open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Oei Oei Oei (Dat Was Me Weer Een Loei)

**«Oei Oei Oei (Dat Was Me Weer Een Loei)»**, հոլանդացի ֆուտբոլիստ Յոհան Կրոյֆի երգը, որի հեղինակը և պրոդյուսերն է Պիտեր Կոլևեյնը։ Կրոյֆը դարձել է Նիդերլանդների առաջին ֆուտբոլիստը, որը թողարկել է սեփական սինգլը։

## Պատմություն
Վերնագրի մոտավոր թարգմանությունն է՝ «Վայ, վայ, վայ, [ես ստացա] ևս մեկ հարված»։ Երգն այն մասին է, թե ինչպես է Կրոյֆի ազգականը սկզբում պարտվում բռնցքամարտի մենամարտում, հետո նրանք գնում են փաբ, որտեղ նա նույնպես մի քանի հարված է ստանում, իսկ հետո, վերջապես, գնում է տուն, որտեղ արդեն բախվում է զայրացած կնոջ հետ։

Պրոդյուսերի խոսքով՝ սկզբում Յոհանը չէր կարողանում նորմալ երգել, ռիթմի զգացում չուներ և նյարդայնանում էր։ Որոշ ժամանակ անց ֆուտբոլիստին հաջողվել է թուլանալ ալկոհոլի օգնությամբ, և արդյունքում սինգլը ձայնագրվել է։ Այս երգը հայտնվել է Նիդերլանդների չարթերում։ Կրոյֆի՝ Իսպանիա մեկնելուց անմիջապես հետո, երբ նա տեղափոխվեց «Բարսելոնա» ակումբ, Քոլևեյնը ցանկացավ ձայնագրված երգը թողարկել նաև այդ երկրում։ Արդյունքում ձայնապնակն այնտեղ թողարկվեց *[[Polydor Records]]*-ի օգնությամբ։ Երգի բառերն ու վերնագիրը մնացին անփոփոխ, շապիկին ավելացվեց միայն դրանց իսպաներեն թարգմանությունը։ Իսպանիայում Կրոյֆի սինգլը նույնիսկ ավելի հայտնի դարձավ, քան Նիդերլանդներում։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Oei Oei Oei (Dat Was Me Weer Een Loei) *[[YouTube]]*-ում
* Oei Oei Oei (Dat Was Me Weer Een Loei) *Discogs*-ում

Կատեգորիա:1969 սինգլներ
Կատեգորիա:Երգեր այբբենական կարգով
Անավարտ պատմություն (ֆիլմ)

**«Անավարտ պատմություն»** (), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Ֆրիդրիխ Էրմլերը 1955 թվականին։

## Սյուժե
Տաղանդավոր նավաշինարար Յուրի Երշովի ոտքերը դժբախտ պատահարից հետո կաթվածահար են եղել, և նա շղթայված է մահճակալին։ Բայց Երշովը չի հանձնվում, շարունակում է ակտիվորեն ապրել և աշխատել։ Եվ ամեն առավոտ նա անհամբեր սպասում է տեղամասային բժշկի՝ Ելիզավետա Մուրոմցևայի ժամանմանը։ Ելիզավետա Մաքսիմովնան այրի է, ամբողջովին իրեն նվիրել է իր մասնագիտությանը։ Հիվանդի և բժշկի միջև ծագած ուժեղ զգացմունքը՝ սերը, օգնում է հրաշք գործել, և Երշովը սկսում է քայլել։

## Դերերում
* Էլինա Բիստրիցկայա – *Ելիզավետա Մաքսիմովնա Մուրոմցևա, տեղամասային բժիշկ
* [[Սերգեյ Բոնդարչուկ]] – *Յուրի Սերգեևիչ Երշով, Բալթյան գործարանի գլխավոր դիզայներ
* Սոֆյա Գիացինտովա – *Աննա Կոնստանտինովնա, Երշովի մայրը
* Եվգենի Սամոյլով – *Ալեքսանդր Դենիսովիչ Ագանին, նյարդաբան
* Եվգենի Լեբեդև – *Ֆեոդոր Իվանովիչ, շրջկոմի քարտուղար
* Ալեքսանդր Լարիկով – *Սպիրին պապ
* Գերման Խովանով – *Վասիլի Սպիրին, Նաստենկայի հայրը
* [[Յուրի Տոլուբեև]] – *Նիկոլայ Նիկոլաևիչ Սլադկով, առաջատար ինժեներ
* Էրաստ Գարին – *Կոլոսկով, վարսահարդար
* Անտոնինա Բոգդանովա – *մորաքույր Պոլյա
* Վլադիմիր Վորոնով – *Պոնոմարյով, հիվանդ
* Սերգեյ Դվորեցկի – *Սերգեյ Անդրեև, ուսանող
* Օլգա Զաբոտկինա – *Նադյա, ուսանող
* Սերգեյ Կարնովիչ-Վալուա – *Վալենտին Օսիպովիչ, պրոֆեսոր
* Բորիս Լեսկին – *խաբեբա
* Վլադիմիր Չոբուր – *գործարանի տնօրեն
* Յուրի Բուբլիկով – *գործարանի գլխավոր ինժեներ
* Գլեբ Սելյանին – *Վոլոդյա, ուսանող
* Վալենտինա Չեմբերգ – *հիվանդի մայր
* Տանյա Խորիշկո – *Նաստենկա (լուսագրերում նշված չէ)
* Արիադնա Կուզնեցովա – ''շրջանավարտ (լուսագրերում նշված չէ)

## Նկարահանող խումբ
* Սցենարի հեղինակ՝ Կոնստանտին Իսաև
* Ռեժիսոր՝ Ֆրիդրիխ Էրմլեր
* Օպերատոր՝ Անատոլի Նազարով
* Նկարիչներ՝ Բելլա Մանևիչ, Իսահակ Կապլան
* Կոմպոզիտոր՝ Գաբրիել Պոպով
* Ֆիլմի տնօրեն՝ Թամարա Սամոզնաևա

## Փաստեր
* Ֆիլմում հնչում է Պյոտր Չայկովսկու երաժշտությունը։
* Ֆրիդրիխ Էրմլերի ֆիլմը դիտել է 29,3 միլիոն հանդիսատես, ինչը 406-րդ արդյունք է խորհրդային կինովարձույթի ողջ պատմության մեջ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1950-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1955 ֆիլմեր
Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային մելոդրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Անմեղ մեղավորները (ֆիլմ, 2008)

**«Անմեղ մեղավորները»** (), 2008 թվականի ռուսական հեռուստատեսային ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Գլեբ Պանֆիլովը Ալեքսանդր Օստրովսկու համանուն պիեսի հիման վրա։

## Սյուժե
Քսան տարի անց հայտնի դերասանուհի Ելենա Իվանովնա Կրուչինինան հյուրախաղերով գալիս է գավառական քաղաք, որը ժամանակին լքել էր այն բանից հետո, երբ նրան հայտնել էին իր հնգամյա որդու մահվան մասին, իսկ ամուսինը հեռացել էր հարուստ աղջկա մոտ, ում հետ հետագայում ամուսնացել է։
Քաղաքում նա հանդիպում է տաղանդավոր և անհոգ երիտասարդ դերասան Գրիգորի Նեզնամովին, որին ցանկանում է օգնել։ Միևնույն ժամանակ նա իմանում է, որ իր որդին ապաքինվել է և հանձնվել է անզավակ ընտանիքին։
Գեղեցիկ արվեստների հարուստ հովանավոր Նիլ Ստրատոնիչ Դուդուկինը ընդունելության է հրավիրում քաղաքի ողջ բարձր խավին ու տեղի թատրոնի դերասաններին։ Այնտեղ էլ պետք է պարզվի գլխավոր ինտրիգը։

## Դերերում
* Իննա Չուրիկովա – *Ելենա Իվանովնա Կրուչինինա, հայտնի դերասանուհի
* Իվան Պանֆիլով – *Գրիգորի Նեզնամով
* Օլեգ Յանկովսկի – *Գրիգորի Լվովիչ Մուրով
* Վիկտոր Սուխորուկով – *Շմագա
* Ալբերտ Ֆիլոզով – *Նիլ Ստրատոնիչ Դուդուկին, հարուստ բարին
* Դմիտրի Պևցով – *Պետյա Միլովզորով
* Ամալյա Մորդվինովա – *Նինա Պավլովնա Կորինկինա
* [[Մարիա Շուկշինա]] – *Տաիսա Իլյինիշնա Շելավինա, Կրուչինինայի ընկերուհին
* Թամարա Ցիգանովա – *Գլաշա, խելագար
* Անդրեյ Խարիբին – *թատրոնի տնօրեն
* Վադիմ Պոմերանցև – *վաճառականների առաջնորդ
* Վալերի Խրոմուշկին – *բժիշկ
* Յոլա Սանկո – *Արինա Գալչիխա
* Յանա Եսիպովիչ – *Աննուշկա
* Սերգեյ Բատալով – *Իվան, ծառա
* Վլադիմիր Դենիսով – *էպզիոդ
* Վսեվոլոդ Խովանսկի-Պոմերանցև – *էպիզոդ
* Լեոնիդ Բրոնևոյ – *Մենդելսոն

## Նկարահանող խումբ
* Ռեժիսոր՝ Գլեբ Պանֆիլով
* Սցենարի հեղինակ՝ Գլեբ Պանֆիլով
* Օպերատոր՝ Միխայիլ Ագրանովիչ
* Բեմադրող նկարիչ՝ Անատոլի Պանֆիլով
* Հնչյունային ռեժիսոր՝ Յան Պոտոցկի
* Կոմպոզիտոր՝ Վադիմ Բիբերգան
* Նկարիչ՝ Անատոլի Պանֆիլով, Վալենտինա Կոմոլովա
* Մոնտաժող՝Գլեբ Պանֆիլով, Անդրեյ Վերնիդուբ

## DVD
* Ֆիլմը թողարկվել է DVD-ով կրճատ տարբերակով, որում չեն ներառվել Շուկշինայի և Բրոնևոյի մասնակցությամբ դրվագները։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* «Անմեղ մեղավորները» ֆիլմը «Энциклопедия отечественного кино» կայքում

Կատեգորիա:2000-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Ռուսական մելոդրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆիլմեր թատրոնի մասին
Հայաստանի ներքին գործերի նախարարություն

**Հայաստանի ներքին գործերի նախարարություն**, գործադիր իշխանության հանրապետական մարմին, որը համակարգող նախարարը Հայաստանի կառավարության անդամ է։ Նախարարությունը հաշվետու է կառավարությանը և կատարում է վարչապետի կողմից իր վրա դրված առաջադրանքները։ Հայաստանի ներքին գործերի ներկայիս նախարարը Արփինե Սարգսյանն է։

Նախարարությունը ստեղծվել է 2023 թվականի հունվարի 5-ին՝ Հայաստանի կառավարության որոշմամբ։

## Առաքելություն
## Կառուցվածք
Ներքին գործերի նախարարությունն իր մեջ ներառում է երեք խոշոր ծառայություն՝ ոստիկանությունը, փրկարար ծառայությունը և միգրացիայի ու քաղաքացիության ծառայությունը։ Նախարարությունում կենտրոնացված են հինգ հիմնական ոլորտ՝ հասարակական կարգի պահպանություն, հանցագործությունների կանխում և բացահայտում, աղետների ռիսկի կառավարում, միգրացիա և քաղաքացիություն, պետական ռեզերվների կառավարում և հումանիտար հարցեր։ Ոստիկանության պետը և փրկարար ծառայության ղեկավարը հանդիսանում են ներքին գործերի նախարարի տեղակալներ։

Նախարարի տեղակալները ներքին գործերի նախարարի առաջարկությամբ նշանակվում և ազատվում են վարչապետի կողմից, իսկ ծառայությունների ղեկավարներին միանգամից նշանակում է վարչապետը։

## Ընդհանուր տեղեկատվություն
**Նախարար**
*Արփինե Սարգսյան
**Տեղակալներ**
*Արամ Ղազարյան - ոստիկանության պետ, ոստիկանության գնդապետ 
*Կամո Ցուցուլյան - փրկարար ծառայության տնօրեն, փ/ծ գեներալ-մայոր 
*Արմեն Մկրտչյան 
*Արմեն Ղազարյան

## Տես նաև
* Հայաստանի ոստիկանություն

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

Կատեգորիա:Իրավակիրառումը Հայաստանում
Կատեգորիա:Հայաստանի նախարարություններ
Վուլպ ամրոց

**Վուլպ ամրոց**-ի ավերակներ ( կամ *Burg Wulp*), դղյակի ավերակներ Շվեյցարիայի Ցյուրիխի կանտոնի Կյուսնախտ քաղաքի տարածքում՝ Կյուսնախտի ձորի հարևանությամբ։ Կառուցվել է բարձր միջնադարում։ Չնայած դրան, ամրոցը փաստագրված է միայն մի քանի հայտնաբերված տեքստերում, և ամրոցի պատմության մեծ մասը հայտնի չէ։ Այնուամենայնիվ, Մուրի աբբայության տարեգրության մեջ նկարագրված ամրոցը, որը, հավանաբար, կարող էր համապատասխանել Վուլպի ավերակների նկարագրությանը` ամրոց Ցյուրիխ քաղաքի և Ցյուրիխ լճի մոտ, նշվել է, բայց չի հաստատվել այլ բացահայտումներով և զուտ ենթադրություն է։ Տարեգրության մեջ և մի շարք այլ փաստաթղթերում հիշատակվում է կյուսնախտցի Եղարտ անունով անձը, որը 11-րդ դարի վերջին եղել է ամրոցի սեփականատերը։

## Պատմություն
Թեև ամրոցի մասին ոչ մի հիմնավորված և վստահ ճշմարտություն չի կարող հաստատվել, առաջընթաց է արձանագրվել ամրոցի վայրում պեղումներից հետո՝ ներառյալ բրոնզի դարի մնացորդների հայտնաբերումը, ինչպիսիք են պալիսադները։

Ամրոցի անցյալի մասին այլ իրեր են հայտնաբերվել, օրինակ՝ 13-րդ դարում ամրոցի վերափոխումը, երբ ենթադրվում է, որ ամրոցի մեծ մասը կամ ամբողջը փոխարինվել է մեկ աշտարակով և կենտրոնական շինությամբ՝ միայն հիմնական պատի հատվածները դեռ գոյություն ունեն։ Անհայտ ժամանակահատվածից հետո Ռեգենսբերգ ընտանիքը ստանձնել է Վուլպ ամրոցի սեփականությունը, ինչպես նաև հայտնի է, որ նրանք պլաններ են կազմել ամրոցն ամբողջությամբ վերանորոգելու համար, բայց ծրագրերը, հավանաբար, երբեք չեն իրականացվել։

### Պեղումներ
Ամրոցը և ամրոցի տեղանքը պեղվել և պահպանվել են 1920-1923, 1961-1962, 1978 և 1980-1982 թվականներին։ Առաջադրանքը կատարել է «Küsnacht» զարդարման ասոցիացիան, իսկ 1923 թվականին տարածքն ու ամրոցն անցել են ֆեդերացիայի պաշտպանության ու պատասխանատվության ներքո։

## Ամրոցի անկում
Պատմաբանները բանավիճում են մի քանի տեսությունների շուրջ, թե ինչպես է ամրոցն ավերվել։
* Ռեգենսբերգներն ավերել են ամրոցը չճշտված կամ անհայտ պատճառով, կամ նրանք քանդել են այն նոր ամրոց կառուցելու մտադրությամբ, որն այդպես էլ չի ավարտվել։
* Ամրոցը լքվել է 13-րդ դարի վերջում և ժամանակի ընթացքում քայքայվել է։

## Ներկա իրավիճակ
Ամրոցից քիչ մնացորդներ, աշտարակի հիմնատակն ու հիմնական պարսպի միայն փոքր ու աննշան ավերակները կարող են հստակ հաստատվել։ Ավերակները համարժեքորեն պահպանվել են առաջին պեղումներից սկսած։

## Գրականություն
* Christian Bader: "Die Burgruine Wulp bei Küsnacht ZH". In: Schweizer Beiträge zur Kulturgeschichte und Archäologie des Mittelalters, vol. 25, Schweizerischer Burgenverein, Basel 1998 (գերմաներեն).

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Other Information on the Castle 

Կատեգորիա:Շվեյցարիայի ավերված ամրոցներ
Կատեգորիա:Ցյուրիխի կանտոնի ամրոցներ
Գարի Թըրներ

**Գարի Թըրներ** (, ), ինտերմեդիա շոուներ ցուցադրող։ Նա գրանցված է Գինեսի ռեկորդների գրքում, որպես աշխարհում ամենաձգվող մաշկ ունեցող, ինչն առաջացել է Էհլերս-Դանլոսի համախտանիշով տառապելուց։

## Կենսագրություն
Գարի Թըրները ծնվել է Մեծ Բրիտանիայի Լինքոլնշիր կոմսության Կայստոր բնակավայրում 1971 թվականին։ Չորս տարեկանից հասկացել է իր մյուսներից տարբեր լինելը։ Դպրոցական տարիներին սիրել է սպորտով զբաղվել, բայց մարմինը արյունահոսության նկատմամբ թուլություն է ունեցել, կապտուկներ են հայտնվել, որոնք երկար ժամանակ չեն ապաքինվել։ Կտրվածքների դեպքում արյունահոսությունը երկար ժամանակ չի դադարել։ Բժիշկները դա համարել էին հեմոֆիլիա։ Տասներեք տարեկանում բժիշկները պարզել են, որ նա տառապում է Էլերս-Դանլոսի համախտանիշով, որով տառապում է 10000 մարդուց մեկը, բայց համարվում է, որ այժմ Գարի Թըրների նման հիվանդությամբ տառապող մարդ աշխարհում չկա։

Գարիի մաշկի առաձգականությունը հավասար չէ նրա ամբողջ մարմնի վրա։ Մինչ նրա ձեռքերի և ոտքերի մաշկը մնում է համեմատաբար ամուր, նրա պարանոցի ու փորի մաշկը շատ առաձգական են։ Նրա պարանոցի մաշկը կարող է ձգվել և ամբողջովին ծածկել նրա բերանը։ 1999 թվականի հոկտեմբերի 29-ին Լոս Անջելեսում նա ձգել է իր որովայնի մաշկը մինչև 15,875 սմ և դարձել է ռեկորդակիր։

Գարի Թըրները նկարահանվել է «He Took His Skin Off For Me» կարճամետրաժ կինոնկարում։

Գարի Թըրները որպես «Սարսափների կրկես» շոուի նախկին աստղ, 2011 թվականին անցել է Britain’s Got Talent շոուի լսումները։ 2012 թվականից ելույթներ է ունենում «Տարօրինակ մարդկանց թագավորական ընտանիք» () կոչվող խմբի հետ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Կրկեսի դերասաններ
Կատեգորիա:Գինեսի գրքի ռեկորդակիրներ
Computer Games Magazine

**Computer Games Magazine**, ամերիկյան պարբերական նվիրված համակարգչային խաղերին, որը թողարկվել է 1988-ից մինչև 2007 թվականները։ Մինչև 2000 թվականը պարբերականը հայտնի է եղել որպես **Computer Games Strategy Plus**, և ստեղծվել է որպես **Games International** Մեծ Բրիտանիայում։

Պարբերականը լուսաբանում էր խաղային հարթակների և ժանրերի մեծ շրջանակ, սակայն հիմնական շեշտը դրված էր համակարգչային ստրատեգիական խաղերի վրա։

Պարբեարականը լույս է տեսել ավելի քան 19 տարի, ինչը դարձնում է նրան ամենաերկարակյաց պարբերականը, որը նվիրված է համակարգչային խաղերին։

## Պատմություն
Պարբերականը առաջին անգամ թողարկվել է 1988 թվականին Մեծ Բրիտանիայում *Games International*։ Ստեղծողը և առաջին խմբագիրը դարձավ Բրայան Ուոկերը։ Պարբերականի անվանումը աբողջությամբ արտահայտում է պարբերականի հիմնական թեմատիկան։

1991 թվականին Ուոկերը վերանվանափոխեց պարբերականը դարձնելով՝ *Strategy Plus*, որն ընգծում էր պարբերականի ուղղվածությունը։ Նույն տարում նա վաճառեց պարբերականը Յելյու և Թինե Բրոզենաին ԱՄՆ-ից, ովքեր զբաղվում էին համակարգչային խաղերի առաքմամբ։ Վաճառքի պահին պարբերականը ուներ ավելի քան 240000 բաժանորդ։ Նոր տերերը փոխեցին պարբերականի անվանումը դարձնելով Computer Games: Strategy Plus։

1999 թվականին TheGlobe.com ընկերությունը գնեց Chips & Bits ընկերությունը պարբերականի հետ միասին։ Երրորդ և վերջին անգամ հրատարակչությունը փոխեց անվանումը դառնալով Computer Games Magazine։ Նոր ղեկավարության ներքո ընկերությունը սկսեց հրապարակել հոդվածներ խաղային համակարգերի համար նախատեսված խաղերի մասին։

2007 թվականի հոկտեմբերին Games for Windows: The Official Magazine պարբերականի կողմից լույս տեսած համար ներառում էր նամակ Computer Games Magazine-ի բոլոր կարդացողների համար, որում հայտարարվեց, որ բոլոր նրանք ովքեր ունեն պարբերականի բաժանորդագրություն անվճար կստատան նաև Games for Windows պարբերականը։

## Գնահատման համակարգ
Computer Games Magazine-ի քննադատները գնահատում էին խաղերը 5 բալային համակարգով, խաղերին տալով համապատասխան աստղեր։ Քննադատները շեշտը դնում են խաղերի անիմացիաների և ղեկավարման համակարգի վրա։

## Այլ երկրերում
Computer Games Magazine-ի հունական տարբերակը թողարկվել է 2000 թվականի հունիսից մինչև 2008 թվականի հունիսը։ Ընդհանուր առմամբ թողարկվել է 92 համար։ Գոյություն է ունեցել նաև պարբերականի մեքսիկական տարբերակը։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:Ընկերություններ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Ալեկո (ֆիլմ)

**«Ալեկո»** (), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Սերգեյ Սիդելյովը 1953 թվականին Սերգեյ Ռախմանինովի համանուն օպերայի հիման վրա, որն էլ իր հերթին ստեղծվել է Ալեքսանդր Պուշկինի «Գնչուներ» պոեմի հիման վրա։ Էկրան է բարձրացել 1954 թվականի օգոստոսի 3-ին։

Նկարահանվել է երկու տարբերակով՝ սովորական և ստերեոսկոպիկ։

## Սյուժե

Քաղաքից փախած հպարտ, ազատասեր Ալեկոյին ապաստան է տալիս գնչուական թափառախումբը։ Շուտով նա սիրահարվում է սևաչյա գնչուին։ Սերը, խանդը, մոլեգնող կրքերը երկուսին էլ տանում են դեպի կործանում։

## Դերերում
* Ալեքսանդր Օգնիվցև – *Ալեկո
* Իննա Զուբկովսկայա – *Զեմֆիրա (վոկալը՝ Նինա Պոկրովսկայայի)
* Մարկ Ռեյզեն – *ծեր մարդ, Զեմֆիրայի հայրը
* Սվյատոսլավ Կուզնեցով – *երիտասարդ գնչու (վոկալը՝ Անատոլի Օրֆյոնովի)
* Բրոնիսլավ Զլատոգորովա – ''ծեր գնչուհի

## Նկարահանող խումբ
* Սցենարի հեղինակներ՝ Աննա Աբրամովա, Գրիգորի Ռոշալ
* Բեմադրող ռեժիսոր՝ Սերգեյ Սիդելյով
* Գլխավոր օպերատոր՝ Անատոլի Նազարով
* Նկարիչներ՝ Աբրամ Վեկսլեր, Վիկտոր Վոլին
* Հնչյունային օպերատոր՝ Առնոլդ Շարգորոդսկի
* Ստերեոսկոպիկ տարբերակի օպերատորներ՝ Անդրեյ Բոլտյանսկի, Վիկտոր Մաքսիմովիչ
* Ռեժիսոր՝ Լև Մախտին
* Մոնտաժող՝ Վալենտինա Միրոնովա
* Բեմադրության գեղարվեստական ղեկավար՝ Գրիգորի Ռոշալ

## Պրեմիերաներ
* 3 օգոստոսի 1954 — ԽՍՀՄ
* 23 դեկտեմբերի 1954 — ԱՄՆ (վարձույթ՝ Artkino Pictures)
* 18 փետրվարի 1955 — Ֆինլանդիա

## Տեխնիկական տվյալներ
* Պատկերի ձևաչափը՝ 1.37:1
* Կինոժապավեն՝ 35 մմ
* Պատկերը՝ գունավոր (նեգատիվ՝ Agfacolor B, Agfacolor G)
* Ստերեոկինո՝ Ա․ Բոլտյանսկու «Ստերեո-35, կադրը կադրի վրա» միաժապավեն համակարգ, Ուղղահայաց ստերեոօպերա 22×16 մմ երկու ստանդարտ կադրերից, քայլը՝ ութ պերֆորացիա։

Ֆիլմի ստերեոսկոպիկ տարբերակը 2011 թվականին վերականգնվել է Ռուսաստանի պետական ֆիլմֆոնդի կողմից՝ Agfacolor բնօրինակ գունավոր նեգատիվից։ Վերականգնված տարբերակի առաջին ցուցադրությունը տեղի է ունեցել 2012 թվականի փետրվարի 1-ին «Սպիտակ սյուներ» () կինոփառատոնում։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

Կատեգորիա:1950-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1953 ֆիլմեր
Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ալեքսանդր Պուշկինի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:1950-ականների խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային մելոդրամա ֆիլմեր
Աննա Մոֆֆո

**Աննա Մոֆֆո** (, ), ամերիկացի օպերային երգչուհի, հեռուստատեսային անձնավորություն և դերասանուհի։ Իր սերնդի առաջատար լիրիկական-կոլորատուրային սոպրանոներից մեկը՝ նա ուներ զգալի դիապազոնով ու ճկունությամբ ջերմ ու պայծառ ձայն։ Առանձնանալով նաև ֆիզիկական գեղեցկությամբ` ստացել է «La Bellissima» մականունը.։

Շահելով Ֆուլբրայթի մրցանակը՝ ուսանել է Իտալիայում, որտեղ հայտնի է դարձել 1956 թվականին RAI հեռուստաընկերության համար երեք օպերային հեռուստատեսային բեմադրություններում գլխավոր դերերգերում հանդես գալուց հետո։ Նա վերադարձել է ԱՄՆ Չիկագոյի Լիրիկ օպերային թատրոնում 1957 թվականի հոկտեմբերի 16-ին իր դեբյուտի համար։ Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն օպերայում նրա դեբյուտը կայացել է 1959 թ. նոյեմբերի 14-ին։ Նա ելույթ է ունեցել Մետրոպոիտեն օպերայում ավելի քան տասնյոթ թատերաշրջանների ընթացքում։

Մոֆֆոյի ամենավաղ ձայնագրությունները կատարվել են EMI Records-ի համար։ 1960 թվականին նա բացառիկ պայմանագիր է կնքել RCA Victor-ի հետ՝ ձայնագրվելով ընկերության համար մինչև 1970-ականների վերջը։ 1960-ականների սկզբներին նա վարել է սեփական շոու իտալական հեռուստատեսությամբ և նկարահանվել է մի քանի օպերային ֆիլմերում, ինչպես նաև ոչ երգեցողական դերերում։

1970-ականների սկզբներին Մոֆֆոն հայտնի է դարձել նաև Գերմանիայում՝ օպերային ներկայացումների, հեռուստատեսային ելույթների և մի քանի ֆիլմերի միջոցով` շարունակելով նաև ամերիկյան օպերային ելույթները։

Չափազանց մեծ ծանրաբեռնվածության պատճառով 1960-ական թթ. վերջերից Մոֆֆոն վոկալ լուրջ խնդիրներ է ունեցել, որոնցից նա երբեք լիովին չի վերականգնվել։ Նրա վերջին ելույթը Մետրոպոլիտեն օպերայում տեղի է ունեցել 1983 թվականին։

## Ընտրյալ ձայնագրություններ
thumb|upright|Աննա Մոֆֆոն 1962 թվականին
* 1956 – Պուչչինի – *[[Բոհեմ (օպերա)|Բոհեմ]]* - Մյուզետա։ 
* 1957 – Պուչչինի – *[[Մադամ Բատերֆլայ]]* – Մադամ Բատերֆլայ (Չիո–Չիո–սան)։
* 1960 – Վերդի – *[[Տրավիատա]]* – Վիոլետտա։ 
* 1961 – Պուչչինի – *Բոհեմ* – Միմի։ 
* 1962 – Պերգոլեզի – *[[Աղախինը տիրուհի]]* – Anna Moffo, Paolo Montarsolo – Rome Philharmonic Orchestra, Franco Ferrara.
* 1963 – Վերդի – *[[Ռիգոլետտո (օպերա)|Ռիգոլետտո]]* – Ջիլդա։ 
* 1963 – Պուչչինի – *Մանոն Լեսկո* (հատվածներ) – Մանոն Լեսկո։ 
* 1963 – Մասնե – *[[Մանոն]]* (հատվածներ) – Մանոն։ 
* 1964 – Վերդի – *[[Լուիզա Միլլեր (օպերա)|Լուիզա Միլլեր]]* – Լուիզա Միլլեր։ 
* 1965 – Գլյուկ – *[[Օրփեոս և Էվրիդիկե]]* – Էվրիդիկե։ 
* 1965 – Դոնիցետտի – *[[Լյուչիա դի Լամերմուր]]* – Լյուչիա։ 
* 1966 – Պուչչինի – *Ծիծեռնակ* – Մագդա։ 
* 1974 – Հալևի – *Ջհուդուհի* (հատվածներ) – Ռաքել։ 
* 1974 – Մասնե – *[[Թայիս]]* – Թայիս։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կանայք
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի սոպրանոներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի օպերային երգչուհիներ
Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Իտալացի օպերային երգչուհիներ
Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ
Կատեգորիա:Սոպրանոներ
Ժառանգություն (ֆիլմ, 1984)

**«Ժառանգություն»** (), 1984 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Գեորգի Նաթանսոնն Անատոլի Սոֆրոնովի համանուն պիեսի հիման վրա։

## Սյուժե
Իրադարձությունները տեղի են ունենում 1980-ականներին և պատմում են պաշտոնաթող գեներալի ընտանիքում երեք սերունդների հարաբերությունների մասին։ Նրա թոռը՝ Սաշան, չընդունվելով ինստիտուտ, զորակոչվում է բանակ։ Միևնույն ժամանակ նրա ծնողները, քսան տարի ամուսնացած լինելով, որոշում են բաժանվել։ Ֆիլմը սոցիալական և կենցաղային դրամա է, որտեղ սիրո և բարոյական պարտավորությունների թեմաները բացահայտվում են անհատի քաղաքացիական ճակատագրի վերաբերյալ մտորումների համատեքստում։

## Դերերում
* Լեոնիդ Մարկով – *Պավել Նիկոլաևիչ Նեդոսեկին, պաշտոնաթող գեներալ, պատերազմի վետերան
* Զինաիդա Դեխտյարովա – *Լյուբով Պետրովնա, գեներալ Նեդոսեկինի կինը
* Իրինա Միրոշնիչենկո – *Վարվառա Շումովա, գեներալի դուստրը, Սաշայի մայրը
* Յուրի Վասիլև – *Կոնստանտին Շումով, Վարվառայի ամուսինը
* Վլադիմիր Շիրոկով – *Ալեքսանդր Նեդոսեկին, գեներալի թոռը, Վարվառայի և Կոնստանտինի որդին
* Պյոտր Գլեբով – *Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ Ստոլետով, գեներալ, Նեդոսեկինի ընկերը, պատերազմի վետերան
* Գալինա Պոպովա – *Գալինա Ստոլետովա, գեներալի կինը, պատերազմի վետերան
* Պյոտր Շչերբակով – *Եվգենի Կարտուզով, գնդապետ, Նեդոսեկինի ընկերը, պատերազմի վետերան
* Ալեֆտինա Եվդոկիմովա – *Թերեզա, Վարվառայի ընկերուհին
* Սերգեյ Դեսնիցկի – *Վարվառայի ծանոթը
* Սերգեյ Բիստրիցկի – *Պյոտր Գավրիլենկո, Ալեքսանդր Նեդոսեկինի համադասարանցին
* Ալեքսանդր Դոմոգարով – *Սլավա, Ալեքսանդր Նեդոսեկինի համադասարանցին
* Վալենտինա Վոյիլկովա – *Կլավա, վարսահարդար, Սլավիկի ծանոթը
* Ստեպան Ստարչիկով – *կապիտան զորակոչի կետում

Բացի դերասաններից, էպիզոդիկ դերերում որպես կամեո ֆիլմում նկարահանվել են՝
* Ելենա Օբրազցովա – *դերասանուհի
* [[Իոսիֆ Կոբզոն]] – *արտիստ
* Նիկոլայ Գնատյուկ – ''երգիչ ռեստորանում

## Նկարահանող խումբ
* Ռեժիսոր՝ Գեորգի Նաթանսոն
* Սցենարի հեղինակներ՝ Գեորգի Նաթանսոն, Անատոլի Սոֆրոնով
* Օպերատոր՝ Վիկտոր Յակուշև
* Կոմպոզիտոր՝ Օսկար Ֆելցման
* Նկարիչ՝ Սաիդ Մենյալշչիկով

## Քննադատություն

«Ժառանգություն» ֆիլմն ինձ թվում է հնացած, 40-ականների վերջի ու 50-ականների սկզբի ժամանակաշրջանը հիշել ստիպող։ Այս Ֆիլմին բնորոշ սոցիալական վերլուծության սկզբունքները, եթե փոխկապակցված են այսօրվա հետ, ապա վերականգնման, այլ ոչ թե նորացման միջոցով։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Наследство // Домашняя синематека: отечественное кино 1918—1996. — М.: Дубль-Д, 1996. — 520 с. — стр. 271

## Արտաքին հղումներ
* «Ժառանգություն» // Մոսֆիլմ

Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:1984 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Քարն Բրեա ամրոց

**Քարն Բրեա ամրոց** (), Մեծ Բրիտանիայի Քորնուոլ թերակղզու Քարն Բրեա բնակավայրում գտնվող 14-րդ դարի գրանիտե քարե շինություն, որը Բասեթների ընտանիքի համար18-րդ դարում վերանորոգվել է ամրոցի տեսքով և ծառայել է որպես որսորդական տնակ։ Շենքը այժմ մասնավոր սեփականություն է և օգտագործվում է որպես ռեստորան։ [1] Ամրոցը ընդգրկված է ճարտարապետության II աստիճանի հուշարձանների ցանկում։

## Նկարագրություն
Ամրոցը փոքր ճարտարապետական քմահաճույք է՝ կառուցված է միջնադարյան-գոթական ամրոցի ռոմանտիկ իդեալական ոճով։ Այն ունի անկանոն հատակագիծ՝ միևնույն բարձրության չորս ուղղանկյուն աշտարակները շրջապատում են միջին կառույցը և պարուրված են պարապետով։ Շենքը կառուցված է հետնամասում կտրուկ քարափով ժայռի եզրին։ Շենքը նախագծվել է ոչ որպես բնակելի տարածք, այլ որպես որսորդական կացարան։ Հատակագծում նրա չափերն են 18,3 x 3,0 մ։

## Պատմություն
[մինի|300x300փքս|Ամրոցի տեսքն արևմտյան կողմից, լուսանկարն արվել է [1996 թվականին։]]
.Ամրոցը կառուցվել է 1379 թվականին, որպես մատուռ։ Կարծիք կա, որ այն նվիրված է եղել Սուրբ Միքայելին։ Անտիկվար Ուիլյամ Ո

Վուսթերը արձանագրել է, որ Քորնուոլ թերակղզում 32 ամրոց կա, այդ թվում՝ Կարն Բրեան, որը նկարագրվում է որպես աշտարակ։

Ամրոցը լայնորեն վերակառուցվել է ավելի ուշ ժամանակաշրջաններում, հիմնականում 18-րդ դարում Բասեթների ընտանիքի կողմից որպես որսորդական տնակ։ Այն համարվում է ճարտարապետական քմահաճույքԼ Հսկայական չմշակված գլաքարերը կազմում են ամրոցի հիմքի մի հատվածը՝ թողնելով շինության հողի մեջ խրվելու տպավորություն Լ

1898 թվականին շինությունը օգտագործվել է որպես փարոս, վարձակալության պայմանագրով նախատեսված է եղել, որ վարձակալը համաձայնել է հյուսիս նայող պատուհանից լուսավորել։ Մինչև 1975-1980 թվականներին վերանորոգումը ամրոցը 1950-1970-ական թվականներին անգործության է մատնվել։ 1975 թվականին ամրոցը ընդգրկված է ճարտարապետության II աստիճանի հուշարձանների ցանկում։

1980-ականներին շենքը վերածվել է մերձավորարևելյան խոհանոցով ռեստորանի։

## Հիշատակում
19-րդ դարի Օստ-Ինդիայի առևտրային նավը կոչվել է Քարն Բրեա ամրոցի անունով։ Այն կործանվել է Ուայթ կղզու մոտակայքում 1829 թվականին և The Times-ում գրվել է, որ նավը ներգրավված է եղել ակցիզային հարկի հետ կապված խարդախության մեջ։

Հարրի Փոթերի մասին ֆիլմերում ներկայացված Ford Anglia-ն հայտնաբերվել է ամրոցում 2006 թվականին։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Անգլիայի դղյակներ
Կատեգորիա:Անգլիայի շենքեր և կառույցներ
Ֆաինա Գերասիմովա

**Ֆաինա Միխայլովնա Գերասիմովա** (, ), ռուս դերձակ, Աշխատանքային փառքի շքանշանի լիիրավ ասպետ (1991 թվական)։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1940 թվականին Յարոսլավլ քաղաքում բանվորների ընտանիքում։ Ավարտել է 7-րդ դասարանը։

Նա ուսումը շարունակել է Վելիկոյե (Գավրիլով-Յամսկի շրջան) գյուղի արհեստագործական ուսումնարանում, որտեղ սովորել են պատերազմում զոհվածների երեխաները։ Նրանք ունեին անվճար հանրակացարանի, սննդի իրավունք, պետությունը նրանց տրամադրեց կոշիկ և հագուստ։ Երեք տարի անց նա ավարտեց ուսումը բարձրագույն՝ վեցերորդ կարգով։ Աշխատանքային հանձնարարություն է ստացել նույն շրջանի Բորիսոգլեբսկի գյուղի կարի արտադրամասում։ Երկու տարի աշխատելուց հետո նա վերադարձավ հայրենի Յարոսլավլ՝ որպես հասուն վարպետ։

Այստեղ նա եկել է «Վոսխոդ» գործարանի կարի արտադրամաս, որը նոր էր ստեղծվել մի քանի արտելներից, այնուհետև տեղափոխվել է թիվ 1 կենտրոնական ստուդիա, ղեկավարել Կոմսոմոլի երիտասարդական բրիգադը։

1972 թվականին, երբ Յարոսլավլում կառուցվեց Նորաձևության տունը, որը դարձավ «Վոլգա» ասոցիացիայի գլխավոր ձեռնարկությունը, որն այդ ժամանակ միավորվել էր «Վոսխոդ» գործարանի հետ։ Ասոցիացիայի լավագույն բրիգադը տեղափոխվել է Նորաձևության նոր տուն։

Երիտասարդական բրիգադի փառքը, որը ղեկավարում էր Ֆ.Մ.Գերասիմովան, արդեն որոտում էր ոչ միայն մարզկենտրոնում։ Կոնկրետ այս թիմի կողմից ինչ-որ բան կարելու պատվեր տալու համար Յարոսլավլ են եկել հատուկ շրջանի տարբեր շրջանային կենտրոններից։ Բրիգադին նշանակվեցին ամենակարող և ուժեղ կտրիչները, ընդհանուր ջանքերով նրանք գնացին բարձր արդյունքների։

Հետագայում Գերասիմովան երկու անգամ լքեց օրինակելի թիմը և անցավ հետամնաց բրիգադներին։ Առաջին անգամ՝ սեփական նախաձեռնությամբ, երկրորդը՝ Նորաձևության տան տնօրինության խնդրանքով։ Եվ երկու անգամ էլ հետամնաց բրիգադը շատ շուտով առաջադիմեց։

ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության 1975 թվականի ապրիլի 21-ի և 1981 թվականի ապրիլի 13-ի հրամանագրերով նա պարգևատրվել է համապատասխանաբար Աշխատանքային փառքի 3-րդ և 2-րդ աստիճանի շքանշաններով։

1985 թվականի հուլիսի 11-ին ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության հրամանագրով Ֆաինա Միխայլովնա Գերասիմովան պարգևատրվել է Աշխատանքային փառքի 1-ին աստիճանի շքանշանով՝ նախատեսված նպատակների և սոցիալիստական պարտավորությունների կատարման գործում ունեցած հաջողությունների համար։ Դարձել է Աշխատանքային փառքի շքանշանի լիիրավ կրող։

Նորաձևության տանը աշխատել է մինչև թոշակի անցնելը։

## Մրցանակներ
Պարգևատրվել է Աշխատանքային փառքի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ աստիճանի շքանշաններով.
* 3-րդ 21.04.1975 թվական (№ 67226)
* 2-րդ. 13.04.1981 թվական (№ 10743)
* 1-ին 11.07.1985 թվական (№ 145)
* մեդալներ։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Документы Государственного архива Российской Федерации
* Наградной лист
* 
* ПОРТАЛ ОРГАНОВ ГОСУДАРСТВЕННОЙ ВЛАСТИ ЯРОСЛАВСКОЙ ОБЛАСТИ 

## Արտաքին հղումներ

* Полные кавалеры ордена Трудовой Славы:ГЕРАСИМОВА Фаина Михайловн 

Կատեգորիա:1940 ծնունդներ
Կատեգորիա:«Աշխատանքի վետերան» մեդալակիրներ
Քիմ. մերկ ճշմարտություն

**«Քիմ. մերկ ճշմարտություն»** (անգլ. Kim), գրող, լրագրող Շոն Սմիթի հուշագրությունը սկանդալային աստղ Քիմ Քարդաշյանի մասին։ 2022 թվականին գիրքը հայերեն է թարգմանել և հրատարակել Newmag հրատարակչությունը։ Հայերեն թարգմանության հեղինակը Լիլիթ Գրիգորյանն է։ Գրքի շնորհանդեսը տեղի է ունեցել 2022 թվականի դեկտեմբերի 8-ին։

## Բովանդակություն
Գրքում հեղինակն անդրադառնում է Քիմ Քարդաշյանի կյանքի բոլոր դրվագներին՝ մանրամասն ներկայացնելով աշխարհի ամենահայտնի հայուհու կենսագրությունը, նրա հաղթահարած դժվարություններն ու հաջողության պատմությունը։ Գրքում կան քիչ հայտնի փաստեր։ Հեղինակը պատմում է Քիմի մանկության, պատանեկության, սիրային կյանքի, սկանդալների, ամուսնությունների, շոու բիզնեսի բարձունքները նվաճելու մասին։ Մանրակրկիտ անդրադարձ կա նաև Քիմի հայաստանյան այցին։

Շոն Սմիթը հայտնիների կյանքը հետազոտում է որպես հետաքննող լրագրող և ներկայացնում փաստեր՝ հեռու մնալով ասեկոսեներից։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Newmag հրատարակչության գրքեր
Գրողների փողոց (Երևան)

**Գրողների փողոց**, փողոց Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։

## Տվյալներ
Սկսվում է Արհեստավորների 1-ին փողոցից, ձգվում հյուսիսարևելյան ուղղությամբ և հասնում դեպի Ռոստոմի փողոցի սկզբնամաս։

Հատվող փողոցներ չունի։

## Տես նաև
* Երևանի փողոցների ցանկ
* Երևանի վարչական բաժանում

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* 

Կատեգորիա:Երևանի փողոցներ
Իմ ընկեր Սոկրատիկը

**«Իմ ընկեր Սոկրատիկը»** (), ռեժիսոր Անդրիս Ռոզենբերգսի հեռուստատեսային գեղարվեստական ֆիլմը, որը նկարահանվել է Վլադիմիր Ժելեզնիկովի «Բոլորը երազում են շան մասին» պատմվածքի հիման վրա։ Նկարահանվել է ԽՍՀՄ պետական հեռուստառադիոընկերության պատվերով Ռիգայի կինոստուդիայում 1984 թվականին։

## Սյուժե
Ռայմոնդը սովորում է Ռիգայի դպրոցներից մեկի չորրորդ դասարանում։ Տղաները նրան անվանում էին Սոկրատիկ՝ արդարության ուժեղ զգացողության և վերացական թեմաներով խոսելու հակվածության համար։ Ծնողները գործուղման մեջ են, և Ռայմոնդը գտնվում է իր պապի՝ նախկին նավաստու հսկողության տակ։

Մի երեկո նրանց հյուր է գալիս հեռավոր նավարկության նավապետը՝ պապի հին ընկերը։ Քնած ժամանակ Ռայմոնդը լսում է նրանց խոսակցությունը։ Ընկերները հիշում էին իրենց երիտասարդ տարիները, և նավապետը պատմում է այն գանձերի մասին, որոնք ենթադրաբար թաքնված էին այն տանը, որտեղ նրանք ապրում էին պատերազմից առաջ։

Սոկրատիկը որոշում է, որ նավապետը ցանկանում է ոսկին թողնել իրեն։ Նա տղաներին պատմում է գանձի մասին, և դասերից հետո նրանք գնում են այն հին տան մոտ։ Երբ պարզ է դառնում, որ ոչ մի գանձ չկա, զայրացած գանձ որոնողները բռունցքներով հարձակվում են մեղավորի վրա։

Ռայմոնդն ամաչում էր, որ կասկածում էր իր պապին՝ գանձը յուրացնելու փորձի մեջ։ Ծանր սրտով նա գնում խորհրդակցելու նախկին փորձնական օդաչու Առնոլդ Բորիսովիչի հետ։ Նա, Ինչպես կարող էր, հանգստացնում է Սոկրատիկին՝ որպես օրինակ պատմելով իր պատմությունը իր փորձարկած ինքնաթիռի լուրջ վթարի վերաբերյալ իր ընկերների անարդար եզրակացության մասին։

## Դերերում
* Ռայմոնդ Պավլով – *Սոկրատիկ
* Յանիս Ուպմալիս – *Յանիս Կուլակով
* Աննա Վիդուլեա – *Աննա Կուլակովա
* Քրիստինա Կլետնիեցե – *Քրիստինա
* Քրիստ Կալնինշ – *Քրիստ
* [[Արնիս Լիցիտիս]] – *Առնոլդ Բորիսովիչ
* Վալդեմար Զանդբերգ – *Սոկրատիկի պապը
* Ուլդիս Դումպիս – *Յանիսի և Աննայի հայրը
* Ուլդիս Վազիկս – *Սոկրատիկի հայրը
* Նորմունդ Վեյնբերգս – *«Ընձուղտ»
* Դացե Բալոդե – *Դացե
* Մայրիտա Բարանովսկա – *Մայրիտա

Էպիզոդներում՝ Մ. Յանաուսե, Վ. Կրիևա, Ա. Ֆրինբերգս, Օ. Կրոդերս, Ռ. Անցանս, Յա. Լեմբերգս, Կ. Յանսոնե, Կ. Լինդենբլատե, Ի. Թրեյս և Ռիգայի դպրոցների աշակերտները

## Նկարահանող խումբ
* Սցենարի հեղինակ՝ Վլադիմիր Ժելեզնիկով
* Ռեժիսոր՝ Անդրիս Ռոզենբերգս
* Բեմադրող օպերատոր ՝ Ռիխարդ Պիքս
* Կոմպոզիտոր՝ Իմանց Կալնինշ
* Բեմադրող նկարիչ՝ Գունարս Բալոդիս
* Հնչյունային օպերատոր՝ Իգոր Յակովլև
* Ռեժիսոր՝ Ս. Բերդիչևսկի
* Օպերատոր՝ Գունար Կրիևս
* Կոստյումների նկարիչ՝ Ե. Կունձինյա
* Նկարիչ-գրիմարար՝ Կ. Լապինյա
* Մոնտաժող՝ Տ. Մուսնիցկայա
* Խմբագիր՝ Վլադլեն Դոզորցև
* Երաժշտության խմբագիր՝ Նիկոլայ Զոլոտոնոս
* Լուսավորության վարպետ՝ Ի․ Դարկևից
* Օգնականներ՝ Ե․ Դանցբերգ, Ռ. Գոսինշ, Ռ. Ռիտումս, Ու. Միլերս, Ա. Մեյդրոպա, Ա. Միքելսոնե
* Խորհրդատու՝ Աննա Էյջվերտինյա
* Վարչական խումբ՝ Ս. Մատվեկա, Մ. Մեդինսկա, Ա. Կարպովիչ
* Տնօրեն՝ Մարիս Կուրսիտիս

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* «Իմ ընկեր Սոկրատիկը» ֆիլմը Յութուբում 

Կատեգորիա:1980-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1984 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մանկական ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռիգայի կինոստուդիայի ֆիլմեր
Մարշալի մանկությունը

**«Մարշալի մանկությունը»** (), 1938 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Նիկոլայ Լեբեդևը։ Պատմում է Խորհրդային Միության մարշալ Սեմյոն Բուդյոննիի մանկության տարիների մասին և նկարահանվել է Իգոր Վսևոլոժսկու «Хуторская команда» վիպակի հիման վրա։ Ֆիլմը պահպանվել է ոչ ամբողջությամբ։ 1965 թվականին այն թողարկվել է նոր խմբագրությամբ՝ «Իսկ բերդն անառիկ էր» () վերնագրով։

## Սյուժե
Դոնի ռազմական շրջանի կազակական տնտեսություններից մեկում ապրում է Բուդյոննիների ընտանիքը։ Սեմյոնը, որն ստիպված է բատրակություն անել կազակ Գերասիմովի հետ, «գյուղացիական թիմի» ճանաչված առաջնորդն է։ Նրանք հաղթում են գիմնազիստ Ապոլոն Գերասիմովի և կուլակների մյուս որդիների հետ դիմակայությունում։ Ավանդական երիտասարդական ձիարշավներում Բուդյոննին առաջինն է տեղ հասնում։ Իսկական փորձության ժամը գալիս է, երբ ընկերների հետ Սեմյոնը կազմակերպում է ոստիկանության կողմից ձերբակալված դարբին Վասիլիի փախուստը։ Բաժանումից առաջ Վասիլին ընկերներին խոստանում է հանդիպում հեղափոխական ապագայում։

## Դերերում

* Օլգա Բեուլ - մայր
* Վասյա Բաուկով - Սյոմա Բուդյոննի
* Անտոնինա Կրասինկովա - Տանյա, Սյոմայի քույրը
* Գեորգի Երեմեև - Վասիլի, բանվոր
* Պյոտր Անդրիևսկի - Գերասիմով, հարուստ կազակ
* Կլավդիա Ֆադեևա - Լիպոչկա (լուսագրերում՝ Լ. Ֆրեյդկինա)
* Լ. Մազին - Ապոլոն, Գերասիմովի որդին (լուսագրերում՝ Ի. Մազին)
* Դմիտրի Անդրեև - Աֆանասի
* Կոնստանտին Զլոբին - Ակիմ
* Ալեքսանդր Պոլիբին - Միխայիլ Բուդյոննի, հայր (լուսագրերում նշված չէ)
* Ի. Մելնիկով - Գերասիմով (լուսագրերում նշված չէ)
* Տիմոֆեյ Ռեմիզով - գնչու (լուսագրերում նշված չէ)
* Պավել Սմիրնով - ատաման (լուսագրերում նշված չէ)
* Եֆիմ Նիկոլաև - ուրյադնիկ (լուսագրերում նշված չէ)
* Նիկոլայ Կուզմին - կազակ (լուսագրերում նշված չէ)

## Նկարահանող խումբ
* Սցենարի հեղինակներ՝ Իգոր Վսեվոլոժսկի, Լեո Մուր, Նիկոլայ Լեբեդև
* Ռեժիսոր՝ Նիկոլայ Լեբեդև (համառեժիսոր՝ Ֆեոդոր Բարբուխատի)
* Օպերատոր՝ Վիտալի Չուլկով
* Նկարիչներ՝ Օլգա Պչելնիկովա, Վլադիմիր Կալյագին
* Հնչյունային օպերատորներ՝ Ալեքսանդր Օստրովսկի, Աֆանասի Սիմոնովսկի
* Կոմպոզիտոր՝ Վիկտոր Տոմիլին
* Ֆիլմի տնօրեն՝ Մ. Ֆրեյդին

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

## Արտաքին հղումներ
* Детство маршала / А крепость была неприступная // энциклопедия km.ru

Կատեգորիա:1938 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր
Ձեռնամուշտակով տիկինը (նկար, Կլիմտ)

**Ձեռնամուշտակով տիկինը** (), ավստրիացի նկարիչ Գուստավ Կլիմտի ստեղծագործություն։ Նկարը պատկանում է նկարչի ստեղծագործության ուշ շրջանին և ստեղծվել է Առաջին աշխարհամարտի տարիներին։

## Նկարագրություն
«Ձեռնամուշտակով տիկինը» նկարը պատկանում է նկարչի ստեղծագործության ուշ շրջանին և ստեղծվել է Առաջին աշխարհամարտի տարիներին, երբ նա անդրադարձել է գեղեցիկ ավստրուհիների թեմային և ստեղծել է գեղեցիկ անծանոթուհիների դիմանկարների մի ամբողջ շարք, որոնք անվանվել են գեղեցկուհիների կրած նորաձև աքսեսուարին համապատասխան։ Ասիական մոտիվներով նկարի ծաղկազարդ ֆոնին պատկերված սեթևեթ գեղեցկուհու դեմքի ստորին հատվածը կիսով չափ ծածկված է մուգ գույնի ձեռնամուշտակով։ «Ձեռնամուշտակով տիկինը» որոշ ընդհանրություններ ունի Կլիմտի «Գլխարկով և փետրավոր թիկնոցով տիկինը» նկարի և «Ժանտաքիսենու մուշտակով» նկարի հետ։ Նկարի ճշգրիտ չափերը որևէ աղբյուրում չի հիշատակվում։

## Ստեղծման պատմություն
Այս շարքից մի քանի կանացի դիմանկարներ նկարիչն ստեղծել է առանց պատվերի և առձեռն վաճառել է իր արվեստանոցից։ Որոշ նկարներ վաճառվել են ցուցահանդեսներում, որոնք կայացել են նկարչի մահից հետո։ Կլիմտի ֆոնդի ուսումնասիրությունների համաձայն՝ «Ձեռնամուշտակով տիկինը» ամենայն հավանականությամբ նկարվել է Աշներ ընտանիքի անդամներից մեկի պատվերով։ Վիեննայում կայացած Կլիմտի ստեղծագործությունների ցուցահանդեսի կազմակերպչի և «Ձեռնամուշտակով տիկինը» կտավի սեփականատիրոջ նամակագրությունից պարզ է դառնում, որ 1926 թվականին նկարը պատկանել է Ռիխարդ Աշներին։ Նկարի ստեղծման ընթացքում՝ 1917 թվականին Ռիխարդ Աշները նշանադրված է եղել Էլիս Ցիմբլերի հետ և հավանաբար Աշները նկարը նվիրել է հարսնացուին։ Ըստ մեկ այլ վարկածի՝ նկարը կարող է լինել Աշներ ընտանիքից Էմիլի պատվերը, քանի որ նրա հարսնացուի՝ Լիլի Ֆենխելի և «Ձեռնամուշտակով տիկինը» կտավի կնոջ դիմագծերը նման են։ Նկարի պատվիրված լինելու փաստը հաստատվում է նաև Աշներ ընտանիքի մոտ պահպանված գծանկարի առկայությամբ։ 1940-ական թվականներին Աշներները հրեական ծագում ունենալու պատճառով Ավստրիայից հեռանում են դեպի Պրահա, որտեղից հայտնվում են համակենտրոնացման ճամբարում և այնտեղ էլ մահանում են։

«Ձեռնամուշտակով տիկինը» 2014-15 թվականներին ցուցադրվել է Պրահայի ազգային պատկերասրում։ Պրահայի ազգային պատկերասրահի զեկույցի համաձայն՝ մասնավոր կոլեկցիոները նկարը ձեռք է բերել 1920-ականների վերջերին կամ 1930-ականների սկզբին։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Մասնավոր հավաքածուներում գտնվող նկարներ
Կատեգորիա:1917 նկարներ
Կատեգորիա:Գուստավ Կլիմտի նկարներ
Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Joystick

**Joystick**, ֆրանսիական ամսագիր, որը նվիրաված է համակարգչային խաղերին, լույս է տեսել 1988-ից մինչև 2012 թվականները։

Պարբերականը սկսել է թողարկվել 1988 թվականի աշնանից որպես շաբաթաթերթ և կրել է Joystick Hebdo։ Պարբերականի գաղափարի հեղինակը և գլխավոր խմբագիրը՝ Մարկ Անդերսենն է։ 1990 թվականին պարբերականը փոխեց անվանումը դառնալով *Joystick* և սկսվեց լույս տեսնել ամիսը մեկ անգամ։

1993 թվականին պարբերակնը ձեռք բերվեց Hachette Digital Presse հրատարակչության կողմից, որն իր հերթին 2003 թվականին գնվեց Future plc ընկերության կողմից։ 2012 թվականին փակվեց Future-ի ֆրանսիական ենթաբաժինը, որը պատճառ հանդիսացավ շատ պարբրականների փակման համար, այդ թվում նաև Joystick-ի։ Պարբերականի վերջին համարը թողարկվել է 2012 թվականի նոյեմբերին։ 2013 թվանանի փետրվարին Anuman Interactive ընկերությունը գնեց Joystick բրենդի իրավունքները և նույն տարում ստեղծեց Joystick Replay-ը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ամսագրեր
Ֆրանսիացին (ֆիլմ, 1988)

**«Ֆրանսիացին»** (), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է Գալինա Դանելիա-Յուրկովան Եվգենի Դուբրովինի «Սպասելով այծին» () վիպակի հիման վրա։ Ֆիլմի նկարահանումները տեղի են ունեցել Կոլոմնայում։ Ֆիլմի սյուժեն, ընդհանուր առմամբ, շատ ավելի լավատեսական է, քան գրքինը։

## Սյուժե
Տրագիկոմեդիան պատմում է նախկին ռազմագերու և ֆրանսիական Դիմադրության մասնակցի՝ «Ֆրանսիացի» մականունով մարդու կյանքի մասին, որը պատերազմից հետո տուն է վերադարձել։ Երեխաները գրեթե մեծացել են և չեն հիշում իրենց հորը, կինը պատրաստվում է ամուսնանալ դեղագործի հետ, իսկ շուտով տանը բնակություն է հաստատում տարօրինակ «ազգականը»։ Եվ միայն սիրելիների հանդեպ անկեղծ սերն է օգնում է գտնել փոխըմբռնում և կրկին վերամիավորել ընտանիքը։

## Դերերում
* Սերգեյ Շակուրով – *Անատոլի, հայր
* Եվգենյա Սիմոնովա – *Աննա, մայր
* Լեոնիդ Յարմոլնիկ – *քեռի Սևա, «ազգական»
* Սեմյոն Ֆարադա – *Սեմյոն Աբրամովիչ, դեղագործ
* Իգոր Սկլյար – *կապիտան, սինլքորների առաջնորդ
* Ալեքսանդր Բիրյուկով – *Վլադ, որդի
* Յուրի Զվյագինցև – *Վիկտոր, որդի
* Բորիս Գիտին – *քեռի Կոստյա, փոստատար
* Ալեքսանդր Կոմլև – *Մանչուկ
* Եվգենի Կռիլով – *Դիլդա
* Կիրիլ Մասլով – *Կրյուչոկ
* Մարիա Կուշներյովա – *Վիկտորի սիրելի աղջիկը
* Կիրիլ Բուդարին – *աղջկա երկրպագուն

== Էպիզոդներում ==
* Իվան Ռիժով - պահակ
* Եկատերինա Օբրազցովա
* Ա. Կիրեև
* Մարինա Գավրիլկո
* Վլադիմիր Շիրյաև
* Նինա Գրեբեշկովա - պատմության ուսուցիչ
* Վլադիմիր Գուսև
* Ի. Սերդեչնիկով

== Նկարահանող խումբ ==
* Սցենարի հեղինակներ՝ Սերգեյ Բոդրով ավագ, [[Գեորգի Դանելիա]]
* Բեմադրող ռեժիսոր՝ Գալինա Յուրկովա
* Բեմադրող օպերատոր՝ Ալեքսանդր Կովալչուկ
* Բեմադրող նկարիչ՝ Յուրի Կոնստանտինով
* Կոմպոզիտոր՝ Մաքսիմ Դունաևսկի
* Երգի տեքստի հեղինակ՝ Գալինա Դանելիա

== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
* *Мальшакова Л.'' До встречи на экране, «Француз»: о новом фильме снятом в Краснодаре // Советская Кубань. — 1987. — 8 нояб.

Կատեգորիա:1980-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1988 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր
Քսենյան՝ Ֆեոդորի սիրելի կինը

**«Քսենյան՝ Ֆեոդորի սիրելի կինը»** (), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վիտալի Մելնիկովը 1974 թվականին։

## Սյուժե
Ամուսինները տասնհինգ տարի շարունակ թափառել են շինհրապարակներում՝ սպասելով սեփական բնակարանի։ Վերջապես ընտանիքին տրվում է առանձին բնակարան, և Քսենյան երեխայի է սպասում։ Սակայն ի հայտ են գալիս նոր խնդիրներ։

## Դերերում
* Ալլա Մեշչերյակովա - Քսենյա Անդրեևնա Իվանովա
* Ստանիսլավ Լյուբշին - Ֆեոդոր Պետրով
* Լև Դուրով - Սիդորով, տեղամասի պետ
* Լյուդմիլա Զայցևա - Վալենտինա
* Վասիլի Մերկուրև - կադրերի բաժնի պետ
* Ազատ Շերենց - Սուրեն, վարորդ
* Վլադիմիր Թաթոսով - Կոնդրատև
* Լորենց Առուշանյան - թղթակից

## Ստեղծողներ
* Բեմադրող ռեժիսոր՝ Վիտալի Մելնիկով
* Սցենարիստներ՝ Ալեքսանդր Գելման, Տատյանա Կալեցկայա
* Բեմադրող օպերատոր՝ Յուրի Վեկսլեր
* Բեմադրող նկարիչներ՝ Բելլա Մանևիչ-Կապլան, Ռիմա Նարինյան
* Կոմպոզիտոր ՝ Օլեգ Կարավայչուկ
* Հնչյունային ռեժիսոր՝ Կոնստանտին Լաշկով

## Ստեղծման պատմություն
Մելնիկովի հիշողությունների համաձայն՝ նա սկսել է նոր ֆիլմի նկարահանումները նախորդի՝ «Բարև և մնաս բարով» ֆիլմի ավարտից անմիջապես հետո։ Սցենարը, որը գրել է Ալեքսանդր Գելմանն իր կնոջ հետ համահեղինակությամբ, պատմում էր հերոսուհու մասին, որը շինհրապարակի ֆոնին պատրաստվում է երեխայի ծնունդին, և դա նրա համար դառնում է ամենակարևորը կյանքում։ Ռեժիսորը Մեշչերյակովային ընտրել է այն պատճառով, որ նրա մեջ տեսել է «խելացի, նուրբ զգայունությամբ մարդու»։ Հերոսուհու ամուսնու դերի համար նա վերցրել է Լյուբշինին, որը կասկածում էր, որ կկարողանա խաղալ «ժլատի», և ռեժիսորն էլ վախենում էր, որ կհաղթի հերոսի ռոմանտիկական «լուսապսակը», որը Լյուբշինի շուրջ ձևավորվել էր «Վահան և սուր» ֆիլմից հետո։ Նկարահանումները տեղի են ունեցել Հայաստանում՝ ԱԷԿ-ի կառուցման ժամանակ։

Մելնիկովն այն ժամանակ նկատել է, որ իր ֆիլմերում՝ «Մայրիկն ամուսնացել է» մինչև «Քսենիան...», ձևավորվել է «կանանց դիմանկարների և ճակատագրերի կինոպատկերասրահ», որը նա որոշել է համալրել նաև հետագայում։

## Քննադատություն
Քննադատ Վ. Սոլովյովը «Искусство кино» ամսագրում նշել է, որ արտադրական ֆոնը՝ Հայկական ԱԷԿ-ի շինարարությունը, ֆիլմում օգտագործվել է գեղարվեստական, այլ ոչ թե դեկորատիվ նպատակներով։ Գովելով Մեշչերյակովայի և Լյուբշինի ճշգրիտ խաղը՝ նա նախապատվությունը տալիս է Դուրովի խաղին, քանի որ արտադրական կոնֆլիկտը, ինչպես պարզվում է, ավելի հետաքրքիր է, քան գլխավոր հերոսների մանր ընտանեկան կոնֆլիկտը։ Սոլովյովը ֆիլմը համեմատում է «Դրամական պարգև» () «սկզբունքային» ֆիլմի հետ (նույնպես նկարահանվել է Գելմանի սցենարով) և կարծում է, որ «Քսենյան՝ Ֆեոդորի սիրելի կինը» փոխզիջումային ֆիլմ է, որը «խրված է ընտանեկան իդիլիայի և հրապարակախոսական էսսեի միջև»։

Քննադատ Վ. Դյոմինը «Սովետսկի էկրան» ամսագրում կշտամբում է հեղինակներին, որ հետաքրքիր մտահղացված այս ֆիլմը կիսատ է մնում՝ հավելելով, որ այն, այնուամենայնիվ, ավելի լավ է, քան «տպավորիչ ավարտը մեկ այլ օպերայից»։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:1970-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1974 դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:1974 ֆիլմեր
Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային կինոկատակերգություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային մելոդրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Վիտալի Մելնիկովի ֆիլմեր
Ես այլևս երբեք չեմ վերադառնա այստեղ

**«Ես այլևս երբեք չեմ վերադառնա այստեղ»** () կամ **«Լյուբա»** (), 1990 թվականի խորհրդային կարճամետրաժ ֆիլմ, որը նկարահանել է Ռոլան Բիկովը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի պատվերով «Ինչպես են երեխաները» (, ) ալմանախի համար։ Բիկովի վերջին աշխատանքն է որպես կինոռեժիսոր։

## Սյուժե
Ալկոհոլամոլ մայրը ծեծում և տնից վռնդում է վեցամյա Լյուբային։ Երեխան փախչում է անտառի մի անկյուն, որտեղ թաքցնում է իր խաղալիքները։ Նա խաղում է նրանց հետ՝ կրկնօրինակելով իր կյանքը՝ լի մղձավանջներով, ծեծով և մոր հայհոյանքներով։ Նա պարզապես այլ բան չգիտի։ Հետո նա գնում է տուն, բայց հիշում է, թե ինչ է իրեն սպասում։ Գոռալով՝ «Ես այլևս չեմ վերադառնա այստեղ»՝ աղջիկը ժայռից նետվում է գետը և ընկնում երկինք։

## Դերերում
* Նինա Գոնչարովա – Լյուբա
* Ելենա Սանաևա – Լյուբայի մայրը

## Ֆիլմի մասին
Բիկովը ոչ մի կերպ չէր կարողանում գտնել աղջկան գլխավոր դերի համար, մինչև մի անգամ երեխաներին նվիրված հեռուստամարաթոնի ժամանակ տեսնում է Տաշքենդից մի փոքրիկ շլաչք աղջկա։ Նրա ճակատագիրը շատ չէր տարբերվում սցենարից։ Հայրը ծեծել է մորը, երբ նա հղի է եղել Նինայով, իսկ տատը բանտ է ընկել այն բանից հետո, երբ փորձել է պաշտպանել դստերը։ Հայրը լքել է մորը չորս երեխաների հետ, և Նինան հայտնվել է մանկատանը։ Այդ պատճառով էլ Նինան այնքան համոզիչ է խաղացել իր հերոսուհուն։ Նկարահանումներից հետո աղջիկն ապրել է Բուլկովի մոտ, նրան վիրահատել են և շտկել շլությունը, այնուհետև նա բուժվել է տարբեր առողջարաններում։ Ի վերջո, նա վերադարձել է Տաշքենդ և գիշերօթիկ հաստատությունում սովորելուց հետո ավարտել տպագրական տեխնիկումը։ Ամուսնացած չի եղել, ունեցել է երկու երեխա՝ դուստր և որդի։

Ես զբաղված եմ ինտենսիվ, միշտ ինձ հետաքրքրող ստեղծագործական կյանքով։ Բայց վերջերս աշխատանքներս կարծես չեն նկատվում։ Նախորդ տարիներին բավական էր նկարահանել այնպիսի ֆիլմ, ինչպիսին է «Ես այլևս չեմ վերադառնա այստեղ» («Լյուբա»), որպեսզի բոլորը խոսեին դրա մասին։ Հիմա դրա մասին ոչ մի տող չի գրվել, իսկ չէ՞ որ ֆիլմը ցուցադրվել է մի քանի փառատոններում։ Կարելի էր նկատել գոնե Գեորգի Ռերբերգի աշխատանքը։ Ֆիլմը նկարահանվել է աստվածային։

Ռոլան Բիկովին ֆիլմը բաժին է հասել միայն ցածր որակի VHS ձայներիզով. այդպես վարվել է նախագիծն իրականացնող ընկերությունը։

## Փառատոններ և մրցանակներ
* 1993 – «Созвездие» կինոփառատոն Տվերում – առաջին մրցանակ (ուղևորություն Դիսնեյլենդ) «2000 թվականի կինոյի աստղերը» () մրցույթում գլխավոր դերի երիտասարդ կատարող Նինա Գոնչարովային

## Նկարահանող խումբ
* Ռեժիսոր՝ Ռոլան Բիկով
* Օպերատոր՝ Գեորգի Ռերբերգ
* Երաժշտությունը՝ Ալֆրեդ Շնիտկեի («Сказка странствий»)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* «Люба» Ролана Быкова: драма продолжается. Интервью Нины Гончаровой и Елены Санаевой

Կատեգորիա:1990 ֆիլմեր
Կատեգորիա:1990-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Բոլոնեզե

**Պաստա բոլոնեզե** (), սոուս բոլոնեզե (), իտալական ծագմամբ ուտեստ։

Բոլոնեզե սոուսի ծննդավայրը Իտալիայի Բոլոնիա նահանգն է, որն արտացոլված է նրա անվան մեջ։ Պաստայի մասին առաջին փաստագրական հիշատակումը վերաբերում է 18-րդ դարի վերջին և կապված է Բոլոնիայի մոտ գտնվող Իմոլա քաղաքի և Ալբերտո Ավիսիի կերպարի հետ, որը Գրեգորիո Լուջինի Բարնաբա Կյամոնտիի, հետագայում՝ Պիոս VII պապի խոհարարն էր։

Բոլոնեզի սոուսով մատուցվող մակարոնեղենի պատմական տեսակը տալիատելլեն է։ Այսօր Իտալիայից դուրս բոլոնեզե սոուսը մատուցում են նաև սպագետտիի կամ մակարոնեղենի այլ տեսակների հետ։

Բուն Իտալիայում «spaghetti alla bolognese» անվանումն ավելի ուշ է տարածվել, քան նրա սահմաններից դուրս։ Այն ծագել է Ամերիկայում։

Սպագետտիի հետ բոլոնեզե սոուսի օգտագործման մասին առաջին հիշատակումը հայտնվել է Ջուլիա Լովջոյ Կունիբերթիի (անգլ.՝ Julia Lovejoy Cuniberti) գրքում, որտեղ նա խորհուրդ է տվել օգտագործել սոուսը մակարոնեղենի կամ սպագետտիի հետ։ Փաստն այն է, որ չոր տալիատելլեն իր կառուցվածքով շատ փխրուն է։ Այն ժամանակ Ամերիկայում հիմնականում սպագետտի էին մատակարարում։ Ուտեստի հաջողությունը Ամերիկայում հսկայական էր, և մի քանի տարի անց այն ավելացվել է Նյու Յորքի ամենահայտնի ռեստորանների ճաշացանկերում, ինչպիսիք են *Commodore* հյուրանոցը 1920 թվականին և *Moneta's*-ը՝ 1931 թվականին։ Հենց այդ ժամանակ ուտեստը համաշխարհային համբավ է ձեռք բերել։

Այսօր բոլոնեզե սպագետտին վաճառում են տուփերով,  բանկաներով, ինչպես նաև սառեցված։ Բոլոնեզե պահածոյացված սպագետտի խոշոր արտադրողը ամերիկյան *Heinz* պարենային ընկերությունն է, որը դրանք արտադրում է 1960-ական թվականներից։

Ի տարբերություն մակարոնեղենի այլ հայտնի տարատեսակների, ինչպիսին է կարբոնարան, բոլոնեզե սոուսը կարելի է օգտագործել ոչ միայն մակարոնեղենի, այլ նաև կարտոֆիլի խյուսի հետ, որպես լազանյայի լցուկ, իսկ որոշ դեպքերում այն մատուցում են նաև առանձին՝ որպես ռագու։

Ամենապարզեցված տարբերակում բոլոնեզեն իրենից ներկայացնում է լոլիկի սոուսով խճողակ։

Իտալական խոհանոցի ոլորտում մասնագիտացված *Gruppo Virtuale Cuochi Italiani* (GVCI) միջազգային կազմակերպությունն, որն ամեն տարի կազմակերպում է Իտալական խոհանոցի միջազգային օր, 2010 թվականին տոնի պաշտոնական ուտեստ է ընտրել Tagliatelle alla Bolognese-ն։ Միջոցառմանը, որը տեղի է ունեցել 2010 թվականի հունվարի 17-ին, մասնակցել են 50 երկրների 450 խոհարար։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* The Classic Bolognese Ragù according the Accademia Italiana della Cucina