open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Բուրատինոյի արկածները (մուլտֆիլմ)

**«Բուրատինոյի արկածները»** (), խորհրդային լիամետրաժ նկարված մուլտֆիլմ, որ ստեղծվել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում Ալեքսեյ Տոլստոյի «Ոսկե բանալի կամ Բուրատինոյի արկածները» (, 1935) հեքիաթի հիման վրա։  Ֆիլմի ռեժիսորն է Իվան Իվանով-Վանոն։

## Սյուժե
Մուլտֆիլմը պատմում է փայտե տիկնիկ Բուրատինոյի արկածների մասին, որին փայտից պատրաստել է երգեհոնահար Կառլոն։

## Պարգևներ
* 1960 –  Համամիութենական II կինոփառատոն Մինսկում – առաջին մրցանակ մուլտիպլիկացիոն ֆիլմերի բաժնում

## Ֆիլմի վրա աշխատել են
* *Սցենարի հեղինակ*՝ Նիկոլայ Էրդման, Լյուդմիլա Տոլստայա
* *Կոմպոզիտոր*՝ Անատոլի Լեպին
* *Բեմադրող ռեժիսորներ*՝ Դմիտրի Բաբիչենկո, Իվան Իվանով-Վանո
* *Ռեժիսոր*՝ Միխայիլ Բոտով
* *Բեմադրող նկարիչներ*՝ Պյոտր Ռեպկին, Սվետոզար Ռուսակով
* *Օպերատոր*՝ Միխայիլ Դրույան
* *Հնչյունային օպերատոր*՝ Գեորգի Մարտինյուկ
* *Նկարրի օգնականներ*՝ Գելի Արկադև, Վլադիսլավ Տարասով
* *Օպերատորի օգնական*՝ Ն. Նայաշկովա
* *Նկարիչ-մուլտիպլիկատորներ*՝
** Իգոր Պոդգորսկի
** Վլադիմիր Պեկար
** Վլադիմիր Պոպով
** Ֆաինա Եպիֆանովա
** Վադիմ Դոլգիխ
** Կոնստանտին Չիկին
** Բորիս Բուտակով
** Ելենա Խլուդովա
** Ֆեոդոր Խիտրուկ
** Վլադիմիր Կրումին
** Վալենտին Կարավաև
** Կիրիլ Մալյանտովիչ
* *Նկարիչ-դեկորատորներ*՝
** Օլգա Գեմերլինգ
** Գ. Նևզորովա
** Դմիտրի Անպիլով
** Ի. Կուսկովա
** Պյոտր Կորոբաև
** Կոնստանտին Մալիշև
* *Ռեժիսորի օգնականներ*՝ Գ. Լյուբարսկայա, Ն. Օռլովա, Նինա Մայորովա
* *Մոնտաժող*՝ Նինա Մայորովա
* *Խմբագիր*՝ Ռաիսա Ֆրիչինսկայա
* *Ֆիլմի տնօրեն*՝ Գ. Կրուգլիկով

## Դերերը հնչյունավորել են
* Նինա Գուլյաևա – *Բուրատինո*
* Եվգենի Վեսնիկ – *պապա Կառլո*
* Գեորգի Վիցին – *Ջուզեպպե*
* Թամարա Դմիտրիևա – *Մալվինա*
* Մարգարիտա Կորաբելնիկովա – *Պիեռո*
* Ալեքսանդր Բառանով – *Կարաբաս-Բարաբաս*
* Ելենա Պոնսովա – *աղվես Ալիսա*
* Վլադիմիր Լեպկո – *կատու Բազիլիո*
* Տատյանա Ստրուկովա – *առնետ Շուշարա*
* Յուլյա Յուլսկայա – *առնետ*
* Վլադիմիր Ռատոմսկի – *Լուսատտիկ*
* Մարիա Վինոգրադովա – *տղան, որ գնում է այբբենարանը*
* Լեոնիդ Պիրոգով – *բժիշկ Բու*
* Էրաստ Գարին – *բուժակուհի Դոդոշ*
* Սերգեյ Մարտինսոն – *հեքիմ աղոթարար*
* Անաստասիա Զուևա – *կրիա Տորտիլա*
* Յուրի Խրժանովսկի – *գորտ*
* Գրիգորի Շպիգել – *Դուրեմար*

## Վերաթողարկում
1980-ական թվականներին «ԽՍՀՄ Պետկինոյի վիդեոծրագիր» ընկերությունն սկսել է թողարկել «Բուրատինոյի արկածները» մուլտֆիլմը տեսաերիզներով։ 1990-ական թվականների սկզբին մուլտֆիլմը թողարկվել է տեսաերիզներով «Крупный план» կինոմիության կողմից, ինչպե նաև 1990-ական թվականների կեսերին թողարկվել է խորհրդային լավագույն մուլտֆիլմերի VHS-հավաքածուում Studio PRO Video, ավելի ուշ՝ «Союз Видео» ընկերությունների կողմից։

2000-ական թվականների սկզբից մուլտֆիլմը վերականգնվել է և թողարկվել DVD-ով «Крупный план» և «Союз Видео» ընկերությունների կողմից։

## Տես նաև
* Բուրատինոյի վերադարձը (2013) — մուլտֆիլմի շարունակությունը, որ նկարահանել է ռեժիսոր Եկատերինա Միխայլովան

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 10 легендарных мультфильмов Ивана Иванова-Вано 

Կատեգորիա:1950-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1959 մուլտֆիլմեր
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր
Կատեգորիա:Բուրատինո
Կատեգորիա:Իվան Իվանով-Վանոյի մուլտֆիլմեր
Կատեգորիա:Լիամետրաժ անիմացիոն ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր
Կատեգորիա:1950-ականների խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:1959 ֆիլմեր
Յան Ռյապոշ

**Յան Ռյապոշ** (, ), սլովակ մարզիկ, Պարաօլիմպիկ խաղերի մասնակից (սեղանի թենիս), Պարաօլիմպիկ խաղերի քառակի չեմպիոն և արծաթե մեդալակիր. Ռյապոշից ավելի շատ տիտղոսներ ունի միայն Գենրիտե Ֆարկաշը (5 ոսկե, 1 արծաթե, 1 բրոնզե մեդալներ)։ Սլովակիայի պարաօլիմպիկ կոմիտեի և Սլովակիայի սահմանափակ կարողություններով մարզիկների միության նախագահն է։

## Կենսագրություն
1993 թվականին Յան Ռյապոշը ենթարկվել է ավտովթարի՝ ստանալով ողնաշարի վնասվածք։

### Սպորտ
2012 թվականին Լոնդոնում անցկացված ամառային Պարաօլիմպիկ խաղերում Յան Ռյապոշը հասել է լավագույն արդյունքի՝ հաղթելով ինչպես անհատական, այնպես էլ թիմային մրցությունում Ռաստիսլավ Ռևուցկու և Մարտին Լյուդրովսկու հետ միասին։

2016 թվականին 47 տարեկան հասակում մասնակցել է Պարաօլիմպիկ խաղերին Ռիո դե Ժանեյրոյում։ Անհատական հաշվարկում քառորդ եզրափակչում հաղթել է չեխ Իրժի Սուխանեկին՝ արդյունքում զբաղեցնելով հինգերորդ տեղը։ Թիմային հաշվարկում եղել է չորրորդը։

### Սպորտից դուրս
2002 թվականին Ռյապոշը դարձել է Սլովակիայի հաշմանդամ մարզիկների միության նախագահ, 2003 թվականին՝ Սլովակիայի պարաօլիմպիկ կոմիտեի նախագահ։

2006 թվականի օգոստոսի 31-ին Սլովակիայի նախագահ Իվան Գաշպարովիչը Ռյապոշին շնորհել է Լյուդովիտ Շտուրի երրորդ դասի շքանշան հաշմանդամների համար սպորտի զարգացման գործում ունեցած մեծ ներդրման համար։

Յան Ռիպոշը սովորել է հասարակական գիտություններ Տրնավայի համալսարանի առողջապահության և սոցիալական աշխատանքի ֆակուլտետում։

2014 թվականի Սլովակիայի նախագահական ընտրությունների առաջին փուլից առաջ հրապարակավ սատարել է Ռոբերտ Ֆիցոյին։

208 թվականի նոյեմբերի 19-ին Սուրբ Ելիզավետայի առողջապահության և սոցալական աշխատանքի քոլեջում Յան Ռյապոշին շնորհվել է պատվավոր դոկտորի (փիլիսոփայության դոկտոր) կոչում «*արտասահմանում Սլովակիան ներկայացնելու և 25 տարի սահմանափակ կարողություններով մարզիկների հետ աշխատելու համար*»։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Յան Ռյապոշը Պարաօլիմպիկ սեղանի թենիսի միջազգային ֆեդերացիայի կայքում

Կատեգորիա:Պարաօլիմպիկ խաղերի չեմպիոններ
Կատեգորիա:Սլովակ մարզիկներ
Բաբինսկի բուժիչ աղբյուր

**Բաբինսկի բուժիչ աղբյուր** (), բուժիչ ջրի աղբյուր Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Մյասնիկովի շրջանի Պետրովկա գյուղում։

Գտնվում է Աստվածամոր «Կենսակիր աղբյուր» սրբապատկերի եկեղեցու մոտ։ Աղբյուրի ջուրը երկաթյա խողովակի միջով հասնում է հատուկ կառուցված տաղավար։ Ջուր վերցնելու տեղում փակցված են աղոթքներ։ Եկեղեցու մոտ կառուցված են լողարաններ, որտեղ կարելի է աղբյուրի ջրով ցայվել` այն դույլերով բերելով տաղավարից։

## Պատմություն
Աղբյուրի պատմությունը սկիզբ է առնում 1841 թվականից։ 19-րդ դարում այն տեղը, որտեղ այժմ գտնվում է տաճարը, հայտնի է դարձել տեղի աղբյուրի մոտ Աստվածամոր սրբապատկերի հայտնությունով։ Աղբյուրը ստացել է հիվանդներին բուժողի համբավ։

Ըստ ավանդության՝ 1841 թվականի ամռանը մի քանի գյուղացիներ մնում են գիշերելու Պետրովկա գյուղի մոտ։ Հաջորդ օրը նրանցից ամենաերիտասարդը գնում է աղբյուրի մոտ՝ ջուր բերելու և այնտեղ տեսնում է աջ ձեռքին Մանուկով Աստվածամոր սրբապատկերը։ Ընդ որում, սրբապատկերը ոչ թե լողում էր, այլ կանգնած էր ուղղահայաց՝ հենվելով ջրհորի հատակի քարին։ Գյուղացին սա պատմում է մյուսներին։ Բոլոր գյուղացիները գնում են աղբյուրի մոտ և տեսնում նույն բանը։ Այնուհետև նրանք տեսածը պատմում են Բաբինսկի բնակավայրի ղեկավարին։ Լուրն արագորեն տարածվում է շրջակա գյուղերում։ Հավատացյալները սկսում են գալ նոր սրբավայր։ Աղբյուրը հայտնի է դառնում «Բաբինսկի» անվամբ, իսկ ավելի հաճախ այն կոչվում էր «Կրինիչկի»։

1848 թվականին աղբյուրի մոտ կառուցվում է մատուռ, որը զարդարված է լինում սրբապատկերներով։ 1849 թվականի վերջին գնդապետ Պյոտր Իլովայսկու և եսաուլ Իվան Կարշինի ջանքերով այստեղ կառուցվում է փայտե եկեղեցի՝ հանուն Աստվածամոր Կենսակիր աղբյուրի։ Բաբինսկի բուժիչ աղբյուրին կից ստեղծվում է ծուխ։

1850 թվականի օգոստոսի 6-ին ատաման Միխայիլ Գրիգորևիչ Խոմուտովի մասնակցությամբ տեղի է ունենում ներկայում գոյություն ունեցող եկեղեցու հիմնարկեքը։

20-րդ դարի սկզբին աղբյուր հաճախող ուխտավորների թիվը սկսեց նվազել։ Պատճառներից մեկն այն էր, որ 1905-1907 թվականների հեղափոխության ժամանակ տեղի ունեցան անկարգություններ, տեղի ունեցան կողոպուտներ և մի քանի սպանություն։ Բացի այդ, աղբյուրը բավական անհասանելի տեղում էր, երկաթուղուց հեռու։

Խորհրդային իշխանության տարիներին տաճարը փակվել է, սուրբ աղբյուրն անտերության է մատվել։ 20-րդ դարի կեսերին քանդվել են տաճարի գմբեթները, հանվել են զանգերը։ Որոշ ժամանակ տաճարում գործել է գյուղատնտեսական տեխնիկայի արհեստանոց։ Աղբյուրը ծածկվել է աղբով, բայց ջուրը միևնույն է դուրս է եկել գետնի տակից։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Алексий, иерей. Описание Кринички // Донские епархиальные ведомости. 1914. № 15. С. 620—624; № 16 (1 июня). С. 681—685.

## Արտաքին հղումներ
*  
*  
*  
*  
* 

Կատեգորիա:Աղբյուրներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի շենքեր և կառույցներ
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի (Ուրմիա)

**Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի**, հայ առաքելական եկեղեցի Իրանի Արևմտյան Ադրբեջան նահանգի Ուրմիա քաղաքում։ Պատկանում է Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոսության Ատրպատականի հայոց թեմին։ Քաղաքի հիմնական եկեղեցին է։

## Պատմություն
Հայերն Ուրմիայում և նրա շրջակայքում բնակվել են դեռ վաղ միջնադարից՝ ասորիների հետ միասին։ Շրջակա գավառների հայությունը 20-րդ դարի սկզբին կազմել է մինչև 6000 բնակիչ, այդ թվում գավառի կենտրոն Ուրմիա քաղաքում՝ 350 հոգի (1905)։ Հայկական և հայաբնակ գյուղերի թիվը հասնում էր երեք տասնյակի, որոնցից մինչև այժմ իր ինքնությունը մասամբ պահել է Գարդաբադը։ Թեև հայկական գյուղերից որոշներն ունեցել են փոքր եկեղեցիներ կամ մատուռներ, հիմնական եկեղեցին եղել է սուրբ Ստեփանոսը՝ կառուցված 18-րդ դարում։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում թուրքական բանակը մտնում է Ուրմիա, կոտորածի ենթարկում հայ և ասորի բնակչությանը։ Հայերի մոտ կեսը տեղափոխվում է Հայաստան։ 1948 թվականին Ուրմիայի 29 գյուղերում ապրել է շուրջ 3 հազար հայ (մեծ մասը 1946 թվականին ներգաղթել է հայրենիք)։ 21-րդ դարի սկզբին Ուրմիայում շարունակում են ապրել սակավաթիվ հայկական ընտանիքներ։ Տեղացի Էդիկ Մեջլումյանի միջոցներով 2002 թվականին վերաբացվում է հարյուրամյա հայկական եկեղեցին, նոր շունչ առան տեղի հայկական դպրոցն ու մանկապարտեզը։ Մեծի Տանն Կիլիկիո Արամ Ա կաթողիկոսի կարգադրությամբ բարերարը պարգևատրվել է կաթողիկոսության Ասպետի շքանշանով։ Դրանից հետո եկեղեցի են այցելում ոչ միայն հայ ուխտավորներ, այլև բարձրաստիճան պաշտոնյաներ։

## Ճարտարապետություն
Սուրբ Ստեփանոսը բազիլիկ կառույց է, երեսպատված ծիրանագույն քարով։ Ունի մեկ զանգակատուն, որը հիմնական շենքի ձախ կողմում է։ Եկեղեցու կենտրոնական հատվածում բարձրանում է ութանիստ թմբուկով գմբեթը։ Ներսից եկեղեցին ամբողջությամբ գիպսապատ է, ունի եռակամար խորան։ Կենտրոնական հատվածում է Մարիամ Աստվածածնի պատկերը՝ մանուկ Հիսուսը ձեռքին։

Եկեղեցուն կից կառուցված է մարզադահլիճ, մշակութային հանդիսությունների սրահ, որտեղ պարբերաբար կազմակերպվում են միջոցառումներ, ինչպես նաև՝ հարգանքի հիշատակի տուրքեր։

## Տես նաև
* Իրանի հայկական վանական համալիրներ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:18-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Ատրպատականի թեմի վանքեր և եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Եկեղեցիներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ուրմիայի շենքեր և կառույցներ
Հիգասիյոսինո

, Ճապոնիայի Նարա պրեֆեկտուրայի Յոսինո գավառում գտնվող գյուղ։ Գյուղի մակերեսը կազմում է 131,60 կմ², բնակչությունը՝ 1 849 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն), բնակչության խտությունը՝ 14,05 մարդ/կմ²։

## Աշխարհագրական դիրք
325px|մինի|Հիգասիյոսինո գյուղի համայնքապետարան
Հիգասիյոսինո գյուղը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Նարա պրեֆեկտուրայում։ Այս գյուղի հետ սահմանակցում են Ուդա, Մացուսակա քաղաքները, Յոսինո ավանը և Կավակամի, Սոնի, Միցուե գյուղերը։

## Բնակչություն
Տենկավա գյուղի բնակչությունը կազմում է 1 849 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 14,05 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.

## Քույր քաղաքներ
*  Սակաի (Օսակա, Ճապոնիա), 1986 թվականի հոկտեմբերի 18-ից

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* * Ճապոնական Հիգասիյոսինո գյուղի պաշտոնական վեբկայք

Կատեգորիա:1958 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կատեգորիա:Ճապոնիայի գյուղեր
Մալթայական եկեղեցի

**Մալթայական եկեղեցի** կամ **Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի եկեղեցի** (), կաթոլիկ եկեղեցի Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայում։ Կոչվել է Մալթայական միաբանության անունով, որին պատկանում է։ Գտնվում է ներքին քաղաքում, Կեռնտներշտրասսե, տուն 37 հասցեում։ Նույն թաղամասում գտնվող Յոհաննեսգասի շենքում () գտնվում է Մալթայական միաբանության Ավստրիայի Մեծ գրասենյակը ():

## Պատմություն
Ներկայիս Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցու տեղում առաջին եկեղեցին կառուցվել է 1217 թվականին։ Եկեղեցին կոչվել է Սուրբ Հովհաննեսի միաբանության մագիստրոսի տուն և պատկանել է Մալթայի շքանշանին։ Ժամանակակից տաճարը կառուցվել 15-րդ դարի կեսերին (1446): 18-րդ դարում տաճարը վերակառուցվել է բարոկկո ոճով։ 1857 թվականին ավելացվել են վիտրաժներ։ 1933 թվականին Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքների պատճառով ֆինանսական խնդիրներ ունեցող Մալթայի միաբանությունը հարկադրված է եղել վաճառել Վիեննայի արքեպիսկոպոսարանի շենքը, սակայն 1960 թվականին այն հետ է գնել։ 1960 թվականից սկսվել է տաճարի վերականգնումը, որն ամբողջությամբ ավարտվել է 1998 թվականին։

Եկեղեցու խորանը ստեղծվել է 1730 թվականին ճարտարապետ Յոհան Գեորգ Շմիդտի կողմից։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*  Մալթայական եկեղեցու պատմությունը

Կատեգորիա:Վիեննայի եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Ավստրիայի կաթոլիկ եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Հիվանդախնամների միաբանություն
Միցուե

, Ճապոնիայի Նարա պրեֆեկտուրայի Ուդա գավառում գտնվող գյուղ։ Գյուղի մակերեսը կազմում է 79,63 կմ², բնակչությունը՝ 1 854 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն), բնակչության խտությունը՝ 23,28 մարդ/կմ²։

## Աշխարհագրական դիրք
325px|մինի|Տաճար Միցուեում
Միցուե գյուղը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Նարա պրեֆեկտուրայում։ Այս գյուղի հետ սահմանակցում են Մացուսակա, Ցու քաղաքները և Սոնի, Հիգասիյոսինո գյուղերը։

## Բնակչություն
Միցուե գյուղի բնակչությունը կազմում է 1 854 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 23,28 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.

## Սիմվոլիկա
Ճապոնական Միցուե գյուղը խորհրդանշող ծառ է համարվում կրիպտոմերիան, ծաղիկ՝ *[[Prunus jamasakura]]*-ն, թռչուն՝ *[[Cettia diphone]]*-ը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* * Ճապոնական Միցուե գյուղի պաշտոնական վեբկայք

Կատեգորիա:1889 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կատեգորիա:Ճապոնիայի գյուղեր
Կառլեն Քոչարյան

**Կառլեն Սուրենի Քոչարյան** (), էվոլյուցիայի, ծառաբանության, կանաչապատման, լանդշաֆտային դիզայնի և գեղազարդիչ այգեգործության մասնագետ։ Գյուղատնտեսական գիտությունների դոկտոր (2000), պրոֆեսոր (2002): Մոսկվայի Դենդրոլոգիայի ակադեմիա կազմակերպության նախագահ։

## Կենսագրություն
Կառլեն Քոչարյանը ծնվել է 1949 թվականի հոկտեմբերի 1-ին, Ներքին Հոռաթաղ (այժմ՝ ԼՂՀ Մարտակերտի շրջանում) գյուղում։ 1971 թվականին ավարտել է Հայկական գյուղատնտեսական ինստիտուտը։ 1972-1979 թվականներին եղել է Երևանի Օրջոնիկիձեի շրջգործկոմի, 1979-1981 թվականներին՝ Երքաղխորհրդի գործկոմի, 1981-1996 թվականներին՝ ՀՀ բնակարանային-կոմունալ տնտեսության նախարարության գլխավոր ծառաբան, 1996-1999 թվականներին՝ «Մոսլեսոպարկ» կառավարական տարածքային արտադրական միավորման Մոսկվայի կանաչ ծառատունկերի մոնիտորինգի բաժնի վարիչ, 1999 թվականից՝ Մոսկվայի կառավարչության «Քաղկանաչտնտ համար 7» ձեռնարկության գլխավոր տնօրեն։

Աշխատանքները վերաբերում են կանաչապատման էկոլոգաանտառագիտության խնդիրներին։ Հեղինակ է կատալոգ-տեղեկատուների։

## Անդամակցություն
* Մոսկվայի Կ. Ա. Տիմիրյազևի անվան գյուղատնտեսության ակադեմիայի անդամ (2002)։
* Ռուսաստանյան քաղաքային ակադեմիայի անդամ (2004)։
* Էկոլոգիայի և բնապահպանության միջազգային անդամ (2004)։
* ՌԴ բնական ԳԱ անդամ (2003)։
* Մոսկվայի էկոլոգիայի և բնօգտագործման ակադեմիայի ֆլորայի բաժանմունքի նախագահ (2001 թվականից)։

## Երկեր
* Հերբերայի և մշտածաղկող մեխակի մշակությունը։ Քոչարյան Կարլեն Սուրենի, Երևան, «Հայաստան», 1990։
*Эколого-лесоводственные основы зеленого строительства в крупных городах Центральной части России: На примере г. Москвы. 1999, Москва.
*ISBN 5-02-008410-7
* Элементы ландшафтного дизайна, М., 2004.
*Лечебный сад, Кн., 2007 - с. 247.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Այգեգործության մասնագետներ
Կատեգորիա:Գյուղատնտեսական գիտությունների դոկտորներ
Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Նախիջևանի ավտոմոբիլային գործարան

**Նախիջևանի ավտոմոբիլային գործարան** (**ՆԱԳ**) (), Ադրբեջանական Հանրապետության Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևան քաղաքում տեղակայված ավտոմոբիլային գործարան։

## Պատմություն
Գործարանը հիմնադրվել է 2006 թվականին, իսկ պաշտոնապես բացվել է 2010 թվականի հունվարի 11-ին։ 2009 թվականի մայիսին Չինաստան-Ադրբեջան բիզնես ֆորումի ընթացքում չինական Lifan ավտոմոբիլային ընկերության և ՆԱԳ-ի միջև ստորագրվել է համագործակցության համաձայնագիր, համաձայն որի գործարանում սկսվելու է Lifan մարդատար ավտոմոբիլների արտադրություն։

Գործարանը ընդգրկում է 2.6 հեկտար տարածք։

## Արտադրանք
Գործարանի ծավալները կազմում են 5 հազար միավոր ավտոմոբիլ տարեկան։ Առաջին փուլում արտադրվել է չորս տեսակի Lifan մակնիշի 108 մարդատար մեքենա, որոնք վաճառվել են NAZ-LIFAN տակ։ Դրանք են. NAZ-LIFAN 620 (սեդան), NAZ-LIFAN 520 (սեդան), NAZ-LIFAN 520i (հեթչբեք) և NAZ-LIFAN 320 (հեթչբեք) մեքենաները։ 2012 թվականից գործարանում սկսվել է NAZ-LIFAN X60 տիպի ամենագնացի արտադրությունը։ NAZ-LIFAN 620 մոդելները արդեն արտադրվում են  ավտոմատ փոխանցման տուփով։

## Պատկերասրահ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:2006 հիմնադրված ընկերություններ
Կատեգորիա:Նախիջևան (քաղաք)
Կատեգորիա:2006 հիմնադրումներ Ադրբեջանում
Կատեգորիա:Ադրբեջանի ընկերություններ
Ստեփան Քոչարյան

**Ստեփան Աշոտի Քոչարյան** (), հայ փիլիսոփա, միջազգայնագետ, քաղաքական մեկնաբան, գիտնական։ Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր (1970), պրոֆեսոր (1974):

## Կենսագրություն
Ստեփան Քոչարյանը ծնվել է 1928 թվականի ապրիլի 14-ին, Երևանում։ 1951 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետը։ 1951-1954 թվականներին սովորել է Մոսկվայի պետական համալսարանի փիլիսոփայության բաժնի ասպիրանտուրայում։ 1970 թվականին Երևանում պաշտպանել է դոկտորական թեզը՝ «Պատերազմի և խաղաղության դիալեկտիկան և արդիականությունը» թեմայով։ Շուրջ 40 տարի ղեկավարել է Հայաստանի տարբեր բարձրագույն հաստատությունների հասարակական գիտությունների ամբիոնները։ 1986-1989 թվականներին ղեկավարել է Հայաստանի բարձրագույն կրթության նախարարության հասարակական գիտությունների դասավանդման վարչությունը, փիլիսոփայություն և միջազգային հարաբերություններ է դասավանդել Հայաստանի բաց համալսարանում։  Մինչև 1990 թվականը Հայաստանի հեռուստատեսության 1-ին ծրագրով վարել է «Միջազգային համայնապատկեր» հաղորդումը։ Երիտասարդ տարիներին հանդես է եկել նաև ֆուտբոլային մեկնաբանի դերում։ Մեկ տարի աշխատել է Կուբայի Սանտյագո դե Կուբա քաղաքի համալսարանում, դասախոսություններ կարդացել իսպաներեն և ռուսերեն լեզուներով։ Վարել է մեծածավալ հասարակական աշխատանք «Գիտելիք» ընկերությունում, Հանրապետության շրջաններում։

Աշխատությունները վերաբերում են պատերազմի և խաղաղության, ինչպես նաև գաղափարախոսական պայքարի խնդիրներին։ Բազմաթիվ մենագրությունների, միջազգային հարաբերությունների, մասնավորապես՝ պատերազմի և խաղաղության խնդիրներին նվիրված գիտական հոդվածների և աշխատությունների հեղինակ է։

## Պարգևներ
Արժանացել է մի շարք  պարգևների և մեդալների Խորհրդային Հայաստանի իշխանությունների կողմից։

## Երկեր
* Ժողովուրդների ժամանակակից շարժումը խաղաղության համար։ Քոչարյան Ստեփան Աշոտի, Երևան, Հայպետհրատ, 1956, 112 էջ։
* Հակասությունները իմպերիալիստական երկրների միջև ժամանակակից էտապում։ Քոչարյան Ստեփան Աշոտի, Երևան, Հայպետհրատ, 1957, 149 էջ։
* Բանականությունը թելադրում է։ Քոչարյա Ստեփան Աշոտի, Երևան, Հայպետհրատ, 1961, 63 էջ։
* Կոմունիզմ կառուցողի բարոյական կերպարը։ Պետրոսյան Սամվել Մկրտիչի, Քոչարյան Ստեփան Աշոտի, Երևան, Հայպետհրատ, 1962։ 
* Պատերազմները վերացնելը կոմունիզմի պատմական միսիան է։ Քոչարյան Ստեփան Աշոտի, Պետրոսյան Սամվել Մկրտիչի, Քաղաքական և գիտական գիտելիքների տարածման ընկերություն,  Երևան, Ա. հ., 1962:  
* Պատերազմի ու խաղաղության դիալեկտիկան և արդիականությունը, Քոչարյան Ստեփան Աշոտի, Երևան, «Հայաստան», 1969, 407 էջ։
* Սոցիալիզմ և խաղաղություն։ Քոչարյան Ստեփան Աշոտի, Երևան, «Հայաստան», 1974, 94 էջ։
* Խաղաղության Սովետական ծրագիրը։ Քոչարյան Ստեփան Աշոտի, Երևան, «Հայաստան», 1980, 100 էջ։
* О проблемах войны и мира. Ереван, Айастан, 1985, 218 с.
* Սիոնիզմը առանց դիմակի։ Քոչարյան Ստեփան Աշոտի, Երևան, «Հայաստան», 1988, 96 էջ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ փիլիսոփաներ
Կատեգորիա:Հայ միջազգայնագետներ
Կատեգորիա:Քաղաքական մեկնաբաններ
Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ
Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ
Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ
Շվաբիա

**Շվաբիա** (, ), Գերմանիայի Բավարիա երկրամասի վարչական 7 շրջաններից մեկը, գտնվում է երկրամասի հարավ-արևմուտքում, վարչական կենտրոնն է Աուգսբուրգ քաղաքը։ Շրջանը սահմանակից է Ավստրիայի և Շվեյցարիայի հետ, ինչպես նաև Գերմանիայի Բադեն-Վյուրթեմբերգ երկրամասի հետ, և Բավարիայի երկու այլ շրջանների՝ Միջին Ֆրանկոնիա և Վերին Բավարիա շրջանների հետ։

## Վարչատարածքային բաժանում
*Շվաբիան* կազմված է շրջաններից () և «ազատ քաղաքներից» ():
Շրջաններ
* Այխախ Ֆրիդբերգ
* Աուգսբուրգ
* Վերին Ալգոյ
* Արևելյան Ալգոյ
* Գյունցբուրգ
* Դանուբի Դիլինգեն
* Դոնաու Ռիս
* Լինդաու
* Ներքին Ալգոյ
* Նոյ-Ուլմ

Շրջաններին չենթարկվող ազատ քաղաքներ
* Աուգսբուրգ
* Կաուֆբոյրեն
* Կեմպտեն
* Մեմինգեն

## Ժողովրդագրություն
Շվաբիա շրջանի բնակչության դինամիկան՝

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:Գերմանիայի վարչական բաժանում
Կատեգորիա:Բավարիայի շրջաններ
Սուրբ Կույս Մարիամ Նազովրեցու բազիլիկ

**Սուրբ Կույս Մարիամ Նազովրեցու բազիլիկ** (), կաթոլիկ տաճարը Բրազիլիայի Բելեն քաղաքում։ Գտնվում է քաղաքի հին մասում։ Մտնում է Բալեն դո Պարա արքեպիսկոպոսության կազմի մեջ։ Փոքր բազիլիկ է։ Ազգային հուշարձան (ID 1324):

## Պատմություն
Քաղաքում ամենատարածված պատմություններից մեկի համաձայն՝ 1700 թվականին Պլասիդո անունով մի մարդ, որ եղել է պորտուգալա-հնդկացիական մետիս, Մուրուտուկու գետի ափին (Murutucu)՝ քարերի մեջ, գտել է փայտից պատրաստած Կույս Մարիամի արձանը, որի չափը կազմել է մոտ երեսուն սմ։ Պլասիդոն այդ արձանը տարել է տուն՝ նրա համար կառուցելով փոքրիկ զոհասեղան, սակայն խորհրդավոր կերպով արձանը վերադարձել է իր հայտնաբերման վայր, ինչը հնդիկների շրջանում համարվել է աստվածային նշան։ Տեղացիներն արձանի համար կառուցել են փոքրիկ մատուռ՝ երկրպագության համար։ 1861 թվականին այդ մատուռի տեղում կառուցվել է փոքր տաճար։ Ուխտավորների թվի մեծանալու պատճառով անհրաժեշտություն է առաջացել այդ տաճարի փոխարեն կառուցել ավելի տարողունակ եկեղեցի։

1909 թվականին սկսվել է ժամանակակից տաճարի շինարարությունը։ 1909 թվականի հոկտեմբերի 24-ին արքեպիսկոպոս Սանտինու Մարիա դա Սիլվա Կոուտինյոն օծել է նոր տաճարի հիմքը։ Էկլեկտիկ ոճով և նեոկլասիցիզմի տարրերով տաճարի կառուցումն իտալացի ճարտարապետներ Ջինո Կոպեդեի (Gino Coppede) և Ջուզեպպե Պրեդասոյի (Giuseppe Predasso) նախագծով ընդմիջումներով շարունակվել է մինչև 1950 թվականը։ Տաճարն սկսել է գործել 1923 թվականից։ Նույն թվականին Հռոմի պապ Պիոս XI-ը տաճարին տվել է փոքր բազիլիկի կարգավիճակ։

Տաճարը կաթոլիկ ուխտագնացության կարևոր վայր է, որը կատարվում է ամեն տարի՝ հոկտեմբերի երկրորդ կիրակի օրը՝ սկսած 1793 թվականից։

1992 թվականին Բրազիլիայի կառավարությունը տաճարը հայտարարել է ազգային հուշարձան։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Robinson, Alex; Pickard, Christopher, DK Eyewitness Travel Guide: Brazil, Penguin. ISBN 978-0-7566-4861-9
* FALEIRO, ANGELITA, DESBRAVANDO NOSSO FOLCLORE, ISBN 9788578935733

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք 

Կատեգորիա:Բրազիլիայի կաթոլիկ տաճարներ
Կատեգորիա:1950 հիմնադրումներ
Սիմոնե Մինելի

**Սիմոնե Մինելի** (, ), իտալացի ֆուտբոլիստ, հարձակվող։ Հանդես է գալիս իտալական «Ֆիորենտինա» ֆուտբոլային ակումբի կազմում։

## Ակումբային կարիերա
### «Ֆիորենտինա»
Մինելին իտալական «Ֆիորենտինա ՖԱ»-ի ակադեմիայի սան է։ Թիմի հիմնական կազմում նա իր դեբյուտը նշել է Եվրոպայի լիգայի շրջանակներում կայացած «Դինամո Մինսկ»-ի դեմ խաղում։ Նա այդ խաղի 24-րդ րոպեին փախրինել է Խուան Կուադրադոյին, ինչպես նաև դարձել է գոլային փոխանցման հեղինակ՝ օգնելով գոլի հեղինակ դառնալ Մարկո Մարինին։ Իսկ հանդիպումն ավարտվել է 1-2 հաշվով։

### «Ալբինոլոֆե»
2016 թվականի օգոստոսի 30-ին Մինելին վարձավճարով տեղափոխվել է Սերիա C-ում հանդես եկող «*Ալբինոլոֆե*»։ Նոր թիմի կազմում ֆուտբոլիստը իր դեբյուտը նշել է սեպտեմբերի 3-ին՝ «*Կալցիո*»-ի դեմ խաղում։ Նա 86-րդ րոպեին փոխարինել է Ֆերդինանդո Մաստրոյանիին, իսկ հանդիպումն ավարտվել է 1-1 հաշվով։ Սեպտեմբերի 13-ին Սիմոնեն անցկացրել է իր առաջին ամբողջական հանդիպումը՝ մասնակցելով «Ֆորլի»-ի դեմ խաղին, որն ավարտվել է 2-2 հաշվով։

2016-2017 մրցաշրջանի ընթացքում Մինելին մասնակցել է 26 հանդիպման, որոնցից 7-ում խաղը սկսել է մեկնարկային կազմում։

### «Տրապանի»
2017 թվականի հուլիսի 20-ին մեկ տարի վարձակալության ժամկետով ֆուտբոլիստը տեղափոխվել է «*Տրապանի*»։ Սիմոնե Մինելին իր դեբյուտը նշել է օգոստոսի 26-ին՝ մասնակցելով «*Սիրակուսա*»-ի դեմ խաղին, որի ընթացքում փոխարինել է Մանուել Մարասին։ Սեպտեմբերի 30-ին նա խփել է իր առաջին պրոֆեսիոնալ գոլը՝ «*Կասերտանա*»-ի դարպասը։ 2018 թվականի հունվարի 21-ին Մինելին կարմիր քարտ է ստացել «*Սիկուլա*»-ի դեմ խաղում։

Սիմոնեն ավարտել է մրցաշրջանը մասնակցելով 17 հանդիպման և դառնալով 1 գոլի հեղինակ։

## Միջազգային կարիերա
Սիմոնե Մինելին հանդես է եկել Իտալիայի հավաքականի բոլոր տարիքային խմբերում։ 2015-2016 թվականներին հանդես է եկել Իտալիա Մ19 հավաքականի կազմում։

## Վիճակագրություն

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:21-րդ դարի իտալացիներ
Կատեգորիա:Ալբինոլեֆեի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի հարձակվողներ
Կատեգորիա:Տրապանիի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ֆիորենտինայի ֆուտբոլիստներ
Ռաբիգա Կուշաևա

**Ռաբիգա Յանգուլովնա Կուշաևա** (, ), կանանց շարժման գործիչ։

## Կենսագրություն
Ռաբիգա Յանգուլովնա Կուշաևան ծնվել է 1901 թվականին Սամարայի նահանգի Խասյանովո գյուղում (այժմ՝ Սամարայի մարզի Բոլշայա Չեռնիգովկայի շրջանում)։

1916 թվականին Ռաբիգ Կուշաևան ուսուցիչ է աշխատել Սամարայի նահանգի Բուրզյան գյուղում։

1917 թվականին մասնակցել է Համաբաշկիրյան առաջին համագումարին Օրենբուրգում՝ որպես Սամարայի նահանգնի Պուգաչյով գավառի բաշկիրների պատվիրակ։ Համագումարի ժամանակ ակտիվորեն հանդես է եկել բաշկիր կանանց իրավահավասարության մասին, առաջ է քաշել բաշկիր կանանց հավասար քաղաքական և քաղաքացիական իրավունքներ ունենալու խնդիրը, առաջարկել է դրանք իրականացնելու կոնկրետ միջոցներ, որոնք բաղկացած էին տասը կետերից։ Համաձայն նրա զեկուցման՝ համագումարի բանաձևում ներառվել են սեռային իրավահավասարության մասին կետեր։

1919 թվականին ԽՄԿԿ Բաշկիրիայի շրջանային կոմիտետում աշխատել է որպես կանանց գործերով բաժնի ղեկավար։

Եղել է Կանանց համաբաշկիրյան բանվորա-գյուղացիական առաջին կոնֆերանսի կազմակերպիչներից մեկը, որը կայացել է 1920 թվականի սեպտեմբերին Ստեռլիտամակում։ 1921 թվականի նոյեմբերին Մոսկվայում մասնակցել է Խորհուրդների համառուսական 9-րդ համագումարին։ Մասնակցել է Կանանց համաբաշկիրյան բանվորա-գյուղացիական առաջին համագումարի կազմակերպմանը և նախապատրաստմանը, որը կայացել է 1924 թվականի նոյեմբերին։

1927 թվականին աշխատել է Ուֆիմի Շ. Խուդայբերդինի անվան մանկատան տնօրեն։

1929 թվականից ապրել է Մոսկվայում։ Աշխատել է տեսուչ ՌԽՖՍՀ ժողովրդական լուսավորության կոմիսարիատի մանկատների բաժնում։

Սպանվել է 1937 թվականին իր տան ճանապարհին Յարոսլավի երկաթուղու Լոս հենահարթակում։

## Ընտանիք
* Եղբայրը՝ *Խարիս Յումագուլով* (1888—1937)՝ պետական և հասարակական գործիչ, Բաշկիրիայի ազգային շարժման գործիչներից մեկը, Բաշկիրայի ռազմահեղափոխական կոմիտեի նախագահ (1919—1920)։
* Ամուսինը՝ *Խաֆիզ Կուշաև* (1888—1937)՝ պետական և հասարակական գործիչ, Բաշկիրայի կենտրոնական գործադիր կոմիտեի նախագահ (1922—1929)։ Ամուսնացել են 1922 թվականին։
: Երեխաներ՝
:: *Մինսիլու*, մահացել է բկացավից 1923 թվականին։
:: *Տանսլու Կուշաևա*, դարձել է Պերմի օպերային թատրոնի մենակատարուհի, ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստուհի։
:: *Իրեկ*, ծնողների մահից հետո 5 տարեկանում հանձնվել է մանկատուն։ Նրա հետագա ճակատագիրն անհայտ է։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* *Сулейманова Р. Н.* Неутомимый борец за равноправие башкирских женщин //Башкортостан в XX столетии. Исторические портреты. Уфа, 2006. Вып.1.
* *Шәкүр Рәшит.* Арҙаҡлы башҡорттар. Ғилми-биографик очерктар. Тулыландырылған 2-се баҫмаһы. — Өфө: Китап, 2005. — 376 бит.
* Сулейманова Р. Н. Кушаева, Рабига Янгуловна // Башкирская энциклопедия / гл.ред. М.А.Ильгамов. — Уфа: ГАУН «Башкирская энциклопедия», 2015—2019. — ISBN 978-5-88185-306-8.

Կատեգորիա:Ֆեմինիստներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆեմինիստներ
Կատեգորիա:Սպանվածներ
Կատեգորիա:Կին իրավապաշտպաններ
Կատեգորիա:Խորհրդային հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ
Յուհան Կուկ

**Յուհան Կուկ** (, ), Էստոնիայի պետական գործիչ, գործարար։

## Կենսագրություն
Ավարտել է Ռիգայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի առևտրի ֆակուլտետը (1910 թվական), լրացուցիչ կրթություն է ստացել Գերմանիայում։

* 1910—1912 թվականներին աշխատել է Տարտուի առաջին խնայողական-վարկային ընկերությունում։
* 1911—1919/1920 թվականներին զբաղվել է լրագրողական գործունեությամբ  *Ühistegevusleht* կոոպերատիվ հրատարակչությունում։
* 1914 թվականից` կոոպերատիվի բյուրոյի ղեկավար, 1915-1919 թվականներին` կոոպերացիայի խթանման ընկերության նախագահ։
* 1917—1919 թվականներին` Էստոնիայի ժամանակավոր խորհրդի անդամ։
* 1917—1918 թվականներին` Էստլյանդիայի նահանգային կառավարության ֆինանսական բաժնի պետ։
* 1918 թվականի փետրվարի 18-ին հեռակա ընդգրկվել է Էստոնիայի փրկության կոմիտեում, սակայն փետրվարի 20-ին նա ինքնաբացարկ է հայտարարել և նրան փոխարինել է Կոնստանտին Կոնիկը, մասնակցել է նաև անկախության հռչակագրի խմբագրման հանձնաժողովին։
* 1918—1919 թվականներին` Էստոնիայի ժամանակավոր կառավարության ֆինանսների և պետական գույքի նախարար։
* 1919 թվականին` կազմկոմիտեի անդամ։
* 1919—1930 թվականներին` Էստոնիայի կոոպերատիվների միության խորհրդի նախագահ։
* 1919—1920 թվականներին` Էստոնիայի ֆինանսների նախարար։
* 1920 թվականից` *Rahvapank* -ի (Ժողովրդական բանկ) վարչության նախագահ։
* 1920—1921 թվականներին` Էստոնիայի առևտրի և արդյունաբերության նախարար։
* 1920—1926 թվականներին` Ռիյգիկոգուի անդամ (խորհրդարան), 1921—1922 թվականներին` խորհրդարանի նախագահ։
* 1922 թվականի նոյեմբերի 21-ից մինչև 2 августа 1923 թվականի օգոստոսի 2-ը` պետական ավագ (պետության ղեկավար).
* 1923—1924 թվականներին և 1926—1930 թվականներին` Էստոնիայի սպառողների միության կենտրոնական ընկերության տնօրեն։
* 1924—1925 թվականներին` Էստոնիայի բանկի տնօրեն։
* 1925—1940 թվականներին` *National Peat Industry* -ի խորհրդի նախագահ (1936 թվականից` *Estonian Peat Industry*):
* 1931—1940 թվականներին` Բալթյան բամբակի ֆաբրիկայի խորհրդի նախագահ։
* 1933—1940 թվականներին` *Kreenbalt Ltd* -ի տնօրեն։
* 1933—1934 թվականներին դասախոսել է Տարտուի համալսարանում ֆինանսական և արդյունաբերական քաղաքականության վերաբերյալ։
* 1936—1940 թվականներին` տեքստիլ ձեռնարկությունների համաէստոնական միության նախագահ։
* 1937—1940 թվականներին` առևտրաարդյունաբերական պալատի խորհրդի անդամ։

Նա քննադատորեն էր վերաբերվում 1934 թվականի հեղաշրջումից հետո ստեղծված Կոնստանտին Պյատսի ավտորիտար վարչակարգին։

1940 թվականին Յուհան Կուկը ձերբակալվել է Ներքին գործերի ժողկոմիսարիատի (*НКВД*) կողմից, մահացել է բանտում։ Ստույգ գերեզմանն անհայտ է, Կուկի հիշատակին` Տալլինի Հիյու-Ռահու գերեզմանոցում տեղադրվել է առանց գերեզմանի հուշարձան (կենոտաֆ)։

## Աղբյուրներ
* Эстонский биографический словарь. — Таллин, 2002.
* Биография

Կատեգորիա:Էստոնիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Էստոնացի պետական գործիչներ
Կատեգորիա:Էստոնացի տնտեսագետներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ-ում բռնադատվածներ
Կատեգորիա:Ազատազրկման վայրերում մահացածներ
Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Յաան Տեեմանտ

**Յաան Տեեմանտ** (, ), Էստոնիայի պետական գործիչ։

## Կրթություն
Ավարտել է Հուգո Տրեֆների մասնավոր գիմնազիան, Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը, (1901): Տարտուի համալսարանի իրավունքի պատվավոր դոկտոր (1932):

## Հեղափոխական գործունեություն և բանտարկություն
Նա Ռեվելեում (այժմ` Տալլին) երդվյալ հավատարմատարի օգնականն էր։ 1904-1905 թվականներին` Ռեվելեի քաղաքային խորհրդի անդամ։ 1905 թվականին նա ակտիվորեն մասնակցել է հեղափոխական իրադարձություններին, 1905 թվականի դեկտեմբերին ընտրվել է Տարտուում ժողովրդական ներկայացուցիչների Համաէստոնական ժողովի ղեկավար, ղեկավարել է ժողովը Յուրիևսկու (ներկայումս Տարտուի) համալսարանի նիստերի դահլիճում, այսպես կոչված` «աուլային ժողով»։ Նա ստիպված էր արտագաղթել Շվեյցարիա, ռազմական դրության պայմաններում դատապարտվել էր մահապատժի։ Զինվորական դրության և մահապատժի վերացումից հետո նա վերադարձել է Էստոնիա (1908 թվական)։ Դատապարտվել է մեկուկես տարի ազատազրկման։ Պատիժը կրելու ընթացքում 1911-1913 թվականներին նա գտնվել է Արխանգելսկի նահանգում։

## Փաստաբան և քաղաքական գործիչ
1913/1914-1940 թվականներին` Տալլինում փաստաբան, 1919-1925 թվականներին` փաստաբանների կոլեգիայի նախագահ։ 1917-1919 թվականներին` անդամ, 1917 թվականին եղել է Էստոնիայի ժամանակավոր տեղական խորհրդի առաջին փոխնախագահ, 1918-1919 թվականներին` Էստոնիայի Հանրապետության գլխավոր դատախազ, 1919-1920 թվականներին` հիմնադիր ժողովի անդամ։ Նա Ռիյգիկոգուի երկրորդից հինգերորդ գումարման պատգամավոր էր։ 1925 թվականի դեկտեմբերի 15-ից 1927 թվականի դեկտեմբերի 9-ը և 1932 թվականի փետրվարի 19-ից մինչև 1932 թվականի հւլիսի 19-ը եղել է պետական ավագ (պետության ղեկավար)։

Նա քննադատել է 1934 թվականի հեղաշրջումից հետո ստեղծված Կոնստանտին Պյատսի ավտորիտար վարչակարգը։ 1939-1940 թվականներին նա Էստոնիայի ներկայացուցիչն էր գերմանական հոգաբարձուների վարչությունում (այդ ժամանակահատվածում Գերմանիա տեղափոխված գերմանացիների գույքի խնամատարության մարմին)։

## Մահ
1940 թվականի հուլիսի 23-ին ձերբակալվել է Ներքին գործերի ժողկոմիսարիատի (*НКВД*) կողմից։ Տարբեր աղբյուրների համաձայն, նա մահացել կամ գնդակահարվել է 1941 թվականին Տալլինի կենտրոնական բանտում։

## Մատենագրություն
* Էստոնական կենսագրական բառարան, Տալլին, 2002։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Կենսագրություն

Կատեգորիա:Ազատազրկման վայրերում մահացածներ
Կատեգորիա:Էստոնացի իրավաբաններ
Կատեգորիա:Էստոնացի հեղափոխականներ
Կատեգորիա:Էստոնացի պետական գործիչներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Աբասթուման (Ադիգենի շրջան)

**Աբասթուման** (), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամցխե-Ջավախք մարզի Ադիգենի մունիցիպալիտետում։

## Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1160 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ադիգենից հեռու է 18 կմ։

## Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 256 մարդ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Կատեգորիա:Ադիգենի շրջանի բնակավայրեր
Օտտո Աուգուստ Շտրանդման

**Օտտո Աուգուստ Շտրանդման** (, ռուսալեզու աղբյուրներում կարող է օգտագործվել ազգանվան էստոնականընթերցումը` **Страндман**; ), Էստոնիայի պետական գործիչ։

## Կրթություն
Սովորել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում (1899-1901), ավարտել է Յուրիևսկի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը (1903)։ Տարտուի համալսարանի (1928 թվական) և Վարշավայի համալսարանի (1930 թվական) իրավագիտության դոկտոր։

## Գործունեություն մինչ 1918 թվական
Մինչև համալսարան ընդունվելը նա աշխատել է Պետական բանկի Ռևելեի (այժմ` Տարտու) գրասենյակում։ 1903-1905 թվականներին եղել է փաստաբան Նարվայում և Ռևելեում։ 1904-1905 թվականներին և 1917 թվականներին Ռևելեի քաղաքային խորհրդի անդամ։ Մասնակցել է 1905 թվականի հեղափոխական իրադարձություններին, 1905-1909 թվականներին ապրել է Շվեյցարիայում։ 1909-1917 թվականներին զբաղվել է փաստաբանական գործունեությամբ Ռևելեում։ 1917 թվականին, փետրվարյան հեղափոխությունից հետո, Ռուսաստանի ժամանակավոր կառավարության կողմից նշանակվել է Ռևելեի շրջանային դատարանի դատախազ։ 1917-1918 թվականներին Էստյլանդիայի նահանգի ժամանակավոր զեմստվոների խորհրդի նախագահ։

## Անկախ Էստոնիայի քաղաքական գործիչ և դիվանագետ
* 1918 թվականին՝ արդարադատության նախարար։
* 1918—1919 թվականներին` գյուղատնտեսության նախարար Էստոնիայի ժամանակավոր կառավարությունում։ 1918 թվականին ձերբակալվել է գերմանացի զավթիչ ուժերի կողմից։
* 1919 թվականի մայիսի 9-ից մինչև 1919 թվականի նոյեմբերի 18-ը` վարչապետ և ռազմական նախարար։
* 1920—1921 թվականներին` արտաքին գործերի նախարար։
* 1921 թվականին՝ Ռիյգիկոգուի (խորհրդարանի) նախագահ։ Նա առաջին-հինգերորդ գումարումների Ռիյգիկոգուի անդամ էր։
* 1924 թվականին՝ արտաքին գործերի նախարար, ապա ֆինանսների նախարար։
* 1927—1929 թվականներին` Էստոնիայի դեսպանը Լեհաստանում, Չեխոսլովակիայում և Ռումինիայում։
*  1929 թվականի հուլիսի 9-ից մինչև 1931 թվականը` պետական ավագ (պետության ղեկավար).
* 1933—1939 թվականներին` Էստոնիայի դեսպանը Ֆրանսիայում, Բելգիայում, Իսպանիայում Վատիկանում։

Էստոնիայի աշխատանքային կուսակցության առաջնորդներից մեկն էր։

## Մահ
1939 թվականին վերադարձել է հայրենիք, ապրել է Կադրինայի խուտորում։ 1941 թվականին նա ծանուցում է ստացել ներկայանալ Ներքին գործերի ժողկոմիսարիատ (*НКВД*), որը նշանակում էր անխուսափելի ձերբակալություն, որից հետո ինքնասպան է եղել։

## Պարգևներ
Առաջին աստիճանի երրորդ կարգի ազատության խաչ` քաղաքացիական վաստակի համար։

## Մատենագրություն
* Էստոնական կենսագրական բառարան, Տալլին, 2002։

## Արտաքին հղումներ
* Կենսագրություն 

Կատեգորիա:Էստոնիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Ինքնասպաններ
Կատեգորիա:Էստոնացի իրավաբաններ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Տարտուի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Էստոնացի պետական գործիչներ
Ադիգեն (Ադիգենի շրջան)

**Ադիգեն** (), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամցխե-Ջավախք մարզի Ադիգենի մունիցիպալիտետում։

## Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1200 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ադիգենից հեռու է 1 կմ։

## Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 215 մարդ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ադիգենի մունիցիպալիտետ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Սուրբ Աստվածածնին եկեղեցուն ընծայելու տաճար

**Սուրբ Աստվածածնին եկեղեցուն ընծայելու տաճար** (, կարճ՝ *Ընծայման տաճար, Վվեդենսկի տաճար*, ), ռուս ուղղափառ եկեղեցու Աստրախանի թեմի տաճարը, որը գտնվում է Աստրախանում։ Ներկայումս վերագրվում է Յոհան-Պրեդտեչենսկի վանքին, որի մոտակայքում էլ գտնվում է։

## Պատմություն
Տաճարը կառուցվել է 1818-1822 թվականներին։ 1923-1939 թվականներին գրավվել է բարենորոգիչների կողմից, այնուհետև փակվել է և հանձնվել ավտոդպրոցին։  Աստրախանի մարզգործկոմի՝ 1953 թվականի օգոստոսի 11-ի որոշմամբ տաճարի շենքը վերասարքավորվել է «Գլավավտոտրանսկադրայի» ավտոդպրոցի համար։ Տաճարի զանգակատունը քանդվել է, ներսում տեղադրվել բազմաթիվ միջնորմներ։

1994 թվականին տաճարը վերադարձվել է Ռուս ուղղափառ եկեղեցուն։ 1996 թվականին տաճարի վրա խաչ է տեղադրվել։ 2005 թվականին անցել է Յոհան-Պրեդտեչենսկի վանքի հովանու տակ, տաճարում վերսկսվել են ժամերգությունները։

## Ժամանակակից վիճակ
Ներկայում տաճարը գտնվում է ծայրահեղ վթարային վիճակում։ Կիրակի օրերին և տասներկու տոներին տաճարում պատարագ է մատուցվում։ Խոստովանությունը տեղի է ունենում նախօրեին՝ երեկոյան ժամը 16:30-ին Յոհան-Պրեդտեչենսկի վանքում։

Վանքի կողմից տաճարում կատարվել են մի շարք բարելավումներ, վերանորոգվել է տանիքը, անցկացվել է ջեռուցման համակարգ, կառուցվել է հատակը, դրվել են պատուհաններ, գմբեթը պահող փայտամածներ։ 2014 թվականի դեկտեմբերին ուսումնասիրվել է տաճարի տակ գտնվող գետինն և հիմքը, և Յոհան-Պրեդտեչենսկի վանքի վանահայր Պյոտրը (Բարբաշով) լրագրողներին հայտնել է, որ տաճարը կվերականգնվի` կառուցվելով փայտամածներ, գմբեթը պահող թմբուկ և գմբեթ։

2016 թվականի մայիսին տաճար վրա նոր խաչ է հայտնվել։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումններ
* История Введенской церкви на сайте Иоанно-Предтеченского монастыря.
* http://vvedenie.paskha.ru/Monastyri_i_hramy/astrahan/&job=print
* Радиопередача Риммы Хохловой с настоятелем астраханского монастыря игуменом Петром (Барбашовым) и другим астраханским священником — о. Вячеславом. В числе прочих вопросов разговор касается и восстановления Введенского храма 
* Похищение икон из Введенского храма 

Կատեգորիա:1822 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով
Լիանա Հայդ

**Լիանա Հայդ**  (, ), ավստրիացի դերասանուհի  և երգչուհի, նրան հաճախ անվանում են առաջին ավստրիական կինոաստղ։

## Կենսագրություն
Լիանա Հայդը ծնվել է 1895 թվականի օգոստոսի 16-ին, Վիեննայում։ Սերում է ազնվական ընտանիքից, նրա քույրը` Գրիտ Հայդը, նույնպես եղել է կինոդերասանուհի։ Լիանայի բեմական կարիերան սկսվել է թատերական բալետային ներկայացումներով։ Ստացել է նաև համակողմանի վոկալ կրթություն, որը հետագայում նրա համար շատ օգտակար է եղել։ 1915 թվականին Յակոբ Ֆլեկի մոտ նկարահանվել է իր առաջին ֆիլմում։ Երբ ռեժիսոր Ռիխարդ Օսվալդը տեղեկացավ նրա մասին, 1921 թվականին առաջարկեց Լիանային նկարահանվել «Լեդի Համիլթոն» համր ֆիլմի գլխավոր դերում։ Նույն ռեժիսորի «Լուկրեցիա Բորջիա» ֆիլմում մեկ այլ կարևոր դերում նկարահանվելուց հետո պատրաստվել է մեկնել Հոլիվուդ, սակայն ամուսնանալով Ավստրո-Հունգարիայի նախկին գործերի նախարար Հենրիխ Կարլ Հեյմերլի թոռան՝ բարոն Ֆրիդրիխ Հեյմերլի (*Friedrich Haymerle*, 1881-1969) հետ, հրաժարվել էայդ առաջարկից։

Առաջին ձայնային ֆիլմը, որում նկարահանվել է Լիանան, եղել է «*Der unsterbliche Lump*»-ը, որին հաջորդել են այլ ֆիլմեր։ Նրա գործընկերների թվում են եղել Հանս Ալբերսը, Վիլլի Ֆորստը և Գուստավ Ֆրյոլիխը։ Շատ ֆիլմերում երգել է, ինչին նպաստել է նրա վոկալ կրթությունը։   
1937 թվականին Լիանան ամուսնալուծվել է երկրորդ ամուսնուց՝ բեռլինցի դերասան և ռեժիսոր Հանս Սոմբորնից։ Դրանից հետո նա սկսել է ավելի քիչ դերեր ստանալ և ամուսնացել է շվեյցարացի բժիշկ, դոկտոր Կարլ Սպայհերի (*Carl Spycher*) հետ, որին ուղեկցում էր մերձարևադարձային հետազոտությունների և ուղևորությունների ընթացքում։ Բնակվել է Շվեյցարիայում, սակայն 30 տարվա ամուսնությունից հետո ամուսնալուծվել է երրորդ ամուսնուց։ Դրանից հետո Լիանան բնակվել է Բաբեռն-Բեռնում երկրորդ ամուսնությունից իր որդու՝ Պիեռի (*Peter Pierre Spycher*, ծնվ. 1940) հետ։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Լիանա Հայդը նկարահանվել է միայն մեկ ֆիլմում՝ «*Im Krug zum grünen Kranze*» և 1953 թվականին պաշտոնապես ավարտել է իր կարիերան։

## Մահ
Մահացել է 2000 թվականի նոյեմբերի 28-ին՝ Բաբերն-Բեռնում։ Թաղված է Դորնբահերի տոհմական դամբարանում։   
մինի|Լիանա Հայդի գերեզմանը

## Հիշատակ
1969 թվականին գերմանական կինոյում ունեցած վաստակի համար Լիանա Հայդը ստացել է *Filmband in Gold* մրցանակ։ 2008 թվականին Վիեննայի Հերնալս շրջանի փողոցներից մեկը կոչվել է նրա անունով՝ *Liane-Haid-Weg*:

## Ֆիլմագրություն
Գերմաներեն

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* *Kay Weniger*. Das große Personenlexikon des Films. Die Schauspieler, Regisseure, Kameraleute, Produzenten, Komponisten, Drehbuchautoren, Filmarchitekten, Ausstatter, Kostümbildner, Cutter, Tontechniker, Maskenbildner und Special Effects Designer des 20. Jahrhunderts. Band 3: F - H. John Barry Fitzgerald — Ernst Hofbauer. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3-89602-340-3.

## Արտաքին հղումներ
* Liane Haid (1895—2000)
* Liane (Juliane) Haid

Կատեգորիա:20-րդ դարի ավստրիացիներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի երգչուհիներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի կինոդերասանուհիներ
Կատեգորիա:Երկարակյացներ
Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ
Անթև սագիկը

**Անթև սագիկը** (), մուլտֆիլմ, որը նկարահանվել է 1987 թվականին, ռեժիսոր Օքսանա Չերկասովայի կողմից, ըստ չուկչայական հեքիաթի մոտիվների։ Մուլտֆիլմը նկարահանվել է Սվերդլովսկի կինոստուդիայում, ըստ ԽՍՀՄ պետական հեռուստառադիոյի կոմիտեի պատվերի։

## Սյուժե
Կուտխ ագռավը չուկչայական հեքիաթ է պատմում։ Ամռանը սագերը թռչելով տունդրա են գալիս։ Բոլոր ճուտիկները արդեն մեծացել էին, բացի մի ճուտիկից, որը դեռ ձվում էր։ Կուտխը նայում է երկնքից և հարցնում, թե որտեղ է վերջինը։ Վերջինը ծնված սագիկը շատ էր սիրում քնել։ Մայրիկից փախչում էր և նորից քնում էր։ Կուխտ ագռավը լույսը մթության էր փոխում և ցերեկը գիշեր դարձնում։ Սագիկը թափառում էր նոր տեղացած ձյան վրայով։ Նրա ձայնը լսում է աղվեսը, բռնում նրան և տանում իր բույն` որպես պաշար պահելով։ Սագիկն սկսում է լաց լինել։ Նրան լսում է մուկն ու տանում է նրան ստորգետնյա ճանապարհով։ Սագիկն այնտեղ երկար թափառում է, շատ սարսափելի ու տարօրինակ բաներ տեսնում։

Վերջ ի վերջո Կուտխը խղճում է սագին և ուղարկում է նրան իր մոր մոտ։ Եվ ահա նորից սագիկն իր մոր մոտ է ծնվում և սրանից հետո այլևս երկար չի քնում։

## Հեղինակներ
* Ռեժիսոր՝ Օքսանա Չերկասովա
* Սցենարի հեղինակ՝ Վլադիմիր Գոլովանով
* Բեմադրող նկարիչ՝ Վալենտին Օլշվանգ
* Օպերատորներ՝ Սերգեյ Ռեշյոտնիկով, Նիկոլայ Գրիբկով
* Նկարիչ-մուլտիպլիկատորներ՝ Ալեքսեյ Կարաև, Անդրի Զոլոտուխին, Ելենա Պետկևիչ, Վլադիմիր Պետկևիչ, Իրինա Կլիմովա, Գալինա Վասիլևա, Տատյանա Դանիլենկո, Նադեժդա Միխայլովա, Օլգա Կնյազևա
* Հնչյունային օպերատոր՝ Լյուդմիլա Էրիկալովա
* Երաժշտական ձևավորումը՝ «Էրգիրոն» նվագախմբի
* Մոնտաժող` Լ Պերմյակովա
* Խմբագիր` Է․ Օռլինկովա
* Տնօրեն` Վալենտինա Խիժնյակովա
* Հեղինակները ներկայացված են ըստ մուլտֆիլմի լուսագրերի։

## Պարգևներ և մրցանակներ
«Անթև Սագը» մուլտֆիլմը պարգևատրվել է․

* «ԿՐՈԿ» միջազգային կինոփառատոնի դիպլոմով (Ուկրաինա 1987 թվական)
* «Ազգագրական կինո» փառատոնի առաջին մրցանակ (Պյառնու)
* Սամարա քաղաքի կինոակումբների «Արծաթե պոլկան» փառատոնի մրցանակ

## Քննադատություն

## Տեսահոլովակ
Մուլտֆիլմը DVD ձևաչափով վերաթողարկվել է «Մազայ պապիկը և նապաստակները» մուլտֆիլմի հավաքածուում (ներկայացուցիչ` «Խոշոր պլան» ընկերություն)։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* 
* Оксана Черкасова — Тексты — Энциклопедия отечественного кино

Կատեգորիա:1987 մուլտֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր
Վլադիմիր Տարարով

**Վլադիմիր Տարարով** (, ), ռուսական դիվանագետ։ 2017 թվականի մայիսից Անգոլայի Հանրապետությունում, Սան Տոմե և Պրինսիպիի Դեմոկրատական Հանրապետությունում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան՝ համատեղության կարգով։

## Կենսագրություն
Ավարտել է ԽՍՀՄ ԱԳՆ Մոսկվայի Միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը (1986)։ Դիվանագիտական գործունեությամբ սկսել է զբաղվել 1986 թվականից։ Տիրապետում է պորտուգալերեն և ֆրանսերեն լեզուներին։

*2010-2012 թվականներին՝ Ռուսաստանի ԱԳՆ Համաեվրոպական համագործակցության դեպարտամենտի բաժնի պետ։
*2012-2017 թվականներին՝ ՌԴ ԱԳՆ ԱՊՀ երկրների երրորդ դեպարտամենտի տնօրենի տեղակալ։
*2017 թվականի մայիսի 23-ից՝ Անգոլայում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան։
*2017 թվականի մայիսի 30-ից՝ Սան Տոմե և Պրինսիպիում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան՝ համատեղության կարգով։

## Դիվանագիտական աստիճան
* 2-րդ դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (2015 թվականի մայիսի 29)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Կենսագրությունը Ռուսաստանի ԱԳՆ կայքում

Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Մատվեյ Չերեպախով

**Մատվեյ Չերեպախով** (, ), խորհրդային լրագրող, գրականագետ։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1909 թվականին, Պոլտավայի նահանգի Կրեմենչուգ քաղաքում։

1941 թվականի օգոստոսին Խարկովի շրջանային զինկոմիսարիատի կողմից զորակոչվել է ռազմաճակատ, որտեղ ծառայել է որպես «Գվարդեեց» թերթի պատասխանատու քարտուղար, կատարել է «Ֆրոնտովիկ» թերթի քարտուղարի ու խմբագրի պարտականությունները։

Ռազմաճակատում լրագրողական աշխատանքում ցուցաբերած մարտական ծառայությունների համար պարգևատրվել է «Խիզախության համար» մեդալով, Կարմիր Աստղի շքանշանով։ 1985 թվականի ապրիլի 6-ին Հայրենական մեծ պատերազմում տարած հաղթանակի 40-ամյակի առթիվ պարգևատրվել է Հայրենական պատերազմի II աստիճանի շքանշանով։
Սովորել և աշխատել է Վ. Լենինի անվան ռազմաքաղաքական ակադեմիայում։

1947 թվականին ՄՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի հիմնումից հետո գնդապետի աստիճանով տեղափոխվել է խորհրդային-կուսակցական մամուլի պատմության ֆակուլտետ, որտեղ աշխատել է մի քանի տասնամյակ։

«Ռուսական պարբերական մամուլ» (1702-1894) հիմնարար տեղեկագրքի խմբագիրներից մեկն է, որը 1959 թվականին թողարկել է Քաղաքական գրականության պետական հրատարակչությունը։
1970-ականներին լրագրության ժանրերը դասակարգելու փորձ է արել՝ դրանք բաժանելով լրատվական և հրապարակախոսական ժանրերի։ Չերեպախովն առանձնացրել է ժանրերի այնպիսի հատկանիշներ, ինչպիսիք են օբյեկտը, նույն ինքը` «ճանաչողության, ուսումնասիրման առարկան», ժանրի որոշակի նշանակությունը, տվյալների ընդգրկման մասշտաբը։

Մահացել է 1987 թվականին։ Թաղված է կնոջ հետ, Մոսկվայի Վոստրյակովյան գերեզմանատանը։

## Ընտանիք
* *Չերեպախովա, Աննա Լևովնա* (1914-2006)` կինը
* *Չերեպախովա, Էլլա Մատվեևնա*`  դուստրը

## Մատենագրություն
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Ռուս գրականագետներ
Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ
Վլադիմիր Տիմոշենկո

**Վլադիմիր Տիմոշենկո** (, ), ռուս դիվանագետ։

## Կենսագրություն
Ավարտել է Վ․ Չուբարովի անվան մեքենաշինական ինստիտուտը (1965) և ԽՍՀՄ ԱԳՆ Դիվանագիտական ակադեմիա (1978)։ Դիվանագիտական գործունեությամբ սկսել է զբաղվել 1978 թվականից։ Տիրապետում է ֆրանսերեն, անգլերեն և ուկրաիներեն լեզուներին։

*1993-1999 թվականներ՝ Գվինեայում Ռուսաստանի դեսպանատան դեսպանորդ խորհրդական։ 
* 2001 թվականի հունվարից-2002 թվականի դեկտեմբերը՝ Ռուսաստանի ԱԳՆ Աֆրիկայի դեպարտամենտի փոխտնօրեն։
* 2002 թվականի հուլիսի 17-ից-2008 թվականի հունիսի 30-ը՝ Բենինում Ռուսաստանի արտակարգ և լիազոր դեսպան։
* 2003 թվականի փետրվարի 17-ից-2008 թվականի հունիսի 30-ը՝ Ռուսաստանի արտակարգ և լիազոր դեսպան՝ համատեղության կարգով։

2008 թվականից անցել է թոշակի։

## Դիվանագիտական աստիճան
* 2-րդ դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (1993 թվականի սեպտեմբերի 22)։
* 1-ին դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (2004 թվականի դեկտեմբերի 2)։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Կենսագրությունը Ռուսաստանի ԱԳՆ կայքում

Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