Ֆրանսուա Ռագենե

**Ֆրանսուա Ռագենե** (, ), ֆրանսիացի պատմաբան և արվեստագետ, կենսագիր և երաժշտագետ:

## Կենսագրություն
Ռագենեն ընդունել է հոգևոր աստիճան և դարձել կարդինալ դը Բուլյոնի զարմուհու՝ Մարի Աննա Մանչինիի հոգևոր դաստիարակը: Այս պաշտոնը հնարավորություն է տվել նրան զարգացնել իր հետաքրքրությունը գրականության նկատմամբ: Նա գրական ստեղծագործություններով մասնակցել է Ֆրանսիական ակադեմիայի մրցույթներին: Նա 1685 թվականին աչքի ընկնելով ստացել է  *accessit*` գրականություն մուտք գործելու հնարավորություն, իր «Համբերության և դրան հակառակ արատի մասին» (**') թեմայի շուրջ դատողությունների շնորհիվ: Երկու տարի անց նա մրցանակի է արժանացել «Նահատակության վաստակի և գործածության մասին» (**') վերնագրով ելույթով հանդես գալու համար:

Այս առաջին հաջողությունից ոգևորված՝ նա հրատարակել է «Կրոմվելի կյանքը» (*Vie de Cromwell*), որը լավ ընդունելության է արժանացել։ 1698 թվականին աբբատ Ռագենետը մեկնել է Հռոմ` հետևելով կարդինալ դե Բուլյոնին և երկու տարի ուսումնասիրել է արվեստի գլուխգործոցները, որոնք զարդարում են քրիստոնեական աշխարհի մայրաքաղաքի պալատներն ու եկեղեցիները: Փարիզ վերադառնալուց անմիջապես հետո նա հրապարակել է արվեստի գլուխգործոցների նկարագրությունը։ Այդ նկարագրության շնորհիվ նա ստացել է «Հռոմեացի գրող» (*letters from the Roman citizen*) տիտղոս, մի տիտղոս, որը նրան մեծապես շոյել է, և որն այնուհետև նա ավելացրել է իր անվանը։

Հռոմում գտնվելու ընթացքում նրա ուշադրությունը կենտրոնացել է իտալական երաժշտության ուսումնասիրության վրա, և դարձել է իտալական երաժտության լավ գիտակ։ Նա մանրակրիտ ուսումնասիրել է Ժան Բատիստ Լուլլիի և Անդրե Կամպրայի ստեղծագործությունները և հանձն է առել ցույց տալ իր գերազանցությունը նման երաժիշտների նկատմամբ: 

Մոտ 1700 թվականին Ֆրանսուա Ռագենեն վերադարծել է Ֆրանսիա և բնակություն հաստատել Փարիզում:

1660-ական թվականներին Փարիզում ձևավորվել էր իտալական օպերայի երկրպագուների ոչ մեծ միություն, որը ֆրանսերենը համարում էր այս ժանրի համար բոլորովին անհամապատասխան։ 1702 թվականին «Իտալական կուսակցության» ներկայացուցիչ աբբա Ռագենեն իր «Իտալացիների և ֆրանսիացիների զուգահեռ պաշտպանությունը երաժշտության և օպերայի տեսանկյունից» (**) տրակտատում քննադատել է Լուլլիի և Անդրե Կամպրայի ստեղծագործությունները: Ֆրանսիական երաժշտության սիրահարները չէին կարող թույլ տալ իրենց խոնարհումին արժանացած երաժիշտներին ծաղրել: Իտալիայի երաժշտական կյանքի մասին նրա գրածները վեճ են առաջացրել ֆրանսիական և իտալական երաժիշտության երկրպագուների միջև, հատկապես իր հայրենակից Ժան-Լորան Լե Սերֆ դե Լա Վիևիլի հետ, ով խստորեն քննադատել է այս աշխատանքը:   

Այդպիսով սկսվել է գրական քննարկում, որը վերաճել է փիլիսոփայական և երաժշտագիտական ​​քննարկման ֆրանսիական և իտալական օպերայի արժանիքների և թերությունների մասին, որը շարունակվելու էր գրեթե հարյուր տարի: Սկսվել է մի պատերազմ, որը նույնքան սաստիկ էր, որքան հետագայում առաջացած կենցաղային թեմաներով Բուֆֆա օպերաների ( — «հումորային օպերա») առաջին ի հայտ գալուց է եղել կամ Գլյուկի և Պիչիննիի միջև մրցակցությունից: 

Ֆ. Ռագենեն փորձել է իտալական երաժշտությունը ներմուծել Ֆրանսիայի մշակութային աշխարհ, որն ի վերջո վերաճել է հին ու նոր երաժշտության մասին այսպես կոչված` Բուֆոնների պատերազմի 1752-1754 թվականներին:

Աբատ Ռագենեն խելացի է գտնվել և փոթորկից հեռացել է: Նա կյանքի վերջում թողել է Փարիզը և մահացել իր ընտրած կացարանում։ 

Նա գրել է վիկոնտ դը Տուրենի կենսագրությունը Կարդինալ դը Բուլյոնի պատվերով և նրա հսկողությամբ, որը նրան մի քանի հետաքրքիր առանձնահատկություններ է սովորեցրել։

## Աշխատություններ
*  Paris, 1738, 2 vol. in-12.
* , Paris, Barbin, 1691, in-4°.
* , Paris, Barbin, 1702, in-12.
*  1705.
* , Paris, Barbin, 1708, in-8°.
* 
* 
* , Paris, Barbin, 1700, in-12; Amsterdam, 1701, in-12.

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 
* Ֆրանսուա Ռագենեի գործերը:

Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արվեստաբաններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երաժշտագետներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պատմաբաններ