open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Կալինինի փողոց (Կրասնի Սուլին)

**Կալինինի փողոց** (), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքում։ Անվանվել է խորհրդային քաղաքական գործիչ, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս, ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի Նախագահության նախագահ Միխայիլ Իվանովիչ Կալինինի (1875-1946) պատվին։ Սկիզբ է առնում Սվերդլովի փողոցից և ավարտվում Կունդրյուչյա գետի մոտ։ Երկարությունը 640 մետր է։

## Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Կալինինի փողոցը սկսվում է Սվերդլովի փողոցից, հատում է Շիրոկայա փողոցը և ավարտվում Կունդրյուչյա գետի մոտ։ Կարճ փողոց է. երկարությունն ընդամենը 640 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 61 շինություն։

Կալինինի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346358։

Փողոցն անվանվել է խորհրդային քաղաքական գործիչ, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս, ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի Նախագահության նախագահ Միխայիլ Իվանովիչ Կալինինի (1875-1946) պատվին։ 1920 թվականի գարնանը Միխայիլ Կալինինն այցելել է Նովոչերկասկ ու Կրասնի Սուլին և կայարանամերձ հրապարակում ելույթ ունեցել բանվորների առջև՝ կոչ անելով պայքարել հակահեղափոխականների դեմ։

Կրասնի Սուլինում պահպանվել է բանվորական ակումբի (նախկինում՝ Ժողովրդական տուն) այն շենքը, որտեղ 1920 թվականի մարտին Միխայիլ Իվանովիչ Կալինինը ելույթ է ունեցել գործարանի բանվորների և կարմիրբանակայինների առջև։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*Улица Калинина в Красном Сулине
*Подробная карта улица Калинина, город Красный Сулин со спутника с номерами домов, индекс и маршруты, Яндекс, Гугл карты 

## Արտաքին հղումներ
*г. Красный Сулин, улица Калинина

Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Սվետլանա Մադոյան

**Սվետլանա Խաչատուրի Մադոյան** (), հայ սրտաբան։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1998), պրոֆեսոր (2001):

## Կենսագրություն
Սվետլանա Մադոյանը ծնվել է 1939 թվականի փետրվարի 6-ին Լենինական (այժմ՝ Գյումրի) քաղաքում։ 1964 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը։ 1965-1996 թվականներին աշխատել է Երևանի սրտաբանության ինստիտուտում, 1998 թվականից եղել է Երևանի պետական բժշկական համալսարանի արտասահմանցի ուսանողների ֆակուլտետի ներքին հիվանդությունների դասընթացի և գիտական հետազոտությունների ղեկավար։

Աշխատանքները վերաբերում են սիրտանոթային համակարգի ախտաբանության, ժառանգականության, ժամանակակենսաբանության, ժամանակաբժշկության և ժամանակասրտաբանության հարցերին։

Համահեղինակ է «Ժամանակակենսաբանության և ժամանակաբժշկության նվաճումները» (ռուսերեն և անգլերեն, 2002) գրքի։

## Անդամակցություն
* ՀՀ սրտաբանների, թերապևտների, ժամանակակենսաբանների ընկերության նախագահության անդամ (1978 թվականից)

## Երկեր
* Изучение хроноструктуры сердечно-сосудистой системы разными методологическими подходами [Текст]: автореф. дис... д-ра мед. наук: 14.00.10; 14.00.04 / Мадоян Светлана Хачатуровна; Государственный медицинский ун-т им. М. Гераци. - Ереван, 1998. - 29 с.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ
Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ
Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Կատեգորիա:Հայ սրտաբաններ
Սուվորովի փողոց (Կրասնի Սուլին)

**Սուվորովի փողոց** (), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքում։ Անվանվել է ռուս զորավար և ռազմական տեսաբան, ռուսական ռազմարվեստի հիմնադիրներից մեկի՝ գեներալիսիմուս Ալեքսանդր Վասիլևիչ Սուվորովի (1730-1800) պատվին։ Սկիզբ է առնում Տեատրալնայա փողոցից և ավարտվում Զելյոնայա փողոցին միացող ճանապարհի հետ հատվելով։ Երկարությունը 370 մետր է։

## Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Սուվորովի փողոցը սկսվում է Տեատրալնայա փողոցից, հատում Սևաստոպոլի փողոցը և ավարտվում Զելյոնայա փողոցին միացող ճանապարհի հետ հատվելով։ Զուգահեռ է Միչուրինի և Ցենտրալնայա փողոցներին։ Կարճ փողոց է. երկարությունն ընդամենը 370 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 15 շինություն. ձախ կողմում (կենտ համարներ)` 5 շինություն, աջ կողմում (զույգ համարներ)` 10։

Սուվորովի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346353։

Փողոցն անվանվել է ռուս զորավար և ռազմական տեսաբան, ռուսական ռազմարվեստի հիմնադիրներից մեկի՝ գեներալիսիմուս, Ռիմնիկյան կոմս, Իտալիական իշխան Ալեքսանդր Վասիլևիչ Սուվորովի (1730-1800) պատվին։ Սուվորովը պատմության մեջ մտել է որպես տաղանդավոր զորավար (մղել է 60-ից ավելի հաղթական ճակատամարտ) և ռազմական մտածող։ Եղել է 18-րդ դարի ամենակրթված ռազմական գործիչներից։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*Улица Суворова в Красном Сулине
*Подробная карта Улица Суворова, город Красный Сулин со спутника с номерами домов, индекс и маршруты, Яндекс, Гугл карты

## Արտաքին հղումներ
*г. Красный Сулин, улица Суворова

Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Մարիա և Յուրգիս Շլապյալիսների տուն-թանգարան

**Մարիա և Յուրգիս Շլյապյալիսների տուն-թանգարան** (), հուշահամալիր թանգարան Վիլնյուսի Պիլես 40 հասցեում ()՝ նվիրված լիտվական մշակույթի գործիչներ, ամուսիններ Մարիա Շլապյալենեին և Յուրգիս Շլապյալիսին։

## Պատմություն
Թանգարանը պատկանում է քաղաքային ինքնավարությանը և տեղակայված է 17-րդ դարի ճարտարապետական հուշարձան համարվող շենքում։ Տունը 1926 թվականին ձեռք են բերել հասարակական գործիչներ Շլյապյալիս ամուսինները, որոնք պրոպագանդում էին Վիլնոյում լիտվական լեզուն և լիտվական գրականությունը և Դոմինիկոնու փողոցի վրա ունեին գրախանութ։ Շենքի վրա տեղադրված է լիտվերեն լեզվով մակագրությմբ հուշատախտակ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո շենքն ազգայնացվել և վերակառուցվել է որպես բազմաբնակարան շենք։ Մարիա Շլապյալենեին պատկանող բնակարանում և նկուղում պահվում էր շուրջ 5—6 հազար գիրք և այլ հրատարակություններ։ Բնակարանի սեփականատիրոջ հետ մինչև իր մահը՝ 1977 թվականը, հաղորդակցվում և նրա հավաքածուից օգտվում էին մատենագետները, պատմաբանները և թատերագետները։

մինի|ձախից|«Այս տանն ապրել են լիտվական լեզվի և գրքի հովանավորներ Մարիա Շլապյալենեն 1926-1977 թվականներին և Յուրգիս Շլապյալիսը 1926-1941 թվականներին»

Լիտվայի անկախության վերականգնումից հետո ԱՄՆ-ում բնակվող Շլյապյալիսների դուստրը՝ Գրաժուտե Շլապյալիտե-Սիրուտենեն 1996 թվականին վերականգնեց ծնողների տան նկատմամբ սեփականության իրավունքը։ Կատարելով մոր կամքը, նա նվիրաբերեց բնակարանը Վիլնյուսի քաղաքապետարանին, պայմանով, որ այնտեղ կազմակերպվի Մարիա և Յորգիս Շլապյալիսների տուն-թանգարան։ Թանգարանը բացվեց նույն տարում տան վերանորոգումից հետո։ Թանգարանի ստեղծման համար հիմք հանդիսացան  Գրաժուտե Շլապյալիտե – Սիրուտենի ընտանեկան իրերը, գրքերը, փաստաթղթերը և պատկերագրական նյութերը։

Տուն-թանգարանը հիմնադրվել է 1991 թվականին։ 1994 թվականին բացվել է ցուցահանդես, որտեղ ներկայացված էր ամուսինների կյանքն ու գործունեությունը, Վիլենյան մարզի 19-րդ դարի երկրորդ կեսից մինչև 1940 թվականը ընկած ժամանակաշրջանի կյանքը։

## Ցուցադրություններ
Թանգարանի հավաքածուում ընդգրկված են գրադարանը, արխիվը, դրամագիտական և դրոշմանիշերի հավաքածուները և Շլյապյալիսների անձնական իրերը։ Ցուցասրահում և Շլյապյալիսների հյուրասենյակում (15-րդ դարի նկուղում), ցուցահանդեսներից բացի  անցկացվում են երեկոներ, համերգներ, դասախոսություններ, գրքերի շնորհանդեսներ և նմանատիպ այլ միջոցառումներ։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Tomas Venclova. Wilno. Przewodnik. Wydanie czwarte. Vilnius: R. Paknio leidykla, 2006. ISBN 9986-830-47-8. S. 94.

## Արտաքին հղումներ
* Дом-музей Марии Шлапелене и Юргиса Шлапялиса 
* Marija and Jurgis Slapelis House and Museum

Կատեգորիա:1991 հիմնադրումներ Լիտվայում
Կատեգորիա:1991 հիմնադրված թանգարաններ
Կատեգորիա:Վիլնյուսի թանգարաններ
Կատեգորիա:Տուն-թանգարաններ
Տակատորի

, Ճապոնիայի Նարա պրեֆեկտուրայի Տակաիտի գավառում գտնվող ավան։ Ավանի մակերեսը կազմում է 25,77 կմ², բնակչությունը՝ 6 964 մարդ (2017 թվականի մարտի 31-ի տվյալների համաձայն), բնակչության խտությունը՝ 282,11 մարդ/կմ²։

## Աշխարհագրական դիրք
Ավանը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Նարա պրեֆեկտուրայում։ Տակատորին գտնվում է պրեֆեկտուրայի կենտրոնական հատվածում։ Տակատորի ավանի հետ սահմանակցում են Կասիհարա, Գոսե քաղաքները, Օյոդո, Յոսինո ավանները և Ասուկա գյուղը։

Ավանի տարածքը հիմնականում հարթավայրային է։ Հողի մեծ մասն օգտագործվում է գյուղատնտեսական նպատակով, հատկապես՝ հատիկեղենի աճեցման համար։

Ավանի տարածքով են հոսում Տակատորի, Սոգա, Կիբա գետերը։

## Բնակչություն
Ավանի բնակչությունը կազմում է 6 964 մարդ (2017 թվականի մարտի 31-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 282,11 մարդ/կմ²։ Տակատորի ավանի բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.

## Սիմվոլիկա
Տակատորի ավանը խորհրդանշող ծառ է համարվում թխկին, ծաղիկ՝ լեռնավարդը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* * Պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ
Կոռնել Ուեյսկու հուշարձան

**Կոռնել Ուեյսկու հուշարձան** (), լեհ գրող և դրամատուրգ Կոռնել Ուեյսկու պատվին տեղադրված կիսանդրի։

## Պատմություն
Երկար տարիներ Լվովում ապրած Կոռնել Ուեյսկու հուշարձանի ստեղծման գաղափարն առաջ է եկել 1897 թվականին։ Հենց այդ ժամանակ էլ կազմակերպվել է հուշարձանի շինարարության կոմիտե, որի նախագահ է ընտրվել Լվովի քաղաքապետ Գոդզիմիր Մալախովսկին։ 1898 թվականի հոկտեմբերին սկսվել է հուշարձանի շինարարության համար նվիրատվությունների հավաքագրումը։

[thumb|ձախից|Հատված Կոռնել Ուեյսկու հուշարձանից, [Շչեցին]]

Բանաստեղծի բրոնզե կիսանդրու կառուցման աշխատանքները հանձնարարվել է քանդակագործ Անտոն Պոպելին (հետագայում՝ Լվովում տեղադրված Ադամ Միցկևիչի հուշարձանի հեղինակ)։ Կիսանդրու ձուլման աշխատանքներն իրականացրել է Ֆրիդրիխ Կրուպի վիեննական ընկերությունը։ Բանաստեղծի բրոնզե կիսանդրու հանդիսավոր բացումը կայացել է 1901 թվականի դեկտեմբերի 8-ին՝ Ակադեմիական փողոցի (այժմ՝ Շևչենկոյի պողոտա) վրա գտնվող Քաղաքային խաղատան գլխավոր մուտքի դիմաց։

Հուշարձանի գրանիտե պատվանդանի վերնաճակատին պատկերված է բրոնզե քնար՝ կտրտված շղթաներով (պոեզիայի ազատության խորհրդանիշ), և այդ ֆոնի վրա մակագրված է  «*Kornel Ujejski*» («Կոռնել  Ուեյսկի»), հակառակ կողմում՝ մի հատված պոետի «Հրդեհների ծխից», բանաստեղծությունից, որը ծառայել է որպես լեհական ազգային օրհներգ 19-րդ դարի վերջին (*Narodzie mój bądź szczęśliwy» K. Ujejski* («Իմ  ժողովուրդ եղիր երջանիկ»)), իսկ դրա ներքևում փոքր տառերով ստորագրություն՝ «Կ. Ուեյսկի» (լեհերեն)։

Հուշարձանը կանգուն է մնացել մինչև 1946 թվականը, որից հետո խորհրդային իշխանությունների կողմից ապամոնտաժվել է և 1950 թվականին հանձնվել է Լեհաստանին։ Մի քանի տարի հուշարձանը պահպանվել է Վիլյանուվյան պալատի վարշավյան պուրակում, իսկ 1956 թվականին տեղափոխվել է Շչեցին։ Շչեցինում հուշարձանի պաշտոնական բացումը տեղի է ունեցել 2006 թվականի դեկտեմբերի 9-ին՝ Լվովում առաջին անգամ հուշարձանի բացման 105-ամյակի կապակցությամբ, այդպիսով ընդգծելով Շտետտինի լեհականությունը։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Encyklopedia Szczecina, Tom II, Uniwersytet Szczeciński, Szczecin 2000, ISBN 83-7241-089-5
* Literatura polska, przewodnik encyklopedyczny, Tom I, PWN, Warszawa 1984, ISBN 83-01-05368-2

## Արտաքին հղումներ
* Найвідоміший польський поет Галичини
* Կոռնել Ուեյսկու հուշարձան

Կատեգորիա:Բրոնզե արձաններ
Կատեգորիա:Շչեցին
Կատեգորիա:1901 քանդակներ
Կատեգորիա:2006 քանդակներ
Կատեգորիա:Լեհաստանի հուշարձաններ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի նախկին շենքեր և կառույցներ
Մենդելեևի փողոց (Կրասնի Սուլին)

**Մենդելեևի փողոց** (), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքի Սուլինսկի ավան միկրոշրջանում։ Անվանվել է ռուս գիտնական, գյուտարար Դմիտրի Իվանովիչ Մենդելեևի (1834-1907) պատվին։ Սկիզբ է առնում Սուլինսկայա փողոցից և ավարտվում Բերյոզովայա փողոցի հետ հատվելով։ Երկարությունը 620 մետր է։

## Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Մենդելեևի փողոցը սկսվում է Սուլինսկայա փողոցից և ավարտվում Բերյոզովայա փողոցի հետ հատվելով։ Կարճ փողոց է. երկարությունն ընդամենը 620 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 9 շինություն և բոլորը՝ աջ կողմում (զույգ համարներ)։

Մենդելեևի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346353։

Փողոցն անվանվել է ռուս գիտնական-հանրագետ՝ քիմիկոս, ֆիզիկաքիմիկոս, ֆիզիկոս, երկրաբան, տնտեսագետ, նավթային մասնագետ, չափագետ, տնտեսագետ, սարքաշինարար, տեխնոլոգ, ուսուցիչ, գյուտարար, Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի պրոֆեսոր, Սանկտ Պետերբուրգի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ Դմիտրի Իվանովիչ Մենդելեևի (1834-1907) պատվին, որը 1869 թվականին բացահայտել է բնագիտության հիմնական օրենքներից մեկը՝ քիմիական տարրերի պարբերականության օրենքը։ Թողել է մոտ 500 տպագիր աշխատություն, որոնց մեջ է դասական «Քիմիայի հիմունքները»՝ անօրգանական քիմիայի առաջին կառուցվածքային շարադրանքը։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*Улица Менделеева в Красном Сулине
*Подробная карта Улица Менделеева, город Красный Сулин со спутника с номерами домов, индекс и маршруты, Яндекс, Гугл карты

## Արտաքին հղումներ
*г. Красный Сулин, улица Менделеева

Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Գոսե

, Ճապոնիայի Նառա պրեֆեկտուրայում գտնվող քաղաք։ Քաղաքի մակերեսը կազմում է 60,58 կմ², բնակչությունը՝ 27 973 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն), բնակչության խտությունը՝ 461,75 մարդ/կմ²։

## Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Նառա պրեֆեկտուրայում։ Այս քաղաքի հետ սահմանակցում են Յամատոտակադա, Կաշիհարա, Գոձյո, Կացուրագի քաղաքները, Տակատորի, Օյոդո ավանները և Չիհայակասակա գյուղը։

## Տեսարժան վայրեր
* Կամոցուվա սրբավայր
* Կամոյամագուչի սրբավայր
* Տակակամո սրբավայր
* Կացուրագի Հիտոկոտոնուշի սրբավայր
* Յամատո Կացուրագի լեռ (959,2 մ)
* «Սանկոգան» դեղագործական ընկերություն, հիմնադրվել է 1319 թվականին
* Գոսե-մաչի թաղամաս


File:170514 Mt Yamatokatsuragi Gose Nara pref Japan09s4.jpg|Յամատո Կացուրագի լեռան ստորոտին գտնվող բնական այգի
File:170514 Gose-machi Gose Nara pref Japan03n.jpg|Գոսե-մաչի թաղամաս


## Բնակչություն
Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 27 973 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 461,75 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.

## Սիմվոլիկա
Քաղաքը խորհրդանշող ծառ է համարվում կամֆորայի ծառը, ծաղիկ՝ մրտավարդը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* * Պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:Ճապոնիայի բնակավայրեր
Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ
Միչուրինի փողոց (Կրասնի Սուլին)

**Միչուրինի փողոց** (), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքում։ Անվանվել է խորհրդային կենսաբան, ԽՍՀՄ-ում պտղատու, հատապտղատու և այլ մշակաբույսերի գիտական սելեկցիայի հիմնադիր Իվան Վլադիմիրովիչ Միչուրինի (1855-1935) պատվին։ Սկիզբ է առնում Տեատրալնայա փողոցից և ավարտվում Զելյոնայա և Սուվորովի փողոցները միացնող ճանապարհի հետ հատվելով։ Երկարությունը 370 մետր է։

## Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Միչուրինի փողոցը սկսվում է Տեատրալնայա փողոցից, հատում Սևաստոպոլի փողոցը և ավարտվում Զելյոնայա և Սուվորովի փողոցները միացնող ճանապարհի հետ հատվելով։ Զուգահեռ է Սուվորովի փողոցին։ Կարճ փողոց է. երկարությունն ընդամենը 370 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 16 շինություն. ձախ կողմում (կենտ համարներ)` 6 շինություն, աջ կողմում (զույգ համարներ)` 10։

Միչուրինի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346353։

Փողոցն անվանվել է խորհրդային կենսաբան, ԽՍՀՄ-ում պտղատու, հատապտղատու և այլ մշակաբույսերի գիտական սելեկցիայի հիմնադիր, ԽՍՀՄ ԳԱ պատվավոր անդամ, ՀամԳԳԱ ակադեմիկոս Իվան Վլադիմիրովիչ Միչուրինի (1855-1935) պատվին։ Իվան Միչուրինը մեծ ավանդ ունի գենետիկայի զարգացման գործում։ Նա ուսումնասիրել է ժառանգականությունը՝ կապված օնտոգենեզի օրինաչափությունների և արտաքին միջավայրի հետ, ստեղծել ուսմունք դոմինանտության մասին։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*Улица Мичурина в Красном Сулине
*Подробная карта Улица Мичурина, город Красный Сулин со спутника с номерами домов, индекс и маршруты, Яндекс, Гугл карты

## Արտաքին հղումներ
*г. Красный Сулин, улица Мичурина

Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Խորխե Լուիս Մորեյրա Ֆերեյրա

**Խորխե Լուիս Մորեյրա Ֆերեյրա** (, ), պարագվայցի ֆուտբոլիստ, ով հանդես է գալիս աջ պաշտպանի դիրքում ` Պորտլենդի «Թիմբերս»-ի կազմում՝ վարձավճարով տեղափոխվելով արգենտինական «Ռիվեր Փլեյթ»-ից։

## Ակումբային կարիերա
### Դե Մայո
Վիլյառիկայում ծնված Մորեյրան իր կարիերան սկսել է «2 ԴԵ Մայո» թիմում՝ որպես կիսապաշտպան։  2009 թ. հունիսին տեղափոխվեց առաջին թիմ։ Ինչպես առաջին թիմում, այնպես էլ Պրեմիեր դվիզիոնում, նրա դեբյուտային խաղը եղել է հունիսի 20-ին, երբ «Նասիոնալի» դեմ 2-1 հաշվով հաղթանակի ժամանակ  փոխարինել է Դոմինգո Մարտինեսին ։

Մորեյրան իր առաջին պրոֆեսիոնալ  գոլը հեղինակել է  2009 թ. օգոստոսի 14-ին, չորրորդ տեղում  ընթացող «Տակուարի»-ի դեմ 5-0 հաշվով հաղթանակի ժամանակ։ Նա իր առաջին մրցաշրջանը ավարտել է 16 խաղում  երկու գոլ խփելով։

### Լիբերտադ

2009 թ. դեկտեմբերին Մորեյրան տեղափոխվել է «Լիվերտադ»։ 2011-ին, Կարլոս Բոնետի վնասվածքից հետո, նա վերափոխվել է աջ պաշտպանի `մարզիչ Գրիգորյո Պերեսի կողմից եւ սկսել է պարբերաբար այդ դիրքում հանդես գալ։

Ակումբում Մորեյրան նվաճեց հինգ  տիտղոս եւ վեց գոլի հեղինակ դարձավ։

### Ռիվեր Փլեյթ
2016 թվականի հուլիսի 21-ին Մորեյրան տեղափոխվեց արտերկրյա իր առաջին ակումբ `միանալով Արգենտինայի Պրեմիեր լիգային և կնքեց չորս տարվա պայմանագիր ։  Նա տասն օր անց կատարեց իր դեբյուտը,  3-0 հաշվով «Կոպա Արգենտինա»-ի շրջանակներում `տանը  հաղթանակով «ՑՍ Ռիվադավիա Վենադո Տուրտոյին»։

Մորեյրան իր «լավագույն դեբյուտը» կատարեց 2016 թ. օգոստոսի 28-ին, ամբողջությամբ 90 րոպե խաղալով  «Բանֆիլդի» դեմ տանը  4-1 հաշվով հաղթանակի ժամանակ։ Նա իր առաջին գոլը ակումբի համար հեղինակեց ապրիլի 27-ին , հաղթելով« Էմելեկին »2-1 հաշվով հաղթանակ տանելով `« Կոպա Լիբերտադորես »-ում։

2017 թ. հոկտեմբերին Մորեյրան վնասվածք է ստանում, որը նրան խանգարում է նրան մասնակցել 2017թ «Կոպա Լիբերտադորես»- ի կիսաեզրափակիչներին։ Այնուհետեւ` հետագայում կատարեց վիրահատություն իր աջ ծնկի խնդիրները լուծելու համար, որից ենթադրվում էր վերադառնալ երեք ամսվա ընթացքում,  սակայն վնասվացքի խորությունը հասավ նրան ,որ բժիշկները մտածում էին որ նա կարող է վերադառնալ միայն 2018 թ. Օգոստոսին, վերջին 10 ամիսների ընթացքում։

## Ակումբներ

## Ակումբային վիճակագրություն
### Ակումբ

### Միջազգային

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ֆուտբոլիստներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Պարագվայցի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ռիվեր Փլեյթի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Պարագվայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի պաշտպաններ
Տադեուշ Բրեեր

**Տադեուշ Բրեեր** (, ), լեհ քանդակագործ և  մեդալագործ, Վարշավայի գեղարվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր։

## Կենսագրություն
1894-1898 թվականներին սովորել է Կրակովի Գեղարվեստի դպրոցում Ալֆրեդ Դաունի ղեկավարությամբ, այնուհետև շարունակել է ուսումը Ֆլորենցիայում։ 1910 թվականից մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկիզբը Տադեուշ Բրեերը զբաղեցրել է Վարշավայի գեղարվեստի դպրոցի քանդակագործության պրոֆեսորի պաշտոնը, որին վերադարձել է 1923 թվականին։ 1932 թվականին մասնակցել է դպրոցը Գեղարվեստի Ակադեմիա վերափոխելու գործընթացին։ 1937 թվականին Փարիզում կազմակերպված Գեղարվեստի և տեխնիկայի համաշխարհային ցուցահանդեսում ստացել է Ոսկե մեդալ և Գրան-պրի իր կողմից պատրաստված հուշամեդալների շարքի համար։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո, որի ընթացքում Տադեուշ Բրեերը կորցրել է իր քանդակագործական ստեղծագործությունները (նրա արվեստանոցը հրդեհվել է 1944 թվականի Վարշավայի ապստամբության ժամանակ), նա շարունակել է մանկավարժական աշխատանքը Վարշավայի գեղարվեստի ակադեմիայում (1945 թվականից մինչև կյանքի վերջը)։ Եղել է «Rzeźba» (1910-1914) կրակովյան ստեղծագործական ասոցիացիայի, ինչպես նաև լեհ նկարիչների «RYTM» միավորման անդամ (1922 թվականից)։

Մահացել է 1952 թվականին Վարշավայում։ Թաղված է Պովոնզկի գերեզմանատանը։

## Ստեղծագործություն
մինի|Գեներալ Ջոզեֆ Սուրինսկու հուշարձանը Վարշավայում
Ստեղծագործական վաղ շրջանի աշխատանքներում Բրեերը ստեղծել է խորհրդանշական բնույթի քանդակային կոմպոզիցիաներ, ժամանակաշրջանի ոգուն համապատասխան և Երիտասարդ Լեհաստան նոր ռոմանտիկ մշակութային շարժման ուղղությամբ։ Այնուհետև նա շեղվում է այսպես կոչված նեոդասական ուղղությամբ և նրա քանդակները սկսում են կրել ստատիստիկ և մոնումենտալ բնույթ։ Որպես նկարիչ և մանկավարժ՝ Տադեուշ Բրեերը հանդիսանում է այսպես կոչված Վարշավյան քանդակագործական դպրոցի ստեղծողը՝ հիմնվելով հնադարյան ավանդական քանդակագործության արվեստի նկատմամբ հարգանքի միտումների վրա։ Քանդակագործի ամենահայտնի աշխատանքը՝  1830 թվականի Լեհական ապստամբության հերոս գեներալ Յուզեֆ Սովինսկու հուշարձանը, բացվել է 1937 թվականին։

Համարվում է հետևյալ քանդակների հեղինակը`  
* W otchłani
* Męki szatana
* Chrystus
* Głowa św. Jana
* Posąg Józefa Piłsudskiego  
Բացի հուշամեդալների պատրաստումից, Բրեերի ստեղծագործական ժառանգությունը ընդգրկում է նաև մետաղադրամների նախագծումը։

## Մանկավարժական գործունեություն
Բրեերը եղել է ականավոր ուսուցիչ։ Նրա սաներից են մի շարք հայտնի քանդակագործներ, այդ թվում` Յուզեֆ Գոսլավսկին, Բազիլի Վոյտովիչը, Ստանիսլավ Հորնո Պոպլավսկին, Մարյան Վնուկի, Ստանիսլավ Սիկորան, Նաթան Ռապոպորտը և այլք։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Melbechowska Luty, Aleksandra (2005). Posągi i ludzie (in Polish). Warsaw: Neriton. ISBN 83-89729-40-7.
* Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających. Malarze, rzeźbiarze, graficy", t. I, Wrocław 1971.

## Արտաքին հղումներ
* Tadeusz Breyer 

Կատեգորիա:Լեհ մանկավարժներ
Կատեգորիա:Լեհ քանդակագործներ
Մոսկովյան փողոց (Կրասնի Սուլին)

**Մոսկովյան փողոց** (), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքում։ Անվանվել է Ռուսաստանի մայրաքաղաք Մոսկվայի պատվին։ Քաղաքի հնագույն փողոցներից է։ Սկիզբ է առնում Բոլշայա Պրոլետարսկայա և 1-ին Զագոֆմանսկայա փողոցների հանգույցից և ավարտվում՝ միանալով Վոկզալնայա փողոցին։ Երկարությունը 1,4 կիլոմետր է։

## Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Մոսկովյան փողոցը սկսվում է Բոլշայա Պրոլետարսկայա և 1-ին Զագոֆմանսկայա փողոցների հանգույցից, հատում է Գնիլուշա գետը, Մոսկովսկո-Մեժևոյ, Գրիբոյեդովի, Դոբրոլյուբովի, Վոդոպոյնի նրբանցքները, Խորհրդային բանակի փողոցը և ավարտվում՝ միանալով Վոկզալնայա փողոցին։ Երկարությունը 1400 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 65 շինություն։

Մոսկովյան փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346357։

Փողոցն անվանվել է Ռուսաստանի մայրաքաղաք Մոսկվայի պատվին։ Քաղաքի ամենահին փողոցներից է։ Սկսել է ձևավորվել 19-րդ դարի 80-ական թվականներին և «Սուլին» կայարանը կապում էր գործարանային բնակավայրի հետ։ Այնտեղ ապրում էին առևտրով զբաղվող հարուստ կազակները՝ Դենիսովները, Դուլինները, Իլյիչովները, Սվիդովսկիները, Չուգունովները։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*Улица Московская в Красном Сулине
*Подробная карта Улица Московская, город Красный Сулин со спутника с номерами домов, индекс и маршруты, Яндекс, Гугл карты

## Արտաքին հղումներ
*Почтовый индекс 346356 — Красный сулин, Ростовская область 

## Գրականություն
* Мякинченко, В.А. Сулин и сулинцы: словарь-справочник / В.А.Мякинченко. – Красный Сулин, 2002. – 180 с.

Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Մոսկովյան փողոց (այլ կիրառումներ)

**Մոսկովյան փողոց** անվանումը կարող է վերաբերել.

* Մոսկովյան փողոց (Երևան)
* Մոսկովյան փողոց (Դոնի Ռոստով)
* Մոսկովյան փողոց (Կրասնի Սուլին)
Ռաֆիկ Բայրամով (պետական գործիչ)

**Ռաֆիկ Յասին օղլի Բայրամով** (, ), Ադրբեջանի Հանրապետության պետական գործիչ, քաղաքական գործիչ, Ադրբեջանի մշակույթի վաստակավոր գործիչ, Ադրբեջանի Հանրապետության մշակույթի նախարարի տեղակալ;

## Կենսագրություն
Ռաֆիկ Բայրամովը ծնվել է 1972 թվականի նոյեմբերի 10-ին Բաքվում։ 1989 թվականին ավարտել է Բաքվի թիվ 10 միջնակարգ դպրոցը։ 1990-1995 թվականներին սովորել է Բաքվի պետական համալսարանում։ 1995 թվականին ավարտել է ԲՊՀ պատմության ֆակուլտետը։ Ուսանողական տարիներին համալսարանի գիտահետազոտական լաբորատորիայում աշխատել է որպես լաբորանտ։ Այդ տարիներին նա մասնակցել է պատմական հետազոտություններին և մի քանի գիտական հոդվածների հեղինակն էր։ 1995-1997 թվականներին ծառայել է Ադրբեջանի Հանրապետության Ազգային գվարդիայում։

## Աշխատանքային գործունեություն
* 1998-1999 թթ. — Բաքվի Նիզամիի շրջանի գործադիր իշխանության երիտասարդության և սպորտի վարչություն;
* 1999-2001 թթ. — Բաքվի քաղաքային իշխանություն;
* 2001-2003 թթ. — Ադրբեջանի Հանրապետության երիտասարդության և սպորտի նախարարություն;
* 2003-2006 թթ. — Ադրբեջանի Հանրապետության երիտասարդության և սպորտի նախարարության նախարարի օգնական;
* 2006-2014 թթ. — Ադրբեջանի Հանրապետության մշակույթի նախարարի օգնական;
* 2014-2018 թթ. — Ադրբեջանի Հանրապետության մշակույթի նախարարության աշխատակազմի ղեկավար;
* Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հրամանագրով 2018 թվականի հունիսի 27-ին նշանակվել է մշակույթի նախարարի տեղակալ։

## Ընտանիք
Ամուսնացած է, ունի երեք զավակ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ադրբեջանի նախարարներ
Տոմաշ Դիկաս

**Տոմաշ Դիկաս** (, ), լեհ քանդակագործ։

## Կենսագրություն
Ծնվել է Գումնիսկա գյուղում (այժմ՝ Դեմբիցկու շրջան, Անդրկարպատյան վոյեվոդություն, Լեհաստան), աղքատ գյուղացիական ընտանիքում։ Իշխան Վլադիսլավ Սանգուշկոյի նյութական օժանդակության շնորհիվ պատանին նախնական գեղարվեստական կրթություն է ստացել Լվովում, որտեղ ուսումնասիրել է քանդակագործություն և նկարչություն։ 1872-1878 թվականներին Մարցել Գույսկիի և Վալերի Գադոմսկու ղեկավարությամբ ուսումը շարունակել է Կրակովի գեղանկարչության դպրոցում (այժմ՝ Կրակովի գեղարվեստի ակադեմիա)։ 1878-1883 թվականներին վարպետությունը կատարելագործել է Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայում, եղել է Կասպար ֆոն Ցումբուշի աշակերտը։ 1885 թվականից բնակվել և ստեղծագործել է Լվովում։ Բազմիցս ճանապարհորդել է, իր աշխատանքները  ցուցադրել է Կրակովում։

