Ֆրանկլին Փիրս

**Ֆրանկլին Փիրս** (, ), Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների 14-րդ նախագահը (1853–1857), հյուսիսային դեմոկրատ, որն աբոլիցիոնիստական շարժումը համարեց ազգի միասնության համար հիմնական սպառնալիք։ Նա հեռացրեց հակակրթական խմբերը` ստորագրելով Կանզաս-Նեբրասկա գործող օրենքը և ուժի մեջ դնելով «Փախստական ստրուկների մասին» օրենքը, սակայն նա չկարողացավ բորբոքել բախումը հյուսիսայինի և հարավայինի միջև՝ հիմք հանդիսանալով Հարավային մասնատման և Ամերիկյան քաղաքացիական պատերազմի։

Փիրսը ծնվել է Նյու Հեմփշիրում և ծառայել ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատում և սենատում, մինչև որ նա 1842 թ. հրաժարական տվեց սենատից։ Հաջողության հասավ իր անձնական իրավունքի պրակտիկայում, և 1845 թ.-ին նշանակվեց Նյու Հեմփշիր, ԱՄՆ։ Նա մասնակցեց Մեքսիկ-ամերիկյան պատերազմին, որպես բանակում բրիգադային գեներալ։ Նա դեմոկրատների կողմից դիտվում էր, որպես հյուսիսային և հարավային շահերը միավորող փոխզիջումային թեկնածու և 1852-ին կայացած Ժողովրդավարական ազգային կոնվենցիայում 49-րդ քվեաթերթիկում առաջադրվեց որպես կուսակցության նախագահի թեկնածու։ Նա և իր գործընկեր Վիլյամ Ռ. Քինգը հեշտությամբ հաղթեցին Ուինֆիլդ Սքոթի և Ուիլյամ Ա Գրեհեմի կուսակցությանը 1852 թվականի նախագահական ընտրություններում։

Որպես նախագահ, Փիրսը միաժամանակ փորձեց կիրառել քաղաքացիական ծառայության չեզոք ստանդարտներ, բավարարելով դեմոկրատական կուսակցության բազմազան տարրերի պաշտպանությունը, մի փորձ, որը մեծամասամբ ձախողվեց և իր կուսակցությունում շատերին հանեց իր դեմ։ Նա Ամերիկայի երիտասարդ  էքսպանսիոնիստ էր, որը գրավեց Գադդենի հողը Մեքսիկայից և հանգեցրեց Կուբային Իսպանիայից հեռացնելու անհաջող փորձի։ Նա ստորագրեց առևտրային պայմանագրեր Բրիտանիայի և Ճապոնիայի հետ, մինչդեռ նրա թիմը վերափոխեց նրանց գերատեսչությունները և բարելավեց հաշվետվությունը, սակայն նրա նախագահության օրոք  այդ հաջողությունները ստվերում մնացին քաղաքական բախումների պատճառով։ Նրա ժողովրդականությունը կտրուկ նվազեց Հյուսիսային նահանգներում այն բանից հետո, երբ նա աջակցեց Կանզաս-Նեբրասկա գործող օրենքին, որը չեղյալ հայտարարեց Միսուրիի փողզիջումը, իսկ հարավում գտնվող շատ սպիտակամորթները շարունակում էին աջակցել նրան։ Ակցիայի ընդունումը հանգեցրեց բռնի բախման Ամերիկյան Արևմուտքում ստրկության ընդլայնմանը։ Փիրսի վարչակազմն ավելի շատ վնասվեց, երբ նրա մի քանի դիվանագետներ հանդես եկան՝ Օստենդ Մանիֆեստը, որը կոչ էր անում կատարել Կուբայի բռնակցումը, մի փաստաթուղթ, որը խստորեն քննադատվում էր։ Նա ակնկալում էր, որ դեմոկրատները կվերանվանվեն 1856 թվականի նախագահական ընտրություններում, բայց լքվեց նրա կուսակցությունը և նրա հայտը ձախողվեց։ Նրա հեղինակությունը Հյուսիսում ավելի շատ տուժեց Ամերիկյան քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ, երբ նա դարձավ նախագահ Աբրահամ Լինքոլնի բանավոր քննադատը։

Փիրսը բարեխիղճ էր և մարդամոտ, բայց ընտանեկան կյանքը դաժան էր, իր կինոջ՝ Ջեյնի հետ կյանքի մեծ մասը տառապեց հիվանդությունից և դեպրեսիայից։ Նրանց բոլոր երեխաները մահացել են երիտասարդ հասակում, նրանց փոքր որդին դաժանաբար մահացել է գնացքի վթարից, երբ ընտանիքը ուղևորվում էր Փիրսի երդմնակալությանը։ Նա ամբողջությամբ տրվել էր խմիչքին և մահացավ 1869 թ.-ին լյարդի ցիռոզից։ Պատմաբաններն ու գիտնականները, ընդհանուր առմամբ, Փիրսին դասում են որպես ամենավատ և քիչ հիշարժան ԱՄՆ-ը Նախագահների շարքին։

## Երիտասարդություն և ընտանիք
### Մանկություն և կրթություն
մինի|ձախից|Ֆրանկլին Փիրսի տունը Հիլսբորոյում, Նյու Հեմփշիր, որտեղ մեծացել է Փիրսը, այժմ ազգային պատմական ուղենիշ է: Նա ծնվել է մոտակայքում գտնվող տնակում:

Ֆրանկլին Փիրսը ծնվել է 1804-ի նոյեմբերի 23-ին, Նյու Հեմփշիր նահանգի Հիլսբորո քաղաքում գտնվող տնակում։ Նա Թոմաս Փիրսի վեցերորդ սերունդն էր, ով մոտ 1634 թվականին Անգլիայի Նորվիչ, Նորֆոլկ քաղաքից տեղափոխվել էր Մասաչուսեթս նահանգի ծովային գաղութ։ Նրա հայր՝ Բենջամինը Ամերիկայի հեղափոխական պատերազմի լեյտենանտ էր, որը պատերազմից հետո Մասաչուսեթս նահանգի Չելսֆորդ քաղաքից տեղափոխվեց Հիլսբորո՝ գնելով 50 հեկտար (20 հա) հողատարածք։ Պիրսը Բենջամինից և նրա երկրորդ կնոջ` Աննա Քենդրիկից ծնված ութ երեխաներից հինգերորդն էր. նրա առաջին կինը՝ Էլիզաբեթ Էնդրյուսը, մահացավ ծննդաբերության ժամանակ՝ թողնելով դուստր։ Բենջամինը ժողովրդավարական-հանրապետական ականավոր պետական օրենսդիր, ֆերմեր և պանդոկի ղեկավար էր։ Փիրսի մանկության տարիներին հայրը խորապես ներգրավված էր պետական քաղաքականության մեջ, մինչդեռ ավագ եղբայրներից երկուսը կռվում էին 1812 թվականի պատերազմում, հասարակական գործերն ու զինվորները, մեծ ազդեցություն ունեցան նրա երիտասարդության վրա։

Փիրսի հայրը հավաստիացրեց, որ որդիները կրթված են, և նա մանկության տարիներին Փիրսին տեղավորեց Հիլսբորոյի կենտրոնի դպրոցում և 12 տարեկանում ուղարկեց Հենքոկի քաղաքային դպրոց։ Տղան, ով չէր սիրում դպրոց գնալ, մեծացել էր տնային տնտեսուհու մոտ Հանկոկում և  ամեն կիրակի 12 մղոն (19 կմ) քայլում էր տուն գնալու համար։ Նա ճաշում էր հոր հետ և հայրը  նրան մեքենայով տանում էր, ամպրոպի  պատճառով նախքան մեքանաից իջնելը տղային խնդրեց որ ճանապարհի կեսը ոտքով գնա։ Հետագայում Փիրսը հիշատակեց այս պահը որպես «շրջադարձային պահ իմ կյանքում»։ Այդ տարի, ավելի ուշ նա տեղափոխվեց Ֆիլիպս Էքզերի ակադեմիա՝ նախապատրաստվելու քոլեջի։ Այս անգամ նա լավ ուսանողի համբավ ձեռք բերեց, չնայած երբեմն չարաշահում էր այն։ 1820-ի աշնանը Փիրսը ընդունվեց Բրունսվիկ Բոուդոինի քոլեջ, նա  մեկն էր 19 առաջին կուրսեցիներից։ Նա միացավ Աթենյան Հասարակությանը, առաջադեմ գրական հասարակությանը՝ Ջոնաթան Սիլլիին (հետագայում ընտրվել է Կոնգրես) և Նաթանիել Հութթորնին, ում հետ հաստատել է հարատև բարեկամական հարաբերություններ։ Նա դասարանում առաջադիմությամբ վերջինն էր, բայց երկու տարի անց, քրտնաջան աշխատանքի շնորհիվ զարգացրեց իր գիտելիքները և 1824 թվականին, 14 տարեկանում  ավարտական դասարանում՝ հինգերորդ տեղն էր։ Ջոն Փ. Հեյլը  ընդունվեց Բոուդոինում Փիրսի հետ, նա դարձավ Փիրսի քաղաքական դաշնակիցը, հետո նաև իր մրցակիցը։ Փիրսը երիտասարդ տարիների ընթացքում կազմակերպեց և ղեկավարեց Բոուդոինի անունով ոչ պաշտոնական միլիցիական ընկերությունը, որը ներառում էր Սիլլը և Հոութորնը։ Բաժանմունքը փորձն իրականացրեց նախագահի տան մոտակայքում, մինչև աղմուկը ստիպեց նրան դադարեցնել պահանջը։ Ուսանողները բողոքեցին և դասադուլ սկսեցին, մի իրադարձություն, որին Փիրսը տարակուսում էր առաջնորդել։ Բոուդոիում իր վերջին տարվա ընթացքում նա մի քանի ամիս դասավանդեց  դպրոցում` Գեբրոնում, Մեյն նահանգի գյուղական դպրոցում, որտեղ նա վաստակեց իր առաջին աշխատավարձը, իսկ ուսանողների մեջ ներգրավվեց ապագա կոնգրեսական Ջոն Ջ․ Փերի։ 
մինի|աջից|Նորավեպի Նաթանիել Հաթթորնը Փիրսի հավերժական ընկերն է։ Նա գրել է փայլուն կենսագրություն Ֆրանկլին Փիրսի կյանքը` ի պաշտպանություն Փիրսի 1852-ի նախագահական արշավի:

Փիրսը կարճ ժամանակով օրենք դասավանդեց Նյու Հեմփշիր նահանգի նախկին նահանգապետ Լևի Վուդբերիի հետ, ընտանիքին մոտ Նյու Հեմփշիր Պորտսմութ քաղաքում։ Այնուհետև մեկ կիսամյակ դասավանդեց Մասաչուսեթս նահանգի Նորտհեմփթոն քաղաքի Իրավաբանական դպրոցում, որին 1826 և 1827 թվականներին հաջորդեց ուսումնառության մի շրջան՝ Նյու Հեմփշիր նահանգի Ամհերսթ քաղաքում, դատավոր Էդմունդ Փարկերի օրոք։ Նա ընդունեցին Նյու Հեմփշիրի բար 1827-ի վերջին և սկսեց պարապել Հիլսբորոյում։ Նա կորցրեց իր առաջին գործը, բայց շուտով ապացուցեց, որ ունակ է աշխատել որպես փաստաբան։ Չնայած երբեք իրավագետ չի եղել, անունները և դեմքերը  նա շատ լավ էր հիշում, ինչպես նաև ուներ հմայք ու ցածր ձայն։ Հիլսբորոյում նրա իրավաբան ընկերը Ալբերտ Բեյքերն էր, ով սովորել էր Փիրսի օրոք գործող իրավունքը և Մերի Բեյքեր Էդնի եղբայրն էր։

### Պետական քաղաքականություն
Մինչև 1824 թվականը Նյու Հեմփշիրը կուսակցականացման թեժ օջախն էր,  այնպիսի գործիչներ ինչպիսիք են Վուդբրին և Իսակ Հիլլը, Դեմոկրատների կուսակցության համար հիմք էին դնում՝ ի պաշտպանություն գեներալ Էնդրյու Ջեքսոնի։ Նրանք դեմ էին ֆեդերալիստներին (և նրանց իրավահաջորդներին՝ Ազգային հանրապետականներին), որոնց ղեկավարում էր նախագահ  Ջոն Քվինսի Ադամսը։ Նյու Հեմփշիրի դեմոկրատական կուսակցության աշխատանքը սկսվեց 1827-ի մարտին, երբ նրանց կողմնակից Ջեքսոնի թեկնածու՝ Բենջամին Փիրսը, շահեց Ադամսի կողմնակիցների խմբակցության աջակցությունը և ընտրվեց Նյու Հեմփշիրի նահանգապետ։ Մինչ կրտսեր Փիրսը սկսեց կարիերա կառուցել որպես փաստաբան, նա ամբողջությամբ ներգրավվեց քաղաքականության դաշտ, քանի որ մոտենում էին 1828 թ.-ին Ադամսի և Ջեքսոնի միջև կայացած նախագահական ընտրությունները։ 1828-ի մարտին կայացած պետական ընտրություններում «Ադամս» խմբակցությունը հետ վերցրեց իրենց աջակցությունը Բենջամին Փիրսից, քվեարկելով նրա պաշտոնի դեմ, բայց Ֆրանկլին Փիրսը հաղթեց իր առաջին ընտրություններում, որպես Հիլսբորո քաղաքի քաղաքային կարգավորող, մի պաշտոն, որին նա ընտրվեց վեց տարի անընդմեջ։

Ջեքսոնի անունից Փիրսը ակտիվորեն քարոզարշավներ էր իրականացնում իր շրջանում, ովքեր 1828-ի նոյեմբերին կայացած ընտրություններում մեծ սահմաններով տանում էին և շրջանը, և ազգը, չնայած նրան, որ կորցրեցին Նյու Հեմփշիրը։ Արդյունքն էլ ավելի ամրապնդեց Դեմոկրատական կուսակցությունը, և հաջորդ տարի Փիրսը շահեց իր առաջին օրենսդիր մանդատը՝ ներկայացնելով Հիլսբորոյին Նյու Հեմփշիրի Ներկայացուցիչների պալատում։ Այդ ընթացքում Փիրսի հայրը կրկին ընտրվեց որպես նահանգապետ՝ այդ ժամկետից հետո թոշակի անցնելով։ 1829 թվականին կրտսեր Փիրսը նշանակվեց տնային կրթության հանձնաժողովում, իսկ հաջորդ տարի՝ Քաղաքների կոմիտեում։ 1831 թ.-ին դեմոկրատները կազմեցին օրենսդրական մեծամասնությունը, իսկ Փիրսը ընտրվեց պալատի խոսնակ։ Երիտասարդ խոսնակն իր հարթակաան օգտագործեց` դեմ հանդես գալով բանկային համակարգի ընդլայնմանը, պաշտպանելով պետական միլիցիան և աջակցություն առաջարկեց ազգային դեմոկրատներին և Ջեքսոնին վերընտրվելու ջանքերին։ 27 տարեկան հասակում նա Նյու Հեմփշիրի դեմոկրատական կուսակցության աստղն էր։ Չնայած հասնելով քաղաքական և մասնագիտական վաղ հաջողությունների՝ իր անձնական գրություններում նա շարունակեց  ողբալ իր բակալավրիատը և երրազում էր Հիլսբորոյից հեռու ապրելու մասին։

Նյու Հեմփշիրի բոլոր սպիտակամաշկ տղամարդկանց նման, 18-ից 45 տարեկան հասակում, Փիրսը նահանգային միլիցիայի անդամ էր և 1831-ին Սամուել Դինսմորին նշանակվեց որպես նահանգապետի օգնական։ Նա մնաց միլիցիայում մինչև 1847 թվականը և գնդաապետի կոչում ստացավ, նախքան մեքսիկ-ամերիկյան պատերազմի ընթացքում բանակում բրիգադային գեներալ դառնալը։ Հետաքրքրված լինելով վերակենդանացնել և վերափոխել պետական միլիցիաները, որոնք 1812-ի պատերազմին հաջորդած խաղաղության տարիներին ավելի ու ավելի դանդաղ էին աշխատում, Փիրսը աշխատել է Նորվիչի համալսարանի նախագահ Ալդեն Պարթրիջի հետ, Վերմոնտում գտնվող ռազմական քոլեջում և Թրուման Բ. Ռանսոմ և Ալոնզո Ջեկման Նորվիչի պրոֆեսորադասախոսական կազմի անդամներ և միլիցիայի սպաների հետ բարձրացնելով զորակոչի ջանքերը և բարելավելով վերապատրաստումը և պատրաստվածությունը։ Փիրսը 1841-ից 1859 թվականներին ծառայել է որպես Նորվիչի համալսարանի հոգաբարձու և 1853-ին Նորվիչի կողմից ստացել է «Լեգամ Դաքտոր»–ի պատվավոր կոչումը։

1832-ի վերջին Դեմոկրատական կուսակցության կոնվենցիան առաջադրեց Փիրսին Նյու Հեմփշիրի  ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատում՝ հինգ տեղերից մեկի համար։ Սա համարժեք էր ընտրել երիտասարդ Դեմոկրատին, քանի որ ազգային հանրապետականները մոռացվել էին որպես քաղաքական ուժ, մինչդեռ Վիգերը  չէր սկսել գրավել հետևյալը։ Դեմոկրատական ուժը Նյու Հեմփշիրում նույնպես ամրապնդվեց Ջեքսոնի այդ տարվա վերընտրությամբ։.: Փիրսի ժամկետը սկսվեց 1833-ի մարտին, բայց նա երդում չի տա այնքան ժամանակ, քանի դեռ դեկտեմբերին չհանդիպի Կոնգրեսին, և նրա ուշադրությունը այլ էր։ Վերջերս նա գնել էր իր առաջին տունը Հիլսբորոյում։ Ֆրանկլինը և Բենջամին Փիրսը նշանավոր քաղաքացիներից էին, ովքեր ողջունեցին Նախագահ Ջեքսոնին՝ իր այցի ընթացքում 1833 թ. կեսերին։

### Ամուսնություն և երեխաներ
մինի|աջից|Բարեպաշտ և զուսպ, Ջեյն Փիրսը ամուսնու հակառակն էր շատ առումներով|alt=Engraving of Jane Pierce

1834 թվականի նոյեմբերի 19-ին Փիրսը ամուսնացավ Ջեյն Մենս Ապլթոնի հետ (1806 մարտի 12, 1863 դեկտեմբերի 2 ), Համագումարի նախարար Ջեսսե Ապլթոնի և Էլիզաբեթ Մայնսի դուստրը։ Ապլետոնները նշանավոր Վիգեր էին ի տարբերություն  Փիրսի ժողովրդավարական պատկանելիության։ Ջեյն Փիրսը ամաչկոտ, բարեպաշտ կրոնասեր էր և բարեխիղճ էր, խրախուսում էր Փիրսին զերծ մնալ ալկոհոլից։ Նա անընդհատ հյուծված էր, անընդհատ հիվանդ էր տուբերկուլոզով և հոգեբանական հիվանդություններով։ Նա զզվում էր քաղաքականությունից և հատկապես Վաշինգտոնից, ստեղծելով լարվածություն, որը շարունակվելու էր Փիրսի քաղաքական վերելքի ընթացքում։

Ջեյն Փիրսն նույնպես դուր չեկավ Հիլսբորոն, և 1838-ին Ջեյնը տեղափոխվեց Նյու Հեմփշիր նահանգի մայրաքաղաք՝ Քոնքորդ ։ Նրանք ունեին երեք որդի, երեքն էլ մահացել են մանկության տարիներին։ Ֆրանկլին կրտսերը (1836 թ. Փետրվարի 2-5) մահացավ մանուկ հասակում, իսկ Ֆրենկ Ռոբերտը (1839 օգոստոսի 27, 1843 թ. Նոյեմբերի 14)) մահացավ համաճարակային տիֆից չորս տարեկան հասակում։ Բենջամինը (1841 ապրիլի 13,1853 հունվարի 6) մահացավ 11 տարեկան հասակում գնացքի վթարից :

## Կոնգրեսի կարիերա
### ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատ

Փիրսը 1833-ի նոյեմբերին մեկնել է Վաշինգտոն, որտեղ դեկտեմբերի 2-ին Միացյալ Նահանգների քսաներրորդ կոնգրեսը գումարեց իր հերթական նստաշրջանը։ Սկսվում էր Ջեքսոնի երկրորդ ժամկետը, և պալատն ուներ դեմոկրատական մեծամասնություն, որի առաջնային ուշադրությունն էր Միացյալ Նահանգների երկրորդ բանկի վերանշանակումը կանխելը։ Դեմոկրատները, ներառյալ Փիրսը, պարտություն են կրել նորաստեղծ Վիգերի կուսակցության կողմից աջակցվող առաջարկները, և բանկի կանոնադրությունն ավարտվել էր։ Փիրսը հեռացավ իր կուսակցությունից՝ դեմ լինելով դեմոկրատական օրինագծերին, որպեսզի ֆինանսավորեն ներքին բարելավումները դաշնային փողերով։ Նա և՛ բանկի, և՛ ենթակառուցվածքների ծախսերը համարեց հակասահմանադրական, իսկ ներքին բարելավումները համարեց պետությունների պատասխանատվությունը։ Փիրսի առաջին ժամկետը օրենսդրական տեսանկյունից բավականին աննկատելի էր, և նա հեշտությամբ վերընտրվեց 1835-ի մարտին։ Երբ Վաշինգտոնում չէր, նա մասնակցեց իր իրավաբանական պրակտիկային, իսկ 1835-ի դեկտեմբերին վերադարձավ մայրաքաղաք քսաներկուերորդ համագումարի։

Քանի որ աբստրալիզմը ավելի ու ավելի էր բարձրաձայնվում 1830-ականների կեսերին, Կոնգրեսը հեղափոխվեց հակակրթական խմբավորումների միջնորդություններով՝ Միացյալ Նահանգներում ստրկությունը սահմանափակելու օրենսդրությամբ։ Ի սկզբանե Փիրսը  վրդովեցուցիչ համարեց աբիոլիստների «գրգռումը» և ստրկության դեմ դաշնային գործողությունը դիտեց որպես հարավային նահանգների իրավունքների ոտնահարում, չնայած նրան, որ բարոյապես դեմ էր ստրկությանը։ Նա նաև հիասթափված էր աբխազիզմի «կրոնական մեծամտությունից», որոնք իրենց քաղաքական հակառակորդներին համարում էին մեղավորներ։ «Ես ստրկությունը համարում եմ սոցիալական և քաղաքական չարիք», - ասաց Փիրսը, - և «անկեղծորեն ցանկանում եմ, որ այն վերանա երկրի երեսից»։ Դեռևս, սա նա գրել է 1835 թվականի դեկտեմբերին. «Մի բան պետք է կատարյալ ակնհայտ լինի յուրաքանչյուր խելացի մարդու համար։ Այս վերացման շարժումը պետք է ավարտված լինի, կամ էլ վերջ լինի միությանը»։

Երբ Հարավային Կարոլինայի նահանգապետ Ջեյմս Հենրի Համմոնդը փորձեց կանխել ստրկատիրական միջնորդությունները հասնելով տան հարկի տակ, այնուամենայնիվ, Փիրսը հանգեց աբիոլիստների կողմից միջնորդության իրավունքին։ Այնուամենայնիվ, Փիրսը սատարում էր այն, ինչ հայտնի դարձավ քսանմեկերորդ կանոնից, որը թույլ տվեց, որ միջնորդություններ ստանան, բայց չկարդան կամ չքննարկվեն։  Նա հարձակումների է ենթարկվել Նյու Հեմփշիրի հակասահմանադրական ստրկության  Ազատության հերոսի կողմից որպես «թուլամորթի», որն ուներ երկակի նշանակություն՝ «խրոխտ մարդ» և «հարավային ու  հյուսիսային  կարեկցանկի երկիր»։ Փիրսը հայտարարել էր, որ 500 Նոր Համբշիրիտներից ոչ մեկը աբիոքսալիստներ չեն. « Ազատության Հերոս» հոդվածում ավելացվել են այդ նահանգի միջնորդագրերի ստորագրությունների քանակը, որոնք բաժանված են ըստ բնակիչների թվաքանակի և ըստ 1830 թվականի մարդահամարի, ենթադրում է, որ իրական թիվը մեկ–33 է։ Փիրսը վրդովվեց, երբ Հարավային Կարոլինայի սենատոր  Ջոն Ս. Քալհունը կարդաց Սենատին վերաբերող հոդվածը, որպես «ապացույց» այն բանի, որ Նյու Հեմփշիրը աբստրալիզմի թեժ օջախն էր։ Կալհունը ներողություն է խնդրել այն բանից հետո, երբ Փիրսը պատասխանեց նրան իր ելույթում, որում ասում է, որ ստորագրողներից շատերը կանայք և երեխաներ են, ովքեր չեն կարողացել քվեարկել, ինչը հետևաբար, կասկած է հարուցում մեկ-33-ի գործչի վրա։

### ԱՄՆ Սենատ
մինի|աջից|Փիրս 1852

1836-ի մայիսին Սենատոր Իսահակ Հիլլի հրաժարականը, որը ընտրվել էր Նյու Հեմփշիրի նահանգապետ, կարճաժամկետ բացթողում ուներ, որպեսզի լրացվի նահանգի օրենսդիր մարմինը, 1837-ի մարտին լրանալուն պես սենատոր Հիլլի պաշտոնավարման ժամկետը ավարտվեց, օրենսդիր մարմինը նույնպես պետք է  լրացներ հաջորդող վեց տարվա ժամկետը։ Փիրսի թեկնածությունը Սենատում հաղթել է նահանգի ներկայացուցիչ Ջոն Պ. Հեյլը, որը «Բոուդոին»-ի գործընկեր Աթենքն է։ Շատ բանավեճերից հետո օրենսդիր մարմին ընտրեց Ջոն Փեյջիը, որպեսզի լրացնի Հիլլսի ժամկետի մնացած մասը։ 1836 թվականի դեկտեմբերին Փիրսը ընտրվեց ամբողջական ժամկետով՝ սկսելով 1837-ի մարտից, իսկ 32 տարեկանում նա Սենատի պատմության ամենաերիտասարդ անդամներից մեկն էր։ Ընտրությունը ծանր պահ եղավ Փիրսի համար, քանի որ նրա հայրը, քույրը և եղբայրը ծանր հիվանդ էին, մինչդեռ նրա կինը նույնպես շարունակում էր տառապել քրոնիկ վատ առողջությունից։  Որպես սենատոր, նա կարողացավ օգնել իր հին ընկեր՝ Նաթանիել Հավթորնին, որը հաճախ պայքարում էր ֆինանսական հաշվի համար, նրա համար Բոստոնի մաքսատանը ածուխի և աղի չափող միջոց ընտրելով, որը թույլ տվեց շարունակել հեղինակի ժամանակշրջանը։

Փիրսը քվեարկեց կուսակցությանը շատ հարցերում և ունակ սենատոր էր, բայց ոչ նշանավոր, նա Սալաթում գերիշխող Կալհունի Մեծ Թրիումվիրատի, Անրի Քլեյի և Դանիել Ուեբստերի ստվերում էր, ովքեր գերիշխում էին Սենատում։ Փիրսը տնտեսական ճգնաժամի ժամանակ մտավ Սենատ, քանի որ սկսվեց 1837 թվականի խուճապը։ Նա դեպրեսիան համարեց բանկային համակարգի արագ աճի արդյունք, «շրջանցման շռայլության և շահարկումների ամայության» միջև։ Այսպիսով, այդ դաշնային գումարները չեն աջակցի սպեկուլյատիվ բանկային վարկերին, նա աջակցեց նորընտիր դեմոկրատական նախագահ Մարտին վան Բուրենին և անկախ հիմնադրամ ստեղծելու իր ծրագրին, առաջարկ, որը պառակտում է Դեմոկրատական կուսակցությունը։ Ստրկության վերաբերյալ բանավեճը շարունակվեց Կոնգրեսում, իսկ աբիոլիստները առաջարկեցին ոպիսզի այն ավարտվեի Կոլումբիայի շրջանում, որտեղ Կոնգրեսն իրավասություն ուներ։ Պիրսը սատարեց Կալհունի բանաձևին՝ ընդդեմ այն առաջարկի, որը Փիրսը համարեց վտանգավոր քայլ դեպի ժողովրդական ազատագրում։ Մինչդեռ Վիգերները մեծանում էին կոնգրեսական ուժերով, ինչը մինչև տասնամյակի վերջ կթողնի Փիրսի կուսակցության փոքր մեծամասնությոնը։

Փիրսի համար ռազմականությունը առանձնահատուկ կարևորության մի թեմա էր։ Նա վիճարկեց մի օրինագիծ, որն ընդլայնում է բանակի աշխատակազմի շարքերը Վաշինգտոնում՝ առանց որևէ ակնհայտ օգուտ տալու երկրի մնացած պաշտոններում հերթապահող սպաներին։ Նա հետաքրքրվեց ռազմական կենսաթոշակներով՝ համակարգում տեսնելով շատ խարդախություններ և (1839–1841 թվականներին) ընտրվեց քսանվեցերորդ համագումարում Սենատի Ռազմական կենսաթոշակների հանձնաժողովի նախագահ։ Այդ հնարավորության շրջանակներում նա հորդորեց բանակի արդիականացում և ընդլայնում` կենտրոնանալով զինված խմբավորումների և շարժունակության վրա, այլ ոչ թե առափնյա ամրությունների վրա, ինչը նա հնացած էր համարում։

Փիրսը արշավներ իականացրեց իր հայրենիքում Վան Բուրենի վերընտրվելու համար 1840 թվականի նախագահական ընտրություններում։ Գործողն իրականացվեց Նյու Հեմփշիրում, բայց կորցրեց ազգային քվեարկությունը ռազմական հերոս Ուիլյամ Հենրի Հարիսոնին, որի Վիգերը զբաղեցրեց տեղերի մեծամասնությունը քսանյոթերորդ համագումարում։ Հարիսոնը մահացավ պաշտոնավարելուց մեկ ամիս անց, և նրան հաջորդեց փոխնախագահ Ջոն Թայլերը։ Փիրսը և դեմոկրատները շտապ մարտահրավեր նետեցին նոր վարչակազմին՝ կասկածի տակ առնելով դաշնային գրասենյակների աշխատակիցների հեռացումը և դեմ էին արտահայտվել Վիգերի ազգային բանկի ծրագրերին։ 1841-ի դեկտեմբերին Փիրսը որոշեց հրաժարվել Կոնգրեսից, մի բան, որը  նա վաղուց էր պլանավորել։ Նյու Հեմփշիրի դեմոկրատները պնդում էին, որ իրենց նահանգի ԱՄՆ սենատորները սահմանափակվեն վեց տարվա ժամկետով, ուստի նա վերընտրվելու քիչ հավանականություն ուներ։ Նաև հիասթափված էր օրենսդիր փոքրամասնության անդամ լինելու պատճառով և ցանկացավ իր ժամանակը նվիրել իր ընտանիքին և իրավաբանական պրակտիկային։ 1842-ի փետրվարին Սենատում նրա վերջին գործողությունները դեմ էին պետություններին դաշնային ֆոնդեր բաշխելու մասին օրինագծին հավատալով, որ այդ գումարները պետք է փոխանցվեն զինվորներին, և Վիգերին մարտահրավեր նետեն՝ բացահայտելու Նյու Յորքի մաքսային պալատի իրենց հետաքննության արդյունքները, որտեղ Վիգերը մոտ մեկ տարի հետաքննություն էր անցկացնում դեմոկրատական կոռուպցիայի դեմ, բայց ոչ մի արդյունք չէր ստացել։

## Կուսակցության ղեկավար
### Իրավաբան և քաղաքական գործիչ
մինի|աջից|Քոնքորդ, Նյու Հեմփշիրի տունը, որտեղ Փիրսը բնակվում էր 1842-1848 թվականներին, այժմ հայտնի է որպես Փիրսի Մանսե: Տունը վերականգնվել է 1970-ականներին և այժմ պահպանվում է որպես պատմական թանգարան:

Չնայած Սենատից նրա հրաժարականին՝ Փիրսը մտադրություն չուներ հեռանալու հասարակական կյանքից։ Քոնքորդ տեղափոխվելը նրան ավելի շատ հնարավորություններ էր տվել գործելու համար և թույլ էր տալիս Ջեյն Փիրսին ավելի ամուր համայնքային կյանք վարել։ Ջեյն Փիրսի   սենատի ժամկետի վերջին մասի համար մնացել էր Քոնքորդում իր փոքր որդու Ֆրենկի և նորածին Բենիամինի հետ, և այդ բաժանումն անհանգստացրել էր ընտանիքին։ Միևնույն ժամանակ, Փիրսը սկսեց պահանջկոտ, բայց շահութաբեր իրավաբանական գործընկերություն Ասա Ֆաուլերի հետ կոնգրեսական ընդմիջումների ժամանակ։ 1842-ի սկզբին Փիրսը վերադարձավ Քոնքորդ, և նրա  իրավաբանի հեղինակությունը շարունակում էր ծաղկել։ Հայտնի լինելով իր գթասիրտ անհատականության, պերճախոսության և հիանալի հիշողության համար՝ Փիրսը դատարանում գրավեց մեծ լսարան։ Նա հաճախ քիչ թե շատ փոխհատուցումներ էր տրամադրում աղքատներին։

Փիրսը մնաց գրավված պետության դեմոկրատական կուսակցությունում, որը բաժանվեց մի քանի պատճառներով։ Նահանգապետ Հիլլսը, որը ներկայացնում էր կուսակցության առևտրային և քաղաքային թևը, պաշտպանել էր կառավարությունների կանոնադրությունները կորպորացիաներին աջակցելու համար՝ նրանց տրամադրելով արտոնություններ, ինչպիսիք են սահմանափակ պատասխանատվությունը և երկաթուղիներ կառուցելու ակնառու թույլտվությունը։ Իր կուսակցության արմատական «լոկոֆոկո» թևը ներկայացնում էր ֆերմերներին ու գյուղի այլ ընտրողներին, որոնք ձգտում էին ընդլայնել սոցիալական ծրագրերը և աշխատանքային կանոնակարգերը, սահմանափակելով կորպորատիվ արտոնությունները։ 1837-ի խուճապից հետո պետության քաղաքական մշակույթը ավելի հանդուրժող էր դառնում բանկերի և կորպորացիաների համար, և Հիլին քվեարկեցին ոչ պաշտոնապես։ Փիրսը փիլիսոփայորեն ավելի մոտ էր արմատականներին և դժկամորեն համաձայնվեց ներկայացնել Հիլսի հակառակորդին, թերթի սեփականության իրավունքի հետ կապված վեճում Հիլը պարտվեց. Հիլը ստեղծեց իր սեփական խմբագրությունը, որի թիրախը հաճախ Փիրս էր։

1842-ի հունիսին Փիրսը նշանակվեց Պետական ժողովրդավարական կոմիտեի նախագահ, իսկ հաջորդ տարվա պետական ընտրություններում նա օգնեց արմատական թևին ստանձնել պետական օրենսդիր մարմինը։ Կուսակցությունը մնաց տարանջատված մի քանի հարցերի շուրջ, ներառյալ երկաթուղու զարգացումը և սոցիալական շաժումը, և Փիրսը գլխավոր դեր ստանձնեց պետական օրենսդիր մարմնին օգնելու, լուծելու իրենց տարաձայնությունները։ Նրա առաջնահերթություններն էին «կարգը, չափավորությունը, փոխզիջումը և կուսակցական միասնությունը», որը նա փորձեց առաջին տեղում դնել՝ քաղաքական հարցերի վերաբերյալ իր անձնական  մոտեցումից։ Որպես նախագահ, Փիրսը բարձր գնահատեց Դեմոկրատական կուսակցության միասնությունը և ստրկության ընդդիմությունը համարեց դրա սպառնալիքը։

Ժողովրդավար Ջեյմս Ք. Փոլկի մռայլ ձիու հաղթանակը 1844 թվականի նախագահական ընտրություններում ողջունելի նորություն էր Փիրսի համար, ով ընկերակցում էր պալատի նախկին խոսնակին, մինչ երկուսն էլ ծառայում էին Կոնգրեսում։ Ընտրության ընթացքում Փիրսը մեծ քարոզարշավ էր անցկացրել Փոլկի համար, և իր հերթին Փոլկը նրան նշանակեց որպես Նյու Հեմփշիրի Միացյալ Նահանգների դատախազ։ Փոլկի ամենանշանավոր պատճառը Տեխասի բռնակցումն էր, մի խնդիր, որը կտրուկ պառակտում առաջացրեց Փիրսի և նրա նախկին դաշնակից Հեյլի միջև, որն այժմ ԱՄՆ ներկայացուցիչ է։ Հեյլը այնքան էր վրդովված նոր ստրկամիտ պետություն ստեղծելու դեմ, որ նա իր ընտրողներին հանրային նամակ էր գրել՝ ուրվագծելով նրա ընդդիմությունը այդ միջոցառումներին։ Փիրսը պատասխանեց՝ վերակազմավորելով Պետական ժողովրդավարական կոնվենցիան՝ Կոնգրեսում այլ ժամկետում չեղյալ համարելու Հեյլի թեկնածությունը։ Քաղաքական հրդեհը պատճառ դարձավ, որ Փիրսը  խզեց կապերը իր վաղեմի ընկերոջ և իր փաստաբան գործընկեր Ֆոուլերի հետ, որը Հեյլի կողմնակից էր։ Հեյլը հրաժարվեց հեռանալլ, և քանի որ Նյու Հեմփշիրում ընտրվելու համար անհրաժեշտ էր մեծամասնության ձայներ հավաքելը, կուսակցությունների պառակտումը հանգեցրեց փակուղու և թափուր պալատի նստավայրի։ Ի վերջո, Վիգերը և Հեյլի Անկախ դեմոկրատները ստանձնեցին վերահսկողությունը օրենսդիր մարմնում, ընտրեցին Ուիգ Էնթոնի Կոլբիին որպես նահանգապետ և Հեյլին ուղարկեցին Սենատ Փիրսին բարկացնելու համար։

### Մեքսիկա-ամերիկյան պատերազմ
մինի|աջից|Փիրսն իր բրիգադային գեներալի համազգեստով

Ակտիվ զինծառայությունը Փիրսի երազանքն էր, որը պատանեկության շրջանում հիանում էր իր հայրիկի և եղբայրների ծառայությամբ, մասնավորապես՝ իր ավագ եղբոր Բենջամինի, ինչպես նաև Փիրսի ավագ քրոջ՝ Եղիսաբեթի ամուսնու՝ Ջոն Մաքնիլ կրտսերի։ Որպես օրենսդիր, նա կամավոր միլիցիաների ջերմ ջատագով էր։ Որպես միլիցիայի սպա, նա ուներ զորքերի հավաքման և վարժեցման մարմիններ։ Երբ Կոնգրեսը պատերազմ սկսեց Մեքսիկայի դեմ 1846 թվականի մայիսին, Փիրսը կամավոր կերպով միացավ, չնայած որ Նոր Անգլիայի ոչ մի ռեժիմ դեռ գոյություն չուներ։ Մեքսիկ-ամերիկյան պատերազմում կռվելու նրա հույսը մեկն էր, այն պատճառով, որ նա հրաժարվեց Փոլկի գլխավոր դատախազ դառնալու առաջարկից։ Գեներալ Զաքարի Թեյլորի առաջխաղացումը դանդաղեցրեց Մեքսիկայի հյուսիսում, և գեներալ Ուինֆիլդ Սքոթն առաջարկեց գրավել Վերա Կրուզ նավահանգիստը և ցամաքային ճանապարհով գնալ դեպի քաղաք Մեքսիկա։ Կոնգրեսը ընդունեց մի օրինագիծ, որը թույլ էր տալիս ստեղծել տասը գունդ, իսկ Փիրսը նշանակվեց 9-րդ հետևակային գնդի հրամանատար և գնդապետ 1847-ի փետրվարին, իսկ Թուման Բ Ռանսոմը՝ որպես փոխգնդապետ և երկրորդ հրամանատար։
մինի|ձախից|Փիրսի կարճ ժամկետը, որպես մեքսիկ-ամերիկյան պատերազմի գեներալ ուժեղացրեց նրա հանրային կերպարը

1847-ի մարտի 3-ին Փիրսը զորակոչվեց բանակ, որպես բրիգադային գեներալ և ստանձնեց գեներալ Սքոթի բանակի համար ամրապնդման բրիգադը, որի արդյունքում Ռանսոմը ստանձնեց գնդի հրամանատարությոնը։ Իր բրիգադը հավաքելու ժամանակ Փիրսը  հոնիսին վերջին հասավ Վերա Քրուզի արդեն գրավված նավահանգիստ, որտեղ նա կազմակերպեց 2,500 տղամարդկանց երթ, որոնք ուղեկցվում էին Սքոթի անհրաժեշտ նյութեր համար։ Երեքշաբաթյա շրջագայությունը վտանգավոր էր, և մի քանի տղամարդիկ հարձակում էին գործել նախքան օգոստոսի սկզբին Սքոթի բանակի հետ միանալը, ժամանակին «Հակահարվածներ ճակատամարտի» համար։ ճակատամարտը աղետալի էր Փիրսի համար. Նրա ձին հանկարծակի ցնցվեց գրոհի ժամանակ՝ առաջինը թամբով իրեն հարվածելով։ Ձին այնուհետև հափշտակեց և ընկավ ներքև, հարվածելով Փիրսի ծնկներին։ Դեպքը կարծես թուլացրեց նրան, ինչի պատճառով մեկ զինծառայող գոչում է մեկ ուրիշին, որ «Գեներալ Փիրսը  անիծյալ վախկոտ է», որպեսզի ստանա հրամանատարություն։ Փիրսը վերադարձավ հաջորդ օրվա գործողություններին, բայց նորից վինասեց ծնկները՝  ստիպելով իրեն կաղալով գնում էր զորքի հետևից և հաղթեց պատերազմում։

Երբ մոտենում էր Չուրուբուսկոյի ճակատամարտը, Սքոթը Փիրսին հրամայեց թիկունքից շրջանցել։ Նա պատասխանեց. «Հանուն Աստծո, գեներալ, սա վերջին մեծ մարտն է, և ես պետք է ղեկավարեմ իմ բրիգադը»։ Սքոթը զիջեց, և Փիրսը մտավ պայքարի մեջ, կապեց թամբը, բայց ոտքի ցավն այնքան մեծացավ, որ դուրս եկավ դաշտից։ Ամերիկացիները հաղթեցին մարտում, և Փիրսը բանակցելց հրադադարի համար։ Այնուհետև նա վերադարձավ հրամանատարություն և ղեկավարեց իր բրիգադը ողջ քարոզարշավի ընթացքում, ի վերջո սեպտեմբերի կեսերին մասնակցելով Մեքսիկական Սիթիի գրավմանը, չնայած նրան, որ նրա բրիգադը պահվում էր պահեստազորի մեծ մասի համար։ Մեքսիկայի Սիթիի ճակատամարտի մեծ մասը նա անցկացրեց վրանում՝ տառապելով սուր փորլուծությունից։ Փիրսը մնաց իր բրիգադի հրամանատարը՝ քաղաքի եռամսյա գրավման ընթացքում. չհիասթափվելով բանակցությունների դադարեցումից, նա նաև փորձեց հեռու մնալ Սքոթի և մյուս գեներալների միջև մշտական բախումից։

Վերջապես 1878 թվականի դեկտեմբերի վերջին Փիրսին թույլ տվեցին վերադառնալ Քոնքորդ։ Նրան համար հերոսի ընդունելություն էին կազմակերպել իր հայրենիքում և իր հրաժարականը ներկայացրեց բանակից, որը հաստատվեց 1848-ի մարտի 20-ին։ Նրա ռազմական շահագործումը բարձրացրեց իր ժողովրդականությունը Նյու Հեմփշիրում, բայց նրա վնասվածքները և դրան հաջորդած մարտերը տանում էին վախկոտության մեղադրանքների, որոնք երկար ժամանակ ստվերելու էին նրան։ Նա որպես գեներալ դրսևորել էր իրավասություն, հատկապես Վերա Կրուզի նախնական երթի ժամանակ, բայց նրա կարճ ժամանակահատվածը և վնասվածքները պատմաբաններին թույլ չէին տալիս դատելու նրա՝ որպես ռազմական հրամանատարի կարողությունը .:

Ուլիսես Ս. Գրանթը, որը պատերազմի ընթացքում հնարավորություն ուներ Փիրսին առաջինը դատողություններ անելու, բայց նա հակադարձեց իր հուշերում վախկոտության մասին պնդումներին, որը գրվել էր Փիրսի մահից մի քանի տարի անց. Ես համարձակ մարդ չէի, ես նրան քաղաքական հովանավոր չէի, բայց ես գիտեի նրան ավելի լավ, քան կամավոր գեներալներից որևէ մեկը»։

### Վերադարձ Նյու Հեմփշիր
մինի|աջից|1850-ական թվականներին Փիրսը դարձել էր Նյու Հեմփշիրի ժողովրդավարական կուսակցության դե ֆակտո առաջնորդ:

Վերադառնալով Քոնքորդ՝ Փիրսը վերսկսեց իր իրավաբանական պրակտիկան. մի ուշագրավ դեպքի ժամանակ նա պաշտպանում էր Շեյքերների կրոնական ազատությունը, աշխարհիկ աղանդին սպառնում էր դատական գործողությունների չարաշահման մեղադրանքների կապակցությամբ։ Նրա, որպես կուսակցության առաջնորդի դերը, այնուամենայնիվ, շարունակում էր գրավել նրա ուշադության մեծ մասը։ Նա շարունակեց վիճաբանել սենատոր Հեյլի հետ, որը հակառուսական էր և դեմ էր պատերազմին, դիրքորոշումներ, որոնք  Փիրսը համարում էր անտեղի խռովությու։

Մեքսիկայի հողի մեծ մասը Միացյալ Նահանգները բաժանեց քաղաքականապես, ընդ որում շատերը Հյուսիսում պնդում էին, որ այնտեղ ստրկությունը թույլատրված չէ (և դրանով ապահովում է Վիլմայթ Փովայսը), իսկ մյուսները ցանկանում էին ստրկությունը արգելափակել Միսուրիի կոմպրոմիսը հյուսիսում՝ 36° 30′N։ Երկու առաջարկներն էլ անեծք էին շատ հարավայինների համար, և հակասությունները պառակտեցին դեմոկրատներին։ 1848 թ.-ի Ժողովրդավարական ազգային կոնվենցիայում մեծամասնությունը նախագահի պաշտոնում առաջադրել է Միչիգանի նախկին սենատոր Լյուիս Քասին, մինչդեռ փոքրամասնությունը դադարել է միանալ «Ազատ հող» կուսակցությանը՝ սատարելով նախկին նախագահ Վան Բուրենին։ Վիգերը ընտրեցին գեներալ Զաքարի Թեյլորին, որը Լուիզանացի էր, որի քաղաքական հարցերի մեծ մասի տեսակետները անհայտ էին։ Չնայած Վան Բուրենին նախկինում ցուցաբերած աջակցությանը, Փիրսը աջակցեց Քասսին՝ մերժելով «Ազատ հող»-ի երկրորդ տեղը գրավելու առաջարկը և դա այնքան արդյունավետ էր, որ Թեյլորը, որը ընտրվեց նախագահ, անցկացվեց Նյու Հեմփշիրում՝ ամեն նահանգի ամենացածր տոկոսով։

Սենատոր Հենրի Քլեյը, Վիգը, հույս ունեին  ստրկության հարցը առաջ բերել, որպեսզի նեցուկ լինի մի շարք առաջարկների, որոնք հայտնի դարձան որպես 1850-ի փոխզիջում։ Սրանք հաղթանակներ կտային հյուսիսային և հարավային շրջաններին և ձեռք կբերեին նրա գործընկեր Վիգի Ուսբերի աջակցությունը։ Սենատում ձգձգված օրինագծով, Իլինոյսի սենատոր Ստեֆան Դուգլասը մեծ ջանքերի արդյունքոմ, այն հաջողությամբ բաժանեց առանձին միջոցառումների, որպեսզի յուրաքանչյուր օրենսդիր կարող է դեմ քվեարկել այն ամենին որոնք դեմ է իր պետությանը՝ առանց վտանգելու ընդհանուր ծրագիրը։ Օրինագծերն ստացան և ստորագրեցին Նախագահ Միլարդ Ֆիլմորը (որը հաջողության էր հասել 1850 թվականին Թեյլորի նախագահի մահից հետո)։ Պիրսը խստորեն պաշտպանում էր փոխզիջումը՝ լավ ընդունված ելույթով հանդես եկավ 1850-ի դեկտեմբերին՝ խոստանալով իրեն «Միություն. Հավերժական միություն»։ Նույն ամին, նահանգապետի դեմոկրատական թեկնածու Ջոն Ատվուդը նամակ էր տարածել, որը դեմ էր կոմպրոմիսին, և Փիրսը օգնեց վերականգնել պետական կոնվենցիան և հեռացնել Ատվուդին։ Ֆիասկոն փոխզիջեց ընտրությունները մի քանի ազգ կորցրած դեմոկրատների համար,դեռևս Փիրսի կուսակցությունը պահպանեց իր վերահսկողությունը պետության վրա և լավ դիրքավորվեց առաջիկա նախագահական ընտրություններին։

## 1852-ի ընտրություն
մինի|աջից|Քարոզչական պաստառ Փիրսի / Քինգի քվեաթերթիկի համար

Երբ մոտենում էին 1852 թվականի նախագահական ընտրությունները, դեմոկրատները բաժանվեցին ստրկության խնդրով, չնայած Վառ Բյուրնի հետ կուսակցությունը լքած «Բեռնբյուրերների» մեծ մասը վերադարձել էր «Ազատ հող» կուսակցությանը։ Ակնկալվում էր, որ 1852-ի Դեմոկրատական ազգային կոնվենցիան փակուղու կհանգեցնի, և ոչ մի գլխավոր թեկնածու չի կարողանա շահել անհրաժեշտ երկու երրորդը։ Նյու Հեմփշիրի դեմոկրատները, ներառյալ Փիրսը, աջակցում էին իենց նախկին ուսուցիչ՝ Լևի Վուդբերիին, այն ժամանակ Գերագույն դատարանի դոցենտ, որպես փոխզիջումային թեկնածու, բայց 1851-ի սեպտեմբերին Վուդբուրիի մահը Փիրսի դաշնակիցների համա առիթ ստեղծեց նրան ներկայացնել, որպես պոտոնցիալ մռայլ բևեռ։ Նյու Հեմփշիրի դեմոկրատները կարծում էին, որ որպես պետություն, որտեղ իրենց կուսակցությունը առավել հետևողականորեն շահեց ժողովրդավարական մեծամասնությունը, նրանք պետք է առաջարկեն նախագահի թեկնածու։ Այլ հնարավոր ստանդարտ կրողներ են՝ Դուգլասը, Կասը, Նյու Յորքի Ուիլյամ Մարսին, Փենսիլվանիայի Ջեյմս Բուխանան, Տեխասից Սեմ Հյուսթոնը և Միսուրիի Թոմաս Հարթ Բենտոնը։ Չնայած հայրենի պետության աջակցությանը, Փիրսը կանգնեցրեց առաջադրման խոչընդոտները, քանի որ նա մեկ տասնամյակ է դուրս էր մնացել պաշտոնից, ինչպես նաև զուրկ էր առաջատարների ազգային հեղինակությունից։ Նա հրապարակավ հայտարարեց, որ այդպիսի առաջադրումը «լիովին պատասխան կլինի իմ հակումներին և ցանկություններին», բայց հաշվի առնելով Նյու Հեմփշիրի դեմոկրատների ցանկությունը` տեսնել իրենց ընտրյալներից որևէ մեկին, նա գիտեր, որ իր հետագա ազդեցությունը կախված է առաջադրվելու հնարավորությունից։

Հունիսի 1-ին Մերիլենդի նահանգի Բալթիմոր քաղաքում հավաքված կոնվենցիան, և փակուղին տեղի ունեցավ այնպես, ինչպես և ակնկալվում էր։ Հունիսի 3-ին կայացած 288 պատվիրակների առաջին քվեաթերթիկում Կասսը պահանջել է 116, Բուխանան 93 ձայն, իսկ մնացածը ցրվել են՝ առանց Փիրսի քվեարկության։ Հաջորդ 34 քվեաթերթիկն անցավ առանց հաղթողի, և դեռևս ոչ մի ձայն Փիրսի օգտին չէր։ Բուչանանի թիմն այնուհետև իր պատվիրակներին ստիպեց քվեարկել անչափահաս թեկնածուների օգտին, ներառյալ Փիրսը, ցույց տալով Բուխանանի անխուսափելիությունը և համախմբելով իր հետևում անցկացվող կոնվենցիան։ Այս վեպի մարտավարությունը կրկնապատկվեց՝ մի քանի քվեաթերթիկներից հետո, ինչպես Վիրջինիան, Նյու Հեմփշիրն ու Մեյնը, անցան Փիրսին. մնացած Բուչանայի ուժերը սկսեցին կռվել Մարսիի համար, իսկ շուտով Փիրսը հայտնվեց երրորդ տեղում։ 48-րդ քվեաթերթիկից հետո, Հյուսիսային Կարոլինայի կոնգրեսական Ջեյմս Ս. Դոբբինը հանդես եկավ Փիրսի անսպասելի և ջերմ հաստատմամբ՝ աջակցելով ալիքի թեկնածուին։ 49-րդ քվեաթերթիկում Փիրս ստացավ է բոլոր, բայց ձայներից վեցը, վաստակել է նախագահի թեկնածու առաջադրված Դեմոկրատական առաջադրումը։ Պատվիրակները ընտրեցին Ալաբամա նահանգի սենատոր Ուիլյամ Ռինգ Քինգին, որը Բուչանայի կողմնակիցն էր, որպես Փիրսի գործող ընկեր և ընդունեց կուսակցական հարթա, որը մերժեց հետագա «խռովությունը» ստրկության հարցի շուրջ և աջակցեց 1850-ի փոխզիջմանը։

Երբ խոսքը հասավ Նյու Հեմփշիրի վախճանին, Փիրսը դժվարանում էր հավատալ, իսկ նրա կինը կորցրեց գիտակցությունը։ Նրանց որդին՝ Բենջամինը, գրել էր մորը՝ հուսալով, որ Ֆրանկլինի թեկնածությունը հաջող չի լինի, քանի որ գիտեր, որ չի ցանկանա ապրել Վաշինգտոնում։ 
մինի|ձախից|Այս հակահամաճարակային քաղաքական մուլտֆիլմը նրան պատկերում է թույլ և վախկոտ

Վիգի թեկնածուն գեներալ Սքոթն էր, Փիրսի հրամանատարը Մեքսիկայում՝ նրա առաջատար ընկերը նավատորմի քարտուղար Ուիլյամ Ա Գրեհեմն էր։ Վիգերը չկարողացան միավորել իրենց խմբակցությունները, ինչպես դեմոկրատները, և կոնվենցիան ընդունեց մի հարթակ, որը գրեթե տարբերվում էր դեմոկրատներից, ներառյալ 1850-ի փոխզիջման աջակցությունը։ Սա «Ազատ հողեր»-ին դրդեց դաշտ դուրս գալ իրենց սեփական թեկնածուի համար, Նյու Հեմփշիրի սենատոր Հեյլը՝ Վիգսի հաշվին։ Քաղաքական տարբերությունների բացակայությունը քարոզարշավը հասցրեց դառը անհատականության մրցույթի և նպաստեց 1836 թվականից ի վեր ընտրողների մասնակցությունը հասցնել ամենացածր մակարդակին, ըստ կենսագրագետ Փիթեր Ա. Վալների, դա «նախագահի պատմության մեջ ամենաքիչ զվարճալի քարոզարշավներից մեկն էր»։ Սքոթը վիրավորվել է իր և հարթակի համար ստրկատիրական հյուսիսային վիգերի ոգևորության պակասից. «Նյու Յորք թրիբյուն»–ի խմբագիր Հորաս Գրեյլին ամփոփեց շատերի վերաբերմունքը, երբ նա խոսեց Վիգի մասին մասին, ասելով, «մենք հերքում, անիծում, առհամարում ենք այն»։
մինի|աջից|1852 թվականի նախագահական ընտրությունների ընտրական քարտեզ

Փիրսը լռեց, որպեսզի չխաթարի իր կուսակցության նուրբ միասնությունը և թույլ տվեց իր դաշնակիցներին իրականացնել քարոզարշավը։ Այն ժամանակ սովորությունն էր, որ թեկնածուները չփնտրեն պաշտոն, և նա ոչ մի անձնական քարոզարշավ պետք է չիրականացներ։ Փիրսի հակառակորդները նրան ծաղրանկարել էին որպես հակաթաթոլիկ վախկոտի ու հարբեցողի («շատերի կողմից լավ կռված շիշ»)։ Միևնույն ժամանակ, Սքոթը թույլ աջակցություն հայտնեց Վիգներին, որոնք հուսահատվել էին իրենց փոխզիջումային հարթակի կողմից և պարզել, որ նա վատ հանրային խոսնակ է։ Դեմոկրատները վստահ էին՝ Ժողովրդական կարգախոսն այն էր, որ դեմոկրատները «կոչնչացնեն» իրենց թշնամիներին 1852-ին, քանի որ 1844 թվականին նրանք Ջեյմս Ք. Փոլկին «մղեցին» դրան։ Սա ապացուցեց, որ ճիշտ է, քանի որ Սքոթը ընրվեց միայն Կենտուկիում, Թենեսիում, Մասաչուսեթսում և Վերմոնտում՝ 42 ընտրական ձայնով ավարտելով Փիրսի 254-ը։ Դեմոկրատները մեծամասնություն կազմեցին Կոնգրեսում։

## Նախագահություն
### Գնացքի վթար և անցման ժամանակաշրջան
մինի|աջից|Ջեյն Փիրսը և «Բենին», որոնց մահը ստվեր է գցել Փիրեսի պաշտոնավարման ժամկետի վրա|alt=Photograph of Jane and Benjamin Pierce

Փիրսը իր նախագահությունը սկսեց սուգի մեջ։ Նրա ընտրությունից շաբաթներ անց՝ 1853 թ. հունվարի 6-ին, նորընտիր նախագահի ընտանիքը գնացքով ուղևորվում էր Բոստոն, երբ նրանց մեքենան դուրս է գալիս վերահսկողությունից և գլորվում Մասաչուսեթս նահանգի Անդովեր քաղաքի ամբարտակի մոտ։ Ֆրանկլինը և Ջեյն Փիրսը փրկվեցին, բայց աղբանոցում գտան իրենց միակ որդուն՝ 11-ամյա Բենջամինին, որը մահացած էր, նրա մարմինը համարյա ջախջախված էր։ Փիրսը չկարողացավ թաքցնել սարսափելի տեսարանը կնոջից։ Դրանից հետո երկուսն էլ ծանր դեպրեսիա են ապրել, ինչը, հավանաբար, ազդել է Փիրսի նախագահական գործունեության վրա։ Ջեյն Փիրսը ենթադրում էր, թե գնացքի վթարը աստվածային պատիժ է ամուսնու հետապնդման և բարձր պաշտոններ ընդունելու համար։ Նա ծավալուն ներողամտության նամակ է գրել «Բեննիին»՝  նրա թուլությունների մասին որպես մայր։ Որպես առաջին տիկին, առաջին երկու տարիների ընթացքում նա խուսափում էր սոցիալական գործառույթներից՝ այդ դերում իր առաջին ելույթը դարձավ մեծ համակրանքի առիթ՝ 1855 թ. Սպիտակ տանը անցկացվող ամենամյա հանրային ընդունելության ժամանակ։

Երբ Ֆրանկլին Փիրսը հեռացավ Նյու Հեմփշիրի երդմնակալության արարողությոնից, Ջեյն Փիրսը որոշեց մնալ։ Փիրսը, այն ժամանակ ընտրված ամենաերիտասարդ տղամարդը նախագահն, որոշեց իր երդումը տալ փաստաբանական գրքի վրա, այլ ոչ թե՝ Աստվածաշնչի, ինչպես արել էին  նախորդ նախագահները, բացառությամբ Ջnոն Քվինսի Ադամսի։ Նա առաջին նախագահն էր, ով իր առաջին ելույթը սկսեց հիշողությունից։ Ուղերձում նա հայտարարել է հայրենիքի խաղաղության և բարգավաճման դարաշրջան և հորդորել ԱՄՆ արտաքին շահերի գործուն պաշտպանության մասին, ներառյալ նոր տարածքների «ակնհայտ կարևոր» ձեռքբերումը։ «Իմ վարչակազմի քաղաքականությունը»,- ասել է նորընտիր նախագահն, «չի խոչընդոտվի չարի որևէ երկչոտ կանխագուշակության տարածումից»։ Խուսափելով «ստրկություն» բառից նա շեշտեց «կարևոր առարկան», հանգստություն և խաղաղ միություն պահպանելու իր ցանկությունը։ Նա անդրադարձավ իր անձնական ողբերգությանը՝ ասելով հավաքվածներին. «Դուք  եք ինձ բերել  իմ թուլության մեջ,և դուք պետք է պահպանեք ինձ ձեր ուժերով» ":

### Կառավարում և քաղաքական պայքար
մինի|աջից| Նախագահ Փիրսի փորագրությունը
Իր կաբինետում նշանակումների ժամանակ Փիրսը ձգտում էր միավորել մի կուսակցություն, որը ավերում էր հաղթանակի պտուղները։ Կուսակցության մեծ մասը նախապես չէին աջակցել նրա առաջադրման համար, իսկ ոմանք էլ դաշնակից էին «Ազատ հող» կուսակցությանը տեղական ընտրություններում հաղթանակ տանելու համար։ Փիրսը որոշեց կուսակցության խմբակցություններից յուրաքանչյուրին թույլատրել որոշ պաշտոններ, նույնիսկ նրանց, ովքեր չեն աջակցել 1850-ի փոխզիջմանը։

Փիրսի նստավայրի բոլոր առաջադրումները միաձայն էին և անմիջապես հաստատվեցին Սենատի կողմից։ Փիրսը իր ժամկետի առաջին մի քանի շաբաթները անցկացրեց, տեսակավորելու համար հարյուրավոր ցածր մակարդակի դաշնային դիրքեր, որոնք պետք է լրացվեն։ Սա հեգնանք էր, քանի որ նա ձգտում էր ներկայացնել կուսակցության բոլոր խմբակցությունները և կարող էր լիովին բավարարել դրանցից ոչ մեկին։ Կուսակիցները չկարողացան իրենց դիրքերը պաշտպանել իրենց ընկերների համար, ինչը Դեմոկրատական կուսակցությունը դրեց սահմանին և խմբակցությունների միջև խռովություն առաջացրեց։ Վաղուց հյուսիսային թերթերը մեղադրում էին Փիրսին՝ իր կառավարությունը ստրկամետ ստրկիզմի միջոցով անցկացնելու համար, մինչդեռ հարավային թերթերը նրան մեղադրում էին վտարման համար։

Իշխանության և հակակառավարման դեմոկրատների միջև ֆրակցիոնիզմը արագորեն սրվեց, հատկապես Նյու Յորքի Դեմոկրատական կուսակցության ներսում։ Նյու Յորքի ավելի պահպանողական դեմոկրատները կամ Նյու Յորքի «Հարդսը» խորապես թերահավատորեն էին վերաբերվում Փիրսի վարչակազմին, որը կապված էր Մարսիի հետ (ով դարձավ պետքարտուղար) և ավելի չափավոր Նյու Յորքի խմբակցությանը՝ Սոֆթշելի դեմոկրատները կամ «սոֆթները»։ 
մինի|ձախից|Փիրսի փոխնախագահ Ուիլյամ Ռ. Քինգը մահացավ իր ժամկետի ավարտից մեկ ամիս շուտ՝ թողնելով թափուր տեղ, որը չէր կարող լրացվել:
Բուխանան Փիրսին հորդորել էր նստավայրի փոխնախագահ ընտրել Քինգին, բայց Փիրսը այդպես չի վարվել. Փիրսը և Քինգը մտերիմներ չէին, քանի որ նրանք ընտրվել էին նախագահի թեկնածու 1852 թվականի հունիսին։ 1853-ի սկզբին Քինգը ծանր հիվանդացավ տուբերկուլյոզով և ապաքինվելու համա գնաց Կուբա։ Նրա վիճակը վատացավ, և Կոնգրեսը հատուկ օրենք ընդունեց, որը նրան թույլ տվեց երդվել մարտի 24-ին Հավանայում գտնվող ամերիկյան հյուպատոսի առջև։ Ցանկանալով մահանալ տանը, նա ապրիլի 17-ին վերադարձավ Ալաբամա նահանգի տուն և  հաջորդ օրը մահացավ։ Փոխնախագահի պաշտոնը թափուր մնաց Փիրսի ժամկետի մնացած մասի համար, քանի որ սահմանադրությունն այդ ժամանակ թափուր աշխատատեղը լրացնելու համար օրենք չուներ։ Այս ընդլայնված թափուր տեղը նշանակում էր, որ Փիրսի նախագահության գրեթե ամբողջական ենատի նախագահություն, ի վերջո Միսուրիի Դևիդ Աթիսոնը հաջորդն էր նախագահության։

Փիրսը ձգտում էր գղեկավարել ավելի արդյունավետ և պատասխանատու կառավարություն, քան նախորդները։ Նրա նստավայրի անդամներն իրականացրեցին քաղաքացիական ծառայության քննությունների վաղ համակարգ, որը Պենդլտոնի ակտի նախադրյալն էր, որն ընդունվեց երեք տասնամյակ անց, ինչը ենթադրում էր, որ ԱՄՆ կառավարությունում պաշտոնների մեծ մասը պետք է շնորհվի արժանիքների հիման վրա, այլ ոչ թե հովանավորչության։ Նա ներքին գործերի վարչությունը վերափոխեց քարտուղար Ռոբերտ Մաքքելանդի կողմից, ով համակարգեց իր գործառնությունները, ընդլայնեց թղթային գրառումների օգտագործումը և հետապնդեց խարդախություններ։ Փիրսի բարեփոխումներից մեկը ԱՄՆ գլխավոր դատախազի դերը ընդլայնելն էր դաշնային դատավորներ և փաստաբաններ նշանակելիս, ինչը կարևոր քայլ էր արդարադատության դեպարտամենտի վերջնական զարգացման գործում։ Գերագույն դատարանում թափուր տեղ էր մնացել. Ֆիլմորը, չկարողանալով Սենատում հաստատել իր թեկնածուների հավանությունը, այն առաջարկել էր Լուիզիանայի նորընտիր սենատոր Ջուդա Պ. Բենջամինին, որը մերժել էր։ Փիրսը նաև նստավայր առաջարկեց Բենջամինին, և երբ Լուիզանացին համառորեն հրաժարվեց, փոխարենը առաջադրեց Ջnոն Արչիբալդ Քեմփբելին՝ պետությունների իրավունքների պաշտպան, սա կլինի Փիրսի գերագույն դատարանի միակ նշանակումը։

### Տնտեսական քաղաքականություն և ներքին բարելավումներ
մինի|աջից|Փիրսին պատկերող հնդկական խաղաղության մեդալ

Փիրսը հիմնադրամի քարտուղար Ջեյմս Գութրիին մեղադրեց հիմնադրամը վերափոխելու մեջ, որը անարդյունավետ կառավարվեց և ունեցավ բազմաթիվ չկարգավորված հաշիվներ։ Գութին ավելացրեց վերահսկողությունը հիմնադրամի աշխատակիցների և սակագների հավաքագրման վրա, որոնցից շատերը կառավարությունից գումար էին պահում։ Չնայած այն օրենքներին, որոնք հիմնադրամում գումարներ են պահանջում, մեծ ավանդները մնացին մասնավոր բանկերում Ուիգի վարչակազմի ներքո։ Գութին վերադարձրեց այդ միջոցները և փորձեց հետապնդել կոռումպացված պաշտոնյաներին՝ խառը հաջողությունները։

Պատերազմի քարտուղար Ջեֆերսոն Դևիսը, Փիրսի խնդրանքով, ղեկավարել է հանրապետության ողջ երկայնքով հնարավոր անդրսահմանային երկաթուղային երթուղիների տեղակայման տեղամասերի հետազոտությունները։ Նրա դեմոկրատական կուսակցությունը վաղուց մերժում էր ներքին բարելավման համար դաշնային հատկացումները, բայց Դեվիսը կարծում էր, որ նման նախագիծը կարող է արդարացվել որպես սահմանադրական ազգային անվտանգության նպատակ։ Դևիսը նաև տեղակայեց ինժեներների բանակի կորպուս՝ Կոլումբիայի շրջանում կառուցապատման նախագծերը վերահսկելու համար, ներառյալ Միացյալ Նահանգների Կապիտոլիումի ընդլայնումը և Վաշինգտոնի հուշարձանի շենքը։

### Արտաքին և ռազմական գործեր
Փիրսի վարչակազմը համահունչ էր «Էքսպանսիոնիստական երիտասարդ Ամերիկա» շարժմանը, իսկ Ուիլյամ Լ. Մարսին  հետ գլխավորելով այդ պաշտոնը որպես պետքարտուղար։ Ուիլյամ Լ. Մարսին  ձգտում էր աշխարհին ներկայացնել հստակ ամերիկյան, հանրապետական կերպար։ Նա հրապարակեց մի շրջանաձև առաջարկ, որով ԱՄՆ դիվանագետները խորհուրդ տվեցին, որ ԱՄՆ դատարանները հագնեն «ամերիկյան քաղաքացու հասարակ հագուստը» եվրոպայի դատարաններում մաշված բարդ դիվանագիտական համազգեստի փոխարեն, և որ նրանք միայն վարձում են ամերիկացի քաղաքացիներին՝ հյուպատոսություններում աշխատելու համար .: Մարկին միջազգային գովեստի խոսքեր են հղել իր 73-էջանոց նամակի համար, որը պաշտպանում է ավստրիացի փախստական Մարտին Կոստային, որը 1853-ի կեսերին գերեվարվել էր արտերկրում Ավստրիայի կառավարության կողմից, չնայած մտադրություն ուներ դառնալ ԱՄՆ քաղաքացի։

Դևիսը, որը հարավային միջմայրցամաքային ճանապարհի ջատագովն էր, համոզում էր Փիրսին երկաթուղային մագնատ Ջեյմս Գադդենին ուղարկել Մեքսիկա ՝ երկաթուղի կառուցելու համար։ Գադդենին մեղադրանք է առաջադրել նաև Գվադալուպե Հիդալգոյի պայմանագրի դրույթները վերստին բանակցելու համար, որը ԱՄՆ-ին էր պահանջում կանխել բնիկ ամերիկացիների հարձակումը Մեքսիկայից Նոր Մեքսիկայի տարածք։ Գադդենը պայմանագիր է կնքել Մեքսիկայի նախագահ Անտոնիո Լոպես դե Սանտա Աննայի հետ 1853-ի դեկտեմբերին՝ ձեռք բերելով մի մեծ հողամաս Ամերիկայի հարավ-արևմուտքում։ Բանակցությունները գրեթե խանգարում էին Վիլյամ Ուոլքերի ինքնակամ արշավախմբի մուտքը Մեքսիկա, ուստի մի դրույթ ներառվեց որը ԱՄՆ-ին մեղադրանք առաջադրելց հետագա նման փորձերի համար.: Կոնգրեսը իջեցրեց Գադդենի տարեկան եկամուտը դեպի այն տարածաշրջան, որն այժմ կազմում է Արիզոնայի հարավը և  Նոր հարավային Մեքսիկայի մասը, գինը կրճատվել է 15 միլիոն դոլարից մինչև 10 միլիոն դոլար։ Կոնգրեսը նաև պարունակում է պաշտպանական դրույթ մասնավոր քաղաքացու՝ Ալբերտ Գ Սլոյի համար, որի շահերը սպառնում էին տարեկան եկամտին։ Փիրսը դեմ է արտահայտվել դաշնային կառավարության գործածմանը մասնավոր արդյունաբերությանը սատարելու համար և չի հաստատել պայմանագրի վերջնական տարբերակը, որը այնուամենայնիվ վավերացվել է։

Միացյալ Թագավորության հետ հարաբերությունները լարված էին, քանի որ ամերիկացի ձկնորսները բրիտանական ծովային նավատորմի կողմից Կանադայի ջրերի հետ կապված ավելի մեծ կիրառման վտանգի էին զգում։ Մարսին ավարտեց առևտրի փոխադարձ փոխհամաձայնագիրը Վաշինգտոնում բրիտանացի նախարար Ջnոն Քրամփթոնի հետ, ինչը նվազեցրեց ափերի գծով ագրեսիվ գործադրման անհրաժեշտությունը։ Բուխանանը որպես նախարար ուղարկվեց Լոնդոն՝ ճնշելու բրիտանական կառավարությանը, որը դանդաղ էր աջակցում նոր պայմանագրին։ Փոխադարձ բարենպաստ պայմանագիր վավերացվեց 1854-ի օգոստոսին, որը Փիրսը դիտում էր որպես առաջին քայլ դեպի Կանադայի ամերիկյան բռնակցումը։ Մինչ վարչակազմը բանակցում էր Բրիտանիայի հետ Կանադա-ԱՄՆ սահմանի շուրջ, ԱՄՆ-ի շահերը նույնպես սպառնում էին Կենտրոնական Ամերիկային, որտեղ 1850 թ.-ին Քլեյթոն-Բուլվերի պայմանագիրը չկարողացավ պահել Մեծ Բրիտանիայի ազդեցությունը ընդլայնելով։ Տարածաշրջանում Բրիտանիայի նկատմամբ առավելության հասնելը Պիրսի էքսպանսիոնիստական նպատակների առանցքային մասն էր։

Միացյալ նահանգներում բրիտանական հյուպատոսները փորձեցին ամերիկացիներին Ղրիմի պատերազմի համար դիմել 1854 թվականին, չեզոքության մասին օրենքները խախտելով, և Փիրսն ի վերջո վտարեց նախարար Քրամփթոնին և երեք հյուպատոսներին։ Ի զարմանս նախագահի, բրիտանացիները չեն վտարել Բուխանանը ի պատասխան վրեժխնդրության։ 1855-ի դեկտեմբերին Կոնգրեսին ուղղված իր ուղերձում Փիրսը նախանշում էր ամերիկյան դեպքը, որ Բրիտանիան խախտել է Քլեյթոն-Բուլվեր պայմանագիրը։ Բրիտանացիները, ըստ Բուչանանի, տպավորված էին հաղորդագրությունից և վերանայեցին իրենց քաղաքականությունը։ Այնուամենայնիվ, Բուխանանին չհաջողվեց բրիտանացիներին ստիպել հրաժարվել Կենտրոնական Ամերիկայի ունեցվածքից։ Կանադայի պայմանագիրը վավերացվել է Կոնգրեսի, Բրիտանիայի պառլամենտի և Կանադայի գաղութարար օրենսդիր մարմինների կողմից։

Փիրսի վարչակազմը հարուցել է հատվածական մտավախություններ, երբ Եվրոպայում ԱՄՆ երեք դիվանագետներ նախագահին առաջարկել են  Իսպանական Կուբան գնել 120 միլիոն դոլարով (ԱՄՆ դոլար) և արդարացնել Իսպանիայից դրա «աղավաղումը», եթե առաջարկը մերժվի։ Օստենդի մանիֆեստի հրապարակումը, որը կազմվել է պետքարտուղար Մարսիի պնդմամբ, հրահրել է հյուսիսայինների արհամարհանքը, ովքեր դա դիտում էին որպես ստրկատիրական սեփականություն բռնակցելու փորձ` հարավային շահերը խթանելու համար։

Փիրսը կողմ էր արտահայտվել ընդլայնմանը և զինված ուժերի զգալի վերակազմավորմանը։ Պատերազմի նախարար Դեյվիսը և նավատորմի քարտուղար Ջեյմս Ք. Դոբբինը բանակը և նավատորմը գտել են անմխիթար վիճակում, անբավարար ուժերով, նոր տեխնոլոգիաներ ընդունելու դժկամությամբ և անարդյունավետ կառավարմամբ։ Փիրսի վարչակազմի օրոք, կոմոդոր Մեթյու Ք. Փերին այցելեց Ճապոնիա (ձեռնարկություն, որն ի սկզբանե պլանավորված էր Ֆիլմորի ներքո) փորձելով ընդլայնել առևտուրը դեպի Արևելք։ Փերրին ճապոնական շոգունատի հետ ստորագրեց համեստ առևտրային պայմանագիր, որը հաջողությամբ վավերացվեց։ 1856 թ.-ին ՅՈՒՍՍ Մեռիմայի գործարկումը, որը վեց նոր շահագործվող գոլորշու ֆրեգատներից մեկն էր, Փիրսի «առավելագույն բավարարող» օրերից մեկն էր գործարանում։

### Արյունոտ Կանզաս
մինի|աջից|Կանզաս-Նեբրասկա թաստաթուղթը ստեղծել է Կանզասը (վարդագույն) և Նեբրասկա երկրամասը (դեղին):

Փիրսի վարչակազմի օրոք երկրի հավասարակշռության ամենամեծ մարտահրավերը Կանզաս-Նեբրասկա ակտի ընդունումն էր։ Հիմնականում չկարգավորված Նեբրասկա երկրամասի կազմակերպումը, որը ձգվում էր Միսուրիից մինչև ժայռոտ լեռներ, իսկ Տեխասից հյուսիս, ինչը մինչև այժմ Կանադա–ԱՄՆ սահմանը, Դուգլասի արևմտյան ընդարձակման ծրագրերի կարևորագույն մասն էր։ Նա ցանկանում էր տրանսկոնտաժային երկաթուղի՝ Չիկագոյից Կալիֆոռնիա կապող օղակով, դեպի արևմտյան հսկայական տարածք։ Տարածքի կազմակերպումը անհրաժեշտ էր բնակավայրերի կարգավորման համար, քանի որ հողատարածքը չի դիտարկվելու և չի վաճառվելու, քանի դեռ տարածքային կառավարման թույլտվություն չի տրվել։ Ստրկության պետությունները երբեք գոհ չեն եղել ստրկության արևմտյան սահմաններից և զգում էին, որ այն պետք է ընդարձակվի դեպի արյուն և գանձ ձեռք բերված տարածքներ, որոնք, մասնակիորեն եկել էին հարավից։ Դուգլասը և նրա դաշնակիցները ծրագրում էին ստեղծել տարածք և տեղացիներին թույլ տալ, որ որոշեն թույլատրել ստրկությունը։ Սա կասեցրեց Միսուրիի 1820 թվականի կոմպրոմիսը, քանի որ դրա մեծ մասը հյուսիսում էր գտնվում 36°30′N տողից, որը Միսսուրիի կոմպրոմիսը համարվում էր «անվճար»։ Տարածքը բաժանվելու էր հյուսիսային մասի՝ Նեբրասկա, իսկ հարավային մասը՝ Կանզասի, և ենթադրում էին, որ Կանզասը թույլ կտա ստրկությունը, իսկ Նեբրասկան՝ ոչ։ Հարավային ստրկամիտ քաղաքական գործիչների կարծիքով՝ 1850 թվականի փոխզիջումը արդեն չեղյալ էր հայտարարել Միսուրիի կոմպրոմիսը՝ ընդունելով Կալիֆոռնիայի նահանգը, ներառյալ փոխզիջման գծից հարավ ընկած տարածքը, որպես ազատ պետություն։

Փիրսը ցանկացել էր կազմակերպել Նեբրասկա երկրամասը՝ առանց հստակորեն անդրադառնալու ստրկության խնդրին, բայց Դուգլասը չկարողացավ բավարար հարավային աջակցություն ստանալ, այն իրականացնելու համար։ Փիրսը թերահավատորեն էր վերաբերվում օրինագծին՝ իմանալով, որ դա կհանգեցնի հյուսիսային դառը հակառակության։ Դուգլասը և Դեյվիսը համոզեցին, որ անկախ ամեն ինչից կաջակցի օրինագծին։ Այն համառորեն դեմ արտահայտվեց հյուսիսայինցիներին, ինչպիսիք են Օհայոյի սենատոր Սալմոն Պ. Չեյզը և Մասաչուսեթս Չարլզ Սամները, ովքեր հանրահավաք անցկացրին Հյուսիսային հասարակության տրամադրությունների օրինագծի դեմ։ Հյուսիսայինները կասկածում էին Գադդենին եկամտահարկի հարցում, շարժվում է դեպի Կուբայի բռնակցումը, ինչպես նաև Դևիսի նման ստրկամիտ նստավայրի անդամների ազդեցությունը և Նեբրասկաի օրինագիծը դիտում էր որպես հարավային ագրեսիայի օրինաչափության մաս։

Փիրսը և նրա ղեկավարած վարչակազմը օգտագործում էին սպառնալիքներն ու խոստումները, դեմոկրատների մեծամասնությանը ներկայացնելու համար՝ հօգուտ օրինագծի։ Վիգերը բաժանվում են հատվածային սահմանների երկայնքով. հակամարտությունը նրանց ոչնչացրեց որպես ազգային կուսակցություն։ Կանզաս-Նեբրասկա ակտը ընդունվեց 1854-ի մայիսին և, ի վերջո, սահմանեց Պիրսի նախագահությունը։ Անցումին հաջորդած քաղաքական իրարանցումը նկատեց նատիվիստական և հակաթաթոլիկ ամերիկյան կուսակցության կարճաժամկետ վերելքը, որը հաճախ անվանում էին «Իմացեք», և հանրապետական կուսակցության հիմնադրումը։
մինի|ձախից|Հյուսիսայինները դեմ են արտահայտվել Փիրսի ստրկության ընդլայնմանը Կանզաս-Նեբրասկա և Կուբա տարածքով 1856-ի այս մուլտֆիլմում Ազատ Սոյլեր–ն անցկացնում է Փիրսի, Բուչանանի և Կասսի կողմից, իսկ Դուգլասը պահում էր «Ստրկությունը» (պատկերված է որպես սևամորթ):

Նույնիսկ, երբ քննարկվում էր այդ հարցը, ստրկության խնդրի երկու կողմերից էլ բնակիչները լցվեցին տարածքները, որպեսզի քվեարկության ընթացքում ապահովեն իրենց ուզած արդյունքը։ Ակցիայի ընդունումը այնքան բռնությունների  հանգեցրեց խմբերի միջև, որ տարածքը հայտնի դարձավ որպես Արյունոտ Կանզաս։ Պիրսը աջակցեց արդյունքներին, չնայած խախտումներին։ Երբ Ազատ Նահնգները ստեղծեցին ստվերային կառավարություն և կազմեցին Տոպեկայի սահմանադրությունը, Փիրսը նրանց գործն անվանեց ապստամբության գործողություն։ Նախագահը շարունակեց ճանաչել ստրկամիտ օրենսդիր մարմինը, որի վրա գերակշռում էին դեմոկրատները, նույնիսկ այն բանից հետո, երբ Կոնգրեսի քննչական կոմիտեն գտավ, որ իր ընտրությունները եղել են ոչ անօրինական։ Նա դաշնային զորքերը ուղարկեց  Տոպեկայի կառավարության նիստը խզելու համար։

Ակցիայի ընդունումը համընկավ Բոստոնում փախչող ստրուկ Էնթոնի Բերնսի գրավման հետ։ Հյուսիսային բնակիչները հավաքվել էին ի պաշտպանություն Բերնսի, բայց Փիրսը վճռականորեն հետևեց նամակի վերաբերյալ «Փախստական ստրուկների մասին» օրենքին և ուղարկեց դաշնային զորքեր, որպիսզի կատարեն Բերնսի վերադարձը Վիրջինիա նահանգի սեփականատիրոջը՝ չնայած վրդովված բազմությանը։

1854 և 1855 թվականների միջանկյալ համագումարային ընտրությունները կործանարար էին դեմոկրատների համար (ինչպես նաև Վիգի կուսակցության համար, որը վերջին հենարանի վրա էր)։ Դեմոկրատները կորցրեցին հարավից դուրս գտնվող գրեթե յուրաքանչյուր պետություն:Վարչապետի հակառակորդները Հյուսիսում աշխատել են միասին ընդդիմության անդամներին Կոնգրես վերադարձնելու համար, չնայած ընտրությունները նվաճել էին հյուսիսային վիգերից մի քանիսը։ Փիրսը Նյու Հեմփշիր քաղաքում, որը մինչ այժմ հավատարիմ էր Դեմոկրատական կուսակցությանը, «Նոու-Նոթինգսը» ընտրեց նահանգապետին, բոլոր երեք ներկայացուցիչները գերակշռեցին օրենսդիր մարմնում և վերադարձան Ջոն Պ. Հեյլին Սենատ։ Հակագաղթական ջերմեռանդությունը Նոունիներն իրենց առավելագույն թվերը բերեցին այդ կետին, իսկ որոշ հյուսիսայիններ ընտրվեցին նոր հանրապետական կուսակցության հովանու ներքո։

### 1856 թվականի ընտրություն
մինի|աջից|Կուսակցական բռնությունները Կոնգրես են մտել 1856 թվականի մայիսին, երբ «Ազատ հող»–ի սենատոր Չարլզ Սումները ձեռնափայտով հարձակվել է դեմոկրատական գերատեսչության ղեկավար՝ Պրեսթոն Բրուքսի վրա Սենատի պալատում|alt=Political cartoon

Փիրսը միանգամայն ակնկալում էր, որ վերանվանվելու են դեմոկրատները։ Իրականում առաջադրումը շահելու  վերընտրվելու նրա շանսերը քիչ էին։ Վարչակազմին դուր չեկավ Հյուսիսում Կանզաս-Նեբրասկա հարցի վերաբերյալ իր դիրքորոշոմը, իսկ դեմոկրատական առաջնորդները տեղյակ էին Փիրսի ընտրական խոցելիության մասին։ Այնուամենայնիվ, նրա կողմնակիցները սկսեցին պլանավորել Դուգլասի հետ դաշինք կազմել` մերժելով Ջեյմս Բուխանանի առաջադրումը։

Երբ հունիսի 5-ին  սկսվեց քվեարկությունը Օհայո նահանգի Սինցինատի քաղաքում անցկացվող համագումարում, Փիրսը ակնկալում էր մեծամասնություն, եթե ոչ պահանջվող երկու երրորդը։ Առաջին քվեաթերթիկում նա ստացավ ընդամենը 122 ձայն, որոնցից շատերը հարավից էին, մինչև Բուխանան 135, իսկ մնացածները ստացան Դուգլասը և Կասը։
Հաջորդ առավոտյան տասնչորս քվեաթերթիկ ամբողջացվեց, բայց երեք հիմնական թեկնածուներից ոչ մեկին չհաջողվեց ստանալ ձայների երկու երրորդը։ Փիրսը, որի աջակցությունը դանդաղորեն նվազում էր, քանի որ քվեաթերթիկները անցկացվում էին, իր կողմնակիցներին ուղղորդեց հանել Դուգլասի անունը Բուխանյանին պարտության մատնելու համար։ Միայն 43 տարեկան հասակում Դուգլասը հավատում էր, որ կարող է առաջադրվել 1860-ին, եթե թույլ տա այս անգամ շահի Բուխանան, և Բուչանանի մենեջերներից հավաստիացումներ ստացավ, որ դա այդպես կլինի։ Եվս երկու փակուղի քվեաթերթիկներից հետո, Դուգլասի ղեկավարները հանեցին նրա անունը՝ Բուխասանին թողնելով որպես հաղթող։ Փիրիսին հասցված հարվածը մեղմելու համար կոնվենցիան իր վարչակազմի գովասանքում գովեց «չհամաձայնեցված հավանություն» բանաձևը և ընտրեց իր դաշնակիցին՝ Կենտուկիի նախկին ներկայացուցիչ Ջոն Ք. Բրեքինրիջ, որպես փոխնախագահի թեկնածու։ Այս կորուստը ԱՄՆ պատմության մեջ միակ ժամանակաշրջանն էր, որ ընտրված նախագահն, որը վերընտրվելու ակտիվ թեկնածու էր, չի առաջադրվել երկրորդ ժամկետի համար։

Փիրսը հաստատեց Բուխանանը, չնայած երկուսն էլ հեռու էին, նա հույս հայտնեց, որ Կանզասի իրավիճակը կլուծվի մինչև նոյեմբեր՝ բարելավելով դեմոկրատների հնարավորությունները ընդհանուր ընտրություններում։ Նա Ջոն Վ. Գերին կոչեց որպես տարածքային նահանգապետ, որը գրավեց ստրկամիտ օրենսդիրներին։ Գեյրին հաջողվեց վերականգնել կարգը Կանզասում, չնայած ընտրական վնասն արդեն արվել էր. Հանրապետականները «ընտրության կարգախոսներ» էին օգտագործել «Արյունահոս Կանզաս» և «Արյունահոսող Սումներ» (Հարավային Կարոլինայի ներկայացուցիչ Պրեսթոն Բրուքսի կողմից Չարլզ Սումների դաժան վաքագիծը Սենատի պալատում) որպես ընտրական կարգախոսներ։ Ընտրվեց Բուչանան / Բրեկինրիջի քվեաթերթիկը, բայց Հյուսիսում տարածված ժողովրդական քվեների ժողովրդավարական տոկոսը 1852 թ.-ին 49,8 տոկոսից հասավ 41.4-ի, 1856-ին քանի որ Բուխանան շահեց տասնհինգ ազատ նահանգներից միայն հինգը (Փիրսը հաղթեց տասնչորսին), և դրանցից երեքում Բուչանան հաղթեց հանրապետական թեկնածուին, Կալիֆորնիայի նախկին սենատոր Ջnոն Քրեմոնտի և նախկին նախագահ Ֆիլմորի «Գիտենք ոչինչ»-ի պառակտման պատճառով։

Առաջադրությունը կորցնելուց հետո Փիրսը չդադարեցրեց իր ճարտասանությունը։ 1856-ի դեկտեմբերին ուղարկված Կոնգրեսին ուղղված իր վերջին հաղորդագրության մեջ նա խստորեն հարձակվեց հանրապետականների և աբսոլիստիստների վրա։ Նա առիթը օգտագործեց պաշտպանելու իր գրառումը հարկաբյուջետային քաղաքականության և այլ ժողովուրդների հետ խաղաղ հարաբերությունների հաստատման վերաբերյալ։ Փրիսի վարչակազմի վերջին օրերին Կոնգրեսը ընդունեց օրինագծե ՝ բանակի սպաների վարձատրությունը բարձրացնելու և նոր ռազմածովային նավեր կառուցելու համար՝ ընդլայնելով նաև ընդգրկված ծովայինների քանակը։ Այն նաև ընդունեց սակագների իջեցման օրինագիծը, որը նա վաղուց էր փնտրում։ Փիրսը և նրա գործընկերները լքեցին պաշտոնը 1857-ի մարտի 4-ին, ԱՄՆ-ի պատմության մեջ միակ ժամանակաշրջանն է, որ կառավարության հիմական անդամները մնացին ամբողջ քառամյա ժամկետով։

## Հետագա կյանք
### Հետընտրական նախագահություն
մինի|աջից|Նկարիչ. Georgeորջ Փիթեր Ալեքսանդր Հեալի, Փիրսը 1858 թվականին, իր նախագահությունից հետո մնաց բանավոր քաղաքական գործիչ
Սպիտակ տունը լքելուց հետո Փիրեսը երկու ամսից ավելի մնաց Վաշինգտոնում՝ մնալով նախկին պետքարտուղար Մարսիի կողքին։ Բուխանանը փոխեց Փիրսի կառավարությունը՝ փոխարինելով նրա բոլոր նշանակված անձանց։ Փնտրելով ավելի տաք եղանակ, նա և Janeեյնը անցկացրին հաջորդ երեք տարիները ճանապարհորդելու ՝ սկսելով Մադեյրաում մնալը և հաջորդեցին Եվրոպա և Բահամյան շրջագայություններին։ Փնտրելով ավելի տաք եղանակ, նա և Ջեյնը հաջորդ երեք տարիները անցկացրեցին ճանապարհորդելով, սկսեցին շրջագայությունը Մադենիայից, անցան Եվրոպա և Բահամյա։ Հռոմում նա այցելեց Նաթանիել Հավթորնին. երկու տղամարդիկ միասին շատ ժամանակ են անցկացրել, և հեղինակը պաշտոնաթող նախագահին գտել է նույնքան աշխույժ, ինչքան որ նաղկինում էր։

Փիրսը երբեք ճանապարհորդության ընթացքում չի կորցրել տեսողությունը քաղաքականության մասին, պարբերաբար մեկնաբանելով ազգի աճող տեղական հակամարտությունը։ Նա պնդում էր, որ հյուսիսային աբիոքսիստները կանգնում են, որպեսզի խուսափեն հարավային բաժանումից, գրելով, որ քաղաքացիական պատերազմի արյունահեղությունը «չի լինի միայն Մեյսոնի և Դիքսոնի սահմանի երկայնքով», այլ «մեր սեփական սահմաններում՝ մեր սեփական փողոցներում»։ Նա նաև քննադատեց Նոր Անգլիայի բողոքական նախարարներին, որոնք հիմնականում աջակցում էին ոչնչացմանը և հանրապետական թեկնածուներին՝ իրենց «հերետիկոսության և դավաճանության» համար։ Հանրապետական կուսակցության վերելքը ստիպեց դեմոկրատներին պաշտպանել Փիրսին, 1858-ին Սենատի հանրապետական թեկնածու Աբրահամ Լինքոլնի հետ բանավեճի ընթացքում Դուգլասը նախկին նախագահին անվանել է «ազնիվ և պատվավոր մարդ»։

Երբ մոտենում էր 1860-ի Դեմոկրատական կոնվենցիան, ոմանք խնդրեցին Փիրիսին առաջադրվել որպես փոխզիջումային թեկնածու, որը կարող էր միավորել փշրված կողմը, բայց Փիրսը հրաժարվեց։ Քանի որ Դուգլասը պայքարում էր հարավային աջակցություն ներգրավելու համար, Փիրսը սատարեց Քուշինգին, ապա Բրեկինրիջին՝ որպես հնարավոր այլընտրանքներ, բայց նրա գերակայությունը միասնական Դեմոկրատական կուսակցությունն էր։ Պառակտված դեմոկրատները նախագահության համար ակնհայտորեն պարտվեցին հանրապետական թեկնածու Լինքոլնին։ Լինքոլնի ընտրության և 1861-ի մարտի 4-ին նրա երդման արարողության միջև ընկած ամիսներին Փիրսը հետևեց, ինչպես հարավային մի շարք նահանգներ սկսեցին անջատվել նախագծերից։ Նա Ջասթիս Քեմբելն խնդրել է այցելել Ալաբամա և դիմել այդ նահանգի բաժանման կոնվենցիային։ Հիվանդության պատճառով նա հրաժարվեց, բայց նամակ ուղարկեց՝ Ալաբամայի ժողովրդին կոչ անելով մնալ Միության մեջ և Հյուսիսայինին ժամանակ տալ՝ օրենքները չեղյալ հայտարարելու հարավային շահերի դեմ և գտնել ընդհանուր հիմքեր։

### Քաղաքացիական պատերազմ
Ֆորտ Սեմթերի գնդակոծությունից հետո, քաղաքացիական պատերազմը կանխելու ջանքերը ավարտվելուց հետո Հյուսիսային Դեմոկրատները, ներառյալ Դուգլասը, հավանություն տվեցին Լինքոլնի ծրագրին՝ հարավային նահանգները ուժով հետ բերելուն։ Փիրսը ցանկանում էր ամեն գնով խուսափել պատերազմից, և գրեց Վան Բուրենին՝ առաջարկելով ԱՄՆ նախկին նախագահների ժողով գումարել հարցը լուծելու համար, բայց այս առաջարկությունը չընդունվեց։ «Ես երբեք չեմ արդարացնի, պահպանի կամ ինչ-որ կերպ կամ որևէ չափով չեմ դիմանա այս դաժան, անսիրտ, աննպատակ, անտեղի պատերազմին»,- գրել է Փիրեսը իր կնոջը։ Փիրսը հրապարակայնորեն դեմ էր արտահայտվել նախագահ Լինքոլնի հրամանին՝ կասեցնելով գրությունը՝ պնդելով, որ նույնիսկ պատերազմի ժամանակը, երկիրը չպետք է հրաժարվի քաղաքացիական ազատությունների պաշտպանությունից։ Այս դիրքորոշումը նրա համար նվաճեց երկրպագուներ, զարգացող Հյուսիսային խաղաղության դեմոկրատների հետ, բայց մյուսները այդ դիրքորոշումը համարեցին որպես Փիրսի հարավային կողմնակալության հերթական ապացույց։

1861-ի սեպտեմբերին Փիրսը ուղևորվեց Միչիգան՝ այցելելով իր նախկին ներքին գործերի նախարար Մաքքելանդին, նախկին սենատոր Քասին և այլոց։ Դետրոյթի գրավաճառ Ջ․ Ա. Ռոյսը նամակ է հղել Լինքոլնի պետքարտուղար Ուիլյամ Հ. Սյուարդին՝ մեղադրելով նախկին նախագահին անբարեխիղճ մարդկանց հետ ծանոթացնելու մեջ, ասելով, որ ինքը լսել է, որ կա մի հեռացվա կառավարություն և Փիրսին հաստատել է որպես նախագահ։ Այդ ամսվա ավարտից հետո, իշխանամետ Դեթրոյթ Տրիբյունը հրապարակեց մի կետ, որը Փիրսին անվանում էր «իշխող դավաճան լրտես» և ենթադրելով, որ նա «Ոսկե շրջանի» կոնֆեդերատիվ ասպետների անդամ է։ Հոպկինսը մտադիր էր Տրիբուին մեղադրանքները հրապարակել, ինչից հետո Հոփկինսը կընդուներ հեղինակային իրավունքը՝ այդպիսով Տրիբունի խմբագիրներին դարձնելով չափազանց կուսակցական և դյուրահավատ։ Փոխարենը, Տրիբունի խմբագիրները Հոպկինսի նամակը փոխանցեցին պետական պաշտոնյաներին։ Սյուդարդն այնուհետև հրամայեց ձերբակալել Միչիգանում հնարավոր «դավաճաններին», որոնց մեջ էր Հոփկինսը։ Հոպկինսը մատնեց նամակի հեղինակին և ընդունեց կեղծիքը, բայց չնայած դրան, Սյուարդը գրեց Փիրսին՝ պահանջելով իմանալ, արդյոք մեղադրանքները ճշմարիտ են։ Պիրսը մերժեց նրանց, և Սյուարդը հապճեպ հետ քաշվեց։ Ավելի ուշ հանրապետական թերթերը տպեցին Հոփկինսի նամակը, չնայած նրան, որ դա խաբեություն է, Փիրսը որոշեց, որ պետք է իր անունը հրապարակայնորեն մաքրեն։ Երբ Սյուարդը հրաժարվեց հրապարակել իրենց նամակագրությունը, Փիրսը հրապարակեց իր վրդովմունքը Սենատի դաշնակից ունենալով՝ Կալիֆոռնիայի Միլթոն Լաթամը, կարդաց Սյուդարդի և Փիրսի միջև եղած նամակները Կոնգրեսի գրառման մեջ՝ ուղղված վարչակազմի ամոթանքին։

Նախագծի ինստիտուտը և ակնհայտ հակակառավարական դեմոկրատ Կլեմենտ Վալանդիգամին ձերբակալելու համար հետագայում մեադրեցին Փիրսին, ով 1863-ի հուլիսին ելույթ ունեցավ Նյու Հեմփշիրի դեմոկրատների կոմից՝ վրդովեցնելով Լինքոլնին։ «Ո՞վ, ես հարցնում եմ, նախագահն զորություն ունի մեզանից որևէ մեկին թելադրելու, երբ մենք պետք է կամ երբ կարող ենք խոսել, կամ լռել որևէ թեմայի վերաբերյալ, և հատկապես որևէ պետական ծառայողի վարքագծի հետ կապված» .: Փիրսի մեկնաբանությունը անհեթեթություն համարվեց Հյուսիսային մասում, մանավանդ որ նրա քննադատությունը Լինքոլնի նպատակների համար համընկավ Գետիսբուրգում և Վիքսբուրգում երկվորյակների Միության հաղթանակների հետ։ Հյուսիսում Փիրսի հեղինակությունը ավելի է ընկավ հաջորդ ամիս, երբ Կոնֆեդերացիայի նախագահ Ջեֆերսոն Դևիսի Միսիսիպիի տարածքը գրավվեց Միության զինվորների կողմից։ Փերիսի նամակագրությունը Դևիսի հետ, բոլոր նախապատերազմյան գործողությունները, բացահայտեց նրա խորը բարեկամությունը Դևիսի հետ և կանխագու
շակեց, որ քաղաքացիական պատերազմը կհանգեցնի ապստամբության Հյուսիսում, ուղարկվել է մամուլ։ Փիրսի խոսքերը խստացնում էին վերացնողի տրամադրությունը նրա դեմ։

Ջեյն Փիրսը մահացավ տուբերկուլյոզից Մասաչուսեթս նահանգի Անդովեր քաղաքում, 1863 թվականի դեկտեմբերին, նրան թաղեցին Նյու Հեմփշիր նահանգի Քոնքորդ քաղաքում գտնվող Հյուսիսային գերեզմանատանը։ Փիրսին ավելի շատ վշտացան իր մտերիմ ընկերոջ՝ Նաթանիել Հոթորնի մահը 1864-ի մայիսին. նա Հաթորնի հետ էր, երբ հեղինակը անսպասելի մահացավ։ Հաթորնը իր վերջին գիրքը հակասականորեն նվիրեց Փիրսին։ Դեմոկրատներից ոմանք նորից փորձեցին վերանայել Փիրսի անունը, քանի որ տեղի ունեցան 1864-ի նախագահական ընտրությունները, բայց նա հեռավորություն պահեց. Լինքոլնը հեշտությամբ նվաճեց երկրորդ ժամկետը։ Երբ 1865 թվականի ապրիլին լուրեր տարածվեցին Լինքոլնի սպանության մասին, Քոնքորդում գտնվող Փիրսի տան մոտ ամբոխ հավաքվեց, պահանջելով իմանալ, թե ինչու նա դրոշ չի բարձրացրել, որպես հասարակական սգոր ժեստ։ Փիրսը զայրացավ՝ արտահայտելով տխրություն Լինքոլնի մահվան կապակցությամբ, բայց մերժեց հասարակական ժեստի անհրաժեշտությունը։ Նա ասաց նրանց, որ իր ռազմական և հասարակական ծառայության պատմությունն ապացուցեց իր հայրենասիրությունը, ինչը բավարար էր ամբոխին հանգստացնելու համար։

### Վերջին տարիներ և մահ
Փիրսի խմելը վերջին տարիներին վատթարացրեց նրա առողջությունը, բայց նա զարգացավ հոգևորապես։ Նա կարճատև կապ է ունեցել անծանոթ կնոջ հետ 1865-ի կեսերին։ Այս ընթացքում նա իր ներգործությունն օգտագործեց բարելավելու Դևիսի բուժումը, որն այժմ գտնվում է Վիրջինիայի Ֆորտ Մոնրոյի բանտում։ Նա ֆինանսական օգնություն առաջարկեց նաև Հոթորնիի որդուն՝ Ջուլյանին, ինչպես նաև հարազատ եղբորորդիներին։ Ջեյնի մահվան երկրորդ տարեդարելիցին Փիրսը մկրտվեց իր կնոջ Եպիսկոպոսական հավատքի մեջ Քոնքորդի Սբ Պողոսի եկեղեցում։ Նա գտնում է, որ այս եկեղեցին ավելի քիչ քաղաքական է, քան իր նախկին կոնգրեսական դավանանքը, որը դեմոկրատներին հեռացրել էր ստրկության հռետորաբանությամբ։ Նա վերցրեց «հին գյուղացու» կյանքը, ինչպես ինքն էր անվանում՝ սեպականություն գնելու, ավելի քիչ խմելու, հողը ինքնուրույն օգտագործելու և հյուրընկալելու այցելելու հարազատներին։ Նա իր ժամանակի մեծ մասն անցկացրեց Քոնքորդում և իր տնակում՝ Լիթլ Բոարս Հեդի ափին, երբեմն այցելելով Ջեյնի հարազատներին Մասաչուսեթս։ Դեռևս հետաքրքրված լինելով քաղաքականությամբ՝ նա աջակցություն հայտնեց Էնդրյու Ջոնսոնի վերակառուցման քաղաքականությանը և աջակցեց նախագահի արդարացմանը իր մեղադրանի դատավարության գործընթացում. հետագայում նա լավատեսություն հայտնեց Ջոնսոնի իրավահաջորդ Ուլիս Ս Գրանթին։

Փիեսի առողջությունը կրկին սկսեց վատանալ 1869-ի կեսերից. նա նորից սկսեց խմելը, չնայած վատթարացող ֆիզիկական վիճակին։ Նա վերադարձավ Քոնքորդ սեպտեմբերին՝ տառապելով լյարդի ծանր ցիռոզով, գիտեր, որ չի վերականգնվի։ խնամակալ էր վարձել, նրա վերջին օրերին նրա ընտանիքի անդամներից ոչ մեկը ներկա չէր։ Նա մահացավ 1869 թվականին, ուրբաթ օրը, առավոտյան ժամը 4:35-ին: Նախագահ Գրանտը, որը հետագայում պաշտպանում էր Փերիսի ծառայությունը Մեքսիկ-ամերիկյան պատերազմում, հայտարարեց ազգային սգի օր։ Երկրի ամբողջ լրատվամիջոցները գրում էին երկար պատմություններ, որոնք ուսումնասիրում էին Փիրսի գունեղ և հակասական կարիերան։ Պիրսը թաղվեց կնոջ և  երկու որդիների կողքին՝ Քոնքորդի Հին Հյուսիսային գերեզմանատանը գտնվող Մինոտիում։

Իր վերջին կտակի մեջ, որը նա ստորագրել է 1868 թվականի հունվարի 22-ին, Փիրսը թողեց մեծ թվով ժառանգություն՝ նկարներ, թուրեր, ձիեր և այլ իրեր ընկերներին, ընտանիքին և հարևաններին։ Նրա 72,000 ԱՄՆ դոլար ունեցվածքի մեծ մասը (այսօր հավասար է 1,380,000 ԱՄՆ դոլարի) տվեց իր եղբոր Հենրի ընտանիքին, և Հոթորնիի երեխաներին և Փիրսի տանտիրոջը։ Ամենամեծ մասնաբաժինը ստացավ Հենրիի որդին՝ Ֆրանկ Փիրսը։

## Հողամասեր, հուշահամալիրներ և շքանշաններ
Ի լրումն իր ԼԼ․Դ Նորվիչի համալսարանից Փիրսը  հոնորար ստացավ նաև դոկտորանտներ Բոուդոինի քոլեջից (1853) և Դարտմութի քոլեջից (1860)։

Նյու Հեմփշիրում երկու տեղ ցուցակագրվել են Պատմական վայրերի ազգային ցուցակում, մասնավորապես Փիրսի հետ իրենց ասոցիացիայի պատճառով, Հիլսբորոյում գտնվող Ֆրանկլին Փիրսի Հոմսթիդը պետական այգի է  և Ազգային պատմական նշանակության հուշարձան է, որը բաց է հասարակության համար։ Ֆրանկլին Փիրսի տունը Քոքկորդում, որտեղ մահացավ Փիրսը, ավերվել է հրդեհից 1981-ին, բայց այնուամենայնիվ գրանցված է գրանցամատյանում։ Փիրսի Մանսեն,1842-1848 թվականներին նրա տունը Քոնքորդում, բացվում է սեզոնային և պահպանվում է կամավորական խմբի կողմից՝ «Պիրսի բրիգադ»։

Մի քանի հաստատություններ և վայրեր անվանվել են Փիրսի անունով, շատերը Նյու Հեմփշիրում են.
* Նյու Հեմփշիր նահանգի Ռինջ քաղաքում գտնվող Ֆրանկլին Փիրսի համալսարանը, կառուցվել է 1962 թվականին։
* Նյու Հեմփշիրի համալսարանի Իրավաբանական դպրոցը հիմնադրվել է 1973 թ.-ին՝ որպես Ֆրանկլին Փիրսի իրավաբանական կենտրոն։  2010 թվականին երբ դպրոցը վերանվանվեց, ստեղծվեց մտավոր սեփականության Ֆրանկլին Փիրսի կենտրոն։
* Գոյություն ունի Սբ. Փիրս՝ Նյու Հեմփշիրի Սպիտակ լեռների նախագահի սահմաններում, վերանվանել է Քլինթոնը Մ.թ. 1913 թ
* Ինդիանա նահանգի Պիերսթոն փոքրիկ քաղաքը հիմնադրվել է 1850-ականներին և մեծարում է Նախագահ Փիրսին։
* Վաշինգտոնում գտնվող Փիրս կոմսությունը, նահանգի ամենաբազմաթիվ կոմսությունը, կոչվում է Նախագահ Փիրսի պատվին։  
* 1857 թվականին հիմնադրված Ջորջիա նահանգի Փիրս կոմսությունը կոչվում է Նախագահ Փիրսի պատվին։

## Ժառանգություն
մինի|աջից|Փիրսի պատկերն օգտագործվել է ԱՄՆ փոստային նամականիշի (1938) և Նախագահական դոլարի մետաղադրամի վրա(2010):
մինի|աջից

Փիրսի մահաից հետո նա մեծամասամբ մոռացվեց ամերիկյան հասարակությունում, բացառությամբ նախագահների շարքը, որոնց աղետալի պաշտոնավարումը հանգեցրեց քաղաքացիական պատերազմի։ Փիրսի նախագահությունը լայնորեն դիտվում է որպես ձախողում, նա հաճախ նկարագրվում է Ամերիկայի պատմության ամենավատ նախագահներից մեկը։ Հասարակությունը նրան երրորդ և վերջին տեղն է դրել իր հասակակիցների շրջանում՝ Կաբելային-արբանյակային հանրային կապերի ցանցի հետազոտություններում (2000 և 2009)։ Նրա ձախողման մի մասը թույլ էր տալիս, որ բաժանված Կոնգրեսը նախաձեռնի այդ նախաձեռնությունը, որն առավել աղետալի էր Կանզաս-Նեբրասկա օրենքում։ Չնայած նա չառաջնորդեց այդ պայքարը, սենատոր Դուգլասը դա արեց, Փիրսը վճարեց ծախսերը՝ ի վնաս իր հեղինակության։ Փիրսի՝ որպես նախագահի, հատվածական հաշտեցման ապահովումը նպաստեց Դեմոկրատական կուսակցության գերիշխանությանը, որը սկսվել էր Ջեքսոնի հետ, և ավելի քան հանգեցրեց յոթանասունականների, երբ հանրապետականները գլխավորապես վերահսկում էին ազգային քաղաքականությունը։

Պատմաբան Էրիկ Ֆոները ասում է. «Պարզվեց, որ նրա ղեկավարությունը ամերիկյան պատմության մեջ ամենասարսափելիներից մեկն էր։ Դա ակնհայտորեն ժառանգված էր Ջեքսոնի դարաշրջանից, կուսակցական համակարգի փլուզումից հետո»։

Կենսագրագետ Ռոյ Նիքոլսը պնդում է՝

Որպես ազգային քաղաքական առաջնորդ Փիրսը դժբախտ պատահականություն էր։ Նա անկեղծ էր համբերատար իր հայացքների համար, բայց, քանի որ դժվարությամբ էր իմի բերում իր միտքերը նա անկայունության ընդհանուր տպավորություն էր թողնում։ Բարի, քաղաքավարի, առատաձեռն, նա գրավեց շատ անհատների, բայց բոլոր խմբակցությունները բավարարելու նրա փորձերը ձախողվեցին և նա շատ թշնամիներ ունեցավ։ Իր ճշգրիտ կառուցապատման սկզբունքները կատարելիս նա առավելագույնս համապատասխանում էր հարվայիններին, որոնք հիմնականում ունեին իրենց օրենքը։ Նա չկարողացավ խորապես հասկանալ հարավի նկատմամբ Հյուսիսայինների վրդովմունքի խորությունն ու անկեղծությունը և մոլորվեց օրենքի և սահմանադրության ընդհանուր բախումների ժամանակ, ինչպես նա է նկարագրում՝ իր հարազատ Նոր Ամերիկայի ժողովրդի կողմից։ Ոչ մի անգամ նա չի հասկացել ժողովրդական երևակայությունը։ Կառավարման դժվարին խնդիրներին դիմագրավելու նրա անկարողությունը, ինչը ստիպեց նրան կորցնել մեծ թվով մարդկանց հարգանքը՝ հատկապես Հուսիսում, և նրա մի քանի հաջողությունները չօգնեց վերականգնել հասարակության վստահությունը։ Նա անփորձ մարդ էր, հանկարծակի ընդունվեց ստանձնելու հսկայական պատասխանատվություն, ով անկեղծորեն փորձեց անել հնարավոր ամեն ինչ՝ առանց անհրաժեշտ ուսուցման կամ խառնվածքային համապատասխանության:

Չնայած ունակ քաղաքական գործչի և բարեսիրտ մարդու հեղինակությանը, Փիրսը իր կառավարման տարիներին ծառայում էր, դաժան  ղեկավարների խմբակցությունների շարքում, որոնք ժողովրդին առաջնորդում էին դեպի քաղաքացիական պատերազմ։ Փիրսի համար, ստրկությունը դիտվում էր որպես սեփականության, այլ ոչ թե բարոյականության հարց, միությունը սուրբ էր, դրա համար նա հասկացավ աբիլիզացնողների, իսկ ավելի մեղմ Ազատ հողերի գործողությունները, որպես բաժանարար և որպես սպառնալիք հարավայինների սահմանադրորեն երաշխավորված իրավունքների համար։ Չնայած նա քննադատում էր նրանց, ովքեր ձգտում էին սահմանափակել կամ վերջ տալ ստրկությանը, նա երբեմն հանդիմանում էր հարավային քաղաքական գործիչներին, որոնք ծայրահեղ դիրքեր էին գրավում կամ ընդիմանում էին հյուսիսային շահերին։

Դեվիդ Փոթերը եզրափակում է, Օստենդի Մանիֆեստի և Կանզաս-Նեբրասկայի գործը, որը «Ֆրանկլին Փիրսի վարչակազմի երկու մեծ արհավիրքներն էին ... երկուսն էլ բերեցին հասարակական քննադատության ավյուն»։ Ըստ Փոթերի, ավելի կարևոր է, որ նրանք մշտապես ներկայացնեն Մանիֆեստի ճակատագիրը և «ժողովրդական ինքնիշխանությունը» որպես քաղաքական համզմունքներ։ Պատմաբան Քենեթ Նիվիսոնը, գրելով 2010-ին, ավելի բարենպաստ տեսակետ է հայտնում Փիրսի արտաքին քաղաքականության մասին,  հայտարարելով, որ նրա էքսպանսիոնիզմը գերադասում է հետագա նախագահներ Ուիլյամ ՄակՔինլին և Թեոդոր Ռուզվելտին, ովքեր ծառայում էին այն ժամանակ, երբ Ամերիկան ուներ ռազմական ուժ, իրենց ցանկությունները կատարելու համար։ «1890-ական թվականներից սկսած ամերիկյան արտաքին և առևտրային քաղաքականությունը, որը ի վերջո եվրոպական գաղութատիրությունը մղեց մինչև քսաներորդ դարի կեսեր, Ֆրանկլին Փիրսի նախագահության կողմից միջազգային ասպարեզում մշակված Ջեքսոնյան ժողովրդավարությոնն էր»։

Պատմաբան Լարի Գարան, ով հեղինակել է Փիրսի նախագահության մասին գիրքը, նախկին նախագահի` ամերիկյան ազգային կենսագրության գրառման մեջ, գրել է․

Նա նախագահ էր այն ժամանակ, որը կոչ էր անում գրեթե գերհզոր հմտություններ ունենալ, բայց նա չուներ այդպիսի հմտություններ և երբեք չզարգացավ այն գործի մեջ, որի համար ընտրվել էր։ Սահմանադրության և միության մասին նրա տեսակետը Ջեքսոնյան անցյալից էր։ Նա երբեք լիովին չի հասկացել Հյուսիսում «Ազատ հողի» տրամաբանության էությունը կամ խորությունը։ Նա կարողացավ բանակցել Կանադայի հետ փոխադարձ առևտրային պայմանագրի շուրջ, սկսեց Ճաnապոնիայի մուտքը դեպի արևմտյան առևտուր, հարավ-արևմուտքում հող ավելացրեց, ինչպես նաև ստորագրեց արտասահմանյան կայսրության ստեղծման մասին օրենսդրություն Գուանյան կղզիների մասին օրենքը»։ Նրա Կուբայի և Կանզասի քաղաքականությունը հանգեցրեց միայն խորքային բաժանմունքների։ Նրա աջակցությունը Կանզաս-Նեբրասկա նահանգին և նրա կողմից վճռականորեն ստրուկների մասին օրենքն իրագործելու որոշումը օգնեց բևեռացնել հատվածները։ Փիրսը աշխատասեր էր, և նրա ղեկավարությունը հիմնականում կաշառակերությունն էր, սակայն այդ չորս տագնապալի տարիների ժառանգությունը նպաստեց բաժանման և քաղաքացիական պատերազմի ողբերգությանը։

## Հետագա ընթերցումներ
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  pp&nbsp;345–96
* 

## Արտաքին հղումներ
* White House biography
* 
* Essays on Franklin Pierce and shorter essays on each member of his cabinet and First Lady
* Franklin Pierce: A Resource Guide from the Library of Congress
* Franklin Pierce Bicentennial 
* "Life Portrait of Franklin Pierce"
* Franklin Pierce Personal Manuscripts
* Exterior Statues and Memorials – N.H. Division of Historical Resources
*2018 article on the 14th US President

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Լյարդի ցիռոզից մահացածներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գեներալներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի պետական գործիչներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի փաստաբաններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի իրավաբաններ
Կատեգորիա:Պետության ղեկավարներ
Կատեգորիա:Անձինք մետաղադրամների վրա
Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա