Պրետ-ա-պորտե

**Պրետ-ա-պորտե** (, բառացիորեն «պատրաստ է հագնել»), պատրաստի մոդելներ են, որոնք մատակարարվում են խոշոր մոդելավորողների կողմից զանգվածային արտադրության համար։ Հագուստը վաճառվում է ինչպես փոքր խանութներում՝ բուտիկներում, այնպես էլ մեծ հանրախանութներում։ Այս մոդելները կարող են ստեղծվել նորաձևության սրահներից դուրս, զանգվածային արտադրության համար, բայց նաև ավելի բացառիկ կերպով՝ ըստ առաջատար մոդելավորողների դիզայնի։

## Պատմություն
Պատրաստի հագուստի արդյունաբերությունը երկար պատմություն ունի և համարվում է, որ այն ունի նույնիսկ ավելի երկար ավանդույթ, քան բարձրագույն նորաձևության պատմությունը։ Պատմաբանները նշում են, որ նույնիսկ Ֆրանսիական Մեծ հեղափոխության ժամանակ, արհեստանոցային սահմանափակումների վերացումից հետո, պատրաստի հագուստ վաճառող խանութները լայն տարածում գտան։ 1812-1815 թվականների անգլո-ամերիկյան պատերազմի ժամանակ ԱՄՆ-ում զանգվածաբար արտադրվել են պատրաստի զինվորական համազգեստներ։ 1820-1830-ական թվականներին սկզբում Ֆրանսիայում, ապա եվրոպական այլ երկրներում գործել են հագուստ արտադրող ձեռնարկություններ։ Այս դեպքերում մենք առաջին հերթին խոսում ենք գրեթե միայն տղամարդկանց զգեստների սերիական արտադրության մասին, քանի որ կանացի հանդերձանքն ավելի շատ անհատական ​​հատկանիշներ էր պահանջում։ Պատրաստի զգեստների արտադրության տարածմանը նպաստել են թղթե ձևվածքների և առաջին հանրախանութների հայտնվելը և հատկապես կարի մեքենաների հայտնվելը։ 1850-ական թվականներից սկսած՝ կատարելագործված կարի մեքենաները սկսեցին լայնորեն կիրառվել կարի ստուդիաներում։ Պատրաստի հագուստի արդյունաբերության տարածմանը նպաստեց Առաջին համաշխարհային պատերազմը և, որպես հետևանք, արդյունաբերության մեջ կանանց աշխատուժի զանգվածային օգտագործումը, ինչը ստեղծեց զանգվածային, գործնական և էժան հագուստի կարիք։ Հագուստի վաճառքի լիցենզավորման համակարգի ստեղծումը նույնպես նպաստեց պատրաստի հագուստի գծերի զարգացմանը։ Բարձրագույն նորաձևության ոլորտում ճգնաժամի պատճառ դարձավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, երբ շատ նորաձևության տներ ստիպված եղան չկենտրոնանալ միայն հարուստ հաճախորդների ճաշակի վրա։ Աստիճանաբար նրանք սկսեցին կենտրոնանալ ավելի դեմոկրատական ​​հասարակության վրա, ինչը հանգեցրեց պատրաստի հագուստի գծերի, տարբեր աքսեսուարների և այլնի արտադրությանը սեփական ապրանքանիշով։ Չնայած դրան, Ֆրանսիայում պահպանվում էր անհատական ​​դերձակը՝ ի տարբերություն ԱՄՆ-ի, որտեղ լայն տարածում գտավ պատրաստի հագուստի արտադրությունը։ 1950-ականներին «pret-a-porter» հասկացությունը, որի ծագումը կապված է դիզայներ Ալբերտ Լամպերերի հետ, փոխարինեց «կոնվեկցիա» տերմինը, քանի որ այն կապված էր ցածր որակի հետ։

Ժամանակակից պատրաստի հագուստի արդյունաբերության զարգացման սկիզբը կապված է 1940-ականների երկրորդ կեսի հետ, երբ սկզբում ԱՄՆ-ում, այնուհետև Եվրոպայում սկսեցին հայտնվել պատրաստի հագուստի արտադրողներ և պատրաստի հագուստներ, որոնք նախատեսված էին անորակ ապրանքները փոխարինելու համար։ Գաբրիել Շանելը, ով կարծում էր, որ իր դիզայնի պատճենումը սոցիալական ճանաչման նշան է, չդիմացավ «նորաձևությունը փողոց դուրս բերելու» գաղափարին և 1955 թվականին հեղինակային իրավունքը փոխանցեց արդյունաբերական կորպորացիայի՝ այն կրկնելու ամբողջ աշխարհում։ Այս կապակցությամբ նա հակասում է Բարձրագույն նորաձևության պալատին և 1958 թվականին նույնիսկ հայտարարություն է գրում՝ հրաժարվելով դրան անդամակցությունից։ Առաջին կուտյուրիերը, ով ստեղծեց պրետ-ա-պորտեներ, Պիեռ Կարդենն էր 1957 թվականին, ինչի համար նա հեռացվեց Բարձրագույն նորաձևության սինդիկատից (մինչև 1973 թվականը այն կոչվում էր Բարձրագույն նորաձևության արհմիություն), սակայն 1960-ականներին գրեթե բոլոր նորաձևության տները սկսեցին գործել։ ստեղծել նմանատիպ հավաքածուներ, և պատրաստի հագուստը վերածվել է անկախ նորաձևության՝ հաշվի առնելով հագուստի ողջ շուկան։ 1966 թվականին Իվ Սեն Լորանը վերջնականապես ամրապնդեց պատրաստի հագուստի դիրքը՝ գործարկելով իր պատրաստի հագուստի գիծը՝ Saint Laurent Rive Gauche (ֆր․՝ «Ձախ ափ»)։ Այս անունը խորհրդանշական է, քանի որ Փարիզի ձախ ափը, որտեղ ավանդաբար ապրում էր բոհեմական երիտասարդությունը, համարվում էր քաղաքի ոչ այնքան հեղինակավոր հատվածը։ Որպես կանոն, պատրաստի մոդելները պիտակվում են կա՛մ կուտյուրեի, կա՛մ նորաձևության տան անունով։

Նոր բուտիկների, անկախ մոդելավորողների, նորաձև պատրաստի հագուստի լայն շղթաների հայտնվելով նորաձևության համակարգը զգալի փոփոխություններ է կրել։ 1960-ականների և 1970-ականների նորաձևության համակարգում տեղի ունեցած ամենամեծ վերափոխումները ներառում են «Creators and Producers» (ֆր.՝ Créateurs et Industriels) կազմակերպության առաջացումը, որը արդյունաբերական ընկերությունների և հագուստի դիզայներների դաշինք է։ Այս դաշինքը ստեղծվել է Դիդյե Գրումբախի կողմից (ֆր.՝ Didier Grumbach), ով այդ ժամանակ եղել է մի ընկերության թոփ մենեջեր, որը զբաղվում էր Saint Laurent Rive Gauche, Givenchy, Valentino, Chanel ապրանքների արտադրությամբ։ Նա կարծում էր, որ երիտասարդ դիզայներները պետք է օգտվեն նույն արտոնություններից, ինչ կուտյուրիստները և կարող են իրենց անունները դնել մոդելների և իրենց հագուստի վրա։ Գրումբախի նախաձեռնած այս փոփոխությունների նպատակը դիզայներական պատրաստի հագուստը նորովի տեղակայելն էր, ինչպես նաև զգալի ներդրումներ ներգրավել փարիզյան նորաձևության մեջ։ Հայտնվում է «createur» («ստեղծող») տերմինը, որը վերաբերում է դիզայներներին, ովքեր դիզայներ են բարձրակարգ նորաձևության հագուստով։ 1971-1973 թվականներին տեղի ունեցավ «createur» հագուստի վերջնական տարանջատում ավանդական բարձր նորաձեւության դիզայներների ավելի պահպանողական խմբից։ Առաջին պրետ-ա-պորտեի շաբաթը տեղի է ունեցել Փարիզում 1973 թվականին։ Քարդինը գործարկեց «Demi Couture» հագուստի շարքը 1977 թվականին՝ փորձելով համատեղել բարձր նորաձևությունը ավելի զանգվածային հաճախորդների համար նախատեսված հագուստի հետ, որից հետո այլ մոդելավորողներ վերցրեցին գաղափարը և շարունակեցին այն։ 1980-ականներին Haute Couture խմբի դիրքերը ավելի խարխլվեցին՝ պայմանավորված հագուստի նոր ձևավորման դիզայներների մի ամբողջ խմբի ժամանմամբ․ Քելվին Քլայն, Դոնա Կարան, Ռալֆ Լորեն, Ջաննի Վերսաչե, Ջորջո Արմանի, Գուչիո Գուչի, Իսսեյ Միյակե, Կենզո Տակադա։

1994 թվականին Ռոբերտ Օլթմենը թողարկեց հեգնական կատակերգություն ֆրանսիական «Prêt-à-Porter» վերնագրով, որը նվիրված էր նորաձեւության աշխարհին։ ԱՄՆ-ում ֆիլմը ցուցադրվել է «Ready to Wear» վերնագրով, իսկ Ռուսաստանում այն ​​անվանվել է «High Fashion», ինչը հակասում է պատրաստի հագուստ հասկացությանը։

21-րդ դարի սկզբին, ինչպես նաև տնտեսական ճգնաժամերի ժամանակ բարձր նորաձեւության էլիտար խումբը զգալի ֆինանսական կորուստներ ունեցավ։ Տնտեսական իրողություններին և հաճախորդների պահանջներին բավարարելու համար նորաձևության տները սկսեցին արտադրել «հիբրիդային» ապրանքային շարք՝ ուղղված շքեղության սեգմենտի հետագա ժողովրդավարացմանը, ինչը հանգեցրեց շուկայի այնպիսի սեգմենտի ձևավորմանը, ինչպիսին է «masstige» (առաջացած «զանգված» և «հեղինակություն» բառերից), որը միավորում է իր դասի բարձր նորաձևության, պատրաստի հագուստի և զանգվածային շուկայի տարրերը։ Բարձրագույն նորաձևության տների հեղինակավոր ֆիրմային անուններն այժմ հայտնվում են սպառման լայն շրջանակի հագուստի հիմնական ապրանքների վրա (շապիկներ, գուլպաներ, գուլպաներ, բամբակյա ներքնազգեստ և այլն)։

Նորաձևության շաբաթներին ներկայացվող հագուստները դառնում են լյուքս հավաքածուի հիմքը, այսինքն՝ կտորից պատրաստված ապրանքներ են՝ արտադրված ընդամենը մի քանի օրինակով։ Ցածր կատեգորիայի հագուստները արտադրվում են 100-200 օրինակի քանակով։ Առօրյա հագուստի շարքերը (սվիտերներ, ջինսեր, սպորտային հագուստ), որպես կանոն, չունեն արտադրության սահմանափակում։ Ներկայումս պատրաստի հագուստի հավաքածուները ներկայացվում են տարին երկու անգամ Փարիզում, տարին չորս անգամ՝ Դյուսելդորֆում, Քյոլնում, Միլանում, Նյու Յորքում, Տոկիոյում և Լոնդոնում։ Որոշ դիզայներական ընկերություններ արտադրում են միայն զանգվածային հագուստի շարքեր, որոնք վաճառվում են խոշոր հանրախանութներում, մինչդեռ լյուքս շարքերը բաշխվում են ընկերության խանութներում և բուտիկներում։

## Տես նաև
* Բարձրագույն նորաձևություն

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հագուստ
Կատեգորիա:Նորաձևության պատմություն
Կատեգորիա:Նորաձևություն