Ժիզել Պելիկո

**Ժիզել Պելիկո** (դեկտեմբերի 7, 1952) ֆրանսիացի կին, որին 2011-2020 թվականներին ամուսինը՝ Դոմինիկ Պելիկոն, բազմաթիվ անգամներ բռնաբարել և թմրանյութեր է տրվոլ։ Դոմինիկը նաև տասնյակ տղամարդկանց է հրավիրել, որոնց հետ կապվել է կայքի միջոցով, բռնաբարելու իրեն, երբ նա անգիտակից վիճակում էր, հիմնականում զույգի տանը, որը գտնվում է Մազանի համայանքում։ Ժիզելը բռնաբարության մասին իմացել է 2020 թվականին, երբ Դոմինիկը ձերբակալվել է տեղի սուպերմարկետում կանանց սեռական ոտնձգությանն ենթարկելու և հետո լուսանկարելու համար, որի պատճառով համակարգչային սարքավորումների ոստիկանության խուզարկության արդյունքում հայտնաբերվել են նրա բռնաբարության լուսանկարներ։

Երբ 2024 թվականին Ավինյոնում Դոմինիկը և հիսուն այլ տղամարդիկ դատվեցին ծանրացուցիչ հանգամանքներում կատարված բռնաբարության, բռնաբարության փորձի և սեռական ոտնձգության համար, Ժիզելը հրաժարվեց իր անանունության իրավունքից և դատավարությունը անցկացվեց փակ դռների հետևում։ 2024 թվականի դեկտեմբերին դատավարության մեջ գտնվող 51 տղամարդկանցից 50-ը, այդ թվում՝ Դոմինիկը, դատապարտվեցին Ժիզելի բռնաբարության, բռնաբարության փորձի և սեռական ոտնձգության համար։ 51-րդ տղամարդը, որին մեղադրանք չէր առաջադրվել Ժիզելի բռնաբարության համար, դատապարտվեց իր կնոջը բռնաբարելու համար։ Դոմինիկը ստացավ առավելագույնը 20 տարվա ազատազրկման, մինչդեռ մյուս դատապարտված տղամարդիկ ստացան 3-ից 15 տարվա ազատազրկման։

Դատավարությունը գրավեց համաշխարհային լրատվամիջոցների ուշադրությունը, և Ժիզելի քաջությունն ու սեռական բռնության բոլոր զոհերի անունից խոսելու վճռականությունը նրան արժանացան միջազգային աջակցության և հիացմունքի։ Նա դարձավ ֆեմինիստական ​​խորհրդանիշ և ընդգրկվեց BBC-ի 2024 թվականի «100 կանայք» և Financial Times-ի՝ տարվա 25 ամենաազդեցիկ կանանց ցանկում։ Բաստիլի գրավման օրը (2025 թվականի հուլիսի 14) Ժիզելը արժանացավ պատվո լեգեոնի շքանշանի։

## Նախապատմություն
Ժիզել Պելիկոն ծնվել է 1952 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Արևմտյան Գերմանիայի հարավային մասում գտնվող Ֆիլինգեն քաղաքում, որտեղ նրա հայրը ծառայում էր ֆրանսիական բանակում: Նա Ֆրանսիա է ժամանել հինգ տարեկանում. մայրը մահացել է քաղցկեղից, երբ նա ինը տարեկան էր: 1971 թվականին նա հանդիպել է իր ապագա ամուսնուն՝ Դոմինիկ Պելիկոյին։ Նրանք ամուսնացել են 1973 թվականի ապրիլին և ապրել են Փարիզի մետրոպոլիտենի մի քանի վայրերում։ Ամուսնության վաղ տարիներին ծնվել են որդի՝ Դավիդը, և դուստր՝ Քերոլայնը, նրանց հաջորդել է Ֆլորիանը, որը ծնվել է 1986 թվականին։

Ժիզելը կառավարման ոլորտում կարիերա է ունեցել պետական ​​էլեկտրաէներգետիկ ընկերությունում: Դոմինիկն աշխատել է որպես էլեկտրիկ և անշարժ գույքի գործակալ: Նա նաև մի շարք բիզնեսներ է հիմնել, որոնք, ի վերջո, ձախողվել են: Հենց Ժիզելի ավելի հաջողակ կարիերան էր, որ պահպանեց ընտանիքի կենսամակարդակը: Ժիզելը 1980-ականների կեսերին երեք տարի սիրավեպ ուներ ամուսնացած գործընկերոջ հետ: 1990 թվականին Դոմինիկը, իր հերթին, սիրավեպ ունեցավ և մի քանի ամիս տեղափոխվեց մեկ այլ կնոջ հետ ապրելու, մինչև զույգը հաշտվեց և վերսկսեց իրենց համատեղ կյանքը:

2020 թվականին իր վերջնական ձերբակալությունից հետո Դոմինիկը կապվեց 1990-ականներին կանանց վրա հարձակումների հետ։ Նա խոստովանեց 1999 թվականին երիտասարդ անշարժ գույքի գործակալի վրա հարձակումը, բայց հերքեց 1991 թվականին մեկ այլ երիտասարդ անշարժ գույքի գործակալի բռնաբարությունն ու սպանությունը: 2001 թվականին Ժիզելը և Դոմինիկը ամուսնալուծվեցին՝ Դոմինիկի բիզնես ձախողումներից հետո իրենց ակտիվները պաշտպանելու համար: Նրանք շարունակեցին միասին ապրել և վերամուսնացան 2007 թվականին: 2010 թվականին Դոմինիկը բռնվեց Փարիզի մոտ գտնվող սուպերմարկետում կանանց սեռական ոտնձգելու համար և ընդունեց 100 եվրո տուգանք՝ դատարանից խուսափելու համար։ Ժիզելը տեղյակ չէր միջադեպից:

2013 թվականին թոշակի անցնելուց հետո Պելիկոները տեղափոխվեցին Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում գտնվող Մազան համայանքում՝ վարձակալելով տուն՝ այգով և լողավազանով: Ժիզելը միացավ երգչախմբին, մինչդեռ նրա ամուսինը միացավ թենիսի ակումբին և շատ էր զբաղվում հեծանվային մարզաձևով։ Ամառային արձակուրդներին նրանց միացան իրենց երեխաներն ու թոռները։

## Բռնություն և բացահայտում
Երբ զույգը դեռ ապրում էր Փարիզի տարածքում, Ժիզելին նշանակվեց Temesta (լորազեպամ), որը բենզոդիազեպին է։ Դոմինիկը, օգտվելով նրա թմրամոլությունից, բռնաբարեց նրան քնած ժամանակ։ Նա սկսեց իր բժշկից ստացված քնաբերը ավելացնել նրա ուտելիքին և խմիչքին՝ նրան անգիտակից վիճակի հասցնելու համար: Այնուհետև նա հրավիրեց ինտերնետով կապ հաստատած տղամարդկանց՝ Ժիզելին թմրանյութերի ազդեցության տակ բռնաբարելու համար։ Դոմինիկի կողմից գրանցված առաջին նման բռնաբարությունը տեղի է ունեցել 2011 թվականի հուլիսին, երբ զույգը դեռ ապրում էր Փարիզի մոտ գտնվող Վիլյե-սյուր-Մարնում. բռնաբարողը երբեք չի բացահայտվել:

Ժիզելը հիշողության կորուստներ ուներ դեղերի պատճառով. նա անհանգստանում էր, որ կարող է Ալցհայմերի հիվանդություն կամ գլխուղեղի ուռուցք ունենալ, բայց թեստերի արդյունքները բացասական էին։ Նա կասկածներ ուներ և մի անգամ ամուսնուն հարցրել էր, թե արդյոք նա իրեն թմրանյութ է տալիս, բայց ընդունել էր նրա հերքումը և անտեղյակ էր, որ իրեն թմրանյութ են տալիս և բռնաբարում:

2020 թվականի սեպտեմբերին տեղի սուպերմարկետում կանանց վրա ափսքիրթ նկարահանելու համար նրա ամուսնու ձերբակալությունից հետո ոստիկանությունը հայտնաբերեց անգիտակից Ժիզելի լուսանկարները, որտեղ նա բռնաբարվում էր իր ամուսնու կողմից և տասնյակ այլ տղամարդկանց կոմից զույգի տնից առգրավված համակարգչային սարքավորումների վրա։ Ժիզելը հիշեց այն օրը՝ 2020 թվականի նոյեմբերի 2-ին, երբ նրանց կանչեցին ոստիկանական բաժանմունք, և նրան ցույց տվեցին իր նկատմամբ կիրառված բռնության լուսանկարներ. «Ամեն ինչ փլուզվեց, ամեն ինչ, ինչ ես կառուցել էի 50 տարի»։ Դոմինիկը կալանավորվեց։ Սեպտեմբերին իր ձերբակալությունից մինչև նոյեմբերի 2-ին կալանավորվելը նա շարունակել է տղամարդկանց հրավիրել Ժիզելին բռնաբարելու։

Դոմինիկի կալանքից հետո Ժիզելը հեռացավ ընտանեկան տնից և սկսեց ամուսնալուծության գործընթաց։ Նա այլևս չտեսավ նախկին ամուսնուն մինչև նրա դատավարությունը՝ 2024 թվականի սեպտեմբերին։ Ամուսնալուծությունը վերջնականապես կնքվեց դատավարությունից անմիջապես առաջ։

## Դատավարություն
Դոմինիկի և համակարգչային պատկերներից նույնականացված ևս 50 տղամարդկանց դատավարությունը սկսվեց Ավինյոնում 2024 թվականի սեպտեմբերին։ Որպես բռնաբարության զոհ՝ Ժիզելն ուներ անանունության և փակ դռների հետևում դատավարության իրավունք, սակայն հրաժարվեց անանունության իրավունքից և պնդեց հրապարակային դատավարության վրա՝ թմրանյութերի միջոցով սեռական բռնության (քիմիական նյութերի կիրառում) մասին իրազեկվածությունը բարձրացնելու և սեռական հանցագործությունների այլ զոհերին խրախուսելու բարձրաձայնել իրենց մասին: Նա հաջողությամբ բողոքարկեց դատավորի սկզբնական որոշումը՝ հանրությանը դատարանից հեռացնելու մասին, երբ ցուցադրվեցին իր բռնաբարության տեսանյութերը։ «Ամոթը նրանցն է», - ասաց նա՝ նկատի ունենալով իրեն բռնաբարելու մեջ մեղադրվող տղամարդկանց։ «Ես բախտավոր եմ, որ ունեմ ապացույցներ։ Ես ունեմ ապացույցներ, որոնք շատ հազվադեպ են լինում։ Այնպես որ, ես պետք է անցնեմ այս ամենի միջով, որպեսզի պաշտպանեմ բոլոր զոհերին», - ասաց նա տեսանյութերի մասին։ Երբ նրան անվանեցին քաջ, նա ասաց. «Ես ասում եմ, որ դա քաջություն չէ, այլ կամք և վճռականություն՝ հասարակությունը փոխելու համար»։

Ժիզելը դատարանում վկայություն տվեց, որ իր ամուսնության վերաբերյալ իր պատրանքները կոտրվել են, երբ 2020 թվականի նոյեմբերին ոստիկանությունը իրեն ցույց է տվել Դոմինիկի համակարգչային սարքավորումներից վերցված լուսանկարները, որտեղ պատկերված է նրա բռնաբարությունը։ Լուսանկարները տեսնելուց առաջ նա քննիչներին ամուսնուն նկարագրել էր որպես «սուպեր տղա»։ Նա իրենց ամուսնությունը համարում էր ամուր՝ չնայած դրա վերելքներին ու վատ կողմերը։ Նա դատարանին ասաց, որ երջանիկ է եղել ամուսնության մեջ։ Հարցաքննության ժամանակ նա ասաց. «Մեր ընկերներն ասում էին, որ մենք կատարյալ զույգ ենք։ Եվ ես կարծում էի, որ մեր օրերը միասին կանցկացնենք»։ Դոմինիկը խոստովանեց, որ ինքը բռնաբարող է եղել, և ասաց, որ դատավարության մեջ գտնվող մյուս տղամարդիկ, որոնցից շատերը հերքում էին բռնաբարությունը, նույնպես բռնաբարողներ էին։ Նա խոստովանեց իր սերը Ժիզելի նկատմամբ և ներողություն խնդրեց։

2024 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Դոմինիկը դատապարտվեց բռնաբարության համար և դատապարտվեց առավելագույնը 20 տարվա ազատազրկման: Մնացած 50 համամեղադրյալներից 49-ը մեղավոր ճանաչվեցին Ժիզելի նկատմամբ բռնաբարության, բռնաբարության փորձի կամ սեռական ոտնձգության մեջ և դատապարտվեցին 3-ից 15 տարվա ազատազրկման: Մեկ տղամարդ մեղավոր ճանաչվեց Դոմինիկի հետ իր կնոջը թմրանյութեր տրամադրելու և բռնաբարելու մեջ, սակայն նրան չմեղադրեցին Ժիզելի նկատմամբ որևէ հանցագործություն կատարելու մեջ։ Դատապարտվածներից տասնյոթսը վերաքննիչ բողոք են ներկայացրել, չնայած նրանցից տասնվեցը մինչև 2025 թվականի հունիսը հրաժարվել էին իրենց վերաքննիչ բողոքներից։ Դոմինիկը տասնյոթ հոգու մեջ չէր, ովքեր վերաքննիչ բողոք էին ներկայացրել: Նրա փաստաբանն ասաց, որ չի ցանկանում Ժիզելին ևս մեկ փորձություն պարտադրել կամ ռիսկի դիմել՝ նոր մեղադրանքներ առաջադրելու և ավելի երկարատև ազատազրկման դատապարտվելու համար։

Դատավարությունից հետո դեկտեմբերի 19-ին ելույթ ունենալով՝ Ժիզելը նշել է․Սեպտեմբերի 2-ին աշխատանքիս սկսելիս ես ցանկանում էի ապահովել, որ հասարակությունը իրականում տեսնի, թե ինչ է կատարվում, և ես երբեք չեմ զղջացել այս որոշման համար։ Հիմա ես հավատում եմ մեր համատեղ կարողությանը կերտելու այնպիսի ապագա, որտեղ բոլորը, կանայք, տղամարդիկ, կարող են ապրել միասին՝ ներդաշնակության, հարգանքի և փոխըմբռնման մեջ։Դատավարության ժամանակ Ժիզելին ներկայացնում էին փաստաբաններ Անտուան ​​Կամյուն և Ստեֆան Բաբոնոն։ Կամյուն Ժիզելի հետ ծանոթացել էր իր ծանոթի միջոցով, և քանի որ նրա աշխատանքային փորձը քաղաքացիական իրավունքի ոլորտում էր, այլ ոչ թե քրեական, նա խնդրեց քրեական իրավաբան Բաբոնոյին միանալ իրեն։ Զույգը նաև ներկայացնում էր Ժիզելի դստերը և երկու հարսներին, որոնք գործում քաղաքացիական կողմեր ​​էին, քանի որ Դոմինիկը նրանց անօրինական լուսանկարել էր։ 2025 թվականի մարտին Կամյուն և Բաբոնոն Իսպանիայի փաստաբանների ասոցիացիայի կողմից արժանացան հավասարության մրցանակի:

Դատավարությունից հետո արդարադատության նախարար Ժերալդ Դարմանենը հրամայեց հետաքննություն սկսել ոստիկանության կողմից այնպիսի տեղեկատվության հիման վրա գործողություն չձեռնարկելու վերաբերյալ, որը կարող էր Ժիզելին փրկել իր դժվարություններից: Երբ Դոմինիկը ձերբակալվեց կանանց վրա առաջին անգամ 2010 թվականին ափսքիրթ լուսանկարվելու համար, վերցվել էր ԴՆԹ նմուշ և համապատասխանեցվել 1999 թվականին բռնաբարության փորձի վայրում վերցված նմուշի հետ, սակայն համապատասխանեցումը չի իրականացվել: Հետաքննությունը նաև կուսումնասիրի, թե ինչպես է կորել 1991 թվականին բռնաբարության և սպանության վայրում վերցված ԴՆԹ նմուշը:

2025 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Ժիզելը վերադարձավ Նիմի դատարան՝ մասնակցելու բռնաբարության համար դատավճիռը բողոքարկած տղամարդու կրկնակի դատավարությանը։ Վերաքննիչ բողոքը անհաջող էր, և վերաքննիչի պատիժը ինը տարվա ազատազրկումից բարձրացվեց տասը տարվա։ Վկայություն տալիս Ժիզելը պատմեց, թե ինչպես է առաջին դատավարությունից ի վեր հեռացել իր դստերից՝ Կարոլին Դարիանից, որը մեղադրել էր հորը իրեն բռնաբարելու, իսկ մորը՝ իրեն չաջակցելու մեջ։ Ժիզելն ասաց, որ հույս ունի, որ նրանք կհաշտվեն։ Նա նաև ասաց, որ չի ցանկանում, որ իրեն ֆեմինիստական ​​խորհրդանիշ համարեն, և իր աջակցությունն է հայտնել բռնաբարության այլ զոհերին՝ ասելով, որ նրանք չպետք է ամաչեն իրենց հետ կատարվածից։

## Ճանաչում և ազդեցություն
Ժիզելի որոշումը՝ հրաժարվել իր անանունությունից և դատավարությունը հրապարակային անցկացնել, ինչպես նաև դատավարության ընթացքում նրա արժանապատիվ վարքագիծը հանգեցրին նրա նկատմամբ լայն հանրային աջակցությանը։ Նա ամեն օր լքում էր դատարանը՝ դահլիճը դրսում հավաքված մարդկանց ծափահարությունների ներքո, նրա պատկերը հայտնվում էր սթրիթ արտում, իսկ դատարանի շենքի շուրջը պատերին փակցվում էին աջակցության կարգախոսներ։ Նա աջակցության նամակներ ստացավ աշխարհի տարբեր ծայրերից, այդ թվում՝ Միացյալ Թագավորության Քամիլա Պարկերից։ Ավստրալական «Ավստրալիայի տարեց կանանց ցանց» կազմակերպությունը, որը բարձրացնում է տարեց կանանց նկատմամբ սեռական ոտնձգությունների մասին իրազեկվածությունը, Ժիզելին ուղարկել է աբորիգեն կանանց կողմից կարված շարֆ, որը նա հաճախ էր կրում դատարանում: Իր փաստաբանի միջոցով խոսելով նա ասաց, որ իրեն հուզել է նվերը և այն կապը, որը միավորում է աշխարհի կանանց՝ իրենց նկատմամբ բռնության դեմ պայքարելու համար։ Նրա աջակցության համար ցույցեր անցկացվեցին, և նա դարձավ ֆեմինիստական ​​խորհրդանիշ։

Դատավճռից հետո կողմնակիցները շնորհակալություն հայտնեցին Ժիզելին իր քաջության համար և նշեցին նրա արդեն նախկին ամուսնուն կայացված դատավճիռը։ Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը նրան շնորհակալություն հայտնեց «արժանապատվության և քաջության» համար և ծափահարություններով ընդունեցին Թվիթթերում օտարերկրյա առաջնորդները, այդ թվում՝ Գերմանիայի կանցլեր Օլաֆ Շոլցը և Իսպանիայի վարչապետ Պեդրո Սանչեսը։ Դեկտեմբերի 20-ին՝ դատավճիռներից մեկ օր անց, Ժիզելը հայտնվեց Եվրոպայի թերթերի առաջին էջերում։ Նույն օրը բրիտանացի լրագրող Քեթրին Մայերը կազմակերպեց մի խնդրագիր՝ կոչ անելով Ժիզելին արժանանալ Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի։

Ժիզելը ներառվել է BBC-ի 2024 թվականի 100 կանանց ցանկում, և Financial Times-ի կողմից նշվել է որպես 2024 թվականի 25 ամենաազդեցիկ կանանցից մեկը։ 2025 թվականի հունվարին նա ֆրանսիական հասարակական կարծիքի հարցման արդյունքում անվանվեց տարվա անհատականություն՝ փոքր առավելությամբ առաջ անցնելով Դոնալդ Թրամփից։ Նա նաև ընդգրկվել է Time ամսագրի կողմից 2025 թվականի «Տարվա կանայք» տիտղոսում։ Նա 2025 թվականի կանանց հզորացման Վիգդիսի մրցանակի երեք թեկնածուներից մեկն էր։ 2025 թվականի մայիսին նա Նորմանդիայի «Prix Liberté» մրցանակի հաղթող ճանաչվեց 84 երկրների 10,000 երիտասարդների կողմից։

2025 թվականի մարտին հայտարարվեց, որ լրագրող Ջուդիթ Պերինյոնի հետ համատեղ գրված «Ժիզել» հուշագրությունը կհրատարակվի 2026 թվականի հունվարին։ Անգլերեն հրատարակությունը կունենա «Կյանքին օրհներգ» վերնագիրը։ Ժիզելն ասաց․Ես անչափ շնորհակալ եմ դատավարության սկզբից ի վեր ստացած արտակարգ աջակցության համար։ Հիմա ես ուզում եմ պատմել իմ պատմությունը իմ սեփական խոսքերով։ Այս գրքի միջոցով ես հույս ունեմ ուժի և քաջության ուղերձ փոխանցել բոլոր նրանց, ովքեր ենթարկվում են դժվարին փորձությունների։ Թող նրանք երբեք ամոթ չզգան։ Եվ ժամանակի ընթացքում թող նրանք նույնիսկ սովորեն կրկին վայելել կյանքը և գտնել խաղաղություն։2025 թվականի ապրիլի 17-ին Paris Match ամսագիրը հրապարակեց Ժիզելի լուսանկարները մի տղամարդու հետ, որին հրատարակությունը նկարագրել էր որպես նրա նոր զուգընկեր։ Լուսանկարները արվել էին առանց նրա թույլտվության, և նրան չէին զգուշացրել դրանց առաջիկա հրապարակման մասին։ Իր փաստաբան Բաբոնոյի միջոցով նա ասաց, որ մտածում է ամսագրի դեմ դատական ​​​​հայց ներկայացնելու մասին։ Բաբոնոն ասել է. «Նա բռնաբարության զոհ է, որը հանրային դեմք է դարձել իր կամքին հակառակ, և որը հատկապես արժանի է իր անձնական կյանքի նկատմամբ հարգանքի իրավունքին»: Գործը կարգավորվեց մինչև 2025 թվականի հունիսին դատարան հասնելը, և ամսագիրը համաձայնվեց 40,000 եվրո տրամադրել բռնության զոհերին, մասնավորապես՝ կանանց և երեխաներին աջակցող երկու ասոցիացիաներին: Ժիզելը որևէ փոխհատուցում չէր պահանջել իր համար:

## Մրցանակներ
2025 թվականի հուլիսի 14-ին (Բաստիլի գրավման օրը) Ժիզելը 497 մարդկանցից մեկն էր, որոնք արժանացան Պատվո լեգեոնի ասպետի կոչման։

## Ծանոթագրություններ

 
Կատեգորիա:BBC 100 կին
Կատեգորիա:Բռնաբարություն
Կատեգորիա:Բռնություն կանանց նկատմամբ
Կատեգորիա:Հանցագործություններ Ֆրանսիայում
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կանայք
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆեմինիստներ