Ձիաձետ ճահճային

**Ձիաձետ ճահճային** () բազմամյա խոտաբույսի տեսակ, որը պատկանում է ձիաձետների (Equisetum) ցեղին և ձիաձետազգիներ (Equisetaceae) ընտանիքին։
thumb|left|Կ. Ա. Մ. Լինդմանի Bilder ur Nordens Flora (1917—1926) գրքից բուսաբանական պատկերազարդում

## Բուսաբանական նկարագրություն
Բազմամյա բույս, որի բարձրությունը տատանվում է 10սմ-ից 40 սմ-ի միջև։ Կոճղարմատը ունի սև գույն և պալարիկներ։ Ցողունները, 1.5-4 մմ տրամագծով, ուղղվում են թեքությամբ դեպի վեր։ Տերևային ատամիկները տեղադրված են խռիկներով՝ սովորաբար 6-12, հազվադեպ՝ 4 կամ 16 հատ, եռանկյունաձև ձևով, և հաճախ ունեն լավ արտահայտված սպիտակաթաղանթային եզրաշերտ։ Ատամիկները կարող են լինել մեկական կամ միաձուլված՝ երկու կամ երեք հատ։ Ճյուղերը տարբեր են երկարությամբ, քանակով, խտությամբ և աճի ուղղությամբ։ Ճյուղերի վրա տերևային ատամիկները դասավորված են խռիկներում, սովորաբար 3-4 հատ։

Ծաղկաբույլերը, 10—20 մմ երկարությամբ, զարգանում են կանաչ ընձյուղի վրա։

## Տարածում և էկոլոգիա
Բույսը տարածված է Ռուսաստանի Հեռավոր Արևելքում, Կովկասում, Արևմտյան և Արևելյան Սիբիրում, Կենտրոնական Ասիայում, Սկանդինավիայում, Ատլանտյան և Կենտրոնական Եվրոպայում, Միջերկրածովյան տարածաշրջանում, Փոքր Ասիայում, Ճապոնա-Չինական շրջաններում և Հյուսիսային Ամերիկայում։
Ամենաշատը հանդիպում է ճահճոտ մարգագետիններում և ճահիճներում, որոնք ունեն կոշտ ջրային սնուցման հողային շերտ։ 

Երբեմն հանդիպում է որպես մոլախոտ մշակաբույսերի դաշտերում, բայց սովորաբար փոքր քանակությամբ և հազվադեպ է տալիս զգալի քանակությամբ կերային զանգված։

## Քիմիական բաղադրություն
Բույսի մեջ հայտնաբերվել են ածխաջրեր և դրանց հարակից միացություններ (գլյուկոզա, ֆրուկտոզ, գալակտոզ, մանոզ, արաբինոզ, քսիլոզ, գալակտուրոնաթթու), կարոտինոիդներ (ներառյալ β-կարոտին, γ-կարոտին, լյութեին), ալկալոիդներ (ներառյալ նիկոտին և պալյուստրին), լիգնին, ֆլավոնոիդներ (ներառյալ քեմֆերոլ և կվերցետին)։ Բույսի վերին հատվածում հայտնաբերվել են ֆլավոնոիդներ։
Պարունակում է ալկալոիդ պալյուստրին (C12H24O2N2)։

## Արժեք և կիրառություն
Տիբեթական բժշկության մեջ բույսի վերին հատվածը օգտագործվում է որպես միզամուղ, աթերոսկլերոզի, ինչպես նաև հակահելմիտոզային միջոց։ Ժողովրդական բժշկության մեջ այն օգտագործվում է որպես միզամուղ՝ կանանց հիվանդությունների, պոլիարտրիտի և հոդատապի բուժման համար։

Այն լավ սնունդ է հյուսիսային եղջերուների (Rangifer tarandus) համար։ Կան ենթադրություններ, որ նենեցները որոշ եղջերուների հիվանդություններ կապում են ճահճային ձիաձետի ուտելու հետ։ Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ գյուղատնտեսական կենդանիները վատ են սնվում ճահաճային ձիաձետով, և միայն որոշ դեպքերում է այն բավարար դրանց համար։
Բույսը սնվում է նաև որմզդեղնի (Alces alces) կողմից։

Ճահճային ձիաձետը թունավոր է ձիերի համար, երբ այն չորացրած վիճակում է։ Խոշոր եղջերավոր անասունների համար այն թունավոր է թե՛ սնունդում, թե՛ արոտավայրում։ Կան տեղեկություններ, որ այն առավել թունավոր է խոշոր եղջերավոր անասունների համար, պակաս՝ ոչխարների և այծերի համար, և ավելի քիչ՝ ձիերի և խոզերի համար։ Այնուամենայնիվ, կան նաև տեղեկություններ, որ ճահճային ձիաձետը անվնաս է ձիերի համար։ Թունավորության վրա ազդում են աճի պայմանները՝ խոնավ հողերում այն պարունակում է ավելի շատ ալկալոիդներ, քան չոր հողերում։ Ալկալոիդների պարունակությունը կտրուկ նվազում է ամառվա վերջում։ Թունավորությունը նվազում է նաև, երբ բույսը աճում է աղերով հարուստ հողերում։

## Ծանոթագրություններ