Ֆրանսուազ Ժիրու

**Ֆրանսուազա Ժիրու** (, ), ֆրանսիացի լրագրող, սցենարիստ, գրող և քաղաքական գործիչ։

## Կենսագրություն
Ժիրուն ծնվել է սեֆարդական ներգաղթյալների՝ թուրք հրեաների ընտանիքում։ Նրա հայրը Սալիհ Գյուրջի ալ Բաղդադին էր՝ Ժնևի Օսմանյան Հեռագրական Գործակալության տնօրենը։ Նա կրթություն է ստացել Մոլիերի ճեմարանում և Դե Գրոսլեի քոլեջում։  Նա չի ավարտել համալսարանը։  Նա ամուսնացավ և ունեցավ երկու երեխա՝ որդի (ով մահացավ իրենից առաջ) և դուստր։

## Կարիերա
Ժիրուի աշխատանքը կինոյում սկսվել է 1932 թվականին ռեժիսոր Մարկ Ալեգրեի մոտ՝ որպես սցենարիստ Մարսել Պանյոլի Ֆաննիի իր տարբերակում։  1936 թվականին նա աշխատել է Ժան Ռենուարի հետ մեծ պատրանք ֆիլմի նկարահանման հրապարակում։  Ավելի ուշ նա գրեց սցենարներ, ի վերջո գրեց 30 լիամետրաժ գիրք (ինչպես գեղարվեստական, այնպես էլ լրագրողական) և սյունակներ վարեց թերթերում։  Նա Էլլ ամսագրի խմբագիրն էր 1946 թվականից (հիմնադրումից անմիջապես հետո) մինչև 1953 թվականը, երբ նա և Ջան-Քուեսակ Սերվան-Շրայբերը հիմնեցին ֆրանսիական Լ ' Էքսպրես նորությունների ամսագիրը։ Նա խմբագրեց Լ ' Էքսպրես թերթը մինչև 1971 թվականը, այնուհետև նրա տնօրենն էր մինչև 1974 թվականը, երբ նրան հրավիրեցին աշխատելու Ֆրանսիայի ազգային կառավարությունում։

1984-1988 թվականներին Ժիրուն եղել է ընդդեմ արդարության գործողությունների միջազգային կազմակերպության նախագահ։ 1989-1991 թվականներին ղեկավարել է կինոթատրոնների տոմսերի վաճառքի բարելավման հանձնաժողովը։ Նա Կիրակնօրյա թերթի գրականագետ էր, իսկ 1983 թվականից մինչև իր մահը շաբաթական սյունակ էր վարում Նոր Դիտորդում։  Նա մահացել Է Փարիզի ամերիկյան հոսպիտալում՝  ընկնելուց ստացած գլխի վնասվածքից բուժման ժամանակ։

## Քաղաքական կարիերա
1974 թվականին Ֆրանսիայի նախագահ Վալերի Ժիսկար դ'Էստենը Ժիրուին նշանակեց կանանց հարցերով պետքարտուղարի պաշտոնում, որը նա զբաղեցնում էր 1974 թվականի հուլիսի 16-ից մինչև 1976 թվականի օգոստոսի 27-ը, երբ նա նշանակվեց մշակույթի նախարար։  Նա այդ պաշտոնում մնաց մինչև 1977 թվականի մարտը՝ ընդհանուր առմամբ 32 ամիս աշխատելով Ժակ Շիրակի և Ռայմոն Բարեի աշխատասենյակներում։ Նա Արմատական կուսակցության անդամ էր և ընտրական փաստաթղթերում նշում էր իր մասնագիտությունը որպես լրագրող։

## Այլ գործունեություն
Ժիրուն արժանացել է Պատվո լեգեոնի շքանշանի։ 1984-1988 թվականներին ղեկավարել է Նոբելյան մրցանակի արժանացած ԱԿՖ բարեգործական հիմնադրամը։

Ժիրուն հաճախ էր բարձրաձայնում իր նպատակը՝  Ֆրանսիան դուրս բերել հունից։  Նա ասաց, որ ամերիկացիները ճիշտ գաղափար ունեին. նրանք փորոտիքի մեջ չեն ընկել։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից անմիջապես հետո Նյու Յորք կատարած իր առաջին այցի ժամանակ նա զարմացավ լավատեսության և քաջալերանքի աստիճանից, որը նա հայտնաբերեց այնտեղ։ Միացյալ Նահանգներում կա մի ուժ, որը մենք Եվրոպայում անընդհատ հակված ենք թերագնահատել։

80 տարեկան հասակումԺիրուն  հայտնվեց ֆրանսիական հեռուստատեսությունում  100 պատասխան ծրագրում (որն ուսումնասիրում է հարյուր տարի ապրելու հնարավորությունը)։ Նկարահանումների սկսվելուց անմիջապես առաջ նա հայտնվեց՝ ընկնելուց հետո վիրակապված դեմքով և ձեռքերով։   Նրան խնդրեցին խորհուրդ տալ դիետա, որը կապահովի երկարակեցությունը։ Նա պատասխանեց՝ թակած սթեյք և աղցաններ։  Ժիրուն փորձեց (և ձախողվեց) վիրակապված ձեռքերով մաքրել խնձորը, երբ նա չկարողացավ դա անել, պարզապես ծիծաղեց։

Ժիրույի մահվան մասին մի քանի գովեստի հոդվածներ նշում էին նրա շողշողացող հումորի զգացումը։

«Լ'Էքսպրես» թերթի հատուկ թողարկումը լուսաբանեց Ժիրույի մահը՝ այն սկսվեց..

Կանայք ամբողջ աշխարհում ինչ-որ բան կորցրել են։ Միսս Ժիրուն այնքան խելամտորեն և վճռականորեն պաշտպանում էր կանանց։

Միսս Ժիրուն 1976 թվականի մայիսի 1-ին բացման խոսքով հանդես եկավ Միչիգանի համալսարանում։

## Հրատարակված աշխատանքներ
* Ֆրանսուազա Ժիրուն Ձեզ է ներկայացնում ամբողջ Փարիզը (1953թ),
* Նոր դիմանկարներ (1954թ),
* Երիտասարդների դիմանկարներ (1958թ),
* Ես ձեզ տալիս եմ իմ խոսքը (1973թ),
* Իշխանության Կատակերգություն (1977թ),
* Ինչին ես հավատում եմ (1978թ),
* Լավ Ժամանց (1983թ),
* Ազնիվ կինը (1981թ) (հրատարակվել է անգլերեն ՝ որպես Մարի Կյուրի. կյանք (1986թ)),
* Լավ ժամանց (սցենար) (1984թ),
* Դիոր (1987թ),
* Ալմա Մալեր կամ սիրված լինելու արվեստը (1988թ),
* Հատուկ դասեր (978-2-213-02598-8, 1990թ),
* Մարի Կյուրի, ազնիվ կինը (հեռուստասերիալ) (1991թ),
* Ջենի Մարքս կամ սատանայի կինը (1992թ),
* Տղամարդիկ և կանայք (Բեռնարի հետ-Անրի Լևի, 1993թ),
* Փարիզուհու օրագիրը (1994թ),
* Ամսագիր, 1997թ և 1998թ (1999թ),
* Չի կարելի անընդհատ երջանիկ լինել. փաստ (2000թ),
* Դա տեղի է ունեցել երեկ։ Օրագիր 1999թ (2000թ),
* Լրագրողի մասնագիտությունը. զրույցներ Մարտինա դե Ռաբոդիի հետ (2001թ),
* Վաղը արդեն։ ամսագիր, 2000-2003 (2003թ)։

## Ֆիլմագրություն
* *Խոստում անծանոթին* (1942թ),
* *Ֆանտոմաս* (1946թ),
* *Այն հրեշտակը, որ Նրանք ինձ տվեցին* (1946թ),
* *Վերջին սեր* (1949թ),
* *Սիրով, տիկին* (1952թ),
* *Աղջիկը ճանապարհի վրա* (1952թ),
* *Կնոջ գանձը* (1953թ)։

## Ծանոթագրություններ
;Մեջբերումներ

;Մատենագիտություն
**Françoise Giroud, une ambition française*, an authorized biography by Christine Ockrent (2003)

Կատեգորիա:Լոզան քաղաքում ծնվածներ
Կատեգորիա:Կանայք քաղաքականությունում
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կին քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կին գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սցենարիստներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