Լեոմինստեր

**Լեոմինստեր** (), քաղաք Վուսթեր շրջանում, Մասաչուսեթս, Միացյալ Նահանգներ։ Այն Վուսթեր շրջանի երկրորդ ամենամեծ քաղաքն է՝ 43,222 բնակչությամբ 023 թվականի մարդահամարի տվյալներով։ Լեոմինստերը գտնվում է Վուսթերից հյուսիս և Բոստոնից հյուսիս-արևմուտք։  Լեոմինստերով անցնում են 2-րդ և 12-րդ երթուղիները: Միջպետական 190, 13 և 117 մայրուղիները սկսվում և ավարտվում են Լեոմինսթերում: Լեոմինսթերը հյուսիսից սահմանակից է Ֆիտչբուրգին և Լունենբուրգին, արևելքից ՝ Լանկաստերին, հարավից ՝ Ստերլինգին և Պրինսթոնին, իսկ արևմուտքից ՝ Վեսթմինսթերին։

## Պատմություն
ձախից|մինի|Լեոմինստերի 1886 թվականի լիտոգրաֆը՝ Լ. Ռ. Բըրլիի կողմից, որը ներկայացնում է տեսարժան վայրերի ցանկը և քաղաքային հրապարակի ու Համայնքային տարածքների պատկերները։
Սկզբում տարածաշրջանը բնակեցված է եղել Պեննակուկ կամ Նիպմուկ բնիկ ամերիկացիների տարբեր խմբերով, որոնք ապրում էին Նաշուա գետի երկայնքով: Գետը բերրի հող էր ապահովում եգիպտացորենի, լոբու, դդմի և ծխախոտի մշակման համար: Եվրոպացի գաղութարարները սկսեցին ժամանել 17-րդ դարի կեսերին, և 1653 թվականին Լեոմինստեր տարածքը, որն իր անունը ստացել է Անգլիայի Հերեֆորդշիրի Լեոմինստեր քաղաքից, առաջին անգամ հիմնադրվել է որպես Լանկաստեր քաղաքի մաս։

Եվրոպացի վերաբնակիչները և բնիկ ժողովուրդները խաղաղ ապրել են մի քանի տարի, մինչև 1675 թվականին Ֆիլիպ թագավորի պատերազմի սկիզբը:  Բնիկ հնդկացիների և վաղ վերաբնակիչների միջև դաժան պատերազմը հարյուրավոր մարդկանց մահվան պատճառ է դարձել և բնակիչներին դուրս է մղել տարածքից։  Պատերազմից հետո Լանկաստերը մնաց գործնականում լքված, մինչև 1701 թվականին բնակիչներին առաջարկվել է նոր հողատարածք: Բնիկ հնդկացիների հետ հետագա հակամարտությունները կանխելու համար վերաբնակիչները բանակցություններ են վարել Նաշուայի ցեղի առաջնորդ Շոլանի և նրա զարմիկ Ջորջ Տահանտոյի հետ՝ հողի համար: Դա եղել է Կենտրոնական Մասաչուսեթսում օրինականորեն գնված միակ հողատարածքը։

Մինչև 1737 թվականը Լեոմինստերի տարածքը բավականաչափ բնակիչներ էր ձեռք բերել առանձին քաղաք դառնալու համար։ Լեոմինստեր քաղաքը պաշտոնապես ներառվել է 1740 թվականի հունիսի 23-ին։

Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ Լեոմինստերը մեծ ներդրում է ունեցել ստորգետնյա երկաթուղում։ Էմորի Սթերնի դպրոցը և Ջոն Դրեյքի տունը օգտագործում էին ստրկության դեմ արշավների համար և օգնում էին թաքցնել փախստական ստրուկներին։

Լեոմինստերի վաղ գոյության ընթացքում քաղաքը հիմնականում փոքր գյուղատնտեսական համայնք էր, բայց 19-րդ դարի սկզբին տնտեսությունը արագորեն տեղափոխվել է դեպի  արտադրություն։ Քաղաքը դարձել է տարածաշրջանային տրանսպորտային հանգույց մոտավորապես 1800 թվականին՝ Մասաչուսեթսի հինգերորդ մայրուղու բացմամբ և 1808 թվականին Միության մայրուղու և Քեմբրիջի և Կոնկորդի մայրուղիների միացումներով։  Այնուամենայնիվ, Լեոմինստերում արտադրությունն իսկապես հնարավոր է դարձել Ֆիչբուրգի երկաթուղու բացմամբ, որն անցնում էր Հյուսիսային Լեոմինստերով և մտնում Բոստոն, և Ֆիչբուրգի և Վուսթերի երկաթուղու բացմամբ, որն անցնում էր քաղաքի կենտրոնով։ 1850-ական թվականներին թղթի գործարանները, դաշնամուր արտադրողները և սանր արտադրողները գործարաններ էին հիմնել Մոնոսնոկ Բրուքի և Նաշուա գետի երկայնքով: Մինչդեռ Լեոմինստերի ամենավաղ վերաբնակիչները հիմնականում բրիտանական ծագում են ունեցել, շուտով շատ ներգաղթյալներ են հավաքվել՝ աշխատելու Լեոմինստերի ընդլայնվող գործարաններում: Ներգաղթյալների առաջին խումբը հիմնականում իռլանդացիներ էին, որոնց հաջորդել են ֆրանսիացիները, կանադացիները և իտալացիները մինչև 20-րդ դարի սկիզբը։ Ներգաղթյալների այս նոր ալիքները հանգեցրել են բնակչության կտրուկ աճին՝ ընդամենը 2,069-ից 1840 թվականին մինչև 19,744 1920 թվականին։  1915 թվականի նոյեմբերի 2-ին Լեոմինստերը պաշտոնապես հաստատվել է որպես քաղաք։

Մինչդեռ Լեոմինստերում հաստատվել են բազմաթիվ տարբեր արդյունաբերություններ, հատկապես ծաղկում է ապրել սանրերի արդյունաբերությունը։ Սանրերի կառուցումը ժամանակատար և մանրակրկիտ գործընթաց էր, որը ներառել է բնական նյութերի պատրաստում, ինչպիսիք են կենդանիների եղջյուրը, հիմնական ձևի կոպիտ մշակումը և, վերջապես, ատամների անհատական կտրումը։ Մինչև 1853 թվականը քաղաքում արդեն 146 աշխատակից էր աշխատում 24 տարբեր սանրերի գործարաններում:[4] Սակայն 1800-ական թվականների կեսերին սանրեր պատրաստելու համար օգտագործվող բնական նյութերի, ինչպիսիք են կենդանիների եղջյուրները և սմբակները, առկայությունը արագորեն նվազում էր, և անհրաժեշտ էր այլընտրանքային նյութ։

Լուծումը կգա ցելուլոիդ կոչվող նոր նյութով, որը հայտնագործվել է 1868 թվականին։ Նոր պլաստիկը հեղափոխություն կառաջացնի սանրերի արդյունաբերության մեջ և Լեոմինստերին կտա «Սանրերի քաղաք» մականունը:[9] Ցելուլոիդի բազմակողմանիությունը արտադրողներին հնարավորություն կտա ընդլայնվել բազմաթիվ տարբեր ապրանքների, բացի սանրերից: Քաղաքի ամենամեծ պլաստիկ արտադրողը «Viscoloid Company»–ին էր, որը հիմնադրել է Բեռնարդ Վենդել Դոյլը 1901 թվականին: 1914 թվականին «Viscoloid Company»–ին առաջինն էր, որը խաղալիքներ է պատրաստել պիրօքսիլինային պլաստիկից, և մինչև 1923 թվականը ընկերությունը Լեոմինստերի ամենամեծ գործատուն էր։«Viscoloid»–ը վաճառվել է «The DuPont Company»-ին 1925 թվականին և վերանվանվել է «Dupont Viscoloid Company»:

