Կառնավալ (ֆիլմ, 1981)

**«Կառնավալ»,** խորհրդային գեղարվեստական երկսերիանոց ֆիլմ, որը նկարահանվել է 1981 թվականին ռեժիսոր Տատյանա Լիոզնովայի կողմից Մ. Գորկու անվան կինոստուդիայում։

## Սյուժե
Օխանսկ փոքրիկ պրովինցիայում իր մոր հետ ապրում է մի երիտասարդ աղջիկ՝ Նինա Սոլոմատինան։ Հայրը վաղուց լքել է առաջին ընտանիքը և մեկնել Մոսկվա, որտեղ այդ ժամանակվանից ապրում է երկրորդ կնոջ և 12-ամյա դպրոցական որդու հետ։ Երազելով «սովորել որպես արտիստ»՝ Նինան գալիս է Մոսկվա, բայց խայտառակ կերպով ձախողվում է թատերական դպրոցի ընդունելության քննություններում։ Որոշելով փորձել գրանցվել հաջորդ տարի՝ Նինան մնում է մայրաքաղաքում։ Հայրը, ով սկզբում ձեռնամուխ եղավ օգնելու առանց նրա մեծացած դստերը, Նինային վարձում է առանձին բնակարան, որտեղ, նրա ծրագրերի համաձայն, դուստրը կպատրաստվի թատերական դպրոցի նոր ընդունելության և կզբաղվի նախապատրաստական դասընթացներով։ Այնուամենայնիվ, Նինան չի շտապում սովորել, ծանոթների, անծանոթ և երբեմն բոլորովին անծանոթ աղջիկների և տղաների ընկերությունները անընդհատ հավաքվում են վարձակալած բնակարանում, երաժշտությունը որոտում է ուշ, երիտասարդները հայտնի պարում են՝ չնայած հարևանների դժգոհությանը։ Երբեմն այնտեղ նույնիսկ գիշերում է Նինայի ծանոթը՝ գնչու Կարման։ Նման երեկույթներից մեկում Նինան պատահաբար հանդիպում է երիտասարդ մոսկվացի Նիկիտայի հետ, ով սկզբում ինչ-որ կերպ սիրում է ծիծաղելի միամիտ գավառական կին, և նույնիսկ առանձին բնակարանում, որտեղ նա որոշեց բնակություն հաստատել՝ ծնողների հետ վիճաբանության մեջ լինելով։ Նինան լրջորեն սիրահարվեց Նիկիտային՝ պլանավորելով ամուսնանալ նրա հետ՝ վստահ լինելով փոխադարձ սիրո մեջ։ Նիկիտան շուտով լքում է նրան՝ նոր անցողիկ սիրահարվածության համար։ Նիկիտան, ի վերջո, մահանում է։ Բնակարանից պետք է դուրս գալ, հայրը խոստացել է, որ մեկ տարով բնակարան է վարձել, բայց տանտիրուհուն վճարել է ընդամենը մեկ ամսվա համար։ Տանտիրուհին պահանջում է մարել պարտքը՝ սպառնալով դատարան։ Պատահական ծանոթ գնչու Կարման օգնում է Նինային՝ որդուն ուղարկելով նրա մոտ, որպեսզի նա բերի անհրաժեշտ գումարը, և Նինան գրեթե դուրս է գալիս փողոց։ Նա աշխատում է «Զարյա» ընկերությունում (դայակ, տնային տնտեսության օգնական, սուրհանդակ)։ Նա ինքն ապրում է դպրոցում, որտեղ պահակախումբը թույլ է տալիս նրան գիշերել։ Այնուամենայնիվ, Նինան վաստակած գումարի մի մասը ուղարկում է մորը Օհանսկ, գումար է խնայում այն հայրին վերադարձնելու համար՝ չցանկանալով բնակարանի հետ կապված ամբողջ պատմությունից հետո իրեն պարտական են։ Առաջադրանքներից մեկում նա հայտնվում է Նիկիտայի նախկին սիրեցյալի տանը, որտեղ նա պետք է ամեն ինչ պատրաստի տոնական խնջույքի համար։ Նիկիտան ամաչում է Նինայի ներկայությունից իր տանը, բայց Նինան անվրդով է պահում։ Խնջույքի ժամանակ նրան պարի հրավիրելով՝ նա սպառնում է, որ իր ղեկավարությանը կասի, որ ինքը փող է գողացել իրենց տնից։ Տուժած Նինան հեռանում է Նիկիտայի տնից։ Արդեն փողոցում Նիկիտան բռնում է նրան և ներողություն խնդրում՝ ասելով, որ Նինայի տեսքը հաճելի հիշողություններ է արթնացրել նրա մեջ, և նա այժմ չի կարող հանգիստ քնել։ Նինան Նիկիտային ասում է, որ ինքը չի բարկանում նրա վրա, քանի որ նրա հանդեպ զգացմունքները վաղուց այրվել են։

Թվում է, թե ճակատագիրը Նինային կրկին հնարավորություն է տալիս ավելի մոտ լինել իր երազանքներին, երբ նա աշխատանքի է ընդունվում երաժշտական սրահում։ Նրան նույնիսկ հաջողվում է բեմ բարձրանալ, որպեսզի փոխարինի հիվանդ արջին, ով կատարում է համարը բեմում։ Այնուամենայնիվ, անվաչմուշկներով սահելու նրա հմտությունները բավարար են միայն բեմը ջախջախելու և դահլիճում հոմերական ծիծաղ առաջացնելու համար։ Նինային հեռացնում են աշխատանքից, նա կրկին ստիպված է վերադառնալ «Զարյա»։

Երկար բացակայությունից հետո Նինան կրկին հանդիպում է հոր հետ։ Նրա հետ չափազանց ժլատ և հանգիստ խոսելով՝ նա վերադարձնում է գումարը՝ հրաժեշտ է տալիս նետելով հետևյալ արտահայտությունը՝ «Ուզում ես քեզ երբևէ զանգեմ»։

Աշխատելով որպես դայակ փոքրիկ Կոլյա Ռեմիզովի համար՝ նա որոշ չափով մտերմանում է նրա հոր հետ, ով ամուսնալուծվում է կնոջից։ Հավանաբար, համակրանք է առաջացել ավագ Ռեմիզովի և Նինայի միջև։ Բայց ամեն ինչ սահմանափակվեց միայն ժամադրությամբ, Մոսկվայում կարկանդակ ուտելով զբոսանքով։

Այս բոլոր բախումները վերապրելով՝ Նինան սկսում է հասկանալ, որ մեծ քաղաքն ամենևին էլ այն հավերժական կառնավալը չէ, որը նա նկարել է իր երևակայության մեջ, և, հասունանալով, բայց ոչ կոտրված, վերադառնում է իր տուն՝ հոգ տանել հիվանդ մոր մասին։

Ֆիլմն ավարտվում է այն տեսարանով, որտեղ Նինա Սոլոմատինան հայտնվում է որպես հայտնի երգչուհի, որը հանդես է գալիս լիարժեք դահլիճով։ Անհասկանալի է, թե դա ինչ է նշանակում.տուն վերադարձած Նինան կրկին ներկայանում է որպես այն, ինչ իրեն չի հաջողվել դառնալ, թե, այնուամենայնիվ, դարձել է արտիստ։ Այնուամենայնիվ, ֆիլմի մասին վավերագրական հաղորդման մեջ հայտարարվեց, որ Նինայի երազանքը, ըստ Տատյանա Լիոզնովայի ծրագրի, ի վերջո իրականացավ։

## Դերերում
* Իրինա Մուրավյովա—*Նինա Սոլոմատինա*
* Յուրի Յակովլև—*Միխայիլ Իոսիֆովիչ Սոլոմատին, Նինայի հայրը, նկարիչ-ձևավորող*
* Կլարա Լուչկո—*Ժոզեֆինա Վիկտորովնա, Սոլոմատինի երկրորդ կինը*
* Ալեքսանդր Աբդուլով—*Նիկիտա, ուսանող [[Մոսկվա]]յից*
* Վերա Վասիլևա—*Նիկիտայի մայրը*
* Ալևտինա Ռումյանցևա—*Նինայի մայրը*
* Եկատերինա Ժեմչուժնայա—*Կարմա, գնչու, Նինայի մոսկովյան ընկերուհին*
* Ալեքսանդր Միխայլով—*Ռեմիզով, Կոլյայի հայրը*
* Լիդիա Սմիրնովա—*ընդունող հանձնաժողովի նախագահ*
* Վադիմ Անդրեև—*Վադիմ Արթուրովիչ, սիրողական թատրոնի ռեժիսոր*
* Զինաիդա Վորկուլ—*բաբա Զինաիդա*
* Բորիս Մորոզով—*Ալեքսանդր Տիմոֆեևիչ Նիկոլաենկո, նկարիչ*
* Վյաչեսլավ Բարանով—*Ժենյա, Նինայի ընկերը*
* Վալենտինա Տիտովա—*բնակարանի տիրուհի*

## Նկարահանող խումբ
* Սցենարի հեղինակ՝ Աննա Ռոդիոնովա, Տատյանա Լիոզնովա (մասնակցություն)
* Ռեժիսոր՝ Տատյանա Լիոզնովա
* Բեմադրող օպերատոր՝ Պյոտր Կատաև
* Կոմպոզիտոր՝ Մաքսիմ Դունաևսկի
* Նկարի տնօրեն՝ Գեորգի Ֆեդյանին

## Երաժշտություն և երգեր
* «Զանգիր ինձ, զանգիր...»
* «Թող ձեր ուրախ աչքերի լույսերը չխամրեն»
* «Շնորհակալություն, կյանք!»

Ֆիլմի համար երգերը կատարել է Ժաննա Ռոժդեստվենսկայան՝ չնայած այն հանգամանքին, որ Իրինա Մուրավյովան ինքն էլ կարողանում էր պարկեշտ երգել, Տատյանա Լիոզնովան ցանկանում էր, որ վոկալն ավելի պրոֆեսիոնալ լինի։ Չնայած Իրինա Մուրավիևային Ժաննա Ռոժդեստվենսկայայի կատարումը, ընդհանուր առմամբ, դուր եկավ, նա, այնուամենայնիվ, դժգոհ էր, որ իրեն թույլ չեն տվել երգել իր ձայնով, իսկ 1983 թվականին «Մեղեդի» ընկերությունը թողարկեց ճկուն ձայնագրություն՝ «մինյոն»՝ Ի․ Մուրավիևայի կատարմամբ «Զանգիր ինձ, զանգիր...» շլյագերով։

Ֆիլմում հնչում են նաև «Never Can Say Goodbye» երգը Գլորիա Գեյնորի կատարմամբ, Ադրիանո Չելենտանոյի «Il tempo se ne va» երգը և համանուն խմբի «Կենդանակերպ» գործիքային կոմպոզիցիան։

Ֆիլմի նկարահանումներին մասնակցել է «Մոլորակի ռիթմեր» պարային համույթը՝ Բ. Սանկինի ղեկավարությամբ։

## Մրցանակներ և նվաճումներ
* Ֆիլմը 1982 թվականի վարձույթի արդյունքներով զբաղեցրել է 9-րդ տեղը՝ 30,4 մլն հանդիսատես։
* Հեռուստատեսային վարկանիշի առաջատար (1998, «Աստղադիտակ» գործակալության տվյալները)՝ 22,5%:
* Իրինա Մուրավյովան գլխավոր դերի կատարման համար ճանաչվել է 1982 թվականի լավագույն դերասանուհի «Սովետսկի Էկրան» ամսագրի ընթերցողների հարցման արդյունքներով։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:1980-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1981 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային կինոկատակերգություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային մելոդրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Մոսկվայում
Կատեգորիա:1980-ականների խորհրդային ֆիլմեր