Առևտրային ռազմավարություն

**Առևտրային ռազմավարությունը** ֆինանսներում լավ սահմանված և կառուցվածքային ծրագիր է, որը նպատակ ունի շահույթ ստանալ շուկայում դիրքեր զբաղեցնելու միջոցով՝ կամ երկար (գնելով՝ գնի բարձրացման սպասումով), կամ կարճ (վաճառելով՝ գնի անկման սպասումով): Կարճաժամկետ առևտրի և երկարաժամկետ ներդրումների միջև հիմնական տարբերությունը կայանում է դրանց հիմքում ընկած փիլիսոփայության և ժամանակային հորիզոնների մեջ:

Կարճաժամկետ առևտուրը հակված է սպեկուլյատիվ լինելու, որը ներառում է ակտիվների հաճախակի գնումներ և վաճառք՝ հիմնվելով կարճաժամկետ շուկայական տատանումների վրա, հաճախ հենվելով տեխնիկական ցուցանիշների կամ իմպուլսի օրինաչափությունների վրա: Այս մոտեցումը կենտրոնանում է արագ շահույթ ստանալու վրա, երբեմն՝ օրերի կամ նույնիսկ րոպեների ընթացքում: Ի տարբերություն դրա, երկարաժամկետ ներդրումները պահանջում են ավելի համբերատար և կարգապահ մոտեցում՝ շեշտը դնելով պորտֆելի ցածր շրջանառության, լայն դիվերսիֆիկացիայի և ժամանակի ընթացքում փորձարկված ռազմավարությունների վրա, որոնք հաշվի են առնում ինչպես ռիսկը, այնպես էլ եկամտաբերությունը երկար ժամանակահատվածում: Այս ճամբարի ներդրողները ավելի շատ ապավինում են հիմնարար վերլուծությանը՝ արժեք և աճ փնտրելով առողջ տնտեսական սկզբունքների միջոցով, քան կարճաժամկետ գնային տատանումների։

Անկախ ռազմավարության տեսակից, ցանկացած հաջողակ առևտրային պլան պահանջում է հստակ սահմանված բաղադրիչներ՝ առևտրի համար ակտիվների ընտրություն, դիրքեր մուտք գործելու և դուրս գալու կանոններ և ամուր փողի կառավարման համակարգ: Վատ փողի կառավարումը, ինչպիսիք են գերծանրաբեռնվածությունը կամ կորուստները չվերահսկելը, կարող են խաթարել նույնիսկ ամենախոստումնալից ռազմավարությունները և հանգեցնել զգալի անկումների։

Առևտրային ռազմավարությունները սովորաբար կառուցվում են կամ հիմնարար վերլուծության վրա, որը ուսումնասիրում է տնտեսական և ֆինանսական տվյալները, կամ տեխնիկական վերլուծության վրա, որը դիտարկում է գների օրինաչափությունները և շուկայի վարքագիծը: Հաճախ առևտրականները օգտագործում են երկուսի համադրությունը: Իրական փող ներդնելուց առաջ այս ռազմավարությունները սովորաբար ստուգվում են հետադարձ թեստավորման միջոցով, որտեղ պատմական տվյալներն օգտագործվում են՝ տեսնելու համար, թե ինչպես կաշխատեր ռազմավարությունը, և առաջադեմ թեստավորման միջոցով, որը հայտնի է նաև որպես թղթային առևտուր, որտեղ ռազմավարությունը կիրառվում է իրական ժամանակի շուկաներում՝ առանց իրական կապիտալը ռիսկի ենթարկելու: Այս փորձարկման փուլերը կարևոր են ռազմավարության ոչ միայն տեսականորեն հիմնավորված լինելու, այլև գործնական և հուսալի լինելու ապահովման համար՝ իրական շուկայի պայմաններում։

## Առևտրային ռազմավարությունների տեսակները
«Առևտրային ռազմավարություն» տերմինը սովորաբար վերաբերում է ֆինանսական գործիքներով առևտրի հստակ սահմանված պլանին, սակայն ժամանակակից ֆինանսներում այն ​​հաճախ ասոցացվում է համակարգչային օժանդակությամբ առևտրի հետ։ Այս դեպքերում առևտրային ռազմավարությունը ներդրվում է որպես համակարգչային ծրագիր, որը ավտոմատացնում է առևտրային գործընթացը՝ թույլ տալով ավելի արագ կատարում և համակարգված որոշումների կայացում։ Այս ռազմավարությունները կարելի է լայնորեն բաժանել երկու հիմնական տեսակի՝ միջին արժեքի վերադարձի ռազմավարություններ և իմպուլսի ռազմավարություններ, որոնցից յուրաքանչյուրը հիմնված է տարբեր շուկայական ենթադրությունների և պայմանների վրա։
* Երկար/կարճ բաժնետոմսեր. Տարածված տեխնիկական ռազմավարություններից մեկը երկար/կարճ բաժնետոմսերի ռազմավարությունն է, որտեղ բաժնետոմսերի մի շարք ընտրվում և դասակարգվում է որոշակի «ալֆա գործոնի» (բաժնետոմսի սպասվող եկամտաբերության չափանիշ) հիման վրա: Ռազմավարությունը ներառում է բարձր արդյունավետություն ունեցող բաժնետոմսերի երկար գնումը (գնումը) և ցածր արդյունավետություն ունեցող բաժնետոմսերի կարճ գնումը (վաճառքը), դիրքերի պարբերաբար վերահավասարակշռմամբ՝ կատարողականի անհամապատասխանությունները հաշվի առնելու համար։
* Զույգերով առևտուր. Մեկ այլ տարածված ռազմավարություն է զույգերով առևտուրը, որը ներառում է պատմականորեն զուգահեռ շարժվող երկու բաժնետոմսերի նույնականացումը և համակցված դիրքի կառուցումը՝ առևտուր անելով դրանց գնային հարաբերությունների վրա: Նպատակն է օգտագործել կարճաժամկետ գնային տարբերությունները՝ խաղադրույք կատարելով, որ գները, ի վերջո, կվերադառնան իրենց պատմական հարաբերություններին: Այս ռազմավարությունը հիմնված է միջին վերադարձի հայեցակարգի վրա, որտեղ ակտիվների զույգի գնային սփրեդը, ինչպես սպասվում է, ժամանակի ընթացքում կվերադառնա իր միջինին։
* Սվինգ առևտրի ռազմավարություն. Սվինգ առևտուրը մեկ այլ ռազմավարություն է, որտեղ առևտրականները օգտվում են գների անկայունությունից միջնաժամկետ հորիզոնում՝ սովորաբար դիրքերը պահելով մեկից ավելի օր։
* Սկալպինգ. գերկարճաժամկետ ռազմավարություն է, որտեղ առևտրականները մեկ օրվա ընթացքում կատարում են տասնյակ կամ նույնիսկ հարյուրավոր գործարքներ՝ գների փոքր տատանումները գրանցելու համար, սովորաբար շահույթ ստանալով գնման/գնման սփրեդից։
* Օրական առևտուր. Օրական առևտուրն իրականացվում է պրոֆեսիոնալ առևտրականների կողմից. օրական առևտուրը նույն օրվա ընթացքում գնելու կամ վաճառելու մեթոդ է։ Դիրքերը փակվում են նույն օրը, երբ դրանք զբաղեցնվում են, և ոչ մի դիրք չի պահվում գիշերը։
* Լուրերով առևտուր. Նորությունները կարևոր հմտություն են խելացի պորտֆելի կառավարման համար, իսկ երկարաժամկետ արդյունավետությունը շահույթ ստանալու տեխնիկա է՝ ֆինանսական գործիքներով (բաժնետոմսեր, արժույթ...) առևտուր անելով ճիշտ ժամանակին և իրադարձությունների տեղի ունենալուն համապատասխան։
* Առևտրային ազդանշաններ. Առևտրային ազդանշանները վերաբերում են մեթոդներին կամ գործիքներին, որոնք տալիս են գնման կամ վաճառքի առաջարկություններ, որոնք հաճախ գալիս են ազդանշանների մատակարարներից կամ ավտոմատացված համակարգերից և կարող են օգտագործվել առևտրականի ռազմավարությունը հիմնավորելու համար։
* Սոցիալական առևտուրը մեկ քայլ առաջ է գնում՝ օգտագործելով այլ առևտրականների կոլեկտիվ վարքագիծը և ռազմավարությունները որոշումներ կայացնելու համար։ Առևտրի այս ձևը թույլ է տալիս անհատներին պատճենել կամ հետևել այլ հաջողակ առևտրականների գործողություններին։

Այս բոլոր ռազմավարությունները բնույթով սպեկուլյատիվ են, նպատակ ունենալով շահույթ ստանալ կարճաժամկետ շուկայական տատանումներից։ Այնուամենայնիվ, բարոյական համատեքստում սպեկուլյացիան հաճախ բացասաբար է դիտվում, քանի որ այն կենտրոնանում է կարճաժամկետ շահույթների վրա, այլ ոչ թե ակտիվների կամ ներդրումների երկարաժամկետ արժեքի վրա։ Երկարաժամկետ ներդրողների համար սովորաբար պետք է խուսափել սպեկուլյատիվ գործունեությունից՝ հօգուտ կայուն, հետևողական աճի և առողջ ներդրումային սկզբունքների վրա հիմնված ռազմավարության։

## Զարգացում
Առևտրային ռազմավարության մշակման գործընթացը կարող է լինել մեթոդական և համակարգված, սովորաբար հետևելով մի շարք սահմանված քայլերի՝ դրա արդյունավետությունն ու կայունությունն ապահովելու համար: Առևտրային ռազմավարություն ստեղծելու երկու հիմնական մեթոդ կա՝
* ավտոմատացված առևտուր, որտեղ ռազմավարությունն իրականացվում է համակարգչային ծրագրավորման կամ տեսողական մշակման գործիքների միջոցով
* և առևտրային պլանի ստեղծում, որը ներառում է գործարքներ մուտք գործելու և դուրս գալու կանոնների և պարամետրերի ձեռքով սահմանում, ինչպես նաև ռիսկի և պարգևատրման կառավարում։
Ավտոմատացված առևտրային մոտեցումը հիմնված է ալգորիթմների կամ ծրագրերի ստեղծման վրա, որոնք կարող են գործարքներ կատարել նախապես սահմանված պայմանների հիման վրա՝ առանց մարդու միջամտության: Սա կարող է ներառել Python, C++ լեզուներով ծրագրավորում կամ տեսողական մշակման համար քաշել-թողնել ֆունկցիոնալությամբ հարթակների օգտագործում: Այս մեթոդը թույլ է տալիս արագություն, ճշգրտություն և ռազմավարությունները պատմական տվյալների հիման վրա հետադարձ փորձարկման հնարավորություն: Մյուս կողմից, առևտրային պլանի ստեղծումը կենտրոնանում է կանոնների ամբողջության ձեռքով մշակման վրա՝ ուղղորդելով առևտրականին առևտրային գործընթացի յուրաքանչյուր փուլում: Սա ներառում է հստակ սահմանված մուտքի և ելքի տեխնիկա, ռիսկերի կառավարման կանոններ (օրինակ՝ կորստի կանգառի և շահույթի վերցնելու մակարդակներ) և ռիսկի և պարգևատրման պարամետրեր (օրինակ՝ ռիսկի և պարգևատրման որոշակի հարաբերակցություն): Լավ մշակված առևտրային պլանը ապահովում է կարգապահություն և հետևողականություն՝ օգնելով առևտրականներին մնալ ճիշտ ուղու վրա շուկայի անկայունության պայմաններում։

Առևտրային ռազմավարությունը մշակվում է հետևյալ մեթոդներով՝ 

1. Ձևակերպում. Սկզբնական փուլը ներառում է ռազմավարության հայեցակարգային մշակումը, թիրախային շուկայական պայմանների տեսակի որոշումը (օրինակ՝ միտումային, միջակայքի վրա հիմնված, անկայունության վրա հիմնված) և առևտրի համար նախատեսված կոնկրետ ակտիվների նույնականացումը։

2. Համակարգչային փորձարկվող ձևով սպեցիֆիկացիա. Ռազմավարությունը ձևակերպելուց հետո այն թարգմանվում է կանոնների կամ ալգորիթմների որոշակի հավաքածուի, որոնք կարող են փորձարկվել և իրականացվել։ Այս քայլը կարող է ներառել կոդավորում կամ մասնագիտացված ծրագրաշարի օգտագործում՝ ռազմավարությունը գործարկելի ձևաչափի վերածելու համար։

3. Նախնական փորձարկում. Ռազմավարությունը ենթարկվում է նախնական փորձարկման պատմական շուկայական տվյալների վրա (հետփորձարկում՝ անցյալում դրա արդյունավետությունը գնահատելու համար)։ Այս քայլը օգնում է բացահայտել հիմնական թերությունները կամ սահմանափակումները՝ առաջ շարժվելուց առաջ։

4. Օպտիմալացում. Նախնական փորձարկումից հետո ռազմավարությունը օպտիմիզացվում է՝ արդյունավետությունը բարելավելու համար։ Սա ներառում է պարամետրերի (օրինակ՝ ռիսկի մակարդակների, կորստի կանգառի տեղադրման կամ մուտքի ազդանշանների) ճշգրտում՝ ռազմավարության համար առավել բարենպաստ կարգավորումները գտնելու համար։

5. Արդյունավետության և կայունության գնահատում. ռազմավարության արդյունավետությունը մանրակրկիտ գնահատվում է ոչ միայն շահութաբերության, այլև տարբեր շուկայական պայմաններում դրա կայունության հիման վրա: Ռազմավարությունը կարող է լավ աշխատել որոշակի շուկայական միջավայրերում, բայց վատ՝ մյուսներում, ուստի այս քայլը ապահովում է, որ այն կարողանա հաղթահարել տարբեր սցենարներ։ 

6. Ռազմավարության առևտուր. Երբ ռազմավարությունը օպտիմալացվում և համարվում է կայուն, այն իրականացվում է իրական կամ ցուցադրական առևտրի միջոցով: Այստեղ ռազմավարությունը գործարկվում է իրական շուկայական պայմաններում, որտեղ իրական գործարքները կատարվում են սահմանված կանոնների հիման վրա։

7. Առևտրային արդյունավետության մոնիթորինգ. Շարունակական մոնիթորինգը կարևոր է, քանի որ շուկայական պայմանները կարող են արագ փոխվել: Ռազմավարության արդյունավետության հետևումը իրական ժամանակում օգնում է բացահայտել սպասվող արդյունքներից ցանկացած շեղում և պատկերացում է տալիս բարելավման ենթակա ոլորտների մասին։

8. Կատարելագործում և զարգացում. Ժամանակի ընթացքում ռազմավարությունը կարող է ճշգրտումների կարիք ունենալ: Կատարելագործումը ներառում է ռազմավարության ճշգրտում կամ թարմացում՝ հիմնված արդյունավետության տվյալների և շուկայական պայմաններից կամ զարգացող միտումներից ստացված ցանկացած նոր պատկերացման վրա: Այս փուլը վերաբերում է անընդհատ զարգացմանը՝ փոփոխվող շուկայական միջավայրերին հարմարվելու համար։

## Արդյունավետության չափում
Առևտրային ռազմավարության արդյունավետությունը սովորաբար չափվում է ռիսկի ճշգրտված հիմունքներով, ինչը նշանակում է, որ կարևորը ոչ միայն այն է, թե որքան եկամտաբերություն է ստեղծում ռազմավարությունը, այլև այն, թե որքան ռիսկ է ներառված այդ եկամտաբերությանը հասնելու համար: Ռիսկի ճշգրտված արդյունավետության ամենահայտնի չափանիշներից մեկը Շարփի գործակիցն է, որը հաշվարկում է ռիսկից զերծ տոկոսադրույքից բարձր եկամտաբերությունը՝ եկամտաբերության անկայունության (կամ ստանդարտ շեղման) համեմատ: Շարփի բարձր գործակիցը ցույց է տալիս, որ ռազմավարությունը ստանում է ավելի լավ եկամտաբերություն ստանձնած յուրաքանչյուր միավոր ռիսկի համար: Գործնականում թրեյդերները հաճախ համեմատում են ռազմավարության սպասվող եկամտաբերությունը դրա անկայունության կամ առավելագույն անկման հետ, որը ներկայացնում է արժեքի ամենամեծ անկումը գագաթնակետից մինչև ցածրակետ որոշակի ժամանակահատվածում: Սովորաբար, ավելի բարձր սպասվող եկամտաբերությունը հակված է ուղեկցվել ավելի բարձր անկայունությամբ և ավելի մեծ պոտենցիալ անկմամբ, ինչը նշանակում է, որ ավելի բարձր պարգևատրմանն ուղղված ռազմավարությունները սովորաբար կրում են ավելի մեծ ռիսկ: Ռիսկի և պարգևատրման միջև հավասարակշռությունը, որը հայտնի է նաև որպես ռիսկ-պարգևատրում փոխզիջում, կախված է թրեյդերի անհատական ​​ռիսկի նախասիրություններից: Որոշ թրեյդերներ կարող են նախընտրել ցածր ռիսկով և կայուն եկամտաբերությամբ ռազմավարություն, նույնիսկ եթե դա նշանակում է զոհաբերել ավելի բարձր եկամտաբերություն, մինչդեռ մյուսները կարող են ավելի հակված լինել ընդունելու բարձր անկայունություն և անկում՝ ավելի մեծ պարգևատրման ներուժի համար:

Հաճախ արդյունավետությունը որոշվում է որևէ չափանիշի հիման վրա, ամենատարածվածը ֆոնդային ինդեքսով բորսայում շրջանառվող հիմնադրամն է, որը հետևում է խոշոր ֆոնդային ինդեքսի, ինչպիսին է S&P 500-ը:

Երկարաժամկետ հեռանկարում, Քելլիի չափանիշին հետևող ռազմավարությունը, որը երկարաժամկետ աճը մեծացնելու համար խաղադրույքների չափը օպտիմալացնելու մեթոդ է, համարվում է, որ գերազանցում է մյուս ռազմավարություններին: Քելլիի չափանիշը ենթադրում է, որ ներդրողները պետք է իրենց կապիտալի մի մասը հատկացնեն՝ հիմնվելով սպասվող եկամտաբերության և ռիսկի վրա՝ նպատակ ունենալով ապահովել պորտֆելի օպտիմալ աճ: Այնուամենայնիվ, այս մոտեցումը քննադատության է ենթարկվել տնտեսագետների կողմից, որոնցից է Փոլ Սամուելսոնը, ով պնդում էր, որ Քելլիի չափանիշը կարող է հանգեցնել չափազանց ագրեսիվ խաղադրույքների և զգալի ռիսկի, հատկապես, երբ մուտքային տվյալները (օրինակ՝ սպասվող եկամտաբերությունը և անկայունությունը) անորոշ են: Սամուելսոնը կարծում էր, որ Քելլիի չափանիշի ագրեսիվ բնույթը կարող է չափազանց ռիսկային լինել ներդրողների մեծ մասի համար, հնարավոր է՝ հանգեցնելով մեծ կորուստների, եթե դրա հիմքում ընկած ենթադրությունները սխալ են, կամ եթե ներդրողները չեն զգում ռիսկի մակարդակը։

## Ռազմավարությունների իրականացում
Առևտրային ռազմավարությունը կարող է իրականացվել կամ ձեռքով առևտրականի կողմից, որը հայտնի է որպես Դիսկրեցիոն Առևտուր, կամ ծրագրային ապահովման միջոցով՝ ավտոմատացված առևտրի տեսքով: Դիսկրեցիոն առևտուրը պահանջում է բարձր մակարդակի հմտություններ, փորձ և կարգապահություն, քանի որ այն ենթադրում է առևտրականի կողմից իրական ժամանակում որոշումների կայացում՝ հիմնվելով շուկայական պայմանների վրա: Այնուամենայնիվ, այս մոտեցումը կրում է հուզական միջամտության ռիսկ, որտեղ առևտրականը կարող է գայթակղվել շեղվել սահմանված ռազմավարությունից, ինչը հաճախ հանգեցնում է արդյունավետության նվազմանը:

Ի տարբերություն դրա, ավտոմատացված առևտրային ռազմավարությունը ենթադրում է առևտրային կանոնների և բանաձևերի ներդրում համակարգչային ծրագրերում, որոնք ավտոմատ կերպով կարգավորում են պատվերների տեղադրումը և կատարումը: Առաջադեմ համակարգչային մոդելավորման տեխնիկայի և համաշխարհային շուկայի տվյալներին էլեկտրոնային հասանելիության օգնությամբ ավտոմատացված համակարգեր օգտագործող առևտրականները կարող են ձեռք բերել եզակի հեռանկար և արձագանքունակություն շուկայում: Այս ռազմավարությունները կարող են կարգավորվել ամբողջ պորտֆելը կամ դրա միայն մի մասը կառավարելու համար, և դրանք կարող են հարմարեցվել տարբեր ռիսկի պրոֆիլների համար՝ սկսած կայուն գների տատանումների ժամանակ պահպանողական մոտեցումներից մինչև ավելի ագրեսիվ ոճեր:

Առևտրային ակտիվության աճը և բարդ առևտրային ռազմավարությունների մշակումը սերտորեն կապված են ինտերնետի ի հայտ գալու հետ: Առցանց առևտրի նշանակալի ակտիվության առաջին ալիքը և էլեկտրոնային առևտրի արագ ընդլայնումը սկսվեցին մոտավորապես 1997-1998 թվականներին՝ նշանավորելով ֆինանսական շուկաների զարգացման կարևոր շրջադարձային կետ:

## Տես նաև
* Հերքելիություն

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Առևտուր
Կատեգորիա:Տնտեսագիտություն