Դրեսլերի համախտանիշ

**Դրեսլերի համախտանիշը** պերիկարդիտի երկրորդային ձև է, որը տեղի է ունենում սրտի կամ պերիկարդի (սրտի արտաքին թաղանթ) վնասվածքի դեպքում։ Այն բաղկացած է տենդից, պլևրիտիկ ցավից, պերիկարդիտից և/կամ պերիկարդում հեղուկի կուտակումից։

Դրեսլերի համախտանիշը հայտնի է նաև որպես հետսրտամկանի ինֆարկտի համախտանիշ և տերմինը երբեմն օգտագործվում է հետպերիկարդիոտոմիային պերիկարդիտը նկարագրելու համար։

Այն առաջին անգամ բնութագրվել է Ուիլյամ Դրեսլերի կողմից 1956 թվականին։

Այն չպետք է շփոթել Դրեսլերի հեմոգլոբինուրիայի համախտանիշի հետ, որն անվանվել է Լուկաս Դրեսլերի անունով, որը բնութագրել է այն 1854 թվականին։

## Ներկայացում
Դրեսլերի համախտանիշը պատմականորեն մի երևույթ էր, որը բարդացնում էր սրտամկանի ինֆարկտների մոտ 7%-ը, սակայն միջմաշկային կորոնար միջամտության դարաշրջանում այն շատ հազվադեպ է։ Հիվանդությունը բաղկացած է կայուն ցածր աստիճանի տենդից, կրծքավանդակի ցավից (սովորաբար պլևրիտիկ ), պերիկարդիտից (սովորաբար դրսևորվում է պերիկարդի շփումից, կրծքավանդակի ցավից, որը վատանում է պառկած վիճակում և ցրված ST բարձրացումից՝ PR հատվածի դեպրեսիայով) և/կամ պերիկարդի էքսուդացիատով։ Ախտանիշները սովորաբար ի հայտ են գալիս սրտամկանի ինֆարկտից 2-3 շաբաթ անց, բայց կարող են նաև հետաձգվել մի քանի ամսով։ Այն հակված է թուլանալու մի քանի օրվա ընթացքում, և շատ հազվադեպ է հանգեցնում պերիկարդի տամպոնադայի։ Բարձրացված ԷՆԱ-ն օբյեկտիվ, բայց ոչ հատուկ լաբորատոր հայտնաբերում է։

## Պատճառները
Ենթադրվում է, որ այն առաջանում է սրտամկանի ինֆարկտի հետևանքով ձևավորված սրտամկանի նեոանտիգենների նկատմամբ աուտոիմուն բորբոքային ռեակցիայի արդյունքում։ Նմանատիպ պերիկարդիտը կարող է կապված լինել ցանկացած պերիկարդիոտոմիայի կամ պերիկարդի կամ սրտի վիրահատության ցանկացած վնասվածքի հետ, որը կոչվում է հետկարդիոտոմիայի համախտանիշ։

## Ախտորոշում
### Դիֆերենցիալ ախտորոշում
Դրեսլերի համախտանիշը պետք է տարբերակել թոքային էմբոլիայից՝ պլևրիտիկ (և ոչ պլևրիտիկ) կրծքավանդակի ցավի մեկ այլ բացահայտվող պատճառ այն մարդկանց մոտ, ովքեր հոսպիտալացվել են և/կամ վիրահատվել են նախորդ շաբաթների ընթացքում սրտի իշեմիկ հիվանդություն։

## Բուժում
Դրեսլերի համախտանիշը լավագույնս բուժվում է ասպիրինի բարձր չափաբաժիններով։ Որոշ դիմացկուն դեպքերում կորտիկոստերոիդները կարող են օգտագործվել, բայց դրանք նախընտրելի չեն (խուսափում) առաջին ամսվա ընթացքում՝ փորոքների բուժման խանգարման բարձր հաճախականության պատճառով, ինչը հանգեցնում է փորոքի պատռման արագության։ Այլ ՈՍՀԲԴ, թեև ժամանակին օգտագործվել են Դրեսլերի համախտանիշի բուժման համար, ավելի քիչ են առաջարկվում և պետք է խուսափել սրտի իշեմիկ հիվանդությամբ հիվանդների մոտ։ Հատկապես ՈՍՀԲԴ-ներից մեկը՝ ինդոմետացինը, կարող է արգելակել նոր կոլագենի կուտակումը, այդպիսով խաթարելով ինֆարկտային շրջանի ապաքինման գործընթացը։ Այլ ՈՍՀԲԴ-ները պետք է օգտագործվեն միայն ասպիրինի նկատմամբ կայունության դեպքերում։ Հեպարինից պետք է խուսափել, քանի որ այն կարող է հանգեցնել արյունազեղման դեպի պերիկարդի պարկի մեջ՝ հանգեցնելով տամպոնադայի։ Միակ դեպքը, երբ հեպարինը կարող է օգտագործվել պերիկարդիտի դեպքում, համակցված սուր սրտամկանի ինֆարկտի դեպքում, որպեսզի կանխվի թրոմբի հետագա ձևավորումը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Համախտանիշներ
Կատեգորիա:Սիրտ-անոթային հիվանդություններ
Կատեգորիա:Սրտաբանություն
Կատեգորիա:Սրտային հիվանդություններ
Կատեգորիա:Աուտոիմուն հիվանդություններ
Կատեգորիա:Սրտային վիրաբուժություն
Կատեգորիա:Ինֆարկտ