Էմի Լոուել

**Էմի Լոուրենս Լոուել** (, ), երևակայական դպրոցի ամերիկացի բանաստեղծուհի, նպաստել է դասական արժեքների վերադառնալուն։ 1926 թվականին հետմահու արժանացել է Պուլիցերյան մրցանակի պոեզիայի ոլորտում։

## Կյանք
thumb|Լոուելը մանկության տարիներին
Էմի Լոուելը ծնվել է 1874 թվականի փետրվարի 9-ին Մասաչուսեթս նահանգի Բոստոն քաղաքում՝ Ավգուստ Լոուելի և Քեթրին Բիգելոու Լոուելի ընտանիքում։ Նրա եղբայրներից և քույրերից՝ Բրահման Լոուելի ընտանիքի անդամներից էին աստղագետ Պարսիվալ Լոուելը, մանկավարժ և իրավաբան-գիտնական Էբոթ Լոուրենս Լոուելը և նախածննդյան խնամքի առաջին ակտիվիստներից Էլիզաբեթ Լոուել Պուտնամը։ Նրանք Ջոն Լոուելի ծոռներն էին, իսկ մոր կողմից՝ Էբոթ Լոուրենսի թոռները։

Դպրոցը հուսահատության պատճառ էր երիտասարդ Էմի Լոուելի համար։ Լոուելը հավատում էր, որ նրա մոտ զարգանում են «տղամարդկային» և «տգեղ» դիմագծեր, որ մերժված է հասարակությունից։ Համադասարանցիների շրջանում Լոուելը անկեղծ և ինքնավստահ լինելու համբավ է վայելել։

Լոուելը երբեք քոլեջ չի հաճախել, քանի որ նրա ընտանիքը չէր կարծում, որ կնոջն այն անհրաժեշտ է։ Դրա բացակայությունը Լոուելը փոխհատուցել է բուռն ընթերցանության և անդադար գրքեր հավաքելու միջոցով։ Ապրել է որպես աշխարհիկ խավի ազդեցիկ կին և շատ է ճանապարհորդել։ 1902 թվականին (28 տարեկան հասակում) դիմել է պոեզիային՝ ոգեշնչվելով Էլեոնորա Դուզեի ելույթից Եվրոպայում։ 30 տարեկանում սկսելով բանաստեղծուհու կարիերան՝ Լոուելը դարձել է եռանդուն աշակերտ և արվեստի ուսանող։

Կարծիք կա, որ Լոուելը լեսբուհի էր, իսկ 1912 թվականին նա և դերասանուհի Ադա Դուայեր Ռասելը սիրուհիներ են եղել։ Ենթադրվում  է, որ Ռասելը Լոուելի առավել էրոտիկ աշխատանքների հերոսուհին է, հիմնականում «Երկուսը միասին խոսում են», «Լողացող աշխարհի նկարներ» ենթաբաժնի սիրային բանաստեղծություններում։ Երկու կանայք միասին գնացել եմ Անգլիա, որտեղ Լոուելը հանդիպել է Էզրա Փաունդին, որն անմիջապես մեծ ազդեցություն է ունեցել և դարձել նրա աշխատանքի գլխավոր քննադատը։ Փաունդը Լոուելի իմաժինիզմի ընդունումը համարել է շարժման մեջ ներգրավում։ Լոուելը ռոմանտիկ հարաբերություններ է ունեցել գրող Մերսեդես դե Ակոստայի հետ, բայց նրանց միջև շփման միակ ապացույցը Դուզե հուշահամալիրի մասին կարճ նամակագրությունն է։

Լոուելը կարճահասակ, բայց գրավիչ կազմվածքով կին է եղել։ Նա մշտապես մազերը հավաքած սանրվածքը արել և կրել է պենսնե։

thumb|ձախից|1925 թվականի մարտի 2-ի Time-ի շապիկը՝ Լոուելի մասնակցությամբ։

Լոուելը սիգար է ծխել բացահայտ, որի մասին հաճախ գրել են այն ժամանակվա թերթերը։ Գեղձերի հետ կապված խնդիրների պատճառով Լոուելը մշտապես տառապել է ավելորդ քաշից։ Բանաստեղծ Վիտեր Բիները մի մեկնաբանության մեջ, որը հաճախ սխալմամբ վերագրվում է Էզրա Փաունդին, ասել է, որ Լոուելը «գետաձի» է։ Երկրպագուները պաշտպանում էին Լոուելին նույնիսկ նրա մահից հետո։ Մեկ հերքում գրել է Դեյվիդ Բրաունը Էմիին նվիրված իր մահախոսականում։ Բրաունը գրել է. «Դրսում նա Լոուելն էր, Նոր Անգլիայի բնակիչ և ծեր օրիորդ։ Բայց ներսում ամեն ինչ հալված էր, ինչպես երկրի միջուկը․․․ Եթե զգացմունքների ևս մեկ գրամ լիներ, Էմի Լոուելը բռնկվելու էր բոցով և վերածվելու էր մոխրի»։

thumb|Էմի Լոուելի գերեզմանը Մասաչուսեթս նահանգի Քեմբրիջ քաղաքում գտնվող Մաունթ Օբերն գերեզմանատանը

Լոուելը մահացել 1925 թվականին 51 տարեկան հասակում ներուղեղային արյունազեղումից և թաղվել է Մաունթ Օբերնի գերեզմանատանը։ Հաջորդ տարի արժանացել է Պուլիցերյան մրցանակի՝ «O'Clock» պոեզիայի համար։ Այդ ժողովածուն ներառում էր «Յասաման» հայրենասիրական բանաստեղծությունը, որը, ըստ Լուի Ունտերմայերի, Լոուելի բանաստեղծությունն էր, որն իրեն ամենից շատ դուր եկավ։

1910 թվականին Atlantic Monthly-ում հայտնվել է Լոուելի առաջին հրատարակված աշխատանքը։ 1912 թվականին՝ երկու տարի անց, լույս է տեսել նրա բանաստեղծությունների առաջին հրատարակված ժողովածուն՝ «Գույնզգույն ապակուց գմբեթը*»*։ Չխմբավորված բանաստեղծությունների լրացուցիչ խումբ ավելացվել է «Էմի Լոուելի ամբողջական գործերը» ժողովածուին, որը լույս է տեսել 1955 թվականին՝ Ունտերմայերի առաջաբանով, ով Լոուելին իր ընկերն էր համարում։

Չնայած Լոուելը երբեմն սոնետներ է գրել, եղել է «ազատ ոտանավոր» պոեզիայի մեթոդի առաջին նվիրյալներից և մեթոդի գլխավոր ջատագովներից մեկը։ 1917 թվականի հունվարին Լոուելը դա սահմանել է «Հյուսիսային Ամերիկայի ակնարկ»-ում, «Սուրի շեղբեր և կակաչի սերմ»-ի իր նախաբանում, «Ժամանակակից ամերիկյան պոեզիայի միտումները» վերջին գլխում և «Ցիֆերբլատ*»*-ում (1918 թվականի հունվարի 17)։ «Ազատ ոտանավորը սահմանվում է այսպես՝ պաշտոնական հատված, որը հիմնված է կադենցիայի վրա ։ Ազատ ոտանավորը հասկանալու համար հարկավոր է հրաժարվել դրա մեջ տաղաչափական աստիճանների հավասար ռիթմ գտնելու ցանկությունից։ Պետք է թույլ տալ, որ տողերը սահեն այնպես, ինչպես կան, երբ խելացի ընթերցողը բարձրաձայն կարդա դրանք։ Կամ, այլ կերպ ասած, ոչ հանգավորված կադենցիան կառուցված է «օրգանական ռիթմի» կամ խոսող ձայնի ռիթմի վրա՝ անհրաժեշտ շնչառությամբ, այլ ոչ թե խիստ տաղաչափային համակարգով։ Ազատ ոտանավորը, իր սեփական կադենցիայի օրենքի շրջանակներում, չունի հստակ կանոններ՝ հակառակ դեպքում այն ազատ չէր լինի»։

Ունտերմայերը գրում է, որ «Լոուելը ոչ միայն հանգստությունը վերացնող էր, այլև արթնացնող էր»։ Շատ բանաստեղծություններում Լոուելը անում է առանց տողերի ընդմիջումների, այնպես, որ էջի ստեղծագործությունը կարծես արձակ լինի։ Այս տեխնիկան անվանել է «պոլիֆոնիկ արձակ»։

Իր աշխատանքային կյանքի ընթացքում Լոուելը քարոզիչ էր ինչպես ժամանակակից, այնպես էլ պատմական բանաստեղծների համար։ Նրա «Եղևնու ծաղիկների բանաստեղծները*»* գիրքը հին չինացի բանաստեղծների, մասնավորապես՝ Լի Թայ-բոյի (701-762) ստեղծագործությունների թարգմանությունների բանաստեղծական վերամշակումն է։ Լոուելի աշխատանքը ներառում էր նաև քննադատական աշխատանքներ ֆրանսիական գրականության վերաբերյալ։ Մահվան պահին փորձել է ավարտել իր երկհատորյա կենսագրությունը Ջոն Քիթսի համար (աշխատանքը, որի վրա երկար ժամանակ վրդովված էր Ֆ.Հոլանդ Դեյի համագործակցությունից մերժում ստանալուց)։ Լոուելը Քիթսի մասին գրել է. «տարօրինակության խարանն այն գինն է, որը անհեռատես աշխարհը միշտ պահանջում է հանճարից»։

Լոուելը հրատարակել է ոչ միայն իր գործերը, այլ նաև այլ գրողների գործեր։ Ըստ Ունտերմայերի՝ Լոուելը «գրավել է» իմաժինիստական շարժումը Էզրա Փաունդից։ Փաունդը սպառնացել է դատի տալ Լոուելին՝ իր «Որոշ իմաժինիստ բանաստեղծներ» եռահատոր շարքը հրապարակելու համար, և դրանից հետո ծաղրել է ամերիկյան իմաժինիստներին որպես «ամիգիստների» շարժում։ Փաունդը քննադատում էր Լոուելին որպես ոչ թե երևակայության ստեղծող, այլ պարզապես հարուստ կին, ով կարող էր ֆինանսական օգնություն ցուցաբերել իմաժիստի պոեզիան հրատարակելու համար։ Լոուելն ասել է, որ իմաժինիզմը թույլ էր, նախքան այն ստանձնելը, մինչդեռ մյուսներն ասում էին, որ այն թույլ է դարձել Փաունդի «վտարումից» հետո դեպի վորտիցիզմ։

Իր կարիերայի ընթացքում Լոուելը գրադարանների մասին գրել է երկու բանաստեղծություն՝ «Բոստոնի աթենեում*»* և «Կոնգրեսի գրադարան»։ Գրադարանների քննարկումը լույս է տեսնում նաև նրա «Պոեզիա, երևակայություն և կրթություն*»* էսսեում:։

## Հարաբերություններ Ադա Դվայեր Ռասելի հետ
thumb|աջից|upright|125px|Ադա Դուայեր Ռասելը Լոուելի շատ ռոմանտիկ բանաստեղծությունների հերոսն էր։
Լոուելի գործընկեր Ադա Դուայեր Ռասելը նրա շատ ռոմանտիկ բանաստեղծությունների հերոսն էր, և Լոուելը ցանկանում էր իր գրքերը նվիրել Ռասելին, բայց Ռասելը դա թույլ չի տվել և միայն մեկ անգամ է զիջել Լոուելի Ջոն Քիթսի կենսագրության համար, որում Լոուելը գրել է․ «В A.D.R, Սրանք են իմ բոլոր գրքերը։ A.L.»։ Ռասելի այդ սիրային բանաստեղծությունների օրինակները ներառում են «Տաքսի*»*, «Բացակայություն*»*, «Տիկին*»*, «Պարտեզում», «Երեկոյան ծաղիկներով Մադոննան*»*,«Օպալ» և «Օբադ» ստեղծագործությունները։ Լոուելը խոստովանել է Ջոն Լիվինգսթոն Լոուզին, որ Ադա Ռասելը իր ռոմանտիկ բանաստեղծությունների շարքի՝ «Երկուսը միասին խոսում են» հերոսն էր։ Լոուելի և Ռասելի բանաստեղծությունները կոչվել են լեսբիական սիրո ամենաանկեղծ և էլեգանտ պոեզիան հին Սապֆոյի և 1970-ականների բանաստեղծների միջև ընկած ժամանակահատվածում։ Նրանց միջև ռոմանտիկ նամակագրությունների մեծ մասը Լոուելի խնդրանքով ոչնչացվել է Ադա Ռասելի կողմից՝ շատ բան անհայտ թողնելով իրենց համատեղ կյանքի մանրամասների մասին։

## Ժառանգություն
Առաջին համաշխարհային պատերազմին հաջորդած տարիներին Լոուելը հիմնականում մոռացվել է, բայց 1970-ականների կանանց շարժումը և կանանց ուսումնասիրությունները նրան հետ են բերել աշխարհ։ Այնուամենայնիվ, ըստ Հեյվուդ Բրաունի, Լոուելն անձամբ դեմ էր ֆեմինիզմին։

Լոուելի նկատմամբ հետաքրքրության լրացուցիչ աղբյուրներն այսօր գալիս են հաճախ դասավանդվող «Նախշեր» բանաստեղծության հակապատերազմական տրամադրություններից՝ Լոուելի մարմնավորումը անշունչ առարկաների, ինչպես «Կանաչ գավաթի» և «Կարմիր լաքից գրակալի» մեջ և, և նրա լեսբիական թեմաները, ներառյալ սիրային բանաստեղծությունները, որոնք ուղղված են Ադա Դուայեր Ռասելին «Երկուսը միասին խոսում են» ֆիլմում և նրա «Քույրերը» բանաստեղծությունը՝ ուղղված իր բանաստեղծական նախորդներին։

1945 թվականին Լոուելի նամակագրությունը չինական գրականության գրող և թարգմանիչ իր ընկերուհի Ֆլորենս Էյսկոուի հետ կազմել և հրատարակել է Էյսկոուի ամուսինը՝ պրոֆեսոր Հարլի Ֆարնսվորթ Մաքնեյրը։

## Աշխատանքներ
* 

### Գրքեր
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
*  (The Riverside Press, Cambridge), 1955.
* 
* 
* 

### Քննադատություն
* 

### Անթոլոգիա
* 

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կին գրողներ
Կատեգորիա:Իմաժիզմ
Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ
Կատեգորիա:Պուլիցերյան մրցանակակիրներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի քննադատներ