open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Վելիզար Դիմիտրով

**Վելիզար Կոստադինով Դիմիտրով** (, ), բուլղարացի նախկին ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ 2002-2010 թվականներին նա խաղացել է Բուլղարիայի ազգային հավաքականում և անցկացրել 31 հանդիպում՝ դառնալով 3 գոլի հեղինակ։

## Կարիերա
### Ակումբային կարիերա
Վելիզար Դիմիտրովն իր կարիերան սկսել է հայրենի Պեռնիկ քաղաքի «Մինոր» ակումբում։ 1999 թվականին մի քանի ամիս վարձավճարով «Լիտեքսում» անցկացնելուց հետո տեղափոխվել է Սոֆիայի «Լոկոմոտիվ»։

2001 թվականին Դիմիտրովը տեղափոխվել է «Մարեկ»։

2002 թվականից խաղացել է Սոֆիայի ԲԿՄԱ-ում։ Այդ թիմի կազմում նա ճանաչվել է 2003 թվականի Բուլղարիայի առաջնության լավագույն ֆուտբոլիստ։ ԲԿՄԱ-ի կազմում 2003 և 2008 թվականներին դարձել է Բուլղարիայի չեմպիոն։ Ընդհանուր առմամբ, ԲԿՄԱ-ում անցկացրել է 103 հանդիպում և դարձել 30 գոլի հեղինակ։

2008 թվականի ամռանը Վելիզար Դիմիտրովը տեղափոխվել է Դոնեցկի «Մետալուրգ»։ Այդ թիմում իր նորամուտը նշել է 2008 թվականի հուլիսի 19-ին «Կարպատների» հետ խաղում (1-0)։ «Մետալուրգի» կազմում առաջին գոլը խփել է 2008 թվականի օգոստոսի 9-ին «Խարկով» ակումբի հետ խաղում (3-0)։

2014 թվականի հունվարի 8-ին Դոնեցկի «Մետալուրգի» մարզական տնօրեն Վարդան Իսրայելյանը հայտարարել է Վելիզար Դեմիտրովի խաղացողի կարիերան ավարտելու մասին։

### Կարիերա ազգային հավաքականում
Վելիզար Դեմիտրովը նորամուտը Բուլղարիայի ազգային հավաքականում նշել է 2002 թվականի նոյեմբերի 20-ին։ Եվրոպայի առաջնության 2004 թվականի եզրափակիչ հատվածում նա երկու հանդիպում է անցկացրել։

## Նվաճումներ
* Բուլղարիայի չեմպիոն (3)՝ 2002/03, 2004/05, 2007/08
* Բուլղարիայի գավաթակիր (1)՝ 2005/06
* Բուլղարիայի Սուպերգավաթակիր (1)՝ 2006
* Ուկրաինայի գավաթի եզրափակիչ (2)՝ 2009/10, 2011/12

## Անձնական կյանք
Ամուսնացած է, ունի որդի։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 

Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ապրող անձինք
Կատեգորիա:Բուլղարացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Ջորջ Կրամ

**Ջորջ Կրամ** (), ), *Moon’s Lake House* ռեստորանի խոհարարը (Սարատոգա Սփրինգս քաղաքի մոտ գտնվող լճի հարավային մասում տեղակայված հանգստավայրում, Նյու Յորք, ԱՄՆ)։ Հայտնի է է որպես չիպսի գյուտարար։

## Կենսագրություն
Ջորջ Կրամը ծնվել է 1824 թվականի հուլիսի 15-ին։ Աշխատել է *Moon's Lake House* ամերիկյան թանկարժեք ռեստորանում որպես շեֆ-խոհարար.

Վարկածներից մեկի համաձայն՝ հաճախորդներից մեկը (հավանաբար՝ Վանդերբիլտ) 1853 թվականի օգոստոսի 24-ին բողոքել է (այլ վարկածով, այցելուներից մեկը Կրամի ֆրանսիական կարտոֆիլը միշտ հետ է ուղարկել խոհանոց՝ ասելով, որ այն շատ հաստ է կտրված), որ իր ֆրի կարտոֆիլը շատ հաստ է կտրվել (վերադարձրել է ուտեստը հետ և հրապարակավ զեկուցել շեֆ-խոհարարին)։ Ի պատասխան, Կրամը կարտոֆիլը կտրել է այնպես, որ այն անցկացնում էր լույսը, տապակել այն յուղի մեջ մինչև ճռճռոցը և ներկայացրել հաճախորդին։ Նա գոհ է մնացել։ Ճաշատեսակը ճաշացանկում ներկայացվել է «Սարատոգայի չիպս» անվանումով (անգլ.՝ թարգմանաբար «չիպս» - «կտոր», Սարատոգա - քաղաքը, որտեղ գտնվում էր ռեստորանը)։

Այնուամենայնիվ, չիպսերի նման տապակած կարտոֆիլի բաղադրատոմսը ԱՄՆ-ում տպագրվել է 1832 թվականի մի խոհարարական գրքում, ինչը ստիպում է որոշակի թերահավատությամբ վերաբերվել 1853 թվականին Սարատոգա Սփրինգսում չիպսի գյուտի վերաբերյալ պնդմանը.

Ջերջ Կրամը մահացել է 1914 թվականի հուլիսի 22-ին, 90 տարեկանում։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

Կատեգորիա:Ամերիկացի գյուտարարներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի խոհարարներ
Կատեգորիա:Երկարակյացներ
Էլդրիջ Ռ. Ջոնսոն

**Էլդրիջ Ռ. Ջոնսոն** (, ), ամերիկացի ինժեներ, ձեռնարկատեր։

## Կենսագրություն
Մասնագիտությամբ ինժեներ-մետրոլոգ (անգլ.՝ precision enginner) է, ապրել է Քամդեն քաղաքում (Նյու Ջերսի նահանգ) և վաստակել է փոքր վերանորոգումներ կատարելով։ Մի օր Էլդրիջ Ջոնսոնի արվեստանոց են տարել գրամոֆոն և խնդրել են կատարելագործել նրա շարժիչը։ Ըստ Ջոնսոնի՝ այդ «Գրամոֆոնը հնչում էր որպես չորացած կոկորդով գիտնական թութակ, բայց այդ գործիքը գրավեց իմ երևակայությունը» և նա ձեռնամուխ եղավ դրա մշակմանը։ 19-րդ դարի վերջին հորինել և սկսել է արտադրել նոր գրամոֆոն, որը նրան շահավետ պայմանագիր է բերել *Berliner Gramophone* ձայնագրման ընկերության հետ, ինչպես նաև լիցենզիայով դա արտադրող բրիտանական ընկերությունների հետ։ Նա նաև ստեղծել է մոմե թիթեղների վրա ձայնագրության նոր գործընթաց, որը բարելավել է ձայնի որակը և ավելացրել նվագարկման ժամանակը։ *Berliner Gramophone*-ի հետ դատական գործերից հետո իր կապիտալները միավորել է «Victor Talking Machine Company» (այսուհետ՝ «Victor») նոր ընկերությունում։ Նրա ղեկավարությամբ «Victor»-ը դարձել է ԱՄՆ-ի խոշորագույն ձայնագրման ընկերությունը։ Ավելի ուշ, երբ Ջոնսոնի առողջությունը վատացել է, ընկերության իրավասու ենթականերին վարձելու նրա ունակության շնորհիվ գործը շարունակել է զարգանալ։ 1926 թվականին «Victor»-ը վաճառել է ամերիկյան բանկիրներին՝ իր բաժնեմասի դիմաց ստանալով 26 միլիոն դոլար։ Այդ պահին, կենսագիր Ֆրեդերիկ Վիլյամ Վայլի խոսքով, Քեմդենի (Camden) գործարանը ամսական այնքան ձայնասկավառակ է արտադրել, որ դրանցից 4 մղոն (մոտավորապես 6,5 կմ) բարձրությամբ լեռը կբարձրանար։

## Ճանաչում
Երաժշտական ինդուստրիայի ամենահեղինակավոր մրցանակներից մեկը կրում է «Գրեմմի» անվանումը՝ Գրամոֆոնի պատվին։ Էլդրիջ Ջոնսոնն արժանացել է այդ մրցանակին հետմահու 1984 թվականին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* How a Man with an Idea Made Millions in Twelve Years, Ջոնսոնի մասին հոդված «New York Times»  կայքում (28 օգոստոսի 1910)
* Johnson Victrola Museum Դելավեր նահանգի պաշտոնական կայքում
* Victor, հոդված «Time» ամսագրում (1926 թվականի դեկտեմբերի 20)

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի գործարարներ
Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գյուտարարներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ձեռնարկատերեր
Կատեգորիա:Ամերիկացի ճարտարագետներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության անդամներ
Պատվեր (ֆիլմ)

**«Պատվեր»** (), 2005 թվականի ռուսական գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վերա Գլագոլևան։

## Սյուժե
Աննան սիրում էր իր ամուսնուն, բայց նա լքում է նրան։ Երիտասարդ կնոջ մոտ դեպրեսիա է սկսվում, և նա սկսում է մտածել ինքնասպանության մասին։ Մի օր նա դառնում է դժբախտ պատահարի վկա։ Նրա նոր ծանոթ Օլեգը հանգստացնում է նրան, բայց Աննային թվում է, որ նա ինչ-որ կապ ունի այդ միջադեպի հետ։ Ենթադրությունը վերածվում է վստահության, երբ Աննան կրկին դառնում է սպանության վկա, և կրկին կողքին հայտնվում է Օլեգը։ Մտածելով, որ նա մարդասպան է, Աննան հետևում է նրան, գնում նրա տուն և պատվիրում է իր սպանությունը։

## Դերերում

## Ստեղծում
Առաջին ռեժիսորական աշխատանքից 15 տարի անց («Կոտրված լույս», պատմություններ դերասանների մասին, որոնք Միության փլուզումից հետո չեն կարողանում աշխատանք գտնել) Վերա Գլագոլևան կրկին դիմել է ռեժիսուրային։ Սցենարը առաջարկել է Սերգեյ Աշկենազին։ Վերան նկարահանվել է նրա սցենարով ստեղծված «Ես ինքս» ֆիլմում։ Չնայած սցենարիստը կարծում էր, որ ֆիլմում պետք է խաղա ինքը՝ Վերան, նա որպես գլխավոր դերակատար հրավիրել է Նատալյա Վդովինային։ Տղամարդու գլխավոր դերում նկարահանվել է Ալեքսանդր Բալուևը, որին ռեժիսորը համարում է իր թալիսմանը. դերասանը նկարահանվել է նրա բոլոր ֆիլմերում, և նրանք գործընկերներ են եղել «Մարոսեյկա, 12» և «Ժառանգորդուհիները» սերիալներում։

«Сны» երգը, որը հնչում է ֆիլմում, Վերա Գլագոլևայի խնդրանքով գրել է Ալեքսանդր Ռոզենբաումը, ում հետ նա ընկերացել է «Ֆորտ Բոյար» խաղի ժամանակ, որտեղ Վերան հանդես է եկել նրա թիմում։ Երգի գործիքավորումը կատարել է *Art Ceilidh* (Արտ Քեյլի) խումբ։

Ֆիլմը նկարահանվել է ՏՎՑ հեռուստաալիքի պատվերով և ներկայացվել է «Կինոտավրում» և Մոսկվայի միջազգային կինոփառատոնում, սակայն փառատոնային մրցանակներ չի ստացել։

## Մրցանակներ
* 2005 – Ասիական-խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանի երկրների 3-րդ միջազգային կինոփառատոն Վլադիվոստոկում – հանդիսատեսի համակրանքի մրցանակ,
* 2005 – «Ամուրյան աշուն» կինոփառատոն Բլագովեշչենսկում – Լավագույն օպերատորական աշխատանքի համար մրցանակ (Ալեքսանդր Նոսովսկի)։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* «Պատվեր» ֆիլմը «Энциклопедия отечественного кино» կայքում
* 
* DVD սկավառակի պաշտոնական կայքը

Կատեգորիա:2000-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:2005 դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:2005 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռուսական դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր
Յասմինա Հադրա

**Յասմինա Հադրա** (‎, ), ալժիրցի գրող, իրական անունը` Մոհամեդ Մուլեսեգուլ ( ):

## Կենսագրություն
Մոհամեդ Մուլեսեգուլը ծնվել է 1955 թվականի հունվարի 10-ին, ալժիրյան ոչ մեծ Կենադս քաղաքում։ 1997 թվականին նա սկսում է զբաղվել գրական գործունեությամբ` վերցնելով կանացի կեղծանուն, որպեսզի խուսափի ռազմական գրաքննությունից։ Չնայած Ալժիրում բազմաթիվ վեպեր հրապարակելուն` նա իր ինքնությունը ցույց է տվել միայն 2001 թվականին, բանակի ծառայությունից ազատվելուց հետո։ Նա պատրաստվում էր լքել երկիրը և միայնություն գտնել Ֆրանսիայում։ Անանունությունը արժիրյան քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ գոյատևելու և գրաքննությունից խուսափելու միակ տարբերակն էր։

Նրա վեպը, որը պատմում է թալիբների տիրապետության ժամանակաշրջանի Աֆղանստանի մասին, վերնագրված The Swallows of Kabul (Քաբուլի ծիծեռնակները), 2006 թվականին առաջադրվել է Դուբլինյան գրականության միջազգային մրցանակին։ Նույն մրցանակին է առաջադրվել նրա մեկ այլ` The Attack (Հարձակումը) վեպը, 2008 թվականին։ L’Attentat ստեղծագործությունը հաղթել է Prix des libraires մրցանակը 2006 թվականին, այս մրցանակը հանձնվում է Ֆրանսիայի, Բելգիայի, Շվեյցարիայի և Կանադայի հինգ հազար գրախանութների անունից։

Յասմին Հանդրան դարձել է Փարիզի ալժիրյան մշակութային կենտրոնի տնօրեն 2007 թվականի նոյեմբերին։ Հադրան առաջադրել է իր թեկնածությունը Ալժիրի նախագահական ընտրությունների ժամանակ։

## Մատենագրություն
* Amen (1984).
* Houria (1984).
* La Fille du pont (1985).
* El Kahira - cellule de la mort (1986).
* De l'autre côté de la ville (1988).
* Le Privilège du phénix (1989).
* Le Dingue au bistouri (1990).
* La Foire des enfoirés (1993).
* Morituri (1997).
* Double Blanc (1997).
* L'Automne des chimères (1998).
* Les Agneaux du Seigneur (1998).
* A quoi rêvent les loups(1999).
* L'Ecrivain (2001).
* L’imposture des mots (2002).
* Les hirondelles de Kaboul (2002).
* Cousine К. (2003).
* La part du mort (2004).
* La rose de Blida (2005).
* L'Attentat (2006).
* Sirènes de Baghdad (2006).
* Ce que le jour doit à la nuit (2008).
* La Longue Nuit d'un repenti (2010).
* L'Olympe des infortunes (2010).
* L'Équation africaine (2011).
* Les chants cannibales (2012).
* Algérie (2012)(фотоальбом, совместно с фотографом Резой).
* Les anges meurent de nos blessures (2013).
* Qu'attendent les singes, avril 2014.
* La Dernière Nuit du Raïs, Julliard, 2015
* Dieu n'habite pas La Havane, Julliard, 2016
* Ce que le mirage doit à l'oasis, Yasmina Khadra et Lassaâd Metoui, Flammarion, novembre 2017
* Khalil, Éditions Casbah et Julliard, 16 août 2018
* L’outrage fait à Sarah Ikker, Éditions Casbah (2 mai 2019), Éditions Julliard (2 mai 2019)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Official website (in French)
* Yasmina Khadra: Love and Nostalgia in Times of War 

Կատեգորիա:21-րդ դարի վիպասաններ
Կատեգորիա:Ալժիրցի գրողներ
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Մուհամմադ ալ-Բաշիր ալ-Իբրահիմի

**Մուհամմադ ալ-Բաշիր ալ-Իբրահիմի** (, ), ալժիրցի գիտնական աստվածաբան, հասարակական և կրոնական գործիչ, լրագրող, Ալժիրի ուլեմների ասոցիացիայի անդամ։

## Կենսագրություն
Մուհամմադ ալ-Բաշիր ալ-Իբրահիմին ծնվել է 1889 թվականին Ռաս Էլ Ուեդում (Ալժիր, Կոնստանտինայից արևմուտք)։ 1908 թվականին նրա ընտանիքը գաղթել է Հիջազ, որտեղ ապրել է Մեդինա քաղաքում, 1911 թվականին Մուհամեդ Էլ Բաշիրը տեղափոխվել է Կահիրե։ Էլ Բաշիրը կրոնական կրթություն է ստացել և ծանոթ է եղել ժամանակի շատ հայտնի մուսուլման գիտնականների հետ։ 1913 թվականին ծանոթացել է ալժիրցի հայտնի գիտնական Բեն Բադիսի հետ։ Մոհամեդ Էլ Բաշիր Իբրահիմին պանարբայի դիրք է զբաղեցրել և մոտ է եղել Մեքքայի շերիֆ Հուսեյն իբն Ալի ալ-Հաշիմի հետ, ինչի համար 1917 թվականին Օսմանյան իշխանությունների կողմից արտաքսվել է Դամասկոս։ Այն բանից հետո, երբ 1919 թվականին Ֆեյսալ I իբն Հուսեյնն ազատագրել է Սիրիան օսմաններից, նա էլ Բաշիրին առաջարկել է ընդգրկվել Սիրիայի կառավարության կազմում։ Սակայն Էլ Բաշիրը հրաժարվել է և 1920 թվականին վերադարձել է Ալժիր։ Ալժիր վերադառնալուց հետո սկսել է համագործակցել Բեն Բադիսի հետ, որի հետ 1931 թվականին մասնակցել է Ալժիրի մուսուլման ուլեմների ասոցիացիայի ստեղծմանը։ Բեն Բադիսի մահից հետո 1940 թվականին գլխավորել է ասոցիացիան և եղել է նրա առաջնորդը մինչև 1952 թվականը։ 1952 թվականին Մուհամմադ ալ-Բաշիր ալ-Իբրահիմին այցելել է Եգիպտոս, Սաուդյան Արաբիա, Քուվեյթ, Իրաք և Հորդանան, որտեղ միջոցներ է ստացել ալժիրցի ուսանողների ուսուցման համար։ Մուհամմադ ալ-Բաշիր ալ-Իբրահիմին հանդես է եկել Ֆրանսիայից Ալժիրի անկախության օգտին։ Այդ պատճառով նա ստիպված է եղել փախչել Եգիպտոս, Ալժիր նա կարողացել է վերադառնալ միայն 1962 թվականին Ալժիրի անկախության հռչակումից հետո։ Մուհամմադ ալ-Բաշիր ալ-Իբրահիմին մահացել է 1965 թվականի մայիսի 21-ին.

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Մուհամմադ ալ-Բաշիր ալ-Իբրահիմիի կենսագրությունը

Կատեգորիա:Ալժիրցի գիտնականներ
Կատեգորիա:Ալժիրցի գրողներ
Կատեգորիա:Ալժիրցի լրագրողներ
Կատեգորիա:Մուսուլման աստվածաբաններ
Ճապոնական խումբ

մինի|Դիմիտրոս Գունարիս
մինի|Ստեֆանոս Դրագումիս
**Ճապոնական խումբ** (), 1906-1908 թվականներին Հունաստանի խորհրդարանում ձևաորված քաղաքական խմբի ոչ պաշտոնական անվանում։

## Անվանում
Խումբը ստեղծվել է 1906 թվականի հունիսին՝ նույն տարվա խորհրդարանական ընտրություններից հետո։ Ոչ պաշտոնական անունը նրան տվել է լրագրող Վլասիս Գավրիլիդիսը «Ակրոպոլիս» թերթում 1907 թվականի փետրվարի 10-ի իր հոդվածում, որտեղ նա պատգամավորների խմբի եռանդն ու ոգևորությունը համեմատել է ռուս-ճապոնական պատերազմում ճապոնացի զինվորների համառության հետ։

## Անդամներ
* Ստեֆանոս Դրագումիս, Ատտիկա և Բեոտիա պրեֆեկտուրայի պատգամավոր, Խարլաոս Տրիկուպիս կուսակցություն,
* Դիմիտրիոս Գունարիս, Աքեայի անկախ պատգամավոր, ի սկզբանե առաջադրվել էր Գեորգիոս Թեոտոկիսի կուսակցության կողմից,
* Պետրոս Պրոտոպապադակիս, Կիկլադների պատգամավոր, Թեոդորոս Դիլիանիանի կուսակցություն,
* Չարալամբոս Վոզիկիս, Կինուրիայի անկախ պատգամավոր, ի սկզբանե առաջադրվել է Դիլիանիսի և Ալեքսանդրոս Զաիմիսի կուսակցությունների կողմից,
* Ապոստոլոս Ալեքսանդրիս, Կարդիցա պրեֆեկտուրայի անկախ պատգամավոր, առաջին անգամ ընտրվել է 1906 թվականին,
* Էմմանուիլ Ռեպուլիս, Դիլիյանիսի կուսակցության Էրմիոնիդա պրեֆեկտուրայի պատգամավոր,
* Անդրեաս Պանայոտոպուլոս, Էյալիայի պատգամավոր։

Տարեց Դրագումիսը խմբի պատվավոր առաջնորդն էր, բայց խմբի իրական շարժիչ ուժը Դիմիտրիոս Գյունարիսն էր՝ երիտասարդ իրավաբան, Ֆրանսիայում կրթություն ստացած և Գերմանիայում Օտտո Բիսմարկի սոցիալական օրենսդրության ազդեցության ենթարկված։ Պետրոս Պրոտոպապադակիսը ճարտարագետ էր։ Իր ողջ քաղաքական կարիերայի ընթացքում նա մնաց Դիմիտրիոս Գունարիսի սերտ գործակիցը։ Վոզիկիսը հայտնի էր նրանով, որ ընտրվեց խորհրդարան 27 տարեկանում։

Խմբում ընդգրկված էին տարբեր կուսակցությունների և քաղաքական շրջանակների անդամներ։ Սա խոչընդոտ էր առանձին քաղաքական կուսակցության ստեղծմանը։ Այնուամենայնիվ, «ճապոնական խմբի» անդամներն իրենք երբեք լուրջ փորձեր չեն կատարել միավորվել իրական մեծ կուսակցության մեջ, առաջին հերթին քանի որ Գունարիս չէր ուզում ստանձնել առաջնորդի դերը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1900-ականներ Եվրոպայում
Կատեգորիա:1900-ականներ Հունաստանում
Կատեգորիա:Հունաստանի ժամանակակից պատմություն
Կատեգորիա:Հունաստանի կուսակցություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի պատմություն
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքականություն
Թոմաս Կանզա

**Թոմաս Կանզա Նսենգա** (, ), Կոնգոյի պետական գործիչ, Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետության արտաքին գործերի նախարար (1964-1965)։

## Կենսագրություն
Թոմաս Կանզա Նսենգան ծնվել է 1933 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Լեոպոլդվիլում (Բելգիական Կոնգո)։ Ավարտել է Լևենի կաթոլիկ համալսարանը, որտեղ սովորել է 1953-1956 թվականներին։ Հայրենիք վերադառնալուց հետո եղել է Կինշասայի Ս. Իոսիֆ քոլեջի պրոֆեսոր, աշխատել է Բրյուսելի Եվրոպական տնտեսական համագործակցության աշխատակազմում, այնուհետը՝ հետազոտական աշխատանքի բագավառում։

1956 թվականին միացել է L’ABAKO-ին՝ երկրի անկախության օգտին հանդես եկող կուսակցություններից մեկին։ Նա Բրյուսելում (1959) մասնակցել է բանակցությունների, որտեղ քննարկվում էր Կոնգոյի ապագան։ 1960 և 1961 թվականներին եղել է Կոնգոյի Հանրապետության ներկայացուցիչը ՄԱԿ-ում, որը նշանակվել է Պատրիս Լումումբայի կառավարության կողմից,  1962-1963 թվականներին եղել է Մեծ Բրիտանիայում Կոնգոյի Հանրապետության գործերի ժամանակավոր հավատարմատար, իսկ 1963 թվականին դասավանդել է Օքսֆորդի համալսարանի տնտեսագիտական ֆակուլտետում։ Դարձել է Բոստոնի Մասաչուսեթսի համալսարանի քաղաքագիտության պրոֆեսոր։

1964-1965 թվականներին եղել է Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետության արտաքին գործերի նախարար։

1965 թվականին Մաբուտուի հեղաշրջումից հետո երեսուն տարի ապրել է արտասահմանում։ Դասավանդել է Հարվարդում, Քեմբրիջում և Օքսֆորդում։

1997-1998 թվականներին եղել է արտաքին տնտեսական կապերի նախարար, 1998-1999 թվականներին՝ Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետության աշխատանքի և սոցիալական զարգացման նախարար, իսկ 1999 թվականին նշանակվել է դեսպան Շվեդիայում և Դանիայում, Նորվեգիայում և Ֆինլանդիայում (համատեղության կարգով)։

Հեղինակել է անգլերեն մի քանի գրքեր և գրական հրապարակումներ։

Մահացել է 2004 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Լոնդոնում, երբ առայում  էր որպես Կոնգոյի  հյուպատոս Շվեդիայում։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* à propos de Sans rancune de Thomas Kanza
* Biographies des personnalités politiques congolaises (3)

## Գրականություն

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:Կոնգոյի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Հռոմի կաթոլիկներ
Աբդելմաջիդ Թեբուն

**Աբդելմաջիդ Թեբուն** (, ), պետական և քաղաքական գործիչ, Ալժիրի Ժողովրդական Ժողովրդավարական Հանրապետության նախագահ (2019 թվականի դեկտեմբերի 19-ից)։ Ավելի վաղ երկու անգամ զբաղեցրել է բնակարանաշինության նախարարի պաշտոնը, իսկ 2017 թվականին նշանակվել է երկրի վարչապետի պաշտոնում։

## Կենսագրություն
### Վաղ տարիներ
Ծնվել է 1945 թվականի նոյեմբերի 17-ին Ալժիրի Մեշերիա քաղաքում։ 1965 թվականին ավարտել է վարչարարության ազգային դպրոցը։ 1991-1992 թվականներին եղել է Ալժիր քաղաքի մունիցիպալ կառավարության նախարար-պատվիրակ։ 1999 թվականից մինչև 2000 թվականը Ալժիրի կառավարությունում աշխատել է որպես հաղորդակցության և մշակույթի նախարար, իսկ 2000-2001 թվականներին կրկին պետական ծառայություն է անցել որպես մունիցիպալ կառավարության պատվիրակ նախարար։

### Աշխատանք կառավարությունում
Աբդելմաջիդ Թեբունը 2001-2002 թվականներին զբաղեցրել է բնակարանաշինության և քաղաքային պլանավորման նախարարի պաշտոնը։ 2012-2017 թվականներին կրկին աշխատել է այդ պաշտոնում։ 2017 թվականի մայիսի 25-ին նշանակվել է երկրի վարչապետի պաշտոնում՝ այդ պաշտոնում փոխարինելով Աբդելմալեկ Սելալին։ Սակայն շուտով՝ օգոստոսի 16-ին, նա պաշտոնանկ արվեց։ Պատճառը պետական պայմանագրերի բաշխումը ստուգելու նրա փորձերն են։

### Ալժիրի նախագահ
2019 թվականին մասնակցել է նախագահական ընտրություններին, որտեղ հաղթանակ է տարել արդեն 1-ին փուլում՝ ստանալով գրեթե 5 մլն ձայն (58,15%)։ Դեկտեմբերի 19-ին պաշտոնապես ստանձնել է պետության ղեկավարի պաշտոնը։

Թեբունի նախագահության ընթացքում շարունակվում էին զանգվածային բողոքի ցույցերը։ Չնայած Թեբունը փորձում էր իրեն դիրքավորել որպես Աբդելազիզ Բուտեֆլիկի ռեժիմից տուժած քաղաքական գործիչ, շատ ալժիրցիների համար նա նրա շրջապատի պաշտոնյաներից մեկն էր։

Համազգային հանրաքվեում, որը տեղի է ունեցել 2020 թվականի նոյեմբերի 1-ին, քվեարկած քաղաքացիների 66,8 տոկոսը պաշտպանել Է երկրի Սահմանադրության մեջ կատարված փոփոխությունները, որոնք նախատեսում էին նախագահի իշխանության գտնվելը երկու ժամկետից ոչ ավելի և նրա լիազորությունների կրճատումը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ալժիրի նախագահներ
Կատեգորիա:Արտաքին գործերի նախարարներ
Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան)
Կատեգորիա:Պետության գործող ղեկավարներ
Լինա Մագայա

**Լինա Ժուլիա Ֆրանչեսկ Մագայա** (, ), մոզամբիկցի գրող, լրագրող, Մոզամբիկի անկախության համար պայքարի մասնակից։ Եղել է բազմակողմանի զարգացած կին, որն աչքի է ընկել այնպիսի ոլորտներում, ինչպիսիք են գրականությունը և հրապարակախոսությունը, կինոն, գյուղական զարգացումը և գաղութային տիրապետությունից երկրի ազատագրման պատերազմը։

## Կենսագրություն
Լինա Մագայան ծնվել է Լորենսու Մարկիշ քաղաքում 1940 թվականին։ Դեռևս դպրոցում սովորելիս նա միացել է ՖՐԵԼԻՄՕ-ին (Մոզամբիկի ազատագրման ճակատ) և երեք ամսով բանտարկվել իր քաղաքական գործունեության համար։ Նա եղել է մոզամբիկցի առաջին կանանցից մեկը, որը կրթաթոշակ է ստացել արտասահմանում սովորելու համար և ավարտել է Լիսաբոնի համալսարանը՝ ստանալով բակալավրի աստիճան։ Հետագայում նա մեկնել է Տանզանիա՝ ռազմական պատրաստություն անցնելու համար և 1975 թվականին անդամակցել է ՖՐԵԼԻՄՕ-ի ազգային-ազատագրական բանակին։

1980 թվականին նա մասնակցել է Մոզամբիկի կանանց կազմակերպության «Կանաչ գոտիներ» նախագծին, որն ուղղված էր քաղաքային շրջաններին պարենամթերքի մատակարարմանը, իսկ երկու տարի անց՝ ուղարկվել է Մանհիսա (Մապուտու նահանգ), որտեղ դարձել է շաքարեղեգ արտադրող տեղական սովխոզի փոխտնօրեն։ 1986 թվականին նա ղեկավարել է Մանհիսի շրջանի գյուղատնտեսության զարգացման գծով տնօրինությունը, սակայն նրա աշխատանքը տեղի է ունեցել անկախությունից հետո քաղաքացիական հակամարտությունների ժամանակ ՌԵՆԱՄՈ-Ի ռազմականացված ընդդիմության հետ դիմակայության պայմաններում։

Լինա Մագայան մահացել է 2011 թվականի հունիսի 27-ին, սիրտ-անոթային հիվանդությունների պատճառով։ Մոզամբիկի վարչապետը նրան բնութագրել է որպես «մեծ մարտիկ և ակտիվ քաղաքացի, որն իր կյանքի տարբեր փուլերում իրեն նվիրել է մոզամբիկյան ժողովրդին»։

## Ստեղծագործություն
Նրա «Դումբա Նենգե» (1987) և «Duplo massacre en Mocambique» («Կրկնակի կոտորած Մոզամբիկում», 1989) գրքերը հիմնված են ականատեսների վկայությունների վրա, ովքեր վերապրել են Մոզամբիկում քաղաքացիական պատերազմի վայրագությունները և կենտրոնացած են ՌԵՆԱՄՈ-ից գրողի հակառակորդների հանցագործությունների և նրանց՝ որպես Հարավային Աֆրիկայի ապարտեիդի ռեժիմի գործիքի դերի մերկացման վրա։ Երրորդ գիրքը՝ «Delehta» (1994), մասամբ փաստագրական վկայություն է, մասամբ գեղարվեստական։ Մագայայի վերջին աշխատանքը եղել է «Recordacoes da Vovo Marta» («Հուշեր Մարթա տատի մասին»), որը հրապարակվել է 2011 թվականին և հիմնված է Մոզամբիկի հնագույն կանանցից մեկի՝ 99-ամյա Մարթա Մբոկոտա Գեբուզայի՝ Մոզամբիկի նախկին նախագահ Արմանդու Գեբուզայի մոր հետ երկարատև հարցազրույցների վրա։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Nancy Murray, «Mozambique: the revolution and the bandits: an interview with Lina Magaia», *Race & Class*, April 1989, vol. 30, no. 4, pp.&nbsp;21–29.

Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի կին գրողներ
Կատեգորիա:Լրագրողներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ
Կատեգորիա:Կին լրագրողներ
Կատեգորիա:Կին կենսագիրներ
Կատեգորիա:Կին վիպասաններ
Կատեգորիա:Մոզամբիկի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Մոզամբիկցի գրողներ
Կատեգորիա:Մոզամբիկցի լրագրողներ
Աբդելազիզ Ջարադ

**Աբդելազիզ Ջարադ** (, ), ալժիրցի քաղաքական գործիչ, Ալժիրի վարչապետ 2019 թվականի դեկտեմբերի 28-ից։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1954 թվականի փետրվարի 12-ին Հենշելում, 1976 թվականին ավարտել է Ալժիրի քաղաքագիտության և միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտը, 1981 թվականին Փարիզի համալսարանում ստացել է քաղաքագիտության դոկտորի աստիճան։ 1992 թվականից դասավանդել է Ալժիրի տարբեր համալսարաններում և արտերկրում։

1989-1992 թվականներին եղել է Ալժիրի կառավարման ազգային դպրոցի տնօրեն, 1992-1993 թվականներին՝ Ալժիրի նախագահի աշխատակազմի դիվանագիտական հարցերով խորհրդական, 1993-1995 թվականներին՝ Ալժիրի նախագահի աշխատակազմի ղեկավար։ Ալժիրի միջազգային համագործակցության գործակալության գլխավոր տնօրեն (1996-2000), Ալժիրի արտաքին գործերի նախարարության գլխավոր քարտուղար (2001-2003)։

Լինելով ազգային ազատագրության ճակատի Կենտրոնական կոմիտեի անդամ՝ 2004 թվականի նախագահական ընտրարշավի ընթացքում պաշտպանել Է Ալի Բենֆլիսի թեկնածությունը։

Բենֆլիսի հետ քաղաքական համագործակցության պատճառով հեռացվել է ՊՈԱԿ-ի ղեկավարությունից և թողել պետական ծառայությունը։ 2016 թվականին վերադարձել է կուսակցության կենտրոնական կոմիտե, բայց նորից դուրս է եկել դրանից՝ Ջամալ Ուլդ Աբեսի գլխավոր քարտուղար ընտրվելուց հետո։ 2019 թվականին հրապարակավ պաշտպանել է  նախագահ Բուտեֆլիկայի դեմ ուղղված բողոքի ակցիաները։

2019 թվականի դեկտեմբերի 28-ին նոր նախագահ Աբդելմաջիդ Թեբունը Աբդելազիզ Ջարադին վարչապետ է նշանակել (նրա նախորդը եղել է Սաբրի Բուկադումը, որը վարչապետի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարել է Նուրեդդին Բեդուիի հրաժարականից հետո)։

2020 թվականի հունվարի 4-ին կազմավորվեց Ջարադի կառավարությունը 39 հոգուց բաղկացած, ներառյալ 7 պատվիրակ նախարար և 4 պետական քարտուղար։ Հինգ երկրորդական պաշտոններ են ստացել կանայք, առանցքային պորտֆելները մնացել են նախկին նախարարների ձեռքում. Սաբրի Բուկադումը մնացել է արտաքին գործերի նախարար, իսկ Բելկասեմ Զեգմատին՝ արդարադատության նախարար, մի քանի պաշտոններ զբաղեցրել են պրոֆեսիոնալներ, այլ ոչ թե քաղաքական նշանակումներ։ Նախագահ Թեբունը լուծարել է պաշտպանության նախարարի տեղակալի պաշտոնը, որը մի քանի տարի զբաղեցրել Է Ահմադ Հայդ Սալահը, իսկ ինքը դարձել է պաշտպանության նախարար։

2020 թվականի հունիսի 23-ին Ջարադը ձևավորել է իր երկրորդ կառավարությունը՝ փոխարինելով բարձրագույն կրթության, էներգետիկայի և ֆինանսների նախարարներին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:Պետության գործող ղեկավարներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ
Քրիս Բերնարդ

**Քրիս Բերնարդ** (, ), հարավաֆրիկացի գրող և սցենարիստ։ Գրել է աֆրիկաանս լեզվով։

## Կենսագրություն
Ավարտել է Պրետորիայի համալսարանը։ Պատկանել է *60-ականների սերնդին*։ 1967 թվականից համագործակցել է հայտնի` Huisgenoot լրագրի հետ և այնտեղ սյունակ է վարել։

Երկրորդ կինը (1978 թվականից) եղել է դերասանուհի և կինոռեժիսոր Կատինկա Հեյնսը։ Վերջինս նկարահանել է մի քանի կինոնկարներ` ըստ ամուսնու վեպերի և սցենարների։

## Ստեղծագործություններ

### Արձակներ
* *Bekende onrus*, վեպ (1961 թվական, Նորությունների կենտրոնական գործակալության գրական մրցանակ)
* *Die houtbeeld*, վիպակ (1961 թվական)
* *Man in die middel*, վեպ (1963 թվական)
* *Dwaal*, վիպակ (1964 թվական)
* *Die swanesang van majoor Sommer*, վիպակ (1965 թվական)
* *Duiwel-in-die-bos*, պատմվածքներ (1968 թվական, Նորությունների կենտրոնական գործակալության գրական մրցանակ)
* *Mahala*, վեպ (1971, Հոֆմեյրի մրցանակ, հոլ. թարգմ.` 1973, անգլ. թարգմ.` 1976, գերմ. թարգմ.` 1984)
* *Chriskras*, պատմվածքներ (1972 թվական)
* *Chriskras: 'n tweede keur*, պատմվածքներ (1976 թվական)
* *So onder deur die maan: Chriskras 3*, պատմվածքներ (1985 թվական)
* *Klopdisselboom — die beste van Chriskras*, պատմվածքներ (1988 թվական)
* *Moerland*, վեպ (1992 թվական, Հոֆմեյրի մրցանակ, Նորությունների կենտրոնական գործակալության գրական մրցանակ)
* *Boendoe*, վեպ (1999 թվական)
* *Oulap se blou*, պատմվաքծներ (2008 թվական)

### [[Պիես]]ներ
* *Pa, maak vir my 'n vlieër, Pa* (1964 թվական)
* **n Stasie in die niet'' ([[1970 թվական]])
* ''Die rebellie van Lafras Verwey'' ([[1971 թվական]], Հարավաֆրիկյան հեռարձակողների ընկերության մրցանակ)
* ''Iemand om voor nag te sê'' ([[1975 թվական]])
* ''Op die pad na Acapulco'' (1975 թվական)
* **n Man met vakansie* ([[1977 թվական]])
* *Taraboemdery'' (1977 թվական)

## Ճանաչում
* ՀԱՀ գիտութունների և արվեստների ակադեմիայի մրցանակ` արձակի և դրամատուրգիայի համար, այլ մրցանակներ։ Գրողի ստեղծագործությունները թարգմանվել են եվրոպական շատ լեզուներով։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Կենսագրություն, մատենագրություն  

Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի գրողներ
Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի սցենարիստներ
Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի լրագրողներ
Պերպետյու Նշիմիրիմանա

**Պերպետյու Նշիմիրիմանա** (, ), բուրունդացի լրագրող, քաղաքական և հասարակական գործիչ, գրող։

## Կենսագրություն
### Վաղ տարիներ և ուսումնասիրություններ
Պերպետյու Նշիմիրիմանան ծնվել է 1961 թվականի փետրվարին, Բուրունդի Ուսումբուրա քաղաքում (այժմ` Բուժումբուրա)։

Նա սովորել է Բուժումբուրայի Կլարտ Նոտր-Դամ լիցեյում, այնուհետև ավարտել է Ալժիրի տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների ազգային ինստիտուտի լրագրության բաժինը։

### Քաղաքական և հասարակական գործունեություն
1984 թվականին նա վերադարձել է Բուրունդի և աշխատել Ազգային ռադիոհեռուստատեսությունում։ Եղել է կապի ազգային խորհրդի և ՅՈՒՆԵՍԿՕի ազգային հանձնաժողովի անդամ։ 1991-1992 թվականներին նա եղել է սահմանադրական հանձնաժողովի անդամ, 1993 թվականին դարձել է ազգային ընտրական հանձնաժողովի անդամ։

1993 թվականի հուլիսին Բուրունդիի նախագահ է դարձել Մելխիոր Նդադայեն, որից հետո Նշիմիրիմանան նշանակվել է ՄԱԿում իր երկրի մշտական ներկայացուցիչ (նստավայրը` Ժնև)։ Սակայն հոկտեմբերին Նդադայեն սպանվել է, և Նշիմիրիմանան թողել է պաշտոնը։

2005 թվականին նա ստացել է Femme exilée, Femme engage մրցանակ` Բուրունդիում որբերի հետ աշխատելու համար։

Ապրում է Շվեյցարիայում։

### Գրական գործունեություն
2004 թվականին նա Շվեյցարիայում հրատարակել է «Նամակ Իսիդորին» (Lettre à Isidore) ինքնակենսագրական գիրքը` նվիրված իր հորը` Իսիդոր Մուգաբոնիխերային, որը 1965 թվականին սպանվել է բուրունդական բանակի կողմից։ Քանի որ նրա ընտանիքը հուտուական ծագում ուներ, նրանց արգելվում էր տեսնել նրա մարմինը, թաղել նրան կամ նույնիսկ սգալ։ Նշիմիրիմանան նշում է, որ երկար տարիներ հասարակության կողմից պարտադրված վախն ու լռության երդումը խանգարում էին նրան բարձրաձայնել այս թեման։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:21-րդ դարի կին գրողներ
Կատեգորիա:Կին դեսպաններ
Կատեգորիա:Կին ինքնակենսագիրներ
Կատեգորիա:ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի պաշտոնյաներ
Կատեգորիա:Կին դիվանագետներ
Ֆատիմա Գալաիրե

**Ֆատիմա Գալաիրե** (, ), ֆրանս-ալժիրցի դրամատուրգ և կարճ պատմվածքների հեղինակ։ Ստեղծագործել է ֆրանսերեն։ Ծնվել է Ալժիրում։ Նա Ալժիրի համալսանում ստացել է ֆրանսերենի գրականության մասնագետի դիպլոմ և Փարիզի 8-րդ համալսարանի դիպլոմ` կինոյի մասնագիտությամբ։ Գրել է ավելի քան 20 պիես, որոնցից շատերը թարգմանվել և ներկայացվել են տարբեր լեզունրով, այդ թվում նաև` անգլերեն, իտալերեն, գերմաներեն, իսպաներեն և ուզբեկերեն։ Դրանցից են «Դու հետ ես եկել» և «Կանանց տունը» պիեսները։ Նա ստացել է Ալրետի մրցանակ դրամայի համար 1990 թվականին և Ֆրանսիական ակադեմիայի մրցանակ 1994 թվականին։

## Կենսագրություն
Գալաիրեն ծնվել է Ֆատիմա Գոուրեգա անունով, 1944 թվականի օգոստոսի 7-ին, Էլ Հարուշում, Ալժիրի հյուսիս-արևելքում։ Ալժիրի համալսարանում ֆրանսիական գրականությունն ուսումնասիրելուց հետո տեղափոխվել է Փարիզ, որտեղ նա ուսումնասիրել է կինո` մինչև 1970 թվականը։

Ալժիրի կինեմատոգրաֆիայում չորս տարի աշխատելուց հետո նա 1975 թվականին վերադառնում է Փարիզ, որտեղ կինոյի ուսումնասիրությունների դիպլոմ է ստանում Փարիզի 8 համալսարանում, Վինսենում, 1980 թվականին։ Հաջորդ տարի նա ամուսնանում է ֆրանսիացու հետ` վերցնելով նրա ընտանիքի ազգանունը հրապարակումների համար։ 1981 թվականին նա ունեցել է երկվորյակներ` մեկ տղա և մեկ աղջիկ։ 1985 թվականին նա սկսել է գրել թատրոնի համար. նրա Ah vous êtes venus... (հետագայում վերանվանվել է *Արքայադուստրեր*) պիեսը ներկայացվել է Էսայոն թատրոնում, Փարիզում, 1986 թվականի փետրվարին։ 1991 թվականին նա գրել է իր առաջին` *Le Mendigot* վեպը։ Գալաիրեն մահացել 2020 թվականի սեպտեմբերի 15-ին, Փարիզում, 76 տարեկան հասակում։

## Անգլերեն թարգմանված աշխատանքները
* You have come back (Princesses), 1988 թվական։
* Madame Bertin's Testimony (Témoignage contre un homme stérile), 1995:
* House of Wives (Les Co-épouses), 2008:

## Մրցանակներ
1990 թվականին նա ստացել է Արլետի մրցանակ դրամայի ոլորտում իր ներդրման համար։ Նա նաև ստացել է Ֆրանսիական ակադեմիայի AMIC մրցանակը 1994 թվականին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Fatima Gallaire's official site (in French)

Կատեգորիա:Ալժիրցի կին գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կին դրամատուրգներ
Բեքեմե Մասադե

**Բեքեմե Մասադե** (, ), նիգերիացի գործարար, գրող և հանրային կապերի մասնագետ։ «CSR-in-Action» սոցիալական ձեռնարկության հիմնադիրն ու գործադիր տնօրենն է։

Մասադեն արժանացել է մրցանակի՝ Լոնդոնի Մարիա թագուհու համալսարանի մարդկային ռեսուրսների կառավարման և աշխատանքային հարաբերությունների (MSc) ոլորտում ունեցած վաստակի համար։

## Կենսագրություն
Բեքեմե Մասադեն ծնվել է 1982 թվականի օգոստոսի 19-ին Լագոսում։ Ուսումն ավարտել է Բենին Սիթիի դաշնային պետական կանանց քոլեջում։ Մասադեն իր ընտանիքի հետ ապրել է Լագոսում և ղեկավարել կորպորատիվ սոցիալական պատասխանատվության, կանանց և երիտասարդների իրավունքների ու հնարավորությունների ընդլայնման և Նիգերիայում կայուն զարգացման գործարար ուղղվածությամբ սոցիալական հարթակը։

2005 թվականի փետրվարից մինչև դեկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում Մասադեն աշխատել է որպես շոուի հաղորդավար և Նիգերիայի «Adroit Studios» ընկերության հանրության հետ կապերի մասնագետ։ Հետագայում նա Լագոսի «Galaxy Television» հեռուստաալիքի «Musique Graffiti» հաղորդման հաղորդավարն էր։ 2006 թվականին սկսել է աշխատել որպես խմբագրի օգնական բրիտանական «The Guardian» թերթում։ 2007 թվականին նա փորձ է ձեռք բերել արտասահմանում որպես բնակարանային ծրագրերի համակարգող և հանրության հետ կապերի մասնագետ Մեծ Բրիտանիայի թագավորական Կինգսթոն շրջանում։ Այնուհետև աշխատել է Նիգերիայի «PHB» բանկում՝ որպես «ISO» ստանդարտների ներդրման (բիզնես գործընթացների կատարելագործում) վարիչ։

Մասադեն պատվիրակ էր միջազգային ֆորումներում, ինչպիսիք են «Համաշխարհային էներգետիկ Կոնգրեսը» (2010 թվական, Մոնրեալ), «United Nations Global Compact Local Network Meet»-ը (Կոպենհագեն), «Քլինթոնի գլոբալ նախաձեռնությունը» և «Միավորված ազգերի կազմակերպության գլխավոր ասամբլեան» (2011 թվական, Նյու Յորք), և հանդես է եկել որպես «Նիգերիայի տնտեսական 17-րդ գագաթնաժողովի» խմբի զեկուցող։

Որպես սոցիալական ձեռնարկատեր՝ նա տարբեր սոցիալական միջոցառումների գործունեության կենտրոնում էր, որոնք նպաստել են Նիգերիայում երիտասարդների առաջխաղացմանը։ 2009 թվականի վերջին նա հիմնել է երկու ընկերություն՝ «CSR-in-Action»-ը և «RedBee Limited»-ը։ «RedBee Limited»-ը համատեղ ընկերություն է մարքեթինգային լուծումների համար։ «CSR-in-Action»-ը գրանցված սոցիալական ձեռնարկություն է, որը նվիրված է Աֆրիկայում սոցիալական էթիկայի, սոցիալական պատասխանատվության և կորպորատիվ կառավարման խթանմանը։ Ընկերությունը ունի նաև Արևմտյան Աֆրիկայում կորպորատիվ սոցիալական պատասխանատվության առաջին և միակ առցանց պորտալը։ Ի նշան կայուն բիզնեսի և կորպորատիվ սոցիալական պատասխանատվության ստեղծման հետ կապված բազմաթիվ աշխատանքների ճանաչման՝ նրա «CSR-in-Action» ընկերությունը ստացել է խորհրդատուի կարգավիճակ ՄԱԿ-ի տնտեսական և սոցիալական խորհրդում։

Նա համարվում է Նիգերիայի ԿՍՊ-ի և կայուն զարգացման հարցերի գաղափարական առաջնորդ։ 2014 թվականի մայիսին «CSR-in-Action»-ը հաջողությամբ անցկացրել է առաջին «Նիգերիայի գործարարների կայուն զարգացման խորհուրդը»։ Այս միջոցառմանը ներկա է եղել 33 գործարար առաջնորդ Նիգերիայի տնտեսության տարբեր ոլորտներից։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Նիգերիացի գրողներ
Կատեգորիա:Լագոս քաղաքում ծնվածներ
Կատեգորիա:Լոնդոնի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Կին գործարարներ
Անատոլի Մարկով

**Անատոլի Մարկով** (, ), ռուս սպա, գրող և լրագրող։

## Կենսագրություն
Ծագում է Կուրսկ նահանգի պալատականներից, Լև Մարկովի որդին է, Ն. Մարկովի զարմիկը և հայտնի գրող Ե. Մարկովի թոռը։

Ավարտել է Վորոնեժի կադետական կորպուսը, Նիկոլաևյան կավալերյան ուսումնարանը։

Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին։ Եղել է Ինգուշյան ձիերի զորգնդի ռոտմիստրը Կովկասյան տեղացի հեծելազորի դիվիզիայում։ Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ նա Սպիտակ գվարդիայից էր։ Եղել է Սպայական առաջին հեծելազորի զորագնդի ռոտմիստեր։

Սպիտակների պարտությունից հետո արտագաղթել է Եգիպտոս, որտեղ աշխատում էր ոստիկանությունում։ Ընդունվել է Կ. Ռոդզաևսկու Համառուսական ֆաշիստական կազմակերպություն, որը 1937 թվականից անվանվել է Ռուսական ֆաշիստական միություն։ Ղեկավարել է ՀՖԿ Եգիպտական բաժինը, որի կենտրոնն Ալեքսանդրիա քաղաքում էր։ Բաժնի անդամները հարբինյան կուսակցական «Մեր ճանապարհը» թերթին թղթակցություն էին ուղարկում Եգիպտոսի մասին և տարածում էին ՀՖԿ քարոզչական գրականություն, այդ թվում նաև` ծովագնացների շրջանում, որոնք Ալեքսանդրիա էին մտնում խորհրդային նավերով։

Եղել է լրագրող և գրող։ Շատ հոդվածների, հիշողությունների, պատմվածքների, պատմական ակնարկների հեղինակ է։ Շնորհիվ նրա` Եգիպտոսում ռուսական վտարանդիները կյանքի, ինչպես նաև` ընդհանուր շրջանի պատմության վերաբերյալ հետաքրքիր շատ հոդվածների են պահպանվել։ Գրել է ուղղափառության մասին, արևելքում եկեղեցիների պատմության մասին։ Մասնակցել է ամերիկյան գիտական էքսպիդիցիայի աշխատանքներին` Կահիրեի համալսարանի հետ համագործակցելով, զբաղվելով Եգիպտոսի և Սինայ լեռան հին գյուղացիների մատուռների ուսումնասիրմամբ։

Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Մարկովը տեղափոխվում է ԱՄՆ։ Համագործակցել է փարիզյան «Ռուսական միտք» թերթի հետ։

Մահացել է 1961 թվականի օգոստոսի 10-ին Սան Ֆրանցիսկոյում, որտեղ թաղվել է սերբյան գերեզմանատանը։

## Գրականություն
* *Денисова Л. П.* Краеведческий текст на занятиях по русскому языку // Культура речи: наука, образование, повседневность: Сб. научных статей. — Курск, 2004. — С. 27-37.
* *Денисова Л. П.* Концепт «родные гнезда» (на материале произведений А. Маркова (Шарки) // Язык, литература, ментальность: разнообразие культурных практик: Матер. II Междунар. конф. / Науч. ред. Р. К. Боженкова. — Курск, 2009. — Ч. 1. — С. 256—261.
* *Денисова Л. П.* Концепт «родные» в языковом пространстве Анатолия Маркова (Шарки) Интерпретация текста: лингвистический, литературоведческий и методический аспекты. — Чита, 2009. — С. 297—300.
* *Денисова Л. П.* «Невозвратное прошлое» в творчестве А. Маркова (человек, пространство, время, агионимы) // Язык, литература, ментальность: разнообразие культурных практик / ред. кол. Н. А. Боженкова (отв. ред.). — Курск: Изд-во Юго-Зап. ун-та, 2012. — С. 58-62.
* *Денисова Л. П.* В поисках утраченного (На материале произведений А. Маркова) // Теологический вестник Смоленской Православной Семинарии: ежегодный научный журнал. — Смоленск: Свиток, 2016. — С. 120—134:

## Արտաքին հղումներ
* Անատոլի Մարկով
* Անատոլի Մարկով (մականունը` Շարկի) (1893—1961)
* Լուսանկարներ

Կատեգորիա:Ռուս զինվորականներ
Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ
Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ
Վահբի ալ-Բուրի

**Վահբի Ահմեդ Էլ Բուրի** (), լիբիացի քաղաքական գործիչ, դիվանագետ, գրող և թարգմանիչ։ Նա Լիբիայի արտաքին գործերի նախարարն է եղել 1957-1958 թվականներին, ապա նաև 1965-1966 թվականներին։ Նա նաև Լիբիայի նավթի նախարար էր և ՄԱԿ-ում Լիբիայի դեսպանը։

## Կենսագրություն
Վահբի Էլ-Բուրին հմուտ գրող էր, և շատերի կարծիքով նա եղել է Լիբիայում պատմվածքների հայրը։ Նա նաև գրել է շարադրություններ և գեղարվեստական այլ ստեղծագործություններ պատմության և քաղաքականության վերաբերյալ։ Նաև իտալերեն թարգմանել է մի շարք գրքեր Լիբիայի մասին։

Իր մահից հետո դոկտոր Էլ-Բուրին շարունակում էր ոգեշնչման աղբյուր հանդիսանալ շատ լիբիացիների համար՝ սովորելու Հանրային ծառայության իր կյանքի փորձից, քանի որ նա ծառայել էր իր երկրին գրեթե 85 տարի։ 2011 թվականին Լիբիայի ապստամբությունից հետո ընտանիքը հրատարակել է նրա «Հիշողություններ իմ կյանքից» կենսագրությունը։

2017 թվականի հունվարին Էլ-Բուրիի թոռը` Զեյդ Բասյունին և Էլ-Բուրի ընտանիքը հայտարարեցին Էլ-Բուրի հիմնադրամի ստեղծման մասին, որը կշարունակեր Վահբի Էլ-Բուրիի ժառանգությունը։ Այն նպատակ ուներ խրախուսել և աջակցել՝ գրելու, գրականության, հանրային ծառայության և առաջնորդության ոլորտում երիտասարդ մտքերին։

## Ծանոթագրությունններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ
Կատեգորիա:Արաբալեզու գրողներ
Կատեգորիա:Լիբիայի քաղաքական գործիչներ
Ժակլին Նովոգրաց

**Ժակլին Նովոգրաց** (, ), ամերիկացի կին ձեռնարկատեր, մենեջեր և գրող, սոցիալական ձեռնարկատիրության գաղափարներ իրականացնող *Acumen Fund, Inc.*-ի հիմնադիրը և ղեկավարը։ Նովոգրացը նաև մի քանի դիտորդական խորհրդի անդամ է։

Նովոգրացը ճանաչվել է *Foreign Policy*-ի 100 լավագույն գլոբալ մտածողների և *The Daily Beast*-ի 25 ամենախելացի մարդկանց թվում։

## Կենսագրություն
Ժակլին Նովոգրացը ծնվել է ԱՄՆ-ում, երեխաներից ամենամեծն է ընտանիքում։

Վիրջինիայի համալսարանում ուսումնասիրել է տնտեսագիտություն և միջազգային հարաբերություններ, ստացել է Սթենֆորդի համալսարանի MBA աստիճան։

Նովոգրացը սկսել է իր կարիերան *Chase Manhattan Bank*-ում՝ որպես միջազգային վարկային վերլուծաբան։

Երեք տարի անց նա լքել է բանկային գործունեությունը՝ որոշելով զբաղվել անհավասարության դեմ պայքարով։ Դա հանգեցրել է նրան աշխատել Աֆրիկայում՝ որպես Համաշխարհային բանկի և ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի խորհրդատու։

1980-ականների վերջին, որպես ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի խորհրդատու, Ռուանդայում օգնել է կազմակերպել առաջին միկրոֆինանսական կազմակերպությունը։

2000-ականների սկզբին Կիգալիում (Ռուանդա) առավոտյան վազքի ժամանակ Ժակլինը նկատել է մի տղայի, որը հագել էր կապույտ սվիտեր։ Այդ հագուստը նա նվիրել էր տղային տասը տարի առաջ՝ բարեգործական ակցիայի ժամանակ։ Բացի զեբրի հետ ճանաչելի նկարից սվիտերի վրա պահպանվել էր նաև նրա անունը։ Այս պատահական հանդիպումը Ժակլինին հանգեցրել է գրել «Երկնագույն սվիտեր. հարուստների և աղքատների միջև փոխկապակցված աշխարհում խզման հաղթահարում» () գիրքը։ Այդ միջադեպը կանխորոշել է նաև նրա ողջ հետագա գործունեությունը՝ ուղղված ամբողջ աշխարհում աղքատության դեմ պայքարին։

Նովոգրացը հիմնադրել և ղեկավարել է Ռոքֆելլերի հիմնադրամի ծրագիրը, 2001 թվականի ապրիլի 1-ին հիմնադրել է «Acumen Fund, Inc.»-ը։

2010 թվականին Ժակլին Նովոգրացը ճանաչվել է Տարվա գործարար (անգլ.՝ 2010 Rensselaer Entrepreneur of the Year (EOY)) Acumen Fund-ում աշխատանքի համար։

2011 թվականի դեկտեմբերին Ժակլին Նովոգրացը և «Acumen Fund»-ը հրապարակվել են «Forbes»-ի շապիկին, որի թեման սոցիալական ձեռներեցությունն էր։

## Անձնական կյանք
Ժակլին Նովոգրացն ամուսնացած է TED ամենամյա կոնֆերանսների համակարգող Քրիս Անդերսոնի հետ։ Ունեն երեք դուստր՝ Ելիզավետան, Աննան և Զոյան (1986-2010)։

Նրա եղբայր Մայքլ Նովոգրացը «Fortress Investment Group»-ի ներդրումների կառավարման ընկերության նախագահն է։ Մյուս եղբայրը՝ Ռոբերտ Նովոգրացը, դիզայներ է։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի գործարարներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ձեռնարկատերեր
Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆինանսիստներ
Կատեգորիա:Վիրջինիայի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ
Քրիստինա Ամա Աթա Այդու

**Քրիստինա Ամա Աթա Այդու** (, ), գանացի գրող, որը գրել է անգլերենով։ 1982-1983 թվականներին Ջերրի Ռոուլինգսի կառավարությունում եղել է Գանայի հանրապետության կրթության նախարարը։

## Կենսագրություն
1963 թվականին ավարտել է Գանայի համալսարանը։ Գրական դեբյուտն սկսել է «*Ուրվականի երկընտրանքը*» (*The Dilemma of a Ghost*) դրամայով, որը գրվել է 1964 թվականին, և որով նա դարձել է Աֆրիկայի առաջին կին-դրամատուրգը։ Նա Գանայում առաջիններից մեկն էր, որ անդրադարձել է կյանքի և մշակույթի ավանդական և ժամանակակից թեմաների կոնֆլիկտներին։ Նրա պատմությունների հիմնական թեման կանանց ինքնահաստատումն է որպես անձնավորություն` հաղթահարելով կյանքի հնադարյան կենսաձևի նախապաշարմունքները։
 
## Ստեղծագործություն
* *The Dilemma of a Ghost (play), Լոնգման, [[1965 թվական]]*
* *Anowa (a play based on a Ghanaian legend), Լոնգման, [[1970 թվական]]*
* *No Sweetness Here: A Collection of Short Stories, Լոնգման, [[1970 թվական]]*
* *Our Sister Killjoy: or Reflections from a Black-eyed Squint, Լոնգման, [[1977 թվական]]*
* *Someone Talking to Sometime (a poetry collection), Harare: College Press, [[1986 թվական]]*
* *The Eagle and the Chickens and Other Stories (for children), Tana Press, [[1986 թվական]]*
* *Birds and Other Poems, Harare: College Press, [[1987 թվական]]*
* *Changes: a Love Story (novel), The Women’s Press, [[1991 թվական]]*
* *An Angry Letter in January (poems), Dangaroo Press, [[1992 թվական]]*
* *The Girl Who Can and Other Stories, Heinemann African Writers Series, [[1997 թվական]]*
* *Diplomatic Pounds & Other Stories, Ayebia Clarke Publishing, [[2012 թվական]]*

## Ռուսերեն հրապարակումներ
* Дилемма призрака: Пьеса. Пер. Л.Биндеман //Африка. Литературный альманах. Выпуск 9. — М: Худ. лит. 1988, С.564-639.
* Сестры. Пер. С.Силищева; Телеграмма. Пер. С.Ваняшкина. Новеллы //Африканская новелла. — М: Радуга, 1987. С.128-146
* Перемены… Пер. С.Россовской; Деньги для матери. Пер. Евгения Суровцева // Ганская новелла. — М: Известия(Библиотека журнала «Иностранная литература»). 1987, с. 42-68
* Всякая работа есть работа…//Современная африканская новелла. — М.: Прогресс, 1972.
* О мама! Пер. В Коткин //Богатство отверженных. — Алма-Ата : Жазушы, 1983.

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Interview with Ama Ata Aidoo 

Կատեգորիա:Գանացի գրողներ
Կատեգորիա:Գանացի բանաստեղծուհիներ
Կատեգորիա:Գանայի քաղաքական գործիչներ
Աբդ ալ-Կարիմ Ղալլաբ

**Աբդ ալ-Կարիմ Ղալլաբ** (, ), մարրոկացի գրող, հրապարակախոս, լրագրող, խմբագիր, հասարակական և քաղաքական գործիչ։ Մարոկկոյի գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ։

## Կենսագրություն
Սովորել է Ալ-Կարաուինի համալսարանում։ Այնուհետև, մինչև 1945 թվականը, նա փիլիսոփայություն է ուսումնասիրել Կահիրեի համալսարանում։ Ստացել է արաբական գրականության մագիստրոսի կոչում։

Քաղաքական գործիչ է, «Իսկիկլալ» կուսակցության անդամ։ 1961 թվականից խմբագրել է կուսակցական մարմնի «Ալ-Ալամ» (Al-Alam) ամենօրյա թերթը։

## Ստեղծագործություն
Հինգ վեպերի և պատմվածքների երեք ժողովածուների հեղինակ է։ «Յոթ դուռ» (1965), «Մենք թաղեցինք անցյալը» (1966), «Վարպետ Ալին» (1971) վեպերը, «Մահացավ մի հաջողակ մարդ» պատմվածքների ժողովածուն (1965), «Եվ մի տոպրակ դրախտից» վեպերը (1977) նվիրված են ազգային-ազատագրական շարժման խնդիրներին. դրանք արտացոլում էին ազգային մեծ բուրժուազիայի տեսակետները։ Նրա աշխատանքները զգալի ազդեցություն են ունեցել իր հայրենիքում քաղաքական և գրական կյանքի վրա։

Մասնագետների կարծիքով, նրա արաբական ոճը հայտնի է իր «էլեգանտ և երբեմն ակադեմիական դասականությամբ»։

Ղալլաբն ուսումնասիրել է հասարակական-քաղաքական և մշակութային խնդիրներ` «Մտքի զարկերակի բաբախումը» (1961), «Մշակույթի և գրականության մասին» (1964) և այլն. ուսումնասիրել է արաբացման խնդիրները, դրա զարգացման հարցերը, դրա անցկացման մեթոդներն ու եղանակները («Արաբացումը և նրա դերը Մագրիբի երկրներում ազատագրական շարժման մեջ»)։

2000 թվականին Եգիպտոսի արաբ գրողների միությունը նրա «Վարպետ Ալի» վեպը ներառել է «Արաբական երբեմնի լավագույն 100 վեպերի» մեջ։ 2001 թվականին Մարոկկոյի մշակույթի վարչությունը հրատարակել է Ղալլաբի ամբողջական գործերը հինգ հատորով։ 2004 թվականին արժանացել է Թունիսի Մաղրեբի մշակույթի մրցանակի։

Նրա աշխատանքները թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Энциклопедический справочник «Африка». — М.: Советская Энциклопедия. Главный редактор Ан. А. Громыко. 1986—1987.
* Прожогина С. В., Литература Марокко и Туниса, М., 1968, с. 29—30.

## Արտաքին հղումներ
* Աբդ ալ-Կարիմ Ղալլաբ 

Կատեգորիա:Տղամարդ վիպասաններ
Կատեգորիա:Մարոկկոյի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Տղամարդ գրողներ
Կատեգորիա:Երկարակյացներ
Կատեգորիա:Մարոկկացի լրագրողներ
Մուհամմադ Աբու Զահրա

**Շեյխ Մուհամմադ Աբու Զահրա** (, ), եգիպտացի հրապարակախոս, պահպանողական, իրավաբան, Իսլամական օրենքի հետազոտող և այդ թեմայով մի քանի գրքերի հեղինակ։

## Կենսագրություն
Աբու Զահրան ծնվել է 1898 թվականի մարտի 29-ին Եգիպտոսում։ 1913 թվականին նա ավարտել է  ավագ դպրոցը և կրթությունը շարունակել Տանտայի  Ահմադի Մադերսայում։ 1916 թվականին նա առավելագույն միավորներով ընդունվել է Ղարբիայի դատական ինստիտուտը, չնայած իր գործընկերներից մի քանի տարի երիտասարդ էր և ավելի քիչ փորձառու։

Մուհամմադ Աբու Զահրան դասավանդել է աստվածաբանություն ալ-Ազհար համալսարանում, այնուհետև դարձել Կահիրեի համալսարանի իսլամական իրավունքի պրոֆեսոր։ Նա նաև զբաղեցրել է Ալ-Ազհար իսլամական հետազոտությունների ակադեմիայի անդամի պաշտոնը։

Մահացել է 1974 թվականին Եգիպտոսում։ Մուհամմադ Աբու Զահրան տասից ավել գրքի հեղինակ է։

## Աշխատություններ
* *Tarikh al-Madhahib al-Islamiyya* (History of the Islamic Schools)
* *al-'Alaqat al-Dawliyah fi al-Islam* (International Relations in Islam)
* *Zahrat al-Tafasir*.
* *Al-Jarīmah wa al-‛Uqūbah fī al-Fiqh al-Islāmī*.
* *Al-Mujtama‛ al-Insānī fī Zill al-Islām*. (Human Society in the Shade of Islam)
* *Sīrah Khātam al-Nabiyyīn*. 
* *Tanzīm al-Islām lil-Mujtama‛*.
* *Ilm Usul al-Fiqh*.

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Muhammad Abu Zahrah International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia
*Scholar of renown: Muhammad Abu Zahrah Arab News
*Bibliography at GoodReads

Կատեգորիա:Եգիպտացի գրողներ
Կատեգորիա:Եգիպտացի իրավաբաններ
Կատեգորիա:Եգիպտացի հրապարակախոսներ
Կատեգորիա:Իսլամական կրոնական առաջնորդներ
Կատեգորիա:Մուսուլման աստվածաբաններ
Բաթ Եոր

**Բաթ Եոր** ( — «Նեղոսի դուստր», իսկական անունը՝ Ժիզել Լիթման (անգլ. Gisèle Littman), մինչև ամուսնությունը՝ Օրեբի (անգլ. Orebi), ), բրիտանացի գրող և պատմաբան։ Նա իսլամական երկրներում մասնագիտացվել է ոչ մուսուլման փոքրամասնությունների (քրիստոնյաներ և հրեաներ) դրության վերաբերյալ հետազոտությունների մեջ։ Ծնվել է Եգիպտոսում, հրեայի ընտանիքում։ 2005 թվականին ուշադրություն գրաված «Եվրաբիա» գրքում հայտարարել է մուսուլմանական աշխարհի կողմից Եվրոպայի հնարավոր կուլ գնալու մասին։

## Ստեղծագործություն
* Eurabia: The Euro-Arab Axis, 2005, Fairleigh Dickinson University Press, ISBN 0-8386-4077-X
* Islam and Dhimmitude: Where Civilizations Collide, 2001, Fairleigh Dickinson University Press, ISBN 0-8386-3942-9; ISBN 0-8386-3943-7 (with David Littman, translated by Miriam Kochan)
* The Decline of Eastern Christianity: From Jihad to Dhimmitude;seventh-twentieth century, 1996, Fairleigh Dickinson University Press, ISBN 0-8386-3678-0; ISBN 0-8386-3688-8 (paperback).
* The Dhimmi: Jews and Christians Under Islam, 1985, Fairleigh Dickinson University Press, ISBN 0-8386-3233-5; ISBN 0-8386-3262-9 (paperback). (with David Maisel, Paul Fenton and David Littman; foreword by Jacques Ellul)
* Les Juifs en Egypte, 1971, Editions de l’Avenir, Geneva (in French, title translates as «The Jews in Egypt»)

## Տես նաև
* Զիմմի

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Каграманов Ю. Еврабия: призрак или реальность? // Дружба народов, 2006, № 5
* Dhimmi.org
* Dhimmitude.org
* «How to concoct a conspiracy theory» by Thomas Jones ''(London Review of Books)''
*  «Captive Continent» (a review of ''Eurabia: The Euro-Arab Axis'') by David Pryce-Jones, Senior Editor of National Review

Կատեգորիա:Բրիտանացի գրողներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի պատմաբաններ
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Անգլիացի արևելագետներ