Ռիո դե լա Պլատայի անգլո-ֆրանսիական շրջափակում

**Ռիո դե լա Պլատայի անգլո-ֆրանսիական շրջափակում,** ռազմական բախում, որը հայտնի է նաև որպես Պարանայի պատերազմ, հինգ տարվա ծովային շրջափակում էր, որը սահմանվել էր Ֆրանսիայի և Միացյալ Թագավորության կողմից Արգենտինայի Կոնֆեդերացիայի վրա Ուրուգվայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ։ Այն սահմանվել է անգլիական և Ֆրանսիական նավատորմերի կողմից 1845 թվականին Ռիո դե լա Պլատա ավազանի դեմ՝ Ուրուգվայի քաղաքացիական պատերազմում Կոլորադոյի կուսակցությանը աջակցելու համար, որի արդյունքում Բուենոս Այրեսը փակվեց ծովային առևտրի համար: Արգենտինայի կառավարությունը՝ Խուան Մանուել Ռոսասի գլխավորությամբ, հրաժարվեց դադարեցնել Ուրուգվայի Բլանկո կուսակցության աջակցությունը, որը աջակցում էր Արգենտինայի դիմադրությունը շրջափակմանը: Ի վերջո, Մեծ Բրիտանիան և Ֆրանսիան վերացրին շրջափակումը՝ ստորագրելով Արանա-Հարավային պայմանագիրը համապատասխանաբար 1849 և 1850 թվականներին, որը ճանաչում էր Արգենտինայի ինքնիշխանությունը իր գետերի նկատմամբ:

## Նախորդներ
### Տեղական ենթատեքստ
Բուենոս Այրեսը 1838-1840 թվականներին բախվեց Ռիո դե լա Պլատայի ֆրանսիական շրջափակմանը։ Ֆրանսիայի հետ դաշնակից Պերու-Բոլիվիական կոնֆեդերացիան հայտարարեց Կոնֆեդերացիայի պատերազմ Արգենտինային։ Ռոսասը դիմադրեց շրջափակմանը ավելի երկար, քան Ֆրանսիան կարծում էր, որ կանի, և նրա՝ շրջափակման շուրջ վեճեր առաջացնելու ռազմավարությունը, ի վերջո, արդյունք տվեց։ Ֆրանսիան վերացրեց շրջափակումը 1840 թվականին՝ իր և Արգենտինական կոնֆեդերացիայի միջև փոխանակելով փոխադարձ առավել բարենպաստ ազգի կարգավիճակ։

Չկարողանալով տեղակայել ֆրանսիական զորքեր շրջափակման ժամանակ, Ֆրանսիան քաղաքացիական պատերազմներ սկսեց Ռոսասի դեմ՝ ռազմածովային գործողություններին աջակցելու համար: Այս նպատակով Ֆրանսիան օգնեց Ֆրուկտուոզո Ռիվերային Ուրուգվայի նախագահ Մանուել Օրիբեի դեմ, ով ստիպված եղավ հրաժարական տալ: Օրիբեն փախավ Բուենոս Այրես, և Ռոսասը նրան ընդունեց որպես Ուրուգվայի օրինական նախագահ՝ մերժելով Ռիվերայի ճանաչումը: Սա սկիզբ դրեց Ուրուգվայի քաղաքացիական պատերազմին, որտեղ Բլանկոները ձգտում էին վերականգնել Օրիբեի իշխանությունը, իսկ Կոլորադոները՝ պահպանել Ռիվերային: Քանի որ Ռիվերան տատանվում էր հարձակվել Ռոսասի վրա, ինչպես սպասում էին ֆրանսիացիները, արգենտինացի արտագաղթած Խուան Լավալեն համոզվեց դա անել, բայց նրա ֆրանսիական զորքերով զորացված բանակը, այնուամենայնիվ, թուլացավ Բուենոս Այրես արշավանքի ժամանակ տեղի բնակչության դասալքության և թշնամանքի պատճառով, և ֆրանսիական դրամական աջակցությունը կրճատվեց, քանի որ Ֆրանսիան այդ ժամանակ Ռոսասի հետ բանակցային խաղաղություն էր վարում։ Լավալեի բանակը անկարգությամբ նահանջեց դեպի հյուսիս՝ առանց հարձակվելու Բուենոս Այրեսի վրա, ինչպես նախատեսված էր:

Ռիվերայի նպատակն էր ընդլայնել Ուրուգվայի սահմանները՝ միացնելով Պարագվայը, Արգենտինական Միջագետքը և Ռիոգրանդենսե Հանրապետությունը (Ռիու Գրանդե դու Սուլի մի մասը, որը հռչակել էր իր անկախությունը Բրազիլիայից և մասնակցում էր Ռագամուֆինի պատերազմին)՝ ստեղծելով Ուրուգվայի դաշնային կառուցվածք։ Արգենտինացի Խոսե Մարիա Պասը, որը դաշնակից էր Ռիվերայի հետ Ռոսասի դեմ, դեմ էր այս նախագծին։ Ռիվերան վերահսկողությունը վերցրեց Պասի ուժերի վրա, բայց առանց իր գերազանց ռազմական պատրաստվածության, նա լիովին պարտվեց Օրիբեին Արոյո Գրանդեի ճակատամարտում։ Ռիվերայի նախագիծը երբեք չիրականացավ, և նա ստիպված եղավ կանգնել Մոնտեվիդեոյում՝ Օրիբեի պաշարման դեմ։

Բրազիլիան Ռոսասին առաջարկեց ռազմական դաշինք կնքել. Ռոսասը կգրավեր Ուրուգվայը Բրազիլիայի աջակցությամբ, իսկ Բրազիլիան՝ Ռիոգրանդեզե Հանրապետությունը Արգենտինայի աջակցությամբ: Բրազիլիայում Արգենտինայի ներկայացուցիչ Թոմաս Գուիդոն աջակցեց առաջարկին, սակայն Ռոսասը մերժեց այն: Ռոսասը կարծում էր, որ նման պայմանագիրը կխախտի Ուրուգվայի ինքնիշխանությունը և որ այն կհամարվի անվավեր, եթե Օրիբեն չմասնակցի դրան: Բրազիլիայի ներկայացուցիչ Հոնորիո Կարնեյրո Լեան չընդունեց Ռոսասի այլընտրանքային առաջարկը, և Բրազիլիան հեռացավ Արգենտինայից:

### Միջազգային համատեքստ
Մեծ Բրիտանիան մեծ շահեր չուներ Բուենոս Այրեսում։ Պատերազմի նպատակն էր ամրապնդել Անգլո-ֆրանսիական համաձայնագիրը, որպեսզի հետագայում հնարավոր դառնար համատեղ ռազմական գործողություններ իրականացնել այլուր, ինչպիսիք են Ափիոնային երկրորդ պատերազմը կամ Տեխասի Հանրապետության անկախության պաշտպանությունը։ Հարավային Ամերիկայում բրիտանական շահերը մեծացան, երբ Տեխասը ի վերջո միացվեց Միացյալ Նահանգներին։ Տեխասը Մեծ Բրիտանիային բամբակ էր մատակարարում, և բրիտանացիները հաշվարկեցին, որ ավելի հեշտ կլինի ապահովել բամբակի աղբյուրներ Հարավային Ամերիկայում (օրինակ՝ Պարագվայում), քան պատերազմ սկսել հզոր Միացյալ Նահանգների հետ։ Մեծ Բրիտանիան վերահրատարակեց Ռոսասի դեմ ուղղված բազմաթիվ ուրուգվայական զրպարտություններ, ինչպիսիք են «Արյան աղյուսակները», որպեսզի մարդիկ աջակցեն նրա դեմ ռազմական գործողություններին։ Քանի որ կար բրիտանական ուժեղ կրոնական ավանդույթ, Ռոսասին մեղադրեցին եկեղեցիների խաչերը իր դիմանկարով փոխարինելու, կրոնը հետապնդելու և քահանաներին սպանելու մեջ, և որ նա, հնարավոր է, սպանել է իր կնոջը՝ Էնկարնասիոն Էսկուրային, և արյունապղծական հարաբերություններ է ունեցել իր դստեր հետ։

Այդ ժամանակվա երկու ազդեցիկ ֆրանսիացի քաղաքական գործիչներն էին արտաքին գործերի նախարար Ֆրանսուա Գիզոն և ազգայնական Ադոլֆ Տիերը։ Տիերը առաջարկեց, որ Ֆրանսիան շարունակի ռազմական գործողությունները Ռոսասի դեմ։ Նա իր կարծիքը բացատրեց երեք հիմնական և մեկ լրացուցիչ պատճառաբանությամբ՝ մարդասիրություն, հայրենասիրություն, միջազգային իրավունք և առևտրի ընդլայնում։ Նա Ռոսասին համարում էր անողոք բռնապետ՝ արդարացնելու համար մարդասիրական պատճառը։ Չնայած Մոնտեվիդեոն ֆրանսիական գաղութ չէր, նա այն այդպես անվանեց՝ ֆրանսիացի բասկերի մեծ թվաքանակի պատճառով։ Նա կարծում էր, որ Ռոսասը կխախտի Մակաու-Արանայի պայմանագրի 4-րդ հոդվածը (որով Կոնֆեդերացիան ճանաչեց Ուրուգվայի անկախությունը)՝ փորձելով նրան պարտադրել Արգենտինայի նախագահ։ Առևտրի ընդլայնումը չի նշվել որպես հիմնական պատճառ, քանի որ Ռոսիստների պրոտեկցիոնիստական ​​քաղաքականությունը սահմանափակում էր, բայց չէր արգելում ֆրանսիական ներմուծումը։ Գիզոն մերժեց այս գաղափարները։ Նա չէր կարծում, որ Ռոսասը խախտում է Մակաու-Արանայի պայմանագիրը, քանի որ Կոնֆեդերացիան իրականում պատերազմ չէր մղում Ուրուգվայի հետ, այլ պարզապես աջակցում էր Ուրուգվայի մեկ խմբակցությանը մյուսի դեմ։ Նա չէր կարծում, որ Ֆրանսիայի տնտեսությունը կարող էր ավելի շատ օգուտ քաղել Լա Պլատայում գործողություններ ձեռնարկելով, ինչպես նաև որ հնարավոր չէր գաղութը գոտում պահել: Մարդասիրական պատճառներով նա մերժեց ռոսիստների ենթադրյալ հանցագործությունները, քանի որ դրանք հիմնված էին ունիտար Ֆլորենսիո Վարելայի զեկույցների վրա, ով անաչառ լրագրողի համբավ չուներ: Այնուամենայնիվ, Գիտոզը, ի վերջո, համաձայնվեց առաջարկին՝ Բրիտանիայի հետ դաշինք կնքելու և Թիերի ժողովրդական գովասանքը նվազեցնելու համար:

Բրազիլացի վիկոնտ Միգել Կալմոն դյու Պին է Ալմեյդան հանդիպեց բրիտանացի լորդ Աբերդինի հետ՝ խնդրելով, որ Բրազիլիան միանա Մեծ Բրիտանիային և Ֆրանսիային Ռոսասի դեմ պայքարում: Սակայն Մեծ Բրիտանիան այդ ժամանակ լավ հարաբերություններ չուներ Բրազիլիայի հետ, ուստի Աբերդինը մերժեց բրազիլական օգնությունը: Աբերդինը բողոքեց, որ եթե Բրազիլիան կարծում է, որ քաղաքակրթությունը կապված է ազատ առևտրի հետ, ապա Բրազիլիան պետք է ընդունի Մեծ Բրիտանիայի հետ ազատ առևտրի համաձայնագրի ընդլայնումը՝ նախքան այն Ռոսասի վրա պարտադրելը, և եթե Բրազիլիան մտահոգված է մարդասիրական պատճառներով, ապա պետք է սկսի իր երկրում ստրկության վերացումից: Այնուհետև նա հանդիպեց Գիզոտին, որը նույնպես դեմ էր: Գիզոտը հանգամանքներից ելնելով ստիպված էր միանալ պատերազմին, որտեղ նա ոչինչ չէր ակնկալում վաստակել, և դժկամությամբ էր ներգրավում ֆրանսիական զորքերը դրանում: Մեծ Բրիտանիան նույնպես չէր դիմի ցամաքային զորքերի, քանի որ Ռիո դե լա Պլատա բրիտանական ներխուժումները ապացուցել էին դրանց անարդյունավետությունը: Վիկոնտը բրազիլական արքունիքին տեղեկացրեց անգլո-ֆրանսիական որոշման մասին: Պատերազմի հանրային նպատակներն էին՝ պաշտպանել Ուրուգվայի անկախությունը Օրիբեից, պաշտպանել Պարագվայի վերջերս հռչակված անկախությունը և ավարտել քաղաքացիական պատերազմները Լա Պլատայում: Նա նաև բացահայտեց գաղտնի նպատակները՝ Մոնտեվիդեոն վերածել «առևտրային գործարանի», պարտադրել գետերի ազատ նավարկությունը, արգենտինական Միջագետքը վերածել նոր երկրի, սահմանել Ուրուգվայի, Պարագվայի և Միջագետքի սահմանները (առանց բրազիլական միջամտության) և օգնել հակառոսիստներին տապալել Բուենոս Այրեսի նահանգապետին և հաստատել եվրոպական տերություններին հավատարիմ նահանգապետ։ Վիկոնտի համար դա լիովին պարտվողական իրավիճակ էր Բրազիլիայի համար. եթե միջամտությունը պարտվեր, նրանք անօգնական կլինեին Ռոսասի, Օրիբեի և, հնարավոր է, Ռագամուֆինների հակահարձակման դեմ, իսկ եթե միջամտությունը հաղթեր, Բրազիլիան կունենար նույնիսկ ավելի հզոր հարևաններ, քան Կոնֆեդերացիան։ Հետևաբար, նա խստորեն խորհուրդ տվեց չմիանալ դրան և հնարավորության դեպքում վերականգնել լավ հարաբերությունները Ռոսասի հետ:

Բուենոս Այրեսում Միացյալ Նահանգների ներկայացուցիչը և Մոնրոյի դոկտրինի կողմնակից Ուիլյամ Բրենտը աջակցեց Ռոսասին եվրոպական տերությունների հետ վեճում և առաջարկեց միջնորդի դեր ստանձնել։ Ինդիա Մուերտայի ճակատամարտում հաղթանակից հետո Օրիբեն պատրաստվում էր մտնել Մոնտեվիդեո։ Բրենտը առաջարկեց, որ նա դա անի՝ համաներում շնորհելով Ռիվերայի կողմնակիցներին, նշանակելով ընտրություններ օրենսդիր մարմնում, որից հետո իրեն աջակցող արգենտինական ուժերը պետք է լքեն երկիրը այդ պահին։ Օրիբեն համաձայնվեց, բայց բրիտանացիները ժամանեցին Մոնտեվիդեո և հրաժարվեցին թույլ տալ Օրիբեին մտնել քաղաք։ Արանան, Դեֆոդիսը և Ուսլին մերժեցին Բրենտի միջնորդությունը և վերջնագիր ներկայացրեցին. եթե Օրիբեի բանակը և Ուիլյամ Բրաունի արգենտինական նավատորմը տասը օրվա ընթացքում չլքեն Ուրուգվայը, նրանք կշարունակեն շրջափակել Բուենոս Այրեսը։

## Զինված գործողությունների սկիզբ
Նույն գիշերը վերջնագիրը հրապարակվեց, դեռևս տասնօրյա ժամանակահատվածում, բրիտանական «Կադմուս» և ֆրանսիական «Դ'Ասաս» նավերը խարիսխ գցեցին արգենտինական «Սան Մարտին» և «25 դե մայո» նավերի կողքին։ Ուիլյամ Բրաունը թույլտվություն խնդրեց վերադառնալ Բուենոս Այրես, որը թույլատրվեց, բայց պայմանով, որ պետք է հանձնվեին բրիտանացի և ֆրանսիացի նավաստիներին։ Բրաունը թույլտվություն խնդրեց դա անել Բուենոս Այրեսից, քանի որ նրա անձնակազմի մեծ մասը իռլանդացի էր, բայց պատասխան չստացավ։ Երբ նա վերջապես վերադարձավ Բուենոս Այրես, նրա վրա հարձակվեցին։ Անգլո-ֆրանսիացիները բռնի ուժով նստեցին նավը և գրավեցին ամբողջ արգենտինական նավատորմը՝ «Սան Մարտին», «25 դե մայո», «Գեներալ Էչագուե», «Մայպու» և «9 դե հուլիո» նավերը։ Ֆրանսիացիները բարձրացրին իրենց դրոշը առաջին երկուսում, իսկ բրիտանացիները՝ վերջին երեքում։ Արգենտինացի սպաները վերադարձվեցին Բուենոս Այրես, իսկ Ուիլյամ Բրաունին և բոլոր բրիտանացի նավաստիներին արգելվեց նավարկել Արգենտինայի դրոշի ներքո հակամարտության մնացած ժամանակահատվածում։

Հաջորդ օրը անգլո-ֆրանսիական ուժերը ափ իջան Մոնտեվիդեոյում՝ ամրապնդելով քաղաքի պաշտպանությունը: Ինդիա Մուերտայի ճակատամարտում պարտությունից հետո Մոնտեվիդեոյի պաշտպանների թիվը 3500-ից պակաս էր: Ռիվերան երախտագիտություն հայտնեց այս գործողությունների համար՝ ասելով, որ դրանք ապահովել են Ուրուգվայի անկախությունը: Բուենոս Այրեսի շատ քաղաքական գործիչներ քննադատեցին դրանք Բուենոս Այրեսում Ներկայացուցիչների խունտայի հանդիպման ժամանակ:

1838 թվականին Ռոսասը իմացավ, որ Մարտին-Գարսիա կղզին դժվար է պաշտպանել, ուստի նա զորքերը հեռացրեց այնտեղից։ Սակայն, ինքնիշխանության օտարերկրյա հավակնությունները կանխելու համար, նա թողեց տասներկու տարեց հաշմանդամ զինվորներից բաղկացած մի ջոկատ, որոնք մինչև վերջ բարձրացրին Արգենտինայի դրոշը։ Այս բանակի միակ նպատակն էր պնդել, որ կղզին լքված չի լինի, և որ անգլո-ֆրանսիական ուժերը այն կգրավեն միայն ներխուժման միջոցով։ Գեներալ Լուսիո Մանսիլան ստացավ Մարտին Գարսիայի ուժերն ու ենթակառուցվածքները՝ Պարանա գետի մի կետ ընտրելու և այն ամրացնելու համար։ Գետի արևմտյան կողմը նախընտրելի էր՝ Բուենոս Այրեսի հետ ավելի հեշտ կապ ապահովելու համար։ Սակայն, առաջնահերթություն տրվեց ուրուգվայցի Օրիբեի աջակցությունը, և պաշարմանը աջակցող ոչ մի արգենտինական ուժ չէր հեռացվի դրանից, նույնիսկ ժամանակավորապես։ Մանսիլան պաշտպանությունը նախապատրաստեց Օբլիգադոյում, Բուենոս Այրեսում, Սան Պեդրոյի մոտ։

### Շրջափակման մասին հայտարարություն
Շրջափակումը պաշտոնապես հայտարարվեց 1845 թվականի սեպտեմբերի 18-ին։ Նրանք բազմաթիվ պատճառներ բերեցին։ Նրանք ասացին, որ Ռոսասը չի դադարեցրել պատերազմը՝ չնայած իրենց բարի մտադրություններին, կամ որ Արգենտինայի նավատորմի գրավումը, Մարտին Գարսիայի ներխուժումը և Մոնտեվիդեոյի ամրապնդումը նկարագրվել են բռնի լեզվով Բուենոս Այրեսի թերթերում, որը նաև հանդիպել է Խունտայի հանդիպմանը կամ ունիտարներին վայրենիներ անվանող հաղորդագրություններում։ Օգոստոսի 27-ի հրամանագիրը արգելել էր բոլոր արգենտինացիներին շփվել անգլո-ֆրանսիական նավատորմի հետ։ Նրանք նաև ասում էին, որ Բուենոս Այրեսում գտնվող օտարերկրացիները բռնության են ենթարկվել և զորակոչվել բանակ, որ Օրիբեն Հնդկաստան Մուերտայի հաղթանակից հետո կոտորած է իրականացրել, և որ ոստիկանությունը գլխավորում էր Մազորկան, որը մի քանի չարաշահումներ էր թույլ տվել։ Տոնն ավելի մոտ էր պատերազմ հայտարարելուն և, հնարավոր է, գրվել է Ֆլորենսիո Վարելայի կողմից։

Այդ պնդումներին հակազդելու համար Ռոսասը հանդիպում կազմակերպեց ԱՄՆ-ի, Պորտուգալիայի, Սարդինիայի, Բոլիվիայի և Ֆրանսիայի դիվանագետների հետ: Բրիտանացի դիվանագետը հրաժարվեց օգնել, սակայն ֆրանսիացի Մարեյը դա արեց: Նրանք բոլորը միաձայն հայտարարեցին, որ որևէ բողոք չունեն օտարերկրացիների նկատմամբ վերաբերմունքի վերաբերյալ, որ տեղյակ չեն ահաբեկչության պատճառով բանակում ծառայելու կամ խնդրագրեր ստորագրելու հարկադրված օտարերկրացիների մասին, որ տեղյակ չեն Մազորկայում տեղի ունեցած չարաշահումների մասին, և որ Ինդիա Մուերտայում ենթադրյալ կոտորածների մասին տեղեկատվությունը սխալ է: Ռոսասը նաև ներառեց Բուենոս Այրեսում բնակվող 15 000 բրիտանացիների և ֆրանսիացիների կողմից ստորագրված խնդրագիր, որոնք բողոքում էին շրջափակման դեմ: Ռոսասը վստահ էր, որ օտարերկրյա դիվանագետների կողմից ստորագրված այս պաշտոնական հայտարարությունը կհակազդի Մոնտեվիդեյան քարոզչությանը և միջազգային կարծիքը կդարձնի իր կողմը։

Բուենոս Այրեսում ֆրանսիական բիզնեսի ներկայացուցիչ Դյուրան դը Մարեյը ստորագրողների թվում էր։ Նա գրեց մի փաստաթուղթ, որով պահանջում էր դադարեցնել շրջափակումը, որը ներառում էր Ռոսասի պահանջները։ Այդ պահանջներն էին՝ Օրիբեի ներգրավումը բանակցություններում, Մոնտեվիդեոյի զինաթափումը, Կոլոնիայի վերադարձը, Մարտին Գարսիան և գրավված նավատորմը, ներքին գետերից հեռանալը, Արգենտինայի ինքնիշխանության ճանաչումը և փոխհատուցումը։ Ինչպես և սպասվում էր, այն մերժվեց Մոնտեվիդեոյում, ուստի Մարեյը տեղափոխվեց Փարիզ՝ այն անմիջապես ֆրանսիական կառավարությանը հանձնելու համար։

## Ուրուգվայ գետ
Անգլո-ֆրանսիական նավատորմը օգոստոսի կեսերին նավարկում էր Ուրուգվայի ներքին գետով՝ Լեյնեի և Ինգլֆիլդի գլխավորությամբ։ Նրանք հայտարարեցին, որ կարգելափակեն Օրիբեին աջակցող բոլոր նավահանգիստները և կրակոցներով կհեռացնեն դրանցում գտնվող մարդկանց։ Ի պատասխան՝ նավահանգիստները փակվեցին անգլո-ֆրանսիական նավատորմի հետ ցանկացած կապի համար։ Լեյնեն և Ինգլֆիլդը Ջուզեպպե Գարիբալդիի և նրա իտալացի կամավորների լեգեոնի հետ տեղափոխվեցին Կոլոնիա դել Սակրամենտո։ Նրանք ունեին ընդհանուր առմամբ 28 նավ, մինչդեռ քաղաքը պաշտպանող գնդապետ Խայմե Մոնտորոն ուներ ընդամենը 300 զինվոր և ութ փոքր թնդանոթ։ Իտալական լեգեոնը քաղաք իջավ  և թալանեց այն։ Խոսե Լուիս Բուստամանտեն դրա համար մեղադրեց Գարիբալդիին, մինչդեռ Գարիբալդին դա կվերագրի իր լեգեոնի ռազմական կարգապահության բացակայությանը։ Նա իր հուշագրություններում կգրի, որ «անկարգությունների ճնշումը դժվար էր, հաշվի առնելով, որ Կոլոնիան ուներ բազմաթիվ ռեսուրսներ, մասնավորապես՝ ալկոհոլային խմիչքներ, որոնք մեծացնում էին առաքինի թալանչիների ցանկությունները»։ Նույնիսկ տեղական եկեղեցին թալանվեց, և հարբած իտալացիները գիշերեցին այնտեղ։

Այնուհետև նավատորմը տեղափոխվեց Մարտին Գարսիա, 550 ֆրանսիական զինվորներով ջախջախվեց գնդապետ Ջերոնիմո Կոստայի գլխավորությամբ այնտեղ տեղակայված 125 հոգանոց բանակային ջոկատը։ Արգենտինայի դրոշը հանվեց և փոխարինվեց Ուրուգվայի դրոշով։ Արգենտինացի զինվորները հեռացվեցին, և կղզին մնաց լքված։

Նավը այնուհետև մտավ Ուրուգվայ գետը։ Գուալեգուայչուի թալանն ավելի վատ էր, քան Կոլոնիայում, այնքանով, որ Բուստամանտեն գրեց Ռիվերային՝ մտահոգված Գարիբալդիի համար, վախենալով, որ նրա գործողությունները կվարկաբեկեն ամբողջ գործողությունը։ Գարիբալդին նկարագրեց. «Գուալեգուայչու քաղաքը մեզ նվաճման հասցրեց՝ լինելով իսկական հարստության խանութ, որը կարող էր հագցնել մեր պատառոտված զինվորներին և մեզ ապահովել լծասարքերով։ Մենք Գուալեգուայչուում ձեռք բերեցինք բազմաթիվ և շատ լավ ձիեր, բոլոր մարդկանց հագցնելու համար անհրաժեշտ հագուստ, հեծելազորի լծասարքեր և որոշ գումար բաժանեցինք մեր աղքատ զինվորներին և նավաստիներին, ովքեր այդքան տառապանք և զրկանքներ են կրել»։ Գարիբալդիի ավարը գնահատվում էր գրեթե 30,000 ֆունտ ստեռլինգ։

Գարիբալդին պարտվեց Պայսանդուի մոտ գնդապետ Անտոնիո Դիասի կողմից, ապա՝ Կոնկորդիայի մոտ, որը պաշտպանում էին Խուան Անտոնիո Լավայեխան և իմպրովիզացված նավատորմը։ Այնուհետև նա վերահսկողությունը վերցրեց և թալանեց Սալտոն։ Նոյեմբերին անգլո-ֆրանսիական նավատորմը վերահսկողություն ուներ Ուրուգվայ գետի ողջ երկայնքով՝ Կոլոնիայից մինչև Սալտո։

## Պարանա գետ
Երբ Մոնտեվիդեոն բավարար պաշտպանություն ապահովեց, Ուսլին և Դեֆոյսը պատրաստեցին շարասյուն՝ Պարանա գետով նավարկելու համար։ Այս կերպ նրանք պետք է հասնեին Կորիենտես և Պարագվայ, և Ուրուգվայի և երկու գետերի վրա լիակատար վերահսկողություն ունենալուց հետո, Միջագետքը դուրս մղեին Կոնֆեդերացիայից։ Շարասյունը բաղկացած էր երեք շոգենավերից, որոնք կարող էին անկախ նավարկել քամիներից, և մի շարք ծանր զինված առագաստանավերից։ Այդ նավերը պետք է պաշտպանեին տարբեր ազգությունների 90 առևտրային նավեր։ Արանան տեղեկացրեց օտարերկրյա դիվանագետներին, որ Պարանա անօրինական մտնող նավերը կհամարվեն ծովահեններ, ուստի նրանք տեղեկացրին իրենց համապատասխան նավերին, որ եթե ներգրավվեն գործողությանը, չեն ունենա պաշտպանություն իրենց երկրներից։ Սակայն նման հաղորդագրությունները հետաձգվեցին, և 90 նավերը միևնույն է մասնակցեցին գործողությանը։

Անգլո-ֆրանսիական զենքը այդ ժամանակի ամենաառաջադեմն էր։ Նրանք օգտագործում էին Պեյսարի հրանոթային թնդանոթներ, իսկ ֆրանսիացիները բերեցին նոր Պայքսհանի թնդանոթները։ Դաշնակիցները նաև ռմբակոծեցին Կոնֆեդերացիայի մարտկոցները Կոնգրևի հրթիռներով։ Սա առաջին դեպքն էր, երբ նման զենքեր կօգտագործվեին Հարավային Ամերիկայում, և նրանք ակնկալում էին, որ դրանց կրակային հզորությունը կլինի ավերիչ։

Շարահանդեսը կանգ առավ Պարանա Գուազու ջրանցքում՝ իրավիճակը ուսումնասիրելու համար: Սկզբում ծովակալները կարծում էին, որ նրանք անարգել կնավարկեն, բայց պարզեցին, որ Լուսիո Մանսիլյան գետի երկայնքով բազմաթիվ ամրություններ էր պատրաստել: Արդյունքում, առևտրային նավերը մնացին ետևում, մինչ մարտական ​​​​ջրհորդանները կբացեին ճանապարհը: Ամրոցներ կային Ռամադայում, Տոնելերոյում, Ասևեդոյում և Սան Լորենցոյում: Ամենակարևոր ամրոցը գտնվում էր Օբլիգադոյում՝ Սան Պեդրոյի մոտ:

### Վուելտա դե Օբլիգադոյի ճակատամարտ

Օբլիգադոյում Պարանան ընդամենը 700 մ լայնություն ունի, և շրջադարձը դժվարացնում էր առագաստանավերի նավարկությունը։ Մանսիլան հաջորդաբար տեղադրեց 24 նավակ՝ պահելով երեք հաստ շղթա՝ գետը փակելու համար։ Արևմտյան ափը միակն էր, որը ամրացված էր չորս մարտկոցով։ Արգենտինայի ամենամեծ թնդանոթները 20 տրամաչափի էին, մինչդեռ անգլո-ֆրանսիական նավատորմի միջին թնդանոթները 80 էին։ Հողը պաշտպանում էր Պատրիսիայի գունդը, իսկ գյուղական վայրերից եկած կամավորներին գլխավորում էր Ֆակունդո Կիրոգան (հայտնի կաուդիլյոյի որդին)։ Շատ հրետանիներ շահագործվում էին գրավված արգենտինական նավատորմի բրիտանացի նավաստիների կողմից, ովքեր չէին ենթարկվում իրենց հայրենիքի դեմ չկռվելու հրամաններին։ Վեց թնդանոթներից բաղկացած բրիգադը միակ արգենտինական մարտական ​​նավն էր։

*Առաջին շոգենավերը Օբլիգադո հասան նոյեմբերի 18-ին՝ կանգ առնելով թնդանոթների հեռահարության վրա։ Նրանք սպասեցին գրավված «Սան Մարտին» նավին, որի կապիտանը Տրեուարն էր, որը ժամանեց հաջորդ օրը։ Հարձակումը հետաձգվեց ևս մեկ օր, քանի որ անձրևը թույլ չէր տալիս հստակ տեսնել ամրությունները։ Նավերը առաջ շարժվեցին նոյեմբերի 20-ին։ Լուսիո Մանսիլյան դասավորեց զորքերը՝ ասելով. «Ահա նրանք։ Մտածեք այն վիրավորանքի մասին, որը նրանք հասցնում են մեր ազգի ինքնիշխանությանը՝ նավարկելով մեր երկրի տարածքով հոսող գետի ջրերով՝ ուժից բացի այլ իրավունքով։ Բայց նրանք դա անպատիժ չեն հասնի։ Թող կապույտ-սպիտակ դրոշը ծածանվի Պարանայում, և եկեք բոլորս մեռնենք, նախքան այն իջնելը տեսնելը այնտեղից, որտեղ ծածանվում է»*։

Առաջին նավը, որը առաջ շարժվեց, «Սան Մարտինն» էր։ Այն պատրաստվում էր կոտրել շղթաները, երբ քամին հանկարծակի դադարեց, և այն խրվեց տեղում՝ չափազանց հեռու մյուս նավերից, որոնք չէին կարողանում մոտենալ քամու բացակայության պատճառով։ «Սան Մարտինը» հարված ստացավ հարյուրից ավելի անգամ, երկու թնդանոթ ոչնչացվեց, իսկ երկու սպա և քառասուն նավաստի զոհվեցին։ Վերջապես, «Սան Մարտինի» խարիսխի շղթան կտրվեց, և այն շարժվեց գետով ներքև։ «Դելֆինն» ու «Պանդուրը» նույնպես ստիպված եղան նահանջել։

Երբ հանրապետականների () զինամթերքը վերջացավ, կապիտանը պայթեցրեց այն՝ դրա գրավումը կանխելու համար։ Այս պահին շոգենավերը (որոնք քամու բացակայությունից չէին տուժել) անցան շղթաների մոտ։ Նրանց հզոր թնդանոթները գերազանցում էին արգենտինական թնդանոթներին։ «Ֆուլտոնը» հասավ շղթաներին և կոտրեց դրանք, և քամին կրկին փչեց։ Նավերը շարժվեցին, և պաշտպանությունը աստիճանաբար նույնպես սպառեց զինամթերքը։ Օրվա վերջում բոլոր մարտկոցները ոչնչացվեցին, իսկ թնդանոթները ոչնչացվեցին կամ վերցվեցին որպես գավաթներ։ 250 արգենտինացի զինվոր զոհվեց, իսկ 400-ը՝ վիրավորվեց։ Անգլո-ֆրանսիական նավատորմը 40 օր մնաց Օբլիգադոյում՝ վերանորոգումներ կատարելով։

### Հետևանքներն Օբլիգադոյում
1846 թվականին Օբլիգադոյի գործողությունների մասին լուրը տարածվեց ամբողջ մայրցամաքում։ Մամուլի մեծ մասը, որը մինչ այդ կրկնել էր Մոնտեվիդեսի զրպարտությունները, փոխարենը դիմեց Ռոսասին աջակցելու։ Բրազիլական թերթերը, ինչպիսիք են «O Brado de Amazonas»-ը և «O Sentinella da Monarchia»-ն, Ռոսասին անվանում էին մեծ հարավամերիկյան հերոս։ Չիլիի նախկին նախագահ Ֆրանցիսկո Անտոնիո Պինտոն հայտարարեց, որ չիլիացի ժողովուրդը ամաչում է Չիլիում անգլո-ֆրանսիական գործին աջակցող երկու թերթերի առկայությունից։ Բոլիվիայի նախագահ Խոսե Բալիվիանը, որը մինչ այդ դեմ էր Ռոսասին, հանձնարարեց իր դիվանագետ Մանուել Ռոդրիգեսին շնորհավորել Ռոսասին Օբլիգադոյի գործողության համար և բողոքել Ռիո դե լա Պլատայում Ամերիկայի իրավունքների և շահերի դեմ անգլո-ֆրանսիական անհավատարիմ և անարդար միջամտության համար։ Խոսե Սան Մարտինը աջակցող նամակ գրեց Ռոսասին և, չնայած իր ծերությանը, առաջարկեց իր ռազմական օգնությունը։ Նա նաև նամակ գրեց բրիտանական «Morning Chronicle»-ին՝ բացատրելով, որ Բուենոս Այրեսի ռազմական օկուպացիան անգլո-ֆրանսիական ուժերի կողմից գրեթե անհնար կլինի։

Վերանորոգումից հետո շարասյունը վերսկսեց իր նավարկությունը, սակայն սկզբնական 90 առևտրային նավերից միայն 52-ով, քանի որ մյուսները վերադարձան Մոնտեվիդեո: Մանսիլյան նոր հարձակումներ իրականացրեց Տոնելերոյի և Ասևեդոյի մարտկոցների վրա, սակայն նավերը շատ չվնասվեցին: Գետի արևելյան ափ տեղափոխվելով՝ նրանք կարողացան կրակել մարտկոցների վրա և ոչնչացնել դրանք անվտանգ հեռավորությունից: Մանսիլյան ավելի արդյունավետ դիմադրություն ցույց տվեց Սան Լորենցոյում 1846 թվականի հունիսի 4-ին,[1] նույն վայրում, որտեղ Խոսե Սան Մարտինը մղեց Սան Լորենցոյի ճակատամարտը: Այստեղի մարտկոցները թաքնված էին և անակնկալի եկան անգլո-ֆրանսիական նավատորմի վրա: Շատ առևտրային նավեր բախվեցին մյուսներին, և շոգենավերը կրակեցին ավելի քան չորս ժամ: Բրիտանական զեկույցի համաձայն՝ բոլոր նավերը կրակոցներ ստացան մարտական ​​գործողությունների ժամանակ:

«Ֆուլտոնը» ժամանեց Ասունսիոն՝ Պարագվայի անկախությունը ճանաչելու, նրանց Ռոսասի դեմ հավաքագրելու և առևտրի ու բարեկամության պայմանագիր կնքելու մտադրությամբ: Կառլոս Անտոնիո Լոպեզը չհամաձայնվեց բրիտանական պայմաններին, նա սկզբում ակնկալում էր ճանաչում, հետո՝ պատերազմ, իսկ վերջում՝ պայմանագիր. ոչ թե ամեն ինչ միանգամից: Առևտուրը ձախողվեց, քանի որ Կորիենտեսը և Պարագվայը այնքան հարուստ չէին, որքան անգլո-ֆրանսիացիներն էին ակնկալում, և նրանք վերադարձան իրենց արտադրանքի մեծ մասով։

Վերադարձը թվում էր դժվար, քանի որ շատ նավեր վնասվել էին, և Մանսիլյան զինվում էր Սան Լորենցոյի հյուսիսում, ուստի նրանք խնդրեցին Մոնտեվիդեոյին ուղարկել լրացուցիչ ուժեր: «Ֆիլոմելը» առաջ էր շարժվում ամբողջ արագությամբ՝ հնարավորության դեպքում չպատասխանելով կրակին, և մի քանի օրից հասավ Մոնտեվիդեոյին: Բրիտանական «Լիզարդ» և «Հարպի» շոգենավերը շարժվեցին՝ վերամիավորվելու շարասյան հետ: Այդ նավերը, սակայն, կանգ առան Քվեբրաչոյում և հակադարձեցին կրակին, և արդյունքում «Լիզարդը» լուրջ վնասներ կրեց:

Մանսիլան ուժեղ պաշտպանություն պատրաստեց Կեբրաչոյում՝ վերադարձող շարասյան դեմ: Այս անգամ նա շղթաներ չպատրաստեց գետը փակելու համար, քանի որ նավերը շարժվելու էին հոսանքն ի վար, այլ ոչ թե վերև: Այս նոր հարձակումը շատ հաջող էր: Արգենտինական թնդանոթները կամայականորեն հարձակվում էին թշնամու նավերի վրա, և առևտրային նավերը ապարդյուն փորձում էին անցնել ռազմանավերի հետևից: Երկու առևտրային նավեր խորտակվեցին, իսկ մյուսները ստիպված էին իրենց բեռը նետել գետը՝ քաշը նվազեցնելու համար: Հարձակման կիզակետում էին գոլորշու նավակները, «Հարպիան» շարքից դուրս եկավ, իսկ «Գորգոնը» մեծ վնասներ կրեց: Երեք ժամ տևած կրակից հետո նավերը փախան, ինչպես կարողացան, և չորս վնասված առևտրային նավեր այրվեցին՝ արգենտինական գերեվարումից խուսափելու համար։

## Կոնֆլիկտի ավարտ
Պարանա արշավանքի ձախողումից հետո Ուսլին նամակ գրեց իր կառավարությանը՝ խնդրելով 10,000 բրիտանացի զինվոր, 10,000 ֆրանսիացի զինվոր և պատերազմի բացահայտ հայտարարություն՝ հակամարտությունն ավարտելու համար: 1846 թվականին 73-րդ (Պերտշիր) հետևակային գունդը նավարկեց Կորկից և Ռիո դե Ժանեյրոյում նավահանգիստ մտնելուց հետո ժամանեց Մոնտեվիդեո, որը յոթ ամիս պաշտպանեց պաշարող արգենտինական զորքերից։ Սակայն, Ուսլիին անհայտ էր, որ Թոմաս Սամուել Հուդն արդեն նավարկում էր դեպի Բուենոս Այրես՝ դաշնակից երկրներից հակառակ հրահանգներով. բանակցել ռազմական գործողությունների դադարեցման վերաբերյալ՝ Ռոսասի պահանջած ցանկացած գնով: Վուելտա դե Օբլիգադոյի ճակատամարտի հետևանքները փոխեցին Լա Պլատայի հակամարտության միջազգային ընկալումը: Հուդը նաև նպաստել էր հակամարտությունների դադարեցմանը, քանի որ Ռոսասը կասեցրել էր Արգենտինայի արտաքին պարտքի վճարումը Բրիտանիային, քանի դեռ Մեծ Բրիտանիան պահպանում էր շրջափակումը, և երկարատև հակամարտությունը կվնասեր Բարինգ եղբայրների բանկի ֆինանսներին: Բացի այդ, Մեծ Բրիտանիայում շարունակվում էր քաղաքական սկանդալը, քանի որ «Թայմս»-ը հրապարակել էր, որ Օուսլին շրջափակման միջոցով սպասարկում էր անձնական ձեռներեցությունները։

Հուդը Ռոսասի հետ համաձայնեցրեց խաղաղության պայմանները, սակայն Ուսլին և Դեֆոդիսը հրաժարվեցին ենթարկվել դրանց: Դեֆոդիսը պնդում էր, որ ինքը Փարիզից որևէ հրահանգ չունի խաղաղ լուծում փնտրելու, իսկ Ուսլին՝ որ ինքը պետք է համագործակցի Դեֆոդիսի հետ: Հուդը վերադարձավ Մեծ Բրիտանիա՝ Ռոսասի հետ բանակցված առաջարկով:[45] Բրիտանական վարչակազմը հակված էր դուրս գալ հակամարտությունից, բայց դժկամությամբ էր ընդունում Հուդի բազաները, քանի որ դրանք կնշանակեին կապիտուլյացիա: Մեծ Բրիտանիան և Ֆրանսիան ուղարկեցին երկու նոր դիվանագետների՝ Ջոն Հոբարթ Կարադոկին և Ալեքսանդր Ֆլորիան Ջոզեֆ Կոլոննային, որոնք կձևացնեին, թե համաձայն են Հուդի բազաների հետ, բայց գաղտնի կերպով կփոխեին պայմանները: Ռոսասը հասկացավ խորամանկությունը և չընդունեց նրանց նոր առաջարկը: Այնուհետև նրանք տեղափոխվեցին Ուրուգվայ և Օրիբեի հետ բանակցություններ վարեցին զինադադարի շուրջ: Օրիբեն ընդունեց բրիտանական պայմանները, բայց Ռիվերան՝ ոչ: Սա խզեց դաշինքը. բրիտանացի դիվանագետը համոզված էր, որ պայմանները ողջամիտ են և որոշեց շարունակել իր սկզբնական առաքելությունը՝ հակամարտությունը դադարեցնել: Ֆրանսիացի դիվանագետը փոխարենը հայտարարեց, որ նրանք կպահպանեն շրջափակումը, նույնիսկ եթե դա նշանակում է դա անել միայնակ։

Ռոսասը ընդունեց նոր դիվանագետներ՝ Հենրի Սաութերնին և Լեպրեդուրին, բայց հրաժարվեց նրանց հետ հարցազրույց ունենալ նախքան նրանց մտադրությունների մասին իմանալը։ Ռոսասը ցանկանում էր, որ նրանք համաձայնվեն Հուդի բազաների հետ և չէր ընդունի որևէ այլ բան։ Արանա-Հարավային պայմանագիրը Մեծ Բրիտանիայի հետ վերջապես ստորագրվեց 1849 թվականի մարտի 3-ին՝ Հուդի հետ բանակցված պայմաններին խիստ համապատասխան։ Մեծ Բրիտանիան պետք է վերադարձներ գրավված նավերը, Մարտին Գարսիա կղզին, դուրս բերեր իր զորքերը Ուրուգվայից, ընդուներ Արգենտինայի ինքնիշխանությունը նրա ներքին ջրերի նկատմամբ և ամբողջ պայմանագիրը պայմանավորեր Օրիբեի հաստատմամբ։ Վերջապես, բրիտանական նավատորմը 21 թնդանոթից ողջույն կհնչեցներ Արգենտինայի դրոշին։

Ֆրանսիայի հետ բանակցությունները տևեցին ավելի երկար։ Այդ ժամանակ Ֆրանսիայում տիրում էր ուժեղ ազգայնականություն, և Արգենտինայի հետ երկրորդ պարտությունը կվնասեր ազգային հպարտությունը։ Խորհրդարանը բաժանված էր երկու առաջարկի՝ ուղարկել Լեպրեդուրին շատ հզոր նավատորմով, կնքել ֆրանսիական պայմաններին նպաստավոր պայմանագիր՝ Ռոսասին վախեցնելով, կամ բացահայտորեն պատերազմ հայտարարել։ Առաջին առաջարկն ընդունվեց 338 ձայնի և 300 ձայնի հարաբերակցությամբ։ Ռոսասը հրաժարվեց բանակցել, եթե սպառնալից նավատորմը չհեռացվեր Ուրուգվայից և հրաժարվեց ճանաչել Լեպրեդուրին որպես դիվանագետ։ Լեպրեդուրը հորինեց նավատորմի համար պատրվակ և բանակցություններ վարեց գրեթե հինգ ամիս։ Վերջապես 1850 թվականի օգոստոսի 31-ին Ռոսասը համաձայնվեց մի քանի փոքր զիջումների, որոնք իրականում չէին փոխում պայմանագրի կարևոր կետերը. Ռոսասը պետք է հեռացներ արգենտինական զորքերը Մոնտեվիդեոյից դուրս՝ միաժամանակ, երբ օտարերկրյա լեգեոնը տարհանվեր Մոնտեվիդեոյից, բայց դրանց մի մասը պահեր Օրիբեի կառավարման առաջին ամիսներին՝ անարխիան կանխելու համար. Արգենտինան փաստաթղթում Օրիբեին կանվաներ «Հանրապետության նախագահ», մինչդեռ Ֆրանսիան՝ «բրիգադի գեներալ»։ Քաղաքից դուրս գալուց առաջ «Լեպրեդուրին» տեղափոխող ֆրանսիական նավը նաև 21 թնդանոթից ողջույնի խոսք ասաց Արգենտինայի դրոշին։

## Պատմական հեռանկարներ

Հակամարտության պատմական նշանակությունը վիճարկվում է արգենտինացի պատմաբանների միջև: Ռևիզիոնիստ հեղինակները այն համարում են Արգենտինայի պատմության կարևորագույն իրադարձություն՝ Արգենտինայի անկախության պատերազմի կողքին, մինչդեռ ավանդական պատմաբանները համաձայն չեն: Այս հակասական տեսակետների վերջին օրինակը տեղի է ունեցել 2010 թվականի նոյեմբերի 18-ին՝ Ազգային ինքնիշխանության օրվա (հակամարտության գլխավոր ճակատամարտի՝ Վուելտա դե Օբլիգադոյի ճակատամարտի հիշատակին) առաջին անգամ ազգային տոնի նշվելուց առաջ: La Nación թերթը հարցազրույց է վերցրել ռևիզիոնիստ պատմաբան Պաչո Օ'Դոնելի, ավանդական պատմաբան Լուիս Ալբերտո Ռոմերոյի և բրիտանացի պատմաբան Դեյվիդ Ռոքի հետ:

Լուիս Ալբերտո Ռոմերոն կարծում է, որ ճակատամարտի կարևորությունը գերագնահատված է, քանի որ այն պարտություն էր. անգլո-ֆրանսիական նավատորմը ոչնչացրեց հրետանին և շարժվեց դեպի հյուսիս, ինչպես և ցանկանում էր անել: Կոնֆեդերացիայի համար բարենպաստ պայմաններով շրջափակման վերացումը ավելի շատ Արտաքին գործերի նախարարության կողմից լորդ Պալմերստոնի նշանակումից հետո քաղաքականության փոփոխության արդյունք էր, քան Ռոսասի դիվանագիտության հաջողություն։ Պաչո Օ'Դոնելը կարծում է, որ չնայած միացյալ նավատորմը կարողացավ իր ճանապարհը բռնի կերպով բռնել, այն, ի վերջո, ձախողվեց իր հիմնական նպատակներում. նրանք չկարողացան Արգենտինական Միջագետքը վերածել նոր երկրի, ո՛չ լիակատար վերահսկողություն ձեռք բերել Պարանա գետի վրա, ո՛չ էլ իրենց ներկայությունը հաստատել այդ գոտում։ Դեյվիդ Ռոքը համաձայն է, բայց կարծում է, որ չափազանցված է ճակատամարտը «էպոս» համարելը: Նա նշում է, որ դրանում զոհերի թիվը կարող է մեծ լինել Արգենտինայի ռազմական պատմության համատեքստում, բայց ոչ համաշխարհային մասշտաբով, քանի որ այն շատ հեռու էր 1916 թվականի Սոմի ճակատամարտից, որտեղ ընդամենը կես ժամում զոհվեց ավելի քան 20,000 մարդ։

Պաչո Օ'Դոնելը նույնպես կարծում է, որ ավանդական պատմագրությունը թաքցրել է Վուելտա դե Օբլիգադոյի ճակատամարտը։ Ռոմերոն, փոխարենը, կարծում է, որ չնայած դրան մեծ նշանակություն չտալուն, ճակատամարտը պատշաճ կերպով հիշատակվում է այդ ժամանակաշրջանին վերաբերող բոլոր գրքերում։

Համաձայն «Պատմական միջամտություն. 1815–1850 թվականներին ռազմավարություն և համաժամանակեցում բրիտանական միջամտություն» աշխատության՝ բրիտանական կառավարության մտադրություններն էին «հանգստացնել Պլատեի հանրապետությունները, ապահովել Ուրուգվայի վերջնական անկախությունը և զարգացնել Մեծ Բրիտանիայի առևտրային և դիվանագիտական ​​հարաբերությունները տարածաշրջանի բոլոր պետությունների հետ, հնարավոր է՝ նաև կապեր հաստատել Պարագվայի հետ»։ Բրիտանական արշավախումբը, որը պատվիրակվել էր առանց խորհրդարանի թույլտվության և անհամատեղելի էր արտաքին գործերի նախարարության կողմից նախկինում հայտարարված չմիջամտելու քաղաքականության հետ, որն այն ժամանակ վարում էր լորդ Աբերդինը, ի վերջո նահանջեց, հիմնականում Ռոսասի պայմաններով։ Բրիտանական առաքելությունը գնահատվում է որպես ձախողում, որը բացահայտեց ինչպես երկրի ներսում, այնպես էլ դրսում բրիտանական թուլությունը՝ գործ ունենալու «կիսաքաղաքակիրթ կառավարությունների» հետ։

## Ծանոթագրություններ

* Cady, John Frank. *Foreign Intervention in the Rio de la Plata, 1838–50: A Study of French, British, and American Policy in Relation to the Dictator Juan Manuel Rosas* (University of Pennsylvania Press, 1929).
* 
* 

Կատեգորիա:1840-ականներ Արգենտինայում
Կատեգորիա:1840-ականներ Ֆրանսիայում
Կատեգորիա:1845 Արգենտինայում
Կատեգորիա:1846 Արգենտինայում
Կատեգորիա:1847 Արգենտինայում
Կատեգորիա:1848 Արգենտինայում
Կատեգորիա:1849 Արգենտինայում
Կատեգորիա:1850 Արգենտինայում
Կատեգորիա:19-րդ դարի պատերազմներ
Կատեգորիա:19-րդ դարն Արգենտինայում
Կատեգորիա:Արգենտինայի պատմություն
Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի պատերազմներ
Կատեգորիա:Ուրուգվայի պատմություն
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատերազմներ