Ալգիրդաս Բրազաուսկաս

**Ալգիրդաս Միկոլաս Բրազաուսկաս** (, ) Լիտվայի չորրորդ նախագահ, պաշտոնավարել է 1993-1998 թվականներին։ Նա նաև եղել է Լիտվայի վարչապետ 2001-2006 թվականներին։ Բրազաուսկասը հետխորհրդային Լիտվայի ժողովրդավարական ճանապարհով առաջին ընտրված նախագահն էր։

Նա նաև եղել է Լիտվայի կոմունիստական ​​կուսակցության ղեկավարը, որը խզել է կապերը Խորհրդային Միության կոմունիստական ​​կուսակցության հետ։

## Կենսագրություն
Բրազաուսկասը ծնվել է Լիտվական ԽՍՀ Ռոկիշկիս բնակավայրում։ Բրազաուսկասի ընտանիքը սկիզբ է առնում 18-րդ դարից՝ Միկայիլիշկյա գյուղում (այժմ՝ Ռադվիլիշկիսի շրջանային համայնք)։ Նրա հայրը Կազիմիերաս Բրազաուսկասն էր (1906-1997), իսկ մայրը՝ Սոֆիա Բրազաուսկիենեն (ծննդյան ազգանունը՝ Պերեսիլևիչուտե, 1904-1979): Նա ավարտել է Կայսիադորիսի ավագ դպրոցը 1952 թվականին և Կաունասի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը՝ ստանալով քաղաքացիական ճարտարագիտության աստիճան: Հետագայում նա ծառայել է որպես ժամկետային նավաստի Խորհրդային նավատորմում՝ մինչև 1960 թվականը ծառայելով որպես հրդեհային վերահսկիչ «Ռոսոմախա» Ռիգայի ֆրեգատի վրա: 1967 թվականին Բրազաուսկասը սկսել է աշխատել Կառավարական պլանավորման կոմիտեում՝ որպես կոմիտեի ղեկավարի օգնական:

Նա ամուսնալուծվել է իր առաջին կնոջից՝ Ջուլիայից, որի հետ ունեցել է երկու դուստր. նա ամուսնացել է Քրիստինա Բուտրիմենեի հետ 2002 թվականին:

## Քաղաքական կարիերա
### Լիտվական ԽՍՀ և նորանկախ Լիտվա
Բրազաուսկասը 1965 թվականից սկսած զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ Լիտվական ԽՍՀ կառավարությունում և Լիտվայի կոմունիստական ​​կուսակցությունում.

* 1965-1967 թվականներին՝ Լիտվական ԽՍՀ շինանյութերի արդյունաբերության նախարար
* 1967-1977 թվականներին՝ Լիտվական ԽՍՀ պետական ​​պլանավորման կոմիտեի նախագահի տեղակալ
* 1977-1987 թվականներին՝ Լիտվայի կոմունիստական ​​կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի քարտուղար

1980-ականներին նա կոմունիստական ​​կուսակցության ապարատչիկից վերածվեց չափավոր բարեփոխիչի։ Նա բնույթով զգուշավոր էր համարվում, և Խորհրդային Միությունում ազգայնական զգացմունքների ալիքի հետ բախվելով՝ Բրազաուսկասը սկզբում կարծում էր, որ ԽՍՀՄ-ն կարող է վերակազմավորվել որպես անկախ, բայց կոմունիստական ​​պետությունների ավելի ազատ դաշնություն։ Անկախ ժողովրդավարության ալիքը տեսնելով՝ նա 1990 թվականին միացավ ռեֆորմիստական ​​շարժմանը՝ նշելով, որ «Մենք այժմ ռեալիստներ ենք և չենք կարող որևէ ուտոպիական գաղափար տարածել։ Գաղտնիք չէ, որ Կոմունիստական ​​կուսակցությունն ունի կեղտոտ պատմություն»։

1988 թվականին նա դարձավ Լիտվայի Կոմունիստական ​​կուսակցության առաջին քարտուղար։ Նրա ղեկավարությամբ Լիտվայի Կոմունիստական ​​կուսակցության մեծամասնությունը աջակցեց Լիտվայի անկախության շարժմանը, անջատվեց Խորհրդային Միության Կոմունիստական ​​կուսակցությունից և վերափոխվեց Լիտվայի սոցիալ-դեմոկրատական ​​Դեմոկրատական ​​Աշխատանքային կուսակցության (այժմ միավորված Լիտվայի Սոցիալ-դեմոկրատական ​​կուսակցության)։ Բրազաուսկասը Գերագույն Խորհրդի նախագահության նախագահն էր (պետության ղեկավար) 1990 թվականի հունվարի 15-ից մինչև մարտի 11-ը։

Չնայած նա ձգտում էր խուսափել Մոսկվայի հետ հարաբերությունների խզումից 1989 թվականին, որպես Լիտվայի Կոմունիստական ​​կուսակցության առաջնորդ, նա պաշտոնապես խզեց կուսակցության կապերը Մոսկվայի հետ։ Սա հազվադեպ էր, քանի որ նախկին Խորհրդային Միության ոչ մի այլ տեղական կոմունիստական ​​կուսակցական կազմակերպություն չէր համարձակվում այս քայլը կատարել։ Որոշ պատմաբաններ և լրագրողներ հետագայում ենթադրել են, որ այս գործողությունը Խորհրդային Միության փլուզման անխուսափելիության ամենավաղ հաստատուն ցուցիչն էր։

1992 թվականի խորհրդարանական ընտրություններից հետո, որոնք առաջինն էին 1938 թվականից ի վեր, նա դարձավ խորհրդարանական խոսնակ և Լիտվայի նախագահի պաշտոնակատար 1992 թվականի նոյեմբերի 25-ին։ Այնուհետև նա հաղթեց նախագահական ընտրություններում մեկ փուլով՝ ձայների 60 տոկոսով և հաստատվեց որպես նախագահ 1993 թվականի փետրվարի 25-ին։ Նա անմիջապես դադարեցրեց իր անդամակցությունը Դեմոկրատական ​​Լեյբորիստական ​​կուսակցությանը. Սահմանադրությունը թույլ չի տալիս նախագահին լինել քաղաքական կուսակցության պաշտոնական անդամ իր պաշտոնավարման ընթացքում։

### Լիտվայի նախագահ
Քաղաքագետ և դիվանագետ Լայմոնաս Տալլատ-Կելպշան Բրազաուսկասի նախագահությունը բնութագրել է որպես «դարանակար ռեժիմ»։ Չնայած նա ընտրվել էր իր քաղաքական կուսակցության՝ Դեմոկրատական ​​Լեյբորիստական ​​կուսակցության աջակցությամբ, նա փորձել է մնալ սահմանադրական լիազորությունների սահմաններում և խուսափել քաղաքականության մեջ ուղղակի միջամտությունից՝ բացառությամբ ճգնաժամային պահերի, երբ նա «թողնում էր իր դարանակալը» և պահանջում էր գործողություններ ընտրված կառավարությունից։

Նա որպես վարչապետ առաջարկեց Դեմոկրատական ​​Լեյբորիստական ​​կուսակցության քաղաքական գործիչ Ադոլֆաս Շլեժևիչուսին, ով ձևավորեց Շլեժևիչուսի կաբինետը, սակայն խուսափեց կաբինետի ընտրություններին միջամտելուց և թույլ տվեց Շլեժևիչուսին ձևավորել իր կաբինետը։ 1994 թվականին նախագահի հարաբերությունները իր կուսակցության կաբինետի հետ սառել էին, և Բրազաուսկասը հայտարարեց, որ «չի կարող համաձայնվել [նրա հետ] ամենապարզ բաների շուրջ»։ 1995 թվականի վերջին Շլեժևիչուսը սկանդալի մեջ մտավ՝ կապված լիտվական Lietuvos akcinis inovacinis bankas բանկի փլուզման ժամանակ իր գործողությունների հետ. վարչապետը բանկից հանեց իր ակտիվները մեկ օր առաջ, նախքան դրա գործունեությունը դադարեցվեր։ Դեմոկրատական ​​Լեյբորիստական ​​կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի կողմից նրա նկատմամբ շարունակական վստահություն հայտնելուց հետո Բրազաուսկասը հանկարծակի պահանջեց հրաժարական, ինչը ԼԴԿ-ի մի մասին, ինչպես նաև ընդդիմությանը, ստիպեց նրան հրաժարական տալ անվստահության քվեարկությունից հետո։

Բրազաուսկասը աջակցեց Լիտվայի անդամակցությանը ՆԱՏՕ-ին և Եվրամիությանը, չնայած սկզբում նա սկեպտիկորեն էր տրամադրված Միացյալ Նահանգների և ՆԱՏՕ-ին անդամակցության նկատմամբ, և Ռուսաստանից փոխհատուցում պահանջելու Հայրենիքի միության առաջարկները որակեց որպես «կռացած ոզնու քաղաքականություն»: Նա աջակցեց Ռուսաստանի հետ պրագմատիկ հարաբերություններին: Այնուամենայնիվ, նա կարևոր դեր խաղաց 1993 թվականի սկզբին Ռուսաստանի հետ դիվանագիտական ​​ճգնաժամում, որի ընթացքում Ռուսաստանը դադարեցրեց Լիտվայից ռուսական զորքերի դուրսբերման վերաբերյալ բանակցությունները: Ռուսաստանի նախագահ Բորիս Ելցինի հետ անձնական հեռախոսազրույցից հետո բանակցությունները վերսկսվեցին, և դուրսբերումն ավարտվեց:

1995 թվականին, ելույթ ունենալով Քնեսեթում, Բրազաուսկասը պաշտոնապես ներողություն խնդրեց լիտվացի ժողովրդի Հոլոքոստի ժամանակ կատարած գործողությունների համար:

Չնայած բարձր վարկանիշին, նա որոշեց չառաջադրվել վերընտրության մեջ և 1998 թվականի փետրվարի 25-ին նախագահական աթոռը հանձնեց իր հաջորդին՝ Վալդաս Ադամկուսին։

### Թոշակի անցնել և քաղաքականություն վերադառնալ
Բրազաուսկասն ասաց, որ պլանավորում է թոշակի անցնել քաղաքականությունից և ցանկանում է լինել «սովորական թոշակառու»։ Թոշակի անցնելու առաջին երկու տարիների ընթացքում նա գիրք գրեց, թեև այն անավարտ էր։ Նա ասաց, որ կշարունակի գրել այն կառավարությունում իր երկրորդ պաշտոնավարումից հետո։ Նա նաև ասաց, որ կավարտի «տնային գործերը» և որ սիրում է ֆիզիկական աշխատանք։ Նա ավելացրեց, որ «ես կալվածք չունեմ, բայց իմ սեփականությունը պետք է կարգի բերվի»։ Նա ցանկանում էր ապրել «այնպես, ինչպես ապրում են մյուս մարդիկ»։

Հետագայում նա վերադարձավ քաղաքականություն՝ ասելով, որ «կյանքում միշտ անելիք ունի»։ Նա վարչապետ էր 2001 թվականի հուլիսի 3-ից՝ նշանակված խորհրդարանի կողմից, մինչև 2006 թվականի հունիսի 1-ը, երբ նրա կառավարությունը հրաժարական տվեց, քանի որ նախագահ Վալդաս Ադամկուսը անվստահություն հայտնեց Բրազաուսկասի Լեյբորիստական ​​կուսակցության նախկին գործընկերներից երկու նախարարների նկատմամբ՝ էթիկական սկզբունքների պատճառով։

Նրա կառավարությունը հրաժարական տվեց 2006 թվականի մայիսի 31-ին, երբ Լեյբորիստական ​​կուսակցությունը լքեց կառավարող կոալիցիան։ Բրազաուսկասը որոշեց չմնալ վարչապետի պաշտոնում որպես ժամանակավոր պաշտոնակատար և հայտարարեց, որ վերջապես հեռանում է քաղաքականությունից։ Նա ասաց. «Ես մի քանի տարի փորձեցի թոշակառու լինել, և կարծում եմ, որ հաջողության հասա։ Հուսով եմ՝ այս անգամ էլ հաջողության կհասնեմ»։

Նա ևս մեկ տարի ղեկավարեց Լիտվայի իշխող Սոցիալ-դեմոկրատական ​​կուսակցությունը՝ մինչև 2007 թվականի մայիսի 19-ը, երբ նա ղեկը հանձնեց Գեդիմինաս Կիրկիլասին։ Նա ծառայել է որպես կուսակցության պատվավոր նախագահ և մնացել է կուսակցական քաղաքականության ազդեցիկ ձայն։

## Պարգևներ

Ալգիրդաս Բրազաուսկասը պարգևատրվել է տարբեր պարգևներով, այդ թվում՝ Վիտաուտաս Մեծի շքանշանով՝ Ոսկե շղթայով, Վիտաուտաս Մեծի Մեծի Մեծ խաչի շքանշանով։ Մահվանից մի քանի օր առաջ Ռուսաստանի նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը Բրազաուսկասին պարգևատրել է Պատվո շքանշանով՝ Ռուսաստանի և Լիտվայի միջև համագործակցության և բարիդրացիական հարաբերությունների գործում իր նշանակալի ներդրման համար։ Բրազաուսկասը նաև Ռաուլ Վալենբերգի անվան միջազգային հիմնադրամի պատվավոր անդամ էր։

## Հիվանդություն և մահ
Բրազաուսկասի մոտ 2008 թվականի դեկտեմբերին ախտորոշվել է լիմֆատիկ քաղցկեղ։ Նա մահացել է 2010 թվականի հունիսի 26-ին՝ քաղցկեղից, 77 տարեկան հասակում։ Մահվան պահին նա դեռևս համարվում էր Լիտվայի քաղաքականության ազդեցիկ դեմք։

Նրա մահից հետո մահախոսականներում նրա մասին գրվել էր, որ նա ուներ «անխոնջ կազմվածքին համապատասխանող մարմնակազմություն և հանգիստ, բայց հրամայական ներկայություն, որը կարող էր լրացնել ցանկացած բեմ»։ Նախագահի պաշտոնում նրա հաջորդը՝ Վալդաս Ադամկուսը, ասել է, որ նա «համարձակվել է որոշել, թե որ կողմն ընտրել կարևոր պահին»։

Լիտվայի նախագահ Դալյա Գրիբաուսկայտեն ասել է. «Լիտվայի անկախությունը վերականգնելուց հետո առաջին ուղղակիորեն ընտրված նախագահի՝ ուժեղ և խարիզմատիկ անհատականության հիշատակը երկար ժամանակ կմնա լիտվացի ժողովրդի սրտերում»։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*ALGIRDAS MYKOLAS BRAZAUSKAS - Lietuvos Nepriklausomybės Akto signataras 

Կատեգորիա:Լիտվայի քաղաքական գործիչներ