Օտտո Կաց

**Օտտո Կաց** (), հայտնի է նաև որպես **Անդրե Սիմոն**, չեխ գործակալ, Խորհրդային Միության ամենաազդեցիկ գործակալներից մեկը Ստալինի օրոք 1930-1940-ական թվականներին: Նրան կախաղան են հանել այն բանից հետո, երբ նա դատապարտվել է Սլանսկիի դատավարության ժամանակ ()։

Հայտնի լինելով իր բազմաթիվ կեղծանուններով, իր ցինիզմով և բազմակողմանիությամբ, Փարիզից մինչև Հոլիվուդ, Մեխիկոյից մինչև Լոնդոն, նա մասնակցել է 1930-ական թվականների Կոմինտերնի ապատեղեկատվության բոլոր խոշոր արշավներին՝ Վիլլի Մյունցենբերգի գլխավորությամբ, որին լրտեսելուց հետո իվերջո հավաքագրել է նրան ՆԿՎԴ-ի համար:

Նա դարձել է միջազգային լրտես՝ անվերապահորեն հավատարիմ Ստալինին, և ի տարբերություն որոշ կոմունիստ հրեա մտավորականների, որոնք ղեկավարում էին Կոմինտերնն այն ժամանակ, նա ընդունել է գերմանա-խորհրդային դաշնագիրը և վստահվել Ստալինի Քաղբյուրոյին՝ գաղտնի քաղաքականություն իրականացնելու համար: Նրան, առանց հիմնավոր ապացույցների, կասկածում էին Տրոցկու և Վիլլի Մյունցենբերգի ենթադրյալ սպանության հարցում՝ որպես Ռամոն Մերկադերի կառավարիչ ներգրավված լինելու մեջ: Նրան են վերագրվում նաև տարբեր զտումներ, լիկվիդացիաներ և սպանություններ, որոնք պատվիրել էր Ստալինը Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ։

## Կյանք և գործունեություն
Օտտո Կացը ծնվել է գործարանատեր Էդմունդ Կացի գերմանախոս հրեական ընտանիքում: Լեոպոլդ Կացը՝ Օտտոյի հորեղբայրը, պատմաբան և իրավաբան էր, որը հայտնի էր նրանով, որ հայտնաբերել էր Ջիստեբնիցեի օրհներգը (*Jistebnice Hymnal*)՝ հուսիական սաղմոսների ժողովածու, որը կոչ էր անում բարեփոխումներ իրականացնել: «Լեոպոլդը դարձավ Չեխիայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի հովանավորը և չեխական հրեական շարժման նշանավոր առաջնորդը»: Օտտոյի մայրը՝ Ֆրանտիշկա Պիսկերովան, վաղաժամ մահացավ 1900 թվականին՝ երեք որդի ծնելուց հետո, հայրը՝ Էդմունդը, հետագայում ամուսնացավ գերմանուհի Օտիլի Շուլհոֆի հետ։ Ընտանիքը տեղափոխվեց Պրահա, որտեղ ընտանեկան բիզնեսը շարունակեց զարգանալ, այնուհետև տեղափոխվեց արդյունաբերական կենտրոն Պլզեն:
Պրահայում դասական ուսուցուման ընթացքում Օտտոն հայտնաբերեց լեզուների տաղանդը (նա վարժ տիրապետում էր հինգ լեզուների՝ գերմաներեն, չեխերեն, անգլերեն, ֆրանսերեն և ռուսերեն), 1913 թվականին նա ընդունվեց հեղինակավոր Վիեննայի պետական տնտեսագիտական համալսարան, որը երիտասարդներին պատրաստում էր միջազգային առևտրում պաշտոնների համար։ Այստեղ նա սկսեց հետաքրքրվել Ռեդլի բիզնեսով: Նա չի ավարտել ուսումը և հոր կողմից ուղարկվել է զինվորական պատրաստության։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նա հրաժարվել է սպա դառնալ Վիեննայում ծագած սոցիալիստական ​​համակրանքների պատճառով։ Մոբիլիզացվել և վիրավորվել է 1914 թվականի Սուրբ Ծննդյան գիշերը, ապա երկու անգամ դասալիք է դարձել և մի քանի ամիս անցկացրել կալանքի տակ՝ բերդում:

1919 թվականի հունվարին Օտտոն աշխատել է Թյուրինգիայի Պյոսնեկում, նախքան Պրահայում մետաղագործական *Meva* ընկերությանը միանալը:
## Բոհեմական կյանք
Երիտասարդ Օտտոն նախապատվությունը տվել է գրականությանը, թատրոնին, գեղեցիկ դերասանուհիներին և Պրահայի ողջ մշակութային կյանքին, որն այն ժամանակ շատ ակտիվ էր։ Նա հաճախում էր նորաձև սրճարաններ, ինչպիսիք են *Arco*-ն և *Continental*-ը, որտեղ շփվում էր երիտասարդ մտավորականության հետ, որը խոսում էր միայն սոցիալական կամ գեղարվեստական ​​հեղափոխության մասին: Հոր կանոնավոր նպաստի շնորհիվ Օտտոն հաճախակի այցելում էր ավանգարդներին (Ֆրանց Կաֆկա, Մաքս Բրոդ, Ֆրանց Վերֆել)։ 1922 թվականին Գերմանիայի կոմունիստական ​​կուսակցության անդամ էր։ Իր նպաստի շնորհիվ նա առանձին բանաստեղծություններ է հրատարակել։ Գերմանացի հրեա գրող Ռուդոլֆ Ֆուքսը նրան խորհուրդ է տվել գրող դառնալ։ Նա նաև մտերիմ էր Էգոն Կիշի հետ, ում հետ կիսում էր կոմունիստական ​​քաղաքական հայացքները։

Նա հանդիպել է դերասանուհի Սոնյա Բոգսովային, նրանք ամուսնացել են։ Պրահայի իշխանությունների կողմից վերահսկվող նրանց կոմունիստական ​​գործունեությունը ստիպել է 1921 թվականին բնակություն հաստատել Բեռլինում։ Շուտով ծնվել է նրանց դուստրը՝ Պետրան։

1924 թվականին Մարգարետ Բուբեր-Նոյմանի քրոջ՝ Բաբետ Գրոսսի հետ հանդիպման միջոցով Օտտո Կացը ծանոթացել է նրա ամուսնու՝ Վիլլի Մյունցենբերգի հետ: Մյունցենբերգը նկատել է Օտտո Կացի պոտենցիալը և իր խմբում ընդգրկել երիտասարդին, որը ցանկանում էր ծառայել Խորհրդային Միության գործերին:

## Մահ
Օտտո Կացին դատել են Անդրե Սիմոն անունով՝ Սլանսկիի դատավարության ժամանակ, և կախաղան հանել Ռուզինի բանտում  ()՝ 1952 թվականի դեկտեմբերի 3-ի առավոտյան ժամը 3-ին: Նրա մարմինը դիակիզել են, իսկ մոխիրը շաղ տվել Պրահայից ոչ շատ հեռու ճանապարհի վրա:

## Կեղծանուններ
Օտտո Կացի հիմնական կեղծանունները՝
* Անդրե Սիմոն
* Օտտո Սիմոն
* O.Կ․ Սիմոն
* Սիմոն Կաց
* Ջոզեֆ Կաց
* Ռուդոլֆ Կաց
* Ռուդոլֆ Բրեդա
* Ջոն Ուիլս

## Աշխատություններ
*André Simone (pseud.), J'accuse !, the men who betrayed France, Right book Club, London, 1941, pages https://catalogue.bnf.fr/ark:/12148/cb323011449
* André Simone (pseud.), Les hommes qui ont trahi la France, Paris, 1946, https://catalogue.bnf.fr/ark:/12148/cb31371160v

## Գրականություն
* Jan Gerber: *Ein Prozess in Prag. Das Volk gegen Rudolf Slánský und Genossen.* Göttingen 2016, ISBN 978-3-525-37047-6.
* Anson Rabinbach: *Von Hollywood an den Galgen. Die Verfolgung und Ermordung des Otto Katz*. Übersetzung aus dem Englischen Michael Adrian. In: *Zeitschrift für Ideengeschichte*, Heft II/1 Frühjahr 2008, S. 24–36 Online PDF
* Hans-Albert Walter: *Ein Opfer seiner selbst. Otto Katz: Lebensspuren eines außergewöhnlichen Durchschnittsfunktionärs*. In: *Das Plateau. Die Zeitschrift im Radius-Verlag*, Nr. 36, August 1996, S. 4–24
* Stephen Koch: *Double Lives. Spies and Writers in the Secret Soviet War of Ideas Against the West*. The Free Press, New York u.&nbsp;a. 1994, S. 75–95 u. 321 f.
* Wolfgang Kießling: *Er hoffte vergeblich auf Vergeltung von Treue: André Simone,* in dsb., *Partner im Narrenparadies. Der Freundeskreis um [[Paul Merker]] und [[Noel Field]].* Dietz, Berlin 1994, ISBN 3-320-01857-4, S. 240–250 (mit Foto von 1950)
* Jonathan Miles (Schriftsteller, 1952): *The Nine Lives of Otto Katz. The Remarkable True Story of a Communist Super-Spy*, Bantam Press, London u.&nbsp;a. 2010
* *[http://www.bundesstiftung-aufarbeitung.de/wer-war-wer-in-der-ddr-%2363%3b-1424.html?ID=4553 Katz, Otto]*. In: 
* Werner Röder, Herbert A. Strauss (Hrsg.): *Biographisches Handbuch der deutschsprachigen Emigration nach 1933.* Band 1: *Politik, Wirtschaft, Öffentliches Leben.* Saur, München 1980, S. 352f.
* Claud Cockburn: *Cockburn sums up: an autobiography*. London: Quartet Books, 1981, S. 137–145.online

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

Կատեգորիա:Չեխ լրագրողներ
Կատեգորիա:Չեխ կոմունիստներ
Կատեգորիա:Չեխ գրողներ
Կատեգորիա:ՎՀ/թեմա 3