Մոհիստական դպրոց

**Մոհիստական դպրոց** (), Չինաստանի պատմության մեջ Գարնան և Աշնան, ինչպես նաև Պայքարող Թագավորությունների ժամանակաշրջանի փիլիսոփայական ուղղություններից մեկը՝ «Հարյուր դպրոցների» և «Ինը հոսանքների, տասը դպրոցների» շարքում։

Լեգիզմի ներկայացուցիչ Հան Ֆեյը մոհիստական և կոնֆուցիական դպրոցները կոչել է «աշխարհի նշանավոր ուսմունքներ», իսկ կոնֆուցիականության ներկայացուցիչ Մընծըն ասել է. «Աշխարհում հնչող բոլոր ուսմունքները կամ Յան Ճուին են պատկանում, կամ Մոծըին»։ Այս խոսքերը վկայում են, որ մոհիզմը Չինաստանում հասել էր մեծ տարածման։ Պայքարող Թագավորությունների ժամանակաշրջանի վերջում մոհիզմի ազդեցությունը կարող էր հավասար մրցակցել կոնֆուցիականության հետ։

Սակայն Հան դինաստիայի սկզբում, մոհիստական ուսմունքի յուրահատուկ քաղաքական բնույթի պատճառով, ինչպես նաև Արևմտյան Հանի կայսր Ու Դիի կողմից իրականացված՝ «բոլոր դպրոցների մերժում և միայն կոնֆուցիական ուսմունքի բարձրացում» քաղաքականության հետևանքով, մոհիզմը աստիճանաբար կորցրեց իր գոյության իրական հիմքը, և մոհիստական գաղափարները Չինաստանում հետզհետե վերացան։ Միայն Ցին դինաստիայի վերջում և Չինաստանի Հանրապետության սկզբնական շրջանում գիտնականները նորից հայտնաբերեցին մոհիստական ժառանգությունը, իսկ վերջին տարիներին որոշ «նոր մոհիստների» ջանքերով մոհիստական ուսմունքի մի շարք գաղափարներ կրկին մտան հասարակական ուշադրության շրջանակ։

Մոհիստական տրամաբանությունը Չինաստանի պատմության մեջ առաջին համակարգված տրամաբանական ուսմունքն էր և համարվում է աշխարհի երեք դասական տրամաբանական համակարգերից մեկը: Այն հիմնականում ներկայացված է «երեք տարրերի տեսությամբ», որոնց մեջ մտնում են՝ հիմքը (կամ պատճառը), սկզբունքը և տեսակը։ «Մո բյան»-ը մոհիստական տրամաբանության հիմնական աշխատությունն է։

## Ծագում
«Հան դինաստիայի պատմություն. Արվեստների և գրականության տրակտատ» մոհիստական դպրոցը համարում է ծագած քրմերից և ծիսակատարներից։ Այնտեղ ասվում է.«Մոհիստական դպրոցի հոսանքը, հավանաբար, ծագել է Տաճարի պահապաններից։ Խրճիթային տանիքներ և կաղնու գերաններ՝ այդ պատճառով նրանք արժևորում էին խնայողությունը։ Երեք ծերերի և հինգ ավագների խնամք՝ այդ պատճառով՝ համընդհանուր սերը։ Արժանիների ընտրություն՝ այդ պատճառով՝ արժանավորների բարձրացում։ Տաճարային պաշտամունքում հոր խստորեն մեծարում՝ այդ պատճառով՝ ոգիների կարևորում։ Տարվա չորս եղանակների կարգով գործել՝ այդ պատճառով՝ ճակատագրապաշտության մերժում։ Աշխարհին որդիական հարգանքով նայել՝ այդ պատճառով՝ միասնականության բարձրացում»։

Այստեղ «Տաճարի պահապաններ» ասելով նկատի են առնվում քրմերը և ծիսակատարները։

Պանգուն «Հան դինաստիայի պատմություն. Արվեստների և գրականության տրակտատի» մեկնաբանությամբ մոհիստական ուսմունքի հիմնական դրույթները համապատասխանեցնում է Տաճարի պահապանների գործառույթներին՝ հետևյալ կերպ․

Խնայողության արժևորում․ Տաճարի շինությունները բնութագրվում էին «խրճիթային տանիքով և կաղնու գերաններով» (այսինքն՝ տանիքը ծածկված էր ծղոտով, գերանները՝ կաղնուց), ինչը խորհրդանշում էր պարզություն և համեստություն։ Սա համապատասխանում է մոհիստների՝ շքեղության դեմ և խնայողության օգտին ուղղված գաղափարներին։

Համընդհանուր սեր․ Ծիսակատարությունների ընթացքում  «Տարեցների և իմաստունների մեծարման ծիսակարգը» արտահայտում էր համընդհանուր հոգատարություն, ինչը համապատասխանում է մոհիստական «փոխադարձ սիրո» էթիկական գաղափարին։

Արժանավորների բարձրացում․ «Արժանիների ընտրությունը» նշանակում էր տաղանդավոր մարդկանց ընտրություն, ինչը համապատասխանում է մոհիստական՝ արժանիների առաջադրման և միասնականության քաղաքական գաղափարներին։

Ոգիների կարևորում․ Տաճարային պաշտամունքում շեշտվում էր «հոր խստորեն մեծարումը» և նախնիների հարգանքը, ինչը համապատասխանում է մոհիստական «ոգիների ճանաչման» կրոնական հայացքին։

Ճակատագրապաշտության մերժում․ Ծիսակարգերը կատարվում էին տարվա չորս եղանակների բնական ընթացքին համապատասխան, ինչով մերժվում էր ճակատագրի անխուսափելիության գաղափարը։ Սա համապատասխանում է մոհիստների՝ նախասահմանված ճակատագրի գաղափարի դեմ ուղղված մտածողությանը։

Միասնականության բարձրացում․ Որդիական հարգանքի միջոցով ամբողջ աշխարհի կարգի պահպանումը համապատասխանում է մոհիստական հասարակական միասնության իդեալին։

Մոհիստական դպրոցի հիմնադիրը Մոդին էր, որը հայտնի է նաև որպես Մոծը։ «Յուանհե ազգանունների ժողովածու» աշխատությունում նշվում է, Տոնգ Շույեի հետազոտությունները ենթադրում են, որ Մոծըն Սոն նահանգի ազնվական Գոնծը Մույիի ժառանգն էր։ «Հուայնանծը»-ում ասվում է, որ Մոծըն մանկության տարիներին ուսանել է կոնֆուցիականների մոտ։ Մոծըն զբաղեցրել է Սոն պետության բարձրաստիճան պաշտոն և երկար ժամանակ ապրել է նաև Չու և Լու պետություններում։ Հետագայում նա հիասթափվել է կոնֆուցիականության կողմից կատարվող ծիսական ձևականություններից, խիստ աստիճանակարգային համակարգից, տոհմատիրական կարգերից և նյութական միջոցներ ու ժամանակ վատնող թաղման ծեսերից, և այդ պատճառով հեռացել է կոնֆուցիական ուսմունքից։

Մոդին հրաժարվել է Ճոու դինաստիայից և ընդունել է Սյա և Ին դինաստիաների քաղաքականությունը։ Նա շեշտը դրեց Յու Մեծի աշխատասեր և խնայող ոգուց սովորելուն, Ին ժողովրդի ավանդույթների վերականգնմանը և կոնֆուցիական այն գաղափարի ժխտմանը, որ «եթե տիրակալը կիրառի այդ ուսմունքը, ապա կհասնի խաղաղության, հարստության և պատվի»։ Այսպես նա հիմնադրել է մոհիստական դպրոցը։ Մոծըն ուներ բազմաթիվ աշակերտներ, որոնց թիվը հասնում էր հարյուրավորների։

### Ին և Շան դինաստիաների ծագումնաբանությունը
Հարավային Չինաստանի Շըֆան համալսարանի գիտության և տեխնիկայի պատմության ամբիոնի պրոֆեսոր Հուան Շըրուեյը, գիտնական Գուան Իֆուն, ինչպես նաև ժամանակակից չինացի քաղաքագետ Սյաո Գոնգցյուենը և այլ հետազոտողներ գտնում են, որ թեև մոհիստական դպրոցը հաճախ իր ծագումը վերագրում է Սյա դինաստիայի Յու թագավորին, նրա գաղափարական համակարգը իրականում Ին-Շան մշակույթի ժառանգությունն ու զարգացումն է։ Յուճընսիեն «Գույսը տարվա գրառումներ. Մոհիզմի մասին տրակտատ» աշխատությունում նշում է․ որ «մոհիզմը Սոն նահանգի կառավարիչների և նախարարների ուսմունքն է»։ Մոծըի և նրա հետևորդների գաղափարախոսական համակարգը անխուսափելիորեն ազդվել է Սոն նահանգում Ին-Շան դինաստիայից ժառանգված սովորույթներից։

Հարավային Չինաստանի Շըֆան համալսարանի գիտության և տեխնիկայի պատմության ամբիոնի պրոֆեսոր Հուան Շըրուեյը, գիտնական Գուան Իֆուն, ինչպես նաև ժամանակակից չինացի քաղաքագետ Սյաո Գոնգցյուենը և այլ հետազոտողներ գտնում են, որ թեև մոհիստական դպրոցը հաճախ իր ծագումը վերագրում է Սյա դինաստիայի Յու թագավորին, նրա գաղափարական համակարգը իրականում Ին-Շան մշակույթի ժառանգությունն ու զարգացումն է։ Յուճընսիեն «Գույսը տեսակի գրառումներ. Մոհիզմի մասին» աշխատությունում նշում է․ որ «մոհիզմը Սոնգ նահանգի կառավարիչների և նախարարների ուսմունքն է»։ Մոծըի և նրա հետևորդների գաղափարախոսական համակարգը անխուսափելիորեն ազդվել է Սոն նահանգում Ին-Շան դինաստիայից ժառանգված սովորույթներից։

Ին ժողովուրդը հայտնի էր իր պարզությամբ։ Նրանք կարևորում էին գործնական արդյունքը, չունեին բարդ և ձևական ծեսեր, ինչպես նաև չունեին խիստ տոհմատիրական համակարգ, հետևաբար չկար «երկարատև սգո» կարգ։ Այս հիմքի վրա մոհիստական դպրոցը զարգացրեց խնայողության, թաղման ծեսերի սահմանափակման և երաժշտության մերժման գաղափարները։ Մոծըի առաջարկած «պարզ փայտե դագաղով» համեստ թաղման եղանակը նույնպես սկիզբ է առել Ին-Շան ժամանակաշրջանից։ Մոհիստների կողմից արժանավորների բարձրացումը, ռազմական արժանիքների կարևորումը, տաղանդի և ուժի գնահատումը, ինչպես նաև ուտիլիտարիզմը ևս Ին-Շան մշակույթի կարևոր առանձնահատկություններ էին։ Յին ժողովրդի՝ արդյունաբերության, առևտրի, խիստ օրենքների և պատժի կարևորության ավանդույթը հետևում էին նաև մոհիստները։

Մոհիստների կրոնական պատկերացումները ոգիների և աստվածների մասին շատ մոտ էին Ին-Շան ժամանակաշրջանի նախնիների պաշտամունքին և բնության աստվածությունների հավատին, սակայն նրանք դիմադրում էին Ճոու ժողովրդի կողմից ձևավորված «երկնային մանդատի» գաղափարին։

Մոծըի «համատարած սերը» հավասարության վրա հիմնված համամարդկային սեր էր, որը չէր տարբերակում մարդկանց ըստ արյունակցական մտերմության։ Ին ավերակներում հայտնաբերված արձանագրություններում արտահայտված են «բազմահայրական համակարգի» և «բազմամայրական համակարգի» սովորույթները։ Շան դարաշրջանի տոհմային համատեղ իշխանության ավանդույթի շրջանակում որդու և հոր միջև առանձնահատուկ մտերմություն չկար. կենսաբանական հայրը էականորեն չէր տարբերվում տոհմի մյուս հայրական անդամներից։ Այդ պատճառով «Գրքերի գրքում» ասվում է․ «Չկա մեկը, որ Երկնքի սերունդը չլինի, և զոհաբերություններում ոչ ոք առավել չի մեծարվում մերձավոր լինելու պատճառով»։ Իսկ «Մոծըի. Օրինաչափություններ» բաժնում ասվում է․ «Մարդիկ՝ փոքր թե մեծ, ազնվական թե հասարակ, բոլորը Երկնքի ծառաներն են»։ Մընծըն քննադատում էր Մոծըին՝ ասելով, թե «մոհիստական համընդհանուր սերը նշանակում է հայր չունենալ», և համարում էր, որ մոհիստների «երկու արմատների» ուսմունքը տարբերվում է կոնֆուցիականների «մեկ արմատի» ուսմունքից։ Մոհիստական դպրոցը չէր հակադրվում կանանց զինվորական ծառայությանը, և նրանք ռազմական վաստակի դեպքում ստանում էին նույն պարգևները։ Նրանց կողմից առաջարկվող կենցաղային և ծիսական նորմերում նույնպես ակնհայտ սեռային տարբերություններ չկային։ Մինչդեռ Շան դինաստիայի ժամանակ կանանց դիրքը զգալիորեն բարձր էր, քան Ճոուից հետո ընկած ժամանակաշրջաններում։ Մոհիստական կանանց վերաբերյալ հայացքներում և համընդհանուր սիրո գաղափարում նկատելի են Ին-Շան մայրիշխանական ավանդույթները։

Մոհիստ հետևորդները ուղղակիորեն հարձակում էին գործում տոհմական ազնվականության դեմ և լայնորեն քարոզում էին «արժանավորների բարձրացման»՝ հնարավորությունների հավասարության գաղափարը։ Նրանք զարգացրին «Ին ժողովրդի պարզության» ավանդույթը և կոտրեցին Ճոուի պատրիարխալ հիերարխիկ կարգը։ Թեև իրենց ծագմամբ նրանք նույնիսկ ավելի հին էին, քան կոնֆուցիականությունը, սակայն ավելի լավ էին հարմարվում Պայքարող Թագավորությունների դարաշրջանի սոցիալական խոշոր փոփոխությունների միտումներին, ինչի արդյունքում դարձան ժամանակի նշանավոր և առաջադեմ ուսմունք։

## Զարգացում
Կոնֆուցիական և մոհիստական դպրոցները երկուսն էլ «Գարնան, Աշնան և Պատերազմող Պետությունների» ժամանակաշրջաններում համարվում էին ազդեցիկ մտավոր հոսանքներ։ Այդ ժամանակ գոյություն ուներ այսպիսի խոսք․ «Եթե չես մտնում կոնֆուցիականների շարքը, ապա մտնում ես մոհիստների շարքը»։ Ցին դինաստիայից առաջ կոնֆուցիականությունը և մոհիզմը մրցակիցներ էին։ Պատերազմող պետությունների ուշ շրջանում մոհիստական դպրոցը բաժանվել էր երեք ուղղությունների՝ Ցին մոհիզմ, Չու մոհիզմ և Ցի մոհիզմ։ Այդ ժամանակ մոհիզմի ազդեցությունը նույնիսկ որոշ փուլում գերազանցում էր կոնֆուցիական ուսմունքի ազդեցությանը։

Պատերազմող պետությունների շրջանում մոհիստական դպրոցի զարգացումը հիմնականում պայմանավորված էր նրանով, որ մոհիստ աշակերտները խորապես տիրապետում էին քաղաքների պաշտպանական արվեստին։ Նրանք այն ժամանակվա միակ դպրոցն էին, որի հետևորդները կարող էին անձամբ մասնակցել մարտական գործողություններին։ Հետևաբար, վերացական փիլիսոփայական գաղափարները հասկանալու փոխարեն, տարբեր նահանգների կառավարիչներն ավելի շատ հետաքրքրված էին պաշարողական պաշտպանության համար մոհիստներից աջակցություն ստանալով:

### Անվան և իրականության փոխհարաբերություն և երեք չափանիշների սկզբունք
Մոծըն առաջինն էր, ով անվան և իրականության հարաբերությունը առաջադրեց որպես փիլիսոփայական կատեգորիա։ Նա պաշտպանում էր «իրականությանը համապատասխան անուն տալու» սկզբունքը՝ համարելով, որ հասկացությունների շուրջ անվերջ վիճաբանությունները դժվարացնում են ճշմարիտի և սխալի տարբերակումը, և միայն օբյեկտիվ իրականության հիման վրա կարելի է դատել դրանց մասին։ Նա առաջ քաշեց այն գաղափարը, որ յուրաքանչյուր տեսություն պետք է ունենա «հիմք» (հիմնավորում), «ապացույց» (փաստարկում) և «կիրառում» (գործնական արդյունք)․սա հայտնի է որպես «երեք չափանիշների ուսմունք» և Չինաստանի ամենավաղ շրջանի ինդուկտիվ մեթոդին վերաբերող ուսմունքներից է։ Մոծըն շեշտում էր, որ հասկացությունները պետք է սահմանվեն և կիրառվեն իրական հանգամանքների հիման վրա․ այս մոտեցումը նման է հետագայում ձևավորված ինդուկտիվ մեթոդին՝ երբ դիտարկումներից ելնելով, ընդհանրացման միջոցով ձևավորվում և ստուգվում են դատողությունները։

Երեք չափանիշների ուսմունքը (հիմք, ապացույց, կիրառում) Մոծըի դատողության մեթոդի հիմնական բաղադրիչներից է և արտացոլում է նրա կարևորությունը տրամաբանական դատողությանը։ Մասնավորապես՝

«Հիմք»-ը վերաբերում է փաստարկի հիմքին կամ սկզբունքին, այսինքն՝ յուրաքանչյուր դատողության հիմք հանդիսացող սկզբնաղբյուրին։

«Ապացույց»-ը նշանակում է ապացուցման գործընթացը կամ վկայությունը, որը երաշխավորում է փաստարկի հավաստիությունը։

«Կիրառում»-ը վերաբերում է տեսակետի գործնական կիրառությանը կամ արդյունքին՝ ստուգելով դրա իրական ազդեցությունն ու արդյունավետությունը։

### Ճանաչողության տեսություն և տրամաբանություն
Պատերազմող պետությունների ժամանակաշրջանի վերջում հետագա սերունդները Մոծըի «երեք չափանիշների» ուսմունքը հիմք ընդունելով ստեղծեցին տրամաբանական վերլուծության տարբեր տեսություններ և զարգացրին իմացաբանություն, տրամաբանություն, երկրաչափություն, երկրաչափական օպտիկա և ստատիկա ուսումնասիրող ուղղություններ․ այս ուղղությունը կոչվում է «ուշ մոհիստական դպրոց»։

«Ուշ մոհիստական դպրոցը» հին Չինաստանի առաջին տրամաբանական համակարգն է և աշխարհի երեք դասական տրամաբանական համակարգերից մեկը։  Այն հիմնականում ներկայացված է «երեք տարրերի» տեսությամբ, որոնք են՝ պատճառ, սկզբունք և դաս։ «Մոբան»-ը մոհական տրամաբանությունը մեկնաբանող հիմնական աշխատությունն է։

Նոր ժամանակներում բազմաթիվ գիտնականներ, օրինակ՝ Ցիեն Լինճաոն, խորությամբ ուսումնասիրել են «Մոծինը» («Մոհական կանոնները») և բացահայտել,  որ այն ընդգրկում է փիլիսոփայության, տրամաբանության, հոգեբանության, քաղաքագիտության, բարոյագիտության, մանկավարժության, բնական գիտությունների և այլ բնագավառներ։ Հուշին ասել է. «Մոհականները գիտելիքի հարցում կարևորում էին փորձը և կարևորում էին դատողությունը։ «Մոբան»-ում օպտիկայի և մեխանիկայի մասին հոդվածները ցույց են տալիս, որ մոհականները իսկապես կարող էին իրական փորձեր կատարել։ Սա հենց գիտության ոգին է, և սա մոհական ուսմունքի ներդրումն է»։ Մոհականները դատողությունը կոչում էին «բացատրություն»։ «Ծինսյա»-ում ասվում է. «Բացատրությունը պարզաբանելու միջոց է»։ «Ծինսյա»-ում նշվում է. «Այն դեպքերում, երբ խոսքը վերաբերում է արդեն եղածին և դեռ չեղածին, բացատրությունը հենց դրանց հիման վրա առաջացածն է»։ «Սյաոցյու»-ում նաև հիշատակվում են դատողության յոթ ձևեր՝ երկընտրանք, ենթադրություն, արդյունք, հակադրություն, նմանություն, հղում և ընդհանրացում։

Մոծըն հաճախ քննադատում էր կոնֆուցիականներին, որ նրանք չեն պատասխանում տրված հարցին։ Մոծըն հարցնում էր նրանց. «Ինչու՞ եք երաժշտությունը համարում հաճույք», և նրան պատասխանում էին. «Երաժշտությունը հաճույք է, որովհետև այն հաճույք է»։ Մոծըն կարծում էր այսպես. «Եթե ես այժմ հարցնեմ՝ ինչո՞ւ է տուն կառուցվում, և պատասխանեն՝ ձմռանը ցրտից խուսափելու, ամռանը շոգից պաշտպանվելու և տղամարդու ու կնոջ միջև տարբերություն սահմանելու համար, ապա դու ինձ կասես տան կառուցման պատճառը։ Բայց եթե ես հարցնեմ՝ ինչո՞ւ է երաժշտությունը հաճույք, և պատասխանեն՝ որովհետև երաժշտությունը հաճույք է, ապա դա նման է ասելու՝ ինչո՞ւ է տուն կառուցվում, և պատասխանեն՝ տունը կառուցվում է, որովհետև դա տուն է»։

### Ֆիզիկա
Մոծըն ներդրում է ունեցել մեխանիկայի, երկրաչափության, հանրահաշվի և օպտիկայի բնագավառներում։ «Մոծինը» ճշգրտորեն շարադրում է դասական մեխանիկայում ուժի գաղափարը և պահի սկզբունքը, սահմանում է «ուժ», «շարժում» և «դադար» հասկացությունները։ Լծակի սկզբունքի վերաբերյալ այն առաջադրում է նաև «ծանրություն», «ուժ», «ծանրության բազուկ» և «ուժի բազուկ»  հասկացությունները։ «Մոծին»-ում ներկայացվում են նաև «կետ», «չափ», «մակերեսային հատված» և «խոռոչ» հասկացությունները, որոնք ընդհանուր առմամբ համարժեք են ժամանակակից երկրաչափության «կետ», «գիծ», «մակերես» և «մարմին» հասկացություններին։ Մոծըն և իր աշակերտներն իրականացրին աշխարհում ամենավաղ փորձը՝ փոքր անցքով պատկերի առաջացման վերաբերյալ՝ այդ ժամանակ իմանալով լույսի ուղիղ գծով տարածման մասին։։ Նա նաև առաջադրել է «ատոմական տեսության» նախնական ձևը․ «կետի» վերաբերյալ իր մեկնաբանությունում նշել է, որ այն տարածք չի զբաղեցնում և հանդիսանում է առարկայի այլևս չբաժանվող ամենափոքր միավորը։

Բրիտանացի սինոլոգ Ջոզեֆ Նիդհեմը նշել է. «Եթե մոհական մտքի անցած ուղին շարունակեր զարգանալ, հնարավոր է, որ այն արդեն իսկ ստեղծած լիներ Էվկլիդեսի երկրաչափության համակարգը»։

### Փիլիսոփայական և քաղաքական հայացքներ
Մոհական դպրոցը դիտվում է որպես Չինաստանի ամենավաղ ժողովրդական միավորումներից մեկը։ Այն ուներ խիստ կազմակերպված կառուցվածք և խստապահանջ կարգապահություն։ Նրա առաջնորդը կոչվում էր գերագույն առաջնորդ, իսկ անդամները իրենց կոչում էին «մոհականներ»։  Ինչպես ասվում էր՝ «Մոծըի դռան մոտ շատ քաջեր կային»։ Ընդհանուր կարծիքով՝ Մոդին ինքը երբևէ չի զբաղեցրել գերագույն առաջնորդի պաշտոնը։ Գերագույն առաջնորդը նշանակվում էր նախորդ սերնդի կողմից և այդպես փոխանցվում էր սերնդեսերունդ՝ խմբի ներսում վայելելով բացարձակ հեղինակություն։ Ասվում էր. «Մոծըի հետևորդները հարյուր ութսուն հոգի էին, բոլորին կարելի էր ուղարկել կրակի մեջ մտնելու կամ սայրի վրա ոտք դնելու, նրանք մինչև մահ էլ ետ չէին դառնա»։

Մոհականները հիմնականում ծագում էին հասարակության ստորին խավերից։ Նրանց կրթության նպատակը ձևակերպվում էր այսպես՝   նպաստել աշխարհի բարօրությանը և վերացնել աշխարհի չարիքը։ Նրանց մասին ասում էին. «Կոնֆուցիոսի գորգը չէր տաքանում, Մոծըի օջախը չէր սևանում», այսինքն՝ նրանք անդադար շրջում էին ու գործում։ Հատկապես կարևորում էին ծանր ու գործնական աշխատանքը։ Նրանց կյանքը նկարագրվում է այսպես՝ «Կարճ վերնահագուստ էին հագնում, ուտում էին վայրի բանջարեղենի ապուր, առավոտյան ինչ որ ձեռք բերեին, երեկոյան արդեն չունեին», «գլխից մինչև կրունկ մաշվելով՝ հանուն աշխարհի շահի գործում էին»։ Նրանք «մուշտակ ու կոպիտ վերարկուն էին հագնում, խոտե կոշիկներ կրում, օր ու գիշեր հանգիստ չէին տալիս իրենց՝ ինքնազոհությունը հասցնելով ծայրահեղության»։ Նրանց կյանքը աղքատիկ ու խիստ կենցաղով էր։ Մոհականները կարող էին «մտնել եռացող ջրի մեջ և քայլել սրի վրայով, նույնիսկ մահվան պահին չքաշել կրունկը հետ», այսինքն՝ երբեք չնահանջել։

Հետագա դարաշրջանների գիտնականները ուսումնասիրություններից հետո կարծել են, որ «պաշտոնական գիտնականների ձևափոխված ներկայացուցիչը՝ շի-ն, դուրս գալով ազնվականության սահմաններից ստացավ գրքերում տրված հատուկ անվանում՝ «գրականության գիտնականներ» (ինչպես նշվում է «Հան Ֆեյծի»-ում)։ Այս «գրականության գիտնականները» հետագայում մոհականների կողմից կոչվեցին «մոհական ասպետներ», իսկ կոնֆուցիականների կողմից՝ «կոնֆուցիական գիտնականներ»։ Յուրաքանչյուր խումբ ստացավ իր առանձնահատուկ անվանումը և գնաց գաղափարական ուղղությունների մասնագիտացման ճանապարհով»։ Մոհականները պարտավոր էին ենթարկվել գերագույն առաջնորդի ղեկավարությանը․ նրանց կարգապահությունը խիստ էր։ Ավանդության համաձայն՝ «մոհականների օրենքով՝ մարդ սպանողը պետք է մահապատժի ենթարկվի, մարդ վիրավորողը՝ պատժվի»։ Օրինակ՝ Ֆուտունի որդին մարդ էր սպանել։ Թեև նրան ներել էր Ցինի Հույ արքան, այնուամենայնիվ մոհականները պնդել էին իրենց օրենքը՝ «մարդ սպանողը պետք է մահանա»։ Մոհական կանոնների համաձայն՝ տարբեր պետություններում պաշտոնի ուղարկված մոհականները պարտավոր էին իրականացնել մոհական քաղաքական սկզբունքները, իսկ եթե դա հնարավոր չէր, նախընտրում էին հրաժարական տալ։ Բացի այդ, պաշտոն զբաղեցնող մոհականները պետք է իրենց աշխատավարձից նվիրատվություն անեին համայնքին՝ իրականացնելով «ունեցվածքը կիսելու» սկզբունքը։ Առաջնորդը պարտավոր էր օրինակ ծառայել սեփական վարքով։

Ընդհանուր առմամբ, մոհականները առաջնորդ ունեցող, ուսմունք և կազմակերպված կառուցվածք ունեցող դպրոց էին։ Նրանք ունեին ուժեղ հասարակական-գործնական ոգի։ Մոհականները աշխատասեր էին, դիմացկուն, խիստ կարգապահ և արդարության ու բարոյականության պաշտպանությունը համարում էին իրենց անխուսափելի պարտականությունը։

Մարդու բնույթի հարցում Մոծըն կարծում էր, որ մարդը ձգտում է շահին և խուսափում է վնասից։ Միաժամանակ նա պնդում էր, որ «արդարությունը» և «օգուտը» փոխկապակցված են, և չէր համարում, թե մարդու բնազդը կարելի է սահմանել որպես ի սկզբանե բարի կամ չար։ Մոհական ուսմունքը հենց մարդու բնությունից ելնելով էր ընդգծում թե՛ ուրիշին օգուտ բերելու, թե՛ սեփական շահի կարևորությունը։ Մոծըն ասում էր. «Անգույն մետաքսաթելը ինչ գույնով ներկես, այն գույնն էլ կստանա․ եթե ներկես կապույտով՝ կապույտ կլինի, եթե ներկես դեղինով՝ դեղին»։ Այսինքն՝ մարդը ծնվում է ինչպես անգույն թել, իսկ բարին ու չարը ձևավորվում են հետագա միջավայրի ազդեցությամբ։ Մոծըի աշակերտ Գաոծըն շարունակեց այս միտքը՝ առաջ քաշելով «սնունդն ու սեռական ձգտումը բնույթ են», «մարդու բնույթը նման է հոսող ջրի», «մարդու բնույթը ոչ բարի է, ոչ չար» տեսակետները։

Քաղաքական առումով մոհականները ևս հանդես էին գալիս մի շարք գաղափարներով, օրինակ՝ «իշխանը, նախարարները և ժողովուրդը փոխադարձ պայմանավորվածությամբ կապված են», «եթե իշխանը օրենքներով ճնշում է նախարարներին, և նախարարները վախենում են հակադրվել, դա չորս վտանգներից մեկն է», «իշխանի մոտ անպայման պետք է լինեն նրան հակաճառող նախարարներ, իսկ վերևում՝ քննադատող ստորադասներ․ եթե քննարկողները ձգձգեն, իսկ կույր հնազանդվողները լռեն, ինչպե՞ս կարելի է երկար պահպանել պետությունը», «ճիշտն ու սխալը որոշելիս պետք չէ առաջնորդվել մարդկանց թվով, հիմնավորումը ճշմարտացիության մեջ է», «հանցանք է արգելքը խախտելը․ եթե արգելք չի խախտվել, ապա նույնիսկ վնասը հանցանք չէ»։ Որոշ հետազոտողներ այս մտքերում տեսնում են խոսքի ազատության և պայմանագրային իրավակարգի գաղափարները։

«Համընդհանուր սիրո» քարոզի հետ մեկտեղ մոհականները չէին անտեսում անհատի սեփական երջանկությունը։ «Մեծ ընտրություն» գլխում ասվում է. «Մարդուն սիրելը չի բացառում սեփական անձը․ ինքդ էլ սիրո շրջանակում ես։ Քանի որ ինքդ էլ սիրո մեջ ես, սերը տարածվում է նաև քեզ վրա։ Կարգավորված սիրով սիրել ինքդ քեզ՝ նշանակում է սիրել մարդկանց»։ Այսպիսով, «մարդուն սիրելը» չի նշանակում ինքն իրեն դուրս թողնել, քանի որ մարդն ինքն էլ սիրո արժանի է։

Սովորաբար Ցին պետության թուլությունից հզորության անցումը վերագրվում է Շան Յանի բարեփոխումներին։ Սակայն պատմաբան Հե Բինդին կարծում էր, որ երբ Ցինը հրապարակեց «տաղանդավորներին հրավիրելու հրամանագիր», բազմաթիվ մոհականներ մտան Ցին։ «Ցինի մոհականները» անչափ մեծ ներդրում ունեցան պետության հարստացման ու հզորացման գործում։    Լիծինհընը ենթադրում է, որ մոհականների մուտքը Ցին կարող էր պայմանավորված լինել նրանով, որ մոհական ուսմունքը որոշ առումներով համընկնում էր Ցինում խրախուսվող օրինապաշտական (ֆածյա) գաղափարների հետ։ Մոհականներն ու Ցինը համագործակցեցին, և նրանց հարաբերությունները գնալով սերտացան՝ վերջում հասնելով միաձուլման։

Մոհական գրականության մեջ առկա են որոշ գաղափարներ և ինստիտուցիոնալ նախագծեր, որոնք ամբողջությամբ համընկնում են Ցինի պետական համակարգին։ Օրինակ՝ հնգապետ, տասնապետ, գավառապետ, գավառապետի տեղակալ, գավառի ռազմական պաշտոնյա, համայնքի «երեք ավագներ»՝ բոլորը Ցինի վարչակարգի պաշտոններ էին։ Բացի այդ, հիշատակվում է նաև «երեք սերունդ ոչնչացնելու» խիստ պատիժը և «քաղաքային աշխատանքի» ստրկական համակարգը։։  «Մոծը. Նույնացում/Միասնականություն վերինի հետ(մաս երրորդ)-ում» նույնիսկ կա մատնության խրախուսում․ «Եթե տեսնես աշխարհի չարագործին և չզեկուցես դրա մասին, ապա դու նույնպես նման ես աշխարհի չարագործին․ վերադասը կարող է պատժել նրան, իսկ ժողովուրդը, լսելով այդ մասին, պետք է դատապարտի նրան»։ Բռնապետական միապետին մատնություն խրախուսող այս դիրքորոշումը շատ նման է հնագիտական պեղումներով հայտնաբերված Ցինի օրենքներին։ Յունմենի տարածքից հայտնաբերված Ցինի բամբուկե արձանագրություններում հիշատակվում է «պետական գործի հայտարարություն» հասկացությունը, օրինակ՝ «ավազակային սպանություն կամ վիրավորում», «ուրիշի ունեցվածքի գողություն» և այլն։ Ցինի օրենքները խրախուսում էին «պետական գործի հայտարարություն»-ը և նույնիսկ համարում էին, որ եթե անգամ «որդին հաղորդում է հոր կամ մոր դեմ», և դա համապատասխանում է «պետական գործի հայտարարության» չափանիշներին, ապա այն պետք է ընդունվի։ Սա ցույց է տալիս, որ Ցինի օրենքներն էլ խրախուսում էին պետության շահի համար հարազատին զոհաբերելը։ Սա արժեքային առումով համընկնում է մոհականների այն գաղափարին, ըստ որի՝ ծնողների հանդեպ սերը և օտար մարդու հանդեպ սերը տարբեր աստիճաններ չունեն։ Քանի որ մոհական տրամաբանությամբ, եթե նույնիսկ ծնողները վնասում են պետության շահին, ապա նրանց ևս պետք է բացահայտել և հաղորդել իշխանությանը։  Սակայն «մոհականները օգնել են Ցինին» տեսակետը չափազանց սուբյեկտիվ է և ապացույցներով բավարար չի հիմնավորվում։ Բացի այդ, այն անտեսում է այն հանգամանքը, որ ամբողջ Գարնան և Աշնան, ինչպես նաև Պատերազմող պետությունների ժամանակաշրջանում տարբեր պետությունների ռազմական օրենքները լայնորեն աչքի էին ընկնում խստությամբ և բնավ միայն ուշ Պատերազմող պետությունների շրջանի Ցինին հատուկ չէին։ Օրինակ՝ «Վեյի տնային օրենքը» և «Վեյի շտապ զորակոչի օրենքը» սահմանափակում էին տնային գրանցումն ու հողային իրավունքները և հարկադրաբար ռազմաճակատ էին ուղարկում վատ պայմաններում ծառայող շարքայիններին։ «Հնգյակ» և «տասնյակ» ռազմական կազմավորումները ի հայտ էին եկել առնվազն Գարնան և Աշնան ժամանակաշրջանում, ինչպես վկայվում է «Սունծըի պատերազմի արվեստում» և «Գուանծը»-ում։ Ինչ վերաբերում է «համատեղ պատասխանատվությանը» (կոլեկտիվ պատժին), ապա «Պատմական հիշատակարաններ»-ի «Ցինի հիմնական տարեգրություններ» բաժնում արձանագրված է, որ Գարնան և Աշնան սկզբում Ցինի Ուգունը «սպանեց երեք հոր և ոչնչացրեց երեք տոհմ»։  «Ճուո Ճուանի» արքա Ճուանի քսանհինգերորդ տարում գրված է,  որ Ցինի Սյան արքան մահապատժի ենթարկեց բոլոր ազգականներին, իսկ «Պետությունների խոսքեր»-ի «Ցինի խոսքեր, ութերորդ մաս» բաժնում ասվում է,  որ Ցինի Փին արքան ոչնչացրեց Լուանների ամբողջ տոհմը։ Նման միջոցները վաղուց էին գոյություն ունեցել և որևէ կերպ հնարավոր չէ համարել, թե դրանք հորինել են մոհականները։ Ուստի այս հարցը գիտական շրջանակներում մնում է խիստ վիճահարույց։

«Լյուի գարուն և աշուն» գրքի «Ժամանակի կարևորությունը» գլխում հիշատակվում է, որ մոհականների Տյան Ցյոուծըն ցանկանում էր հանդիպել Ցինի Հույվեն արքային, սակայն երեք տարի սպասեց առանց հաջողության, և միայն Չու արքայի միջնորդությունից հետո, կարողացավ հանդիպել։ Սա հակասում է Հե Բինդիի այն պնդմանը, թե մոհականները դեռ Ցինի Սյան արքայի օրոք արդեն մուտք էին գործել Ցին։ Բացի այդ, Պատերազմող պետությունների շրջանի վերջում ապրած Սյունծըն ևս քննադատում էր Մոծըին և Սոնծիենին՝ ասելով, որ նրանք «չգիտեն, թե ինչպես միավորել աշխարհը և հաստատել պետական իշխանության կշիռը»։

## Հետագա ազդեցություն
«Հան Ֆեյծը» գրքում նշվում է, որ Մոծըի մահից հետո մոհիստական դպրոցը բաժանվեց երեք ուղղության՝ Սյանլի տոհմի մոհիստներ, Սյանֆու տոհմի մոհիստներ  և Դընլին տոհմի մոհիստներ։

Պատերազմող պետությունների շրջանից հետո մոհիստական դպրոցը աստիճանաբար թուլացավ, և նրա մի ճյուղը վերափոխվեց Ցին և Հան դարաշրջանների հասարակության թափառական ասպետների։

«Աղի և երկաթի մասին բանավեճեր» գրքի «Չաո Ցուո» գլխում ասվում է. «Այդ ժամանակ Հուայնանը և Հընշանը զարգացնում էին գրականությունը, հրավիրում էին չորս կողմերից թափառող գիտնականների։ Շանդունի մոհիստները բոլորը հավաքվում էին Յանցզի և Հուայ գետերի միջև, անցկացնում էին քննարկումներ, կազմավորում ժողովածուներ և գրում էին տասնյակ գրքեր»։ Սա ցույց է տալիս, որ մոհիստական դպրոցը Արևմտյան Հան դինաստիայի Վըն և Ցին կայսրերի ժամանակաշրջանում դեռևս գոյություն ուներ։

Արևմտյան Հան դինաստիայի օրոք, Հան Ուդիի կառավարման ընթացքում իրականացված «միայն կոնֆուցիական ուսմունքի գերակայության» քաղաքականության, հասարակական մտածելակերպի փոփոխության, ինչպես նաև մոհիստական ուսմունքի՝ ոչ բոլորին հասանելի խիստ վարժանքի, կոշտ կանոնների և բարձր բարոյական գաղափարների պատճառով, մոհիզմը Հան Ուդիի ժամանակաշրջանից հետո հիմնականում անհետացավ։

Թան դարաշրջանում Հանյուն առաջ քաշեց «Կոնֆուցիոսի և Մոծըի հաշտեցման» գաղափարը։ Վանճոնը մի անգամ պաշտպանեց Մոծըին, ինչի համար Վընֆանգանը նրան անվանեց «կոնֆուցիականության դեմ հանցագործ»։ Ցին դինաստիայի վերջում Սունիրանը հեղինակեց «Մոծըի բնագրի մեկնաբանություններ և պարզաբանումներ» աշխատությունը, որը «Մոծըի» գրքի տեքստաբանական ճշտագրման խոշորագույն ձեռքբերումն է։

Նորագույն ժամանակներում մոհիստական գաղափարները որոշ գիտնականների կողմից համարվել են ժամանակակից առաջադիմականության, սոցիալիզմի, սոցիալական լիբերալիզմի, սոցիալական դեմոկրատիայի, դեմոկրատական սոցիալիզմի և կոմունիզմի հետ ընդհանրություններ ունեցող։ Օգտագործվում է նաև «Մո ուսմունք» անվանումը։

## Երկեր
«Հան գրքի – Արվեստների և գրականության բաժին»-ում նշվում է, որ Արևելյան Հան դինաստիայի ժամանակ դեռևս պահպանվում էին մոհիստական դպրոցի 86 աշխատություններ․

* «Մոծըի» — 71 գլուխ — Մո Դի
* «Հուֆեյծը» — 3 գլուխ — Մո Դիի աշակերտներ
* «Սույչաոծը» — 6 գլուխ — Մո Դիի աշակերտներ
* «Վոծը» — 1 գլուխ
* «Թիենցյոծը» — 3 գլուխ — Սիեն Հանծը
* «Ին Ի» — 2 գլուխ — վերագրված է Չըն և Կան ժամանակաշրջանների     պատմիչ Ին Իին

Բացի այդ, «Յանզի Չունցյո»-ն (հիմնականում Ծիսյա ակադեմիայի Հուան-Լաո դաոսական դպրոցի կեղծ վերագրումով ստեղծագործություն է, սակայն ունի տարբեր խմբագրություններ, որոնցից որոշ բովանդակություն հնարավոր է պատկանի Պատերազմող պետությունների շրջանի Ցիի մոհիստներին), ինչպես նաև «Սոնծը»-ն և «Լուճոնլիենծը»-ն նույնպես կարող են համարվել մոհիստական դասականներ։

Քանի որ նախկինում Ցին դարաշրջանում գոյություն ունեին միայն կոնֆուցիական և մոհիստական դպրոցները, իսկ մյուս դպրոցները հիմնականում Արևմտյան Հանի ժամանակ մարդկանց կողմից ձևակերպված հասկացություններ են, կա տեսակետ, ըստ որի «անվան դպրոցը» իրականում կարող էր լինել մոհիստական «Մո ուսմունքի» ներսում ձևավորված «առանձնացված մոհիզմ»։ Այդ դեպքում «Գոնսունլօնծը»-ն, «Ինվընծը»-ն, «Հուիծը»-ն, «Մաոգոն»-ը և այլ աշխատություններ նույնպես կարող են համարվել մոհիստական ստեղծագործություններ։ Արևմտյան Ցին դինաստիայի ժամանակ Լուշընը գրել է «Քրեական անուններ» աշխատության երկու գլուխ (այժմ կորած), որոնք նույնպես պատկանում էին մոհիստական գրականությանը։

Վեց դինաստիաներից հետո մոհիստական դպրոցը աստիճանաբար կորցրեց իր ազդեցությունն ու գրավոր ժառանգությունը։ Ուղղափառության տասներորդ տարում (1445 թ.) Ճանյուչուն կայսերական հրամանով «Մոծը»-ն փորագրեց «Դաոսական կանոնագիրք» ժողովածուի մեջ։ Ժամանակակից մեզ հասած «Մոծը»-ն ունի միայն 53 գլուխ. այդ գլուխները պահպանվել են շնորհիվ այն բանի, որ ներառված էին դաոսական «Դաոսական կանոնագիրք» ժողովածուում։

Վանճոնը Մոծըի գիրքը բաժանել է ներքին և արտաքին երկու մասի և հեղինակել է «Մոծըի բովանդակության ցուցիչ» աշխատությունը մեկ հատորով։

Հուշին «Չինական փիլիսոփայության պատմության ուրվագիծ» աշխատության մեջ առաջինն է «Մոծըի»-ի 53 գլուխները բաժանել հինգ մասի։

Առաջին մաս՝ «Մերձավոր արժանավորներից» մինչև «Երեք բանավեճեր»՝ ընդամենը 7 գլուխ, որոնք համարվում են հետագա սերունդների կողմից կեղծված։

Երկրորդ մաս՝ «Արժանավորների վեհացում» (3 գլուխ), «Միասնության վեհացում» (3 գլուխ), «Համընդհանուր սեր» (3 գլուխ), «Հակաագրեսիա» (3 գլուխ), «Խնայողություն ծախսերում» (2 գլուխ), «Խնայողություն թաղումներում» (1 գլուխ), «Երկնքի կամք» (3 գլուխ), «Հոգիների պարզաբանում» (1 գլուխ), «Երաժշտության դեմ» (1 գլուխ), «Ճակատագրի դեմ» (3 գլուխ), «Կոնֆուցիականների դեմ» (1 գլուխ)՝ ընդամենը 24 գլուխ, որոնց մեծ մասը գրվել է մոհիստական դպրոցի աշակերտների կողմից։

Երրորդ մաս՝ «Կանոններ» (վերև և ներքև), «Կանոնների բացատրություն» (վերև և ներքև), «Մեծ ընտրություն», «Փոքր ընտրություն»՝ 6 գլուխ, որոնք համարվում են հետագա շրջանում Ճուանծըի «առանձնացված մոհիստների» աշխատություններ։

Չորրորդ մաս՝ «Գընճու», «Արժանապատվության վեհացում», «Գոնմըն», «Լուի հարցերը», «Գունշու»՝ 5 գլուխ, որոնք ներկայացնում են Մոծըի կյանքի խոսքերի և արարքների ժողովածուն՝ համարժեք կոնֆուցիական դպրոցի «Լունյու»-ին։

Հինգերորդ մաս՝ «Քաղաքի դարպասների պաշտպանության մասին» գլխից մինչև «Տարատեսակ պաշտպանություն»՝ ընդամենը 11 գլուխ, որոնք ներկայացնում են մոհիստների կողմից քաղաքի պաշտպանության և թշնամու դեմ պատրաստության մեթոդները։

## Քաղաքական մտքեր
Մոհիստական դպրոցի քաղաքական գաղափարախոսությունը հիմնականում բաղկացած է հետևյալ տասը դրույթներից (որոնք նաև կոչվում են «Մոծըի տասը տեսություններ» կամ «Մոծըի տասը գլխավոր դրույթներ»)․ դրանք պետությունը խառնաշփոթից կարգուկանոնի վերադարձնելու ռազմավարություններ են։ Տարբեր գլուխների բովանդակությունից երևում է, որ այս բոլոր դրույթները կարող են միավորվել «համատարած սիրո» գաղափարի ներքո։

1. Համատարած սեր
Ընդգծում է մարդկանց միջև փոխադարձ սիրո փոխհարաբերակցությունը, պնդում է, որ սերը պարտադիր պետք է ներառի օգտակարություն, և սերտորեն կապված է «մարդասիրություն» և «արդարություն» հասկացությունների հետ։ Համատարած սերը տարբերվում է ինչպես կոնֆուցիականության՝ արյունակցական կապերի հիման վրա հարաբերական սիրո հայեցակարգից, այնպես էլ քրիստոնեության քարոզած համընդհանուր սիրուց: 
Համատարած սիրո բովանդակությունը կարելի է ամփոփել չորս կետով․
*Այն ժամանակի և տարածության սահմանափակումներից     զերծ, բոլոր մարդկանց նկատմամբ ուղղված սեր է։
*Այն զոհաբերական ոգով լեցուն սեր է։
*Այն ուրիշին սեփական անձի պես դիտող և հավասարություն ենթադրող սեր է։
*Այն փոխադարձ օգտակարություն ապահովող սեր է։

2. Հակաագրեսիա
Մոծըն չի մերժել բոլոր տեսակի պատերազմները․ նա կողմ էր պաշտպանական պատերազմին, այսինքն՝ «փրկարար պաշտպանությանը»։ Այդ պատճառով «Մոծըի» գրքում «Քաղաքի դարպասների պաշտպանության» գլխից մինչև «Տարատեսակ պաշտպանություն»՝ ընդհանուր առմամբ տասնմեկ գլուխ, ներկայացնում են այն մեթոդները, որոնցով Մոծըն ուսուցանել է իր աշակերտ Ցին Հուալիին քաղաքի պաշտպանությունը։ Այն, ինչ Մոձին համարում էր «մերժելի» «հարձակում», անարդար պատերազմն էր, այսինքն՝ տիրակալի կողմից իր անձնական ցանկությունների և փառասիրության համար՝ ժողովրդի շահն անտեսելով, սանձազերծված պատերազմները: Մյուս կողմից, Մոծըն նշում էր, որ Երեք դինաստիաների սուրբ թագավորների վարած պատերազմները արդար պատերազմներ էին «երկնքի տակ օգուտը բարգավաճեցնելու և երկնքի տակ վնասը վերացնելու» համար, դրանք «պատիժ» էին, այլ ոչ թե «հարձակում»: Նվաճողական պատերազմը պարտվողի համար մարդկային կյանքերի և տաղանդների կորստի է հանգեցնում և անիմաստ ավերածություն է, իսկ հաղթողի համար՝ միայն մի քանի քաղաքների և հարկերի ձեռքբերում, սակայն ընդհանուր վնասը շարունակում է մնալ մեծ։ Այլ խոսքով՝ պետության վրա հարձակումը սպանում է Երկնքի կողմից սիրված ժողովրդին, զրկում է հոգիներին զոհաբերություններից և ընտանիքներին հասցնում կործանման, հետևաբար անարդար արարք է։

3. Արժանավորների վեհացում․
Պետությունը խառնաշփոթից կարգուկանոնի բերելու համար անհրաժեշտ է առանց սոցիալական խտրականության առաջադրել միայն տաղանդավորներին՝ հետևելով սրբազան թագավորների սկզբունքին՝ «արժանավորներին բարձրացնել և ունակներին օգտագործել կառավարման մեջ»։ «Արժանավոր» մարդիկ պետք է ունենան բարոյական բարձր վարք, հստակ խոսք և ուսմունքների լայն իմացություն։ Նրանց նկատմամբ պետք է կիրառել «երեք հիմքերը»՝ բարձր պաշտոն, առատ վարձատրություն և բավարար իշխանություն, որպեսզի ժողովուրդը հնազանդվի նրանց։

4. Միասնության վեհացում
«Միասնության վեհացում» գլխում նշվում է, որ աշխարհի խառնաշփոթի պատճառը նման է այն հին ժամանակներին, երբ դեռ չկային պատժի և կառավարման համակարգեր, և մարդկանց «արդարությունը»՝ այսինքն՝ մտքերը, կարծիքներն ու դիրքորոշումները, տարբեր էին, ինչն առաջացնում էր փոխադարձ հարձակումներ և վնասներ։ Խառնաշփոթը նաև ծագում է նրանից, որ ժողովուրդը չունի առաջնորդ, ով կկարողանա միավորել աշխարհը մեկ սկզբունքի շուրջ։ Ուստի կարգուկանոն հաստատելու ճանապարհը «աշխարհի արժանավոր, իմաստուն և բանիմաց մարդկանց ընտրելն է և նրանց կայսր հռչակելը, որպեսզի միավորեն աշխարհի սկզբունքները»։ Սակայն միայն կայսրը բավարար չէ, ուստի պետք է աստիճանաբար նշանակել տարբեր մակարդակների ղեկավարներ՝ կայսր → երեք գլխավոր նախարարներ → իշխանական պետությունների տիրակալներ → գեներալներ և պաշտոնյաներ → համայնքային ղեկավարներ։ Երբ քաղաքական աստիճանակարգը հաստատված է, վերադասին պետք է զեկուցել թե՛ լավ, թե՛ վատ արարքների մասին։ Լավը պետք է խրախուսվի, վատը՝ ուղղվի։ Եթե վերադասի սխալները չեն մատնանշվում և ստորադասները միմյանց հետ թաքցնում են դրանք, վերադասը կարող է պատժել նրանց, իսկ ժողովուրդը՝ դատապարտել։ «Միասնությունը» ի վերջո նշանակում է մարդկանց, ընտանիքի, պետության և աշխարհի շահը սիրել և առաջ մղել։  Սակայն բավարար չէ միայն կայսրին համընթաց լինելը․ պետք է նաև «համընթաց լինել Երկնքին», քանի որ Երկինքն է բարձրագույն արժեքի աղբյուրը։ Եթե վերադասը չի համընկնում Երկնքի կամքի հետ, կարժանանա պատժի։

5. Երկնքի կամք
Պետք է հետևել բնական օրենքներին։ Համարվում է, որ Երկինքն ունի կամք և կարող է վերահսկել միապետներին ու կառավարիչներին։ Միապետի իշխանությունը ստորադաս է Երկնքի իշխանությանը։ Քանի որ Երկինքն ընդունում է ժողովրդի զոհաբերությունները, ունի «աշխարհի ժողովրդին սիրելու» պարտականություն։ «Երկնքի կամք» գաղափարը պարունակում է ժողովրդավարական մտածողության սաղմեր։

6. Մինգուեյ
«Մոծը»-ում բարձրացվում է հոգիների և ոգիների գաղափարը՝ պնդելով, որ նրանք պարգևատրում են բարին և պատժում չարը։ Աշխարհի խառնաշփոթը սկսվում է հոգիների գոյության նկատմամբ կասկածից։ Ուստի աշխարհի բարօրությանը նպաստելու և չարիքը վերացնելու համար պետք է հստակեցնել նրանց գոյությունը Մոձին վստահորեն գիտի, որ հոգիներ և ուրվականներ կան, քանի որ ժողովուրդը կարողանում է «տեսնել հոգիների և ուրվականների կերպարանքը, լսել հոգիների և ուրվականների ձայնը», և նաև նախկին թագավորների գրքերի հոգիների և ուրվականների կողմից բերված բախտի, դժբախտության, պատժի և պարգևի պատմական օրինակներով ապացուցում է, որ հոգիներն ու ուրվականները գոյություն ունեն:

7. Ճակատագրի ժխտում․
Մարդը պետք է սեփական ճակատագիրը ձևավորի ջանքերի և պայքարի միջոցով։

8. Երաժշտության ժխտում․ 
Պետք է ազատվել ծիսական երաժշտության կապանքներից և վերացնել շքեղ ու ծախսատար երաժշտական գործիքների պատրաստումն ու օգտագործումը, քանի որ դրանք ժամանակատար են և պետության համար արտադրական օգուտ չունեն։

9. Խնայողության կիրառում․ 
Խնայողության հիմնական սկզբունքն է՝ հրաժարվել այն ամենից, ինչը գերազանցում է սրբազան թագավորների սահմանած չափանիշները, և չկատարել այն ծախսերը, որոնք ժողովրդի շահը չեն ավելացնում։ Մոծըն քննարկում է սննդի, հագուստի, բնակության, ճանապարհորդության, թաղման և զեքերի հարցերը՝ ընդգծելով թե՛ ժողովրդի, թե՛ իշխողների խուսափումը շռայլությունից։

10. Հուղարկավորության խնայողություն․
Չպետք է հասարակական հարստությունն ու ուժերը վատնել մահացածների վրա։ Մոծըն դեմ էր Արևմտյան Ճոուից եկած երկարատև սգի համակարգին և կոնֆուցիական դպրոցի շքեղ թաղումներին։ Երեք տարվա սուգը թուլացնում է մարդկանց և վնասում պետական արտադրողականությանը, ուստի անիմաստ վատնում է։

## Նշումներ


## Ծանոթագրություններ

### Աղբյուրներ

* 张永义：《墨——苦行与救世》
* 秦彦士：《墨学的当代价值》
* 
* 钱穆：《墨子》

## Արտաքին հղումներ
* 墨家  - 中國哲學書電子化計劃
* 墨家  （《中華百科全書》）
* 谷中信一：〈關於墨家思想的宗教傾向以及墨家學派的宗教結社傾向〉 （2008）
* 墨子：孔子的第一个反对者 
* 后期墨家
* 國學網--國學入門：墨家 

Կատեգորիա:Չինական փիլիսոփայության ուղղություններ և դպրոցներ
Կատեգորիա:Չինական փիլիսոփայություն
Կատեգորիա:Սոցիալական տեսություններ