Շնորհի երկրորդ աշխատանք

Համաձայն որոշ քրիստոնեական ավանդույթների՝ **շնորհի երկրորդ աշխատանքը** (նաև երկրորդ օրհնությունը) փոխակերպվող ազդեցություն է Աստծո հետ, որը կարող է տեղի ունենալ անհատ քրիստոնյայի կյանքում: Շորհքի երկրորդ գործի որոշիչ առանձնահատկություններն այն են, որ այն առանձին է և հաջորդում է Նոր Ծնունդին (շնորհքի առաջին գործը), և որ այն զգալի փոփոխություններ է բերում հավատացյալի կյանքում: Քրիստոնեության մեթոդիստական, քվակերական և հիսունական ավանդույթներում շնորհի երկրորդ աշխատանքը ավանդաբար համարվում է քրիստոնեական կատարելությունը (ամբողջական սրբացում):

## Մեթոդիզմ (ներառյալ սրբության շարժումը)
Ջոն Ուեսլին՝ մեթոդիստական ​​շարժման հիմնադիրը, ուսուցանել է, որ քրիստոնեական փորձառության մեջ կա երկու հստակ փուլ։ Շնորհքի առաջին գործում՝ նոր ծնունդով, հավատացյալը ներում է ստանում և դառնում քրիստոնյա։ Շնորհքի երկրորդ՝ ամբողջ սրբացման ժամանակ հավատացյալը մաքրվում և սուրբ է դառնում։ Ուեսլին սովորեցրել է, որ ամբողջ սրբացումը «կատարվում է ակնթարթորեն, թեև դրան կարելի է մոտենալ դանդաղ և աստիճանական քայլերով»։ Ամբողջ սրբացումն արմատախիլ է անում սկզբնական մեղքը (մարդու մարմնական բնույթը), սակայն գոյություն ունի մեղքից հեռանալու և ուրացություն գործելու ազատ կամք և մեթոդիստական ​​աստվածաբանությունը պաշտպանող եկեղեցիները սովորեցնում են ամբողջ սրբացումից հետո մեղքի մասին՝

Մեթոդիզմի համակարգված աստվածաբան Ջոն Ուիլյամ Ֆլետչերը ողջ սրբացման ընդունումը անվանում է Սուրբ Հոգով մկրտություն։ 1897 թվականի Սրբության տեքստը բացատրում է սա.

 
Ֆլետչերը հավելյալ շեշտում է, որ ամբողջ սրբացման փորձը Սուրբ Հոգու բնակության միջոցով զորացնում է հավատացյալին Աստծուն ծառայելու համար։ Ուեսլիի մահից հետո հիմնական մեթոդիզմը «ընդգծեց սրբացումը կամ սրբությունը որպես քրիստոնեական կյանքի նպատակ», մի բան, որը «այս կյանքում կարող է ընդունվել ինչպես աստիճանաբար, այնպես էլ ակնթարթորեն, և պետք է ջանասիրաբար փնտրվի Աստծո յուրաքանչյուր զավակի կողմից»։ Երբ հավատացյալը լիովին սրբագործվում է, նա իրեն նվիրում է Աստծուն. Նվիրման աստվածաբանությունն ամփոփված է աֆորիզմում. «Ամեն ինչում քեզ տուր Աստծուն, եթե ուզում ես, որ Աստված իրեն տա քեզ»։ Սրբության շարժումն առաջացել է 1860-ականներին՝ Ուեսլիի համընդհանուր սրբացման վարդապետությունը կրկին ընդգծելու ցանկության պատճառով։ Սրբության շատ քարոզիչներ ընդգծել են ամբողջ սրբացումը որպես ակնթարթային փորձառություն ստանալու կարևորությունը: Վեսլեյան-արմինյան աստվածաբանության մեջ շնորհի երկրորդ գործը համարվում է մեղք գործելու հակումից մաքրում, մի փորձ, որը կոչվում է ամբողջական սրբացում, որը տանում է դեպի քրիստոնեական կատարելություն: Եկեղեցիների Աստվածաշնչի մեթոդիստական ​​կապի հիմնական արժեքները այսպիսով ուսուցանում են․

Այնուամենայնիվ, սրբության շարժման մեջ շատերը (հաճախ նույն դավանանքի մեջ գտնվողները, օրինակ՝ Ազատ մեթոդիստական ​​եկեղեցին) ընդգծում են, որ նախքան անձը ամբողջությամբ սրբացվելը, նրանք պետք է մահապատժի ենթարկեն մարմնական էությունը՝ հրաժարման գործընթացի միջոցով. սա հայտնի է որպես «մահվան ճանապարհ դեպի ամբողջ սրբացում»։ «Արդ Քրիստոս որ մարմնով մեզ համար չարչարուեցաւ, դուք էլ նույն մտքովը զինուորուեցէք, որ մարմնով չարչարուողը մեղքից դադարեց։ Որ այլ եւս ոչ թէ մարդկանց ցանկութիւնների պէս, այլ Աստուծոյ կամքի պէս ապրիք մարմնում մնացած ժամանակը»(1 Պետրոս 4։ 2)։  Թեև քրիստոնեական կատարելության տանող մահացու ուղու հավատը կիսում են շատ մեթոդիստներ, այն հատկապես ընդգծված է Եկեղեցիների Էմմանուել ասոցիացիայի և Էմմանուել միսիոներական եկեղեցում։

Ուեսլին, ով արտահայտեց վարդապետությունը, ուսուցանեց, որ նրանք, ովքեր ամբողջովին սրբագործվել են, կատարյալ կլինեն սիրո մեջ՝ զբաղվելով բարեպաշտության և ողորմության գործերով, որոնք երկուսն էլ բնորոշ են հավատացյալի շնորհի աճին։ Շնորհի այս աճը տեղի է ունենում ինչպես Նոր Ծնունդից հետո (շնորհքի առաջին գործը), այնպես էլ ամբողջ սրբացումից հետո (շնորհքի երկրորդ գործը)։ Քրիստոնեական կատարելությունը պետք է տարբերել բացարձակ կատարելությունից, որն ունի միայն Աստված. Ավելին, թուլություններ ունենալը (օրինակ՝ «անհասունություն, տգիտություն, ֆիզիկական հաշմանդամություն, մոռացկոտություն, խորաթափանցություն և հաղորդակցման վատ հմտություններ») անհամատեղելի չէ այն մարդու հետ, ով ամբողջովին սրբացվել է։

## Քվակերիզմ ​​(ներառյալ սրբության շարժումը)
Ջորջ Ֆոքսը, Քվակերիզմի (Բարեկամների կրոնական միություն) հիմնադիրը, ուսուցանել է կատարելություն, որով քրիստոնյա հավատացյալը կարող է ազատվել մեղքից։ «Աստծո ընտրյալ մարդկանց մի քանի սկզբունքներ, ովքեր արհամարհանքով կոչվում են քվակերներ, որպեսզի ողջ քրիստոնեական աշխարհի բոլոր մարդիկ կարդան և, հետևաբար, իրենց պետությունները հաշվի առնեն, նա գրում է «Կատարելության մասին XVI» բաժնում՝

Վաղ քվաքերները՝ Ջորջ Ֆոքսի գլխավորությամբ, ուսուցանում էին, որ Նոր Ծնունդն ապրելուց հետո մարդը կարող է ազատվել մեղք գործելուց Սուրբ Հոգու զորությամբ: Այս ազատությունը պայմանավորված էր ներքին լույսի վրա շարունակական ապավինմամբ և Քրիստոսի խաչի վրա՝ որպես հավատքի հիմքի վրա կենտրոնանալով: Ֆոքսն ընդգծել է հավատքի մեջ անձնական պատասխանատվության կարևորությունը և մեղքից ազատվելու հնարավորությունը: Քրիստոնեական կատարելության մասին նրա ուսմունքը պնդում էր, որ հավատացյալի համար կատարելության և մեղքից ազատվելու հասնելը հնարավոր է այս կյանքում: Քվակերների այս ավանդական վարդապետությունը մնում է առանցքային ուսուցում Պահպանողական ընկերների շրջանում, ինչպես օրինակ՝ Օհայոյի Ընկերների Կրոնական Միության տարեկան ժողովում և Սրբության ընկերների շրջանում, ներառյալ Ընկերների Կենտրոնական տարեկան ժողովի անդամները:

## Քեսվիկյան աստվածաբանություն
Քեսվիկյան աստվածաբանությունն ուսուցանում է, որ շնորհի երկրորդ գործը տեղի է ունենում «հանձնվելու և հավատքի» միջոցով՝ Աստծուն հնարավորություն տալով անհատին զերծ պահել մեղքից։ Քեսվիկյան աստվածաբանության ազդեցության տակ գտնվող դավանանքները, ինչպիսին է Քրիստոնեական և Միսիոներական դաշինքը, տարբերվում են Ուեսլեյան-Սրբություն շարժումից: Քրիստոնյաների և միսիոներների դաշինքը չի դիտարկում այս երկրորդ շնորհի աշխատանքը որպես հավատացյալներին սկզբնական մեղքից մաքրող: Ի հակադրություն, սրբության դավանանքները, որոնք հարում են Վեսլեյան-Արմինյան աստվածաբանությանը, հաստատում են, որ ամբողջ սրբացումը ներառում է սկզբնական մեղքից մաքրումը։

## Սրբություն Պենտեկոստալիզմ
Սրբազան հիսունականությունը (հիսունականության սկզբնական ճյուղը) առաջացել է Վեսլեյան-Արմինյան աստվածաբանությունից։ Ուիլյամ Ջ. Սեյմուրը և Չարլզ Ֆոքս Փարհամը՝ Սրբության հիսունականության ճարտարապետները, ուսուցանեցին շնորհքի երեք հստակ գործեր, որոնք կատարվեցին ակնթարթորեն. (1) Նոր ծնունդ, (2) ամբողջ սրբացում և (3) լեզուներով խոսել։ Վաղ հիսունական մտածողության մեջ լեզուներով խոսելը համարվում էր շնորհի երրորդ աշխատանքը, որը հաջորդեց նոր ծնունդին (շնորհքի առաջին գործին) և ամբողջ սրբացմանը (շնորհքի երկրորդ գործին)։ Սրբություն Պենտեկոստեական դավանանքները, ինչպիսին է Առաքելական Հավատքի Եկեղեցին, շարունակում են ուսուցանել դա։ Ավարտված աշխատանք Պենտեկոստալները՝ հիսունականության մի ճյուղ, որը առաջացել է 1910 թվականին, մերժում է շնորհի երկրորդ գործի մեկնաբանությունը որպես ամբողջական սրբացում։

## Գրականություն
*
*
*
*
*
*
*
*Stetler II, Darrell (2020). *[https://www.40daysofholiness.com/day23 Holiness is Able to Be Perfected or Completed].* Published by NewStart Discipleship.

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Քարոզ 40. «Քրիստոնեական կատարելություն» Ջոն Ուեսլիի կողմից (Միացյալ մեթոդիստական ​​եկեղեցի)
*Ինչպես լինել ամբողջովին սրբագործված ըստ դոկտոր Ալլան Բրաունի  (Աստծո աստվածաշնչյան դպրոց և քոլեջ)
*Սուրբ Գրային Մահվան Ճանապարհի Սրբություն՝ վերապատվելի Լ.Ս. Բորտմեն (Ուեսլեյան ժառանգության գրադարան)
*Ամբողջական սրբացում - Դարել Ստեթլեր II նախարարություններ

Կատեգորիա:Աստվածաբանություն
Կատեգորիա:Աստվածաշնչյան արտահայտություններ
Կատեգորիա:Աստվածաշունչ
Կատեգորիա:Քրիստոնեություն