Պիցեա գլաուկա

***Պիցեա գլաուկա***  (Moench) Voss.,սպիտակ եղևնի, եղևնու տեսակ է, որը հատուկ է Կանադայի և Միացյալ Նահանգների, Հյուսիսային Ամերիկայի ծովային անտառներին:

Պիցեա գլաուկա հատուկ է կենտրոնական Ալյասկային,արևմտյան և հարավային/կենտրոնական Կանադայից մինչև Ավալոն թերակղզին Նյուֆաունդլենդում, Քվեբեկում, Օնտարիոյում և հարավից մինչև Մոնտանա, Հյուսիսային Դակոտա, Մինեսոտա, Վիսկոնսին, Միչիգան, Նյու Յորք և Վերմոնտ, լեռնային և անմիջական ափամերձ տարածքների հետ միասին, որտեղ ցուրտ և անմիջական ափամերձ հատվածները գտնվում են Նյուֆաունդլենդում, իսկ բարի ափամերձ հատվածները, որոնք բավականաչափ զով են և ցուրտ ափամերձ հատվածներում:Մեկուսացված բնակչություն կա նաև Հարավային Դակոտայի և Վայոմինգի Բլեք Հիլզում
| status2 = : Այն նաև հայտնի է որպես **կանադական եղևնի, սկունկի եղևնի, կատվի եղևնի, սև բլուրների եղևնի, արևմտյան սպիտակ եղևնի, Ալբերտայի սպիտակ եղևնի** և **եղևնի փորսիլդի** անուններով:

## Նկարագրություն
Սպիտակ եղևնին մեծ մշտադալար փշատերև է, որը սովորաբար հասնում է 15-ից 30 մետրի,բայց կարող է աճել մինչև 41մ,  իսկ միջքաղաքային տրամագիծը՝ մինչև 1մ: Կեղևը բարակ է և թեփուկավոր, շերտավորվում է 5-ից 10 սանտիմետր (2-ից 4 դյույմ) փոքր շրջանաձև թիթեղների մեջ: Պսակը նեղ է՝ երիտասարդ ծառերի մոտ կոնաձև, ծեր ծառերի մոտ դառնում գլանաձև: Ընձյուղները գունատ շագանակագույն են, արևելքում՝ մերկ, արևմուտքում՝ հաճախ թախոտ, և ընդգծված պուլվիններով: Տերեւները ասեղանման են՝ 12-ից 25 միլիմետր երկարությամբ, խաչաձևհատվածով ռոմբաձև, վերևում՝ կապույտ-կանաչ  մի քանի բարակ գծերով, իսկ ներքևում՝ կապույտ-սպիտակ՝ ստոմատների երկու լայն շերտերով:

Կոները կախովի են, բարակ, գլանաձև, 2,5-ից 7 սմ երկարությամբ և 1,5 սմ լայնությամբ փակ վիճակում, բացվում են մինչև 2,5 սմ լայնությամբ: Նրանք ունեն 15 մմ երկարությամբ բարակ, ճկուն թեփուկներ՝ հարթ կլորացված եզրով: Կանաչ կամ կարմրավուն են, հասունանում են մինչև գունատ շագանակագույն փոշոտումից 4-8 ամիս հետո: Սերմերը սև են, 2-ից 3 մմ երկարությամբ, 5-ից 8 մմ երկարությամբ բարակ, արևագույն թևով:
Պատկեր:Picea_glauca_sapling_Kluane_NP.jpg|Երիտասրդ ծառ
Պատկեր:2009-05-13_EPB_mature_(02)_DDumais.jpg|Հասուն ծառ
Պատկեր:P1260709_DDumais.jpg|Հասուն ծառ առանց ստորին ճյուղերի
Պատկեր:Picea_glauca-bark.jpg|Կեղևը բարակ է և թեփուկավոր, շերտավորվում է փոքր կլորավուն թիթեղների մեջ։
Պատկեր:Picea_glauca_twig_Denali_NP_AK.jpg|Փշոտ ճյուղեր
Պատկեր:Picea_glauca_Świerk_biały_2011-09-11_03.jpg|կոն
Պատկեր:Picea_glauca_Brno3.JPG|կոն
Պատկեր:Picea_glauca_young_female_cone_-_Keila.jpg|նոր ծիլ տված կոն
Պատկեր:Picea_glauca_2.jpg|ծաղկափոշով կոն


### Սերմեր
մինի|Սերմեր
Սերմերը փոքր են, 2,5-ից 5 մմ երկարությամբ, երկարավուն, հիմքում սուր: Սպիտակ եղևնու կոնի վրա ձայնային սերմերի միջին քանակի որոշումը տատանվել է 32-ից մինչև 130:

Դատարկ սերմի ընդհանուր պատճառներն են փոշոտման բացակայությունը և միջատների վնասումը:

Մեկ առանձին սերմի միջին քաշը տատանվում է 1,1 մգ-ից մինչև 3,2 մգ:

Յուրաքանչյուր սերմ սեղմված է բարակ թևով 2-4 անգամ ավելի երկար, քան սերմը: Սերմը և թևը ցրված են մինչև կոնի սանդղակը: Սաղմը և մեգագամետոֆիտը սկզբում փափուկ և կիսաթափանցիկ են. Հետագայում էնդոսպերմը դառնում է ամուր և կաթնային սպիտակ, իսկ սաղմը դառնում է կրեմագույն կամ բաց դեղնավուն։ Հասունության ժամանակ ամորձին արագ մգանում է բաց դարչնագույնից մինչև մուգ շագանակագույն կամ սև: Հասուն սերմերը կտրվում են երկու մասի, երբ կտրվում են սուր դանակով ամուր մակերեսի վրա:

Սպիտակ եղևնի կոները հասնում են առավելագույն չափի 800 GDD-ից հետո: Կոնու խոնավության պարունակությունը աստիճանաբար նվազում է մոտ 1000 GDD-ից հետո:

Կոնու գույնը կարող է օգտագործվել նաև հասունացման աստիճանը որոշելու համար, սակայն կոնները կարող են լինել կարմիր, վարդագույն կամ կանաչ: Հավաքման և պահպանման ժամկետները և պայմանները ազդում են բողբոջման պահանջների և սածիլների վաղ աճի վրա:

Մեկ բուշել (35 լ) կոն, որը կարող է պարունակել 6500-ից 8000 կոն, տալիս է 6-ից 20 ունցիա (170-570 գ) մաքուր սերմ:

Սերմերի ցրումը սկսվում է կոնի թեփուկների ռեֆլեքսից հետո, երբ կոնի հասունացումը տեղի է ունենում ամռան վերջին կամ ձևավորման տարվա սկզբին: Կոնները բացվում են 45-70% խոնավության և 0,6-ից 0,8 տեսակարար կշիռների դեպքում:Եղանակը ազդում է ինչպես սերմերի ցրման սկզբնավորման, այնպես էլ ձևի վրա, սակայն կոնի բացումը և սերմերի ցրման ձևը կարող են տարբեր լինել նույն ծառերի միջև: Նույնիսկ ցրման սկսվելուց հետո ցուրտ, խոնավ եղանակը կհանգեցնի կոնի թեփուկների փակմանը. դրանք կվերաբացվեն չոր եղանակին։ Սերմերի մեծ մասը վաղ է ընկնում, քան ուշ, բայց ցրումը կարող է շարունակվել մինչև աշնանը և ձմռանը և նույնիսկ հաջորդ աճող սեզոնին: Սերմերի ցրումը տեղի է ունենում հիմնականում ամռան վերջին կամ վաղ աշնանը:

Սպիտակ եղևնի սերմը սկզբում ցրվում է օդում քամու միջոցով: Սերմերի ցրման թե՛ սկզբնավորումը և թե՛ օրինաչափությունը կախված են եղանակից, ակայն դրանք կարող են տարբեր լինել նույն ծառերի մեջ:Սպիտակ եղևնի սերմերի փոքր քանակությունը սովորաբար ցրվում է սերմի աղբյուրից 100 մ հեռավորության վրա, բայց բացառիկ դեպքերում սերմերը հայտնաբերվել են սերմի մոտակա աղբյուրից ավելի քան 300–400 մ հեռավորության վրա:

### Արմատային համակարգ
մինի|Արմատներ ցույց տվող տնկարաններ
Սպիտակ եղևնի արմատային համակարգը շատ փոփոխական է և հարմարվող՝ արձագանքելով մի շարք էդաֆիկ գործոնների, հատկապես հողի խոնավությանը, հողի բերրիությանը և մեխանիկական դիմադրությանը: Հողերի վրա, որոնք սահմանափակում են արմատավորման խորությունը, արմատային համակարգը թիթեղային է, սակայն սովորական սխալ պատկերացում է ենթադրել, որ սպիտակ եղևնին գենետիկորեն սահմանափակված է թիթեղանման արմատային համակարգեր զարգացնելու համար՝ անկախ հողի պայմաններից: Անտառում սպիտակ եղևնին սովորաբար զարգացնում է մի քանի երկար «վազող» արմատներ հենց գետնի մակերեսի տակ:

Սպիտակ եղևնի երկար կողային արմատներում տրախեիդների կառուցվածքը տարբերվում է հողի ազոտի առկայությունից:

### Ցողուն
մինի|Կեղևը՝ թեփուկավոր է կամ շերտավոր, գորշ-դարչնագույն գույնի
Սպիտակ եղևնին կարող է ապրել մի քանի հարյուր տարի, իսկ կյանքի միջին տևողությունը կազմում է 250-300 տարի:

Դանդաղ աճող ծառերը խիստ կլիմայական պայմաններում նույնպես ունակ են մեծ երկարակեցության: Հյուսիսարևմտյան տարածքների Ուրկուհարթ լճի ափին 6-ից 10 մ բարձրությամբ սպիտակ եղևնին ավելի քան 300 տարեկան է:

### Կեղև
Հասուն սպիտակ եղևնի կեղևը թեփուկավոր է կամ թեփոտ, մոխրագույն-դարչնագույն կամ մոխրադարչնագույն, բայց նոր մերկանալու դեպքում՝ արծաթագույն: Խեժի բշտիկները սովորաբար բացակայում են, բայց Porsild զուգված Picea glauca var. porsildii Raup-ը համարվում է հարթ խեժով պատված կեղև:

Սպիտակ եղևնի կեղևը հիմնականում 8 մմ-ից պակաս է և 9,5 մմ-ից ոչ ավելի հաստություն:

### Քիմիա
Իզորհապոնտինը կարելի է գտնել եղևնու տեսակների մեջ, ինչպիսին է սպիտակ եղևնին:

Եղևնին ունի երեք տարբեր գենոմ. միջուկային գենոմ, միտոքոնդրիալ գենոմ, և պլաստիդ (այսինքն՝ քլորոպլաստ) գենոմ :Եղևնու մեծ  միջուկային գենոմը (գենոտիպ WS77111) հրապարակվել է 2015 թվականին, իսկ օրգանական (պլաստիդ և միտոքոնդրիալ) գենոմները (գենոտիպ PG29) հրապարակվել են SD Jackman et al. 2015 թ.: Հրապարակվել է նաև եղևնու պլաստիդային գենոմը (գենոտիպ WS77111):

## Տեսակներ
մինի|Գաճաճ Ալբերտան պահանջված է Լոս Անջելեսի շրջանի դենդրոպարկի և բուսաբանական այգում
Նկարագրվել են մի քանի աշխարհագրական սորտեր, բայց դրանք բոլոր հեղինակների կողմից չեն ընդունվել որպես տարբեր: Դրանք ներառում են՝ արևելքից արևմուտք:

* *Picea glauca* var. *glauca* (տիպիկ կամ արևելյան սպիտակ եղևնի)՝ Նյուֆաունդլենդից արևմուտքից մինչև արևելյան Ալբերտա, հարթավայրային հարթավայրերում:
* *Picea glauca* var. *densata* (Black Hills սպիտակ : The Black Hills Հարավային Դակոտայում:
* *Picea glauca* var. *albertiana* (Ալբերտա սպիտակ ): Ժայռոտ լեռները Ալբերտայում, Բրիտանական Կոլումբիայում և հյուսիս-արևմուտք Մոնտանայում:
* *Picea glauca* var. *porsildii (Ալյասկայի սպիտակ ) Ալյասկա և Յուկոն:*

Երկու արևմտյան սորտերը տարբերվում են թավոտ ընձյուղներով և կարող են կապված լինել լայնածավալ հիբրիդացման և ինտերգրադացիայի հետ սերտորեն կապված Էնգելման եղևնի հետ, որը գտնվել է Ռոքի լեռներում: Սպիտակ եղևնին նաև հեշտությամբ հիբրիդացվում է Սիտկա եղևնի հետ, որտեղ նրանք հանդիպում են հարավային Ալյասկայում և հյուսիս-արևմտյան Բրիտանական Կոլումբիայում: այս հիբրիդը հայտնի է որպես Picea × lutzii:

## Տարածումը և աճելու վայրը
մինի|Սպիտակ եղևնի տայգա Ալյասկայի լեռնաշղթայի Դենալի մայրուղու երկայնքով; Սպիտակ եղևնին Ալյասկայում աճում է նույնիսկ ավելի հյուսիսային, մասամբ օվկիանոսային Ալյասկայի հոսանքի պատճառով:
Սպիտակ եղևնին ունի անդրմայրցամաքային տարածում Հյուսիսային Ամերիկայում: Կանադայում դրա հարակից բաշխվածությունը ընդգրկում է գրեթե ամբողջ Բորեալը, Ենթալպյան, Մոնտանը, Կոլումբիան, Մեծ լճերը՝ Սբ. Լոուրենսը և Ակադյան անտառային շրջանները, որոնք տարածվում են յուրաքանչյուր գավառի և տարածքի վրա: Հադսոն ծովածոցի արևմտյան ափին այն ձգվում է մինչև Սեյլ գետը, մոտ 59° հյուսիս, որից հյուսիսային սահմանը, ըստ երևույթին, անցնում է գրեթե ուղիղ հյուսիս-արևմուտք մինչև Մաքենզի գետի գետաբերանի մոտ, կամ մոտավորապես 68° լայնության վրա: Collins-ը և Sumner-ը հայտնել են, որ սպիտակ եղևնի են գտել Արկտիկայի ափից 13 կմ հեռավորության վրա՝ Ֆերթ հովտում, Յուկոն, մոտ 69°30′ հյուսիսային, 139°30′ արևմուտք:Այն հասնում է Խաղաղ օվկիանոսից 100 կմ հեռավորության վրա՝ Սկիենայի հովտում, համընկնում է Սիտկա եղևնի (Picea sitchensis) տիրույթի հետ և գրեթե հասնում Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոս 69° հյուսիսային լայնության վրա Մակենզիի շրջանում, իսկ սպիտակ եղևնին մինչև 15 մ բարձրություն ունի Դելտա կղզու մոտակայքում: Էկոլոգիական պայմանների բազմազանությունը, որոնցում 4 Քվեբեկի փշատերևները, ներառյալ սպիտակ եղևնին, կարողանում են ինքնահաստատվել, նշվել է Լաֆոնդի կողմից,  սակայն սպիտակ եղևնին ավելի խստապահանջ էր, քան սև եղևնին։ Միացյալ Նահանգներում սպիտակ եղևնիների տիրույթը տարածվում է Մեյն, Վերմոնտ, Նյու Հեմփշիր, Նյու Յորք, Միչիգան, Վիսկոնսին, Մինեսոտա և Ալյասկա, որտեղ այն հասնում է Բերինգի նեղուց 66°44′ հյուսիսում՝ Նորթոն ծովածոցում և Ալյասկայի ծոց՝ Կուկ Ինլեթում:

Հայտնաբերվել են՝  հարավ-արևմտյան Սասկաչևանում և հարավ-արևմտյան Սասկաչևանի Cypress Hills-ում և հարավ-արևելյան Ալբերտայում,  հյուսիս-արևմտյան Մոնտանայում, հարավ-կենտրոնական Մոնտանայում, Վայոմինգ-Հարավային Դակոտա սահմանի Բլեք Հիլզում, Մանիտոբա-Նյու Յորք Բոնսհան և Նյու Յորք նահանգում, Նյու Յորքում և Նյու Յորքում:

Սպիտակ եղևնին Հյուսիսային Ամերիկայի ամենահյուսիսային ծառատեսակն է, որը հասնում է հյուսիսային լայնության 69° հյուսիսում՝ Մակենզի գետի դելտայում: Այն աճում է ծովի մակարդակից և 1520 մ բարձրության միջև։ Նրա հյուսիսային բաշխումը մոտավորապես փոխկապակցված է ծառի գծի դիրքի հետ, որը ներառում է հուլիսի միջին ջերմաստիճանի 10 °C  իզոթերմային արժեք, ինչպես նաև Արկտիկայի ճակատի դիրքը. ամառային աստիճանական օրերի կուտակային աստիճանը, միջին զուտ ճառագայթումը և լույսի ինտենսիվության քանակը նույնպես հաշվարկվում են: Սպիտակ եղևնին սովորաբար հանդիպում է այն շրջաններում, որտեղ աճող սեզոնը գերազանցում է տարեկան 60 օրը:
մինի|Խառը անտառ բալզամի եղևնու հետ (Abies balsamea) Մենում, Բիգելո լեռան արևմտյան գագաթին, սպիտակ եղևնի լեռնաշղթայի հարավային եզրին
Գոտու հարավային եզրը, որտեղ սպիտակ եղևնին կազմում է ընդհանուր հողամասի 60%-ը կամ ավելին, այս կամ այն ​​չափով համապատասխանում է Մեծ լճերի շուրջ 18°C ​​հուլիսյան իզոթերմին. Պրեյրի գավառներում նրա սահմանը գտնվում է այս իզոթերմից հյուսիս: Ամառային արևադարձի ժամանակ օրվա երկարության արժեքները տատանվում են 17 ժամից հարավային սահմաններում մինչև Արկտիկայի շրջանից 24 ժամ:

Ամենադժվար փշատերևներից մեկը՝ սպիտակ եղևնին իր տեսականու որոշ մասերում դիմանում է հունվարի օրական −6,7°C և ծայրահեղ նվազագույն ջերմաստիճաններին՝ մինչև −56,5°C ; −50°C  նվազագույն ջերմաստիճանը ընդհանուր է տիրույթի մեծ մասում, բացառությամբ ամենահարավային և ամենահարավարևելյան մասերի: Ինքնուրույն, կամ սև եղևնի և թամարակի հետ (Larix laricina), սպիտակ եղևնին կազմում է ծառատեսակների աճի հյուսիսային սահմանը: Մինչև 15 մ բարձրության սպիտակ եղևնին հանդիպում է հյուսիս-արևմտյան տարածքների Ինուվիկի մոտ գտնվող Մաքենզի դելտայի կղզիներում 69° հյուսիսում: Hustich (1966թ.) պատկերել է Picea spp. որպես Հյուսիսային Ամերիկայում ծառերի աճի ամենահյուսիսային սահմանը:

Հյուսիսային Ամերիկայի արկտիկական կամ հյուսիսային անտառագիծը լայն անցումային գոտի է կազմում Լաբրադորից հյուսիսային Ալյասկա: Լաբրադորում սպիտակ եղևնին առատ չէ և կազմում է անտառի 5%-ից պակասը, որի միջակայքը շատ սերտորեն համընկնում է սև եղևնիի հետ, բայց մի փոքր ավելի հյուսիս է տարածվում:

Սպիտակ եղևնի տիրույթը տարածվում է դեպի արևմուտք՝ Նյուֆաունդլենդից և Լաբրադորից, և ծառերի հյուսիսային սահմանի երկայնքով մինչև Հադսոն ծովածոց, հյուսիսարևմտյան տարածքներ, Յուկոն և դեպի հյուսիս-արևմտյան Ալյասկա։ Արևմտյան Կանադայում և Ալյասկայում սպիտակ եղևնին հանդիպում է ավելի հյուսիս, քան սև եղևնին, և մինչ բարդի (Populus), ուռենու և կեչի կարող են հայտնվել եղևնիի սահմաններից դուրս տունդրայի հոսքերի երկայնքով, կարծր փայտերը սովորաբար ոչ ավելի, քան մացառ են։ Եղևնին բնորոշորեն հանդիպում է ծառատեսակ անտառների մատների մեջ՝ ձգվելով հյուսիսային գետերի ներքև և որպես գաճաճ «բուշ» եղևնի ցրված կույտեր միջանկյալ հողերի վրա։  Մանիտոբայում Սքոգգանը նշել է, որ սպիտակ եղևնու ամենահյուսիսային հավաքածուն գտնվում է 59°48’ հյուսիսային լայնության վրա, սակայն Բրայսոնը և այլոք: Սպիտակ եղևնի է գտել Կենտրոնական Կանադայի շարունակական անտառի հյուսիսային եզրում՝ Էննադայ լճի մոտ, մոտ 60°45′ հյուսիս, 101°' արևմուտք, Մանիտոբայի հյուսիս-արևմտյան անկյունից անմիջապես հյուսիս: Բրայսոնը և այլոք նշել է, որ անտառը պահպանել է «նույն ընդհանուր բնութագրերը, ինչ երբ այն առաջին անգամ նկարագրվել է [by Tyrrell] կողմից 1896 թվականին»։ Քոլինզը և Սամները հայտնել են, որ սպիտակ եղևնի են հայտնաբերել Արկտիկայի ափից 13 կմ հեռավորության վրա՝ Ֆերթ հովտում, Յուկոն, մոտ 69°30′ հյուսիսային, 139°30′ արևմուտք, իսկ Սարջենթը[5] նշել է, որ Ալյասկայում սպիտակ եղևնին «հասել է Բերինգի նեղուց 66°44′ հյուսիսում»։
մինի|Սպիտակ եղևնին նախկին Ունգավա թաղամասում
Կլիման, հատկապես ջերմաստիճանը, ակնհայտորեն գործոն է հյուսիսային ֆլորայի բաշխվածությունը որոշելու համար: Հալիդեյը և Բրաունը առաջարկեցին, որ սպիտակ եղևնի հյուսիսային սահմանը «շատ սերտորեն» համապատասխանում է Յունգավայի հուլիսյան միջին ամսական 10 °C իզոթերմին, սակայն Հադսոն ծովածոցի արևմուտքում գտնվող հյուսիսային սահմանը գտնվում է այդ իզոթերմայից հարավ: Այլ կլիմայական գործոններ, որոնք ենթադրվում են, որ ազդում են սպիտակ եղևնի հյուսիսային սահմանի վրա, ներառում են. Տեղագրությունը, հողի պայմանները և սառցադաշտը նույնպես կարող են կարևոր լինել եղևնի հյուսիսային սահմանները վերահսկելու համար:

Սպիտակ եղևնի տարածման հարավային սահմանն ավելի բարդ է։ Բրիտանական Կոլումբիայի ափամերձ լեռների հիմնական տիրույթից արևելքից, սպիտակ եղևնի հարավային շարունակական սահմանը անտառային/պրարերի միջերեսն է Ալբերտայի, Սասկաչևանի, Մանիտոբայի, Մինեսոտայի և Վիսկոնսինի հյուսիսային մասերի, Կենտրոնական Միչիգանի, Նյու Յորքի հյուսիս-արևելքի և Մենի միջով: Սարջենթը և Հարլոուն և Հարարը ներառում էին նաև Վերմոնտը և Նյու Հեմփշիրը; և, մինչդեռ Դեյմը և Բրուքսը բացառում էին Նյու Յորքը և նահանգները ավելի արևմուտք, նրանք ընդգրկում էին Մասաչուսեթսը մինչև Ամհերստը և Նորթհեմփթոնը՝ «հավանաբար տեսակների հարավային սահմանը» այդ տարածքում։ Նիսբեթն տվել է սպիտակ եղևնի միջակայքը, որը տարածվում է մինչև «Կարոլինա», բայց նա կարմիր եղևնին չի ճանաչել որպես տեսակ և ենթադրաբար ներառել է այն սպիտակ եղևնի հետ։

Իր տիրույթի հարավային հատվածներում սպիտակ եղևնին բախվում է կարծր փայտանյութերի աճող արդյունավետ բնապահպանական մրցակցությանը, որոնցից մի քանիսը կարող են ուժեղացնել դրանց աճի տեմպը կամ բողբոջման մրցունակությունը փշատերևների վերածնման ալելոպաթիկ ոչնչացմամբ: Բաշխման հետագա հարավային ընդլայնումը արգելակվում է սպիտակ եղևնի սառը պահանջով:

### էկզոտիկ տեսակ
Որպես էկզոտիկ տեսակ , սպիտակ եղևնին տարածված է, բայց հազվադեպ: Այն ներմուծվել է Անգլիա  և մայրցամաքային Եվրոպայի մասեր 1700 թվականին կամ դրանից անմիջապես հետո, Դանիա մոտ 1790 թվականին [4] և Թասմանիա և Ցեյլոն 1932 թվականից քիչ առաջ:

Նիսբեթը նշել է, որ ամուր արմատներով սպիտակ եղևնին շատ լավ է կայունացնում Գերմանիայում քամուց քշված անտառների եզրերը: Խառը Նորվեգիայի և սպիտակ եղևնիների նեղ գոտում հյուսիսային Անգլիայի բարձր բարձրության վրա գտնվող ծայրաստիճան բաց բլրի գագաթի վրա, Նորվեգիայի եղևնին «ամբողջովին գաճաճ» էր, մինչդեռ սպիտակ եղևնին հասել էր 3-ից 4,3 մ բարձրության: Գոտու տարիքը չի արձանագրվել, բայց հարակից 66-ամյա տրիբունաները կարող էին նույն խաղողի բերքահավաքից լինել:

Սպիտակ եղևնին օգտագործվել է նաև որպես փոքր տնկարկային տեսակ Անգլիայում և Շոտլանդիայում: ոտլանդիայում, Ինվերնես-Շիր նահանգի Քորուր քաղաքում, սըր Ջոն Սթերլինգ Մաքսվելը 1907 թվականին սկսեց օգտագործել սպիտակ եղևնի իր պիոներական պլանտացիաներում՝ խորը տորֆի վրա բարձր բարձրություններում: Այնուամենայնիվ, Բրիտանիայի պլանտացիաները հիմնականում անբավարար են եղել հիմնականում գարնանային սառնամանիքների վնասների պատճառով, երբ մեղմ եղանակը սեզոնի սկզբում ողողումներ էր առաջացրել: Այնուամենայնիվ, տեսակը մեծ հարգանք է վայելում Բելգիայի տորֆի տարածաշրջանում, որտեղ այն ավելի լավ է աճում, քան մյուս եղևնիները:

## Էկոլոգիա
մինի|Աճում է ափամերձ գոտում՝ անծառ ճահիճների մեջ
Սպիտակ եղևնին Կանադայի և Ալյասկայի հյուսիսային անտառներում գագաթնակետային ծառ է: Այն սովորաբար հանդիպում է ալյուվիալ և ափամերձ գոտիների լավ ցամաքեցված հողերի վրա, թեև հանդիպում է նաև սառցադաշտային և լճային ծագման հողերում: Ներքևի հատակում գերակշռում են փետուր մամուռները (Hylocomium splendens, Pleurozium schreberi, Ptilium crista-castrensis) և պատառաքաղային մամուռները և երբեմն տորֆամամուռները: Հեռավոր հյուսիսում մամուռի և հիմքում ընկած հումուսի ընդհանուր խորությունը սովորաբար կազմում է 25-ից 46 սմ (10 և 18 դյույմ), չնայած այն հակված է ավելի ծանծաղի, երբ կոշտ փայտերը առկա են հենակետում:

