Ուլտրանացիոնալիզմ

**Ուլտրանացիոնալիզմ** կամ **ծայրահեղ նացիոնալիզմ,** նացիոնալիզմի ծայրահեղական ձև, որի դեպքում երկիրը հաստատում կամ պահպանում է գերիշխանության, գերակայության կամ վերահսկողության այլ ձևեր այլ ազգերի նկատմամբ (սովորաբար բռնի հարկադրության միջոցով)՝ իր կոնկրետ շահերը հետապնդելու համար: Ուլտրանացիոնալիստական սուբյեկտները կապվել են քաղաքական բռնության կիրառման հետ նույնիսկ խաղաղ ժամանակներում:

Գաղափարախոսական առումով, այնպիսի գիտնականներ, ինչպիսին է բրիտանացի քաղաքական տեսաբան Ռոջեր Գրիֆինը, պարզել են, որ ուլտրազգայնականությունը ծագում է ժամանակակից ազգային պետությունները կենդանի օրգանիզմներ համարելուց: 

Բացահայտ դիցաբանական ձևերով քաղաքական ակտիվիստները հասարակությունները բաժանել են նրանց, ովքեր ընկալվում են որպես այլասերված ստորադաս և նրանց, ովքեր ընկալվում են որպես մեծ մշակութային ճակատագիր ունեցողներ: Ուլտրազգայնականությունը ֆաշիզմի մի կողմ է, որտեղ պատմական կառավարությունները, ինչպիսիք են ֆաշիստական Իտալիայի և նացիստական Գերմանիայի ռեժիմները, կառուցել են ուլտրազգայնական հիմքերի վրա՝ օգտագործելով ենթադրյալ լայնածավալ ազգային վերականգնման համար նախատեսված կոնկրետ ծրագրեր: Մեկ այլ կարևոր օրինակ է Կարմիր քմերների ռեժիմը Դեմոկրատական Կամպուչեայում (Կամբոջա), որը խրախուսում էր ծայրահեղ ազգայնականությունը:

## Նախապատմություն և ավելի լայն համատեքստ

Բրիտանացի քաղաքագետ Ռոջեր Գրիֆինը պնդել է, որ ուլտրազգայնականությունը, ըստ էության, հիմնված է քսենոֆոբիայի վրա՝ ենթադրյալ լեգիտիմություն գտնելով «անցյալի մշակութային կամ քաղաքական ժամանակաշրջանների խորապես միֆականացված պատմությունների միջոցով՝ պատմական մեծության կամ ենթադրյալ թշնամիների դեմ հին հաշիվները մաքրելու համար»։ Այն կարող է նաև հիմնվել բնական գիտությունների տարբեր ասպեկտների, ինչպիսիք են մարդաբանությունը և գենետիկան, «վուլգարացված ձևերի» վրա, մասնավորապես՝ եվգենիկան՝ Գրիֆինի կարծիքով «ազգային գերազանցության և ճակատագրի, այլասերվածության և ենթամարդկայնության գաղափարները ռացիոնալացնելու» համար։ Գրիֆինի կարծիքով, ուլտրազգայնականները ժամանակակից ազգային պետությունը դիտարկում են որպես կենդանի օրգանիզմ, որն անմիջականորեն նման է ֆիզիկական անձին, այնպես որ այն կարող է քայքայվել, աճել, մահանալ և, բացի այդ, վերածնունդ ապրել։ Նա ընդգծեց նացիստական Գերմանիան որպես ուլտրազգայնականության վրա հիմնված ռեժիմ:

Ուլտրաազգայնական ակտիվիզմը կարող է տարբեր վերաբերմունք ցուցաբերել բնակչության պատմական ավանդույթների նկատմամբ: Օրինակ՝ Բրիտանական ֆաշիստների միությունը ընդունել է աշխարհիկ մտածելակերպ ունեցող հարթակ, որը կենտրոնացած է ընկալվող տեխնոլոգիական առաջընթացի վրա: Ի տարբերություն դրա՝ Ռումինիայի թագավորության երկաթե գվարդիան օգտագործել է միստիցիզմի վրա հիմնված կրոնի կոշտ ձև՝ ազգի ուլտրաազգայնականների շրջանում վճռականությունը խրախուսելու համար: Այնուամենայնիվ, էթնիկ պատկանելության և այլ բաժանումների վերաբերյալ մոլուցքային տեսակետները, ինչպես նաև քաղաքականությունը զոհաբերության մոտիվների հետ կապելը, ընդհանուր առմամբ, կազմում են այս շարժումների հոգեբանական շրջանակը:

Ամերիկացի գիտնական Յանուշ Բուգայսկիի խոսքով՝ «իր ամենածայրահեղ կամ զարգացած ձևերով ուլտրաազգայնականությունը նման է ֆաշիզմի, որը բնութագրվում է այլ ազգերի նկատմամբ քսենոֆոբիկ արհամարհանքով, տոտալիտարիզմին սահմանակից ավտորիտար քաղաքական կարգավորումների աջակցությամբ և խարիզմատիկ առաջնորդի, կազմակերպչական առումով ամորֆ շարժման տիպի կուսակցության և ազգի միջև «օրգանական միասնության» վրա միֆական շեշտադրմամբ»։ Բուգայսկին կարծում է, որ քաղաքացիական ազգայնականությունը և հայրենասիրության հետ կապված հասկացությունը կարող են պարունակել զգալիորեն դրական տարրեր՝ նպաստելով ընդհանուր հասարակական բարօրությանը այնպիսի ժամանակներում, ինչպիսիք են ազգային աղետները։ Նրա կարծիքով, այս վարդապետությունները հակադրվում են որոշակի գաղափարախոսությունների ծայրահեղ մոտեցմանը՝ ավելի իռացիոնալ գործողություններով:

## Պատմական շարժումներ և վերլուծություն

Ամերիկացի պատմաբան Ուոլթեր Սքյան «Ճապոնիայի սուրբ պատերազմը. ռադիկալ սինտոիզմի ուլտրազգայնականության գաղափարախոսությունը» աշխատության մեջ գրել է, որ Ճապոնիայում ուլտրազգայնականությունը հիմնված է ավանդական սինտոիստական հոգևոր համոզմունքների և ազգի ռասայական ինքնության վերաբերյալ ռազմատենչ վերաբերմունքի վրա: 

20-րդ դարի սկզբին էթնիկ ազգայնականության և կրոնական ազգայնականության այս համադրությունից բխող ֆանատիզմը հանգեցրել է ժողովրդավարական կառավարմանը և Ճապոնիայի տարածքային ընդլայնման աջակցությանը: Սքյան իր աշխատանքում մասնավորապես դիտարկել է ուլտրազգայնականության և քաղաքական բռնության միջև կապը՝ նշելով, թե ինչպես են 1921-1936 թվականներին սպանվել Ճապոնիայի երեք գործող և երկու նախկին վարչապետներ: 1930-ական և 1940-ական թվականների ճապոնական տոտալիտար կառավարությունը (Շովա Ճապոնիա) միայն երկրի զինվորականների խրախուսանքի վրա չէր հույսը դնում: Այն նաև լայն ժողովրդական աջակցություն էր ստանում։

Կամբոջացի պատմաբան Սամբո Մանարան պարզել է, որ համոզմունքների համակարգը միջազգային հարաբերությունների առումով ներկայացնում է գերակայության տեսլական, որտեղ քսենոֆոբիան կամ օտարերկրացիների նկատմամբ ծայրահեղականության աստիճանի ատելությունը հանգեցնում է սոցիալական տարանջատման և սեգրեգացիայի քաղաքականության: Նա պնդել է, որ Կամբոջայի ցեղասպանությունն այս գաղափարախոսության կոնկրետ օրինակ է, երբ այն կիրառվում է գործնականում: Նա նշել է. «Ակնհայտ է, որ հենց ուլտրաազգայնականությունն էր՝ կոմունիզմում դասակարգային պայքարի գաղափարի և քաղաքական գործիչների խմբի հետ համատեղ, որը հանգեցրեց Դեմոկրատական Կամպուչեայի՝ մոտավորապես երեք միլիոն մարդու կյանք խլած անողոք ռեժիմի հաստատմանը», որտեղ զինյալ առաջնորդները վերջապես որոշեցին «կտրել բոլոր դիվանագիտական և տնտեսական կապերը գրեթե բոլոր երկրների հետ»՝ «նեղ մտածողության վարդապետության պատճառով՝ առանց հաշվի առնելու այն բոլոր կորուստները, որոնք նրանք կկրեին»: Մանարայի կարծիքով՝ «սա արդյունավետորեն ոչնչացրեց ազգը»։

Ռումինիայի առաջնորդ Նիկոլաե Չաուշեսկուի տոտալիտար դիկտատուրան «Հաարեց»-ի կողմից նկարագրվել է որպես կոմունիզմի ծայրահեղ ազգայնական մոտեցման օրինակ, որը մեջբերել է Չաուշեսկուի հակասեմականությունը այնպիսի գործողությունների առումով, ինչպիսին է Հոլոքոստի պատմական ժխտումը։ Նա նաև ջանքեր է գործադրել հրեական ծագում ունեցող ռումինացիներին քաղաքական իշխանության դիրքերից մաքրելու համար։ «Հաարեց»-ը նաև Հունգարիայի վարչապետ Վիկտոր Օրբանին անվանել է ծայրահեղ ազգայնական՝ ավտոկրատական կառավարման և ռասայական ինքնության վերաբերյալ նրա հայացքների, մասնավորապես՝ Օրբանի կողմից «ռասաների խառնման» հրապարակային դատապարտման պատճառով։ Նրան ծայրահեղ ազգայնական է անվանել նաև ամերիկյան NPR լրատվական գործակալությունը՝ հղում անելով ժողովրդավարական լիբերալիզմի նկատմամբ նրա ընդդիմությանը։

2015 թվականի վերջին իսրայելցի քաղաքական լրագրող Գիդեոն Լևին գրել է, որ իսրայելա-պաղեստինյան հակամարտությունը հանգեցրել է Իսրայելի ներսում քաղաքացիական հասարակության քայքայման, իսկ տասնամյակների ընթացքում «ատելության հրահրման վրա հիմնված» ծայրահեղ ազգայնական շարժման շնորհիվ «ժողովրդական կրոնը» տարածվել է։ 

Ռուսական իրրեդենտիզմը, որի շրջանակներում առաջարկվում է ռազմատենչ կայսերական պետություն, որը տարածվում է ինչպես Ասիայում, այնպես էլ Եվրոպայում՝ առանց հաշվի առնելու ներկայիս միջազգային սահմանները, «Los Angeles Times» թերթը նկարագրել է որպես ուլտրաազգայնականություն, իսկ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի ագրեսիվ գործողությունները վերագրվում են անցյալում բազմաթիվ գործիչների ներկայացրած քաղաքական փաստարկների էվոլյուցիային։ Օրինակներից են Նիկոլայ Բերդյաևը, Ալեքսանդր Դուգինը (1997 թվականի «Աշխարհաքաղաքականության հիմունքները. Ռուսաստանի աշխարհաքաղաքական ապագան» գրքի հեղինակը), Լև Գումիլյովը և Իվան Իլյինը։ Թերթը ընդգծել է 2022 թվականին Ուկրաինա Ռուսաստանի ներխուժման օգտին տրված հիմնավորումները՝ մեջբերելով Պուտինի այն հայտարարությունը, որ նա պետք է ռազմականորեն պայքարի «ստի կայսրության» դեմ, որը ստեղծվել է Միացյալ Նահանգների կողմից՝ Ռուսաստանին խեղդելու իր ցանկությունը արդարացնելու համար։

2021 թվականի մի հոդվածում Bloomberg News-ը նշել է, որ Չինաստանում ծայրահեղ ազգայնական տեսակետների աճը, մասնավորապես սոցիալական ցանցերում ծայրահեղականություն քարոզողների առումով, ուղղակի մարտահրավեր է ներկայացնում երկրի ներկայիս կառավարությանը, որտեղ գերագույն առաջնորդ Սի Ցզինպինը բախվում է ջերմոցային գազերի հետ կապված կլիմայի փոփոխության վրա հիմնված տնտեսական բարեփոխումներ իրականացնելու իր փորձերի դեմ։ Bloomberg-ի տվյալներով՝ չինացի քաղաքական ակտիվիստները պնդում են դավադրության տեսություն, ըստ որի՝ բարեփոխումները որոշակի կապիտուլյացիա են ներկայացնում արտաքին շահերի առջև՝ չինացի առանձին մարդկանց հաշվին։ Բնապահպանական քաղաքականությունը բարդ ձևով է ձևավորվել Չինաստանում՝ բախվելով շատերի շրջանում բարդ կարծիքների հետ։

Մոհամմեդ բին Սալմանի կառավարման օրոք, ով պաշտոնապես հանդիսանում է թագաժառանգ, Սաուդյան Արաբիան բազմաթիվ վերլուծաբանների կողմից նկարագրվել է որպես ծայրահեղ ազգայնականության կողմնակից՝ հրաժարվելով կառավարության նախկին իսլամիստական քաղաքական փաստարկներից։ Օրինակ՝ France 24-ը 2019 թվականի զեկույցում նշել է, որ «ուլտրաազգայնականությունը խթանելու» հետ մեկտեղ թագաժառանգը ներկայացրել է «փայլուն համերգներ, կախարդական շոուներ և սպորտային շքեղություններ՝ աղմկոտ երեկույթներով»։ Նաև 2019 թվականին Financial Times-ը գաղափարախոսական տեղաշարժը նկարագրել է որպես «ալիք», որը առաջնորդը «տարածել է ամբողջ թագավորությամբ»։

## Ուլտրաազգայնական քաղաքական կուսակցություններ
### Ներկայումս ներկայացված է ազգային կառավարություններում կամ օրենսդիր մարմիններում
Շատ քաղաքական կուսակցություններ բնութագրվել են որպես ծայրահեղ ազգայնականներ։
****': [[Թալիբան]]
****': Հայաստանի Հանրապետական կուսակցություն
****': Պաուլին Հենսոնի «Մեկ ազգ» գիրքը
****': Ավստրիական ազատություն կուսակցություն
****': [[Ֆլամանդական շահ (կուսակցություն)|Ֆլամանդական շահ]]
****': Վերածնունդ (բուլղարական քաղաքական կուսակցություն), Վելիչիե
****': Հանրապետական կուսակցություն (Չիլի, 2019)  
****': Հայրենիքի շարժում (Խորվաթիա)
****': ԷԼԱՄ (Կիպրոս)
****': Ազատություն և ուղղակի ժողովրդավարություն
****': Դանիական ժողովրդական կուսակցություն
****': Էստոնիայի պահպանողական ժողովրդական կուսակցություն
****': [[Ազգային ճակատ (Ֆրանսիա)|Ազգային ճակատ(Ֆրանսիա)]]
****': Ֆինների կուսակցություն
****': Ժողովրդի իշխանություն (Վրաստան)
****': Գերմանիայի համար այլընտրանք
****': [[Հունական լուծում]], [[Հունական լուծում]], Հաղթանակ (հունական քաղաքական կուսակցություն)
****': «Մեր հայրենիք» շարժումը
****': Շիվ Սենա (2022–մինչ օրս)
****': Օցմա Եհուդիտ, Մաֆդալ - կրոնական սիոնիզմ
****': Իտալիայի եղբայրներ
****': Ճապոնիայի պահպանողական կուսակցություն, Սանսեյտո
* ***': Ազգային դաշինք (Լատվիա)
* ***': Միության համերաշխության և զարգացման կուսակցություն
****': Նամիբիայի տնտեսական ազատության մարտիկներ
****': Ազատության կուսակցություն, Ժողովրդավարության ֆորում
****': Կորեայի աշխատավորական կուսակցություն
****': Համաս
****': Կոնֆեդերացիայի ազատություն և անկախություն (Ազգային շարժում (Լեհաստան)), Լեհական թագի կոնֆեդերացիա
****': Չեգա (քաղաքական կուսակցություն)
****': Ռումինացիների միության դաշինք, S.O.S. Ռումինիա, Երիտասարդների կուսակցություն
****': Ռուսաստանի լիբերալ-դեմոկրատական կուսակցություն, Ռոդինա (քաղաքական կուսակցություն)
****': Սերբական կուսակցության երդմնակալներ
****': Տնտեսական ազատության մարտիկներ, ուՄխոնտո վեՍիզվե(քաղաքական կուսակցություն)
****': Սլովակիայի ազգային կուսակցություն
****': Վոքս (քաղաքական կուսակցություն)
****': Շվեդիայի դեմոկրատներ
****': Շվեյցարիայի ժողովրդական կուսակցություն
****': Պալանգ Պրաչարաթ երեկույթ, Միացյալ Թաիլանդի ազգի կուսակցություն
****': Ազգայնական շարժման կուսակցություն 
****': Սվոբոդա (քաղաքական կուսակցություն)
Մի քանի քաղաքական կուսակցություններ նկարագրվել են որպես ծայրահեղ ազգայնական խմբավորումներ ունեցողներ։
****': Լա Լիբերտադ Ավանզա
****': Անկախ սոցիալ-դեմոկրատների դաշինք
****': Լիբերալ կուսակցություն (Բրազիլիա, 2006)
****': Չինաստանի կոմունիստական կուսակցություն
****': Ֆիդես
****': Բհարատիա Ջանատա կուսակցություն
****': Գերինդրա
****': Լիկուդ
****': Լեգա (քաղաքական կուսակցություն) 
****': Լիբերալ-դեմոկրատական կուսակցություն (Ճապոնիա)
****': Օրենք և արդարադատություն
****': [[Միասնական Ռուսաստան]]

=== Ներկայացված կուսակցություններ, որոնք նախկինում ունեցել են ծայրահեղ ազգայնական միտումներ կամ խմբակցություններ ===
Պատմականորեն մի քանի քաղաքական կուսակցություններ ունեցել են ծայրահեղ ազգայնական միտումներ։
* ***': Սերբական ժողովրդավարական կուսակցություն
* ** Չինաստանի Հանրապետություն (1912–1949)**: Գոմինդան
* ***': Ջոբբիկ
* ***': Գոլկար
* ***': [[Քաթայիբ]]
****': Միացյալ Մալայզիական ազգային կազմակերպություն
* ***': ՎՄՌՕ-ԴՄՆԵ
* ***': Սերբական վերածննդի շարժում
****': Սիրիայի սոցիալ-ազգայնական կուսակցություն
****': Զանու-ՊՖ

Պատմականորեն մի քանի քաղաքական կուսակցություններ նկարագրվել են որպես ծայրահեղ ազգայնական խմբավորումներ ունեցող։
* ***': Իսրայել Բեյթեյնու
****': Դեմոկրատական ​​առաջադեմ կուսակցություն
****': Լավ երեկույթ

=== Նախկինում ներկայացված է եղել ազգային կառավարություններում կամ օրենսդիր մարմիններում ===
****': Ֆլամանս Բլոկ
****': Հարձակում, ՎՄՌՕ, Բուլղարիայի փրկության ազգային ճակատ, Վելիչիե
* ***': Կամպուչեայի կոմունիստական կուսակցություն
* ***': [[Ուստաշներ]], Խորվաթիայի Աջերի կուսակցություն, Խորվաթիայի մաքուր իրավունքների կուսակցություն
* ***': Հանրահավաք՝ Չեխոսլովակիայի Հանրապետական կուսակցություն, Ազգային ֆաշիստական համայնք
* ***': Հայրենասիրական ժողովրդական շարժում
* ***': Նացիոնալ-սոցիալիստական գերմանական բանվորական կուսակցություն, Գերմանական ազգային ժողովրդական կուսակցություն, Գերմանական աջ կուսակցություն
* ***': Ազատ մտածողների կուսակցություն, [[Ոսկե արշալույս (կուսակցություն)]], Ժողովրդական ուղղափառների հանրահավաք
* ***': Խաչված նետերի կուսակցություն, Միասնության կուսակցություն, Հունգարիայի «Արդարություն և կյանք» կուսակցություն
* ***': Հինդու Մահասաբհա
* ***': Պանիրանիստական կուսակցություն
* ***': Կաչ, Կրոնական սիոնիստական կուսակցություն, Թեհիա, Մոլեդետ, Հատիկվա, Հրեական ազգային ճակատ, Հերութ – Ազգային շարժում
****': Իտալիայի ազգային ֆաշիստական կուսակցություն, Իտալական սոցիալական շարժում
****': Իմպերիալ կառավարման օգնության ասոցիացիա
* ***': Ազգային միասնության ճամբար, Միացյալ Լեհաստան
* ***': Ազգային միություն
* ***': Կիլուսանգ Բագոնգ Լիպունան
* ***': [[Երկաթե գվարդիա]], Ազգային քրիստոնեական կուսակցություն, Ազգային-քրիստոնեական պաշտպանության լիգա, Ռումինիայի ազգային միասնության կուսակցություն, Մեծ Ռումինիայի կուսակցություն
* ***': Հանրապետության պաշտպանության կոալիցիա
* ***': Սերբական ռադիկալ կուսակցություն, Սերբական միասնության կուսակցություն, Դվերի, Սերբական կուսակցության երդմնակալներ
* ***': Սլովակիայի ժողովրդական կուսակցություն, «Մեր Սլովակիա» ժողովրդական կուսակցություն, Հանրապետություն
* ***': Ազգային կուսակցություն
****': Ազգային երիտասարդական
* ***': FET y de las JONS
****': Արաբական սոցիալիստական Բաաս կուսակցություն – Սիրիայի տարածաշրջան
* ***': Նոր կուսակցություն, Թայվանի համերաշխության միություն
****': Հանրապետական գյուղացիների ազգի կուսակցություն, Հաղթանակի կուսակցություն, Մեծ Միության կուսակցություն
****': [[Աջ սեկտոր]]

== Ուլտրաազգայնական կազմակերպություններ ==
****': Ազգային սոցիալիստական ցանց
****':  Սոցիալ-հայրենասիրական շարժում 
****' **Չինաստանի Հանրապետություն**: Կապույտ վերնաշապիկների միություն
****': Կոլումբիայի միացյալ ինքնապաշտպանության ուժեր
****': Սուոմեն Սիսու
****': Ֆրանսերեն գործողություն, Բլոկի նույնականացուցիչ
****': Ռաշտրիա Սվայամսևակ Սանգհ, Բաջրանգ Դալ
****': Պանկասիլայի երիտասարդություն
****': Ոսկե հրապարակ
****': Իմ Տիրցու, Լեհավա, [[Լեհի]]
****': Զինվորական ընկերների միավորում
****': ԿասաՖաունդ
****': Nippon Kaigi, Zaitokukai
****': Պերկասա
****': Մեքսիկայի ազգայնական ճակատ, Ազգային սինարխիստական միություն, Հեղափոխական մեքսիկական գործողություն
****': Մյանմայի հայրենասիրական ասոցիացիա
****': Նոր Զելանդիայի Ազգային Ճակատ
****': [[Պաղեստինի իսլամական ջիհադ]]
****': Համալեհական երիտասարդություն
****': Զայրացած հայրենասերների ակումբ, Գիշերային գայլեր, [[Ռուսական կայսերական շարժում]], [[Վագների խումբ]] 
****': Սպիտակ վերնաշապիկների միություն
****': Բոդու Բալա Սենա, Սինհալական Ռավայա
****': Գորշ գայլեր (կազմակերպություն), Թուրքական վրեժխնդրության բրիգադ
****': Ազովի բրիգադ
****': Անգլիական պաշտպանության լիգա, Սիոլ նան Գայդհեալ
*****: Հպարտ տղաներ, Հայրենասիրական ճակատ, Ազգայնական սոցիալական ակումբ-131, Արիական եղբայրություն, Ինքնություն Եվրոպա

## Ուլտրաազգայնական ահաբեկչություն

Շրի Լանկայի թամիլական ազգայնականության կտրուկ դրսևորումներից, որտեղ տարբեր էթնիկ և կրոնական խմբեր էին գտնվում, ծագած «Թամիլ Իլամի ազատագրման վագրեր» (LTTE) անունով հայտնի զինյալ խմբավորումը տասնամյակներ տևած ահաբեկչական արշավ էր կազմակերպել Շրի Լանկայում, որը գտնվում է Հնդկական օվկիանոսի խորքում և ազդվել է ավելի լայն սոցիալ-քաղաքական միտումներից: Շրի Լանկայի կյանքին ազդող կապիտալիստական քաղաքականության դեմ ուղղված ինչպես ծայրահեղ ազգայնականությունը, այնպես էլ հեղափոխական գաղափարախոսությունները դրդեցին կազմակերպությանը մի շարք բռնի գործողություններ ձեռնարկել ինչպես ազգային կառավարության, այնպես էլ պետության կողմնակիցների դեմ: Այս հարձակումները միասին մեծ թվով քաղաքացիական անձանց մահվան պատճառ են դարձել: Օրինակ՝ 1985 թվականի մայիսի 14-ին LTTE-ի կողմից իրականացված Անուրադհապուրայի կոտորածը հանգեցրեց հարյուրից ավելի մարդկանց սպանության տեղական բուդդայական երկրպագուների հետ կապված սուրբ քաղաքում: Զինյալները դիտավորյալ թիրախավորել են բացօթյա շփումներ ունեցող քաղաքացիական անձանց, օրինակ՝ մահապատժի ենթարկելով կրոնական ճանապարհորդներին սպասարկող տարեց ծաղկավաճառի։

LTTE-ի զինյալ արշավի համատեքստում, «Ատելության ուսումնասիրությունների հանդեսը» 2006 թվականի վերլուծության մեջ պարզել է, որ «ուլտրաազգայնականությունը ստորադասում է հավատարմության և նվիրվածության բոլոր մյուս պնդումները», քանի որ «ազգի նկատմամբ հավատարմությունը գերազանցում է ընտանիքի նկատմամբ հավատարմությունը»։ Այսպիսով, «այս գաղափարը բացատրում է «Թամիլ վագրերի» ազգայնականների նվիրվածությունը նույնիսկ ինքնասպանության առաքելություններին», քանի որ ակադեմիական հանդեսը նշել է, որ «ուլտրաազգայնական հավատարմությունը պահանջում է ինքնազոհաբերելու պատրաստակամություն»։ Եզրափակելով՝ հրատարակությունը հայտնել է, որ «ծայրահեղական ազգայնական պնդումը ոչ միայն ընկալվում է որպես գերակա, այլև ներկայացվում է որպես անհետաձգելի» և այնուհետև պահանջում է, որ քաղաքական ակտիվիստները «պետք է ձեռնարկեն կանխարգելիչ միջոցառումներ, ինչպիսիք են էթնիկ զտումները կամ տեղահանությունը»։

2013 թվականի սեպտեմբերին ձախակողմյան հայացքներ ունեցող հիփ-հոփ երաժիշտ Պավլոս Ֆիսասի սպանությունը սրտին և կողերին դանակահարության վերքերից, որը տեղի ունեցավ «Ոսկե արշալույսի» մի քանի տասնյակ զինյալների կողմից շրջապատվելուց հետո, լայնածավալ վրդովմունք առաջացրեց Հունաստանի քաղաքական կազմակերպության նկատմամբ: Ուլտրաազգայնականների հարձակումը տեղի ունեցավ Աթենքի արվարձանում և հանգեցրեց ոստիկանական գործողությունների՝ մի քանի ձերբակալությունների: Այն ժամանակվա հասարակական կարգի և քաղաքացիների պաշտպանության նախարար Նիկոս Դենդիասը նշել է, որ «Ոսկե արշալույսին համակրող հարձակվողի կողմից» կատարված «զզվելի սպանությունը» հրապարակայնորեն «ամենաակնհայտ կերպով ցույց է տալիս նեոնացիզմի մտադրությունները»։

Միևնույն ժամանակ, «Ոսկե արշալույսը» Հունաստանի խորհրդարանի 300 տեղերից զբաղեցնում էր 18-ը։ Բնութագրվելով որպես Ադոլֆ Հիտլերի համոզմունքները ուղղակիորեն կրկնօրինակող ծայրահեղական քաղաքական կուսակցություն, նրա ծայրահեղ ազգայնականության աջակցությունը մեծացավ Հունաստան ներգաղթի կտրուկ աճի շուրջ բանավեճի համատեքստում։ Հունաստանի իրավական համակարգը, ի վերջո, հետաքննեց սպանությունը և այլ բռնի գործողություններ, որի արդյունքում Աթենքի վերաքննիչ դատարանը 2020 թվականի հոկտեմբերին կայացրեց կուսակցության ղեկավարությանը բանտարկության միջոցով վերացնելու դատավճիռ։ Հետ նայելով՝ The Guardian-ը 2021 թվականին գրել է. ««Ոսկե արշալույսի» մահապարտ ջոկատները սարսափ էին սերմանում փողոցներում՝ թիրախավորելով ներգաղթյալներին, ձախակողմյան արհմիութենականներին և այլ ենթադրյալ հակառակորդների, նախքան կուսակցության գործակալը, ի վերջո, խոստովանեց Ֆիսասի սպանությունը»։

## Ուլտրաազգայնականության պատկերումները գեղարվեստական գրականության մեջ
«Air Force One» մարտաֆիլմում նկարահանվել է ահաբեկչության գլխավոր կազմակերպիչ Եգոր Կորշունովը, որի դերը մարմնավորում է դերասան Գարի Օլդմանը, որը առևանգելով առաջնորդի ինքնաթիռը, առևանգում է մի շարք պատանդների, այդ թվում՝ Միացյալ Նահանգների նախագահին։ Կորշունովը վրեժ է լուծում Ղազախստանի բռնապետ Իվան Ռադեկի ձերբակալության պատճառով, որի դերը մարմնավորում է դերասան Յուրգեն Պրոխնովը, և զինյալը դարձել է ծայրահեղ ազգայնական արմատական՝ նախկինում խորհրդային զինվոր ծառայելուց հետո։ 2022 թվականի փետրվարին Միացյալ Նահանգների զինված ուժերին վերաբերող Military.com կայքը հրապարակել է մի պատմություն, որում կերպարին անվանել է ամերիկյան կինեմատոգրաֆիայի պատմության լավագույն «ռուսական կինոչարագործներից» մեկը։ Variety-ի գրող Թոդ Մաքքարթին նույնպես գովաբանել է Օլդմանի «ֆանատիկ» կերպարի բնույթը, նշելով, որ «ամռան իր երկրորդ չարագործ դերում՝ «Հինգերորդ տարրից» հետո, նա ուժեղ կերպով ներկայանում է որպես աֆղանական արշավանքի վետերան, որը հուսահատորեն փորձել է նորովի ազնվացնել իր երկիրը»։

Իսրայելական «Հրահեղություն» ֆիլմը ներկայացնում է ծայրահեղ ազգայնական ակտիվիստ և մարդասպան Յիգալ Ամիրի գեղարվեստական պատմությունը։ Ներկայացումը մանրամասն նկարագրում է նրա անձնական կյանքը մինչև Իսրայելի վարչապետ Իցհակ Ռաբինի սպանությունը։ Կինոքննադատ Նել Մինոուն նշել է, որ մարդասպանը, որի դերը մարմնավորում է դերասան Եհուդա Նահարին, ցուցադրում է մակերեսային հմայք և համոզելու հմտություն, միևնույն ժամանակ չի կարողանում հանդիսատեսի համակրանք առաջացնել, քանի որ իր իրական բնույթը դեռևս դուրս է գալիս։ Ամիրը, որը իրեն անտարբեր, «գործիքային» ձևով տեսնում է որպես կենդանի զենք մինչև Ռաբինի սպանությունը և ներառյալ այն, Մինոուի կարծիքով, նպաստում է ֆիլմի «սարսափեցնող» թրիլերային որակին։ CultureMixOnline.com-ի սցենարիստ Կարլա Հեյը նույնպես Նահարիի խաղը համարել է սոցիոպատի համոզիչ պատկերում կինոյում, որի մեծ մասը թողնված է հանդիսատեսի մեկնաբանություններին։

2007 թվականի Call of Duty 4: Modern Warfare տեսախաղը ճանաչման արժանացավ Ռուսաստանի ներսում քաղաքացիական պատերազմի պատկերման համար՝ երկրի կառավարության և ծայրահեղ ազգայնական խմբավորման միջև: Դրա շարունակությունները՝ Call of Duty: Modern Warfare 2 (2009 թվական) և Call of Duty: Modern Warfare 3 (2011 թվական), տեղի են ունենում Ռուսաստանում ծայրահեղ ազգայնականների կողմից պետական հեղաշրջման և դրան հաջորդած պատերազմի հետևանքով, որին մասնակցել է ամերիկյան բանակը: Զինված ուժերի առաջնորդ Վլադիմիր Մակարովը, որը բազմաթիվ խաղերի հերոս է, մի պահի հայտարարում է. «Ռուսաստանը կգրավի ամբողջ Եվրոպան, նույնիսկ եթե ստիպված լինի կանգնել մոխրի կույտի վրա»։

## Տես նաև
*Ջինգոիզմ 
*Պուտինականություն
*Ամբողջատիրություն

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ազգայնականություն
Կատեգորիա:Այլատյացություն
Կատեգորիա:Ավտորիտարիզմ
Կատեգորիա:Գաղափարախոսություններ
Կատեգորիա:Նեոֆաշիզմ
Կատեգորիա:Նույնականության քաղաքականություն
Կատեգորիա:Ռասիզմ
Կատեգորիա:Տոտալիտարիզմ
Կատեգորիա:Քաղաքագիտության տերմինաբանություն
Կատեգորիա:Քաղաքական գաղափարախոսություններ
Կատեգորիա:Ֆաշիզմ