open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ընդունիր, իմ քույր...

**«Ընդունիր, իմ քույր...»**, Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից՝ գրված 1890 թվականին։

## Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը գրել է 1890 թվականի դեկտեմբերի 6-ին։

Թումանյանի ընտանեկան արխիվում պահվում է Թումանյանի՝ Դարյա Գոլոշյանին նվիրած օրինակը, անվանաթերթի վրա «*Յուր քույր Քալինկա (Դարյա) Գոլոշյանին Հովհաննես Թումանյանից*» ընծայականով և հաջորդ էջի վրա այս վեց տողը։

Առաջին անգամ հրատարակել է Ա․ Ինճիկյանը։

Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 1-ին հատորում արտատպվել է ինքնագրից։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1890 աշխատություններ
Կատեգորիա:Բանաստեղծություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
Պատրանք (Թումանյան)

**«Պատրանք»**, Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից՝ գրված 1918 թվականին։

## Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը գրել է 1918 թվականի սեպտեմբերի 9-ին։

Բանաստեղծության մեկ ինքնագիր՝ թվագրված «*1918. սեպտ. 9*» պահվում է Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդում։

Բանաստեղծությունն առաջին անգամ տպագրվել է 1919 թվականին «Տարազ» շաբաթաթերթում №5 (էջ38), նույն թվականի դեկտեմբերի 21-ին՝ «Բանակի օրը» միօրյա թերթում, այնուհետև Կոստանդնուպոլսում՝ 1922 թվականին լույս տեսած բանաստեղծությունների ժողովածուում (էջ 419)։

Այնուհետև տպագրվել է Երևանում՝ 1940-1959 թվականներին լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության առաջին հատորում (էջ 193)։

Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 1-ին հատորում արտատպվել է Կոստանդնուպոլսում՝ 1922 թվականին լույս տեսած բանաստեղծությունների ժողովածուից։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1918 գրականությունում
Կատեգորիա:Բանաստեղծություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Մարտունաշեն)

**Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի,** հայկական առաքելական եկեղեցի Արցախի Հանրապետության Շահումյանի շրջանի Մարտունաշեն գյուղի կենտրոնում։

## Պատմություն
Եկեղեցին ունի եռանավ, բազիլիկ հորինվածք։ Երկթեք ծածկի տակ առնված թաղակիր կամարները պահում են 3 զույգ սյուներն ու որմնասյուները։ Արևելքում կիսաբոլորակ խորանի երկու կողմերում։ Լուսավորությունն իրականացված է 10 լուսամուտների միջոցով (4-ը՝ բացված հարավային, 3-ը՝ արևելյան, 2-ը՝ հյուսիսային և 1-ը՝ արևմտյան ճակատից)։ Մուտքը բացված է արևմտյան ճակատից։ Եկեղեցին կառուցված է կոփածո քարով, կրաշաղախով։ Անկյունաքարերը և կառուցողական առավել պատասխանատու հատվածները շարված են սրբատաշ քարերով։

Եկեղեցին նորոգվել է 1892 թվականին։ Այս վերանորոգման մասին կա պահպանված արձանագրություններ փորագրված եկեղեցու արևմտյան ճակատին՝ մուտքի բարավորին, քիվից ներքև զետեղված քարին և հարավային ճակատից բացված լուսամուտների սրբատաշ գլխաքարերին։

1899 թվականին ընթացող վերանորգման աշխատանքներն անավարտ են մնացել նյութական միջոցների սղության պատճառով։

1917 թվականին գյուղի հասարակությունը կրկին ձեռնամուխ է եղել նորոգել եկեղեցին, որի համար նախատեսված ծախսը կազմել է 1270 ռուբլի։

Իշխանությունների կողմից եկեղեցին փակվել է 1928 թվականին։

## Տես նաև
* Մարտունաշեն

## Գրականություն
# Ս. Կարապետյան, ՀՅՈՒՍԻՍԱՅԻՆ ԱՐՑԱԽ, էջ 380-383։
#Լալայան Ե., Գանձակի գաւառ, էջ 333։
#Բարխուտարեանց Մ., Արցախ, էջ 253։

Կատեգորիա:19-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Եկեղեցիներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Շահումյանի շրջանի վանքեր և եկեղեցիներ
Հույն-ռումինական հարաբերություններ

**Հույն-ռումինական հարաբերություններ**, երկկողմ դիվանագիտական հարաբերություններ Հունաստանի և Ռումինիայի միջև։ Երկու երկրներն էլ հանդիսանում են ՆԱՏՕ-ի և Եվրոպական միության անդամներ։

## Պատմություն
[thumb|250px|Հունաստանի արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ [Կիրիակոս Գերոնտոպուլոսը Բուխարեստում Հունական «Աֆինա» դպրոցի (նախակրթարան՝ միջնակարգ դպրոց) նոր շենքի բացման ժամանակ: 2014 թվականի հոկտեմբերի 21]]
1913 թվականին երկրները դաշնակիցներ էին Բալկանյան երկրորդ պատերազմում, որն ավարտվեց Բուլղարիայի պարտությամբ և Հունաստանի ու Ռումինիայի տարածքային ձեռքբերումներով։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում հունական և ռումինական զորքերը մարտնչել են Անտանտի կողմից։ 1934 թվականի փետրվարի 9-ին Ռումինիան Թուրքիայի, Հարավսլավիայի և Հունաստանի հետ միասին հիմնադրեց Բալկանյան Անտանտի ռազմաքաղաքական միությունը։ 1939 թվականին Բալկանյան Անտանտան, որպես ռազմաքաղաքական դաշինք, դադարեց գոյություն ունենալ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Ռումինիան կռվել է նացիստական բլոկի կողմից, իսկ Հունաստանը Հակամիջոցային կոալիցիայի անդամ էր։

Վերջին տարիներին երկու երկրների միջև բարեկամական հարաբերություններ են ձևավորվել, Հունաստանը հետևողականորեն աջակցել է ՆԱՏՕ-ին և Եվրամիությանը անդամակցելու ռումինական հայտերին։ 2015 թվականին Հունաստանն ու Ռումինիան նշել են դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման 135 տարին։

## Առևտուր
2011 թվականին շուրջ 200 հունական ձեռնարկություններ տեղակայվել են Ռումինիայի տարածքում։ Հունաստանը Ռումինիայի տնտեսության մեջ չորրորդ խոշորագույն ներդրողն է։ 2009 թվականին հույները 720 միլիոն եվրո են ներդրել Ռումինիայում, իսկ 2010 թվականին՝ 570 միլիոն եվրո։ 2012 թվականին 500 000 ռումինացիներ զբոսաշրջային նպատակով այցելել են Հունաստան։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հունաստանի երկկողմ հարաբերություններ
Շնորհավոր Նոր տարի... (Թումանյան, 1891)

**«Շնորհավոր Նոր տարի...»**, Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից՝ գրված 1891 թվականին։

## Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը գրել է 1891 թվականին հունվարի 1-ին։

Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդում (№ 274) պահվում է բանաստեղծի՝ 1891 թվականին հունվարի 1-ին Թումանյանի՝ Ան․ Աբովյանին հղած նամակը, որը սկսվում է այս ոտանավորով։

Առաջին անգամ տպագրվել է 1938 թվականին «Գրական թերթում» (№ 13), այնուհետև՝ 1940-1959 թվականներին Երևանում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության հինգերորդ հատորում (էջ 39) և 1940-1959 թվականներին Երևանում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության առաջին հատորում (էջ 442)։

Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 1-ին հատորում արտատպվել է ինքնագրից։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1891 գրականությունում
Կատեգորիա:Բանաստեղծություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
Կուսանաց անապատ (Դադիվանք)

**Սուրբ Աստվածածին** (հայտնի նաև՝ **Կուսանաց անապատ**), 12-17 դարերում կառուցված հայ առաքելական վանք Արցախի Հանրապետության Շահումյանի շրջանում, Թարթառ գետի աջ ափին։

## Հուշարձանախումբ
Հուշարձանախումբը ներառում է 4 շինություններ, որոնք միմյանց կից ձգված են արևելք-արևմուտք ուղղությամ։ Շինություններից երկուսը փոքր չափերի եկեղեցիներ են, մեկը սյունասրահ է, իսկ մյուսը՝ սյունասրահին կից գավիթ։ Գավիթից բացի մյուս երեքը կանգնուն են։ Բոլոր շինությունները կառուցված են անմշակ քարերով, կրաշաղախով, իսկ ներսից սվաղված են։

Սուրբ Աստվածածին եկեղեցուց 12-13 մետր հարավ գտնվում են ավելի ուշ ժամանակներում կառույցված շինություններ, որոնք նույնպես կանգուն են։ Սրանց մեջ կենտրոնական տեղ է զբաղեցնող եկեղեցին եռանավ թավածածք է։ Հուշարձանախմբի հին եկեղեցիների համեմատությամբ այստեղ խորանի երկու կողմերում կան մեկական ավանդատներ։ Պահպանված է նաև մկրտարանի ավազանը՝ հյուսիսային պատի մեջ։ Այս եկեղեցու արևմուտքից կան կից փոքր գավիթ-սրահ և ևս մեկ սենյակի ավերակներ։ Այս համեմատաբար ուշ շրջանի շինություննեի մասին արձանագրությունները բացակայում են, սակայն մասնագետներն այն թվագրում են 17-րդ դարով։

Հուշարձանախմբի հարավյին եզրում միաբանության շինությունների ավերակներն են, իսկ հարավ-արևմտյան հատվածում պահպանվել է 12-13-րդ դարերի մի մատուռ։

## Պատմություն
Կուսանաց անապատի հնագույն եկեղեցին թվագրվում է 1174 թվականին։ Այս մասին է վկայում շինության արևմտյան պատին փորագրված արձանագրությունը։

Ըստ հուշարձանագետ Սամվել Կարապետյանի, արևելյան փոքր եկեղեցու առջև մինչև 1989 թվականը, կողք-կողքի իրենց նախնական տեղում տեղադրված էին երկու գեղաքանդակ ու արձակագիր խաչքարեր։ Ադրբեջանական ԽՍՀ-ի կազմում գտնվելու տարիներին մեծապես տուժել է հուշարձանը, հատկապես փորձ է արվել վերացնել հայկական հետքը՝ այն աղվանական ներկայացնելու նպատակով։ 1993 թվականի ապրիլին շրջանի ազատագրումից հետո այդ խաչքարերը չկային, սակայն հայտնի է դրանց վրա արված արձանագրությունները։

Հուշարձանի տարածքում արձանագիր են նաև ցրված, կոտրատված ու տեղահան արված մի քանի խաչքարեր։

## Պատկերասրահ

Կուսանաց Անապատ Քարվաճառում 03.jpg
Կուսանաց անապատ, Արցախ 3.jpg
Կուսանաց անապատ, Արցախ 2.jpg
Կուսանաց անապատ, Արցախ 1.jpg
Կուսանաց անապատ, Արցախ 4.jpg
Կուսանաց անապատ, Արցախ 5.jpg
Կուսանաց անապատ, Արցախ 6.jpg


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:13-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Դադիվանք
Կատեգորիա:Շահումյանի շրջանի վանքեր և եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Վանքեր այբբենական կարգով
Իլիսուի ամբարտակ

**Իլիսուի ամբարտակ** (), ավելի կոնկրետ՝ **Իլիսուի ամբարտակ և ջրաէլեկտրոկայան** (), բետոնապատված քարե ամբարտակ Տիգրիս գետի վրա՝ ներկայիս Իլիսու գյուղի հարևանությամբ և Մարդինի և Շըրնաքի մարզերի սահմանագծին։ Իլիսու ամբարտակը Հարավարևելյան Անատոլիա նախագծով նախատեսված 22 ամբարտակներից մեկն է և դրա նպատակն է ջրային էներգիայի արտադրությունը, ջրհեղեղների վերահսկողությունը և ջրի պաշարների կառավարումը։ Շահագործման հանձնելուց հետո ամբարտակը ապահովելու է 1200 ՄՎտ հզորությամբ էլեկտրակայանի գործունեությունը և կազմելու է 10,4 մլրդ մ3 տարողությամբ ջրամբար։ Ամբարտակի շինարարությունը սկսվել է 2006 թվականին և սկզբնապես նախատեսված էր այն ավարտին հասցնել 2016 թվականին։ Նախագծի շրջանակներում կառուցվելու է շատ ավելի փոքր Ջիզրեի ամբարտակը՝ ջրի ոռոգման և էներգիայի մատակարարման համար։ Իլիսուի ամբարտակի կառուցումը առաջացրել է միջազգային հակասական արձագանք, քանի որ կառույցը ջրի տակ է առնելու Հասանքեյֆ բերդաքաղաքը, առաջացնելով նաև շրջակայքում ապրող բնակչության տեղահանման խնդիրը։ Այդ պատճառով 2008 թվականին ամբարտակը զրկվել է միջազգային ֆինանսավորումից։ Քրդական բանվորական կուսակցության մարտիկները ենթարկում են ամբարտակի ենթակառուցվածքները հարձակումների, որոնց պատճառով շինարարությունը տևում է նախատեսվածից ավելի դանդաղ։ 2019 թվականի հուլիսի վերջին ամբարտակը սկսել է լցնել ջրամբարը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Environmental Impact Assessment Report (English)
* GAP (Republic Of Turkey Ministry Of Development Southeastern Anatolia Project Regional Development Administration)English
* International Ilisu Dam Campaign 
* Ilisu Hydroelectric Project  on PBS
* Nature Association (Doga Dernegi) page on Ilisu/Hasankeyf 

*
*
*
*
*

Կատեգորիա:2018 կառուցումն ավարտված ամբարտակներ
Կատեգորիա:2018 հիմնադրումներ Թուրքիայում
Կատեգորիա:Ամբարտակներ Տիգրիս գետի վրա
Կատեգորիա:Բետոնապատված քարե ամբարտակ
Կատեգորիա:Թուրքիայի ջրաէլեկտրակայաններ
Կատեգորիա:Հարավարևելյան Անատոլիա նախագիծ
Կատեգորիա:Մարդինի մարզի ամբարտակներ
Կատեգորիա:Շըրնաքի մարզի ամբարտակներ
Կատեգորիա:Վիճահարույց ամբարտակներ
Պողոս և Պետրոս առաքյալների սրբապատկեր

**Պողոս և Պետրոս առաքյալների սրբապատկեր** (), սուրբ Պողոս և Պետրոս առաքյալների հին  ռուսական սրբապատկեր, որը պատկերվել է 13-րդ դարի սկզբին Նովգորոդում։ Բելոզերսկի Սուրբ Պողոս և Պետրոսի եկեղեցու սրբապատկերն է։

Հայտնաբերվել է Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո, Բելոզերսկի Կիրակնօրյա եկեղեցում և տարվել է Պետական կենտրոնական ռեստավրացիոն արվեստանոց, որտեղ նկարը փորձնական մաքրվել է։ 1934 թվականին սրբապատկերը ներառվել է Ռուսական պետական թանգարանի հավաքածուի մեջ, որտեղ էլ այն բացվել է։

## Նկարագրություն
Սրբապատկերը նկարված է լորենու փայտի վրա` տապանակով և պավոլոկայով, վահանը բաղկացած է երեք շարքերից, որոնք միացած են իրար մանվածապատ սեպիկներով։

Այս կերպարի սրբանկարչությունը նման է Պողոս և Պետրոս առաքյալների 11-րդ դարի սրբապատկերին Սոֆիայի տաճարից։

Առաքյաները պատկերված են խիստ ճակատային, սրբապատկերն առաջնային ցույց է տալիս նրանց հավասարությունը։ Աջ ձեռքերը ծալված են աղոթելու դիրքով։

Պողոսի ձախ ձեռքին փաթաթված գլան է, Պետրոսի ձեռքին` բաց ավետարան։ Առաքյալների կերպարների գլխավերևում տեղադրված է Հիսուս Քրիստոսի պատկերը, որը երկու ձեռքով օրհնում է առաքյալներին։ Նկարի վերևում, երկու կողմերից պատկերված են հրեշտակներ։

Ս. Կոլպակովան նշում է, որ պատկերի երանգը պատկանում է 1200-ականներին գերակշռող սպիտակեցված կապույտ և վարդագույն երանգների շարքին։ Նրա կարծիքով, սրբապատկերի առաքյալները ներկայացված են որպես *«Քրիստոսին հավասար մարտիկներ», որոնք քրիստոնեական եկեղեցուն հավատարմության երդում են տվել և պատրաստ են կանգնել նրա պաշտպանության համար»*։

Սրբապատկերի պահպանումը բավարար է գնահատվում։ Բնօրինակ արծաթե ֆոնը գրեթե ամբողջությամբ կորած է։ Պողոս Առաքյալի դեմքի աջ կեսի բնօրինակ նկարը նույնպես չի պահպանվել, դրա տեղում նոր լևկաս է։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Սրբապատկերներ
Նիկի Կերամեոս

**Նիկի Կերամեոս** (, ), հույն կին քաղաքական գործիչ և փաստաբան։ Նոր ժողովրդավարություն կուսակցության անդամ է։ 2019 թվականի հուլիսի 9-ից կրթության և կրոնների հարցերով գործող նախարար Միցոտակիսի աշխատասենյակում։ Հունաստանի խորհրդարանի պատգամավոր 2015 թվականի հունվարի 25-ից։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1980 թվականի հուլիսի 18-ին Սալոնիկում։ Ստացել է իրավունքի մագիստրոսի աստիճան արբիտրաժային իրավունք Հարվարդի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետում։ Ավարտել է Փարիզի Պանթեոն-Ասաս համալսարանը։

Որպես պրոֆեսոր աշխատել է Պանթեոն-Ասաս համալսարանում առաջին կուրսեցիների դասավանդելով իրավունք։ Աշխատել է որպես իրավաբան Cravath, Swaine & Moore իրավաբանական ընկերությունում՝ Նյու Յորքի կենտրոնակայանում։ 2007 թվականից աշխատել է որպես փաստաբան Հունաստանում։ Նա Նյու Յորքի և Աթենքի փաստաբանների կոլեգիայի անդամ է։ Հանդիսանում է գործընկեր Kerameus & Partners փաստաբանական ընկերությունում, որի գրասենյակը գտնվում է Աթենքում։

2015 թվականի հունվարի 25-ի խորհրդարանական ընտրություններում ընտրվել է պատգամավոր։ Վերընտրվել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 20-ին և 2019 թվականի հուլիսի 7-ին։

2019 թվականի հուլիսի 8-ին Միցոտակիսի աշխատասենյակում ստացել է կրթության և կրոնների նախարարի պորտֆելը։

Ամուսնացած է։ Ունի երկու երեխա։

Ունի պարգևներ բարեգործության անվճար իրավաբանական ծառայությունների համար, որոնք տրամադրել է Նյու Յորքի անօթևաններին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:Հարվարդի իրավունքի դպրոցի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Հույն իրավաբաններ
Կատեգորիա:Հունաստանի կին քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Հունաստանի նախարարներ
Մարշ (Թումանյան)

**«Մարշ»**, Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից՝ գրված 1892 թվականին։

## Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը գրել է 1892 թվականին մարտի 14-ին։

Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդում (№ 274) պահվում է

մեկ ինքնագիր, որտեղ վերնագրից հետո կան հետևյալ տողերը․ «*Մարտի 8-ին Թիֆլիսի թեմական պատմագավորի ընտրություն*», «*Խոսք x-ի, երաժշտությունը [[Տիգրան Չուխաջյան|Չուխաջյանի]]*»։ Ինքնագրի տակ Տ․ Փիրումյանը գրել է՝ «*Միանգամայն համակարծիք եմ՝ Տ․ Փիրումյանց*»։ Դրանից հետո Թումանյանի ձեռագրով կա նաև հետևյալը՝ «*Կորչի Մ. [կորչի]-հիմար [ընկերներով] ընտրյալներով*»։

Առաջին անգամ տպագրվել է 1940-1959 թվականներին Երևանում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության չորրորդ հատորում (էջ 21)։

Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 1-ին հատորում արտատպվել է ինքնագրից։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Բանաստեղծություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
Ստանիսլավ Զաս

**Թավատառ տեքստ**
**Ստանիսլավ Վասիլևիչ Զաս** (), բելառուս զինվորական և պետական գործիչ։ 2020 թվականից ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարն է։ Բելառուսի Հանրապետության անվտանգության խորհրդի գլխավոր քարտուղար (2015–2020), գիտությունների թեկնածու (2000), գեներալ-լեյտենանտ (2016)։

## Կենսագրություն
1981 թվականին ավարտել է Սուվորովի անվան Մինսկի ռազմական ուսումնարանը։ 1985 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Բաքվի բարձրագույն համազորային հրամանատարական ուսումնարանը։ 1996 թվականին գերազանցությամբ և ոսկե մեդալով ավարտել է Բելառուսի Հանրապետության ռազմական ակադեմիան, իսկ 2005 թվականին կրկին գերազանցությամբ և ոսկե մեդալով ավարտել է Ռուսաստանի Դաշնության զինված ուժերի գլխավոր շտաբի ռազմական ակադեմիան։

Ծառայության է անցել ԽՍՀՄ Զինված ուժերում մոտոհրաձգային դասակի հրամանատարի, այնուհետև առանձին հետախուզական դասակի հրամանատարի, մոտոհրաձգային վաշտի հրամանատարի, պարետային վաշտի հրամանատարի և գումարտակի հրամանատարի տեղակալի պաշտոններում։ Բելառուսի Հանրապետության Զինված ուժերի կազմում եղել է Բելառուսի Հանրապետության Զինված ուժերի գլխավոր շտաբի  ռազմական շինարարության վարչության բաժնի պետ, նաև զբաղեցրել է Բելառուսի Հանրապետության Զինված ուժերի գլխավոր շտաբի գլխավոր ուղղության ղեկավարի տեղակալ — Բելառուսի Հանրապետության Զինված ուժերի գլխավոր շտաբի գլխավոր օպերատիվ ուղղության առաջին ուղղության ղեկավար։

2008 թվականի օգոստոսի 29-ին Բելառուսի Հանրապետության նախագահի հրամանով նշանավել է Բելառուսի Հանրապետության անվտանգության խորհրդի քարտուղարի տեղակալ։

2015 թվականի հուլիսի 1-ից երկրի նախագահի հրամանով կատարել է Անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պարտականությունները։ 2015 թվականի նոյեմբերի 4-ին նշանակվել է Անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնում։ Այս պաշտոնից ազատվել է 2020 թվականի հունվարի 3-ին։

2016 թվականին շնորհվել է գեներալ-լեյտենանտի զինվորական կոչում։

2018 թվականի դեկտեմբերին ՀԱՊԿ Գլխավոր քարտուղարի պաշտոնի համար դրվեց Ստանիսլավ Զասի թեկնածությունը։ 2020 թվականի հունվարի 1-ին Զասը 3 տարի ժամկետով նշանակվեց ՀԱՊԿ Գլխավոր քարտուղար։

Կինը՝ Ինեսա Նիկոլայի Զասը (ծնվ. 1963) բանասեր և պատմագետ է, ինչպես նաև օտար լեզուների ֆակուլտետի դասախոս է Մաքսիմ Տանկի անվան Բելառուսի պետական մանկավարժական համալսարանում։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Биография на сайте ОДКБ
* Биография на сайте ТАСС

Կատեգորիա:Օգոստոսի 18 ծնունդներ
Կատեգորիա:1964 ծնունդներ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Բաքվի բարձրագույն համազորային հրամանատարական ուսումնարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Բելառուս ռազմական գործիչներ
Կատեգորիա:Գեներալ-լեյտենանտներ
Կատեգորիա:Գիտությունների թեկնածուներ
Արա Շահվերդյան

**Արա Շահվերդյան** (, ), իրանցի քաղաքական գործիչ հայկական ծագմամբ, Իրանի Իսլամական Հանրապետության խորհրդարանի՝ Իսլամական խորհրդակցական ժողովի 11-րդ գումարման պատգամավոր (2020 թվականի փետրվարից)։

## Կենսագրություն
### Քաղաքական գործունեություն

2020 թվականի Իրանի խորհրդարանական ընտրություններին Արա Շահվերդյանը ընտրվել է Թեհրանի և Հյուսիսի հայերի ցուցակով ընտրվել է Իսլամական խորհրդակցական ժողովի 11-րդ գումարման պատգամավոր։

## Տես նաև
* Ռոբերտ Բեգլարյան

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Իսլամական խորհրդակցական ժողովի 11-րդ գումարման պատգամավորներ
Էլ չեմ կարող գրել «ձեռաց...»

**«Էլ չեմ կարող գրել «ձեռաց...»»**, Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից՝ գրված 1899 թվականին։

## Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը գրել է 1899 թվականին ապրիլի 18-ին։

Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդում (№ 260) պահվում է Օ․ Գրիգորյանի ալբոմը և դրա մեջ՝ ինքնագիրը, թվագրված՝ «*18 ապրիլի (Զատիկ)*»։

Առաջին անգամ տպագրվել է 1929 թվականի փետրվարի 20-ին «Պրոլետար» օրաթերթում (№ 41), այնուհետև՝ 1940-1959 թվականներին Երևանում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության առաջին հատորում (էջ 476)։

Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 1-ին հատորում արտատպվել է ինքնագրից։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Բանաստեղծություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
Հրաչուհի Փալանդուզյան

**Հրաչուհի Արտաշեսի Փալանդուզյան** (), լրագրող, խմբագիր, արձակագիր։

## Կենսագրություն
Հրաչուհի Փալանդուզյանը ծնվել է 1951 թվականին, Վարդենիսի շրջանում,  արևելագետ Արտաշես Փալանդուզյանի և աշխարհագրության ուսուցչուհի Սիրուշ Հարությունյանի ընտանիքում։ 1969 թվականին ավարտել է  Շամշադինի շրջանի Բերդ քաղաքի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցը, 1975 թվականին՝ Երևանի պետական համալսարանի բանասիրության ֆակուլտետի լրագրության բաժինը։ 1976-1977 թվականներին աշխատել է շրջանային «Այգաբաց» թերթում, հեղինակել ակնարկների և հրապարակախոսական հոդվածների շարքեր։
1977 թվականին Հայկական ռադիոյի Սփյուռքի համար հաղորդումների խմբագրությունում վարել է Հայ դատին, Հայոց ցեղասպանությանը, Հայաստան-Սփյուռք կապերին, համազգային այլ հիմնահարցերի վերաբերյալ հարյուրավոր հաղորդումներ։ 1992-1994 թվականներին ղեկավարել է «Հանրապետության ձայն» ռադիոգործակալության հասարակական-քաղաքական  բաժինները, վարել «Եթեր, ցպահանջ», «Տեսածիր», «Քաղաքական դիմանկար», «Արցախի ժամ» և այլ հանրաճանաչ հաղորդաշարեր։ 1994 թվականից աշխատել է մի շարք թերթերում՝ «Առավոտ» օրաթերթ, «Բումերանգ» շաբաթաթերթ, «Երկիր» օրաթերթ։ 1998 թվականին աշխատել է Ռազմավարական և ազգային հետազոտությունների հայկական կենտրոնում, եղել «Հայացք Երևանից» հանդեսի խմբագիրը։

2005-2006 թվականներին աշխատել է ՀՀ մշակույթի և երիտասարդության հարցերի նախարարությունում, եղել նախարարի խորհրդական, 2007-2013 թվականներին՝ «Հայաստանի զրուցակից» երկլեզվյա շաբաթաթերթում։ Համագործակցել է ԵՊՀ դասախոսների հիմնած «Ազգային գիտակցություն» ակումբի հետ (հոդվածները տպագրվել են «Անդրադարձ» շաբաթաթերթում և «Հայաստանի Հանրապետություն» օրաթերթում)։

## Գրական գործունեություն
2004-2005 թվականներին գրել է «Քառակուսի գնդակ» քաղաքական վեպը, որը լույս է տեսել 2006 թվականին,  իսկ 2007 թվականին ներկայացվել գրականության և հրապարակախոսության ոլորտում պետական մրցանակի։

2006 թվականին խմբագրել է Գ. Մանասյանի «Խորհրդանշանների հանրագիտարանը»,  2007 թվականին՝ Կարեն Երվանդյանի «Տարոնականություն» աշխատությունը,  2013 թվականին՝ Սրբուհի Լիսիցյանի «Հայկական հնագույն պարեր» մենագրությունը,  2014 թվականին՝ Ջեյն Օսթինի «Հպարտություն և նախապաշարմունք» վեպը (թարգմանությունը՝ Արմենուհի Փալանդուզյանի)։

2013 թվականին «Լուսակն» հրատարակչությունում տպագրել է հոր՝ Արտաշես Փալանդուզյանի բանաստեղծությունների ժողովածուն՝ «Անքեն սիրտ» վերնագրով։ Նույն թվականին Լեզվի պետական տեսչության և  ՀՀ ԳԱԱ լեզվի ինստիտուտի երաշխավորությամբ հրատարակվել է Փալանդուզյանի «Գործածական բառացանկը»։ 2014 թվականին «Հայաստանի Հանրապետություն» օրաթերթում տպագրել է Փալանդուզյանի «Հայեցի հայերեն» հոդվածաշարը։

## Ընտանիք
* Ամուսին՝ Գագիկ Պապյան, ճարտարագետ։
* Որդի՝ Արմեն Պապյան, ավարտել է Հեռուստատեսության և ռադիոյի ակադեմիայի հեռուստառեժիսուրայի բաժինը։
* Որդի՝ Վահե Պապյան, ավարտել է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Հրաչուհի Փալանդուզյան, Լրագրության աստիճանները, (գործածական բառացանկ) III
* ՀՐԱՉՈՒՀԻ ՓԱԼԱՆԴՈՒԶՅԱՆ

Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ
Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ
Կատեգորիա:Հայ արձակագիրներ
Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ
Զամոսկվորեցկայա գիծ

**Զամոսկվորեցկայա** (, մինչև 1990 թ. կոչվում էր **Գորկովսկո-Զամոսկվորեցկայա**), Մոսկվայի մետրոպոլիտենի երկրորդ գիծը, ժամանակագրական առումով երրորդ գիծը։ 
Գրեթե ամբողջ գիծը գտնվում էգետնի տակ, բացառությամբ Տեխնոպարկ կայարանի և իր շրջակայքի, որտեղ գիծը դառնում է վերգետնյա և անցում Նագատինսկիյ կամուրջի վրայով՝ հատելով Մոսկվա գետը։
Գծի երկարությունը 42.8 կիլոմետր է և ունի 24 կայարան (Մոսկվայի մետրոպոլիտենի գծերից երրորդը)։ Ուղևորության միջին տևողությունը 62 րոպե է։ Տեղափոխման միջին արագությունը 40 կմ/ժ է։ Գիծը սպասարկում է 720 վագոն, որոնցից կազմվում են ութվագոնանի գնացքներ։
2016 թվականի տվյալներով օրվա ընթացքում գծից օգտվում է 1 287 800  ուղևոր։

## Արտաքին հղումներ
* Զամոսկվորեցկայա գիծը լուսանկարներով metro-photo.ru կայքում 

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Մոսկվայի մետրոպոլիտենի գծեր
Ադել Նոյհաուզեր

**Ադել Նոյհաուզեր** ( ), ավստրիական կինոյի և թատրոնի դերասանուհի, Ավստրիայի կինոյի ակադեմիայի անդամ։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1959 թվականի հունվարի 17-ին Աթենքում։ Չորս տարեկանում ընտանիքի հետ Հունաստանից տեղափոխվել է Ավստրիա, ապրել Վիեննայում։ Երբ ծնողները բաժանվել են, նա մնացել է ապրելու իր հույն հոր՝ Գեորգի հետ։ Տասը տարեկան հասակում նա կտրել է իր դաստակները, այնուհետև փախել ընտանիքից, կատարել է ևս մի քանի ինքնասպանության փորձ։

Ադելը ցանկացել է դերասանուհի դառնալ դեռ փոքր հասակում։ 1976-1978 թվականներին սովորել է Կրաուսի թատերական ուսումնարանում։ Քսան տարեկանում տեղափոխվել է Գերմանիա և սկսել է հանդես գալ Մյունստերում, Էսսենում, Մայնցում և երբեմն ՝ Վիեննայում։ Միաժամանակ նկարահանվել է կինոյում և հեռուստատեսությունում։ 2008 թվականին Նյուհաուզերը վիրահատության է ենթարկվել։ 
աջից|մինի|280x280փքս| Ադել Նյուհաուզեր-ը ''ROMY 2012'' մրցանակով
2011 թվականից առ այսօր նա խաղում է ավստրիական ORF հեռուստաալիքի «» հեռուստասերիալում։ 2014 թվականից մասնակցում է նաև *«*Die letzten ihrer Art*»*  գրական-երաժշտական բեմադրությանը ՝ իր որդու հետ։

Ադել Նոյհաուզերը նաև զբաղվում է հասարակական գործունեությամբ, մասնակցում է երեխաների օգնությանը Plan International Deutschland կազմակերպությունում, որի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ է նաև ինքը։ 2016 թվականին "«atort»ի մյուս մասնակիցների հետ մասնակցել է ասոցիացիայի հոբելյանական բարեգործական արշավին։

Արժանացել է մի շարք մրցանակների, մի քանի անգամ արժանացել է Romy-ին ՝ 2012, 2013 և 2014 թվականներին ՝ որպես սերիալի ամենահանրաճանաչ կատարող, 2016 և 2017 թվականներին ՝ որպես ամենահանրաճանաչ դերասանուհի։

## Ֆիլմագրություն
* 2016: «Թաթոր ՝ Die Kunst des Krieges»   
* 2009: «Անապատի ծաղիկ» 
* 2009: «Ոստիկանական հեռախոսահամար 110» 
* 2006: «Որտե՞ղ է Ֆրեդը» 
* 2003: «Աշակերտուհիներ» 
* 2008–2011: «Բժշկի օրագիրը»

### Ընտանիքը
Իր ամուսնու՝ դերասան և ռեժիսոր Փոլ Զոլտանի հետ բաժանվելուց հետո ՝Ջnուլիան Փեյսի հետ (ջազ երաժիշտ, նվագում է կիթառով, ավարտել է Գրազի երաժշտության և թատրոնի համալսարանը) ապրում է Վիենայում։

Նրա տատն ու պապը արվեստագետներ էին։ Պապը Վիեննայի նկարիչների տանը ստեղծել է գրաֆֆիտո, տատն աշխատում էր Վիեննայի արհեստանոցներում։ Նրանց եղբայր *Պիտեր Մարկանտը* նույնպես դառնալով նկարիչ է։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Adele neuhauser 
* Adele Neuhauser. «Jetzt hänge ich mehr am Leben»

Կատեգորիա:1959 ծնունդներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Աթենք քաղաքում ծնվածներ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ապրող անձինք
Կատեգորիա:Ավստրիացի կինոդերասանուհիներ
Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Հունվարի 17 ծնունդներ
Կատեգորիա:Կին ակտիվիստներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի դերասանուհիներ
Լանսդաունյան դիմանկար

«**Ջորջ Վաշինգտոն**» () կամ «**Լանսդաունյան դիմանկար**» (), ամերիկյան նկարիչ Գիլբերտ Ստյուարտի դիմանկար, որը նա ստեղծել է 1796 թվականին։

Դիմանկարի բնօրինակը գտնվում է ԱՄՆ-ի ազգային դիմանկարային պատկերասրահում, իսկ հեղինակային պատճենները գտնվում են Սպիտակ տանը, Բրուքլինի թանգարանում և Փենսիլվանիայի գեղարվեստի ակադեմիայում։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

* 
* 

Կատեգորիա:1796 նկարներ
Կատեգորիա:Դիմանկարներ
Կատեգորիա:Նկարներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Քաղաքական գործիչների մշակութային պատկերում
Գանձակի պայմանագիր (1724)

**Գանձակի պայմանագիր**, 1724 թվականի մարտի 4-ին Արցախի հայերի (սղնախների) և Գանձակի թյուրքերի (թաթարների) ֆեոդալների միջև Գանձակում կնքված պայմանագիր։ Պայմանագրի նպատակն էր միավորել Արցախի հայերի ու Գանձակի թյուրքերի ռազմական ուժերն ընդդեմ Օսմանյան կայսրության և Դաղստանի լեզգի ֆեոդալների։

1724 թվականի փետրվարին Արցախի սղնախների հարյուրապետերը (յուզբաշիները) և մելիքները դիմել են Ռուսական կայսրության ներկայացուցիչ Իվան Կարապետին, որպեսզի նա դառնա միջնորդ Արցախի հայերի ու Գանձակի թյուրքերի միջև դաշինք կնքելու համար։ Արդյունքում կնքվել է փոխօգնության պայմանագիր երկու օրինակից՝ հայերեն և պարսկերեն։

Հայկական կողմից ստորագրել են Եսայի Հասան–Ջալալյանը, Ավան հարյուրապետը, Արցախի մելիքները, իսկ երկրորդ կողմից՝ Գանձակի թյուրք մեծամեծեերը։ Հայերը պարտավորվել են օգնության հասնել Գանձակի թյուրքերին՝ Օսմանյան կայսրության կամ լեզգի ֆեոդալների հարձակման դեպքում, իսկ Գանձակի թյուրքերը, իրենց հերթին, օգնելու էին Արցախի հայերին՝ նրանց վրա հարձակվելու դեպքում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Գանձակի պատմություն
Կատեգորիա:Արցախի պատմություն
Կատեգորիա:Հայ-ադրբեջանական հարաբերություններ
Գանձակի պայմանագիր (այլ կիրառումներ)

**Գանձակի պայմանագիր** կարող է վերաբերվել.
* Գանձակի պայմանագիր (1724), ռազմական փոխօգնության պայմանագիր Արցախի հայերի և Գանձակի թյուրքերի միջև։
* Գանձակի պայմանագիր (1735), պայմանագիր Ռուսական կայսրության և Պարսկաստանի միջև:
Մանկական Նոր ալիք 2014

**Մանկական Նոր ալիք 2014** (), «Մանկական Նոր ալիք» ամենամյա միջազգային յոթերորդ մրցույթ-փառատոնը, որի եզրափակիչը տեղի է ունեցել 2012 թվականի օգոստոսի 16-18-ը Ղրիմի «Արտեկ» մանկական միջազգային կենտրոնում։ Մրցույթին մասնակցել է 11 երկրից 17 կատարող։ Ուղիղ եթեր չի իրականացվել, մրցույթի հեռուստատեսային տարբերակը հեռարձակվել է «Ռոսիա 1» հեռուստաալիքով 2014 թվականի օգոստոսի 31-ին։

Մրցութային երկու օրվա արդյունքներով՝ մրցույթի գրան պրիին արժանացել է Ուկրաինայի ներկայացուցիչ Անդրեյ Բոյկոն։ Երկրորդ հորիզոնականն իրար մեջ կիսել է միանգամից երեք մասնակից՝ Իտալիայից Մարտինա և Կյարա Սկարպարի դուետը, ինչպես նաև Ռուսաստանի ներկայացուցիչներ Պոլինա Բոգուսևիչը և Եկատերինա Մանեշինան։ Երրորդ տեղը նույնպես գրավել է երեք մասնակից՝ Ղազախստանի ներկայացուցիչ Մուհամեդալի Ժուգունուսովը, Բելառուսի ներկայացուցիչ Ռուսլան Ասլանովը և Ուկրաինայից Սոֆյա Վոլոշանենկոն։ Բացի երկրորդ տեղը գրավելուց Եկատերինա Մանեշինան արժանացել է նաև մրցույթի «Հանդիսատեսի համակրանք» մրցանակին։

## Անցկացման վայր
Մրցույթն անցկացվել է «Արտեկ» միջազգային մանկական կենտրոնում, որը գտնվում է Ղրիմի հարավային ափին՝ Գուրզուֆ ավանում։ «Արտեկը» ԽՍՀՄ-ի ամենահայտնի պիոներական ճամբարն է և երկրի Պիոներական կազմակերպության այցեքարտը։  Երկար ժամանակ ծառայել է որպես սոցիալիստական երկրների ընդունելության պատվիրակությունների, ինչպես նաև մերձավոր և հեռավոր արտասահմանի պետությունների ղեկավարների վայր։ Մասնակիցների փորձերը տեղի են ունեցել Յալթայում՝ «Ինտուրիստ» հյուրանոցում։

## Մասնակիցներ

## Մրցութային առաջին օր
Օգոստոսի 16-ին «Արտեկի» գլխավոր մարզադաշտում տեղի է ունեցել մրցույթի բացումը։ Ջահը վառվել է և բարձրացվել մասնակից երկրների դրոշները, հանդես է եկել ժյուրիի նախագահ Իգոր Կրուտոյը։ Մրցույթի բացմանը մասնակցել են նաև Ֆիլիպ Կիրկորովը, Լև Լեշենկոն, Նյուշան, Ստանիսլավ Կոստյուշկինը, Ալեսանդրո Սաֆինան և այլք։

## Մրցութային երկրորդ օր
Օգոստոսի 17-ին «Մանկական Նոր ալիքի» բեմում ելույթ են ունեցել Նիկոլայ Բասկովը, Դոմինիկ Ջոքերը, Ժասմինը, «Хор Турецкого» խումբը, Յուլիա Սավիչևան, «IOWA» խումբը և այլք։ Համերգային ծրագրից հետո մրցույթի մասնակիցները կատարել են համաշխարհային հիթեր և մանկական մուլտֆիլմերից և ֆիլմերից երգեր։

## Երրորդ օր
Օգոստոսի 18-ին կայացել է հաղթողների մրցանակաբաշխությունը և գալա-համերգը, որում ելույթ են ունեցել Ֆիլիպ Կիրկորովը, Վալերի Լեոնտևը, Բոսսոնը, Դոմինիկ Ջոքերը, Սերեբրո, «5sta Family» և «Дискотека Авария» խմբերը, Իգոր Կրուտոյի «Նոր ալիքի» մանկական երգչախումբը։

## Ժյուրիի կազմ
* Իգոր Կրուտոյ՝ ժյուրիի նախագահ, Ռուսաստանի և Ուկրաինայի ժողովրդական արտիստ, կոմպոզիտոր, պրոդյուսեր, երգիչ։
* Ալեսանդրո Սաֆինա՝ իտալացի օպերային և էստրադային երգիչ։
* Նյուշա՝ ռուս երգչուհի, երգերի հեղինակ, կոմպոզիտոր, դերասանուհի։
* Լև Լեշենկո՝ խորհրդային և ռուս էստրադային երգիչ (բարիտոն) և օպերետի դերասան, մանկավարժ։
* Ֆիլիպ Կիրկորով՝ Ռուսաստանի և Ուկրաինայի ժողովրդական ու վաստակավոր արտիստ, երգիչ, երաժշտական պրոդյուսեր, կոմպոզիտոր։

## Հաղորդավարներ
* Լեռա Կուդրյավցևա
* Ստանիսլավ Կոստյուշկին
* Կրիստինա Սվետլիչնայա
* Սոֆյա Լապշակովա
* Պաշա Արտյոմով
* Օլիմպիադա Տետերիչ (Լիպա)

## Տես նաև
* Նոր ալիք 2014
* Մանկական Եվրատեսիլ 2014 երգի մրցույթ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* «Մանկական Նոր ալիք» մրցույթի պաշտոնական կայք  

Կատեգորիա:2014 երաժշտությունում
Հյուսքով կինը

**«Հյուսքով կինը»** (), Պաբլո Պիկասոյի «կապույտ» շրջանի 1903 թվականին Բարսելոնայում նկարված ջրանկար։

## Ստեղծման պատմությունը
1903 թվականի հունվարին Պիկասոն վերադառնում է Բարսելոնա, և վարձով վերցնում է իր ընկերոջ՝ Անխել ֆերնանդես դե Սոտոյի ստուդիան, որը գտնվում էր Ռիերա-դե-Սան-Խուան (Riera de Sant Joan) փողոցի վրա՝ № 17 տանը։ Այդ նույն ստուդիան նա կիսում էր նկարիչ Կառլոս Կասագեմասի հետ դեռևս երեք տարի առաջ։ Միանգամայն հնարավոր է, որ Պիկասոն եկել էր Բարսելոնա, որպեսզի այցելի Պարես պատկերասրահ (Sala Parés), որտեղ ցուցադրված էին Իզինդրե Նոնելի աշխատանքները՝ բարսելոնայի չքավորների դիմանկարները։

Այս նկարում Պաբլո Պիկասոն շոշափում է սոցիալական թեման, սակայն «Հյուսքով կինը» իրենից ներկայացնում է ոչ թե մեղադրանք հասարակության սոցիալական անհավասարությանը, այլ նկարչի հայացքը դեպի մարգինալ խավերին պատկանող մարդկանց։ Ինչպես և մի քանի այլ աշխատանքներում Պիկասոյի տեսությունը զրկված չէ պոետիկ երանգից։ Նկարիչը պատկերել է կնոջը նրա համար անսովոր պայմանում՝ չեզոք ֆոնի վրա։ Աղքատության ճնշող մթնոլորտը ստեղծում է «ներքաշող» ֆոն և կնոջ կերպարը լրացնող երկնագույն գույն։ Դա հիշեցնում է Նոնելի գնչուների նկարները մուգ մառախլապատ ֆոնի վրա՝ հագեցած խորը, կարծես միջից առկայծող գույներով։

Կնոջ կերպարը ընդգծված է պաստելով, ինչը արտահայտչություն է հաղորդում։ Նրա դեմքը հանգիստ է, բայց դրա հետ մեկտեղ ունի խիզախություն և ներքին ուժ։ Մուգ աչքերը անկյանք են, հայացքը հառած է հորիզոնին և արտահայտում է անտարբերություն նրանց հանդեպ, ում կյանքում ոչինչ չի մնացել։

## Ցուցահանդեսներ
* «Picasso in Istanbul». Sabanci University Sakip Sabanci Museum, Ստամբուլ, 2005 թվականի նոյեմբերի 24 — 2006 թվականի մարտի 26
* «El nacimiento de un genio, Museu Picasso, Barcelona». The Ueno Royal Museum, Տոկիո, 2002 թվականի սեպտեմբերի 21 — 2002 թվականի դեկտեմբերի 8
* «Picasso. La metamorphose de l’homme». Musée d’Art Moderne, Բալինգեն, 2000 թվականի հունիսի 22 — 2000 թվականի սեպտեմբերի 24
* «Steinlen i l'època del 1900». Museu Picasso, Բարսելոնա, 2000 թվականի փետրվարի 29 — 2000 թվականի մայիսի 28
* «Steinlen et l’epoque 1900». Musées d’Art et d’Histoire, Ժնև, 1999 թվականի սեպտեմբերի 23 — 2000 թվականի հունվարի 30

## Աղբյուրներ
**Claustre Rafart.* The Museu Picasso of Barcelona (guidebook). — Institut de Cultura de Barcelona, 1998. — С. 60. — 131 с. — .

## Արտաքին հղումներ
* «Հյուսքով կինը» Պիկասոյի թնագարանի կայքում 

Կատեգորիա:1903 նկարներ
Կատեգորիա:Պաբլո Պիկասոյի նկարներ
Մարգարիտա Ալբեդիլ

**Մարգարիտա Ալբեդիլ** (, ), խորհրդային և ռուս ազգագրագետ, պատմաբան և կրոնագետ, ժամանակակից և հին Հնդկաստանի կրոնների և փիլիսոփայության ականավոր մասնագետ։ Պատմական գիտությունների դոկտոր, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի Կունստկամերայի Հարավային և Հարավարևմտյան Ասիայի երկրների ազգագրագիտության բաժնի ավագ գիտաշխատող։

## Կենսագրություն
Մարգարիտա Ալբեդիլը ծնվել է 1946 թվականի դեկտեմբերի 4-ին, Լենինգրադում։ Ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի արևելագիտության ֆակուլտետը։

1984 թվականին Խորհրդային Միության Գիտությունների Ակադեմիայի Ն. Ն. Միկլուխո-Մակլայի անվան ազգագրության և մարդաբանության ինստիտուտում պաշտպանել է պատմական գիտությունների թեկնածուի աստիճան հայցելու ատենախոսությունը` «ազգագրագիտություն» մասնագիտացմամբ։

1996 թվականին Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի Կունստկամերայում «Հարապպայի քաղաքակրթություն՝ ազգամշակութային խնդիրներ» թեմայով պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսությունը՝ «Ազգագրագիտություն, ազգաբանություն և մարդաբանություն» մասնագիտացմամբ։

Հնդկաստանի մասին ավելի քան 250 գիտական և գիտահանրամատչելի հրապարակումների հեղինակ է։

## Մատենագիտություն
* Прото-Индика: 1979 Сообщ. об исслед. протоинд. текстов / Кнорозов, Юрий Валентинович, М. Ф. Альбедиль, Б. Я. Волчок. — М.: Наука, 1981
* «Забытая цивилизация в долине Инда»  (СПб., 1991)
* Протоиндийская цивилизация. Общая характеристика (1991)
* «До нашей эры» (СПб.: Издательство Европейского Дома, 1993. — ISBN 5-85733-011)
* «Протоиндийская цивилизация. Очерки культуры» (М.: «Восточная литература (издательство)», 1994. — ISBN 5-02-017246-4)
* «Индуизм» (СПб.: Петербургское Востоковедение, 2001)
* «В магическом круге мифов» (СПб.: Паритет, 2002)
* «Зеркало традиций» (Азбука (издательство), 2003. — ISBN 5-352-00481-3)
* «Индия. Беспредельная мудрость» (М.: Алетейа, 2003; 2-е изд. — 2005. — ISBN 5-98639-019-9)
* «Индуизм. Главная религия Индии» (СПб.: Питер (издательство), 2006)
* «Буддизм» (СПб.: Питер, 2006)
* «Вечная Индия: Духовный путеводитель» (2012)
* «Буддизм: Религия без бога» (2013)
* «Индуизм: Радость бытия» (2014)

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Отдел этнографии стран Южной и Юго-Восточной Азии: Альбедиль Маргарита Федоровна

## Արտաքին հղումներ
* Альбедиль, Маргарита Фёдоровна  в «ШайваВики»

Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմաբաններ
Կատեգորիա:Խորհրդային ազգագրագետներ
Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ
Կատեգորիա:Կին պատմաբաններ
Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ
Կատեգորիա:Ռուս ազգագրագետներ
Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ
Կատեգորիա:Ռուս հնդկաբաններ
Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի արևելագիտության ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Հույն-կանադական հարաբերություններ

**Հույն-կանադական հարաբերություններ,** երկկողմ միջազգային հարաբերություններ Հունաստանի և Կանադայի միջև։ Երկու երկրներն էլ առաջինն էին, որ դեսպաններ փոխանակեցին 1942 թվականին։ Պետություններն անդամակցում են ՄԱԿ-ին, Տնտեսական համագործակցության և զարգացման կազմակերպությանը, Եվրոպայում և ՆԱՏՕ-ում անվտանգության և համագործակցության կազմակերպությանը։ Հունաստանը դեսպանատուն ունի Օտտավայում, ինչպես նաև 3 գլխավոր հյուպատոսություններ Մոնրեալում, Տորոնտոյում և Վանկուվերում։ Կանադան դեսպանատուն ունի Աթենքում հյուպատոսական բաժնի հետ, ինչպես նաև Սալոնիկում պատվավոր հյուպատոսություն։ Կանադայում հունական մեծ համայնք է ապրում։

## Երկկողմ պայմանագրերի և համաձայնագրերի ցանկ
մինի|Հունական Վերածննդի ճարտարապետությունը Սասկատունում, Կանադա
* Բեռների փոխադրման ընկերությունների հարկման մասին պայմանագիր (1929 թվական)
* Սոցիալական պաշտպանության պայմանագիր (1981 թվական)
* Կանոնավոր ավիահաղորդակցության պայմանագիր (1987 թվական)
* Կանոնավոր ավիահաղորդակցության վերանայված պայմանագիր
* Կրկնակի հարկումից խուսափելու մասին պայմանագիր
մինի|Տորոնտոյի հունական թաղամասը Սուրբ Ծննդին
մինի|Տորոնտոյի հունական թաղամասում փողոցի հունարեն անվանումը

## Առևտրային հարաբերություններ
Հունաստանը Կանադա է արտահանում պահածոյացված սննդամթերք, ալյումին, ճարպեր և յուղեր, ինչպես նաև պարարտանյութ։ Կանադայի արտահանման հիմնական ապրանքներն են՝ թուղթ, մորթի, սարքավորումներ, բանջարեղեն, ավիացիոն և դեղագործական արտադրանքներ։ Կանադայի հետ գործ ունեցող բիզնեսի հույն ներկայացուցիչները և 1996 թվականին Հունաստանում գործող կանադական ընկերությունները ստեղծել են հունա-կանադական առևտրաարդյունաբերական պալատ, որի առաքելությունն է նպաստել երկու երկրների միջև գործարար հարաբերությունների զարգացմանը առևտրի, ֆինանսների, ծառայության և ներդրումների ոլորտներում։

Հունաստանի և Կանադայի միջև ապրանքների երկկողմ առևտուրը 2011 թվականին հասել է 256,3 միլիոն ԱՄՆ դոլարի։ Հունական արտահանումը, որը հիմնականում բաղկացած է սննդամթերքից, ճարպերից, յուղերից (չմաքրված), ինչպես նաև երկաթից և պողպատից, 2011 թվականին կազմել է 168,2 միլիոն ԱՄՆ դոլար։ Կանադայի արտահանումը Հունաստան կազմել է 88.1 միլիոն ԱՄՆ դոլար, որի գերակշռող ապրանքներն են եղել մորթը, բանջարեղենը և դեղագործական արտադրանքը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Կանադայի դեսպանատունը Աթենքում Canadian embassy in Athens
* Հունաստանի դեսպանատուն Օտտավայում
* Մոնրեալում Հունաստանի գլխավոր հյուպատոսություն
* Տորոնտոյում Հունաստանի գլխավոր հյուպատոսություն
* Վանկուվերում Հունաստանի գլխավոր հյուպատոսություն
* Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Կանադայի կողմից Հունաստանին օգնություն տրամադրելը 

Կատեգորիա:Հունաստանի երկկողմ հարաբերություններ
Կատեգորիա:Կանադայի երկկողմ հարաբերություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի արտաքին հարաբերություններ
Եվրոպայում սովորական զինված ուժերի վերաբերյալ պայմանագիր

**Եվրոպայում սովորական զինված ուժերի վերաբերյալ պայմանագիր, ՍԶՈՒ** (), Սառը պատերազմի վերջին տարիներին համաձայնեցված և կնքված պայմանագիրը, որով սահմանվել են Եվրոպայում (Ատլանյան օվկիանոսից մինչև Ուրալյան լեռներ) սովորական ռազմական տեխնիկայի առանցքային տեսակների համընդհանուր սահմանափակումները և ավելցուկի ոչնչացումը։ Պայմանագիրը ամրագրում էր մասնակից պետությունների «երկու խմբերի»՝ ՆԱՏՕ-ի և Վարշավյան պայմանագրի համար հավասար սահմանափակումներ։ 2007 թվականին Ռուսաստանը կասեցրել է իր անդամակցությունը պայմանագրին, իսկ 2015 թվականի մարտի 10-ին հղում կատարելով ՆԱՏՕ-ի կողմից պայմանագրի փաստացի խախտմանը, պաշտոնապես հայտարարել է, որ «ամբողջությամբ» դադարեցնում է իր մասնակցությունը պայմանագրին հաջորդ օրվանից։

## Տես նաև
*Բուդապեշտի գագաթնաժողով
*Հելսինկիի եզրափակիչ ակտ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*The Conventional Armed Forces in Europe (CFE) Treaty at a Glance &mdash; Arms Control Association
*Text of the treaty &mdash; United States Department of State
*Official signatures and ratifications .
*History of NATO – the Atlantic Alliance - UK Government site
*Russia intends to leave CFE 26 April 2007
*Statement by Russia's Ministry of Foreign Affairs Regarding Suspension by RF of CFE Treaty
*'Kremlin tears up arms pact with NATO', the Observer
*The Cornerstone Crumbles , the eXile
*Key Facts About the CFE Treaty and Agreement on Adaptation - U.S. Mission to the OSCE

Կատեգորիա:1990 կնքված պայմանագրեր
Կատեգորիա:1992 ուժի մեջ մտած պայմանագրեր
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի համաձայնագրեր
Կատեգորիա:Ադրբեջանի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ակրոտիրի և Դեկելիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Բելառուսի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Բելգիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Բուլղարիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Գերմանիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Գերնսիի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Գրենլանդիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Դանիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Թուրքիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Իսլանդիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Իսպանիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Իտալիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Լեհաստանի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Լյուքսեմբուրգի պայմանագրեր
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ պայմանագրեր
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ-ԱՄՆ հարաբերություններ
Կատեգորիա:Կանադայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Հայաստանի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Հունաստանի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Հունգարիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ղազախստանի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Մեն կղզու պայմանագրեր
Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորության պայմանագրեր
Կատեգորիա:Մոլդովայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:ՆԱՏՕ-ի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Նիդերլանդների պայմանագրեր
Կատեգորիա:Նորվեգիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ուկրաինայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Չեխիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Չեխոսլովակիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Պորտուգալիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ջերսիի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ջիբրալթարի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ռոմանիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ռուսաստանի բազմակողմանի հարաբերություններ
Կատեգորիա:Սառը պատերազմի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Սլովակիայի պայմանագրեր
Եվրոպայում սովորական զինված ուժերի վերաբերյալ պայմանագի
Կատեգորիա:Վրաստանի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ֆարերյան կղզիների պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պայմանագրեր
Էլիզաբեթ Բլյանիկ

**Էլիզաբեթ Բլյանիկ** (, ), ավստրիացի պետական գործիչ և քաղաքական գործիչ, Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության անդամ, 2016-2018 թվականներին եղել է կուսակցության Տիրոլի բաժանմունքի նախագահը։ Երկու երեխաների մայրն է։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1966 թվականի հունվարի 30-ին Լիենցում։ 1972 թվականին ավարտել է միջնակարգ դպրոցը հայրենի քաղաքում։ 1980 թվականին ընդունվել է կանանց տնտեսական տեխնիկում։ Մեկ տարի անց տեղափոխ վել է Լիենցի Դաշնային առևտրային ակադեմիա, որն ավարտել է 1986 թվականին։ Նույն թվականին ընդունվել Է Վիեննայի տեխնոլոգիական համալսարանի ճարտարապետական ֆակուլտետ, որն ավարտել է ինժեների դիպլոմով 1998 թվականին։

1988-1991 թվականներին աշխատել է «Գաբեր-Կարրեր» ճարտարապետական ընկերությունում։ 1991-1992 թվականներին աշխատել է Վիեննայի Պաուլի դիպլոմավորված ինժեներների ճարտարապետական բյուրոյում։ 1992-1994 թվականներին աշխատել է Լեմբերգերի ճարտարապետական բյուրոյում։ 1998 թվականին աշխատել է Կոնեկտ-Ավստրիայում։ 1999 թվականին վերադարձել է իր հայրենի քաղաք և մինչև 2000 թվականը աշխատել Լիենցի Յունգմանի ճարտարապետական բյուրոյում։ Այնուհետև մինչև 2003 թվականը աշխատել է ճարտարապետական բյուրոյում։

### Քաղաքական գործունեություն
2003 թվականի հոկտեմբերի 21-ին դարձել է Տիրոլի խորհրդարանի անդամ և խորհրդարանական ֆինանսական կոմիտեի անդամ։ 2003 թվականին զբաղեցրել է տասներորդ տեղը կուսակցական ցուցակում և մտել է ցամաքային խորհրդարան՝ Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության նախարարների կաբինետի ձևավորման շնորհիվ։ 2004 թվականի մարտից Լիենցա քաղաքի քաղաքապետի երկրորդ տեղակալն էր։ 2008 թվականի ընտրություններում երկրորդ տեղն Է զբաղեցրել Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության ցուցակում և, այդպիսով, հաստատուն տեղ է ստացել Տիրոլի լանդթագում։ 2011 թվականին ընտրվել է Լիենցի քաղաքապետ։ 2016 թվականին կրկին վերընտրվել է այդ պաշտոնում։

Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության Տիրոլի բաժանմունքի կուսակցական համաժողովում, որը տեղի է ունեցել 2016 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, նա կուսակցության նախագահ է ընտրվել ձայների 92,78 %-ով՝ փոխարինելով Ինգեբերտ Մայրային։ 2018 թվականի նոյեմբերին հրաժարվել Է Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության Տիրոլի բաժանմունքում կուսակցական նախագահությունից։ Գեորգ Դորնաուերը նշանակվել է կուսակցության ղեկավարի պաշտոնակատար՝ 2019 թվականի մայիսի 1-ին դառնալով նրա իրավահաջորդը ավստրիացի սոցիալ-դեմոկրատների Տիրոլի բաժանմունքի արտագնա նիստում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի ճարտարապետներ
Լարիսա Շիլովա

**Լարիսա Շիլովա** (, ), խորհրդային և ռուս կինոյի նկարիչ։ Եղել է ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ։

## Կենսագրություն
Լարիսա Շիլովան ծնվել է 1934 թվականի նոյեմբերի 16-ին, Յարոսլավլ քաղաքում։

1955 թվականին ավարտել է Յարոսլավլի գեղարվեստական ուսումնարանը։ Մի քանի տարի անց ընդունվել է Կինեմատոգրաֆիայի համամիութենական պետական ինստիտուտի գեղարվեստական ֆակուլտետը (Ի. Շպինելի արվեստանոցը), որն ավարտել է 1964 թվականին։
   
Քառասուն տարվա ընթացքում` 1955-1995 թվականներին, նա աշխատել է «Լենֆիլմ» կինոստուդիայում։ 1968 թվականից աշխատել է որպես հաստիքային բեմադրող նկարիչ։

Արվեստի իր գործերը ցուցադրել է գեղարվեստական տարբեր ցուցահանդեսներում։

* Հավաքական ցուցահանդեսներ. «Աշուն» (ՌԽՍԴՀ նկարիչների միության Լենինգրադի մասնաճյուղ), 1987, 1988. (Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միություն, 1997, 1998, 1999), «Լենֆիլմի կինոստուդիայի ութ նկարիչ» (Լենինգրադի Կինոյի տուն, 1990) և այլն։
* Անհատական ցուցահանդեսներ. Ամառային այգի (Թեյատուն, 1970), Կոլիզեում կինոթատրոն (1981 թվական)։

## Ֆիլմագրություն
* 1968 թվական՝ Վիրինեա (ռեժիսոր՝ Վլադիմիր Ֆետին)
* 1969 թվական՝ Սպիտակ հողմացույց (ռեժիսոր՝ Դավիթ Քոչարյան)
* 1971 թվական՝ «Դուք կատակո՞ւմ ենք» կինոալմանախ, «Դուք կատակո՞ւմ եք» պատմվածք (ռեժիսոր՝ Վալերի Չեչունով)
* 1972 թվական՝ Բոբան ու փիղը (ռեժիսոր՝ Աուգուստ Բալտրուշայտիս)
* 1973 թվական՝ Որտե՞ղ է այն երևացել, որտե՞ղ է այն լսվել (կարճամետրաժ, ռեժիսոր՝ Վալենտին Գորլով)
* 1977 թվական՝ Սպանվել է կատարման ժամանակ (ռեժիսոր՝ Նիկոլայ Ռոզանցև)
* 1978 թվական՝ «Զավիալովյան հրաշքները» կինոալմանախ, «Երկրորդ նստաշրջանի տոմս» պատմվածք (ռեժիսոր՝ Անատոլի Դուբինկին)
* 1980 թվական՝ Բազենե՛ր, հեռացեք արծիվներից (ռեժիսոր՝ Նիկոլայ Ռոզանցև)
* 1980 թվական՝ Հրեշտակի օր (ռեժիսորներ՝ Սերգեյ Սելյանով, Նիկոլայ Մակարով)
* 1981 թվական՝ Ընկեր Իննոտեկին (ռեժիսորներ՝ Եվգենի Մեզենցև, Իոսիֆ Շապիրո)
* 1982 թվական՝ Վարվառայի օրը (ռեժիսորներ՝ Անատոլի Դուբինկին, Իոսիֆ Շապիրո)
* 1982 թվական՝ Լյուդմիլան (ռեժիսորներ՝ Վալենտին Մորոզով, Սերգեյ Դանիլին)
* 1984 թվական՝ Օլգան և Կոնստանտինը (ռեժիսոր՝ Եվգենի Մեզենցև)
* 1985 թվական՝ Կհանդիպենք մետրոյում (ռեժիսոր՝ Վիկտոր Սոկոլով)
* 1987 թվական՝ Բողոքարկում (ռեժիսոր՝ Վալերի Գուրյանով)
* 1987 թվական՝ Սպիտակ անեծք (ռեժիսոր՝ Նիկոլայ Կովալսկի)
* 1987 թվական՝ Լավ մնացեք (կարճամետրաժ, ռեժիսոր՝ Սերգեյ Բելոշնիկով)
* 1990 թվական՝ Պանցիր (ռեժիսոր՝ Իգոր Ալիմպիև)
* 1991 թվական՝ Սպիտակ գիշերներ (ռեժիսոր՝ Լեոնիդ Կվինիխիձե)
* 1991 թվական՝ Սոկրատես (Էլվիրա Կարատիշկինայի հետ համատեղ, ռեժիսոր՝ Վիկտոր Սոկոլով)
* 1994 թվական՝ Ռուսական սիմֆոնիա (ԽՍՀՄ/Ֆրանսիա) (ռեժիսոր՝ Կոնստանտին Լոպուշանսկի)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* 

Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ
Կատեգորիա:Խորհրդային նկարչուհիներ
Ֆեդոն Գիզիկիս

**Ֆեդոն Գիզիկիս** (, ), հույն ռազմական և պետական գործիչ,1967-1974 թվականներին «Սև գնդապետների» խունտայի անդամ, Հունաստանի նախագահը 1973-1974 թվականներին։

## Կենսագրություն
1939 թվականին Գիզիկիսն ավարտել է հունական ռազմական ակադեմիան։ 1940 թվականին Ալբանիայի ճակատում մարտնչել է իտալացիների հետ։ Մասնակցել է 1946-1949 թվականների Հունական քաղաքացիական պատերազմին՝ կառավարության կողմից։ 1968 թվականին գնդապետ Գիզիկիսը եղել է Աթենքի ռազմական կառավարիչ։ 1971 թվականին Գիզիկիսը բարձր պաշտոն է զբաղեցրել Հունաստանի ցամաքային զորքերում։ 1973 թվականին նշանակվել է 1-ին հունական բանակի հրամանատար։

1973 թվականի նոյեմբերին Գեորգիոս Պապադոպուլոսին իշխանությունից հեռացնելուց հետո հունտայի նոր ղեկավար Դիմիտրիոս Իոաննիդիսը՝ Գիզիկիսի ընկերն ու նրա հայրենակիցը (Էպիրից), նրան նշանակել Է Հունաստանի նոր նախագահ։ 1974 թվականին Կիպրոսում հեղաշրջման տապալումից հետո քաղաքական ճգնաժամի ժամանակ Գիզիկիսը հանդիպել է հույն առաջատար քաղաքական գործիչների հետ, որից հետո որոշում է կայացրել իշխանությունից հեռացնել Իոաննիդիսին և նոր վարչապետ նշանակել Կարամանլիսին դրանից մի քանի ամիս անց Գիզիկիսը հրաժարական տվեց (նոր նախագահ դարձավ Միխայիլ Ստասինոպուլոսը)։

Ապրել է մենակ, մահացել է գրեթե աղքատության մեջ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
*  

Կատեգորիա:20-րդ դարի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Հույն ռազմական գործիչներ
Կատեգորիա:Հունաստանի նախագահներ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքական գործիչներ