Փի Ջեյ Հարվի

**Փի Ջեյ Հարվի** (, ամբողջական անունը**՝ Փոլի Ջին Հարվի**, , ) , բրիտանացի երաժիշտ, երգերի հեղինակ-կատարող, գրող, բանաստեղծուհի և կոմպոզիտոր. «PJ Harvey»-ն նաև նրա երաժշտական խմբի անվանումն է։ Առաջին հերթին հայտնի է որպես վոկալիստ և կիթառահար, սակայն նա տիրապետում է նաև բազմաթիվ այլ երաժշտական գործիքների։

Հարվին իր կարիերան սկսել է 1988 թվականին, երբ միացել է տեղական Automatic Dlamini խմբին՝ որպես վոկալիստ, կիթառահար և սաքսոֆոնահար։ Խմբի առաջնորդը՝ Ջոն Փերիշը, երկար ժամանակ դարձել է նրա ստեղծագործական գործընկերը։ 1991 թվականին նա ձևավորել է «PJ Harvey» տրիոն և հետագայում սկսել իր պրոֆեսիոնալ կարիերան։ Տրիոն թողարկել է երկու ստուդիական ալբոմ՝ Dry (1992) և Rid of Me (1993), որից հետո կազմը լուծարվել է, իսկ Հարվին շարունակել է իր գործունեությունը որպես սոլո արտիստ։ 1995 թվականից սկսած նա թողարկել է ևս ինը ստուդիական ալբոմ՝ տարբեր երաժիշտների մասնակցությամբ, այդ թվում՝ Ջոն Փերիշի, խմբի նախկին անդամ Ռոբ Էլլիսի, ինչպես նաև Միք Հարվիի և Էրիկ Դրյու Ֆելդմանի, և լայնորեն համագործակցել է պրոդյուսեր Մարկ Էլլիսի հետ։

Հարվին արժանացել է Mercury Prize մրցանակին 2001 և 2011 թվականներին՝ համապատասխանաբար Stories from the City, Stories from the Sea (2000) և Let England Shake (2011)ալբոմների համար։  Նա միակ արտիստն է, որը ստացել է այս մրցանակը երկու անգամ։ Բացի այդ, նրան ութ անգամ առաջադրել են BRIT Awards մրցանակի, յոթ անգամ՝ Գրեմմիի, և երկու անգամ՝ Mercury Prize-ի (առանց հաշվելու հաղթանակները)։ Rolling Stone ամսագիրը 1992 թվականին նրան շնորհել է «Լավագույն նոր արտիստ» (Best New Artist) և «Լավագույն հեղինակ-կատարող» (Best Singer Songwriter) կոչումները, իսկ 1995 թվականին՝ «Տարվա արտիստ» (Artist of the Year), ինչպես նաև ներառել է Rid of Me, To Bring You My Love (1995) և Stories from the City, Stories from the Sea ալբոմները Rolling Stone ամսագրի «բոլոր ժամանակների 500 մեծագույն ալբոմների» ցանկում (Rolling Stone’s 500 Greatest Albums of All Time)։  2011 թվականին նա պարգևատրվել է NME Awards մրցանակաբաշխության ժամանակ «երաժշտության մեջ ակնառու ներդրման համար»։ 2013 թվականի հունիսին նա դարձել է Բրիտանական կայսրության շքանշանի кавալեր՝ երաժշտական ծառայությունների համար։

## Մանկություն
Փոլի Ջին Հարվին ծնվել է 1969 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Բրիդփորտում՝ Ռեյ և Եվա Հարվիների ընտանիքում որպես երկրորդ երեխա, Նրանք զբաղվում էին քարի արդյունահանման բիզնեսով և ապրում էին ընտանեկան ֆերմայում՝ Կորսքոմբ գյուղի մոտակայքում,որը գտնվում է Յովիլ քաղաքից մի քանի մղոն հարավ։ Փոլի Ջին Հարվին նույնպես մեծացել է այդ ֆերմայում։ Նրա հայրը և ավագ եղբայրը քարագործներ էին, իսկ մայրը՝ քանդակագործ։

Մանկության տարիներին Հարվին հաճախել է հարևան Բեմինսթեր քաղաքի դպրոցը, որտեղ կիթառի դասեր է ստացել ֆոլք հեղինակ-կատարող Ստիվ Նայթլիից։ Նրա ծնողները մեծ երաժշտասերներ էին և պարբերաբար կազմակերպում էին հավաքույթներ ու փոքր համերգներ․ նրանց ամենահին ընկերների թվում էր Իեն Ստյուարտը։ Ծնողները Հարվիին ծանոթացրել են այն երաժշտությանը, որը հետագայում մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա ստեղծագործության վրա, այդ թվում՝ բլյուզին, Captain Beefheart-ին և Bob Dylan-ին։

Դեռահաս տարիքում Հարվին սկսել է ուսումնասիրել սաքսոֆոնը և միացել է ութ հոգուց բաղկացած Bologne գործիքային խմբին, որը հիմնված էր Դորսեթում և գործում էր կոմպոզիտոր Էնդրյու Դիքսոնի ղեկավարությամբ։ Նա նաև եղել է Polekats ֆոլք խմբի կիթառահար, որի հետ գրել է իր ամենավաղ ստեղծագործությունների մի մասը։ Դպրոցն ավարտելուց հետո Հարվին սովորել է Yeovil College-ում և հաճախել կերպարվեստի դասընթացների։

11 տարեկանում Հարվին արդեն տիրապետում էր թավջութակին, սաքսոֆոնին և դաշնամուրին, իսկ քիչ ավելի ուշ սովորել է նվագել կիթառ և հարվածային գործիքներ։ Մոր նման նա նույնպես հետաքրքրվում էր քանդակագործությամբ և տասնութ տարեկանում մեկնել է Լոնդոն՝ քանդակագործություն ուսումնասիրելու քոլեջում։ Նրա աշխատանքները նույնիսկ ցուցադրվել են, սակայն դրանց մի մասը քոլեջում տեղի ունեցած հրդեհի ընթացքում անդառնալիորեն կորել է։

## Երաժշտական կարիերա
Փի Ջեյ Հարվին իր երաժշտական կարիերան սկսել է այնպիսի նախագծերում, ինչպիսիք էին Bologna գործիքային ութնյակը, որտեղ նա նվագում էր սաքսոֆոն, Polekats ֆոլք խումբը, որը հանդես էր գալիս տեղական փաբերում, և որի կազմում նա 18 տարեկանում գրել է իր ամենավաղ ստեղծագործությունների մի մասը։

### 1988-1994․  Automatic Dlamini, ''Dry'' և ''Rid of Me''
1988 թվականի հուլիսին Հարվին միացել է Automatic Dlamini խմբին՝ Բրիստոլում հիմնված կոլեկտիվի, որտեղ նա շուրջ երկուուկես տարի նվագել է կիթառ և սաքսոֆոն, ինչպես նաև կատարել բեք-վոկալ, և ձեռք է բերել երաժշտական անսամբլում աշխատելու մեծ փորձ։ Խումբը, որը ստեղծվել էր Ջոն Փերիշի կողմից 1983 թվականին, ունեցել է փոփոխական կազմ, որի տարբեր ժամանակահատվածներում ընդգրկված են եղել Ռոբ Էլլիսը և Յան Օլիվերը։  Հարվին Փերիշի հետ ծանոթացել է 1987 թվականին՝ ընդհանուր ընկերոջ՝ խմբի սլայդ-կիթառահար Jeremy Hogg-ի միջոցով։ Նա խմբի հետ շատ է շրջագայել՝ ելույթ ունենալով Արևելյան և Արևմտյան Գերմանիայում, Իսպանիայում և Լեհաստանում՝ ի աջակցություն խմբի դեբյուտային ստուդիական ալբոմի՝ The D for Drum։ Երկրորդ եվրոպական շրջագայությունը տեղի է ունեցել 1989 թվականի հունիս–հուլիս ամիսներին։ Շրջագայությունից հետո խումբը 1989 թվականի վերջից մինչև 1990 թվականի սկիզբը ձայնագրել է իր երկրորդ ստուդիական ալբոմը՝ Here Catch, Shouted His Father։ Սա Automatic Dlamini-ի միակ նյութն է Հարվիի մասնակցությամբ, սակայն այն այդպես էլ չի թողարկվել, թեև ալբոմի բութլեգ տարբերակները շրջանառվում են։

1991 թվականի հունվարին Հարվին լքել է Automatic Dlamini-ն՝ ձևավորելու իր սեփական երաժշտական կոլեկտիվը՝ PJ Harvey, նախկին խմբակիցների՝ Ռոբ Էլլիսի և Յան Օլիվերի հետ։ Նա պահպանել է երկարատև անձնական և մասնագիտական կապեր որոշ մասնակիցների հետ, հատկապես Ջոն Փերիշի հետ, որին նա անվանել է «երաժշտական հարազատ հոգի»։ Հետագայում Փերիշը զգալի ներդրում է ունեցել Հարվիի սոլո ստուդիական ալբոմներում, երբեմն հանդես է եկել որպես համապրոդյուսեր, և մի քանի անգամ նրա հետ շրջագայել է։ Որպես դուետ՝ Փերիշը և Հարվին ձայնագրել են երկու համատեղ ալբոմ, որտեղ Փերիշը գրել է երաժշտությունը, իսկ Հարվին՝ տեքստերը։ Հարվին նաև նշել է, որ Փերիշը իր օրինակով սովորեցրել է իրեն բեմում շփվել լսարանի հետ․ նրա խոսքերով. «Ջոնի խմբի հետ աշխատելիս ես տեսնում էի նրա ելույթները և դա ինձ համար՝ որպես կատարողի, չափազանց օգտակար էր մարդկանց հետ հաղորդակցվելու հարցում, և հավանաբար ես դա նրանից եմ սովորել»։ Բացի այդ, 1980-ականների վերջում Փերիշի ընկերուհին լուսանկարիչ Մարիա Մոկնացն էր։ Նա և Հարվին դարձել են մտերիմ ընկերներ, իսկ Մոկնացը նկարահանել և ձևավորել է Հարվիի ալբոմների մեծ մասի շապիկներն ու երաժշտական տեսահոլովակները, ինչը զգալիորեն նպաստել է վերջինիս հանրային կերպարի ձևավորմանը։

Հարվին որոշել է կոլեկտիվը կոչել PJ Harvey՝ մերժելով այլ տարբերակներ։ Նրա խոսքով. «Մենք փորձել ենք այլ անուններ, բայց ոչ մեկը ճիշտ չէր թվում կամ պարզապես առաջարկում էր սխալ հնչողություն»։ Այդ անվանումը նրան նաև հնարավորություն էր տալիս շարունակել երաժշտական գործունեությունը որպես սոլո երգչուհի։ Կոլեկտիվի կազմում էին Հարվին՝ վոկալ և կիթառ, Էլլիսը՝ հարվածային և բեք-վոկալ, և Օլիվերը՝ բաս-կիթառ։ Ավելի ուշ Օլիվերը հեռացել է՝ միանալու դեռևս գործող Automatic Dlamini նախագծին, և նրան փոխարինել է Սթիվ Վոանը։ Կոլեկտիվի «ճակատագրական» դեբյուտային ելույթը տեղի է ունեցել 1991 թվականի ապրիլին Charmouth Village Hall-ի բոուլինգի սրահում։ Հարվին հետագայում այս մասին պատմել է. «Մենք սկսեցինք նվագել, և կարծում եմ՝ մոտ հիսուն մարդ կար, բայց առաջին երգի ընթացքում դահլիճը դատարկվեց։ Մնացին ընդամենը երկու հոգի։ Մենք նվագեցինք ընդամենը երեք երգ, և մի կին մոտեցավ մեր հարվածայինին ու սկսեց գոռալ․ “Մի՞թե դու չես հասկանում, որ դու ոչ մեկին դուր չես գալիս։ Մենք կվճարենք, կարող ես դադարեցնել նվագելը, միևնույն է՝ կվճարենք”»։

1991 թվականի հունիսին Հարվին իր խմբի հետ տեղափոխվում է Լոնդոն՝ դիմելու համար Սենթ Մարտինի անվան Կենտրոնական արվեստի և դիզայնի քոլեջում քանդակագործություն ուսանելու համար, դեռևս չորոշելով իր ապագա կարիերայի մասին, բայց շուտով որոշում է կենտրոնանալ երաժշտության վրա։ Այդ ընթացքում խումբը ձայնագրել է մի շարք դեմո-երգեր և ուղարկել դրանք ձայնագրական լեյբլերին։ Անկախ լեյբլ Too Pure-ը համաձայնել է հոկտեմբերին 1991 թվականին թողարկել խմբի դեբյուտային սինգլը՝ «Dress», իսկ հետագայում ստորագրել PJ Harvey-ի հետ պայմանագիր։ «Dress»-ը ստացել է քննադատների լայն ճանաչում և ճանաչվել շաբաթվա սինգլ Melody Maker-ի հրավիրված քննադատ Ջոն Փիլի կողմից, ով հիացած էր PJ Harvey-ի աշխատանքով։ Նա ասել է. «Փոլի Ջին թվում է խեղդված իր սեփական երգերի և դասավորությունների ծանրությունից, կարծես օդը գրեթե հանվում է դրանցից  հիասքանչ է, եթե ոչ միշտ հաճելի»։ Այնուամենայնիվ, Too Pure-ը քիչ է գովազդել սինգլը, և քննադատները նշում են, որ «Melody Maker»-ը ավելի շատ կապված է «Dress» սինգլի հաջողության հետ, քան Too Pure Records-ով»։ Թողարկումից մեկ շաբաթ անց, հոկտեմբերի 29-ին, խումբը BBC Radio 1-ի համար ձայնագրել է «կենդանի» ռադիոհաղորդում Փիլի համար, որը ներառել է «Oh, My Lover», «Victory», «Sheela-Na-Gig» և «Water» երգերը։

Հաջորդ տարվա փետրվարին խումբը թողարկում է «Sheela-Na-Gig» որպես երկրորդ սինգլ, որը նույնքան հայտնի էր, որքան դեբյուտային ստուդիական ալբոմը՝ Dry (1992)։ Ինչպես ալբոմից առաջ թողարկված սինգլները, Dry-ը ստացավ միջազգային քննադատների մեծ արձագանք։ Ալբոմը դասվել է Nirvana խմբի Կուրտ Կոբեյնի կողմից իր սիրած ալբոմների ցանկի 16-րդ տեղը նրա մահվանից հետո հրապարակված օրագրերում։ Rolling Stone-ը Հարվիին անվանել է «Songwriter of the Year» և «Best New Female Singer»։ Հարվին նաև հայտնվել է NME ամսագրի շապիկին։ Իր սովորական Dry ալբոմի հետ մեկտեղ թողարկվել է սահմանափակ տարբերակ՝ երկու սկավառակով, որը ներառում էր յուրաքանչյուր տրեքի բնօրինակ և դեմո տարբերակները, կոչվել է Dry Demonstration։ Խումբը նաև մեծ ներկայացվածություն է ունեցել Reading Festival-ում 1992 թվականին։

Island (PolyGram) լեյբլը ստորագրեց խումբը, և 1992 թվականի դեկտեմբերին կոլեկտիվը մեկնել է Քենոն-Ֆոլս, Մինեսոտա, ԱՄՆ՝ Dry ալբոմի «շարունակությունը» ձայնագրելու Սթիվ Ալբինիի հետ։ Ձայնագրման նախքան Ալբինիի հետ խումբը ձայնագրեց երկրորդ սեսիան Ջոն Փիլի համար և Բոբ Դիլանի երգի կավեր-վերածություն, ինչպես նաև երկու նոր երգ՝ «Me Jane» և «Ecstasy»։ Ձայնագրության սեսիաները Albini-ի հետ տեղի ունեցան Pachyderm ստուդիայում և հանգեցրին Rid of Me ալբոմի թողարկմանը 1993 թվականի մայիսին։ Rolling Stone-ը գրել է ալբոմի մասին. «Այն լեցուն է ագրեսիվ էրոտիզմով և ռոք-խիստությամբ։ Այն սահում է բլյուզից մինչև գոթիկա և գրանջ, հաճախ մեկ երգի շրջանակներում»։ Ալբոմը գովազդվել է երկու սինգլով՝ «50ft Queenie» և «Man-Size», ինչպես նաև Մեծ Բրիտանիայում մայիսին և ԱՄՆ-ում հունիսին անցկացված շրջագայություններով, որը շարունակվել է ամռան ընթացքում։

Ամերիկյան շրջագայության կադրերը մշակվել և թողարկվել են 1993 թվականին որպես փաստավավերագրական ֆիլմ՝ Reeling with PJ Harvey, որը նկարահանել է Maria Mochnacz։ Խմբի վերջին շրջագայությունը եղել է որպես U2-ի գագաթնակետ նախաշոգը 1993 թվականի օգոստոսին, որից հետո խումբը պաշտոնապես լուծարվել է։ Խմբի վերջին ելույթը ամերիկյան հեռուստատեսությամբ՝ The Tonight Show with Jay Leno-ում, Հարվին կատարել է «Rid of Me»երգի սոլո տարբերակը։ 4-Track Demos դեմո-թափանցումների հավաքածուն թողարկվել է հոկտեմբերին և բացել նրա կարիերան որպես սոլո կատարողի։ 1994 թվականի սկզբին հայտարարվեց, որ U2 խմբի մենեջեր Պոլ ՄաքԳիննեսը դարձել է նրա մենեջերը։

### 1995-1999․ ''To Bring You My Love'' և ''Is This Desire?''
Հարվին իր սոլո կարիերան սկսել է այլ երաժիշտների հետ համագործակցելով։ 1995 թվականին նա թողարկել է իր երրորդ ստուդիական ալբոմը՝ «To Bring You My Love», որի ստեղծմանը մասնակցել են խմբի նախկին անդամ Ջոն Փերիշը, Bad Seeds խմբի բազմագործիքավորող Միք Հարվին և ֆրանսիացի թմբկահար Ժան-Մարկ Բատտին․ նրանք Հարվիի հետ շարունակել են ելույթներ ունենալ և ձայնագրություններ կատարել նրա ամբողջ կարիերայի ընթացքում։ Այս ալբոմը նաև եղել է նրա առաջին աշխատանքը, որը պրոդյուսերել է Մարկ Էլիսը, առավել հայտնի որպես Flood։ Իր նախորդ աշխատանքների համեմատ՝ ավելի շատ բլյուզի ազդեցության տակ ստեղծված և միևնույն ժամանակ ավելի ֆուտուրիստական այս գործը՝ «To Bring You My Love», ցույց տվեց Հարվիի երաժշտական ոճի ընդլայնումը, որտեղ տեղ գտան նոր լարային գործիքներ, օրգաններ և սինթեզատորներ։ Ալբոմի աջակցման համար կազմակերպված հաջորդ շրջագայությունների ընթացքում Հարվին նաև փորձարկում էր իր կերպարը և բեմում իր վարքը։

thumb|PJ Harvey-ը ելույթին՝ Կյոլն, Գերմանիա, 1998 թվական։

Այս ալբոմը մեծ աղմուկ առաջացրեց՝ դառնալով ժամանակակից ռոքի հիթ ԱՄՆ-ի ռադիոկայաններում՝ իր առաջատար սինգլի՝ «Down by the Water» շնորհիվ։ Հաջորդ երեք սինգլները՝ «C’mon Billy», «Send His Love to Me» և «Long Snake Moan», նույնպես չափավոր հաջողություն ունեցան։ Ալբոմը կոմերցիոն հաջող էր․ ամբողջ աշխարհում վաճառվել է շուրջ մեկ միլիոն օրինակ, այդ թվում՝ 370 000 օրինակ՝ Միացյալ Նահանգներում։ Ալբոմը նաև ստացել է արծաթե սերտիֆիկացում Միացյալ Թագավորությունում, և դրա թողարկումից հետո յոթ ամսվա ընթացքում վաճառվել է ավելի քան 60 000 օրինակ։ Միացյալ Նահանգներում ալբոմը ճանաչվել է «Տարվա ալբոմ» (Album of the Year) մի շարք հրատարակությունների կողմից՝ The Village Voice, Rolling Stone, USA Today, People, The New York Times և Los Angeles Times։ Rolling Stone ամսագիրը նաև 1995 թվականին Հարվիին ճանաչել է «Տարվա արտիստ» (Artist of the Year)։ Իսկ Spin ամսագրում ալբոմը զբաղեցրել է երրորդ տեղը «1990-ականների 90 մեծագույն ալբոմների» ցանկում՝ Nirvana խմբի Nevermind (1991) և Public Enemy խմբի Fear of a Black Planet (1990) ալբոմներից հետո։

Փի Ջեյ Հարվին մասնակցել է նաև «Violent Femmes» խմբի առաջնորդ Գորդոն Գանոյի *Hitting the Ground* ալբոմին՝ կատարելով համանուն երգի վոկալը։

1996 թվականին, *To Bring You My Love* ալբոմի միջազգային հաջողությունից և մի շարք այլ համագործակցություններից հետո, Հարվին սկսել է աշխատել նոր նյութի վրա, որը հետագայում ընդգրկվել է նրա չորրորդ ստուդիական ալբոմում։ Նոր նյութը զգալիորեն տարբերվել է նրա նախորդ ստեղծագործություններից՝ ներառելով էլեկտրոնային երաժշտության տարրեր։ 1997 թվականին ձայնագրման ընթացքում խմբին միացել է PJ Harvey-ի նախկին թմբկահար Ռոբ Էլիսը, իսկ Մարկ Էլիսը (Flood) կրկին ներգրավվել է որպես պրոդյուսեր։ Ձայնագրությունները, որոնք շարունակվել են մինչև հաջորդ տարվա ապրիլ, ավարտվել են *Is This Desire?* ալբոմի թողարկմամբ (1998)։ Չնայած ալբոմը ստացել է խառը արձագանքներ քննադատների կողմից, այն ունեցել է հաջողություն և առաջադրվել է «Գրեմմի» մրցանակի՝ «Լավագույն ալտերնատիվ երաժշտական կատարում» (*Best Alternative Music Performance*) անվանակարգում։ Ալբոմի առաջատար սինգլը՝ *A Perfect Day Elise*, հաջողություն է ունեցել Մեծ Բրիտանիայում՝ հասնելով UK Singles Chart-ի 25-րդ հորիզոնականին։

### 2000-2006․ ''Stories from the City, Stories from the Sea'' և ''Uh Huh Her''
2000 թվականի սկզբին Հարվին Ռոբ Էլիսի և Միք Հարվիի հետ սկսել է աշխատել իր հինգերորդ ստուդիական ալբոմի՝ *Stories from the City, Stories from the Sea*-ի վրա։ Ալբոմը գրվել է նրա հայրենի Դորսետում, ինչպես նաև Փարիզում և Նյու Յորքում, և նախորդ աշխատանքների համեմատ ներկայացրել է ավելի մեյնսթրիմային ինդի-ռոք և փոփ-ռոք հնչողություն։ Երգերի բառերը հիմնականում կենտրոնացած են սիրո թեմաների վրա, որոնք կապված են Հարվիի Նյու Յորքի նկատմամբ ունեցած կապվածության հետ։ Ալբոմի ձայնագրություններին մասնակցել է նաև *[[Ռադիոհեդ|Radiohead]]* խմբի վոկալիստ Թոմ Յորքը՝ երեք երգում, այդ թվում՝ *This Mess We’re in*-ում։ 2000 թվականի հոկտեմբերին թողարկումից հետո ալբոմը ունեցել է քննադատական և կոմերցիոն հաջողություն, ամբողջ աշխարհում վաճառվել է ավելի քան մեկ միլիոն օրինակով և ընդգրկվել է Մեծ Բրիտանիայի և Միացյալ Նահանգների հիթ-շքերթներում։ Ալբոմի երեք սինգլներ՝ *Good Fortune*, *A Place Called Home* և *This Is Love*, ունեցել են բավականին հաջողություն։
thumb|left|PJ Harvey-ը ելույթին, 2004 թվական։

Ալբոմը արժանացել է մի շարք մրցանակների և անվանակարգումների, այդ թվում՝ BRIT Award մրցանակի «Լավագույն կին կատարող» (*Best Female Artist*) անվանակարգում առաջադրման, ինչպես նաև երկու «Գրեմմի» անվանակարգման՝ «Լավագույն ռոք ալբոմ» (*Best Rock Album*) և «Լավագույն կանացի ռոք կատարում» (*Best Female Rock Performance*)՝ ալբոմի երրորդ սինգլի՝ *This Is Love* երգի համար։ Բացի այդ, Հարվին 2001 թվականին առաջադրվել է Mercury Music Prize մրցանակի և դարձել դրա հաղթողը։ Մրցանակաբաշխության արարողությունը տեղի է ունեցել 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին՝ նույն օրը, երբ իրականացվել են ահաբեկչական հարձակումները Միացյալ Նահանգներում։ Այդ ժամանակ Հարվին շրջագայության մեջ է եղել Վաշինգտոնում (Կոլումբիայի շրջան), որը հանդիսանում էր հարձակումներից տուժած քաղաքներից մեկը։ Այդ օրվա մասին անդրադառնալով՝ 2011 թվականին նա նշել է, որ «հետադարձ հայացքով հիշում է միայն այն իրադարձությունները, որոնք անհանգստացրել էին ողջ աշխարհը, և այդ օրը մրցանակ շահելը մեծ նշանակություն չի ունեցել իրադարձությունների համընդհանուր պատկերում», ինչպես նաև ընդգծել է, որ «դա չափազանց սյուրռեալիստական օր էր»։ Նույն թվականին Հարվին գլխավորել է Q Magazine ամսագրի ընթերցողների հարցումը՝ «100 մեծագույն կանայք ռոք երաժշտության մեջ» (*100 Greatest Women in Rock Music*)։

Երեք տարվա ընթացքում Հարվին աշխատել է իր վեցերորդ ստուդիական ալբոմի՝ Uh Huh Her-ի վրա, որը թողարկվել է 2004 թվականի մայիսին։ 4-Track Demos (1993) ալբոմից ի վեր առաջին անգամ Հարվին ինքն է նվագել բոլոր գործիքները՝ բացի հարվածայիններից, որոնց վրա նվագել է Ռոբ Էլիսը, և հանդես է եկել որպես ալբոմի միակ պրոդյուսեր։ Ալբոմը քննադատների կողմից ստացել է ընդհանուր առմամբ դրական արձագանքներ, թեև դրա պրոդյուսերական աշխատանքը հաճախ արժանացել է քննադատության։ Ալբոմը նաև ունեցել է կոմերցիոն հաջողություն՝ հասնելով UK Albums Chart-ի 12-րդ հորիզոնականին և թողարկումից մեկ ամսվա ընթացքում արժանանալով Բրիտանական ձայնագրող արդյունաբերության ասոցիացիայի (BPI) արծաթե սերտիֆիկացման։

Հարվին իրականացրել է նաև լայնածավալ համաշխարհային շրջագայություն՝ ալբոմի առաջխաղացման նպատակով, որը տևել է յոթ ամիս։ Շրջագայության ընթացքում կատարված ընտրված ձայնագրությունները ներառվել են Հարվիի առաջին համերգային DVD թողարկման մեջ՝ *On Tour: Please Leave Quietly* վերնագրով։ Այն ռեժիսորել է Մարիա Մոկնացը և թողարկվել է 2006 թվականին։

### 2007-2014․ ''White Chalk'' և ''Let England Shake''
Uh Huh Her ալբոմի աջակցման շրջագայությունից հետո, իր առաջին ելույթի ժամանակ՝ Hay Festival of Literature & Arts փառատոնում, 2006 թվականի մայիսի 26-ին, Հարվին ցույց է տվել, որ իր հաջորդ ալբոմը գրեթե ամբողջությամբ հիմնված կլինի դաշնամուրի վրա։2006 թվականի հոկտեմբերին թողարկվել է The Peel Sessions 1991–2004 ժողովածուն, որը ներառում էր 1991–2000 թվականներին Ջոն Փիլի հետ նրա ռադիո սեսիաների ընթացքում ձայնագրված երգերը։ Դրանից հետո՝ նոյեմբերին, Հարվին սկսել է ձայնագրել իր յոթերորդ ստուդիական ալբոմը՝ White Chalk-ը, Flood-ի, Ջոն Փերիշի, Էրիկ Դրյու Ֆելդմանի և թմբկահար Ջիմ Ուայթի հետ Արևմտյան Լոնդոնի ստուդիայում։

White Chalk-ը թողարկվել է 2007 թվականի սեպտեմբերին և նշանակել է կտրուկ հեռացում Հարվիի սովորական ալտերնատիվ ռոք ոճից՝ կազմված լինելով հիմնականում դաշնամուրային բալլադներից։ Ալբոմը ստացել է դրական արձագանքներ քննադատների կողմից, իսկ ոճը բնութագրվել է որպես ներառող «կեղծ-վիկտորիանական տարրեր՝ դրամատիզմ, զսպվածություն, հնացած գործիքներ և հնչողություններ»։ Ինքը՝ Հարվին, ալբոմի մասին նշել է. «Երբ լսում եմ ձայնագրությունը, զգում եմ, որ գտնվում եմ այլ տիեզերքում, և իրականում վստահ չեմ՝ այն անցյալո՞ւմ է, թե ապագայում։ Ձայնագրությունը շփոթեցնում է ինձ, և դա է այն, ինչ ինձ դուր է գալիս․ ես չեմ զգում ներկայ ժամանակը, բայց վստահ չեմ՝ արդյոք դա եղել է հարյուր տարի առաջ, թե կլինի հարյուր տարի հետո», ամփոփելով ալբոմի հնչողությունը որպես «իսկապես տարօրինակ»։Ալբոմի աջակցման շրջագայության ընթացքում Հարվին հանդես է եկել մենակատար ելույթներով՝ առանց խմբի, ինչպես նաև սկսել է բեմ բարձրանալ ավտոհարպայով, որը հետագայում դարձել է նրա հիմնական գործիքներից մեկը՝ կիթառից հետո, և ազդել է նրա հետագա ստեղծագործությունների վրա White Chalk-ից հետո։
thumb|left|PJ Harvey-ը ելույթին՝ O2 Apollo համերգասրահ, Մանչեսթեր, 2011 թվականի սեպտեմբերի 8։

2010 թվականի ապրիլի 18-ին Հարվին հանդես է եկել բրիտանական կիրակնօրյա քաղաքական առավոտյան թոք-շոուում՝ *The Andrew Marr Show*-ում, որտեղ կատարել է նոր երգ՝ *Let England Shake*, Միացյալ Թագավորության վարչապետ Գորդոն Բրաունի ներկայությամբ։ Ելույթից առաջ Էնդրյու Մարի հետ հարցազրույցում նա նշել է, որ իր գրած նոր նյութը «ձևավորվել է այն բնապատկերից, որտեղ ես մեծացել եմ, և այս երկրի պատմությունից»։ Նրա ութերորդ ստուդիական ալբոմը՝ *Let England Shake*, թողարկվել է 2011 թվականի փետրվարին և արժանացել է քննադատների համընդհանուր ճանաչմանը։ *NME* հանդեսը ալբոմին տվել է 10 միավոր 10-ից։ Գրախոսությունում այն բնութագրվել է որպես «ձայնագրություն, որը խորապես ներթափանցում է պատերազմի սրտի մեջ և արձագանքում Անգլիայի անցյալին, ներկային և ապագային»։ Այլ քննադատներ ընդգծել են ալբոմի թեմաներն ու ոճը որպես «արյունոտ և հզոր», նշել, որ այն միավորում է «եթերային ձևը՝ դաժան բովանդակության հետ», և անվանել «նրա ամենահզոր ալբոմը»։Ալբոմի ստեղծագործական աշխատանքներում մասնակցել են Ջոն Փերիշը, Միք Հարվին և Ժան-Մարկ Բատտին, իսկ քառյակը ակտիվորեն շրջագայել է ալբոմի առաջխաղացման ընթացքում։ Ալբոմից հետո թողարկվել են երկու սինգլ՝ The Words That Maketh Murder և The Glorious Land, ինչպես նաև Շեյմուս Մըրֆիի կողմից նկարահանված կարճամետրաժ ֆիլմերի հավաքածու, որոնք ուղեկցել են ալբոմը։2011 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Հարվին ստացել է իր երկրորդ Mercury Music Prize մրցանակը։ Նա դարձել է միակ արտիստը, որը արժանացել է մրցանակին երկու անգամ, ինչը արձանագրված է Գինեսի ռեկորդների գրքում։ Հաղթանակից անմիջապես հետո Let England Shake ալբոմի վաճառքները զգալիորեն աճել են։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ալբոմը ստացել է ոսկե սերտիֆիկացում Միացյալ Թագավորությունում և ընդգրկվել է տարվա լավագույն ալբոմների ցանկերում՝ MOJO և Uncut ամսագրերի կողմից։

2013 թվականի օգոստոսի 3-ին Հարվին թողարկել է *Shaker Aamer* երգը՝ ի աջակցություն Գուանտանամոյի բանտային ճամբարում պահվող Շեյքեր Աամերի, որը վերջին Մեծ Բրիտանիայի քաղաքացի էր, որը գտնվել է այնտեղ կալանքի տակ։ Երգը մանրամասնորեն նկարագրում է այն, ինչ Աամերը ապրել է իր չորսամսյա հացադուլի ընթացքում։

### 2015 - ներկայիս ժամանակաշրջան։ The Hope Six Demolition Project և All About Eve
2015 թվականի հունվարի 16-ին Հարվին սկսել է ձայնագրել իր ութերորդ ստուդիական ալբոմը ուղիղ հանդիսատեսի ներկայությամբ։ Դրա համար հատուկ կառուցվել է ձայնագրման ստուդիա Լոնդոնի Սոմերսեթ-հաուսում։ Uncut ամսագիրը նշել է, որ նոր ալբոմում, ինչպես և նախորդ Let England Shake-ում, շատ երգերի տեքստերը քաղաքականապես լիցքավորված են, սակայն այս անգամ դրանք ավելի գլոբալ կենտրոնացված էին։ Ձայնագրության ընթացքում Հարվին նվագել է նաև սաքսոֆոն և ավտոհարպ։ Ալբոմի պրոդյուսերությունը հաստատել է Flood-ը։ 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Հարվին հրապարակել է ալբոմի 20 վայրկյանանոց տիզերը, որում նշված էր թողարկման ամսաթիվը՝ գարուն 2016։ 2016 թվականի հունվարի 21-ին կայացել է ալբոմի առաջին սինգլի՝ The Wheel՝ պրեմիերան, և հայտարարվել է ալբոմի անվանումը՝ The Hope Six Demolition Project, BBC Radio 6 Music-ի Steve Lamacq Show-ում[5]։ Ալբոմի պաշտոնական թողարկման ամսաթիվը որոշվել է ապրիլի 15-ը։ 2016 թվականի հունիսի 2-ին հրապարակվել է The Orange Monkey երգի նոր տեսահոլովակը, որի ռեժիսորն է իռլանդացի Շեյմուս Մըրֆին, օգտագործելով Մըրֆիի և Հարվիի Աֆղանստան կատարած ուղևորությունների կադրերը։ The Community of Hope երգը առաջին անգամ հեռարձակվել է ռադիոյով Shawn Kivini հաղորդման ընթացքում 2016 թվականի մարտի 10-ին։  The Wheel երգի երաժշտական տեսահոլովակը հրապարակվել է 2016 թվականի փետրվարի 1-ին, իսկ The Community of Hope-ի տեսահոլովակը՝ մարտի 18-ին։ Երկու տեսահոլովակներն էլ ռեժիսորել է Շեյմուս Մըրֆին։

Ալբոմը հասել է UK Albums Chart–ի առաջին հորիզոնականին և առաջադրվել է «Գրեմմի» մրցանակի՝ «Լավագույն ալտերնատիվ երաժշտական ալբոմ» (*Best Alternative Music Album*) անվանակարգում։ Հարվին 2016 և 2017 թվականների մեծ մասն անցկացրել է համաշխարհային շրջագայության մեջ՝ իր իննը հոգուց բաղկացած խմբի հետ։ Ելույթները կայացել են Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկայում, Եվրոպայում և Ավստրալիայում։

2017 թվականին Հարվին նկարահանվել է *The Camp* երգի տեսահոլովակում, որը ստեղծվել է համագործակցությամբ եգիպտացի երաժիշտ Ռամի Էսսամի հետ։ Տեսահոլովակում ներկայացված է Բեկան գետի հովտի մանկահասակ փախստականների կյանքը։ Ռեժիսորն է Ռիկ Հոլբրուկը, պրոդյուսերը և ձայնագրողը՝ Ջոն Փերիշը։ Բոլոր հասույթները փոխանցվել են լիբանանյան բարեգործական կազմակերպության՝ Beyond Association-ին։

Շեյմուս Մըրֆին թողարկել է փաստագրական ֆիլմ՝ *A Dog Called Money*, որը պատմում է Հարվիի հետ համատեղ ուղևորությունների մասին՝ Վաշինգտոն, Կոսովո և Աֆղանստան, ինչպես նաև *The Hope Six Demolition Project* ալբոմի ստեղծման մասին։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 69-րդ Բեռլինի միջազգային կինոփառատոնում։ Այն ցուցադրվել է նաև Ռուսաստանում՝ Beat Film Festival 2019-ին ։

2019 թվականի ապրիլի 12-ին Հարվին թողարկել է իր տասներորդ ստուդիական ալբոմը՝ *All About Eve*, որը պարունակում է երաժշտություն՝ նույնանուն ներկայացման համար, ստեղծված Իվո վան Հովեի կողմից (թատերական ադապտացիա դասական ֆիլմի՝ *All About Eve*-ի վրա)։ Ալբոմում ներառվել են գործիքային ստեղծագործություններ, ինչպես նաև երկու երգեր, որոնք կատարել են ներկայացման գլխավոր դերասանուհիները՝ Ջիլիան Անդերսոնը և Լիլի Ջեյմսը։

2019 թվականի հունիսին Հարվին հրապարակել է մի քանի նոր երգեր, որոնք ներառվել են *The Virtues* մինի-սերիալի երաժշտական ուղեկցության մեջ, ինչպես նաև թողարկել տեսահոլովակ *The Crowded Cell* կոմպոզիցիայի համար։

## Անհատական և համատեղ նախագծեր
Հարվին իր կարիերայի ընթացքում համագործակցել է մի շարք այլ արտիստների հետ։ 1995 թվականին նա մասնակցել է շոտլանդական ժողովրդական Henry Lee երգի ձայնագրմանը դուետով Նիկ Քեյվի հետ, ինչպես նաև կատարել է Death Is Not the End երգի կավերը՝ Բոբ Դիլանի երգից։ Երկու երգերն էլ ներառվել են Nick Cave and the Bad Seeds խմբի Murder Ballads ալբոմում (1996)։ Այդ նույն տարում նա կատարել է Who Will Love Me Now? երգը Ֆիլիպ Ռիդլիի The Passion of Darkly Noon ֆիլմում։1998 թվականի մայիսին, մինչ Is This Desire? ալբոմի թողարկումը, Հարվին մասնակցել է Tricky կատարողի Angels with Dirty Faces ալբոմի ձայնագրմանը՝ կատարելով Broken Homes երգը։ Նա նաև ներդրում է ունեցել 2001 թվականի Sparklehorse խմբի It’s a Wonderful Life ալբոմում՝ նվագելով կիթառ, դաշնամուր և կատարելով բեք-վոկալ Eyepennies և Piano Fire երգերի համար։ Stories from the City, Stories from the Sea ալբոմի աջակցման շրջագայությունից հետո Հարվին ձայնագրել է վոկալ ութ տրեկների վրա The Desert Sessions նախագծի Volume 9: I See You Hearin' Me և Volume 10: I Heart Disco ալբոմներում և հայտնվել է Crawl Home երգի տեսահոլովակում։ 2004 թվականին Հարվին պրոդյուսերական աշխատանք է կատարել Tiffany Anders-ի Funny Cry Happy Gift ալբոմի վրա, ինչպես նաև գրել, պրոդյուսերել և կատարել հինգ երգ Մարիանն Ֆեյթֆուլլի Before the Poison ալբոմի համար։ Նա կատարել է բեք-վոկալ Hit the City, Methamphetamine Blues և Come to Me երգերում Մարկ Լանեգանի Bubblegum ալբոմում։ Հարվին գրել է Slow-Motion Movie-Star երգը Mick Harvey-ի Two of Diamonds չորրորդ ստուդիական ալբոմի համար, որը թողարկվել է 2007 թվականին։

Հարվին նաև ձայնագրել է երկու ստուդիական ալբոմ երկարամյա գործընկեր Ջոն Փերիշի հետ։ Dance Hall at Louse Point (1996) ալբոմը ստեղծվել է Փերիշի հետ համատեղ, բացառությամբ Is That All There Is? երգի, որը գրվել է Ջերրի Լիբերի և Մայք Սթոլլերի կողմից։ Հարվին նշել է, որ ալբոմը դարձել է «շատ կարևոր շրջադարձային փուլ» և «լիրիկորեն տեղափոխել է ինձ այն ոլորտներ, որտեղ երբեք նախկինում չեմ եղել»։ 1998 թվականին նա կատարել է գլխավոր վոկալը Airplane Blues երգում, որը դարձել է Ռեբեկա Գոդարդի և Փերիշի կնոջ՝ Միշել Հենինգի ստեղծած Wingwalkers ցուցադրության саундթրեքը։ Երգը թողարկվել է որպես Փերիշի երկրորդ սոլո ալբոմի՝ How Animals Move (2002) եզրափակիչ կոմպոզիցիա։ White Chalk ալբոմի թողարկումից հետո Հարվին կրկին միացել է Փերիշին՝ ձայնագրելու համար A Woman a Man Walked By ալբոմը, որը հրապարակվել է 2009 թվականի մարտին։ Ինչպես Dance Hall at Louse Point-ը, ալբոմը ստացել է դրական արձագանքներ, սակայն ունեցել է միջին կոմերցիոն հաջողություն՝ հասնելով 25-րդ հորիզոնականին UK Albums Chart-ում։ Հարվին համագործակցել է եգիպտացի արվեստագետ Ռամի Էսսամի հետ բարեգործական սինգլի՝ The Camp ստեղծման ընթացքում, որը թողարկվել է 2017 թվականի հունիսին՝ աջակցելու Լիբանանի Բեկան գետի հովտում քաղաքացիական պատերազմի պատճառով փախստական դարձած երեխաներին։

Հարվին, համագործակցություններից բացի, մասնակցել է մի շարք նախագծերի նաև որպես կոմպոզիտոր։ 2009 թվականի հունվարին Բրոդվեյում մեկնարկել է Հենրիկ Իբսենի Գեդդա Գաբլեր ներկայացման նոր փուլը։ Ռեժիսորը եղել է Իան Ռիքսոնը, գլխավոր դերում հանդես է եկել Մերի-Լուիզ Պարկերը։ Ներկայացման համար օգտագործվել է Հարվիի բնօրինակ երաժշտությունը։ 2011 թվականի նոյեմբերին Հարվին կազմել է երաժշտական պարթիտուրայի մի մասը Լոնդոնի Young Vic թատրոնում բեմադրված Համլետ ներկայացման համար։ Նա նաև աշխատել է Իան Ռիքսոնի հետ մի շարք այլ նախագծերում՝ ստեղծելով երաժշտություն Electra ներկայացման համար (թատրոն՝ Old Vic), The Nest (թատրոն՝ Young Vic) և The Goat ներկայացումների համար։ 2012 թվականի մայիսին Հարվին գրել է Horse և Bobby Don’t Steal երգերը Մարկ Կազինսի What is This Film Called Love? ֆիլմի համար։ 2018 թվականի սեպտեմբերին Հարվին հայտնել է, որ հրավեր ստացել է մասնակցելու Լոնդոնում Իվո վան Հովեի All About Eve ներկայացման ստեղծագործական թիմին։ Հարվին նաև մասնակցել է մի շարք կինոնկարների, հեռուստասերիալների և ռադիոհաղորդումների երաժշտության ստեղծմանը։ Նա ստեղծել է բնօրինակ երաժշտություն բրիտանական քրեական դրամայի՝ Peaky Blinders երկրորդ սեզոնի համար և կարևոր ներդրում ունեցել ամերիկյան դրամայի՝ The Client Always Dies երաժշտական ուղեկցության ստեղծման մեջ։ Նա երաժշտական ներդրում է ունեցել նաև հետևյալ ֆիլմերում՝ Basquiat, Cradle Will Rock և Stella Does Tricks։Հարվին գրել է նաև երաժշտություն բրիտանական հեռուստասերիալ՝ The Virtues-ի համար, որի սցենարիստն ու ռեժիսորը Շեյն Մեդոուզն է, գլխավոր դերում՝ Սթիվեն Գրեմը։ Երաժշտական ուղեկցություն մեջ ներառվել է նաև The Crowded Cell երգը, որը հնչում է վերջնական կրեդիտների ժամանակ։

### Ոչ երաժշտական նախագծեր
Հարվին մասնակցել է մի շարք ֆիլմերի։ 1998 թվականին նա հայտնվել է Հալ Հարթլիի «Կյանքի գիրքը՝ Ապոկալիպսիսի սպասում» ֆիլմում Մագդալենի դերում՝ որպես ժամանակակից կերպար, հիմնված Աստվածաշնչյան Մարիամ Մագդաղենացու վրա, և կատարել է կամեո Playboy Bunny դերում կարճամետրաժ A Bunny Girl’s Tale ֆիլմում, որը ռեժիսորել է Սարա Մայլզը, որտեղ նա նաև կատարում է «Nina in Ecstasy»։ Հարվին նաև համագործակցել է Մայլզի հետ մեկ այլ ֆիլմում՝ Amaeru Fallout 1972, որտեղ նա կատարում է «When Will I See You Again» երգի կավեր-վերստեղծումը։

Հարվին նաև փորձառու տեսողական արվեստագետ է, և ցուցադրել է մի քանի գործեր Lamont Gallery-ում և Bridport Arts Centre-ում։ 2010 թվականին նա հրավիրվել է որպես դիզայներ Ֆրանսիս Ֆորդ Կոպոլայի գրական ամսագրի Zoetrope։ All-Story ամառային համարի համար։ Այս համարում ներկայացված էին Հարվիի նկարներն ու գծանկարները, ինչպես նաև Վուդի Ալլենի պատմությունները։

2008 թվականի ապրիլի 4-ին նա հայտնվել է Private Passions ծրագրում՝ BBC Radio 3-ում։ 2013 թվականի դեկտեմբերին Հարվին առաջին անգամ հանդես եկավ բանաստեղծությունների հանրային ընթերցմամբ Բրիտանական գրադարանում։ 2019 թվականի փետրվարի 11-ին BBC Radio 4-ը հեռարձակեց Behind the Scenes էպիզոդը, որի ընթացքում լրագրող Ջոն Ուիլսոնը միացավ Հարվիին իր տանը՝ դիտելու, թե ինչպես նա ստեղծում է պարտիտուրան All About Eve ներկայացման համար Վեստ Էնդում։

2014 թվականի դեկտեմբերին The New Yorker-ը հրապարակեց նրա բանաստեղծությունը՝ The Guest Room։ 2015 թվականի հոկտեմբերին Հարվին հրապարակեց իր առաջին բանաստեղծությունների ժողովածուն՝ համագործակցելով լուսանկարիչ Շեյմուս Մյուրֆիի հետ՝ The Hollow of The Hand անվանմամբ։ Գրքի ստեղծման համար Հարվին և Մյուրֆին մի քանի ուղևորություններ կատարեցին դեպի Կոսովո, Աֆղանստան և Վաշինգտոն։ Շեյմուս Մյուրֆին նախկինում աշխատել է Հարվիի հետ Let England Shake նախագծի համար 12 կարճամետրաժ ֆիլմերի ստեղծման վրա։ Նրա նոր գործերը կներկայացվեն երկրորդ բանաստեղծությունների գրքում։

## Երաժշտական ոճը և ազդեցությունը
Հարվին ունի լայն կոնտրալտո վոկալային տիրույթ։ Նա չի սիրում կրկնել իրեն երաժշտությունում, ինչը հանգեցնում է ալբոմների ամբողջովին տարբեր հնչողության[2]։ 2004 թվականի հոկտեմբերին Rolling Stone-ին տված հարցազրույցում նա նշել է. «Երբ աշխատում եմ նոր ձայնագրության վրա, ամենակարևորն է՝ չկրկնել ինքներս մեզ  սա միշտ իմ նպատակն է․ փորձել բացել նոր հորիզոններ և իսկապես մարտահրավեր նետել ինքս ինձ։ Որով հետևյալ կերպ եմ սովորում»։ Նրա երաժշտական ոճը բնորոշվել է որպես՝ ալտերնատիվ ռոք, պանկ-բլյուզ, արտ-ռոք և ավանտ-ռոք։ Նա փորձեր է արել նաև այլ ժանրերում, այդ թվում էլեկտրոնիկա, ինդի-ռոք և ժողովրդական երաժշտություն։ Հարվին նաև հայտնի է նրանով, որ յուրաքանչյուր ալբոմի համար փոխում է իր բեմային կերպարը՝ զգեստապահարանը կամ սանրվածքը, և ստեղծում յուրահատուկ էսթետիկա, որը տարածվում է ալբոմի շապիկից մինչև կենդանի ելույթները։

Երեխայական տարիքում նրա ծնողները ծանոթացրել են նրան բլյուզ և ջազ երաժշտությանը, որոնք հետագայում ազդեցություն են ունեցել նրա վրա․ 1995 թվականին Rolling Stone-ին նա ասել է. «Ինձ դաստիարակել են լսելով Ջոն Լի Հուքեր, Հաուլին Ուուլֆ, Ռոբերտ Ջոնսոն և շատ Ջիմի Հենդրիքս և Կապտեն Բիֆհարթ»։ Դեռահաս տարիքում նա սկսել է լսել նյու-վեյվ և սինթի-պոպ խմբեր, ինչպիսիք են Soft Cell, Duran Duran և Spandau Ballet։ Ավելի ուշ նա դարձրեց իր սիրած ամերիկյան ինդի-ռոք խմբերը, այդ թվում՝ Pixies, Slint և Neil Young։ Նա նաև ոգեշնչվել է ռուսական ժողովրդական երաժշտությամբ, իտալական կոմպոզիտոր Էնիո Մորրիկոնեի ստեղծագործություններով, դասական կոմպոզիտորներ՝ Արվո Պյարթ, Սեմյուել Բարբեր և Հենրիկ Գուրեցկի։ Հարվին բարձր է գնահատում նաև երաժշտական կանանց, ինչպիսիք են Պաթի Սմիթ և Սիուզի Սիու (Siouxsie and the Banshees)։ Ինչպես երգերի հեղինակի, Հարվին հղվում է բազմաթիվ բանաստեղծների և հեղինակների, որոնք ազդել են իր աշխատանքի վրա, ներառյալ Հարոլդ Փինթեր, Թ. Ս. Էլիոթ, Ուիլյամ Բաթլեր Յեյթս, Ջեյմս Ջոյս, Թեդ Հյուզ, ինչպես նաև ժամանակակիցներ՝ Շեյն Մաքգոուեն և Ջեզ Բաթերվորթ։

## Անձնական կյանք
1990-ականների սկզբում Հարվիի ռոմանտիկ կապ է ունեցել հարվածային և լուսանկարիչ Ջո Դիլվորթ-ի հետ։ 1996–1997 թվականներին, երաժշտական համագործակցությունից հետո, Հարվիի հարաբերություններ է ունեցել Նիկ Քեյվի հետ, և նրանց հետագա բաժանումը ազդել է Քեյվի ստուդիական ալբոմի՝ The Boatman’s Call (1997) ստեղծման վրա, Հատկապես նրա մասին են գրված այնպիսի երգերը, ինչպիսիք են «Into My Arms», «West Country Girl» և «Black Hair»։

Հարվիի ավագ եղբայրը՝ Սոլ է։

Հարվիին Մեծ Բրիտանիայի կայսրության շքանշանի (MBE) արժանացրել է թագուհի Եղիսաբեթ II-ը՝ երաժշտական ծառայությունների համար։ 2014 թվականին Լոնդոնի Գոլդսմիթս համալսարանը նրան շնորհել է երաժշտության պատվավոր դոկտորի կոչում։

## Ալբոմներ
### Ստուդիական ալբոմներ
 

* *Dry* (1992)
* *Rid of Me* (1993)
* *To Bring You My Love* (1995)
* *Is This Desire?* (1998)
* *Stories from the City, Stories from the Sea* (2000)

* *Uh Huh Her* (2004)
* *White Chalk* (2007)
* *Let England Shake* (2011)
* *The Hope Six Demolition Project* (2016)
* *All About Eve* (2019)
* *I Inside the Old Year Dying* (2023)

### Հավաքածուներ և կենդանի ելույթներ
 

* *4-Track Demos* (1993)
* *The B Sides* (1995)
* *Maniac B-Sides 1991-1995* (1996)

* *iTunes Originals։ PJ Harvey* (2004)
* *B-Sides* (2004)
* *The Peel Sessions 1991–2004* (2006)

### Համատեղ աշխատանքներ
* *Dance Hall at Louse Point* (с Джоном Пэришем) (1996)
* *A Woman a Man Walked By* (с Джоном Пэришем) (2009)
* *Henry Lee* (с Ником Кейвом) (1995)

### EP
* *iTunes Sessions* (2011)

### Սինգլներ
 

 
* *Dress* (1991)
* *Sheela-Na-Gig* (1992)
* *50 Ft Queenie* (1993)
* *Man-Size* (1993)
* *C’mon Billy* (1995)
* *Down by the Water* (1995)
* *Send His Love To Me* (1995)
* *That Was My Veil* (1996)
* *A Perfect Day Elise* (1998)
* *The Wind* (1999)
* *Good Fortune* (2000)
* *You Said Something* (2000)
* *A Place Called Home* (2001)
* *This is Love/You Said Something* (2001)

* *The Letter* (2004)
* *You Come Through* (2004)
* *Shame* (2004)
* *The Piano* (2007)
* *The Devil* (2008)
* *Black Hearted Love* (2009)
* *The Glorious Land* (2011)
* *The Words That Maketh Murder* (2011)
* *Written on the Forehead* (2012)
* *Guilty* (2016)
* *A Dog Called Money / I’ll Be Waiting* (2017)
* *The Camp* (2017)
* *An Acre of Land* (2018)

### Ֆիլմեր
 

* *Reeling With PJ Harvey* (1993) VHS
* *PJ Harvey On Tour։ Please Leave Quietly* (2006) DVD

* *Let England Shake։ 12 Short Films By Seamus Murphy* (2011) DVD
* *A Dog Called Money* (2019)

## Խմբի անդամներ
#### Ընթացիկ անդամներ

* Փոլի Հարվի - վոկալ, սաքսոֆոն, կիթառ, ավտոարպա, դաշնամուր, օրգան, ստեղնաշարային, ոսկոր, թավջութակ, վիբրաֆոն, մարիմբա, պերկուսիա, ջեմբե, բաս, մելոդիկա, ցիտրա, կարմոնկա, հարվա (1991 - ներկայիս)
* Տերի Էդվարդս - բեք-վոկալ, սաքսոֆոններ, պերկուսիա, ստեղնաշարային, կիթառ, ֆլեյտա, բասային կարմոնկա, մելոդիկա, շեփ, (կենդանի ելույթների հյուր 1993, ստուդիական հյուր 1997, մշտական անդամ 2014 - ներկայիս)
* Ջեյմս Ջոնսթոն - բեք-վոկալ, ստեղնաշարային, ոսկոր, կիթառ, օրգան (կենդանի ելույթների հյուր 1993, մշտական անդամ 2014 - ներկայիս)
* Ջոն Փերիշ - բեք-վոկալ, կիթառ, հարվածային, ստեղնաշարային, բաս, բանջո, օրգան, հավայան կիթառ, թրոմբոն, Ռոդես դաշնամուր, մելոտրոն, կսիլոֆոն, պերկուսիա (1994-1998, 2006 - ներկայիս)
* Միկ Հարվի - բեք-վոկալ, բաս, ստեղնաշարային, օրգան, կիթառ, հարվածային, ֆիսգարմոնիա, ակորդեոն, բասային կարմոնկա, դաշնամուր, Ռոդես դաշնամուր, կսիլոֆոն, պերկուսիա (1994-2001, 2009 - ներկայիս)
* Ժան-Մարկ Բատտի - բեք-վոկալ, հարվածային, պերկուսիա (1994-1996, 2006 - ներկայիս)
* Ալեն Յոհաննես - բեք-վոկալ, կիթառ, ստեղնաշարային, պերկուսիա, սաքսոֆոն (2014 - ներկայիս)
* Քենրիկ Ռոու - բեք-վոկալ, պերկուսիա (2014 - ներկայիս)
* Էնրիկո Գաբրիելլի - բեք-վոկալ, պերկուսիա, բաս-կլարնետ (2014 - ներկայիս)
* Ալեսանդրո Ստեֆանա - բեք-վոկալ, կիթառ (2014 - ներկայիս)

#### Նախկին անդամներ
 

* Ռոբ Էլլիս - հարվածային և պերկուսիա, վոկալ, ֆիսգարմոնիա, դաշնամուր, բուբեն, սինթեզատոր, ստեղնաշարային, զանգեր, կլավեսին, վիբրաֆոն (1991-1993, 1996-2005)
* Յան Օլիվեր - բաս (1991, 2003)
* Սթիվ Վոան - բաս (1991-1993)
* Նիկ Բանյալլ - բաս, ստեղնաշարային (1994-1995)
* Ջո Գոր - կիթառ (1994-1996)
* Էրիկ Դրյու Ֆելդման - դաշնամուր, ստեղնաշարային, բաս, մելոտրոն, Minimoog, բեք-վոկալ (1994-2001, 2006-2009)

* Ջերեմի Հոգ - կիթառ (1996-1998)
* Մարգարետ Ֆիդլեր - կիթառ, թավջութակ (2000-2001)
* Թիմ Ֆարթինգ - կիթառ (2000-2001)
* Սայմոն «Դինգո» Արչեր - բաս (2004)
* Ջոշ Կլինղհոֆեր - կիթառ, հարվածային, պերկուսիա (2004)
* Ջիմ Վայթ - հարվածային (2006-2007)
* Կարլա Ազար - հարվածային (ստուդիական հյուր 2006-2008)
* Ջովաննի Ֆերարիո - կիթառ (2006-2009)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

Կատեգորիա:NME Awards մրցանակի դափնեկիրներ
Կատեգորիա:Ալտերնատիվ ռոք երաժիշտներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի երգիչներ
Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով