Սենեգալի պատմություն

**Սենեգալի պատմությունը** կարելի է բաժանել նախապատմական, նախագաղութային, գաղութային և ժամանակակից անկախության ժամանակաշրջանների։

## Նախապատմական դարաշրջան
մինի|Սենեգամբիայի քարե շրջանակներ
Սենեգալում քարե գործիքների ամենահին գտածոները վերաբերում են պալեոլիթյան դարաշրջանին:

Թիեմասսասը, Աֆրիկայի ամենաարևմտյան բնակավայր, հայտնի վիճելի վայր, որը ոմանք պնդում են, որ պատկանում է Վերին պալեոլիթին, մինչդեռ մյուսները պնդում են հօգուտ նեոլիթի: Միջին քարի դարի բնակչությունը բազմիցս զբաղեցրել է Արևմտյան Աֆրիկայի ափերը: Թիեմասասում հայտնաբերված քարե գործիքները ստեղծվել են մոտ 62-ից 25 հազար տարի առաջ: Դրանք ներառում են տեխնոլոգիական տարբեր տեսակներ, որոնք հնարավորություն են տալիս բնորոշել քարե գործիքների արտադրության առանձնահատկությունները յուրաքանչյուր բնակեցման փուլի համար։ Ափամերձ Թիեմասասի բնակիչները օգտագործում էին երկու տարբեր տեխնոլոգիաներ՝ կենտրոնաձիգ Levallois և discoidal reduction համակարգեր: Օպտիկապես խթանված լյումինեսցենցիայի (OSL) մեթոդի օգնությամբ հնարավոր է եղել պարզել, որ Լամինիայում ապրող մարդկանց բնակչությունը 24-21 հազար տարի առաջ  և Saxomununya-ն 11600 տարի առաջ շարունակել են օգտագործել Միջին քարի դարի (MSA) Levallois տեխնոլոգիան, մինչդեռ մյուս խմբերն արդեն օգտագործում էին ուշ քարե դարի գործիքները:

Նեոլիթը Սենեգալում բնութագրվում է մեգալիթյան կառույցներով, հսկայական թմբերով, որոնցում հայտնաբերվել են կերամիկա, մետաղական ծայրեր, զարդեր և զենքեր։ Հետագա դարաշրջաններում կառուցվել են նաև մեգալիթյան շենքեր։ Պահպանվել են Սենեգամբիայի քարե շրջանակները, որոնք ընդգրկված են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում:

## Միջնադար
### Սենեգալի ժողովուրդներ
Սենեգալի բնակչության հիմնական զբաղմունքը միջին դարերում գյուղատնտեսությունն էր: Գետերի միջև գտնվող ժողովուրդները գտնվում էին անցումային տարբեր փուլերում՝ նախապատմական հասարակությունից դասակարգային  հասարակություն անցնելու գործում: Փոխանակման հիմնական ապրանքներն էին ոսկին, աղը, մետաղները, հացահատիկային մշակաբույսեր և գործվածքեղենը։ Սենեգալ գետի հովտում միավորվել են տարբեր էթնիկ խմբեր՝ Սերերի, Վոլոֆի, Սոնինկեի, Ֆուլանիի, Մանդինկայի։ I—II հազարամյակներում սերեր ժողովուրդը սկսեց տեղափոխվել երկրի արևմտյան մաս, որտեղ ապրում էին Մանդինկա-Սոսեները ժողովուրդը, որոնք գալիս էին հին Գանայի  կենտրոնական տարածքներից։ Սերերների տեղափոխվելուց հետո սկսվեց տուկուլյորների միգրացիան, որոնց մեծ մասը հաստատվեց Սենեգալի հյուսիսային և կենտրոնական մասերում։

### Թեքրուր և Ջոլոֆ նահանգներ
մինի|Սենեգալի էթնիկական քարտեզը միջին դարերում
Այս ժամանակ Սենեգալի տարածքում ձևավորվել է առաջին հնագույն Թեքրուր պետությունը։ Նրա հիմքը կազմում էին Տուկուլեր, Սերեր և Վոլոֆ ժողովուրդների ֆերմերները և Ֆուլբե ժողովրդի քոչվոր հովիվները: Թեքրուրի իշխանությունը տարածվում էր Սենեգալի ստորին հոսանքներից և արևմուտքում՝ Ատլանտյան ափից մինչև արևելքում՝ Սենեգալի միջին հոսանքները։ Այստեղ Թեքրուրը սահմանակից էր Հին Գանայի կայսրությանը: 11-րդ դարում Թեքրուրում տարածվեց իսլամը։ Նրա կառավարիչները եղել են ալմորավիդ բերբերների դաշնակիցները Գանայի կայսրությունից 1076 թվականին նրանց պարտության ժամանակ։

Մոտ 12-14-րդ դարերում վոլոֆ ժողովուրդը հաստատվել է Սենեգալում։ Կենտրոնական Սենեգալի փոքր Վոլոֆ և Սերեր համայնքները միավորվել են՝ 12-րդ դարի վերջին ձևավորելով Ջոլոֆ պետությունը։ Այն ընդգրկում էր հյուսիսում՝ Սենեգալ գետից մինչև հարավում՝ Գամբիա գետը։ Քաղաքական առումով Ջոլոֆը տարբեր մելիքությունների համադաշնություն էր՝ մեծ անկախությամբ։ Ջոլոֆների հիմնական զբաղմունքը գյուղատնտեսությունն էր։ Նրանք նաև մասնակցել են անդրսահարական առևտրին։ Ջոլոֆի սոցիալական կառուցվածքն իր բնույթով դասակարգային կաստային էր։

13-րդ դարի վերջին Սենեգալի արևելյան տարածքները հայտնվեցին Մալիի կայսրության ազդեցության տակ և Թեքրուրը դարձավ նրա վտակը։ 14-րդ դարի վերջերից Մալիի իշխանությունը թուլացավ, և Ջոլոֆի իշխանի տիրակալներին հաջողվեց միավորել Սենեգալի մեծ մասը իրենց իշխանության տակ։ Երկրի հարավային մասը զարգացրել են 14-16-րդ դարերում Մալիից գաղթած մանդինկա ժողովուրդները։ Նրանք բնակեցրեցին հսկայական տարածքներ Սենեգալ գետի վերին հոսանքի, Գամբիա և Նիգեր գետերի միջև՝ տեղահանելով և մասամբ ձուլելով տեղի ժողովուրդներին։ 15-16-րդ դարերում Սենեգալի արևելյան տարածքները բնակեցված էին Ֆուլանի քոչվորներով։ 15-րդ դարի վերջին Ֆուլանիները միավորվեցին Դենանկե պետության մեջ, որը գոյություն ունեցավ մինչև 1770-ական թվականները։ 16-րդ դարի երկրորդ կեսին Ջոլոֆը բաժանվեց մի շարք փոքր նահանգների, որոնք նախկինում նրա նահանգներն էին. Նիանի և Վուլի (Գամբիայի հյուսիսային ափին), ինչպես նաև ափամերձ շրջաններում գտնվող Վոլոֆ և Սերեր նահանգներ. Վաալո, Կայոր, Բաոլ, Սին, Սալում: 18-րդ դարի վերջերին արևելքում ձևավորվել է Ֆուլբե նահանգի Ֆուտա Տորո (Ֆուտա Ջալոն):

### Եվրոպական էքսպանսիայի սկիզբ
մինի|Սենեգալի տարածքը ֆրանսիական Գիյոմ Դելիս քարտեզի վրա, 1707
15-րդ դարի կեսերին եվրոպացիներն առաջին անգամ հայտնվեցին Սենեգալի ափին։  Որոշ պատմաբանների կարծիքով, 1364-1413 թվականներին ֆրանսիացի առևտրականները, որոնք գալիս էին նորմանդական Դիեպ և Ռուեն քաղաքներից, առևտուր էին անում Գամբիայի և Սենեգալի ափերին, ինչպես նաև Փղոսկրի և Ոսկե ափերի մոտ։ 1444 թվականին Դինիս Դիասի գլխավորած պորտուգալական արշավախումբը հասավ Սենեգալ գետի գետաբերան։

Ավելի ուշ պորտուգալացիները հաստատվեցին Գորե կղզում, որը դարձավ ստրկավաճառության ամենամեծ կենտրոնը։ 1620-ական թվականներին հոլանդացիները սկսեցին ներթափանցել Սենեգալ և տիրեցին Գորե կղզուն: Այնուհետեւ Սենեգալի ափ թափանցելու նախաձեռնությունն անցավ բրիտանացիներին ու ֆրանսիացիներին։ 18-րդ դարի կեսերին ֆրանսիացիները կարողացան գերակայություն հաստատել Սենեգալում առևտրի վրա։ 1633 թվականին ֆրանսիացիները հիմնեցին Սենեգալ ընկերությունը և 1638 թվականին կառուցեցին առևտրային կետ Սենեգալ գետի գետաբերանում, որը 1659 թվականին դարձավ Սեն-Լուի քաղաքը։ 1677 թվականին ֆրանսիացիները գրավեցին Գորեն։ Սենեգալի տարածքը դարձավ ողջ Արևմտյան Աֆրիկայի գաղութացման հիմքը։

17-րդ - 18-րդ դարի առաջին կեսին ստրուկների արտահանումն ավելի ու ավելի կարևոր դարձավ աֆրիկյան-եվրոպական առևտրում, որը վերահսկվում էր աֆրիկյան պետությունների կառավարիչների կողմից. Օգտագործելով հրազեն՝ ջոկատների գլխավոր կառավարիչները ավելի ու ավելի հաճախ էին հարձակվում իրենց հարևանների վրա՝ գերեվարելու բանտարկյալներին՝ եվրոպացիներին հետագա վաճառքի համար:Ռազմական իշխող վերնախավը ուժեղացավ, և ստրուկներից կազմված ռազմական ջոկատները դարձան ավելի կարևոր։ Եվրոպացիների հետ առևտրի վերահսկման համար ազնվական ընտանիքների միջև մրցակցությունը սկսվեց, ինչը հաճախ հանգեցնում էր պատերազմների։ Այս գործընթացը հանգեցրեց տեղական պետությունների թուլացմանը և նպաստեց երկրի գաղութացմանը։

## Գաղութային շրջան
### Ֆրանսիայի կողմից Սենեգալի գրավումը
1825 թվականին Տրարզայի էմիրության հետ պատերազմի ժամանակ ֆրանսիացիները սկսեցին իրենց վերահսկողությունը հաստատել Սենեգալ գետի գետաբերանի վրա։ 19-րդ դարի կեսերին ֆրանսիացիները նահանգապետ Լուի Ֆեդերբեի օրոք սկսեցին ակտիվ տարածքի ընդարձակման գործընթաց ընդդեմ Սենեգալի նահանգների։ 1855 թվականին նրանք գրավեցին Վալո նահանգը։ Ֆրանսիացիների հետագա առաջխաղացումը կասեցվեց Տուկուլերի ժողովրդի կառավարիչ Հաջ Օմարի կողմից 1857-1860 թվականներին, սակայն Թուկուլեր ցեղի հակահարձակումը խախտվեց Ֆորտ Մեդինա պաշարման ժամանակ: 1870-ական թվականներին ֆրանսիացիները պայքարի մեջ մտան Սենեգալի նահանգներից ամենաուժեղ Կայորի հետ: Կայորի տիրակալ Լատ Դիորը կազմակերպեց համառ դիմադրություն, սակայն նրա մահից հետո՝ 1886 թվականին, ֆրանսիացիներին հաջողվեց տիրանալ երկրին։ 1890 թվականին ֆրանսիացիները բռնակցեցին Բաոլն ու Ֆուտա Տորոն, 1891 թվականին՝ Սին, 1898 թվականին՝ Սալումը։

### Գաղութային իշխանություն
մինի|Մուլատների պարը Սեն-Լուիում. Գծանկար 1890
1895 թվականին հիմնվեց Սենեգալի ֆրանսիական գաղութը, որն 1904 թվականին միացավ ֆրանսիական Արևմտյան Աֆրիկայում, իսկ Դակարը դարձավ նրա վարչական կենտրոնը։ 1902-1904 թվականներին Սենեգալը մաս էր կազմում Սենեգամբիայի և Նիգերի վարչական շրջանի, իսկ 1904-1922 թվականներին՝ Վերին Սենեգալի և Նիգերի։ 1Գաղութատիրության ժամանակաշրջանում Սենեգալի տնտեսությունը հիմնված էր հիմնականում գետնանուշի մշակության վրա։ Կառուցված Դակար-Սենթ Լուիս (1885) և Թիս-Կես (1909-1923) երկաթուղիները նպաստեցին առևտրային գյուղատնտեսության զարգացմանը և քաղաքների արագ աճին։ Սենեգալի բնակչության շրջանում սոցիալական աջակցություն ստեղծելու համար Ֆրանսիան վարում էր աֆրիկացիների ձուլման քաղաքականություն։ 19-րդ դարում Դաքարում, Սեն-Լուիում, Ռուֆիսկում և Մաունթում հիմնադրվեցին «լիարժեք կոմունաներ», որոնց բնակիչներն օգտվում էին Ֆրանսիայի խորհրդարանի մեկ պատգամավոր ընտրելու իրավունքից։ Առաջին սևամորթ պատգամավորը ընտրվեց 1914 թվականին՝ Բլեզ Դիանը, ով հետագայում դարձավ Ֆրանսիայի գաղութատիրության նախարարի տեղակալ՝ մնալով Ֆրանսիայի խորհրդարանի անդամ մինչև իր մահը՝ 1934 թվականը: Կրթական հաստատություններ հիմնվեցին Ֆրանսիայի Արևմտյան Աֆրիկայում, որպեսզի սևամորթ բնակիչներին պատրաստեն գաղութային վարչակազմի համար։ Ֆրանսիական բանակի մասերը սկսեցին ձևավորվել աֆրիկյան բնակչությունից՝ սենեգալցի հրաձգայինների գումարտակներ։

### Սենեգալի պայքարը անկախության համար
[մինի|Blaise Diagne - Դաքարի քաղաքապետ, առաջին աֆրիկացին ընտրվել է [Ֆրանսիայի Ազգային ժողովում]]
1914-1918 թվականների Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին Սենեգալում ի հայտ եկան առաջին քաղաքական կազմակերպությունները՝ երիտասարդ սենեգալցիները, դիանիստական շարժումը (Դիանի կողմնակիցներ)։

1939–1945 թվականների Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Սենեգալը եղել է «Կռվող Ֆրանսիայի» հենակետերից մեկը և դաշնակիցների կարևոր ռազմածովային բազան Հյուսիսային Աֆրիկայում։ Պատերազմից հետո երկրում անկախության շարժման նոր վերելք ապրեց։ 1946 թվականին Սենեգալը ստացավ Ֆրանսիայի անդրծովյան տարածքի կարգավիճակ, իսկ նրա բնակչությունը ստացավ քաղաքացիական իրավունքներ։

Ամենաազդեցիկ քաղաքական կուսակցությունը Սենեգալի դեմոկրատական դաշինքն էր (DBS), որը հիմնադրվել է 1948 թվականին՝ Լ. Ս. Սենգորի գլխավորությամբ։ 1956 թվականին DBS-ի միաձուլման արդյունքում այլ քաղաքական խմբերի հետ ստեղծվեց Սենեգալի ժողովրդական բլոկը (SNB), որը պաշտպանում էր երկրի տնտեսական և քաղաքական զարգացումը, արհմիութենական շարժման ազատությունը և այլն։ 1959 թվականին ստեղծվեց Մալիի դաշնությունը ՝ բաղկացած Սենեգալից և Ֆրանսիական Սուդանից (ժամանակակից Մալիի Հանրապետություն)։ 1960 թվականի ապրիլի 4-ին Մալիի ֆեդերացիան անկախություն ձեռք բերեց։ Անկախությունը պաշտոնապես հռչակվել է 1960 թվականի հունիսի 20-ին։

## Սենեգալի անկախ Հանրապետություն
### [[Լեոպոլդ Սեդար Սենգոր|Սենգորի]] թագավորությունը
մինի|Լեոպոլդ Սենգոր
Սենեգալի և ֆրանսիական Սուդանի բազմաթիվ հարցերի շուրջ տարաձայնությունների պատճառով Մալիի ֆեդերացիան կազմալուծվեց։ 1960 թվականի օգոստոսի 20-ին Սենեգալը հռչակվեց հանրապետություն ֆրանսիական համայնքի կազմում։ Սենեգալում մնացին ֆրանսիական զորքերի կոնտինգենտը և նրանց ռազմակայանները, ուժեղ էր նաև ֆրանսիական կապիտալի դիրքերը։ Անկախությունից հետո Սենեգալը կառավարվում էր Սենեգալի առաջադիմական միության կողմից (PUS; 1976-ին վերանվանվեց Սենեգալի Սոցիալիստական կուսակցություն, UPS): Նախագահ ընտրվեց Լեոպոլդ Սենգորը։ Սենեգալի Սահմանադրությունը ընդունվեց 1960 թվականի օգոստոսի 20-ին: Սակայն 1962 թվականի դեկտեմբերի 17- ինտեղի ունեցավ պետական հեղաշրջում, որը հանգեցրեց երկրի ներսում քաղաքական ճգնաժամի: Այս հեղաշրջման պատճառը Սենեգալի առաջնորդների միջև տեղի ունեցած տարաձայնություններն էին, որոնք կապված էին Պետական Համագումար (ՊՍՀ) քաղաքականությանը։ Վարչապետ Մամադու Դիայի և նրա համախոհների՝ Սահմանադրությունը խախտելու մեղադրանքներով ձերբակալությունը տեղի ունեցավ, ինչը նշանավորեց հեղաշրջման ավարտը։ 1963 թվականի մարտի 3- ի հանրաքվեով ընդունվեց նոր սահմանադրություն, որով Սենեգալը դարձավ նախագահական հանրապետություն ՝ միակուսակցական համակարգով; Սենղգորը մնաց նախագահ (նա 5 անգամ վերընտրվել է այս պաշտոնում)։ «Աֆրիկյան սոցիալիզմը» հռչակվել է Սենեգալի պաշտոնական գաղափարախոսությունը։

1963-1972 թվականներին Սենեգալի և Գվինեայի (ժամանակակից Գվինեա-Բիսաու) պորտուգալական իշխանությունների միջև սահմանային հակամարտություններ են եղել։

Օտարերկրյա կապիտալի ներհոսքի չարդարացված հաշվարկների և բնակչության վիճակի վատթարացման հետևանքով Սենեգալում բողոքի շարժում մեծացավ, իսկ գործադուլները սկսվեցին։ 1971 թվականի  կառավարությունը արտակարգ դրություն հայտարարեց։ Երկրի ղեկավարությունը մի շարք միջոցառումներ ձեռնարկեց, որպեսզի ուժեղացնի Աջ ուժերի միության ազդեցությունը հասարակական կյանքում։

Այնուհետև իշխանությունը ստիպված էր իրականացրել ազատական միջոցներ։ 1976 թվականին ընդունվեց սահմանադրական փոփոխություն, որը թույլ տվեց Սենեգալում գործել երեք քաղաքական կուսակցությունների՝ սոցիալ-դեմոկրատական, լիբերալ-դեմոկրատական և մարքսիստ-լենինիստական (Աֆրիկյան անկախության կուսակցություն)։

Սենեգալի լիբերալ Դեմոկրատական կուսակցության (PSD) գործունեությունը օրինական դարձավ 1974 թվականին, իսկ 1978 թվականին՝ նաև պահպանողական Սենեգալի հանրապետական շարժման։ Անօրինական կերպով գոյություն ունեին մի շարք ձախակողմյան կուսակցություններ, ինչպիսիք էին Անկախության և Աշխատանքի կուսակցությունը, Հեղափոխական շարժումը հանուն նոր ժողովրդավարության, և Հեղափոխական աշխատավորների ասոցիացիան։ 1980-ականների սկզբին շատ գաղտնի կուսակցություններ սկսեցին օրինական գործել։

