Լեոկադի Հերսան-Պենկուե

**Լեոկադի Հերսան-Պենկուե** (, ), ֆրանսիացի բանաստեղծ, գրող ու Ֆրանսիայի Բրեստ քաղաքում գտնվող կերպարվեստի թանգարանի համահիմնադիր։

Հերսան-Պենկուեն, որը հաճախ հայտնի է նաև որպես **Լեոկադի Սալաուն-Պենկուե** կամ **տիկին Օգյուստ Սալաուն-Պենկուե**, ծնվել է 1817 թվականի փետրվարի 1-ին բրետոնական ընտանիքում, որն ապրում էր հյուսիսարևմտյան Ֆրանսիայի Լանիլիս համայնքի մոտ գտնվող Քերուարց ամրոցում․ այնտեղ մի փողոց այսօր կրում է նրա անունը։ Հայրը բժիշկ Ժակ Հերսանն էր, իսկ մայրական կողմի պապիկը հավանաբար գեներալ Մարկ-Անտուան Քոբանը (1763-1813), որը մահացել է թոռնուհու ծնվելուց առաջ։

## Վաղ տարիներ
1842 թվականին ամուսնացել է երկրորդ լեյտենենտ Վիկտոր Բուռլի հետ, սակայն յոթ տարի անց, 1849 թվականին այրիացել է 32 տարեկան հասակում։

1851 թվականի սեպտեմբերի 15-ին կրկին ամուսնացել է բժիշկ Օգյուստ Սալաուն-Պենկուեի (1809-1882) հետ ու հայտնի դարձել որպես Լեոկադի Հերսան-Պենկուե։ Բնակություն են հաստատել ամուսնու հայրենի Բրեստ քաղաքում և ունեցել երկու երեխա՝ Իվն ու Մարին, սակայն միայն դուստրն է չափահաս դարձել․ մահացել է 1933 թվականին։

## Գրական կյանք
Բազմաթիվ առիթներով, հատկապես ձմռան ամիսներին, Հերսան-Պենկուեն այցելել է փարիզյան շատ սալոններ, որտեղ ի թիվս այլոց, հանդիպել է գրողներ Էրեդիային, Վիկտոր Հյուգոյին, Ալֆոնս դը Լամարթինին ու Շառլ Լըկոնտ դը Լիլին, որոնք բոլորը զգալի ազդեցություն են ունեցել նրա գրական ստեղծագործության վրա։ Հյուգոն ակտիվորեն աջակցել և խրախուսել է գրելու նրա ջանքերը։ Լըկոնտ դը Լիլը նրան ծանոթացրել է Պառնաս գրական խմբակի այլ անդամների հետ, ու շուտով նա և իր ամուսինը Փարիզի աշխույժ գրական շրջանակների մաս են դարձել։

*Chants du Foyer* վերնագրով նրա առաջին վեպի մասին գրախոսներից մեկն ասել է․ «Այնտեղ կարելի է աղջկա, երիտասարդ կնոջ և երիտասարդ մոր մտքեր գտնել՝ արտահայտված զգացմունքով և ներդաշնակությամբ։ Բացի մեծ հոգևոր հավատքից, այս գրքում կա բնության խորը զգացում»։

Ըստ նույն գրախոսի՝ նրա երկրորդ վեպը՝ *Poetic Revelations,* կրում է Վիկտոր Հյուգոյի ուղղակի ազդեցությունը։ Գրախոսը նրա ոճն ավելի լուրջ է համարել ու նշել, որ այն ավելի շատ շեշտադրում է գաղափարները, քան թե զգացմունքները։ Համեմատելով նրա առաջին գրքի հետ՝ նա եզրակացրել է. «Լեզուն ավելի ճկուն և տեսողական է, իսկ ներշնչանքը՝ ներդաշնակ ու փայլուն»։

Բրեստ վերադառնալով հետևել է Փարիզի սալոններում ձեռք բերած ավանդույթներին։ Ամուսնու՝ Օգյուստի հետ (որը Բրեստի քաղաքապետն էր 1871-1881 թվականների ընթացքում) 1875 թվականին հիմնադրել են արվեստի թանգարան (Musée des Beaux-Arts of Brest) ու կազմակերպել է դրա ֆինանսավորումը քաղաքապետարանից։

Նա և իր երկրորդ ամուսինը Բրեստի ակադեմիական ընկերության պատվավոր անդամներ են եղել, որը Լեոկադիին համարել է «Բրեստի մուսա»։

## Վերջին տարիներ
[thumb|[Ֆրեդերիկ Օգյուստ Բարտոլդիի կողմից նախագծված Լեոկադիի և ամուսնու գերեզմանը]]

1882 թվականին ամուսնու՝ թոքաբորբից մահանալուց հետո Հերսան-Պենկուեն հանձնարարական է տվել բեղմնավոր քանդակագործ Ֆրեդերիկ Օգյուստ Բարտոլդիին (որը հայտնի էր դարձել Նյու Յորքի Ազատության արձանով) ամուսնուն նվիրված հուշարձան կառուցել, որտեղ իրեն նույնպես պետք է հուղարկավորեին։ Ավարտուն գրանիտե գերեզմանը կանգնեցվել է Բրեստի Սենթ Մարտինի գերեզմանատանը։

Ամուսնու մահից հետո հեռացել է հասարակական կյանքից և իր ժամանակը նվիրել իր երեխաներին և թոռներին։

Մահացել է իր ծննդյան 72-երորդ տարեդարձից յոթ շաբաթ առաջ՝ 1889 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Բրեստում։ Նրա մասին գովեստով է արտահայտվել Բրեստի ակադեմիական ընկերության նախագահը, խոսել նրա բազմաթիվ գրական նվաճումների և լայն ազդեցության մասին ու նրան անվանել «բանաստեղծ՝ բառի ամենաազնիվ իմաստով»։

## Աշխատանքների ընտրանի
Հերսան-Պենկուեն իր առաջին՝ միայնության մասին պոեմը գրել է 16 տարեկանում։

Նրա պոեմների ու պիեսների մեծ մասը հրատարակվել է Լեոկադի Հերսան-Պենկուե կամ Լեոկադի Սալաուն-Պենկուե անուններով, թեև այլ աշխատանքներ, ինչպիսիք են՝ *Vélléda* («որը փառաբանում է Բրետանին և քրիստոնեական գաղափարը») 370 էջանոց էպոսը, *Le Paradis retrouvé* և այլք, որպես հեղինակ նշում են տիկին Օգյուստ Պենկուեին։

### Պատմվածքներ և բանաստեղծություններ
**Les chants du foyer*. 1862
**Les révélations poétiques*. 1864
**À propos des arbres du Luxembourg*. 1866
**Vélléda*. 1868
**Le Paradis retrouvé*. 1869
**La payse*. 1888
**Mes nuits*. 1891 (հրատարակվել է հետմահու)

### Պիեսներ
**Marcelline*. 1870
**Syndoryx. Le barde de Penmarc'h*. 1870
**L'œillet rose*. 1874

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Édouard Langeron, "(Œuvres posthumes de Léocadie Auguste Salaün-Penquer). Mes nuits : veuve, chrétienne, grand'mère", 1891, (in French): Léocadie August Salaün-Penquer: https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k54387369/f12.image.r=Kerouartz.langFR 
*La Société d'Études de Brest et du Léon (in French): https://www.cahiersdeliroise.org/les-cahiers-de-l-iroise/ann%C3%A9es-2010/2010/
*WikiBrest: http://www.wiki-brest.net/index.php/L%C3%A9ocadie_Salaun-Penquer,_femme_de_lettres (in French)
*Bulletin de la Société académique de Brest: Reconnue d'utilité publique --- (August 1880), (in French) page 6, https://archive.org/stream/bulletindelasoc04bresgoog#page/n93/mode/2up/search/L%C3%A9ocadie+

Կատեգորիա:19-րդ դարի գրականություն
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացիներ