Բերնադետ Բենսաուդ-Վենսան

**Բերնադետ Բենսաուդ-Վենսա** (ֆրանսերեն՝ Bernadette Bensaude-Vincent. ), ֆրանսիացի փիլիսոփա, պատմաբան և գիտության պատմաբան, Փարիզի համալսարան 1 Պանթեոն-Սորբոնի վաստակավոր պրոֆեսոր։ Նա գիտության պատմության ուսումնասիրությունը համարում է կարևոր «գիտական հետազոտությունը որպես բազմաչափ ջանք, որը ներառված է մշակութային համատեքստում և ունի հասարակական ու մշակութային ազդեցություններ» հասկանալու համար։

Բենսաուդ-Վինսենթը հրատարակել է տասնյակից ավելի գրքեր և 80 հոդվածներ ու էսսեներ։ Նա հատկապես կենտրոնանում է քիմիայի և նյութագիտության պատմության վրա: 1993 թվականին նա Իզաբել Ստենջերսի հետ հրատարակել է «Քիմիայի պատմությունը» աշխատությունը, որի համար նրանք ստացել են Ժան-Ռոստանի մրցանակը: Այն 1996 թվականին թարգմանվել է որպես «Քիմիայի պատմություն»: 1997 թվականին նա ստացել է Դեքստերի մրցանակը գիտության պատմության վերաբերյալ իր աշխատանքի համար։ Մրցանակը ստանալուն պես նրա ելույթը վերնագրված էր «Լեզու՝ քաոսը կարգավորելու համար»։

## Կրթություն
Բենսոդ-Վինսենթը ծնվել է Բեզյեում 1949 թվականի հուլիսի 7-ին: Նա սովորել է École normale supérieure de Fontenay-aux-Roses-ում 1968-ից 1971 թվականներին: Նա ստացել է փիլիսոփայության աստիճան 1970 թվականին, փիլիսոփայության ասոցացված աստիճան 1971 թվականին և գրականության և հումանիտար գիտությունների դոկտորի աստիճան 1981 թվականից Փարիզի համալսարան 1 Պանթեոն-Սորբոնում։

## Հետազոտություն
Բերնադետ Բենսաուդ-Վինսենը ուսումնասիրում է քիմիայի և նյութագիտության փիլիսոփայությունն ու պատմությունը։ Նա ուսումնասիրում է հաղորդակցման օրինաչափությունները և գիտական ​​լեզվի կառուցման եղանակները, գիտության և հասարակության միջև փոխհարաբերությունները, և գիտության ու տեխնոլոգիայի ազդեցությունը էթիկայի և հասարակության վրա։ Նրա աշխատանքը գովասանքի է արժանացել թե՛ թեմաների բազմազանության, թե՛ ինքնատիպության և մեթոդաբանական խորության համար։

Բենսաուդ-Վինսենթը հատկապես հետաքրքրված է զարգացող տեխնոլոգիաներով, ինչպիսիք են նանոտեխնոլոգիաները և սինթետիկ կենսաբանությունը, և տեխնոգիտության փիլիսոփայությամբ։ Նա գրում է պոզիտիվիզմի և ֆրանսիական իմացաբանության ավանդույթի մասին։ Նա հատուկ ուշադրություն է դարձրել Պոլ Լանժևենին և Էմիլ Մեյերսոն։

## Կարիերա
Բերնադետ Բենսաուդ-Վինսենը 1972-1982 թվականներին աշխատել է որպես փիլիսոփայության ուսուցչուհի, 1982–1986 թվականներին Փարիզի գիտության և արդյունաբերության թանգարանում, և որպես ասիստենտ Փարիզ X համալսարան, Ֆրանսիա (այժմ՝ Փարիզի Նանտեր համալսարան) 1989–1994 թվականներին։ 1993 թվականին նա Իզաբել Ստենջերսի հետ հրատարակեց «Քիմիայի պատմությունը» աշխատությունը, որը 1997 թվականին թարգմանվեց անգլերեն՝ որպես «Քիմիայի պատմություն»։ Բենսաուդ-Վինսենթը և Ստենգերսը այս աշխատանքի համար ստացան Ժան-Ռոստանի մրցանակը։

1990-ականների սկզբին Բենսոդ-Վինսենթը ղեկավարեց գիտության և հանրության վերաբերյալ հետազոտական ​​ծրագիր, որը ֆինանսավորվում էր Գիտությունների և արդյունաբերության կենտրոնի (CSI) Գիտության պատմության հետազոտությունների կենտրոնի կողմից, աշխատելով Աննա Ռասմուսենի հետ։ *Սա հանգեցրեց La Science populaire dans la presse et l'édition-ի հրապարակմանը.* XIXe et XX (1997) խմբագրվել է Bensaude-Vincent-ի և Rasmussen-ի կողմից։

1993-ից 1997 թվականներին Բենսաուդ-Վինսենթը ղեկավարել է Եվրոպական գիտական ​​հիմնադրամի «Քիմիայի էվոլյուցիան (1789–1939 թվականներ)» եվրոպական ծրագրի շրջանակներում աշխատող մի խումբ։ 1995–1997 թվականներին նա եղել է Փարիզի Գիտությունների և տեխնիկայի պատմության կենտրոնի գիտական ​​ազգային կենտրոնի գիտաշխատող։ Նրա աշխատանքը Եվրոպական գիտական ​​հիմնադրամի հետ հանգեցրեց 18-րդ դարի վերջի և 19-րդ դարերի եվրոպական երկրներում գիտական ​​կրթության և քիմիայի դասագրքերի մշակման «հատկապես արդյունավետ համեմատական ​​վերլուծության» հրատարակմանը, որը կոչվում է «Քիմիայի հաղորդակցումը. դասագրքեր և դրանց լսարաններ, 1789–1939» (2000 թվական)։

1997 թվականին Բենսոդ-Վինսենթը դարձավ գիտության պատմության և փիլիսոփայության պրոֆեսոր և Նանտերի Փարիզ-X համալսարանի փիլիսոփայության ամբիոնի վարիչ։ Նա այնտեղ մնաց մինչև 2010 թվականը։ 1999 թվականին նա դարձավ Փիլիսոփայության պատմության և գիտության պատմության և փիլիսոփայության դոկտորական ծրագրի վարիչը։

2000-2003 թվականներին Բենսաուդ-Վինսենթը ղեկավարել է Նյութերի հետազոտությունների ենթանախագիծը, որը Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի (ՄՏԻ) Գիտության և տեխնոլոգիայի պատմության Դիբների ինստիտուտի «Վերջին գիտության և տեխնոլոգիայի պատմություն» նախագծի մի մասն էր։

2005-2008 թվականներին Բենսոդ-Վինսենթը Ֆրանսիայի Ազգային Հետազոտական ​​Գործակալության համար համակարգել է «Նանոբիոէթիկա»՝ նանոկենսատեխնոլոգիայի էթիկան հետազոտական ​​ծրագիրը: Այս աշխատանքը ուսումնասիրել է նանոտեխնոլոգիայի, կլոնավորման և կենսաինֆորմատիկայի իմացաբանությունը և էթիկան։ Արդյունքում լույս տեսած «Տեխնոգիտության գագաթները։ Ատոմային աշխարհը ատոմից դարձնելը» (2009 թվական) գրքում նա ենթադրում է, որ տեխնոգիտությունը նոր մոդել է, որը պահանջում է վերանայել գիտական ​​հայտնագործությունների մեր հասկացությունները։ Նա կոչ է անում գիտության և էթիկայի միջև նոր դաշինքի։

2009 թվականից սկսած՝ Բենսաուդ-Վինսենթը համատեղ ղեկավարել է ANR/DFG համատեղ նախագիծը՝ նվիրված «Տեխնոգիտական ​​օբյեկտների ծագմանը և օնտոլոգիային»՝ համագործակցելով Սաշա Լովեի հետ Ֆրանսիայում և Աստրիդ Շվարցի և Ալֆրեդ Նորդմանի հետ Գերմանիայում։ Նախագիծը ձգտում էր տարբերակել գիտությունը և տեխնոգիտությունը, և արդյունքում ստացվեց «Հետազոտական ​​օբյեկտները իրենց տեխնոլոգիական միջավայրում» (2017) խմբագրված աշխատանքը։

2010-2015 թվականներին Բենսոդ-Վինսենթը Փարիզ 1 Պանթեոն-Սորբոնի համալսարանի պրոֆեսոր էր և Տեխնոլոգիաների, գիտելիքների և պրակտիկայի ուսումնասիրության կենտրոնի տնօրեն։

Բացի այդ, Բենսաուդ-Վինսենթը եղել է հրավիրված պրոֆեսոր Մադրիդի Ավտոնոմա համալսարանում (1994 թվական), Բիլեֆելդի համալսարան (1996 թվական) Վիեննայի համալսարան (1997, 1999 թվականներ), Ժնևի համալսարան (1998 թվական), Սան Պաուլոյի պապական կաթոլիկ համալսարան (2003 թվական), Վալենսիայի հաալսարան (2004), Բարսելոնայի Ավտոնոմա Համալսարանում (2008 թվական) և հրավիրված գիտնական Բեռլինի Մաքս Պլանկի գիտության պատմության ինստիտուտում (2001 թվական)։

Իր մասնակցությամբ «Գիտության և տեխնոլոգիաների հիմնադրամ»-ում և «Եվրոպական ծայրամասում գիտություն և տեխնոլոգիա» ծրագրերում, Բենսաուդ-Վինսենը նպաստել է Պորտուգալիայում գիտության պատմաբանների համայնքի ձևավորմանը։

Բենսոդ-Վինսենթը նախագահել է Համալսարանների ազգային կոնսիլի (Համալսարանների ազգային խորհուրդ) 72 բաժինը, Ֆրանսիա։ Նա Ֆրանսիայի տեխնոլոգիաների ակադեմիայի անդամ է և Ֆրանսիայի համալսարանական ինստիտուտի ավագ անդամ։ Նա աշխատել է որպես մասնագիտական ​​և առարկայական պատմության փոխնախագահ Գիտության պատմության և փիլիսոփայության միջազգային միության Ժամանակակից քիմիայի պատմության հանձնաժողովի (CHMC) կազմում։ Նա աշխատել է Գիտական ​​հետազոտությունների ազգային կենտրոնի էթիկայի կոմիտեում և INRAE-CIRAD-IFREMER-IRD համատեղ էթիկայի հանձնաժողովը։

## Մասնակի գրականություն
* *Paul Langevin. Science et vigilance* (Բեռլին, 1987 թվական)
* *Lavoisier, Memoires d'une Révolution* (Lavoisier, Memories of a revolution) (Flammarion, 1993 թվական)
* *Dans le laboratoire de Lavoisier,* (Nathan, Monde en Poche, Փարիզ, 1993 թվական)
* *Histoire de la chimie* (1993 թվական) with Isabelle Stengers translated as *A History of Chemistry* by Deborah van Dam. Cambridge, MA; London, England: Harvard University Press, 1996 թվական
* *Eloge du Mixte. Matériaux nouveaux et philosophie ancienne* (In Praise of the Compound. New Materials and Old Philosophy) (Hachette Littérature, 1998 թվական)
* *L'opinion publique et la science. A chacun son ignorance.* (Synthélabo, Փարիզ, 2000 թվական)
* *Science et opinion. Histoire d'un divorce* (2003 թվական)
* *Se libérer de la matière. Fantasmes autour des nouvelles technologies* (2004 թվական)
* *Faut-il avoir peur de la chimie?* (2005 թվական)

## Մրցանակներ և պարգևներ
* 1993 թվական, Իզաբել Ստենգերսի հետ, Histoire de la chimie, Prix Jean-Rostan (fr) Ֆրանսիայի գիտական ​​գրողների ասոցիացիայից (l'Association des Ecrivains scientifiques de France)
* 1997 թվական, Դեքստերի մրցանակ քիմիայի պատմության մեջ ակնառու նվաճումների համար, Ամերիկյան քիմիական ընկերություն
* 2000 թվական, Ավագ կրթաթոշակառու, Գիտության և տեխնոլոգիայի պատմության Դիբների ինստիտուտ, Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտ
* 2018 թվական, Լիսաբոնի համալսարանի պատվավոր դոկտորի կոչում
* 2021 թվական, Ջորջ Սարտոնի մեդալ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կին փիլիսոփաներ