Քլոտար II

**Քլոտար II**, երբեմն կոչվում է "երիտասարդ" (Ֆր.le Jeune, ) ֆրանկների թագավոր, որը ղեկավարում էր Նեյստրիան (584-629), Բուրգունդիան (613-629) և Ավստրալիան (613-623) Հիլպերիկ I-ի և նրա երրորդ կնոջ ՝ Ֆրեդեգունդայի որդին։ Նա իր թագավորությունը սկսեց որպես երեխա ՝ իր մոր ռեգենտության ներքո, որը բարդ դաշինքի մեջ էր Քլոտարի հորեղբոր ՝ Բուրգունդիայի թագավոր Գունտրամի հետ, որը մահացավ 592 թվականին։ Քլոտարը իշխանության եկավ մոր մահից հետո ՝ 597 թվականին։  Չնայած իր հարստությանը, նրա թագավորությունը Ֆրանսիայի ամենափոքր մասերից մեկն էր։ Նա շարունակեց իր մոր թշնամանքը Բրունհիլդ թագուհու հետ նույն դաժանությամբ և արյունահեղությամբ ՝ վերջապես հասնելով նրա մահապատժին։ Հատկապես դաժան ձևով 613 թվականին ՝ ճակատամարտում հաղթելուց հետո, որը թույլ տվեց Քլոտարին միավորել Ֆրանսիան իր իշխանության ներքո։ Ինչպես իր հայրը, նա նույնպես ստեղծեց իր տարածքները ՝ գրավելով հողերը այլ թագավորների մահից հետո։

Նրա թագավորությունը երկար էր ժամանակակից չափանիշներով, բայց ուղեկցվում էր թագավորական իշխանության շարունակական էրոզիայով ֆրանսիական ազնվականության և եկեղեցու համար ՝ Մերովինգների միջև թշնամանքի ֆոնին։

614 թվականի փարիզյան հրամանագիրը, որը վերաբերում էր թագավորության պաշտոններում նշանակման և կառավարման մի քանի հայցեկետերի, տարբեր կերպ են մեկնաբանվել ժամանակակից պատմաբանների կողմից։  617 թվականին նա պալատի բուրգոմիստրի դերը դարձրեց ցմահ, ինչը կարևոր քայլ էր սկսած  թագավորական դատարանի առաջին կառավարչից մինչև արդյունավետ կառավարության ղեկավար և, ի վերջո միապետ, մինչև  751 թվականին  կարճ Պիպինի օրոք։

623 թվականին Քլոթարը ստիպված եղավ Ավստրալիայի նկատմամբ իշխանությունը զիջել իր մանկահասակ որդուն ՝ Դագոբերտ I-ին։

Մերովինգյան միապետի համար անսովոր՝  Քլոթարը  զբաղվում էր մոնոգամիայով, թեև վաղ մահը նշանակում էր, որ նա ուներ երեք կին։  Ընդհանուր առմամբ, նա եկեղեցու դաշնակիցն էր և, հավանաբար, ոգեշնչված իր քեռի Գունտրամի օրինակով։ Նրա օրոք, ըստ երևույթին, ոչ մի աղաղակող սպանություն չկար, բացառությամբ Բրունհիլդայի մահապատժի։

## Նախապատմություն
### Ֆրանկյան տարածքները վեցերրդ դարում
մինի|The kingdom of Chlothar at the start of his reign (yellow). By 613 he had inherited or conquered all of the coloured portions of the map.
Կլոտար II-ի ունեցվածքը գտնվում էր Ֆրանկյան թագավորության տարածքային և քաղաքական շրջանակներում, որը գոյություն ուներ 561 թվականին Կլովիսի որդի Կլոտարի և Կլոտար II Պապի մահից հետո։

511 թվականին Կլովիսի մահից հետո ստեղծվեցին չորս թագավորություններ ՝ մայրաքաղաքներով Ռեյմսում, Սուասոնում, Փարիզում և Օռլեանում, իսկ Ակվիտանիան բաժանվեց առանձին։ 550 թվականին Կլոտար I-ը ՝ չորս եղբայրներից վերջին վերապրածը, վերամիավորեց ֆրանկների թագավորությունը և նրան միացրեց Բուրգունդիայի տարածքը (Բուրգունդիա) նվաճման միջոցով։

561 թվականին Կլոտար I-ի չորս որդիները հետևեցին 511-ի դեպքերի օրինակին և կրկին բաժանեցին թագավորությունը՝ Սիգեբերտ I-ը Ռեյմսում, Հիլպերիկ I-ը Սուասոնում, Խարիբերտ I-ը Փարիզում և Օրլեանի Գունտրամը, որն այն ժամանակ ներառում էր Բուրգունդիայի թագավորության տարածքը (Բուրգունդիա)։ Նրանք կրկին բաժանեցին Ակվիտանիան։ Շատ արագ Սիգիբերտը իր մայրաքաղաքը ռեյմսից տեղափոխեց Մեց, իսկ Գունտրամը ՝ Օռլեանից Շալոն։ 567 թվականին Խարիբերտի մահից հետո երկիրը կրկին բաժանվեց երեք վերապրածների միջև, Սիգեբերտը (Մեց) ստացավ Փարիզը, իսկ Հիլպերիկը (Սուասոն) ՝ Ռուանը։  Ավստրասիա և Նեյստրիա անունները, ըստ երևույթին, այս պահին առաջին անգամ հայտնվեցին որպես այս թագավորությունների անուններ

### Ֆրեդեգունդայի հավակնությունները
560 թվականին Սիգեբերտը և Հիլպերիկը ամուսնացան երկու քույրերի ՝ Իսպանիայի վիզիգոթական թագավոր Աթանագիլդի դուստրերի, համապատասխանաբար Բրունհիլդի և Գալսվինտի արքայադուստրերի հետ։ Այնուամենայնիվ, Հիլպերիկը դեռ շատ կապված էր իր սիրելիի և կնոջ ՝ Ֆրեդեգունդայի հետ, ինչը ստիպեց Գալսվինտային ցանկանալ վերադառնալ Տոլեդոյի հայրենիք։ 568 թվականին նա սպանվեց, և մի քանի օր անց ՝ կարճ նեղության շրջանից հետո, Հիլպերիկը պաշտոնապես ամուսնացավ Ֆրեդեգունդի հետ և նրան բարձրացրեց Ֆրանկների Թագավորության թագուհու կոչում։ Դրանից հետո նրա եղբայրները մտածեցին, որ վերոհիշյալ թագուհին սպանվել է նրա հրամանով։

Հիլպերիկը սկզբում համաձայնեց վճարել որոշակի գումար ՝ թշնամությանը վերջ տալու համար, բայց կարճ ժամանակ անց որոշեց մի շարք ռազմական գործողություններ սկսել Սիգիբերտի դեմ։ Սա այսպես կոչված «թագավորական թշնամանքի» սկիզբն էր, որը չդադարեց մինչև Բրունհիլդայի մահը ՝ 613 թվականը։ Սիգեբերտի սպանությունը (575), Բրունհիլդայի բանտարկությունը և նրա ամուսնությունը Հիլպերիկի որդու հետ, ինչպես նաև Բրունհիլդայի վերադարձը իր որդուն ՝ Հիլդեբերտ երկրորդին, Սիգեբերտի իրավահաջորդին։

Ավելին, Ֆրեդեգունդան ձգտում էր ամրապնդել իր դիրքը, քանի որ նա ավելի ցածր ծագում ուներ ՝ վերացնելով Հիլպերիկի որդիներին իր նախորդ կնոջ ՝ Աուդովերայի ՝ Մերովեխի և Կլովիսի հետ։ Այնուամենայնիվ, նրա սեփական երեխաները մահացան շատ վաղ տարիքում և, ըստ երևույթին, անազնիվ խաղի արդյունքում։ Երբ 584 թվականի գարնանը Ֆրեդեգունդան որդի ծնեց, նա կդառնար Հիլպերիկ I-ի ապագա իրավահաջորդը, եթե բավական երկար ապրեր։

## Աղբյուրներ
[մինի|A treaty of King Chlothar II and the Lombards (from the ''[Grandes Chroniques de France* manuscript, 14th&nbsp;c.]]
Ժամանակի հիմնական աղբյուրներն են [[Գրիգոր Տուրսկոի|Գրիգոր Տուրսկու]] տարեգրությունները և [[Ֆրեդեգարի տարեգրություն]]ը։  Այնուամենայնիվ, հնարավոր է, որ հեղինակները իրենց աշխատություններում որոշակի աստիճանի կողմնակալություն են պարունակում։ Օրինակ ՝ Գրիգորը ժամանակի որոշ հակամարտությունների առանցքային դեմքն էր։ Գրիգոր Տուրսկու կողմից 6-րդ դարի վերջին գրված ֆրանկների պատմությունը պատմում է միայն 591 թվականի մասին։ Նա աջակցում է Բրյունհիլդա թագուհուն, Սիգեբերտին և Հիլպերիկին, բայց ծայրաստիճան թշնամական է Ֆրեդեգունդայի նկատմամբ։ Մյուս կողմից, Ֆրեդեգարի տարեգրությունը, որը սկսվում է 584 թվականին, չափազանց թշնամական է Բրյունհիլդայի նկատմամբ։ Այս տարեգրությունը ներառում է։

* Խլոտար II-ի կենսագրությունը
* Chlothar II-ը գործ ունի լոմբարդների հետ

== Վաղ կյանք ==
Ֆրանկյան սովորույթների համաձայն, նորածիններն ի սկզբանե անուններ չէին ստանում, որպեսզի չտարածեն Մերովինգների խորհրդանշական անվան հետ կապված անհանգստությունը։ Ցանկանալով անուն ընտրել ՝ հաշվի առնելով ֆրանկների թագավորությունում անկարգությունների զարգացումը, հայրը անմիջապես չմկրտեց նրան։ Հիլպերիկը և Ֆրեդեգունդան ցանկանում էին պաշտպանել իրենց երեխային, քանի որ նրանց չորս ավագ որդիները կարող էին սպանության զոհ դառնալ, և այդ ժամանակ շատ քաղաքական ինտրիգներ կային։ Նա գաղտնի դաստիարակվել է [[Վիտրի Ան Արտուա]]յի թագավորական վիլլայում ՝ բացահայտումից խուսափելու համար։

584 թվականի սեպտեմբերին Հիլպերիկ I-ը սպանվեց Շելլայում գտնվող իր վիլլայից ոչ հեռու որսից հետո, հնարավոր է ՝ [[Բրունհիլդա թագուհու]] հրամանով։  Այս իրադարձությունը համընդհանուր խառնաշփոթ և հուզմունք առաջացրեց։ Այս պահին ավստրասացիները կողոպտեցին Նեյստրիայի մի մասը ՝ գրավելով արժեքավոր գանձեր և ապրանքներ, ինչպես նաև կարևոր փաստաթղթեր։ [[Արքայադուստր Ռիգունտան]], որը մեկնում էր Իսպանիա ՝ ամուսնանալու արքայազն Ռեկարեդի հետ, գերեվարվել է Թուլուզի Դուքս Դիդիեի կողմից և դավադրությամբ կապված է Գոնդովալդի հետ, ով գողացել է իր օժիտից մնացած ամեն ինչ, որպեսզի նա ստիպված լինի հրաժարվել ամուսնությունից։  Պատերազմները բռնկվեցին մրցակից քաղաքների միջև, և [[Օռլեան]]ը, [[Բլուան և Շարտր]]ը դուրս եկան [[Չաթոդեն]]ի դեմ։

Ֆրեդեգունդին հաջողվեց պահպանել պետական գանձարանի մեծ մասը, ինչպես նաև հիմնական քաղաքական գործիչներին, ինչպիսիք են գեներալներ Անսոալդը և Աուդոնը, չնայած շատերը, ինչպես կամերգեր Էբերուլը, լքեցին նրան։ Նա որդուն տարավ Վիտրի և ուղերձ հղեց Բուրգունդիայի թագավոր Գունտրամին ՝ խնդրելով նրան որդեգրել և առաջարկել իր հովանավորությունը ՝ Նեյստրիայի նկատմամբ իր իշխանությունն իրականացնելու դիմաց, մինչև տղան հասունանա։

Հիլդեբերտ II-ը, որը գտնվում էր  պաշտպանության նախարարությունում, երբ Հիլպերիկը սպանվեց, մտածում էր Փարիզի վրա հարձակման մասին, բայց Գունտրամը առաջ անցավ նրանից։ Հիլդեբերտ II-ը բանակցություններ սկսեց մի կողմից Բրունհիլդի, մյուս կողմից ՝ Գունտրամի հետ; Գունտրամը, սակայն, մերժեց նրա խնդրանքներից շատերը, այդ թվում ՝ թույլ տալով նրան մուտք գործել Փարիզ։ Նա հրաժարվեց հանձնել Ֆրեդեգունդին, որին Բրունհիլդան մեղադրում էր Սիգեբերտ I-ի, Կլովիսի և նույնիսկ Հիլպերիկ I-ի սպանության մեջ։

Գունտրամը գումարեց մեծ Նեյստրիայի ժողովը, որի ժամանակ արքունիքը Քլոտարին ճանաչեց Հիլպերիկի որդի, թեև որոշ կասկածներ կային նրա հայրական պատկանելության վերաբերյալ։ Հենց այդ ժամանակ էլ նրան տվեցին Քլոտար անունը ՝ անվանելով պապի անունով։ Այնուհետև Գունտրամը ստանձնեց երեխայի իրավական պատասխանատվությունը ՝ որդեգրելով նրան և դառնալով նրա կնքահայրը։

Անսոալդը պատասխանատու էր Հիլպերիկի մահից հետո Նեյստրիայի կորցրած քաղաքների վերահսկողությունը վերականգնելու համար։ Այնուհետև նրանք հավատարմության երդում տվեցին Գունտրամին և Քլոտարին իրենց գերությունից հետո։ Գունտրամը, փորձելով կարգ ու կանոն հաստատել Նեյստրիայի գործերում, հավանաբար հակառակ Ֆրեդեգունդայի խորհրդին և, հնարավոր է, իր հեղինակությունը ցույց տալու համար, փոխարինեց եկեղեցու եպիսկոպոսական Աթոռի առանցքային դեմքերին և տեղափոխեց նրա գտնվելու վայրը։ Շատոդենսկի Պրոմոտուս եպիսկոպոսը, որի թեմը 573 թվականին Փարիզի ծխական ժողովից հետո իջեցվել է, դա համարել է կանոնական իրավունքի խախտում; Սիգիբերտ I-ի մահից հետո նա պահանջեց վերադառնալ աքսորից և այդպիսով հետ ստացավ իր անձնական ունեցվածքի մեծ մասը։

Բրունհիլդայի երկու սուրհանդակները ՝ դուքս Գարարիկը և կամերգեր Էբերոնը, կարողացան Լիմոժին, Տուրին և Պուատիեին մղել Ավստրասիական ազդեցության ՝ [[Գրիգոր Տուրսկու]] և [[Վենանտիուս Ֆորտունատ]]ի եպիսկոպոսների օգնությամբ։ Գունտրամը պատասխանեց դրան ՝ զորքեր ուղարկելով կորցրած քաղաքները վերականգնելու համար, որոնք արագորեն վերականգնեցին իրենց հավատարմությունը Գունտրամին և Կլոտարին։ Ֆրեդեգունդին ուղարկեցին Ռուանի թեմի [[Վիլլա դե Վոդրեյ]], որտեղ նրան հանձնեցին Պրետեքստատի եպիսկոպոսի վերահսկողությանը։

585-ի ամռանը Գունտրամը վերադարձավ Փարիզ ՝ դառնալու Քլոտարի կնքահայրը, ինչպես նա երդվեց Ֆրեդեգունդին, երեք եպիսկոպոսների և Նեյստրիայի երեք հարյուր ազնվականների հետ միասին, ովքեր Քլոտար II-ին ճանաչեցին որպես Հիլպերիկ I-ի որդի։ Այնուամենայնիվ, այս պահին մկրտությունը հետաձգվեց։ Ենթադրվում էր, որ նա կրկին կհավաքվի [[Տրուայի խորհուրդ|Տրուայի խորհրդում]], բայց Ավստրազիան հրաժարվեց մասնակցել դրան, եթե Գունտրամը չզրկեր Քլոտարին ժառանգությունից։ Տաճարը տեղափոխվեց Բուրգունդիա, իսկ Քլոտարը մկրտվեց 585 թվականի հոկտեմբերի 23-ին։

Մինչ Գունտրամը արշավում էր Վեստգոթական Սեպտիմանիան գրավելու համար, Ֆրեդեգունդան խուսափեց եպիսկոպոսի խնամակալությունից և փախավ Ռուանից։  Կիրակնօրյա պատարագի ժամանակ Պրետեքստատին դանակահարել են, թեև նա անմիջապես չի մահացել։ Ֆրեդեգունդան փորձեց կանչել բժիշկներին և հասնել նրա գտնվելու վայրին։ Այնուամենայնիվ, նա բացահայտորեն մեղադրեց նրան այս հարձակման և տարբեր թագավորների սպանության հետևում կանգնած լինելու մեջ։ Նա հրապարակավ հայհոյեց և դատապարտեց նրան, նախքան շուտով մահանալը։
[[Պատկեր:Fredegunda_visita_a_pretextato_en_su_lecho_de_mueret.jpg|մինի|Fredegund is cursed by Pretextatus, by [[Lawrence Alma-Tadema]].]]
Այնուհետև թագուհին օգտվեց իր նոր ազատությունից ՝ հնարավորինս շատ ազնվականներ և եպիսկոպոսներ գրավելու որդու կողմը։  Նա վերականգնվեց իշխանության մեջ ՝ չնայած Գունտրամի վտարմանը։ Այնուհետև Գունտրամը փորձեց թուլացնել Ֆրեդեգունդայի ազդեցությունը ՝ իր կողմը թեքելով Նեյստրիական ազնվականների մի մասը և պահելով Նեյստրիական հողերը Լուարի և Սենայի միջև ՝ իր շուրջը համախմբելով Բեպոլենի դուքսին։ 587 թվականին նրան հաջողվեց գրավել Անժեր, Սենտ և Նանտ քաղաքները։

Ֆրեդեգունդան առաջարկեց խաղաղություն կնքել և դեսպաններ ուղարկեց Գունտրամի մոտ։ Բայց նրանք ձերբակալվեցին, և Գունտրամը խզեց հարաբերությունները Նեյստրիայի հետ ՝ դիմելով Բրունհիլդային և Հիլդեբերտ երկրորդին, որոնց հետ նա կնքեց Անդելոտի պայմանագիրը՝ պայմանավորվելով, որ երկու թագավորներից մեկի մահից հետո մյուսը կժառանգի իր թագավորությունը։  592 թվականին Գունտրամը մահացավ, և Հիլդեբերտը դարձավ Ավստրասիայի և Բուրգունդիայի թագավոր։

Ավստրասիա-Բուրգունդյան միությունը տևեց միայն մինչև 595 թվականը, երբ Հիլդեբերտ II-ի մահը վերջ դրեց դրան։ Թեուդեբերտ II-ը ժառանգեց Ավստրազիան, իսկ Թեուդեբերտ II-ը ստացավ Բուրգունդիայի Թագավորությունը։ 1920-ին նա դարձավ Բուրգունդիայի թագավոր, իսկ 1930-ին ՝ Բուրգունդիայի թագավոր։ Այնուհետև երկու եղբայրներն էլ միավորվեցին իրենց զարմիկ Քլոտար II Նեյստրիայի դեմ։ Բայց նրանց միությունը տևեց միայն մինչև 599 թվականը, երբ նրանք զենք վերցրեցին միմյանց դեմ։

593 թվականին, թեև միայն խորհրդանշականորեն, քանի որ նա ընդամենը ինը տարեկան էր, Քլոտար II-ը հայտնվեց իր բանակի գլխին, որը ջախջախեց ավստրիացի դուքս Վինտրիոյին, որը ներխուժեց Նեյստրիա, Դրոյզիի ճակատամարտում։ 596 թվականին Քլոտարը և Ֆրեդեգունդան գրավեցին Փարիզը, որը պետք է միասին պահեին։  Ֆրեդեգունդան, որն այդ ժամանակ իր որդու ռեգենտն էր, զորք ուղարկեց Լաֆո, իսկ Թեուդեբերտի և Թեուդերիկի բանակները ջախջախվեցին։ Ֆրեդեգունդան մահացավ 597 թվականին ՝ թողնելով Քլոտարին մենակ կառավարել Նեյստրիան, թեև տղա թագավորը ևս 2 տարի էական բան չի արել։

== Նեյստրիայի Տիրակալ ==
=== Դորմելի ճակատամարտ ===
599 թվականին նա պատերազմ սկսեց իր եղբորորդիների ՝ Բուրգունդիայի Թեուդերիկ II-ի և Ավստրասիայի Թեուդեբերտ II-ի հետ, որոնք տարիքով հարմար էին նրա զարմիկներին։ Նրանք ջախջախեցին նրան Դորմելի տակ (Մոնտերոյի մոտ) ՝ ստիպելով պայմանագիր կնքել, որով նրա թագավորությունը բաժանվեց Բովեի, Ամիենի և Ռուանի շրջանների, իսկ մնացած մասը բաժանվեց երկու եղբայրների միջև։ Այս պահին, սակայն, երկու եղբայրները զենք են վերցրել միմյանց դեմ։ 605 թվականին նա ներխուժեց Թեոդերիխի Թագավորություն, բայց չհաղթեց այն։ Նա հաճախ էր կռվում Թեոդերիխի հետ, մինչև վերջինս մահացավ Մեցում 613 թվականի վերջին ՝ քարոզչություն նախապատրաստելով նրա դեմ։

604 թվականին Քլոտարի համար իր թագավորությունը նվաճելու առաջին փորձն ավարտվեց անհաջողությամբ։ Նրա որդին ՝ Մերովեխը, գերեվարվեց Թեոդերիխի կողմից Էտամպի ճակատամարտում և սպանվեց Բերտոալդի կողմից Բրունհիլդայի հրամանով։ Քլոտարը համաձայնեց 607 թվականին դառնալ Թեոդորիչի որդու կնքահայրը ՝ նրան անվանելով Մերովեխ։

Մոտավորապես նույն ժամանակ Թեուդերիկը, ով ամուսնության էր ձգտում Վիտերիկ թագավորի դստեր ՝ իսպանական վիզիգոտ արքայադուստր Էրմենբերգի հետ, ստեղծեց նոր քաղաքական լարվածություն։ Այնուհետև վիտերիկը դաշինք կնքեց Քլոտար II-ի, ինչպես նաև լոմբարդների թագավոր Ագիլուլֆի հետ։ Թեոդերիխի դեմ Կոալիցիան, ըստ երևույթին, չի հանգեցրել էական հետևանքների.

==== Պատերազմ Ավստրասիայի և Բուրգունդիայի միջև (610-612) ====
610 թվականին Թեուդեբերտը և Թեուդերիչը մտան պատերազմի մեջ։ Թեուդեբերտը առաջին հաղթանակները տարավ 610 թվականին, ինչը դրդեց Թեուդերիխին մոտենալ Կլոտարին ՝ խոստանալով նրան վերադարձնել Հյուսիսային Նեյստրիան օգնության համար։ Թեուդեբերտը պարտություն կրեց 612 թվականին Քյոլնի մերձակայքում Տուլայի և Տոլբիակի մարտերում։

==== Պատերազմ Կլոտարի և Ավստրասիա-Բուրգունդիայի միջև (613) ====
[[Պատկեր:Clotaire_tue_le_duc_Berthoualt.jpg|մինի|Clothar slays Bertoald]]
Ինչպես պայմանավորվել էր, Թեուդերիկը զիջեց Հյուսիսային Նեյստրիա Կլոտարին, բայց հետո շրջվեց և կազմակերպեց նեյստրիա ներխուժումը։  Այնուամենայնիվ, նա մահացավ դիզենտերիայից Մեցում 613 թվականին։ Նրա զորքերն անմիջապես ցրվեցին, և Բրունհիլդան Ավստրասիայի գահին դրեց իր ծոռ Սիգեբերտ II-ին։

Բրունհիլդին քարշ են տալիս դեպի մահը։ Այս պահին Ավստրասիական պալատի բուրգոմիստր Վառնախարը և Բուրգունդիայի պալատի բուրգոմիստր ռադոն հրաժարվեցին Բրունհիլդայի և նրա ծոռ Սիգեբերտ II-ի գործից, և ամբողջ թագավորությունը հանձնվեց Քլոտարի ձեռքը։ Բրունհիլդան և Սիգիբերտը հանդիպեցին Քլոտարի բանակին Էնայում, բայց պատրիսիոս Ալեթեյը, Ռոկոյի դուքսը և Սիգվալդի դուքսը լքեցին բանակը, և հոյակապ պառավը և նրա թագավորը ստիպված էին փախչել։ Նրանք հասան Օրբե, բայց Քլոտարի զինվորները նրանց հասան Նևշատելսկի լճի մոտ։ Երկուսն էլ և Սիգիբերտ Կորբոյի կրտսեր եղբայրը մահապատժի ենթարկվեցին Խլոտարի հրամանով, Այնուհետև մահապատժի ենթարկեցին այս տան ընտանիքի շատ անդամների, Բացի Մերովեխից ՝ նրա սանիկից, և հնարավոր է ՝ հիլդեբերտից, ով փախել էր։

Բրունհիլդան մեղադրվեց Նեյստրիական թագավորական ընտանիքի տասը անդամների, ինչպես նաև Ֆրանկյան այլ թագավորների սպանության մեջ և կանգնեց դատարանի առջև և դատապարտվեց։ Նա ենթարկվել է շատ դաժան խոշտանգումների և մահապատժի, երբ նրան քարշ են տվել ձիու մեջքին և քառապատկել։ Այս հաղթանակից հետո Կլոտարը մնաց ֆրանկների ժողովուրդների միակ թագավորական տիրակալը և ամրապնդեց իր իշխանությունը։

== Բոլոր ֆրանկների թագավոր (613-629) ==
Միավորելով բոլոր ֆրանկները ՝ Խլոտարը բնակություն հաստատեց Փարիզում և Ալենտուրի վիլլաներում։

==== Պալատի քաղաքապետեր ====
Կարևոր առանցքային հայեցակետը, որը պահպանվեց թագավորությունների բոլոր երեք վարչակազմերում, նույնիսկ միավորումից հետո, պալատի քաղաքապետերի ներկայությունն էր։ Պալատի քաղաքապետն ի սկզբանե թագավորի ծառան էր, որը պատասխանատու էր պալատի վարչական գործունեության համար։ Այնուամենայնիվ, թագավորական թշնամանքի ժամանակ այս դերն էլ ավելի կարևոր դարձավ որպես հողերի կառավարիչ, որը նրանց ավելի անմիջականորեն էր խնամում, քան թագավորը և հանձնվեց արիստոկրատիայի ձեռքը։ Այս դերի ամենանշանավոր դեմքերից մեկը 613 թվականին Բուրգունդիայի պալատի քաղաքապետ Ուորնախերն էր, ով Բրյունհիլդայի գրավման համար պատասխանատու առաջնորդներից մեկն էր և պաշտոնավարեց մինչև իր մահը ՝ 626 թվականը։ Ուորնախերի կինը ՝ Բերտան, ամենայն հավանականությամբ, Կլոտարի դուստրն էր։

==== 614-ի հրամանագիրը ====
614 թվականին Քլոտար II-ը գումարեց Փարիզի խորհուրդը և հրապարակեց Փարիզի հրամանագիրը, որը Ֆրանկյան ազնվականությանը թողեց բազմաթիվ իրավունքներ, բայց հրեաներին բացառեց թագի բոլոր քաղաքացիական ծառայողներից։ Այս արգելքը, ըստ էության, Մերովինգյան միապետության ողջ գրագիտությունը դրեց հենց եկեղեցական վերահսկողության տակ, ինչպես նաև շատ ուրախացրեց իմանալ, թե ում շարքերից էին սովորաբար հավաքագրվում բացառապես եպիսկոպոսները։ Հրամանագրի 11-րդ հոդվածում ասվում է, որ այն պետք է վերականգնի "Թագավորությունում խաղաղությունն ու կարգապահությունը" և "ճնշի ապստամբությունն ու հանդգնությունը": Հրամանագիրը վավերացվել է բոլոր երեք թագավորությունների համար։  Պաշտոնատար անձանց կողմից մի քանի չարաշահումների պատճառով, որոնցից շատերը նշանակվել են Չիլպերիկի կողմից, տրվել են մի քանի մանդատներ, այդ թվում ՝ պաշտոնյաների պահանջը, որոնք գալիս են այն տարածաշրջանից, որի վրա նրանք ղեկավարում են։

Վարնախարը և ռադիոն 617 թվականին քլոթարին դրդեցին ցմահ ստանձնել Փարիզի մերձակայքում գտնվող Բոննեյ-սյուր-Մարնի պալատի քաղաքապետի պաշտոնը։

==== Դագոբերտ, Ավստրազիայի Թագավոր (623) ====
[[Պատկեր:Clotaire_II_Dagobert_Ier_et_saint_Arnoul.jpg|մինի|Clothar and a young Dagobert]]
623 թվականին նա ավստրասիայի թագավորությունը հանձնեց իր մանկահասակ որդուն ՝ Դագոբերտ I-ին։ Դա քաղաքական քայլ էր ՝ որպես փոխհատուցում Արնուլֆ Մեցի եպիսկոպոսի և Պիպին I-ի ՝ Ավստրասիայի պալատի քաղաքապետի աջակցության համար, երկու առաջատար ավստրիացի ազնվականներ, որոնց իրականում տրվեց Կիսաավտոմատ։

Միևնույն ժամանակ, Կլոտարը տարածքային փոփոխություններ կատարեց ՝ Ռեյմսի շրջանը միացնելով Նեյստրիային։ Բայց Դագոբերտը, որն այժմ Ավստրասիայի կիսաինքնավար թագավորն է, պայմանավորվեց նրա վերադարձի մասին 626 թվականին։

==== Բարբարոսների և քրիստոնյաների հարաբերությունները ====
Քլոտարը Մերովինգների շարքում բացառություն չէր իր ընտանեկան թշնամանքի պատմությունից։ Սա համարվում էր շատ "բարբարոսական" սովորույթ։ Այնուամենայնիվ, նա այն սակավաթիվ Մերովինգներից մեկն էր, ով չէր զբաղվում բազմակնությամբ, բայց հավատարիմ մնաց մեկ կնոջ մինչև նրա մահը։ Նա պահպանում էր հարգանքը Եկեղեցու և նրա վարդապետությունների նկատմամբ ՝ համարելով նրան իր դաշնակիցը։ Նա, հավանաբար, փորձում էր իրեն պահել որպես բարեպաշտ թագավոր ՝ ոգեշնչված իր քեռի Գունտրամի սրբությունից, որը պաշտպանեց նրան և թույլ տվեց նրան գահ վերցնել։

617 թվականին նա վերսկսեց բարեկամության պայմանագիրը, որը կապում էր Ֆրանկ թագավորներին լոմբարդ թագավորների հետ։  Նա, հավանաբար, հավատարիմ էր քրիստոնյա բարբարոս ժողովուրդների հետ լավ հարաբերություններ պահպանելու քաղաքականությանը, քանի դեռ նրանք իրենք լավ հարաբերություններ էին պահպանում Եկեղեցու հետ։

== Մահ ==
[[Պատկեր:Portrait_Clotaire_II_roy_de_France.jpg|մինի|180x180փքս|Imaginary portrait of Clothar II]]
Քլոտարը մահացավ 629 թվականին 45 տարեկան հասակում և թաղվեց, ինչպես իր հայրը, Փարիզի Սուրբ Վինսենթի բազիլիկայում, որը հետագայում ընդգրկվեց Սեն Ժերմեն դե Պրե եկեղեցում։ Նրա թագավորությունը տևեց ավելի երկար, քան Մերովինգյան ցանկացած այլ թագավոր, բացառությամբ նրա պապ Քլոտար I-ի։ Քլոտարի որդին ՝ Դագոբերտը, որը Ավստրասիայի թագավոր էր, ժառանգեց իր հորը Նեյստրիայում և Բուրգունդիայում։  Այնուամենայնիվ, Դագոբերտի կես եղբայրը ՝ Խարիբերտը, դարձավ Ակվիտանիայի թագավոր։

== Ընտանիք ==
Սկզբում նա ամուսնացավ Գալդետրուդի հետ, որի հետ ուներ հետևյալ երեխաները։

Մերովեհը, ով գերի է ընկել Բուրգունդիայի արշավանքի ժամանակ և սպանվել Բրունհիլդայի հրամանով։

Ավստրասիացի Էմմա, ամուսնացել է 618 թվականին Քենթի Էդբալդ թագավորի հետ († 640)։  Չնայած վերջերս ենթադրվում էր, որ նա կարող էր լինել Նեյստրիայի պալատի քաղաքապետ Էրքինոալդի դուստրը։

Դագոբերտ ես (մոտ. 603-639), ֆրանկների արքա

Նրա երկրորդ կինը ՝ Գերտրուդը, հավանաբար Ռիխոմերի, Պատրիսիուս բուրգունդիի և Գերտրուդի դուստրն էր։  Այս ամուսնությունը ստեղծեց։

Մանուկ հասակում մահացել է 617 թվականին։

Բերտա, Բուրգունդիայի պալատի բուրգոմիստր Ուառնախերի կինը։

618 թվականին նա ամուսնացավ Ռիչիլդայի ՝ Հոմատրուդայի քրոջ հետ, որը հետագայում ամուսնացավ Դագոբերտ I-ի հետ և, հավանաբար, բրոդուլֆի քրոջ հետ, որը հետագայում կաջակցի Խարիբերտ II-ին։  Այս ամուսնությունից չի եղել։

Խարիբերտ իի († 632), Ակվիտանիայի թագավոր։

Ձոն, դուստր։

== Ծաթագրություններ ==
<references responsive="0"></references>

== Մատենագիտություն ==
=== Ժամանակաշրջանի աղբյուրները ===

* Դագոբերտ թագավորի ժամանակների քրոնիկները (592-639)։ թարգմանությունը ՝ Ֆրանսուա Գիզոյի և Ռոմեն Ֆերնի, Պալեո, Կլերմոն-Ֆերան," Ֆրանսիայի պատմության աղբյուրները", 2004, 2913944388
* Fredegaire, Chronicle ոֆ Մերովինգյան Times, Translation ոֆ Ո. դե Villiers անդ Ջ. Meyers, Բրեպոլս Publishing, 2001 2503511511
* Գրիգորի Տուրսկի, ֆրանկների պատմություն

=== Ժամանակակից հետազոտություններ ===
*'Ընդհանուր աշխատանքներ**

* [[Bernard Bachrach|Bachrach, Bernard S.]] (1972). ''Merovingian Military Organization, 481–751''. Minneapolis: University of Minnesota Press, 
* Deflou, Noelle Leca, and Alain Dubreucq (eds.) ''Societies in Mid-Late Sixth–Ninth Century Europe''. Atlande, coll. Key Contest 2003 (biographies : " Chilperic ", " Fredegonde ", " Brunhild "), 575 pp. 
* Geary, Patrick J. (1988). ''Before France and Germany: The Creation and Transformation of the Merovingian World''. Oxford: Oxford University Press 
* [[Edward James (historian)|James, Edward]] (1991). ''The Franks''. London: Blackwell, 
* Lebecq, Stéphane. ''The Frankish Origins'' Points / Seuil, 1990, pp.&nbsp;117–119 (Part 1, Chapter 5 . "Royal feud (561–603)") and pp.&nbsp;122–130; Part II, Chapter 1: "Clothar II and Dagobert (613–639)."
* [[Charles Oman|Oman, Charles]] (1914). ''The Dark Ages, 476–918''. London: Rivingtons
* Settipani, Christian. ''The Prehistory of the Capetians'' (New genealogical history of the august house of France, vol. 1), ed. Patrick van Kerrebrouck, 1993, , pp.&nbsp;92–100
* Volkmann, Jean-Charles. ''Known genealogy of the kings of France'', Gisserot Publishing, 1999, 
* [[John Michael Wallace-Hadrill|Wallace-Hadrill, J. M.]] (1962). ''The Long-Haired Kings, and Other Studies in Frankish History''. London: Methuen
* Wood, Ian N. (1994). ''The Merovingian Kingdoms, 450–751''. London: Longman, 

**On Clothar II'''

* Ivan Gobry, Clothar II, Editions Pygmalion al. " History of the Kings of France ", 2005 

## Արտաքին հղումներ

* 

 

Կատեգորիա:Թագավորներ
Կատեգորիա:Միջնադարյան երեխա կառավարիչներ
Կատեգորիա:Փարիզ քաղաքում մահացածներ
Կատեգորիա:Ֆրանկեր
Կատեգորիա:Ֆրանկների թագավորներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի թագավորներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմություն