Հարությունյան Ալեքսանդր Գարեգինի

Ալեքսանդր Գարեգինի Հարությունյան (22 մայիսի, 1942, Քարին Տակ, Շուշիի շրջան, ԼՂԻՄ, ԽՍՀՄ – 17 օգոստոսի, 2018, Շուշի, Արցախի Հանրապետություն), հայ որմնադիր-շինարար, հանրային գործիչ։

Կենսագրություն
Ալեքսանդր Հարությունյանը ծնվել է 1942 թվականի մայիսի 22-ին Լեռնային Ղարաբաղի Քարին Տակ գյուղում։ Ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցի 8-րդ դասարանը։ 1958 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել է Շուշի։

1960–1962 թվականներին ուսումը շարունակել է Շուշիի բանվորական երիտասարդության միջնակարգ դպրոցում։ 1963–1966 թվականներին ծառայել է Խորհրդային բանակում՝ Գերմանական Դեմոկրատական Հանրապետությունում տեղակայված զորամիավորման կազմում։

Զորացրվելուց հետո վերադարձել է Շուշի և սկսել աշխատել շինարարության ոլորտում։

Շինարարական գործունեություն
Աշխատել է թիվ 92 շինմոնտաժային վարչությունում որպես որմնադիր-վարպետ, աշղեկ և բրիգադավար։ Նրա մասնակցությամբ կառուցվել են Շուշի քաղաքի մի շարք բնակելի շենքեր, ինչպես նաև հասարակական նշանակության կառույցներ՝ հիվանդանոց, տեխնիկում, առողջարանային համալիր։
«Մեծ էր նրանց ընտանիքը: Ուներ հասակն առած ծնողներ, եղբայր, քույրեր, կին և երեք տղա: Ընտանիքի հոգսը հոր և իր վրա էր: Դեռ լույսը չբացված երիտասարդ վարպետը շինհարթակում էր: Զարմանալի եռանդ ու աշխատասիրություն ուներ: Նրա մասնակցությամբ են կառուցվել քաղաքի բնակելի շատ տներ, ինչպես և հիվանդանոցի, տեխնիկումի, առողջարանային համալիրի շենքերը»,- գրել է հայտնի մանկավարժ Ալբերտ Խաչատրյանը: 
Նրա աշխատանքը գնահատվել է գործընկերների և ղեկավարների կողմից՝ որպես բացառիկ նվիրվածության և որակի օրինակ։ Հատկանշական է նաև շինհրապարակում նրա կարգապահությունն ու աշխատասիրությունը, որոնք ոգեշնչել են երիտասարդ մասնագետներին։

Ընտանեկան կյանք
Հարությունյանը ստեղծել է օրինակելի ընտանիք, որտեղ մեծապես կարևորվում էին կրթությունը, աշխատանքի հանդեպ սերը և ընտանիքի համերաշխությունը։ Երեխաները վաղ հասակից մասնակցել են տան կառուցման, այգեգործության և այլ գործերին։

Ընտանեկան միջավայրում ձևավորվել էր կեցության հաստատուն ռեժիմ։ Երեք որդիներն էլ եղել են դպրոցի առաջադեմ սովորողներից։
«Նախադպրոցական հասակից նրա երեխաները ֆիզիկական աշխատանք էին կատարում,- գրել է Ալբերտ Խաչատրյանը,- և բոլորի աշխատանքային գործունեությամբ թեթևանում էին ընտանիքի հոգսերը։ Դասերից հետո երեխաներն օգնում էին տատիկին ու պապիկին, մասնակցում սեփական տան կառուցման աշխատանքներին, բանջարանոցի և պտղատու այգու մշակմանը։ Մայրը երեխաների և տան հոգսերն էր հոգում և զուգահեռ սովորում մանկավարժական տեխնիկումում: Ընտանիքում երեխաների ուսումնառության հանդեպ ծնողները շատ պահանջկոտ էին, համոզված լինելով, որ գիտելիքներով զինված մարդն է կյանքում իր արժանի տեղը գրավում։ Երբ իջնում էր երեկոն ու բոլորը արդեն տանն էին, վարպետը պահանջում էր, որ երեխաները պատմեն օրվա կատարածի, առանձնապես դպրոցում ստացած գնահատականների, հաջորդ օրվա դասերին պատրաստ լինելու մասին։ Նրա ընտանիքում իշխում էր հաստատուն ռեժիմ։ Երեք տղաներն էլ դպրոցի լավագույնների շարքում էին»։
Հասարակական գործունեություն
1980 թվականից՝ առողջական խնդիրների պատճառով, Հարությունյանը դադարել է շինարարությամբ զբաղվել և անցել է սպասարկման ոլորտ։ Աշխատել է առողջարանային համալիրում որպես վարսավիր, այնուհետև՝ «Ղարաբաղ» հյուրանոցում։

1988 թվականին, Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից Շուշիում կազմակերպված էթնիկ զտումների հետևանքով, ընտանիքով տեղափոխվել է Քարին Տակ, այնուհետև՝ Ստեփանակերտ։

Այստեղ ակտիվորեն մասնակցել է քաղաքացիական ինքնապաշտպանության կազմակերպման աշխատանքներին՝ գիշերային հերթապահություն, ինժեներական ամրակառույցների շինարարություն։ Գործուն մասնակցություն է ունեցել «26»-ի ամրակետի թիկունքային ապահովման հարցերում։ Նրա կառուցած գետնատնակում 1992 թվականի մարտ-ապրիլին ապաստան են գտել Ստեփանակերտը պաշտպանող Դ-30 հաուբիցի հրետանային հաշվարկի մարտիկները։

Ժառանգություն և հիշատակ
Հարությունյանի գործունեությունը՝ թե՛ որպես շինարար, թե՛ որպես հայրենասեր հասարակական գործիչ, կարևոր տեղ է զբաղեցնում Շուշիի ու Արցախի նորագույն պատմության մեջ։

Նրա վաստակը հիշատակվում է ժամանակակիցների հուշերում։ Ալբերտ Խաչատրյանը նրան նկարագրել է որպես անձնուրաց աշխատավոր, օրինակելի հայր ու շինարար, ով «լույսը չբացված շինհրապարակում էր»։

Նրա կառուցած շենքերը շարունակում են ծառայել մարդկանց, իսկ նրա ընտանիքի սերը դեպի աշխատանքն ու կրթությունը փոխանցվել է սերունդներին։

Մահ
Ալեքսանդր Հարությունյանը մահացել է 2018 թվականի օգոստոսի 17-ին Շուշիում։ Ամուսնացած էր, ուներ երեք երեխա։