Վուդու

200px|մինի|աջից|Վուդուի զոհասեղան
**Վուդու** (), ավանդական աֆրիկյան կրոն, որն ունի պետական կարգավիճակ Արևմտյան Աֆրիկայի մի շարք երկրներում։ Այսպես, վուդուն տարածում ունի էվա ժողովրդի շրջանում, որն ապրում է Գանայի հարավում և արևելքում ու Տոգոյի կենտրոնական մասում, կաբյե, մինա և ֆոն ցեղերի մոտ՝ հարավային ու կենտրոնական Տոգոյից, Բենինում և Նիգերիայի հարավարևմտյան մասերի յորուբայի շրջանում։

Վուդուն ուսուցանում է գերագույն ստեղծագործ աստվածության գոյությունը, որի ներքո գտնվում են ստորադաս ոգիներ, կոչվող վուդուներ։ Այս դիցերից շատերը կապված են որոշակի տարածքների հետ, սակայն կան նաև լայնորեն ամբողջ Արևմտյան Աֆրիկայում պաշտվողներ․ դրանցից մի քանիսը ներմուծվել են այլ կրոններից, ներառյալ քրիստոնեությունը և հնդուիզմը։ Համաձայն հավատալիքների՝ վոդուները կարող են ֆիզիկապես դրսևորվել սրբավայրերում, որտեղ նրանց մատուցվում են նվիրատվություններ, ներառյալ կենդանիների զոհաբերություն։ Կան մի քանի բացառապես տղամարդկանց համար նախատեսված գաղտնի միություններ, որոնցից են Օրո և Էգունգուն, որոնցում անդամակցությունը տեղի է ունենում նվիրման ծեսով։ Վոդուներից տեղեկություն ստանալու համար կիրառվում են գուշակության տարբեր ձևեր, որոնցից ամենահայտնին Ֆա-ն է, որը ղեկավարվում է նվիրյալների հատուկ միության կողմից։

16-19-րդ դարերի Ատլանտյան ստրկավաճառության ընթացքում վոդունսենտո ցեղերից բազմաթիվ մարդիկ որպես ստրուկներ տեղափոխվել են Ամերիկա։ Այնտեղ նրանց ավանդական կրոնները ազդել են նոր կրոնների ձևավորման վրա, այդ թվում՝ Հաիթյան վոուդու, Լուիզիանայի վոուդու և Բրազիլական կանդոմբլե ժեժե։ 1990-ականներից սկսած՝ աճում են օտարերկրյա զբոսաշրջիկներին Արևմտյան Աֆրիկա հրավիրելու և նրանց վուդուի նվիրման ծեսի մասնակցելու խրախուսման ջանքերը։

Բազմաթիվ վուդուիստներ իրենց ավանդական կրոնը համատեղում են քրիստոնեության հետ՝ օրինակ՝ Հիսուս Քրիստոսին մեկնաբանելով որպես վուդու։ Չնայած այնդ բանին, որ այն հիմնականում տարածված է Արևմտյան Աֆրիկայում, 20-րդ դարի վերջից այս կրոնը տարածվել է նաև այլ երկրներում և այսօր այն կիրառում են տարբեր էթնիկ և ազգային պատկանելություն ունեցող մարդիկ։

## Սահմանում

Վուդուն կրոն է։ Անթրոպոլոգ Թիմոթի Ռ. Լանդրին նշել է, որ թեև «Վուդու» տերմինը լայնորեն օգտագործվում է, կրոնի ավելի ճշգրիտ անվանումն է վոդուսինսեն, որը նշանակում է «ոգիների պաշտամունք»։ «Վուդու» գրությունը հաճախ օգտագործվում է Արևմտյան Աֆրիկայի կրոնը տարբերակելու համար, որն ավելի հաճախ գրվում է «Վոուդու» ձևով։ Վերջինս, իր հերթին, տարբերակվում է նաև Լուիզիանայի վուդուից։ Արևմտաաֆրիկյան կրոնի այլընտրանքային գրությունը երբեմն ներկայացվում է որպես «Վոդու»։ Կրոնի հետևորդները կոչվում են վոդունսենտո կամ ֆրանսերենում՝ *Vodúnisants*։ Տարածված անվանում է վոդունսին, որը նշանակում է «վոդունի կինը»։

Վուդուն «առաջատար կրոնական համակարգ» է Բենինի հարավում, Տոգոյում և Գանայի հարավ-արևելյան շրջաններում։ Անթրոպոլոգ Ջուդի Ռոզենթալը նշել է, որ «ֆոն և էվե ժողովուրդների վուդու պաշտամունքի ձևերը գործնականում նույնական են»։ Այն մաս է կազմում կրոնների այն նույն ցանցի, որի մեջ մտնում են յորուբա կրոնը, ինչպես նաև աֆրիկյան սփյուռքի ավանդույթները՝ հաիթյան վոդու, կուբայական սանտերիա և բրազիլական կանդոմբլե։ Ֆոն և յորուբա ժողովուրդների դարերի փոխազդեցության արդյունքում Լանդրին նշել է, որ վուդուն և յորուբա կրոնը «որոշ ժամանակներում անտարբերելի կամ առնվազն խառված են»։ Ֆոն ժողովուրդներից ոմանք յորուբա կրոնին անգամ անվանում են «Նագո Վուդու»․ «Նագո»-ն ֆոներենում յորուբա ժողովրդի տարածված անվանում է։

Վուդուն բաժանված կրոն է, բաժանված «անկախ փոքրիկ պաշտամունքային միավորների», որոնք նվիրված են առանձին ոգիների։ Կրոնի տարբեր ենթակարգավորումներ առաջարկվել են, սակայն դրանցից ոչ մեկը համընդհանուր տարածում չի ստացել։ Որպես ավանդույթ՝ վոդունը դավանաբանական չէ, չունի ուղղափառություն, չունի կենտրոնական սուրբ գրություն։ Այն ամորֆ և ճկուն է, փոփոխվող և հարմարվող տարբեր պայմաններում, շեշտադրելով արդյունավետությունը, այլ ոչ թե դոգման։ Վուդուն բաց է շարունակական վերանայման համար, էկլեկտիկ է և կլանում է տարրեր բազմաթիվ մշակութային միջավայրերից, ներառյալ ոչ միայն Աֆրիկայի, այլև Եվրոպայից, Ասիայից և Ամերիկայից։ Արևմտյան Աֆրիկայի կրոնները սովորաբար յուրացնում են տարրեր անկախ դրանց ծագումից, և այստեղ շատ մարդիկ միաժամանակ դիմում են աֆրիկյան ավանդական կրոններին, քրիստոնեությանը և իսլամին՝ կյանքի խնդիրները լուծելու համար։ Արևմտյան Աֆրիկայում վոդունսենտոներից որոշները հրաժարվում են իրենց կրոնից՝ ընդունելով քրիստոնեության ձևեր, օրինակ՝ ավետարանական պրոտեստանտությունը, թեև կան նաև քրիստոնյաներ, որոնք վուդու են ընդունում։ Տարածված մոտեցում է համատեղել քրիստոնեության հավատքը վուդու ծեսերի համադրությամբ, թեև կան նաև վուդունսենտոներ, որոնք մերժում են քրիստոնեությունը՝ այն համարելով իրենց ավանդույթի հետ անհամատեղելի։

## Հավատալիքներ
Վուդուում հավատալիքը կենտրոնացած է արդյունավետության վրա, այլ ոչ թե քրիստոնեական հավատքի ընկալումների։

### Աստվածաբանություն

Վուդուն ուսուցանում է մեկ աստվածային էակի գոյությունը։ Այս էակից ներքև գտնվում են անթիվ ոգիներ, որոնք կառավարում են բնության և հասարակության տարբեր կողմերը։ Որոշ ոգիներ կապված են կոնկրետ քաղաքների հետ, մյուսները՝ որոշակի ընտանիքների։ «Վուդու» տերմինը ծագում է նիգերակոնգոյական լեզվաընտանիքին պատկանող գբե լեզուներից։ Այն թարգմանվում է որպես «ոգի», «Աստված», «աստվածություն» կամ «ներկայություն»։ Յորուբա լեզվով խոսող ֆոն համայնքներում ֆոներեն «վուդու» բառը համարվում է յորուբա լեզվի *òrìs̩à* տերմինի հոմանիշ։

Պատմաբան Սյուզան Պրեստոն Բլիեն դրանք նկարագրել է որպես «գաղտնի ուժեր կամ իշխանություններ, որոնք կառավարում են աշխարհն ու նրանց կյանքը, ովքեր ապրում են դրա մեջ»։ Կրոնը մշտապես բաց է նոր հոգևոր դիցությունների ներմուծման համար, մինչդեռ արդեն պաշտվողները կարող են փոփոխվել և ստանալ նոր հատկանիշներ։ Վուդուի որոշ հետևորդներ, օրինակ, Հիսուս Քրիստոսին համարում են քրիստոնյաների վոդուն։

Տարածված հավատալիք է, որ վուդուները ծագել են ծովից։ Համարվում է, որ ոգիները բնակվում են Կուտմոմեում («մեռյալների երկիր»), անտեսանելի աշխարհում, որը հավասարազոր է մարդկային աշխարհին։ Վուդու հետնորդներն ունեն իրենց առանձնահատուկ նախասիրությունները և չներդաշնակվող բաներ, ինչպես նաև յուրահատուկ երգեր, պարեր և աղոթքներ, որոնք ուղղված են ոգիներին։ Համարվում է, որ այս ոգիները դրսևորվում են բնական աշխարհում։ Երբ թագավորները նոր աստվածություններ էին ներկայացնում ֆոն ժողովրդին, հաճախ հավատում էին, որ դրանք ուժեղացնում են թագավորի իշխանությունը։

Յուրաքանչյուր վուդու պաշտամունք ունի իր սեփական հավատալիքներն ու ծեսերը։ Այն կարող է ունենալ նաև անդամակցության հատուկ սահմանափակումներ, երբ որոշ խմբեր պատրաստ են նվիրվածության ծես կատարել միայն ընտանիքի անդամների համար։ Մարդիկ կարող են միաժամանակ փառաբանել մի քանի վուդուների, երբեմն նաև մասնակցելով քրիստոնեական եկեղեցու արարողություններին։

#### Հսկայական վուդուներ

*Լեգբան* խաչմերուկների ոգին է, որը բացում է կապը մարդկանց և ոգիների աշխարհի միջև։ Ստեղծագործ աստվածությունն է *Նանա-Բուլուկուն*։ Նրա զավակներից մեկն է *Մավու-Լիսան*՝ երկսեռ, երկու մասից բաղկացած աստվածություն, որը հայտնի է նաև որպես *Մավու*, *Սե*, *Սեգբո-Լիսա* կամ *Լիսսա*։ Լիսսան այս վուդուի արական կողմն է, որը ղեկավարում է արևն ու ցերեկը, իսկ Մավուն նրա իգական կողմն է՝ պատասխանատու լուսնի և գիշերվա համար։ Քանի որ Լիսսան խորհրդանշվում է սպիտակ գույնով, ալբինոսները հաճախ դիտվում են որպես նրա մարմնավորումներ։

*Սակպատան* երկրի և ջրծաղիկի վուդուն է, սակայն ժամանակի ընթացքում սկսել է կապվել նաև նոր հիվանդությունների հետ, օրինակ՝ ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի հետ։ *Դան* ոգիներն օձեր են․ Դանը օձի վուդուն է, կապված հարստության և զով քամիների հետ։ *Հեբյոսոն* կամ *Հևիոսոն* որոտի և կայծակի ոգին է, որը ներկայացվում է կրակ թքող խոյով և հատկապես հայտնի է Բենինի հարավում։ *Գունը* մետաղի և դարբնության ոգին է, իսկ վերջին տասնամյակներում կապվել է նաև մետաղյա տրանսպորտային միջոցների՝ ավտոմեքենաների, գնացքների և ինքնաթիռների հետ։ Էվե և Մինա ժողովուրդների մոտ նա հայտնի է որպես Էգու։ Գբադուն *Ֆայի* կինն է։ *Տրոնը* կոլայի ընկույզի վուդուն է, որը վերջերս է ընդգրկվել վոդուների պանթեոնում՝ Գանայից և Տոգոյից եկած էվեախոսների միջոցով։ 

*Մամի Վատան* կամ *Մամիյատան* գայթակղեցնող կերպար է։ Նա լայնորեն պատկերագրվում է 19-րդ դարի վերջի գունավոր տպագրությունից սռեղծված պատկերով, որը ցույց է տալիս հավանաբար սամոացի օձախաղացի, որը հանդես էր գալիս գերմանական կրկեսում։

Որոշ բենինցիներ ընդունում են, որ յորուբա օրիշաները որոշ դեպքերում ավելի հզոր են, քան որոշ վուդուներ ։

Վուդուների աշխարհայացքի մաս է կազմում նաև *Ազիզան*՝ անտառային ոգու տեսակ։

Վուդուներին ուղղված աղոթքներում սովորաբար ներառվում են նյութական բարեկեցության խնդրանքներ։ Հավատացյալները ձգտում են բարօրության՝ կենտրոնանալով իրենց ընտանիքների առողջության և հիշատակի վրա։ Որոշ դիցարանների պաշտամունքը կարող է ունենալ սահմանափակումներ․ մասնակիցները հավատում են, որ կանայք պետք է հեռու մնան *Գբադուի* ներկայությունից, քանի որ նրա մոտ գտնվելիս կարող են անպտղանալ կամ մահանալ։ Նվիրվածությունը կարող է արտահայտվել տարբեր ձևերով․ օրինակ՝ ջրծաղիկի ոգի *Սակպատայի* նվիրյալները իրենց մարմնի վրա հատուկ սպիեր են ձևավորում՝ նմանակելով ջրծաղիկի հետքերի։

