Գիտական լրագրություն

[մինի|Էմմա Ռեհը (1896–1982 թվականներ) 1920-ական և 1930-ական թվականներին գիտական ​​լրագրող էր Գիտության ծառայությունում: Այստեղ նրան կարելի է տեսնել Science News-ի համար [Օախակա (նահանգ)|Օախակայի հնագիտական ​​հուշարձանների մասին ռեպորտաժ անելիս։]]

**Գիտական ​​լրագրություն** հանրությանը հաղորդում է գիտության մասին։ Այս ոլորտը սովորաբար ներառում է գիտնականների, լրագրողների և հանրության միջև փոխազդեցությունները: Գիտական ​​հոդվածների գրելու բազմաթիվ տարբեր օրինակներ կան: Մի քանի օրինակներից են՝ հոդվածների գրությունը, ռիսկերի հաղորդակցությունը, բլոգները, գիտահանրամատչելի գրականություն, գիտական ​​ամսագրերը, գիտական ​​փոդքասթերը և գիտական ​​ամսագրերը:

## Ծագումը
Ժամանակակից գիտական ​​լրագրությունը սկիզբ է առել եղանակի և այլ բնական պատմության դիտարկումներից, ինչպես նաև նոր գիտական ​​հայտնագործությունների մասին ալմանախներից, որոնք հաղորդվել են օրացույցներում և այլ լրատվական նյութերում տպագրության գյուտից հետո դարերում։

Մեկ վաղ օրինակ թվագրվում է «Դիգդարշան» (նշանակում է ուղղություն ցույց տալ) կրթական ամսագրին, որը սկսել է հրատարակվել 1818 թվականին Հնդկաստանի Բենգալիայի Սրիրամպոր քաղաքում: «Դիգդարշան»-ում հրապարակվել են հոդվածներ գիտության տարբեր ասպեկտների վերաբերյալ, ինչպիսիք են բույսերը, շոգենավը և այլն: Այն հասանելի էր բենգալերեն, հինդի և անգլերեն լեզուներով։

ԱՄՆ-ում Scientific American-ը հիմնադրվել է 1845 թվականին՝ որպես մեկ այլ վաղ օրինակ։ Հոդվածի «գիտական ​​թղթակցին» վերագրելու դեպքերից մեկը Ուիլյամ Քրուքսի «Մրրիկ Բիսկեյի ծոցում» հոդվածն էր, որը հրապարակվել է Թայմսում 1871 թվականի հունվարի 18-ին, էջ 7-ում։

Թոմաս Հենրի Հեքսլին (1825–1895) և Ջոն Թինդալը (1820–1893) գիտնականներ էին, որոնք մեծապես ներգրավված էին լրագրության մեջ, իսկ Փիթեր Չալմերս Միտչելը (1864–1945) 1918-ից 1935 թվականներին եղել է Թայմսի գիտական ​​թղթակիցը;

Սակայն, գիտական ​​լրագրությունն իրականում ձևավորվեց 1928 թվականին, երբ Ք. Պ. Սքոթը նշանակեց Ջեյմս Քրաութերին որպես The Guardian-ի «գիտական ​​թղթակից»։ Քրաութերը պատմեց, որ Սքոթը հայտարարել էր, որ գիտական ​​լրագրություն «չկա այնպիսի բան», ինչպիսին է գիտական ​​լրագրությունը, որից հետո Քրաութերը պատասխանեց, որ մտադիր է այն հորինել։ Սքոթը համոզվեց և աշխատանքի վերցրեց նրան։

## Նպատակներ
Գիտական ​​լրագրողի նպատակն է գիտնականների կողմից ստեղծված շատ մանրամասն, կոնկրետ և հաճախ ժարգոնային տեղեկատվությունը ներկայացնել այնպիսի ձևի, որը ոչ գիտնականները կարող են հասկանալ և գնահատել՝ միևնույն ժամանակ տեղեկատվությունը ճշգրիտ փոխանցելով։ Գիտական ​​լրագրությունը դրան հասնելու միջոցներից մեկը տեղեկատվության դեֆիցիտի հաղորդակցման մոդելից խուսափելն է, որը ենթադրում է տեղեկատվության փոխանցման վերևից ներքև, միակողմանի ուղղություն, որը սահմանափակում է գիտելիքների կրողների և հանրության միջև բաց երկխոսությունը։ Գիտության և հասարակության միջև ներառական երկխոսություն սկսելու նման միջոցներից մեկը, որը հանգեցնում է դպրոցից հետո գիտական ​​հայտնագործությունների ավելի լայն տարածմանը, գիտական ​​բլոգներն են։ Գիտական ​​լրագրողները բախվում են պատմություններ պատմելու տեխնիկայի միջոցով փաստացիորեն ճշգրիտ տեղեկատվություն փոխանցելու աճող անհրաժեշտությանը՝ իրենց լսարանի ինչպես ռացիոնալ, այնպես էլ հուզական կողմերին անդրադառնալու համար, որոնցից վերջինս որոշ չափով ապահովում է տեղեկատվության շարունակական ընկալումը։

Գիտական ​​լրագրողները հաճախ ունեն իրենց լուսաբանած գիտական ​​առարկաներում կրթություն։ Ոմանք լրագրող դառնալուց առաջ գիտական ​​ոլորտում ստացել են աստիճան կամ ցուցաբերել են տաղանդ գիտական ​​թեմաների մասին գրելիս։ Այնուամենայնիվ, հարցազրույցների համար լավ նախապատրաստվածությունը և նույնիսկ խաբուսիկորեն պարզ հարցերը, ինչպիսիք են՝ «Ի՞նչ է սա նշանակում փողոցում գտնվող մարդկանց համար», հաճախ կարող են օգնել գիտական ​​լրագրողին մշակել նյութ, որը օգտակար կլինի նախատեսված լսարանի համար։

## Գիտական ​​լրագրողի պատասխանատվությունը
Գիտական ​​լրագրողները կարևոր ներդրում են ունենում բաց գիտության շարժման մեջ՝ կիրառելով արժեքային դատողության սկզբունքը (VJP): Գիտական ​​լրագրողները պատասխանատու են «հանրության անդամների համար հիմնական արժեքային դատողությունները բացահայտելու և բացատրելու» համար։ Այլ կերպ ասած, գիտական ​​լրագրողները պետք է դատողություններ անեն, թե ինչն է լավը և ինչը՝ վատը (ճիշտը և սխալը)։ Սա շատ կարևոր դեր է, քանի որ այն օգնում է «ոչ մասնագետներին հագեցնել գիտական ​​տեղեկատվությունից օգտվելու և իրենց սեփական արժեքներին համապատասխանող որոշումներ կայացնելու համար»: Թեև գիտական ​​տեղեկատվությունը հաճախ ներկայացվում է քանակական առումով և կարող է մեկնաբանվել մասնագետների կողմից, լսարանը, ի վերջո, պետք է որոշի, թե ինչպես վերաբերվել տեղեկատվությանը։ Գիտական ​​լրագրողների մեծ մասը սկսում է իր կարիերան որպես գիտնական կամ լրագրող և անցնում գիտական ​​հաղորդակցության: Մի ոլորտ, որտեղ գիտական ​​լրագրողները, կարծես, աջակցում են հարցի տարբեր կողմերին, ռիսկի հաղորդակցությունն է: Գիտական ​​լրագրողները կարող են ընտրել ընդգծել ուսումնասիրությունների կողմից բացահայտված ռիսկի չափը, մինչդեռ մյուսները ավելի շատ կենտրոնանում են օգուտների վրա՝ կախված լսարանից և շրջանակից: Ժամանակակից ռիսկի հասարակություններում գիտական ​​լրագրությունը հանգեցնում է միջնորդավորված գիտական ​​հանրային ոլորտների ինստիտուցիոնալացմանը, որոնք բացառապես քննարկում են գիտության և տեխնոլոգիաների հետ կապված հարցեր: Սա նաև հանգեցնում է գիտնականների և լրագրողների միջև նոր մասնագիտական ​​հարաբերությունների զարգացմանը, ինչը փոխշահավետ է:

## Կարգավիճակ
Խոշոր թերթերում և այլ լրատվամիջոցներում բյուջետային կրճատումների պատճառով ավանդական տպագիր և հեռարձակվող լրատվամիջոցներում աշխատում է ավելի քիչ գիտական ​​լրագրող, քան նախկինում: Նմանապես, ավանդական լրատվամիջոցներում ներկայումս շատ քիչ լրագրողներ կան, որոնք բազմաթիվ հոդվածներ են գրում զարգացող գիտության, օրինակ՝ նանոտեխնոլոգիայի մասին։

2011 թվականին նանոտեխնոլոգիայի վերաբերյալ թերթային հոդվածներ էին գրել 459 լրագրող, որոնցից 7-ը թեմայի մասին գրել են ավելի քան 25 անգամ:

2012 թվականի հունվարին, ընդամենը մեկ շաբաթ անց այն բանից հետո, երբ The Daily Climate-ը հայտնեց, որ կլիմայի փոփոխության համաշխարհային լուսաբանումը շարունակել է երեք տարվա անկումը, 2012 թվականին և որ ԱՄՆ հինգ խոշորագույն օրաթերթերի շարքում «Նյու Յորք Թայմսը» հրապարակել է ամենաշատ հոդվածները և ունեցել է լուսաբանման ամենամեծ աճը, այդ թերթը հայտարարեց, որ լուծարում է իր բնապահպանական բաժինը և միավորում լրագրողներին այլ բաժինների հետ:

Գիտության վերաբերյալ ավանդական լրատվամիջոցների՝ թերթերի, ամսագրերի, ռադիոյի և լրատվական հաղորդումների լուսաբանումը փոխարինվում է առցանց աղբյուրներով: 2012 թվականի ապրիլին «Նյու Յորք Թայմս»-ը արժանացավ երկու Պուլիցերյան մրցանակի՝ Politico-ի և The Huffington Post-ի (այժմ՝ HuffPost) կողմից հրապարակված բովանդակության համար, որոնք երկուսն էլ առցանց աղբյուրներ են, ինչը լրատվամիջոցի կողմից հարթակի փոփոխության նշան է։

Գիտական ​​տեղեկատվությունը շարունակում է լայնորեն հասանելի լինել հանրությանը առցանց: Գիտական ​​ուսումնասիրություններին և արդյունքներին հասանելիության աճը ստիպում է գիտական ​​լրագրությունը հարմարվել: «Շատ երկրներում հանրության համար գիտության և տեխնոլոգիայի վերաբերյալ տեղեկատվության հիմնական աղբյուրը զանգվածային լրատվամիջոցներն են»: Գիտական ​​լրագրողները ստիպված են մրցել ուշադրության համար այլ պատմությունների հետ, որոնք ընկալվում են որպես ավելի զվարճալի: Գիտական ​​տեղեկատվությունը միշտ չէ, որ կարող է սենսացիոնացվել՝ ուշադրություն գրավելու համար, և առկա տեղեկատվության հսկայական քանակը կարող է կարևոր հայտնագործությունների անտեսման պատճառ դառնալ: Լայն հանրությունը սովորաբար չի փնտրում գիտական ​​տեղեկատվություն, եթե այն նախապես չի հիշատակվում կամ քննարկվում հիմնական լրատվամիջոցներում: Այնուամենայնիվ, զանգվածային լրատվության միջոցները գիտական ​​տեղեկատվության ամենակարևոր կամ միակ աղբյուրն են մարդկանց համար՝ կրթությունն ավարտելուց հետո:

Գիտական ​​լրագրության շուրջ տարածված է հանրային հետաքրքրության վերաբերյալ տարածված սխալ պատկերացում։ Նրանք, ովքեր ընտրում են, թե որ նորություններն են կարևոր, սովորաբար ենթադրում են, որ հանրությունը այդքան էլ հետաքրքրված չէ գիտնականի կողմից գրված նորություններով և նախընտրում է լսել ընդհանուր լրագրողների կողմից գրված նորություններ։ Գիտնականների կողմից գրված նորությունների և լրագրողների կողմից գրված նորությունների միջև հանրային հետաքրքրության համեմատության վերաբերյալ անցկացված ուսումնասիրության արդյունքները ցույց են տվել, որ էական տարբերություն չկա: Հանրությունը հավասարապես հետաքրքրված էր լրագրողի և գիտնականի կողմից գրված նորություններով։ Սա դրական արդյունք է գիտական ​​լրագրության համար, քանի որ ցույց է տալիս, որ այն ավելի ու ավելի արդիական է դառնում և հանրությունը վստահում է դրան՝ տեղեկացված որոշումներ կայացնելու համար։ «Ոչ մասնագետների մեծամասնությունը գիտության մասին գրեթե բոլոր գիտելիքները ստանում է լրագրողներից, ովքեր հանդես են գալիս որպես գիտական ​​տեղեկատվության հիմնական պահապաններ»: Գիտական ​​լրագրողների կողմից էթիկական և ճշգրիտ լրագրությունը կենսական նշանակություն ունի հանրությանը տեղեկացված պահելու համար։

Գիտական ​​լրագրությունը լուսաբանվում է ավանդական լրագրությունից տարբերվող ձևով։ Ավանդաբար, լրագրությունն ավելի էթիկական է համարվում, եթե այն հավասարակշռված լրագրություն է և ներառում է հարցի երկու կողմերից էլ տեղեկատվություն։ Գիտական ​​լրագրությունն անցել է լրագրության հեղինակավոր տեսակի, որտեղ նրանք ներկայացնում են տեղեկատվություն՝ հիմնված փորձագիտական ​​​​ապացույցների վրա և կամ անտեսում են հակամարտող կողմին, կամ մատնանշում են նրանց ապացույցների բացակայությունը։ Գիտական ​​​​լրագրությունը շարունակում է հարմարվել դանդաղ լրագրության մեթոդին, որը շատ ժամանակատար է, բայց պարունակում է ավելի բարձր որակի տեղեկատվություն՝ փորձագիտական ​​​​աղբյուրներից։ Նրանք նաև կիրառում են կայուն լրագրություն, որը կենտրոնանում է լուծումների վրա, այլ ոչ թե միայն խնդրի վրա: Հարցի երկու կողմերից էլ տեղեկատվություն ներկայացնելը կարող է շփոթեցնել ընթերցողներին՝ կապված իրական արդյունքների հետ։ Հավասարակշռված լուսաբանումը կարող է հանգեցնել անհավասարակշիռ լուսաբանման, քանի որ այն ուշադրություն է դարձնում գիտական ​​համայնքում ծայրահեղ փոքրամասնությունների տեսակետներին՝ ենթադրելով, որ երկու կողմերն էլ ունեն հավասար թվով կողմնակիցներ։ Այն կարող է կեղծ տպավորություն ստեղծել, որ հակառակ փոքրամասնության տեսակետը վավեր է:

Օրինակ՝ 2019 թվականին կլիմայի փոփոխության վերաբերյալ գիտնականների տեսակետների հարցման արդյունքում 100% համաձայնություն է եղել, որ գլոբալ տաքացումը մարդածին է։ Այնուամենայնիվ, «Կլիմայի փոփոխություն. գիտնականի և սկեպտիկների տեսակետների փոխանակում» նման հոդվածները, որոնք հրապարակվել են Divided We Fall-ի կողմից 2018 թվականին, կարող են ակամա կասկածներ առաջացնել ընթերցողների մոտ, քանի որ այս կոնկրետ գիտնականը «չի ասել, ինչպես լրատվամիջոցներն ու քաղաքական դասն են ասել, որ գիտությունը հաստատված է»:

Հանրությունը օգտվում է հեղինակավոր լրագրության ոճից, որը նրանց ուղղորդում է իրենց կենսակերպի և առողջության վերաբերյալ տեղեկացված որոշումներ կայացնելու հարցում։

Մնացած փորձառու գիտական ​​լրագրողներին հետևելը գնալով դժվարանում է։ Օրինակ՝ Ավստրալիայում գիտական ​​լրագրողների թիվը նվազել է մինչև սարսափելի թվեր. «նրանց հաշվելու համար մեկ ձեռքից էլ քիչ է պետք»: Գիտական ​​լրագրողների թվի արագ նվազման պատճառով գիտական ​​լրագրությունը բարելավելու ուղիների վերաբերյալ փորձերը նույնպես հազվադեպ են։ Այնուամենայնիվ, գիտական ​​լրագրողների հետ անցկացված քիչ թվով փորձերից մեկի ժամանակ, երբ գիտական ​​լրագրողների մնացած մասը միացավ առցանց ցանցին, նրանք ավելի ճշգրիտ հոդվածներ ստեղծեցին, քան մեկուսացված վիճակում: Նոր հաղորդակցման միջավայրերը տրամադրում են էապես անսահմանափակ տեղեկատվություն մեծ թվով հարցերի վերաբերյալ, որը կարելի է ստանալ ամենուր և համեմատաբար սահմանափակ ջանքերով: Համացանցը նաև հնարավորություն է տալիս քաղաքացիներին կապվել ուրիշների հետ սոցիալական ցանցերի և այլ 2.0 տիպի գործիքների միջոցով՝ այս տեղեկատվությունը հասկանալու համար։

«Մոտ վեց տարի առաջ թերթային արդյունաբերության մասին շատ բան մտածելուց հետո, այսօր ես ավելի լավատեսական տեսակետ ունեմ», - ասաց Քրիստին Ռասելը, Գիտական ​​գրականության զարգացման խորհրդի նախագահը: «Աշխարհը առցանց է: Գիտական ​​գրողներն այսօր հնարավորություն ունեն շփվելու ոչ միայն իրենց լսարանի, այլև ամբողջ աշխարհի հետ»:

Բլոգային գիտական ​​լուսաբանումը որոշ չափով լրացվում է, բայց ունի իր սեփական խնդիրները:

Հիմնական արդյունքներից մեկը վերաբերում է կլիմայի փոփոխության շուրջ առաջացած վեճին և այն բանին, թե ինչպես են լրատվամիջոցները ազդում այս թեմայի վերաբերյալ մարդկանց կարծիքների վրա: Հարցումներն ու փորձարարական հետազոտությունները հայտնաբերել են կապ մալուխային և թոք-շոու ռադիոալիքների ազդեցության և գլոբալ տաքացման վերաբերյալ տեսակետների միջև: Այնուամենայնիվ, վաղ առարկայական վերլուծությունները նկատել են, որ ԱՄՆ լրատվամիջոցները չափազանցնում են գլոբալ տաքացման շուրջ իրականում գոյություն ունեցող վեճը: Ամերիկացիների մեծամասնությունը գլոբալ տաքացումը համարում է արտաքին խնդիր, որը էապես կազդի այլ երկրներում ապրող անհատների ապագա սերունդների վրա: Սա խնդիր է, հաշվի առնելով, որ նրանք իրենց տեղեկատվության մեծ մասը ստանում են այնպիսի լրատվամիջոցներից, որոնք կարծիքներ են արտահայտում և այդքան էլ չեն մտահոգված իրենց հեռուստադիտողներին փաստեր տրամադրելով: Հետազոտությունները ցույց են տվել, որ կրթությունն ավարտելուց հետո լրատվամիջոցները դառնում են գիտության, գիտական ​​​​հայտնագործությունների և գիտական ​​​​գործընթացների վերաբերյալ տեղեկատվության ամենակարևոր և շատերի համար միակ աղբյուրը: Շատերը չեն գիտակցում, որ առցանց աղբյուրներից ստացված գիտության մասին տեղեկատվությունը միշտ չէ, որ հավաստի է։

1980-ական թվականներից ի վեր կլիմայագիտությունը և զանգվածային լրատվամիջոցները վերածվել են ավելի ու ավելի քաղաքականացված ոլորտի: Միացյալ Նահանգներում պահպանողականներն ու լիբերալները գլոբալ տաքացումը տարբեր կերպ են ընկալում։ Դեմոկրատները հաճախ ընդունում են գլոբալ տաքացման ապացույցները և կարծում, որ այն մարդկանց պատճառով է, մինչդեռ հանրապետականներից շատերը չեն հավատում դրան։ Դեմոկրատներն ու լիբերալները ավելի բարձր և կայուն վստահություն ունեն գիտնականների նկատմամբ, մինչդեռ պահպանողական հանրապետականների վստահությունը գիտնականների նկատմամբ նվազում է։ Սակայն Միացյալ Թագավորությունում զանգվածային լրատվամիջոցները մարդկանց կարծիքների վրա նույն ազդեցությունը չունեն, ինչ Միացյալ Նահանգներում։ Նրանք շրջակա միջավայրի նկատմամբ այլ վերաբերմունք ունեն, ինչը նրանց դրդեց հաստատել Կիոտոյի արձանագրությունը, որը նպատակ ունի կրճատել ածխաթթու գազի արտանետումները, մինչդեռ ԱՄՆ-ն՝ աշխարհի ամենամեծ ածխաթթու գազի արտադրողը, դա չի արել։

Կլիմայի փոփոխության վերաբերյալ լրատվական նյութերի բովանդակության վրա ազդում են լրագրողական նորմերը, ներառյալ հավասարակշռությունը, անաչառությունը, չեզոքությունը և օբյեկտիվությունը: Հավասարակշռված լրատվությունը, որը ենթադրում է որևէ հարցի շուրջ բանավեճի յուրաքանչյուր հակառակ կողմին հավասար ժամանակ տրամադրելը, բավականին վնասակար ազդեցություն է ունեցել կլիմայի գիտության լուսաբանման լրատվամիջոցների վրա։

## Քննադատություն
Գիտական ​​լրագրողները պարբերաբար քննադատության են ենթարկվում գիտական ​​պատմությունների մոլորեցնող լուսաբանման համար: Գիտնականների, լրագրողների և հանրության բոլոր երեք խմբերը հաճախ քննադատում են գիտական ​​լրագրությունը՝ կողմնակալության և անճշտությունների համար: Այնուամենայնիվ, գիտական ​​լրագրողների միջև առցանց համագործակցության աճին զուգընթաց, հնարավոր է, որ անճշտությունները վերացվեն։ Գիտության պատմության պատմաբաններ Նաոմի Օրեսկեսի և Էրիկ Մ. Քոնվեյի 2010 թվականի «Կասկածի վաճառականները» գրքում պնդվում է, որ գլոբալ տաքացման, ծխախոտի ծխելու, թթվային անձրևի, դուստի և օզոնային շերտի քայքայման նման թեմաներով հակառակ կարծիք ունեցող գիտնականները փորձել են «պահպանել վեճը կենդանի» հանրային ասպարեզում՝ պահանջելով, որ լրագրողները կեղծ հավասարակշռություն տրամադրեն փոքրամասնության կողմին: Շատ հաճախ, օրինակ՝ կլիմայի փոփոխության դեպքում, սա հանրության մոտ թողնում է այն տպավորությունը, որ գիտական ​​համայնքի ներսում անհամաձայնությունը շատ ավելի մեծ է, քան իրականում է։ Գիտությունը հիմնված է փորձարարական ապացույցների և փորձարկումների վրա, իսկ վիճաբանությունը նորմալ գործունեություն է։

Գիտնականները քննադատել են գիտական ​​լրագրողներին հետևյալի համար.

* Անքննադատական ​​​​հաշվետվություն
* Գիտական ​​առաջընթացի և տնտեսական հեռանկարի շրջանակների շեշտադրում
* Մասնագիտական ​​կարծիքների լայն շրջանակ չներկայացնելը
* Դրական հաղորդագրությունների նկատմամբ նախապատվություն ունենալը
* Անիրատեսական ժամանակացույցերի մասին հաղորդելը և «շրջապատի» ստեղծմանը մասնակցելը

Գիտական ​​լրագրողները կարելի է դիտարկել որպես գիտական ​​տեղեկատվության պահապաններ: Ինչպես ավանդական լրագրողները, գիտական ​​լրագրողներն էլ պատասխանատու են նրա համար, թե ինչ ճշմարտություններ են հասնում հանրությանը։

Գիտական ​​տեղեկատվությանը հասանելիությունը հաճախ թանկ է: Սա հակաարդյունավետ է գիտական ​​լրագրության նպատակներին: Ազատ գիտությունը, որը «գիտական ​​հրապարակումների ազատ մատչելիության և օգտագործելիության» շարժում է, ձգտում է հակազդել արժեքավոր գիտական ​​տեղեկատվության հասանելիության խնդիրներին։ Ազատորեն հասանելի գիտական ​​ամսագրերը կնվազեցնեն հանրության կախվածությունը գիտական ​​տեղեկատվության համար պոտենցիալ կողմնակալ զանգվածային լրատվամիջոցներից։

Շատ գիտական ​​ամսագրեր, ինչպես նաև The New York Times-ի նման թերթեր և PBS Nova-ի նման գիտության հանրամատչելիացման մասին հաղորդումներ, իրենց բովանդակությունը հարմարեցնում են համեմատաբար բարձր կրթված լսարանի համար։ Շատ համալսարաններ և հետազոտական ​​հաստատություններ իրենց լրատվամիջոցների հետ կապերի մեծ մասը կենտրոնացնում են նման լրատվամիջոցներում լուսաբանման վրա: Որոշ պետական ​​գերատեսչություններ պահանջում են, որ լրագրողները թույլտվություն ստանան գիտնականից հարցազրույց վերցնելու համար և պահանջում են, որ մամուլի քարտուղարը լսի կառավարության կողմից ֆինանսավորվող գիտնականների և լրագրողների միջև հեռախոսազրույցները։

Դեղագործական մարքեթինգի շատ ներկայացուցիչներ քննադատության են ենթարկվել նոր դեղամիջոցներ գովազդելու նպատակով բժիշկներին անվճար սնունդ առաջարկելու համար։ Գիտական ​​լրագրողների քննադատները պնդում են, որ նրանք պետք է բացահայտեն, թե արդյոք արդյունաբերական խմբերը վճարել են լրագրողի ճանապարհորդության համար, թե՞ ստացել են անվճար սնունդ կամ այլ նվերներ։

Գիտական ​​լրագրությունը գտնվում է քննադատական ​​հայացքի ներքո այն պատճառով, որ այն համատեղում է լրագրողի անհրաժեշտ առաջադրանքները գիտնականի հետաքննչական գործընթացի հետ։

### Շոկոլադե խաբեություն
2015 թվականին Ջոն Բոհանոնը դիտավորյալ վատ ուսումնասիրություն իրականացրեց՝ տեսնելու, թե ինչպես են ցածրորակ բաց մատչելիության հրատարակիչը և լրատվամիջոցները ընկալելու իրենց արդյունքները։ Նա աշխատել է կինոռեժիսոր Պիտեր Օնեկենի հետ, որը ֆիլմ էր նկարահանում դիետիկ արդյունաբերության մեջ առկա անպետք գիտության մասին, որտեղ նորաձև դիետաները դարձել էին գլխավոր լուրեր՝ չնայած ուսումնասիրության վատ դիզայնին և գրեթե առանց ապացույցների։ Նա հորինեց կեղծ «դիետայի ինստիտուտ», որը նույնիսկ կայքէջ չունի, օգտագործեց «Յոհաննես Բոհաննոն» գրական կեղծանունը և հորինեց մամուլի հաղորդագրություն։

## Տես նաև
* Ազատ գիտություն
* Գիտության հանրամատչելիացում
* Գիտական հաղորդակցություն

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 

## Արտաքին հղումներ

Կատեգորիա:Լրագրության տեսակներ
Կատեգորիա:Լրագրություն ըստ ոլորտի