open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Կոնցեսիոն կառավարում

**Կոնցեսիոն կառավարում**, միջազգային պրակտիկայում կոնցեսիա հասկացությունը մեկնաբանվում է որպես մասնավոր հատվածի ներդրումների ներգրավման ձև, որի ժամանակ օբյեկտների կառուցման և շահագործման ընթացքում մասնավոր ընկերություններին են փոխանցվում օբյեկտի տնօրինման և օգտագործման իրավունքները։ Ըստ էության կոնցեսիոն կառավարման էությունը կայանում է հետևյալում՝ պետությունը (կամ պետական այլ իրավասու մարմին) փոխհատուցման և ժամկետային սկզբունքի հիման վրա մասնավոր ընկերությանը (այսուհետև՝ պայմանագրի կառավարիչ) պետական սեփականություն հանդիսացող օբյեկտներում տնտեսական գործունեություն ծավալելու բացառիկ իրավունք է տրամադրում։

Կոնցեսիոն կառավարումը ենթադրում է՝ ներդրումների վերադարձ, համապատասխան որակի ծառայության կամ արտադրանքի թողարկում, պետության կողմից արտադրանքի կամ ծառայության գների սահմանում և կարգավորում, պայմանագրի կառավարչին պետական կամ մունիցիպալ սեփականություն հանդիսացող օբյեկտում գործունեություն ծավալելու իրավասության տրամադրում, կոնցեսիայի ժամկետը լրանալուց հետո կառավարման օբյեկտի անհատույց փոխանցում պետությանը։ Պատմականորեն կոնցեսիայի իմաստը և իրավական կարգավիճակը աստիճանաբար զարգացան և վարչական ակտի տեսակից վերածվեց քաղաքացիաիրավական պայմանագրի։

Միջազգային պրակտիկայում տարածում են ստացել կոնցեսիոն համաձայնագրերի հետևյալ տեսակները՝

##### BOT (Build—Operate—Transfer) – «Կառուցում-Կառավարում-Փոխանցում»։
Կոնցեսիոն կառավարիչը իրականացնում է կոնցեսիոն կառավարման օբյեկտի կառուցումը և շահագործումը, իսկ կոնցեսիոն համաձայնագրի ժանկետի ավարտից հետո այն փոխանցում է պետությանը։

##### BTO (Build—Transfer—Operate) – «Կառուցում-Փոխանցում-Կառավարում»։
Կոնցեսիոն կառավարիչը կառուցում է կոնցեսիոն կառավարման օբյեկտը և այն փոխանցում պետությանը, որից հետո պետությունը այն նույն կոնցեսիոն կառավարչին հանձնում է շահագործման։

##### ВОО (Build—Own—Operate) – «Կառուցում-Տիրապետում-Կառավարում»։
Կոնցեսիոն կառավարիչը կառուցում է կոնցեսիոն կառավարման օբյեկտը և իրականացնում դրա հետագա շահագործումը, քանի որ սեփականության իրավունքով դրա տիրապետումը պատկանում է իրեն, որի ժամկետը չի սահմանափակվում։

##### ВООТ (Build—Own—Operate—Transfer) – «Կառուցում-Տիրապետում-Կառավարում-Փոխանցում»։
Կառավարման օբյեկտի տիրապետման և օգտագործման համար սահմանված է որոշակի ժամկետ, որի լրանալուն պես օբյեկտը փոխանցվում է պետությանը։

##### BBO (Buy—Build—Operate) – «Գնում-Կառուցում-Կառավարում»։
Հանրային սեփականության վաճառքի ձև է, որը ենթադրում է առկա օբյեկտի վերականգնում և ընդլայնում։ Պետությունը հանրային սեփականությունը վաճառում է մասնավոր ընկերության, որը արդյունավետ կառավարման նպատակով պետք է իրականացնի անհրաժեշտ նորացում և կատարելագործում։

Կոնցեսիոն համաձայնագրի մասնակիցներն են՝
# ընդունող երկիրը,
# պայմանագրի կառավարիչը,
# ներդրողները,
# վարկատուները,
# կապալառուները,
# խորհրդատուները,
# օպերատոր-ընկերությունները,
# սպառողները։
**Հղումներ**
* Կոնցեսիոն համաձայնագրի մասնակիցները
* Կոնցեսիոն կառավարման էությունը և էվոլյուցիան

Կատեգորիա:Գործարարություն
Վալերի Բեբուտով

**Վալերի Միխայլովիչ Բեբուստով (Բեհբութով)** (), թաղված է Մոսկվայում), խորհրդային ռեժիսոր։ Ծագումով հայ, զորավար Բ․ Բեհբութովի զարմից։ ՌՍՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (1934 թ.), Թաթարական ԻՍՍՀ արվեստի վաստակավոր  գործիչ (1945 թ.)։

## Գործունեություն
1912–1917 թթ. աշխատել է Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնում։ 1919 թվականին մասնակցել է ՌՍՖՍՀ 1-ին թատրոնի կազմակերպմանը, Վ․ Մեյերխոլդի հետ բեմադրել է․ Վերհառնի «Արշալույսներ»-ը (1920 թվականին), Վ․ Մայակովսկու «Միստերիա–Բուֆֆ»-ը, Հենրիկ Իբսենի «Երիտասարդների միություն»-ը (1921 թվական)։ 1922–1923 թվականներին ղեկավարել է Մոսկվայի «Ռոմանեսկ» թատրոնը, 1924 թվականից՝ դասական Բուֆոնադի (հետագայում երաժշտական կոմեդիայի) թատրոնը, ուր աշխատել է բարեփոխել հին օպերետը։ 1928 թվականին իր թատրոնը հյուրախաղերի է բերել Երևան։ Ներկայացումներ է բեմադրել Մոսկվայի թատրոններում։ Իր ժամանակ աշխույժ հետաքրքրություն է առաջացրել նրա բեմադրած շեքսպիրյան երկերի շարքը՝ «Փոթորիկ», «Տասներկուերորդ գիշեր» և առանձնապես՝ «Համլետ» (Վորոնեժի թատրոն, 1940 թվական, Վիտեբսկի Յա. Կոլասի անվան բելառուսական թատրոն, 1946 թվական և 1955 թվական), իսկ «Լիր արքա»-ի բեմադրությունը Կազանի Գ․ Քամալի անվան թաթարական թատրոնում (1945 թվական) դիտվել է իբրև նոր խոսք սովետական շեքսպիրականի ասպարեզում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Խորհրդային դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Խորհրդային կինոռեժիսորներ
Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ
Կատեգորիա:Ռուս թատերական ռեժիսորներ
Օսմանյան կայսրության ռազմական կոչումները Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ

Օսմանյան կայսրությունում 1914-1918 թթ․ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ օգտագործվել են հետևյալ ռազմական կոչումները, որոնք գործել են 1909-1920 թվականներին, այսինքն՝ թե՛ մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը, թե՛ այդ պատերազմից որոշ տարիներ անց։

## Զորավարներ և ծովակալներ
**Օսմանյան բանակի կոչումները**՝  *բարձրագույն սպայական կազմի* համար հետևյալներն էին․

**Զորավարներ և ծովակալներ – General ve Amiraller**

## Ավագ և կրտսեր սպաներ
**Օսմանյան բանակի կոչումները**՝  *ավագ և կրտսեր սպայական կազմի* համար հետևյալներն էին․

**Սպաներ – Subaylar**

## Տես նաև
* Օսմանյան կայսրության զինված ուժեր
* Օսմանյան կայսրությունն Առաջին համաշխարհային պատերազմում
* Ռազմական պատմություն

## Գրականություն
*Nicolle, Ruggeri «The Ottoman Army 1914-18»
*Orses, Ozcelik «1.Dunya savasinda. Turk askeri kiyafetleri (1914-1918)»
*David Woodward: Armies of the World 1854–1914. London 1978․
*Mesut Uyar, Edward J. Erickson, A Military History of the Ottomans: From Osman to Atatürk, Pleager Security International, 2009.
*İsmail Hakkı Uzunçarşılı, Osmanlı Devleti Teşkilatından Kapıkulu Ocakları: Acemi Ocağı ve Yeniçeri Ocağı, Ankara, Türk Tarih Kurumu, 1988.
*Lord Kinross, Ottoman Centuries: The Rise and Fall of the Turkish Empire, New York, Morrow Quill Paperbacks, 1977.
*Jason Goodwin, Lords of the Horizons: A History of the Ottoman Empire, New York, H. Holt, 1998.
*Barbara Jelavich, History of the Balkans, 18th and 19th Centuries, New York, Cambridge University Press, 1983.
*Angus Konstam, Piracy: the complete history, Osprey Publishing, 2008․
* Nicoară Beldiceanu․ Bibliographie et sources de l'histoire de l'Empire ottoman (XVe-XVIe siècles)․ Paris․1966․http://www.persee.fr/web/ouvrages/home/prescript/article/ephe_0000-0001_1966_num_1_1_5062?luceneQuery=%2B%28authorId%3Apersee_177728+authorId%3A%22auteur+shmes_47%22+authorId%3A%22auteur+ephe_466%22+authorId%3A%22auteur+rebyz_88%22+authorId%3A%22auteur+efr_456%22%29&words=persee_177728&words=auteur%20shmes_47&words=auteur%20ephe_466&words=auteur%20rebyz_88&words=auteur%20efr_456}}
* Robert Mantran․ Histoire de l'Empire ottoman․ Fayard․ Paris․ 2003․
* Thomas, Babac «Armies in the Balkans 1914-18»

## Ծանոթագրություններ

τ
Կատեգորիա:Ռազմական կոչումների և տարբերանշանների աղյուսակներ
Կատեգորիա:Ռազմական կոչումների և տարբերանշանների ցանկեր
Կատեգորիա:Ռազմական կոչումներ և տարբերանշաններ ըստ պետությունների
Կատեգորիա:Ռազմական կոչումներ ըստ պետությունների
Կատեգորիա:Ռազմական պատմություն
Դամիանո Դամիանի

**Դամիանո Դամիանի** (, ), իտալացի կինոռեժիսոր, սցենարիստ, դերասան և գրող։ Քննադատները նրան անվանել են «իտալացի ռեժիսորներից ամենաամերիկյան ռեժիսոր»։

## Կենսագրությունը
Դամիանո Դամիանին ծնվել է Իտալիայի Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզի Պազիանո դի Պորդենոնե կոմունայում։ Սովորել է Միլանի Գեղեցիկ արվեստների ակադեմիայում։ 1946 թվականից աշխատում է կինոնկարահանման հրապարակում` սկզբում որպես նկարիչ, հետո նաև ռեժիսորի օգնական և սցենարների համահեղինակ։ Նկարահանել է կարճամետրաժ վավերագրական կինոնկարներ։ 1960 թվականից սկսել է նկարահանել լիամետրաժ գեղարվեստական ֆիլմեր։ 1962 թվականին նկարահանած «Արթուրոյի կղզին» կինոնկարը Սան Սեբաստիանի կինոփառատոնում արժանացել է «Ոսկե խեցի» մրցանակին։ 1960-ական թվականները Դամիանիի համար «ոսկե տասնամյակի» տարիներ էին։ Նրա ֆիլմերը բարձր էին գնահատվում քննադատների կողմից։

1966 թվականին նկարահանել է «Էլ Չունչո, ո՞վ գիտի նրան» («Ոսկե գնդակը» կամ «Գնդակ գեներալի համար») կինոնկարը, որը «սպագետտի-վեսթերն» ժանրի` ամենահայտնի քաղաքական մոտիվներով նկարահանված կինոնկարն էր։ 1968 թվականին նկարահանված «Բուի օրը» («Բուն հայտնվում է ցերեկով») կինոնկարով, նա սկսեց մի ամբողջ ֆիլմերի շարք, որոնցում արտացոլվում էր քաղաքականության և հանցավորության սերտ կապը։ 1971 թվականին նկարահանված «Ոստիկանության կոմիսարի խոստովանությունը հանրապետության դատախազին» կինոնկարը Մոսկվայի միջազգային կինոփառատոնում շահել է ոսկե մրցանակը։

1973 թվականին Դամիանո Դամիանին նկարահանվել է Ֆլորեստանո Վանչինիի «Մատտեոտիի սպանությունը» ֆիլմում` կատարելով քաղաքական գործիչ Ջովաննի Ամենդոլայի դերը։ 1984 թվականին Դամիանին սկիզբ դրեց իտալական հայտնի «Ծովահրեշ» հեռուստասերիալին, որը պատմում էր ժամանակակից իտալական մաֆիայի և քաղաքականության մեջ նրա դերի մասին։ Այդ հեռուստասերիալում գլխավոր դերով հանդես է եկել Միքելե Պլաչիդոն։

Դամիանո Դամիանին մահացել է 2013 թվականի մարտի 7-ին, Հռոմում գտնվող իր տանը, 90 տարեկանում` շնչառական անբավարարությունից։

## Ֆիլմագրության ընտրանին

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Իտալացի գրողներ
Կատեգորիա:Իտալացի դերասաններ
Կատեգորիա:Իտալացի երկարակյացներ
Կատեգորիա:Իտալացի կինոռեժիսորներ
Կատեգորիա:Իտալացի ռեժիսորներ
Կատեգորիա:Իտալացի սցենարիստներ
Կատեգորիա:Կինոռեժիսորներ այբբենական կարգով
Նովոյե վրեմյա (թերթ, Պետերբուրգ)

«**Նովոյե վրեմյա**» ( - Նոր ժամանակ), ռուսական թերթ։ Հիմնվել է 1868-1917 թվականներին Պետերբուրգում։

1869 թվականին մինչև 234-րդ համարը լույս է տեսել շաբաթը հինգ անգամ, հետագայում ՝ ամեն օր։ 1881 թվականից սկսած հրատարակվել է երկու հրատարակչություն՝ առավոտյան և երեկոյան։ 1891 թվականից հրատարակվել է ամեն շաբաթ նկարազարդ հավելվածով։

## Հրատարակիչներ
250px|մինի|1916 թվական, աշխատակիցների խումբը
* Ադամ Կիրկոր և Նիկոլայ Յումատով (1868-1872)
* Ֆյոդոր Ուստրյալով (1872-1873)
* Օսիպ Նոտովիչ (1873-1874)
* Կոստանտին Տրուբնիկով (1873-1874)
* Ալեքսեյ Սուվորին (1876-1912)
* Ալեքսեյ Սուվորինի ընկերները «Նոր ժամանակ» (1912-1917)։
Ըստ Ուստրյալովի «Նովոյե վրեմյա» լիբերալ թերթի խմբագրման համար հիմք է հանդիսացել Մարքսի «Կապիտալի» առաջին հատորը (1872 թվականի ապրիլի 21)։ Ըստ Սուվորինի «Նոր ժամանակ»-ն ունեցել է վիճահարույց համբավ։ Մի կողմից դա եղել է մեծ թերթ «եվրոպական ոճով»։ Նրանում հրատարակվել են առավել մանրամասն նորություններ, հայտարարություններ խոշոր ընկերությունների մասին, մանրակրկիտ ժամանակագրություն, հայտնի գործիչների մահախոսական։ Թերթի խմբագրության և Սուվորինի միջև ընկերական հարաբերություններ հաստատել է Անտոն Չեխովը։ Մյուս կողմից ավելի ու ավելի շատ ռուս ազատական հասարակությունից թաքցվում էր «Նովոյե վրեմյան», որպես ստրկամտական, հետադիմական, անբարեխիղճ թերթ, իսկ «նոր ժամանակներ» բառը դարձել էր կենցաղային անուն (շատ առումներով դա վերաբերում էր Վիկտոր Բուրենինի լրագրողական գործունեությանը, հակասեմական ելույթներով կապված էր Դրեյֆուսի դատի հետ) և թերթին բացասական էին վերաբերվում ռուս մոդեռնիստները 1900-1910 թվականներին (Բուրենինի գրական դիրքորոշման պատճառով), որը մի քանիսին չէր խանգարում (Ֆյոդոր Սոլոգուբ, Միխայիլ Կուզմին, Գեորգի Իվանով) 1914-1915 թվականներին համագործակցել «Նովոյե վրեմյա» թերթի հետ կցված «Լուկոմորե» ամսագրին։
250px|մինի|Եթե Տրանսվալը ձուկ լիներ ․․․ ծաղրանկար թերթից, 1899
1901-1917 թվականներին խմբագիրներից էր Միխայիլ Մենշիկովը։

Թերթը փակվեց բոլշևիկների կողմից անմիջապես Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո 1917 թվականի հոկտեմբերի 26-ին (նոյեմբերի 8)։

1920-1930-ական թվականներին Սուվորինի որդի՝ Միխայիլ Ալեքսեևիչը, Բելգրադում հիմնեց նույն անվանումով թերթ։
250px|մինի|«Նովոյե վրեմյա» թերթի բաժանորդագրական կտրոն

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* «Новое время» в электронной библиотеке ГПИБ
* Электронные копии "Нового времени" в путеводителе РНБ "Газеты в сети и вне её"
* Электронные копии Иллюстрированного приложения к "Новому времени" в путеводителе РНБ "Газеты в сети и вне её"
* 
* 
* Электронный архив газеты "Новое время" за 1909-1911 гг. 
* Как возникла газета «Новое время», Вестник всемирной истории, 1899 год, №1 
* Սովետական մեծ հանրագիտարան

Կատեգորիա:Ռուսական կայսրության թերթեր
Սանտյագո Բեռնաբեու

**Սանտյագո Բեռնաբեու** (, ), իսպանացի ֆուտբոլիստ և մարզիչ։

## Կենսագրություն
Սանտյագո Բեռնաբեու դե Էստան ծնվել է 1895 թվականի հունիսի 8-ին Ալմանսայում։

Մադրիդի «Ռեալի» կազմում 18 տարիների ընթացքում խփել է ընդհանուր հաշվով 1200-ից ավելի գոլ։

1927 թվականին ավարտել է ֆուտբոլիստի կարիերան և դարձել թիմի մենեջերը։ 1936 թվականին սկսված քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում Իսպանիայում պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլը դադարեց գոյություն ունենալ։ Պատերազմի ժամանակ նա կռվում էր Ֆրանկոյի կողմնակիցների կողմից։

1943 թվականին ընտրվել է «Ռեալի» նախագահ։

2002 թվականին արժանացել է ՖԻՖԱ-ի հարգանքի շքանշանի։

## Ելույթների վիճակագրությունը

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Статья на championat.ru 
* Неприкасаемые: Сантьяго Бернабеу 

Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլային մարզիչներ
Կատեգորիա:Իսպանացի տղամարդ ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ռեալ Մադրիդ ՖԱ մարզիչներ
Կատեգորիա:Ռեալ Մադրիդի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի հարձակվողներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով
Յուլիաննա Կարաուլովա

**Յուլիաննա Կարաուլովա Յուրևնա** (, ), ռուս էստրադային երգչուհի, նախկին «5sta Family» խմբի մենակատար, եղել է «Աստղերի ֆաբրիկա» նախագծի եզրափակիչ փուլում։

## Կենսագրություն
### Մանկություն
Նա ծնվել է 1988 թվականի ապրիլի 24-ին Մոսկվայում։ Երբ դեռ Յուլիանան 4 տարեկան էր հայրը նրան ուղարկում է Բուլղարիա դիվանագիտական ծառայության։ Ապա նրա ընտանիքը տեղափոխվում է Սոֆիա։ Նա 2003 թվականին մասնակցել է «Տարվա մարդ» կազմակերպության կողմից կազմակերպված մրցույթին և զբաղեցրել երկրորդ հորիզոնականը։

### Աստղերի ֆաբրիկա
Նա 2004 թվականին եղել է առաջին ալիքի «Աստղերի ֆաբրիկա-5» հեռուստանախագծի մասնակից՝ Ալլա Պուգաչովայի ղեկավարությամբ,որտեղ նա հասել է եզրափակիչ։ Նախագծի ընթացքում նա Ռուսլան Մասյուկովայի հետ երգել է «Դու չկաս» դուետը, որը հետագայում անցել է Ելենա Տերելևային։ Նաև ձայնագրել է «Անձրև» սոլո կոմպոզիցիան։ «Աստղերի ֆաբրիկա-5» նախագծից հետո նա մոտ կես տարի սովորել է Լոնդոնում, որոշ ժամանակ էլ աշխատել է «Yes!» ամսագրում որպես խմբավար։

### 5sta Family
2011 թվականին նա դարձել է «5sta Family»-ի մեներգչուհի։ 4 տարվա պաշտոնավարման ընթացքում նա իր խմբի հետ ձայնագրել է մի քանի հիթեր և ստացել հեղինակավոր պարգևատրումներ,որոնց թվում էր «Ոսկե գրամաֆոն 2013» մրցանակը՝ «Մենք միասին ենք» երգի համար։ 2014 թվականին Յուլիննա Կարաուլովան ավարտել է Ռուսաստանի Գնեսինների անվան երաժշտական ակադեմիայի պրոդյուսերական ֆակուլտետը։ Ապա ավարտել է Գնեսինի անվան Էստրադա-ջազ վոկալ բաժինը։ 2015 թվականի սեպտեմբերի 20-ին հայտարարել է, որ դուրս է գալիս խմբից։

### Սոլո կարիերան
2015 թվականի մայիսին Յուլիաննան լինելով 5sta Family-ի կազմում ներկայացրել է իր դեբյուտային երգը «Ты не такой»։ Երաժշտության և խոսքերի հեղինակն է R.M.B երգչուհի Բիանցան։ Տեսահոլովակի նկարահանումները տեղի են ունեցել Հռոմում։ 2016 թվականի նոյեմբերին տեսահոլովակը հաջողակ հիթ է դարձել և Youtube-ում ունեցել է 20 000 000 դիտում։ 2016 թվականի դեկտեմբերի վերջին հրատարակել է «Հյուսթոն» տեսահոլովակը, իսկ 2016 թվականի մարտին հրատարակում է «Внеорбитные» տեսահոլովակը։ 2016 թվականի հունիսին հրատարակվել է «Ծով» երգը, ապա հուլիսի 27-ին տեսահոլովակը։ Նրա առաջին շնորհանդեսը և մենահամերգը 2016 թվականի նոյեմբերի 1-ին մոսկովյան RED ակումբում։ Հանդիպում է ձայնային պրոդյուսեր Անդրեյ Չյոռնիին, որի հետ ծանոթացել էր «Աստղերի Ֆաբրիկայում»։ 2016 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Անդրեյը Յուլիաննային առաջարկ է անում ելույթ ունենալ զինավարժությանը իր «Внеорбитны» երգով։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:Ռուս երգչուհիներ
Կատեգորիա:«Ոսկե գրամաֆոն» մրցանակի դափնեկիրներ
Կատեգորիա:Ռուս հաղորդավարներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի փոփ-վոկալիստներ
Վալենտին Եմիշև

**Վալենտին Ալեքսեևիչ Եմիշև** (, 6 նոյեմբերի, 1929, Մոսկվա, ԽՍՀՄ – 14 նոյեմբերի, 2010, Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային ֆուտբոլիստ և ֆուտբոլային մարզիչ։ ԽՍՀՄ սպորտի վարպետ (1959), ԽՍՀՄ երկակի չեմպիոն, ԽՍՀՄ առաջնության եռակի  բրոնզե մեդալակիր, ԽՍՀՄ գավաթակիր։

## Կենսագրություն
Վալենտին Եմիշևը Մոսկվայի «Սպարտակի» ֆուտբոլային դպրոցի սան է։

Տասնչորս տարեկան հասակում հրավիրվել է «կարմրասպիտակների» երկրորդ կազմ, որտեղ հանդես է եկել մինչև 1946 թվականը։ 1946 թվականին տեղափոխվել է թիմի հիմնական կազմ։ «Սպարտակի» հիմնական կազմում իր նորամուտը կատարել է 1948 թվականի հունիսի 18-ին՝ Թբիլիսիի «Դինամո» ակումբի դեմ խաղում, որի ընթացքում էլ խփել է իր առաջին գոլը հօգուտ «Սպարտակի» (матч закончился со счётом 1։1)։ Թիմի հիմնական կազմում իր տեղն ամրապնդելուն խոչընդոտում է աջ ծնկի ծանր վնասվածքը, որ նա ստանում է ավտովթարի հետևանքով։ Ապաքինման համար պահանջվում է երեք տարի և երեք վիրահատություն։ Չնայած բոլոր դժվարություններին՝ Վալենտին Եմիշևը վերադառնում է «Սպարտակ», որի հետ 1952 և 1953 թվականներին դառնում է ԽՍՀՄ չեմպիոն։ Սակայն դառնալ հիմնական կազմի խաղացող նրան չի հաջողվում։

1953 թվականին Գրիգորի Ֆեդոտովի հրավերով Վալենտին Եմիշևը տեղափոխվում է վերակազմավորված ԲԿՄԱ։ Բանակայինների հետ նա երեք անգամ դառնում է ԽՍՀՄ առաջնության բրոնզե մեդալակիր, իսկ 1955 թվականին նվաճում  է ԽՍՀՄ գավաթը։ Նույն թվականին նա մասնակցում է սկանդինավյան շրջագայությանը, որտեղ երեք հանդիպումների ընթացքում խփում է վեց գոլ։ «Կարմրակապույտների» կազմում Վալենտին Եմիշևն անցկացրել է ընդհանուր առմամբ 97 խաղ և խփել 33 գոլ։

1958 թվականին մրցաշրջանի ավարտին Վալենտին Եմիշևը տեղափոխվել է Մոսկվայի «Տորպեդո» ակումբ, որի կազմում անցկացնում է կես տարի։ Դրանից հետո նա միանում է Մոսկվայի «Լոկոմոտիվին», որի կազմում հանդես է գալիս մինչև 1960 թվականը։

1961 թվականին սկսել է աշխատել «Լոկոմոտիվի» մանկապատանեկան մարզադպրոցում՝ զուգահեռաբար հանդես գալով «Սպարտակ-ակումբային» թիմում, որ մասնակցում էր Մոսկվայի առաջնությանը։ 1964 թվականին եղել է Նոգինսկի «Տրուդի» մարզիչ, 1966 թվականին գլխավորել է «Տորպեդոն», 1967 թվականին՝ «Ուրալմաշը»։ 1968 թվականին վերադարձել է «Լոկոմոտիվ», որտեղ դարձել է Անատոլի Կոժեմյակինի առաջին մարզիչը։ 1970 թվականին Վալենտին Եմիշևը գլխավորել է «Սոկոլ» մանկապատանեկան մարզադպրոցը, որտեղ աշխատել է 24 տարի։ 1994 թվականին նա անցել է թոշակի։

Վալենտին Եմիշևը մահացել է 2010 թվականի նոյեմբերի 14-ին Մոսկվայում։

## Ձեռքբերումներ

### Թիմային
* ԽՍՀՄ չեմպիոն (2) - 1952, 1953
* ԽՍՀՄ առաջնության բրոնզե մեդալակիր (3) - 1955, 1956, 1958
* ԽՍՀՄ գավաթակիր (1) - 1955
* ԽՍՀՄ գավաթի խաղարկության եզրափակչի մասնակից (1) - 1954

### Անհատական
* ԽՍՀՄ սպորտի վարպետ - 1959
* Ընդգրկվել է ԽՍՀՄ 33 լավագույն ֆուտբոլիստների ցանկում (1) - № 1 (1952)

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* *Пахомов В.* «Клубы России. ЦСКА». — М.։ «Терра Спорт», 2001. — ISBN 5-93127-140-6

## Արտաքին հղումներ
* Ֆուտբոլիստի էջը «Սպարտակ» (Մոսկվա) ակումբի պաշտոնական կայքում 
* Статистика футболиста за «Спартак»
* Личный архив. Валентин Емышев

Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլային մարզիչներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Սպարտակ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Լոկոմոտիվ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով
Xiaomi

**Xiaomi Inc** (), չինական ընկերություն, որը մասնագիտացված է թվային էլեկտրոնային սարքերի արտադրության մեջ։ Xiaomi ապրանքանիշի ներքո հանդես են գալիս մի շարք խելացի սարքավորումներ՝ խելացի վարագույրներից մինչև էքստրեմալ պայմաններում աշխատելու համար նախատեսված ռոբոտներ։

## Ստեղծման պատմությունը
Սյաոմին հիմնադրվել է ութ ընկերների կողմից 2010 թվականի ապրիլի 6-ին։ 2010 թվականի օգոստոսի 16-ին  Xiaomi-ն թողարկեց իր առաջին սմարթֆոնը հիմնված Android օպերացիոն համակարգի վրա։

2013 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Սյաոմինհայտարարեց 3D հեռուստացույց պատրաստելու նոր գաղափարի մասին, որը պետք է ունենար 47 դյույմ անկյունագիծ և հավաքվեր Թայվանի Wistron գործարանում։

Սյաոմիի խորհրդանիշը գլխարկով նապաստակն է՝ կարմիր աստղով և կարմիր փողկապը վզին։

2014 թվականի նոյեմբերին Սյոմիի տնօրենը հայտարարեց սմարթֆոնների շուկայում առաջինը դառնալու ծրագրի մասին։

2016 թվականից գործում է Սյաոմիի օնլայն խանութը։

## Գործունեությունը
Սյաոմի ընկերության գործունեությունը սկսվում է Android սմարթֆոնի արտադրությամբ։
 
2012 թվականին թողարկվել է երկրորդ սմարթֆոնը և առաջինի ուժեղացված տարբերակը։

2013 թվականին ներկայացվել է Xiaomi Mi 3 սմարթֆոնը ինչպես նաև առաջին հեռուստացույցը։
 
2014 թվականի արդյունքների համաձայն սմարթֆոնների վաճառքի ծավալով ընկերությունը զբաղեցրել է երրորդ տեղը՝ առաջ անցնելով Apple-ից։

2015 թվականին ընկերությունը թողարկեց իր առաջին սեփական սպորտային տեսախցիկը՝ Yi որը մրցակցություն հայտարարեց GoPro-ին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* xiaomi.am
* 
* 

Կատեգորիա:Բջջային հեռախոս արտադրողներ
Կատեգորիա:Համակարգիչ արտադրողներ
Կատեգորիա:Չինական ապրանքանիշներ
Ջեյն դե Գլեն

**Ջեյն դե Գլեն** (, օրիորդական անունը` , ), ամերիկացի նկարչուհի։

## Կենսագրություն
Ջեյն դե Գլենը ծնվել է  1873 թվականին Նյու-Յորք նահանգի Նյու Ռոշել քաղաքում, առևտրական Ուիլյամ Էմմետի (անգլերեն` William Jenkins Emmet) և նկարազարդող Ջուլիա Պիրսոնի (անգլերեն` Julia Colt Pierson)  ընտանիքում և եղել է 10 եղբայրներից ու քույրերից ամենափոքր երեխան։ Գեղանկարչության ուսուցումը սկսել է Նյու-Յորքի ուսանող-նկարիչների լիգայում Ուիլյամ Մակմոննիսի մոտ։ Այնուհետև ճամփորդել է Եվրոպայում, ծանոթացել ճանաչված նկարիչների աշխատանքներին և շարունակել ուսումը։ Ի տարբերություն իր քույր Լիդիա Էմմետի, Փեյնը չի եղել այնքան բեղմնավոր նկարչուհի, բայց նրա աշխատանքները նույնպես ցուցադրվում էին ցուցահանդեսներում։ 1930-ական և 1940-ական թվականներին նա ունեցել է սեփական արվեստանոց Նյու-Յորքում։ Ամուսնու մահից հետո 1951 թվականին Ջեյն Էմմետը  նկարում է իր մի շարք  հարազատների և մերձավորների դիմանկարները։

## Անձնական կյանք
Եվրոպայում և Ամերիկայում ճամփորդելուց վերադառնալուց հետո Ջեյն Էմմետը 1904 թվականին ծանոթանում և ամուսնանում է ճանաչված անգլիացի իմպրեսիոնիստ-նկարիչ Ուիլֆրիդ դե Գլենի հետ։ Նորապսակները մեղրամիսն անցկացնում են Անգլիայում, Կոռնուոլում, այնուհետև հանգստանում են Փարիզում ու Վենետիկում և ձեռք են բերում բնակարան Լոնդոնում։ Անգլիայում Ջեյն դե Գլենը  նկարել և ցուցադրել է իր աշխատանքները Գեղարվեստի Թագավորական ակադեմիայում, New English Art Club և Royal Hibernian Academy-ում։ Ամուսինները եղել են ամերիկացի նկարիչ Ջոն Սարջենթի ընկերները և հաճախակի ուղեկիցները, որի հետ Ջեյնը ծանոթացել է 1890 թվականին պարուհի Կարմենսիտայի (անգլերեն` Carmencita) ընկերությունում։ 1905-1915 թվականների ընթացքում նկարիչների եռյակը Եվրոպայում ճամփորդելու ընթացքում հաճախ նկարում էր միմյանց դիմանկարները։ 1915 թվականի հունվարին Ջեյնը և Ուիլֆրիդը հաշվառվում են Ֆրանսիայում Վերին Մարնի դեպարտամենտի բրիտանական հոսպիտալի Hôpital Temporaire d’Arc-en-Barrois, հաստիքներում։ Հաջորդ տարի  Անգլիա վերադառնալուց հետո Ուիլֆրիդը զորակոչվում է գործող բանակ և ուղարկվում է Իտալիա, ռազմաճակատ, որտեղ մեկնում է կնոջ հետ միասին։ Պատերազմից հետո նրանք վերադառնում են Անգլիա և հաջորդ տասնամյակի ընթացքում ամառը անցկացնում են Կոռնուելում, իսկ ձմեռը` Ֆրանսիայում։ Նրանք երեխաներ չեն ունեցել։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Emmet Family Artists  
* Jane Emmet de Glehn 
* Emmet family papers, 1792—1989, bulk, 1851—1989 

Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարչուհիներ
Stooge sort

**Stooge sort** (Սորտավորում մասերով), ռեկուրսիվ ալգորիթմ ժամանակի բարդությամբ O(n^{\log_{1{,}5}{3}}) \approx O(n^{2.71})։ Տվյալ ալգորիթմը համեմատած ուրիշ էֆեկտիվ ալգորիթմերի հետ ինչպիսին են՝ պղպջակային սորտավորումը, միաձուլման սորտավորումը շատ ավելի դանդաղ է աշխատում։

Ալգորիթմի տեսքը

* Եթե վերջնականի արժեքը փոքր է սկզբնականից, ապա փոխել տեղերով։
* Եթե ցանկում կա երեքից ավել արժեք, ապա՝
** > սորտավորել ցանկի սկզբի 2/3-րդ մասը
** > սորտավորել ցանկի վերջի 2/3-րդ մասը
** կրկին > սորտավորել ցանկի սկզբի 2/3-րդ մասը

## Ռեալիզացիայի օրինակը

```javascript
algorithm stoogesort(array L, i = 0, j = length(L)-1)
     if L[j] < L[i] then
         L[i] ↔ L[j]
     if j - i > 1 then
         t = (j - i + 1)/3
         stoogesort(L, i  , j-t)
         stoogesort(L, i+t, j  )
         stoogesort(L, i  , j-t)
     return L
```


## Օրինակը C լեզվով

```c
void stoogesort(int *item, int left,int right)
{
   register int tmp, k;
   if(item[left]>item[right])
   {
      tmp=item[left];
      item[left]=item[right];
      item[right]=tmp;
   }
   if((left+1)>=right)
        return;
 
   k=(int)((right-left+1)/3);
   stoogesort(item,left, right-k);
   stoogesort(item, left+k, right);
   stoogesort(item, left, right-k);
}
```


## Աղբյուրներ
*

## Արտաքին հղումներ
* Everything2.com – Stooge sort
* Sorting Algorithms (պարունակում է Stooge sort)
* Stooge sort-ի գործածումը և համեմատումը

Կատեգորիա:Դասակարգման ալգորիթմներ
Ռուդոլֆ Դիլս

**Ռուդոլֆ Դիլս** (, ), Երրորդ ռեյխի գաղտնի ոստիկանության, գեստապոյի ստեղծման օրից 1933 թվականից մինչև 1934 թվականի ապրիլ նրա առաջին ղեկավարը։  ԷսԷս-ի օբերֆյուրեր (1939 թվականի ապրիլի 20-ից), ՍՍ-ի անդամ է  1933 թվականից (տոմս № 187 116),  Նացիոնալ-սոցիալիստական գերմանական բանվորական կուսակցության անդամ 1937 թվականից (կուսակցական տոնս  № 3 955 308)։

## Կենսագրություն
Եղել է ունևոր գյուղացու որդի, մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, 1919 թվականին ընդունվել է Մագդեբուրգի համալսարան, որտեղ ուսումնասիրում է իրավագիտություն։ 1930 թվականին Դիլսը ծառայության է անցնում Պրուսիայի Ներքին գործերի նախարարությունում, որտեղ նրան հանձնարարվում է վերահսկողություն իրականացնել ռադիկալ քաղաքական շրջանակների նկատմամբ, սկսած կոմունիստներից մինչև նացիստներ։ Հիտլերի ռեյսկանցլեր նշանակվելու պահին Դիլսը ղեկավարում էր պրուսական քաղաքական ոստիկանությունը։ Հերման Գյորինգը, որ ղեկավարում էր Պրուսիայի Ներքին գործերի նախարարությունը, հանձնարարում է Դիլսին գլխավորել Պրուսիայի վերակազմավորվող ոստիկանության 1Ա բաժինը (Քաղաքական հանցագործություններ)։ Դիլսի հիշողությունների համաձայն, շուտով գերմանական փոստը կրճատում է անվանումը մինչև  GeStapA (գերմաներեն` Geheimstaatspolizeiamt) պրակտիկորեն համահունչ դարձնելով Գաղտնի պետական ոստիկանության գեստապոյի  (Geheimstaatspolizei) հետ։

Դիլսն անմիջականորեն ղեկավարում էր Ռեյխստագը հրդեհող Մարինուս վան դեր Լյուբբեի հարցաքննությունները։  1934 թվականին  լարվում են Դիլսի և ՍՍ-ի անվտանգության ծառայությունը ղեկավարող Հեյդրիխի միջև տարաձայնությունները և 1934 թվականի ապրիլի 20-ին  Դիլսը թողնում է իր պաշտոնը։ Որոշ ժամանակ աշխատում է  Բեռլինի փոխոստիկանապետ, այնուհետև զբաղեցնում Քյոլնի տեղական վարչակազմի ղեկավարի պաշտոնը։ Գեորինգը մի քանի անգամ փրկել է Դիլսին ձերբակալություններից և մահապատժից, այդ թվում 1944 թվականի ապրիլի 20-ի դեպքերից հետո, քանի որ Դիլսն ամուսնացած էր նրա հորեղբոր աղջկա հետ։ 1945 թվականին ձերբակալվում է անգլո-ամերիկյան զորքերի կողմից։ Գլխավոր ռազմական հանցագործների Նյուրնբերգյան դատավարության ժամանակ Դիլսը հանդես է գալիս որպես մեղադրող վկա և Գեորինգի պաշտպանության վկա։ 1948 թվականին ազատ է արձակվում։ Պատերազմից հետո Դիլսն աշխատում է Ներքին Սաքսոնիայի կառավարությունում և Ներքին գործերի նախարարությունում, մինչև 1953 թվականի պաշտոնաթողությունը։ Մահացել է որսի ժամանակ տեղի ունեցած դժբախտ պատահարից (այլ վարկածով՝ ինքնասպանություն է գործել)։

## Հուշագրություններ
* Diels R. Lucifer Ante Portas։ Von Severing bis Heydrich. — Zuerich, 1950.
* Diels R. Der Fall Otto Johns, — 1954.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ
Նարեկ Աբրահամյան

**Նարեկ Փանոսի Աբրահամյան** (), հայազգի լիբանանցի ռազմական գործիչ, Լիբանանի բանակի բրիգադի գեներալ։

## Կենսագրություն
Նարեկ Աբրահամյանը ծնվել է 1953 թվականի մայիսի 4-ին Լիբանանի Անջար գյուղում։ 1998 թվականից եղել է Լիբանանի բանակի բրիգադի գեներալ։ Ավարտել է Լիբանանի «Հառաջ Գալուստ Կյուլպենկյան» երկրորդական վարժարանը, 1976 թվականին՝ Լիբանանի զինվորական ակադեմիան։ Վերապատրաստվել է (1980, 1987, 1994-1995) ԱՄՆ-ի ռազմական ակադեմիաներում։ 1976-1990 թվականներին մասնակցել է Լիբանանի Քաղաքացիական պատերազմին, 1990-1993 թվականներին ղեկավարել է Լիբանանի բանակի դեսանտային-էլիտար գունդը։ 1998 թվականից պաշտոնաթող է եղել։ 1998-2000 թվականներին աշխատել է ՀՀ պաշտպանության նախարարությունում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Լիբանանահայ գեներալներ
Իվան Ակիմով

**Իվան Ակիմով** (, ), ռուս նկարիչ, մանկավարժ։ Հեղինակ է պատմական, առասպելական, կրոնական թեմաներով նկարների։

Ծնվել է սենատի տպագրատան գրաշար Ա. Ֆ. Ակիմովի ընտանիքում։ Սովորել է Կայսերական գեղարվեստի ակադեմիայում՝ Գավրիիլ Կոզլովի և Անտոն Լոսենկոյի մոտ։ «Մեծ իշխան Իզյասլավ Մստիսլավովիչ՝ մարտի դաշտում վիրավոր» (1772) նկարի համար պարգևատրվել է արծաթե փոքր մեդալով։ «Մեծ իշխան Սվյատոսլավի համբույրը մորն ու երեխաներին Կիևից Դունայ վերադառնալու ժամանակ» (1773) կտավը ստեղծված էր կլասիցիզմի հիմնարար կանոններով, որի համար արժանացել է ոսկե մեծ մեդալի և Իտալիա ուղևորության։
1773-1779 թվականներին ապրել է Բոլոնիայում և Հռոմում, որտեղ սովորել է ֆրանսիական ակադեմիայում՝ կատարելագործվելով մերկ բնություն նկարելուն և արտանկարելով հին վարպետների ստեղծագործությունները։ Եղել է Ֆլորենցիայում և Վենետիկում։

1777 թվականին նկարում է անտիկ առասպելների սյուժեներով՝ «Նարցիս», «Դիդոնե և Էնեաս՝ քարանձավում փոթորկից պատսպարված», «Ֆավն, այծերի հետ զվարճանալիս»։ Արտասահմանում գտնվելու տարիների համար որակավորման հաշվետվություն է ներկայացնում «Պրոմեթևսը Միներվայի հրամանով արձան է պատրաստում» (1775) նկարը։

1779 թվականից սկսում է դասավանդել Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի պատմական գեղանկարչություն դասարանում։ 1782 թվականին «Հերկուլեսի ինքնահրկիզումը իր ընկերոջ՝ Ֆիլոկտետեսի ներկայությամբ» աշխատանքի համար ստանում է ակադեմիկոսի կոչում։

## Գրականություն
* М. М. Ракова, Русская истореческая живопись середина девятнацатого века, М., 1979.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ
Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ
Կատեգորիա:19-րդ դարի ռուս նկարիչներ
Կատեգորիա:Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոսներ
Կատեգորիա:Ռուս արվեստագետներ
Կատեգորիա:Պատմանկարիչներ
Գարեգին Բալայան

**Գարեգին Շեկոյի Բալայան** (), հայ ռազմական գործիչ, Խորհրդային Միության հերոս։

## Կենսագրություն
Գարեգին Բալայանը ծնվել է 1912 թվականի հունիսի 22-ին Լեռնային Ղարաբաղի Գյուլիստան (այժմ՝ ԼՂՀ Շահումյանի շրջանում) գյուղում, գյուղացու ընտանիքում։ Ավարտել է ոչ լրիվ միջնակարգ դպրոցը։ Աշխատել է կոլտնտեսությունում։ 1934 թվականին զորակոչվել է Կարմիր բանակ։ Ռազմական արագացված դասընթացից հետո ավարտելով հրաձգային գնդի դպրոցը` մնացել է բանակում և դարձել կադրային զինվորական։ 1939 թվականին ավարտել է կրտսեր լեյտենանտների դասընթացը։ 1939-1940 թվականներին մասնակցել է Խորհրդա-ֆիննական պատերազմին։

Երկրորդ աշխարհամարտում (1941-1945 թթ.) Բալայանի գլխավորած ստորաբաժանումները մարտնչել են Ստալինգրադյան, Վորոնեժի 1-ին ուկրաինական ռազմաճակատներում։ Կապիտան Բալայանը հատկապես աչքի ընկավ Դնեպր գետը հատելիս ՝ Բուկրինի կամրջի մոտ մարտերում։ 1943 թ.-ի սեպտեմբերի 22-ին գումարտակի հրամանատար, կապիտան Բալայանը, առաջին գումարտակի երկու ջոկատների հետ առաջիններից էր, ով անցավ Դնեպերը Չերկասի շրջանի Կանև քաղաքի մոտակայքում։ Գետի աջ ափին կոտրելով հակառակորդի համառ դիմադրությունը՝ նրա հրամանատարությամբ գրավեցին Զարուբինցի գյուղը և մարտերով մոտեցան Գրիգորենկո գյուղին՝ դրանով ապահովելով բրիգադի ստորաբաժանումների անցումը։ Գարեգին Բալայանի խիզախ ու հնարամիտ գործողությունների շնորհիվ, Դնեպր գետը հատելիս, հատկապես աչքի ընկավ  69-րդ մեքենայացված բրիգադը, որի 41 զինվորներին շնորհվեց Խորհրդային Միության հերոսի կոչում, որից 32-ը` 1-ին մոտոհրաձգային գումարտակից և որի հրամանատարն էր կապիտան Գարեգին Բալայանը։ 1943 թ. Սեպտեմբերի 25-ին և Գարեգին Բալայանը հերոսաբար զոհվեց մարտում`թշնամու ինքնաթիռային ռմբակոծության ժամանակ։ Թաղված է Ուկրաինայի Պերեյասլավ-Խմելնիցկու շրջանի Զարուբենցի գյուղում։ Թաղված է Ուկրաինայի Պերեյասլավ շրջանի Զարուբինցի գյուղում, որի դպրոցը կոչվել է Գարեգին Բալայանի անունով։

:

## Պարգևներ
Հերոսի կոչմանն արժանացել է Դնեպրի գետանցման ժամանակ գումարտակի գործողությունները հմտորեն ղեկավարելու և գրավված հենակետը խիզախությամբ պաշտպանելու համար։
* Խորհրդային Միության հերոս
* Կարմիր աստղի շքանշան
* Մեդալ «Ստալինգրադի պաշտպանության համար»

## Հիշատակ
Ուկրաինայի Պերեյասլավ-Խմելնիցկու շրջանի Զարուբենցի գյուղի դպրոցը կոչվել է Գարեգին Բալայանի անունով։

## Գրականություն
* Амирханян М. Д. Армяне - Герои Советского Союза. Ер., 2005.
* Саркисян С. Т. Энциклопедия Арцах-Карабаха. Спб., 2005.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:ԽՍՀՄ հայազգի հերոսներ
Կատեգորիա:Ստալինգրադի ճակատամարտի հայ մասնակիցներ
Կատեգորիա:Հայ ռազմական գործիչներ
Հովհաննես Աղքատյան

**Հովհաննես Աղքատյան** (), հայ խմբագիր, հասարակական գործիչ։

Աշխատակցել է «Ասպարեզ» (Ֆրեզնո), «Հայրենիք» (Բոստոն) պարբերականներին։ Օգտագործել է Ա., Ա-ունի, Ամատունի, Յ. Ամատունի, Յ. Դետ, Մտրակ, Յ. Ա., Յ. Ա. Պորուչիկ ծածկանունները։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ
Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ
Կատեգորիա:Հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Մեհմետ Փերինչեք

**Մեհմետ Բորա Փերինչեք** (, ), թուրք պատմաբան, քաղաքագետ և պրոֆեսոր։ Փերինչեքը կատեգորիկ ժխտում է Հայոց ցեղասպանության իրողությունը։

## Կենսագրություն
Փերինչեքը ծնվել է 1978 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Ստամբուլում՝ Դողու և Շուլե Փերինչեքների ընտանիքում։ Սովորել է Ստամբուլի համալսարանում, այնուհետև ուսումը շարունակել է Միջազգային հարաբերությունների Մոսկվայի պետական ինստիտուտում։ Վարժ խոսում է թուրքերեն, անգլերեն, գերմաներեն և ռուսերեն։ Փերինչեքի աշխատությունների թեման հիմնականում Հայոց ցեղասպանության ժխտումն է։ Նա ԽՍՀՄ արխիվներում «գտել է» Հայոց ցեղասպանությանը առնչվող շուրջ 10000 փաստաթղթեր։ Այդ փաստաթղթերի մեջ են Բուդու Մդիվանիի և Ա.Իոնիսյանի նամակը Իոսիֆ Ստալինին, Արտաքին գործերի նախարարության զեկույցը քաղբյուրոյին, Ստալինի գաղտնի նամակները Լենինին և Գեորգի Չիչերինին և այլն։ Իր հոդվածներում Մեհմետ Փերինչեքը բացահայտորեն ժխտում է Հայոց ցեղասպանության իրողությունը՝ նշելով, որ տեղահանությունները տեղի են ունեցել «հայերի անվտանգությունը ապահովելու նպատակով»։

Նախկին հրապարակախոս, ներկայումս «Ազերնաշրի» տնօրեն Էլովսեթ Աղալարովը, ով նաև Փերինչեքի ընկերն է, նրան բնորոշել է որպես «թուրք ժողովրդի արժեքավոր հետազոտող»։

Փերինչեքը ռուսերենով տպագրել է «Հայկական հարցը ռուսական պետական արխիվի 120 փաստաթղթերում» աշխատությունը (), որը տպագրվել է 2011 թվականին։ Նա հոդվածներ է գրում նաև ժամանակակից Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության վերաբերյալ։

Փերինչեքը կասկածվել է Էրգենեկոն կազմակերպության հետ ունեցած կապերի մեջ։ 2011 թվականի օգոստոսի 22-ին նա ձերբակալվել է՝ Ստամբուլի 12-րդ բարձրագույն քրեական դատարանի հրամանով։ Պահվել է Սիլիվրիի բանտում, իսկ 2013 թվականի օգոստոսի 5-ին դատապարտվել է վեց տարի ազատազրկման։ Ներկայումս գտնվում է ազատության մեջ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Պաշտոնական կայք էջ 
*Perinçek interview at *Baku Today*

Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանությունը ժխտողներ
Կատեգորիա:Թուրք պատմաբաններ
Կատեգորիա:Ստամբուլի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Անձինք:Ստամբուլ
Կատեգորիա:Ստամբուլի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Քաղաքագետներ
Կատեգորիա:Պրոֆեսորներ
The Independent

**«Ինդեփենդենտ»** (՝ «անկախ»), բրիտանական օրաթերթ։ Գաղափարապես մոտ է լիբերալ դեմոկրատ կուսակցությանը, հատուկ ուշադրություն է դարձնում մարդու իրավունքներին վերաբերող խնդիրներին։ 2009 թվականին պարբերականի շրջանառությունը եղել է 183,5 հազար օրինակ (ամենաքիչը բրիտանական օրաթերթերի շարքում), շաբաթօրյա թողարկման («The Independent on Sunday») շրջանառությունը՝ 155,6 հազար օրինակ։ 2013 թվականի նոյեմբերին, ABC հետազոտական ընկերության տվյալներով, պարբերականի շրջանառությունը եղել է 67,7 հազար օրինակ, 2014 թվականի ապրիլին՝ 63,4 հազար օրինակ։

Հիմնադրվել է 1986 թվականին The Daily Telegraph պարբերականի նախկին երեք լրագրողների կողմից՝ Անդրեաս Ուիտտամ Սմիթի, Ստիվեն Գլովերի և Մեթյու Սիմոնդսի։

2010 թվականի մարտին  հայտարարվեց, որ պարբերականը գնվել է ռուս գործարար Ալեքսանդր Լեբեդևի կողմից։ Գործի գինը խորհրդանշական 1 ֆունտ էր։ Վաճառքի հետ միաժամանակ  հայտարարվեց նաև Այվեն Ֆալլոնի հրաժարականի մասին, ով «Ինդեփենդենտ» и «Independent on Sunday» պարբերականների անմիջական ղեկավարն էր։

2010 թվականի հոկտեմբերի 26-ին սկսեց լույս տեսնել նոր ամենօրյա սեղմ ծրագիր՝ «i», օրաթերթ երիտասարդ ընթերցողների համար։

Համաձայն ռուսական Բի-Բի-Սի ծառայության, 2012 թվականի հունվարի 3-ին պարբերականի սեփականատերն Ալեքսանդր Լեբեդևի որդին է՝ Եվգենի Լեբեդևը։

2014 թվականի հունվարին The Guardian պարբերականը հայտարարեց, որ Ալեքսանդր Լեբեդևը վաճառքի է հանել «Ինդեփենդենտ», «The Independent on Sunday» և «i» պարբերականները։ Վաճառքի պատճառը խմբագրության կորուստներն էին։ 2012 թվականին, համաձայն «Ինդեփենդենտ» պարբերականի հաշվետվության, մաքուր կորուստը կազմել է 14 միլիոն ֆունտ (2011 թվականին՝ 18 միլիոն ֆունտ)։

Համաձայն ռուսական «Կոմերսանտ» պարբերականի, «Ինդեփենդենտ» պարբերականի և դրա հետ կապված ապրանքանիշների վաճառքը կապված էր Ալեքսանդր Լեբեդևի ֆինանսական ծանր դրության հետ։

Համաձայն The Guardian պարբերականի  տեղեկատվության, նոր ներդրողների փնտրտուքով զբաղվում էր «Independent Print» հրատարակչության տնօրենների խորհրդի նախագահ և պարբերականի  հիմնադիրներից մեկը համարվող Անդրեաս Ուիտտամ Սմիթը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք
* Ալեքսանդր Լեբեդևը գնում է բրիտանական Independent պարբերականը

Կատեգորիա:Բրիտանական թերթեր
Կատեգորիա:Անգլերեն թերթեր
Անդրանիկ Այվազյան

**Անդրանիկ Այվազյան** (1850 կամ 1851, Կեմերեկ, Սեբաստիայի նահանգ - 1919, Նյու Յորք, ԱՄՆ), հայ բժիշկ, թարգմանիչ։

Նախնական կրթությունը ստացել է ծննդավայրում։ 1863 թվականին գալով Կ. Պոլիս՝ հաճախել է Ս. Փրկչի դպրոցը, որն ավարտել է 1867 թվականին և նույն դպրոցում աշխատել ուսուցչի օգնական։ 1868 թվականին տեղափոխվել է Բաֆրա և վարել տնօրենի պաշտոն։ 1870-1875 թվականներին Թալասի Ներքին թաղի Արշակունյաց վարժարանի տնօրենն էր։ Այստեղ ամերիկյան միսիոներներին ֆրանսերեն և թուրքերեն սովորեցնելով՝ փոխադարձաբար նրանցից անգլերեն է սովորում և սկսում է թղթակցել ամերիկյան մի պարբերականի։ Այդ թղթակցությունները գրավում է Կ. Պոլսի «Ավետաբեր» պարբերականի խմբագրի ուշադրությունը, որը նրան հրավիրում է թերթում թարգմանություններ անելու։ 1875-1884 թվականներին Կ. Պոլսում խմբագրական աշխատանք է կատարում։ Մասնակցում է ազգային կրթական և այլ շարժումների։ Անդամակցում է Արարատյան ընկերությանը իբրև փոխատենապետ, որոշ ժամանակ էլ՝ ընդհանուր ժողովի նախագահ։

1880 թվականին ամուսնանում է Լուսաբեր Հազարապետյանի հետ, սակայն վերջինս մեկ տարի հետո մահանում է։

Այնուհետև Անդրանիկ Այվազյանը նվիրվում է բժշկությանը։ Երկու տարի գիտական մասնավոր դասեր անցնելուց հետո՝ 1884 թվականին տեղափոխվում է Նյու Յորք, որտեղ ուսանում է բժշկական համալսարանում։ 1886 թվականին ավարտելով ուսումը՝ նույն տարվա աշնանը աշխատանքի է ընդունվում Նյու Յորքի հոգեբուժարանում։ 1887 թվականին, որպես քննիչ-բժիշկ, աշխատանքի է անցնում Նյու Յորքի առողջապահական վարչությունում, որտեղ պաշտոնավարում է քսան տարի։

Անդամակցել է մի շարք բժշկական ընկերությունների և մասոնական կարևոր մի օթյակի։

Օգտագործել է Ա. ծածկանունը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ հոգեբույժներ
Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ
Կատեգորիա:Հայ մասոններ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ
Կատեգորիա:Կեղծանուններ
Զինջիրլի մեդրեսե

**Զինջիրլի մեդրեսե** (, , թարգմանաբար՝ *շղթայով մեդրեսե*), մեդրեսե, որը 1500 թվականին հիմնադրել է Մենգլի I Գերայը Սալաչիկում (այժմ այն Բախչիսարայի արվարձաններից է)։ Մինչև 2014 թվականը այս մեդրեսեն իրենից ներկայացնում էր Ուկրաինայի տարածքում գտնվող պահպանված հնագույն ուսումնական հաստատություն։ Այն նաև խորհրդային ժամանակաշրջանում միակ պահպանված պատմական մեդրեսեն է Ղրիմի տարածքում։ Անվանումն ստացել է մուտքի դռան մոտ կախված շղթայից, որի պատճառով մեդրեսե մտնող ամեն մի մարդ ստիպված է լինում կռացնել գլուխը։

Ֆեդերալ նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ է։

## Ճարտարապետություն

Զինջիրլի մեդրեսեի շենքը քարից է, ունի քառակուսի նախագիծ, մեկհարկանի է, ներքին փոքրիկ բակով, որտեղ հնում գտնվել է շատրվան (2007 թվականի վերականգնումից հետո բակի վերևում սարքվել է ապակե տանիք)։ Մեդրեսեի փոքրիկ բակի ամբողջ երկարությամբ կամարապատ պատշգամբասրահ է՝ ծածկված տասը կիսագնդաձև գմբեթներով, որոնք հենվում են սլաքաձև կամարների և սյուների վրա։ Պատշգամբասրահի երեք կողմերում տեղակայված են սլաքաձև ծածկերով կացության և ուսումնական տեղերը։ Կառույցի բավականին խիստ արտակազմվածքը ամրոց է հիշեցնում։ Միակ դռան որմնախոռոչում կախված է երկաթե շղթա, որպեսզի յուրաքանչյուրը, որ կմտնի մեդրեսե, խոնարհի գլուխը։ Դռան վրա տեղակայված է հետևյալ գրությունը.

2007 թվականին Թուրքիան Զինջիրլի մեդրեսեի և մոտերքում գտնվող առաջին ղրիմյան Հաջի I Գերայ խանի դյուրբեի վերականգնման համար հատկացրեց $ 2,75 մլն։

2015 թվականի հոկտեմբերից «Զինջիրլի մեդրեսե» դպրոցը հանդիսանում է ֆեդերալ նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ։

## Պատկերասրահ

Պատկեր:Зинджирли-медресе-23092010(088).jpg
Պատկեր:Зинджирли-медресе-23092010(076).jpg
Պատկեր:Зинджирли-медресе-23092010(084).jpg
Պատկեր:Зинджирли-медресе-23092010(116).jpg
Պատկեր:Зинджирли-медресе-23092010(117).jpg
Պատկեր:Зинджирли-медресе-23092010(122).jpg

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ղրիմի խանություն
Կատեգորիա:Ղրիմի թաթարների մշակույթ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Հունաստանի տոներ և հիշատակի օրեր

**Հունաստանի տոները ու հիշատակի օրերն** ունեն կրոնական, ինչպես նաև պետական և ազգային նշանակություն։ Տոների մեծ մասի ժամանակ Հունաստանի Հանրապետությունում հայտարարվում է ոչ աշխատանքային օր։

Հունաստանում նշվում են հետևյալ տոները՝

## Նշումներ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Հունաստանի ազգային տոների և հիշատակի օրերի օրացույց

Կատեգորիա:Հունաստանի մշակույթ
Կատեգորիա:Հունաստանի տոներ
Սուրբ Լավրայի վանք

**Սուրբ Լավրայի վանք** (), հունական քրիստոնեական վանք, որը գտնվում է Հունաստանի Կալավրիտա քաղաքում։ Այն նվիրված է Սուրբ Աստվածամորը։ Հիմնադրվել է 961 թվականին՝ լեռան ստորոտին։ Ներկայիս վայրում այն կանգնեցվել է 1689 թվականին։

Սուրբ Լավրան Պելոպոնեսի հնագույն վանքերից մեկն է, որը կառուցվել է բյուզանդական ճարտարապետական ոճով։ Այն նաև համարվում է ժամանակակից անկախ Հունաստանի ծննդյան խորհրդանիշներից մեկը, քանի որ հենց այս վանքից է սկիզբ առել հույն ժողովրդի ազգային-ազատագրական շարժումն ընդդեմ թուրքական բռնատիրության։

## Պատմություն
Սուրբ Լավրայի վանքը հիմնադրվել է 961 թվականին՝ լեռան ստորոտին և գտնվում է ծովի մակարդակից 300 մետր բարձրության վրա։ Թուրքական վարչակարգի հաստատումից հետո եկեղեցին փակվել է, իսկ 1585 թվականին կիզվել թուրքերի կողմից։

1600 թվականին վանքը վերականգնվել է, իսկ որմնանկարչական աշխատանքներն ավարտվել են 1645 թվականին։ 1689 թվականին վանքը վերաբացվել է և օծվել Եվգենիոս վանահոր կողմից։ 1715 թվականին այն ենթարկվել է մեծ փորձությունների, իսկ 1826 թվականին հերթական անգամ հրկիզվել Իբրահիմ փաշայի բանակի կողմից։ 1828 թվականին վերակառուցվել է՝ վերածվելով գմբեթավոր բազիլիկի։ 1844 թվականին ավերվել է երկրաշարժի հետևանքով։

Կապված հունական անկախ պետականության վերածննդի հետ՝ 1850 թվականին վանքը նորից ենթարկվել է կառուցողական աշխատանքների։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Հունաստանի տարածքը բռնազավթվեց նախ իտալացիների և ապա գերմանացի նացիստների կողմից։ 1943 թվականի դեկտեմբերի 14-ին ֆաշիստներն հրկիզել են վանքը։ 1950 թվականին, Սուրբ վանքը վերակառուցվել է իր ներկայիս տեսքով։

Աշխարհահռչակ վանքը եղել է հույն ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարի խորհրդանիշը։ 1821 թվականի մարտի 20-ին հենց այս վանքից սկիզբ դրվեց ազատագրական պայքարը։ Այստեղ առաջին անգամ հնչեցվեց հունական հեղափոխության կարգախոսը՝ *«ազատություն կամ մահ»*։

## Տես նաև
* Հունաստանի ազատագրական պատերազմ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հունաստանի եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Վանքեր այբբենական կարգով
Բրիջիտ Մակրոն

**Բրիջիտ Մակրոն** ( ծնունդով՝ **Տրոնիե** (), ավելի վաղ՝ **Օզիեր** (), ), ֆրանսիացի քաղաքական գործիչ, Ֆրանսիայի 25-րդ նախագահ Էմանուել Մակրոնի կինը, Ֆրանսիայի առաջին տիկինը 2017 թվականի մայիսի 15-ից։

## Կենսագրություն
Բրիջիտը ծնվել է շոկոլադի մասնագետի և հրուշակեղենի խանութների տիրոջ՝ Ժան Տրոնիեի (1909-1994) և Սիմոնա Պույոլի (1910-1998) ընտանիքում։ Բրիջիտը վեց երեխաներից ամենափոքրն է եղել, նրա և ավագ եզբոր տարիքային տարբերությունը 20 տարի էր։ Հարուստ բուրժուաներ Տորնիեների ընտանիքը Ամյենում հաստատվել է 1872 թվականից և զբաղվել է շոկոլադագործությամբ։ Արտադրել են հրուշակեղեն։

1974 թվականի հունիսի 22-ին Բրիջիտը ամուսնացել է ապագա բանկիր Անդրե Լուի Օզիերի հետ։ Ունեցել են երեք զավակ՝ Սեբաստյանը (ծնվ․ 1975), Լորանսը (ծնվ․ 1977) և Տիֆանին (ծնվ․ 1984)։ Սեբաստյանը ճարտարագետ է դարձել, Լորանսը՝ սրտաբան, իսկ Տիֆանին՝ իրավաբան։ Բիջիտը յոթ թոռ ունի։

Ստացել է հումանիտար գիտությունների CAPES վկայական և դասավանդել Փարիզի, ապա Ստրասբուրգի բողոքական Lucie-Berger դպրոցում։ 1991 թվականին վերադարձել է ծննդավայր և ճիզվիտական La Providence ճեմարանում դասավանդել ֆրանսերեն և լատիներեն։ Այստեղ՝ 1981 թվականի մայիսին հանդիպել է Էմանուել Մակրոնին՝ իր աղջկա հասակակցին ու համադասարանցուն։ Էմանուելը հաճախել է նրա գրականության դասերին և Բրիջիտի վարած թատերական խմբակ։ 1994 թվականին սկսել է նրանց սիրավեպը։

2006 թվականի հունվարի 26-ին Բրիջիտը ամուսնալուծվել է և 2007 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ամուսնացել Մակրոնի հետ։ Որպես գործող քաղաքական գործչի կին` հայտնվել է 2007 թվականի հունիսի 2-ին՝ մասնակցելով Իսպանիայի թագավոր Ֆիլիպ VI-ի և նրա կնոջ հետ պաշտոնական ընթրիքին։

Բրիջիտ Մակրոնը ակտիվ դեր է խաղացել ամուսնու նախընտրական քարոզարշավի ժամանակ։ Այդ ընթացում ապագա նախագահին սատարել են նաև Բրիջիտի բոլոր զավակները։

## Գրականություն
* Caroline Derrien et Candice Nedelec, Les Macron, Paris, Fayard, coll. « Documents », 2017, 234 p. (ISBN 978-2-213-70462-3).
* Anne Fulda, Emmanuel Macron, un jeune homme si parfait, Paris, Plon, 2017.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ֆրանսիայի առաջին տիկիններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կին քաղաքական գործիչներ
Պյոտր Դմիտրիև

**Պյոտր Դմիտրիև** (, ), գեներալ-մայոր, Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակից։

## Կենսագրություն
Պյոտր Դմիտրիևը ծնվել է 1860 թվականի փետրվարի 28-ին։ Կրթություն է ստացել Սանկտ-Պետերբուրգի 2-րդ պրոգիմնազիայում և Ռազմական տեղագրագիտության ուսումնարանում, որն ավարտելուց հետո 1880 թվականին գործուղվել է տեղագիրների Կորպուս։ Նիկոլաևյան ինժեներական ակադեմիայի գիտական դասընթացներն ավարտելուց հետո Դմիտրիևը ստացել է կապիտանի աստիճան և ծառայության անցել ինժեներական զորքերում։ 1898 թվականին ստացել է փոխգնդապետի, 1904 թվականի հունիսի 22-ին` գնդապետի կոչում, 1901 թվականին նշանակվել է սակրավորների 5-րդ բրիգադի շտաբի պետ, 1904 թվականին՝ սակրավորների 19-րդ գումարտակի հրամանատար։ 1910 թվականի հունիսի 5-ին  Դմիտրիևը նշանակվել է 22-րդ սակրավորական գումարտակի հրամանատար, որի գլխավորությամբ էլ դիմավորել է Առաջին համաշխարհային պատերազմը։ Գերազանց ծառայության համար 1915 թվականի դեկտեմբերի 6-ին նրան շնորհվել է գեներալ-մայորի կոչում։ 1916 թվականի հուլիսի 10-ին նա նույն կոչումով զբաղեցրել է նույն պաշտոնը և նույն թվականի սեպտեմբերի 8-ին պարգևատրվել սուրբ Ստանիսլավի առաջին աստիճանի սրերով շքանշանով։ Նրա կյանքի հետագա հանգամանքները բացահայտված չեն։

## Պարգևներ
Այլ պարգևների հետ մեկտեղ Դմիտրիևը ստացել է հետևյալ շքանշանները` 
* Սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի շքանշան (1889)
* Սուրբ Աննայի  3-րդ աստիճանի շքանշան (1892)
* Սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի շքանշան (1894)
* Սուրբ Աննայի  2-րդ աստիճանի շքանշան (1896)
*  Սուրբ Վլադիմիրի  4-րդ աստիճանի շքանշան  (1902)
* Սուրբ Վլադիմիրի 3-րդ  աստիճանի շքանշան (1906)
* Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի շքանշան սրերով (1916 թվականի սեպտեմբերի 8).

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* *Волков С. В.* Генералитет Российской империи. Энциклопедический словарь генералов и адмиралов от Петра I до Николая II. Том I. А—К. — М., 2009. — С. 455. — ISBN 978-5-9524-4166-8
* Список полковникам по старшинству. Составлен по 1 марта 1914 г. — СПб., 1914. — С. 44.
* Список генералам по старшинству. Исправлен по 10 июля 1916 г. — Пг., 1916. — С. 169
* *Шабанов В. М.* Военный орден Святого Великомученика и Победоносца Георгия. Именные списки 1769—1920. Биобиблиографический справочник. — М., 2004. — С. 495. — ISBN 5-89577-059-

Կատեգորիա:Ռուս ռազմական գործիչներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի մահեր
Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Կատեգորիա:Գեներալ-մայորներ
Կվիտկա Ցիսիկ

**Կվիտկա Ցիսիկ** (, նաև **Քեյսի Ցիսիկ** ()՝ К.С. անվանատառերից, ), ուկրաինական ծագումով ամերիկացի երգչուհի։ Հայտնի է ուկրաինական ժողովրդական երգերի կատարմամբ։ Կատարել է կինոնկարների երգեր, ելույթ ունեցել հեռուստատեսությամբ՝ գովազդում, երգել է Գենտի (Բելգիա) օպերայում։

## Կենսագրություն
thumb|250px|Կվիտկա (Քեյսի) Ցիսիկ
Կվիտկա Ցիսիկը ծնվել է 1953 թվականի ապրիլի 4-ին Նյու Յորքի Քվինս շրջանում, ուկրաինացի տարագիրներ Վլադիմիր և Իվանա Ցիսիկների ընտանիքում։ Նրա անունը ուկրաիներեն նշանակում է ծաղիկ, բայց անգլիական տարբերակով՝ անվան և ազգանվան սկզբնատառերով նրան Քեյսի են կոչել։ Լվովի կոնսերվատորիայում սովորած և Ամերիկայի ուկրաինական երաժշտական ինստիտուտում դասավանդող հոր օգնությամբ Կվիտկան հինգ տարեկանում սովորել է ջութակ նվագել։ Վոկալ կրթություն է ստացել Մանեսի երաժշտական դպրոցում ()։ Կվիտկային դաշնամուրով նվագակցել է ավագ քույրը՝ Մարիան։

Կվիտկա Ցիսիկը հայտնի է դարձել շնորհիվ իր երկու ուկրաինական ալբոմների՝ «Kvitka - Songs of Ukraine» և «Kvitka - Two Colors»։ Երկու ալբոմն էլ ընտանեկան պրոյեկտ են եղել  Երկրորդ ամուսինը՝ ձայնագրման ճարտարագետ Էդ Ռակովիչը  (Ed Rakowicz) պրոդյուսերն է եղել, քույրը Մարիա Ցիսիկը դաշնամուրով նվագակցել է, իսկ մայրը հետևել է աղջկա ուկրաիներենի արտասանությանը։

1983 թվականին Կվիտկան մոր հետ այցելել է Ուկրաինա։ Ուկրաինայի անկախությունից հետո մտադրվել է համերգներով հանդես գալ այնտեղ, բայց 1898 թվականի մարտի 29-ին, իր 45-ամյակից վեց օր առաջ մահացել է կրծքի քաղցկեղից։

## Ալբոմներ
* Songs of Ukraine (Ուկրաինական երգեր), 1980 
* Two Colors (Երկու գույն), 1989
* You Light Up My Life (ֆիլմի սաունդթրեք) (1977)

## Արտաքին հղումներ
* «Я піду в далекі гори» երգի տեքստը 
*  Квітка на асфальте. Ձայնը Ամերիկայի՝ հոգին ուկրաինական 
* Կվիտկա Ցիսիկը IMDb կաքում
* Դիսկոգրաֆիան Discogs կայքում

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգչուհիներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգչուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի փոփ երգիչներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի փոփ երգչուհիներ
Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