Դժոխքի երրորդ շրջան

**Դժոխքի երրորդ շրջանը** պատկերված է Դանթե Ալիգիերիի **«Դժոխք»**-ում՝ **14-րդ դարի «Աստվածային կատակերգություն»** պոեմի առաջին մասում։ **Inferno-ն** պատմում է Դանթեի ճանապարհորդության մասին քրիստոնեական դժոխքի տեսիլքի միջով, որը դասավորված է ինը շրջաններով, որոնք համապատասխանում են մեղքի դասակարգմանը. երրորդ շրջանակը ներկայացնում է շատակերության մեղքը, որտեղ որկրամոլների հոգիները պատժվում են սառցե ցեխի թագավորությունում։

**Երրորդ շրջանակում** Դանթեն հանդիպում է Սիակո անունով մի մարդու, ում հետ նա քննարկում է ժամանակակից վեճը **Գելֆների և Գիբելիների** միջև Ֆլորենցիայում. Շրջանակում բնակվում է նաև եռագլուխ շան Կերբերոսը, որը տանջում է մեղավորներին՝ բաժանելով նրանց։

*Անիծյալների հակապատժային պատժի վրա կենտրոնանալու փոխարեն՝ Դանթեի՝ դժոխքի երրորդ շրջանի պատկերումն օգտագործում է *'Չիակոյի** կերպարը, որի պատմականությունը վիճարկվում է, ուսումնասիրելու Ֆլորենցիայի քաղաքականությունը, որը նախկինում հանգեցրել էր նրան, որ հեղինակը աքսորվել էր քաղաքից։ մահվան ցավ. Որպես այդպիսին, բանաստեղծությունը զուգահեռ է անցկացնում **որկրամոլության** և **իշխանության** ծարավի միջև:''

== Համառոտագիր ==


Դժոխքը [[Դանթե Ալիգիերի]]ի **«Կոմմեդիա»** եռամաս պոեմի առաջին բաժինն է, որը հաճախ հայտնի է որպես Աստվածային կատակերգություն։ Գրված **14-րդ** դարի սկզբին, աշխատության երեք բաժինները պատկերում են Դանթեին առաջնորդվելով ***դժոխքի (Inferno), քավարանի (Purgatorio)*** ''և **դրախտի (Paradiso)*** քրիստոնեական հասկացությունների միջոցով։ Inferno-ն պատկերում է դժոխքի տեսիլքը, որը բաժանված է ինը համակենտրոն շրջանակների, որոնցից յուրաքանչյուրում ապրում են հոգիներ, ովքեր մեղավոր են որոշակի դասի մեղքի համար։

Իր ուղեկցորդ՝ հռոմեացի բանաստեղծ [[Վերգիլիոս|Վիրգիլիոսի]] գլխավորությամբ Դանթեն մտնում է '''դժոխքի երրորդ շրջան'''։ Դանթեն արթնանում է դժոխքի երկրորդ օղակում ուշաթափվելուց և տեսնում է, որ երրորդ շրջանը պատված է սառցե կարկուտի և անձրևի հեղեղով, որը փտում է գետինը։ ''Երեքգլխանի շունը''՝ '''Կերբերուսը''', մոտենում է և նրան լռեցնում Վիրգիլիոսը, ով կերակրում է նրան մի քանի բուռ թանձր ցեխով, որը կազմում է գետինը։ Կերբերուսը այս շրջանում ծառայում է որպես տանջող՝ ուտելով անիծյալներին և անընդհատ աղաղակող սովից։

'''Դանթեն և Վերգիլիոսը''' քայլում են երրորդ շրջանով՝ ոտք դնելով որկրամոլների խոնարհված մարմիններին, որոնք պատժվում են՝ առաջինը դեմքով պառկելով սառցե ցեխի մեջ՝ '''կույր և անկատար'''։ Մի հոգի ողջունում է զույգին՝ ինքն իրեն ճանաչելով որպես ''Սիակո'', բնիկ Ֆլորենցիայից։ ''Սիակոն և Դանթեն'' քննարկում են քաղաքի գելֆի և գիբելինի խմբակցությունների միջև քաղաքական վեճը, ընդ որում Սիակկոն առաջարկում է մարգարեություն, որ յուրաքանչյուր կուսակցություն կարճ ժամանակով կվերահսկի Ֆլորենցիան։ Սիակոն խնդրում է Դանթեին բարի խոսել իր մասին, երբ նա վերադառնա մահկանացու աշխարհ։ ''Երբ Դանթեն և Վերգիլիոսը հեռանում են շրջանակից, Վիրգիլիոսը բացատրում է, որ դժոխքում մեղավորների պատիժներն ավելի են խստանալու Վերջին դատաստանից հետո:''

== Նախապատմություն ==
[[Կերբերոս|Կերբերուսի]] ներկայությունը դժոխքի երրորդ օղակում Դանթեի կողմից հարմարեցված և ուժեղացված հին հունական դիցաբանական կերպարի ևս մեկ օրինակ է. Ինչպես և Քարոնը և Մինոսը նախորդ կանտոներում, Կերբերոսը մի կերպար է, որը կապված է հունական անդրաշխարհի հետ Վերգիլիոսի և Օվիդիսի ստեղծագործություններում, ով վերափոխվել է Կոմեդիայում իր հայտնվելու համար։ Վերգիլիոսը Կերբերուսին կեղտով հանգստացնում է, ակնարկում է Վիրգիլիոսի Էնեիդին, որտեղ որսը նմանապես լռեցվում է մեղրով տորթերով։

Հայտնի չէ՝ ***Սիակկո*** անունով մարդը իրականում գոյություն է ունեցել, թե հորինել է ''Դանթեը''։ Նրա անունը կարդացվել է որպես '''«խոզ»''' բառի խաղ ''(ciacco''), չնայած այն տոնը, որով Դանթեն դիմում է նրան, ցույց է տալիս, որ դա կարող է լինել պատշաճ անուն և ոչ ծաղր։ Ջովաննի Բոկաչիոն՝ մեկ այլ գրող Դանթեի հայրենի Ֆլորենցիայից, նույնպես օգտագործում է կերպարը ''«Դեկամերոն»''-ում, թեև պարզ չէ՝ դա հիմնված է Դժոխքի վրա, թե պատմական անձի հետ ընդհանուր ծանոթության վրա։

'''Դանթեի զրույցը Սիակոյի''' հետ օգտագործվում է պատմելու գելֆի և գիբելի խմբակցությունների միջև վեճը, որոնք Դանթեի կենդանության օրոք պայքարում էին Ֆլորենցիայի վերահսկողության համար. Կոմեդիան գրվել է այն ժամանակ, երբ Դանթեն աքսորվել է քաղաքից՝ հեռակա դատապարտվելով մահապատժի։ Դանթեի աքսորի ժամանակ գելֆները, ովքեր պաշտպանում էին Իտալիայում պապականության ազդեցությունը Սուրբ Հռոմեական կայսրի նկատմամբ գիբելյանների նախապատվության վրա, բաժանվել էին '''«սպիտակ»''' և '''«սև»''' խմբերի՝ ***Բոնիֆացիոս 8-րդ պապին*** աջակցելու համար։ Սպիտակ գելֆները, որոնց պատկանում էր Դանթեն, կողմ էին Ֆլորենցիայի ինքնավարությանը և դեմ էին Բոնիֆացիսին. Քաղաքի վրա նրանց նախնական հսկողությունն ավարտվեց, երբ սև գուելֆները, պապական զորքերի աջակցությամբ, վերականգնեցին քաղաքը 1301 թվականին։

== Վերլուծություն ==
Դանթեի դժոխքի պատկերը կարգուկանոն է, ի տարբերություն ժամանակակից ներկայացումների, որոնք, ըստ գիտնական Ռոբին Կիրկպատրիկի, «պատկերվում էին որպես քաոս, բռնություն և այլանդակություն»։ ''Քըրքպատրիկը'' հակադրում է Դանթեի պոեզիայի և ***Պադուայի Սկրովեգնի*** մատուռում Ջոտտոյի որմնանկարների միջև։ Դանթեի կանոնավոր դժոխքը Աստծո կողմից ստեղծված կառուցվածքային տիեզերքի ներկայացումն է, որը ստիպում է իր մեղավորներին օգտագործել '''«խելքն ու հասկացողությունը»'''՝ մտածելու իրենց նպատակի մասին։ Դժոխքի իննապատիկ ստորաբաժանման վրա ազդում է ***Պտղոմեոսյան տիեզերագիտության*** մոդելը, որը նմանապես տիեզերքը բաժանեց ինը համակենտրոն ոլորտների։

Դժոխքի երրորդ շրջանակը տեսնում է կոնտրապասոյի օգտագործումը, որը թեմա է Աստվածային կատակերգության ողջ ընթացքում։ Կոնտրապասոն, որը ծագել է լատիներեն '''contra («փոխադարձ»)''' և '''pati («տառապել»)''' բառերից, այն հասկացությունն է, որ տառապանքը հետմահու կյանքում լինելով կյանքում կատարված մեղքերի արտացոլումն է։ Այս հասկացությունը բխում է ինչպես աստվածաշնչյան աղբյուրներից, ինչպիսիք են Երկրորդ Օրինաց և Ղևտական գրքերը, ինչպես նաև դասական գրողներ Վերգիլիոս և Սենեկա Կրտսերը; Սենեկայի Հերկուլես Ֆուրենսը արտահայտում է այն գաղափարը, որ '''«quod quisque fecit patitur»''' կամ '''«այն ինչ արել է յուրաքանչյուրը, նա տառապում է»'''։ Երրորդ օղակում որկրամոլության ջերմ հարմարավետությունը պատժվում է սառցե ձնախառն անձրեւով, որտեղ մեղավորները սոված շների պես ոռնում են. ցեխն ու լորձը դրանց ավելցուկի արտացոլումն է։

Դանթեն օգտագործում է դժոխքի երրորդ շրջանակը՝ ժամանակակից քաղաքականությունը քննարկելու համար. թեև որկրամոլության մեղքի հետ հստակ քաղաքական կապ չկա, Դանթեն [[Ֆլորենցիա]] քաղաքը համեմատում է գերհագեցած ստամոքսի հետ՝ '''«այնքան նախանձով լի»''', որ այն հորդում է։ ''Ուն Ֆալքեյդը'' իր '''«Ավինյոնյան պապությունը վիճարկված. մտավոր պատմություն Դանթեից մինչև Եկատերինա Սիենացին»''' գրքում նշում է, որ կանտոն կենտրոնանում է '''«իշխանության անսանձ ծարավի»''' վրա, այլ ոչ թե '''«սննդի, խմիչքի և մարմնական ցանկությունների»''' վրա, որոնք սպասվում են էպիկուրյան որկրամոլությունից։  Ֆալքեյդը նաև համեմատություն է անցկացնում Ֆլորենցիայի '''«բաժանված քաղաքի»''' խմբակցությունների և այս կանտոյում Կերբերուսի թողած պատառոտված մարմինների միջև։

== Ծանոթություններ ==



***Դժոխքի երրորդ շրջան**'

## Աղբյուրներ
*
*
*
*
* in 
*
*
*

### Հղումներ
*
*
*
*
* in 
*
*
*

Կատեգորիա:Դանթե