միություն», դառնալով (1916-1917թթ.) իր ղեկավարներից մեկը։ 1915 թվականին հրապարակվեց Ադամովիչի առաջին պատմությունը «Ուրախ Ձիեր» (Կյանքի ձայն, No. 5), որին հետևեց «Մարի Անտուանետը» (Exchange Notes, 1916): Ադամավիչի բանաստեղծական դեբյուտը տեղի ունեցավ նաև 1916 թվականին, երբ հրապարակվեց «Ամպեր» հավաքածուն, որը նշանավորվել է «այդ ժամանակահատվածում հեշտությամբ ճանաչելի  ակմեիստ պոետիկայի առանձնահատկությունները»։

Ն. Գումիլյովից գիրքը ստացել է դրական արձագանք, վերջինս գրել է, որ «կա լավ դպրոց և ճաշակ», չնայած, որ նա սկզբից բանաստեղծի ակնհայտ կախվածությունը նկատեց Ի. Աննենսկիից և Ա. Ահմատովայից։ 1918 թվականին Ադամովիչը դարձավ երկրորդ, ապա երրորդ`« Պոետների միության» անդամ (և ղեկավարներից մեկը)։

Հրապարակվել է «Նոր տեղեկագիր բոլորի համար», «Ապոլլոնե», «Հյուսիսային ծանոթագրություններ», «Կանաչ ծաղիկ» (1915) և ուրիշներ։

## Ծանոթագրություններ

 
## Արտաքին հղումներ
* Рецензия на книгу Г. Адамовича «Комментарии» 
* Аудиозапись выступления Г. Адамовича на радио «Свобода» о феномене сталинизма 
* Е. Евтушенко «Безукоризнен, как его пробор» (О Г. Адамовиче)
* Георгий Адамович. О книгах и авторах. Заметки из литературного дневника, Париж, 1967.
* Георгий Адамович. Комментарии, Вашингтон, 1967.

Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ռուս գրաքննադատներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաքննադատներ
Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Ռուս լեզվաբաններ
Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով