Աննա Լանգֆյուս

**Աննա Լանգֆյուս** (), լեհ-ֆրանսիացի գրող էր։ Նա նաև Հոլոքոստից ողջ էր մնացել։ Նա շահեց Գոնկուրի մրցանակը Les bagages de sable-ի համար (թարգմանաբար՝ «Ավազի տոպրակներ»), որը համակենտրոնացման ճամբարից փրկվածի մասին է։

## Վաղ կյանք և կարիերա
Աննա-Ռեգինա Շտերֆինկելը ծնվել է 1920 թվականի հունվարի 2-ին Լյուբլինում, նա լեհ-հրեա ծնողների միակ զավակն էր։ Երբ նա դարձավ 17 տարեկան, նա ամուսնացավ Յակուբ Ռաջսի հետ, և նրանք 1938 թվականին մեկնեցին Բելգիա՝ հաճախելու Վերվիերի պոլիտեխնիկական դպրոցը։ Նրանք մտադիր էին տեքստիլ ինժեներ դառնալ, որպեսզի կարողանան ղեկավարել նրա ծնողների գործարանը։ 1939 թվականին նրանք վերադարձան Լեհաստան հանգստի, բայց շուտով այն օկուպացվեց։ Զույգին և նրանց ծնողներին բռնի ուժով ուղարկել են Լյուբլինի գետտո, ապա՝ Վարշավայի գետտո։ Նա ամուսնու հետ փախել է Վարշավայի գետտոյից, և նրանք գոյատևել են կեղծ ինքնություններ օգտագործելով՝ հետագայում միանալով լեհական դիմադրությանը։ Նրանք ձերբակալվել և խոշտանգվել են գեստապոյի կողմից, որը սպանել է Յակուբ Ռաջսին հրազենով։ Նրան ուղարկեցին բազմաթիվ բանտեր և աշխատանքային ճամբարներ, մինչդեռ նրա ծնողները սպանվեցին նացիստական ​​բնաջնջման ճամբարում։ Նա պահվել է Շրյոտերբուրգի (Պլոկ) քաղաքական բանտում մինչև երկրի ազատագրումը 1945 թվականի մարտին։

1946-1947 թվականներին՝ Ֆրանսիա տեղափոխվելուց հետո, եղել է Փարիզի մերձակայքում գտնվող հրեական մանկատան մաթեմատիկայի ուսուցչուհի։  1948 թվականի հունվարին Արոն Լանգֆուսի հետ ամուսնանալուց հետո, ով ավարտել էր Պրահայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը որպես ինժեներ, նրանք երկուսով 1948 թվականին ունեցան դուստր՝ Մարիան։

## Գրական կարիերան և մահ
Լանգֆյուսը մի դասընթաց անցավ, որը ազդեց նրա վրա՝ թատրոնի համար պիեսներ գրելու համար։ Նա սկսել է գրել ֆրանսերեն 1950-ական թվականներին, և նրա առաջին պիեսը Les Lepreux (Բորոտները), որը գրվել է 1952 թվականին և բեմադրվել 1956 թվականին, չի տպագրվել։

Լանգֆյուսի վեպերը «պատերազմի, ավերածությունների և կորստի մասին են Հոլոքոստից հետո»՝ գեղարվեստական ​​գրականության մեջ միահյուսված իր սեփական կյանքի փորձառություններով։  Նրա 1960 թվականին թողարկված Le Sel et le Soufre (Աղ և տառապանք) վեպը պատմում է Լեհաստանում պատերազմի, Լյուբլինի գետտոյի ոչնչացման և գլխավոր հերոսի ընտանիքի սպանության մասին։ Վեպի գլխավոր հերոսուհին Մարիան է՝ երիտասարդ կին, որը փախչում է ամուսնու հետ։ Մարիայի ամուսինը սպանվել է, իսկ նա հետագայում բանտարկվում է և խոշտանգվում։ 1962 թվականին թողարկված Les bagages de sable (Ավազի տոպրակներ) վեպը, որը 1960 թվականի վեպի շարունակությունն է, Մարիան նույնպես գլխավոր հերոսն է։ Այս վեպը արժանացել է Գոնկուրի մրցանակին 1962 թվականին։ Վեպում Մարիան Փարիզից մեկնում է Լեհաստան, որպեսզի կարողանա «վերածնվել», սակայն մահացած հարազատների մասին մտքերի պատճառով նա մեծ հուսահատություն է ապրում։ Լանգֆյուսի երրորդ և վերջին վեպը՝  *Saute, Barbara* ( Ցատկիր, Բարբարա), լույս է տեսել 1965 թվականին և  մի լեհ տղամարդու մասին է, որը փախչում է Գերմանիայից առևանգված աղջկա հետ, որին նա անվանել է Բարբարա։ Լանգֆյուսի Saute-ում պատմողը տղամարդ է, իսկ  Բարբարան՝ որպես վեպը իր անձնական կյանքից հեռացնելու փորձ։

Լանգֆուսը մահացել է 1966 թվականի մայիսի 12-ին ինսուլտից 46 տարեկան հասակում, երբ նա մեկ այլ վեպ էր գրում։ Նա մահացել է Սարսելում՝ Փարիզի արվարձաններից մեկում։

## Հղումներ


 
Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Գոնկուրյան մրցանակի դափնեկիրներ
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Լեհ գրողներ
Կատեգորիա:Լեհ դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Լեհ կին գրողներ
Կատեգորիա:Հոլոքոստից փրկվածներ
Կատեգորիա:Հրեա գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի հրեաներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կին գրողներ