Երկրորդ գյուտը, որը հեղափոխություն առաջացրեց Լեոմինստերում պլաստիկ արտադրության մեջ, ժամանակակից ներարկման ձուլման զարգացումն էր։ Սամուել Ֆոսթերը՝ գերմանական ծագում ունեցող՝ Լեոմինստերի բնակիչը, սկզբում աշխատել է «Viscoloid Company»–ում, այնուհետև հիմնել է իր սեփական բիզնեսը՝ «Foster Grant»-ը։ 1931 թվականին Ֆոսթերը այցելել է Ջեք Գուդմենի Նյու Յորքի գործարան և տեղեկացել է ներարկման ձուլման մեքենայի մասին, որը հայտնագործվել էր Գերմանիայում 1920-ական թվականների սկզբին։ Ֆոսթերը պատվիրել է մի քանի նոր մեքենաներ և գաղտնի կերպով դրանք առաքել է Վուսթերի միջոցով իր «Foster Grant» արտադրական գործարան Լեոմինստերում, որտեղ նրա մեխանիկները կենտրոնացել էին դրանք աշխատեցնելու և փոփոխելու վրա: Ձուլման տեխնոլոգիան հնարավորություն է տվել «Foster Grant»–ին պատրաստել ոչ միայն սանրեր, այլև բազմաթիվ այլ իրեր, ներառյալ պլաստիկ արևային ակնոցներ՝ 1937 թվականին վաճառելով 20 միլիոն զույգ։  Նոր տեխնոլոգիան մեծ շահույթ կբերի քաղաքի և երկրի պլաստիկ արդյունաբերությանը:[9] Շուտով քաղաքը կանվանվի «Պիոներական պլաստիկ քաղաք»՝ պլաստիկ արդյունաբերության մեջ իր կարևոր պատմության համար։

Լեոմինստերը նաև «Պլաստիկ սպասքի» տունն էր, որը հիմնադրվել է 1938 թվականին Էրլ Թափերի կողմից: Նրա «հրաշք ամանը» իր օդափոխիչ «բռնկվող» կնիքով հայտնի է դարձել այն բանից հետո, երբ Բրաունի Վայզը համոզել է նրան ցուցադրել և վաճառել պլաստիկ սպասքը տնային երեկույթներում։

1956 թվականին «Union Products»–ի համար Լեոմինստերում հայտնագործվել է վարդագույն պլաստիկ ֆլամինգոյի գազոնի զարդը։ Հայտնի «Գազոնի զարդը» նախագծել է Դոն Ֆեզերսթոունը և մոդելավորվել է «National Geographic»-ում ֆլամինգոների լուսանկարներից հետո։

Թեև Մեծ դեպրեսիան դանդաղեցրել է պլաստիկ արդյունաբերությունը Լեոմինստերում, միայն 20-րդ դարի վերջին տեղի է ունեցել պլաստիկ արտադրության լայնածավալ անկում։ Հետևելով ազգային միտումին՝ արտադրողները քաղաքներից տեղափոխվել են ավելի էժան այլընտրանքներ ամբողջ երկրում և արտերկրում: Չնայած փոփոխվող լանդշաֆտին, Լեոմինստերի բնակչությունը շարունակաբար աճել է մինչև 21-րդ դար՝ 2000 թվականին գերազանցելով իր երկվորյակ քաղաք Ֆիչբուրգին՝ որպես Վուսթեր շրջանի երկրորդ ամենամեծ քաղաք։ Լեոմինստերի լատինաամերիկյան համայնքները նույնպես մեծ աճ են գրանցել 20-րդ դարի երկրորդ կեսին։

Վերջին տասնամյակների ընթացքում 2-րդ երթուղին և I-190-ի կառուցումը քաղաքը վերածել են ավելի առևտրային և արվարձանային լանդշաֆտի: T«win City Plaza»-ի, «Mall at Whitney Field»-ի և այլ առևտրի կենտրոնների կառուցումը նպաստել է քաղաքում զգալի առևտրային աճին և Լեոմինստերը դարձրել է Կենտրոնական Մասաչուսեթսի խոշորագույն մանրածախ առևտրի կենտրոններից մեկը: Հողի մատչելի գինը քաղաքը դարձրել է նաև գրավիչ բնակության վայր Վուսթեր և Բոստոն ուղևորվողների համար: Այնուամենայնիվ, Լեոմինստերը դեռևս պահպանում է իր արտադրական ժառանգության մի մասը, և շատ պլաստմասե արտադրանք արտադրողներ պահպանում են իրենց հաստատուն դիրքերը քաղաքում։

2023 թվականի սեպտեմբերի 11-ին հորդառատ անձրևները զգալի ջրհեղեղներ առաջացրին, որոնք մեծ վնաս հասցրին քաղաքին, և հայտարարվեց արտակարգ դրություն։
Պատկեր:Monument_Square,_Leominster_-_undivided_back_postcard.jpg|Հուշարձանների տարածքը 1907 թվականին
Պատկեր:1915_postcard_of_North_Leominster_station.JPG|Հյուսիսային Լեոմինսթերի երկաթուղային պահեստը 1915 թվականին
Պատկեր:Whitney_Carriage_Co.jpg|Whitney Carriage ընկերության նախկին համալիրը
Պատկեր:Twin_City_Shopping_Center.JPG|Twin City Plaza առևտրի կենտրոն մայրուղու վրա 2


## Աշխարհագրություն
ձախից|մինի|Լեոմինսթեր քաղաքի կենտրոնի տեսարան
ձախից|մինի|Տեսարան դեպի Լեոմինսթերի կենտրոնում գտնվող Մոնումենտ հրապարակ, որտեղ անցկացվում է Նոր Անգլիայի ավանդական քաղաքային տոնավաճառը
Լեոմինստերը հիմնականում գտնվում է Նաշուա գետի վերևում գտնվող սարահարթում։ Գետը հոսում է քաղաքի արևելյան մասով, այնուհետև հատում է քաղաքի հյուսիսային մասը, երբ այն ոլորվում է դեպի Ֆիչբուրգ։ Հյուսիսային և Արևմտյան Լեոմինստերն ունեն ավելի կտրուկ տեղանք, որը սահմանվում է ցրված բլուրներով: Ամենաակնառու բլուրները քաղաքի արևմտյան մասում գտնվող Հյուսիսային և Հարավային Մոնոոսնոկ բլուրներն են: Հարավային Մոնոոսնոկ բլուրը քաղաքի ամենաբարձր կետն է՝ 1020 ոտնաչափ:19-րդ դարում հարավային բլուրը քարհանք էր տների հիմքերում օգտագործվող գրանիտի համար: Երկու բլուրներից դեպի արևմուտք գտնվում է ոչ քաղաքային ջրամբարը և Լեոմինստերի պետական անտառը: Դեպի արևելք գտնվում է Մոնոոսնոկ Բրուքը, որն անցնում է քաղաքի կենտրոնով և կարևոր էներգիայի աղբյուր է վաղ արտադրողների համար։

## Ժողովրդագրություն

2000 թվականի մարդահամարի տվյալներով քաղաքում բնակվում էր 41,303 մարդ, 16,491 տնային տնտեսություն և 10,900 ընտանիք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1,430.3 մարդ մեկ քառակուսի մղոնի վրա (552.2/կմ2)։ Կար 16,976 բնակելի միավոր՝ միջինը 587.9 մեկ քառակուսի մղոնի վրա (227.0/կմ2) խտությամբ։ Քաղաքի ռասայական կազմը կազմում էր 81.50% սպիտակամորթ, 3.70% աֆրոամերիկացի, 0.15% բնիկ ամերիկացի, 2.44% ասիացի, 0.06% Խաղաղօվկիանոսյան կղզիների բնակիչ, 4.32% այլ ռասաներից և 2.21% երկու կամ ավելի ռասաներից։ Ցանկացած ռասայի իսպանախոս կամ լատինոամերիկացի կազմում էին բնակչության 11.00%-ը (7.9% պուերտոռիկացի, 2.0% ուրուգվայցի, 1.1% դոմինիկացի, 0.7% մեքսիկացի, 0.3% գվատեմալացի, 0.3% կոլումբիացի)։

## Տնտեսություն
2000 թվականի դրությամբ կառավարման և մասնագիտական ոլորտները քաղաքի տնտեսության ամենամեծ հատվածն էին, որտեղ աշխատում էր Լեոմինսթերի աշխատուժի ավելի քան 32% - ը։ Աշխատուժի 26.8% - ը աշխատում է վաճառքի և գրասենյակային գործունեության ոլորտում, իսկ 20.2% - ը ՝ կրթության, առողջապահության և սոցիալական ծառայությունների ոլորտում: Մշակող արդյունաբերությանը բաժին է ընկնում քաղաքում զբաղվածների 25,5% - ը։ Աշխատողների 84.3% - ը աշխատանքի վայր է հասնում ինքնուրույն, իսկ 9.1% - ը ՝ մեքենայով, մինչդեռ 1.7%-ը օգտվում է հասարակական տրանսպորտից, ևս 1.7% - ը քայլում է: Միակողմանի ճանապարհորդության միջին ժամանակը մոտ 25 րոպե է։ Սոյայի արտադրանք արտադրող «Nasoya»-ն հիմնադրվել է այստեղ 1978 թվականին, մինչև որ այն ձեռք է բերել «Vitasoy»-ը և տեղափոխվել է 1998 թվականին:

## Մշակույթ
Լեոմինսթերն ունի երկար մշակութային պատմություն, որը ներառում է տարբեր թատրոններ, կատարողական խմբեր, ցուցահանդեսներ և զվարճանքի միջոցառումներ: Լեոմինսթերի գաղութային նվագախումբը, որը հիմնադրել են իտալացի ներգաղթյալները 1910 թվականին, 1930-ական թվականներից ի վեր ներկայացրել է անվճար ամառային համերգների շարք: Նրանց ամենամյա Սուրբ Ծննդյան համերգը, որը սկսվել է 1990 թվականին, սիրված քաղաքային ավանդույթ է: 1973 թվականից ի վեր Թայերի սիմֆոնիկ նվագախումբը ելույթներ է ունենում Կենտրոնական Մասաչուսեթսում: Նվագախմբի մասնագետներից, համայնքային կամավորներից և ուսանող երաժիշտներից կազմված Թայերի սիմֆոնիկ նվագախմբի ժողովրդականությունը ստիպել է նրանց տեղափոխվել Ֆիչբուրգի Մոնտաչուսեթի տարածաշրջանային մասնագիտական ​​դպրոցի Ստրաոս Դուկակուսի անվան կատարողական արվեստի կենտրոն: Նվագախմբի համերգների տոմսերը ամեն տարի վաճառվում են: 1996 թվականից ի վեր Կենտրոնական Մասաչուսեթսի ռեպերտուարային թատրոնը ելույթ է ունեցել Լեոմինսթերի կոնգրեգացիայի Ագուդատ Աչիմ սինագոգում: Լեոմինստերի արվեստի ասոցիացիան 13-րդ երթուղու վրա գտնվող իրենց տնից խթանում է Լեոմինստերի արվեստը: Ամեն գարուն ասոցիացիան Սուրբ Լեոյի եկեղեցում անցկացնում է տեղական արվեստի եռօրյա ցուցահանդես քաղաքի կենտրոնում: Ցուցահանդեսի ժամանակ Կենտրոնական Մասաչուսեթսից ավագ դպրոցի մի աշակերտ ամեն տարի ստանում է 500 դոլարի կրթաթոշակ՝ իր արվեստի կրթությունը շարունակելու համար։

Սթարբըրսթ փառատոնը անցկացվում է ամեն հունիս Դոյլ Ֆիլդում: Փառատոնը ներառում է կենդանի երաժշտություն, կոնցեսիոն համերգներ, երաժշտական ​​ներկայացումներ, Սթարբըրսթ նվագախմբի համերգ և հրավառություն, որը տարեկան ներգրավում է ավելի քան 8000 այցելու: Լեոմինսթերի «Տարվա քաղաքացի» մրցանակները նույնպես շնորհվում են մեկ տղամարդու և մեկ կնոջ՝ փառատոնի ընթացքում։

Սեպտեմբերին Լեոմինստերում անցկացվում է Ջոնի Էփլսիդի փառատոնը՝ ի նշանավորումն աշնանային սեզոնի և քաղաքի տեղական հերոս Ջոնի Էփլսիդի: 1994 թվականից ի վեր Մոնումենթ հրապարակում անցկացվող փառատոնը ներառում է արհեստներ, տաղավարներ, զվարճանքներ և շքերթ: Փառատոնը հպարտանում է հարյուրից ավելի տեղական տաղավարներով և տեղական ռեստորանների և բազմամշակութային խմբերի կողմից հովանավորվող սննդի կորտով: Լեոմինստերը նախկինում Ազգային պլաստմասսայի կենտրոնի և թանգարանի տեղակայման վայրն էր, մինչև թանգարանի փակումը 2008 թվականին։

### Հանգիստ
ձախից|մինի|Քրոու Հիլ լճակը Լեոմինստերի պետական ​​անտառում
Լեոմինստերի հանգստի վարչությունը Լեոմինստերում պահպանում է 103 ակր տարածք, ներառյալ բազմաթիվ այգիներ և խաղահրապարակներ: Նշանավոր այգիներից են Մոնումենթ հրապարակը, Արթուր Ա. Ֆուրնիե Ավագի հուշահամալիր այգին, Էվելին Հաչի այգին, Ջասթին ԴեՍանտիսի դաշտը, Բաչանդ դաշտը և Բարեթ այգին, որտեղ տեղակայված են հանգստի վարչության գլխավոր գրասենյակները: Դոյլ դաշտը, որը գտնվում է Փրիստ փողոցի կենտրոնում, քաղաքի գլխավոր մարզական համալիրն է, որը ներառում է ութ թենիսի կորտեր, ֆուտբոլի դաշտ և վազքուղի, բեյսբոլի դաշտ, խաղահրապարակ, ֆուտբոլի և ֆուտբոլի համակցված մարզադաշտ և ակումբային շենք: Նվիրված լինելով 1931 թվականին, Դոյլի դաշտը բացվեց 6200 նստատեղերի տարողությամբ և գրեթե 10,000 հանդիսատեսի համար նախատեսված ժամանակավոր տրիբունաներով: 2005 թվականին դաշտը ենթարկվեց հսկայական վերանորոգման նախագծի, որը պետք է ավարտվեր 2020 թվականին: Նախագիծը բաժանվեց երեք փուլի, և 1-ին և 2-րդ փուլերը մեծ մասամբ ավարտվել են մինչև 2012 թվականը: Վերանորոգման արժեքը մինչև 2012 թվականը կազմել է 5 միլիոն դոլար: Վերանորոգումը ներառում է տրիբունաների փոխարինում, նոր խոտածածկի տեղադրում, նոր հանդերձարաններ, սրահներ, մամուլի սրահ, զվարճանքի տաղավար, տոմսարկղեր և նստատեղերի տարողունակության ընդլայնում՝ 4572-ից մինչև 6912։

Տեղական գոլֆի դաշտերից են Մոնոուսնոքի քանթրի ակումբը (ինը անցք) և Գրանդ Վյու քանթրի ակումբը (ինը անցք): Տարածքում գտնվող այլ դաշտերից են Ռեդ Թեյլ գոլֆի դաշտը (18 անցք), Օուք Հիլ քանթրի ակումբը (18 անցք) և Սեթլերս Քրոսինգը (ինը անցք):

