Արաբական միացյալ հանրապետություն

**Արաբական Միացյալ Հանրապետություն** (՝ *ալ-ջումհուրիա ալ-արաբիա ալ-մութթահիդա*), 1958-1971 թվականներին Մերձավոր Արևելքում գոյություն ունեցած ինքնիշխան պետություն։ Ի սկզբանե կարճատև քաղաքական միություն էր Եգիպտոսի (ներառյալ Գազայի կառավարումը) և Սիրիայի միջև 1958-1961 թվականներին, երբ պետական ​​հեղաշրջումից հետո Սիրիան անջատվեց միությունից: Եգիպտոսը շարունակեց պաշտոնապես հայտնի լինել որպես «Արաբական Միացյալ Հանրապետություն», մինչև այն պաշտոնապես լուծարվեց Անվար Սադաթի կողմից 1971 թվականի սեպտեմբերին:

Հանրապետությունը ղեկավարում էր Գամալ Աբդել Նասերը՝ որպես Եգիպտոսի նախագահ։ Արաբական Միացյալ Հանրապետությունն Արաբական Միացյալ Պետությունների անդամ էր՝ Եմենի Թագավորության հետ ազատ համադաշնություն, որը լուծարվեց 1961 թվականին: Եթե ​​Արաբական Միացյալ Հանրապետությունը գոյություն ունենար 21-րդ դարի սկզբին, ապա կլիներ մոլորակի 25-րդ ամենամեծ պետությունը (Եգիպտոսը 30-րդն է, իսկ Սիրիան՝ 88-րդը): Այն իր չափերով համեմատելի էր Հարավային Աֆրիկայի հետ, և երկու անգամ մեծ էր Ֆրանսիայից:

Արաբական Միացյալ Հանրապետությունն ընդունել է դրոշ, որը հիմնված է 1952 թվականի Եգիպտոսի հեղափոխության արաբական ազատագրման դրոշի վրա, բայց երկու աստղերով, որոնք ներկայացնում են Միության երկու մասերը: 1980-2024 թվականներին սա եղել է նաև Սիրիայի պաշտոնական դրոշը։ 1963 թվականին Իրաքն ընդունեց մի դրոշ, որը նման էր, բայց երեք աստղերով, որը ներկայացնում էր հույսը, որ Իրաքը կմիանա Արաբական Միացյալ Հանրապետությանը: Եգիպտոսի, Սուդանի և Եմենի ներկայիս դրոշները նույնպես հիմնված են 1952 թվականի Արաբական ազատագրման դրոշի վրա՝ հորիզոնական կարմիր, սպիտակ և սև շերտերով:

## Պատմություն
### Ծագում

Արաբական Միացյալ Հանրապետությունը ստեղծվել է 1958 թվականի փետրվարի 1-ին՝ որպես առաջին քայլ դեպի ավելի մեծ համաարաբական պետություն, որն ի սկզբանե առաջարկվել է Եգիպտոսի նախագահ Գամալ Աբդել Նասերին՝ Սիրիայի մի խումբ քաղաքական և ռազմական առաջնորդների կողմից:

Համարաբական տրամադրությունները ավանդաբար շատ ուժեղ էին Սիրիայում, և Նասերը սիրված հերոսական կերպար էր ամբողջ արաբական աշխարհում 1956 թվականի Սուեզի ճգնաժամից հետո: Այսպիսով, Սիրիայում զգալի աջակցություն կար Նասերի Եգիպտոսի հետ միանալու համար: Արաբական սոցիալիստական Բաաս կուսակցությունը նման միության առաջատար ջատագովն էր:

1957 թվականի կեսերին արևմտյան տերությունները սկսեցին անհանգստանալ, որ Սիրիան մոտ է կոմունիստների իշխանությանը. այն ուներ բարձր կազմակերպված կոմունիստական ​​կուսակցություն, իսկ բանակի նորանշանակ շտաբի պետ Աֆիֆ ալ-Բիզրին կոմունիստների համախոհ էր: Դա առաջացրեց 1957 թվականի սիրիական ճգնաժամը, որից հետո սիրիացիներն ակտիվացրին Եգիպտոսի հետ միավորվելու իրենց ջանքերը: Նասերը սիրիական պատվիրակությանը, ներառյալ նախագահ Շուքրի ալ-Կուաթլին և վարչապետ Խալիդ ալ-Ազեմը, հայտնեց, որ իրենք պետք է ազատեն իրենց կառավարությունը կոմունիստներից, սակայն պատվիրակությունը հակադարձեց և զգուշացրեց նրան, որ միայն Եգիպտոսի հետ լիակատար միությունը կվերացնի «կոմունիստական ​​սպառնալիքը»:

Ըստ Աբդել Լատիֆ Բողդադիի, Նասերը ի սկզբանե դիմակայել է Սիրիայի հետ ամբողջական միությանը, փոխարենը դաշնային միության օգտին: Այնուամենայնիվ, Նասերը «ավելի շատ վախենում էր կոմունիստական ​​իշխանությունից» և համաձայնվեց ամբողջական միաձուլման: Խալիդ Բաքդաշի ղեկավարությամբ Սիրիայի կոմունիստական ​​կուսակցության աճող հզորությունը անհանգստացնում էր սիրիական Բաաս կուսակցությանը, որը տառապում էր ներքին ճգնաժամից, որից ականավոր անդամները ցանկանում էին փրկություն գտնել: Սիրիան ժողովրդավարական կառավարություն ուներ 1954 թվականին Ադիբ ալ-Շիշաքլիի ռազմական կառավարության տապալումից ի վեր, և արաբների միասնության համար ժողովրդական ճնշումը արտացոլվեց խորհրդարանի կազմում:
ձախից|մինի|Նասերը ձեռք սեղմելով ալ-Բիզրիի հետ
1958 թվականի հունվարի 11-ին սիրիական շտաբի պետ Աֆիֆ ալ-Բիզրին գլխավորեց սիրիական պատվիրակությունը, որը կազմված էր զինվորական սպաներից, որը չհրավիրված և չհայտարարված եկավ Կահիրե: Պատվիրակությանը ընդունել է Եգիպտոսի գլխավոր շտաբի պետ Աբդել Հաքիմ Ամիրը և խնդրագիր է ներկայացրել սիրիա-եգիպտական ​​միություն ստեղծելու համար: Միայն միասնության սիրիացի ջատագովները, ներառյալ Սալահ ալ-Դին ալ-Բիտարը և Աքրամ ալ-Հուրանին, նախապես գիտեին այս պատվիրակության մասին. ալ-Կուաթլին և ալ-Ազեմը տեղեկացվեցին մեկ օր անց և դա համարեցին «ռազմական հեղաշրջում»: Միության համար Նասերի վերջնական պայմանները վճռորոշ էին և անսակարկելի. «պլեբիսցիտ, կուսակցությունների լուծարում և բանակի դուրսբերում քաղաքականությունից»: Թեև հանրաքվեն խելամիտ թվաց սիրիական էլիտաների մեծ մասի համար, վերջին երկու պայմանները չափազանց մտահոգիչ էին: Նրանք կարծում էին, որ դա կկործանի քաղաքական կյանքը Սիրիայում:

1958 թվականի փետրվարի 21-ին տեղի ունեցավ համաժողովրդական հանրաքվե, որտեղ եգիպտացիներն ու սիրիացիները քվեարկեցին միաձուլման օգտին: Արդյունքը հայտարարվեց փետրվարի 22-ին, և Նասերը հռչակվեց Միացյալ Արաբական Հանրապետության նոր նախագահ։

Եգիպտոսի և Սիրիայի ղեկավարները ստորագրեցին արձանագրությունները, թեև Ազեմը դա արեց ակամա: Նասերը դարձավ հանրապետության նախագահ և շատ շուտով բռնաճնշումներ իրականացրեց սիրիացի կոմունիստների և միության հակառակորդների դեմ։ Սա ներառում էր Բիզրիին և Ազեմին իրենց պաշտոններից հեռացնելը:
### Վաղ պատմություն
Միության ջատագովները կարծում էին, որ Նասերը կօգտագործի Բաաս կուսակցությունը Սիրիայում կառավարելու համար։ Ի դժբախտություն բաասականների, Նասերի նպատակը երբեք չի ցանկացել հավասարաչափ իշխանություն կիսել: Նասերը ստեղծեց նոր ժամանակավոր սահմանադրություն՝ հռչակելով 600 անդամից բաղկացած Ազգային ժողով՝ Եգիպտոսից 400 և Սիրիայից 200 անդամներով, և բոլոր քաղաքական կուսակցությունների, ներառյալ Բաասի ցրումը: Նասերը նահանգներից յուրաքանչյուրին տվել է երկու փոխնախագահ՝ Բողդադիին և Աբդել Հաքիմ Ամիրին նշանակելով Եգիպտոսում, իսկ Սաբրի ալ-Ասալիին և Աքրամ ալ-Հուրանին՝ Բաասի առաջնորդներից, Սիրիայում: Ընդունվեց 1958 թվականի նոր ժամանակավոր սահմանադրությունը։
[ձախից|մինի|Նասերը միասնության պայմանագիր է ստորագրում Սիրիայի նախագահ [Շուքրի ալ-Կուաթլի հետ, որը ձևավորում է Արաբական Միացյալ Հանրապետությունը, 1 փետրվարի, 1958]]
Թեև Նասերը թույլ է տվել Բաաս կուսակցության նախկին անդամներին զբաղեցնել ականավոր քաղաքական պաշտոններ, նրանք երբեք չեն հասել կառավարությունում այնքան բարձր պաշտոնների, որքան Եգիպտոսի պաշտոնյաները: 1959-1960 թվականների ձմռանը և գարնանը Նասերը կամաց-կամաց դուրս մղեց նշանավոր սիրիացիներին ազդեցության դիրքերից: Սիրիայի արդյունաբերության նախարարությունում, օրինակ, առաջին տասներեք պաշտոններից յոթը զբաղեցրել են եգիպտացիները։ General Petroleum Authority-ում առաջին վեց պաշտոնյաներից չորսը եգիպտացիներ էին: 1958 թվականի աշնանը Նասերը ստեղծեց եռակողմ կոմիտե, որը բաղկացած էր Զաքարիա Մոհիեդդինից, ալ-Հավրանիից և Բիթարից՝ վերահսկելու Սիրիայի գործերը: Վերջին երկուսին, երկուսն էլ բաասականներին, տեղափոխելով Կահիրե, նա չեզոքացրեց կարևոր քաղաքական գործիչներին, ովքեր ունեին իրենց պատկերացումներն այն մասին, թե ինչպես պետք է կառավարվի Սիրիան Միության կազմում:

Սիրիայում մեծացել է Եգիպտոսի հետ միության դեմ ընդդիմությունը։ Սիրիական բանակի սպաները դժգոհում էին եգիպտացի սպաներին ենթակա լինելուց, իսկ սիրիական բեդվին ցեղերը Սաուդյան Արաբիայից փող էին ստանում՝ թույլ չտալու, որ հավատարիմ դառնան Նասերին: Նաև եգիպտական ​​ոճով հողային բարեփոխումները դժգոհ էին սիրիական գյուղատնտեսությանը վնաս պատճառելու համար, կոմունիստները սկսեցին ազդեցություն ձեռք բերել, իսկ Բաաս կուսակցության մտավորականները, ովքեր աջակցում էին միությանը, մերժեցին միակուսակցական համակարգը: Սիրիայի քարոզչության նախարար Մուստաֆա ալ-Բարուդին հայտարարել է, որ «(Եգիպտական) շքախմբի ամենափոքր անդամը կարծում էր, որ ինքը ժառանգել է մեր երկիրը: [Եգիպտացիները] «ութոտնուկների պես» տարածվեցին ամենուր»։ Նասերը չկարողացավ ամբողջությամբ լուծել Սիրիայում առկա խնդիրները, քանի որ դրանք նոր էին նրա համար, և փոխանակ սիրիացիներին նշանակեր Սիրիան ղեկավարելու համար, նա այդ պաշտոնը նշանակեց Ամերին և Աբդել Համիդներին: Սարրաջ (սիրիական բանակի պաշտոնյա և Նասերի համախոհ)։

Եգիպտոսում իրավիճակն ավելի դրական էր՝ ՀՆԱ-ի 4,5 տոկոս աճով և արդյունաբերության արագ աճով: 1960 թվականին Նասերը ազգայնացրեց եգիպտական ​​մամուլը՝ այն դարձնելով իր անձնական խոսափողը:

### Արտաքին հարաբերություններ
մինի|Մերձավոր Արևելք 1958 թվականին. Միացյալ Արաբական Հանրապետություն (կարմիր), Արաբական Միացյալ Պետություններ (կարմիր և բաց կարմիր), Արաբական Դաշնություն (կանաչ), Բրիտանական Քուվեյթ (թույլ կանաչ), բրիտանական այլ պրոտեկտորատներ Հարավային և Արևելյան Արաբիայում (բաց կանաչ)
Աշխարհի մյուս պետությունների կողմից միությունը մեկնաբանվեց որպես Հորդանանի համար մեծ սպառնալիք։ Սիրիան դիտվում էր որպես հրահրման և ապաստանի աղբյուր Հուսեյն թագավորի դեմ Հորդանանի դավադիրների համար: Եգիպտոսի սեփական կարգավիճակը՝ որպես տարածաշրջանում արևմտյան ազդեցությանը ոչ բարեկամական պետություն (և, հետևաբար, բրիտանացիների, մասնավորապես, Հորդանանի և Իրաքի միապետությունների սերտ հարաբերություններին) ավելացրեց ճնշումը: Հուսեյնը պատասխանեց՝ առաջարկելով Իրաքի Ֆեյսալ II-ին Հորդանան-իրաքյան միություն ստեղծել Արաբական Միացյալ Հանրապետությանը հակազդելու համար. այնպիսի միություն, որը ձևավորվել է 1958 թվականի փետրվարի 14-ին, որպես Արաբական Դաշնություն։ Հորդանանը և Իրաքը պայմանավորվել են ստեղծել միասնական ռազմական հրամանատարություն՝ միասնական ռազմական բյուջեով, որի 80 տոկոսը պետք է ապահովեր Իրաքը, իսկ մնացած 20 տոկոսը՝ Հորդանանը: Պայմանավորվածության ընթացքում երկու երկրներից զորքեր են փոխանակվել։

Մոտակա Լիբանանում նախագահ Քամիլ Շամունը, որը Նասերի հակառակորդն էր, մտահոգությամբ էր նայում Արաբական Միացյալ Հանրապետության ստեղծմանը: Երկրում նասերամետ խմբավորումները հիմնականում մուսուլմաններ և դրուզներ էին, մինչդեռ քրիստոնյա մարոնի բնակչությունը հիմնականում պաշտպանում էր Շամունին: Այս երկու կողմերը սկսեցին բախվել, որի գագաթնակետը դարձավ 1958 թվականի մայիսի քաղաքացիական պատերազմը: Առաջինները հանդես էր գալիս Արաբական Միացյալ Հանրապետության հետ միաձուլվելու օգտին, մինչդեռ երկրորդը վախենում էր նոր երկրից որպես կոմունիզմի արբանյակ: Թեև Նասերը չէր տենչում Լիբանանը, տեսնելով այն որպես հատուկ դեպք, նա պարտավորված էր զգում աջակցել իր կողմնակիցներին՝ Աբդել Համիդ Սարաջին տալով նրանց փող և թեթև զենք ուղարկելու և սպաներ պատրաստելու համար:

1958 թվականի հուլիսի 14-ին իրաքյան բանակի սպաները ռազմական հեղաշրջում կատարեցին և տապալեցին Իրաքի թագավորությունը, որը միավորվել էր Հորդանանի հետ՝ ստեղծելով մրցակից Արաբական Դաշնությունը: Նասերը հայտարարեց, որ ճանաչում է նոր կառավարությունը և հայտարարեց, որ «Իրաքի վրա ցանկացած հարձակում հավասարազոր է Արաբական Միացյալ Հանրապետության վրա հարձակմանը»: Հաջորդ օրը ամերիկացի ծովայինները և բրիտանական հատուկ ջոկատայինները համապատասխանաբար վայրէջք կատարեցին Լիբանանում և Հորդանանում, որպեսզի երկու երկրները չբացվեն Նասերի կողմնակիցների առաջ: Նասերի համար Իրաքում տեղի ունեցած հեղափոխությունը ճանապարհ բացեց արաբական ազգայնականության համար: Չնայած Իրաքի հեղափոխական հրամանատարության խորհրդի անդամների մեծ մասը կողմ էր Միությանն Իրաքին միանալուն, նոր վարչապետ Աբդել Քարիմ Կասիմը չհամաձայնեց: Սաիդ Ք. Աբուրիշը նշում է, որ դրա պատճառները կարող էին ներառել Նասերի հրաժարումը Իրաքի ազատ սպաների հետ համագործակցելուց և խրախուսելուց մեկ տարի առաջ հեղաշրջումից մեկ տարի առաջ, կամ Կասիմը Նասերին դիտարկում էր որպես սպառնալիք Իրաքի ղեկավարի իր գերակայությանը:

Ավելի ուշ՝ հուլիսին, ամերիկյան կառավարությունը համոզեց Շամունին չպահանջել երկրորդ ժամկետ: Դա թույլ տվեց Ֆուադ Շեհաբին ընտրել որպես Լիբանանի նոր նախագահ։ Նասերն ու Շեհաբը հանդիպել են լիբանանա-սիրիական սահմանին, և Նասերը Շեհաբին բացատրել է, որ ինքը երբեք չի ցանկացել միասնություն Լիբանանի հետ, այլ միայն, որ երկիրը չօգտագործվի որպես Միության դեմ հենակետ: Այս հանդիպումը հանգեցրեց Լիբանանում ճգնաժամի ավարտին, երբ Նասերը դադարեցրեց մատակարարել իր պարտիզաններին, իսկ Ամերիկան ​​վերջնաժամկետ սահմանեց տարածքից նահանջելու համար:

1958 թվականին իր Հաշիմյան միապետության տապալումից հետո Իրաքը դարձավ Միությանն ամենաշատ աջակցող արաբական պետությունը: Իրաքը ձգտում էր միանալ միությանը. սակայն 1959 թվականին Կասիմը չեղյալ հայտարարեց միասնության բանակցությունները։ 1963 թվականին Քասիմի տապալումից հետո միության գաղափարը վերածնվեց Եգիպտոսի, Իրաքի և Սիրիայի առաջարկով: Առաջարկվեց նոր դրոշ՝ երեք աստղերով, որոնք խորհրդանշում էին առաջարկվող միությունը կազմող երեք պետությունները: Այնուամենայնիվ, եռակողմ միության ծրագիրը երբեք չիրականացավ: Իրաքը շարունակեց օգտագործել երեք աստղանի դրոշը, իսկ ավելի ուշ այն ընդունեց որպես ազգային դրոշ: Այս երեք աստղանի դրոշը մնաց Իրաքի ազգային դրոշը (որոշ փոփոխություններով) մինչև 2007 թվականը։

### Ազգայնացում

1960 թվականի հունիսին Նասերը փորձեց տնտեսական բարեփոխումներ իրականացնել, որոնք սիրիական տնտեսությունն ավելի կհամապատասխանեցնեն Եգիպտոսի հզոր պետական ​​հատվածին: Այնուամենայնիվ, այս փոփոխությունները քիչ օգնեցին տնտեսությանը: Աճը դեպի մասնավոր հատված տեղափոխելու փոխարեն Նասերը ձեռնամուխ եղավ ազգայնացման աննախադեպ ալիքին ինչպես Սիրիայում, այնպես էլ Եգիպտոսում: Դրանք սկսվեցին 1961 թվականի հուլիսին՝ առանց Սիրիայի տնտեսական բարձրաստիճան պաշտոնյաների հետ խորհրդակցելու: Բամբակի ամբողջ առևտուրն իր վրա վերցրեց կառավարությունը, ինչպես նաև ներմուծող-արտահանող բոլոր ֆիրմաները։ Նասերը հայտարարեց բանկերի, ապահովագրական ընկերությունների և ամբողջ ծանր արդյունաբերության ազգայնացման մասին 1961 թվականի հուլիսի 23-ին: Նասերը նաև ընդլայնեց իր սոցիալական արդարության սկզբունքները: Հողի սահմանը 200-ից իջեցվել է 100 ֆեդդանի։ Ֆերմերների համար տոկոսադրույքները կտրուկ նվազել են՝ որոշ դեպքերում վերացման աստիճանի։ 10,000 ֆունտ ֆունտ ստեռլինգից բարձր բոլոր եկամուտների վրա սահմանվել է իննսուն տոկոս հարկ: Աշխատողներին և աշխատակիցներին թույլ են տվել ներկայացուցիչներ ունենալ կառավարման խորհուրդներում: Նրանց տրվել է նաև իրենց ֆիրմայի շահույթում քսանհինգ տոկոս բաժնեմասի իրավունք։ Միջին աշխատանքային օրը նույնպես կրճատվել է ութ ժամից մինչև յոթ՝ առանց աշխատավարձի նվազեցման:

### Մշակույթ
Ստանալով 1960 թվականի երկրորդ պլանի լավագույն դերասան մրցանակը, որը տրվել է Հյու Գրիֆիտին՝ Բեն Հուր (1959) ֆիլմում իր «հրաշալի հումորային, մարդկային և համակրելի արաբ շեյխի բնութագրման համար»՝ ռեժիսոր Ուիլյամ Ուայլերն ափսոսանք հայտնեց, որ Արաբական Միացյալ Հանրապետության ժողովուրդը չի թույլատրվում տեսնել Գրիֆիտի կատարումը:

### Տարրալուծում

Երկու արաբ ժողովուրդների դաշնության փոխարեն, ինչպես շատ սիրիացիներ էին պատկերացնում, Միությունը վերածվեց մի պետության, որտեղ ամբողջությամբ գերիշխում էին եգիպտացիները։ Սիրիական քաղաքական կյանքը նույնպես նվազեց, քանի որ Նասերը պահանջում էր ոչնչացնել Սիրիայում գործող բոլոր քաղաքական կուսակցությունները։ Այդ գործընթացում խիստ կենտրոնացված եգիպտական ​​պետությունը պարտադրեց Նասերի սոցիալիստական ​​քաղաքական և տնտեսական համակարգը ավելի թույլ Սիրիային՝ առաջացնելով սիրիական բիզնեսի և բանակի շրջանակների արձագանքը, ինչը հանգեցրեց 1961 թվականի սեպտեմբերի 28-ի սիրիական հեղաշրջմանը և ՌՀՄ-ի ավարտին: Ըստ Էլի Պոդեի, «... այս միասնության սխեման հաջող էր ամրապնդել երերուն սիրիական ինքնությունը: Իրականում, երբ սիրիացիները կորցրեցին իրենց անկախությունը, նրանք հանկարծ հասկացան, որ նրանք իսկապես ունեն տարբեր ինքնություն, քան եգիպտացիները»։

Չնայած տնտեսական դժվարություններին, Միության կործանման պատճառն այն էր, որ Նասերը չկարողացավ գտնել համապատասխան քաղաքական համակարգ նոր ռեժիմի համար: Հաշվի առնելով Եգիպտոսում նրա սոցիալիստական ​​օրակարգը, Բաասը պետք է լիներ նրա բնական դաշնակիցը, սակայն Նասերը վարանում էր իշխանությունը կիսելու հարցում: Թեև Ամիրը թույլ տվեց տնտեսության որոշակի ազատականացում՝ սիրիացի գործարարներին հանգստացնելու համար, նրա որոշումը կեղծել Ազգային միության ընտրությունները (միակ կուսակցությունը, որը փոխարինեց Բաասին), գնդապետ Աբդուլ Համիդ Սարաջի (սիրիական բանակի պաշտոնյա և Նասերի) օգնությամբ։ համախոհ), հակազդեց Բաասի առաջնորդներին: Բաաս կուսակցությունը ստացել է բարձրագույն հանձնաժողովների մանդատների միայն հինգ տոկոսը, մինչդեռ ավելի ավանդական պահպանողական կուսակցությունները ստացել են զգալի մեծամասնություն: Սարրաջը նշանակվեց Սիրիայում Ազգային միության ղեկավար և 1960 թվականի գարնանը փոխարինեց Ամերին որպես Սիրիայի գործադիր խորհրդի նախագահ: Սարաջի օրոք Սիրիան կառավարվում էր ռեպրեսիվ անվտանգության ուժերի կողմից, որը նախատեսված էր ճնշելու ռեժիմի դեմ ուղղված բոլոր ընդդիմությանը:

Հանրային հատվածի վերահսկողության ահռելի աճն ուղեկցվել է կենտրոնացման մղումով: 1961 թվականի օգոստոսին Նասերը վերացրեց տարածաշրջանային կառավարությունները՝ հօգուտ մեկ կենտրոնական իշխանության, որը գործում էր Դամասկոսից փետրվար-մայիս ամիսներին և Կահիրեից մնացած տարվա ընթացքում: Որպես այս կենտրոնացման մի մաս, Սարաջը տեղափոխվեց Կահիրե, որտեղ նա հայտնվեց քիչ իրական ուժով: 1961 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Սարաջը վերադարձավ Սիրիա և Նասերի և Ամիրի հետ հանդիպումից հետո սեպտեմբերի 26-ին հրաժարական տվեց իր բոլոր պաշտոններից:

Առանց որևէ մտերիմ դաշնակիցների, որոնք հսկում էին Սիրիան, Նասերը տեղյակ չէր զինվորականների աճող անկարգությունների մասին: Սեպտեմբերի 28-ին մի խումբ սպաներ հեղաշրջում կատարեցին և հայտարարեցին Սիրիայի անկախությունը ՌՀՄ-ից։ Թեև հեղաշրջման առաջնորդները պատրաստ էին նորից բանակցել միության շուրջ այն պայմաններով, որոնք նրանք կարծում էին, որ Սիրիան Եգիպտոսի հետ հավասար հարթության վրա կդնի, Նասերը հրաժարվեց նման փոխզիջումից: Նա ի սկզբանե մտածում էր զորքեր ուղարկելու մասին նոր ռեժիմը տապալելու համար, բայց չընտրեց այն, երբ նրան տեղեկացրին, որ Սիրիայում իր վերջին դաշնակիցները պարտվել են: Հեղաշրջմանը հաջորդած ելույթներում Նասերը հայտարարեց, որ երբեք չի հրաժարվի վերջնական արաբական միության իր նպատակից: Այնուամենայնիվ, նա այլևս երբեք չէր հասնի նման շոշափելի հաղթանակի այս նպատակին հասնելու համար:

### Սիրիայի դուրսբերումից հետո

1961 թվականին միությունից Սիրիայի դուրս գալուց հետո Եգիպտոսը պահպանեց իր «Արաբական Միացյալ Հանրապետություն» անվանումը մինչև 1971 թվականը։ 1960-ականների սկզբին Նասերը արշավախմբային բանակ ուղարկեց Եմեն՝ աջակցելու Հյուսիսային Եմենի քաղաքացիական պատերազմի հակամիապետական ​​ուժերին։ 1963 և 1966 թվականներին Սիրիայում տեղի ունեցան նոր հեղաշրջումներ, որոնք առավել հեռացրին այն Եգիպտոսից։ 1964 թվականին Կահիրեում տեղի ունեցավ Արաբական լիգայի գագաթնաժողովը։Համապաղեստինյան կառավարության լուծարումից հետո Միացյալ Արաբական Հանրապետությունը շարունակեց կառավարել Գազայի հատվածը մինչև 1967 թվականը:

1967 թվականի հունիսի 5-ից 10-ը Իսրայելը վեցօրյա պատերազմի ընթացքում ներխուժեց Գազա, Արևմտյան ափ, Գոլանի բարձունքներ և Սինայի թերակղզի: Եգիպտոսը վերականգնեց մասնակի ինքնիշխանությունը Սինայի թերակղզու նկատմամբ 1978 թվականին, բայց միայն այն բանից հետո, երբ համաձայնեց ճանաչել Իսրայելը: Անվար Սադաթը, ով հակադարձեց Նասարի օրոք ընդունված սոցիալիստական ​​բարեփոխումներից շատերը, դիվանագիտական ​​ճանաչումը տարածեց Թել Ավիվին, չնայած Իսրայելի կողմից 1967 թվականին գրավված հողերի շարունակական օկուպացմանը: Իսրայելը պահպանեց այդ տարածքների օկուպացիան և ստեղծեց բնակավայրեր: 1994 թվականից հետո Պաղեստինի ինքնավարությունը, որը ստեղծվել է Օսլոյի համաձայնագրով, Գազայում ստեղծեց Պաղեստինի քաղաքացիական կառավարման մի աստիճան: 2005 թվականին Գազայից Իսրայելի նահանջը չհետևեց Եգիպտոսի վերահսկողության վերականգնմանը։ 2007 թվականից Գազան կառավարվում է պաղեստինյան Համաս կուսակցության կողմից։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Vatikiotis, P. J. (1961). "". *American Political Science Review*. **55** (1): 103–111.
*
*
*
*

## Արտաքին հղումներ
*Encyclopedia.com
*Syria: A Country Study

Կատեգորիա:1958 Եգիպտոսում
Կատեգորիա:1958 Սիրիայում
Կատեգորիա:1958 հիմնադրումներ Ասիայում
Կատեգորիա:1958 հիմնադրումներ Աֆրիկայում
Կատեգորիա:1959 Եգիպտոսում
Կատեգորիա:1959 Սիրիայում
Կատեգորիա:1960 Եգիպտոսում
Կատեգորիա:1960 Սիրիայում
Կատեգորիա:1961 Եգիպտոսում
Կատեգորիա:1961 Սիրիայում
Կատեգորիա:1971 կազմալուծումներ Ասիայում
Կատեգորիա:1971 կազմալուծումներ Աֆրիկայում
Կատեգորիա:Արաբական Լիգա
Կատեգորիա:Աֆրիկայի պատմական երկրներ
Կատեգորիա:Եգիպտա-սիրիական հարաբերություններ
Կատեգորիա:Մերձավոր Արևելքի պատմական պետություններ
Կատեգորիա:Նախկին հանրապետություններ
Կատեգորիա:Նախկին սոցիալիստական հանրապետություններ
Կատեգորիա:Պետություններ Պատմական Սիրիայի տարածքում
Կատեգորիա:Արևմտյան Ասիայի նախկին պետություններ