Կամիլու Կաշտելու Բրանկու

**Կամիլու Կաշտելու Բրանկու Կորեիա Բոտելյոյի 1-ին վիկոնտ** (. ), 19-րդ դարի պորտուգալացի բեղմնավոր գրող, ով ստեղծել է ավելի քան 260 գիրք (հիմնականում վեպեր, պիեսներ և էսսեներ)։ Նրա ստեղծագործությունը համարվում է յուրօրինակ նրանով, որ այն համատեղում է ռոմանտիզմի դրամատիկ և սենտիմենտալ ոգին սարկազմի, դառնության և սև հումորի խիստ անհատական ​​համադրության հետ։ Նա նաև հայտնի է իր յուրահատուկ խելքով և անեկդոտներ պատմելու բնավորությամբ, ինչպես նաև իր բուռն (և, ի վերջո, ողբերգական) կյանքի համար։

Նրա գրվածքը, որը կենտրոնացած է տեղական և գեղատեսիլ լեզվի և ընդհանուր իմաստով կապված է ռոմանտիկ ավանդույթների հետ, հաճախ դիտարկվում է ի տարբերություն Էկա դե Կեյրոսի՝ կոսմոպոլիտ պարուսույցի և ռեալիզմի մոլեռանդ ջատագովի՝ Կամիլոյի գրական գրականության՝չնայած 20 տարով երիտասարդ լինելուն։ Կամիլոյի և Էչայի միջև այս լարվածությունը, որը քննադատների կողմից հաճախ անվանում են գրական պարտիզան, մեկնաբանվել է որպես 19-րդ դարի պորտուգալական գրականության մեջ առկա երկու մեծ միտումների սինթեզ։

Մեղադրանքները, որ նա եղել է մասոնության մեջ 1846 թվականին, որոշ չափով հակասական են, քանի որ կան ցուցումներ, որ մոտավորապես նույն ժամանակահատվածում, Մարիա դա Ֆոնտեի հեղափոխության ժամանակ, նա կռվել է հօգուտ միգելիստների՝ որպես «Շոտլանդացի գեներալ Ռանալդ ՄակԴոնելլիի հրամանների օգնական», ով ակտիվ էր մասնակցություն էր ունենում Սուրբ Միքայել թևի վերածնված միաբանությունում հենց մասոնության դեմ պայքարելու համար։ Նմանապես, նրա գրականության մեծ մասը ցույց է տալիս իր լեգիտիմության և որպես պահպանողական և կաթոլիկ ավանդապաշտի իդեալները։

## Կենսագրություն
Կամիլուն ծնվել է արտաամուսնական կապից և որբացել է մանկության տարիներին  չնայած նա ծագմամբ ի վերջո Հյուսիսային Պորտուգալիայի գավառական արիստոկրատիայից էր (նրա հայրը՝ Մանուել Խոակիմ Բոտելյո Կաստելո Բրանկոն, Վիլա Ռեալի շրջակայքում գտնվող հռչակավոր ընտանիքի զավակ էր, բայց ապրում էր գրեթե աղքատության մեջ՝ առաջնահերթության խիստ օրենքի պատճառով, որն այն ժամանակ մեծապես բացառեց կրտսեր որդիներին ժառանգությունից)։ Կամիլոն Կաստելո Բրանկոյում մարանոսների ժառանգն էր Կամիլոն իր վաղ տարիներն անցկացրել է Տրաս-ոս-Մոնտեսի գյուղերից մեկում, որտեղ նա կրթություն է ստացել տանը՝երեք չամուսնացած մորաքույրների մոտ։ 13 տարեկանում նա ընդունվեց մոտակա Վիլա Ռեալի կաթոլիկ ճեմարանը, որտեղ կրթություն ստացավ կաթոլիկ քահանաների մոտ։ Իր պատանեկության տարիներին նա սիրահարվել է Լուիս դե Կամյոեսի և Մանուել Մարիա Բարբոսա դե Բոկաժեի պոեզիային, մինչդեռ Ֆերնաո Մենդես Պինտոն նրան արկածների տենչ է տվել։ Չնայած գրականության հանդեպ այս հետաքրքրությանը և հունարեն ու լատիներեն լեզուների իր ուշագրավ կարողություններին, Կամիլոն շեղված ուսանող էր և մեծացավ՝ դառնալով անկարգապահ և հպարտ։

17 տարեկանից մինչև իր վաղ 20-ը նա ընդհատումներով բժշկություն և աստվածաբանություն է սովորել Օպորտոյում և Կոիմբրայում և, ի վերջո, որոշել է դառնալ գրող։ Օպորտոյում և Լիսաբոնում լրագրողական աշխատանքից հետո նա գնաց Օպորտոյի եպիսկոպոսական սեմինարիա՝ քահանայություն սովորելու համար։ Այս ժամանակահատվածում Կամիլոն գրել է մի շարք կրոնական գործեր և թարգմանել Ֆրանսուա-Ռենե դը Շատոբրիանի գործերը։ Կամիլոն իրականում ընդունում էր աննշան սուրբ պատվերներ, բայց նրա անհանգիստ էությունը նրան հեռացրեց քահանայությունից և նա իր ողջ կյանքի ընթացքում իրեն նվիրեց գրականությանը.  Երկու անգամ ձերբակալվել է. առաջին անգամ՝ իր առաջին կնոջ աճյունի համար (որի հետ նա ամուսնացել էր 16 տարեկանում, և որը մահացել էր 24 տարեկանում), իսկ երկրորդը՝ Անա Պլասիդոյի հետ իր դավաճանական սիրավեպի պատճառով, որն այն ժամանակ ամուսնացած էր։

Նրա բանտարկության առաջին շրջանը կարճ էր, ըստ երևույթին, Թեյշեյրա դե Կեյրուշի միջամտության շնորհիվ, որը ազդեցիկ դատավոր էր և, զուգադիպությամբ, հայտնի Խոսե Մարիա դե Էսա դե Կեյրոսի հայրը։ Իր երկրորդ և ավելի երկար բանտարկության ընթացքում նա գրել է այն, ինչը շատերը համարում են իր լավագույն և ամենաբնորոշ գործը՝ Amor de Perdição: Հետագայում նրա կյանքի այս փուլը նույնպես ոգեշնչեց նրան գրել իր Memórias do Cárcere (բառացիորեն «Բանտի հիշողությունները»), որտեղ նա նկարագրում է այն ժամանակվա թշվառ և գերբնակեցված Relação բանտի ոլորանները, որը գտնվում էր Օպորտոյի կենտրոնում՝ միահյուսված երևակայության մտերմիկ զառանցանքներով և կենսագրական դրվագներով։

Կամիլոն վիկոնտ են նշանակվել (Visconde de Correia Botelho) 1885 թվականին՝ ի նշան գրականության մեջ ունեցած ավանդի, և երբ նրա առողջական վիճակը վատացել է, և նա այլևս գրել չի կարողանում, խորհրդարանը նրան ցմահ թոշակ է տվել։ 1886 թվականին նա գրել է «Esboço de crítica. Otelo, o Mouro de Veneza»: Կուրանալով (սիֆիլիսի պատճառով) և տառապելով քրոնիկ նյարդային հիվանդությամբ՝ Կաստելո Բրանկոն ինքնասպանություն է գործել ատրճանակով 1890 թվականին՝ նստելով իր  հայտնի փայտե ճոճաթոռին։

## Ստեղծագործություններ
Կամիլո Կաստելո Բրանկոն, հավանաբար, ամենաբեղմնավորն է բոլոր պորտուգալացի գրողներից, նրա ստեղծագործությունները ներառում են վեպեր, պիեսներ, չափածոներ և էսսեներ։ Բացի այդ, Կամիլոն առաջին պորտուգալացի գրողն էր, որը կարողացավ ֆինանսապես ապահովել իրեն միայն իր գրելու շնորհիվ։ Ընդհանուր առմամբ, նրա հրատարակությունները կազմում են մոտ հինգ հարյուր վաթսուն, բայց նա առավել հայտնի է իր վեպերով։ Թեև Կամիլոն շատ աշխատանք է կատարել հաշիվները վճարելու համար, նա երբեք չի կորցրել իր անհատականությունը։ Անհատականությունների հետ նրա ծանոթությունը թույլ տվեց նրան աշխուժացնել իր գրությունները մի շարք հիշարժան կերպարներով և պորտուգալական տիպերով, ինչպիսիք են «բրազիլեյրոն» (վերադարձված պորտուգալացի էմիգրանտ, ով իր հարստությունը վաստակել էր Բրազիլիայում), հին «Ֆիդալգոն» (ազնվական) Պորտուգալիայից հյուսիս և Մինհոյի քահանան։

Կամիլոյի վեպերը կարելի է բաժանել երեք շրջանի. Առաջին շրջանը ներառում է նրա երևակայության սիրավեպերը, որոնցից օրինակ է Օս Միստերիոս դե Լիսաբոան՝ Էժեն Սյուի ոճով։

Երկրորդ շրջանը ներառում է նրա բարքերի մասին վեպերը, մի ոճ, որը նա զարգացրեց և մնաց նրա գլխավոր ներկայացուցիչը մինչև Էսա դե Կեյրոսի կողմից O Crime de Padre Amaro-ի հայտնվելը։ Այս վեպերում նա համատեղում է ռեալիզմն ու իդեալիզմը և հիանալի կերպով պատկերում է 19-րդ դարի սկզբի Պորտուգալիայի ներքին և սոցիալական կյանքը։

Երրորդ շրջանն ընդգրկում է նրա ստեղծագործությունները պատմության, կենսագրության և գրական քննադատության ոլորտներում։ Դրանցից կարելի է նշել Noites de Lamego, Cousas leves e pesadas, Cavar em ruínas, Memórias do Bispo do Grão Pará և Boémia do Espírito:

Նրա սիրավեպերից ամենանշանավորներից են O Romance de um Homem Rico-ն, նրա սիրելին՝ Retrato de Ricardina, Amor de Perdição, Novelas do Minho և A Brasileira de Prazins վեպերի ժողովածուն։ Նրա վեպերից շատերը ինքնակենսագրական են, ինչպես «Onde está a felicidade?», «Memórias do Cárcere» և «Vingança»: Կաստելո Բրանկոն հիացմունքի արժանի պատմող է, հիմնականում այն ​​պատճառով, որ նա փայլուն իմպրովիզատոր էր, բայց նա չի փորձում ուսումնասիրել կերպարները։ Նա  հարուստ բառապաշար ուներ, որը հավանաբար աննման է ամբողջ պորտուգալական գրականության մեջ՝ հաճախ օգտագործելով անհասկանալի բառեր։ Միևնույն ժամանակ, քիչ պորտուգալացի հեղինակներ են ցույց  տվել ժողովրդական լեզվի այդքան խոր իմացություն։ Չնայած բնությունը Կամիլոյին օժտել ​​էր բանաստեղծական խառնվածքով, նրա բանաստեղծությունները համարվում են միջակ, մինչդեռ նրա լավագույն պիեսները գրված են թավ տողերով և պարունակում են հզոր դրամատիկ իրավիճակներ, իսկ նրա կատակերգությունները գրոտեսկի հաղթանակն են՝ խենթ տոնով, որը հիշեցնում է Ժիլ Վիսենտեի աշխատանքը։

## Ընտրված մատենագիտություն

* *Anátema* (1851)
* *Os Mistérios de Lisboa* (1854)
* *A Filha do Arcediago* (1854)
* *Livro Negro de Padre Dinis* (1855)
* *A Neta do Arcediago* (1856)
* *Onde Está a Felicidade?* (1856) (Անգլերեն անվանումը։ *Where Is Happiness?*)
* *Um Homem de Brios* (1856)
* *Lágrimas Abençoadas* (1857)
* *Cenas da Foz* (1857)
* *Carlota Ângela* (1858)
* *Vingança* (1858)
* *O Que Fazem Mulheres* (1858) (Անգլերեն անվանումը։ *What Women Do*)
* *Doze Casamentos Felizes* (1861)
* *O Romance de um Homem Rico* (1861)
* *As Três Irmãs*
* *[[Amor de Perdição (վեպ)|Amor de Perdição]]* (1862) () (English title: *Doomed Love* (2000) – ; *Love of Perdition* (2016) – )
* *Coisas Espantosas* (1862)
* *O Irónico* (1862)
* *Coração, Cabeça e Estômago* (1862)
* *Estrelas Funestas* (1862)
* *Anos de Prosa* (1858)
* *Aventuras de Basílio Fernandes Enxertado* (1863)
* *O Bem e o Mal* (1863)
* *Estrelas Propícias* (1863)
* *Memórias de Guilherme do Amaral* (1863)
* *Agulha em Palheiro* (1863)
* *Amor de Salvação* (1864)
* *A Filha do Doutor Negro* (1864)
* *Vinte Horas de Liteira* (1864)
* *O Esqueleto* (1865)
* *A Sereia* (1865)
* *A Enjeitada* (1866)
* *O Judeu* (1866)
* *O Olho de Vidro* (1866)
* *A Queda dum Anjo* (1866)
* *O Santo da Montanha* (1)
* *A Bruxa do Monte Córdova* (1867)
* *Os Mistérios de Fafe* (1868)
* *O Retrato de Ricardina* (1868)
* *Compêndio da vida e feitos de José Balsamo*, essay (1874)
* *A Caveira da Mártir* (1876)
* *Novelas do Minho* (1875–1877)
* *Eusébio Macário* (1879)
* *A Corja* (1880)
* *Luiz de Camões: Notas Biographicas (1880)
* *A Brasileira de Prazins* (1882) (English title: *The Brazilian Girl from Prazens*)
* *D. Luiz de Portugal: Neto do Prior do Crato 1601–1660* (1883)
* *O Vinho do Porto* (1884)
* *Esboço de Crítica – Otelo, o Mouro de Veneza* (1886)


== Կինոյի և հեռուստատեսային ադապտացիաներ ==
* *Amor de Perdição (TV series)* (1965)
* *Amor de Perdição* (1979) by [[Manoel de Oliveira]]
* *Um Amor de Perdição* (2009) by [[Mario Barroso]]
* *Mistérios de Lisboa* (2010) by [[Raúl Ruiz (director)|Raúl Ruiz]]
* *O caderno negro'' (2018) by Valeria Sarmiento

## Հղումներ


## Արտաքին հղումներ
* 
* 

Կատեգորիա:19-րդ դարի թարգմանիչներ
Կատեգորիա:19-րդ դարի վիպասաններ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ
Կատեգորիա:Պորտուգալացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Պորտուգալացի գրողներ
Կատեգորիա:Պորտուգալացի դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Պորտուի համալսարանի շրջանավարտներ