Սեյու Իտո

(), ճապոնացի նկարիչ, որը համարվում է «ժամանակակից քիմբակուի հայր»։ Իտոյի կյանքը հիմք է ծառայել 1977 թվականի դասական ռոմանտիկ պոռնո () ժանրի «Գեղեցկուհու էկզոտիկ պարը. Խոշտանգումներ» ֆիլմի համար, որը եզրափակում է ռեժիսոր Նոբորու Տանակայի «Շովա դարաշրջանի եռերգությունը»։

## Կենսագրություն
Իտոն ծնվել է Ասակուսա թաղամասում։ Նրա իսկական անունն է Իտո Հաջիմե (): Նկարչի հայրը դարբին էր: 

1890 թվականից Նոզավա Թեյու ( ) դպրոցում նկարելուց բացի, երիտասարդ Իտոն սովորոել է ոսկորների փորագրություն, իսկ ավելի ուշ՝ քանդակագործություն։ 10 տարեկանում Իտոն հրապուրվել է թատերական ներկայացմամբ, որտեղ ներկայացված էր վտանգի մեջ գտնվող կին հերոսուհի, և իր ողջ կյանքի ընթացքում պահպանել է հետաքրքրությունն այս ժանրի նկատմամբ։ Նա 13 տարեկանում վերցրել է «Սեյու» կեղծանունը՝ համադրելով «մաքուր» և «անձրև» հիերոգլիֆները (այլ տվյալներով՝ 1918 թվականին)։ Մոտավորապես 1907 թվականին Իտոն սկսել է աշխատել թերթերում, իսկ մինչև 1909 թվականն արդեն բավականին հայտնի էր որպես նկարազարդող։

1919 թվականին Իտոն վարձել է երիտասարդ մոդել Կիզե Սահարային (**'), որը շուտով դարձել է նրա երկրորդ կինը (առաջին ամուսնությունը տևել է 1902 թվականից մինչև 1919 թվականի ամառը և ընդհատվել փոթորկոտ սիրավեպերով, երկրորդն ավարտվել է 1925 թվականի ամռանը)։ 1920-1921 թվականներին, երբ երբ նա հղի էր, լուսանկարվել է Իտոյի համար:

1930-ականներին Իտոյի ստեղծագործությունների շուրջ ծագել է ցենզուրայի հետ կապված սկանդալ, ինչը որոշ չափով հանգել է նրա հանրաճանաչության նվազմանը։ 1945 թվականի մարտի 10-ին Տոկիոյի վրա դաշնակիցների ավիացիայի զանգվածային ռմբակոծության ժամանակ Իտոյի աշխատանքների մեծ մասը կրակի մեջ այրվել են։ 

Պատերազմից հետո, ցենզուրայի սահմանափակումների թուլացման պայմաններում, Իտոն կրկին ընդլայնել է իր գործունեությունը՝ նպաստելով «կույսը վտանգի մեջ» ժանրի տարածմանը։ Այս շրջանում՝ 1946-1952 թվականներին, լույս է տեսել նրա ամենակարևոր գրական աշխատանքներից մեկը երեք հատորով՝ «Ճապոնիայի ոճիրի և պատժի պատկերազարդ ժողովրդական պատմությունը» (), որը նա համահեղինակել էր Ֆուջիսավա Մորիհիկոյի () հետ։ Ընդհանուր առմամբ, Իտոն եղել է ավելի քան 20 գրքի հեղինակ, համահեղինակ կամ խմբագիր։

1960 թվականին գեղանկարչության մեջ ներդրած ավանդի համար, մասնավորապես՝ իր հայտնի [[ուկիյո-է]] նկարների շարքի համար, Իտոն արժանացել է Ճապոնիայի նկարիչների միության մրցանակին (**', Նիհոն բիձյուցիկա ռեմեյ)։

## Պատկերասրահ

## Ոճ
մինի|«Միայնակ տուն Ադաչիի ճահիճում Միչինոկու նահանգում», Ցուկիոկա Յոշիտոշի, 1885 թվակն

Որպես նկարիչ՝ Իտոն ներշնչվել է  կաբուկիից և Էդո ժամանակաշրջանի այլ արվեստներից։ Կանտոյի մեծ երկրաշարժից կարճ ժամանակ անց նա հրապարակել է այդ ժամանակաշրջանին նվիրված գիրք՝ «Էդոյի պատմությունը և Տոկիոյի բարքերը» ()։ Նրա աշխատանքային մեթոդը Էդո դարաշրջանի կտտանքների պատկերումն էր. նա տարբեր ձևերով կապում էր իր մոդելներին, լուսանկարում, ապա այդ լուսանկարների հիման վրա ստեղծում էր իր նկարները։ Նրա ամենահայտնի աշխատանքներից մեկը իր հղի կնոջը՝ Կիսեին կապած և գլխիվայր կախած նկարելու փորձն է, որը վերարտադրում էր Յոսիտոսիի «Միայնակ տուն Ադաթի շրջանի ճահիճում Միչինոկու նահանգում» ուկիյո-էն։ Նկարչի նոթատետրերից հայտնի է, որ արտաքուստ խոշտանգումները կրկնելիս նա հատուկ նախազգուշական միջոցներ է ձեռնարկել մոդելների անվտանգությունն ապահովելու համար, ինչը սահմանել է նման արվեստի ժամանակակից զարգացման ընդհանուր ուղղությունը։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

## Արտաքին հղումենր
* , մանրամասն կենսագրություն 
* , նկարչի էլ ավելի մանրամասն կենսա- և մատենագրությունը

Կատեգորիա:ԲԴՍՄ
Կատեգորիա:Ճապոնացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով