Կլոդ Նուգարո

**Կլոդ Նուգարո**  () (), ֆրանսիացի երգիչ, երգահան և բանաստեղծ։ Ջազի, լատինաամերիկյան և աֆրիկյան երաժշտության մեծ սիրահար, բառերի մեղեդայնության վրա խաղալով՝ նա իր ողջ կարիերայի ընթացքում ձգտել է համատեղել ֆրանսիական երգը, պոեզիան և ռիթմը։ Ֆրանսիացի դերասան Պիեռ Նուգարոյի որդին։

## Կենսագրություն
### Ծագում, մանկություն, երիտասարդություն
Կլոդ Նուգարոն ծնվել է Փարիզի օպերայի երգիչ Պիեռ Նուգարոյի և իտալերենի ու դաշնամուրի ուսուցչուհի Լիետա Տելլինիի ընտանիքում։ Նրա պապիկը՝ Ալեքսանդրը, որը Կապիտոլիումի սանիտար էր, և տատիկը՝ Սեսիլը, որը մանկաբարձուհի էր, երգել են երգչախմբում։ Նրա ծնողները հաճախակի շրջագայել են, և նա մեծացել է հորական կողմի տատիկի և պապիկի հետ։ Տասներկու տարեկանում նա ռադիոյով լսում էր Գլեն Միլլերին, Էդիթ Պիաֆին, Բեսսի Սմիթին և Լուի Արմսթրոնգին, որոնք, ի թիվս այլոց, ոգեշնչեցին նրան ընտրել այդ ուղին։ 1949 թվականին Կլոդ Նուգարոն զինվորական ծառայություն է անցել Ռաբաթում (Մարոկկո)՝ տասնութ ամիս, որոնցից տասը ամիսը անցկացրել է բանտում։ Դրանից հետո նա որոշ ժամանակ աշխատել է Ալժիրում, իսկ հետո վերադարձել է Փարիզ։ Միևնույն ժամանակ նա երգեր է գրել Մարսել Ամոնի համար («Le Barbier de Séville») (), «*Le Balayeur du roi*» (Թագավորական դռնապանը), Ֆիլիպա Քլեյ («*Joseph*» (), «*la Sentinelle*» () և անմիջապես հանդիպեց Ժորժ Բրասենսին, ով դարձավ նրա ընկերն ու դաստիարակը:

## Կարիերա
### Դեբյուտ
Կլոդ Նուգարոն իր կարիերան սկսել է բեմում 1954 թվականին՝ կարդալով իր բանաստեղծությունները Փարիզի Մոնմարտրի կաբարեում։ Կլոդ Նուգարոն տեքստեր է ուղարկում կոմպոզիտոր Էդիթ Փիաֆին, որը դրանք դնում է երաժության վրա («Méphisto» ( ), «Le Sentier de la guerre» (): Հենց Մոնմարտրի կաբարեում է նա որոշել երգել իր սեփական տեքստերը՝ գումար վաստակելու համար։ Այդ տարիներին Նուգարոն նաև տեքստեր էր գրում ուրիշների համար։

### Կազմավորում
Հաջողություն չունեցավ մինչև 1962 թվականը, երբ նա թողարկեց «Une petite girle et Cécile ma girle» երգը () (նվիրված է Ժակ Կանետիի դստերը): Այս երգերը նրան անմիջապես հայտնի դարձրին լայն հասարակությանը։ 1960-ականների սկզբին նա նոր ռիթմեր մտցրեց ֆրանսիական երգերի մեջ և գրեց բազմաթիվ երգեր, որոնք ներշնչված էին ջազային թեմաներով և ռիթմերով, որոնք դուր եկան հանրությանը՝ «Les Mains d’une femme dans la farine»։ *(**)*, «*Les Petits Bruns et les Grands Blonds» (**)*, «*Le Cinéma» (**)*, «*Chanson pour Marilyn» (**)*, «*le Jazz et la Java» (**):*

Նրա երգերը «*Je suis sous» (**)*, կամ ավելի ուշ «*Tu verras» (**)*,կապված ալկոհոլի հետ:

1963 թվականին ավտովթարը մի քանի ամսով կաթվածահարեց Նուգարոյին։ Հաջորդ տարի նա մեկնեց Բրազիլիա ճանապարհորդության։ Վերադառնալուց հետո նա ելույթ ունեցավ հեղինակավոր վայրերում՝ Օլիմպիա, Պալե դ’Իվեր Լիոնում, Թատրոն դե լա Վիլը Փարիզում։

1965 թվականին իր ընկերոջ՝ Ժակ Օդիբերտիի մահից հետո նա նրան նվիրեց «Chanson pour le maçon» *(**) երգը:* Հենց այդ ժամանակ նա սկսեց համագործակցել ջազ դաշնակահար Մորիս Վանդերի հետ, ով դարձավ նրա հիմնական երաժշտական գործընկերը (գործիքավորող, դաշնակահար և համահեղինակ): Նա Մորիս Վանդերին անվանեց «Le Coq», և հենց այս դաշնակահարի մասին էլ նա հետագայում գրեց և երգեց «Le Coq et la Pendule»-ն *(**):*

Չնայած նրա քաղաքականության կատաղի մերժմանը, 1968 թվականի մայիսի իրադարձությունները նրան ոգեշնչեցին «Paris Mai» () բուռն երգի համար, որը ժամանակակից մարդու տառապանքների մասին էր, և որը, համարելով քայքայիչ, արգելվեց հեռարձակել։ Նույն թվականին թողարկեց իր առաջին համերգային ալբոմը, որը ձայնագրվել էր Փարիզի Օլիմպիայում՝ «Une soirée avec Claude Nougaro» ()։

Նրա երգը «*Toulouse» (**)*, սա վառ հարգանքի տուրք է նրա հայրենի քաղաքին։ Միևնույն ժամանակ նա երգում է երկու ստեղծագործություն՝ «Armstrong» () և «Petit Taureau» (), իր երգացանկի ապագա դասականները։
մինի|Կլոդ Նուգարո ութսունականներին

### 1970-1985 թվականներին
1970-ականներին արտիստը համագործակցել է նաև կոմպոզիտոր-գործիքավորող Ժան-Կլոդ Վանյեի հետ։

1984 թվականին Կլոդ Նուգարոն «Kiné» () երգը «Pacifique» () ալբոմից նվիրել է իր չորրորդ կնոջը՝ Էլենին։

1985 թվականին, «Bleu Blanc Blues» ( ) ալբոմի թողարկումից հետո, որի արդյունքները համարվեցին հիասթափեցնող, Barclay Records-ը չերկարաձգեց նրա հետ պայմանագիրը։ Նուգարոն դրա մասին հիշատակում է իր «Mon disque d'été» () երգում։

### Նյու Յորք կատարած ուղևորություն և հաջողության վերականգնում
Նուգարոն վաճառում է իր տունը Ժյունո պողոտայում, Մոնմարտրում և մեկնում է Նյու Յորք՝ ոգեշնչում փնտրելու։ Warner Music Group-ի կողմից պրոդյուսերված, նա այնտեղ գրել և ձայնագրել է «Nougayork» ( ) ալբոմը ՝ Ֆիլիպ Սեսի ղեկավարությամբ։ 1987 թվականին Կլոդ Նուգարոն «Nougayork» երգով () ստանում է իր ամենամեծ հիթերից մեկը: Այս ահռելի հաջողությունը երկար ժամանակ վերականգնեց նրա կարիերան, և ռոք-երաժշտության օպուսը հաջողություն ունեցավ հանրության և քննադատների շրջանում, 1988 թվականին նա պարգևատրվեց Վիկտուար դե լյա մյուզիկ մրցանակով՝ լավագույն ալբոմի և լավագույն տղամարդու համար:

1989 թվականին նույն ոգով Նուգարոն կրկին հաջողության հասավ «Pacifique» ( ) ալբոմով։ «Énergie» (  ) և «Vive l’alexandrin» ( ) անվանումները հաջողություն են վայելում. «Toi là haut» ( )-ը նվիրված է նրա հորը, որը մահացել է 1988 թվականին, իսկ «Toulouse to win» ( )-ը երկրորդ երգն է, որը Կլոդ Նուգարոն նվիրում է իր հայրենի քաղաքին։ Նույն թվականին ամերիկացի երաժիշտների ուղեկցությամբ Նուգարոն ելույթ ունեցավ Փարիզի Զենիթում, նրա համերգային շրջագայությունը հիմնականում նվիրված էր վերջին երկուսին։

## Կյանքի վերջին տարիներ
Նրա առողջական վիճակը վատթարանում էր 1995 թվականից, երբ ապրիլին նա սրտի վիրահատության ենթարկվեց: Այդ ժամանակ Կլոդ Նուգարոն հայտարարեց օպերա գրելու իր մտադրության մասին, մի նախագիծ, որը հաջողությամբ չպսակվեց։

2000 թվականին նա թողարկել է «Embarquement immédiat» () ալբոմը, որը դարձել է նրա վերջին հաջողակ ստուդիական աշխատանքը։2003 և 2004 թվականներին, երբ նա արդեն լրջորեն հիվանդ էր, Կլոդ Նուգարոն պատրաստեց նոր ալբոմ ջազային Blue Note Records լեյբլի համար, որը պրոդյուսերավորեց, ինչպես նախորդը, Իվան Կասարը։ Մարտին արտիստը չավարտեց ձայնագրությունը և ալբոմը։ Դրանք լույս տեսան հետմահու՝ 2004 թվականի նոյեմբերի 30-ին։

## Մահ
Տարվա սկզբին հետագա վիրահատություններից հետո Նուգարոն մահացավ Փարիզի 5-րդ շրջանում 2004 թվականի մարտի 4-ին՝ 74 տարեկան հասակում՝ ենթաստամոքսային գեղձի քաղցկեղից։ Հուղարկավորության արարողությունը տեղի ունեցավ Թուլուզում՝ Սեն-Սերնենի տաճարում։ Դիակիզումից հետո մոխիրը ցրվեց Գարոնայի վրայով։

## Ընտանիք
Առաջին կինն (ամուսնացած 1954 թվականից մինչև 1965 թվականը)՝ Սիլվի Նուգարո (), Մոնմարտրիում գտնվող *Lapin Agile* ռեստորանի սեփականատերն էր։

* Դուստր՝ Սեսիլ Նուգարո () (ծնվել է 1962 թ.)։

Երկրորդ կինն (ամուսնացած 1967 թվականից մինչև 1973 թվականը)՝ Օդետ Նուգարո ()։

* Դուստր՝ Ֆաննի Նուգարո () (ծնվել է 1969 թ.)։
* Դուստր՝ Թէա Նուգարո () (ծնվել է 1973 թ.)։

Երրորդ կինն (ամուսնացած 1975 թվականից մինչև 1985 թվականը)՝ Մարսիա Նուգարո ()։

* Որդի՝ Պաբլո Նուգարո ( ) (ծնվել է 1977 թ.)։

Չորրորդ կինն (ամուսնացած 1994 թվականից մինչև 2004 թվականը)՝ Էլեն Նուգարո (), ֆիզիոթերապևտ բժիշկ Թուլուզից։ Ինչպես ինքն էր ասում՝ Կլոդ Նուգարոն, «իմ մահվան կինը» ( )։

## Հիշատակ
2007 թվականին նախկին Պիրենեյ-Միջին Պիրենեյ շրջանում սահմանվել է Կլոդ Նուգարոյի մրցանակը, որը նպատակաուղղված է երիտասարդների խրախուսմանը։ Նրա արձանը, որը ստեղծել է Սեբաստիեն Լանգլոսը, բացվել է Շառլ դը Գոլի հրապարակում 2014 թվականի սեպտեմբերի 9-ին՝ նրա տարեդարձին։

Նաև նրա անունով է կոչվել Թուլուզի մետրոպոլիտենի «Minimes — Claude» կայարանը։
մինի|Կլոդ Նուգարոյի արձանը Թուլուզում

## Ծանոթագրություններ

 
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երգիչներ