Ըստ մեկ այլ ավանդության՝ *Մավուն* ունեցել է յոթ զավակ՝ Սակպատա՝ Երկրի վուդուն, Հևիոսո (կամ Հեբիոսո)՝ որոտի վուդու, որը կապված է նաև աստվածային արդարադատության հետ, Ագբե՝ Ծովի վուդու, Գու՝ Երկաթի և պատերազմի վուդու, Ագե՝ Գյուղատնտեսության և անտառների վուդու, Ջո՝ Օդի վուդու և Լեգբա՝ անկանխատեսելիության վոդուն։

Այլ պատմություններում Մավու-Լիսան ներկայացվում է որպես մեկ հերմաֆրոդիտական անձ, որը կարող է ինքն իրեն բեղմնավորել և ունի երկու դեմք։ Այլ ճյուղերում Ստեղծողը և մյուս վուդուները հայտնի են այլ անուններով, օրինակ՝ Սակպո-Դիսա (Մավու), Ահոլու (Սակպատա) և Անիդոհո (Դա), Գորովոդուն։

### Հոգի
Ֆոն ժողովրդի շրջանում տարածված հավատալիք է, որ մարդու հոգու նստավայրը նրա գլուխն է։ Այդ պատճառով գլուխը վուդուում ունի խորհրդանշական կարևորություն։

Վուդուն որոշ ավանդույթներում հատուկ կերպով պատվում են մահացած մարդկանց ոգիները։ Մամա Չամբա ավանդույթը, օրինակ, պատվում է հյուսիսից բերված ստրուկներին, որոնք համարվում են ժամանակակից էվե ժողովրդի նախնիները։ Նույն կերպ, Գորովոդուն ավանդույթում նույնպես պատվում են հյուսիսցի ստրուկները, որոնք նկարագրվում են որպես հաուսա, կայբե, մոսի և չամբա էթնիկ խմբերի ներկայացուցիչներ։

### Աչե
Վուդուում կարևոր հասկացություն է աչեն, որը տարածված է նաև յորուբա դավանանքում և նրանց ազդեցության տակ ձևավորված տարբեր աֆրիկյան սփյուռքի կրոններում։ Լանդրին աչեն սահմանել է որպես «աստվածային ուժ»։ Ենթադրվում է, որ որևէ առարկայի աչեն է այն բանը, ինչը նրան տալիս է ուժ և արդյունավետություն։

## Գործնականում

Մշակութաբան Դանա Ռաշը նշել է, որ Վուդուն «գրեթե ամբողջովին առնչվում է հավատացյալների կյանքի բոլոր ոլորտներին»։ Որպես ավանդույթ՝ այն առաջնահերթություն է տալիս գործողությանը և գործնական արդյունքներին։ Ռոզենթալը պարզել է, որ Գորովոդուն ավանդույթի հետևորդները նշել են՝ իրենց կրոնը պահում են, քանի որ այն օգնել է բուժել իրենց երեխաներին հիվանդության ժամանակ։ Ֆինանսական գործարքները կարևոր դեր են խաղում, և թե՛ վուդուները, թե՛ նրանց քահանաները սովորաբար սպասում են վարձատրություն իրենց ծառայությունների համար։

Լանդրին Վոդունը նկարագրել է որպես «խորը էզոտերիկ»։ Տղամարդ քահանային ֆոն լեզվով կոչում են հունգան։ Որոշ ոգիների քահանայությունները ունեն հատուկ անվանումներ. օրինակ՝ Մամա Ուատայի քահանայուհիներին կոչում են մամիսի։ Այս գործարարները կարող են հերառփակել իրենց ծեսերը ռադիոյով, հեռուստատեսությամբ, վահանակային գովազդներով և համացանցով։Կան անձինք, ովքեր ներկայացնում են իրենց որպես «Վուդունի գերագույն զավակը Բենինում», սակայն այս կոչմանը հավակնողները բազմաթիվ են, և այն քիչ ճանաչում ունի Ուիդայի սահմաններից դուրս։

Անտառը Վուդունում կարևոր խորհրդանիշ է։ Վուդուն հետևորդները հավատում են, որ բազմաթիվ բնական նյութեր ունեն գերբնական ուժեր, այդ թվում՝ տերևները, մետեորիտներ, կաոլին, խաչմերուկների հողը, մոխրագույն աֆրիկյան թութակների փետուրները, կրիաների բջջափեղկեր և չորացված քամելեոնները։ Լանդրին նշել է, որ բնության հետ կապը «գերակ թեմա» է կրոնում։ Մասնավորապես անտառը կարևոր տեղ ունի Վուդուն տիեզերագրության մեջ, և այնտեղ գտնված հատուկ տերևների ու անտառի ուժի իմացությունը մշտական թեմա է հետևորդների շրջանում։ Լանդրիի խոսքով՝ տերևները «ոգիների ուժի և նյութական ներկայության հիմքն են երկրում»։ Տերևները են թրջում են ջրի մեջ ՝ պատրաստելով վոդունսին (վուդու ջուր), որը կիրառվում են թե՛ նոր սրբավայրերում, թե՛ նոր նվիրյալներին լվանալու համար։

### Սրբավայրեր
Ոգու տաճարը հաճախ անվանում են վոդունխո կամ հունխո։ Այն կարող է գտնվել հավատացյալի տան ներսում, հանրային մատչելի համայնքային տարածքում կամ անտառի այնպիսի հատվածում, որտեղ մուտք ունեն միայն նվիրյալները։ Դրա տեղադրությունը որոշում է, թե ով կարող է օգտվել դրանից․ ոմանք նախատեսված են միայն ընտանիքի համար, մյուսները՝ ամբողջ գյուղի, իսկ որոշ սրբավայրեր նախատեսված են միջազգային ուխտագնացների համար։

Հավատացյալների համար սրբավայրերը համարվում են ոգիների ֆիզիկական մարմնավորում, այլ ոչ թե պարզապես պատկերներ կամ խորհրդանիշներ։ Ռոզենթալը դրանք անվանել է «աստված-առարկաներ»։ Փայտից փորագրված արձանը կոչվում է բոչո։

