Լուի Պերգո

**Լուի Պերգո**, (ծնվել է Ֆրանսիայում, հունվարի 22 1882 թվական – ապրիլի 8 1915 թվական) ֆրանսիացի գրող, ռազմական բանաստեղծ և զինվոր։ Լուի Պերգոյի հիմնական ստեղծագործությունները հայտնի էին որպես «Կենդանիների պատմություններ»՝ Ֆրանշ-Կոնտեի կենդանիների գլխավոր դերերի պատճառով։ Լուի Պերգոյի ամենանշանավոր ստեղծագործությունը՝ «Կոճակների պատերազմը» վեպն էր (1912 թվական)։  «Կոճակների պատերազմը» վեպը վերահրատարակվել է ավելի քան 30 անգամ և ընդգրկվել Ֆրանսիայի դպրոցական ծրագրում։

Մասնագիտությամբ գյուղական դպրոցի ուսուցիչ Լուի Պերգոն բախվեց հռոմեական կաթոլիկ հոգևորականների և աշխարհականների հետ՝ Ֆրանսիայի երրորդ հանրապետության գաղափարախոսությունը սերմանելու իր պատվերների պատճառով, որն ավելի շատ պարտական էր լուսավորության հակակրոնական հոսանքներին, քան իր աշակերտների ծնողների կողմից տանը պատվաստված արժեքներին։ 1907 թվականին Լուի Պերգոն վերջապես թողեց դասավանդման գործունեությունը և տեղափոխվեց Փարիզ՝ գրական կարիերա սկսելու համար։ Ենթադրվում է, որ Լուի Պերգոյի արձակ ստեղծագործություններն արտացոլում են իրատեսական, անկումային և սիմվոլիստական հոսանքների ազդեցությունը։  Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Լուի Պերգոն ծառայել է ֆրանսիական բանակում Մարչևիլ ԱՆ Վովի մոտ, երբ վիրավորվել է չեզոք գծի մարտում, բայց ի վերջո փրկվել է գերմանացի բժշկական անձնակազմի կողմից և տեղափոխվել գերմանական գծերի դաշտային հիվանդանոց։ 1915 թվականի ապրիլի 8-ին Լուի Պերգոն սպանվեց 33 տարեկան հասակում ընկերական կրակից, երբ ֆրանսիական հրետանին միտումնավոր գնդակոծեց և ավերեց հիվանդանոցը, որտեղ նա բուժվում էր։

Լուի Պերգոյի ամենանշանավոր ստեղծագործությունը՝ «Կոճակների պատերազմը» վեպը հինգ անգամ էկրանավորվել է, որից  չորս անգամ՝ ֆրանսիական վարձույթում, մեկ անգամ ՝ իռլանդերենում։  Վերջերս Ֆրանսիայում նկարահանվել են երկու ֆիլմեր, որոնք թողարկվել են 2011 թվականի սեպտեմբերին մեկ շաբաթվա ընթացքում։  Երկուսն էլ տեղի են ունենում քսաներորդ դարում։

## Վաղ մանկություն
Լուի Պերգոն ծնվել է 1882 թվականի հունվարի 22-ին Դու նահանգի Բելմոնտ քաղաքում։  Հանրապետական ավագ դպրոցի ուսուցչի որդի՝ Լուին, ձգտում էր հաջողության հասնել ուսման մեջ։   Լուի Պերգոյի ակադեմիական հաջողությունները նրան կրթաթոշակ են բերել,  թույլ տալով նրան շարունակել ուսումը՝ հոր հետքերով գնալու մտադրությամբ։ 1901 թվականին  Լուի Պերգոն ավարտել է Բեզանսոնի հիմնական դպրոցը։

## Ամուսնություն և ընտանիք
Մեկ տարի դասավանդելուց և զինվորական ծառայությունից հետո՝ 1903 թվականին, Լուի Պերգոն ամուսնացավ իր առաջին կնոջ հետ։  Նրանք ապրում էին Դերնեսում, որտեղ նա նույնպես դասավանդում էր։  Որոշ ժամանակ  աշխատելուց հետո Պերգոն 1907 թվականին բաժանվեց կնոջից և տեղափոխվեց Փարիզ։

Հետագայում նրանք ամուսնալուծվեցին, և նա երկրորդ անգամ ամուսնացավ։

## Կարիերա
Լուի Պերգոն ստացել է իր առաջին պաշտոնը որպես ուսուցիչ Դյուններում։  Մեկ տարի անց Լուի Պերգոյին կոչ են արել մեկ տարի ծառայել բանակում Բելֆորում տեղակայված 35-րդ հետեւակային գնդում։  Ըստ Յան Հիգինսի, ազգային գաղտնի ծառայությունը 1902-03 թվականներին ոչինչ չի արել Լուի Պերգոյին հակամիլիտարիզմից բուժելու համար։

1903 թվականի աշնանը Լուի Պերգոն վերադարձավ Դորնում իր պաշտոնին։

1905 թվականին Լուի Պերգոն կնոջ հետ տեղափոխվել է Լանդրես։  Սկզբում կյանքը  նրանց համար դժվար էր այդ փոքրիկ, մեկուսացված գյուղում։

Ըստ Յան Հիգինսի՝ Լանդրես գյուղի հիմնականում կաթոլիկ բնակիչները թշնամաբար էին վերաբերվում իրենց տեղական ուսուցչին, որը, ըստ սահմանման, հասարակ ծառա էր և երբեք չէր գնացել պատարագի։ Նրանք, ըստ էության, չէին ընդունում այն, ինչ նրանք ասում էին։ Օտար միջավայրում աշխարհից կտրված զգալով՝ հոգնելով կասկածների, վատ կամքի, զրպարտությունների և մեղադրանքների դեմ անընդհատ պայքարից՝ Պերգոն հրաժարական տվեց իր պաշտոնից և գնաց Փարիզ՝ գրասենյակում աշխատելու։

1907 թվականին Լուի Պերգոն Լանդրեսից  մեկնում է Փարիզ, որտեղ միանում է Լեոն Դյուբելին՝ վաղեմի ընկերոջը և ոգեշնչողին։  Փարիզում Լուի Պերգոն տառապում էր ծայրահեղ աղքատությունից։ Լուի Պերգոն աշխատում էր որպես գործավար, իսկ ավելի ուշ որպես դպրոցի ուսուցիչ՝ ձգտելով իրականացնել գրական հաջողության իր երազանքը։

## Աշխատանքներ
Լուի Պերգոյի ամենավաղ աշխատանքները բանաստեղծությունների ժողովածուներն էին, որոնք նրա հաշվին տպագրվել են Լե Բեֆրոա գրական ամսագրում։ Լուի Պերգոյի առաջին ժողովածուն, որը վերնագրված է Սեր, հայտնվել է 1904 թվականին։  Լուի Պերգոյի երկրորդ գիրքը՝ Ավրիլի խոտը, լույս է տեսել 1908 թվականին։  1910 թվականին  Մերկուր դե Ֆրանսը հրատարակեց Պերգոյի պատմվածքների ժողովածուն՝ Գուպիլ և Մարգո վերնագրով։  Այս աշխատանքը արժանացավ հեղինակավոր Գոնկուրյան մրցանակի, ինչը հանգեցրեց որոշակի ազգային ճանաչման։

1911 թվականին լույս տեսավ Լուի Պերգոյի կենդանիների մասին պատմվածքների երկրորդ ժողովածուն՝ Կորբոյի ռևանշը։  1912 թվականին լույս տեսավ Լուի Պերգոյի բողբոջների պատերազմը վեպը։  1913 թվականին Պերգոն հրատարակեց Վեպ խաղաղության մասին վեպը, որում գլխավոր դերը խաղաց կենդանին։  Լուի Պերգոն գրել է բազմաթիվ այլ պատմություններ իր հայրենի Ֆրանշ-Կոնտեի մարդկանց և կենդանիների մասին, որոնք տպագրվել են հետմահու։

1912 թվականին լույս տեսավ Լուի Պերգոյի Կոճակների պատերազմը վեպը՝ պատմություն այն մասին, թե ինչպես են հարևան երկու գյուղերի փոքրիկ տղաները պատերազմ խաղում։  Սպանվածներից տուն ուղարկելուց առաջ կոճակները հանել են որպես գավաթ։  Լուի Պերգոյի վեպը սկսվում է հումորով, բայց ավելի ու ավելի չարագործ է դառնում, քանի որ տղաների միջև խաղի և իրական բռնության միջև եղած տարբերությունները ջնջվում են։ Տոնայնությամբ  նկարագրվել է որպես Ճանճերի տեր, թեև գիրքը հիմնականում նախորդում է Ուիլյամ Գոլդինգի վեպին։  Պերգոյի աշխատանքները հայտնի են մնում Ֆրանսիայում։ Լուի Պերգոյի Կոճակների պատերազմը վեպը վերահրատարակվել է ավելի քան երեսուն անգամ։  Լուի Պերգոյի Կոճակների պատերազմը վեպն ընդգրկված է ֆրանսիական ավագ դպրոցի գրականության ուսումնասիրության ծրագրում։

## Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Լուի Պերգոն փորձեց գրանցվել որպես պացիֆիստ, բայց առաջին համաշխարհային պատերազմի բռնկմամբ նրան զորակոչեցին ֆրանսիական բանակ։ Տասներկու տարի   քաղաքացիական ծառայության անցնելուց հետո  Լուի Պերգոն ընդգրկվեց ակտիվ ռեզերվում։ Այս կարգավիճակում  Լուի Պերգոն մասնակցել է Լոթարինգիայի ճակատամարտին՝ Ֆրանսիա գերմանական արշավանքի ժամանակ, իսկ ավելի ուշ՝ Արևմտյան ճակատում։

1915 թվականի ապրիլի 7-ին Լուի Պերգոյի գունդը հարձակվեց Գերմանիայի կայսերական բանակի խրամատների վրա Ֆրեն ԱՆ Վեվրի մոտ, որի ժամանակ  Լուի Պերգոն վիրավորվեց։   Լուի Պերգոն ընկել է փշալարերի վրա, որտեղ էլ հայտնվել է թակարդում։  Մի քանի ժամ անց գերմանացի զինվորները փրկեցին նրան և մյուս վիրավորներին՝ ֆրանսիացի զինվորներին տեղափոխելով գերմանացիների թիկունքում գտնվող ժամանակավոր դաշտային հիվանդանոց։ Ապրիլի 8-ի առավոտյան Պերգոն և մյուս ռազմագերիները սպանվեցին ֆրանսիական հրետանու ընկերական կրակից, որի արդյունքում հիվանդանոցը ավերվեց։ Դաշտային հիվանդանոցների, հիվանդանոցային նավերի և բժշկական անձնակազմի վրա կանխամտածված հարձակումները որակվել են որպես պատերազմական հանցագործություն՝ համաձայն 1899 և 1907 թվականների Հաագայի կոնվենցիաների, որոնք ստորագրվել են Ֆրանսիայի երրորդ Հանրապետության կառավարության կողմից։

## Ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Կոճակների պատերազմը էկրանավորվել է հինգ անգամ՝

* Ժակ Դարոյի բամբասանքների պատերազմը  (1936 թվական, Ֆրանսիա),
* Կոճակների պատերազմը (1962 թվական, Ֆրանսիա), սև-սպիտակ, ռեժիսոր՝ Իվ Ռոբեր։ Այն թողարկվել է վերականգնված տարբերակով 2011 թվականին,
* Կոճակների պատերազմը (1994 թվական, Իռլանդիա), հեղինակ՝ Ջոն Ռոբերտս,
* Կոճակների պատերազմը (2011 թվական, Ֆրանսիա), ռեժիսոր՝ Յան Սամուել, պրոդյուսեր՝ Մարկ Դյուպոնտավիս։  (Այս տարբերակի գործողությունները տեղի են ունենում 1960-ականներին՝ Ալժիրի պատերազմի ֆոնին),
* Կոճակների պատերազմը (2011 թվական, Ֆրանսիա), ռեժիսոր՝ Քրիստոֆ Բարատիե, պրոդյուսեր՝ Թոմաս Լանգման։  (Այս տարբերակը տեղի է ունենում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի և Ֆրանսիայի գերմանական օկուպացիայի ժամանակ)։

## Ժառանգություն և կոչումներ
«Լուի Պերգոյի ընկերներ» Փարիզի ընկերությունը զբաղվում է նրա ստեղծագործության ուսումնասիրությամբ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

* 
* 
* ''"Vive nous!": les fondements nationalistes de la Guerre des boutons'', a Master's thesis 
 
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով