Բենիամինո Ջիլյի

**Բենիամինո Ջիլյի** (, ), իտալացի օպերային երգիչ (քնարական տենոր)։  Նա հայտնի է որպես իր սերնդի մեծագույն տենորներից մեկը։

## Վաղ տարիներ
Ջիլին ծնվել է Մարկե նահանգի Ռյոկանատի քաղաքում, կոշկակարի ընտանիքում, ով սիրում էր օպերան։ Այնուամենայնիվ, նրա ծնողները երաժշտությունը չէին տեսնում որպես հուսալի կարիերա։ Բենիամինոյի եղբայրը ՝ Լորենցոն, դարձավ հայտնի նկարիչ։

## Կարիերա
1914 թվականին նա առաջին մրցանակն է ստացել Պարմայի երգիչների միջազգային մրցույթում։ Նրա օպերային դեբյուտը տեղի է ունեցել 1914 թվականի հոկտեմբերի 15-ին, երբ նա խաղացել է Էնցոյի դերը Ռովիգոյի Ամիլկարե Պոնկիելլի "Ջոկոնդա" օպերայում, որից հետո նա մեծ պահանջարկ է ունեցել ։

Ջիլին արագորեն իր դեբյուտը կատարեց շատ կարևոր արտադրություններում և միշտ Մեֆիստոֆելում ՝ Պալերմոյի Մասիմո թատրոն (1915 թ.մարտի 31), Նեապոլի Սան Կառլոյի թատրոն (1915 թ. դեկտեմբերի 26), Կոստանցի հռոմեական թատրոն (1916 թ. դեկտեմբերի 26), Միլանի Լա Սկալա (1918 թ. նոյեմբերի 19), Բուենոս Այրեսի Կոլոն թատրոն (1919 թ. հունիսի 28) և, վերջապես, Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն օպերան (1920 թվականի նոյեմբերի 26-ին)։ Իտալացի մյուս երկու մեծ տենորները, որոնք 1920—ականներին Մետ-ի երգիչների ցուցակում էին, նույնպես իր ժամանակվա հիմնական մրցակիցներն էին իտալական երգացանկում գերիշխանության համար, մասնավորապես ՝ Ջիովանի Մարտինելին և Գիակոմո Լաուրի-Վոլպին։

Ջիլլին այս ժամանակաշրջանում հատկապես հայտնի դարձավ մի շարք դերերով, որոնց թվում էին Էդգարդոն Դոնիցետիի «Լուչիա դի Լամերմուր» օպերան, Ռոդոլֆոն Ջակոմո Պուչինիի «Բոհեմ» օպերան և վերնագրային դերը Ումբերտո Ջորդանոյի «Անդրեա Շենյե» օպերայում։ Հետագայում նա ամբողջությամբ ձայնագրեց այդ օպերաներից երկուսը։

Ջիլլին հասավ իսկական միջազգային ճանաչման 1921 թվականին՝ մեծ իտալացի տենոր Էնրիկո Կարուզոյի մահից հետո։ Նրա ժողովրդականությունը այնքան մեծ էր, որ հաճախ նրան կոչում էին «Caruso Secondo» («Կարուզո Երկրորդ»), սակայն նա նախընտրում էր «Gigli Primo» («Ջիլլի Առաջին») անվանումը։ Իրականում այս համեմատությունը սխալ էր, քանի որ Կարուզոն ուներ ավելի հզոր, մութ և հերոսական ձայն, մինչդեռ Ջիլլիի տենորը մեղմ էր, բայց ազդեցիկ ու զգացմունքային։

Մետրոպոլիտեն օպերան լքելուց հետո Ջիլլին վերադարձավ Իտալիա և շարունակեց ելույթ ունենալ տեղի օպերային թատրոններում, ինչպես նաև Եվրոպայի տարբեր երկրներում և Հարավային Ամերիկայում։ Նրան քննադատում էին իտալացի բռնապետ Բենիտո Մուսոլինիի սիրելի երգիչը լինելու համար, քանի որ 1937 թվականին նա ձայնագրել էր ֆաշիստական օրհներգ «Giovinezza»-ն (որը ակնհայտորեն բացակայում է EMI-ի կողմից թողարկված նրա «Edizione Integrale» հավաքածուից): Երկրորդ աշխարհամարտի վերջին տարիներին Ջիլլին հազվադեպ էր ելույթ ունենում, սակայն 1945-ին՝ պատերազմի ավարտից անմիջապես հետո, նա վերադարձավ բեմ։ Հանդիսատեսի հիացմունքն ու ծափահարություններն ավելի բուռն էին, քան երբևէ։

Բացի օպերային բեմից, Ջիլլին որպես դերասան նկարահանվել է ավելի քան քսան ֆիլմերում (1935-1953 թթ.)։ Նրա ուշագրավ ֆիլմերից են «Ավե Մարիա» (Ave Maria, 1936, ռեժիսոր՝ Յոհաննես Ռիման, գլխավոր դերերում՝ Կյոթե ֆոն Նադյ) և «Պայացներ» (I Pagliacci, 1943, ռեժիսոր՝ Ջուզեպպե Ֆաթիգատի, գլխավոր դերերում՝ Ալիդա Վալլի)։

Կյանքի վերջին տարիներին Ջիլլին ավելի հաճախ համերգային ծրագրերով էր հանդես գալիս, քան օպերային բեմում։ Մինչ իր պաշտոնական թոշակի անցնելը՝ 1955-ին, նա ձեռնարկեց հոգնեցնող համաշխարհային հրաժեշտի շրջագայություն, որի շրջանակում կրկին ելույթ ունեցավ Մետրոպոլիտեն օպերայում։ Այս շրջագայությունը վատթարացրեց նրա առողջական վիճակը։ Վերջին երկու տարիներին, մինչ նա պայքարում էր հիվանդության դեմ, նաև աշխատում էր իր հուշերի վրա, որոնք հիմնված էին ավելի վաղ գրված ինքնակենսագրական գրքի և հարցազրույցների շարքի վրա։ Ջիլլին նաև եղել է մասոնական օթյակի անդամ։

## Վախճան
Մահացել է թոքաբորբից Հռոմում 1957 թվականին։

## Անձնական կյանք
Շատ արվեստագետների պես, Ջիլլին հակասական բնավորություն ուներ։ Մի կողմից, նա կազմակերպել է ավելի շատ բարեգործական համերգներ և հավաքել ավելի շատ գումար, քան պատմության ցանկացած այլ երգիչ՝ մոտ հազար բարեգործական համերգով։ Նա խորապես կապված էր իր խոստովանահոր՝ Պադրե Պիոյի հետ, ում նվիրաբերել է մեծ գումար։ Բացի այդ, Ջիլլին անսովոր մեծ քանակությամբ կրոնական երաժշտություն էր կատարում (հատկապես 1950-ականներին), ինչը հազվադեպ երևույթ էր օպերային առաջատար տենորի համար։ Նա ամբողջ կյանքի ընթացքում նաև մեծ նվիրում ուներ Դոն Լորենցո Պերոզիի սրբազան երաժշտության հանդեպ։

Մյուս կողմից, Ջիլլիի հարաբերությունները կանանց հետ հաճախ կապված էին սկանդալների հետ։ Իր հուշերում նա նշել է, որ ամուսնացել է վեց ամիս ավելի վաղ, քան իրականում՝ փորձելով թաքցնել այն փաստը, որ իր կինը՝ Կոնստանցան, հղի էր մինչ ամուսնությունը։ Ջիլլին և Կոնստանցան ունեցան երկու զավակ՝ Էնցոն և Ռինան (վերջինս ճանաչված սոպրանո էր)։

Ավելի ուշ Ջիլլին երկրորդ ընտանիք ստեղծեց Լուչիա Վիգարանիի հետ, ումից ուներ երեք զավակ։ Բացի այդ, լուրեր կան, որ նա ունեցել է առնվազն երեք այլ երեխա տարբեր կանանցից, և Ջիլլիի իրական ժառանգների թիվը մնում է անհայտ։

Նրա հայտնի երեխաներից մեկը Ֆիլիպ (Ֆիլ) Ջ. Հիլդեբրանտն է՝ ծնված 1934 թվականի փետրվարին Նյու Յորքում։ Նա Գլորիա Դոյլի որդին էր, ով օպերային երգչուհի էր Մետրոպոլիտեն օպերանում։ Ֆիլ Հիլդեբրանտի երեխաներն են Ուիլյամ (Բիլ) Հիլդեբրանտը (1953-2021, կատակերգու) և Լորի Ջին Հիլդեբրանտը, որոնք երկուսն էլ ծնվել և մեծացել են Դեթրոյթում, Միչիգան։

## Ձայնային ոճ
Ջիլլին իր կարիերայի սկզբում հայտնի էր փափուկ, մեղրամոմային լիրիկական տենորով՝ հիասքանչ mezza-voice տեխնիկայով, որը թույլ էր տալիս նրան կատարել թեթև, լիրիկական դերեր։ Տարիքի հետ նրա ձայնն ավելի դրամատիկ երանգներ ստացավ, ինչը հնարավորություն տվեց նրան կատարել ծանր դերի կատարումներ, ինչպիսիք են Ռադամեսը՝ Վերդիի «Աիդա» օպերայում և Կավարադոսին՝ Պուչինիի «Տոսկա» օպերայում։ Որոշ քննադատներ պնդում էին, որ Ջիլլին իր կատարումների ժամանակ չափազանց էմոցիոնալ էր, հաճախ դիմում էր լացակումած արտահայտությունների և չափազանցված ժեստերի։

## Ժառանգություն
Ջիլլիի բազմաթիվ ձայնագրություններ, ներառյալ ամբողջական օպերաներ՝ Մարիա Կանիլիայի, Ռինա Ջիլլիի, Լիչիա Ալբանեզեի և Տոտի դալ Մոնտեի հետ, վերաթողարկվել են CD-ներով։ Նրա ձայնագրությունները սկսվում են 1920-ական թվականներից։

## Ընտրված ֆիլմագրություն
* Forget Me Not (1935)
* Forget Me Not (1936)
* Ave Maria (1936)
* The Voice of the Heart (1937)
* Mother Song (1937)
* Laugh Bajazzo (1943)
* Laugh, Pagliacci (1943)
* Night Taxi (1950)

## Կենսագրություններ
* 
* 
* 
* 

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Beniamino Gigli recordings at the Discography of American Historical Recordings.
* Discography (Capon's Lists of Opera Recordings)
* History of the Tenor – Sound Clips and Narration 

 
Կատեգորիա:20-րդ դարի երգիչներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի դերասաններ
Կատեգորիա:Իտալացի երգիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի օպերային երգիչներ
Կատեգորիա:Հոլիվուդյան փառքի ծառուղի