Անջելո Պերուցցի

**Անջելո Պերուցցի** (, ) իտալացի ֆուտբոլային մարզիչ և նախկին դարպասապահ, ինչպես նաև «Ա սերիայի տարվա դարպասապահ» մրցանակի եռակի դափնեկիր:

Գիտնականները Պերուցցիին համարում են բոլոր ժամանակների իտալացի մեծագույն դարպասապահներից և իր սերնդի լավագույն դարպասապահներից մեկը։ Իր կարիերայի ընթացքում նա հանդես է եկել իտալական «Ռոմա», «Հելլաս Վերոնա», «Յուվենտուս», «Ինտերնացիոնալե» և «Լացիո» ակումբներում։  Նա շատ հաջող ժամանակաշրջան է ունեցել «Յուվենտուսում», որտեղ նվաճել է երեք տիտղոս Սերիա A-ում՝ Իտալիայի գավաթ, ՈՒԵՖԱ-ի գավաթ և ՈՒԵՖԱ-ի Չեմպիոնների լիգա, ի թիվս այլ տիտղոսների՝ նա 2007 թվականին ակումբից հեռանալուց առաջ «Լացիոյի» հետ նվաճել է Իտալիայի երկրորդ գավաթը։ Միջազգային մակարդակում նա անցկացրել է 31 հանդիպում Իտալիայի ազգային հավաքականում՝ սկսած իր դեբյուտից՝ 1995 թվականին, և եղել է նրա թիմի անդամ, որը հաղթել է 2006 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունում։  Նա նրանց ներկայացրել է նաև 1992 թվականի Օլիմպիական խաղերում, Եվրո 1996-ում (որպես մեկնարկային դարպասապահ) և Եվրո 2004-ում։

## Ակումբային կարիերա
Պերուցցին իր կարիերան սկսել է Ա Սերիայում «Ռոմայում» 1987 թվականին։  1989 թվականին նա վարձակալվել է «Հելլաս Վերոնայում», բայց «Ռոմայի» երկու խաղացողներից մեկն էր (երկրորդը Անդրեա Կարնևալեն էր), որոնք մեկ տարով որակազրկվել են 1990 թվականի հոկտեմբերին՝ դոպինգ թեստը ձախողելուց հետո՝ ախորժակը զսպող դեղամիջոցի պատճառով, որը նա ընդունել է այդ ժամանակ և որը պարունակել է արգելված նյութ՝ Ֆենտերմին: 1990 թվականի հոկտեմբերին Կարնևալեն որակազրկվել է 1990 թվականի հոկտեմբերին՝ դոպինգ թեստը ձախողելուց հետո։

1991 թվականին «Յուվենտուս»ի հետ պայմանագիր կնքելը հաջողությամբ վերսկսել է նրա կարիերան, և նա շուտով գերազանցել է Ստեֆանո Տակկոնիին որպես ակումբի հիմնական դարպասապահ՝ մնալով թիմում մինչև 1999 թվականը և նվաճելով Սերիա Ա-ի լավագույն դարպասապահի մրցանակը 1997 և 1998 թվականներին, ինչպես նաև «Guerin d'oro» մրցանակը 1997 թվականին։ Պերուցցին երեք տիտղոս է նվաճել Սերիա A-ում՝ Իտալիայի գավաթ, Իտալիայի երկու Սուպերգավաթ, ՈՒԵՖԱ գավաթ, ՈՒԵՖԱ Սուպերգավաթ, միջմայրցամաքային գավաթ և եղել է այն թիմի՝ «Յուվենտուսի» մի մասը, որը 1996 թվականին հաղթել է ՈՒԵՖԱ-ի Չեմպիոնների լիգան, որը հաղթել է «Այաքսին» 11 մետրանոցների եզրափակչում՝ պահպանելով երկու միավոր հետխաղյա 11 մետրանոցների շարքում: Նա թուրինյան ակումբի հետ երկու անգամ անընդմեջ դուրս է եկել Չեմպիոնների լիգայի եզրափակիչ, ինչպես նաև իր վերջին մրցաշրջանում դուրս է եկել կիսաեզրափակիչ: Պերուցցին նաև մեդալ է նվաճել 1995 թվականի ՈՒԵՖԱ-ի գավաթի եզրափակչում և 1992 թվականի Իտալիայի գավաթի եզրափակչում երկրորդ տեղի համար, ինչպես նաև ESM-ի կողմից ճանաչվել է Տարվա լավագույն թիմ 1996-97 և 1997-98 մրցաշրջաններում: Այս ընթացքում իտալացի մի քանի փորձագետներ սկսել են նրան համարել աշխարհի լավագույն դարպասապահը՝ շնորհիվ նրա կայունության։

Կարիերայի իր պաշտոնում Պերուցցիի ենթադրյալ մրցակից Ջանլուկա Պալյուկայի հեռանալուց հետո նա 1999 թվականին «Ինտերնացիոնալից» տեղափոխվել է «Բոլոնիա»։ Պերուցցին «Յուվենտուսից» «Ինտեր» է տեղափոխվել 1999 թվականին 28 միլիարդ լիրայով (14,461 միլիոն եվրո), իսկ հայտարարագրված աշխատավարձը առանց հարկերի կազմում է 8 միլիարդ լիրա։ Պերուցցին ակումբում անցկացրել է մեկ անհաջող մրցաշրջան՝ չնայած իր գերազանց ելույթներին՝ «Յուվենտուսի» նախկին գլխավոր մարզիչ Մարչելո Լիպիի գլխավորությամբ ավարտել է մրցաշրջանը։

Հաջորդ մրցաշրջանում նա «Լացիո» է տեղափոխվել 40 միլիարդ լիրայի դիմաց (20,658 միլիոն եվրո, գործարքի գումարը՝ կանխիկ գումարած Մարկո Բալլոտտան), ակումբի հետ նա անցկացրել է ավելի քան 200 հանդիպում A Սերիայում և եվրոպական մրցաշարերում՝ 2000 թվականին նվաճելով Իտալիայի սուպերգավաթը և 2004 թվականին Իտալիայի Գավաթը։  Նա շարունակում էր խաղալ շատ բարձր մակարդակով՝ Ջանլուիջի Բուֆֆոնից հետո համարվելով լավագույն իտալացի դարպասապահը։

Չնայած նրա պայմանագիրը «Բյանկոցելեստիի» հետ ուժի մեջ էր մինչև 2008 թվականը, Պերուցցին ավարտել է կարիերան 2006-07 մրցաշրջանի ավարտին. 2007 թվականի ապրիլի 29-ին «Ռոմայի» հետ 0-0 ոչ-ոքիից հետո Պերուցցին հայտարարել է, որ իր վերջին հանդիպումն անցկացրել է մշտական վնասվածքների պատճառով։  Այնուամենայնիվ, նա փոխարինվել է մրցաշրջանի վերջին տնային խաղում «Լացիոյի» վերջին րոպեներին, մայիսի 20-ին «Պարմայի» հետ զրոյական ոչ-ոքի, ի նշան երկրպագուների հրաժեշտի: 2008 թվականի հունվարի 28-ին նա կարիերայի ընթացքում երրորդ անգամ ճանաչվել է A Սերիայի տարվա դարպասապահ։

## Միջազգային կարիերա
11 տարվա ընթացքում՝ 1995-2005 թվականներին, Պերուցցին 31 անգամ դարձել Է Իտալիայի չեմպիոն։  Նա նաև ազգային հավաքականի անդամ էր, որը մասնակցել է 1992 թվականի Բարսելոնայի ամառային Օլիմպիական խաղերին՝ անցկացնելով երկու հանդիպում մրցաշարում։  Պերուցցին ազգային հավաքականում իր նորամուտը նշել է գլխավոր մարզիչ Արրիգո Սակիի գլխավորությամբ 1995 թվականի մարտի 25-ին Եվրո 1996-ի ընտրական փուլի տնային խաղում՝ 4:1 հաշվով հաղթելով Էստոնիային: Նա ճանաչվել Է Իտալիայի հավաքականի հիմնական դարպասապահը Եվրո 1996-ում, չնայած Իտալիան դուրս է մնացել խմբային փուլից: Նա պետք է մեկնարկային կազմում հանդես գար 1998 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունում Չեզարե Մալդինիի գլխավորությամբ, սակայն ուշ փուլում վնասվածք էր ստացել և մեկնարկային կազմում փոխարինվել էր Ջանլուկա Պալյուկայով։

1998 թվականի աշխարհի առաջնությունից հետո Մալդինին փոխարինել է Իտալիայի հավաքականի նախկին դարպասապահ և ռեկորդակիր Դինո Ձոֆին, որը հաստատել է Պերուցցիին որպես հիմնական դարպասապահ Իտալիայի հավաքականի գլխավոր մարզչի պաշտոնում՝ իր առաջին տարում. այնուամենայնիվ, 1999 թվականին Նորվեգիայի դեմ խաղից հետո Ջանլուիջի Բուֆոնը տեղ է ստացել մեկնարկային կազմում, իսկ Ֆրանչեսկո Տոլդոն դարձել է հիմնական դարպասապահ։ Զիջելով իր երկու գործընկերներին՝ Պերուցցին որոշեց չմասնակցել Եվրո 2000-ին՝ որպես երրորդ դարպասապահ, որոշումը, որը, ըստ Ձոֆի, խանգարել է նրան վերականգնել հիմնական խաղացողի կարգավիճակը. վերջին րոպեին ստացած վնասվածքի պատճառով, որի պատճառով Բուֆոնը չի կարողացել մասնակցել մրցաշարին, Պերուցցին կարող էր Տոլդոյի փոխարեն դուրս գալ մեկնարկային կազմում, եթե նա ընդուներ մարտահրավերը։

Պերուցցին այլևս չի խաղացել Իտալիայի հավաքականի կազմում, մինչև փոխարինման է դուրս եկել 2004 թվականի ապրիլի 28-ին Իսպանիայի դեմ ընկերական խաղում, և հետագայում Ջովաննի Տրապատտոնիին կանչել են որպես Եվրո 2004-ի պահեստային դարպասապահ: Տրապատոնիի ընտրությունն անսովոր էր թվում, քանի որ Իտալիայի հավաքականի երրորդ դարպասապահը աշխարհի և Եվրոպայի առաջնություններում, որպես կանոն, ընտրվել էր երիտասարդ և հեռանկարային խաղացողներից, փոխարենը, Պերուցցիի և Տոլդոյի նման երկու փորձառու դարպասապահների ներկայությունն այն ժամանակ կասկածներ էր առաջացնում Բուֆոնի թիկունքում նրանց իրական դերի վերաբերյալ, քանի որ նրանցից ոչ մեկը չէր համաձայնի հեշտությամբ երկրորդական դեր խաղալ:

2005 թվականի օգոստոսին նա մեկնարկային կազմում էր Շոտլանդիայի և Բելառուսի դեմ աշխարհի առաջնության ընտրական երկու խաղերում, իսկ Բուֆոնը դուրս էր մնացել շարքից ուսի վնասվածքի պատճառով, այնուհետև Պերուցցին երկրորդ դարպասապահն էր (Բուֆոնից հետո) 2006 թվականի Աշխարհի առաջնությունում՝ Մարչելո Լիպիի գլխավորությամբ, Իտալիայի հավաքականը հաղթել է 4-րդ անգամ, չնայած նրան, որ Պերուցցին խաղադաշտ դուրս չեկավ, նրա թիմակից Դանիելե Դե Ռոսսին իր ղեկավարության և փորձի շնորհիվ կարևորել է Պերուցցիի դերը թիմում՝ որպես հանդերձարանի առանցքային դեմք: Այս մրցաշարից հետո Պերուցցին հեռացել է միջազգային ֆուտբոլից:

## Խաղաոճ
Ուժեղ, աթլետիկ, ամբողջական և հետևողական դարպասապահ, թեև հակված է վնասվածքների, Պերուցցին հայտնի էր իր ֆիզիկական ուժով, դիրքով, պայթյունավտանգ արձագանքով, արագությամբ և ճարպկությամբ՝ չնայած իր ամուր կազմվածքին: Նա հատկապես գերազանց էր իր գծից արագ դուրս գալու համար՝ գնդակը գետնին խփելու կամ վերցնելու համար, ինչպես նաև տուգանային հրապարակից դուրս իր մրցակիցներից առաջ, սա այն հատկապես արդյունավետ էր դարձնում այն թիմերում, որոնք ապավինում էին բարձր պաշտպանական գծերով գոտիավորված պաշտպանական համակարգին: Դարպասապահի համար համեստ հասակի պատճառով նա ավելի քիչ արդյունավետ էր փոխանցումներ կատարելիս և նախընտրում էր նոկաուտի ենթարկել գնդակը, քան փորձել բռնել այն, չնայած ընդհանուր առմամբ նա վստահ էր: Չնայած նա չափազանց շնորհալի էր ինչպես տեխնիկական, այնպես էլ ակրոբատիկ առումով, նա արդյունավետ դարպասապահ էր, ով տպավորիչ ցատկեր էր կատարում միայն խիստ անհրաժեշտության դեպքում. նա իսկապես հավատում էր, որ «մեծ դարպասապահը պետք է հատի գիծը.այդպես նա հուսահատեցնում է մրցակցի հարձակվողներին, քանի որ թվում է, թե առանց մեծ ջանքերի հետ է մղում հարվածները»: Իր կարիերայի ընթացքում նա նաև աչքի է ընկել կենտրոնացվածությամբ և վճռական սեյվեր կատարելու ունակությամբ, նույնիսկ այն բանից հետո, երբ երկար ժամանակ չի ներգրավվել խաղի ընթացքում ակտիվ գործողությունների մեջ, նա նաև արդյունավետ էր տուգանքների վերացման գործում, չնայած նրան, որ նա առանձնապես հմուտ չէր գնդակը ոտքերի մոտ վարվելիս և սովորաբար նախընտրում էր գնդակը վերցնել, երբ այն հետ փոխանցվեր նրան:

Երիտասարդության վաղահաս տաղանդը, 1990-ական թվականներին նա համարվում էր աշխարհի լավագույն դարպասապահներից մեկը իր ծաղկման շրջանում, բայց նաև աչքի է ընկել հետագա կարիերայում իր երկարակեցությամբ, ինչը նրան թույլ տվեց հետևողականորեն բարձր պահել ելույթների մակարդակը: Չնայած հայտնի էր իր անհատականությամբ, թիկունքից առաջնորդությամբ, ուժեղ մտածելակերպով և վստահությամբ, որը նա ներշնչել էր իր թիմակիցներին իր կարիերայի ընթացքում, խաղադաշտից դուրս նա ունեցել է բավականին բարի, հանգիստ և զուսպ բնավորություն, ինչը, սակայն, նրան շատ սիրված դարձրեց թիմակիցների շրջանում, դա հանգեցրել է նրան, որ որոշ գիտնականներ մեղադրեցին նրան կուլիսային գիծը բավականաչափ արդյունավետ չղեկավարելու մեջ:

Իր հաստ կազմվածքի պատճառով Պերուցցին ստացել է «Թայսոն» մականունը՝ ի պատիվ Մայք Թայսոնի նման հզոր բռնցքամարտիկի կազմվածքի, և «Վարազ» (իտալերեն՝ «Cinghialone»)։

## Մարզչական կարիերա
Կարիերան ավարտելուց հետո Պերուցցին աշխատել է Իտալիայի ազգային հավաքականի շտաբում՝ որպես Մարչելո Լիպիի օգնականներից մեկը: Այնուհետև նա նշանակվել է Չիրո Ֆերարայի օգնական Իտալիայի մինչև 21 տարեկանների հավաքականում և 2012 թվականին հետևեց նրան և միացավ «Սամպդորիային» A Սերիայում:

## Կարիերայի վիճակագրություն
### Ակումբ

*1 Ներառյալ 1 խաղ ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների լիգայի 1999-2000 մրցաշրջանի որակավորման փուլում: 

### Միջազգային
:**Հանդիպումները և գոլերը ըստ ազգային թիմերի և տարիների**

## Ձեռքբերումներ
**Յուվենտուս**
* Սերիա A՝ 1994–95, 1996–97, 1997–98 մրցաշրջաններ
* Իտալիայի Գավաթ՝ 1994–95 մրցաշրջան
* Իտալիայի Սուպերգավաթ՝ 1995, 1997 թվականներ
* ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգա՝ 1995–96 մրցաշրջան
* ՈՒԵՖԱ Գավաթ՝ 1992–93 մրցաշրջան
* ՈՒԵՖԱ Սուպերգավաթ՝ 1996 թվական
* Միջազգային Գավաթ՝ 1996

**Լազիո**
*Իտալիայի Գավաթ՝ 2003–04 մրցաշրջան
*Իտալիայի Սուպերգավաթ՝ 2000 թվական
**Իտալիա**
* Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնություն՝ 2006 թվական
**Անհատական**
* Guerin d'Oro՝ 1997 թվական
* Տարվա լավագույն ESM թիմ՝ 1996–97, 1997–98 մրցաշրջան
* A սերիայի Տարվա լավագույն դարպասապահ՝ 1997, 1998, 2007 թվականներ
**Պատիվներ**
:*  4-րդ դասարան/սպա՝ Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների պաշտոնական շքանշան՝ 2006 թվական

:*  CONI՝ Ոսկե մանյակ սպորտային վաստակի համար՝ 2006

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ինտեր Միլանի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլային մարզիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Իտալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Լացիոյի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Յուվենտուսի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ռոմայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Վերոնայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի դարպասապահներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոններ