Բիքս Բեյդերբեկ

**Լեոն Բիսմարկ «Բիքս» Բեյդերբեկ,** () (1903 թիվ,մարտի 10 -1931 թիվ, օգոստոսի 6), ամերիկացի ջազ կոռնետահար, դաշնակահար և կոմպոզիտոր։ Բեյդերբեկը 1920-ականների ամենաազդեցիկ ջազային մենակատարներից մեկն էր։ Կոռնետի ձայնը մեղեդային է, բնորոշ է տոնի մաքրությունը։ Ժամանակակիցներից մեկը այս ձայնը նմանեցրել է «կանգնած զանգին գնդակներով հարվածելու ձայնին»։

Նրա մենանվագները՝ «*Singin’ the Blues*» և «*I’m Coming, Virginia*» (երկուսն էլ 1927 թվականի), վկայում են նրա իմպրովիզացիայի հմտության մասին, որը հիմք է դրել ջազային բալլադի ոճին, որտեղ մենանվագը դառնում է կոմպոզիցիայի անբաժան մաս։ Բացի այդ, նրա օգտագործած երկար ակորդները և ազատ իմպրովիզացիան ոչ միայն մեղեդային, այլև հարմոնիկ տեսանկյունից հետագայում արտացոլվել են Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո զարգացած ջազում։ Նրա «*In a Mist*» (1927 թիվ) ստեղծագործությունը ամենահայտնի դաշնամուրային գործն է, և միակը, որ նա անձամբ ձայնագրել է։ Նա միավորում էր ջազը և դասականը (հիմնականում իմպրեսիոնիստական)։ Նրա բոլոր հինգ դաշնամուրային ստեղծագործությունները հրատարակվել են «*Robbins Music***»**-ի կողմից։

Բեյդերբեկը ծնվել է Դավենպորթ քաղաքում (Այովա նահանգ) և ինքնուս էր։ Կոռնետ նվագել սովորել է հիմնականում լսելով, ինչի արդյունքում օգտագործում էր ոչ ստանդարտ «մատնաշարային տեխնիկա», որը ձևավորել է իր յուրօրինակ ոճը։ 1924 թվականին նա առաջին անգամ ձայնագրել է Միջին Արևմուտքի «*The Wolverines*» ջազային խմբի հետ, որից հետո կարճ ժամանակ նվագել է Դետրոյթում գործող «*Jean Goldkette Orchestra***»**-ում։ Ավելի ուշ միացել է Ֆրենկի «*Tram*» խմբին՝ Թրամբաուերի հետ համատեղ՝ երկարատև ելույթ ունենալով Սեյնթ Լուիսի «*Arcadia Ballroom*»-ում, որը նույնպես «*Goldkette*» կազմակերպության հովանավորության ներքո էր։ 1926 թվականին Բեյդերբեկը և Թրամբաուերը միացել է «*Goldkette*»-ի գլխավոր խմբին՝ Դետրոյթի «*Graystone Ballroom*»-ում։ Խումբը ակտիվ կերպով հյուրախաղային շրջագայություններ էր կատարում և հռչակվել էր Նյու Յորքի «*Roseland Ballroom*»-ում՝ Ֆլեչեր Հենդերսոնի խմբի հետ միասին ելույթ ունենալով (1926 թիվ, հոկտեմբեր)։ Նրա ամենամեծ ձայնագրությունները կատարվել են 1927-ին։ Սեպտեմբերին «*Goldkette*»-ի խումբը լուծարվել է, և կարճ ժամանակ՝ Նյու Յորքում բաս-սաքսոֆոնահար Էդրիան Ռոլլինի խմբում նվագելուց հետո, Թրամբաուերը և Բեյդերբեկը միացել են Ամերիկայի ամենահայտնի պարի նվագախմբին՝ «*Paul Whiteman and his Orchestra***»**։

Բեյդերբեկի ամենաազդեցիկ ձայնագրությունները եղել են «*Goldkette*»-ի և Ուայթմանի հետ համագործակցության տարիներին, թեև նա ձայնագրություններ է արել նաև իր անունով և Թրամբաուերի խմբի կազմում։ Ուայթմանի շրջանը նշանավորվեց ալկոհոլի օգտագործման պատճառով նրա առողջության կտրուկ անկմամբ։ Հարբեցողության բուժումը վերականգնողական կենտրոններում՝ Ուայթմանի և Բեյդերբեկի ընտանիքի աջակցությամբ, չկարողացավ դադարեցնել նրա անկումը։ 1929 թվականին նա լքել է Ուայթմանի նվագախումբը, և 1931 թվականի ամռանը, 28 տարեկանում, մահացել Նյու Յորքի Քուինս շրջանի Սանիսայդ թաղամասի իր բնակարանում։

Նա դարձել է ջազի առաջին լեգենդներից մեկը։ Ամսագրային հոդվածներում, երաժիշտների հուշերում, վեպերում և հոլիվուդյան ֆիլմերում Բեյդերբեկը հաճախ ներկայացվել է որպես ռոմանտիկ հերոս, օրինակ՝ «Փողհարով երիտասարդը» (վեպ, որը հետագայում վերածվել է ֆիլմի՝ Քըրք Դուգլասի, Լորեն Բեքոլի, Դորիս Դեյի և նրա ընկեր Հոագի Քարմայքլի մասնակցությամբ)։ Նրա կյանքը հաճախ ներկայացվել է որպես ջազային երաժշտի պատմություն, ով ստիպված է եղել իր արվեստը հարմարեցնել կոմերցիոն պահանջներին։ Բեյդերբեկը մնում է գիտական վեճերի թեմա՝ կապված նրա լրիվ անվան, մահվան պատճառի և ջազի մեջ ունեցած ներդրման կարևորության համար։

Նա հեղինակել կամ մասնակցել է այնպիսի դասական և ստանդարտ դարձած ջազային ձայնագրությունների ստեղծմանը, ինչպիսիք են՝ «*Davenport Blues*», «*In a Mist*», «*Copenhagen*», «*Riverboat Shuffle*», «*Singin’ the Blues*» և «*[[Georgia on My Mind]]*»։

## Վաղ կյանք

Բիսմարկ Հերման Բեյդերբեկի և Ագաթա Ջեյն Հիլթոնի որդի Բիքս Բեյդերբեկը ծնվել է 1903 թվականի մարտի 10-ին, Այովա նահանգի Դևենփորթ քաղաքում։ Կա տարաձայնություն նրա մկրտության անվան շուրջ՝ Լեոն Բիքս, թե Լեոն Բիսմարկ, նաև «Բիքս» մականունը։ Նրա հորը նույնպես կոչում էին «Բիքս», ինչպես նաև ավագ եղբորը՝ Չարլզ Բյորնեթ «Բըրնի» Բեյդերբեկին։ Բըրնին պնդում էր, որ նրան կոչել են Լեոն Բիքս, և կենսագիրները հրապարակել են ծննդյան վկայականներ, որոնք հաստատում են դա։ Ավելի վերջերս կատարված ուսումնասիրությունները (ներառյալ եկեղեցական և դպրոցական գրառումները), ինչպես նաև հարազատի կտակը, ենթադրում են, որ նրա անունը եղել է Լեոն Բիսմարկ։ Ամեն դեպքում, ծնողները նրան անվանում էին Բիքս, ինչը, կարծես, նաև նրա նախընտրությունն էր։ Ինը տարեկան հասակում՝ մորն ուղղված նամակում նա ստորագրել է․ «ձեր Լեոն Բիքս Բեյդերբեկը, ոչ թե Բիսմարկ, հիշի՛ր»։

Բեյդերբեկի հայրը ածուխի և փայտանյութի վաճառական էր, անվանված ի պատիվ իր հայրենի Գերմանիայի կանցլեր Օտտո ֆոն Բիսմարկի։ Մայրը՝ Միսիսիպի գետի նավապետի դուստր, նվագում էր Դևենփորթի Առաջին Պրեսբիտերյան եկեղեցու երգեհոնը և ոգեշնչում էր երիտասարդ Բեյդերբեկի հետաքրքրությունը դաշնամուրի հանդեպ։

Բեյդերբեկը ընտանիքի երեք երեխաներից կրտսերն էր։ Եղբայրը՝ Բըրնին, ծնվել է 1895 թվականին, իսկ քույրը՝ Մերի Լուիզը, 1898-ին։ Նա սկսել է դաշնամուր նվագել երկու կամ երեք տարեկանում։ Քույրը հիշում էր, թե ինչպես էր նա կանգնում գետնին և ձեռքերը բարձրացնելով նվագում։ Հինգ տարի անց Դևենփորթի «*Daily Democrat»* թերթը տպագրեց հիացմունքով լի հոդված՝ վերնագրելով «Յոթամյա երաժշտական հրաշք տղա։ Փոքրիկ Բիքքլի Բեյդերբեկը նվագում է ցանկացած մեղեդի, որ լսում է»։

Բըրնին հիշում էր, թե ինչպես Բիքսը երեկոյան այլևս տուն չէր գալիս ընթրելու, այլ շտապում էր գետի ափ, նստում զբոսանավի վրա և նվագում։ Ընկերներից մեկը պատմում էր, որ Բեյդերբեկը այնքան էլ հետաքրքրված չէր իրենց այցելած շաբաթօրյա կինոցուցադրություններով, բայց լույսերը վառվելուց հետո շտապում էր տուն՝ կրկնելու դաշնակահար-ուղեկցողի նվագած մեղեդիները։

Բըրնին 1918 թվականի վերջում վերադարձել է Դևենփորթ՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում ԱՄՆ-ում ծառայելուց հետո, իր հետ բերելով «*Victrola*» ֆոնոգրաֆ և մի քանի ձայնասկավառակ, այդ թվում՝ «*Original Dixieland Jazz Band*»-ի «*Tiger Rag*» և «*Skeleton Jangle*» երգերը։ Այս ձայնագրություններից Բեյդերբեկը սիրեց «*hot jazz*»-ը և ինքնուրույն սովորեց կոռնետ նվագել՝ լսելով Նիկ ԼաՌոկկայի տողերը։ Նա նաև լսում էր ջազ այն նավերից, որոնք կանգնում էին Դևենփորթի կենտրոնում։ Լուի Արմսթրոնգը և թմբկահար Բեյբի Դոդսը պնդում էին, որ հանդիպել են Բեյդերբեկին, երբ իրենց զբոսանավը կանգնել է Դևենփորթում, թեև պատմաբանները այնքան էլ վստահ չեն՝ արդյոք նման դեպք իրականում տեղի է ունեցել։Բեյդերբեկը 1918-ից 1921 թվականներին սովորել է Դևենփորթի ավագ դպրոցում։ Այդ ընթացքում նա հաճախ նվագել է տարբեր խմբերի հետ, այդ թվում՝ Ուիլբեր Հեթչի, Ֆլոյդ Բինի և Կառլայլ Էվանսի։ 1920-ի գարնանը նա մասնակցել է դպրոցի «Վոդևիլյան երեկոյին»՝ երգելով «*Black Jazz Babies*» վոկալի կազմում և նվագելով իր կոռնետը։ Ընկերոջ՝ Ֆրից Պուցիերի հրավերով միացել է Նիլ Բաքլիի «*Novelty Orchestra*»-ին։ Խումբը աշխատանք է ստացել 1920-ի դեկտեմբերին, սակայն Ամերիկյան երաժիշտների ֆեդերացիայի 67-րդ տեղական բաժինը բողոք է ներկայացրել, որ տղաները չունեն միության քարտեր։ Միության ղեկավարության առաջ անցկացված լսումների ժամանակ Բեյդերբեկը ստիպված է եղել միանգամից նվագել երաժշտությունը, սակայն չի հաջողել և քարտ չի ստացել։

1921 թվականի ապրիլի 22-ին՝ 18 տարեկանը լրանալուց մեկ ամիս անց, Բեյդերբեկը ձերբակալվել է Դևենփորթի երկու ոստիկանների կողմից, այն մեղադրանքով, որ հնգամյա Սառա Այվենս անունով աղջկան տարել է հարևանի ավտոտնակ և նրա նկատմամբ կատարել անբարոյական և սանձարձակ արարք, ինչը Այովայում համարվում էր ծանր հանցագործություն։ Ոստիկանության գրանցամատյանում գրված էր, որ աղջիկը նրան մեղադրել է «ձեռքերով հագուստի վրայից դիպչելու» մեջ։ Գրանցամատյանն ասում էր նաև, որ նրանք «ավտոտնակում մեքենայի մեջ էին, երբ նա դուռը փակել է, իսկ աղջիկը գոռացել»՝ գրավելով փողոցի դիմացի երկու երիտասարդների ուշադրությունը։ Երիտասարդները մոտեցել են, իսկ աղջիկը՝ գնացել տուն։ Բեյդերբեկը ազատ է արձակվել 1500 դոլար գրավի դիմաց։ Սառայի հայրը՝ Փրեսթոն Այվենսը, խնդրել է, որ  ոստիկանությունը մեղադրանքը հանի, որպեսզի աղջիկը գործ չունենա ոստիկանության հետ։ 1921 թվականի սեպտեմբերին մեծ ժյուրին մեղադրանք չի ներկայացրել, և գործը կարճվել է։ Պաշտոնական փաստաթղթերից հստակ չի երևում՝ արդյոք Սառան անձամբ է նույնացրել Բեյդերբեկին, սակայն երկու երիտասարդները նրա հորը պատմել էին, որ տեսել են՝ ինչպես է նա աղջկան տանում ավտոտնակ։ Ձերբակալության և դրա հետևանքների վերաբերյալ մնացած պաշտոնական փաստաթղթերը՝ ոստիկանական երկու գրառումներ և Փրեսթոն Այվենսի՝ ոստիկանությունում տված ցուցմունքը, առաջին անգամ 2001 թվականին հրապարակել է պրոֆեսոր Ալբերտ Հայմը «*Bixography»* կայքում։ Ժան Պիեռ Լիոնը իր՝ 2005 թվականի կենսագրականում կարճ անդրադարձել է այս դեպքին և տպագրել փաստաթղթերի տեքստերը։ Ավելի վաղ գոյություն ունեցող կենսագրականներում այս միջադեպի մասին հիշատակում չի եղել։

1921 թվականի սեպտեմբերին Բիքս Բեյդերբեկը ընդունվել է Լեյք Ֆորեսթի ակադեմիա՝ Չիկագոյի հյուսիսում գտնվող մի հանրակացարանային դպրոց։ Պատմաբանները հաճախ պնդում էին, որ նրա ծնողները նրան այնտեղ են ուղարկել՝ խոչընդոտելու նրա՝ ջազի հանդեպ եղած հետաքրքրությունը, սակայն, ուրիշների կարծիքով, դա կարող էր լինել արձագանք՝ 1921 թվականի ապրիլին տեղի ունեցած նրա ձերբակալությանը։ Ամեն դեպքում, Բեյդերբեկների ընտանիքը կարծես հույս ուներ, որ այդ դպրոցը՝ իր կարգապահությամբ ու ուսուցիչների ուշադրությամբ, կօգնի բարձրացնել նրա ուսումնական առաջադիմությունը, քանի որ նա ձախողել էր միջնակարգ դպրոցի առարկաների մեծ մասը և 1921 թվականին, արդեն 18 տարեկանում, դեռևս սովորում էր 11-րդ դասարանում։

Բիքսի հետաքրքրությունները, սակայն, սահմանափակված էին երաժշտությամբ և սպորտով։ Նա հաճախ այցելում էր Չիկագո՝ լսելու ջազային նվագախմբեր ակումբներում և գիշերային բարերում, այդ թվում՝ հայտնի «*Friar’s Inn*»-ում, որտեղ երբեմն նվագում էր «*New Orleans Rhythm Kings*» խմբի հետ։ Նա նաև գնում էր քաղաքի աֆրոամերիկացիներով բնակեցված հարավային շրջան՝ լսելու «*King Oliver’s Creole Jazz Band*»-ը, որտեղ երկրորդ կոռնետ էր նվագում Լուի Արմսթրոնգը։ Նրանից եղբորն ուղղված մի նամակում գրված էր․ «Մի՛ մտածիր, թե համառում եմ, Բըրնի, բայց ես նույնիսկ դժոխք կգնայի՝ լավ նվագախումբ լսելու համար»։ Դպրոցում նա թմբկահար Վալթեր «Սայ» Վելգեի հետ կազմակերպել է «*Cy-Bix Orchestra*»-ն, սակայն շուտով խնդիրների մեջ է ընկել դպրոցի ղեկավարության հետ, այդ թվում՝ դպրոցական պարի ժամանակ անպատշաճ ելույթի համար։

Նա հաճախ խախտում էր հանրակացարանի ժամային սահմանափակումները և երբեմն գիշերում էր դրսում։ 1922 թվականի մայիսի 20-ի վաղ առավոտյան նրան բռնել են, երբ փորձում էր հրդեհային սանդուղքով մտնել իր սենյակ։ Հաջորդ օրը նրան վտարել են՝ պատճառաբանելով թե՛ ցածր առաջադիմությունը, թե՛ հաճախակի բացակայությունները, և թե՛ խմելը։ Դպրոցի տնօրենը ծնողներին տեղեկացրել է, որ նա, գոնե մասամբ, մասնակից էր նրանում, որ դպրոց ներմուծվել էր ալկոհոլ։

Դրանից հետո Բիքսը կարճ ժամանակով վերադարձել է Դավենփորթ՝ 1922 թվականի ամռանը, ապա տեղափոխվել Չիկագո, միանալով «*Cascades Band*»-ին և աշխատելով Միչիգան լճի զբոսանավերում։ Մինչև 1923 թվականի աշունը նա Չիկագոյում հանդես էր գալիս տարբեր վայրերում, երբեմն վերադառնում էր տուն՝ հոր մոտ աշխատելու։

## Կարիերա
### «''Wolverines''»

1923 թվականի վերջում Բիքս Բեյդերբեկը միացել է «*Wolverine Orchestra*» յոթհոգանոց խմբին, որի առաջին ելույթը տեղի է ունեցել Օհայոյի Հեմիլթոն քաղաքի մոտ գտնվող «*Stockton Club*» անունով գիշերային ակումբում։ Խումբը մասնագիտանում էր «*hot*» ջազի մեջ և խուսափում էր այսպես կոչված «քաղցր» երաժշտությունից։ Նրանց անունը վերցվել էր իրենց ամենահաճախ կատարվող գործերից մեկից՝ Ջելի Ռոլ Մորտոնի «*Wolverine Blues*»-ից։ Այդ շրջանում Բեյդերբեկը դաշնամուրի դասեր էր վերցնում մի երիտասարդ կնոջից, ով նրան ծանոթացրել է կոմպոզիտոր Իսթվուդ Լեյնի ստեղծագործություններին։ Լեյնի դաշնամուրային սյուիտներն ու նվագախմբային գործերը միաժամանակ և՛ բացահայտ ամերիկյան էին, և՛ ֆրանսիական իմպրեսիոնիզմի տարրերով, և մեծ ազդեցություն են ունեցել Բեյդերբեկի ոճի վրա, հատկապես՝ «*In a Mist*» ստեղծագործության մեջ։ Հաջորդ աշխատանքը Սինսինատիում գտնվող Դոյլի պարի ակադեմիայում դարձել է առիթ՝ խմբի և անհատական լուսանկարների համար, որոնցից մեկում Բեյդերբեկը երևում է երիտասարդ, սանրած մազերով, կոռնետը՝ աջ ծնկին։

1924 թվականի փետրվարի 18-ին «Վոլվերինները» կատարել են իրենց առաջին ձայնագրությունները։ Այդ օրը՝ Ինդիանա նահանգի Ռիչմոնդ քաղաքի «*Gennett* *Records*» ստուդիայում, ձայնագրվել են երկու գործ․ «*Fidgety Feet*»՝ Նիկ ԼաՌոկայի և Լարի Շիլդսի հեղինակությամբ, և Թոմ Դելեյնի «*Jazz Me Blues*»-ը։ Վերջինիս մեջ Բեյդերբեկի մենանվագը, ըստ երաժշտագետներ Ռիչարդ Մ․ Սուդհոլթերի և Ֆիլիպ Ռ․ Էվանսի, բերել է ջազի մեջ մի նոր և նշանակալի բան․«Ե՛վ փոխլրացնող, այսպես կոչված «կապակցված» ֆրազավորումը, և՛ կոռնետի «երգող» մշակվածությունը ակնհայտ են Բիքսի «*Jazz Me Blues*» մենանվագում։ Նա արդեն արտաբերում է անսովոր ակցենտներ և ներքին հարմոնիկ ձայների հանդեպ հետաքրքրություն։ Սա մի ձայնագրություն է, որը ներկայացնում է մեծ ինքնատիպությամբ օժտված երաժշտի և խմբի։ Դա զարմացրեց նույնիսկ «*Wolverines*»-ի անդամներին»։

1924 թվականի փետրվարից մինչև հոկտեմբեր «*Wolverines*»-ը «*Gennett Records*»-ի համար ձայնագրել են 15 գործ։ Այս ստեղծագործությունները ցույց են տալիս Բեյդերբեկի արդեն հասուն և հստակ ձևավորված կոռնետային վարպետությունը։ Նրա շրթունքները զգալիորեն ամրացել էին նախորդ տարիների համեմատ․ ինը ձայնագրություններում նա հստակ անցնում է նվագից դեպի բացման մենանվագ՝ առանց ընդմիջման կարիքի։

Չնայած որոշ առումներով Բեյդերբեկի նվագը յուրահատուկ էր՝ նա լսում և սովորում էր իր շրջապատի երաժշտությունից՝ սկսած «*Original Dixieland Jazz Band*»-ի ջազից, մինչև Նյու Օռլեանի «*Rhythm Kings*»-ի և Քինգ Օլիվերի ու այլ սևամորթ երաժիշտների ոճը, ինչպես նաև Կլոդ Դեբյուսիի և Մորիս Ռավելի դասական ստեղծագործությունները։

Լուի Արմսթրոնգը ևս ներշնչանքի աղբյուր էր, թեև Բեյդերբեկի ոճը, ըստ «*The Oxford Companion to Jazz»*-ի, զգալիորեն տարբերվում էր Արմսթրոնգի նվագից։Լուի Արմսթրոնգի նվագը խիզախ, մշտապես օպտիմիստական և բացահայտ հուզական էր, մինչդեռ Բիքս Բեյդերբեկի նվագը փոխանցում էր մտավոր այլընտրանքների ամբողջ սպեկտր։ Եթե Արմսթրոնգը, գտնվելով նվագախմբի գլխում, նվագում էր ուժգին, ուղիղ և ճշգրիտ, ապա Բեյդերբեկը, ինչպես ստվերային բռնցքամարտիկ, ստեղծում էր իր սեփական ֆրազավորումը՝ «խուսափելով առաջնորդի դերից»։Արմսթրոնգը հակված էր շեշտելու ցուցադրականությունը և վիրտուոզությունը, մինչդեռ Բեյդերբեկը կարևորում էր մեղեդին, նույնիսկ իմպրովիզի ժամանակ, և հազվադեպ էր անցնում նոտաների ամենաբարձր տիրույթ։ Մեզ Մեզրոն իր ինքնակենսագրության մեջ պատմում է, թե ինչպես էր Ֆրենկ Թեշեմաքերի հետ 53 մղոն վարել մինչև Ինդիանայի Հադսոն Լեյք, որպեսզի Արմսթրոնգի նոր թողարկված «*Heebie Jeebies*» ձայնագրությունը նվագեին Բեյդերբեկի համար։ Արմսթրոնգի ձայնագրությունները լսելուց բացի, Բեյդերբեկը և այլ սպիտակամորթ երաժիշտներ ուրբաթ օրերին այցելում էին «*Sunset Café*», որպեսզի լսեն Արմսթրոնգին և նրա խմբին։ Նյու Օռլեանի «*Rhythm Kings*»-ի Փոլ Մարեսը պնդում էր, որ Բեյդերբեկի վրա մեծ ազդեցություն ուներ Նոր Օռլեանի կոռնետահար Էմեթ Հարդին էր, ով մահացել էր 1925 թվականին՝ ընդամենը 23 տարեկանում։ Իրականում, Բեյդերբեկը հանդիպել էր Հարդիին և կլարնետահար Լեոն Ռոպոլոյին Դավենպորտում 1921 թվականին, երբ վերջիններս միացել էին տեղի խմբերից մեկին և երեք ամիս նվագել քաղաքում։ Կարծես թե Բեյդերբեկը ժամանակ էր անցկացնում նրանց հետ, սակայն դժվար է որոշել, թե որքանով էր Հարդիի ոճը ազդել Բեյդերբեկի վրա, հատկապես հաշվի առնելով, որ Հարդիի որևէ հայտնի ձայնագրություն գոյություն չունի։

Բեյդերբեկը հստակ գտել է հոգեհարազատ երաժշտական ոգի Հոագի Կարմայքելի մեջ, որի զվարճալի և ոչ սովորական բնավորությունը նույնպես գնահատում էր։ Նրանք դարձել են իրական ընկերներ։ Իրավաբանության ուսանող և դաշնակահար-երգահան դառնալու հավակնորդ Կարմայքելը 1924 թվականի գարնանը հրավիրեց «*Wolverines*»-ններին՝ ելույթ ունենալու Ինդիանայի համալսարանի Բլումինգթոնի մասնաճյուղում։ 1924 թվականի մայիսի 6-ին «*Wolverines*»-ը ձայնագրել են մի մեղեդի, որը Կարմայքելը հատուկ գրել էր Բեյդերբեկի և նրա գործընկերների համար՝ «*Riverboat Shuffle*»։

### «''Goldkette''»
1924 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին Նյու Յորքում գտնվող «*Cinderella Ballroom*»-ում ելույթ ունենալու ընթացքում Բիքսը ներկայացրել է իր հրաժարականը «*Wolverines*» խմբից և հեռացել՝ միանալու Ժան Գոլդքեթին և նրա նվագախմբին Դեթրոյթում։ Սակայն Բայդերբեկի մասնակցությունը այս խմբում կարճ է տևել։ Գոլդքեթը ձայնագրում էր «*Victor Talking Machine Company*»-ի համար, որի երաժշտական տնօրեն Էդի Քինգը դեմ էր Բայդերբեկի ժամանակակից ոճի ջազային նվագին։ Բացի այդ, թեև Բայդերբեկի դիրքը Գոլդքեթի նվագախմբում «երրորդ շեփորն» էր՝ առաջին կամ երկրորդ շեփորից պակաս բարդ դեր, նա դժվարանում էր բարդ համույթային հատվածներում իր սահմանափակ նոտա կարդալու ունակության պատճառով։ Մի քանի շաբաթ անց Բայդերբեկն ու Գոլդքեթը փոխադարձ համաձայնությամբ որոշել են բաժանվել, սակայն կապի մեջ մնալ։ Գոլդքեթը խորհուրդ է տվել Բայդերբեկին բարելավել իր նոտա կարդալու հմտությունները և խորացնել երաժշտական գիտելիքները։ Խմբից հեռանալուց մոտ վեց շաբաթ անց Բիքսը կազմակերպել է «*Gennett*» ձայնագրման սեսիա Ռիչմոնդում՝ Գոլդքեթի նվագախմբի մի քանի անդամների հետ՝ հանդես գալով «*Bix and His Rhythm Jugglers*» անունով։ 1925 թվականի հունվարի 26-ին նրանք ձայնագրել են երկու գործ. «*Toddlin' Blues*»՝ ԼաՌոկայի և Շիլդսի ստեղծագործությունը, և Բայդերբեկի սեփական կոմպոզիցիան՝ «*Davenport Blues*»-ը, որը հետագայում դարձել է դասական ջազային համար։ Այն ձայնագրել են շատ երաժիշտներ՝ Բանի Բերիգանից մինչև Ռայ Քուդեր և Ջեֆ Մալդուր։ 1927 թվականի «*Davenport Blues*»-ի դաշնամուրային տարբերակի նոտաները հրատարակվել են «*Robbins Music*»-ի կողմից։

1925 թվականի փետրվարին Բայդերբեկը ընդունվել է Այովայի համալսարան՝ Այովա քաղաքում։ Սակայն նրա ակադեմիական շրջանը նույնիսկ ավելի կարճ տևեց, քան Դեթրոյթում ունեցած ժամանակը։ Երբ նա փորձել է իր դասացուցակում ընդգրկել միայն երաժշտական առարկաներ, խորհրդատուն պարտադրել է նրան ընտրել նաև կրոն, էթիկա, ֆիզիկական դաստիարակություն և ռազմական պատրաստություն։ Դա, ըստ Բեննի Գրինի, հետագայում «կատակերգական», «անիմաստ» և «ծաղրանկարային» սխալ էր։ Բայդերբեկը շուտով սկսել է բացակայել դասերից, և տեղի բարում ալկոհոլային միջադեպի պատճառով նրան հեռացրել են։ Լայոնի վկայությամբ, սակայն, նա հեռացված չէր, այլ ինքն էր դուրս եկել։ Այդ ամռանը նա նվագում էր ընկերների՝ Դոն Մարեյի և Հաուդի Քվիքսելի հետ Միչիգանի լճափնյա հանգստավայրում։ Խումբը ղեկավարում էր Գոլդքեթը, և հենց այդտեղ Բայդերբեկը կրկին հանդիպել է սաքսոֆոնահար Ֆրենկի Տրամբաուերին, ում նա արդեն ճանաչում էր։ Նրանք արագ մտերմացել են թե՛ անձնական, թե՛ երաժշտական առումով, չնայած Տրամբաուերին այլ երաժիշտներ նախազգուշացրել էին. «Զգուշացիր, նա խնդիրներ ունի․ խմում է և դժվար կլինի նրան կառավարելը»։ Տրամբաուերը մնացել է Բայդերբեկի կողքին նրա կարիերայի մեծ մասում՝ մի տեսակ խնամակալի դեր կատարելով։ Երբ Տրամբաուերը ստեղծել է նոր խումբ Սենթ Լուիսի «*Arcadia Ballroom*»-ում երկարատև ելույթի համար, Բայդերբեկն էլ է միացել։ Այստեղ նա նվագել է նաև կլարնետահար Փի Վի Ռասելի հետ, ով բարձր է գնահատել նրա ունակությունը խանդավառելու խմբին․ «Նա քեզ ստիպում էր նվագել՝ անկախ նրանից ուզում էիր, թե ոչ։ Եթե ունակություն ունեիր, նա քեզ ստիպում էր նվագել ավելի ու ավելի լավ»։

1926 թվականի գարնանը Բիքսն ու Տրամբաուերը միացել են Գոլդքեթի գլխավոր պարի նվագախմբին՝ տարվա կեսը անցկացնելով Գոլդքեթին պատկանող հանգստավայրում՝ Հադսոն լճի ափին (Ինդիանա), իսկ մնացած մասը՝ Դեթրոյթի «*Graystone Ballroom*»-ում, որն էլի պատկանում էր Գոլդքեթին։ 1926 թվականի հոկտեմբերին Գոլդքեթի «Famous Fourteen» - ը, ինչպես նրանց անվանում էին, բացել են ելույթները Նյու Յորքի «*Roseland Ballroom*»-ում՝ մրցելով Արևելյան ափի հայտնի աֆրոամերիկյան մեծ նվագախմբերից մեկի՝ Ֆլեթչեր Հենդերսոնի նվագախմբի հետ։ «*Roseland*»-ը տեղական մամուլում հայտարարել է. «Խմբերի ճակատամարտ» և հոկտեմբերի 12-ին, երկարատև և թեժ ելույթից հետո, Գոլդքեթի երաժիշտները հռչակվել են հաղթողներ։ «Մենք […] զարմացած էինք, զայրացած, մռայլ և շփոթված», — պատմում էր Ռեքս Ստյուարտը, Ֆլեթչերի գլխավոր շեփորահարը՝ հիշելով, թե ինչպես էր լսում Բայդերբեկին և իր գործընկերներին։ Նա այդ փորձառությունը անվանել է «ամենից նվաստացուցիչը»։ 1931 թվականի հոկտեմբերի 15-ին, Բայդերբեկի մահից մի քանի ամիս անց, Ֆլեթչեր Հենդերսոնի նվագախումբը ձայնագրել է «*Singin’ the Blues*»-ի տարբերակը, որտեղ Ռեքս Ստյուարտը կատարեց Բայդերբեկի ամենահայտնի մենանվագի գրեթե հնչյուն առ հնչյուն պատճենը։

Թեև Գոլդքեթի նվագախումբը այդ շրջանում «*Victor*»-ի համար բազմաթիվ ձայնագրություններ էր կատարում, դրանցից ոչ մեկը չէր ներկայացնում Բայդերբեկի ամենահայտնի մենանվագները։ Խումբը գտնվում էր պոպուլյար երաժշտության շուկայի կոմերցիոն պահանջների ազդեցության տակ, և «*Victor*»-ը հատուկ ուղղում էր ձայնագրությունները այդ լսարանին։ Քիչ բացառությունների թվում են «*My Pretty Girl*» և «*Clementine*» ստեղծագործությունները․ վերջինս խմբի վերջին ձայնագրություններից էր և փաստացիորեն նրա «կարապի երգը»։ Գոլդքեթի հետ այս կոմերցիոն սեսիաներից բացի, Բայդերբեկն ու Տրամբաուերը նաև իրենց անուններով ձայնագրում էին «*OKeh*» լեյբլի համար։ Բիքսը Տրամբաուերի ձայնագրական խմբի կազմում ստեղծել է իր լավագույն մենանվագներից մի քանիսը՝ սկսելով «*Clarinet Marmalade*»-ից և «*Singin’ the Blues*»-ից, որոնք ձայնագրվել են 1927 թվականի փետրվարի 4-ին։ Կրկին Տրամբաուերի հետ Բայդերբեկը մայիսին վերաձայնագրել է Հոգի Կարմայքլի «*Riverboat Shuffle*»-ը և մի քանի օր անց կատարել ևս երկու կարևոր մենանվագ՝ «*I’m Coming, Virginia*» և «*Way Down Yonder in New Orleans*» ստեղծագործություններում։ Բայդերբեկը համահեղինակության վարկ է ստացել Տրամբաուերի հետ «*For No Reason at All in C*» ստեղծագործության համար, որը ձայնագրվել է «*Tram, Bix and Eddie*» (նրանց «*Three Piece Band*»-ը) անվամբ։ Այդ գործի ընթացքում Բայդերբեկը նվագում  էր և՛ կոռնետ, և՛ դաշնամուր, իսկ սեպտեմբերին նա միայն դաշնամուր էր նվագում իր «*In A Mist*» ձայնագրման համար։ Սա, թերևս, նրա կարճ կարիերայի ամենաարդյունավետ տարին էր։

Ֆինանսական ճնշման տակ Գոլդքեթը 1927 թվականի սեպտեմբերին Նյու Յորքում լուծարում է իր գլխավոր նվագախումբը։ Փոլ Ուայթմանը հույս ուներ ընդգրկել Գոլդքեթի լավագույն երաժիշտներին իր շրջիկ նվագախմբում, սակայն Բայդերբեկը, Տրամբաուերը, Մարեյը, Բիլ Ռենքը, Չոնսի Մորհաուսը և Ֆրենկ Սինյորելլին փոխարենը միացան բաս-սաքսոֆոնահար Ադրիան Ռոլլինիի խմբին «*Club New Yorker*»-ում։ Խմբում էին նաև կիթառահար Էդի Լենգը և ջութակահար Ջո Վենուտին, որոնք հաճախ համագործակցում էին Գոլդքեթի նվագախմբի հետ ազատ գործակցային հիմունքներով։ Նորեկներից մեկն էլ Սիլվեսթեր Ահոլան էր՝ պատրաստված շեփորահար, որը կարող էր և՛ իմպրովիզացված ջազային մենանվագներ նվագել, և՛ կարդալ բարդ նոտագրություններ։ Երբ Ահոլան ներկայացել է, Բայդերբեկն իբր ասել է․ «Վա՛յ, ես ընդամենը երաժշտական դեգեներատ եմ»։ Երբ այդ աշխատանքը սպասվածից շուտ ավարտվեց՝ 1927 թվականի հոկտեմբերին, Բայդերբեկն ու Տրամբաուերը պայմանագիր են կնքել Ուայթմանի հետ։ Նրանք միացել են նրա նվագախմբին 1927 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Ինդիանապոլիսում։

### «''Whiteman''»
Փոլ Ուայթմանի նվագախումբը իր ժամանակի ամենահայտնի և ամենաբարձր վարձատրվող պարի խումբն էր։ Թեև Ուայթմանի հայտնի էր «Ջազի թագավոր» անունով, նրա նվագախումբը հենց ջազային համույթ չէր, այլ պոպուլյար երաժշտական կազմ, որը, հանդիսատեսի և ձայնասկավառակ գնողների պահանջներին համապատասխան ներկայանում էր թե՛ ջազային, թե՛ դասական երաժշտությությամբ։ Ուայթմանը հատկապես հայտնի էր նրանով, որ 1924 թվականին Նյու Յորքում առաջին անգամ ներկայացրել էր Ջորջ Գերշվինի «*Rhapsody in Blue*»-ն, որի գործիքավորող Ֆերդե Գրոֆեն շարունակեց մնալ խմբի կարևոր անդամ 1920-ականների ամբողջ ընթացքում։ Ուայթմանի դերը մեծ էր թե՛ ֆիզիկապես, թե՛ մշակութային ազդեցությամբ․ ըստ «*The New Yorker»*-ի 1926 թվականի հոդվածի՝ «մարդ՝ թուլացած, բայց արական, արագ, կոպիտ, անփույթ և միևնույն ժամանակ փայլուն, խիստ խորամանկության միջուկով՝ փաթեթավորված զգացմունքայնության շերտի մեջ»։ Բայդերբեկի որոշ պաշտպաններ քննադատել են Ուայթմանին, որ նա Բիքսին՝ որպես ջազ երաժիշտ,  չի տվել  իր արժանի հնարավորությունները։ Ջեյմսը բողոքում է, որ Բայդերբեկի նվագախմբին միանալուց հետո «Ուայթմանը գնալով հեռացավ իր ավելի ազատ և ռիթմիկորեն թեթև ոճից՝ դառնալով ավելի ենթակա իր գործարար մտածողությանը»։ Նա նաև ենթադրում է, որ այսպիսի գեղարվեստական սահմանափակումը մասամբ նպաստել է Բայդերբեկի մահվան։

Բենի Գրինը կտրուկ էր․ նա Ուայթմանի մասին ասել է, թե նա ընդամենը «միջակ վոդևիլային համար» է, և հավելել, որ «այսօր մենք միայն հանդուրժում ենք Ուայթմանի ձայնագրությունների սարսափները՝ հույս ունենալով, որ այստեղից-այնտեղից գոնե մի հատված կփրկի ամբողջ խառնաշփոթը»։ Ռիչարդ Սուդհալթերը հակադարձել է՝ նշելով, որ Բայդերբեկը Ուայթմանի նվագախումբը տեսնում էր որպես հնարավորություն՝ ընդարձակելու իր երաժշտական ձգտումները, որոնք չեն սահմանափակվում միայն ջազով․ «Ընկերները վկայել են, որ, հեռու լինելով Ուայթմանի նվագախմբի կողմից սահմանափակված կամ ճնշված զգալուց՝ (ինչպես պնդել են Գրինը և մյուսները) Բիքսը հաճախ զգում էր ոգևորություն։ Դա նման էր երաժշտական դպրոց հաճախելուն՝ սովորել և ընդարձակվել․ պաշտոնական երաժշտությունը, հատկապես ամերիկյան ժողովրդական ոճի և ավելի դասական ուղղվածության երաժշտությունը, որն այդքան պահանջված էր 1920-ականներին, նրան ուղղակի ձգում էր»։

Բայդերբեկը ներկայանում է Ուայթմանի մի շարք ձայնագրություններում, ներառյալ՝ «*From Monday On*», «*Back In Your Own Back Yard*», «*You Took Advantage Of Me*», «*Sugar*», «*Changes*» և «*When*»։ Այս գործերը հատուկ մշակված էին այնպես, որ ընդգծեն նրա իմպրովիզացիոն հմտությունները։ Բիլ Չալիսը՝ գործիքավորող, որը նախկինում նույնպես աշխատել էր Ժան Գոլդքեթի հետ, հատկապես համահունչ էր Բայդերբեկի համար նոտագրություններ ստեղծելիս՝ երբեմն ամբողջ համույթի հատվածներ կառուցելով նրա մենանվագների հիման վրա։ Բայդերբեկը մասնակցել է նաև Ուայթմանի մի շարք հայտնի հիթերի ձայնագրություններին, ինչպիսիք են «*Together*»-ը, «*Ramona*»-ն և «*Ol’ Man River*»-ը, վերջինում վոկալ կատարելով Բինգ Քրոսբին։

Ուայթմանի նվագախմբի երկարատև ու ծանր շրջագայությունները և ձայնագրությունները կարող էին սրել Բայդերբեկի երկարատև ալկոհոլիզմը, թեև սա վիճելի հարց է։ Ուայթմանի ջութակահար Մեթի Մալնեքը ասել է․ «Աշխատանքը այնքան դժվար էր, որ գրեթե ստիպված էիր խմել»։ Նա նաև ավելացրել է․ «Ուայթմանի խմբում նա չի կարողանում նվագել այն, ինչ սիրում էր, որովհետև մենք սիմֆոնիկ խումբ էինք և ամեն գիշեր նույնն էինք նվագում, ու դա դառնում էր հոգնեցուցիչ»։

1928 թվականի նոյեմբերի 30-ի շրջագայության ընթացքում Քլիվլենդում, Բայդերբեկի մոտ, ըստ Լայոնի, տեղի է ունեցել «ծանր նյարդային ճգնաժամ», իսկ Սուդհալթերի և Էվանսի կարծիքով՝ «ամենայն հավանականությամբ սուր հարբեցատենդի նոպա», որը, ենթադրաբար, առաջացել էր ալկոհոլի օգտագործումը կրճատելու փորձից։ «Նա պարզապես փլվեց, ահա թե ինչ», — ասել է թրոմբոնահար Բիլ Ռենքը։ «Պարզապես քանդվեց․ հյուրանոցում մի ամբողջ սենյակի կահույք ջարդեց»։

1929 թվականի փետրվարին Բայդերբեկը վերադարձել է Դավենփորթ՝ ապաքինվելու և տեղական մամուլի կողմից ներկայացվելով որպես «աշխարհի ամենաուժեղ կոռնետահար»։ Նրանով Ուայթմանի նվագախումբը ամռանը մեկնում է Հոլիվուդ՝ «*The King of Jazz*» նոր ֆիլմի նկարահանումներին նախապատրաստվելու համար։ Սակայն արտադրական ուշացումների պատճառով իրական աշխատանքներ չեն տարվել, և Բայդերբեկն ու ընկերները շատ ազատ ժամանակ ունեցան խմելու համար։ Սեպտեմբերին նա կրկին վերադարձել է Դավենփորթ, որտեղ ծնողները օգնել են բուժում ստանալու հարցում։ Նա մեկ ամիս՝ հոկտեմբերի 14-ից նոյեմբերի 18-ը, անցկացրել է Իլինոյս նահանգի Դվայթ քաղաքում գտնվող «*Keeley Institute*»-ում։ Լայոնի վկայությամբ, «*Keeley*»-ի բժիշկների հետազոտությունը հաստատել է ալկոհոլի երկարատև օգտագործման վնասակար ազդեցությունները․ «Բիքսը խոստովանել է, որ վերջին ինը տարիներին չափից շատ է խմել, իսկ վերջին երեք տարիներին նրա օրական չափաբաժինը եղել է երեք շիշ վիսկի և քսան սիգարետ... Ակնհայտ էր լյարդի բթացումը, «ծնկային ռեֆլեքսը չէր արձագանքում»՝ ինչը հաստատում էր պոլինևրիտի տարածումը, և Բիքսը «խարխափում էր Ռոմբերգի դիրքում»՝ կանգնած՝ փակ աչքերով»։

1930 թվականի սկզբին (թեև Փոլ Ուայթմանը խորհրդանշականորեն պահում էր Բիքս Բայդերբեքի տեղը նվագախմբում), նա այլևս երկար ժամանակ չի վերադարձել խումբ։ Նրա վերջին ձայնագրական սեսիան՝ հրատարակված 1930 թվականի սեպտեմբերի 15-ին, պատմական նշանակություն ուներ․ դա Հոագի Քարմայքելի «*Georgia on My Mind*» երգի առաջին ձայնագրությունն էր, որը հետագայում դարձավ ջազի և փոփ երաժշտության ստանդարտներից մեկը։ Այդ սեսիայում նվագում էին մի շարք նշանավոր երաժիշտներ՝ Էդդի Լանգ, Ջո Վենուտի, Ջիմմի Դորսի, Ջեք Թիգարդեն և Բադ Ֆրիմեն։ 2014 թվականի այս 1930 թ. ձայնագրությունը ներառվել է *[[Գրեմմիի փառքի սրահ|«Գրեմմիի Փառքի սրահում]]»*։

Քարմայքելը բացահայտ խոստովանել է, որ Բայդերբեքի իմպրովիզացիոն ոճը մեծ ազդեցություն է թողել իր ստեղծագործությունների վրա․ նույնիսկ «*Stardust*» երգը մասամբ ոգեշնչված էր Բիքսի կոռնետի մի նախադասությունից։ Բինգ Քրոսբին նույնպես հիշել է, թե ինչպես է սովորել Բայդերբեքից և այլ փողային երաժիշտներից՝ Նյու Յորքի բարերում կազմակերպվող ոչ պաշտոնական դաշնամուրային համարների ժամանակ, թեկուզ ինքն ավելի շատ լսում էր, քան նվագում։Չգիտեմ՝ ինչպես էին նրանք ընկալում իրենց, բայց շարունակում էին։ Ես չեմ աջակցել նրանց, բայց լսում էի և սովորում […]։ Ես ոգեշնչվել եմ այս երաժիշտներից, հատկապես շեփորահարից։ Կարող եմ արտաբերել և երգել նրանց ջազ կատարումները Բիքսի, Ֆիլ Նապոլեոնի և այլոց կողմից ստեղծված։ 

Բայց ընդհանուր տնտեսական իրավիճակը ծանր էր։ 1929 թվականի բորսայական կործանումից հետո երաժշտական աշխատանքները կտրուկ պակասեցին։ Այդ շրջանում Բայդերբեքի հիմնական եկամուտը գալիս էր Նաթ Շիլկրետի նվագախմբում նրա մասնակցությունից՝ «*The Camel Pleasure Hour»* ռադիոհաղորդման շրջանակում։ Սակայն 1930 թվականի հոկտեմբերի 8-ին՝ ուղիղ եթերի ընթացքում, նրա երբեմնի անսահման իմպրովիզացիոն տաղանդը վերջնականապես դավաճանել է նրան․ համաձայն Ֆրենկի Քուշի՝ «Նա կանգնեց մենանվագ նվագելու, բայց միտքը լրիվ դատարկվեց, և ոչինչ չեղավ»։ Այդ պահը դարձավ իր երբեմնի թեթև ու խոսուն ստեղծագործականության կործանման նշան։ Տարվա մնացած մասը Բայդերբեքը անցկացրել է Դավենպորտում։ 1931 թվականի փետրվարին նա վերջին անգամ վերադարձել է Նյու Յորք՝ իր կյանքի վերջին ամիսներին ընդառաջ։

## Մահ
Բայդերբեքը մահացել է իր բնակարանում՝ Սանիսայդ, Քուինս (Նյու Յորք), 1931 թվականի օգոստոսի 6-ին։ Շաբաթը անտանելի շոգ էր եղել, ինչը դժվարացնում էր քունը։ Թեև տառապում էր անքունությունից, Բայդերբեքը դաշնամուր էր նվագում մինչև ուշ երեկո, ինչը հարևանների համար միաժամանակ և՛ նյարդայնացնող էր, և՛ հաճելի։ Օգոստոսի 6-ի երեկոյան՝ մոտ ժամը 21:30, նրա վարձակալության գործակալը՝ Ջորջ Քրասլոուն, աղմուկ լսեց միջանցքի մյուս կողմից։ «Նրա հիստերիկ ճիչերը ստիպեցին ինձ վազել դեպի նրա բնակարան»։ 1959 թվականին Քրասլոուն պատմել է Ֆիլիպ Էվանսին՝ շարունակելով․«Նա ներս քաշեց ինձ և ցույց տվեց մահճակալը։ Նրա ողջ մարմինը ուժգին դողում էր։ Նա գոռում էր, թե մահճակալի տակ երկու մեքսիկացի են թաքնված՝ երկար դանակներով։ Նրան հանգստացնելու համար ես նայեցի մահճակալի տակ, և երբ վեր կացա՝ վստահեցնելու, որ այնտեղ ոչ ոք չկա, նա դողդղաց և ընկավ ձեռքերիս մեջ՝ ամբողջովին անշարժ։ Ես վազեցի միջանցքով և կանչեցի մի կին բժշկի՝ դոկտոր Հաբերսկիին, որ ստուգի նրան։ Բժիշկն ասաց, որ նա մահացել է»։Պատմաբանները տարակարծիք են այն հարցում, թե ով էր բժիշկը, ով հաստատեց Բայդերբեքի մահը։ Մի քանի աղբյուրներ նշում են, որ դա եղել է դոկտոր Ջոն Հաբերսկին (կնոջ ամուսինը, ում Քրասլոուն նշել էր), ով Բայդերբեքի մահը արձանագրել է բնակարանում։ Մահվան պաշտոնական պատճառը, ինչպես նշված էր վկայականում, թոքաբորբն էր։ Ոչ պաշտոնական վարկածներով՝ ուղեղի այտուցը և երկարատև ալկոհոլիզմի հետևանքները ևս նպաստել էին մահվանը։ Մայրը և եղբայրը գնացքով մեկնում են Նյու Յորք և կազմակերպում, որ նրա մարմինը տեղափոխվի Դավենպորթ։ Նրան թաղել են այնտեղ՝ 1931 թվականի օգոստոսի 11-ին, ընտանեկան դամբարանում՝ Օքդեյլ գերեզմանատանը։

## Լեգենդներ և ժառանգություն
Բայդերբեքի ստեղծագործության նկատմամբ քննադատական վերլուծությունը նրա կյանքի ընթացքում շատ չէր։ Նրա նորարարական երաժշտությունը սկզբում ավելի մեծ ուշադրություն և գնահատանք էր ստանում եվրոպացի քննադատների կողմից, քան նրա ծննդավայրում։ Բրիտանական «*Melody Maker»* երաժշտական առևտրային ամսագիրը հրապարակել էր նրա ձայնագրությունների մի շարք ակնարկներ և նրա կոռնետի նվագի գնահատականներ։ 1927 թվականի ապրիլյան համարում նվագախմբի ղեկավարը՝ Ֆրեդ Էլիսալդեն, գրել էր․ «Բիքս Բիդլբեքը, ոչ միայն Ռեդ Նիքոլսի կողմից, այլև բոլոր ամերիկացի շեփորահարների կողմից ճանաչվել է որպես բոլոր ժամանակների լավագույն շեփորահար»։ Ամսագրի խմբագիր Էդգար Ջեքսոնն էլ նույնքան ջերմ էր իր խոսքերում․ «Բիքսն ունի սիրտ, որը գլխիդ չափ է, և դա փայլում է երևում է նրա երաժշտության մեջ, ինչպես արևի ճառագայթները» (1927 թիվ, սեպտեմբեր )․ «Հաջորդ տասնվեց տակտերը Բիքսի շեփորի մենանվագն է, և եթե դա քեզ սրտի մեջ չհարվածի, ավելի լավ է՝ անասնաբույժի դիմես…»։

Նրա մահվան պահին Բայդերբեքը դեռ լայն հանրության շրջանում քիչ էր հայտնի, թեև ժամանակի լուրերը վկայում էին նրա բարձր դերի մասին՝ գործընկեր երաժիշտների և համալսարանական երիտասարդության շրջանում․«Այն լայն շրջանակի տղաների ու աղջիկների համար, ովքեր ավագ դպրոցում և քոլեջում են, և որոնց լուրջ աշխարհը սիրում է անվանել «ջազից խենթացած սերունդ», Լեոն Բիքս Բայդերբեքի մահվան լուրը ինչ-որ նշանակություն կունենա, որքան էլ այն անիմաստ թվա նրանց քննադատ ծնողների համար։ «Բիքսին» այդ ջազային սերնդի խորհրդանիշն էր, որը իր քնարական, անհանգիստ բնավորությունը արտահայտում էր ոչ ավանդական պարային երաժշտության միջոցով։ Նրա մտքում ծնվել էին ռիթմի և հարմոնիայի այն տարօրինակ ձևափոխությունները, որոնք նախորդ տարվա հանրահայտ երաժշտության հիմնական մոտիվն էին»։«…Քոլեջի շատ ուսանողների համար, սակայն, այն տարօրինակ զարդարանքները, որ «Բիքսիի» մատները ստեղծում էին շեփորով և դաշնամուրով, արտահայտիչ էին։ Նրանք լսում էին երիտասարդության հիասքանչ մեղեդին, որը մեղմ ֆոն էր ստեղծում նրա հնչյունային ֆանտաստիկ ելույթների համար։ Հարյուրավոր ուսանողներ, ովքեր չէին կարող հիշել ոչ Բեթհովենի, ոչ Վագների որևէ մեղեդի, կարող էին սուլել Բայդերբեքի երգերը։ Մասնագիտական հանրահայտ երաժշտության աշխարհում «Բիքսին» այնպիսի արտիստ էր, ինչպիսին Կրայսլերն էր դասական երաժշտության մեջ։ Փոլ Ուայթմանը նրան անվանել է «երկրի լավագույն շեփորահար»։Հնարավոր է՝ 28 տարեկանում «Բիքսիի» մահը նաև խորհրդանշական է «ջազից խենթացած սերնդի» ինքնաարտահայտման ապարդյուն որոնումների համար։ Սակայն եթե ճիշտ է այն պնդումը, որ «ջազը» դնում է հիմքեր, որոնց վրա ապագայում կկառուցվի յուրահատուկ և լիովին օրինական ամերիկյան երաժշտություն, ապա Բայդերբեքը իր հետքը թողել է երկրի ապագա մշակույթի վրա։*«The New Republic»*-ի քննադատ Օտիս Ֆերգյուսոնը ամսագրի համար գրել էր երկու կարճ հոդված՝ «*Young Man with a Horn*» և «*Young Man with a Horn Again»*, որոնք ոչ միայն վերակենդանացրին հետաքրքրությունը Բայդերբեքի երաժշտության, այլև նրա կենսագրության նկատմամբ։ Ֆերգյուսոնը գրել էր, որ Բայդերբեքը «ապրել է շատ կարճ․ ամեն ինչ մնացել է արվեստի հետևի դռան ետևում»։ «Նրա պատմությունը լավ պատմություն է, բավականին համեստ և ճիշտ»։

Կարճ կյանք ունեցող, ճակատագրական ավարտով ջազային հանճարի դերը շարունակվել է Գլեն Միլլերի, Չարլի Փարքերի, Բիլլի Հոլիդեյի, Ջակո Պաստորիուսի և շատ այլոց կյանքում։

Ֆերգյուսոնի «ճիշտ» պատկերացումն էլ դարձել է Բայդերբեքի ռոմանտիկ լեգենդի հիմքը, որն ավանդաբար ընդգծել է երաժշտի Այովացի արմատները, նրա հաճախ անփույթ տեսքը, դժվարությամբ նոտաներ կարդալը, նրա ձայնի մաքրությունը, խմելու սովորությունը և վաղաժամ մահը։ Այս թեմաները բազմիցս կրկնվել են Բայդերբեքի ընկերների հուշերում, այդ թվում՝ Հոագի Կարմայքելի «*The Stardust Road»* (1946) և «*Sometimes I Wonder»* (1965), Մեզ Մեզրոուի «*Really the Blues»* (1946) և Էդի Կոնդոնի «*We Called It Music»* (1947) գրքերում։ Բայդերբեքին ներկայացրել են որպես ողբերգական հանճար, ինչպես Լյուդվիգ վան Բեթհովենին։ Ֆերգյուսոնի խոսքով՝ «Նրա տաղանդի համար չկային կոնսերվատորիաներ, որտեղ պետք է սովորել, չկային բարձր շեփորային հնարքներ, որոնք պետք է համառորեն սովորել՝ նոտա առ նոտա, որովհետև նրա ընտրված ժանրում միակ արժանի գրությունը այն էր, ինչը գրվում էր Ռոյալ Գարդեններում, Գրան Պավիլյոններում»։ «Նա մի մեծ, չափից շուտ մեծացած երեխա էր, որը կարծես թե մանուկ հասակում էր փախցվել եգիպտացորենի արտերից», — գրել է Մեզրոուն։ «Այս աշխարհում նա չուներ ոչ մի թշնամի,- հիշում է երաժիշտ Ռաս Մորգանը,- բայց նա աշխարհի մեջ շատ հաճախ չէր լինում»։ Ռալֆ Բերտոնի խոսքերով՝ նա «միշտ հետևում էր իր անձնական աստղագիտությանը», իսկ Կոնդոնը հայտնի դարձած արտահայտությամբ ասել է, որ նրա կոռնետի ձայնը «նման էր աղջկա «այո»-ին»։

1938 թվականին Դորոթի Բեյքըրն օգտվել է իր ընկեր Օտիս Ֆերգյուսոնի առաջին հոդվածի վերնագրից և հրատարակել «փողհարով երիտասարդը» վեպը։ Դատապարտված փողահար Ռիք Մարտինի պատմությունը, ինչպես նա գրել է, ներշնչված էր «երաժշտությունից, բայց ոչ Բեյդերբեքի կյանքից»։ Սակայն Մարտինի կերպարը շուտով նույնացվել է Բեյդերբեքի կերպարի հետ․ պատմությունը պատմում է «մարդու երաժշտական տաղանդի և այդ տաղանդը իր կյանքում ներդնելու կարողության մեջ եղած ճեղքի մասին»։ 1950 թվականին Մայքլ Քերթիսը նկարահանել է նույնանուն ֆիլմը՝ գլխավոր դերերում Քըրք Դուգլասը, Լորեն Բեքոլը և Դորիս Դեյը։ Այս տարբերակում, որտեղ նաև Հոագի Քարմայքլը դեր ունի, Ռիք Մարտինը ողջ է մնում։

«Դպրոցական ջունգլիներ» 1955 թվականի ֆիլմում, որտեղ նկարահանվել են Գլեն Ֆորդը և Սիդնի Պուատյեն, կարճ ներկայացվում է Բեյդերբեքի երաժշտությունը, սակայն այն օգտագործվում է որպես մշակութային պահպանողականության խորհրդանիշ՝ ռոքնռոլ հեղափոխության շեմին կանգնած Ամերիկայում։

«*Finding Bix*» գրքի հեղինակ Բրենդան Վուլֆը խոսել է Բեյդերբեքի երկարատև ազդեցության մասին Դավենպորտ քաղաքում․ «Նրա անունն ու դեմքը քաղաքի ինքնության հսկայական մասն են կազմում։ Կա ամենամյա «*Bix Beiderbecke Memorial Jazz Festival, Bix 7*» վազք՝ տասնյակ հազարավոր վազորդներով, «*Bix*» շապիկներ»։ 1971 թվականին, Բեյդերբեքի մահվան 40-րդ տարելիցին, Դավենպորտում հիմնադրվել է հիշատակի ջազ փառատոն։ 1974 թվականին Սուդհալթերն ու Էվանսը հրատարակել են իրենց կենսագրական գիրքը *«Bix: Man and Legend»*, որը ներկայացվել է Ազգային գրքային մրցանակի։ 1977 թվականին Դավենպորտի Grand Avenue-ի 1934 հասցեում գտնվող Բեյդերբեքի մանկության տունը ներառվել է Ամերիկայի պատմական վայրերի ազգային գրանցամատյանում։ Տվայլա Թարպը 1971-ին ստեղծել է պարային բեմադրություն՝ Բեյդերբեքի և Փոլ Ուայթմենի նվագախմբի երաժշտությամբ։ Սկզբում այն կոչվում էր «*True Confessions*», սակայն հետո վերանվանվել է **«***The Bix Pieces***»**։ 1981 թվականին Բրիջիթ Բերմանը նկարահանել է վավերագրական ֆիլմ *«Bix: 'Ain't None of Them Play Like Him Yet***»**, որտեղ հարցազրույցներ կային Հոագի Քարմայքլի, Բիլ Չալիսի և այլոց հետ, ովքեր ճանաչում էին Բեյդերբեքին։

Բեյդերբեքի երաժշտությունը հնչել է երեք բրիտանական կատակերգա-դրամատիկական հեռուստասերիալներում, որոնք բոլորը գրել է Ալան Փլեյթերը․ «*The Beiderbecke Affair»* (1984), «*The Beiderbecke Tapes***»** (1987) և «*The Beiderbecke Connection***»** (1988)։ 1991 թվականին իտալացի ռեժիսոր Պուպի Ավատին թողարկել է **«***Bix: An Interpretation of a Legend***»** ֆիլմը։ Ֆիլմի մի մասը նկարահանվել է Բեյդերբեքի տանը, որը Ավատին գնել և վերանորոգել էր։ Ֆիլմը ցուցադրվել է Կաննի կինոփառատոնում։

21-րդ դարի սկզբին Բեյդերբեքի երաժշտությունը հիմնական հոսքից դուրս էր մնում, և նրա կյանքի որոշ փաստեր դեռ վիճարկվում են, սակայն հետազոտողները համաձայն են, որ Սուդհալթերի և Էվանսի ազդեցությամբ նա վաղ ջազի կարևոր նորարար էր։ Ջազ փողահարներ՝( ներառյալ Սուդհալթերը) (մահացել է 2008-ին) և Թոմ Պլետչերը, ընդօրինակում են նրա ոճը։ 2003 թվականին՝ նրա ծննդյան 100-ամյակի կապակցությամբ, «*Greater Astoria Historical Society*»-ն և այլ կազմակերպություններ, Փոլ Մարինջելիի և «*Bix Beiderbecke Sunnyside Memorial Committee***»**-ի ղեկավարությամբ հուշատախտակ տեղադրեցին Քուինսում գտնվող այն շենքում, որտեղ նա մահացել էր։ Նույն թվականին Ֆրեդերիկ Թըրները հրատարակել է իր *«1929»* վեպը, որը բավականին մոտ էր Բեյդերբեքի կյանքի փաստերին՝ կենտրոնանալով նրա կյանքի վրա և ներառելով Ալ Կապոնեի ու Կլարա Բոուի հայտնությունները։ Երաժիշտ և քննադատ Դիգբի Ֆեյրվեզերը սեղմագրել է Բեյդերբեքի երաժշտական ժառանգությունը՝ պնդելով․ «Լուի Արմսթրոնգի հետ միասին Բիքս Բեյդերբեքը ջազի փողհարի (և իհարկե, շեփորի) ամենաազդեցիկ հիմնադիրներից էր․ նվագող, որը նախ գերի էր դարձրել 1920-ականների սերունդը և, վաղաժամ մահից հետո, հիմնել էր նշանավոր հետևորդների մի դինաստիա՝ սկսած Ջիմմի ՄաքՊարթլենդից»։

## Երաժշտություն
### Ոճ և ազդեցություն
Նյու Օռլեանում ջազը ավանդ արտահայտվում էր բազմաձայն գործիքների նվագակցությամբ, որտեղ տարբեր գործիքներ ստեղծում էին մեկ ամբողջական երգ։ 1920-ականների սկզբին ջազում տեղի ունեցան զարգացումներ, որոնք բերեցին ջազային մենակատարի դերի աճին․ մենանվագները դարձան ավելի երկար և բարդ։ Բեյդերբեքն ու Արմսթրոնգը այս էվոլյուցիայի հիմնական դեմքերից էին, որ կարելի է լսել նրանց ամենավաղ ձայնագրություններից։ Քննադատ Թերի Տիչաութի խոսքով, նրանք «ջազի վաղ պատմության երկու ամենաազդեցիկ դեմքերն են» և «երկու զուգահեռ գիծ, որոնցից կարելի է կազմել ժամանակակից ջազի մեծ մասը»։

Բեյդերբեքի փողհարի ոճը հաճախ հակադրվում է Արմսթրոնգի տարբեր մոտեցմանը։ Արմսթրոնգը վիրտուոզ էր իր գործիքով, և նրա մենանվագները հաճախ օգտագործում էին դա։ Բեյդերբեքը հիմնականում (թեև ոչ ամբողջությամբ) ինքնուս էր, և այդ հանգամանքը առավել դարձնում նրան՝ արտացոլվելով նրա երաժշտության մեջ։ Մինչ Արմսթրոնգը հաճախ բարձրանում էր վերին սանդղակներ, Բեյդերբեքը մնում էր միջին տիրույթում՝ ավելի շատ հետաքրքրված լինելով մեղեդու և հարմոնիաների ուսումնասիրությամբ, քան հանդիսատեսին հիացնելով։ Արմսթրոնգը հաճախ շեշտադրում էր ելույթի շոու-կողմը, մինչդեռ Բեյդերբեքը նվագելու ժամանակ հաճախ նայում էր իր ոտքերին՝ չցանկանալով անձամբ շփվել լսարանի հետ։ Արմսթրոնգը խորը ազդեցություն էր ստացել բլյուզից, իսկ Բեյդերբեքի վրա նույնքան ազդեցություն էին թողել ժամանակակից կոմպոզիտորներ, ինչպիսիք են Դեբյուսին և Ռավելը, նաև ջազային իր գործընկերները։

Բեյդերբեքի ամենահայտնի մենանվագը «*Singin' the Blues*»-ն է, որը ձայնագրվել է 1927 թվականի փետրվարի 4-ին։ Այն գնահատվել է որպես «ջազային բալլադային ոճ»-ի կարևոր օրինակ՝ «դանդաղ կամ միջին տեմպով ստեղծագործություն, որը նվագվում է նուրբ և քաղցր ձևով»։ Երգի հանգիստ նոտաները ակնարկում էին այն, ինչ 1950-ականներին կդառնար «քուլ ջազ» ոճը, որի վիրտուոզներն էին Չեթ Բեյքերն ու Բիլ Էվանսը։ Ավելի կարևոր է, որ «*Singin' the Blues*»-ը առանձնացվել է նաև այն բանի համար, թե ինչպես են նրա իմպրովիզացիաները թվում ավելի շատ կոմպոզիցիոն, քան ինքնաբուխ՝ յուրաքանչյուր արտահայտություն տրամաբանական ձևով կառուցելով նախորդի վրա։ Բեննի Գրինը այսպես է նկարագրում մենանվագի ազդեցությունը․«Երբ երաժիշտը լսում է Բիքսի մենանվագը՝ «*Singing the Blues*»-ում, նա արդեն երկու տակտից հետո հասկանում է, որ մենակատարը ճշգրիտ գիտի, թե ինչ է անում և ունի անհավանական զգացողություն դիսոնանսի ու լուծման հանդեպ։ Նա նաև գիտի, որ այս նվագողը օժտված է ջազի ամենահազվագյուտ պարգևով՝ ձևի զգացողությամբ, որն ինքնաբուխ կատարումը դարձնում է համաչափ, այնքան համաչափ, որը ոչ մի ուսուցում չի կարող տալ։ Լսող երաժիշտը, անկախ իր սերնդից կամ ոճից, ճանաչում է Բիքսին որպես ժամանակակից, որտեղ ժամանակակից լինելը ոճ չէ, այլ վերաբերմունք»։

Ինչպես Գրինը, որը հատուկ նշել էր Բեյդերբեքի «ուսուցման չափը», այնպես էլ ջազի պատմաբան Թեդ Ջոյան շեշտել է Բեյդերբեքի պաշտոնական ուսուցման բացակայությունը՝ ենթադրելով, որ դա նրան մղել է  «ոչ ավանդական մատնահարվածների», որոնք նա պահպանեց ամբողջ կյանքի ընթացքում։ Ջոյան մատնանշում է Բեյդերբեքի համառ լինելու հատկանիշը։ Նա պնդում է, որ հենց այս համառությունն է պատճառ դարձել, որ Բեյդերբեքը չփոխի փողահարից դեպի շեփոր, այն դեպքում, երբ շատ այլ երաժիշտներ, ներառյալ Արմսթրոնգը, արեցին դա։ Բացի այդ, Ջոյան առանձնացնում է Բեյդերբեքի հանգիստ կատարումը և մաքուր տոնը, որոնք հակադրվում էին Քինգ Օլիվերի և Արմսթրոնգի «կեղտոտ, կոպիտ հնչյուններին»․ վերջիններիս նվագը հաճախ ավելի էներգետիկ էր և 1920-ականների սկզբին ավելի մեծ ճանաչում ուներ, քան Բեյդերբեքինը։

Բեյդերբեքի նվագը՝ և՛ որպես փողահար, և՛ որպես դաշնակահար, խոր ազդեցություն է ունեցել իր մի շարք ժամանակակիցների վրա։ Օրինակ՝ Էդդի Քոնդոնը Բեյդերբեքի փողհարի նվագը վերաբերյալ գրում է, որ ապշած է նրա դաշնամուրի նվագից․ «Ամբողջ կյանքում ես լսում էի երաժշտություն […] Բայց ես երբեք չէի լսել որևէ բան, որ նման լիներ Բեյդերբեքի նվագածին։ Առաջին անգամ հասկացա, որ երաժշտությունը բոլորովին նույնը չէ․ այն դարձել էր ամբողջովին նոր հնչյունների հավաքածու»։ «Փորձեցի բացատրել Բիքսին ուրիշներին», գրել է Հոագի Կարմայքելը, բայց «դա անօգուտ էր, ինչպես վառ, անձնական երազի պատմելը […] զգացմունքը հնարավոր չէր փոխանցել»։

Մեզ Մեզրոուի խոսքով՝ Բեյդերբեքի տոնը «թաթախված էր ալկոհոլի մեջ […] Ես երբեք չէի լսել նման տոն ոչ մինչ, ոչ էլ հետո։ Նա հիմնականում նվագում էր բաց փողհարով․ յուրաքանչյուր նոտա մեծ էր, հարուստ և առանձնանում էր ինչպես մարգարիտը»։

Որոշ քննադատներ առանձնացրել են «*Jazz Me Blues*»-ը, որը ձայնագրվել է «*Wolverines*» խմբի հետ 1924 թվականի փետրվարի 18-ին։ Թեև դա նրա առաջին ձայնագրություններից մեկն էր, նրա նվագի բնորոշ գծերը արդեն տեսանելի էին։ «Ընդհանուր տպավորությունը, որ մենք ստանում ենք այս մենանվագից, ինչպես Բիքսի լավագույն ստեղծագործություններում, այն է, որ յուրաքանչյուր նոտա միաժամանակ և՛ ինքնաբուխ է, և՛ անխուսափելի», գրում է շեփորահար Ռենդի Սանդքեն։ Ռիչարդ Հադլոքը «*Jazz Me Blues*»-ում Բեյդերբեքի դերը նկարագրում է որպես «կազմակերպված մենանվագ, որը կարծես ավելի շատ ներշնչված է կլարնետիստներ Լարի Շիլդսից և Լեոն Ռոփպոլոյից, քան այլ շեփորահարներից»։ Նա հավելում է, որ կլարնետիստները, քանի որ այնքան կապված չեն մեղեդուն, որքան փողհարներն ու շեփորահարները, կարող են ավելի ազատ ուսումնասիրել հարմոնիաները։

«*Jazz Me Blues*»-ը կարևոր էր նաև նրանով, որ ներկայացրել է այն, ինչ հայտնի դարձավ որպես «correlated chorus»՝ իմպրովիզացիայի մի եղանակ, որը Բեյդերբեքի Դավենփորթցի ընկերը՝ Էսթեն Սփյուրիերը, վերագրում էր թե՛ Բեյդերբեքին, թե՛ Արմսթրոնգին։ «Լուիսը զգալիորեն տարբերվում էր բոլոր փողհարներից իր ունակությամբ՝ ստեղծելու անհատական 32 չափ։ «Նրա բոլոր ստեղծագործությունները համատեղելի են միմյանց հետ», ասել է Սփյուրիերը կենսագիրներ Սադհալթերին և Էվանսին։

Բեյդերբեքը դաշնամուր է նվագել իր մի շարք ձայնագրություններում՝ «*Big Boy*» (1924 թիվ, հոկտեմբերի 8), «*For No Reason at All in C*» (1927 թիվ, մայիսի 13), «*Wringin’ and Twistin’*» (1927 թիվ, սեպտեմբերի 17)․բոլորը անսամբլների հետ, ինչպես նաև իր միակ մենանվագ ձայնագրված ստեղծագործությունում՝ «*In a Mist*» (1927 թիվ, սեպտեմբերի 8)։ Քննադատ Ֆրենք Մերֆին պնդում է, որ Բեյդերբեքի փողհարային նվագին բնորոշ շատ հատկանիշներ արտացոլված են նաև նրա դաշնամուրի նվագում՝ հարմոնիաների վրա շեշտադրումը։ Այդ ստեղծագործ հարմոնիաները՝ թե՛ փողհարում, թե՛ դաշնամուրում, ուղղություն տվեցին ջազի հետագա զարգացումներին։

### Ստեղծագործություններ
Բիքս Բեյդերբեքը իր կարիերայի ընթացքում գրել կամ համահեղինակել է վեց գործիքային ստեղծագործություն

* "Davenport Blues" (1925)
* "In a Mist (Bixology)" (1927)
* "For No Reason at All in C" (1927)՝ Ֆրենկ Թրումբաորի հետ
* "Candlelights" (1930)
* "Flashes" (1931)
* "In the Dark" (1931)

«*Candlelights*», «*Flashes*» և «*In the Dark*» ստեղծագործությունները դաշնամուրային են՝ ստեղծված Բիլ Չալիսի օգնությամբ, սակայն երբեք չեն ձայնագրվել Բեյդերբեքի կողմից։

Եվս երկու ստեղծագործություն վերագրվել է նրան՝ այլ ջազային կոմպոզիտորների կողմից․ *«Betcha I Getcha»՝* որպես համահեղինակ վերագրվել է Բեյդերբեքին՝ երգի հեղինակ Ջո Վենուտի կողմից, և *«Cloudy»՝* վերագրվել է Բեյդերբեքին կոմպոզիտոր Չարլի Դևիսի (մոտավորապես 1924 թիվ) կողմից։

### Կարևոր ձայնագրություններ
;Բիքս Բեյդերբեքի առաջին ձայնագրությունները կատարվել են «*Wolverine Orchestra*» խմբի կազմում․
* *«Fidgety Feet» / «Jazz Me Blues»* - ձայնագրվել է 1924 թվականի փետրվարի 18-ին՝ Ռիչմոնդ, Ինդիանա, թողարկվել է որպես «*Gennett 5408»*։
* *«Copenhagen»* - ձայնագրվել է 1924 թվականի մայիսի 6-ին, թողարկվել է որպես «*Gennett 5453B»* և «*Claxtonola 40336B»*։
* *«Riverboat Shuffle» / «Susie (Of the Islands)»* - ձայնագրվել է 1924 թվի մայիսի 6-ին, թողարկվել է որպես «*Gennett 5454»*։

;**Որպես** **«Bix Beiderbecke and his Rhythm Jugglers»**:
* *«Toddlin' Blues» / «Davenport Blues»* - ձայնագրվել է 1925 թվականի հունվարի 26-ին՝ Ռիչմոնդ, Ինդիանա, թողարկվել է որպես «*Gennett 5654»*։

;Ջին Գոլդքեթի նվագախմբի հետ (1926-1927)
* *«Sunday»* — ձայնագրվել է 1926 թ․ հոկտեմբերի 15-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես *Victor 20273*։
**"My Pretty Girl» / «Cover Me Up with Sunshine»* - ձայնագրվել է 1927 թվի փետրվարի 1-ին, թողարկվել է որպես «*Victor 20588»*
* *«Sunny Disposish»* - ձայնագրվել է 1927 թվի փետրվարի 3-ին, թողարկվել է որպես «*Victor 20493B»*։

;Ֆրենկի Թրումբաորի նվագախմբի և կիթառահար Էդի Լանգի հետ
* *«Clarinet Marmalade» / «Singin' the Blues»* - ձայնագրվել է 1927 թվի փետրվարի 4-ին, թողարկվել է որպես «*Okeh 40772»*։
* *«Riverboat Shuffle» / «Ostrich Walk»* - ձայնագրվել է 1927 թվի մայիսի 9-ին, թողարկվել է որպես «*Okeh 40822*։»
* *«I'm Coming, Virginia» / «Way Down Yonder in New Orleans»* - ձայնագրվել է 1927 թվի մայիսի 13-ին, թողարկվել է որպես «*Okeh 40843»*։
* *«For No Reason at All in C» / «Trumbology»* - ձայնագրվել է 1927 թվի մայիսի 13-ին, թողարկվել է որպես «*Okeh 40871»*, «*Columbia 35667»* և «*Parlophone R 3419»*։
* *«In a Mist» / «Wringin' an' Twistin'»* - ձայնագրվել է 1927 թվի սեպտեմբերի 9-ին, թողարկվել է որպես «*Okeh 40916»* և «*Vocalion 3150»*։
* *«Borneo» / «My Pet»* - ձայնագրվել է 1928 թվի ապրիլի 10-ին, թողարկվել է որպես «*Okeh 41039»*։

;Որպես «*Bix Beiderbecke*»
* *«At the Jazz Band Ball» / «Jazz Me Blues»* - ձայնագրվել է 1927 թվի հոկտեմբերի 5-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Okeh 40923»*։
* *"Royal Garden Blues» / «Goose Pimples»* - ձայնագրվել է 1927 թվի հոկտեմբերի 5-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Okeh 8544*։»
* *«Sorry» / «Since My Best Gal Turned Me Down»* - ձայնագրվել է 1927 թվի հոկտեմբերի 25-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Okeh 41001»*։
* *«Wa-Da-Da (Everybody's Doin' It Now»* - ձայնագրվել է 1928 թվի հուլիսի 7-ին՝ Չիկագո, Իլինոյս, թողարկվել է որպես «*Okeh 41088»*։
* *«Rhythm King»* - ձայնագրվել է 1928 թվի սեպտեմբերի 21-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Okeh 41173»*։

;Փոլ Ուայթմենի նվագախմբի հետ 
* *«Washboard Blues»* - ձայնագրվել է 1927 թվի նոյեմբերի 18-ին՝ Չիկագո, թողարկվել է որպես «*Victor 35877»*։
**«Changes»* **-** ձայնագրվել է 1927 թվի նոյեմբերի 23-ին՝ Չիկագո, թողարկվել է որպես «*Victor 25370»*։
**«Lonely Melody» / «Mississippi Mud»* - Բինգ Քրոսբիի, «*The Rhythm Boys*» խմբի և Իզի Ֆրիդմանի մասնակցությամբ, ձայնագրվել է 1928 թվի հունվարի 4-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor 25366»*։
* *«Ramona»* - ձայնագրվել է 1928 թվի հունվարի 4-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor 21214-A»*, (3 շաբաթ շարունակ զբաղեցրել է 1-ին տեղը)։
* *«Ol' Man River»* (*Show Boat* երաժշտականից) - ձայնագրվել է 1928 թվի հունվարի 11-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor 21218-A»* և «*Victor 25249»*՝ Բինգ Քրոսբիի վոկալով, 1 շաբաթ շարունակ 1-ին տեղ։
* **«***San» -* ձայնագրվել է 1928 թվի հունվարի 12-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor 24078-A»*։
* *«Together»* - ձայնագրվել է 1928 թվի հունվարի 21-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor 35883-A»*, 2 շաբաթ շարունակ 1-ին տեղում։
**«Back in Your Own Back Yard»* - ձայնագրվել է 1928 թվի հունվարի 28-ին՝ Քեմդեն, Նյու Ջերսի, թողարկվել է որպես «*Victor 21240»*։
**«There Ain't No Sweet Man That's Worth the Salt of My Tears»* - ձայնագրվել է 1928 թվի փետրվարի 8-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor 21464»*։
* *«Mississippi Mud»/«From Monday On»* **-**Բինգ Քրոսբիի վոկալով, ձայնագրվել է 1928 թվի փետրվարի 28-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor 21274»*։
* *«My Angel»* - ձայնագրվել է 1928 թվի ապրիլի 21-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor 21388-A»*, 6 շաբաթ շարունակ 1-ին տեղում։
**«Louisiana» -* ձայնագրվել է 1928 թվի ապրիլի 23-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor 21438»*։
* *«My Melancholy Baby»* - ձայնագրվել է 1928 թվի մայիսի 15-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Columbia 50068-D»*։
**«Tain't So, Honey, 'Tain't So»* - ձայնագրվել է 1928 թվի հունիսի 10-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Columbia 1444-D»*։
**«Because My Baby Don't Mean “Maybe” Now»* - ձայնագրվել է 1928 թվի հունիսի 18-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Columbia 1441-D»*։
* *«Sweet Sue»* - ձայնագրվել է 1928 թվի սեպտեմբերի 18-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Columbia 50103-D»*։
**«China Boy»* - ձայնագրվել է 1929 թվի մայիսի 3-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Columbia 1945-D»*։
**«Oh! Miss Hannah»* - ձայնագրվել է 1929 թվի մայիսի 4-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Columbia 1945-D»*։

;Որպես «*Bix Beiderbecke and Orchestra*»:
* *«I Don't Mind Walking in the Rain» / «I'll Be a Friend with Pleasure»* - ձայնագրվել է 1930 թvi սեպտեմբերի 8-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor 23008»*։

;Հոագի Քարմայքելի նվագախմբի հետ
* *«Barnacle Bill, the Sailor» / «Rockin' Chair»* - Կարսոն Ռոբիսոնի վոկալով, ձայնագրվել է 1930 թվի մայիսի 21-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor V-38139*» և «*Victor 25371»*։
* *«[[Georgia on My Mind]]»* - Հոագի Քարմայքելի վոկալով, ձայնագրվել է 1930 թվի սեպտեմբերի 15-ին՝ Նյու Յորք, թողարկվել է որպես «*Victor 23013»*։

## Գրեմմի փառքի սրահ
Բիքս Բայդերբեկը մահվանից հետո ներառվել է «Գրեմմիի Փառքի Դահլիճ»-ում, որը «Գրեմմի» հատուկ մրցանակ է՝ հիմնադրված 1973 թվականին՝ արժանացնելու համար առնվազն 25 տարվա հին և «որակային կամ պատմական նշանակություն» ունեցող ձայնագրությունները։

## Մրցանակներ

* 1962 – Ընդգրկվել է Down Beat-ի Ջազի փառքի սրահում (քննադատների հարցում):
* 1971 – Այովա նահանգի Դեյվենպորտ քաղաքում հիմնադրվել է Բիքս Բեյդերբեկեի հիշատակի ընկերությունը. հիմնադրվել է ամենամյա ջազային փառատոն և կրթաթոշակ:
* 1977 – Բեյդերբեկեի 1927 թվականի «Singin’ the Blues» երգի ձայնագրությունը ներառվել է Գրեմմիի փառքի սրահում:
* 1979 – Այովա նահանգի Դեյվենպորտ քաղաքի ԼեՔլեր այգում տեղադրվել է արձան:
* 1979 – Ընդգրկվել է Բիգ Բենդի և Ջազի փառքի սրահում:  
* 1980 – Բեյդերբեկեի 1927 թվականի «In a Mist» երգի ձայնագրությունը ներառվել է Գրեմմիի փառքի սրահում:
* 1989 – Նրա պատվին անվանակոչվել է Բեյդերբեկե 23457 աստերոիդը:
* 1993 – Ընդգրկվել է Ջազի միջազգային ակադեմիայի փառքի սրահում:
* 2000 – Այովա նահանգի Դեյվենպորտ քաղաքում բացվել է արձան։
* 2000 – Պատվավոր տեղ է գտել ASCAP ջազի փառքի պատի պատվին։
* 2004 – Ընդգրկվել է Լինքոլն կենտրոնի Նեսուհի Էրտեգունի անվան ջազի փառքի սրահի բացման դասարանում։
* 2006 – «Երգում է բլյուզը» (1927 թվականի ձայնագրություն Ֆրենկի Թրամբաուերի և Էդի Լենգի հետ) ընդգրկվել է ԱՄՆ Կոնգրեսի գրադարանի ազգային ձայնագրությունների գրանցամատյանում։
* 2007 – Ընդգրկվել է Ինդիանա նահանգի Ռիչմոնդ քաղաքում գտնվող Gennett Records-ի փառքի ծառուղում։
* 2014 – «Georgia on My Mind» երգի 1930 թվականի ձայնագրությունը (Հոգի Քարմայքլը և նրա նվագախումբը, Բեյդերբեկեի մասնակցությամբ՝ կոռնետ) ընդգրկվեց Գրեմմիի փառքի սրահում։
* 2017 – Այովա նահանգի Դեյվենպորտ քաղաքում բացվեց Բիքս Բեյդերբեկեի թանգարանն ու արխիվը։
* 2021 – Ներկայացվեց Ուոլթ Դիսնեյի EPCOT-ի «Ջազի հոգին. ամերիկյան արկած» ցուցահանդեսում, որտեղ ցուցադրվեց նրա կոռնետը։

## Ծանոթագրություններ

### Մատենագիտություն
* Ալեքսանդեր, Սքոթ, Պերեյրա, Դենիս։ «Փոլ Ուայթմենը և իր նվագախումբը»։ «*The Red Hot Jazz»  արխիվ. Ջազի պատմություն մինչև 1930 թ.իվ։* 2020 թվականի նոյեմբերի 15-ին։
* Լուի Արմթրոնգ (1986) [1954]։«*Satchmo: My Life in New Orleans»,* Նյու Յորք։
* Բեյքեր, Դորոթի (1938)։ «*Young Man with a Horn»,*Նյու Յորք։
* Բերտոն, Ռալֆ (2000) [1974]։ «*Remembering Bix: A Memoir of the Jazz Age»,* Նյու Յորք։
* (2000) «Բիքս»։ *Կաննի փառատոն*։ 2010 թվականի սեպտեմբերի 19։ 
* Բլյումենթալ, Բոբ (2000)։ «*The Birth of Modern Jazz*»։ Հասսե, Ջոն Էդուարդ։ «*Jazz: The First Century»,* Նյու Յորք:
* Բրուքս, Մայքլ (2000)։ «*The Flourishing of Jazz*»։ Հասսե, Ջոն Էդուարդ։ «*Jazz: The First Century»,* Նյու Յորք: 
* Բրադերս, Թոմաս (2006)։ «*Louis Armstrong’s New Orleans»*։, Նյու Յորք:
* Բրադերս, Թոմաս (2014)։ «*Louis Armstrong: Master of Modernism»,* Նյու Յորք:
* Քարմայքլ, Հոագի (1999) [1946]։ «*The Stardust Road & Sometimes I Wonder: The Autobiography of Hoagy Carmichael»,* Նյու Յորք:
* Քոնդոն, Էդի; Սուգրյու, Թոմաս (1992) [1947]։ «*We Called It Music: A Generation of Jazz»,*Նյու Յորք:
* Դոդս, Բեյբի (2003) [1959]։ «*The Baby Dodds Story, as Told to Larry Gara»*։ Ալմա, Միսsիսիպի, «*Rebeats Publications*»։ 
* DownBeat (1962 թ․ օգոստոսի 31)։ «*1962 DownBeat Critics Poll*»։ «*DownBeat»*։ 2010 թիվ, սեպտեմբերի 19։
* Էվանս, Ֆիլիպ Ռ․; Էվանս, Լինդա Կ․ (1998)։ «*Bix: The Leon Bix Beiderbecke Story»*։ Բեյքերսֆիլդ, Կալիֆոռնիա, «Prelike Press»։
* Ֆեյրվեդեր, Դիգբի (2000)։ «*Bix Beiderbecke*»։ Կիրչներ, Բիլ։ «*The Oxford Companion to Jazz»,* Նյու Յորք։
* Ֆեզեր, Լեոնարդ (1999)։ Գիթլեր, Իրա։ «*The Biographical Encyclopedia of Jazz»,* Նյու Յորք։
* Ֆերգյուսոն, Օտիս (1936)։ «*Young Man with a Horn»*։
* Ջոյա, Թեդ (2009)։ «*The Birth (And Death) of the Cool»*։ Գոլդեն, Կոլորադո, Speck Press։
* Ջոյա, Թեդ (1997)։ «*The History of Jazz»,* Նյու Յորք։
* «*Grammy Hall of Fame Award Past Recipients*»։ 2010 թիվ, սեպտեմբերի 19։
* Գրեյ, Ֆրենկ (2005 թիվ, ապրիլի 30)։ «*Solo in Sunnyside: Frank Gray travels through Queens, New York, in search of the late Bix Beiderbecke*»։ *The Guardian*։ 2010 թիվ, սեպտեմբերի 19։
* Գրին, Բենի (1991) [1962]։ «*The Reluctant Art: Five Studies in the Growth of Jazz»,* Նյու Յորք։ 
* Հադլոկ, Ռիչարդ (1974) [1965]։ «*Jazz Masters of the Twenties»,* Նյու Յորք։
* «*International Academy of Jazz Hall of Fame*»։ Արխիվացված 2018 թվի սեպտեմբերի 11-ին «*Wayback Machine»*-ում։ «*Jazz at Pitt»*։ Արխիվացված 2011 թվի նոյեմբերի 4-ին «*Wayback Machine»*-ում։ Վերցված է 2010 թվի սեպտեմբերի 19-ին։
* «*Iowa: Scott County*»։ *National Register of Historic Places*։ 2010 թիվ, սեպտեմբերի 19։
* Ջեյքոբսեն, Բոբ։ «*Bix Beiderbecke*»։ *Starr Gennett Foundation*։ 2010 թիվ, սեպտեմբերի 19։
* Ջեյմս, Բեռնեթ (1959)։ «*Bix Beiderbecke»*։ Լոնդոն։
* «*Jazz at Lincoln Center's Nesuhi Ertegun Jazz Hall of Fame*»։ Արխիվացված 2010 թվի դեկտեմբերի 23-ին «*Wayback Machine»*-ում։ «*Jazz at Lincoln Center»*։ 2010 թիվ, սեպտեմբերի 19։
* Ջոնսոն, Ռիչ; Արփի, Ջիմ; Բոուերս, Գերի (2009)։ «*Bix: The Davenport Album»*։ Բարնեգաթ, Նյու Ջերսի։
* Քենեդի, Ռիչարդ Լի (1999)։ «*Jelly Roll, Bix, and Hoagy: Gennett Studios and the Birth of Recorded Jazz»*։ Բլումինգթոն, Ինդիանա, «*Indiana University Press*»։ 
* Քեննի, Ուիլյամ Հաուլենդ (2005)։ «*Jazz on the River»*։ Չիկագո, Իլինոյս, «*University of Chicago Press*»։
* Լիոն, Ժան Պիեռ (2005)։ «*Bix: The Definitive Biography of a Jazz Legend»,*Նյու Յորք,  «Continuum International Publishing Group»։
* Մեզզրոու, Մեզզ; Վոլֆ, Բեռնարդ (1998) [1946]։ «*Really the Blues»,* Նյու Յորք։
* Պերհոնիս, Ջոն Փոլ (1978 թ․ մարտ)։ «*The Bix Beiderbecke Story: The Jazz Musician in Legend, Fiction, and Fact; A Study of the Images of Jazz in the National Culture 1930–the Present»*։ Մինեսոտայի համալսարան։
* Ռեյնո, Դոն (2003)։ «*Paul Whiteman»: «Pioneer in American Music», 1890–1930*. Հատոր I։ Լենհեմ, Մերիլենդ․ «*Scarecrow Press*»։
* Շապիրո, Նեթ; Հենթոֆ, Նեթ։ (1966)։ «*Hear Me Talkin' to Ya: The Story of Jazz as Told by the Men Who Made It»,* Նյու Յորք։
* Սփենսեր, Ֆրեդերիկ  (2002)։ «*Jazz and Death: Medical Profiles of Jazz Greats»*։ Օքսֆորդ, Միսսիսիպի, «*University Press of Mississippi*»։ 
* Սուդհալտեր, Ռիչարդ (1999)։ «*Lost Chords: White Musicians and Their Contribution to Jazz7, 1915–1945,* Նյու Յորք։ 
* Սուդհալտեր, Ռիչարդ Մ․ (2002)։ «*Stardust Melody: The Life and Music of Hoagy Carmichael»,* Նյու Յորք, «*Oxford University Press*»։
* Սուդհալտեր, Ռիչարդ Մ․; Էվանս, Ֆիլիպ Ռ․; Դին-Մայաթ, Ուիլյամ (1974)։ «*Bix: Man and Legend»*։ Նյու Ռոշել, Նյու Յորք։ «*Arlington House Publishers*»։ 
* Սուդհալտեր, Ռիչարդ Մ․ (Մերիլ)։ 2012 թվի, օգոստոսի 31-ին «*Wayback Machine»*-ում։ «*Jazz.com», «Encyclopedia of Jazz Musicians»*։ Արխիվացված 2011 թվի նոյեմբերի 1-ին «*Wayback Machine»*-ում։ Լյուիս Փորթեր, Թիմ Ուիլքինս և Թեդ Ջոյա, խմբագիրներ։ 2010 թիվ, սեպտեմբերի 19։
* Թիչաութ, Թերի (2005 թ․ սեպտեմբեր)։ «*Homage to Bix»։ Commentary*։ էջեր 65–68։
* Թիչաութ, Թերի Ֆրեդերիկ Թ․ (2009)։ «*Pops: A Life of Louis Armstrong»*։ Բոստոն, Մասաչուսեթս․ «*Houghton Mifflin Harcourt*»։ 
* Թըրներ, Ֆրեդերիկ Վ․ (2003)։ *1929,* Նյու Յորք․ «*Counterpoint*»։
* Վալդ, Էլայջա (2009)։ «*How the Beatles Destroyed Rock 'n' Roll: An Alternative History of American Popular Music»,* Նյու Յորք։ «*Oxford University Press*»։
* Վորդ, Ջեոֆրի Կ․; Բերնս, Քեն (2000)։ «*Jazz: A History of America's Music»,* Նյու Յորք, « *Alfred A. Knopf*»։
* Ուիլյամս, Մարտին (1993) [1970]։ «*The Jazz Tradition»,* Նյու Յորք, «*Oxford University Press*»։

## Արտաքին հղումներ

* ''Bix Beiderbecke Resources: A Bixography''
* ''Bix Beiderbecke Resources: A Creative Aural History Thesis'' – A series of nineteen one-half-hour radio programs from 1971. Includes interviews with Frank Trumbauer, Louis Armstrong, Gene Krupa, Eddie Condon, Bing Crosby, Hoagy Carmichael, and Bix's brother Charles "Burnie" Beiderbecke
* "Davenport Blues" via YouTube - An mp3 of Beiderbecke's first recording under his own name.
* "Bixology" (an excerpt) by Brendan Wolfe, Jazz.com.
* ''Twelve Essential Bix Beiderbecke Performances'' by Brendan Wolfe, Jazz.com.
* Bix Beiderbecke Memorial Society
* All That Jazz: Bix Beiderbecke.
* Bix Beiderbecke 1903–1931 at Red Hot Jazz Archive
* Bix Beiderbecke recordings at the Discography of American Historical Recordings.
* Bix Beiderbecke Museum & Archives

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երաժիշտներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի կոմպոզիտորներ
Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դաշնակահարներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ջազմեններ
Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ
Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Նյու Յորք քաղաքում մահացածներ
Կատեգորիա:Ջազմեններ