Ուրախ պատմվածք

«**Ուրախ պատմվածք**», Սերո Խանզադյանի պատմվածքներից է, տեղ է գտել «Կորած արահետներ» շարքում և գրվել է 1977 թվականին։

## Գնահատական
Էպիկական պատումը Խանզադյանի պատմվածքներում իրապաշտորեն է ներկայացնում միջավայրն ու նրա մեջ գործող մարդկային հարաբերությունները: Դրանով գրողն ուրվագծում է փաստագրական մերձեցումը կյանքի իրականությանը, բայց այն պատմվածքում, որտեղ գրողը չի մնում նյութի «նեղ» սահմաններում, այլ հասնում է ընդհանրացման, իրադրության բախումը ներքին թելերով շաղկապում է կյանքի փիլիսոփայական կեցությանը, նրա խոր դրամատիզմին։

## Սյուժե
Պատմվածքում հեղինակը ներկայացնում է, թե ինչպես է որոշում գնալ ձորի գյուղ, որպեսզի հանդիպի Արմենակին և կարդա աղբյուրի վիմագիրը, որը իր սրտին շատ հարազատ էր։ Գյուղը երեք տարի առաջ ձորից մի քիչ վերև էր բարձրացել, վերևում հիմնվել։ Ձորի գյուղ գնալու ճանապարհը դժվարանցանելի էր, օրը՝ բավականին մառախլապատ, որն էլ ճանապարհը ավելի էր դժվարացնում։ Հեղինակը նկարագրում է գյուղի առօրյան և Արմենակին, ով միշտ հոգսաշատ էր․ «Գյուղսովետի նախագահ է, գյուղը նոր է, հոգսը՝ շատ։ Հոգսեր՝ գյուղը ջուր բերելու, փողոցները կանոնավորելու, ծննդյան վկայականներ գրելու հոգսեր, երկու հարևաններին հաշտեցնելու դժվարություն։ Կռվել են»։ Գյուղ գնում էին հեղինակը և վարորդը՝ Սուրիկը։ Ճանապարհին նրանք հանդիպում են մի աղջկա, ում անունը Նորա էր, և Սուրիկի ու աղջկա խոսակցություններից պարզվում է այն, որ աղջիկը գնացել էր քաղաք և այնտեղ հացթուխ էր։ Նորան այլ գյուղից, որի ճանապարհը անցնում էր ձորի գյուղով։ Նորան ճանապահը խաչմերուկից շարունակում է միայնակ։ Նոր գյուղ մտնելով՝  հեղինակը և Սուրիկը հանդիպում են Արմենակին, ով սկսում է պատմել, որ տավարած Մանուկը նախիրը արածացնելու է տարել ձորի գյուղում։ Բոլորով ճանապարհ են ընկնում դեպի ձորի գյուղ։ Երբ հասնում են այնտեղ, իրենց դիմաց է դուրս գալիս ահեղ բառաչով մի կով, կովերը խառնվում են աղբյուրի մոտ, նրանք փախչելու տեղ չունեին, մի անցք կար, որտեղով կարող էին, այն էլ ուղեևորների մեքենան էր փակել, որին առաջին կովը նմանեցրել էր արջի։ Այս ամենից հետո նրանք հանդիպում են Մանուկին։ Մանուկը նախագահին ասում է, որ կովերին ինքը տանի գյուղ և այն հարցին, թե ինչու պատասխանում է․ «Էն մարդուն չեմ սիրում, որ կոտրած գդալի պես ամեն թանի մեջ է ընկնում։ Ես քեզ համար երեխա չեմ, ընկեր նախագահ։ Ես տասնամյա կրթություն ունեմ, բանակում ծառայել եմ, նույնիսկ գերազանց հրաձիգի կրծքանշան ստացել։ Եկել եմ գյուղի տավարածը դարձել։ Այո՛, դարձել՝ իմ կամքով։ Դրա պատճառը քեզ անհասկանալի է, և դու մի կարծիր, թե ես քու հպատակն եմ»։ Հետո ասում է, որ պետք է Նորային տուն ճանապարհի։ Նախագահը անհանգստանում էր, քանի որ մտածում էր, որ Նորան Մանուկին խելքից կհանի և իր հետ կտանի քաղաք։ Որոշ ժամանակ անց հեղինկաը կրկին հանդիպում է Արամանյակին և հարցնում Մանուկից, նախագահը պատասխանում է,որ ամուսնացել են և Նորայի հետ հեռացել գյուղից։ Պատմում է, որ հիմա կովերը մի օր ինքն է պահում, մի օր կինը, մի օր աղջիկը։ «Բա էլ ո՞վ պահի կովերը։ Գյուղում մարդ մնո՞ւմ է, որ պահի։ Ում պորտը որ կտրում են, վազում է քաղաք։ Քանդվո՜ւմ ենք․․․»։

## Կերպարներ
* Արմենակ
* Սուրիկ
* Նորա
* Մանուկ

## Տես նաև
* Այրված տուն
* Կորած արահետներ
* Ջրաղացը ձայն չունի
* Արջի մորթին
* Բարի լույս, Նվարդ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Հայերեն ձայնային գրքեր (աուդիոգրքեր) համացանցում։ Սերո Խանզադյան
* Նա, ով հասկացավ քարերի լեզուն. Սերո Խանզադյան-100

Կատեգորիա:1983 գրքեր
Կատեգորիա:Սերո Խանզադյանի ստեղծագործություններ