Սպիտակ եղևնին աճում է 4,7–7,0 pH արժեք ունեցող հողերում, թեև դրանք հայտնաբերվել են Հյուսիսարևմտյան տարածքների ենթալպյան եղևնիների անտառներում նույնքան թթվային, որքան 4,0: Հողի մեջ կալցիումի առկայությունը բնորոշ է հյուսիսային Նյու Յորքում հայտնաբերված սպիտակ եղևնիին: Սպիտակ եղևնին առավել հաճախ աճում է Alfisols և Inceptisols հողային կարգերում: Սպիտակ եղևնին առավել հաճախ աճում է Alfisols և Inceptisols հողային կարգերում: Հողի հատկությունները, ինչպիսիք են բերրիությունը, ջերմաստիճանը և կառուցվածքային կայունությունը, սպիտակ եղևնի՝ ծայրահեղ հյուսիսային լայնություններում աճելու ունակության մասնակի որոշիչ են: Իր տիրույթի հյուսիսային սահմաններում սպիտակ եղևնին գագաթնակետն է սև եղևնի հետ միասին; կեչն ու կաղամախին վաղ հաջորդական տեսակներն են: Անտառային հրդեհները սովորաբար տեղի են ունենում 60-ից 200 տարին մեկ անգամ, թեև հայտնի է, որ դրանք հազվադեպ են լինում, որքան 300 տարին մեկ:

Սպիտակ եղևնին կաճի USDA-ի 3-7-րդ աճող գոտիներում, բայց հարմարեցված չէ շոգին և խոնավությանը և վատ է հանդես գալու շոգ կլիմայական պայմաններում:

Վայրի կենդանիները, ինչպիսիք են եղջերուները, նապաստակները և ագռավները, ձմռանը փոխում են սաղարթները: Սերմերը ուտում են փոքր կաթնասունները, ինչպիսիք են կարմիր սկյուռը, և թռչունները, ինչպիսիք են ճուտիկը, խոզուկը և սոճու կեղևը:

### Հող
մինի|Սպիտակ եղևնի աճում է Սաուտաուրիսկի գետի ափամերձ գոտում, Քվեբեկ
Սպիտակ եղևնին հանդիպում է հողերի լայն տեսականի, ներառյալ սառցադաշտային, լճային, ծովային և ալյուվիալ ծագման հողերը; ծածկող հիմնական դոլոմիտներ, կրաքարեր և թթվային նախաքեմբրյան և դևոնյան գրանիտներ և գնեյսներ; և սիլուրյան նստվածքային սխալներ, թերթաքարեր, թերթաքարեր և կոնգլոմերատներ: Հյուսվածքների լայն շրջանակը ներառում է կավերը, նույնիսկ նրանք, որոնք զանգվածային են, երբ խոնավ են և սյունաձև են, երբ չոր են, ավազոտ հարթություններ և կոպիտ հողեր: Որոշ օրգանական հողերում դրա հայտնվելը բնորոշ չէ, բացառությամբ, հնարավոր է, Սասկաչևանի ծանծաղ մեսիկ օրգանական հողերի վրա և կենտրոնական Յուկոնի օրգանական հողերի վրա սև եղևնի հետ կապված:

Պոդզոլացված, բրունիզոլային, լյուվիզոլային, գլեյսոլային և ռեգոսոլային (անհաս) հողերը բնորոշ են տեսակների ողջ տարածքում սպիտակ եղևնու կրողներին: Սպիտակ զուգվածին աջակցող հողերն առավել հաճախ ալֆիսոլներ են կամ ինսեպտիսոլներ: Վիսկոնսինի Պոդզոլի շրջանում սպիտակ եղևնին հանդիպում է կավային պոդզոլների, պոդզոլացված կավահողերի, ուժեղ պոդզոլացված կավերի, գլեյ-պոդզոլային կավերի, առվակի հատակի հողերի և փայտի տորֆի վրա: Խոնավ ավազային կավահողերը նույնպես նպաստում են լավ աճին: Ավազոտ պոդզոլների վրա սովորաբար փոքր տեսակ է: Լավ զարգացում է տեղի ունենում խոնավ ալյուվիի վրա՝ առուների ափերին և ճահիճների սահմաններին: Սպիտակ եղևնին լավ է աճում Ալբերտա Միքսեդվուդսի լավ ցամաքեցված լճային հողերում, չափավոր լավ ցամաքեցված կավե կավահողերի վրա Սասկաչևանում, և մելանիզացված կավերի և կավերի վրա (նոսր աղբով և մուգ գույնի օրգանականորեն հարստացված)ալտարիոհորմա թաղամասում:

Սպիտակ եղևնին դառնում է ավելի քիչ հարմարվող հողին կլիմայի աճող խստությամբ: Սպիտակ եղևնի տարածվածությունը Լաբրադորում, թվում է, գրեթե ամբողջությամբ կախված է հողի բնույթից,  իսկ Հադսոն ծովածոցի հարավարևմտյան ափերի և Սասկաչևանի հյուսիսարևելյան շրջանների միջև սպիտակ եղևնին սահմանափակված է շատ տեղական ֆիզիոգրաֆիկ հատկանիշներով, որոնք բնութագրվում են լավ ցամաքեցված կամ բերրի հողերով:

Օնտարիոյի հյուսիսում գտնվող չոր, խորը, արտահոսող հանքավայրերի վրա և՛ սպիտակ եղևնին, և՛ կաղամախին դանդաղ են աճում: Սակայն, ընդհանուր առմամբ, սպիտակ եղևնին կարող է հանդուրժել բերրի վայրերի զգալի երաշտը, և ոչ մի բերրի տեղ չափազանց խոնավ չէ, քանի դեռ հողի խոնավությունը լճացած չէ: Հողի բերրիությունը ոչ միայն սպիտակ եղևնի աճի, այլ տեսակների բաշխման բանալին է: Առնվազն չափավոր պտղաբերություն է անհրաժեշտ լավ աճի համար, բայց սպիտակ եղևնին հանդիպում է շատ վայրերում, որտեղ սննդանյութերի պակասը ավելի շատ է խանգարում նրա աճին, քան սև եղևնի, կարմիր եղևնի, նորվեգական եղևնի և ընդհանրապես սոճիների: Սպիտակ եղևնի համար առաջարկվող հողի բերրիության նվազագույն չափանիշները, որոնք բավարար են 40 տարեկանում 126-ից 157 մ3/հա փայտ արտադրելու համար, շատ ավելի բարձր են, քան լճային նահանգներում սովորաբար տնկված սոճու տեսակների համար (Wilde 1966) P, 145,7 կգ/հա հասանելի K, 3,00 մկ/100 գ փոխանակելի Ca և 0,70 մկգ/100 գ փոխանակելի մգ:
մինի|Մամռոտ անտառային հատակը սպիտակ եղևնի տակ
Անտառային հատակները, որոնց վրա գերակշռում է սպիտակ եղևնին, արձագանքում են տեղանքի պայմաններին համապատասխան, ներառյալ տեղանքի խախտման պատմությունը: Կազմը, կենսազանգվածը և հանքային հողի ֆիզիկական և քիմիական հատկությունները ազդում են: Ալյասկայում օրգանական շերտերի կուտակումը (ավելի մեծ հաստությամբ եղևնու հասուն եղևնիներում, քան նմանատիպ վայրերում կարծր փայտանյութերում) հանգեցնում է հողի ջերմաստիճանի նվազմանը, որոշ դեպքերում հանգեցնելով հավերժական սառույցի զարգացմանը: Օնտարիոյի լքված հողատարածքներում 17 սմ խորության վրա նմուշառված հանքային հողի թթվայնությունը 46 տարվա ընթացքում աճել է 1,2 pH միավորով:

Հողի pH-ի զգալի տիրույթը հանդուրժում է սպիտակ եղևնին: Մանիտոբայում սպիտակ եղևնի խնայողաբար աճեցվել են pH 7,6 հողերի վրա՝ մակերևույթից ընդամենը 10 սմ ներքև, և pH 8,4՝ 43 սմ մակերևույթի տակ;  այդ հողերում արմատավորման խորությունը եղել է առնվազն 81 սմ: Կալցիումի առատ պաշարը տարածված է Նյու Յորք նահանգի սպիտակ եղևնիների մեծ մասի համար: Քլորոզը նկատվել է երիտասարդ սպիտակ եղևնի մոտ՝ մեծ կրաքարային տնկարանների հողերում՝ մոտ pH 8,3: Ուայլդը տվել է 4,7-ից 6,5-ը՝ որպես սպիտակ եղևնիի pH-ի մոտավոր օպտիմալ միջակայք Վիսկոնսինում, բայց օպտիմալ աճը հնարավոր է թվում մինչև 7,0 և գուցե ավելի բարձր pH մակարդակներում: Հյուսիսային գետերի սելավային հարթավայրերի ալյուվիումը ցույց է տալիս pH մակարդակը 5,0-ից մինչև 8,2: Կարող են գոյություն ունենալ բարձր կրաքարի էկոտիպեր իսկ Կանադայի անտառային բաժնում B8-ում բալզամային բարդիի և սպիտակ եղևնիի առկայությունը ձուլված մորենների և կավերի վրա, կարծես, փոխկապակցված է այդ նյութերի զգալի կրաքարի պարունակության հետ,մինչդեռ կրային հողերը բարենպաստ վայրեր են սպիտակի հյուսիսային ծայրամասերի համար:

Սպիտակ եղևնու հասուն ցեղատեսակները բորալյան շրջաններում հաճախ ունեն լավ զարգացած մամուռ շերտեր, որոնց գերակշռում են փետուր մամուռները, օրինակ՝ Hylocomium splendens, Pleurozium schreberi, Ptlium crista-castrensis և Dicranum, այլ ոչ թե Sphagnum: Մամուռ-օրգանական շերտի հաստությունը հեռավոր հյուսիսում սովորաբար գերազանցում է 25 սմ-ը և կարող է մոտենալ այդ ցուցանիշին երկու անգամ: Մամուռները մրցում են սննդանյութերի համար և մեծ ազդեցություն ունեն հողի ջերմաստիճանի վրա արմատավորվող գոտում: Ալյասկայի, Յուկոնի և Հյուսիսարևմտյան տարածքների մասերում հավերժական սառույցի զարգացումը նպաստում է մեկուսիչ օրգանական շերտին (Viereck 1970a, b, Gill 1975, Van Cleve and Yarie 1986):

### Սառնության դիմացկունություն
մինի|Երիտասարդ ծառ՝ թեթև ձյան ծածկով
Սպիտակ եղևնին չափազանց դիմացկուն է ցածր ջերմաստիճաններին, պայմանով, որ բույսը գտնվում է ձմեռային քնած վիճակում: Իր տիրույթի մեծ մասում սպիտակ եղևնին սովորաբար գոյատևում է և չի վնասվում ձմռանը −50 °C (−58 °F) ջերմաստիճանից, և նույնիսկ ավելի ցածր ջերմաստիճաններ են տեղի ունենում տիրույթի որոշ մասերում: Boreal Picea-ն այն սակավաթիվ չափազանց դիմացկուն փշատերևներից է, որտեղ բողբոջային պրիմորդիաները կարողանում են գոյատևել մինչև −70°C, −94°F:

Հատկապես կարևոր է սպիտակ եղևնի արձագանքը ցածր ջերմաստիճաններին որոշելու համար տարբեր հյուսվածքների ֆիզիոլոգիական վիճակը, հատկապես «կարծրացման» կամ քնելու աստիճանը: Սեզոնների հետ համահունչ տեղի է ունենում կարծրացման և թուլացման բնական առաջընթաց: Թեև տարբեր հյուսվածքները տարբերվում են սթրեսային ջերմաստիճաններին հանդուրժելու ունակությամբ, սպիտակ եղևնին, ինչպես ընդհանրապես փայտային բույսերի դեպքում, անհրաժեշտ է, որ իր տարբեր հյուսվածքներում ձևավորել է բավարար ձմեռային դիմադրություն, որպեսզի կարողանան գոյատևել բաշխման տիրույթում գրանցված նվազագույն ջերմաստիճանները:

Սպիտակ եղևնին ենթարկվում է գարնանային ցրտահարության խիստ վնասների։ Սպիտակ եղևնիի նոր ողողված կադրերը շատ զգայուն են գարնանային ցրտահարության նկատմամբ: Այս զգայունությունը հիմնական սահմանափակումն է, որը ազդում է երիտասարդ ծառերի վրա, որոնք տնկվում են առանց բարձրահարկ բուժքույրերի ձորի կլիմայական պայմաններում:

### Անտառային հաջորդականություն
մինի|Ճամփեզրին  ծաղկում է վաղ հաջորդականությամբ խարույկներով; հետևում, ուշ ժառանգության Ալյասկայի սպիտակ եղևնու անտառ, Յուկոն
Անտառային իրավահաջորդությունն իր ավանդական իմաստով ենթադրում է երկու կարևոր հատկանիշ, որոնք դիմակայում են ուղղակի քննությանը: Նախ, դասական սահմանումները, ընդհանուր առմամբ, մատնանշում են ժամանակի ընթացքում տեսակների կազմի և համայնքի կառուցվածքի ուղղորդված փոփոխությունները, սակայն փոփոխության փաստագրման համար անհրաժեշտ ժամկետը զգալիորեն գերազանցում է միջին մարդկային կյանքի տևողությունը: Երկրորդ հատկանիշը, որը հակասում է քանակական նկարագրությանը, վերջնակետն է կամ գագաթնակետը:

Կանադայի Հյուսիսարևմտյան Տարածքում ջրհեղեղի հանքավայրերը կարևոր են սպիտակ եղևնի բաղադրամասով արտադրող անտառային տեսակների զարգացման համար: Վերջերս բացված մակերեսները զբաղեցնում են ավազոտ բուսականությունը կամ ափամերձ թփերի ուռիները և Alnus incana-ն: Բարձրացման հետ մեկտեղ թփերը հաջորդաբար զիջում են բալզամի բարդիին և սպիտակ եղևնի անտառին: Ի հակադրություն, ավելի հին ջրհեղեղները, հիմնականում շագանակագույն անտառապատ հողերով, սովորաբար կրում են սպիտակ եղևնու դողացող կաղամախու խառը անտառներ: 

Ալյասկայի ներքին ջրհեղեղների վրա սննդանյութերի ցիկլավորման, վերածննդի և հետագա անտառների զարգացման միջև փոխհարաբերություններն անդրադարձել են Վան Քլիվը և ուրիշները, ովքեր նշել են, որ առաջնային հաջորդականության տարբեր փուլերը արտացոլում են էկոհամակարգերի կառուցվածքի և գործառույթի ֆիզիկական, քիմիական և կենսաբանական հսկողությունը: Կարճ միացման հաջորդականությունը՝ ուշ հաջորդական տեսակների, օրինակ՝ սպիտակ եղևնի տնկելով վաղ հաջորդական մակերևույթի վրա, կարող է հանգեցնել զգալիորեն նվազման աճի տեմպերի՝ ազոտի անբավարարության պատճառով: Առանց պարարտանյութի զգալի քանակի կիրառման, պետք է օգտագործվի վաղ հաջորդական լաստենի և դրա տեղում բարելավող ազոտի հավելումները:
մինի|Հին աճեցված Ալյասկայի սպիտակ եղևնի, Յուկոն
Նեյլանդը և Վիերեկը նշել են, որ «եղևնիների դանդաղ հաստատումն ու աճը [Ալյասկայում] կարող է մասամբ պայմանավորված լինել ստվերի և ջրի և սննդանյութերի ընդհանուր մրցակցության հետևանքով, բայց կարող է նաև ավելի անմիջականորեն կապված լինել հենց կեչի հետ: Հեյկինհեյմոն պարզել է, որ կեչու մոխիրն արգելակում է սպիտակ եղևնի սածիլները, իսկ Գրեգորին պարզել է, որ կեչու աղբը խեղդող ազդեցություն ունի եղևնիների սածիլների վրա:

Չոր բարձրադիր վայրերում, հատկապես դեպի հարավ ուղղված լանջերին, հասուն բուսականությունը սպիտակ եղևնի է, սպիտակ կեչի, դողացող կաղամախու կամ այս տեսակների համակցությունը: Հաջորդությունը հետևում է երկու ընդհանուր օրինաչափություններից մեկին: Շատ դեպքերում կաղամախին և կեչը զարգանում են որպես հրդեհից հետո հաջորդական փուլ՝ մինչև եղևնիի փուլ հասնելը: Սակայն, երբեմն, տեղանքի օպտիմալ պայմանների և սերմերի աղբյուրի առկայության դեպքում, սպիտակ եղևնին ներխուժում է կարծր փայտանյութ կամ դրանից հետո մի քանի տարվա ընթացքում՝ դրանով իսկ առաջացնելով նույնիսկ ծերացած սպիտակ եղևնիների առանց կարծր փայտի միջակայքի փուլի:

### Համակցված անտառածածկ
մինի|Տայգա Գասպեսիում, Քվեբեկ, ներառյալ այլ տեսակներ
Սպիտակ եղևնի ծածկույթի տեսակը կարող է ներառել այլ տեսակներ փոքր քանակությամբ: Ալյասկայում այդ տեսակների թվում են թղթե կեչի, դողացող կաղամախու, բալզամ բարդի և սև եղևնի; Արևմտյան Կանադայում լրացուցիչ տեսակներն են՝ ենթալպյան եղևնին, բալզամ եղևնին, դուգլասի եղևնին, ջեք սոճին և լոջպոլ սոճին: Սերալ տեսակները, որոնք իրենց տեղը զիջում են սպիտակ եղևնիին, ներառում են թղթե կեչին, կաղամախին, բալզամ բարդին, ժակ սոճին և սոսնձին: Գետի հատակի որոշ տեղամասերում, սակայն, սև եղևնին կարող է փոխարինել սպիտակ եղևնուն: Սպիտակ եղևնու գագաթնակետին տանող ավելի վաղ հաջորդական փուլերն են սպիտակ եղևնի-թղթե կեչի, սպիտակ եղևնի-կաղամախու, բալզամ բարդի, ժակ սոճին և եղևնի սոճու տեսակները: Տեսակը ցույց է տալիս փոքր տատանումներ: Անտառը, ընդհանուր առմամբ, փակ է, և ծառերը լավ ձևավորված են, բացառությամբ այն ծառերի, որոնք մոտ են անտառահատին: Հասուն տողերում ավելի քիչ բուսականությունը գերակշռում է մամուռներով: Անոթային բույսերը սովորաբար քիչ են, բայց թփերը և խոտաբույսերը, որոնք հանդիպում են «որոշակի կանոնավորությամբ», ներառում են՝ լաստենի, ուռենի, լեռնային լոռամրգի, կարմիր մրգային արջուկը, սև ագռավը, փշոտ վարդը, հաղարջը, գոմեշը, հապալասի տեսակները, ցողունը, երկվորյակը, բարձրահասակ ձիաձետը, ինչպես նաև բարձրահասակ ձիաձետը - բնակելի մամուռներ և քարաքոսեր. Սպիտակ եղևնիների մի քանի համայնքներ են հայտնաբերվել Ալյասկայի ինտերիերում. սպիտակ զուգված / գաճաճ կեչի / փետուր մամուռ; սպիտակ զուգված / գաճաճ կեչի / սֆագնում; սպիտակ զուգված / պողոտներ / մամուռ; և սպիտակ եղևնի/լաստենի/կապույտ:

Ամերիկացի անտառապահների միության կողմից ճանաչված արևելյան անտառային ծածկույթի տեսակներից միայն մեկը՝ Սպիտակ եղևնին, անվանում է այդ տեսակն իր վերնագրում։ Արևելյան սպիտակ եղևնի ծածկույթի տեսակը, ինչպես սահմանված է, ներառում է սպիտակ եղևնի ինչպես մաքուր, այնպես էլ խառը եղևնիներում, «որոնցում սպիտակ եղևնին հիմնական [չսահմանված] բաղադրիչն է»:

Իր տիրույթի մեծ մասում սպիտակ եղևնին ավելի հաճախ հանդիպում է այլ տեսակների ծառերի հետ, քան մաքուր ծառերի մեջ:

Սպիտակ եղևնին ասոցացված տեսակ է Արևելյան անտառների ծածկույթի հետևյալ տեսակների մեջ՝ Ամերիկայի անտառապահների ընկերության կողմից. Բորեալ անտառային շրջանում՝ (1) սոճին, (5) բալզամ եղևնի, (12) սև եղևնի, (16) կաղամախու, (18) թղթե կեչի և (38) եղևնի; Հյուսիսային անտառային շրջանում՝ (15) կարմիր սոճին, (21) արևելյան սպիտակ սոճին, (24) հեմլուկ-դեղին կեչի, (25) շաքարավազ թխկի-հաճարենի-դեղին կեչի, (27) շաքարավազի թխկի, (30) կարմիր եղևնի-դեղին կեչի, (32) կարմիր եղևնի, (33) կարմիր եղևնի, (33) կարմիր եղևնի, (33) կարմիր եղևնի, 7 սև բալզին: մոխիր-ամերիկյան կնձնի կարմիր թխկի:

### Գիշատիչներ
մինի|Choristoneura fumiferana, արևելյան եղևնի բողբոջ: Մեծահասակ (արծաթագույն) և ձագուկ (մուգ շագանակագույն) սպիտակ եղևնի վրա:
Եղևնու բզեզների բռնկումները Ալյասկայում ոչնչացրել են ավելի քան 2,300,000 ակր (9,300 կմ2) անտառներ:

Չնայած երբեմն նկարագրվում է որպես համեմատաբար դիմացկուն միջատների և հիվանդությունների հարձակմանը, սպիտակ եղևնին հեռու է անձեռնմխելիությունից: Քանի որ համեմատաբար դիմացկուն է միջատների և հիվանդությունների հարձակմանը, սպիտակ եղևնին հեռու է անձեռնմխելիությունից: Սպիտակ եղևնի միջատների կարևոր վնասատուներից են եղևնու բողբոջը (Choristoneura fumiferana), դեղնագլուխ եղևնու սղոցը (Pikonema alaskensis), եվրոպական եղևնու սղոցը (Gilpinia hercyniae), եղևնի բողբոջային ցեցը (Zeiraphera canadensis), և զուգվածը (Desruce): Ինչպես նաև, այլ ճիճուներ, սղոցներ և կեղևի բզեզներ, լեղի ձևավորողներ, բողբոջներ, տերևներ, աֆիդներ, տերևակերներ, տերևավոր գլանափաթեթներ, ողկույզներ, տիզեր, թեփուկներ, թրթուրներ, ցեցեր, ցեցեր և թզուկները տարբեր աստիճանի վնաս են հասցնում սպիտակ եղևնիին: Մի շարք սղոցներ սնվում են եղևնիներով։ Դրանցից են եվրոպական եղևնու սղոցը, դեղնագլուխ եղևնու սղոցը, կանաչագլուխ եղևնու սղոցը և եղևնու ոստայնման սղոցը:

Կանադայի արևելյան մասում գտնվող եղևնիների, եղևնիների և հեմլոկի ավելի քան մեկ տասնյակ տեսակներ են սնվում: Թրթուրների լիարժեք թրթուրների երկարությունը տատանվում է 15 մմ-ից մինչև 35 մմ: Ոմանք աշնանը կերակրում են կարճ ժամանակով, իսկ գարնանը ավարտում են իրենց կերակրումը. մյուսները կերակրում են հիմնականում ամռանը. մյուսները կերակրում են հիմնականում ամռան վերջին և աշնանը:

Աշնանային և գարնանային կերակրման խմբում ընդգրկված են գծիկավոր օղակը (Protoboarmia porcelaria indicataria), ադամանդի թիկունքը (Hypagyrtis piniata), ծայրամասային օղակը (Campaea perlata) և կեղծ օղակները (Syngrapha տեսակներ): Կերակրման ամառային խումբը ներառում է կեղծ հեմլոկի հանգույցը (Nepytia canosaria Walker), որը երբեմն հանդիպում է մեծ քանակությամբ և սովորաբար զուգակցվում է հեմլոկի հանգույցի հետ (Lambdina fiscellaria), Eupithecia տեսակի, դեղնավուն փշատերևի (Cladara limitaria) և թամբի թամբի (Ecculariacre) հետ միասին:

Ամառվա վերջի և աշնանային խումբը ներառում է սովորական եղևնու հանգույց (Semiothisa signaria dispuncta) և համանման եղևնու անկյուն (ցեց) Macaria fissinotata հեմլոկի վրա, փոքրիկ եղևնու օղակաձև Eupithecia տեսակը, մոխրագույն եղևնու հանգույցը Caripeta divisata, երբեմն առատ, սև գծիկավոր և հիդրոմեդրիավիս (Hyhydromenavis): սպիտակ գծավոր օղակ (Eufidonia notataria):

## Տեսակներ
մինի|Ալբերտայի գաճաճ սպիտակ եղևնի
Ընտրվել են տարբեր չափերի, գույների և ձևերի բազմաթիվ սորտերի՝ այգիներում օգտագործելու համար: Հետևյալներն արժանացել են Թագավորական այգեգործական ընկերության Այգու արժանիքների մրցանակին:

* *Picea glauca* 'Echiniformis'
* *Picea glauca* var. *albertiana* 'Alberta Globe'
* *Picea glauca* var. *albertiana* 'Conica'

«Conica»-ն գաճաճ փշատերև է շատ բարակ տերևներով, որոնք սովորաբար հանդիպում են միայն մեկ տարեկան տնկիների վրա, և շատ դանդաղ աճով, սովորաբար տարեկան ընդամենը 2–10 սմ (3⁄4–4 դյույմ): Ավելի հին նմուշները սովորաբար «վերադարձվում են», զարգացնում են նորմալ չափահաս սաղարթ և սկսում են շատ ավելի արագ աճել; այս «վերադարձված» աճը պետք է էտվի, եթե բույսը պետք է մնա գաճաճ:

## Օգտագործում
մինի|Black Hills-ի եղևնի  աճեցվում է որպես բոնսաի
Սպիտակ եղևնու փայտն ավելի ցածր որակի է, քան Էնգելմանի եղևնունը, բայց ավելի ամուր է։ Այն օգտագործվել է կացարաններ պատրաստելու համար և որպես վառելափայտ՝ բնիկ ամերիկացիների և եվրոպացի վերաբնակիչների կողմից Ալյասկայում, որտեղ սոճին չի աճում: Փայտը մեծ տնտեսական նշանակություն ունի Կանադայում, այն հավաքվում է թղթի և շինարարության համար: Օգտագործվում է նաև որպես տոնածառ։

Փայտը արտահանվում է նաև Ճապոնիա, որտեղ հայտնի է որպես «շին-կայա», այն օգտագործվում է գոթի տախտակներ պատրաստելու համար՝ որպես հազվագյուտ կայայի փայտի փոխարինում: Բացի այդ, Picea glauca var. դենսատան օգտագործվում է բոնսայի համար։

Սպիտակ եղևնին Մանիտոբայի գավառական ծառն է Հարավային Դակոտա նահանգի ծառը։

Սպիտակ եղևնի նոր աճը կամ ծայրերը օգտագործվում են գարեջրի պատրաստման, ջինի արտադրության, կերակրի սոդայի, կոնֆետի պատրաստման, թթուների և մուրաբաների մեջ:

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

Կատեգորիա:Ծառեր
Կատեգորիա:Սոճազգիներ