Մարի դը Ֆրանս

**Մարի դը Ֆրանս** (,), բանաստեղծուհի` ծնված ներկայիս Ֆրանսիայում, որն ապրել է Անգլիայում 12-րդ դարի վերջին։ Նա ապրել և գրել է անհայտ արքունիքում, բայց նա և իր աշխատանքը գրեթե անկասկած հայտնի էին Անգլիայի թագավոր Հենրի II-ի թագավորական արքունիքում։ Նրա կյանքի մասին գործնականում ոչինչ հայտնի չէ. և՛ նրա անունը, և՛ աշխարհագրական առանձնահատկությունները գալիս են նրա ստեղծագործությունները պարունակող ձեռագրերից։ Այնուամենայնիվ, նրա ստեղծագործության և ժողովրդականության վերաբերյալ մեկ գրավոր նկարագրություն դեռևս գոյություն ունի իր դարաշրջանից։ Գիտնականների կողմից նա համարվում է ֆրանկոֆոն բանաստեղծություններ գրած առաջին կինը։

Մարի դը Ֆրանսը գրել է Ֆրանսիենում՝ անգլո-նորմանդական ազդեցությամբ։ Նա տիրապետում էր լատիներենին, ինչպես և այդ դարաշրջանի հեղինակների և գիտնականների մեծամասնությանը, ինչպես նաև միջին անգլերենին և, հնարավոր է, բրետոներենին։ Մարի դը Ֆրանսը թարգմանեց Եզոպոսի առակները միջին անգլերենից անգլո-նորմանդական ֆրանսերենի և գրեց Սուրբ Պատրիկի քավարանի լեգենդը՝ հիմնված լատիներեն տեքստի վրա։ Վերջերս նա (նախնականորեն) ճանաչվել է որպես սուրբի կյանքի հեղինակ՝ «Սուրբ Օդրիի կյանքը»։ Նրա լաիները լայնորեն ընթերցվում են և շարունակում են ընթերցվել և ազդել ռոմանտիկ/հերոսական գրականության ժանրի հետագա զարգացման վրա։

## Կյանք և գործեր
մինի|Չարլզ Աբրահամ Շասելատի «Մարի դը Ֆրանսը բանաստեղծությունների իր գիրքն է նվիրում Անգլիայի Հենրի II-ին»
Հեղինակի իրական անունը, որն այժմ հայտնի է որպես Մարի դը Ֆրանս, անհայտ է. նա այս անունը ստացել է իր հրատարակած գործերից մեկի տողից. «Marie ai num, si sui de France», որը թարգմանվում է որպես «Իմ անունը Մարի է, և ես Ֆրանսիայից եմ:" 12-րդ դարի այս բանաստեղծի ինքնության վերաբերյալ ամենատարածված առաջարկներից մի քանիսը ֆրանսիացի Մարին է՝ Շամպայնի կոմսուհին. Մարին, Շաֆթսբերիի աբբայուհին և Անգլիայի թագավոր Հենրի II-ի խորթ քույրը; Մարի, Ռեդինգի աբբաս; Մարի I Բուլոնյան, Մարի, Barking-ի աբբայուհին, և Մարի դե Մեուլանը, Հյու Թալբոտի կինը և Վալերան դե Մեուլանի դուստրը։ Նրա գրվածքների ապացույցների հիման վրա պարզ է դառնում, որ չնայած ծնվել է Ֆրանսիայում, նա իր կյանքի մեծ մասն անցկացրել է Անգլիայում։

Մարի դը Ֆրանսին վերագրվել են չորս ստեղծագործություններ կամ ստեղծագործությունների ժողովածուներ։ Նա հիմնականում հայտնի է «Մարի դը Ֆրանսի ավազանը» (The Lais of Marie de France) իր հեղինակությամբ, որը տասներկու պատմողական բանաստեղծությունների ժողովածու է, հիմնականում՝ յուրաքանչյուրը մի քանի հարյուր տողից։ Նա պնդում է, որ այս բրետոնական մեծամասնության նախաբաններում ինքը լսել է նրանց պարունակած պատմությունները բրետոնական երգիչներից, և հենց Գիգեմար բանաստեղծության սկզբնական տողերում է, որ նա առաջին անգամ հայտնում է, որ իր անունը Մարի է։

Գոյություն ունեն 102 Յսոպետ առակներ, որոնք նույնպես վերագրվել են նրան, բացի Սուրբ Պատրիկի քավարանի լեգենդի վերապատմումից և վերջերս սրբի կյանքը, որը կոչվում է La Vie seinte Audree Սուրբ Օդրի Էլիի մասին, թեև այս վերջին վերագրումը չի ընդունվում բոլոր քննադատների կողմից։
alt=The Woman and the Wolf in Marie de France’s “Bisclavret”|մինի|Կինը և գայլը Մարի դը Ֆրանսի «Բիսկլավրե» կտավում
Գիտնականները Մարիի աշխատանքները թվագրել են մոտավորապես 1160-1215 թվականների միջև՝ համապատասխանաբար ամենավաղ և ամենավերջին հնարավոր թվականները։ Հավանական է, որ լաիները գրվել են 12-րդ դարի վերջին, դրանք նվիրված են «ազնվական թագավորին», որը սովորաբար համարվում է Անգլիայի Հենրի II-ը կամ, հնարավոր է, նրա ավագ որդին՝ Հենրի երիտասարդ թագավորը։ Նրա մեկ այլ ստեղծագործություն՝ «Առակներ»-ը, նվիրված է «կոմս Ուիլյամին», որը կարող էր լինել կա՛մ Ուիլյամ Մանդեվիլացին, կա՛մ Ուիլյամ Մարշալը։ Այնուամենայնիվ, նաև առաջարկվել է, որ կոմս Ուիլյամը կարող է հղում կատարել Ուիլյամ Լոնգսվորդին։ Լոնգսվորդը Հենրի II-ի ճանաչված ապօրինի որդին էր։ Եթե Մարին իրականում Հենրի II-ի խորթ քույրը լիներ, ապա նրա որդուն (որը կլիներ նրա եղբոր որդին) նվիրումը կարող էր հասկանալի լինել։.

Հավանաբար, Մարի դը Ֆրանսը հայտնի է եղել Հենրի II թագավորի և նրա կնոջ՝ Էլեոնորա Ակվիտանացու արքունիքում։ Մարիի ժամանակակիցը՝ անգլիացի բանաստեղծ Դենիս Պիրամուսը, իր «Սուրբ Էդմունդ Թագավորի կյանքը» գրքում, որը գրվել է մոտ 1180 թվականին, հիշատակում է Մարիի լոզերը, որոնք հայտնի էին արիստոկրատական շրջանակներում։

Կրթության այս մակարդակն այս պահին հասանելի չէր սովորական կամ աղքատ մարդկանց համար, ուստի մենք կարող ենք եզրակացնել, որ Մարի դը Ֆրանսը ազնվական ծագում ունի, քանի որ կրթվել և գրել են նաև այլ ազնվական կանայք, ինչպիսիք են Հելոիզը և Քրիստին դը Պիզանը։ Աշխարհիկ հարուստ կանանցից բացի, այս ժամանակաշրջանի մի շարք կրոնական կանայք նույնպես օգտվեցին իրենց կրթությունից և գրելու հետամուտ լինելով (Հրոցվիտա, Հելոիզա, Շվեդիայի Բրիջիթ և Բինգենից Հիլդեգարդ, մի քանիսը)։

Նրան առաջին անգամ անվանել է «Մարի դը Ֆրանս» ֆրանսիացի գիտնական Կլոդ Ֆոշեի կողմից 1581 թվականին, իր «Recueil de l'origine de la langue et poesie françoise» գրքում, և այդ անվանումն այդ ժամանակվանից օգտագործվել է։ Նա գրել է Ֆրանսիեն, մի բարբառ, որը տեղայնացված է Փարիզի և Իլ-դե-Ֆրանսի շրջակայքում, սակայն նրա գրվածքներում առկա է անգլո-նորմանդական բարբառ։ Հետևաբար, գիտնականները, ընդհանուր առմամբ, եզրակացնում են, որ նա ապրել է Իլ-դե-Ֆրանսի այն մասերում, որոնք մոտ են Նորմանդիային, կամ, որպես այլընտրանք, այնպիսի տարածքում, ինչպիսին են Բրետտանին կամ Վեքսինը։ Բայց անգլո-նորմանդական ազդեցությունը կարող է պայմանավորված լինել նրա չափահաս կյանքի ընթացքում Անգլիայում ապրելով, ինչը նույնպես հուշում է այն փաստը, որ նրա տեքստերից շատերը գտնվել են Անգլիայում։ «si sui de France» արտահայտության նշանակությունը, սակայն, երկիմաստ է։ Հնարավոր է, որ Մարին չհայտարարեր, որ ինքը Ֆրանսիայից է, եթե նա ծագումով Հենրի II-ի կողմից կառավարվող տարածաշրջանից էր, ինչպիսիք են Բրետանը, Նորմանդիան, Անժուն կամ Ակվիտանիան, եթե նա ամբողջությամբ անգլիականացված չլիներ։

Լեի պահպանված հինգ ձեռագիր օրինակներից երեքը գրված են մայրցամաքային ֆրանսերենով, մինչդեռ Բրիտանական գրադարանի MS Harley 978-ը, որը գրվել է անգլո-նորմանդական ֆրանսերենով 13-րդ դարի կեսերին, կարող է արտացոլել արտագրողի բարբառը։

## Բրետոնական լե
Բրետոնական լեն (գրական ժանր), անշուշտ, գոյություն ուներ մինչ Մարի դը Ֆրանսը որոշեց վերափոխել այն թեմաները, որոնք նա լսում էր բրետոնյան մենստրելներից անգլո-նորմանդական չափածո բանաստեղծական պատմվածքների մեջ, բայց նա կարող էր լինել առաջինը, ով ներկայացրեց «լեի նոր ժանրը պատմողական ձևով»։ « Նրա լեգենդները 12 կարճ պատմողական բանաստեղծությունների ժողովածու են, որոնք գրված են ութվանկ չափածոներով, որոնք հիմնված էին բրետոնական կամ կելտական լեգենդների վրա, որոնք բրետոնների բանավոր գրականության մաս էին կազմում։ Մարի դը Ֆրանսի լեը հսկայական ազդեցություն ունեցավ գրական աշխարհի վրա։ Դրանք համարվում էին գրական տեխնիկայի նոր տեսակ, որը բխում էր դասական հռետորաբանությունից և ներծծված այնպիսի մանրամասնությամբ, որ դարձան արվեստի նոր ձև։ Մարին, հավանաբար, իր մանրամասն բանաստեղծությունները լցրել է պատկերներով, որպեսզի հանդիսատեսը հեշտությամբ հիշի դրանք։ Նրա լեի երկարությունը տատանվում է 118-ից մինչև 1184 տող, հաճախ նկարագրում է պալատական սերը, որը խճճված է սիրային եռանկյունիների մեջ, որոնք ներառում են կորուստ և արկածներ, և «հաճախ վերցնում են հրաշալի կողմերը, երբեմն էլ փերիի ներխուժումները աշխարհ».

Մարի դը Ֆրանսը կարող է ավելի լավ պատկերացնել Նախաբանը, որը նա օգտագործում է իր ընթերցողներին նախապատրաստելու համար գալիք իրադարձություններին։ Առաջին տողը թելադրում է. «Նա, ով Աստծուց ստացել է գիտելիք/ և խոսքի պերճախոսություն/ չպետք է լռի կամ գաղտնի լինի, այլ դա ցույց տա կամավոր»։ Մարի դը Ֆրանսը, շատ բառերով, իր գրական հմտությունները վերագրում է Աստծուն և, հետևաբար, թույլատրվում է գրել, պառկում է առանց իր հովանավորի թույլտվության (հավանաբար նրա հովանավորը Անգլիայի Հենրի II-ն է)։ Նա ցանկանում է, որ մարդիկ կարդան այն, ինչ նա ստեղծել է, իր գաղափարների հետ մեկտեղ, և որպես այդպիսին ընթերցողներին հորդորում է փնտրել տողերի միջև, քանի որ իր գրածը նուրբ կլինի։ Միայն այս Նախաբանում Մարի դը Ֆրանսը շեղվել է իր ժամանակի հասարակ բանաստեղծներից՝ իր ռեպերտուարին ավելացնելով նուրբ և ծանրաբեռնված գրություններ։ Մարի դը Ֆրանսը, որպես գրող, օգտվեց իր հնարավորությունից՝ լսելի դարձնելու իր խոսքերը, և նա օգտագործեց դրանք մի ժամանակ, երբ գրքերի և ծածկագրերի պատրաստումը երկար, դժվարին և թանկ գործընթաց էր, երբ Աստվածաշնչի ընդօրինակումը տևեց տասնհինգ ամիս մինչև տեքստի ավարտը։

Ի տարբերություն միջնադարյան սիրավեպերի հերոսների, Մարիի պատմվածքների հերոսները արկածներ չեն փնտրում։ Փոխարենը նրանց հետ արկածներ են պատահում։ Թեև կարգավորումները համապատասխանում են կյանքին, լեը հաճախ պարունակում է բանահյուսության կամ գերբնականի տարրեր, օրինակ՝ Բիսկլավրե։ Թեև միջավայրը նկարագրված է իրատեսական մանրամասնությամբ, թեման մարդագայլ է, որը համակրանքով պատկերված է։ Մարին հետ ու առաջ է շարժվում իրականի և գերբնականի միջև՝ հմտորեն արտահայտելով զգացմունքների նուրբ երանգները։ Լանվալը ներկայացնում է մի փերի կին, ով հետապնդում է տիտղոսային կերպարը և ի վերջո իր նոր սիրեկանին բերում է Ավալոն՝ լեյի վերջում։ Մարիի լեի միջավայրը կելտական աշխարհն է՝ ընդգրկելով Անգլիան, Ուելսը, Իռլանդիան, Բրետտանն ու Նորմանդիան։

Այժմ գոյություն ունի միայն հինգ ձեռագիր, որը պարունակում է Մարիի որոշ կամ ամբողջ գրականությունը, և միակը, որը ներառում է ընդհանուր նախաբանը և բոլոր տասներկու լեյերը, բրիտանական գրադարանը MS Harley 978-ն է։ Դա կարող է հակադրվել Մարիի առակների 25 ձեռագրերին և, հավանաբար, արտացոլում է դրանց հարաբերական ժողովրդականությունը ուշ միջնադարում։ Այս Առակներում նա բացահայտում է ընդհանուր առմամբ արիստոկրատական տեսակետ՝ արդարության հանդեպ մտահոգությամբ, աղքատների նկատմամբ վատ վերաբերմունքի հանդեպ զայրույթի զգացումով և սոցիալական հիերարխիայի նկատմամբ հարգանքով։ Այնուամենայնիվ, Մարիի լեյերը վերջին ժամանակներում շատ ավելի քննադատական ուշադրության են արժանացել։

## Առակներ
Մարի դը Ֆրանսը իր լաիսին զուգահեռ հրատարակեց նաև առակների մեծ ժողովածու։ Նրա գրած առակներից շատերը Եզոպոսի առակների թարգմանություններն էին անգլերեն, իսկ մյուսները կարելի է գտնել ավելի տարածաշրջանային աղբյուրներում, առակներ, որոնց Մարին կբացահայտեր երիտասարդ տարիքում։ Նրա 102 առակների մեջ բարոյականության կոնկրետ ուղեցույցներ չկան. և տղամարդիկ, կանայք և կենդանիները ստանում են տարբեր վերաբերմունք և պատիժ։

Մարի դը Ֆրանսը ներկայացնում է իր առակները նախաբանի տեսքով, որտեղ բացատրում է հասարակության մեջ բարոյական դաստիարակության կարևորությունը։ Նախաբանի առաջին բաժնում նա քննարկում է «հոգևորականի» միջնադարյան իդեալը։ Հոգևորականը այն հասկացությունն է, որ մարդիկ պարտավոր են հասկանալ, սովորել և պահպանել անցյալի գործերը ապագա ժողովուրդների համար։ Այստեղ, նախաբանում, նա վկայակոչում է բարոյական փիլիսոփայությունը և ասացվածքները պահպանելու գիտնականների պարտականությունը։ Մարի դը Ֆրանսի նախաբանի մնացած հատվածը ուրվագծում է, թե ինչպես է Եզոպոսը ստանձնել այդ պարտականությունը իր հասարակության համար և ինչպես նա պետք է այժմ պահպանի իր առակները և մյուսները իր ներկայիս մշակույթի համար։

Կառուցվածքային առումով, առակներից յուրաքանչյուրը սկսվում է հեքիաթի պատմությամբ, իսկ վերջում Մարի դը Ֆրանսը ներառում է կարճ բարոյականություն։ Այս բարքերից մի քանիսը, ինչպես Եզոպոսի առակներից թարգմանվածները, սպասելի են և սոցիալապես համապատասխան։ Օրինակ, «Գայլը և գառը» առակը, որը նաև հայտնի է որպես «Առակ 2» Մարիի հավաքածուում, հետևում է հայտնի և հաստատված սյուժեի։ Ինչպես Եզոպոսի բնօրինակ առակում, Մարի դը Ֆրանսի թարգմանությունը նկարագրում է գառին և գայլին, որոնք խմում են նույն առվակից, գայլը անարդարացիորեն դատապարտում է գառին մահվան համար՝ իրենից ներքևից անվնաս խմելու համար։ Մարի դը Ֆրանսը վերջում կրկնում է սահմանված բարոյականությունը։

Այնուամենայնիվ, նոր առակներում, որտեղ ներկայացված են մարդկային կին կերպարներ, Մարի դը Ֆրանսը պնդում է կանացի ուժն ու խորամանկությունը՝ արհամարհելով անգրագետ կամ անմիտ վարքագիծ դրսևորող տղամարդկանց։ Մի կերպար՝ գեղջկուհին, բազմիցս հայտնվում է առակներում և գովում իր խորամանկ ձևերի համար։ Առակներ 44, Կինը, ով խաբեց իր ամուսնուն և 45, Երկրորդ անգամ, կինը խաբում է իր ամուսնուն, երկուսն էլ պատմում են միևնույն գյուղացի կնոջ պատմությունները, որոնք հաջողությամբ իրականացնում էին սիրավեպը, չնայած որ ամուսինը երկու անգամ բռնել էր նրան իր սիրելիի հետ։ Առաջին առակում գեղջկուհին ամուսնուն համոզում է, որ իր սիրեցյալը պարզապես աչքի խորամանկություն է, իսկ երկրորդում համոզում է ամուսնուն, որ տեսիլք է ունեցել իր և տղամարդու մասին՝ նախանշելով իր մահը։ Մարին գովաբանում է կնոջը իր խորամանկ ձևերի համար և ապուշությամբ մեղադրում գյուղացի ամուսնուն։ Այս երկու կին-կենտրոն առակների բարոյականությունը կամ դրա բացակայությունը հետաքրքիր է և արմատավորվում է «կինը խաբում է ամուսնուն» պատմությունների ավանդույթում, ինչպիսիք են «Վաճառականի հեքիաթը» և շոտլանդա-իռլանդական ավանդույթը։

Առակ 51, Del cok e del gupil («Աքաղաղի և աղվեսի մասին»), համարվում է Ռեյնարդ Աղվեսի հեքիաթների վաղ տարբերակը և ներշնչանք է հանդիսացել Ջեֆրի Չոսերի Միանձնուհու քահանայի հեքիաթի համար։

Ըստ Առակների վերջաբանի, դրանք թարգմանված են Ալֆրեդ Մեծի անգլերեն տարբերակից։

## Սեր
Մարի դը Ֆրանսի լեյերի մեծ մասում սերը կապված է տառապանքի հետ, և դրանց կեսից ավելին զուգորդվում է դավաճանական հարաբերություններով։ Bisclavret-ում և Equitan-ում դավաճան սիրահարները խստորեն դատապարտվում են, սակայն ապացույցներ կան, որ Մարին հավանություն է տվել արտաամուսնական հարաբերություններին որոշակի հանգամանքներում. «Երբ խաբված զուգընկերը դաժան է եղել և արժանի է խաբեության, և երբ սիրահարները հավատարիմ են միմյանց»։ Մարիի լեյերում «սերը միշտ ներառում է տառապանք և հաճախ ավարտվում է վշտով, նույնիսկ երբ սերն ինքնին հավանության է արժանանում»։

Մարիի սիրահարները սովորաբար մեկուսացված են և համեմատաբար անհանգստացած են իրենց անհանգստության անմիջական պատճառներից դուրս որևէ բանով, լինի դա խանդոտ ամուսին, թե նախանձ հասարակություն։ Այնուամենայնիվ, «այս տառապանքը հաղթահարելու միջոցները գեղեցիկ և նրբորեն պատկերված են»։ «Մարին կենտրոնանում է իր կերպարների անհատականության վրա և այնքան էլ մտահոգված չէ նրանց հասարակության մեջ ինտեգրվելու համար։ Եթե հասարակությունը չի գնահատում սիրահարներին, ապա սիրահարները մահանում են կամ լքում հասարակությունը, իսկ հասարակությունն ավելի աղքատ է դրա համար»։

### Եկեղեցական ավանդույթների դեմ
Մարի դը Ֆրանսի լեյերը ոչ միայն ներկայացնում են սիրո մասին մռայլ հայացք, այլև դեմ էին այդ ժամանակվա եկեղեցու սիրո ավանդույթներին։ Նա գրել է դավաճանական գործերի, բարձր հասակի կանանց մասին, ովքեր գայթակղում են այլ տղամարդկանց, և կանանց, ովքեր փախչում են անսեր ամուսնությունից, հաճախ տարեց տղամարդու հետ, ինչը գաղափար է տալիս, որ կանայք կարող են ունենալ սեռական ազատություն։ Նա գրում էր լաիս, որոնցից շատերը կարծես թե հավանություն էին տալիս եկեղեցու ավանդույթներին հակասող զգացմունքներին, հատկապես կուսական սիրո և ամուսնության գաղափարին։

Լեյերը նաև ցուցադրում են ավելի ուժեղ կանացի դերի և ուժի գաղափարը։ Դրանով նա կարող է ժառանգել գաղափարներ և նորմեր աշուղական սիրային երգերից, որոնք տարածված էին Անգլիայի, Աքվիտանիայի, Անժուի և Բրետտանի Անժևինյան դատարաններում, երգեր, որոնցում հերոսուհին «ուժի և անսխալականության հակասական խորհրդանիշ է, նա միաժամանակ սուր խոցելի է և էմոցիոնալ ճնշող, անտեղի և կենտրոնական»։ Մարիի հերոսուհիները հաճախ իրադարձությունների հրահրիչներն են, բայց դեպքեր, որոնք հաճախ ավարտվում են տառապանքով։

Մարիի լեյերի հերոսուհիները հաճախ բանտարկվում են։ Այս բանտարկությունը կարող է լինել տարեց ամուսինների իրական բանտարկության ձևը, ինչպես Յոնեկում և Գիգեմարում, որտեղ տիկինը, ով դառնում է Գիգեմարի սիրեկանը, պահվում է ամրոցի պատերի հետևում, որը նայում է դեպի ծովը, կամ «ուղղակի հսկողության ներքո, ինչպես Լաուստիկ, որտեղ ամուսինը, ով ուշադիր հետևում է իր կնոջը, երբ նա ներկա է, նա նույնքան ուշադիր հետևում է, երբ նա տնից բացակայում է»։ Թերևս դա արտացոլում է իր կյանքի որոշակի փորձը։ 12-րդ դարում շնության նման մտքերը հավանություն տալու պատրաստակամությունը, հավանաբար, ուշագրավ է։ «Դա, անշուշտ, մեզ հիշեցնում է, որ մարդիկ միջնադարում տեղյակ էին սոցիալական անարդարությունների մասին և պարզապես չէին ընդունում ճնշող պայմանները որպես Աստծո կամքով անխուսափելի»։

Ի լրումն այն բանի, որ նա հակասում էր ժամանակակից եկեղեցու կողմից ցուցադրվող սիրո կառուցմանը, Մարին նաև ազդեց ժանրի վրա, որը շարունակեց հանրաճանաչ մնալ ևս 300 տարի՝ միջնադարյան սիրավեպը։ Այն ժամանակ, երբ Մարին գրում էր իր լաիսը, Ֆրանսիան արդեն ուներ սիրային քնարերգության խորը արմատավորված ավանդույթ, հատկապես Պրովանսում:Մարիի լեյերը շատ առումներով ներկայացնում է անցումային ժանր՝ ավելի վաղ ժամանակների պրովանսական սիրային տեքստերի և այս թեմաները զարգացնող ռոմանտիկ ավանդույթների միջև։

## Ազդեցությունը գրականության վրա
Նրա պատմվածքները ցուցադրում են քնարական պոեզիայի մի ձև, որն ազդել է պատմողական պոեզիայի հետագա ստեղծման ձևի վրա, օրինակ՝ իր նախաբանների և վերջաբանների միջոցով պատմվածքին ավելացնելով մեկ այլ հարթություն։ Նա նաև մշակել է պատմվածքի երեք մաս. արկածախնդրություն (հին բրետոնական արարք կամ պատմություն); lai (բրետոնական մեղեդիներ); conte (պատմում է լայի պատմած պատմությունը)։ Բացի այդ, Մարի դը Ֆրանսը առաջ քաշեց նոր ժանր, որը հայտնի է որպես ասպետական գրականություն։

14-րդ դարի վերջում, ընդհանուր առմամբ, այն ժամանակ, երբ Ջեֆրի Շոսերը իր «Քենթերբերիի հեքիաթներում» ներառեց «Ֆրանկլինի հեքիաթը», որն ինքնին բրետոներեն էր, Թոմաս Չեստր անունով բանաստեղծը գրեց միջին անգլերեն սիրավեպ՝ հիմնված անմիջապես Մարի դը Ֆրանսի Լանվալի վրա, որը, հավանաբար, ընդգրկում էր շատ ավելին, քան հերոսի կյանքի մի քանի շաբաթը, սըր Լաունֆալ անունով ասպետը։ 1816 թվականին անգլիացի բանաստեղծուհի Մաթիլդա Բեթամը գրել է Մարի դը Ֆրանսի մասին ութվանանկ երկտողերով երկար բանաստեղծություն՝ «Մարիի աշխարհը»։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականության ցանկ
* Blain, Virginia, et al. "Marie de France," *The Feminist Companion to Literature in English* (Yale UP, 1990, 714).
* Bloch, R. Howard. *The Anonymous Marie de France.* Chicago: U. of Chicago Press, 2003.
* Brown, Mary Ellen, et al. *Encyclopedia of Folklore and Literature*. Santa Barbara: ABC-CLIO, 1998. Print.
* Burgess, Glyn Sheridan, and Keith Busby, 1986. *The Lais of Marie de France*. Translated into Modern English prose with an introduction. Penguin Books Limited.
* Bürger, Christa. "Die Ordnung der Liebe. Marie de France". Sinn und Form. 1 (2019).
* 
* Butterfield, Ardis, 2009. *England and France*. In: Brown, Peter (Ed), 2009. *A Companion to Medieval English Literature and Culture c.1350–c.1500*. Wiley-Blackwell. Part IV: Encounters with Other Cultures, pp 199–214.
* Calabrese, Michael, 2007. *Controlling Space and Secrets in the Lais of Marie de France.* In: *Place, Space, and Landscape in Medieval Narrative*. Knoxville: U of Tennessee P, pp&nbsp;79&ndash;106. Rpt. in Classical and Medieval Literature Criticism. Ed. Jelena O. Krstovic. Vol. 111. Detroit: Gale, 2009. Literature Resource Center. Web. 28 September 2010.
* Gallagher, Edward J., ed. and trans. *The Lays of Marie de France, Translated, with Introduction and Commentary*. Hackett: Indianapolis, 2010.
* Kibler, William W. and Grover A. Zinn. *Medieval France: An Encyclopedia*. New York: Garland, 1995.
* Kinoshita, Sharon, Peggy McCracken. *Marie de France: A Critical Companion*. Woodbridge, D.S.Brewer, 2012 (Gallica).
* Kunitz, Stanley J., and Vineta Colby. *European Authors 1000-1900 A Biographical Dictionary of European Literature*. New York: The H.W. Wilson Company. 1967. 604&ndash;5. Print.
* McCash, June Hall, *La Vie seinte Audree, A Fourth Text by Marie de France.* ''Speculum'' (July 2002): 744-777.
* Mickel, Emanuel J. Jr. *Marie de France*. New York: Twayne, 1974. Print.
* Pipkin, Christopher Lee. “Love Without Measure: Proverb Problems in the Lais of Marie de France”. *Neophilologus* vol. 103, no. 3, 2019, pp.&nbsp;307–321.
* Watt, Diane, ''Medieval Women's Writing: Works by and for women in England, 1100-1500''. Polity, 2007. .
* 

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* 
* International Marie de France Society
* Le Cygne, published by the International Marie de France Society
* Complete bibliography of her works, including secondary literature (Archives de littérature du Moyen Âge, Arlima)
* 
* Roles of Women in the Middle Ages

Կատեգորիա:Ֆրանսիացի առակագիրներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծուհիներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի թարգմանիչներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կին գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆեմինիստներ