Ապահովագրությունը ԱՄՆ-ում

**Ապահովագրությունը ԱՄՆ-ում** (), ԱՄՆ-ում գոյություն ունեցող շուկա, որտեղ ապահովագրական ընկերությունները վաճառում են ռիսկի փոխհատուցման ծառայություններ։ ԱՄՆ-ն ունի աշխարհում ամենախոշոր ապահովագրավճարները։ Swiss Re վերաապահովագրական ընկերության տվյալներով՝ 2023 թվականին աշխարհում գրանցված $7.186 տրիլիոն ուղղակի ապահովագրավճարներից $3.226 տրիլիոնը կամ 44.9%-ը գրանցվել է հենց ԱՄՆ-ում։

Ընդհանուր առմամբ, ապահովագրությունը պայմանագիր է, որով ապահովագրողը պարտավորվում է փոխհատուցել կամ հատուցել ապահովագրված կողմին (ապահովագրատիրոջը կամ շահառուին) որոշակի վնաս կամ կորուստ՝ որոշակի ռիսկերից կամ վտանգներից՝ դրա դիմաց ստանալով ապահովագրավճար:

Օրինակ, գույքի ապահովագրական ընկերությունը կարող է ստանձնել այն ռիսկը, որ ինչ-որ գույք՝ օրինակ՝ մեքենա կամ տուն, կարող է վնասվել կամ կորուստ կրել որոշակի ժամանակահատվածում։ Դրա դիմաց ապահովագրված անձը վճարում է որոշակի գումար, ինչը փոխհատուցում է հնարավոր վնասների համար։ Այս հարաբերությունն իրավականորեն կարգավորվում է ապահովագրական պայմանագրով։

## Պատմություն
ԱՄՆ-ում առաջին ապահովագրական ընկերությունը, որն ապահովագրում էր հրդեհի ռիսկեր, հիմնադրվել է 1735 թվականին Հարավային Կարոլինայի Չարլսթոն քաղաքում, իսկ 1752-ին Բենջամին Ֆրանկլինի օգնությամբ ստեղծված *[[Philadelphia Contributionship|«Philadelphia Contributionship»]]*-ը՝ երկրի հնագույն, մինչ օրս գործող փոխադարձ ապահովագրական ընկերությունը: Այն առաջին ընկերություններից է, որը խրախուսում էր հրդեհի կանխարգելումը՝ հրաժարվելով ապահովագրել բարձր ռիսկով, օրինակ՝ փայտաշեն շենքերը, իսկ հետագա տասնամյակներին ապահովագրական ոլորտը վերափոխվել է: 1792-ին հիմնադրվել է առաջին բաժնետիրական ապահովագրական ընկերությունը՝ ''Insurance Company of North America''-ն, 1837-ին Մասաչուսեթսում ընդունվել է ապահովագրական պահուստների պահանջը սահմանող առաջին օրենքը, և արդեն 1850-ականներին նահանգային վերահսկողությունն ամրապնդվել է՝ նախ Նյու Հեմփշիրում, ապա Նյու Յորքում նշանակված ապահովագրական հանձնակատարներով ու հատուկ բաժիններով, իսկ 1950-ականներից սկսած ոլորտը սկսել է շարժվել դեպի բազմաոլորտ, բազմաշուկա և նույնիսկ բազմազգ ապահովագրական ընկերությունների ու հոլդինգների ձևավորում։

## Կարգավորում
### Նահանգային ապահովագրական կարգավորման համակարգ
Ամերիկայում ապահովագրական ոլորտի կարգավորումը պատմականորեն իրականացրել են հիմնականում նահանգների կառավարությունները։ Առաջին նահանգային ապահովագրական հանձնակատարը նշանակվել է Նյու Հեմփշիրում՝ 1851 թվականին, և այդ պահից նահանգային կարգավորման համակարգը զարգացել է գրեթե նույն արագությամբ, ինչ ապահովագրական ոլորտը։ Մինչ այդ ժամանակաշրջանը՝ ապահովագրությունը վերահսկվում էր ընկերությունների կանոնադրություններով, նահանգային օրենքներով և դատարանների կողմից։

Նահանգային կարգավորման համակարգի ներքո՝ յուրաքանչյուր նահանգ ինքնուրույն վերահսկում է իր ապահովագրական շուկան՝ հիմնականում նահանգային ապահովագրության վարչության կամ բաժնի միջոցով։ Դեռևս 1869 թվականին Paul v. Virginia դատական գործից սկսած, այս համակարգի նկատմամբ քննադատություններ են հնչել տարբեր խմբերի կողմից՝ թե՛ ներսից, թե՛ դրսից։ Այն հաճախ նկարագրվել է որպես բարդ, կրկնվող, շփոթեցնող և ծախսատար։

Սակայն 1944 թվականին Միացյալ Նահանգների Գերագույն դատարանը United States v. South-Eastern Underwriters Association գործով որոշեց, որ ապահովագրական ոլորտը ենթակա է նաև դաշնային կարգավորման՝ համաձայն Սահմանադրության Առևտրի դրույթի ()։ Բայց արդեն հաջորդ տարի՝ 1945-ին, Կոնգրեսը արձագանքել է McCarran–Ferguson Act օրենքով, որը հստակ սահմանում էր, որ ապահովագրական ոլորտի կարգավորումն առաջին հերթին մնում է նահանգների իրավասության ներքո։ Այս օրենքով նաև ամրագրվում էր, որ դաշնային օրենսդրությունը չպետք է չեղարկի կամ խաթարի նահանգային ապահովագրական օրենքները, եթե տվյալ դաշնային օրենքը ուղղակիորեն չի վերաբերում ապահովագրությանը։

1980-ականներին ապահովագրական մի քանի խոշոր ընկերությունների սնանկացումները կրկին ուշադրություն են դարձրել դաշնային կարգավորման անհրաժեշտությանը։ Այս գործընթացին հակազդելու համար Ապահովագրական հանձնակատարների ազգային ասոցիացիան () նախաձեռնել է մի շարք «մոդելային» բարեփոխումներ՝ ներառյալ ռիսկերի վրա հիմնված կապիտալի պահանջները, ֆինանսական կարգավորման ստանդարտները և հաշվապահական սկզբունքների կոդավորման փորձերը։ Քանի որ բազմաթիվ նահանգներ որդեգրել են այս մոդելային օրենքների տարբերակները, դաշնային միջամտության պահանջը թուլացել է։

Այնուամենայնիվ, տարբեր նահանգներում ապահովագրության կարգավորման համակարգերը մինչ այժմ զգալիորեն տարբերվում են միմյանցից, ինչը բերում է կարգավորման ծախսերի աճի։ Դրանց բեռը վերջնականապես կրում են ապահովագրված անձինք՝ ավելի բարձր ապահովագրական վճարների տեսքով։ Ըստ McKinsey & Company-ի գնահատման՝ 2009 թվականին ապահովագրական ոլորտը տարեկան շուրջ 13 միլիարդ ԱՄՆ դոլար ավելորդ կարգավորման ծախսեր է ունեցել հենց նահանգային համակարգի բարդության պատճառով։

Ապահովագրական հանձնակատարների ազգային ասոցիացիան գործում է որպես մոդելային օրենքների և կանոնակարգերի մշակման հարթակ։ Չնայած այդ մոդելները պարտադիր իրավաբանական ուժ չունեն, դրանք մեծամասամբ կիրառվում են նահանգների կողմից՝ հաճախ առանց էական փոփոխությունների։ Ապահովագրական հանձնակատարների ազգային ասոցիացիան նաև հանդես է գալիս ազգային մակարդակով՝ նահանգային կարգավորիչների դիրքորոշումները ներկայացնելու և խթանելու նպատակով։

Բացի դրանից, նահանգներում շարունակվում են բանավեճերը, թե արդյոք ապահովագրական վերահսկողությունը պետք է իրականացվի առանձին «բաժինների», թե «վարչությունների» միջոցով։ Որոշ նահանգներում ապահովագրական ոլորտի կարևորության պատճառով այն ունենում է նախարարության կարգավիճակ, մինչդեռ մյուս նահանգներում այն ներառված է ավելի մեծ կառույցի մեջ որպես բաժին, որպեսզի չբարդացնեն պետական կառավարման կառուցվածքը և պահպանեն հստակ ենթակայություն։

### Ապահովագրության դաշնային կարգավորում
Այնուամենայնիվ, դաշնային կարգավորումը շարունակել է աստիճանաբար ներխուժել նահանգային վերահսկողության համակարգ։ 1970-ականներին, երբ գույքի և պատահարի ապահովագրական ընկերությունները բախվեցին ֆինանսական կայունության և հնարավորությունների սղության խնդիրների, առաջին անգամ առաջ քաշվեց «ընտրովի դաշնային արտոնագրման» () գաղափարը։ Այս մոդելի նպատակն էր ստեղծել դաշնային մակարդակով կարգավորման համակարգ, որի մեջ ապահովագրական ընկերությունները կարող էին կամավոր կերպով ներգրավվել՝ դուրս գալով ավանդական նահանգային կարգավորումից։ Այս մոտեցումը որոշ չափով նմանեցվում էր բանկային համակարգում գործող կրկնակի արտոնագրման մոդելին։ Թեպետ այս նախաձեռնությունը մերժվեց դեռ 1970-ականներին, այն դարձավ հիմք՝ վերջին տասնամյակում սկսված ժամանակակից բանավեճի համար՝ դաշնային արտոնագրման հնարավորության վերաբերյալ։

1979-ին և 1980-ականների սկզբին Դաշնային առևտրի հանձնաժողովը () փորձել է դաշնային մակարդակով կարգավորել ապահովագրական ոլորտը, սակայն Սենատի Առևտրի կոմիտեն միաձայն քվեարկել է՝ արգելելով *FTC-ի* միջամտությունը։ Միևնույն ժամանակ, նախագահ Ջիմի Քարթերը փորձել է ֆինանսների նախարարության կազմում ստեղծել «Ապահովագրության վերլուծության գրասենյակ» (), սակայն այս գաղափարն արագորեն չեղարկվել է ապահովագրական ոլորտի լոբբինգի ճնշման տակ։

Վերջին երկու տասնամյակներում կրկին ակտիվացել են դաշնային կարգավորման կամավոր տարբերակի կիրառման մասին քննարկումները։ Դրանց թվում են 1999 թվականի *Gramm–Leach–Bliley* օրենքը, 2006-ին ներկայացված Ազգային ապահովագրական օրենքի նախագիծը և 2010 թվականին ընդունված Հիվանդի պաշտպանության և մատչելի բուժսպասարկման մասին օրենքը:

2010 թվականին Կոնգրեսը ընդունել է *Dodd–Frank* փողոցային բարեփոխման և սպառողների պաշտպանության մասին օրենքը, որը շատերի կողմից համարվում է 1930-ականների Մեծ ճգնաժամից ի վեր ամենահամապարփակ ֆինանսական բարեփոխումը։ Այս օրենքը զգալի ազդեցություն է ունեցել ապահովագրական ոլորտի վրա։ Մասնավորապես՝ օրենքի հինգերորդ վերնագրով ստեղծվել է Ֆինանսների նախարարության կազմում գործող Դաշնային ապահովագրական գրասենյակը, որն իրավասու է վերահսկելու ապահովագրության ամբողջ ոլորտը և հայտնաբերելու նահանգային կար*գավորման համակարգում առկա հնարավոր բացթողումները։ Բացի այդ, Dodd–Frank* օրենքը ստեղծել է Ֆինանսական կայունության վերահսկման խորհուրդը, որի նպատակն է վերահսկել ֆինանսական շուկաները, ներառյալ ապահովագրական ընկերությունները, և կանխատեսել այն ռիսկերը, որոնք կարող են վտանգել Միացյալ Նահանգների ֆինանսական կայունությունը։

## Կազմակերպություն
Միացյալ Նահանգներում նահանգային կարգավորման համակարգի կարևոր յուրահատկություններից մեկն այն է, որ ապահովագրական շուկան բաժանված է հաստատված  և ավելցուկային ապահովագրողների։

Հաստատված ապահովագրողը այն ընկերությունն է, որը պաշտոնապես գրանցվել է որևէ նահանգի ապահովագրական շուկայում՝ տվյալ նահանգի ապահովագրության հանձնակատարի կողմից, և ենթարկվում է նահանգային օրենսդրությամբ սահմանված պահանջներին՝ կապված կազմակերպչական կառուցվածքի, կապիտալացման, ապահովագրական պայմանագրերի ձևերի, սակագների հաստատման և վնասների կարգավորման հետ։

Ավելցուկային ապահովագրողները «չհաստատված» են տվյալ նահանգում, բայց համաձայն են ապահովագրական ծածկույթ տրամադրել այնտեղ։ Այսպիսի ապահովագրողները նախատեսված են բացառիկ կամ դժվար ապահովագրելի ռիսկերի համար, որպեսզի չխաթարեն նահանգների կողմից ապահովագրական շուկայի կարգավորումը։ Թեև փորձառու ապահովագրական բրոքերներն իմանում են՝ որ ռիսկերը չեն ընդունվում հաստատված ապահովագրողների կողմից, նրանք, այնուամենայնիվ, պարտավոր են փաստել, որ «բարեխիղճ փորձ» են կատարել՝ ներկայացնելով տվյալ ռիսկը առնվազն երեք հաստատված ապահովագրողին (որոնք արագ մերժում են առաջարկը), նախքան դիմելն ավելցուկային ապահովագրողին։

Այս երկարաշունչ գործընթացից ապահովագրողներին և բրոքերներին ազատելու համար՝ բազմաթիվ նահանգներ ներդրել են «արտահանման ցուցակներ», որտեղ նշված են այն ռիսկերը, որոնց համար նահանգում բացարձակապես չկա որևէ հաստատված ապահովագրական ծածկույթ։ Այդպիսով՝ բրոքերները, որոնք ունեն այդ ցուցակներում ընդգրկված ռիսկեր, կարող են անմիջապես «արտահանել» դրանք դեպի այլ նահանգներում գործող ավելցուկային ապահովագրողներ՝ առանց հաստատված ապահովագրողների մերժումների փաստաթղթային հաստատման։ Սակայն որոշ նահանգներ, ինչպես Ֆլորիդան, Իլինոյսը և Տեխասը, հրաժարվել են ներդնել նման ցուցակներ։

Այս արտահանման ցուցակները, իրենց էությամբ, ցույց են տալիս, թե որ ռիսկերն են համարվում դժվար ապահովագրելի ԱՄՆ-ում։ Օրինակ՝ Կալիֆոռնիայի արտահանման ցուցակում ընդգրկված են շտապօգնության ծառայությունները, ատրակցիոն այգիները, պայթեցումներն ու հրավառությունները, շենքերի տեղափոխումը, քանդում, բացօթյա պաշարված խոտ, օդապարիկներ, բժշկական հաշվառում, ապրանքների հետ վերադարձ, սղոցարաններ, պլատֆորմներ, անվտանգության ծառայություններ և դաջվածքի սրահներ։ Բացի այդ, ցուցակում կարող են ընդգրկվել նաև որոշակի ապահովագրական տեսակներ, ինչպիսիք են՝ աշխատատեղում խտրականության պատասխանատվությունը կամ առևանգման և փրկագնի ապահովագրությունը։

Չնայած ավելցուկային ապահովագրողները նույնպես կարգավորվում են այն նահանգի կամ երկրի կողմից, որտեղ իրենք հաստատված են, ավելցուկային ապահովագրություն ձեռք բերելու թերությունները ներառում են՝ ոչ ստանդարտ պայմանագրային ձևեր (այսինքն՝ ոչ *[[Insurance Services Office|Insurance Services Office-ի]]* կողմից հաստատված ձևաչափեր), ինչպես նաև այն, որ եթե ապահովագրողն անսպասելիորեն սնանկանա, ապա այն ապահովագրված անձինք, որոնք գտնվում են այն նահանգներում, որտեղ ապահովագրողը չի հաստատվել, չեն օգտվում նույնպիսի իրավական պաշտպանությունից, ինչ՝ հաստատված ապահովագրողների դեպքում։ Այնուամենայնիվ, բացառիկ ռիսկեր ապահովագրելու համար հաճախ ընտրությունը մնում է՝ կա՛մ ավելցուկային ապահովագրող, կա՛մ ընդհանրապես ոչ մի ծածկույթ։

Ավելցուկային ապահովագրության մոդելի հետ կապված երկարատև խնդիրներից մեկն այն է, որ այն քիչ գործնական է դառնում, երբ ապահովագրվածները մեծ և բարդ ռիսկեր ունեն՝ տարածված մի քանի նահանգներում։ Դրա պատճառով՝ Կոնգրեսը 2010-ին ընդունել է *Nonadmitted and Reinsurance Reform Act* օրենքը, որը նպատակ ունի հստակեցնել՝ որ նահանգն է պատասխանատու ավելցուկային ապահովագրության վաճառքի կարգավորման համար այդ դեպքերում, ինչպես նաև ազատել որոշ «էլիտար» գնորդներին՝ նախկինում պահանջվող «բարեխիղճ փորձից»։

### Ապահովագրական խմբեր
Ամենափոքր ապահովագրական ընկերությունները գործում են որպես մեկ առանձին ընկերություն, բայց մեծ մասը՝ մեծ ապահովագրական ընկերությունները, իրականում ներկայացված են որպես ապահովագրական խմբեր։ Այդ խմբերը կազմված են մայր կազմակերպություններից, որոնք տնօրինում են մի քանի ապահովագրական ընկերություններ՝ տարբեր նահանգներում կամ իրավասություններում լիցենզավորված։ Կախված դեպքից՝ այս խմբերը կարող են ունենալ նաև ավելցուկային ապահովագրողներ, գերբեռնված ապահովագրողներ և վերապահովագրող ընկերություններ։ Բացի այդ, ապահովագրական խմբերում հաճախ ընդգրկվում են նաև ռիսկ չհանդիսացող բիզնեսներ, օրինակ՝ ապահովագրական գործակալություններ կամ վնասների փորձագետներ։ Այս խմբերի միջև կան մեծ տարբերություններ, թե ինչպես են բիզնեսի ֆունկցիաները բաժանված մայր ընկերության և նրա դուստր ձեռնարկությունների միջև։

Օրինակ, երբ հաճախորդը զանգահարում է *GEICO* և հարցնում ապահովագրական սակագին, նա իրականում խոսում է *GEICO* ապահովագրական գործակալության հետ, որը կարող է տրամադրել ապահովագրություն *GEICO-ի* իններորդ ապահովագրական ընկերություններից որևէ մեկից։ Երբ հաճախորդը վճարում է վճարը *«GEICO»-ին*, այդ գումարը դրվում է հենց այն ապահովագրական ընկերության հաշվին, որը թողարկել է ապահովագրական քաղաքականությունը։ Նույն կերպ, բոլոր պնդումները (վնասների փոխհատուցումները) կապված են տվյալ ապահովագրական ընկերության հետ։ Սակայն հաճախորդների մեծամասնությունը՝ առանց մանրամասն կարդալու իրենց ապահովագրական պայմանագրերը, պարզապես վստահում և շփվում է *GEICO* անվան հետ։

Հասկանալի է, որ ապահովագրական խմբի կառավարումը շատ ավելի բարդ է, քան մեկ ընկերության։ Նշանակում է, որ աշխատակիցները պետք է ուշադիր հետևեն ընկերությունների իրավական նորմերին, որպեսզի դատարանները չհամարեն այս խմբի ընկերությունները որպես մեկ անձի այլ դեմքեր () և չխախտեն կորպորատիվ պատնեշը։ Օրինակ՝ ապահովագրական բոլոր պայմանագրերն ու պնդումների հետ կապված բոլոր փաստաթղթերը պետք է հստակ նշեն համապատասխան ընկերությունը խմբում, և բոլոր վճարումների գրանցումները պետք է ճիշտ կատարվեն համապատասխան ընկերության հաշվեգրքում։

Համակարգային ռիսկի պատճառով, ապահովագրական խմբերի նկատմամբ վերահսկողությունը կարգավորիչների և Ապահովագրական հսկիչների ազգային ասոցիացիայի *(NAIC)* ուշադրության կենտրոնում է։ 2013 թվականին ԱՄՆ Կոնգրեսի Բնապահպանության և Գանձապետարանական գրասենյակը *(GAO)* հետազոտություն է հրապարակել, որտեղ նշվել է, որ մեծ ապահովագրական խմբերը լավ են դիմացել 2008 թվականի ֆինանսական ճգնաժամին, սակայն առաջարկվել են լրացուցիչ կարգավորումներ՝ հատկապես ոչ ապահովագրական ուղղակի գործունեություն իրականացնող ընկերությունների ռիսկերի վերահսկման համար։ ԱՄՆ բոլոր խոշոր ապահովագրական խմբերը, որոնք աշխատում են Կալիֆորնիայի շուկայում, պարտավոր են իրենց կայքերում հրապարակել իրենց կազմում ընդգրկված ապահովագրական ընկերությունների ցանկը, ինչպես պահանջվում է Կալիֆոռնիայի ապահովագրական օրենսգրքի 702-րդ հոդվածով։

Ապահովագրական խմբի համակարգի առավելությունը նրանում է, որ խմբի ողջ կառույցն ավելի դիմացկուն է երկարաժամկետ՝ քան մեկ ընկերությունը։ Եթե խմբի մեջ գտնվող որևէ ընկերություն մեծ վնասներ ունենա և կանգ առնի, այն կարող է հանգիստ մտցվել *«runoff»* ռեժիմ, որը նշանակում է, որ ընկերությունը դեռ գործում է միայն հին պնդումների կարգավորման համար, բայց նոր քաղաքականություններ չի թողարկում, իսկ մնացած խմբի ընկերությունները շարունակում են աշխատել։ Այս պրակտիկան այնքան տարածված է, որ որոշ խմբեր իրենց հին պնդումները՝ հայտնի նաև որպես «երկարատև պնդումներ» (), փոխանցում են առանձին ընկերությունների, որոնք մասնագիտացված են միայն այդ գործառույթում։ Այս «լավ ապահովագրող/վատ ապահովագրող» ռազմավարությունը մի կողմից ազատում է խմբի աշխատակիցներին կենտրոնանալ եկամտաբեր դուստր ձեռնարկությունների վրա, իսկ մյուս կողմից՝ պնդումների դիմողներին ստիպում է ավելի հեշտ համաձայնվել փոխհատուցում ստանալու պայմաններին, քանի որ *«runoff»* ընկերություններն այլ եկամուտներ չեն ստանում և կարող են արագ սնանկանալ։

Նախկինում, երբ փոքր ապահովագրողներն էին սնանկանում, դա տեղի էր ունենում շատ մեծ և աղմկահարույց ձևով, հատկապես 1970-80-ականների տնտեսական ցիկլերի ժամանակ։ Այդպիսի դեպքերում նահանգը հաճախ միջամտում էր՝ մասնակի վերահսկողություն սահմանելով ընկերության նկատմամբ և ստանձնելով նրա պարտավորությունների մի մասը։

## Ապահովագրության տեսակները ԱՄՆ-ում
ԱՄՆ-ում ապահովագրական ոլորտը հաճախ բաժանում են երկու հիմնական խմբերի՝

# **Կյանքի և առողջության ապահովագրություն**
#* Առողջապահական ապահովագրություն (ատամնաբուժական, տեսողության, դեղորայքի և այլն)
#* Կյանքի ապահովագրություն (երկարատև խնամք, պատահական մահ և անդամահատում, հիվանդանոցային փոխհատուցում)
#* Անուիտետներ (վտանգաշղթայական գործիքներ)
#* Կյանքի և անուիտետների համակցված ապահովագրություն
# **Գույքի և պատահարի ապահովագրություն (****)**
#* Գույքի ապահովագրություն (ջրհեղեղ, երկրաշարժ, տուն, ավտոմեքենա, հրդեհ, սեփականության իրավունք, կենդանիներ)
#* Պատահարի ապահովագրություն (աշխատողների փոխհատուցում, հաշմանդամություն, պատասխանատվություն)

Վերապահովագրությունը սովորաբար առանձնացնում են որպես առանձին կատեգորիա՝ այս երկու հիմնական խմբերից դուրս։

## Կազմակերպություններ
Միացյալ Նահանգներում ապահովագրական ոլորտին աջակցում են տարբեր ասոցիացիաներ, պետական հաստատություններ և ընկերություններ: Ազգային ապահովագրական կոմիսարների ասոցիացիան () ստեղծում է նորմատիվ մոդելներ՝ նահանգային ապահովագրական օրենքների համար, և սպասարկում է իր անդամներին, որոնց կազմում են նահանգային ապահովագրական վարչությունները կամ բաժինները: Շատ ապահովագրական ընկերություններ օգտվում են նաև *Insurance Services Office*-ի ծառայություններից, որը պատրաստում է ստանդարտ ապահովագրական պայմանագրեր և հաշվարկում է վնասների ծախսերը, այնուհետև ներկայացնում է այդ փաստաթղթերը անդամ ապահովագրական ընկերությունների փոխարեն նահանգային վարչություններին:

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ապահովագրություն
Կատեգորիա:Ֆինանսական ծառայություններ ըստ երկրի
Կատեգորիա:Ֆինանսներ ԱՄՆ-ում