Հանս-Հերման Հոպպե

**Հանս-Հերման Հոպպե** (, ), ավստրիական դպրոցի գերմանա-ամերիկացի տնտեսագետ, լիբերտարիան փիլիսոփա, անարխո-կապիտալիզմի տեսաբան։ Նա Նևադայի Լաս Վեգասի համալսարանի (UNLV) տնտեսագիտության պատվավոր պրոֆեսոր է, Լյուդվիգ ֆոն Միզեսի ինստիտուտի պատվավոր ավագ գիտաշխատող, «Ազատագրական հետազոտությունների ամսագիրի» նախկին խմբագիր, Լոնդոնի Թագավորական այգեգործական ընկերության ցմահ անդամ, «Սեփականություն և ազատություն» ընկերակցության հիմնադիր և նախագահ, ինչպես նաև գերմանալեզու լիբերտարիան ամսագրի՝ Այգենթյումլիշ ֆղայ (**')-ի խմբագրական խորհրդի անդամ։ Հոպպեն պաշտպանում է մշակութայնորեն պահպանողական լիբերտարիանիզմ, սակայն միաժամանակ հանդես է գալիս ԱՄՆ-ում ներկայացված նոր [[Պահպանողականությունը Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում|պահպանողականության]]՝ մասնավորապես [[Հովանավորման համակարգ|պաշտպանական քաղաքականություն]] վարող Պատրիկ Բյուքենենի և նեոպահպանողականության դեմ՝ վերջիններս բնորոշելով որպես պոպուլիստ-պրոլետարական [[Հովանավորման համակարգ|սոցիալ-պահպանողականություն]]։ Նրա կարծիքով՝ դասական պահպանողականությունը՝ [[Էդմոնդ Բյորկ]]ի ոգով, գաղափարականորեն լիովին համատեղելի է լիբերտարիանիզմի հետ, և բոլոր իսկական պահպանողականները պետք է լինեն արմատական լիբերտարիանիզմի կողմնակիցներ՝ պաշտպանելով ավանդական բուրժուական բարոյականությունն ու վարքագիծը։ Հոպպեի որոշ դիտարկումներ և գաղափարներ առաջացրել են վիճաբանություններ ինչպես լիբերտարիան շրջանակներում, այնպես էլ իր գործընկերների շրջանում UNLV-ում։ Նա համոզված է, որ սեփականատերերը իրավունք ունեն ստեղծելու պայմանագրային իրավասություններ, որոնցից [[Համասեռականություն|միասեռականները]] և քաղաքական դիսիդենտները կարող են «ֆիզիկապես հեռացվել»․ այս մոտեցումը դարձել է ամենաքննարկվողներից մեկը։ Բացի այդ, Հոպպեն վեճեր է հարուցել նաև իր ներգաղթի սահմանափակումների պաշտպանությամբ, որոնք քննադատների կարծիքով հակասում են լիբերտարիան գաղափարներին։

== Կենսագրություն ==
Հանս-Հերման Հոպպենը ծնվել է Պայնե քաղաքում, [[Գերմանիայի ֆեդերատիվ հանրապետություն|արևմտյան Գերմանիայում]]։ Մինչ այդ՝ 1946 թվականին, նրա ծնողները փախել են Արևելյան Գերմանիայից, երբ խորհրդային իշխանությունները բռնագրավեցին նրանց ողջ ունեցվածքը որպես «Արևելյան Էլբայի Յունկերներ»։

Հոպպեն ավարտել է Զաարլանդի համալսարանը, այնուհետև 1968 թվականին ընդունվել է [[Ֆրանկֆուրտի Գյոթեի անվան համալսարան|Ֆրանկֆուրտի համալսարան]], որտեղ ուսանել է հետպատերազմյան Գերմանիայի առաջատար ձախակողմյան ինտելեկտուալ [[Յուրգեն Հաբերմաս]]ի մոտ։ 1974 թվականին ստացել է [[Փիլիսոփայություն|փիլիսոփայության]] մագիստրոսի և դոկտորի աստիճան։ 1976–1978 թվականներին եղել է հետդոկտորանտ [[Միչիգանի համալսարան]]ում ([[Էնն Արբոր]]), իսկ 1981 թվականին Ֆրանկֆուրտի համալսարանում ստացել է հաբիլիտացիա՝ սոցիոլոգիայի և տնտեսագիտության հիմունքների գծով։ Այնուհետև դասավանդել է մի շարք գերմանական համալսարաններում, ինչպես նաև [[Ջոնս Հոփքինսի համալսարան]]ի [[Բոլոնիա]]յի առաջատար միջազգային ուսումնասիրությունների կենտրոնում՝ [[Իտալիա]]յում։

Միչիգանի համալսարանում ուսանելու տարիներին Հոպպեն ծանոթացել է [[Լյուդվիգ ֆոն Միզես]]ի աշխատություններին, իսկ դրան անմիջապես հաջորդած շրջանում՝ [[Մյուրեյ Ռոտբարդ]]ի գործերին։ Այդ պահից նրա մոտ ցանկություն է առաջացել «հանդիպել, ծանոթանալ և աշխատել» Ռոտբարդի հետ։ 1985 թվականին տեղափոխվել է [[Գերմանիա]]յից ԱՄՆ՝ [[Նյու Յորք]], որտեղ ծանոթացել է Ռոտբարդի հետ և սկսել դասավանդել նրա ղեկավարությամբ։ 1986 թվականին երկուսով տեղափոխվել են [[Լաս Վեգաս]] և դասավանդել Նևադայի համալսարանում, որտեղ Հոպպեն դարձել է տնտեսագիտության պրոֆեսոր, իսկ ամբիոնի վարիչը եղել է Ռոտբարդը։ Հոպպեն սերտ համագործակցել է Ռոտբարդի հետ մինչև վերջինիս մահը՝ 1995 թվականի հունվարին։ Հետագայում գրել է Ռոտբարդի «Ազատության էթիկա» գրքի նախաբանը։ Ռոտթբարդի մահից հետո շարունակել է դասավանդել մինչև 2008 թվականը։ Հեռանալուց հետո ստացել է պատվավոր պրոֆեսորի կոչում։ 2005–2009 թվականներին եղել է ''Journal of Libertarian Studies''-ի գլխավոր խմբագիրը։ 2006 թվականին հիմնադրել է «Սեփականության և ազատության հասարակությունը»։

Հոպպեն հայտարարել է, որ Մյուրեյ Ռոտբարդը եղել է իր «հիմնական ուսուցիչը, մենթորն ու վարպետը» և նշել է, որ «աշխատելով և ապրելով նրա կողքին՝ մշտական և անմիջական անձնական շփման մեջ»՝ 1985-ից մինչև Ռոտբարդի մահը՝ 1995 թվականին, նա համարել է Ռոտբարդին իր «ամենաթանկ հայրական ընկեր»։

Ներկայումս Հոպպեն բնակվում է Թուրքիայում իր կնոջ՝ [[ավստրիական դպրոց]]ի տնտեսագետ Գյուլչին Իմրե Հոպպեի հետ։

== Սեփականության և ազատության հասարակություն ==
2006 թվականին Հանս-Հերման Հոպպեն հիմնադրել է «Սեփականության և ազատության հասարակություն» ()՝ ի պատասխան «Մոն Պելերեն» ընկերության ստեղծմանը, որը Հոպպեն ծաղրել է որպես «սոցիալիստական»։ «PFS»-ի հինգերորդ տարեդարձի կապակցությամբ Հոպպեն ձևակերպել է իր նպատակները։<blockquote>Դրական տեսանկյունից՝ հասարակության նպատակը պետք է լիներ բացատրել ազատ, առանց պետական համակարգի բնական կարգի իրավական, տնտեսական և մշակութային պահանջներն ու առանձնահատկությունները։ Բացասական տեսանկյունից՝ դրա նպատակն էր բացահայտել պետության էությունը և ցույց տալ այն, ինչ իրականում է՝ մի հաստատություն, որը ղեկավարվում է մարդասպանների, թալանչիների և գողերի խմբակների կողմից՝ շրջապատված դահիճներով, քարոզիչներով, փառամոլներով, խաբեբաներով, սուտասաններով, ծաղրածուներով, շառլատաններով, հիմարներով և օգտակար անգետներով. մի հաստատություն, որը պղծում և փչացնում է ամեն բան, ինչին ձեռք է տալիս։</blockquote>Հրավիրյալների թվում կային տարբեր քաղաքական այլախոհներ՝ սկսած [[Նեոօսմանիզմ|նեոօսմանական]] և [[Իսլամ|մահմեդական]] բանախոսներից, ինչպես Մուստաֆա Աքյոլը, մինչև [[Ալտ-աջ|այլընտրանքային աջեր]] և ազգայնականներ, ինչպիսիք են Ռիչարդ Սպենսերը և VDARE-ի հիմնադիր Փիթեր Բրիմելոուն։ Նա հայտարարել է, որ այլընտրանքային աջ գործիչներին հրավիրելը իր խոսքի ազատության հայեցակարգի առանձնահատկությունն էր, այլ ոչ թե ընդհանուր գաղափարախոսական հիմք։ Հետագա համաժողովներին այլընտրանքային աջ գործիչների հրավիրման փոխարեն՝ նա հայտարարել է, որ դեմ է նրանց իդեալներին և այդ փոխարեն հրավիրել է Փիթեր Թիլին։ Վերլուծելով նախորդ հանդիպումներին այլընտրանքային աջ բանախոսների մասնակցությունը և նրանց չվերահրավիրելու իր որոշումը՝ Հոպպեն 2018 թվականի տարեկան ժողովում հայտարարել է.<blockquote>Մենք չենք ընդունում բռնությունը և մերժում ենք ցանկացած լուծում, որը ինքնին վատ է և պահանջում է ավելի մեծ պետական վերահսկողություն, քան այժմ գոյություն ունի։ Լիբերտարիաները անվերապահորեն հավատում են խոսքի ազատությանն ու ազատությանը։</blockquote>

== Հիմնական գաղափարներ ==
Հանս-Հերման Հոպպեն հանդիսանում է [[Անարխո-կապիտալիզմ|անարխոկապիտալիստական]] ուղղվածության լիբերտարիան։ Շարունակելով [[Մյուրեյ Ռոտբարդ|Ռոտբարդի]] ավանդույթը՝ իր աշխատություններում ներկայացնում է տնտեսության, փիլիսոփայության և պատմության տեսություն՝ հիմնված մասնավոր սեփականության, ոչ ագրեսիայի սկզբունքի և [[Ինքնատիրություն|ինքնատիրության]] գաղափարի վրա։ Թեև հանդես է գալիս բնական իրավունքի պաշտպանությամբ, իր քաղաքական փիլիսոփայության և էթիկայի ոլորտի դատողությունները հիմնավորում է փաստարկման էթիկայի միջոցով՝ արժեքապես չեզոք տեսություն, որը հիմնված է Լյուդվիգ ֆոն Միզեսի [[պրաքսեոլոգիա]]յի և [[Մյուրեյ Ռոտբարդ|Մյուրրեյ Ռոտբարդի]] [[Քաղաքական փիլիսոփայություն|քաղաքական փիլիսոփայության]] վրա։

Իր մտավոր որոնումները Հոպպեն սկսել է 1980-ականներին՝ [[Գիտության փիլիսոփայություն|գիտության փիլիսոփայության]] ոլորտում՝ կիրառելով այն [[Տնտեսություն|տնտեսության]] մեջ։ Դոկտորական ատենախոսության մեջ նա ապացուցում է, որ գիտական ցանկացած տեսության կառուցման համար անհրաժեշտ են [[Ապրիորի|ապրիոր]] կատեգորիաներ, ինչը հանգեցնում է [[ավստրիական դպրոց]]ի  <bdi>[[Իրատեսություն|իրատեսական]]</bdi> տնտեսագիտական մեթոդաբանության առավելության հաստատմանը։ Նա պնդում է, որ [[պրաքսեոլոգիա]]յի հիմքում ընկած Կանտյան ռացիոնալիզմը տնտեսագիտությանը տալիս է ավելի հստակ սահմանումներ, քան այսպես կոչված օրթոդոքսալ տնտեսագիտության մեթոդաբանությունը։ Վերջինս, ըստ Հոպպեի, հիմնվելով [[Էմպիրիզմ|էմպիրիկ]]-[[Պոզիտիվիզմ|պոզիտիվիստական]] [[դատողություն]]ների վրա, վաղ թե ուշ կհանգեցնի [[Հարաբերականապաշտություն|հարաբերականապաշտական]] մոտեցումների թե՛ [[Նորմատիվ տնտեսագիտություն|նորմատիվ տնտեսագիտության]] (տնտեսական քաղաքականության), և թե՛ գիտելիքի սահմանման և [[Պոզիտիվ տնտեսագիտություն|պոզիտիվ]] (նկարագրական) տնտեսագիտության ոլորտներում։

=== Փաստարկման էթիկա ===
1988 թվականին Հանս-Հերման Հոպպեն առաջին անգամ ներկայացրեց [[Ապրիորի|ապրիոր]] և արժեքապես չեզոք տեսություն, որն անվանեց փաստարկման [[էթիկա]]։ Այս տեսությունը հիմնականում ծառայել է լիբերտարիանական էթիկայի հիմնավորմանը։ Հոպպեն պնդում է, որ իր տեսությունը ցույց է տալիս ցանկացած էթիկական դիրքորոշման տրամաբանական անհամապատասխանությունը, եթե այն չի համընկնում լիբերտարիանիզմի հետ։ Նա նկարագրում է իր փաստարկը որպես խիստ տրամաբանական, արժեքներից ազատ ուժեղ [[Դեդուկցիա|դեդուկտիվ]] եզրակացության արդյունք։ Տեսությունը հատուկ ուշադրության է արժանացել լիբերտարիան փիլիսոփաների և տրամաբանական վերլուծաբանների կողմից։

Տեսությունը հիմնված է [[Լյուդվիգ ֆոն Միզես]]ի մշակած [[պրաքսեոլոգիա]]յի մեթոդաբանական կառուցվածքի, [[Յուրգեն Հաբերմաս]]ի և Կառլ-Օտտո Ափելի կողմից ձևակերպված բանավեճի էթիկայի և [[Մյուրեյ Ռոտբարդ|Մյուրրեյ Ռոտբարդի]] [[Քաղաքական փիլիսոփայություն|քաղաքական փիլիսոփայության]] վրա։ Փաստարկման էթիկան պնդում է, որ ոչ ագրեսիայի սկզբունքը հանդիսանում է ցանկացած փաստարկման նախապայման և հետևաբար չի կարող ռացիոնալ կերպով հերքվել։ Այս մոտեցումը օգտագործվում է որպես գործիք [[դեոնտոլոգիա]]կան լիբերտարիանական էթիկայի հիմնավորման համար։

Հոպպեն նշում է, որ չորս կողմերի միջև բարիքների նկատմամբ [[Մրցակցային սեփականություն|մրցակցող պահանջները]] բերում են շահերի բախման։ Երբ նման հակասություններ առաջանում են, կողմերը կարող են լուծել դրանք ոչ բռնի ճանապարհով՝ մտնելով բանավեճի մեջ։ Այսպիսով, քաղաքական փաստարկման ակտը ենթադրում է որոշակի նորմերի առկայություն, որոնք կախված են հակասությունների ոչ բռնի լուծման հիմնարար չափանիշից։ Օրինակ՝ «լեզուն ունի ընդհանրապես ընդունված ինտերսուբյեկտիվ նշանակություններ»։ Հոպպեն նման նորմերը կոչում է «ապրիորի փաստարկային»։ Նման նորմերի հերքումը փաստարկման ընթացքում կազմում է <bdi>[[պերֆորմատիվ]]</bdi> հակասություն, որը զրկում է փաստարկը իմաստից։ Այս հիմնարար նորմերը կազմում են ցանկացած բարոյական հիմնավորման հիմքը, քանի որ բարոյական ցանկացած հիմնավորում պետք է տեղի ունենա բանավեճում, իսկ դրա հերքումը նույնպես ինքնին հաստատում է բանավեճի մասնակցությունը։

Հոպպեի՝ լիբերտարիանական աքսիոմների պաշտպանությունը փաստարկման էթիկայի հիման վրա հանգեցրել է բանավեճերի Դեյվիդ Ֆրիդմանի, Բոբ Մյորֆիի և Ջին Կալահանի հետ։

Նշվում է, որ նմանատիպ տեսություն ավելի վաղ՝ 1970 թվականին, ձևակերպվել է Ֆրանկ վան Դանի կողմից Բելգիայի Գենտ քաղաքում։ Հոպպեն հայտնել է, որ թեև իր տեսությունն ու վան Դանի մոտեցումը նման են, դրանք մշակվել են անկախ։

=== Բնական կարգ ===
Մյուրեյ Ռոտբարդի ավանդույթի շրջանակում Հոպպենն [[Ավստրիական դպրոց|ավստրիական տնտեսագիտական տեսությունն]] օգտագործում է պետությունների վարքագծի վերլուծության համար։ Նա պետությունները սահմանում է որպես «օրենսդրության և հարկահավաքության տարածքային մենաշնորհ ունեցողներ» և ենթադրում է, որ պետական պաշտոնյաները իրենց մենաշնորհային արտոնությունները կօգտագործեն բացառապես սեփական իշխանությունն ու հարստությունը առավելագույնի հասցնելու շահախնդիր նպատակներով։ Ըստ Հոպպեի՝ այս տեսական վարկածներն ու պատմական տվյալները միմյանց հետ բարձր մակարդակի համընկնում ունեն։ Ինչպես Ռոտբարդը, այնպես էլ Հոպպենը պնդում է, որ եթե այն ծառայությունները, որոնք ներկայումս մենաշնորհորեն մատուցվում են պետության կողմից, փոխարենը մատուցվեին [[Laissez-faire|ազատ շուկայի]] պայմաններում, ապա ապահովագրական ընկերությունները, պաշտպանության գործակալությունները և մասնավոր արդարադատությունը կկարողանային ապահովել ավելի լավ պաշտպանություն և վեճերի լուծում, քան պետությունները ներկայումս։ Հոպպեն հասարակության անցումը դեպի բնական կարգ՝ մասնավոր սեփականության, արտադրության և կամավոր փոխանակման վրա հիմնված կարգ, դիտարկում է որպես մարդկային [[Քաղաքակրթություն|քաղաքակրթության]] վերջնական աղբյուր։

Այս համատեքստում բնական կարգը կամ մասնավոր իրավունքի հասարակությունը հանդես է գալիս որպես [[Անարխո-կապիտալիզմ|անարխո-կապիտալիստական]] գաղափարների զարգացում՝ կապված անվտանգության մասնավոր արտադրության, կամավոր-պայմանագրային հարաբերությունների և ոչ-ագրեսիայի սկզբունքի հետ։ Այդ հասարակության կարևորագույն հիմնասյուներից են համարվում հոմսթեդինգի սկզբունքը և [[Ջոն Լոք]]ի [[բնական իրավունք]]ները։ Մասնավոր սեփականության վրա հիմնված սոցիալական և տնտեսական ինստիտուտների կարևորությունը փաստարկելով՝ Հոպպեն ընդգծում է, որ միայն մարդկանց իրենց մարմնի, հողատարածքի և ունեցվածքի նկատմամբ սեփականության լիարժեք ճանաչման պայմաններում հնարավոր կլինի արդյունավետ գոյակցություն ռեսուրսների սղության պայմաններում։ Ի հակադրություն՝ պետական սեփականության գաղափարը, ըստ Հոպպեի, տրամաբանական առումով հակասական է և կործանարար։ Մերժելով հանրային բարիքների տեսությունը՝ Հոպպեն պնդում է, որ պետական սեփականությունը վաղ թե ուշ անխուսափելիորեն հանգեցնում է [[կապիտալ]]ի սպառման, ինչպես նաև՝ կոնֆլիկտների և սեփականազրկման ինստիտուցիոնալացման։

Հոպպեի բնական կարգի մասին տեսությանը վերաբերելի է նաև նրա «բնական էլիտաների» գաղափարը։ Ըստ Հոպպեի՝ պատմականորեն՝ մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը և աշխարհում [[Ժողովրդավարություն|ժողովրդավարության]] հաստատումը, մասնավոր իրավունքն առաջնություն է ունեցել պետական իրավունքի նկատմամբ և ունեցել է ավելի բարձր որակ։ Բնական կարգը, այսպիսով, պետք է պահպանվի բնական էլիտայի միջոցով։ Այս էլիտան իր դիրքին հասնում է ոչ թե քաղաքական ընտրությունների կամ արիստոկրատական ծագման, այլ իր հեղինակության կամովին ճանաչման արդյունքում։ Ըստ Հոպպեի՝ յուրաքանչյուր հասարակությունում որոշ անձինք հասնում են «բնական հեղինակության»՝ շնորհիվ «հարուստ լինելու, իմաստության, քաջության կամ այս ամենի միաժամանակ», և նրանց կարծիքներն ու դատողությունները վայելում են լայն հարգանք։ Ավելին, բնական կարգում՝ «ընտրողական զույգավորման և ամուսնությունների, ինչպես նաև քաղաքացիական և գենետիկական ժառանգման օրենքների արդյունքում՝ բնական հեղինակության դիրքերը ամենայն հավանականությամբ ավելի հաճախ կզբաղեցնեն պակաս «ազնվական» ընտանիքների անդամները և կփոխանցվեն այդ ընտանիքների ներսում»։ Ըստ Հոպպեի, որը տարաձայնություններ է առաջացնում անարխո-կապիտալիստների շրջանում, նման ընտանիքների ղեկավարները, որպես կանոն, հանդես են գալիս որպես դատավորներ և հաշտարարներ անարխո-կապիտալիստական հասարակությունում՝ «հաճախ անվճար, հեղինակավոր անձից ակնկալվող և պահանջվող պարտքի զգացումից ելնելով կամ նույնիսկ արդարության նկատմամբ սկզբունքային հոգատարությունից դրդված՝ որպես մասնավոր հասարակական բարիքի ստեղծման գործիք»։ Այդուհանդերձ, նման գաղափարները հիմնականում համընկնում են շուկայական անարխիայի կամ գիշերային պահակ պետության պայմաններում հեղինակության ինստիտուտի վերաբերյալ լիբերտարիանական ընդունված պատկերացումների հետ։

Բացի այդ, Հոպպեն հանդես է եկել սեցեսիայի՝ ինքնորոշման օգտին, ի նպաստ փոքր [[քաղաք-պետություն]]ների կամ [[միկրոպետություն]]ների, որոնք նպաստում են անհատական ազատությանը՝ որպես վերջնական պրիվատիզացիայի, այսինքն՝ մասնավոր իրավունքի վրա հիմնված հասարակություն անցնելու միջանկյալ քայլ։ Նա նաև սահմանել է, թե ինչպիսի չափանիշներ պետք է ունենա պարտավորությունների (պայմանագրերի) իրավունքը մասնավոր-իրավական հասարակությունում՝ հատկապես արտաքին ազդեցությունների, ապահովագրության կամ վնասի հատուցման հարցերում։

==== Խտրականություն ====
Հոպպեն, որպես ոչ ագրեսիայի սկզբունքից ածանցվող մասնավոր սեփականության իրավունքների կողմնակից, պնդում է, որ «մարդը կարող է կատարել ցանկացած գործողություն իր սեփականության նկատմամբ, քանի դեռ այն ֆիզիկական վնաս չի պատճառում այլ մարդկանց կամ օտար սեփականությանը»։ Այս դրույթից բխում է մասնավոր տարբերակված վերաբերմունքի իրավունքը, ներառյալ տարբեր ազգությունների, ռասաների, էթնիկ խմբերի, դավանանքների ներկայացուցիչներին կամ [[առանձնյակ]]ներին ծառայություն մատուցելուց հրաժարվելու իրավունքը։ Նման տեսակետը գերակշռող է լիբերտարիանական հանրության մեջ և հայտարարվում է որպես մաս լիբերտարիանական էթիկայի։ Հոպպեն գրում է, որ քաղաքներում և գյուղերում կարող են տեղադրվել զգուշացնող նշաններ հետևյալ բովանդակությամբ՝ «անցում չկա աղքատների, անտունների կամ թափառականների համար, ինչպես նաև այստեղ չկան հոմոսեքսուալիստներ, թմրամոլներ, հրեաներ, մահմեդականներ, գերմանացիներ կամ զուլուսներ»։ Սակայն Հոպպեի այն արտահայտությունը, ըստ որի հոմոսեքսուալիստները, մահմեդականները, թմրամոլները և կոմունիստները պետք է «ֆիզիկապես հեռացվեն [[Ազատականություն|լիբերտարիանական]] հասարակությունից», առաջացրել է հակասական գնահատականներ։ Վոլթեր Բլոքը նշել է, որ Հոպպեի կոչը՝ հոմոսեքսուալության կողմնակիցներին «ֆիզիկապես հեռանալու հասարակությունից», «ծայրահեղ դժվար է համադրել լիբերալ հայացքների հետ»։ Նա հավելել է, որ հնարավոր է որոշ շրջաններ, ինչպես օրինակ՝ Գոթեմի կամ [[Սան Ֆրանցիսկո]]յի որոշ հատվածներ, հակառակն անեն և ամբողջությամբ արգելեն հեթերոսեքսուալությունը։ Եթե դա իրականացվում է պայմանագրերի, մասնավոր սեփականության իրավունքների կամ սահմանափակող համաձայնագրերի միջոցով, ապա լիովին համատեղելի է լիբերտարիանական իրավական համակարգի հետ։

Հետագայում Հոպպեն պարզաբանել է, որ «ֆիզիկական հեռացում» տերմինը ենթադրում է ֆիզիկական հեռավորության պահպանում, այլ ոչ թե գործողություն, որը կխախտի հեռացվողի սեփական մարմնի նկատմամբ ունեցած իրավունքը։

=== Սոցիալիզմի քննադատությունը ===
Հոպպենը, հանդիսանալով ավստրիական դպրոցի ներկայացուցիչ, որը ավանդաբար հանդես է գալիս [[սոցիալիզմ]]ի դեմ, հանդես է գալիս սոցիալիզմի և սոցիալիստական տնտեսության խիստ քննադատությամբ։ «Սոցիալիզմի և կապիտալիզմի տեսություն» գրքում Հոպպեն վերլուծում է սոցիալիստական հասարակության հիմնական ասպեկտները՝ տնտեսագիտական և [[Քաղաքական փիլիսոփայություն|քաղաքական փիլիսոփայության]] տեսանկյունից։ [[Կապիտալիզմ|Կապիտալիստական]] մոդելը սահմանվում է որպես մասնավոր սեփականության, ազատ փոխանակման և ասոցիացիայի ամբողջական պաշտպանություն՝ առանց բացառությունների, մինչդեռ սոցիալիզմը ներկայացվում է որպես սեփականության իրավունքների ինստիտուցիոնալ անարգանք կամ ագրեսիա։ Հեղինակը վերլուծում է [[Օյգեն Բյոմ-Բավերկ]]ի և [[Լյուդվիգ ֆոն Միզես]]ի ժամանակային նախընտրության տեսությունը՝ այն կիրառելով սեփականության տարբեր ձևերի նկատմամբ՝ մշակութային ապագայի տեսլականի և տվյալ սոցիալական համակարգի տնտեսական բարգավաճման համատեքստում։

Հոպպեն բաժանում է սոցիալիզմը «ձախ» և «աջ» հոսանքների մի քանի ենթատեսակների՝ ռուսական մոդելի սոցիալիզմ, [[Սոցիալ-դեմոկրատիա|սոցիալ-դեմոկրատական]] մոդելի սոցիալիզմ և պահպանողական մոդելի սոցիալիզմ։ Նմանատիպ բաժանում էր առաջարկում նաև Լյուդվիգ ֆոն Միզեսը՝ լենինյան և գինդենբուրգյան սոցիալիզմի ձևերով։ Ըստ Հոպպեի, մինչդեռ ռուսական կոմունիստական սոցիալիզմը հենվում է դասական [[մարքսիզմ]]ի, սեփականության [[Ազգայնացում|ազգայնացման]] և արտադրության միջոցների սոցիալիզացման վրա, «լիբերալ» սոցիալ-դեմոկրատական մոդելը կենտրոնանում է [[Սոցիալական պետություն|բարեկեցության պետության]] և եկամուտների հավասարաչափ վերաբաշխման վրա։ Իսկ «պահպանողական» սոցիալիզմը առավել նախընտրում է տնտեսության խիստ կարգավորումը, վարքագծի վերահսկումը, [[Հովանավորման համակարգ|պրոպորտեկցիոնիզմը]] և [[Ազգայնականություն|նացիոնալիզմը]]։ Յուրաքանչյուր սոցիալական համակարգ վերլուծվում է պատմական օրինակների հիման վրա՝ ոչ միայն էթիկական և տնտեսագիտական դիրքորոշումներից, այլև՝ քաղաքական ուժերի և շահառու խմբերի նույնականացման տեսանկյունից, որոնք տարբեր կերպ վնասում են հասարակության պահպանմանն ու զարգացմանը։

Մեկ այլ՝ «Սոցիալիզմ. սեփականության թե՞ գիտելիքի խնդիր» աշխատության մեջ Հոպպեն անդրադառնում է սոցիալիզմի վերաբերյալ այլ հարցադրումների՝ կապված ավստրիական դպրոցի ներսում ընթացող քննարկումների հետ։ Նա վերլուծում է [[Տնտեսական հաշվարկի խնդիր|Լյուդվիգ ֆոն Միզեսի հաշվարկի փաստարկը]] և [[Ֆրիդրիխ Հայեկ|Ֆրիդրիխ ֆոն Հայեկի]] ցրված գիտելիքների տեսությունը՝ կիրառելով իր փաստարկման էթիկան։ Հոպպեն հանգում է այն եզրակացության, որ առանց մասնավոր սեփականության և ապրանքների շուկայական գների՝ շահույթի և ծախսերի հաշվարկը անհնար է, ինչը հանդիսանում է սոցիալիզմի անիրագործելիության և [[Պլանային տնտեսություն|պլանային տնտեսության]] անարդյունավետության առանցքային գործոնը։ Իսկ Հայեկի ցրված գիտելիքների տեսությունը, Հոպպեի գնահատմամբ, «սկզբից ևեթ սխալ էր և ավելացրել է միայն հավելյալ շփոթություն»։