Սրբավայրի կառուցման համար ընտրված առարկաները հիմնվում են այն ներքին հատկությունների վրա, որոնց նրանք վերագրում են գերբնական ուժին։ Սրբավայրի բաղադրիչները կախված են այն ոգու ինքնությունից, որին այն նվիրված է։ Օրինակ՝ Ֆան սրբացվում է 16 արմավենու ընկույզով, իսկ Խեբյոսոյի սրբավայրերին անհրաժեշտ են սո կպեն («կայծակի քարեր»), որոնք համարվում են ստեղծված այնտեղ, որտեղ կայծակը հարվածել է հողին։ Գբադուն՝ որպես «ստեղծման մայր», հաճախ պահանջում է, որ իր սրբավայրում ներառվի հեշտոց՝ կամ մահացած ընտանիքի մայրապետի, կամ կենդանու, ինչպես նաև կարմիր փայտ, ածուխ, կաոլին և կավ։ Իսկ Լեգբան ներկայացվում է հողի կույտերով, որոնք սովորաբար ծածկում են տերևներ և այլ թաքցված առարկաներ։ Երբեմն սրբավայրի բաղադրիչների ընտրության մեջ փորձարկումներ են կատարվում՝ ոգուն առավել արդյունավետ դարձնելու նպատակով։Սրբավայրերի կառուցման մեջ հաճախ օգտագործվում են բուսական նյութեր, և որոշ տերևներ առանձնահատուկ նշանակություն ունեն այդ գործընթացում։ Այն ծառին, որից նյութ է վերցվում, կարող են ընծա տալ։ Սրբավայրերը կարող են ներառել նաև վտանգված կենդատեսակների մասեր՝ ընձառյուծի կաշիներ, թռչնի ձվեր, թութակների փետուրներ, միջատներ և փղոսկրից պատրաստված իրեր։ Արևմտյան Աֆրիկայից հեռանալիս որոշ օտարերկրացի նվիրյալների մոտ նախատեսված սրբավայրերի նյութերը առգրավում են օդանավակայանի մաքսային հսկողության ժամանակ։

Սրբավայրում ոգու տեղադրումը սովորաբար ներառում է գուշակություն, զոհաբերություններ և տերևներով լոգանք թե՛ առարկաների, թե՛ նվիրյալի համար։ Համարվում է, որ սրբավայրին եչկրային ուժ է տալիս հենց այդ առարկաների ավելացումը և համապատասխան ծեսերի կատարումը։

Սովորաբար կենդանի են զոհաբերում, որպեսզի ոգին դրսևորվի սրբավայրում․ հավատացյալները կարծում են, որ կենդանին լիցքավորում է ոգու ասեն (acɛ), որն էլ սրբավայրին կյանք է տալիս։ Լեգբայի սրբավայրերի դեպքում հաճախ աքաղաղին կերակրում են կարմիր արմավենու յուղով և կենդանի թաղում այն վայրում, որտեղ սրբավայրը պետք է կառուցվի։ Սրբավայրում աղոթելիս սովորաբար ընդունված է գումարի ընծա թողնել ոգիների համար։ Շուրջբոլորը կարող են լինել կավե ամաններ՝ ընծաներ դնելու համար։ Հնարավոր է նաև, որ հատակի մեջ փայտե ցցեր խրվեն՝ որպես անձնական խնդրանքի մաս։

Ֆիզիկական մարմնավորման այս ձևով ոգիները պետք է պահպանվեն, սնվեն և խնամվեն։ Սրբավայրին ուղղված ընծաներն ու աղոթքները ծառայում են նրա ուժի վերակենդանացմանը։ Շատ սրբավայրերում տարիների ընթացքում կուտակված արյան և արմավենու յուղի շերտ է գոյացել ինչպես սրբավայրի, այնպես էլ ընծաների ամանների վրա։ Որոշ սրբավայրեր պահպանվել են հարյուրավոր տարիներ։ Սրբավայրերը կարող են զարդարվել և համալրվել նվիրյալների ընծաներով։ Յալոդեի սրբավայրերը կարող են զարդարվել պղնձե թևնոցներով, իսկ Խեբյոսոյի սրբավայրերը՝ փայտե փորագրված կացնով։ Չնայած այս իրերը չեն դիտվում որպես ոգու նյութական մարմնի մաս, հավատացյալները կարծում են, որ դրանք կրում են աստվածության աստվածային էությունը։

### Օրո և Էգունգուն

Օրոն և Էգունգունը բացառապես տղամարդկանցից կազմված գաղտնի միություններ են։ Բենինյան հասարակության մեջ այս խմբերը հարգանք են վայելում՝ վախի միջոցով։ Ժամանակակից Բենինում սովորական է, որ երիտասարդ տղամարդուն նույն օրը նվիրյալ դարձնեն երկու միություններին էլ։

Ըստ ավանդության, Էգունգունը ծագել է Յորուբա ժողովրդի շրջանում՝ Օյո քաղաքում, սակայն տարածվել է արևմուտք՝ հասնելով Հարավային Բենին, Տոգո և մինչև Գանա։ Էգունգունի Ուիդա հասնելու մասին պատմվում են տարբեր պատմություններ․ ըստ դրանցից մեկի՝ ստրկացած յորուբա տղամարդը մարմնավորել է իր նախնիներին որպես Էգունգուն, իսկ մյուսի մեջ յորուբա տղամարդը սպիտակ ձիով քաղաք է մտել՝ իր նախնիներին հետևից բերելով։ Ֆոն լեզվով Էգունգուններին անվանում են Կուլիտո («մահվան ուղուց եկողը»), նախնիներին բնութագրող։ Ֆոնները սովորաբար այս նախնիների հոգիները բաժանում են երկու տիպի․ ագբանոն («նա, ով բեռ ունի»), որոնք ագրեսիվ են և զբաղվում են պտույտներով ու հետապնդումներով, և վեդուտո («նա, ով պարում է»), որոնք ոչ ագրեսիվ են և պարում են ավելի հավասարակշռված։

Էգունգունի միության շուրջ գոյություն ունի գաղտնիության մշակույթ։ Նվիրվածությունից հետո տղամարդուց ակնկալվում է, որ կունենա իր սեփական Էգունգուն դիմակը։ Այս դիմակները դիտվում են որպես նախնիների մարմնավորում։ Ոմանք պատրաստում են այս դիմակները միջազգային արվեստի շուկայի համար՝ առանց դրանք սրբագործելու կամ օգտագործելու, սակայն միության այլ անդամներ դատապարտում են այս գործելակերպը։ Էգունգունների պարերի ժամանակ նրանք առաջացնում են վախ և հարգանք․ տարածված է այն հավատալիքը, որ եթե պարողի հագուստը դիպչի դիտողին, վերջինս կմահանա։

### Կառավարում
Գրավված լինելը (հոգու կողմից տիրապետումը) վուդուի գրեթե բոլոր պաշտամունքների մաս է կազմում։ Ռոզենթալը, ուսումնասիրություններ կատարելով Տոգոյում, նշել է, որ կանայք ավելի հաճախ են տիրապետվում, քան տղամարդիկ։ Նրա հետազոտությունները ցույց են տվել, որ տիրապետման դեպքեր են հանդիպում նույնիսկ 10 տարեկան երեխաների մոտ, թեև մեծ մասը 15 տարեկանից բարձր տարիքի են։ Որոշ վուդու խմբերում քահանաները հազվադեպ են մտնում տիրապետման վիճակ, քանի որ նրանք պատասխանատու են ամբողջ արարողության վերահսկման համար։

Տիրապետված անձը հաճախ նույնացվում է հենց տվյալ վուդուն հետ։ Երբ մարդը «ստանում է» ոգուն, նրան սովորաբար հագցնում են այնպիսի հագուստ, որը համապատասխանում է նրան տիրապետող էակին։ Տիրապետված անձը կարող է դիմել այլ մասնակիցների՝ խորհուրդ տալով նրանց հիվանդությունների, վարքի վերաբերյալ, ինչպես նաև խոստումներ տալու միջոցով։ Տիրապետման պահին այդ մարդուն հաճախ խնամում է մեկ ուրիշ մասնակից։ Տիրապետվածները սովորաբար վայելում են այն հեղինակությունը, որը բխում է իրենց աստվածությանը «հյուրընկալելուց»։

### Ընծաներ և կենդանիների զոհաբերություններ

Վուդուն ներառում է կենդանիների զոհաբերություններ ինչպես նախնիներին, այնպես էլ այլ ոգիներին, որը ֆոն լեզվով կոչվում է *վէ*։ Զոհաբերության համար սովորաբար օգտագործվող կենդանիների տեսակներն են՝ թռչունները, շները, կատուները, այծերը, խոյերը և ցուլերը: Կան բավարար ապացույցներ, որ Արևմտյան Աֆրիկայի որոշ մասերում եվրոպական գաղութացումից առաջ իրականացվում էին նաև մարդկային զոհաբերություններ, ինչպիսիք էին Դահոմեյ թագավորությունում Դահոմեյի տարեկան սովորությունների ժամանակ:

Սովորաբար անասունի ականջին հնչեցվում է ուղերձ ոգիներին, այնուհետև կտրվում է նրա կոկորդը: Տաճարն ինքնին ծածկվում է զոհի արյունով: Սա արվում է ոգուն սնելու համար: Գործնականները հավատում են, որ այս արարքը պահպանում է մարդկանց և ոգիների միջև հարաբերություններըվ: Միսն եփվում և սպառվում է մասնակիցների կողմից, ինչն ըստ հավատալիքների օրհնություն է բերում վուդուից այն սպառողի համար: Անասունին սպանած անձը հաճախ իրականացնում է ծիսական նախազգուշական միջոցներ՝ հանգստացնելու իր զոհին և թույլ չտալու, որ նրա ոգին վրեժ լուծի իրենից:

Միացյալ Նահանգների հետևորդների շրջանում, որտեղ զոհաբերության հմտությունները շատ ավելի հազվադեպ են, գործնականները ավելի քիչ են սպառում միսը: ԱՄՆ-ում կան նաև գործնականներ, որոնք մերժել են կենդանիների զոհաբերությունների դերը Վուդուում՝ դա վայրագ համարելով:

### Ձեռնադրում

Ձեռնադրումը մարդուն օժտում է ուժով։ Դա հանգեցնում է մարդու կողմից ստացած հոգիների նկատմամբ երկարաժամկետ պարտավորությունների, այդ անձից ակնկալվում է գովաբանել նրա հոգիները, կերակրել նրանց և փողով ապահովել, մինչդեռ ոգին, իր հերթին, օգուտներ է առաջարկում ձեռնադրվողին՝ տալով նրանց պաշտպանության, առատության, երկար կյանքի և մեծ ընտանիքի խոստումներ: Ֆոն լեզվի *«յավոտչա»* տերմինը, որը, հնարավոր է, ծագում է յորուբա լեզվից, վերաբերում է ձեռնադրմանը, որի ընթացքում ձեռնադրողն ամուսնանում է իր -ի հետ։

Ձեռնադրվող անձի բնորոշ տարիքը տարբեր է հոգևոր պաշտամունքների միջև, որոշ դեպքերում նախընտրելի են երեխաները: Ձեռնադրման գործընթացը կարող է տևել մի քանի ամսից մինչև մի քանի տարի: Այն տարբերվում է հոգևոր պաշտամունքների միջև։ Բենինում Ֆա-ի ձեռնադրումը սովորաբար տևում է մեկ շաբաթից պակաս, մինչդեռ այլ  պաշտամունքներում ձեռնադրումները կարող է տևել մի քանի շաբաթ կամ ամիս։ Նախաձեռնությունը թանկ է, հատկապես բարձր գումարներ են գանձվում նախաձեռնություն կամ ուսուցում փնտրող օտարերկրացիներից։ Գործնականում զբաղվողները կարծում են, որ որոշ ոգիներ մարմնավորում են ուժեր, որոնք չափազանց ուժեղ են ոչ ձեռնադրվածների համար։ Ձեռնադրվելը նկարագրվում է որպես «ոգու խորքերը գտնել»։ Կենդանիների զոհաբերությունը ձեռնադրության բնորոշ առանձնահատկություն է։ Հաճախ ակնկալվում է, որ պրակտիկները պետք է սովորեն տերևների բազմաթիվ տարբեր տեսակներ և դրանց համապատասխան որակները։

### Գուշակություն
Գուշակությունը կարևոր դեր է խաղում Վոդունում։ Տարբեր  Խմբերը հաճախ օգտագործում են տարբեր գուշակության մեթոդներ. օրինակ՝ Մամիվատայի քրմուհիները օգտագործում են հայելու մեջ նայելը, մինչդեռ Տրոնի քրմերը՝ կոլա ընկույզի միջոցով գուշակություն։ Ֆոնի մոտ գուշակության սկուտեղները ամենից հաճախ քառանկյունաձև են լինում։ 

Վոդունում գուշակողին անվանում են ։ Հաջողակ գուշակից ակնկալվում է լուծումներ տալ իր հաճախորդի խնդրին, օրինակ՝ վաճառելով նրանց թալիսմանները, հոգևոր լոգանքներ կամ ծեսեր՝ նրանց խնդիրը մեղմելու համար։ Գանձվող վճարը հաճախ տարբեր կարող է լինել՝ կախված հաճախորդից, ընդ որում՝ գուշակը ընտանիքի անդամների համար գանձում է նվազեցված գին և ավելի թանկ՝ զբոսաշրջիկների կամ միջին և բարձր խավի բենիցիների համար։ Գուշակները հաճախ առաջարկում են իրենց հաճախորդին դիմել ձեռնադրման։ 

Վոդունի կիրառողների շրջանում Ֆան հաճախ համարվում է գուշակության լավագույն ձևը: Ֆան Ֆոն տերմինն է՝ էվե և մինա լեզուներում այն կոչվում է Աֆա: Այս սովորույթը ծագել է յորուբա ժողովրդի մոտ, և թե՛ Ֆոն, թե՛ էվե/Մինա տերմինները ծագում են այս գուշակության սովորույթի յորուբա բառից՝ Իֆա: Իֆան ընդհանուր առմամբ ընդունված է որպես Յորուբալենդում ծագած Իլե-Իֆեում, բայց դրա սովորույթը տարածվել է այն տարածքում, որը այժմ Նիգերիայի ստորին հատվածն է, ինչպես նաև Բենինի, Տոգոյի ափամերձ շրջաններում և Գանայում: Ֆա/Աֆան ներառում է կամ 16 արմավենու ընկույզի, կամ գուշակության շղթայի նետում, որը պատրաստված է 8 կիսասերմ խեցիներից, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի չորս կողմ: Այս համադրությունների անկման եղանակը կարող է առաջացնել 256 հնարավոր համադրություններից մեկը, և դրանցից յուրաքանչյուրը կապված է *օդու* կոչվող տողի հետ, որը գուշակը պետք է իմանա և կարողանա մեկնաբանել: Ֆա\Աֆայի նախաձեռնողները պնդում են, որ դա միակ համակարգն է, որն ունի բավարար  հետևողականորեն ճշգրիտ լինելու համար։ Ֆա գուշակները սովորաբար կարծում են, որ այլ հոգիների քահանաները իրավունք չունեն կարդալու Ֆա-ի սրբազան նշանները։ Նախաձեռնողի հետ խորհրդակցությունը կոչվում է ։

### Բուժում և Բո

Բուժումը Վոդունի կենտրոնական տարրն է։ 

Ֆոն տերմինը  կարող է անգլերեն թարգմանվել որպես «հմայք». շատ ֆրանկոֆոն բենիցիներ դրանք անվանում են  ։ Սրանք կենդանաբանական և բուսական նյութերից պատրաստված թալիսմաններ են, որոնք այնուհետև ակտիվանում են գաղտնի կախարդանքների միջոցով, վերջիններս կոչվում են  («բǒ-ի լեզու»): Ընտանիքները կամ անհատները հաճախ պահպանում են իրենց բաղադրատոմսերը  պատրաստելու համար: խիստ պահպանվող գաղտնիք։ լայնորեն տարածված է այն համոզմունքը, որ եթե ինչ-որ մեկը հայտնաբերի ճշգրիտ բաղադրիչները, ապա նա իշխանություն կունենա դրա արտադրողի վրա։  հաճախ վաճառվում են, օրինակ՝ զբոսաշրջիկները հաճախ գնում են դրանք՝ ճանապարհորդելիս սեր, հարստություն կամ պաշտպանություն գրավելու համար։

Հատուկ նպատակներով նախատեսված Bǒ-ն կարող է ունենալ որոշակի անուններ. ենթադրվում է, որ zǐn bǒ-ն ապահովում է անտեսանելիություն, մինչդեռ fifó bǒ-ն ապահովում է տեղափոխման ուժ։ Հարավային Բենինի Ֆոն և Այիզո տարածքներում արտադրված մարդակերպ արձանիկները սովորաբար կոչվում են bǒciɔ («bǒ դիակ»)։ Այս bǒciɔ-ն հաճախ պահվում է սրբավայրում կամ տանը՝ երբեմն թաքնված ձողերի մեջ կամ մահճակալի տակ, չնայած որոշ տեղերում տեղադրվել են նաև դրսում, հասարակական վայրերում։ Չնայած bǒciɔ-ն նախատեսված չէ որպես վոդունի պատկերներ, վաղ եվրոպացի ճանապարհորդները, ովքեր հանդիպել են այս առարկաներին, դրանք անվանել են «կուռքեր» և «ֆետիշներ»։

### 
Վոդունի մեկ այլ հավատալիք  մասին է համընդհանուր և անտեսանելի ուժ, և մեկը, որը շատ մասնագետներ համարում են առկա ամենահզոր հոգևոր ուժը։ Անգլերեն՝  երբեմն թարգմանվել է որպես «կախարդություն»։ Մի քանի  ինչպիսիք են Կեննեսին, Մյունան և Գբադուն, համարվում է, որ իրենց ուժը ստանում են ։ Շատ մասնագետներ տարբերակում են անում  և, այս ուժի կործանարար և վնասակար կողմը, և , դրա պաշտպանիչ և բարեգործական կողմը։ Այս ուժն օգտագործող մարդիկ իրենց անվանում են  և սովորաբար պնդում են, որ իրենք աշխատանքի են վերցնում  իրենց ընտանիքները  պաշտպանելու համար Վոդունի ավանդազրույցներում՝  դառնալը գալիս է որոշակի գնով,  համար պրակտիկողին հիվանդության հակում է տալիս և կրճատում է նրա կյանքը։

Վոդունի համոզմունքի համաձայն՝  կարող են կենդանիների վերածվել և թռչել։ Դառնալ , անհատը պետք է օգտագործի  սպանել մեկին, սովորաբար ազգականին։ Ավանդույթի համաձայն՝  կիրառողները գիշերը իրենց հոգին դուրս են ուղարկում, որտեղ նրանք հավաքվում են այլ մասնագետների հետ՝ պլանավորելու, թե ինչպես են կուլ տալու ուրիշների հոգիները, և, ի վերջո, սպանելու նրանց։ Բվերը, սև կատուները և անգղերը համարվում են  վտանգավոր գործակալներ։ Շատերը վախենում են, որ իրենց հաջողությունը կգրավի չարամիտ  նախանձը իրենց ընտանիքի կամ հարևանության շրջանակներում։  ինքնությունը, կարծում են շատ մասնագետներ, կարելի է պարզել գուշակության միջոցով։ Լանդրին պարզել է, որ Բենինում իրեն հանդիպած յուրաքանչյուր ոք հավատում էր  տարբեր աստիճաններով,  մինչդեռ շատ ոչ աֆրիկացիներ, որոնք ժամանում էին ձեռնադրության, ավելի կասկածամիտ էին դրա գոյության նկատմամբ։

## Պատմություն
### Նախագաղութային պատմություն

Լենդրին նշել է, որ եվրոպական գաղութատիրությունից առաջ Վոդունը չէր համարվում «մոնոլիտ կրոն», այլ «անթիվ հոգևոր և նախնիների պաշտամունքներից կազմված սոցիալական համակարգ էր, որը գոյություն ուներ առանց կրոնական սահմանների»։ Այս պաշտամունքներից շատերը սերտորեն միահյուսված էին քաղաքական կառուցվածքների հետ, երբեմն ներկայացնելով պետական կրոնների նման մի բան։ 16-րդ դարի սկզբից աջա և նրանց հետ կապված ժողովուրդների ալիքները գաղթեցին դեպի արևելք՝ հաստատելով սերտ կապեր միմյանց հետ և հիմք հանդիսանալով ի հայտ եկող ֆոն ժողովրդի համար։ Ֆոնները 16-րդ դարում կապ հաստատեցին պորտուգալացի նավաստիների, իսկ հետագայում՝ նաև ֆրանսիացիների, բրիտանացիների, հոլանդացիների և դանիացիների հետ 17-րդ և 18-րդ դարերում։ Վոդունի նկատմամբ եվրոպական հետաքրքրությունը բացահայտող առաջին փաստաթուղթը 1658 թվականի *«Քրիստոնեական ուսմունքն»* էր։

17-րդ դարում Արևմտյան Աֆրիկայի այս տարածքում ի հայտ եկավ Դահոմեայի պետությունը։ Սա կրոնական փոփոխություններ առաջացրեց. 17-րդ դարի սկզբին Դահոմեայի թագավոր Ագաջան նվաճեց Քսվեդա թագավորությունը (այժմ հարավային Բենինի տարածքում) և Քսվեդա օձի  լայնորեն ընդունվեց Ֆոնի կողմից։ 1727-1823 թվականներին Դահոմեան Օյոյի՝ արևելքում գտնվող յորուբաների գլխավորած թագավորության վասալ պետությունն էր, և այս ժամանակահատվածում երկուսի միջև զգալի կրոնական փոխանակում տեղի ունեցավ։ Ֆոն ժողովուրդները յորուբաներից ընդունեցին Ֆա, Օրո և Էգունգուն պաշտամունքները։  Օրինակ՝ Ֆան Ֆոնի շրջանում առկա էր Դահոմեյի հինգերորդ կառավարիչ Թեգբեսուի (կառավարել է գահակալության տարիներին, 1732–1774) և Գեզոյի (գահակալության ժամանակ, 1818-1858) հաստատվել էր Դահոմեայի թագավորական պալատում։ Հենց այդ ժամանակ Գեզոյի դերի ներքո էր, որ ավանդույթի համաձայն, Էգունգունը պաշտոնապես ճանաչվեց Դահոմեայում։

Ատլանտյան ստրկավաճառության հետևանքով Վոդունի հետևորդները ստրկացվեցին և տեղափոխվեցին Ամերիկա, որտեղ նրանց սովորույթները ազդեցություն ունեցան աֆրիկյան սփյուռքի զարգացող ավանդույթների վրա։ Կենտրոնական Աֆրիկայից Կոնգո ժողովրդի կրոնի հետ զուգորդված՝ Ֆոնի Վոդուն կրոնը դարձավ հայիթյան Վոդուի վրա ազդող երկու հիմնական գործոններից մեկը։ Ինչպես  անվանումը։ Այս կրեոլացված հայիթական կրոնում օգտագործվող շատ տերմիններ ծագում են ֆոն լեզվից, ներառյալ բազմաթիվ աստվածությունների անունները, որոնք Հայիթիում կոչվում են  ։ Բրազիլիայում աֆրիկյան սփյուռքի գերիշխող կրոնը դարձավ կանդոմբլեն, և այն բաժանվեց տարբեր ավանդույթների, որոնք կոչվում էին *նակոեներ* («ազգեր»): Այս *նակոեներից* ջեջե ավանդույթը օգտագործում է էվե և ֆոն լեզուներից փոխառված տերմիններ, օրինակ՝ իր հոգևոր աստվածություններին անվանելով ։

### Գաղութատիրություն և քրիստոնեություն

1890 թվականին Ֆրանսիան ներխուժեց Դահոմեա և գահընկեց արեց նրա թագավոր Բեհանզինին։ 1894 թվականին այն դարձավ ֆրանսիական պրոտեկտորատ՝ տիկնիկային թագավոր Ագոլի-ագբոյի գլխավորությամբ, սակայն 1900 թվականին ֆրանսիացիները նրան վտարեցին իշխանությունից և վերացրին Դահոմեայի թագավորությունը։ Արևմուտքում այն տարածքը, որը դարձավ Տոգո, 1884 թվականին դարձավ գերմանական պրոտեկտորատ։ Գերմանիան պահպանեց վերահսկողությունը մինչև 1919 թվականը, երբ Առաջին համաշխարհային պատերազմում պարտությունից հետո արևելյան մասը դարձավ Բրիտանական Ոսկե Ափի մաս, իսկ արևմտյան մասը՝ Ֆրանսիայի տարածք։ 

Քրիստոնյա միսիոներները Արևմտյան Աֆրիկայի այս հատվածում ակտիվ գործունեություն էին ծավալում 18-րդ դարից։ Գերմանական պրեսբիտերական առաքելությունը հիմնադրվել էր Ոսկե Ափում 1737 թվականին, նախքան 19-րդ դարում իր ջանքերը տարածելը Ստրուկների Ափ։ Այս պրեսբիտերականները փորձեցին խզել Վոդունի նկատմամբ հավատարմությունը հարավային և սարահարթային շրջաններում։ 19-րդ դարում նաև հռոմեական կաթոլիկ, անգլիկան և մեթոդիստական միսիոներները սկսեցին կրոնափոխության ջանքեր։

Չնայած քրիստոնեությունից ավելի քիչ ազդեցություն է ունեցել, իսլամը նույնպես ազդեցություն է ունեցել Վոդունի վրա, ինչը արտացոլվում է Վոդունի հմայիլների պատրաստման մեջ իսլամական գրերի պարբերաբար օգտագործման մեջ:

### Հետգաղութային պատմություն
1960 թվականին Դահոմեան դարձավ անկախ պետություն, ինչպես նաև Տոգոն։ 1972 թվականին Մաթյո Կերեկուն ռազմական հեղաշրջման միջոցով զավթեց Դահոմեյի իշխանությունը և հետագայում այն վերածեց մարքսիստական-լենինյան պետության՝ Բենինի Ժողովրդական Հանրապետության։ Կերեկուն կարծում էր, որ Վոդունը վատնում է ժամանակ, գումար և ռեսուրսներ, որոնք ավելի լավ է ծախսել տնտեսական զարգացման վրա։ 1973 թվականին նա արգելեց Վոդունի արարողությունները անձրևոտ սեզոնի ընթացքում, իսկ 1970-ական թվականներին հետագա միջոցներ ձեռնարկեց կրոնը ճնշելու համար։ Կերեկուի կառավարման օրոք Վոդուն քահանաները ստիպված էին գաղտնի կատարել նոր ձեռնադրություններ, և ձեռնադրության գործընթացի տևողությունը հաճախ կրճատվում էր տարիների ժամանակահատվածից մինչև ամիսներ, շաբաթներ կամ օրեր։ 

1989 թվականին Բենինը անցավ ժողովրդավարական կառավարման: 1991 թվականին վարչապետ դառնալուց հետո Նիսեֆոր Սոգլոն վերացրեց Վոդունի դեմ ուղղված բազմաթիվ օրենքներ: Բենինի կառավարությունը պլանավորեց «Ուիդա '92. Վոդունի արվեստի և մշակույթի առաջին միջազգային փառատոնը», որը տեղի ունեցավ 1993 թվականին., հրավիրված հատուկ հյուրերի թվում էին Պիեռ Վերժեն և Մամա Լոլան, որոնք արտացոլում էին աֆրիկյան սփյուռքի միջև կապեր հաստատելու փորձերը: Այն նաև սահմանեց հունվարի 10-ը որպես «Վոդունի ազգային օր»: 1990-ական թվականներից ի վեր Բենինի կառավարությունը ավելի ու ավելի համակարգված ջանքեր էր գործադրում Վոդունի թեմայով զբոսաշրջությունը խրախուսելու համար՝ հույս ունենալով, որ շատ օտարերկրացիներ կգան՝ ձեռնադրվելու համար: 

1960-ականների վերջին որոշ ամերիկացի սևամորթ ազգայնականներ ճանապարհորդում էին Արևմտյան Աֆրիկա՝ Վոդուն կամ Յորուբա կրոնին ձեռնադրվելու համար։ 1980-ականների վերջին որոշ սպիտակամորթ միջին խավի ամերիկացիներ սկսեցին ժամանել նույն պատճառով։ Հայիթիական Վուդուի կամ Սանտերիայի որոշ ձեռնադրվածներ դեռևս գնում են Արևմտյան Աֆրիկա ձեռնադրվելու համար, քանի որ հավատում են, որ այնտեղ կարելի է գտնել «իրական գաղտնիքները» կամ «իսկական հոգևոր ուժը»` ժամանողների մեծամասնությունը ձգտում է Ֆա-ին ձեռնադրվելու։ Արևմտյան Աֆրիկայի բնակիչները կրոնը տարել են նաև ԱՄՆ, որտեղ այն փոխազդել և խառնվել է սփյուռքի կրոնների հետ, ինչպիսիք են Վոդուն և Սանտերիան։ Արևմտյան Աֆրիկայի շատ հետևորդներ Վոդունի միջազգային առաջխաղացումը համարել են աշխարհը բուժելու և ատելության ու բռնության դեմ պայքարելու միջոց, ինչպես նաև իրենց սեփական ծիսական ունակությունները միջազգային լսարանին առաջ մղելու միջոց, ինչը հնարավոր է նոր հաճախորդներ գրավի։

## Ժողովրդագրություն

Բենինի բնակչության մոտ 17%-ը՝ մոտ 1.6 միլիոն մարդ, հետևում է Վոդունին (չի ներառում Բենինի մյուս ավանդական կրոնները): Բացի այդ, իրենց «քրիստոնյա» համարող բնակչության 41.5%-ից շատերը դավանում են սինկրետացված կրոն, որը նման չէ հայիթյան Վոդուին կամ բրազիլական Կանդոմբլեին: Իրականում, նրանցից շատերը ծագում են Ուիդայի մոտ գտնվող ափին բնակություն հաստատած ազատագրված բրազիլացի ստրուկներից: 

Տոգոյում բնակչության մոտ կեսը դավանում է բնիկ կրոններ, որոնցից վոդունը ամենամեծն է՝ մոտ 2.5 միլիոն հետևորդներով։ Գանայի էվե ցեղի շրջանում կարող է լինել ևս մեկ միլիոն վոդունիստ, քանի որ Գանայի 20 միլիոն բնակչության 13%-ը էվե են, իսկ գանացիների 38%-ը դավանում են ավանդական կրոն։ Մարդահամարի տվյալների համաձայն՝ Նիգերիայում ավանդական կրոն է դավանում մոտ 14 միլիոն մարդ, որոնց մեծ մասը յորուբա են, որոնք դավանում են իֆա, սակայն կոնկրետ բաշխում չկա։ 

Չնայած սկզբում Վոդունը գոյություն ուներ միայն արևմտյան Աֆրիկայի բնակիչների շրջանում, այժմ այն հետևում են տարբեր ռասաների, էթնիկ պատկանելությունների, ազգությունների և դասերի մարդիկ։ Նախաձեռնության համար եկող օտարերկրացիները հիմնականում Միացյալ Նահանգներից են՝ նրանցից շատերն արդեն ուսումնասիրել են աֆրիկյան սփյուռքի ավանդույթները, ինչպիսիք են հայիթյան վուդուն, սանտերիան կամ կանդոմբլեն, կամ այլընտրանքորեն՝ արևմտյան էզոտերիկ կրոնները, ինչպիսին է Վիկան։ Արևմտյան Աֆրիկա ժամանած հոգևոր զբոսաշրջիկներից շատերը քիչ կամ ընդհանրապես չգիտեին ֆոն կամ ֆրանսերեն, ինչպես նաև չէին հասկանում տարածաշրջանի մշակութային և սոցիալական նորմերը։ Այս օտարերկրացիներից ոմանք ձգտում են նախաձեռնության, որպեսզի կարողանան նախաձեռնել ուրիշներին որպես եկամտի աղբյուր։

## Ընդունելություն և ազդեցություն

Որոշ օտարերկրյա դիտորդների կարծիքով, Վոդունը սատանիզմ և դևերի պաշտամունք է։ Չնայած իր աստվածություններին չար դևեր համարելուն, շատ արևմտաաֆրիկյան քրիստոնյաներ դեռևս Վոդունը համարում են արդյունավետ և հզոր։ Որոշ բենիցիներ քրիստոնեությունը համարում են «ավելի քիչ մտահոգիչ և ավելի էժան», քան Վոդունը։ Շատ անհատներ քրիստոնեություն են ընդունել կախարդանքի դեմ պայքարելու համար՝ հավատալով, որ Հիսուսը կարող է անվճար բուժել և պաշտպանել իրենց, մինչդեռ ցանկացած  կախարդներին հակազդելու համար առաջարկ անելը կպահանջեր զգալի գին։

## Գրականություն

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Տես նաև
* Վուդու տիկնիկ
* Զոմբի

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Traditional Religion in Africa:The Vodun Phenomenon in Benin
* Voodoo and West Africa's Spiritual Life

Կատեգորիա:Վուդու