Ռուջերո Ռայմոնդի

**Ռուջերո Ռայմոնդի** (, ), իտալացի օպերային երգիչ (բաս-բարիտոն), կինոդերասան և օպերային ռեժիսոր, Իտալիայի Հանրապետության արժանիքների շքանշանի հրամանատար և գլխավոր սպա։ Նա առավել հայտնի է «Դոն Ժուան» (Վ. Ա. Մոցարտի «Դոն Ջուան»՝ ավելի քան 400 ներկայացում) և «Բարոն Սկարպիա» («Տոսկա»՝ Ջ. Պուչինիի «Բարոն») կատարումներով։ Ռեժիսորներն ու քննադատները նշում են, որ Ռայմոնդին համատեղում է վոկալ տաղանդը դրամատիկ տաղանդի հետ։

## Կենսգրություն
Ռուջերո Ռայմոնդին Դորա և Չեզարե Ռայմոնդիների երրորդ զավակն է (դերասանն ունի երկու ավագ եղբայր՝ Ռաֆայելլո և Ռոբերտո): Ռուջերոյի հայրը Բոլոնիայում ընկերներ ուներ, և երգչի խոսքով, օպերային երաժշտության երկրպագու և կոլեկցիոներ էր, սիրում էր օպերային թատրոնը և հաճախ էր իր կրտսեր որդուն այնտեղ տանում: Տղան մեծացել է կաթոլիկ հավատքով՝ փոքր տարիքից մասնակցելով պատարագի: Նրա հորեղբայրն ու մորաքույրը եկեղեցական բարձր պաշտոններ էին զբաղեցնում:

### Երիտասարդական տարիներ
7 տարեկանում երեխային տարել են երաժշտական ​​դպրոց՝ դաշնամուր սովորելու. նա սկսել է երգել 15 տարեկանում, երբ ձայնը կտրվեց։ Հայրը ցանկանում էր, որ Ռուջերոն ձեռք բերի կիրառական մասնագիտություն, ուստի նրան ուղարկեցին հաշվապահություն սովորելու, բայց Ռայմոնդին չէր հետաքրքրվում ճշգրիտ գիտություններով և որոշեց նվիրվել երաժշտությանը։ Երիտասարդը ոգեշնչվեց Ֆեոդոր Իվանովիչ Շալյապինի ձայնագրություններով, որոնց մեջ նա տեսնում էր ոչ միայն երգչի, այլև դերասանի իդեալը։ Ռայմոնդիի խոսքերով՝ Շալյապինի ձայնագրությունները լսելը նրա համար համեմատելի էր ֆիլմեր դիտելուն, նրա զգացմունքները այդքան մեծ էին։ Ռուջերոյի մեկ այլ կուռք էր բաս Էցիո Պինզան։ Երգիչը հիշում է, որ դեռահաս տարիքում աղջիկների ուշադրությունը գրավելու համար նա լողափին կանգնած երգում էր Յագոյի «Կրեդո» արիան «Դիո կրուդել»-ից «Օթելլո» օպերայից։

16 տարեկանում ընտանիքի ընկերոջ՝ դիրիժոր Ֆրանչեսկո Մոլինարի-Պրադելիի խորհրդով Ռուջերոն ընդունվեց Ջուզեպպե Վերդիի անվան Միլանի կոնսերվատորիա որպես ունկնդիր (նա չէր կարող պաշտոնապես ընդունվել դասընթացին՝ տարիքի պատճառով)։ Սկզբում սկսնակ երգիչը ստիպված էր դժվարությունների հանդիպել,  քանի որ ծնողները հավանություն չէին տալիս նրա մասնագիտության ընտրությանը և չէին ուզում, որ նա միայնակ ապրի Միլանում, նա ստիպված էր ամեն օր արթնանալ առավոտյան ժամը հինգին, որպեսզի ժամանակ ունենար քաղաք հասնելու դասերի սկզբին, և ուշ գիշերով վերադառնում էր Բոլոնիա։ Նման կյանքի մեկ տարին խիստ ուժասպառ արեց երիտասարդին։ Ծնողները, տեսնելով որդու մեծ հետաքրքրությունը, թույլ տվեցին նրան շարունակել ուսումը օպերային արվեստի ոլորտում։ Շուտով Ռուջերոն ընդունվեց Հռոմի Սան Չեչիլիայի ազգային ակադեմիա (Թերեզա Պեդիկոնիի և Արմանդո Պիերվենանցիի դասարան) և հաջողությամբ ավարտեց այն չորս տարի անց։

Ռայմոնդիի ուսանողական տարիներին սիրելի զբաղմունքներից մեկը ֆիլմեր դիտելն էր (երգիչը ամերիկյան ֆիլմը համարում էր իտալական): Իր հարցազրույցներից մեկում դերասանը նշել է, որ կարևոր քննությունների նախօրեին միշտ գնում էր կինոթատրոն՝ դրանց մտավոր պատրաստվելու համար:

### Օպերային կարիերայի սկիզբը
1964 թվականին 22 տարեկանում Ռայմոնդին իր դեբյուտը կատարեց Սպոլետոյում կայացած «Երկու աշխարհ» միջազգային երաժշտական ​​փառատոնում (Կոլին Պուչինիի «Բոհեմ» օպերայում): Սակայն, ինչպես հիշում է Ռուջերոն, այդ երեկոյան նրա ելույթը լիակատար ձախողում էր. նա բարձր ջերմություն ունեցավ և դերը երգելիս հանկարծակի ամբողջությամբ կորցրեց ձայնը՝ բեմը թողնելով հանդիսատեսի դժգոհ ճիչերին: Բարեբախտաբար, առաջին անհաջողությունը չկարողացավ կոտրել երիտասարդին, և նա շարունակեց համառորեն սովորել: Նույն թվականի դեկտեմբերին Ռայմոնդին Հռոմի օպերայում կատարեց Պրոչիդայի դերը Ջ. Վերդիի «Սիցիլիական երեկո» օպերայում (նա փոխարինեց Նիկոլա Ռոսսի-Լեմենիին, ով սկզբում հաստատվել էր այս դերի համար): Ներկայացումը ջերմորեն ընդունվեց հանդիսատեսի կողմից և արժանացավ քննադատների դրական արձագանքներին, ինչը երգչի համար բացեց բոլոր եվրոպական երաժշտական ​​թատրոնների դռները:

Ինչպես նշում է Ելենա Մատեոպոլոսը իր «Հիանալի հանդիպումներ մեր ժամանակի մեծ տենորների, բարիտոնների և բասերի հետ» գրքում, երիտասարդ երգչի առաջին գեղարվեստական ​​փորձառությունները անհաջող էին, նա չափազանց ամաչկոտ էր և չգիտեր, թե ինչպես իրեն պահել բեմում, նրա շարժումներն ավելի շատ հիշեցնում էին ռոբոտի, քան մարդու։ Մատեոպոլոսը նշում է, որ Միրելլա Ֆրենին և նրա առաջին ամուսինը՝ դաշնակահար Լեոնե Մագիերան, հարցազրույցներում նույնպես խոսել են երիտասարդ Ռայմոնդիի արտակարգ համեստության և անապահովության մասին, ով կարմրում էր, երբ ինչ-որ մեկը փորձում էր խոսել իր հետ։ Ամաչկոտությունն ու «ճնշվածությունը», ինչպես նաև սեփական մարմինը վերահսկելու անկարողությունը, մեծապես խոչընդոտել են Ռուջերոյի ելույթներին բեմում։ Իտալացի ռեժիսոր Պիերո Ֆաջիոնին հսկայական դեր է խաղացել երիտասարդ դերասանի զարգացման գործում՝ ոչ միայն «նրա մեջ թատրոնի հանդեպ ճաշակ սերմանելով», այլև օգնելով բացահայտել երգչի արտակարգ դրամատիկական տաղանդը։

1965-1968 թվականներին Ռուջերո Ռայմոնդին ելույթ է ունեցել «Լա Ֆենիչե» թատրոնում: Այս տարիներին նրա երգացանկը հիմնականում ներկայացված էր իտալական օպերաներով (Ռոսսինի, Վերդի, Քերուբինի, Պոնկիելլի), բայց նույնիսկ այդ ժամանակ նա փորձեց իր ուժերը Մոցարտի ժառանգության մեջ (Ֆիգարոն «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» օպերայում, Զորաստրոն «Կախարդական սրինգը» օպերայում): 1968 թվականին Ռայմոնդին առաջին անգամ կատարեց Դոն Ջովաննիի դերը: Իտալացի կոմպոզիտոր և երաժշտական ​​քննադատ Մարիո Լաբրոկան խորհուրդ տվեց երգչին ստանձնել այս դերը՝ ասելով հետևյալը. «Վերցրու այն, սովորիր այն, և դա կլինի քո օպերան»: Ռայմոնդին իր արտասահմանյան դեբյուտը կատարեց այս դերում 1969 թվականին Գլինդեբրոնի օպերային փառատոնում: Երգչի խոսքերով՝ նա ամեն ինչ արել է Ջովաննիի կերպարի «զգայական կողմը փոխանցելու համար, մի մարդու, որի համար կիրքը կենսական էներգիայի աղբյուր է», սակայն միայն 10 տարի անց, Լոուզիի հետ համանուն օպերայի կինոտարբերակի վրա աշխատելիս, նա գնահատել է, թե որքան բարդ և հակասական է այս կերպարը։ Նույն թվականին Ռայմոնդին իր դեբյուտը կատարել է Լա Սկալայում, իսկ 1970 թվականին՝ Մետրոպոլիտեն օպերայում (Սիլվայի դերը Վերդիի «Էռնանի» օպերայում)։ Ինչպես նշում է գրախոսը, այդ երեկոյան «երիտասարդ արտիստը ցուցադրել է հիանալի ձայն, որը զարմացրել է հանդիսատեսին»։ Ռայմոնդին հիշում է, որ ամերիկյան հանրության ընդունելությունն այնքան ջերմ էր, որ մի պահ նա հուզվեց։ 1970 թվականին նա միաժամանակ ձայնագրել է Վերդիի «Ռեքվիեմը» (Լեոնարդ Բերնսթայնի, Հերբերտ ֆոն Կարայանի և պարոն Ջոն Բարբիրոլիի ղեկավարությամբ)։ 1972 թվականին երգիչը իր դեբյուտը կատարեց Քովենթ Գարդենի բեմում՝ Ֆիեսկոյի դերում (Ջ. Վերդիի «Սիմոն Բոկանեգրա»):

### Ճանաչվածության գագաթնակետ
1970-ական և 1980-ական թվականներին Ռուջերո Ռայմոնդին ոչ միայն ելույթ է ունեցել առաջատար օպերային թատրոններում, այլև կատարել է բազմաթիվ ստուդիական ձայնագրություններ: Այս տարիների ընթացքում նա համագործակցել է այնպիսի հայտնի դիրիժորների հետ, ինչպիսիք են Հերբերտ ֆոն Կարայանը, Ռիկարդո Մուտին և Ջեյմս Լևինը: Նրա երգացանկը լայն է: Ռայմոնդին ուսումնասիրում է ոչ միայն իտալացի կոմպոզիտորների (Դոն Կառլոս, Աթթիլա, Մակբեթ), ֆրանսիացի կոմպոզիտորների (Ֆաուստ, Կարմեն), այլև ռուս կոմպոզիտորների (Բորիս Գոդունով) օպերաները: Երգչի խոսքով՝ Բորիսի դերը իրեն թվում է ամենադժվարը երգացանկում, քանի որ այն պահանջում է լիակատար նվիրվածություն, կերպարի մեջ առավելագույն ընկղմում, և կատարողը ռիսկի է դիմում խելագարվելու, եթե չկարողանա վերահսկել իր հույզերը: Ռայմոնդիի մտերիմ ընկերը՝ ռեժիսոր Պիերո Ֆաջիոնին, հիշում է, որ 1972 թվականին, Վենետիկի «Լա Ֆենիչե» թատրոնում այս օպերան բեմադրելիս, դերասանը ուշաթափվել է հույզերի գերբարձր մակարդակից ներկայացման վերջին գործողության ժամանակ և տարվել բեմից դուրս:

1979 թվականին Ռայմոնդին դեբյուտ ունեցավ որպես բարոն Սկարպիա «Տոսկա» օպերայում (ձայնագրված EMI լեյբլի կողմից, Հերբերտ ֆոն Կարայանի ղեկավարությամբ): Հարցազրույցներում երգիչը բազմիցս նշել է, որ Սկարպիան իր երեք երազանքի դերերից մեկն է՝ Յագոյի և Մակբեթի հետ միասին: Դերասանը պնդում է, որ Մեֆիստոֆելի և Սկարպիայի նման «վատ» կերպարները հիացնում և բառացիորեն հիպնոսացնում են իրեն. օպերան նման է հոգեվերլուծական սեանսի, որը թույլ է տալիս կատարողին բեմում զգալ կյանքի մի մեծ  մասը: 1982 թվականին Ռայմոնդին կատարեց «Տոսկայի» համերգային տարբերակը Խոսե Կարերասի և Քեյթ Ռիկկարելիի հետ և չվերադարձավ ամենակարող հռոմեական ոստիկանապետի դերին մինչև 1992 թվականը:

1981-1988 թվականները կարելի է անվանել երգչի կարիերայի «Ռոսսինի» փուլ: Արդարացիորեն համարվելով բել կանտոյի վարպետ՝ Ռայմոնդին գլխավոր դերեր է կատարել իտալացի կոմպոզիտորի օպերաներում՝ «Մովսեսը Եգիպտոսում» (1981, 1988), «Սևիլյացի սափրիչը» (Լա Սկալա, 1984), «Մոխրոտը» (1987), «Իտալուհին Ալժիրում» (1987), «Թուրքը Իտալիայում» (1986) և «Ստաբատ Մատեր» (1981): 1984 թվականին Պեզարոյի Ռոսսինիի փառատոնում Ռուջերո Ռայմոնդին փորձել է նոր դեր՝ Դոնյա Պրոֆոնդո («Իլ Ռեյմսի ճանապարհորդություն» օպերայում, որը նախկինում կորած էր համարվում): Ռայմոնդին հետագայում նույն դերը կատարել է 1988 և 1992 թվականների ներկայացումներում:

Երգչի համագործակցությունը շվեյցարացի կոմպոզիտոր Ռոլֆ Լիբերմանի հետ անհաջող էր: Ռայմոնդին պետք է կատարեր Մալֆորտունայի դերը, որը հատուկ գրվել էր նրա համար «Անտառ» օպերայում (հիմնված Օստրովսկու պիեսի վրա), որը նախատեսված էր 1987 թվականին։ Սակայն, քանի որ երգիչը ժամանակին չէր ստացել լիբրետոն, նա չկարողացավ սովորել դերը և հրաժարվեց ելույթ ունենալ պրեմիերայից անմիջապես առաջ, ինչը հանգեցրեց դատական ​​​​հայցի։

Ռուջերո Ռայմոնդին ուսումնասիրել է ոչ միայն օպերան, այլև կամերային և փոփ երաժշտությունը։ Այսպիսով, 1985 թվականին թողարկվեց «Տոստի, Բրոգի, Ռոտոլի» երգերի ժողովածուն, իսկ երեք տարի անց Ռուջերո Ռայմոնդին ձայնագրեց «Հոլիվուդի և Բրոդվեյի երգեր» ալբոմը։ Ժողովածուի մեջ ներառված էին այնպիսի հիթեր, ինչպիսիք են՝ «Անհնարին երազ», «Մի կախարդական երեկո», «Գիշեր և օր» և «Ժպիտ»։

1989 թվականին երգիչը պատիվ ունեցավ ելույթ ունենալ Բաստիլի օպերայի բացմանը։

### Հասուն տարիներ
1990-ական և 2000-ական թվականները երգչի կարիերայի շատ արդյունավետ շրջան էին։ Նա մասնակցել է մի շարք հետաքրքիր օպերային և կինոնախագծերի՝ համերգներ տալով ամբողջ աշխարհում։ 1990 թվականին Ռայմոնդին մեկնեց շրջագայության՝ նվիրված իր ստեղծագործական կարիերայի քսանհինգերորդ տարեդարձին։ Ծրագիրը ներառում էր ինչպես իտալական օպերաներ, այնպես էլ «ռուսական ռեպերտուար» («Սադկո» և «Բորիս Գոդունով» օպերաներից արիաներ)։

1994 թվականի հունիսին Խոսե Կարերասի և Չեսիլիա Գազդիայի հետ միասին նա կատարեց Մոցարտի «Ռեքվիեմը» Սարաևոյի ավերված գրադարանի տարածքում՝ ի հիշատակ Բոսնիական պատերազմում զոհվածների։

Այս տարիների ընթացքում Ռայմոնդին շարունակեց զարգացնել բարոն Սկարպիայի կերպարը (նա նախ կխաղար հռոմեական ոստիկանության պետի դերը Ադերմանի ֆիլմում, իսկ ավելի ուշ կմարմնավորի այս կերպարը օպերային բեմում)։

Երգիչը անընդհատ ընդլայնում է իր խաղացանկը, ստանձնելով նոր, մարտահրավերներով լի դերեր, բացահայտելով իր տաղանդի անընդհատ նոր կողմերը: 1996 թվականին նա խաղացել է Յագոյի դերը «Օթելլո» օպերայում: Դերասանի խոսքերով՝ Յագոն այն կերպարն է, որի մասին նա երազել է խաղալ տարիներ շարունակ.«Ես միշտ մտածել եմ, որ մոտ հիսուն տարեկանում կստանձնեմ մի քանի խենթ դերեր: Եվ երբ սկսեցի սովորել (Յագոյի դերը), հասկացա, որ կարող եմ խաղալ այս կերպարը: Որոշ իմաստով, դա այն բանն էր, որի մասին ես երազել էի 20 տարի»,- «Queen's Quaterly» ամսագրին տված հարցազրույցից, 1996 թվական

### 21-րդ դարում
Ռուջերո Ռայմոնդին «Սևիլյան սափրիչը» Լա Սկալայում ներկայացումից հետո, 2015 թվականի հուլիս։ Վաթսուն տարվա սահմանը հատելուց հետո Ռուջերո Ռայմոնդին չի կրճատում իր ստեղծագործական գործունեությունը։ 2001-2010 թվականներին նա երգել է Ցյուրիխի, Վաշինգտոնի և Լիեժի օպերային թատրոններում։ Այս տարիների ընթացքում նրա երգացանկում ներառված էին ինչպես երգչի «ֆիրմային դերերը» (Բարոն Սկարպիա, Դոն Բազիլիո), այնպես էլ այն դերերը, որոնք նա կատարում է ավելի քիչ հաճախ (Դուքս Ալֆոնսո Դոնիցետիի «Լուկրեցիա Բորջիա» օպերայում, Գաետանո Դոնիցետիի, «Հրաշք բժիշկ», «Դապերտուտո», «Լինդորֆ» Օֆենբախի «Հոֆմանի հեքիաթներ» օպերայում)։ 2006 թվականին Ռայմոնդին առաջին անգամ կատարեց բժիշկ Դուլկամարայի դերը Դոնիցետիի «Սիրո ըմպելիք» օպերայում։ Երգիչը շարունակում է ակտիվորեն ելույթ ունենալ համերգներում և վարել վարպետության դասեր։

Ռայմոնդին նաև զբաղվել է օպերային ռեժիսուրայով. նա 2011 թվականին Վալենսիայում բեմադրել է Մոցարտի «Ֆիգարոյի ամուսնությունը»։ Վերդիի «Աթթիլա» օպերան Լիեժի թատրոնում՝ 2013 թվականին, Բիլբաոյի թատրոնում՝ 2014 թվականին և Մոնտե Կառլոյի օպերային թատրոնում՝ 2016 թվականին, ինչպես նաև Բեռլիոզի «Ֆաուստի անեծքը» օպերան՝ Լիեժում։

2011 թվականին երգչուհին արժանացել է Կամպոամոր թատրոնի հատուկ մրցանակին (Premio especial a toda una carrera)՝ արվեստի ոլորտում նշանակալի նվաճումների համար։

Երգչի վերջին ելույթներից մեկը տեղի է ունեցել Լիեժի թատրոնում՝ 2014 թվականի դեկտեմբերին, «Տոսկա» օպերայում։

### Փառատոներ
Ռուջերո Ռայմոնդին հաճախակի հյուր է տարբեր երաժշտական ​​փառատոների, ելույթ ունենալով Զալցբուրգի փառատոնում («Հոֆմանի հեքիաթները» օպերայում, 2003)՝ որպես չարագործներ, և բազմիցս հանդես է եկել Պեզարոյի Ռոսինիի փառատոնում (Սելիմի դերը «Թուրքն Իտալիայում» օպերայում), Վիեննայի փառատոնում (կոմս Ալմավիվայի դերը «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» օպերայում) (Դոն Ջովաննիի դերը համանուն օպերայում) և Օրանժի ամենամյա «Musiques en Fête» համերգին:

Երգիչը, որը կարողացել է համատեղել օպերան և կինոկարիերան, փորձել է նաև իր ուժերը դրամատիկ թատրոնում: 2002 թվականի ամռանը նա Ավինյոնի թատերական փառատոնում պատմել է ֆրանսիացի գրող Ֆրեդերիկ Պաժակի գրքի հիման վրա ստեղծված «Անսահման մենակություն» (L'immense solitude) ներկայացման մասին:

2006 թվականին նա երգեց Էլինա Գարանչա և Ստեֆան Դեգուի հետ միասին Էքս-ան-Պրովանսի օպերային փառատոնում «Այդպես են վարվում բոլորը» օպերայի բեմադրության մեջ: Նույն թվականին նա հանդես եկավ Բարոն Սկարպիայի դերում՝ Հյուգո դե Անայի լայնածավալ բեմադրության մեջ Վերոնայի «Արենա դի Վերոնա» թատրոնում։ (Այնուամենայնիվ, պետք է նշել, որ երգիչը երկար տարիներ համագործակցել է այս թատրոնի հետ և բազմաթիվ անգամներ ելույթ է ունեցել այնտեղ, այդ թվում՝ 1996 թվականին՝ Լեո Նուչիի և Չեչիլիա Գազդիա Ռայմոնդիի հետ՝ Ռոսսինիի «Սևիլյան սափրիչը» բեմադրության մեջ։

Երգչի վերջին փառատոնային ելույթներից մեկը տեղի ունեցավ 2010 թվականի օգոստոսին՝ Սանտանդերի 59-րդ ամենամյա փառատոնում՝ «Բորիս Գոդունով» օպերայում (Լիեժի օպերային թատրոնի և Գալինա Վիշնևսկայայի անվան երաժշտական ​​կենտրոնի համատեղ բեմադրություն):

## Կինոկարիերա
### 1970-1990-ականներ
Ռուջերո Ռայմոնդիի առաջին մեծ էկրանին հայտնվելը Ֆրանկո Ձեֆֆիրելլի «Եղբայր Արև, քույր Լուսին» ֆիլմում անմեղ III պապի վստահելի մարդկանցից մեկի դերն էր: Մի քանի տարի անց նա խաղաց Դոն Ջովաննիի դերը Ջոզեֆ Լոուզիի «Դոն Ջովաննի» ֆիլմում: Անգլիացի ռեժիսորի հետ աշխատելը իսկական ստեղծագործական մարտահրավեր էր երգչի համար: Ռայմոնդիի խոսքով՝ Լոուզիի հետ աշխատելը դժվար էր, քանի որ ռեժիսորը գրեթե ոչ մի հրահանգ չէր տալիս նրան, թե ինչպես իրեն պահի տեսախցիկի առջև կամ ինչ ասի, նրա խորհուրդները նվազագույնի էին հասցվում: Ահա թե ինչու դերասանը փորձում էր հնարավորինս խորը հասկանալ դերը՝ «փորձելով լինել ավելի շատ Դոն Ջովաննի, քան Ռուջերո Ռայմոնդի»: Նրա համագործակցությունը Լոուզիի հետ շարունակվեց: 1982 թվականին դերասանը ստացավ դեր «Կործանիչ» ֆիլմում (խնջույքի հյուր):

1980-ական և 1990-ական թվականներին Ռուջերո Ռայմոնդին հաճախակի հրավիրվում էր հեռուստատեսությամբ հայտնվելու: Նա նկարահանվել է Մորիս Բեժարի «Վեց կերպարներ երգչի կատարմամբ» ֆիլմում և հայտնվել է մի քանի երաժշտական ​​ծրագրերում (օրինակ՝ «Numéro un»)։ Դերասանի համար հետաքրքիր ստեղծագործական փորձառություն էր Ալեն Ռենենի հետ աշխատելը, որը նրան ընտրել էր կոմս Միշել Ֆորբեքի դերը «Կյանքը սիրավեպ է» ֆիլմում։

1984 թվականին ժողովրդականության ալիքի վրա հենվելով՝ Ռայմոնդին ստացավ Էսկամիլոյի դերը Ֆրանչեսկո Ռոզիի «Կարմեն» ֆիլմ-օպերայում։ Սակայն դրանից կարճ ժամանակ առաջ Ռայմոնդին մի քանի անգամ բեմում խաղացել էր Էսկամիլոյի դերը (1980 թվականին՝ «Գրանդ օպերա»-ում, 1984 թվականին՝ «Լա Սկալա»-ում)։ Հարցազրույցում երգիչը նշում է, որ իր ցլամարտիկը ոչ թե աքաղաղասեր և պարծենկոտ է, որը խաղում է միայն հանդիսատեսի հաճույքի համար, այլ իսկապես քաջ, քաջ և ուժեղ մարդ, որը գիտակցում է իր մահկանացու լինելը իր կյանքի յուրաքանչյուր պահի։ Ֆիլմը արժանացել է մի շարք հեղինակավոր մրցանակների («Սեզար», «Դավիդ դի Դոնատելլո»)։ Ռուջերո Ռայմոնդին առաջադրվել է Դավիդ դի Դոնատելլո մրցանակի՝ որպես երկրորդ պլանի լավագույն դերասան, սակայն չի արժանացել մրցանակին։

1989 թվականին լեհ ռեժիսոր Անջեյ Ժուլավսկին դերասանին ընտրել է Բորիս Գոդունովի դերը։ Ֆիլմը հանրության կողմից բավականին սառնորեն է ընդունվել և քննադատների կողմից խառը արձագանքներ է ստացել՝ Ժուլավսկու կողմից «Խնդիրների ժամանակների» իրադարձությունների բավականին ոչ ավանդական մեկնաբանության պատճառով։ Օգտագործված սաունդթրեքը «Բորիս Գոդունով» օպերայի ձայնագրությունն էր, որը ստեղծվել է Մստիսլավ Ռոստրոպովիչի ղեկավարությամբ 1987 թվականին։

### 1990-ականներ - մինչ օրս
մինի|2012 թվական
2012 թվականը նշանավորվեց Ռայմոնդիի մասնակցությամբ Անդրեա Անդերմանի 1992 թվականի «Տոսկա» նախագծում (դերասանը մարմնավորում էր բարոն Սկարպիային): Ռեժիսորը ձգտում էր ստեղծել Ջակոմո Պուչինիի օպերայի «իսկական» տարբերակը, ուստի նկարահանումները տեղի ունեցան Հռոմում՝ իրական պատմական նկարահանման հրապարակներում, ինչը լրացուցիչ մարտահրավերներ ստեղծեց կատարողների համար: Նախագիծը արժանացավ երեք «Էմմի» մրցանակի, իսկ հեռարձակումը դիտեց ավելի քան 1.5 միլիարդ հեռուստադիտող 107 երկրներում:

1996 թվականին Ալեն Ժեսյուան ​​դերասանին ընտրեց Բելիի դերը իր «Սատանայի գույնը» ֆիլմում: 2001 թվականին Ռայմոնդին կրկնեց բարոն Սկարպիայի դերը ֆրանսիացի ռեժիսոր Բենուա Ժակոյի կողմից նկարահանված օպերային ֆիլմում՝ Անժելա Գեորգիուի և Ռոբերտո Ալանյայի նման օպերային աստղերի հետ միասին

Երգչի համար մեկ այլ յուրահատուկ դեր ստացավ 2006 թվականին, երբ նա խաղաց արքեպիսկոպոս Թոմաս Բեքեթի դերը Սուրբ Նիկողայոսի բազիլիկտաճարում նկարահանված «Սպանություն տաճարում» ֆիլմում (երաժշտությունը՝ Իլդեբրանդո Պիցետտիի):

2008 թվականին դերասանը նկարահանվեց չորս մասից բաղկացած ֆրանսիական դետեկտիվ «Հրեշտակների ճիչը» սերիալում՝ երգիչ և բարերար Կառլո դի Վանելիի դերում:

Ռայմոնդիի վերջին հեռուստատեսային դերերից մեկը Անդերմանի մեկ այլ նախագծում՝ «Ռիգոլետտոն Մանտուայում» (2010 թվական) էր: Դերասանը խաղաց մարդասպան Սպարաֆուչիլեի ​​դերը:

## Քննադատություն
Ընդհանուր առմամբ, քննադատները դրական արձագանքներ են տվել Ռուջերո Ռայմոնդիի օպերային ստեղծագործություններին, նշելով նրա վոկալային որակները (լայն դիապազոն և բարձր ձայն, տեմբրի գեղեցկություն, հուզական կատարում), որոնք զուգահեռաբար ընթանում են նրա գեղարվեստական ​​որակների հետ (ինքն իրեն վերափոխելու անսահման ունակություն, մեկնաբանության նրբագեղություն և խորություն, համոզիչ, «կենդանի» կերպարներ ստեղծելու ունակություն): Սակայն, միևնույն ժամանակ, քննադատները նշել են, որ Ռայմոնդիի ձայնը բավականաչափ հզոր և հնչեղ չէ Մովսեսի կամ Ֆիլիպ II-ի դերեր կատարելու համար: Երգիչն ինքը, սակայն, նշում է, որ նա ունի «ցածր բարիտոն», այլ ոչ թե «բարձր բաս»: Բացի այդ, վերջին տարիներին մամուլում հաճախ կարելի է հանդիպել բացասական արձագանքների, որտեղ Ռայմոնդիին մեղադրում են «մաշված», «անհամաչափ» ձայնի և դրա ծավալի նվազման, մռայլ հնչողության մ եջ, որը մեծապես պայմանավորված է օբյեկտիվ պատճառներով, ինչպիսիք են կատարողի տարիքը, երգչական կարիերայի տևողությունը և խիտ աշխատանքային գրաֆիկը:

## Անձնական կյանք
Ռուջերո Ռայմոնդին երկու անգամ ամուսնացած է եղել։ Նա իր առաջին ամուսնությունից ուներ երեք որդի (երկվորյակներ Ռիկարդո, Ռաֆայելլո և Քրիստիան) և մեկ որդի երկրորդից (Ռոդրիգո)։ Նրա ավագ որդիները նվիրվեցին ձեռներեցությանը, մինչդեռ Ռոդրիգոն, ինչպես իր հայրը, ընտրեց դերասանական արվեստը։

## Բարեգործական գործունեություն
Իր կնոջ՝ Իզաբելի հետ միասին, Ռուջերո Ռայմոնդին աջակցում է իսպանական «Prodis» ոչ առևտրային հիմնադրամին, որը աջակցում է զարգացման խնդիրներ ունեցող երեխաներին:

Ռուջերո Ռայմոնդին նաև հաճախակի մասնակցում է բարեգործական միջոցառումների և համերգների, որոնցից ստացված հասույթը տրամադրվում է մանկատներին և կլինիկաներին: 2014 թվականի հունիսի 8-ին նա ելույթ ունեցավ «Grand Rossini Gala» համերգին՝ ամենամյա Զալցբուրգի փառատոնի նախօրեին, այնպիսի օպերային աստղերի հետ, ինչպիսիք են Խոսե Կարերասը, Չեչիլիա Բարտոլի և Խուան Դիեգո Ֆլորեսը: Համերգից ստացված ողջ հասույթը փոխանցվել է «Kinderseelenhilfe» հիմնադրամին:

## Ռեպերտուար

## Ֆիլմագրություն

## Ընտրված տեսագրություն

## Ընտրված սկավառակագրություն

## Մրցանակներ
# Իտալիայի Հանրապետության Արժանիքի շքանշանի հրամանատար (1986 թվական) 
# Իտալիայի Հանրապետության Արժանիքի շքանշանի մեծ սպա (1996 թվական)  
# Ալֆոնսո X Իմաստունի շքանշանի Մեծ Խաչի ասպետ (2015 թվական, Իսպանիա)  
# Մշակութային արժանիքի շքանշանի հրամանատար (Մոնակո, 1999 թվական) 
# Տեատրո Կամպոամորի հատուկ մրցանակ (Օվիեդո, 2011 թվական)  
# Գրեմմի մրցանակ լավագույն օպերային ձայնագրության համար (Կարմեն, դիրիժոր՝ Լորին Մաազել, 1984 թվական)  
# Չելետի մրցանակ (2016 թվական)

## Անվանակարգեր
* Դավիդ դի Դոնատելլո մրցանակ՝ **«Երկրորդ պլանի լավագույն դերասան»** անվանակարգում՝ Էսկամիլոյի դերի համար («Կարմեն», ռեժիսոր՝ Ֆ. Ռոզի, 1984 թվական):

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Ծանոթագրություններ

## Հղումներ
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգիչներ
Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Իտալացի օպերային երգիչներ