Պուբլիոս Ֆլակկոս

**Պուբլիոս Վալերիուս Ֆլակկոս** (, ), հռոմեացի քաղաքական գործիչ, պատրիկ Վալերիի ընտանիքից, հյուպատոս մ.թ.ա. 227 թվականին։ Եղել է Հաննիբալի մոտ գնացած պատվիրակության անդամը Սագունտի պաշարման ժամանակ։ Հնարավոր է, որ կռվել է Երկրորդ Պունիկյան պատերազմում։

## Ծագում
Պուբլիոս Վալերիոսը պատկանել է Հռոմի ամենահայտնի պատրիկական ընտանիքներից մեկին։ Վալերիոսների լեգենդար նախնին սաբինացի էր և գաղթել է Հռոմ Ռոմուլոսի համագահակալ Տիտոս Լիվիոսի հետ։ Նրա ժառանգորդ Պուբլիոս Վալերիուս Պուբլիկոլան դարձել է Հռոմեական Հանրապետության հիմնադիրներից մեկը և կոնսուլը՝ դրա առաջին տարում, և հետագայում Վալերիները պարբերաբար հայտնվում էին Կապիտոլիումի Ֆաստիում։

Ֆլակկոս մականվան կրողները Վալերիների ամենահզոր ճյուղն էին (Մեսալաների հետ միասին) մ.թ.ա. 3-րդ դարի կեսերից մինչև 1-ին դարի կեսերը։ Նրանք կոնսուլության են հասել վեց սերունդներից յուրաքանչյուրում։ Աղբյուրներում առաջին հիշատակվող Վալերիոս Ֆլակկոսը Լուցիոսն էր՝ մ.թ.ա. 261 թվականի կոնսուլը, որը կռվել էր Սիցիլիայում Առաջին Պունիկյան պատերազմի ժամանակ։ Պուբլիոս Վալերիոսը նրա որդին էր և համարվում էր «հռոմեացիների մեջ ամենաազնիվ և հզորներից մեկը»։

## Կենսագրություն
Պուբլիոս Վալերիոսի մասին աղբյուրներում առաջին հիշատակումը թվագրվում է մ.թ.ա. 227 թվականին, երբ նա կոնսուլ է դարձել պլեբեյ Մարկոս ​​Ատիլիոս Ռեգուլուսի հետ համատեղ։ Սա առաջին տարին էր, որ պրետորների կոլեգիան երկուսից ընդլայնվել է մինչև չորս անդամ. նրանց թվում էին Ֆլակկոսի ազգական Մարկոս ​​Վալերիուս Լեվինուսը և դեմոկրատ քաղաքական գործիչ Գայոս Ֆլամինիուսը, որը հակասությունների մեջ էր ազնվականության զգալի մասի հետ։ Պուբլիոս Վալերիուսը Ֆլամինիոսի քաղաքական դաշնակիցներից մեկն էր։

Այս հյուպատոսության միակ նշանակալի իրադարձությունը Հռոմի պատմության մեջ առաջին ամուսնալուծությունն էր, որը նրա կնոջը շնորհել է հյուպատոս Սպուրիուս Կարվիլիուս Մաքսիմուս Ռուգան։ Ավելին, հայտնի է, որ Պուբլիոս Վալերիոսը կարողացել է հաջորդ տարվա համար ապահովել իր մեկ այլ ազգականի՝ Մարկոս ​​Վալերիոս Մաքսիմուս Մեսալայի հյուպատոսությունը։

Երբ Կարթագենյան Իսպանիայի կառավարիչ Հաննիբալը պաշարել է Հռոմի հետ դաշնակից Սագունտում քաղաքը (մ.թ.ա. 219), Պուբլիոս Վալերիոսը, Քվինտոս Բեբիոս Տամֆիլոսի հետ միասին, որպես դեսպան մեկնել է Իսպանիա՝ պահանջելու դադարեցնել ռազմական գործողությունները։ Հաննիբալը մերժել է այդ դեսպանությունը՝ վկայակոչելով պաշարված քաղաքի մոտ գտնվող դեսպանների վտանգը։ Վալերիոսը և Բեբիոսը, հետևելով նախկինում ստացված հրահանգներին, գնացել են Կարթագեն, որտեղ պահանջել են Հաննիբալին հանձնել։ Լիվիոսի վկայությամբ՝ Պուբլիոս Վալերիոսը Կարթագենի Սենատին իր ելույթը արտասանել է մեծ նյարդայնությամբ։ Բարկիդների հին թշնամի Հաննոնի աջակցությանը չնայած, դեսպանների պահանջները չեն բավարարվել: Վալերիոսի և Բեբիոսի վերադարձից հետո Հռոմ ուղարկվել է նոր դեսպանատուն, որը պատերազմ է հայտարարել Կարթագենին։

Լիվիայի մ.թ.ա. 216-214 թվականների իրադարձությունների կապակցությամբ հիշատակում է Պուբլիոս Վալերիոս Ֆլակկոսը որպես Նոլայի մոտակայքում գործող Մարկոս ​​Կլավդիոս Մարցելոսի բանակի պատվիրակ, և որպես նավատորմի պրեֆեկտ՝ պրետոր Մարկոս ​​Վալերիուս Լևինուսի հրամանատարության ներքո։ Ֆ. Մյունցերը կարծում է, որ առաջին դեպքում կարող են խոսել 227 թվականի հյուպատոսի մասին, սակայն երկրորդ և երրորդ դեպքերում նման նույնականացումը խիստ անհավանական է։ Ռ. Բրոուտոնի խոսքով՝ 227 թվականի հյուպատոսը և՛ լեգատը, և՛ պրեֆեկտը էին։

Մ.թ.ա. 211 թվականին, երբ Հաննիբալը արշավել է դեպի Հռոմ՝ հռոմեական զորքերը Կապուայից շեղելու համար, Սենատում բուռն բանավեճ է բռնկվել։ Ոմանք առաջարկում էին կենտրոնացնել բոլոր զորքերը քաղաքը պաշտպանելու համար, մինչդեռ մյուսները՝ ոչինչ չանել։ Հաղթել է Պուբլիոս Վալերիոսը, որն առաջարկում էր հանձնարարել հյուպատոսներին որոշել, թե արդյոք բանակի մի մասը կարող է ուղարկվել Հռոմ՝ առանց Կապուայի պաշարումը թուլացնելու։

Արդեն այդ տարիներին Վալերի Ֆլաչիի և ցածրաստիճան պլեբեյ Մարկոս ​​Պորկիոս Կատոնի միջև գոյություն ունեին անձնական սերտ կապեր։ Նրանց ծագումը թվագրվում է կամ մ.թ.ա. ամենաուշը 210 թվականին, կամ նույնիսկ 216 թվականին։ Կատոնը Ֆլաչիների հարևանն էր նրանց կալվածքում և, ինչպես պատմում է Պլուտարքոսը, գրավել է նրանց ուշադրությունը իր «լավ բնավորությամբ, չափավորությամբ», աշխատանքի սիրով և «հարմար խոսքերով»։ Վալերիները սկսել են Կատոնին հրավիրել իրենց տուն, իսկ ավելի ուշ համոզել են նրան տեղափոխվել Հռոմ և սկսել քաղաքական կարիերա։ Վ. Կվաշնինի ենթադրության համաձայն՝ Վալերիոսը կարող էր Մարկոս ​​Պորկիոսին ծանոթացնել ականավոր զորավար Մարկոս ​​Կլավդիոս Մարկելոսի շրջապատին։

Պուբլիոս Վալերիոսը, ըստ երևույթին, մահացել է ոչ ուշ, քան մ.թ.ա. 209 թվականը՝ ըստ Լիվիայի գրքի մի հատվածի հետազոտողները եզրակացնում են, որ այդ ժամանակ Պուբլիոսի որդի Լուցիոսը ընտանիքի գլուխն էր։

## Հետնորդներ
Պուբլիոս Վալերիոսը ենթադրաբար ունեցել է երեք որդի։ Նրանցից ավագի անունը, հավանաբար, Պուբլիոս էր. մեկ վարկածի համաձայն՝ նա մ.թ.ա. 215 թվականին նավատորմի պրեֆեկտն էր և մահացել է երիտասարդ տարիքում։ Միջինը՝ Լուցիոսը, հայտնի էր որպես Կատոն Ավագի գործընկեր՝ մ.թ.ա. 195 թվականին կոնսուլության և 184 թվականին գրաքննության ժամանակ։ Կրտսերը՝ Գայոսը, cursus honorum-ը փոխանցել է պրետորությանը, որը հին հեղինակները թվագրում են մ.թ.ա. 183 թվական։ Կա ենթադրություն, որ Պուբլիոս Վալերիոսը նաև դուստր է ունեցել, որին Դիոդորոս Սիկիլիացին հիշատակում է որպես այն կնոջ, որը մ.թ.ա. 204 թվականի ապրիլին ընդունել է Փռյուգիայից բերված սրբազան քարը՝ Մեծ Աստվածուհու մարմնացումը։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
**Աղբյուրներ**
# 
# 
# 
# 

**Հետազոտություն**
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
Կատեգորիա:Հռոմեական հանրապետության կոնսուլներ
Կատեգորիա:Քաղաքական գործիչներ Հռոմից
Կատեգորիա:Ռազմական գործիչներ