Ժան դ’Օրմեսսոն

**Ժան Բրունո Վլադիմիր Ֆրանսուա դը Պոլ Լեֆևր դ'Օրմեսոն** (), ֆրանսիացի գրող և արձակագիր է։ Նա հեղինակել է քառասուն գիրք, եղել է Le Figaro-ի տնօրենը 1974-ից 1977 թվականներին, ինչպես նաև ֆրանսիական ակադեմիայի դեկանը, որտեղ նա ընտրվել է 1973 թվականին մինչև իր մահը, ի լրումն  փիլիսոփայություն և հումանիստական ​​ուսումնասիրություններ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի շրջանակներում (1992–1997 թթ.) Միջազգային խորհրդի նախագահի պաշտոնի։

## Վաղ կյանք
Ժան դ'Օրմեսոնը ծնվել է 1925 թվականի հունիսի 16-ին Փարիզումարիստոկրատական ​​ընտանիքում; նա կոմս էր Նրա հայրը՝ Անդրե Լեֆևրը՝ Օրմեսոնի մարկիզը, Բրազիլիայում Ֆրանսիայի դեսպանն էր

Դ'Օրմեսոնը մեծացել է Բավարիայում, Ռումինիայում և Բրազիլիայում  Նա նաև ժամանակ է անցկացրել Château de Saint-Fargeau-ում Նա մեծացել է որպես հռոմեական կաթոլիկ, իսկ ավելի ուշ իրեն անվանել է աշխարհիկ կաթոլիկ, բայց ոչ աթեիստ.

Դ'Օրմեսոն ը սովորել է Henri-IV Lycée-ի նախապատրաստական ​​դպրոցում և նա ընդունվել է École normale supérieure; նա հետագայում անցավ փիլիսոփայության ագրեգացիան

## Կարիերա
Դ'Օրմեսսոնը ավելի քան քառասուն գրքերի հեղինակ էր այդ թվում՝ վեպեր և պիեսներ Նրա առաջին վեպերը՝ «L'amour est un plaisir», «Un amour pour rien», «Les illusions de la mer», անհաջող էին Այնուամենայնիվ, նրա La gloire de l'Empire-ը 1971 թվականին ֆրանսիական ակադեմիայից շահեց Ռոմանի Գրան պրի Նրա հաջորդ վեպը՝ Au plaisir de Dieu, նկարահանվեց հեռուստատեսային ֆիլմի։ Նրա աշխատանքը հրատարակվել է Bibliothèque de la Pléiade-ում 2015 թվականին, երբ դեռ ողջ էր

Դ'Օրմեսոնը դարձավ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Փիլիսոփայության և հումանիստական ​​հետազոտությունների միջազգային խորհրդի գլխավոր քարտուղար և 1974-1979 թվականներին պահպանողական ֆրանսիական Le Figaro թերթի տնօրենը Դ'Օրմեսսոնը ինքնորոշվել է որպես պահպանողական

1973 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Դ'Օրմեսոնն ընտրվեց ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ՝ զբաղեցնելով 12-րդ տեղը՝ Ժյուլ Ռոմենի մահից հետո, 1973 թվականին  2009 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Կլոդ Լևի-Ստրոսի մահից հետո նա դարձավ Ակադեմիայի դեկանը՝ նրա ամենաերկարակյաց անդամը.

Դ'Օրմեսսոնը Պատվո լեգեոնի մեծ խաչ էր և Արժանավորության ազգային շքանշանի սպա  2010 թվականին նա արժանացել է Օվիդյան մրցանակի, Ռումինիա՝ ի նշան իր աշխատանքի

## Անձնական կյանք և մահ
Դ՛Օրմեսոնն ամուսնացել է Ֆրանսուազա Բեգինի հետ 1962 թվականին  Նրանք ունեին դուստր՝ Հելոիզը, որը խմբագիր էր։

2017 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Դ'Օրմեսոնը մահացավ Նոյ-սյուր-Սենում, 92 տարեկան հասակում Ազգային հարգանքի տուրք մատուցվեց 2017 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Les Invalides-ում, որտեղ ելույթ ունեցավ Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը. Նախկին նախագահներ Նիկոլա Սարկոզին և Ֆրանսուա Օլանդը նույնպես ներկա էին։

## Մատենագիտություն

* *L'Amour est un plaisir* (1956)
* *Du côté de chez Jean* (1959)
* *Un amour pour rien* (1960)
* *Au revoir et merci* (1966)
* *Les Illusions de la mer* (1968)
* *La Gloire de l'Empire* (1971) – Grand Prix du roman de l'Académie française
* *Au plaisir de Dieu* (1974)
* *Le Vagabond qui passe sous une ombrelle trouée* (1978)
* *Dieu, sa vie, son œuvre* (1981)
* *Mon dernier rêve sera pour vous* (1982)
* *Jean qui grogne et Jean qui rit* (1984)
* *Le Vent du soir* (1985)
* *Tous les hommes en sont fous* (1985)
* *Le Bonheur à San Miniato* (1987)
* *Album Chateaubriand* (1988) – Bibliothèque de la Pléiade
* *Garçon de quoi écrire* (with François Sudreau, 1989)
* *Histoire du juif errant* (Wandering Jew story) (1991)
* *Tant que vous penserez à moi* (with Emmanuel Berl, 1992)
* *La Douane de mer* (1994)
* *Presque rien sur presque tout* (1995)
* *Casimir mène la grande vie* (1997)
* *Une autre histoire de la littérature française* (vol. I, 1997 & vol. II, 1998)
* *Le Rapport Gabriel* (1999)
* *Voyez comme on danse* (2001)
* *C'était bien* (2003)
* *Et toi, mon cœur, pourquoi bats-tu?* (2003)
* *Une fête en larmes* (2005)
* *La Création du monde* (2006)
* *Odeur du temps* (2007)
* *Qu'ai-je donc fait* (2008)
* *L'enfant qui attendait un train* (2009)
* *Saveur du temps* (2009)
* *C'est une chose étrange à la fin que le monde* (2010)
* *Un jour je m'en irai sans en avoir tout dit* (2013)
* *Comme un chant d'espérance* (2014)
* *Dieu, les affaires et nous* (2015)
* *Je dirai malgré tout que cette vie fut belle* (2016) – Prix Jean-Jacques-Rousseau
* *Le guide des égarés* (2016)
* *Et moi, je vis toujours* (2018)
* *Un Hosanna sans fin* (2018)

### Ֆիլմագրություն
* 2012 : *[[Haute Cuisine (film)|Les saveurs du Palais]]* (հայտնի է նաև որպես *Haute Cuisine*) as Le Président, ռեժիսոր Քրիստիան Վինսենթ
* 2018 : *[[Michel Déon ou la force de l'amitié]]* ռեժիսոր՝ Ժերեմի Կարբոնի (վավերագրական)

## Հղումներ

## Արտաքին հղումներ

* List of novels by Jean d'Ormesson on the Académie française web site.

Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ինքնակենսագիրներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի Մեծ խաչի ասպետներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի սպաներ
Կատեգորիա:Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը թաղվածներ
Կատեգորիա:Փարիզի բարձրագույն նորմալ դպրոցի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Փիլիսոփաներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի փիլիսոփաներ