Ռութ Բենեդիկտ

**Ռութ Ֆուլթոն Բենեդիկտ** (, ),  ամերիկացի մարդաբան և բանահավաք։

Նա ծնվել է Նյու Յորք քաղաքում, հաճախել է Վասարի քոլեջ և ավարտել 1909 թվականին։ Մարդաբանություն սովորելուց հետո  Սոցիալական հետազոտությունների նոր դպրոցում  Էլսի Քլուզ Փարսոնի ղեկավարությամբ նա 1921 թվականին ընդունվեց Կոլումբիայի համալսարանի ասպիրանտուրան, որտեղ սովորեց Ֆրանց Բոասի մոտ։ Նա ստացել է բ․գ․դ․ աստիճան և միացել ֆակուլտետին 1923 թվականին։ Մարգարեթ Միդը, ում հետ նա ռոմանտիկ հարաբերություններ ուներ, և Մարվին Օփլերը նրա գործընկերների և կոլեգաների թվում էին։

Բենեդիկտը Ամերիկյան մարդաբանական ընկերության նախագահն է եղել, ինչպես նաև Ամերիկյան բանահյուսական հասարակության նշանավոր անդամ։ Նա դարձել է առաջին կինը, ով ճանաչվել է  իր սովորած մասնագիտության նշանավոր առաջնորդ։ Նա կարող է դիտվել որպես անցումային կերպար իր ոլորտում՝ վերահղելով և՛ մարդաբանությունը, և՛ բանահյուսությունը՝ հեռու մնալով մշակութային հատկությունների տարածման ուսումնասիրությունների սահմանափակ սահմաններից և դեպի կատարողականության տեսությունները՝ որպես մշակույթի մեկնաբանման անբաժանելի մասը։ Նա ուսումնասիրել է անձի, արվեստի, լեզվի և մշակույթի փոխհարաբերությունները և պնդել, որ որևէ հատկանիշ գոյություն չունի մեկուսացման կամ ինքնաբավության մեջ, մի տեսություն, որը նա պաշտպանել է իր 1934 թվականի «Մշակույթի օրինաչափությունները» գրքում։

## Վաղ կենսագրություն
### Մանկություն
Ռութ Ֆուլթոն Բենեդիկտը ծնվել է Նյու Յորքում 1887 թվականի հունիսի 5-ին Բեատրիս (Շաթակ) և Ֆրեդերիկ Ֆուլթոնների ընտանիքում։ Մայրն աշխատում էր քաղաքում՝ որպես դպրոցի ուսուցչուհի, իսկ հայրը  հոմեոպաթիկ բժիշկ և վիրաբույժ էր։ Պարոն Ֆուլթոնը սիրում էր իր աշխատանքն ու հետազոտությունները, բայց դրանք ի վերջո հանգեցրին նրա վաղաժամ մահվան, քանի որ նա անհայտ հիվանդություն ձեռք բերեց 1888 թվականին իր վիրահատություններից մեկի ժամանակ։ Նրա հիվանդությունը ստիպեց ընտանիքին վերադառնալ Նորվիչ, Նյու Յորք, Ռութի մորական տատիկի ու պապիկի ֆերմա՝ Շաթակներ։ Մեկ տարի անց նա մահացավ տասը օր անց այն բանից հետո, երբ վերադարձավ Տրինիդադ կատարած ուղևորությունից՝ բուժում փնտրելու։

Տիկին Ֆուլթոնը խորապես ազդված էր ամուսնու մահից։ Նրա մասին ցանկացած հիշատակում նրան պատում էր վշտով. ամեն մարտ ամսին նա լաց էր լինում եկեղեցում և անկողնում։ Ռութն ատում էր մոր վիշտը և այն դիտում որպես թուլություն։ Ռութի համար ամենամեծ տաբուները մարդկանց առջև լաց լինելն ու ցավի արտահայտություններն էին։ Նա հիշեց. «Ես չէի սիրում մորս, ես զայրանում էի նրա վշտի պաշտամունքից»։ Այսպիսով, նրա մանկության վրա հոգեբանական ազդեցությունը խորն էր, քանի որ «մեկ հարվածով նա [Ռութը] զգաց իր շրջապատի երկու ամենասնուցող և պաշտպանող մարդկանց կորուստը՝ հոր մահը և մոր վիշտը»։

Մանուկ հասակում նա հիվանդացել է կարմրուկով, որի պատճառով նա մասամբ խուլ է մնացել. որը չի հայտնաբերվել մինչև նրա դպրոց սկսելը։ Ռութը մանկուց հմայված էր մահով։ Երբ նա չորս տարեկան էր, տատիկը նրան տարավ վերջերս մահացած նորածնի մոտ։ Մահացած երեխայի դեմքը տեսնելով՝ Ռութը պնդեց, որ դա ամենագեղեցիկ բանն է, որ երբևէ տեսել է։

Յոթ տարեկանում Ռութը սկսեց գրել կարճ ոտանավորներ և կարդալ ցանկացած գիրք, որ ձեռքը հասնի։ Նրա սիրելի հեղինակը Ժան Ինգելոն էր, իսկ սիրելի ընթերցումները՝ *Բրեգենցի լեգենդը և Հուդայի ծառը*։ Գրելու միջոցով նա ստացավ իր ընտանիքի հավանությունը։ Գրելը նրա ելքն էր, և նա գրում էր մարդկային իրականության մասին խորաթափանց ընկալմամբ։ Օրինակ, ավագ դպրոցի իր ավագ կուրսում նա գրել է մի ստեղծագործություն՝ «Լուլուի հարսանիքը (Իրական պատմություն)», որտեղ նա վերհիշել է ընտանիքի ծառայող աղջկա հարսանիքը։ Իրադարձությունը ռոմանտիկացնելու փոխարեն նա բացահայտեց իրական ոչ ռոմանտիկ պայմանավորված ամուսնությունը, որի միջով անցավ Լուլուն, քանի որ տղամարդը թեև շատ ավելի մեծ էր, նրան կնության կվերցներ։

Չնայած նրան, որ մահով տարվածությունը սկսվել է վաղ տարիքից, նա շարունակել է ուսումնասիրել, թե ինչպես է մահն ազդում մարդկանց վրա իր ողջ կարիերայի ընթացքում։ Իր *«Մշակույթի օրինաչափություններ»* գրքում Բենեդիկտը ցույց է տալիս, թե ինչպես էր Պուեբլոյի մշակույթը վերաբերվում վշտին և մահվանը։ Նա գրքում նկարագրում է, որ անհատները կարող են տարբեր կերպ վարվել մահվան հետ կապված ռեակցիաների հետ, ինչպիսիք են հիասթափությունն ու վիշտը։ Հասարակությունները բոլորն ունեն սոցիալական նորմեր, որոնց հետևում են. ոմանք թույլ են տալիս ավելի շատ արտահայտվել մահվան հետ կապված, ինչպես օրինակ սուգը, բայց այլ հասարակություններ թույլ չեն տալիս դրա ընդունումը։

### Քոլեջ և ամուսնություն
Ավագ դպրոցից հետո Ռութը և նրա քույրը լրիվ դրույքով կրթաթոշակով ընդունվեցին Սուրբ Մարգարետի աղջիկների դպրոց՝ քոլեջի նախապատրաստական դպրոց։ Աղջիկները հաջողակ էին դպրոցում և ընդունվեցին Վասար քոլեջ 1905 թվականի սեպտեմբերին, որտեղ Ռութը բարգավաճում էր ամբողջովին կին մթնոլորտում։ Այն ժամանակ պատմություններ էին պտտվում, որ քոլեջ գնալը ստիպում է աղջիկներին անզավակ մնալ և չամուսնանալ։ Այնուամենայնիվ, Ռութը ուսումնասիրեց իր հետաքրքրությունները քոլեջում և գտավ գրելը որպես «ինտելեկտուալ արմատական» արտահայտվելու միջոց, ինչպես երբեմն պիտակում էին նրան դասընկերները։ Հեղինակ Ուոլթեր Փաթերը (1839-1894) մեծապես ազդեց նրա վրա այս ընթացքում, քանի որ նա ձգտում էր նմանվել նրան և ապրել լավ կյանքով։ 1909-ին քրոջ հետ ավարտել է անգլիական գրականության մասնագիտությունը։ Չհասկանալով, թե ինչ անել քոլեջից հետո, նա հրավեր ստացավ քոլեջի հարուստ հոգաբարձուից՝ գնալու ամբողջ ծախսերով շրջագայության ամբողջ Եվրոպա։ Կալիֆորնիայից երկու աղջիկների՝ Քեթրին Նորթոնի և Էլիզաբեթ Աթսատի ուղեկցությամբ, նա մեկ տարի ճանապարհորդեց Ֆրանսիայով, Շվեյցարիայում, Իտալիայով, Գերմանիայով և Անգլիայով՝ ճանապարհորդության ընթացքում տարբեր տներում մնալու հնարավորությամբ։

Հետագա մի քանի տարիների ընթացքում Ռութը շատ տարբեր աշխատանքներ կատարեց։ Նա առաջին անգամ փորձեց վճարովի սոցիալական աշխատանք Բարեգործական Կազմակերպությունների Միության համար. ավելի ուշ նա ընդունվեց աշխատանքի որպես ուսուցչուհիի Լոս Անջելես Կալիֆորնիա նահանգի Վեստլեյքի աղջիկների դպրոցում։ Այնտեղ աշխատելիս նա հետաքրքրություն առաջացրեց Ասիայի նկատմամբ, ինչը հետագայում կազդի նրա դաշտային աշխատանքի ընտրության վրա՝ որպես աշխատող մարդաբան։ Այնուամենայնիվ, նա դժգոհ էր նաև այդ աշխատանքից և մեկ տարի անց հեռացավ անգլերեն դասավանդելու Փասադենայում Օրթոնի աղջիկների դպրոցում։ Այդ տարիները դժվար էին, և նա դեպրեսիա ու ծանր մենակություն էր զգում։ Այնուամենայնիվ, կարդալով այնպիսի հեղինակների, ինչպիսիք են Ուոլթ Ուիթմանը և Ռիչարդ Ջեֆրիսը, ովքեր շեշտում էին կյանքի արժեքը, կարևորությունը և ոգևորությունը, նա հույսը դրեց ավելի լավ ապագայի համար։

Օրթոնի դպրոցում դասավանդելու իր առաջին տարվա ամռանը նա վերադարձավ տուն՝ Շաթուքսների ֆերմա՝ որոշ ժամանակ անցկացնելու մտքի և խաղաղության մեջ։ Այնտեղ Կոռնելի բժշկական քոլեջի ինժեներ Սթենլի Ռոսսիթեր Բենեդիկտը սկսեց այցելել նրան ֆերմայում։ Նա պատահաբար հանդիպել էր նրան Բուֆալոյում, Նյու Յորք մոտ 1910 թ. Այդ ամառ Ռութը խորապես սիրահարվեց Սթենլիին, քանի որ նա սկսեց ավելի շատ այցելել նրան, նա ընդունեց ամուսնության նրա առաջարկը։ Սիրով աշխուժացած՝ Սթենլիի հետ իր նոր կյանքում նա ձեռնարկեց մի քանի գրավոր նախագծեր, որպեսզի միայն ամենօրյա տնային գործերով զբաղված չլինի։ Նա սկսեց բանաստեղծություններ հրատարակել տարբեր կեղծանուններով՝ Ռութ Սթենհոուփ, Էդգար Սթենհոուփ և Էն Սինգլթոն։ Նա նաև սկսեց աշխատել Մերի Ուոլսթոունկրաֆտի և այլ քիչ հայտնի կանանց կենսագրությունը գրելու վրա, ովքեր (նա զգում էր) արժանի էին ավելի շատ ճանաչման իրենց աշխատանքի և ներդրումների համար։

1918 թվականին զույգը սկսեց բաժանվել։ Սթենլին վնասվածք ստացավ, որը նրան ստիպեց ավելի շատ ժամանակ անցկացնել քաղաքից հեռու, և Ռութը երջանիկ չէր, երբ զույգը տեղափոխվեց Բեդֆորդ Հիլզ՝ քաղաքից հեռու։

## Կարիերան մարդաբանության մեջ
### Կրթություն և վաղ կարիերա
Կարիերայի փնտրտուքներում նա որոշեց մասնակցել որոշ դասախոսությունների Սոցիալական հետազոտությունների նոր դպրոցում՝ միաժամանակ ուսումնասիրելով կրթական փիլիսոփա դառնալու հնարավորությունը։ Դպրոցում սովորելու ընթացքում նա մասնակցել է «Սեքսը էթնոլոգիայում» կոչվող դասին, որը դասավանդում էր Էլսի Քլյուզ Փարսոնսը։ Նա հաճույք ստացավ դասից և անցավ մարդաբանության ևս մեկ դասընթաց Ալեքսանդր Գոլդենվայզերի հետ, որը հայտնի մարդաբան Ֆրանց Բոասի ուսանողն էր։ Գոլդենվայզերը որպես ուսուցիչ՝ Ռութի սերը մարդաբանության հանդեպ անշեղորեն աճում էր։ Ինչպես բացատրեց մտերիմ ընկերուհի Մարգարեթ Միդը, «Մարդաբանությունը առաջին «իմաստը» տվեց, որ կյանքի նկատմամբ ցանկացած կարգավորված մոտեցում երբևէ տվել էր Ռութ Բենեդիկտին»։ Գոլդենվայզերի հետ մեկ տարի աշխատելուց հետո նա ուղարկեց նրան աշխատելու որպես ասպիրանտ Ֆրանց Բոասի մոտ Կոլումբիայի համալսարան 1921 թվականին։ Նա մտերիմ ընկերություն զարգացրեց Բոասի հետ, ով իր կյանքում ստանձնեց մի տեսակ հայրական կերպար։ Բենեդիկտոսը սիրով նրան անվանում էր «Պապ Ֆրանց»։

Բոասը տվել է իր ավարտական միավորը այն դասընթացների համար, որոնք նա ավարտել է Սոցիալական հետազոտությունների նոր դպրոցում։ Բենեդիկտը գրել է իր ատենախոսությունը՝ «Պահապան ոգու հայեցակարգը Հյուսիսային Ամերիկայում» և 1923 թվականին ստացել է մարդաբանության դոկտորի կոչում։ Բենեդիկտոսը նաև ընկերություն է արել Էդվարդ Սապիրի հետ, ով խրախուսել է նրան շարունակել անհատական ստեղծագործության և մշակութային օրինաչափությունների միջև փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Սապիրն ու Բենեդիկտը կիսում էին պոեզիայի նկատմամբ հետաքրքրությունը և միմյանց ստեղծագործությունները կարդում ու քննադատում. երկուսն էլ ներկայացվել են նույն հրատարակիչներին, և երկուսն էլ մերժվել են։ Երկուսն էլ հետաքրքրված էին հոգեբանությամբ և անհատական անհատականությունների և մշակութային օրինաչափությունների միջև փոխհարաբերություններով, և իրենց համապատասխանության մեջ նրանք հաճախ հոգեվերլուծում էին միմյանց։ Այնուամենայնիվ, Սապիրը քիչ էր հասկանում Բենեդիկտոսի անձնական մտքերն ու զգացմունքները:Մասնավորապես, նրա պահպանողական գենդերային գաղափարախոսությունը հակասում էր Բենեդիկտի ազատագրման պայքարին։ Մինչ նրանք որոշ ժամանակ շատ մտերիմ ընկերներ էին, աշխարհայացքի և անհատականության տարբերությունները, ի վերջո, սրեցին նրանց բարեկամությունը։

Բենեդիկտը մարդաբանության իր առաջին դասընթացն է դասավանդել Բարնարդ քոլեջում 1922 թվականին, և ուսանողների թվում էր Մարգարեթ Միդը։ Բենեդիկտը զգալի ազդեցություն ունեցավ Միդի վրա։

Բոասը Բենեդիկտոսի գործունեությունը համարում էր մարդաբանության ամբիոնի խթան, և 1931 թվականին նա նրան նշանակեց մարդաբանության ասիստենտ, մի բան, որն անհնար էր մինչև նույն տարում Սթենլի Բենեդիկտից նրա ամուսնալուծությունը։

Ուսանողներից մեկը, ով հատկապես սիրում էր Ռութ Բենեդիկտին, Ռութ Լանդսն էր։ Նամակներում, որոնք Լանդեսը ուղարկեց Բենեդիկտին, ասվում է, որ նա հիացած էր այն ձևով, որով Բենեդիկտը դասավանդում էր իր դասերը և այն ձևով, որով նա ստիպում էր ուսանողներին մտածել ոչ սովորական ձևով։

Երբ Բոասը թոշակի անցավ 1937 թվականին, նրա ուսանողների մեծ մասը Ռութ Բենեդիկտին համարում էր մարդաբանության բաժնի ղեկավարի ակնհայտ ընտրությունը։ Այնուամենայնիվ, Կոլումբիայի վարչակազմը կին մասնագետների նկատմամբ իր վերաբերմունքում այնքան առաջադեմ չէր, որքան Բոասը, և համալսարանի նախագահ Նիկոլաս Մյուրեյ Բաթլերը ցանկանում էր զսպել Բոասյանների ազդեցությունը, որոնց նա համարում էր քաղաքական արմատականներ։ Փոխարենը բաժնի ղեկավար նշանակվեց Ռալֆ Լինթոնը՝ Բոասի նախկին ուսանողներից մեկը, Առաջին համաշխարհային պատերազմի վետերան և Բենեդիկտի «Մշակույթ և անհատականություն» մոտեցման կատաղի քննադատ։ Բենեդիկտը հասկանալիորեն վիրավորվեց Լինթոնի նշանակումից, և Կոլումբիայի բաժինը բաժանվեց երկու մրցակից գործիչների միջև՝ Լինթոնի և Բենեդիկտոսի, երկուսն էլ կայացած մարդաբաններ ազդեցիկ հրապարակումներով, որոնցից ոչ մեկը երբեք չի հիշատակել մյուսի աշխատանքը։

### Մարգարեթ Միդի հետ հարաբերություններ
Մարգարեթ Միդը և Ռութ Բենեդիկտը իրենց ժամանակի ամենաազդեցիկ և հայտնի մարդաբաններից երկուսն էին։ Երկուսն էլ լավ համակերպվում էին միմյանց աշխատանքի հանդեպ իրենց ընդհանուր կրքին և հպարտության զգացմանը, որ նրանք զգում էին հաջողակ աշխատող կանայք լինելու մեջ, մինչդեռ դա դեռ սովորական չէր։ Նրանք հաճախ հայտնի էին, որպես միմյանց աշխատանքները քննադատող. նրանք մտան ընկերակցության մեջ, որը սկսվեց նրանց աշխատանքով, բայց դրա վաղ շրջանում այն նաև էրոտիկ բնույթ ուներ։ Ե՛վ Բենեդիկտը, և՛ Միդը ցանկանում էին վերացնել կանանց մասին կարծրատիպերը, որ իրենց ժամանակ լայնորեն տարածված էր, և ցույց տալ մարդկանց, որ աշխատող կանայք նույնպես կարող են հաջողակ լինել, թեև աշխատող հասարակությունը դիտվում է որպես տղամարդու աշխարհ։ Ծնողների մասին իր հուշերում՝ *«Դստեր աչքով»*, Միդի դուստրը խստորեն ակնարկում է, որ Բենեդիկտի և Միդի միջև հարաբերությունները մասամբ սեռական են եղել։

1946թ.-ին Բենեդիկտը ստացավ նվաճումների մրցանակը Համալսարանական կանանց ամերիկյան ասոցիացիայի կողմից։ Այն բանից հետո, երբ Բենեդիկտը մահացավ սրտի կաթվածից 1948 թվականին, Միդը պահպանեց Բենեդիկտոսի աշխատանքի ժառանգությունը՝ վերահսկելով այն նախագծերը, որոնց մասին Բենեդիկտը կզբաղվեր, և խմբագրելով և հրապարակելով գրառումներ այն ուսումնասիրություններից, որոնք Բենեդիկտը հավաքել էր իր ողջ կյանքի ընթացքում։

### Հետպատերազմյան շրջան
Մինչ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկիզբը, Բենեդիկտը դասախոսություններ էր կարդում Բրին Մաուր քոլեջում Աննա Հովարդ Շոուի հիշատակի դասախոսության համար։ Դասախոսությունները կենտրոնացած էին սիներգիայի գաղափարի շուրջ։ Այնուամենայնիվ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը ստիպեց նրան կենտրոնանալ մարդաբանության կենտրոնացման այլ ոլորտների վրա, և դասախոսությունները երբեք ամբողջությամբ չներկայացվեցին։ Պատերազմից հետո նա կենտրոնացավ իր *«Քրիզանթեմը և սուրը»* գիրքն ավարտելու վրա։ Սիներգիայի դասախոսության համար նրա բնօրինակ գրառումները նրա մահից հետո երբեք չեն գտնվել։ 1947 թվականին ընտրվել է Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիայի անդամ։ Նա շարունակեց իր դասավանդումը պատերազմից հետո և հասավ լրիվ պրոֆեսորի կոչմանը միայն 1948 թվականի սեպտեմբերի 17-ին Նյու Յորքում իր մահից երկու ամիս առաջ։

## Աշխատանք
### Մշակույթի օրինաչափություններ
Բենեդիկտոսի մշակույթի ձևերը (1934) թարգմանվել է տասնչորս լեզուներով և տարիներ շարունակ հրատարակվել բազմաթիվ հրատարակություններով և օգտագործվել որպես ստանդարտ ընթերցանության նյութ ամերիկյան համալսարաններում մարդաբանության դասընթացների համար։

Մշակույթի օրինաչափություններում հիմնական գաղափարը, ըստ Մարգարեթ Միդի առաջաբանի, «նրա տեսակետն է, որ մարդկային մշակույթները «մեծ անձնավորություն են»։  Ինչպես գրել է Բենեդիկտն այդ գրքում, «Մշակույթը, ինչպես անհատը, մտքի և գործողությունների քիչ թե շատ հետևողական օրինակ է» (46)։ Յուրաքանչյուր մշակույթ, նրա կարծիքով, «մարդկային ներուժի մեծ աղեղից» ընտրում է միայն մի քանի հատկանիշներ, որոնք դառնում են այդ մշակույթի մեջ ապրող մարդկանց անհատականության առաջատար գծերը։ Այդ հատկանիշները կազմում են յուրաքանչյուր մշակույթում գեղագիտության և արժեքների փոխկապակցված համաստեղություն, որոնք միասին կազմում են յուրահատուկ գեստալտ։

Օրինակ, նա նկարագրեց ամերիկյան հարավ-արևմուտքի Պուեբլոյի մշակույթներում զսպվածության շեշտադրումը և Մեծ հարթավայրերի բնիկ ամերիկյան մշակույթներում լքվածության շեշտադրումը։ Նա օգտագործեց «Ապոլոնյան» և «Դիոնիսյան» նիցշեական հակադրությունները՝ որպես բնիկ ամերիկյան մշակույթների մասին իր մտքի խթան։ Նա նկարագրում է, թե ինչպես Հին Հունաստանում Ապոլլոնի երկրպագուներն իրենց տոնակատարությունների ժամանակ շեշտում էին կարգուկանոնն ու հանգստությունը։

Ի հակադրություն, գինու աստված Դիոնիսոսի երկրպագուները շեշտում էին վայրիությունը, լքելը և բաց թողնելը, ինչպես բնիկ ամերիկացիները։ Նա մանրամասն նկարագրեց տարբեր մշակույթների մարդկանց միջև ծեսերի, համոզմունքների և անձնական նախասիրությունների հակադրությունները՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես է յուրաքանչյուր մշակույթ ունեցել «անձնավորություն», որը խրախուսվում է յուրաքանչյուր անհատի մեջ։

Մշակույթի և անհատականության դպրոցի այլ մարդաբաններ նույնպես զարգացրեցին այդ գաղափարները, մասնավորապես՝ Մարգարեթ Միդը Սամոայում իր տարիքից (հրատարակվել է մինչև «Մշակույթի օրինաչափությունները») և «Սեռը և խառնվածքը երեք պարզունակ հասարակություններում» (հրատարակվել է Բենեդիկտի գրքի լույս տեսնելուց անմիջապես հետո)։ Բենեդիկտը Ֆրանց Բոաշի ավագ ուսանողն էր, երբ Միդը սկսեց սովորել նրանց հետ, և նրանք մեծ և փոխադարձ ազդեցություն ունեցան միմյանց աշխատանքի վրա։ Աբրամ Քարդիների վրա նույնպես ազդեցին այս գաղափարները, և ժամանակի ընթացքում ծնվեց «մոդալ անհատականություն» հասկացությունը. այն գծերի կլաստերը, որն առավել հաճախ ենթադրվում է, որ դիտվում է տվյալ մշակույթի մարդկանց մոտ։

Բենեդիկտը «Մշակույթի օրինաչափություններում» արտահայտում է իր հավատը մշակութային հարաբերականության նկատմամբ։ Նա ցանկանում էր ցույց տալ, որ յուրաքանչյուր մշակույթ ունի իր բարոյական հրամայականները, որոնք կարելի է հասկանալ միայն այն դեպքում, եթե ուսումնասիրենք այդ մշակույթը որպես ամբողջություն։ Նա կարծում էր, որ սխալ էր արհամարհել սեփական մշակույթից տարբերվող մշակույթի սովորույթները կամ արժեքները։ Այդ սովորույթները իրենց ապրած մարդկանց համար ունեին այնպիսի նշանակություն, որը չպետք է անտեսվեն կամ անիմաստ լինեն։ Մյուսները չպետք է փորձեն գնահատել մարդկանց միայն իրենց չափանիշներով։ Նա պնդում էր, որ բարոյականությունը հարաբերական է այն մշակույթի արժեքներին, որում գործում է մարդը։

Ինչպես նա նկարագրեց Խաղաղ օվկիանոսի հյուսիս-արևմուտքի Կվակիուտլը (հիմնված իր ուսուցիչ Բոասի դաշտային աշխատանքի վրա), Նյու Մեքսիկոյի Պուեբլոն (որոնց թվում նա անմիջական փորձ ուներ), Մեծ հարթավայրերի ազգերը և Նոր Գվինեայի Դոբու մշակույթը (վերաբերյալ ում նա ապավինում էր Միդի և Ռեո Ֆորչունի դաշտային աշխատանքին), նա վկայում է այն մասին, որ նրանց արժեքները, նույնիսկ եթե տարօրինակ թվալ, հասկանալի են իրենց իսկ համահունչ մշակութային համակարգերի տեսանկյունից և պետք է ընկալվեն ու հարգվեն։ Դա նաև կենտրոնական փաստարկ ձևավորեց Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ճապոնացիների վերաբերյալ նրա հետագա աշխատության մեջ։

Քննադատները դեմ են արտահայտվել «մշակույթի և անհատականության» մոտեցմանը բնորոշ վերացականության և ընդհանրացման աստիճանին։ Ոմանք պնդում են, որ նրա գտած հատուկ օրինաչափությունները կարող են լինել միայն ամբողջ մշակույթների մի մասը կամ ենթաբազմությունը։ Օրինակ, Դեյվիդ Ֆրենդ Աբերլը գրում է, որ Պուեբլոյի ժողովուրդը կարող է լինել հանգիստ, մեղմ և շատ տրված ծեսին մեկ տրամադրությամբ կամ մի շարք հանգամանքներում, բայց նրանք կարող են լինել կասկածամիտ, հաշվեհարդար և պատերազմական այլ հանգամանքներում։

1936 թվականին նշանակվել է Կոլումբիայի համալսարանի դոցենտ։ Այնուամենայնիվ, Բենեդիկտն արդեն օգնել էր մարդաբանության մի քանի Կոլումբիայի ուսանողների, այդ թվում՝ Մարգարեթ Միդին և Ռութ Լանդեսին վերապատրաստելու և առաջնորդելու հարցում։

Բենեդիկտը առաջատար մշակութային մարդաբաններից էր, ովքեր հավաքագրվեցին ԱՄՆ կառավարության կողմից պատերազմի հետ կապված հետազոտությունների և խորհրդատվության համար այն բանից հետո, երբ ԱՄՆ-ը մտավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ:

### Մարդկության ցեղեր
Բենեդիկտի քիչ հայտնի գործերից մեկը «Մարդկության ցեղերը» գրքույկն էր, որը նա գրել է Կոլումբիայի համալսարանի մարդաբանության բաժնի իր գործընկեր Ջին Ուելթֆիշի հետ։ Պամֆլետը նախատեսված էր ամերիկյան զորքերի համար և պարզ լեզվով մուլտֆիլմերի նկարազարդումներով ներկայացնում էր ռասիստական համոզմունքների դեմ գիտական գործը։

«Աշխարհը փոքրանում է», - սկսում են Բենեդիկտը և Ուելթֆիշը։ «Երեսունչորս ազգեր այժմ միավորված են ընդհանուր գործի համար՝ առանցքի ագրեսիայի դեմ հաղթանակի, ֆաշիզմի ռազմական ոչնչացման»(էջ.1).

Ֆաշիզմի դեմ միավորված ազգերը, շարունակում են նրանք, ներառում են «տղամարդկանց ամենատարբեր ֆիզիկական տեսակները»։

Գրողները հատված առ հատված բացատրում են մարդկային հավասարության իրենց լավագույն ապացույցները։ Նրանք ցանկանում են խրախուսել բոլոր տեսակի մարդկանց միանալ և չկռվել միմյանց հետ։ «Երկրի բոլոր ժողովուրդները,— նշում են նրանք,— մեկ ընտանիք են և ունեն ընդհանուր ծագում»։ Մենք բոլորս ունենք այնքան շատ ատամներ, այնքան շատ մոլարներ, այնքան շատ փոքր ոսկորներ և մկաններ, և մենք կարող ենք առաջանալ միայն մեկ նախնիներից՝ անկախ մեր գույնից, գլխի ձևից, մազերի կառուցվածքից։ . «Մարդկության ռասաներն այն են, ինչ Աստվածաշունչն ասում է, որ նրանք եղբայրներ են։ Նրանց մարմիններում կա նրանց եղբայրության արձանագրությունը»։

### Քրիզանթեմ և սուր
Բենեդիկտը հայտնի է ոչ միայն իր ավելի վաղ *«Մշակույթի օրինաչափություններ»*-ով, այլև ավելի ուշ *«Քրիզանթեմ և սուր»* գրքով՝ Ճապոնիայի հասարակության և մշակույթի ուսումնասիրությամբ, որը նա հրատարակել է 1946 թվականին՝ ներառելով իր պատերազմի ժամանակաշրջանի հետազոտությունների արդյունքները։

Այս գիրքը *հեռավորության վրա մարդաբանության* օրինակ է։ Մշակույթի ուսումնասիրությունն իր գրականության, թերթերի հատվածների, ֆիլմերի և ձայնագրությունների և այլնի միջոցով անհրաժեշտ էր, երբ մարդաբաններն օգնեցին Միացյալ Նահանգներին և նրա դաշնակիցներին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Չկարողանալով այցելել Նացիստական Գերմանիա կամ Ճապոնիա Հիրոհիտոյի օրոք՝ մարդաբաններն օգտագործեցին մշակութային նյութերը հեռավորության վրա ուսումնասիրություններ պատրաստելու համար։ Նրանք փորձեցին հասկանալ մշակութային օրինաչափությունները, որոնք կարող էին մղել իրենց ագրեսիան և հույս ունեին գտնել հնարավոր թույլ կողմեր կամ համոզելու միջոցներ, որոնք բաց թողնված էին։

Բենեդիկտի պատերազմական աշխատանքը ներառում էր մի մեծ ուսումնասիրություն, որը հիմնականում ավարտվել է 1944 թվականին, որի նպատակն էր հասկանալ ճապոնական մշակույթը, որն ուներ հարցեր, որոնք ամերիկացիներն իրենց անկարող էին ընկալել։ Օրինակ, ամերիկացիները միանգամայն բնական էին համարում, որ ամերիկացի ռազմագերիները ցանկանում էին, որ իրենց ընտանիքներն իմանան, որ իրենք ողջ են, և լռեն, երբ տեղեկատվություն են խնդրում զորքերի տեղաշարժի մասին և այլն։ Այնուամենայնիվ, ճապոնացի ռազմագերիները, ըստ երևույթին, ազատորեն տեղեկատվություն էին տալիս և չեն փորձել կապ հաստատել իրենց ընտանիքների հետ։ Ինչո՞ւ էր այդպես։ Ինչու՞ նաև ասիական ժողովուրդները ճապոնացիներին չվերաբերվեցին որպես իրենց ազատագրողների արևմտյան գաղութատիրությունից և չընդունեցին իրենց ենթադրաբար արդար տեղը հիերարխիայում, որտեղ ճապոնացիները վերևում էին։

Բենեդիկտը մեծ դեր խաղաց ճապոնական ժողովրդական մշակույթում Ճապոնիայի կայսրի տեղը գրավելու և ԱՄՆ նախագահ Ֆրանկլին Ռուզվելտին ուղղված առաջարկություն ձևակերպելու գործում, որ կայսեր թագավորության շարունակությունը թույլ տալը պետք է դառնա վերջնական հանձնման առաջարկի մաս։

Մյուս ճապոնացիները, ովքեր կարդացել են այս աշխատանքը, ըստ Մարգարեթ Միդի, այն ընդհանուր առմամբ ճշգրիտ են համարել, բայց որոշ չափով «բարոյական»։ Գրքի հատվածները հիշատակվել են Տակեո Դոյի *«Կախվածության անատոմիա»* գրքում, սակայն Դոյը խիստ քննադատում է Բենեդիկտոսի այն գաղափարը, որ Ճապոնիան ունի «ամոթալի» մշակույթ, որի շեշտը դրված է այն բանի վրա, թե ինչպես է մարդու բարոյական վարքը դրսից ի տարբերություն քրիստոնյա ամերիկացու «մեղքի» մշակույթի, որտեղ շեշտը դրվում է անհատի ներքին խղճի վրա։ Դոյը համարեց, որ այդ պնդումը հստակորեն ենթադրում է, որ նախկին արժեհամակարգը զիջում է երկրորդին։

## Ժառանգություն
Ամերիկյան մարդաբանության ասոցիացիան Բենեդիկտոսի անվան ամենամյա մրցանակ է շնորհում։ Ռութ Բենեդիկտի մրցանակն ունի երկու կատեգորիա՝ մեկը մեկ գրողի մենագրությունների համար և մեկը՝ խմբագրված հատորների համար։ Մրցանակը շնորհում է «գերազանցություն գիտական գրքում, որը գրված է մարդաբանական տեսանկյունից լեսբուհիների, գեյերի, բիսեքսուալների կամ տրանսգենդերների թեմայով»։

Նրա պատվին Մեծ Ամերիկացիներ շարքի փոստային նամականիշը թողարկվել է 1995 թվականի հոկտեմբերի 20-ին։

Նրա անունով է կոչվում Սթոնի Բրուկ համալսարանի Բենեդիկտ քոլեջը։

2005 թվականին Բենեդիկտն ընդունվել է Կանանց ազգային փառքի սրահում։

## Ծանոթագրություններ
### Citations

 
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի գիտնականներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացիներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կին գիտնականներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կին գրողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի մարդաբաններ
Կատեգորիա:Կին մարդաբաններ
Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի դասախոսներ