Ներկայացման մասնիկները

«**Ներկայացման մասնիկները»** ()*,* Միշել Ուելբեքի վեպը, որը հրատարակվել է 1988 թվականին Ֆլամարիոնում։ Հեղինակի այս երկրորդ վեպը ստացել է վերջնական Նոյեմբերյան մրցանակ և *Lire* ամսագրի խմբագրության կողմից ճանաչվել է «1998 թվականի լավագույն գիրք»:

## Ներկայացում
### Ամփոփում
Երեք մասից բաղկացած պատմությունը տեղի է ունենում 2009 թվականի հունիսի 30-ից մարտի 27-ն ընկած ժամանակահատվածում և պատմում է երկու խորթ եղբայրների՝ Բրունո Չեկկալդիի (ծնված 1956 թվականին) և Միշել Ջերզինսկու (ծնված 1958 թ.) պատմությունը, որոնց կյանքի պատահականությունները (և նրանց ծնողների օգնության ձեռքը) միացրել են իրենց կյանքը որոշակի պահի։

Նրանց մայրը՝ Ժանին Սեկկալդին, խորապես ապրում էր ամենաթողության հասարակության իդեալներով։ Ծնվել է 1928 թվականին, նա մեծացել է Ալժիրում (որտեղ նրա հայրը աշխատել է որպես ինժեներ) և եկել է Փարիզ՝ ավարտելու ուսումը։ Այնուհետև նա պարեց բիբոպ Ժան-Պոլ Սարտրի հետ (որին նա գտավ զարմանալիորեն կազմված); ունի շատ սիրեկաններ (նա շատ գեղեցիկ է) և ամուսնանում է երիտասարդ վիրաբույժի հետ, ով իր հարստությունը վաստակում է այն ժամանակվա համեմատաբար նոր պլաստիկ վիրաբուժության ոլորտում: Զույգը ամուսնալուծվել է Բրունոյի ծնունդից երկու տարի անց, այնուհետև վերջինիս և նրա եղբորը՝ Միշելին թողել են իրենց տատիկի և պապիկի մոտ՝ ապրելու Կալիֆոռնիայի համայնքում։

Ծնողների կողմից լքված Միշել Ջերզինսկին ապրում էր տատիկի հետ, ում մահը նրան դաժան տրավմա պատճառեց, որը հետագայում կխանգարի նրան իրական զգացմունքների զգալուց: Նա երբեք խորը զգացմունքներ չի զգացել իր մերձավորների հանդեպ, բացառությամբ, թերևս, իր տատիկի հանդեպ, ով մեծացրել է իրեն և ով իր աչքերում խորհրդանշում է վտանգված տեսակ, որը նա նկարագրում է որպես մարդկանց, ովքեր աշխատում են ամբողջ կյանքում և աշխատում են քրտնաջան, միայն նվիրվածությամբ և սիրով. ովքեր բառացիորեն իրենց կյանքը նվիրում են ուրիշներին՝ նվիրվածության և սիրո ոգով: Միշելը դեռահաս սիրահարված էր՝ Աննաբելին, որը ծնվել էր նրա հետ նույն թվականին, ով բաժանվեց նրանից Ջանինի կալիֆորնիայի սիրահարներից մեկի որդու համար, ով ցանկանում էր դառնալ ռոք աստղ: Այդ ժամանակվանից նա ղեկավարում էր մոխրագույն գոյությունը իր *Մոնոպրի* սուպերմարկետի և փարիզյան Գիտական ​​հետազոտությունների ազգային կենտրոն լաբորատորիայի միջև, որտեղ նա անցկացնում էր կենդանիների կլոնավորման նորագույն փորձեր: Միակ մարդը, ում հետ ինչ-որ չափով մտերիմ է, իր խորթ եղբայր Բրունոն է, ում նա հանդիպում է, երբ նրանք նույն ավագ դպրոցում են:

Միշելը արձակուրդ է տալիս տասնհինգ տարի հետո՝ չտալով վերադասներին այլ բացատրություն, քան մտածելու ժամանակի կարիքը։ Նա վախենում է կյանքից և ապաստան է գտնում պոզիտիվիստական ​​որոշակիության էկրանի հետևում և Հայզենբերգի ինքնակենսագրության վերընթերցման մեջ։ Միայնակ և անկախ Միշելը (ով կորցրել է կուսությունը երեսուն տարեկանում) իրեն անկարող է զգում սիրել և սեռական ցանկություն չունի՝ ի տարբերություն իր խորթ եղբոր՝ իրենից երկու տարով մեծ Բրունոյի, ով տարված է այդ մոլուցքով։
մինի|Միշել Ուելբեք, Վարշավա, 2008 թ․
Այս տարիների ընթացքում Անաբելը մասնակցել է գինարբուքների և երկու անգամ աբորտ արել։ Նրանց վերամիավորումից հետո Միշելը գրկում ունի գրեթե առեղծվածային փորձ, որը նրան տալիս է տիեզերքի տեսլական «ինչպես մի շատ նուրբ գիծ, ​​որը բաժանում է երկու գնդեր: Առաջին ոլորտում լինելն էր և բաժանումը։ Երկրորդ ոլորտում եղել են չլինելը և անհատական ​​անհետացումը։ Հանգիստ, առանց վարանելու նա շրջվեց և ուղղվեց դեպի երկրորդ ոլորտը»։ Նրանց փորձը՝ վերականգնելու կորցրածը, խանգարում է Միշելի հուզական սառնությունը. նա համակրում է նրան, բայց ոչ սեր:

Մանկության տարիներին նրա խորթ եղբայրը՝ Բրունոն, գիշերօթիկ դպրոցում կրկնակի բռնաբարության և ամենօրյա նվաստացման զոհ է դարձել։ Բրունոյի տառապանքներին դպրոցում գումարվում է 68-ի մայիսյան բողոքի ցույցերից հետո դպրոցական հեղինակության միտումնավոր թուլացումը, իսկ այժմ շեշտը դրվում է ինքնակարգապահության վրա: Դեռահաս տարիքում Բրունոն սովորություն ուներ գաղտնի ձեռնաշարժությամբ զբաղվել՝ դպրոցից տուն գնացող գնացքում նստած գեղեցիկ փոքրիկ աղջկա կողքին: Ամառային արձակուրդների ժամանակ պարաշյուտով իջնելով մոր բոհեմական բնակարանում՝ գունատ և արդեն չափազանց գեր իր տասնութ տարիների ընթացքում, նա իրեն անհարմար և անտեղի է զգում մոր արևածաղիկ հիպի սիրահարների ներկայությամբ և ի դեմս նրա սեռական արգելքները քննարկելու նրա անհամբեր պնդման: Բրունոյի ատելությունը Ժանինի նկատմամբ արտահայտվում է տարիներ անց, երբ նա վիրավորանքներ է թքում նրա երեսին, երբ նա պառկած է մահվան անկողնում:

Բրունոն դառնում է ուսուցիչ, գրականություն է դասավանդում Դիժոնի ավագ դպրոցում և դեռ ձգտում է գրող դառնալ։ Միշելի աչքում Բրունոն մոտենում է միջին տարիքի ճգնաժամին (նա սկսել է կաշվե վերարկու հագնել և խոսել B-թրիլլեր ֆիլմի կերպարի պես):

Ամուսնալուծության եզրին և երեխայի հետ, անհույս սեռական որոնումների մեջ, նա դուրս է գալիս գիշերային ակումբներ, երբ պետք է հետևի նրանց որդուն. նա անընդհատ փնտրում է սեռական հարաբերություններ, որոնք հաճախ աղետալի են: Ուրիշ ժամանակ նա միանում է «վարդագույն մեսենջերներին» իր Մինիտելի հետ (որը հանգեցնում է 14000 ֆրանկ հեռախոսի հաշվին, որը նա թաքցնում է կնոջից): Բրունոն ամբողջովին խորասուզված է կյանքի մեջ, նրա ցանկությունը տանում է նրան բազմապատկելու փորձառությունները (ամուսնություն, ներքնազգեստ, մերսման սրահ, մարմնավաճառություն, վարդագույն մինիտել, ճոճանակներ, գինարբուքներ, և այլն):

Վտանգավոր հրապուրվելով իր դեռահաս ուսանողներին՝ նա հրահրում է նրանցից մեկի սևամորթ ընկերոջը մինչև հաշվեհարդարներ և ծաղրեր: Կատաղած խանդի պահին նա սկսեց մի ռասիստական ​​թռուցիկ, որն ուղարկվել էր L'Infini ամսագրին, որը հրատարակում էր Ֆիլիպ Սոլերսը:

Բրունոն հանդիպում է Քրիստիանին Lieu du Changement-ում՝ վաթսունութից հետո նոր դարաշրջանի միտում ունեցող ճամբարում գտնվելու ժամանակ։ Ինչպես Քրիստիանեն, որը կարող էր լինել քառասուն տարեկան, մոտ տասը տարեկան տղայի ամուսնալուծված մայր, նա եկավ այնտեղ սեքսով զբաղվելու համար: Նրա համար 68-ի սերնդի ավերածությունները ակնհայտ են սեմինարներին մասնակցող կանանց վրա: Քրիստիանեի հետ Բրունոն գտնում է որոշակի սենտիմենտալ հավասարակշռություն, որը նա ոչնչացնում է անմիջապես հետո: Քրիստիանեն Բրունոյին տանում է գերմանացի զբոսաշրջիկների հետ խմբակային սեքսի և օրգիա փարիզյան անվայել գիշերային ակումբում: Սակայն հիվանդությունը բռնում է Քրիստիանեին, ով կորցնում է ոտքերի օգտագործումը և նախընտրում է ինքնասպան լինել, քան կախվածության մեջ լինել:

Մինչ հիասթափությունը Բրունոյին տանում է խելագարության և ինքնասպանության եզրին, իսկ Անաբելի մահից հետո, ով նույնպես ինքնասպան է լինում իր հիստերէկտոմիայից հետո, Միշելը  է միայնակ մտորումների մեջ է ընկնում, որը կհանգեցնի գիտական ​​հեղափոխության, որը համեմատելի է Էյնշտեյնի աշխատանքի հետ։ Միշելին գտնում ենք Գոլվեյի գենետիկայի հետազոտական ​​կենտրոնում։ Նրա կյանքը նոր թափ ստացավ նրա մշակած հեղափոխական տեսության շնորհիվ, համոզված լինելով, որ մարդկային տեսակը դատապարտված է մահվան անհանգստության դեմ իր անիմաստ պայքարով, և մի կողմից՝ ժամանակակից կյանքի հակասությամբ, մյուս կողմից՝ վերարտադրությանը բնորոշ հուզական կյանքի, նա աշխատում է գենետիկորեն ձևափոխված տեսակի՝ թեև անմահ կամ ոչ սեռական հաճույքի համար: Նրա աշխատանքը, որը շարունակվեց նրա մահից հետո՝ 2009 թվականին, հանգեցրեց ոչ պակաս, քան 2029 թվականին գենետիկորեն վերահսկվող տեսակի ստեղծմանը և, ի վերջո, մարդկային տեսակի ոչնչացմանը:

### Վերնագիր
Փոխաբերություն, որը փոխառված է մասնիկների ֆիզիկայից, վերնագիրը վերաբերում է և՛ գրքի գիտական ​​ոգուն, և՛ տիեզերքի սոցիալական հայեցակարգին, որտեղ անհատներն իրենց տեսնում են որպես տարրական մասնիկներ:

## Վերլուծություն և մեկնաբանություն
Միշել Ուելեբեկի մայրը՝ Ժանին Լյուսի Սեկկալդին (1926-2010), լքել է որդուն՝ թողնելով տղայի հայրական տատիկի խնամքին։ Գրքում Միշելի և Բրունոյի մայրը, «վեպի ամենատհաճ կերպարներից մեկը, իր ժամանակից առաջ հիփի, ոչ ներողամտորեն եսակենտրոն, ավելի շատ հակված է մերկացնել իր սիրեկաններին, քան հագցնել իր երեխաներին», ըստ Միշել Աբեսկատի *Տելերամայի մեջ*,, կոչվում է նաև Ժանին Սեկկալդի։ 2008 թվականին, Ուելբեքի վեպի հրատարակումից տասը տարի անց, նրա մայրը, 83 տարեկանում, Լյուսի Սեկկալդի անունով, Սկալիի հետ հրատարակեց L'Innocente-ը, որտեղ նա հայտարարեց. Բայց եթե նա, ցավոք, նորից իմ անունը դնի ինչ-որ բանի վրա, ձեռնափայտով կհարվածի դեմքին, այն կկտրի նրա բոլոր ատամները, դա հաստատ։ Եվ Ֆլամարիոնը կամ Ֆայարդը չեն, ովքեր կկանգնեցնեն ինձ»:

## Էկրանավորում
### Կինո

* 2006. Տարրական մասնիկներ, գերմանական ֆիլմ, ռեժիսոր Օսկար Ռոհլերը, Մորից Բլայբտրեյը նույն տարի արժանացավ «Արծաթե արջ» լավագույն դերասանի համար։

### Թատրոն
* *Տարրական մասնիկներ*, հավաքական ներկայացում, ստեղծված Ավինյոնի փառատոնի համար, ադապտացիա, ռեժիսուրա և բեմադրություն՝ Ժուլիեն Գոսելինի կողմից,,

## Հրատարակություն
* *Les Particules élémentaires*, Paris, Flammarion, 1998, 393 p. 
** Paris, Le Grand livre du mois, 1998, 393 p. 
** Paris, Éditions J'ai lu, « Nouvelle génération » (#5602), 2000, 316 p.  ; réimpression 2006 
** Compris dans le coffret de 3 volumes: *[[Plateforme (roman)|Plateforme]]* - *[[Extension du domaine de la lutte]]* - *Les Particules élémentaires*, Éditions J'ai lu, « J'ai Lu Librio Martinguale », 2002, 730 p.  ; réimpression 2003 
** Paris, Éditions J'ai lu, « J'ai lu Luxe », 2007, 316 p. 
** Paris, Éditions Flammarion, 2021, 440 p. 

## Ծանոթագրություն

Կատեգորիա:1998 վեպեր
Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն
Կատեգորիա:Գրքեր այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Էկրանավորված վեպեր
Կատեգորիա:Էկրանավորված ֆրանսիական վեպեր
Կատեգորիա:Վեպեր
Կատեգորիա:Վեպեր սիրո մասին
Կատեգորիա:Ֆրանսերեն վեպեր
Կատեգորիա:Ֆրանսիական վեպեր