Այս անձրևը երբեք չի դադարի

**Այս անձրևը երբեք չի դադարի** (), ուկրաինացի ռեժիսոր Ալինա Գորլովայի վավերագրական ֆիլմը, օպերատորն է Վյաչեսլավ Ցվետկովը։ Այն ուկրաինա-լատվիա-գերմանա-քաթարական համագործակցություն է, արտադրվել է Մաքսիմ Նակոնեչնիի կողմից *Tabor Production*-ի համար։ Ֆիլմը ներկայացնում է Կարմիր Խաչի քուրդ-ուկրաինացի աշխատակցին, վերջինս օգնություն է մատակարարում ռուս-ուկրաինական պատերազմի ընթացքում և փորձում է վերամիավորվել իր ընտանիքի հետ, որը ցրվել էր Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմից հետո։

Ֆիլմը հայտնի է իր հզոր պատմությամբ, հարուստ սև-սպիտակ կինեմատոգրաֆիայով և էքսպրեսիոնիստական ​​արտ-հաուս ոճով։ Այն ճանաչվել է Ամստերդամի 2020 թվականի վավերագրական ֆիլմերի միջազգային փառատոնում՝ շահելով *IDFA* մրցանակը, արժանացել է գլխավոր մրցանակի մի շարք այլ միջազգային կինոփառատոներում։ Այն նախատեսում էր որպես կոմերցիոն թողարկում 2022 թվականի գարնանը։

Ֆիլմը բաժանված է 11 բաժինների, որոնք նշվում են 0-9-ը և 9-ից 0 արաբական թվերով։ Այս մեթոդը օգտագործվել է «պատերազմի, խաղաղության, կործանման, վերակառուցման, կյանքի և մահվան» ցիկլերը ցույց տալու համար։

## Սինոփսիս
Ֆիլմը ներկայացնում է Ուկրաինայի հարավ-արևելքում գտնվող Դոնբասի շրջանը օդային կադրերի և ռազմական և քաղաքացիական գործունեության փոխադարձ տեսարանների միջոցով։ Ամբոխի տեսարաններում այն ​​աստիճանաբար կենտրոնանում է 20-ամյա քուրդ-ուկրաինացի Անդրեյ Սուլեյմանի վրա՝ Կարմիր Խաչի աշխատող։ Ուկրաինայում կազմակերպության աշխատանքին նվիրված տոնակատարության ժամանակ Սուլեյմանը կիսվում է իր անձնական պատմությամբ այն մասին, թե ինչպես է նա անցել աշխատանքի։ Ավարտելով տարրական դպրոցը՝ նրա ընտանիքը փախել է Սիրիայում գտնվող իրենց տնից Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ՝ վերաբնակվելու Լիսիչանսկում (Լուգանսկի շրջան, Ուկրաինա), իր մոր հայրենի քաղաքը։ Ռուս-ուկրաինական պատերազմի բռնկումով Սուլեյմանը կրկին հայտնվեց պատերազմական գոտում և մի կողմ դրեց իր անձնական հավակնությունները՝ օգնելու մարդասիրական օգնություն հասցնել
:

Ֆիլմը ներկայացնում է Սուլեյմանի ընտանիքի և նրա մարդասիրական աշխատանքի պատմությունը գետնի վրա՝ միմյանց զուգահեռ։ Իր եղբոր հարսանիքին Գերմանիայում գտնվելու ժամանակ նրա ծնողները հորդորում են նրան օգտվել առիթից՝ գաղթելու դեպի Արևմտյան Եվրոպա, որտեղ կա կայունություն, սակայն նա շարունակում է իր մարդասիրական աշխատանքը նրանց համար, ովքեր առավել կարիքավոր են։ Սուլեյմանը հանդիպում է ունենում իր հորեղբոր՝ Կոշնհավի ընտանիքի հետ, ով բուժում է վիրավորներին Իրաքյան Քրդստանում, և Սուլեյմանը փորձում է հատել սահմանը դեպի Սիրիա, սակայն պատերազմը խանգարում է նրան։ Իր հոր՝ Լազգինի անսպասելի մահից հետո, Սուլեյմանը փորձում է հարգել նրա ցանկությունները՝ մարմինը բերելով Սիրիա հուղարկավորության համար, սակայն կրկին բախվում է խոչընդոտների։ Եթե ​​նա անցնի Սիրիա, հավանականություն կա, որ նրան կզորակոչեն և կստիպեն կռվել։

## Զարգացում
Ռեժիսոր Ալինա Գորլովան պլանավորում էր նկարահանումներ կատարել Դոնբասի վիճելի տարածքում, ինչը հայտնի դարձավ 2014 թվականի մարտին՝ Ռուսաստանի և Ուկրաինայի միջև հակամարտության պատճառով։ Ընկերներից մեկը նրան ծանոթացրել է Անդրեյ Սուլեյմանի հետ, որը փախել էր մի պատերազմից՝ մյուսում հայտնվելու համար։ Որոշ նկատառումներից հետո նա հասկացավ, որ Սուլեյմանի տեսակետը նույնիսկ ավելի լավն էր, քան Դոնբասի բնիկինը, որին նա ի սկզբանե փնտրում էր։ Նրան հետաքրքրում էր, թե ինչպես է Սուլեյմանի հայրենիքներից յուրաքանչյուրը պատերազմում, և որ նա ընտրել է Կարմիր խաչի հետ աշխատելը, կարծես «պատերազմի թակարդում»։ Նա նաև զգաց, որ Սուլեյմանի «սառը և ամաչկոտ» էությունը շահեկան է ֆիլմի համար՝ ստիպելով հանդիսատեսին կենտրոնանալ նրա շրջապատի վրա։

Ի սկզբանե պատկերելով որպես կարճամետրաժ, կերպարների վրա հիմնված վավերագրական ֆիլմ՝ Գորլովան նկարահանումների ժամանակ հասկացավ, որ այն կարող է մեծապես ընդլայնվել՝ Սիրիայի և Ուկրաինայի հակամարտություններից դուրս պատերազմի մասին լայն ուղերձ հաղորդելու համար։ Ապրելով պատերազմից տուժած տարածաշրջանի մարդկանց մեջ՝ նա նաև փորձում էր փոխանցել այն կարեկցանքը, որն զգում էր նրանց հանդեպ։ *DocuDays UA*-ի Մարդու իրավունքների միջազգային վավերագրական ֆիլմերի փառատոնի հետ բանակցություններից հետո Գորլովան նախագիծը վերածեց լիարժեք լիամետրաժ ֆիլմի։
Նկարահանումների ժամանակաշրջանները հաջորդեցին Սուլեյմանի մարդասիրական առաքելությունների և ընտանիքի անդամների այցելություններին Գերմանիայում և քրդական Իրաքում։ Գորլովան քաղաքականապես չեզոք պահեց պատումը՝ հավատալով, որ դա բնականաբար հետևում է Կարմիր խաչի չեզոքությունից և ցանկանալով խուսափել քննադատական ​​տոնից՝ ուսումնասիրելով պատերազմական գոտիներում ապրող մարդկանց ցանկությունները։

Ֆիլմը մշակվել է «Երկու պատերազմների միջև» աշխատանքային վերնագրով։ Անունը մի քանի անգամ փոխվել է նկարահանումների ընթացքում, քանի որ ընտանիքի պատմությունը շարունակել է ծավալվել։ Դրա թողարկման անվանումը՝ «Այս անձրևը երբեք չի դադարի», վերաբերում է անձրևներին, որոնք հեղեղել են միջազգային կամուրջը՝ պատելով այն աղբով և ջրի տակ թողնելով այն, ինչը Սուլեյմանին արգելել է անցնել Սիրիա՝ ընտանիքին այցելելու համար։ Սա ակնարկում է այն անհարկի խոչընդոտները, որոնց առնչվում են անհատները պատերազմի ավերածությունների պատճառով։

## Արտադրություն
Ֆիլմը ուկրաինա-լատվիա-գերմանա-հոլանդա(IFFA)-քաթարական համատեղ արտադրություն է։ Այն ստացել է 2,2 միլիոնը իր 6,5 միլիոն բյուջեից Ուկրաինայի պետական ​​կինոյից, Լատվիայի կինոկենտրոնից, *IDFA Bertha* հիմնադրամից և Դոհայի կինոինստիտուտի լրացուցիչ ֆինանսավորմամբ։ Արտադրությունը եղել է Մաքսիմ Նակոնեչնիի կողմից՝ *Tabor Production*(Ուկրաինա), համաարտադրությամբ՝ Իլոնա Բիչևսկայի՝ *Avantis Promo*-ի (Լատվիա) և Պատրիկ Համմի՝ *Bulldog Agenda*-ի (Գերմանիա) համար։

Ֆիլմն ամբողջությամբ նկարահանվել է սև-սպիտակ գույնով, ինչով Գորլովան առաջին անգամ ներկայացրել է Դոնբասի շրջանը «արդյունաբերական լանդշաֆտներում խարամների կույտերով»։ Նա նաև ընտրեց դա՝ օգնելու զուգահեռներ անցկացնել Դոնբասի և Սիրիայի միջև։ Օպերատորի տնօրեն Վյաչեսլավ Ցվիետկովը կիսում էր այս գեղագիտությունը, որը նա օգտագործել էր իր նախորդ նախագծերում։

Ամենադժվար տեխնիկական և էթիկական տեսարանը Լազգինի հուղարկավորությունն էր, որը Գորլովան նկարահանել էր սիրիական նկարահանող խմբի հետ՝ առանց Ցվիտկովի օգնության։ Նա համոզել էր Սուլեյման ընտանիքի ավագ Մեզգինին թույլատրել նկարահանումները՝ որպես ընտանիքը համախմբելու միջոց, քանի որ նրանք ֆիզիկապես չէին կարողացել վերամիավորվել։

Պարտիտուրայի հեղինակներն են Գորան Գորան (գործիքային) և Սերժ Սինթքին (էլեկտրոնային), ձայնային ձևավորումը՝ Վասիլ Յավտուշենկոյի։ Մոնտաժը՝ Սիմոն Մոզգովյիի և Օլհա Ժուրբայի կողմից։ Ֆիլմի երկխոսությունը ուկրաիներեն, քրդերեն, ռուսերեն, արաբերեն և գերմաներեն է։

## Թեմաներ
Ֆիլմի հիմնական թեման պատերազմի պատճառով տեղահանությունն ու մեկուսացումն է։ Այն պատմվում է իրար հետ կապ չունեցող գլուխներում՝ կոտրված ժողովուրդների տեսարաններով և ամայի տեսարաններով, որոնցից հատվածաբար ամբողջանում է պատումը։ Հմայիչ լայն կադրերը փոխարինվում են արագ, բուռն մոնտաժով, որպեսզի արթնացնեն միջավայրի լարված և անհանգիստ մթնոլորտը։ Ջեսիկա Քիանգը *Variety*-ից պարզեց, որ այս մոտեցումը, որն ընդլայնվել է մռայլ սև-սպիտակ կինեմատոգրաֆիայով և էլեկտրոնային երաժշտությամբ, կարևոր է Գորլովայի «պատերազմի քաոսի հավակնոտ տեսության» մասին պատմելու համար։ Գորլովան օգտագործում է խզված կապերը որպես փոխաբերություն Ղուրանի անորոշության՝ Բարզախի (բառացիորեն «խոչընդոտ» կամ «արգելք», Իսլամական էսխատոլոգիայում՝ միջանկյալ վիճակ, որում մարդու հոգին գոյատևում է մահվան և հարության օրվա միջև։) արտահայտման համար։

Այլ մեկնաբաններ քննարկեցին պատերազմի և խաղաղության շարունակական ցիկլերը։ Ֆիլմի մարդիկ հաղթահարում են կրակոցները՝ նորմալացնելով դրանք պատահական բողոքների միջոցով և ամեն գնով յուրացնում են երջանկության կարճ պահերը։ Ֆիլմը հաճախ համադրում է ռազմական տեխնիկայի պատկերները մարդասիրական և մշակութային գործունեության, ավերածությունների՝ վերակառուցման, կյանքի և մահվան հետ։ Հոսող ջուրը որպես փոխաբերություն օգտագործվում է ֆիլմի ողջ ընթացքում։ Կինոէքսպրեսիոնիզմի տեխնիկան ամրապնդում է վերահսկողությունը կորցնելու զգացումը, քանի որ Սուլեյմանին քշում են պատերազմի և խաղաղության հոսանքները։ Կառուցվածքային առումով, ֆիլմի գլուխները վերնագրված են 0-ից 9-ը, այնուհետև վերջաբանը վերադառնում է 0-ին։

## Ազատ արձակել
«Այս անձրևը երբեք չի դադարի» ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան կայացավ 2020 թվականի նոյեմբերի 19-ին Ամստերդամի վավերագրական ֆիլմերի միջազգային փառատոնում (*IDFA*)։ Ֆիլմը ցուցադրվել է քսան կինոփառատոներում, որոնցից յոթում ստացել է գլխավոր մրցանակը։

Ուկրաինական ինստիտուտն աջակցել է դրա միջազգային առաջխաղացմանը։ Պրեմիերայից հետո ֆիլմի միջազգային տարածման իրավունքը ձեռք բերվեց *Square Eyes*-ի կողմից։ Ֆիլմի կոմերցիոն թողարկումը նախատեսված էր 2022 թվականի գարնանը։

## Ընդունելություն
### Քննադատական ​​արձագանք
Ֆիլմը մեծ հավանության է արժանացել կինոփառատոներում։ *IDFA*-ի ժյուրին ֆիլմն անվանել է «հզոր պատմություն, որը թույլ չի տալիս մեզ փախչել պատերազմների ավերածություններից և սրտաճմլիկ կորուստներից»։ *GoEast*-ի ժյուրին բարձր է գնահատել Գորլովայի խիզախ և կարեկցող տեսլականը։ Գրելով *ACT Human Rights Film Festival*-ի համար՝ Դեյվիդ Սքոթ Դիֆրիենտը առանձնացրել է «Այս անձրևը երբեք չի դադարի» ֆիլմն այլ ճգնաժամային ֆիլմերից իր հարուստ արտ-հաուս կինեմատոգրաֆիայով «խնամքով կազմված կադրերով, մոնոխրոմատիկ քնարականությամբ և կառուցվածքով», որը խորը մտորումների տեղիք է տալիս հանդիսատեսին։

Քննադատները նույնպես ֆիլմը տպավորիչ են համարել, բայց զգուշավոր են այն ընդհանուր հանդիսատեսին առաջարկելու հարցում։ Քիանգը բարձր է գնահատել ֆիլմը որպես «խիզախ և անզիջում գեղարվեստական ​​փորձ՝ ուրվագծելու [պատերազմի] հոգեբանական և փիլիսոփայական տեղաշարժը», միաժամանակ նշելով, որ որոշ հեռուստադիտողներ կարող են դժգոհ լինել քաղաքական մեկնաբանությունների բացակայությունից։ Մարկո Ստոժիլկովիչը *Ubiquarian*-ից կարծում էր, որ հանդիսատեսը կարող է կորցնել անհամաձայնեցված պատումը, որն ամենաշատը գնահատվել է փառատոնի ժյուրիների կողմից, ովքեր կարող էին գնահատել դրա տեխնիկան։

## Մրցանակներ
«Այս անձրևը երբեք չի դադարի» ֆիլմն արժանացել է *IDFA*-ի մրցանակին «Լավագույն առաջին հայտնություն» անվանակարգում և ստացել գլխավոր մրցանակ յոթ այլ փառատոներում։ Այն նաև արժանացել է «Լավագույն վավերագրական ֆիլմ» Ուկրաինայի կինոքննադատների մրցանակաբաշխության ժամանակ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* Ֆիլմի պաշտոնական թրեյլեր (ենթագրերով), ''Vimeo''

Կատեգորիա:Ուկրաինական ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռուս-ուկրաինական պատերազմ
Կատեգորիա:Վավերագրական կինո