Քիմ Կազալի

**Քիմ Կազալի** (), նորզելանդացի նկարչուհի, որը ստեղծել է *[[Love Is...]]* սերիայի կերպարներ սկզբում որպես սիրային երկտողներ՝ ուղղված իր ապագա ամուսնուն 1960-ական թվականների վերջերին։

Լինելով առաջիններից մեկը՝ Քիմ Կազալին ունեցավ երեխա իր ամուսնու մահվան օրվանից մեկ տարի չորս ամիս անց։ Նրան անցկացրել էին արհեստական բեղմնավորում իր մահացած ամուսնու սերմնահեղուկով, որը պահվել էր հատուկ սառնարանում։
Այս դեպքը հարուցեց իրավաբանական վեճեր, որոնք վերաբերում էին երեխայի ժառանգության հարցերին, և այն հայտնվեց աշխարհի առաջատար նորությունների շարքում։ 
Ծննդաբերությունը պառակտեց հասարակական կարծիքը, և չնայած Կազալին ստացավ «հարյուրավոր նամակներ, որոնք գովաբանում էին նրա քաջությունը», ոմանք համաձայն չէին նրա գործողությունների հետ, այդ թվում՝ Վատիկանի «L'Osservatore Romano» թերթը, որը գրում էր, որ դա «ավետարանական բարոյականության դեմ է»
։

## Կարիերայի սկիզբ
Քիմ Կազալին (ծնվ․ Մերիլին Ջուդիթ Գրոուվը), ով ծնվել է Օքլենդ քաղաքում, Նոր Զելանդիայում, տասնինը տարեկան հասակում թողել է տունը, որպեսզի ճանապարհորդի Ավստրալիայում, Եվրոպայում և Միացյալ Նահանգներում։ 1967 թվականին նա տեղափոխվում է Լոս Անջելես, որտեղ ծանոթանում է և մտերմանում իտալացի համակարգչային ինժեներ Ռոբերտո Ալֆրեդո Վինչենցո Կազալիի հետ։ Դա պատահում է դահուկային ակումբում, որտեղ նրանք երկուսն էլ դասեր էին հաճախում։
 
Կազալին դահուկային լանջերին հումորային միջադեպերի ծաղրանկարներ էր նկարում, ինչը խրախուսում էր Ռոբերտոն, և շուտով աղջիկը սկսեց նկարազարդումներ ավելացնել Ռոբերտոյի համար թողած հաղորդագրություններում։ Հենց առաջին նկարը ստեղծվել էր որպես «ստորագրություն» երկտողի վրա և ներկայացնում էր իրեն՝ Կազալիին՝ պեպեններով, խոշոր աչքերով և երկար բաց գույնի մազերով։ Ավելի ուշ Քիմը այսպես արտահայտվեց այս ծաղրանկարների մասին. «Ես սկսեցի փոքրիկ նկարներ անել՝ արտահայտելու այն, ինչ զգում եմ... Դա մի փոքր նման էր օրագիր պահելու, որտեղ նկարագրվում էր, թե ինչպես են աճում իմ զգացմունքները»։
 1981 թվականի սեպտեմբերին «Cartoonist Profiles» ամսագրին նա ասաց. «Ես նկարեցի մի  թմբլիկ աղջկա, որը պետք է պատկերեր ինձ, նա, ով զգում էր այս բոլոր ֆանտաստիկ բաները։ Այնուհետև ես ավելացրեցի մի թմբլիկ տղայի, որի պատճառով ես ապրում էի այս զգացմունքները»։

## Տպագրում և հաջողություն
upright|thumb|
«LOVE IS... » գրքերից մեկի չորրորդ հրատարակությունը, որը գրել և նկարել է Քիմ Կազալին, հրատարակվել է Signette հրատարակչության կողմից։ Գրքի վրա գրված է «Մայրիկիս»:
«The Times»-ում հրապարակված Կազալիի մահախոսականում ասվում է, որ այն բանից հետո, երբ նա և Ռոբերտոն նշանվեցին, Կազալին աշխատանքի ընդունվեց դիզայներական ընկերությունում որպես ընդունարանի աշխատակից, «և փոքրիկ գրքույկներ պատրաստեց իր գրավիչ ծաղրանկարներից, որը նա վաճառում էր յուրաքանչյուրը մեկ դոլարով։ Շուտով լուրեր տարածվեցին, և «Love is...»-ի պահանջարկը մեծացավ։ Ռոբերտոն հրապուրվեց նրանց առևտրային ներուժով և ցույց տվեց դրանք մի ամերիկացի լրագրողի»:" 
Թեև այլ աղբյուրներ տարբերվում են այն հարցում, թե արդյոք Ռոբերտո՞ն է, թե՞ հենց ինքը՝ Կազալին, ով առաջին անգամ ցույց է տվել ծաղրանկարները «Los Angeles Times» թերթում աշխատող իր ծանոթին, թերթը վերցրել է դրանք տպագրության համար և հրապարակել  առաջին շարքը 1970 թվականի հունվարի 5-ին «Քիմ» անվան տակ։

Ծաղրանկարների թողարկումը համընկնեց Էրիխ Սեգալի «Սիրո պատմություն» (1970) վեպի հաջողության ալիքի և 1970 թվականի հաջորդ «Սիրո պատմություն» ֆիլմի հետ, որում Ալի Մաքգրոուն անբուժելի հիվանդությունից մահացող աղջկա դեր էր խաղում և Ռայան Օ'Նիլը խաղում էր մի ուսանողի դեր, ով երկրպագում էր նրան։ Ֆիլմի կարգախոսն էր՝ «Սեր նշանակում է երբեք չասել, որ ցավում ես»։ Կազալին այն փոխեց իր ամենահայտնի ծաղրանկարներից մեկի։ «Սերը այն է․.. երբ կարողանում ես ասել, որ ցավում ես»։

Մինչ ծաղրանկարները շատ ճանաչված դարձան և շուտով տպագրվեցին Միացյալ Նահանգների մի քանի թերթերում և արտասահմանում՝ տպագրվելով աշխարհի հիսուն երկրների թերթերում, Ռոբերտոյի ընկերությունը փակվեց, և զույգը «հայտնվեց ԱՄՆ-ում անօրինական բնակության կարգավիճակում՝ փորձելով գտնել աշխատանք, որը մեզ մեկ քայլ առաջ կպահի Ներգաղթի դեպարտամենտից»։
 
1971 թվականին նրանք մեկնել էին Նոր Զելանդիա, որտեղ նրանք ամուսնացան 1971 թվականի հուլիսի 24-ին Նոր Զելանդիայի էպսոմ քաղաքի Սուրբ Էնդրյու նույն եկեղեցում, որտեղ Քիմի ծնողներն ամուսնացել էին 1936 թվականին։ Պսակադրությանը Կազալին կրում էր նույն մարգարտածաղիկների թագը և մինչև ուսերը հասնող հարսնացուի քողը, որը նա նախկինում նկարել էր ծաղրանկանի «իր» կերպարի վրա։
 
1970-ականներին իրենց հանրաճանաչության գագաթնակետին «Love is…» ծաղրանկարները Քիմին  տարեկան 4–5 միլիոն £ եկամուտ էին բերում։

## «Հրաշք» երեխան
1974 թվականին զույգն ունեցավ երկու որդի՝ Ստեֆանո և Դարիո, և ծրագրում էր ևս երկու երեխա ունենալ։ 1975 թվականին Ռոբերտոյի մոտ ամորձիների քաղցկեղ ախտորոշվեց։ Կազալին հանձնարարեց լոնդոնաբնակ անգլիացի ծաղրանկարիչ Բիլ Ասփրիին իր ստորագրությամբ ստանձնել իր համար ամենօրյա ծաղրանկարների գրելն ու նկարելը Asprey has produced the cartoon continuously since 1975.։
Ռոբերտոն ընտրեց վիրահատությունը 1975 թվականի վերջին, որպեսզի երկարացնի իր կյանքը։ Կազալին ասաց. «Մենք խոսում էինք Սուրբ Ծննդյան նվերների մասին, և ես Ռոբերտոյին ասացի, որ ես չեմ ուզում ադամանդե մատանի, այլ երեխա եմ ուզում։ Մինչև Ռոբերտոյի մահը ես չէի հղիացել։ Ես գիտեի, որ նրան մնացել էր ապրելու ընդամենը մի քանի ամիս, ուստի մենք անմիջապես պահեցինք նրա սերմը»։

Ռոբերտոն մահացավ 1976 թվականի մարտին, 31 տարեկան հասակում։ Չնայած բժիշքների սկզբնական առարկությանը, Քիմը արհեստական բեղմնավորման մի քանի բուժում անցավ Քեմբրիջի կլինիկայում և տասնվեց ամիս անց 1977 թվականի հուլիսի 10-ին ծնեց որդի Միլո Ռոբերտո Անդրեա անունով։
 
Քիմը այդ ժամանակ ասաց. «Ես և Ռոբերտոն շատ էինք ցանկանում եղբայր կամ քույր պարգևել մեր երկու որդիներին։ Այժմ, բժիշկների հոգատարության և համբերատարության շնորհիվ, ինձ համար հնարավոր է դարձել ևս մեկ հիշատակ ունենալ իմ հիասքանչ  ամուսնու մասին։ Բրիտանական թերթերը Միլոյին անվանել են «հրաշք երեխա»։ Ծննդյան հայտարարությունը մի պարզ բացիկ էր, որը նկարել էր Կազալին՝ պատկերելով «Love is...» աղջկա կերպարը մանկասայլակ հրելով, հեևյալ մակագրությամբ՝ «Հպարտությամբ ներկայացնում եմ Միլո Ռոբերտոյին։ Ծնողներ՝ Քիմ և հանգուցյալ Ռոբերտո (հետմահու՝ արհեստական բեղմնավորման միջոցով)»։

## Հետագա կյանք
1980-ականների կեսերին Կազալին ընտանիքը տեղափոխեց Նոր Հարավային Ուելս, Ավստրալիա և գնեց ֆերմա Սիդնեյի հյուսիսում, որտեղ նա մի քանի տարի բուծեց արաբական ձիեր։ 1990 թվականին նա վերադարձավ Անգլիա և բնակություն հաստատեց Լեզրհեդում, Սուրեյում։ 
1996 թվականին այրի Դայան Բլադը փորձեց հղիանալ իր մահացած ամուսնու սերմնահեղուկով, իսկ Կազալին տվեց հազվագյուտ հարցազրույց, որում նա «ափսոսում էր դատարանների ներգրավվածությունը տիկին Բլոդի գործին. նման հարցերը, ըստ նրա, պետք է լուծվեն մասնավոր կերպով»։ Կազալին մահացավ ոսկորների և լյարդի քաղցկեղի պատճառով 1997 թվականին։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Նորզելանդացի նկարիչներ