Լոկոտի ինքնավարություն

**Լոկոտի ինքնավարություն** (, ), ինքնավար ոչ պաշտոնական ​​միավոր, որը գտնվում էր Կենտրոնական Ռուսաստանի այն մասում, որը օկուպացված էր Նացիստական ​​Գերմանիայի կողմից, ղեկավարում էր Կոնստանտին Վոսկոբոյնիկի և Բրոնիսլավ Կամինսկու կոլաբորացիոնիստական ​​վարչակազմը 1942 թվականի հուլիսից մինչև 1943 թվականի օգոստոսը: Անվանումը ծագում է շրջանի վարչական կենտրոնից՝ Օրյոլի շրջանի Լոկոտ քաղաքատիպ բնակավայրից (այժմ գտնվում է Բրյանսկի մարզում), որը Կամինսկու կողմից վերանվանվել է Վոսկոբոյնիկ։ Խորհրդային զորքերի կողմից տարածքի ազատագրումից հետո Կամինսկու վարչակազմը տեղափոխվեց Լեպել (այնուհետև՝ Դյատլովո)՝ այնտեղ նմանատիպ միավոր ստեղծելու համար։

«Ինքնավարությունը» ընդգրկում էր ութ շրջանների տարածքը (ժամանակակից Բրասովսկի, Դմիտրիևսկի, Կոմարիչսկի, Նավլինսկի, Սևսկի, Սուզեմսկի և Ժելեզնոգորսկի շրջաններ), որոնք այժմ բաժանված են Բրյանսկի, Օրյոլի և Կուրսկի շրջանների միջև։ Ինքնավարությունը նպատակ ուներ որպես փորձություն ծառայելու Ռուսաստանի կոլաբորացիոնիստական ​​կառավարության համար ՍՍ-ի վերահսկողության տակ գտնվող Մուսկովիի Ռայխսկոմիսարիատում։ Թեև նացիստները պաշտոնապես տվել են միայն «ինքնավարության» և «ինքնակառավարման» կարգավիճակ, այդ կազմավորումն ուներ պետականության նշաններ (օրինակ, Ի. Էրմոլովն այն անվանում է պարապետություն), իսկ այն ղեկավարող գործընկերներն իրենց հրապարակումներում և ելույթներում բացահայտ անվանում էին պետություն՝ տեսնելով դրանում ապագա ռուսական պետության սաղմը, որը ակնկալում էին Երրորդ Ռեյխի հաղթանակից հետո։ Բացի ԼԻ-ի վարչակազմից, քաղաքապետ Կամինսկու թիկունքում կանգնած էին «Կամինիտներ» շարժումը և Ռուսաստանի Նացիոնալ-Սոցիալիստական ​​Աշխատանքային կուսակցությունը, ԼԻ-ի «իշխող կուսակցությունը», և Ռուսաստանի ազատագրական ժողովրդական բանակը, որը նա գլխավորեց, և այն հետագայում դարձավ ՍՍ-ի մաս:

## Պատմություն
### Նախադրյալներ
«Հանրապետության» առաջացման պատճառներից մեկը Լոկոտի բնակչության նախահեղափոխական կյանքի առանձնահատկությունն է։ Լինելով Մեծ դուքս Միխայիլ Ալեքսանդրովիչի սեփականությունը, ըստ մի շարք հեղինակների, Լոկոտի հողերն առանձնանում էին իրենց հարստությամբ։ Տեղի բնակչության կենսամակարդակը 19-րդ և 20-րդ դարի սկզբին շատ ավելի բարձր էր, քան ռուս գյուղացիների մեծամասնությունը։ Լոկոտցիների համար, ովքեր երբեք չեն ճանաչել ճորտատիրությունը կամ հետբարեփոխական ավերակները, կոլեկտիվացումը և կոլտնտեսության համակարգը դարձան ոչ թե երկրորդ, այլ առաջին ճորտատիրությունը: Հուշագրության գրականությունը նշում է նաև տեղի բնակչության մեծամասնության հակախորհրդային ​​տրամադրությունները։

## Ստեղծում
[слева|մինի|205x205пкс|Կ․ Վոսկոբոյնիկ, Լոկոտի ինքնավարության առաջին [Բուրգոմիստեր|բուրգոմիստր]]
մինի|слева|Բրոնիսլավ Կամինսկին և Գերմանական ոստիկանության սպաները (ձախից), աջ կողմում՝ «Ռոնա» շտաբի պետ փոխգնդապետ Ի.Պ. Շավիկին։ Լուսանկարն արվել է 1944 թվականի մարտի 21-ին 697-րդ Վերմախտի քարոզչական վաշտի (3-րդ տանկային բանակ) զինվոր Գ.Վեհմայերի կողմից։

1941 թվականի ամռանը և աշնանը գերմանական տանկային բանակների արագ առաջխաղացման ժամանակ խուճապի արդյունքում խորհրդային իշխանությունները Օրյոլի և Բրյանսկի շրջանների օկուպացված տարածքներում տարհանվեցին գերմանական զորքերի ժամանումից շատ առաջ:

Բրյանսկի ռազմաճակատի կուսակցական շարժման շտաբի պետ, պետական ​​անվտանգության ավագ մայոր Ալեքսանդր Մատվեևի զեկույցում ասվում է, որ Գերմանիայի հետ պատերազմի առաջին ամիսներին կոլեկտիվացման ընթացքում մի քանի տասնյակ ունեզրկված և աքսորված մարդիկ վերադարձել են Բրասովսկի, ինչպես նաև հարևան այլ շրջաններ, որոնք արդեն ակնկալում էին խորհրդային իշխանության տապալումը, մտածում էին՝ որքան կարժենա բնակելի շենքը վերանորոգելը, ինչպես օգտագործել «իրենց» հողը, ձեռնտու կլինի վերականգնել ջրաղացը և այլն», ոչ մի կերպ չթաքցնելով իրենց զգացմունքները շրջապատից։ Նույն գրառման մեջ նշվում էր նաև Բրասովսկի շրջանի գյուղացիների միջև ուժեղ հակախորհրդային ​​տրամադրությունները, տեղական կուսակցական և խորհրդային կազմակերպությունների «աղտոտումը» «օտար տարրերով», և այն փաստը, որ պատերազմի ընթացքում «հարևան շրջանների համեմատ Բրասովսկի շրջանը համեմատաբար ավելի փոքր տոկոս էր կազմում պարտիզանների և համեմատաբար ավելի մեծ տոկոս կուսակցականներից»:
Լոկոտում գերմանական զորքերի հայտնվելուց գրեթե երկու շաբաթ առաջ գյուղի ավագները հավաքվեցին ընտրված պատգամավորների հետ և ձայների մեծամասնությամբ որոշեցին ոգելից խմիչքների գործարանի ինժեներ Կոնստանտին Վոսկոբոյնիկին նշանակել «Լոկոտի և շրջակա հողերի կառավարիչ», իսկ Բրոնիսլավ Կամինսկուն որպես նրա տեղակալ: Կարգը պահպանելու համար ստեղծվել է ոստիկանության 100-ից ավելի հոգանոց ջոկատ։ 1941 թվականին Վերմախտի ստորաբաժանումների արագ առաջխաղացման ժամանակ, խորհրդային իշխանության ներկայացուցիչների արագ տարհանումից հետո մի քանի օր շարունակ, տարածքներում տեղի են ունեցել անկարգություններ, կողոպուտներ և սպանություններ։ Սկզբում ոստիկանությունը ծառայել է հենց Լոկոտի տարածքում հարաբերական կարգուկանոն պահպանելու համար։ Նմանատիպ միավորներ կային բազմաթիվ տարածքներում։

Գերմանական տանկիստների առաջապահ ջոկատի հրամանատարը, որպես լիազորված անձ, հաստատեց Կոնստանտին Վոսկոբոյնիկին ամբողջ «Լոկոտի վոլոստ վարչակազմի» գլխավոր բուրգոմիստրի պաշտոնում: Գերմանացի կապիտանը, ով ղեկավարում էր տանկիստների առաջապահ ջոկատը, թույլտվություն տվեց «տեղական ինքնապաշտպանական» ջոկատ ունենալուն (որն արդեն ստեղծվել էր ավելի վաղ)՝ սահմանափակելով դրա թիվը 20 հոգով։

Հաշվի առնելով Վոսկոբոյնիկի կազմակերպչական հմտությունները՝ ընդամենը երկու շաբաթ անց՝ 1941 թվականի հոկտեմբերի 16-ին, գերմանացիները նրան թույլ տվեցին ջոկատը հասցնել 200 հոգու։ Այս նույն ամսաթիվը (այլ աղբյուրների համաձայն՝ նոյեմբերի 16-ը) ավանդաբար համարվում է այն օրը, երբ գերմանացիները պաշտոնապես պատժամիջոցներ են սահմանել Լոկոտի վարչակազմի նկատմամբ։ Այնուամենայնիվ, վերջին հետազոտությունները չեն հաստատում այս տեսակետը. գերմանական փաստաթղթերում որևէ հիշատակում չկա Վոսկոբոյնիկի, Կամինսկու և գերմանական օկուպացիոն ուժերի միջև շփումների մասին: Բացահայտ անախրոնիզմ է նաև 2-րդ տանկային բանակի թիկունքի հրամանատար գեներալ Բրանդի անունը (*Korück* 532), որը հաճախ հիշատակվում է այս համատեքստում։ Թիկունքի տարածքի հրամանատարությունն ինքնին ստեղծվել է միայն 1942 թվականի փետրվարին, և Բրենդը մինչ այդ ղեկավարում էր այսպես կոչված հրամանատարության շտաբը Վյազմա: Չի կարելի բացառել, որ Վոսկոբոյնիկը ինչ-որ սանկցիա է ստացել տեղի գերմանական ստորաբաժանումներից, սակայն բանակի մակարդակով մինչև 1941 թվականի վերջը «Լոկոտի վոլոստի կառավարման» մասին տեղեկություն չի ստացվել.։

Ռուսաստանի ազգային սոցիալիստական ​​աշխատանքային կուսակցության ստեղծման հռչակումից հետո Վոսկոբոյնիկը հասարակ ավագից գործնականում տեղափոխվեց խորհրդային իշխանության գաղափարական թշնամիների շարքեր, և ՆԿՎԴ-ն սկսեց նրան վերացնելու գործողությունը: 1942 թվականի հունվարի 8-ի գիշերը ՆԿՎԴ-ի սպա Ալեքսանդր Սաբուրովի պարտիզանական ջոկատները, ավարտելով ձմեռային երթը 120 սահնակներով, հարձակվեցին ժողովրդական միլիցիայի զորանոցների և բուրգոմիստրի տան վրա: Չնայած անակնկալին, ոստիկանությունը, կորցնելով 54 մարդու (200-ից), խափանեց տեխնիկումի շենքը գրավելու Սաբուրովի փորձը։ Հասկանալով, որ թիրախն ինքն է, Վոսկոբոյնիկը դուրս է եկել իր տան շքամուտք և վիրավորվել որովայնից։ Սրանից հետո, հասկանալով, որ Վոսկոբոյնիկը սպանվել է, և առաքելությունն ավարտված է, Սաբուրովը զորքերին նահանջելու հրաման տվեց[։

Վոսկոբոյնիկի մահից հետո նրա տեղը զբաղեցրեց Կամինսկին։ Վոսկոբոյնիկի մահվանն ի պատասխան՝ տեղի բնակիչներից պատանդներ են գնդակահարվել։ Լոկոտ քաղաքատիպ բնակավայրը վերանվանվել է Վոսկոբոյնիկ քաղաք, սակայն նոր անունը չի հաստատվել։

Գերմանական բանակի թիկունքում աճող կուսակցական սպառնալիքի պայմաններում Կամինսկին շարունակեց տարածաշրջանի «ռազմականացումը»: 2-րդ տանկային բանակի հրամանատարությունը նրան հնարավորություն է տվել կռվել գերմանական վերահսկողության տակ գտնվող պարտիզանների դեմ (գործողությունը կոչվել է *Die Aktion Kaminsky*)։ 1942 թվականի հունվարի վերջին «ժողովրդական միլիցիան» կազմում էր 800 մարդ, փետրվարին՝ 1200, իսկ մարտին՝ 1650 մարդ։

1943 թվականի կեսերին Ռուսաստանի ազատագրական ժողովրդական բանակը (*ՌՈՆԱ*), որը դուրս էր եկել ինքնապաշտպանական ստորաբաժանումից, ուներ առնվազն 20000 մարդ, եթե հաշվի առնենք միայն կանոնավոր զորքերը։

## Աջակցություն Լոկոտի ինքնակառավարմանը
102-րդ հունգարական հետևակային դիվիզիայի շտաբը գտնվում էր հենց Լոկոտում, իսկ նրա ստորաբաժանումները տեղակայված էին Լոկոտի շրջանի բնակեցված վայրերում։

Լոկոտի շրջանի կարգավիճակը՝ որպես ինքնավար ազգային միավոր, հիմնված էր 2-րդ գերմանական պանցերի բանակի հրամանատար Գ. Կամինսկու գործողությունները դրական են գնահատվել նրա գերմանացի դիտորդների կողմից.

## Տնտեսություն
Լոկոտի ինքնավարության տարածքում վերացվել են կոլտնտեսությունները, վերադարձվել մասնավոր սեփականությունը, թույլատրվել է ձեռնարկատիրության զգալի ազատություն։ Լոկոտի վարչակազմի 1942 թվականի հունիսի 23-ի թիվ 185 հրամանի համաձայն, նախկին կոլտնտեսության սեփականությունը բաշխելիս, այն պետք է տրվեր «առաջին հերթին… ոստիկաններին, ունեզրկված կուլակներին, պարտիզաններից տուժածներին և [վարչակազմի] աշխատակիցներին…»։ Գերմանական իշխանությունները գերադասեցին չմիջամտել Լոկոտի ինքնակառավարման ներքին գործերին, որը պատասխանատու էր հարկերի հավաքագրման, իր տարածքում գերմանական ապրանքների անվտանգության և գերմանական զորքերին պարենով ապահովելու համար։ Վճարման միակ միջոցը խորհրդային ռուբլին էր։

Լոկոտ շրջանի առողջապահական համակարգը ներառում էր 9 գործող հիվանդանոց և 37 բժշկական կենտրոն։ Դպրոցական կրթությունը մինչև 7-րդ դասարանը պարտադիր էր. Երեխային դպրոց ուղարկելուց հրաժարվելը պատժվում էր տուգանքով։ Բնակչության կորստի հետ համամասնորեն նվազել է նաև դպրոցների թիվը։ Այսպիսով, Սուզեմսկի շրջանում 1942 թվականի հոկտեմբերին գործում էր ընդամենը 7 դպրոց։ Աշխատավարձ են ստացել անասնաբուժական աշխատողները, գրադարանների աշխատողները, բժիշկներն ու ուսուցիչները, բոլոր տեսակի արտադրություններում արձակուրդը կազմել է 2 ամիս, վտանգավորներինը՝ 4 ամիս։ Արձակուրդը տրամադրվել է տաք սեզոնին՝ կենցաղային հողատարածքների մշակումը հեշտացնելու նպատակով։

Նախնական և միջնակարգ կրթության համակարգից բացի, Լոկոտի շրջանում գործում էին գյուղատնտեսների դասընթացներ և ուսուցիչների վերապատրաստման դպրոց (Սևսկում): 1943 թվականին ուներ 228 աշակերտ։ 1942 թվականի մարտին բացվեց Սևսկի արհեստագործական ուսումնարանը. Նման դպրոցներ բացվել են նաև շրջանի այլ շրջկենտրոններում։ Թաղամասում իրեն զգացել է հատուկ գրանցամատյանում տեղադրված բուժանձնակազմի պակասը։ Այսպես, Նավլինսկի շրջանային հիվանդանոցում, որը բացվել է 1942 թվականի մարտին, կային ընդամենը 2 բժիշկ, 6 բուժքույր, 9 հոգաբարձու և երկու մասնաշենքից (վիրաբուժական-թերապևտիկ և վարակիչ հիվանդությունների) բաղկացած հիվանդանոց՝ ընդհանուր 65 մահճակալով։ Անձնակազմի պակասը պայմանավորված էր թաղամասը պարտիզաններից պաշտպանելու ժամանակ վիրավորված *ՌՈՆԱ*-ի մարտիկներին բուժելու անհրաժեշտությամբ. այսպիսով, նույն հիվանդանոցում տնօրինվում էր բնակչության 3 բժշկական և 4 առաջին բուժկետ, իսկ *ՌՈՆԱ*-ի մարտիկների համար՝ 4 բուժկետ։

Թաղամասի առողջապահության վարչությունները վերահսկել են բաղնիքների վիճակը՝ պահանջելով վերանորոգել դրանք՝ բնակչության առողջությունը պահպանելու համար։ Եթե ​​մահճակալների պակաս կար կամ տիֆով հիվանդներին բուժման ուղարկելն անհնար էր, ապա քաղաքապետի հրամանով նրանց պետք էր տեղավորել առանձին տնակներում՝ բուժաշխատողների հսկողության ներքո, մինչև ապաքինվելը։ Սոցիալական ապահովության բաժինները վճարել են երեխայի նպաստները։ Վարելահողն ամբողջությամբ օգտագործելու համար սահմանվել են ֆիքսված դրույքաչափեր, որոնցով կարելի էր վճարել հերկի ծառայությունները (գումարը փոխանցվել է ձիու տիրոջը, որի կերը նրա հաշվին էր): Յուրաքանչյուր հողային հասարակություն ստեղծեց սերմացուի ֆոնդ (սովորաբար 7 տեսակի մշակաբույս):

## Ռուսաստանի ազատագրական ժողովրդական բանակ (''РОНА'')
մինի|Բ.Վ.Կամինսկին, ''РОНА''-ի շտաբի սպաները և գերմանական ոստիկանության պաշտոնյաները: Լուսանկարն արվել է 1944 թվականի մարտի 21-ին 697-րդ Վերմախտի քարոզչական վաշտի (3-րդ տանկային բանակ) զինվոր Գ.Վեհմայերի կողմից
1943 թվականի հունվարին ՌՈՆԱ-ն ներառում էր 14 հրաձգային գումարտակ, զրահապատ դիվիզիա և մոտոհրաձգային մարտական ​​վաշտ՝ 9828 հոգու ընդհանուր հզորությամբ, այն հագեցած էր հրացաններով, ականանետներով և գնդացիրներով, հիմնականում՝ գրավված խորհրդային զենքերով: ՌՈՆԱ-ն հիմնականում կազմված էր պարտիզաններից, շրջափակված մարդկանցից և տեղի բնակիչներից (հիմնականում 17-20 տարեկան երիտասարդներ), որոնք մոբիլիզացվել էին գերմանական հրամանատարության կողմից։ Ինչպես նշում է ժամանակակից ռուս պատմաբան Բորիս Կովալևը, ՌՈՆԱ-ում կարգապահությունը չափազանց ցածր էր. «Կամինցիները» իրենց պահվածքով նման էին հանցագործների ոհմակի։ Գերմանացիները դրանք օգտագործեցին ամենակեղտոտ աշխատանքի համար»։ Այս ուժերը տեղակայվեցին ամբողջ թաղամասում խմբավորման մեջ: Գումարտակները տեղակայված էին մեծ բնակեցված վայրերում: ՌՈՆԱ-ն գերմանացիներից ստացավ զենք և զինվորական համազգեստ, իսկ պարենամթերքը տրամադրվեց շրջանի բնակչության կողմից. При каждом батальоне имелся немецкий офицер связи: Յուրաքանչյուր գումարտակ ուներ գերմանացի կապի սպա:

Վոսկոբոյնիկի սպանությունից հետո Կամինսկին սկսեց ընդլայնել իր բանակը, ինչի համար նա սկսեց բռնի մոբիլիզացիա՝ 18-ից 50 տարեկան բոլոր մարդկանց, ովքեր կարող էին զենք կրել, ներառյալ նախկին ռազմագերիները և շրջապատված մարդիկ. Պատերազմական պայմաններում հրամանից խուսափելու համար նշանակվել է մահապատիժ. 1943-ի մոբիլիզացիայի ժամանակ Կամինսկու բրիգադից հեռացածները վկայում էին, որ խուսափելու համար անասուններն առգրավվել են խուսափողների ընտանիքներից, իսկ խուսափողների ծնողները պատանդ են հայտարարվել:

1943 թվականի սկզբին Լոկոտի շրջանի տարածքում զինված կազմավորումները բաղկացած էին 12-15 հազարանոց 15 գումարտակներից, իսկ 1943-ի կեսերին՝ 20 հազար, այդ թվում՝ տանկային գումարտակ, հրետանային դիվիզիա, 5 հետևակային գունդ, ինժեներական գումարտակ:

Նկարագրված են պարտիզանների զանգվածային դասալքության և Լոկոտի ինքնակառավարման զինված կազմավորումների կողմ անցնելու դեպքերը։

Կուսակցական հրամանատարներից մեկը հեղինակների հետ զրույցում նշել է.
։

1942-ին Բրյանսկի մարզում, որպես «Գիլզա II» մարտական ​​խմբի մաս, Կամինսկու բրիգադը մասնակցեց «*Vogelsang*» հակակուսակցական գործողությանը (Էյֆելում նացիստական ​​էլիտար ուսումնական համալիրի անունով. երբեմն օպերացիայի անվանումը սխալմամբ նշվում է որպես «*Bird*»), գեներալ-լեյտենանտ բարոն Վերներ ֆոն Գիլզայի հրամանատարությամբ։ Մարտական ​​խումբը ներառում էր 5-րդ դիվիզիայի տանկային գունդ, 216-րդ հետևակային դիվիզիայի ստորաբաժանումներ, Կամինսկու միլիցիա, 102-րդ և 108-րդ հունգարական թեթև դիվիզիաների ստորաբաժանումներ՝ ընդհանուր առմամբ մոտ 6,5 հազար մարդ: Գործողության ընթացքում սպանվել է 1193 պարտիզան, 1400-ը վիրավորվել է, 498-ը գերվել է, ավելի քան 12 հազար բնակիչ տարհանվել է; Պատժիչ ուժերը կորցրել են 58 սպանված և 130 վիրավոր։

Նաև Կամինսկու միլիցիան արևելյան այլ կամավորների հետ մասնակցել է հետևյալ գործողություններին.

*Հարեւանության օգնություն» () - հիմնականում 98-րդ դիվիզիան և 108-րդ հունգարական թեթև դիվիզիան, Կամինսկու միլիցիան կատարում էր օժանդակ գործառույթներ;
*«Գնչուական բարոն» () - XLVII Պանզերային կորպուսի, 4-րդ, 7-րդ, 292-րդ հետևակային դիվիզիաների, 18-րդ պանցերի, 10-րդ մոտոհրաձգային և 102-րդ հունգարական թեթեւ դիվիզիաների մասնակցությամբ ամենախոշոր գործողությունը, որի ընթացքում ոչնչացվել են 207 պարտիզանական ճամբարներ5, ոչնչացվել են պարտիզանների4 ճամբարներ5, 1568-ը գերի են ընկել;
*«Ազատ հրաձիգ» ()- բացի Կամինսկու միլիցիայից մասնակցել են 5-րդ տանկային դիվիզիան, 6-րդ հետևակային դիվիզիան և 707-րդ դիվիզիան;
*«*Tannenhäuser*» («Եղևնու տներ»,  հավանաբար օգտագործվել է ինչ-որ բնակավայրի անուն) - գործողությանը մասնակցել են ՌՈՆԱ-ն և արևելյան կամավորները.
*«Զատկի ձուն» () ՌՈՆԱ-ի և արևելյան կամավորների մի մասի գործողությունն է։

Խորհրդային պարտիզանները, որոնք կապված էին ՆԿՎԴ-ի հետ, հարձակվել են շրջանի խաղաղ բնակչության վրա և կռվել ՌՈՆԱ-ի հետ,  թաղամասի տարածքում կողմերի գործողությունները քաղաքացիական պատերազմի բնույթ են կրել։

1942 թվականի մայիսից մինչև հոկտեմբեր պարտիզանները 540 անգամ փորձել են հարձակվել շրջանի անվտանգության ուժերի վրա։

Շրջանի ղեկավարությունը կարգուկանոն պահպանեց դաժան բռնաճնշումների միջոցով այն անձանց նկատմամբ, ովքեր կասկածվում էին պարտիզանների հետ կապեր ունենալու մեջ:

Քաղաքապետ Կամինսկու հրամանից ահաբեկչության ներդրման մասին՝ որպես պատասխան խորհրդային պարտիզանների գործողություններին.

Ահաբեկչության ալիքը, ըստ արխիվային տվյալների, հանգեցրել է մեծ թվով զոհերի։ Ավելի քան 10 հազար մարդ գնդակահարվել է, կախվել և խոշտանգվել, այդ թվում՝ 203 մարդ, ովքեր ողջ-ողջ այրվել են։ Ամբողջությամբ այրվել է 24 գյուղ և 7300 կոլտնտեսություն, ավերվել է 767 հասարակական և մշակութային հաստատություն։ Միայն Բրյանսկի շրջանի Բրասովսկի շրջանից 7 հազար մարդ քշվել է աշխատանքի Գերմանիայում։ Ահաբեկչության ենթարկվածների ունեցվածքը բռնագրավվել է։

Նույն պարտիզանների դեմ պայքարելու համար Կրասնայա Սլոբոդա, Տերեբուշկա, Չեռն, Գավրիլովա Գուտա, Կոկորևկա, Կոկուշկինո, Չուխրայ, Սմիլիժ, Իգրիցկոե, Դոբրովոլսկի, Ալտուխովո, Շուշուևո գյուղերն ամբողջությամբ այրվել են, իսկ նրանց բնակիչները բռնի տեղահանվել են այլ տարածքներ։ Ըստ Պետական ​​արտակարգ հանձնաժողովի, որը հետաքննություն է անցկացրել ՌՈՆԱ-ի գործունեության վերաբերյալ, նրա պատժիչ ուժերը հանրապետության գոյության ընթացքում մահապատժի են ենթարկել 10000 մարդու, իսկ ավելի քան երկու հարյուրը ողջ-ողջ այրվել։

Ռուս պատմաբան Ա. Ռ. Դյուկովը գրել է, որ ահաբեկչությունը որպես պարտիզանների դեմ պայքարի մեթոդ օգտագործելով, Կամինսկու կազմավորումների գործողություններն ուղղված էին օկուպացված տարածքների բնակչության բաժանմանը, «ժողովրդական միլիցիայի» մեջ մոբիլիզացվածների և պարտիզաններին աջակցողների միջև պատերազմ հրահրելուն: Սա շատ օգտակար էր օկուպանտների համար, և որոշ չափով հաջողվեց.

ՌՈՆԱ ստորաբաժանումները կանխեցին կուսակցական շարժման ընդլայնումը և թույլ տվեցին ավելի քիչ գերմանական ստորաբաժանումներ շեղվել պարտիզանների դեմ պայքարելու համար: Բացի այդ, այն բնակչությունը, որը հեռացել էր անտառներ և ոչ մեկին չէր ենթարկվում (այսպես կոչված վայրի պարտիզանները), ռազմական գործողություններ էր իրականացնում խորհրդային պարտիզանների դեմ։

### Ռուսաստանի ազգային սոցիալիստական ​​աշխատանքային կուսակցություն
Շրջանի ղեկավար Վոսկոբոյնիկը խոսել է գերմանական վարչակազմի հետ՝ նման ինքնակառավարումը բոլոր օկուպացված տարածքների վրա տարածելու նախաձեռնությամբ։ Միևնույն ժամանակ Լոկոտի տեղական ինքնակառավարման մարմիններում փորձ է արվել ստեղծել սեփական կուսակցություն՝ «Ռուսաստանի ժողովրդական սոցիալիստական ​​կուսակցություն»։ 1941 թվականի նոյեմբերի վերջին Լոկոտի ինքնավարության ղեկավար Կ. Վոսկոբոյնիկը ներկայացրել է մանիֆեստ, որով նախատեսվում էր կոմունիստական և կոլտնտեսային համակարգերի վերացում, մարդկանց վարելահողերով և կալվածքներով ապահովում, կուսակցության շարքային անդամների համաներում и «беспощадное уничтожение всех евреев, бывших комиссарами»։ Այնուամենայնիվ, չնայած այն հանգամանքին, որ գերմանական ռազմական հրամանատարության նախապատերազմական ծրագրերը նախատեսում էին գրավյալ տարածքներում նոր պետական ​​միավորներ ստեղծելու հնարավորությունը, Վոսկոբոյնիկի կուսակցական նախաձեռնությունը աջակցություն չունեցավ։ Կուսակցության մանիֆեստից.

Սիբիրյան համակենտրոնացման ճամբարներում ընդհատակյա ստեղծվել է Ժողովրդական սոցիալիստական ​​կուսակցությունը։ Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​կուսակցության կարճ անվանումն է «*Վիկինգ*»:
Ժողովրդական սոցիալիստական ​​կուսակցությունն իր վրա է վերցնում Ռուսաստանի ճակատագրի պատասխանատվությունը. Այն պարտավորվում է ստեղծել կառավարություն, որը կապահովի խաղաղությունը, կարգը և բոլոր պայմանները, որոնք անհրաժեշտ են Ռուսաստանում խաղաղ աշխատանքի բարգավաճման, նրա պատվի ու արժանապատվության պահպանման համար։

Ժողովրդական սոցիալիստական ​​կուսակցությունն իր գործունեության մեջ առաջնորդվելու է հետևյալ ծրագրով.

# Ռուսաստանում կոմունիստական ​​և կոլտնտեսության համակարգի լիակատար ոչնչացում.
# Անվճար փոխանցում գյուղացիությանը ամբողջ վարելահողերի մշտական, ժառանգական օգտագործման համար՝ վարձակալության և փոխանակման իրավունքով, բայց առանց դրանք վաճառելու իրավունքի։ (Մեկ քաղաքացին իր ձեռքում կարող է ունենալ միայն մեկ հողամաս): Հողամասի չափը կազմում է մոտ 10 հա Կենտրոնական Ռուսաստանում։
# Ռուսաստանի յուրաքանչյուր քաղաքացուն հավերժ, ժառանգական օգտագործման համար տնամերձ հողամասի անվճար հատկացում՝ փոխանակման իրավունքով, բայց առանց վաճառքի իրավունքի։ Կենտրոնական Ռուսաստանում հողամասի չափը մոտավորապես 1 հա է։
# Մասնավոր նախաձեռնության ազատ զարգացում, ըստ որի անհատներին թույլատրվում է ազատորեն զբաղվել բոլոր արհեստներով, արհեստներով, կառուցել գործարաններ և գործարաններ։ Մասնավոր սեփականության կապիտալի չափը սահմանափակվում է հինգ միլիոն ոսկի ռուբլով յուրաքանչյուր չափահաս քաղաքացու համար:
# 2-ամսյա ամենամյա արձակուրդի սահմանում բոլոր տեսակի արտադրություններում՝ անձնական հողամասերում աշխատանքի համար օգտագործելու նպատակով։ Վտանգավոր արտադրություններում արձակուրդի տևողությունը ավելացվում է մինչև 4 ամիս:

# Բնակարանների կառուցման համար պետական ​​ամառանոցներից բոլոր քաղաքացիներին անվճար փայտանյութ տրամադրելը։
# Անտառների, երկաթուղիների, երկրագնդի ներքին բովանդակության և բոլոր խոշոր գործարանների ու գործարանների համախմբումը պետության սեփականության մեջ:
# Համաներում բոլոր կոմսոմոլականներին։
# Համաներում հասարակ կուսակցականների համար, ովքեր իրենց չեն ներկել ժողովրդի ծաղրով։
# Համաներում բոլոր կոմունիստներին, ովքեր զենք են վերցրել ստալինյան ռեժիմը տապալելու համար։
# Խորհրդային Միության հերոսների համաներում։
# Հրեաների անխնա բնաջնջումը, որոնք կոմիսար են եղել։

Ազատ աշխատուժը, մասնավոր սեփականությունը օրենքով սահմանված սահմաններում, պետական ​​կապիտալիզմը, որը լրացվում ու ուղղվում է մասնավոր նախաձեռնությամբ, քաղաքացիական քաջությունը հիմք կհանդիսանա Ռուսաստանում նոր պետական ​​պատվերի կառուցման համար։ Այս ծրագիրը կիրականացվի պատերազմի ավարտից հետո և Ժողովրդական սոցիալիստական ​​կուսակցության իշխանության գալուց հետո.։

*Մեր կուսակցությունը ազգային կուսակցություն է. Նա հիշում և հարգում է ռուս ժողովրդի լավագույն ավանդույթները: Նա գիտի, որ վիկինգ ասպետները, հենվելով ռուս ժողովրդի վրա, հին ժամանակներում ստեղծել են ռուսական պետությունը։ Մեր երկիրը ավերված ու ավերված է բոլշևիկների իշխանության ներքո։ Բոլշևիկների պատճառած անիմաստ և ամոթալի պատերազմը մեր երկրի հազարավոր քաղաքներ ու գործարաններ վերածեց ավերակների։ Ժողովրդական սոցիալիստական ​​կուսակցությունը ողջույններ է ուղարկում խիզախ գերմանացի ժողովրդին, որը ոչնչացրեց Ստալինի ճորտատիրությունը Ռուսաստանում*։

Արդեն 1941 թվականի դեկտեմբերին ստեղծվեցին հինգ կուսակցական բջիջներ՝ յուրաքանչյուրում մի քանի տասնյակ կուսակցականներ և մի քանի հարյուր համախոհներ։ Ինքը՝ կոմիտեն, գտնվում էր Լոկոտում՝ ոստիկանական ջոկատի պաշտպանության ներքո։ Գերմանական իշխանությունները, սակայն, երբեք պաշտոնական թույլտվություն չեն տվել կուսակցություն ստեղծելու համար։

Կուսակցության ստեղծման նախաձեռնողներն էին Վոսկոբոյնիկը, Կամինսկին, Ն. Իվանինը և Ս. Վ. Մոսինը։

Վոսկոբոյնիկի մահից հետո կուսակցությունը գլխավորեց Կամինսկին, ով մի քանի անգամ վերանվանեց կուսակցությունը. 1942-ին այն հայտնի դարձավ որպես Ռուսաստանի ժողովրդական նացիոնալ-սոցիալիստական ​​կուսակցություն, իսկ 1943-ին ՝ Ռուսաստանի ազգային սոցիալիստական ​​կուսակցություն, 1943 թվականի նոյեմբերից՝ Լեպել տարհանումից և վերակազմավորումից հետո, կուսակցությունը հայտնի դարձավ որպես Ռուսաստանի Նացիոնալ-Սոցիալիստական ​​Աշխատանքային Կուսակցություն, հայտնվեց կուսակցական մարմինների նոր կանոնադրություն, ծրագիր և կառուցվածք։ Բոլոր առաջատար տեղական ինքնակառավարման պաշտոնյաները պարտավոր էին անդամագրվել կուսակցությանը, որի անդամների առավելագույն թիվը 400 մարդ է։ Կուսակցությունն ուներ իր երիտասարդական կազմակերպությունը՝ Ռուս երիտասարդների միությունը։

## Լեպելի Հանրապետություն
1943 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Լոկոտը գրավվեց Ուրալի 30-րդ կամավորական տանկային կորպուսի 197-րդ տանկային բրիգադի 2-րդ տանկային գումարտակի ուժերով՝ 250-րդ հրաձգային դիվիզիայի ստորաբաժանումների հետ միասին։ Գերմանական բանակի նահանջի ժամանակ Լոկոտի շրջանի զինված կազմավորումները Բրոնիսլավ Կամինսկու հրամանատարությամբ, ինչպես նաև զինվորականների ընտանիքի անդամները և բոլոր նրանք, ովքեր չէին ցանկանում մնալ խորհրդային տարածքում (30 հազար մարդ), 1943 թվականի օգոստոսին գերմանական բանակի հետ մեկնեցին Վիտեբսկի շրջանի Լեպել քաղաք, որտեղ ստեղծվեց «Լեպելյան կուսակցության դեմ» ռազմական գործողությունը մինչև 1944 թվականի ամառը: Այստեղից ՌՈՆԱ բրիգադը ՍՍ-ի զորքերի կազմում տեղափոխվեց Լեհաստան, որտեղ, մասնավորապես, մասնակցեց Վարշավայի ապստամբության ճնշմանը։

Լեպելում Կամինսկին հինգ ամիս փորձեց Լոկոտի գծով Լեպելի ինքնակառավարում ստեղծել։ Տեղական իշխանությունը ներառում էր ինչպես Լոկոտի վարչակազմի, այնպես էլ տեղական ինքնակառավարման մարմինների աշխատակիցներ։ ՌՈՆԱ-ն համալրվել է նաև բելառուս զինվորներով։ Վիկինգների կուսակցությունը ենթարկվեց մեծ վերակազմավորման և սկզբում վերանվանվեց Ռուսաստանի Նացիոնալ-Սոցիալիստական ​​Կուսակցություն, իսկ հետո՝ Ռուսաստանի Նացիոնալ-Սոցիալիստական ​​Աշխատանքային Կուսակցություն։ Նրա օրոք առաջացավ երիտասարդական թեւը՝ Ռուս երիտասարդների միությունը:

«Լեպելի Հանրապետություն» ստեղծելու փորձը ձախողվեց, քանի որ Կամինսկու վարչակազմը չկարողացավ ստեղծել պայմաններ և տնտեսական խթաններ, որոնք կխրախուսեին տեղի բնակչությանը համագործակցել, իսկ Լոկոտի փախստականներին՝ շարունակելու իրենց համագործակցությունը: Չգնահատելով բնակչության համագործակցությունից հրաժարվելու պատճառները՝ Կամինսկու վարչակազմը Լեպելի բնակիչներին մեղադրել է պարտիզաններին օգնելու և ահաբեկչություն սանձազերծելու, բոլոր կասկածյալներին ձերբակալելու և նույնիսկ գնդակահարելու մեջ, ինչը առաջացրել է բնակչության դժգոհությունը, ինչը զգալիորեն մեծացել է՝ կապված Կամինսկու՝ բելառուսացի փախստական ​​գյուղացիներից և բոլոր լոկացի գյուղացիներից հողի մի մասը խլելու մտադրության մեջ։ Որպեսզի դժգոհները չանցնեն պարտիզանների շարքեր, Կամինսկին հրամայեց, որ ՌՈՆԱ-ն և քաղաքացիական փախստականները գնան Դյատլովոյի շրջան (Արևմտյան Բելառուս)։

### Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո
Նույնիսկ ՌՈՆԱ-ի հեռանալուց հետո, բնակչության դիմադրությունը խորհրդային իշխանություններին, որը ուղեկցվում էր ՆԿՎԴ ստորաբաժանումների հետ հաճախակի զինված բախումներով, շարունակվեց Բրյանսկի և Օրյոլի շրջաններում մինչև 1951 թվականը: Օրինակ, 1951 թվականին, ապստամբական ջոկատի լիկվիդացիայի ժամանակ սպանվել են Կոմարիչի շրջանի ղեկավարը և տասնյակ մարդիկ, ներառյալ շրջանի պետանվտանգության բաժնի ղեկավար կապիտան Կովալևը։

## Վարչական կառուցվածք
### Տարբերություններ այլ օկուպացված շրջաններից
Լոկոտի ինքնակառավարման վարչական համակարգը հիմնականում կրկնում էր այն համակարգը, որը կիրառվում էր Երրորդ Ռեյխի այլ օկուպացված շրջաններում։ Հիմնական տարբերությունն այն էր, որ ամբողջ տեղական իշխանությունը պատկանում էր ոչ թե գերմանական հրամանատարական գրասենյակներին, այլ տեղական կառավարման մարմիններին։ Գերմանական ցանկացած իշխանության արգելված էր միջամտել «Լոկոտի վոլոստ»-ի ներքին գործերին: Գերմանական հաստատությունները Լոկոտի շրջանում սահմանափակեցին իրենց գործունեությունը շրջանի և դրա շրջանների ղեկավարներին օգնություն և խորհրդատվություն տրամադրելով:

Թաղամասում փորձ է արվել օրինականացնել *НСПР*-ը և ձևավորել ռուսական կառավարություն։

### Դատական ​​համակարգ
Վերմախտի 2-րդ տանկային բանակի շտաբը հրաման է արձակել, որով արգելվում էր գերմանական ցանկացած իշխանություն միջամտել «Լոկոտի վոլոստ»-ի ներքին գործերին՝ նրանց թողնելով միայն «խորհուրդի և օգնության» իրավունքը։

Հատուկ Լոկոտի շրջանի դատական ​​համակարգը բաղկացած էր երեք մակարդակից.

*Ստորին` մեծ դատարաններ յուրաքանչյուր խորհրդի,
*Միջինը՝ շրջանային դատարաններ,
*Ամենաբարձրը՝ շրջանի զինվորական քննչական կոլեգիան, որը զբաղվում էր միայն խորհրդային պարտիզանների ահաբեկչական և դիվերսիոն գործողություններով, որոնց համար մահապատիժը կախաղան էր կամ գնդակահարություն։ Կուսակցականներին օգնած անձինք պատժվում էին ազատազրկմամբ՝ 3-10 տարի ժամկետով՝ շրջանային բանտում։
ՌՈՆԱ-ից դասալքության համար պատիժը սահմանվել է երեք տարվա ազատազրկում՝ գույքի պարտադիր ամբողջական բռնագրավմամբ։ Ավելի ուշ, մոբիլիզացիայի տեղակայման ժամանակ, մահապատիժ մտցվեց խուսափելու համար։

Կարգապահության կոպիտ խախտումները և հարբած վիճակում կատարված սպանությունները նույնպես հանգեցրել են մահապատժի։

Նշվել է մեկ դեպք, երբ Կամինսկու անձնական հրահանգով հետաքննություն և դատավարություն է իրականացվել գերմանական բանակում հունգարական կորպուսի երկու զինծառայողների նկատմամբ՝ թալանելու և տեղի ջրաղացպանի սպանության համար։ Չնայած գերմանական հրամանատարության բողոքին՝ հանցագործները դատապարտվեցին և հրապարակայնորեն մահապատժի ենթարկվեցին:

Լոկոտի շրջանի դահիճ Անտոնինա Մակարովան (ավելի հայտնի է որպես «Տոնկա գնդացրորդ») մահապատժի է ենթարկել մոտ 1500 մարդու, այդ թվում՝ պարտիզանների, նրանց ընտանիքի անդամներին, կանանց և դեռահասների (1979 թվականի օգոստոսի 11-ին խորհրդային դատարանի հրամանով գնդակահարվել է):

### Արտադատական ​​պատիժներ և պատերազմական հանցագործություններ
Բացի շրջանի քրեադատավարական նորմերին համապատասխան իրականացված մահապատիժներից, կիրառվել են նաև պատիժներ և մահապատիժներ՝ առանց դատավարության կամ հետաքննության։ Այսպես, դեռ Լոկոտի գրավումից առաջ մի բուժքրոջ գնդակահարեցին, ով հրաժարվեց Վոսկոբոյնիկին բժշկական գործիքներ տալ և նրան խաբեբա անվանեց։ 1941 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Վոսկոբոյնիկի հրամանով վեց բանտարկյալներ առանց դատավարության կամ հետաքննության գնդակահարվեցին անտառտնտեսության տեխնիկումի հանրակացարանից փոխարկված բանտի միջանցքում։ Ի պատասխան Վոսկոբոյնիկի սպանության՝ Կամինսկին և նրա տեղակալ Մոսինը կազմակերպեցին 7 պատանդների մահապատիժ, որոնք մեղադրվում էին պարտիզանների հետ կապեր ունենալու մեջ։ 1942 թվականի մարտին և օգոստոսին, Մոսինի և Կամինսկու դեմ մահափորձից հետո, գնդակահարվեց մինչև 100 մարդ։ Խորհրդային պարտիզանների դեմ պայքարի շրջանակներում ոչ միայն մահապատժի են ենթարկվել կասկածյալները, այլև այրվել են գյուղեր։ Կամինսկու կողմից բնակչությանը և պարտիզաններին ուղղված կոչերից մեկում ասվում էր, որ «ավազակներին իրենց տնտեսական բազայից զրկելու համար այրվելու են բոլոր բնակեցված տարածքները, որտեղ գտնվում են պարտիզանները»։

## Վարչական բաժանումներ և սահմաններ
Լոկոտի ինքնակառավարումը պաշտոնապես ճանաչվեց գերմանական իշխանությունների կողմից 1941 թվականի նոյեմբերի 15-ին: Սկզբում նրա իշխանությունը տարածվեց միայն Լոկոտի (այժմ՝ Բրասովսկի) շրջանի, այնուհետև Լոկոտսկի շրջանի վրա՝ Նավլինսկի և Կոմարիչսկի շրջանների (Օրյոլ, այժմ Բրյանսկի շրջանի Կուրյանսկի մարզ) և Օրմիտոլի շրջանի Բրյանսկի շրջանի տարածքների անեքսիայով։ 1942 թվականի հուլիսից Լոկոտի շրջանը վերակազմավորվել է Լոկոտսկի օկրուգի և այսուհետ ներառում է 8 շրջան, որոնք գոյատևել են մինչ օրս (Բրասովսկի, Սուզեմսկի, Կոմարիչսկի, Նավլինսկի, Միխայլովսկի, Սևսկի, Դմիտրիևի, Դմիտրովսկի)։

Յուրաքանչյուր շրջան բաժանված էր 5-6 վոլոստների, որոնցից յուրաքանչյուրն ուներ վոլոստի վարչակազմ՝ վոլոստ ավագի գլխավորությամբ, իսկ թաղամասի գլխին կանգնած էր ռուս բուրգոմիստրը՝ իր վարչական ապարատով։ Սկզբում ինքնակառավարման ղեկավարը, երբ այն ուներ շրջանի կարգավիճակ, Կոնստանտին Վոսկոբոյնիկն էր, իսկ նրա մահից հետո՝ նրա նախկին տեղակալ Բրոնիսլավ Կամինսկին, ով դարձավ Լոկոտի շրջանի գլխավոր բուգոմիստրը։ Համագործակիցների հիերարխիայի երրորդ ամենակարևոր անձը շրջանային ոստիկանության պետ Մասլեննիկովն էր (գերմանացիները կախաղան են բարձրացրել
Նեզիմաևի խմբի Խորհրդային ընդհատակյա գործողությունների արդյունքում)։

### Հակահրեական քաղաքականություն
Հակասեմականությունը դարձավ Լոկոտի գաղափարախոսության մասերից մեկը։ Կամինսկու ելույթները («Ժողովուրդը չի ցանկանում կռվել հրեաների և կոմունիստների համար... Ռուսաստանի հրեական լծից չազատված շրջաններում զանգվածային ցույցեր են նկատվում ընդդեմ ստալինյան ռեժիմի. սովն անհավանական է) և մամուլի հրապարակումները բնորոշվում էին ընդգծված հակահրեական տրամադրություններով, բնութագրվում էին «հրեա բոլշևիկներ», «հուդա-բոլշևիզմ», «հրեա կոմիսարներ» պիտակներով։ «Ժողովրդի ձայնը» իր առջեւ խնդիր էր դրել առաջացնել «համընդհանուր ատելություն հուդա-բոլշեւիզմի եւ նրա դաշնակիցների՝ անգլո-ամերիկյան պլուտոկրատների նկատմամբ»։ Նրանք, ովքեր տեսել են Կամինսկուն, նկարագրել են նրան որպես համոզված հակասեմական, և Կամինսկու 44-ամյակի մասին հոդվածում, հակասեմականությունը դասվել է նրա հիմնական արժանիքների շարքում:

Հակասեմականությունը ոչ միայն քարոզչության և հռետորաբանության մեջ էր, այլ նաև գործնական միջոցների մեջ (ինչպես մյուս գրավյալ տարածքներում): Սահմանվեց ընթացակարգ, ըստ որի՝ մահապատժի էին ենթարկվում կոմունիստներին և հրեաներին ապաստանած անձինք։ Օրենսդրությունը պարունակում էր հակասեմական դրույթներ։ Աշխատանքային օրենսգրքում կար հատուկ պարբերություն, որը կոչվում էր «Հրեական աշխատուժ»։ Արդարադատության դեպարտամենտի պատրաստած հրահանգներն արգելում էին հրեաների և այլ ազգի մարդկանց ամուսնությունները, բայց միևնույն ժամանակ թույլ էին տալիս հրեայի ամուսնալուծությունը հաշված րոպեների ընթացքում, նույնիսկ ամուսիններից մեկի միակողմանի խնդրանքով: Թաղամասի հրեաները, չնայած նրանց համեմատաբար փոքր թվին, խմբավորվեցին գետտոներում, պատանդ վերցվեցին և «պարբերաբար լիկվիդացվում էին»: Հայտնի դեպք կա, երբ Կուրսկի շրջանի Դմիտրիև քաղաքի օկուպացիայի ժամանակ բոլոր հրեաներին նախ վտարել են ծայրամասերում գտնվող հատուկ տներ, որտեղից ղեկավարության հրամանով նրանց ուղարկել են ճանապարհներ և դաշտեր ականազերծելու, որտեղ էլ նրանցից շատերը մահացել են։ Դմիտրիևից Կամինսկու զորքերի նահանջի ժամանակ գնդակահարվեցին ողջ մնացած բոլոր հրեաները։

## Հիմնական տեղեկություններ
Լոկոտի շրջանը գտնվում էր 10300 քառ․կմ տարածքի վրա և, հետևաբար, Բելգիայից մեծ չէր, ինչպես սխալմամբ նշում են որոշ հեղինակներ (Բելգիայի տարածքը 30528 քառ․կմ է)։ Այնուամենայնիվ, շրջանի տարածքը գրեթե հավասար էր Լիբանանի տարածքին և զգալիորեն ավելի մեծ, քան Կիպրոսը (համապատասխանաբար 10,452 և 9,250 քառ․կմ): Շրջանն ուներ ազգային միավորի կարգավիճակ և սեփական զինված ուժեր՝ Ռուսաստանի ազատագրական ժողովրդական բանակ (ՌՈՆԱ), միություն, որը ստեղծվել է ժողովրդական միլիցիայի կերպարով և բաղկացած 14 գումարտակից (ըստ տարբեր աղբյուրների՝ 12-20 հազար մարդ): Մինչ Կամինսկու ստորաբաժանումները տարհանվեցին Լեպել քաղաք, ՌՈՆԱ կազմավորումները կազմում էին 10 հազար մարտիկ, խմբավորված հինգ հետևակային գնդերի մեջ, զինված 36 դաշտային հրացաններով հրետանային դիվիզիոնում, երկու KВ տանկ, երեք БT տանկ, չորս T-34 տանկ և այլ ապրանքանիշերի մի քանի տանկ, մոտ 20 մեքենա, ինչպես նաև 15 ականանետ։

Շրջանի բնակչությունը կազմել է 581 հազար մարդ, ինչը գերազանցում է, օրինակ, Մերձդնեստրի բնակչությանը։ Թաղամասի տարածքում, չնայած նրան, որ այն օկուպացված տարածք էր, գործում էին Քրեական դատավարության օրենսգիրքը և Քրեական օրենսգիրքը։

Ըստ պատմաբան Ս. Ի. Դրոբյազկոյի, գերմանական վարչակազմի նվազագույն վերահսկողությամբ Լոկոտի ինքնակառավարումը մեծ հաջողությունների հասավ շրջանի սոցիալ-տնտեսական կյանքում, քանի որ այստեղ վերացվեց կոլտնտեսության կառավարման ձևը և ներդրվեց նոր հարկային համակարգ: Խորհրդային կառավարության կողմից բռնագրավված գույքը նախկին տերերին վերադարձվել է անվճար, կորստի դեպքում տրամադրվել է համապատասխան փոխհատուցում։ ՏԻՄ յուրաքանչյուր բնակչի մեկ շնչին բաժին ընկնող հողամասի չափը կազմել է մոտ 10 հեկտար։

Ինքնակառավարման ժամանակ վերականգնվել և գործարկվել են գյուղատնտեսական մթերքների վերամշակմամբ զբաղվող բազմաթիվ արդյունաբերական ձեռնարկություններ, վերականգնվել են եկեղեցիներ, գործել ինը հիվանդանոց և 37 ամբուլատոր բժշկական կենտրոն, գործել 345 հանրակրթական դպրոց և երեք մանկատներ, բացվել է թատրոն, նույնիսկ բալետային համարներ էր ներառում։

Ռուսաստանի ԱԴԾ հաշվառման և արխիվային ֆոնդերի վարչության պետ Վ. Ս. Խրիստոֆորովի տրամադրած տվյալների համաձայն, խորհրդային կառավարության կողմից պետականացված ոչ մի գույք, իբր, չի վերադարձվել իր նախկին սեփականատերերին։ Շրջանի հիմնական դրամական միավորը խորհրդային ռուբլին էր։ Շրջանի բյուջեն կազմված էր բնակչության հարկերից։ Շինություններից, բոլոր տեսակի գյուղատնտեսական մթերքներից, անասնագլխաքանակից, թռչնաբուծությունից, արհեստագործությունից դրամական հարկ է գանձվել։ Միջին հաշվով, յուրաքանչյուր տնային տնտեսություն տարեկան ստանում էր մոտ 600 ռուբլի, բացի այդ, նրանք կնքում էին հրդեհային ապահովագրություն, սակայն հրդեհից իրենց տները կորցրածներին փոխհատուցում չի տրվել։ Բյուջետային այս բոլոր միջոցները պաշտոնապես ուղղվել են տեղական ինքնակառավարման մարմինների կարիքներին և ոստիկանության ստորաբաժանումների պահպանմանը, սակայն իրականում դրանք դարձել են տեղական ինքնակառավարման ղեկավարության և նրա գերմանական հովանավորների «վոտչինա»:

Լոկոտի վարչակազմի հրամանները հիմնականում կրկնօրինակում էին գերմանական օկուպացիոն իշխանությունների նմանատիպ հրամանները. հետևաբար, բնակիչներին արգելվեց ազատ տեղաշարժվել առանց հատուկ թույլտվության, և սահմանվեց պարետային ժամ։ Բնակիչներից պահանջվում էր հայտնել իրենց տարածք նոր քաղաքացիական անձանց ժամանման մասին[:

## Մշակույթում
Լրագրող Սերգեյ Վերյովկինը 2006 թվականի հունիսի 22-ին «Պառլամենտական ​​թերթի» «Լոկոտյան այլընտրանք» հոդվածում հակիրճ գրել է Լոկոտի ինքնակառավարման պատմության մասին: Այս հրապարակումն առաջացրել է Դաշնության խորհրդի խոսնակ Սերգեյ Միրոնովի վրդովմունքը, ով պահանջել է պաշտոնանկ անել հրատարակության գլխավոր խմբագրին՝ հրապարակումն անվանելով «ծաղր ֆաշիզմի դեմ պայքարում զոհվածների հիշատակին»։

## Կինո
*Լոկոտի ինքնակառավարման պատմությունն արտացոլված է Անատոլի Իվանովի «Հավերժական կանչ» վեպի հիման վրա նկարահանված խորհրդային ֆիլմում։
Ժամանակակից կինոյում Լոկոտի ինքնակառավարման թեման արտացոլվել է հետևյալ շարքում.
*«Դիվերսանտ 2. Պատերազմի ավարտ» (2007)
*«Ռոսիա» հեռուստաալիքի «Անհետացածները» (2009) սերիալը՝ Ի. Բոլգարինի և Վ. Սմիրնովի «Վերադարձի ճանապարհ չկա» պատմվածքի հիման վրա
*«Դահիճը» (2014)

## Գրականություն

* ''Верёвкин С.'' Вторая мировая война: вырванные страницы — М.: Яуза, 2006. Гл. «Локотская республика», с. 49-297, ISBN 5-87849-194-X
* 
* *Колпакиди А.* Ликвидаторы КГБ. М.: ЭКСМО; Яуза, 2004, с.76-83.
* *Верёвкин С. И.* Самая запретная книга о Второй мировой / *Сергей Веревкин*. — М.: Яуза-пресс, 2009. — 608 с. — (Вторая мировая война. За кулисами катастрофы).
* 
* *Грибков И.* Хозяин Брянских лесов. Бронислав Каминский, Русская освободительная народная армия и Локотское окружное самоуправление. — М., «Московский писатель» / Библиотека журнала «Эхо войны», вып. 1, 2008. — 116 с., илл.
* *Дробязко С. И.* Локотский автономный округ и Русская Освободительная Народная Армия // Материалы по истории Русского Освободительного Движения: Сборник статей, документов и воспоминаний / Под общ. ред. *А. В. Окорокова*. — М.: «Архив РОА», 1998. — Вып. 2. — С. 168—216.
* *Дробязко С. И.* Под знамёнами врага. Антисоветские формирования в составе германских вооружённых сил 1941—1945 гг. — М.: Изд-во Эксмо, 2005. — 608 с., ил. — (Энциклопедия военной истории).
* *Даллин А.* Бригада Каминского / *Александр Даллин*: [перевод с англ. *Д. Жукова* и *М. Кожемякина*]. — М.: «Московский писатель», Библиотека журнала «Эхо войны», 2011. — 92 с., ил.
* 
* *Ермолов И.* Локотская республика и бригада Каминского или «Шумел не просто Брянский лес». — Орёл, 1999. — 49 с.
* *Ермолов И. Г.* Гражданский и военно-политический коллаборационизм в южных районах Орловской области: история Локотского автономного округа и Русской Освободительной Народной Армии. — Орёл: 2008. — 180 с.
* *Ермолов И. Г.* Русское государство в немецком тылу. История Локотского самоуправления. 1941—1943. — М.: Центрполиграф, 2009. — 252 с. — (На линии фронта. Правда о войне).
* *Жуков Д. А., Ковтун И. И.* 29-я гренадерская дивизия СС «Каминский». — М.: Вече, 2009. — 304 с. — (Враги и союзники).
* Под немцами. Воспоминания, свидетельства, документы. Историко-документальный сборник / Сост. К. М. Александров. — СПб.: Скрипториум, 2011. — 608 с.
* *Рябоконь М. В.* Против партизан Брянщины // Военно-исторический журнал. — 2004. — № 4. — С.21-25.
* Wassili Wilenchik: Die Partisanenbewegung in Weißrussland 1941—1944. In: Forschungen zur osteuropäischen Geschichte 34 (1984), стр. 257 и далее.
* *Michaelis R.* — Russians in the Waffen-SS: 29. Waffen-Grenadier-Division Der SS «Rona» (Russische NR. 1), 30. Waffen-Grenadier-Division Der SS (Russische NR. 2), SS-Verband «Drushina». — Atglen, PA: Schiffer Military History, 2010. — 120 p.
* *Munoz A.J.* — The Kaminski Brigade: А History, 1941—1945. — New York: Axis Europa Books, 1997. — 64 р.
* *Munoz A.J., Romanko O.V.* Hitler’s White Russians: Collaboration, Extermination and Anti-Partisan Warfare in Byelorussia, 1941—1944. — N.Y.: Europa Books Inc., 2003. — 512 p.
* Reuben Ainsztein: Jüdischer Widerstand im deutschbesetzten Osteuropa während des Zweiten Weltkriegs. Oldenburg 1993, стр. 363 и далее.
* Erich Hesse: Der sowjetische Partisanenkampf 1941—1944. Göttingen 1969, стр. 176.
* J. Armstrong: Soviet Partisans in World War II. Madison 1969, стр. 237, 544.

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* *Черняков Д. И.* Լոկոտի «Ժողովրդի ձայնը» թերթը՝ նացիստական ​​քարոզչության ծառայության մեջ, 1942-1943// *Вопросы истории*, 2010, № 5. 63-73.
* *Ермолов И., Дробязко С.* Օրյոլի շրջանի օկուպացիան և Լոկոտի ինքնակառավարման կազմակերպումը
* *Игорь Ермолов.* Ռուսական պետությունը գերմանական թիկունքում. Լոկոտի ինքնակառավարման պատմությունը 1941—1943. Մաս II
* ՌՈՆԱ լուսանկարներ, քարտեզ
* կոլաբորացիոնիստների հանցագործությունների մասին. Բրյանսկի շրջանի վարչակազմի կայք
* *В. С. Христофоров*. Լոկոտի շրջանի կոլաբորացիոնիստները
* *Александр Федосов.* Պատժողների «հանրապետություն»
* *Верёвкин С.* «Լոկոտյան այլընտրանք»
* Լոկոտի հանրապետության մասին՝ մոռանալ — забыть
* ՌՈՆԱ՝ ՍՍ ռուսական դիվիզիա, վավերագրական ֆիլմ

Կատեգորիա:1941 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Կատեգորիա:Ինքնավար միավորներ