Մահացել է Լվովում։ Թաղված է Լիչակովսկու գերեզմանոցում։

## Ստեղծագործություն
Իր ողջ կյանքում և ստեղծագործություններում Դիկասը հավատարիմ է մնացել ակադեմիական ռեալիզմին։ Նա լայն ճանաչում է ստացել Կրակովում Ադամ Միցկևիչի հուշարձանի կառուցման մրցույթին մասնակցելու շնորհիվ։ Դրանցից երկուսում 1882 և 1885 թվականներին նրա ներկայացրած նախագծերն արժանացել են առաջին մրցանակների, չնայած դրանցից ոչ մեկը չի իրականացել (հուշարձանը ստեղծվել է քանդակագործ Տեոդոր Ռիգերի կողմից, 1898 թվականին)։

Այնուամենայնիվ, մրցույթների շնորհիվ Դիկասը հանրային ճանաչում է ստացել և անվանի քանդակագործի հեղինակություն վայելել, ինչն էլ մեծ քանակով մասնավոր և հանրային պատվերների պատճառ է դարձել։ Նրան են պատկանում Գալիցիայի տարածքում Միցկևիչի մյուս երեք հուշարձանները՝ Պշեմիսլում (1891, ոչնչացվել է  1940), Տերնոպոլում (1895) և Զոլոչևում (1899):

Դիկասը ստեղծել է նաև մի շարք քանդակագործական դիմանկարներ, տապանաքարեր, այդ թվում՝ Լվովի Լիչակովյան գերեզմանատան 4 մարմարե քանդակները, Լատինական տաճարի «Քրիստոսի խաչը տանողը» քանդակը և քանդակներ Լվովի Հայկական տաճարի համար։ Նա մասնակցել է նաև Լվովում կազմակերպված Յան III Սոբեսկու բրոնզե հուշարձանի ստեղծման մրցույթին։ Հուշարձանի կառուցմանը նախորդել էր սկանդալ, Լեոնարդ Մարկոնիի կողմից նախագծի հետ կապված բաց մրցույթ հայտարարելու պահանջի վերաբերյալ։ Լվովյան մամուլում երկար  բանավեճ բորբոքվեց, որին միացան Տադեուշ Վիսնովեցկին, Անտոն Պոպելը, Յուլիան Մարկովսկին և Տոմաշ Դիկասը։ Վերջնական արդյունքում պատվերը ստացել է քանդակագործ Թադեուշ Բարոնչը։

## Պատկերասրահ

Mickiewicz Przemyśl.jpg|Ադամ Միցկևիչի հուշարձանը Պշեմիսլում
P1230434-1.JPG|«Քրիստոսի խաչը տանողը» քանդակը Լվովի Հայկական տաճարի մոտ


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Дикас Томаш. Юрій Бірюльов. Энциклопедия Львова, Т.2, С.75
* Tomasz Dykas 

Կատեգորիա:Լեհ քանդակագործներ
Կատեգորիա:Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտներ
Տուրգենևի փողոց (Կրասնի Սուլին)

**Տուրգենևի փողոց** (), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքի Տատարսկի միկրոշրջանում։ Անվանվել է ռուս գրականության դասական Իվան Սերգեևիչ Տուրգենևի (1818-1883) պատվին։ Սկիզբ է առնում Գրիբոյեդովի նրբանցքից և ավարտվում Գնիլուշա գետի ափից քիչ հեռու։ Երկարությունը 150 մետր է։

## Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Տուրգենևի փողոցը սկսվում է Գնիլուշա գետի ափերից մեկի մոտից՝ Գրիբոյեդովի նրբանցքից և ավարտվում Գնիլուշա գետի մեկ այլ ափից քիչ հեռու։ Կարճ փողոց է. երկարությունն ընդամենը 150 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 15 շինություն. ձախ կողմում (կենտ համարներ)` 8 շինություն, աջ կողմում (զույգ համարներ)` 7։

Տուրգենևի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346351։

Փողոցն անվանվել է ռուս ռեալիստ գրող, բանաստեղծ, հրապարակախոս, դրամատուրգ, թարգմանիչ, ռուս գրականության դասական, Պետերբուրգի գիտությունների կայսերական ակադեմիայի ռուսերենի գծով թղթակից անդամ, Օքսֆորդի համալսարանի պատվավոր դոկտոր Իվան Սերգեևիչ Տուրգենևի (1818-1883) պատվին։ Տուրգենևի ստեղծած գեղարվեստական համակարգը ազդեցություն է թողել 19-րդ դարի երկրորդ կեսի ոչ միայն ռուս, այլև արևմտաեվրոպական վեպի բանաստեղծական արվեստի վրա։ Նա ռուս գրականության և դրամատուրգիայի քարոզիչն էր Արևմուտքում։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*Улица Тургенева в Красном Сулине
*Подробная карта Улица Тургенева, город Красный Сулин со спутника с номерами домов, индекс и маршруты, Яндекс, Гугл карты 

## Արտաքին հղումներ
*г. Красный Сулин, улица Тургенева 

Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Լուիսա Մարիա Ալկալդե Լուխան

**Լուիսա Մարիա Ալկալդե Լուխան** (, ), մեքսիկացի ձախամետ քաղաքական գործիչ, որը ներկայացնում է «Ազգային վերածննդի շարժումը» (նախկինում՝ Քաղաքացիական շարժում)։

## Կենսագրություն
Արհմիութենական գործիչների Արթուրո Ալկալդեն և Բերտա Լուխան Ուրանգին դուստրն է։

Սովորել է Մեքսիկայի Ազգային ինքնավար համալսարանում, որն ավարտել է 2011 թվականինին, իսկ հետո ստացել պետական քաղաքականության և աշխատանքային իրավունքի մագիստրոսի աստիճան Բերկլիի Կալիֆոռնիայի համալսարանում։

Իր քաղաքական գործունեությունը սկսել է, մասնակցելով 2005 թվականին Դաշնային շրջանի այն ժամանակվա կառավարության ղեկավար Անդրես Մանուել Լոպես Օբրադորի պաշտոնանկության, իսկ այնուհետև «Կակտուսների հեղափոխության»` նույն Լոպես Օբրադորի կողմնակիցների բողոքի ցույցերին` որն ուղղված էր 2006 թվականի նախագահական ընտրություններում ենթադրյալ կեղծիքների դեմ։

Սկզբում եղել է «Քաղաքացիական շարժում» ձախ կուսակցությունում։ 2011 թվականին անդամակցել է «Մորենա» ազգային քաղաքական ասոցիացիային (ազգային վերածննդի շարժում), որտեղ նշանակվել է երիտասարդության և ուսանողների հարցերով ազգային համակարգող։ 2012 թվականին ընտրվել է Մեքսիկայի դաշնային խորհրդարանի 62-րդ գումարման պատգամավոր Դաշնային օկրուգից (Մեխիկո)՝ ներկայացնելով քաղաքացիական շարժման ձախ կուսակցությունը։ Պատգամավորների պալատում աշխատել է մինչև 2015 թվականը։

Չնայած երիտասարդությանը (31 տարի)՝ Լոպես Օբրադորը, որը Մեքսիկայի նախագահ է ընտրվել 2018 թվականի ընտրություններում, նշանակվել է աշխատանքի և սոցիալական պաշտպանության նախարար։ Պաշտոնը ստանձնում է 2018 թվականի դեկտեմբերի 1-ին։

Նրա առաջնահերթությունների թվում են նվազագույն աշխատավարձի բարձրացումը, աշխատանքային պայմանների բարելավումը, անկայուն զբաղվածության և գործազրկության դեմ պայքարը (երիտասարդությունը ապագայի կառուցողն է)։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* ИНТЕРВЬЮ с Луизой Марией Алькальде / IndustriALL, 03.01.2019.

Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Կանայք քաղաքականությունում
Կատեգորիա:Մեքսիկայի ազգային ինքնավար համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Մեքսիկայի քաղաքական գործիչներ
Սեմբերիա

**Սեմբերիա** (Семберија), աշխարհագրական տարածաշրջան Բոսնիա և Հերցեգովինայի հյուսիս-արևելքում, Սերբիայի Հանրապետության սահմանակցությամբ։ Ընկած է Սավա ու Դրինա գետերի և և Մաևիցա լեռների միջև։ Խոշորագույն բնակավայրը Բիելյանա քաղաքն է։

Սեմբերիան հարուստ պատմություն ունի։ Գրավոր առաջին հիշատակությունը 1533 թվականից է՝ օսմանյան տիրապետության ժամանակներից։ Բնակչությունը միշտ աչքի է ընկել օտար զավթիչների նկատմամբ ընդվզող, ապստամբ ոգով; Ավստրո-հունգարացիների իշխանության տարիներին երկրամասի շատ բնակավայրեր ավերակների են վերածվել։

*Սեմբերիա* անվանումը հունգարական ծագում ունի և հավանաբար գալիս է XII-ից XVI դարերից, երբ տարածաշրջանը գտնվել է հուգարացիների տիրապետության ներքո։

Ներկայումս Սեմբերիայում բնակվում է մոտավորապես 200 հազար մարդ։

## Համայնքներ
Ստորև ներկայացված են Սեմբերիայի խոշոր համայնքներն ու դրանց բնակրության թիվը (2013 թ. մարդահամարի տվյալներով):
* Բիելյանա 114 663 բնակիչ
* Ուգլևիկ 16 538 բնակիչ
* Լոպարե 16 568 բնակիչ

## Մշակույթ
Բիելյանա համայնքի հարավում է գտնվում Տավնա վանքը։ Այս սրբավայրի կառուցման ճշգրիտ ժամանակը հայտնի չէ։ Ըստ տարեգրությունների վկայությունների՝ այս վայրերում սերբ թագավոր Ստեֆան Դրագուտինի որդիներըՎլադիսլավն ու Ուրոշը 13-րդ դարի վերջերին-14-րդի սկզբներին կառուցել են Տրոնշ ու Պեչ վանքերը։ Թուրքական տիրապետության ժամանակներում քրիստոնեական վերոնշյալ սրբավայրերն ավերվել են։ Երբ բնակիչները վերականգնել են վանքերը, թուրքերը նորից են ավերել։ Տավան մեկ անգամ էլ ավերվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին. գերմանացի ֆաշիստների հետ համագործակցող ուստաշները ռմբակոծել են վանքը։ Ներկայիս Տավնա վանքը վերակառուցվել է իր նախորդի տեղում և համարվում է իր տեսակի մեջ ամենահին շինությունը ողջ տարածաշրջանում։ Վանքում մի շիրմաքար կա, որի վրա արձանագրված է. «Զդրավկո Յովանովիչ. սպանվել է ուստաշների կողմից 1943 թվականին, վանքը պաշտպանելու ժամանակ»։

## Պատկերասրահ


File:Pribojska crkva.jpg|Եկեղեցի Լոպարեում
Image:Srednja skola Mihailo Petrovic Alas Ugljevik.jpg|Ավագ դպրոց Ուգլևիկում
File:Crkva Svete Petke Paraskeve u Ugljevik.jpg|Ուգլևիկի եկեղեցին
File:Biblioteka u Bijeljini.JPG|Բիելյանայի ազգային գրադարանի շենքը


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Strona miasta Bijeljina
* Strona miasta Ugljevik 

Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինայի աշխարհագրություն
Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինայի տարածաշրջաններ
Աշխարհի սիրտը

**«Աշխարհի սիրտը»** (), ռուս-լիտվական գեղարվեստական ֆիլմ, որ նկարահանել է Նատալյա Մեշչանինովան։

2018 թվականի հունիսին ֆիլմը մասնակցել է «Կինոտավր» կինոփառատոնի հիմնական մրցութային ծրագրին և արժանացել փառատոնի գրան պրիի ու այլ մրցանակների։

Վարձույթի է հանվել 2018 թվականի սեպտեմբերի 27-ին։

## Սյուժե
Անասնաբույժ Եգորն աշխատում է որսի շների վարժեցման կայանում։ Կենդանիների աշխարհը նրա աշխարհն է, և կենդանիների հետ նա ավելի հեշտ է լեզու գտնում, քան մարդկանց հետ։ Եգորը երազում է դառնալ կայանի տիրոջ՝ Նիկոլայ Իվանովիչի ընտանիքի անդամ, և դրա համար նա պատրաստ է ամեն ինչի։

## Դերերում
* Ստեպան Դևոնին – Եգոր
* Դմիտրի Պոդոզով – Նիկոլայ Իվանովիչ
* Յանա Սեքստե – Դաշա
* Վիտյա Օվոդկով – Վանյա
* Եվգենի Սիտի
* Եկատերինա Վասիլևա

## Քննադատություն
Ֆիլմն ստացել է դրական գնահատականներ կինոքննադատների կողմից։ Megacritic կայքում այն ունի 7,7 միավոր 10 հնարավորից՝ հիմնված 15 գրախոսությունների վրա։  «Коммерсантъ» թերթի գրախոսող Անդրեյ Պլախովը գրել է․ «Ֆիլմն այնպես է երևում, ասես այն կառուցված չէ դրամատուրգների կողմից, չի խաղացվել նկարահանման հրապարակում ռեժիսորի և դերասանների կողմից, այլ լիովին իմպրովիզ է և վերապրվել է, իսկ օպերատոր Եվգենի Ցվետկովի տեսախցիկը միայն արձանագրել է ապրած կյանքը»։

## Մրցանակներ
* 2018 – «Կինոտավր» կինոփառատոն․
** Փառատոնի գրան պրի,
** մրցանակ տղամարդու լավագույն դերակատարման համար (Ստեպան Դևոնին),
** Կինոգետների և կինոքննադատների Դանիիլ Դոնդուրեյի անվան մրցանակ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:2010-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:2018 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռուսական դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր
Կլիֆորդ Աբոագե

**Կլիֆորդ Աբոագե**  (, ), գանացի ֆուտբոլիստ, «Ատլաս» ակումբի կիսապաշտպան։

## Ակումբային կարիերա
Աբոագեն իր ֆուտբոլային կարերիան սկսել է հայրենիքում, «Ինտերնեյշնլ Էլլիես» ակումբում։ 2013 թվականի ամռանը աշխարհի երիտասարդական առաջնությունից հետո Կլիֆորդը հինգամյա պայմանագիր է կնքել իտալական «Ուդինեզեի» հետ։ Տրանսֆերի գումարը կազմել է 800 հազար եվրո։ Նա անմիջապես վարձավճարով տրամադրվել է իսպանական «Գրանադա» ակումբին։ 2015 թվականի հունվարի 8-ին Իսպանիայի գավաթի առաջնության «Սևիլյա» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ իր նորամուտն է նշել «Գրանադա» ակումբում։ Աբոագեն հիմնականում եղել է պահուստային կազմում։

2017 թվականին Կլիֆորդը մեկնել է մեքսիկական «Ատլաս» ակումբ։ Հունվարի 15-ին «ՈւԱՆԼ Տիգրես» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ նա իր նորամուտն է նշել Մեքսիկայի առաջնությունում` երկրորդ խաղակեսում փոխարինման դուրս գալով Քրիստիան Տաբոյի փոխարեն։ Ապրիլի 13-ին «ՈւՆԱՄ Պումաս» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ Աբոագեն իր առաջին գոլն է խփել «Ատլաս» ակումբի կազմում։

## Միջազգային կարիերա
2013 թվականին Աբաոգեն Գանայի երիտասարդական հավաքականի կազմում դարձել է Թուրքիայում կայացած աշխարհի երիտասարդական առաջնության բրոնզե մեդալակիր։ Մրցաշրջանում նա խաղացել է Իսպանիայի, ԱՄՆ-ի, Պորտուգալիայի, Չիլիի, Իրաքի  և երկու անգամ` Ֆրանսիայի հավաքականների դեմ։

2015 թվականին Աբոագեն հավաքականի հետ 2-րդ անգամ խաղացել է աշխարհի երիտասարդական առաջնությունում, այս անգամ` Նոր Զելանդիաում։ Մրցաշարում նա մասնակցել է Արգենտինայի, Պանամայի և Մալիի հավաքականների դեմ խաղերին։ Արգենտինայի դեմ խաղում Կլիֆորդը դարձել է գոլի հեղինակ։

## Ձեռքբերումներ
**Միջազգային**
 **[[Գանայի ֆուտբոլի երիտասարդական առաջնություն|Գանա (Մ-20)]]**
* . Ֆուտբոլի աշխարհի երիտասարդական առաջնություն - 2013

**Անհատական**
* 2013 թվականի Աշխարհի երիտասարդական առաջնության լավագույն ռմբարկու (6 գոլ)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Статистика на soccerway
* Granada official profile 
* 

Կատեգորիա:Գանայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Գանացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ուդինեզեի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Կատեգորիա:Գրանադայի ֆուտբոլիստներ
Գիշերը նավահագստում (նկար)

**«Գիշերը նավահանգստում» («Քույրերը»)**, գերմանացի նկարիչ Կասպար Դավիդ Ֆրիդրիխի նկարը՝ Պետական Էրմիտաժի հավաքածուից։ Նկարը նկարվել է 1818-1820 թվականներին, երբ Ֆրիդրիխը վերադարձավ հարսանեկան ճամփորդությունից։ Ֆրիդրիխի ստեղծագործությանը չափազանց բնորոշ է իրարից հեռու տարրերի միջև ռոմանտիկ կոմպոզիցիայի ազատ ձևավորումը։ Այսպես, օրինակ, նկարում իրար են միացված նավերի կայմերը նավահանգստում, Ֆրիդրիխի կողմից հորինված հուշարձանը՝ երկու սգավորների խաչի տեսքով և Հալլե քաղաքի երկու հայտնի ճարտարապետական կառույցները, որը բավականին հեռու է ծովից։

150px|մինի|ձախից|Մարիենկիրհը Հալլեում

Ֆրիդրիխը այցելել է Հալլե 1811 թվականին և այնտեղ էսքիզներ է արել, որոնք հետագայում օգտագործվել են նկարի ստեղծման մեջ։ Հայտնի են նաև նավերի և նավային կայմերի բազմաթիվ նկարներ, որոնք Ֆրիդրիխը նկարել է տարբեր տարիների ընթացքում։ Մասնավորապես Օսլոյի ազգային պատկերասրահում պահվում է նմանատիպ տասնյակ ճեպանկարներ, որոնք արվել են Գրեյֆսվալդում՝ մատիտով, 1805-1815 թվականների ընթացքում։ 1818 թվականին նկարվել է նկար, որում պատկերված են երկու կին՝ պատուհանի մոտ, որում ամբողջապես մշակված է կանանց կազմվածքը, ինչպես նաև այդ նկարում գծագրված են խաչի մոտ երկու սգավորները։ Ճեպանկարը գտնվում է Բեռլինի Պետական թանգարանում։

150px|մինի|ձախից|Կարմիր աշտարակը Հալլեում

1820 թվականին արդեն պատրաստ նկարը ցուցադրվել է Դրեզդենի պատկերասրահի ցուցահանդեսում՝ «Քույրերը նավահանգստի պատշգամբում․ Գիշեր․ Աստղային լուսավորություն» անվան տակ։ Նույն թվականի վերջին նկարը ձեռք է բերել ռուսական գահաժառանգ մեծն իշխան Նիկոլայ Պավլովիչը (ապագա կայսր Նիկոլայ I), 1820 թվականին, երբ նա այցելել էր Ֆրիդրիխի արվեստանոց Դրեզդենում։ Ռուսաստանում հայտնվելուց հետո նկարը տեղադրվել է Ալեքսանդրիայի Քոթեջում (Պետերգոֆ)։ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ տարհանվել է, իսկ պատերազմի ավարտից հետո հայտնվել է Պավլովսկ քաղաքի թանգարանային միջոցների Կենտրոնական պահոցում, որտեղից էլ 1945 թվականին փոխանցվել է Պետական Էրմիտաժ, 2014 թվականի վերջում ցուցադրվել է Գլխավոր շտաբի շենքի 352 սրահում.:

## Ծանոթագրություններ

## Տես նաև
* Կասպար Դավիդ Ֆրիդրիխ

Կատեգորիա:Կասպար Դավիդ Ֆրիդրիխի նկարներ
Կատեգորիա:Էրմիտաժի նկարներ
Կատեգորիա:1820 նկարներ
Շչորսի փողոց (Կրասնի Սուլին)

**Շչորսի փողոց** (), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքի Սուլինսկի ավան միկրոշրջանում։ Անվանվել է 1918-1920 թվականների քաղաքացիական պատերազմի հերոս Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Շչորսի (1895-1919) պատվին։ Սկիզբ է առնում Աբրիկոսովայա փողոցից և ավարտվում քաղաքի հարավային ծայրամասում։ Երկարությունը 560 մետր է։

## Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Շչորսի փողոցը սկսվում է Աբրիկոսովայա փողոցի թիվ 10 և 12 շենքերի արանքից, հատում է Մոլոդյոժնայա և Մոնտաժնիկների փողոցները և ավարտվում քաղաքի հարավային ծայրամասում։ Զուգահեռ է Բոլնիչնայա և Վոլգոգրադի փողոցներին։ Կարճ փողոց է. երկարությունն ընդամենը 560 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 13 շինություն. ձախ կողմում (կենտ համարներ)՝ 5, աջ կողմում (զույգ համարներ)՝ 8 շինություն։

Շչորսի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346353։

Փողոցն անվանվել է 1918-1920 թվականների քաղաքացիական պատերազմի հերոս Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Շչորսի (1895-1919) պատվին։ Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո իր ծննդավայր Սնովսկում (Չեռնիգովի մարզ) կազմակերպել է պարտիզանական ջոկատ, 1918 թվականի սեպտեմբերին՝ առանձին պարտիզանական ջոկատներից՝ Բոգունի անվան 1-ին Ուկրաինական խորհրդային գունդը, որը նրա հրամանատարությամբ կռվել է գերմանացիների և հետմանականների դեմ։ Սպանվել է մարտում՝ 1919 թվականի օգոստոսի 30-ին։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*Улица Щорса в Красном Сулине
*Подробная карта Улица Щорса, город Красный Сулин со спутника с номерами домов, индекс и маршруты, Яндекс, Гугл карты

## Արտաքին հղումներ
*г. Красный Сулин, улица Щорса

Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Աշնանային ճամփախափանք

**«Աշնանային ճամփախափանք»** (), ռուս նկարիչ Արխիպ Կուինջիի նկարը (1841/1842-1910), որ ստեղծվել է 1870 թվականին (ըստ այլ տվյալների՝ 1872 թվականին): Նկարը պահվում է Սանկտ Պետերբուրգում՝ Ռուսական պետական թանգարանում ( Ж-4192): Նկարի չափերը՝ 71 × 110,5 սմ (ըստ այլ տվյալների՝ 70 × 110 սմ):

## Պատմություն և նկարագրություն
Նկարում պատկերված է աշնանային վատ եղանակից ցեխամած դարձած տափաստանային տարածություն, անձրևային գորշ երկինք, անանցանելի ցեխի մեջ խրված սայլ, որից ձախ հազիվ քայլում են մի կին և երեխա։ Վայրը, որտեղ նկարվել է բնանկարը, անհայտ է։

«Աշնանային ճամփախափանք» նկարում նկարչի սկսած գիծը շարունակվել է նրա ավելի ուշ աշխատանքներում՝ «Մոռացված գյուղը» (1874) և «Չումացկի ճանապարհը Մարիուպոլում» («Чумацкий тракт в Мариуполе», 1875) նկարներում, որոնք ցուցադրվել են Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության 3-րդ և 4-րդ ցուցահանդեսներում համապատասխանաբար։

1890-ական թվականներին Կուինջին սկսել է աշխատել «Աշուն։ Մառախուղ» նկարի վրա, որը գրեթե կրկնում է «Աշնանային ճամփախափանք» նկարը հայելային պատկերմամբ, բայց այդ աշխատանքը մնացել է անավարտ։

## Արձագանքներ
Արխիպ Կուինջիի արվեստին նվիրված հոդվածում արվեստագետ Վիտալի Մանինը գրել է.

Կուինջիի ռեալիստական աշխատանքներին սկիզբ է դրվել «Աշնանային ճամփախափանքով» (1870)։ Թվում է՝ դժվար է այդ ժամանակաշրջանում գտնել ստեղծագործություն, որն այդպես թախծոտ, այդպես  անհույս արտացոլի ռուսական կենցաղի խավարը։ Բնանկարն ունի ժանրային երանգ, որը ներմուծում է որոշակի սենտիմենտալ նրբերանգներ, որոնք ավելի հատուկ են գերմանական բնանկարին, քան ռուսականին։

Արվեստագետ Վլադիմիր Պետրովը Արխիպ Կուինջիի ծննդյան 150-ամյակին նվիրված հոդվածում  գրել է.

Այդ ժամանակի հայրենական գեղանկարչության համար բնորոշ «անվերջ, ինչպես մարդկային համբերությունը ճանապարհներ» (Վ․ Պերով) մոտիվը պատկերվել է ռուսական ռեալիստական բնանկարի համար իսկապես աննախադեպ գունային լուծման ինտենսիվությամբ և զգացմունքային համոզչությամբ այդ ոչ մեծ նկարում, որն ստիպում է զգալ և  խոնավությամբ հագեցած սառը օդի տամկությունը, և ցեխի ճպճպոցը կնոջ ու երեխայի ոտքերի տակ, որոնք կավապատ բլրալանջով հեռանում են «ցեխամած» ճանապարհին կանգնած սայլից։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1870 նկարներ
Կատեգորիա:Արխիպ Կուինջիի նկարներ
Կատեգորիա:Ռուսական պետական թանգարանի նկարներ
Էդիպ արքա (ֆիլմ, 1967)

**Էդիպ արքա** (իտալ.՝ Edipo re), գեղարվեստական կինոնկար, որը նկարահանվել է 1967 թվականին՝ իտալացի կինոռեժիսոր Պիեռ Պաոլո Պազոլինիի կողմից, Սոֆոկլեսի համանուն ողբերգության հիման վրա։ Առաջին անգամ ցուցադրվել է 1967 թվականին՝ Վենետիկի 28-րդ միջազգային կինոփառատոնի շրջանակներում։

## Սյուժե
Ֆիլմի գործողություններն ընթանում են ժամանակակից աշխարհում և Հին Հունաստանում։

20-րդ դար։ Իտալական ընտանիքներից մեկում տղա է ծնվում։ Հայրը նկատելով թե ինչպես է մայրը կապված որդու հետ, տանջվում է խանդից և տանելով որդուն անապատ, լքում է նրան։ Գործողությունները տեղափոխվում են անտիկ ժամանակաշրջան, որտեղ պատմվում է Սոֆոկլեսի դասական ողբերգության Պազոլինիի կողմից ձևափոխված տարբերակը։

Երեխան փրկվելով մահից, հայտնվում է Կորնթոսի տիրակալների՝ Պոլիբոսի և Մերոպեի ապարանքում։ Անժառանգ ամուսինները տղային մեծացնում ու դաստիարակում են թագավորական պալատում՝ ինչպես սեփական որդուն և անվանում Էդիպ (Օյդիպոս)։ Պատանի Էդիպը Դելփյան պատգամախոսից տեղեկանում է, որ ինքն սպանելու է հորը և ամուսնանալու է մոր հետ։ Նա չգիտեր, որ Պոլիբոսն ու Մերոպեն իր ծնողները չեն և այդ դաժան ճակատագրից խուսափելու նպատակով լքում է Կորնթոսը։

Թեբե գնալիս, ճանապարհին պատահաբար հանդիպում է Թեբեի արքային, իր իրական հորը՝ Լայոսին։ Նրանց միջև վեճ է առաջանում և Էդիպը սպանում է Լայոսին։ Որոշ փորձություններ անցնելուց հետո, Էդիպը կարգվում է Թեբեի թագավոր և անտեղյակ իրականությանը, ամուսնանում է Թեբեի այրիացած թագուհու, իր իրական մոր՝ Իոկաստեի հետ։

Այսպիսով մարգարեությունն իրականանում է։ Որոշ ժամանակ անց, իմանալով ճշմարտությունը, Իոկաստեն ինքնասպան է լինում։ Այդ ամենից ցնցված Էդիպը հանում է իր աչքերը։

Կինոնկարն ավարտվում է կրկին ժամանակակից աշխարհում։ Կուրացած Էդիպը վերադառնում է այնտեղ, որտեղ ծնվել էր։

## Դերասանական կազմ

## Նկարահանող խումբ

## Մրցանակներ
* 1968 թվականին արժանացել է իտալական կինոլրագրողների ընկերության «Արծաթե ժապավեն» մրցանակին։
* 1970 թվականին ճապոնական «Կինեմա Ձյունպո» (キネマ旬報) կինոամսագրի կողմից ճանաչվել է լավագույն օտարալեզու ֆիլմ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1967 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Իտալական դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Իտալական ֆիլմեր
Կատեգորիա:Իտալերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:Իտալիայում նկարահանված ֆիլմեր
Կատեգորիա:Պիեռ Պաոլո Պազոլինիի ֆիլմեր
Կատեգորիա:1960-ականների իտալերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:Հռոմում նկարահանված ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում մ.թ.ա. 5-րդ դարում
Կատեգորիա:Ֆիլմեր ինցեստի մասին
Ատրեոս

**Ատրեոս**, (), առասպելական հերոս հին հունական դիցաբանության մեջ, Միկենեի արքա Պելոպսի և Հիպպոդամիայի որդին, Ֆիեստոսի եղբայրը, Աերոպեի ամուսինը, Ագամեմնոնի և Մենելայոսի հայրը։ Հիշատակվում է «Իլիականում»  (II 105) և «Ոդիսականում» (XI 387, XIII 424):

## Կենսագրություն

Քրիսսիպոսի սպանությունից հետո փախել է հոր մոտից։ Միկենեի արքա Սֆենելը նրան դարձրեց Մեդեայի կառավարիչ։

Պատգամախոսը Միկենեի բնակիչներին նախազգուշացրել էր, որ նրանք պետք է արքա ընտրեն Պելոպի սերնդից և ուղարկում են Ատրեոսի և Ֆիեստոսի ետևից։ Ֆիեստոսը, Աերոպայի օգնությամբ ձեռք բերելով ոսկե հորթը, գահ բարձրացավ։ Հետագայում, երբ Հելիոսը արևմուտքը դարձրեց արևելք՝ այս կերպ ցույց տալով գահակալման անարդարացի լինելը, Ատրեոսը արտաքսեց Ֆիեստոսին։ Քանի որ Ֆիեստոսը գայթակղել էր նրա կնոջը, Ատրեոսը սպանեց եղբորորդիներին, պատվիրեց նրանց մսից տապակա պատրաստել, և Ֆիեստոսին հրավիրելով հյուրասիրության՝ մատուցեց այն. Հելիոսը հենց այդ պահին փոխեց իր ուղին։ Ֆիեստոսն անիծեց Ատրեոսի ողջ սերնդին։

Ըստ Թուկիդիդեսի՝ Եվրիսֆեյը ճամփորդությունից առաջ թագավորական իշխանությունը վստահում է Ատրեոսին։ Ըստ գուշակության, Ատրեոսն առաջին հերթին բացեց արևի խավարումը։ Եղբայրը նախանձեց նրան և լքեց քաղաքը։ Ըստ մեկնաբանության, իմաստուն վեճի բռնվելով եղբոր հետ, բացեց արեգակի շարժումը՝ երկնքին հակառակ։ Ըստ Հերոդորի, հորթի պատկերով ոսկե գավաթը արքայական իշխանության խորհրդանիշն էր։

Ավելի ուշ Էգիսֆը սպանեց Ատրեոսին։ Ատրեոսի գերեզմանը Միկենեում է։

Ատրեոսի սերունդները կոչվեցին Ատրիդներ։

## Պատմական նախատիպ
Ուսումնասիրողները Ատրեոս արքային նույնացնում են Ախխիյավի Ատտարիսյասի հետ, որը հիշատակվում է խեթական սեպագիր արձանագրություններում։

Խեթական աղբյուրները Ատտարիսյասին հիշատակում են որպես խեթական արքային հավասարազոր հակառակորդի և Ախխիյավա երկրի տիրակալի (այսինքն՝ Միկենե տերության՝ Ք. ա. XIIIդ.): XX դարում բացահայտվելով՝ այս տեղեկությունները նշանակալի հարստացնում են պատկերացումները հունական հռչակավոր արքայի մասին։

## Ատրեոսը և գեղարվեստական գրականությունը
Ատրեոսը գլխավոր գործող անձ է Սոֆոկլեսի «Ատրեոս կամ միկենուհիներ» (հատվ. 140) ողբերգությունում, Դիոգենեսի և Ակցիոսի «Ատրեոս» ողբերգությունում, Սենեկայի «Ֆիեստայում»։ Ատրեոսի անունը հիշատակվում է հին հունական պոեմներում՝ Հոմերոսի «Իլիականում» և «Ոդիսականում»։

Տիեզերական Ավազաբլուրներում Ատրեոսը հիշատակվում է որպես Ատրեոդոսների տոհմի հիմնադիր։

## Ատրեոսը մեդիամշակույթում
Ատրեոսը "God of War" տեսախաղում Կրատոսի որդին է։ Խաղն այսպես է անվանվել ի պատիվ զոհված զինակից Կրատոսի։ Նրա անունով է կոչվել նաև «Անավարտ պատմություն» ֆիլմի գլխավոր հերոսը։


## Տոհմածառ



## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հունական աստվածներ
Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանություն
Կատեգորիա:Հունական հերոսներ
Կատեգորիա:Հին հունական առասպելների հերոսներ