### Սպորտ
Լեոմինսթերի ավագ դպրոցը սպորտում գերազանցության երկարատև ավանդույթ ունի, և հաջողությունը քաղաքի համար կարևորագույն գործոն է: Լեոմինսթերի ավագ «Բլու Դևիլս» ֆուտբոլային ակումբը նահանգի ավագ դպրոցների ֆուտբոլային ամենահաջողակ ծրագրերից մեկն է, ներառյալ նահանգի ռեկորդային 12 Սուպերբոուլի տիտղոսներ։  «Լեոմինսթեր Բլու Դևիլս»-ի գլխավոր մրցակիցը Ֆիչբուրգի ավագ դպրոցի Ռեդ Ռեյդերսն է: Երկու ֆուտբոլային խմբերը խաղացել են ամեն տարի 1894 թվականից ի վեր և մասնակցել են Շնորհակալության օրվա 112 անընդմեջ խաղերի, և նահանգում ավագ դպրոցների ֆուտբոլային մրցակցության առումով երկրորդն են՝ զիջելով միայն Նիդհեմին և Ուելսլիին: Նրանք նաև ունեն հոկեյի թիմ, որը խաղում է Ուոլասի քաղաքացիական կենտրոնում:

Լեոմինստերի լեգենդար ֆուտբոլիստների և մարզիչների թվում են Լու Լիթլը, Ռոնի Քեհիլը, Շեյն Ֆալոնը և Ֆրենկ Նովակը։

Լեոմինստերի Դեկ-հոկեյի կենտրոնը Լեոմինստեր քաղաքի և Ֆիչբուրգի երիտասարդական դեկ-հոկեյի խաղեր է անցկացնում: Այն գտնվում է Հյուսիսային Լեոմինստերում՝ Ֆիչբուրգ գծի 2-րդ երթուղուց դուրս, Հյուսիսային Լեոմինստեր կայարանի մոտ։

## Կառավարություն
աջից|մինի|Լեոմինստերի կենտրոնում գտնվող քաղաքապետարանը
Լեոմինստերը գործում է քաղաքապետ-խորհուրդ կառավարման ձևի ներքո, որտեղ քաղաքապետն ունի միանձնյա գործադիր իշխանություն: Քաղաքը բաժանված է հինգ թաղամասերի, և ընտրողները ընտրում են քաղաքապետ, իրենց թաղամասը ներկայացնող խորհրդի անդամ և խորհրդի չորս անդամ: Քաղաքապետն ունի քաղաքային խորհրդի հաստատմանը ենթակա վարչությունների ղեկավարներ և քաղաքային խորհուրդների անդամներ նշանակելու լիազորություն։ Լեոմինստերի ներկայիս քաղաքապետը Դին Ջ. Մացարելլան է։ Մացարելլան երդվել է 1994 թվականի հունվարի 3-ին և այժմ քաղաքապետի պաշտոնում  է իր տասնվեցերորդ (16-րդ) տարին։ Նա Լեոմինսթերի պատմության մեջ ամենաերկարատև քաղաքապետն է։

## Կրթություն
ձախից|մինի|Լեոմինստերի հանրային գրադարան
Քաղաքում հանրային կրթությունը կազմակերպվում է Լեոմինստերի հանրային դպրոցական շրջանի կողմից: Լեոմինստերն ունի չորս թաղային տարրական դպրոց, որոնք սպասարկում են K-5 դասարանների աշակերտներին (Ֆոլ Բրուք, Ջոնի Ափլսիդ, Նորթվեսթ, Ֆրենսիս Դրեյք), երկու միջնակարգ դպրոց (Սամոսեթ և Սքայվյու)՝ 6-8 դասարանների համար, և Լեոմինստերի ավագ դպրոց՝ 9-12 դասարանների համար: Լեոմինստերի ավագ դպրոցը բաղկացած է ակադեմիական և մասնագիտական ​​ստորաբաժանումներից, որոնք կոչվում են Տեխնիկական կրթության կենտրոն: Շրջանը նաև իրականացնում է երեք նախադպրոցական ծրագիր՝ Բեննեթի դպրոցը, Լինքոլնի նախադպրոցական դպրոցը Սամոսեթում և Փրիստ փողոցի դպրոցը:

Լեոմինստերում գործում են նաև երկու մասնավոր դպրոցներ՝ Սուրբ Լեոյի կաթոլիկ դպրոցը և Սուրբ Աննայի կաթոլիկ դպրոցը: Սուրբ Լեոյի դպրոցը Լեոմինստերի Սուրբ Լեոյի ծխական համայնքի մաս է կազմում, իսկ Սուրբ Աննայի դպրոցը՝ Սուրբ Աննայի ծխական համայնքի. երկուսն էլ կապված են Վուսթերի թեմի հետ:

## Մեդիա
### Թերթեր
Ֆիչբուրգում հիմնված «Սենտինել ընդ Էնթերփրայզ» օրաթերթը Լեոմինստերում տպագիր մամուլի հիմնական աղբյուրն է։ Թերթը ստեղծվել է 1973 թվականին «Ֆիչբուրգ Սենտինելի» և «Լոմինստեր Էնթերփրայզ»-ի միաձուլման արդյունքում, որը հրատարակվում էր դեռևս 1873 թվականին։  Թերթը Լեոմինստերում ունի արբանյակային լրատվական բյուրո։ Վուսթեր շրջանը նաև սպասարկում է Վուսթերից դուրս եկող «Worcester Telegram & Gazette» օրաթերթը։ Տեղական մակարդակով «Leominster Champion»–ը շաբաթական համայնքային թերթ է։ «On the Scene Magazine»-ը Լեոմինստերում ամսական զվարճանքի հրատարակություն է։

### Հեռուստատեսություն
«Leominster Access Television» (LTV)-ն քաղաքի հանրային հեռուստատեսային կայանն է, որը բնակիչներին տրամադրում է տեղական ծրագրեր և հանդիպումներ: Կայանը ամեն տարի հեռարձակում է «Leominster-Fitchburg» ամենամյա «Շնորհակալության օրվա» ֆուտբոլային խաղը:

## Փոխադրում
աջից|մինի|The MBTA station in North Leominster
Բոստոնի Հյուսիսային կայարանից մերձքաղաքային երկաթուղային ծառայությունը մատուցել է «MBTA»-ն՝ Հյուսիսային Լեոմինստերում կանգառով իր Ֆիչբուրգ գծի վրա։

Տեղական ավտոբուսային տրանսպորտը մատուցել է Մոնտաչուսեթի տարածաշրջանային տրանսպորտային վարչությունը, որը հայտնի է նաև որպես Մոնտաչուսեթի տարածքի տարածաշրջանային տրանսպորտային մարմին: Այս ծառայությունը գործում է Լեոմինստերում, Ֆիչբուրգում և Գարդներում։

Ֆիչբուրգի քաղաքային օդանավակայանը, որը հարևան Ֆիչբուրգի հանրային օդանավակայան է, ծառայում է որպես տարածքի օդային հանգույց: Այնուամենայնիվ, մոտ կես դար ոչ մի խոշոր ավիաընկերություն օդանավակայանը չի օգտագործել որպես պլանավորված վայր։

Բեռնատար գնացքների ծառայությունը մատուցվում է «CSX»-ի կողմից՝ Ֆիչբուրգի երկրորդական կայարանի միջոցով: Այս ծառայությունը տեղափոխում է երկաթուղային վագոններ դեպի և դեպի տեղական բիզնեսներ, ինչպիսիք են «Teknor Apex»-ը՝ պլաստմասսայի գործարանը, և «WIN Waste Innovations»-ը՝ աղբահանության ծառայություն։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1653 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կատեգորիա:1740 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի բնակավայրեր
Կատեգորիա:Աշխարհագրություն
Կատեգորիա:Մասաչուսեթսի մշակույթ
Կատեգորիա:Մասաչուսեթսի քաղաքներ
Կատեգորիա:Քաղաքներ