Սլամետ Ռահարջո

**Սլամետ** **Ռահարջո** **Ջարոտ** (, ), ինդոնեզիացի դերասան, ռեժիսոր և կինոսցենարիստ՝ ճավայբանտենական ծագմամբ։ Ռեժիսոր, երգահան և քաղաքական գործիչ Էրոս Ջարոտի ավագ եղբայրն է։ 1979 թվականի իր «Լուսին և արև» ֆիլմի դեբյուտից սկսած, նա գրել է 12 ֆիլմ, որոնցից  մեկը՝ «Իմ երկինքը, իմ տունը», 1991 թվականին ներկայացվել է Օսկարի 63-րդ մրցանակաբաշխությանը՝ որպես Ինդոնեզիայի ներկայացում։

## Կենսագրություն
Ռահարջոն ծնվել է Սերանգում՝ Արևմտյան Ճավայում(ներկայիս Բանթեն), 1949 թվականի հունվարի 29-ին։ Նա յոթ երեխաներից առաջինն էր՝ ծնված օդային ուժերի սպա Ջարոտ Ջոջոպրավիրոյի և փայտագործությամբ հետաքրքրվող տնային տնտեսուհի Էննիե Թանուդիրեջայի ընտանիքում։ Ռահարջոն իր մանկության մեծ մասն անցկացրել է Յոգյակարտայում, որտեղ երազում էր դառնալ նկարիչ։ Սակայն, ավարտելով Պետական թիվ 2 ավագ դպրոցը, նա ընդունվեց Ինդոնեզիայի Ազգային Թատրոնի Ակադեմիա (Akademi Teater Nasional Indonesia, կամ ATNI)։ Ինդոնեզիայի Ազգային Թատրոնի Ակադեմիայի ուսման ընթացքում նա ընկերացավ Տեգուհ Կարյայի հետ։ Նրանք միասին 1968 թվականին հիմնեցին «Հայտնի թատրոն» թատերական խումբը։ Երեք տարի անց «Հայտնի թատրոն»-ը, համագործակցելով «Sarinade Film»-ի հետ, նկարահանեց  «Տղայի դեմքը» ֆիլմը։ Ռահարջոն անմիջապես ընտրվեց գլխավոր դերի համար, իսկ Կարյան հանդես եկավ որպես ռեժիսոր․ երգչուհի Լայլա Սարին մարմնավորեց նրա սիրային զուգընկերուհուն ։ Երկու տարի անց Ռահարջոն նկարահանվեց 1973 թվականի «Առաջին սեր» ֆիլմում՝ Քրիստինե Հակիմի հետ։ Ավելի ուշ նրանք մի քանի այլ ֆիլմերում ևս հանդես եկան որպես ռոմանտիկ գլխավոր դերակատարներ, և 2010 թվականին «Tabloid Bintang»-ի կողմից ընտրվեցին որպես ինդոնեզական կինոյի երկրորդ լավագույն զույգ։ «Առաջին սեր» ֆիլմ-ի հաջողությունից հետո Ռահարջոն շարունակեց նկարահանվել «Ranjang Pengantin» («Հարսանեկան մահճակալ», 1975), «Perkawinan Dalam Semusim» («Մեկ սեզոնի ամուսնություն», 1976) և «Badai Pasti Berlalu» («Փոթորիկը անպայման կանցնի», 1977) ֆիլմերում ։ Այս ընթացքում Ռահարջոն աշխատում էր միայն Կարյայի հետ․ հաղորդվում է, որ նա անգամ լքել է ընթրիք-հանդիպումը, երբ մեկ այլ ռեժիսոր առաջարկել է իրեն նկարահանվել ֆիլմում։ Ավելի ուշ նա «Tempo»-ին ասել է, որ այդ առաջարկը նման էր ձայնագրիչը պարտքով վերցնելուն՝ առանց հաշվի առնելու, թե ինքը ինչ կզգար։

1979 թվականին Ռահարջոն կատարեց իր ռեժիսորական դեբյուտը «Rembulan dan Matahari» («Լուսինն ու Արևը») ֆիլմով։ Նույն տարում նա նկարահանվեց «November 1828»(«Նոյեմբեր 1828») ֆիլմում և նաև աշխատեց որպես ֆիլմի բեմադրական ձևավորողներից մեկը։ Երկու տարի անց նա ռեժիսորեց «Seputih Hatinya, Semerah Bibirnya» («Սպիտակ՝ ինչպես սիրտը, կարմիր՝ ինչպես շուրթերը») ֆիլմը։ 1982 թվականին նա Հակիմի հետ միասին նկարահանվեց «Di Balik Kelambu» («Մոծակապաշտի հետևում») ֆիլմում, որտեղ նրանք մարմնավորում էին նորապսակների, որոնք ապրում էին հարսի ծնողների տանը։ Այնուհետև նա շարունակեց իր ռեժիսորական գործունեությունը՝ նկարահանելով «Ponirah Terpidana» («Պոնիրահը դատապարտված է», 1984), «Kembang Kertas» («Թղթե ծաղիկներ», 1984), «Kodrat» (1985) և «Kasmaran» («Սիրահարված», 1987) ֆիլմերը։

1988 թվականին Ռահարջոն մարմնավորեց Ինդոնեզիայի ազգային հերոս Թեուկու Ումարին՝ Աչեհի հեղափոխական առաջնորդին, «Tjoet Nja’ Dhien» ֆիլմում, որը ռեժիսորել էր նրա կրտսեր եղբայրը՝ Էրոս Ջարոտը։ Հաջորդ տարի նա ռեժիսորեց «Langitku, Rumahku» («Իմ երկինքը, իմ տունը») ֆիլմը։ Ֆիլմը 1990 թվականի Ինդոնեզիայի կինոփառատոնում առաջադրվեց «Citra» մրցանակի 9 անվանակարգերում և նույն թվականին արժանացավ «Three Continents Festival»-ի մրցանակին։ 1997 թվականին, ինդոնեզական կինոյի անկումից հետո, նա նկարահանվեց «Melangkah Di Atas Awan» («Քայլել ամպերի վրա») երաժշտական դրամայում՝ մարմնավորելով Սաստրոյին՝ Տիտայի ոչ հարուստ ամուսնուն։

2001 թվականին, Կարյայի մահից հետո, Ռահարդջոն ստանձնեց «Հայտնի թատրոն»-ի ղեկավարությունը։ Հաջորդ տարի նա թողարկեց «Marsinah» ֆիլմը՝ նույնանուն աշխատավորական իրավունքների ակտիվիստի կենսագրական ֆիլմը, ով սպանվել էր 1993 թվականին։

2007 թվականին Ռահարջոն մարմնավորեց Սիսկայի հորը Թեդդի Սուրիատմաջայի «Badai Pasti Berlalu» ֆիլմի վերանկարահանման մեջ՝ միակ դերասանն էր, ով մասնակցել էր թե՛ բնօրինակ ֆիլմին, թե՛ դրա նոր տարբերակին։ 2010 թվականին նա նկարահանվեց «Alangkah Lucunya (Negeri Ini)» («Ինչ զվարճալի է (այս երկիրը)») ֆիլմում՝ մարմնավորելով փողոցային երեխայի հորը։ Նույն տարում նա հանդես եկավ որպես գլխավոր հակառակորդ Հանունգ Բրամանտյոյի՝ Մուհամմադիյա կազմակերպության հիմնադիր Ահմադ Դահլանի կենսագրական ֆիլմում։ 2011 թվականին նա մարմնավորեց Կի Քարտարեջային Իֆա Իսֆանշյահի «Sang Penari» («Պարուհին») ֆիլմում, որը Ահմադ Թոհարիի «Ronggeng Dukuh Paruk» եռագրության էկրանավորումն էր։

## Մասնակի ֆիլմագրություն
### Դերեր

## Մրցանակներ
Ռահարդջոն Ինդոնեզիայի կինոփառատոնում ստացել է երկու «Citra» մրցանակ՝ դերասանական աշխատանքի համար․ առաջինը՝ 1975 թվականին «Ranjang Pengantin» ֆիլմի համար, իսկ երկրորդը՝ «Di Balik Kelambu» ֆիլմի համար։

Թեև նա դեռևս չի ստացել «Citra» մրցանակ սցենարիստական աշխատանքի համար, նրա վեց ֆիլմ առաջադրվել է այդ մրցանակին՝ «Rembulan dan Matahari», «Di Balik Kelambu», «Ponirah Terpidana», «Kodrat», «Kasmaran» և «Langitku, Rumahku»։ «Langitku, Rumahku» ֆիլմը 1991 թվականին ներկայացրել է Ինդոնեզիան Օսկարի 63-րդ մրցանակաբաշխությանը՝ «Լավագույն օտարալեզու ֆիլմ» անվանակարգում, սակայն չի առաջադրվել։ Սա տեղի ունեցավ մեկ տարի անց այն բանից հետո, երբ Էրոսի «Tjoet Nja’ Dhien» ֆիլմը նույնպես ներկայացվել էր Ամերիկյան կինոակադեմիային։ 1996 թվականին Ռահարջոն Ազգային կինոյի խորհրդի կողմից արժանացել է «Usmar Ismail» մրցանակին։

### Ռեժիսուրայի և սցենարի հեղինակային իրավունքները
* *Rembulan dan Matahari* (*The Moon and the Sun*; 1979)
* *Seputih Hatinya Semerah Kertas* (*As White as the Heart, as Red as the Lips*; 1981)
* *[[Ponirah Terpidana]]* (*Ponirah is Convicted*; 1984)
* *Kembang Kertas* (*Paper Flowers*; 1985)
* *Kodrat* (1986)
* *Kasmaran* (*Falling in Love*; 1987)
* *[[Langitku, Rumahku]]* (*My Sky, My Home*; 1990)
* *Fatamorgana* (1992)
* *Anak Hilang* (*Missing Child*; 1993)
* *Telegram* (2000)
* *Marsinah* (2002)
* *Batas* (*Limit*; 2011)

## Մրցանակներ և անվանակարգեր

## Ծանոթագրություններ
;

; Գրականության ցանկ

*
*
*
*
* 
*
*
* 
*
*
*
*
*
*
* 

## Նշումներ

## Տես նաև
* 

 
Կատեգորիա:Ինդոնեզիացի դերասաններ
Կատեգորիա:Ինդոնեզիացի ռեժիսորներ