=== Ժողովրդավարության և միապետության վերլուծություն ===
«Ժողովրդավարությունը՝ տապալված աստված» գրքում Հանս-Հերման Հոպպեն հակադրում և համեմատում է արևմտյան դինաստիական [[միապետություն]]ները [[Ժողովրդավարություն|ժողովրդավարական]] [[հանրապետություն]]ների հետ։ Նրա վերլուծության հիմքում դրված են ժամանակային նախընտրության տեսությունը և [[Laissez-faire|մաքուր կապիտալիզմը]]՝ որպես բացարձակ մասնավոր սեփականության իրավունքների համակարգ։ Հոպպեի կարծիքով, ժողովրդավարությունը փորձ է՝ հաստատելու իրավունքի առաջ հավասարություն, որը չի եղել ավանդական [[միապետություն]]ում։ Սակայն ժողովրդավարության հիմնական խնդիրը, ըստ նրա, այն է, որ իշխանության և քաղաքացիների միջև տեղի է ունենում սահմանների մթնեցում, ինչը հանգեցնում է պետական շահերի և հանրային շահերի խառնման։ Արդյունքում՝ ժողովուրդն ավելի հանդուրժող է դառնում, օրինակ, բարձր հարկերի հանդեպ՝ մի բան, որի համար միապետությունում կթշնամանային թագավորի հանդեպ, և որի պատճառով վերջինս կարող էր վախենալ ապստամբությունից կամ իշխանության կորստից։ Բացի այդ, ժողովրդավարական համակարգերում իշխանության հասնելու տեսական հասանելիությունը բոլորի համար թուլացնում է հասարակական կայունությունը՝ բռնազավթման նկատմամբ։ Միապետություններում իշխաններն ավելի հաճախ ենթարկվել են հեռացման կամ տապալման։

Հոպպեն պնդում է, որ ժողովրդավարություններին բնորոշ խեղաթյուրված կառուցվածքային խթանները նրանց ավելի հակված են դարձնում կապիտալի ոչնչացմանը՝ համեմատած համարժեք միապետական ռեժիմների հետ։ Դինաստիական միապետը, լինելով երկարաժամկետ կառավարող և ունենալով ժառանգորդի միջոցով իշխանությունը փոխանցելու հնարավորություն, շահագրգռված է տնտեսության երկարաժամկետ բարեկեցության և կապիտալային [[բարիք]]ների ավելացման հարցում։ Նման միապետը, որպես կանոն, խուսափում է մեծ պարտքերի կուտակումից և լայնածավալ կարճաժամկետ սպառման քաղաքականությունից։ Մինչդեռ ժողովրդավարական ընտրված առաջնորդը, լինելով «վարձակալ» կամ ժամանակավոր կառավարիչ, ձգտում է առավելագույնի հասցնել անձնական օգուտը կարճ ժամանակահատվածում։ Այսպիսով, երբ թագավորը վատ տնտեսական որոշում է ընդունում, ստիպված է դրա հետևանքները կրել ամբողջ կյանքի ընթացքում, քանի որ նա չի կարող հրաժարական տալ, երբ իրավիճակը վատանում է, և միևնույն ժամանակ ցանկանում է, որ իր ժառանգորդ որդին չբախվի ավելի մեծ խնդիրների։ Ուստի նա դրականորեն դրդված է ավելի քիչ [[Կարգավորող տնտեսագիտություն|միջամտության]] և [[Պետական պարտք|պարտքի]] քաղաքականությանը։ Սա Հոպպեի եզրակացությունն է այն մասին, որ միապետությունները համեմատաբար ավելի քիչ են հակված էտատիզմի, քան ժողովրդավարությունները։

Ժողովրդավարական հասարակությունում, նշում է Հոպպեն, նման խնդիրներ նախագահը կամ պատգամավորն այլևս չունեն։ Նրանք կառավարում են երկիրը որպես միապետներ, սակայն սահմանափակ ժամանակահատվածով՝ սովորաբար չգերազանցող տասնամյակը։ Այս պատճառով նրանք շատ ավելի հակված են կայացնելու կարճաժամկետ շահավետ որոշումներ, որոնք ապահովում են նրանց վերընտրվելը, այլ ոչ թե ուղղված են երկրի երկարաժամկետ զարգացմանը։ Քանի որ [[Կապիտալիզմ|կապիտալիստական]] հասարակությունում հարստությունն անհավասար է բաշխված, քաղաքական գործիչները շահագրգռված են հաճոյանալու անապահով մեծամասնությանը՝ հօգուտ իրենց ընտրությունների, տրամադրելով սոցիալական աջակցություն և ձևավորելով [[Սոցիալական պետություն|ընդհանուր բարեկեցության պետություն]]՝ հարուստների հաշվին։ Հոպպեն բերում է տեսական օրինակ՝ մի հորինված պետության, որտեղ անցկացվել են ժողովրդավարական ընտրություններ «մեկ մարդ — մեկ ձայն» սկզբունքով։ Հաղթած չինացիների և հնդիկների կոալիցիան կարող էր վերաբաշխել համաշխարհային հարստությունը՝ հօգուտ իրենց և հարավային երկրների՝ արևմտյան աշխարհի հաշվին։ Սա, ըստ Հոպպեի, պարզապես աղքատների կողմից հարուստների ունեցվածքի բռնագրավում չէ, այլ բարդ [[Կարգավորող տնտեսագիտություն|պետական միջամտության]] համակարգ, որը փոխվում է յուրաքանչյուր նոր կառավարության հետ։ Յուրաքանչյուր անգամ հաղթում է մի խումբ, ապա՝ պարտվում։ Այս կերպ Հոպպեն ներկայացնում է վերաբաշխման կործանարար քաղաքականությունը, որը հաճախ հատուկ է ժողովրդավարական կառավարություններին։

Ժողովրդավարական դարաշրջանը փոխել է նաև պատերազմի բնույթը. մինչ այդ պատերազմներն ավելի հաճախ լինում էին կառավարողների կամ ազնվականների միջև՝ ժառանգության կամ նյութական շահերի շուրջ, ապա դրանք դարձել են համաժողովրդական։ Այժմ յուրաքանչյուր քաղաքացի ներգրավված է հակամարտության մեջ։ Պատերազմների շարժառիթներն այլևս տարածքների նվաճումը չէ, այլ գաղափարախոսական բախումները, հաճախ հիմնված ազգի կամ այլ ինքնության վրա։

Այս ամենից Հոպպեն եզրակացնում է, որ արևմտյան [[Սոցիալական պետություն|ժողովրդավարական բարեկեցության պետությունները]] կփլուզվեն, ինչպես որ փլուզվեց [[կոմունիզմ]]ը [[Վարշավայի պայմանագրի կազմակերպություն|Վարշավյան դաշինքի]] երկրներում։ Դա տեղի կունենա ոչ միայն տնտեսության մեջ պետական միջամտության հետևանքով, այլև հենց ժողովրդավարական գործընթացի պատճառով, որը միապետությունից տարբեր ձևով է ընտրում առաջնորդներին։ Ժողովրդավարությունում համակարգը խոչընդոտում է բարոյապես առողջ անհատին բարձրանալ վերև, փոխարենը վեր հանում է բարոյապես անկայուն գործիչների, որոնք արտահայտվում են գրավիչ խոստումներով և ԶԼՄ-ների ուշադրությամբ։

2005 թվականի հունիսին տված հարցազրույցում գերմանական ''Junge Freiheit'' պարբերականին Հոպպեն, չլինելով միապետության կողմնակից, այնուամենայնիվ այն համարել է ժողովրդավարությունից փոքրագույն չարիք՝ անվանելով ժողովրդավարությունը «փողոցի օրենք»։ Նույն հարցազրույցում նա դատապարտել է [[Ֆրանսիական հեղափոխություն]]ը՝ դասելով այն նույն «զզվելի հեղափոխությունների» շարքը, ինչպիսիք են [[Հոկտեմբերյան հեղափոխություն|բոլշևիկյան]] և նացիստական հեղափոխությունները, քանի որ այն հանգեցրել է «արքայասպանության, հավասարապաշտության, ժողովրդավարության, սոցիալիզմի, կրոնական անհանդուրժողականության, ահաբեկչության, զանգվածային թալանի, բռնաբարությունների, սպանությունների, ընդհանուր զորակոչի, գաղափարական և համընդհանուր պատերազմի»։

=== Իմիգրացիա ===
Հոպպեն հրապարակել է մի շարք աշխատություններ, որոնցում քննադատել է լիբերտարիանիզմում տարածված բաց սահմանների դիրքորոշումը։ Հակադրելով իր փաստարկները մասնավորապես ձախակողմյան լիբերտարիաներին, ովքեր բացարձակ տեղաշարժի ազատությունը դիտարկում են որպես մարդու անբաժանելի իրավունք, Հոպպեն պնդել է, որ բաց սահմանների քաղաքականությունն իրականում խախտում է տվյալ երկրի քաղաքացիների սեփականության իրավունքները, քանի որ այն իրականացվում է պետության կողմից, այլ ոչ թե «մաքուր» հարկատուների կամ հողի իրական սեփականատերերի։ Նա զուգահեռներ է անցկացնում [[Ազատ առևտուր|ազատ առևտրի]] հետ, որն աջակցվում է լիբերտարիաների կողմից, և պնդում է, որ ազատ առևտրի ու անսահմանափակ միգրացիայի կապը տրամաբանական չէ։ Ըստ Հոպպեի՝ ազատ առևտուրը և սահմանափակված ներգաղթը լիովին համատեղելի ու լրացնող են։ Մինչդեռ ապրանքներն ու ծառայությունները ներմուծվում են երկիր՝ ներքին շուկաների միջոցով, այսինքն՝ քաղաքացիների ցանկությամբ, ներգաղթյալներն «ներմուծվում» են իրենց կամքով՝ առանց ընդունող կողմի հրավերի։ Այսպես, նա կասկածի տակ է դնում ընդունված դիխոտոմիան՝ ազատ առևտուր/անսահմանափակ միգրացիա և պաշտպանական տնտեսական քաղաքականություն/սահմանափակ միգրացիա։

Հոպպեի կարծիքով՝ այն պետությունները, որոնք վարում են «բաց դռների» քաղաքականություն, իրականում իրականացնում են միգրացիոն [[Հովանավորման համակարգ|պրոտեկցիոնիզմ]]։ Նա ներկայացնում է «ստիպված ինտեգրման» հասկացությունը, երբ պետությունը ստիպողաբար ներգրավում է ներգաղթյալին հասարակություն՝ անտեսելով սեփականատերերի կամքը, դարձնելով նրան ռեզիդենտ և ապահովելով սոցիալական աջակցություն՝ ըստ էության յուրացնելով հարկատուների միջոցները։ Ընդհակառակը՝ երբ երկրի ռեզիդենտը ցանկանում է հրավիրել միգրանտի, բայց պետությունը արգելում է դա, վերջինս իրականացնում է «ստիպված վտարում»։ Հետևաբար, բաց կամ պայմանականորեն բաց սահմանների դեպքում ընդունող հասարակությունն ընկնում է վտանգի տակ՝ թալանի և ոչնչացման սպառնալիքի առջև՝ սոցիալական ծախսերի կտրուկ աճի, սոցիալական լարվածության բարձրացման և հասարակական ինստիտուտների քայքայման հետևանքով։ Սահմանափակումների ցանկի վերաբերյալ Հոպպեն նշել է հետևյալը.<blockquote>Իսկ ինչպիսի՞ սահմանափակումներ պետք է կիրառվեն։ Կամ՝ ավելի ճշգրիտ ձևակերպելով՝ ինչպիսի՞ միգրացիոն սահմանափակումներ են պարտավորվում տրամաբանականորեն պաշտպանել և առաջ մղել ազատ առևտրի կողմնակիցներն ու շուկայականները։ Բարձր աշխատավարձերով երկրի միգրացիոն քաղաքականության հիմնական սկզբունքը հիմնված է այն ըմբռնման վրա, որ ներգաղթը, որպեսզի համարվի ազատ նույն իմաստով, ինչ առևտուրը, պետք է իրականացվի հրավիրված եղանակով։</blockquote>Լիբերտարիան [[էթիկա]]յի և [[Անարխո-կապիտալիզմ|անարխո-կապիտալիստական]] հասարակարգի շրջանակներում Հանս-Հերման Հոպպեն չի շեղվում սահմանափակող ներգաղթի գաղափարներից։ Նա հայտարարում է, որ սեփականության ամբողջական պրիվատիզացիայի պայմաններում ցանկացած այլ ձևով ներգաղթը ըստ էության դառնում է անհնար, ինչպես նաև պարտադիր ինտեգրման գործընթացը։ Այսպիսով, որևէ տեղ ներգաղթելու համար անհրաժեշտ կլինի նախապես հրավեր ստանալ տվյալ գույքի սեփականատիրոջ կամ սեփականատերերի կողմից։ Իհարկե, Հոպպեն նշում է, հնարավոր է որոշ տարածքներ բաց լինեն բոլորի համար, սակայն այդ տարածքները չափազանց քիչ կլինեն։ Քանի որ ինչպես ազգային պետության ժողովրդավարական կառավարությունը, այնպես էլ սեփականության սեփականատերերի խորհուրդը անարխո-կապիտալիզմի պայմաններում կձգտի պաշտպանել ինքն իրեն և իր սեփականությունը։ Նա սա կապում է բարեկեցության սուբյեկտիվ բնույթի, որոշ անձանց՝ մեքսիկացիների, մուսուլմանների, հաիթցիների, գերմանացիների կամ կաթոլիկների հարևանությամբ ապրելու ցանկություն չունենալու, և սեփականատերերի սահմանափակող պայմանագրեր կիրառելու հնարավորության հետ։ «Կլինի այնքան ներգաղթ կամ ոչ-ներգաղթ, ներառականություն կամ բացառություն, ապասեգրեգացիա կամ [[սեգրեգացիա]], ոչ [[խտրականություն]] կամ խտրականություն, որքան կցանկանան առանձին սեփականատերերն ու նրանց միությունները», — եզրակացնում է նա։

Այս դիրքորոշումը բազմաթիվ բանավեճերի տեղիք է տվել լիբերտարիան միջավայրում։ Նրան ուղղակի աջակցություն են ցուցաբերել կամ նմանատիպ գաղափարներ հայտնել լիբերտարիան մտածողներ Մյուրեյ Ռոտբարդը, Խեսուս Ուերտա դե Սոտոն, Ստեֆան Կինսելլան և Լյու Ռոքվելը։ Հիմնական ընդդիմախոսը եղել է Ուոլթեր Բլոքը՝ Միզեսի ինստիտուտի անդամ, որը բաց սահմանների համոզված պաշտպան է։

=== Արտաքին քաղաքականություն ===
2002 թվականի հարցազրույցում Հանս-Հերման Հոպպեն հանդես է եկել [[Ներխուժում Իրաք|Իրաք ներխուժման]] դեմ և քննադատել է միջամտողական արտաքին քաղաքականությունը՝ հայտնելով, որ «''եթե միջամտում եք, չպետք է զարմանաք, որ բացի բարեկամներից՝ ձեռք եք բերում նաև բազմաթիվ թշնամիներ''»։

== Ակադեմիական ազատություն ==
2004 թվականին Նևադայի Լաս Վեգասի համալսարանում (UNLV) Հանս-Հերման Հոպպեն «Գումար և բանկային գործ» դասընթացի ժամանակ առաջ է քաշել այն հիպոթեզը, որ համասեռամոլները, որպես կանոն, ունեն ցածր ժամանակային նախապատվություններ, ինչի հետևանքով հակված են կապիտալի սպառման, քանի որ սովորաբար չունեն կենսաբանական ժառանգներ և, հետևաբար, ունեն ավելի քիչ դրդապատճառներ երկարաժամկետ [[խնայողություններ]]ի համար։ Հոպպեն նաև ենթադրել է, որ [[Ջոն Մեյնարդ Քեյնս]]ի համասեռամոլությունը կարող է բացատրել նրա տնտեսական հայացքները, որոնց հետ ինքը համաձայն չէ։ Նա հավելել է, որ շատ երիտասարդ, շատ տարեց մարդիկ, ինչպես նաև զույգերը առանց երեխաների, նույնպես սովորաբար պակաս հավանականությամբ են ապագայի պլանավորում իրականացնում։

Հոպպեն լրագրողին հայտնել է, որ նշված մեկնաբանությունները տևել են ընդամենը 90 վայրկյան՝ 75 րոպեանոց դասախոսության ընթացքում, ոչ մի ուսանող այդ պահին չի վիճարկել ասվածը, և որ վերջին 18 տարիներին աշխարհի տարբեր մասերում նույն թեմայով դասախոսություններում երբեք բողոք չի ստացել։ Համալսարանական վարչակազմի խնդրանքով Հոպպեն ներողություն է խնդրել դասարանի առաջ։ Այնուամենայնիվ, նրա խոսքերով, դրանից հետո ուսանողը պնդել է, որ Հոպպեն լուրջ չի ընդունել բողոքը և պաշտոնական բողոք է ներկայացրել։ Հոպպեն ասել է, որ ինքն իրեն ընկալել է որպես տվյալ միջադեպի զոհ և ավելացրել, որ ուսանողը պետք է «հասունանա»։

Հոպպեն որոշեց բողոքարկել այդ որոշումը՝ հայտնելով, որ համալսարանը «կոպիտ կերպով խախտել է պայմանագրային պարտավորությունները» իր նկատմամբ և այդ գործողությունը որակեց որպես «թեթևամիտ միջամտություն իմ ակադեմիական ազատության իրավունքին»։ Նրան ներկայացնում էր Ամերիկյան քաղաքացիական ազատությունների միությունը (ACLU)։ Վերջինս սպառնացել էր դատական հայցով։ ACLU-ի փաստաբան Ալլեն Լիխտենշտեյնը հայտարարել էր, որ «պրոֆեսոր Հոպպեի դեմ մեղադրանքը լիովին մտացածին է և հիմնազուրկ»։ [[Նևադա]]յի նահանգային բաժանմունքի գործադիր տնօրենը նշել էր. «Մենք չենք կիսում Հանսի տեսությունները և, անշուշտ, հասկանում ենք, թե ինչու որոշ ուսանողներ կարող են դրանք վիրավորական համարել… Բայց ակադեմիական ազատությունը ոչինչ չի նշանակում, եթե այն չի պաշտպանում դասախոսների իրավունքը ներկայացնել գիտական գաղափարներ, որոնք առնչվում են ուսումնական ծրագրերին, նույնիսկ եթե դրանք վիճահարույց են կամ մոլորեցնող»։ Դրանից հետո ակադեմիական շրջանակներում սկսվեցին ակտիվ քննարկումներ։ Միզեսի ինստիտուտը հայտնել էր իր աջակցությունը Հոպպեին և կազմակերպել բաց նամակի ստորագրահավաք՝ ի պաշտպանություն պրոֆեսորի, որը ստորագրել էին ավելի քան հազար ուսանողներ և քաղաքացիներ։ Հետագայում 33 նշանավոր պրոֆեսորներ եվրոպական համալսարաններից ստորագրեցին հավելյալ նամակ, որը ուղարկվեց UNLV-ի նախագահին՝ ասելով. «Դուք մենակ չեք»։ Հոպպեին պաշտպանել էին նաև UNLV-ի ուսանողական «The Rebel Yell» թերթի խմբագրական հոդվածում։ Այս որոշումը հայտնվել էր ''[[Fox News Channel|Fox News]]''-ի ուշադրության կենտրոնում, իսկ մի շարք բլոգերներ և լիբերտարիան շրջանակների ներկայացուցիչներ կազմակերպել էին զանգերի և նամակների արշավ համալսարանի հասցեին։ UNLV-ն երկու շաբաթ շարունակ գտնվել էր տեղեկատվական ճնշման տակ։ Նույն ժամանակահատվածում Նևադայի Բարձրագույն կրթության համակարգի ժամանակավոր ռեկտոր Ջիմ Ռոջերսը հայտնել էր իր մտահոգությունը՝ «արտահայտվելու ազատությանը խոչընդոտելու ցանկացած փորձի» առնչությամբ։

Ջիմ Ռոջերսը նաև միջամտել էր գործին՝ մերժելով Հոպպեի՝ մեկ տարի վճարովի ստեղծագործական արձակուրդի խնդրանքը, իսկ UNLV-ի նախագահ Քերոլ Հարթերը արձագանքել էր Հոպպեի բողոքարկմանը 2005 թվականի փետրվարի 18-ին։ Նրա՝ փետրվարի 18-ի նամակում ասված էր, որ․<blockquote>UNLV-ն՝ համաձայն Ռեգենտների խորհրդի կողմից ընդունված քաղաքականության, ընդունում է, որ պրոֆեսոր Հոպպեին և ակադեմիական համայնքի բոլոր անդամներին տրված ազատությունը ենթադրում է զգալի համապատասխան ակադեմիական պատասխանատվություն։ Ազատությունների և պարտականությունների միջև հավասարակշռության, ինչպես նաև այնտեղ, որտեղ դրանց միջև կարող է լինել երկիմաստություն, ակադեմիական ազատությունը, ի վերջո, պետք է գերակա լինի։</blockquote>Նա հայտարարեց, որ Հոպպեի հայացքները չպետք է հիմք հանդիսանան նկատողության համար։ Նա մերժեց Հոպպեի դեմ առաջադրված խտրականության բողոքը, իսկ ոչ կարգապահական բնույթի գրությունը հեռացվեց Հոպպեի անձնական գործից։

Ավելի ուշ Հոպպեն այս միջադեպի և UNLV-ի վարած քննության վերաբերյալ գրեց հոդված՝ վերնագրած «Իմ պայքարը միտք վերահսկողության ոստիկանության դեմ»։ Ամերիկյան համալսարանային պրոֆեսորների ասոցիացիայի ներկայացուցիչ Մարտին Սնայդերը գրեց, որ Հոպպեն չպետք է «պատժվի՝ ազատ կարծիք արտահայտելու համար»։

Ակադեմիական ազատության շուրջ տարբեր վեճեր, ներառյալ Հոպպեի դեպքը և [[Հարվարդի համալսարան]]ի նախագահ [[Լոուրենս Սամերս]]ի հայտարարությունները, դրդեցին Նևադայի համալսարանին 2005 թվականի հոկտեմբերին անցկացնել ակադեմիական ազատությանը նվիրված գիտաժողով։ 2009 թվականին UNLV-ն առաջարկեց նոր քաղաքականություն, որն ընդգրկում էր խրախուսանք՝ այն անձանցից, ովքեր կարծում էին, որ բախվել են կողմնակալության, հաղորդումներ ստանալու ուղղությամբ։ Առաջարկված քաղաքականությունը քննադատվեց [[Նևադա]]յի ACLU-ի և որոշ դասախոսների կողմից, ովքեր Հոպպեի միջադեպը դիտարկեցին որպես ակադեմիական ազատության համար վնասակար։

== Գրականություն ==
* Jörg Guido Hülsmann, Stephan Kinsella (eds). ''[https://cdn.mises.org/Property,%20Freedom,%20and%20Society%20Essays%20in%20Honor%20of%20Hans-Hermann%20Hoppe_2.pdf Property, Freedom, and Society: Essays in Honor of Hans-Hermann Hoppe].'' Auburn, AL: Mises Institute, 2009.

=== Գրքեր ===
**Հրատարակություններ** **ռուսերեն լեզվով**

* «Теория социализма и капитализма» — М.: Hyde Park Library, 2021—296 с.
* [http://www.hanshoppe.com/wp-content/uploads/publications/trans/hoppe-getting-libertarianism-right-russian2.pdf «Понимая либертарианство правильно»] — М.: Библиотека Шевцова, 2021—129 с.
* [http://www.hanshoppe.com/wp-content/uploads/publications/trans/hoppe-natural-elites-intellectuals-russian.pdf «Естественные элиты, интеллектуалы и государство»] — М. Svevtsov Library, 2021 — 15 c.
* «Демократия — низвергнутый Бог» — М.: Скрипториум, 2020—314 с.

**Հրատարակություններ անգլերեն լեզվով**

* [https://mises.org/library/theory-socialism-and-capitalism-0 ''A Theory of Socialism and Capitalism'' («Теория социализма и капитализма»)] — Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989
* ''Democracy: The God That Failed'' («Демократия — низвергнутый Бог») — New Brunswick, NJ: Transaction, 2001
* [https://mises.org/library/economics-and-ethics-private-property-0 ''The Economics and Ethics of Private Property'', 2nd. enlarged edition («Экономика и этика частной собственности: исследование по политической экономии и философии»)] — Auburn, AL: Ludwig von Mises Institute, 2004
* [https://mises.org/library/great-fiction ''The Great Fiction. Property, Economy, Society, and the Politics of Decline'', 2nd expanded edition («Великий вымысел. Собственность, экономика, общество и политика упадка»)] — Auburn, Al.: Ludwig von Mises Institute, 2021
* [https://mises.org/library/short-history-man-progress-and-decline A Short History of Man: Progress and Decline (Краткая история человека: прогресс и упадок)] — Auburn, Al.: Ludwig von Mises Institute, 2015
* [https://mises.org/library/economic-science-and-austrian-method ''Economic Science and the Austrian Method'' («Экономическая наука и австрийский метод»)] — Auburn, Al.: Ludwig von Mises Institute, 1995
* [https://mises.org/library/getting-libertarianism-right ''Getting Libertarianism Right'' («Понимая либертарианство правильно»)] — Auburn, Al.: Ludwig von Mises Institute, 2018
* [https://mises.org/library/social-democracy Social Democracy («Социал-демократия»)] — Auburn, Al.: Ludwig von Mises Institute, 2018

**Հրատարակություններ գերմաներեն լեզվով**

* ''Eigentum, Anarchie und Staat. Studien zur Theorie des Kapitalismus'' («Собственность, анархия и государство. Исследования по теории капитализма») — Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987
* ''Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung'' («Критика причинно-следственных социальных исследований») — Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983
* **' («Действие и познание. К критике эмпиризма на примере философии Дэвида Юма») — Bern: Peter Lang, 1976

### Գրքեր (որպես խմբագիր)
* ''The Myth of National Defense: Essays in the Theory and History of Security Production'' (Миф о национальной обороне: очерки по теории и истории производства средств обеспечения безопасности) — Auburn, AL: Ludwig von Mises Institute, 2003

### Հոդվածներ
* «Аргументы в пользу свободной торговли и ограниченной иммиграции» (The Case for Free Trade and Restricted Immigration), *Journal of Libertarian Studies*, Vol. 13. No.2, 1998
* «Социализм: проблема собственности или знаний?» (Socialism: A Property or Knowledge Problem?), *Review of Austrian Economics*, Vol. 9, No.1, 1995
* «Экономическая и социологическая теория налогообложения» (The Economics and Sociology of Taxation), *Journal des Economistes et des Etudes Humaines*, Vol. 1, No. 2, 1990
* «О конечном обосновании этики частной собственности» (On the Ultimate Justification of the Ethics of Private Property), *Liberty*, Vol. 2, no. 1 (September 1988): 20-22
* «Парадокс империализма» (The Paradox of Imperialism), отрывок из речи профессора Хоппе на получении премии Шларбаума, 2006
* «Возможны ли исследования, основанные на причинно-следственных научных принципах, в социальных науках?» (Is Research Based on Causal Scientific Principles Possible in the Social Sciences?), Ratio Bristol, Vol 25, No. 1 (1983): 31-38
* *Desocialization in a United Germany* («Десоциализация в объединённой Германии»), *The Review of Austrian Economics*, Vol. 5, No. 2 (1991): 77-104
* *On Property and Exploitation* («О собственности и эксплуатации»), совместно с Уолтером Блоком. *International Journal of Value-Based Management*, Vol. 15 (2002): 225—236
* *Small is Beautiful and Efficient: The Case for Secession (Маленький — красивый и эффективный: доводы в пользу сецессии),* *Telos*, Vol. 107 (Spring 1996)

### Աշխատանքների հավաքածուներ
* Jacob, Thomas (editor). *[https://www.hoppeunplugged.com/_files/ugd/548cc9_84d298899b1c40cfb390e27fde3cce61.pdf?lang=it Hoppe Unplugged: Views, insights and provocations from interviews and speeches by Prof. Hans-Hermann Hoppe]*. Hamburg: tredition GmbH, 2021
** *Hoppe Unplugged: [https://www.hoppeunplugged.com/_files/ugd/548cc9_c03e608820674e35962ce3989791c9da.pdf?lang=it Ansichten, Einsichten und Provokationen aus Interviews und Reden von Prof. Hans-Hermann Hoppe].* Hamburg: tredition GmbH, 2021

## Տես նաև
* Անարխո-կապիտալիզմ
* Ավստրիական դպրոց
* Լյուդվիգ ֆոն Միզես
* Մյուրեյ Ռոտբարդ
* Ինդիվիդուալիզմ
* Պրաքսեոլոգիա

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Сайт Х-Х. Хоппе
* Статьи Хоппе на LewRockwell.com
* Профиль Хоппе на Институте Мизеса
* Общество собственности и свободы
* Hoppe Unplagged
* 

Կատեգորիա:Ակադեմիականներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի անարխիստներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի տնտեսագետներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի փիլիսոփաներ
Կատեգորիա:Ամերիկացիներ գերմանական սերմամբ
Կատեգորիա:Ավստրիական դպրոց
Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ
Կատեգորիա:Գերմանացի տնտեսագետներ
Կատեգորիա:Գերմանացի փիլիսոփաներ
Կատեգորիա:Իրավունքի փիլիսոփաներ
Կատեգորիա:Միչիգանի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Ոչ գեղարվեստական գրողներ
Կատեգորիա:Քաղաքական գրողներ
Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