### Սենեգալը 20-րդ դարի վերջում
1980-ականների սկզբին երկրի վատթարացող տնտեսական իրավիճակը արագացրեց քաղաքական փոփոխությունները: 1980 թվականի դեկտեմբերի 31-ին Սենգորը հրաժարական տվեց. Նախագահի պաշտոնում նրան փոխարինեց Աբդու Դիուֆն, որը 1981թ. հունվարին ընտրվեց նաև Աջ ուժերի միության գլխավոր քարտուղար: Դիուֆը նախագահ է ընտրվել նաև 1983, 1988 և 1993 թվականներին։ 1982 թվականին Սենեգալը և Գամբիան ստեղծեցին Սենեգամբիայի Համադաշնությունը, որը լուծարվեց 1989 թվականին։

1989-1991 թվականներին տեղի ունեցավ Մավրիտանիա-Սենեգալ սահմանային հակամարտություն, որը լուծվեց խաղաղության համաձայնագրով Դիուֆի գործողությունների շնորհիվ:

1982  թվականին սկսվեց հակամարտություն Կասամանսում, որտեղ Կասամանսի դեմոկրատական ուժերի շարժումը՝ անջատողական կազմակերպությունը, զինված պայքար մղեց հարավային Կասամանս նահանգի անջատման համար։ Խնդիրը լուծելու համար կառավարությունը 1996 թվականին ընդունեց «տարածաշրջանային» օրենք, որը նախատեսում էր տեղական իշխանությունների լիազորությունների ընդլայնում։ 1999 թվականի դեկտեմբերին հրադադարի մասին համաձայնագիր ստորագրվեց անջատողական «Կազամանսի դեմոկրատական ուժերի շարժման» (MDCS) հետ, որը որոշակիորեն կայունացրեց իրավիճակը տարածաշրջանում, բայց ամբողջությամբ չլուծեց հակամարտությունը։

### Սենեգալը 21-րդ դարի սկզբին
20-րդ դարի վերջին Սենեգալում առաջացան սոցիալ-քաղաքական խնդիրներ։ Այս խնդիրները կապված էին այն բանի հետ, որ կառավարությունը սկսեց կիրառել տնտեսության վերակազմավորման ծրագրեր, որոնք հասարակության կողմից ընդունվեցին բացասաբար։ Այդ ծրագրերը, որ նպատակ ունեին բարեփոխելու տնտեսությունը, տապալվեցին կամ չտվեցին սպասված արդյունքներ, ինչը հանգեցրեց լարվածության աճին երկրում։ Աջ ուժերի միության գործողություններից բնակչության դժգոհությունն աճել է. Ընդդիմությունը ակտիվացավ՝ պահանջելով արդար ընտրությունների երաշխիքներ։ 2000 թվականի մարտին, PCA-ի 40 տարվա կառավարումից հետո, ընդդիմության ներկայացուցիչ, Սենեգալի Դեմոկրատական կուսակցության (PSD) գլխավոր քարտուղար Աբդուլայե Ուեյդը ընտրվեց Սենեգալի նախագահ՝ նախագահականի երկրորդ փուլում ստանալով ձայների 58,47%-ը։ ընտրություն. 2001 թվականին տեղի ունեցավ Սահմանադրության, Ազգային ժողովի և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրությունների համապետական հանրաքվե։ «Վադա» դաշինքը ստացել է Ազգային ժողովի 120 մանդատներից 89-ը։

2004 թվականին Ուեյդը ստորագրեց համաձայնագիր Casamance Democratic Forces Movement-ի ներկայացուցիչների հետ, ինչը հանգեցրեց հակամարտության ավարտին և փախստականների վերադարձին։ Սակայն այս համաձայնագիրը միայն ժամանակավոր ազդեցություն ունեցավ, և հակամարտությունը Casamance-ում կրկին սկսվեց 2007 թվականին։

Բոլոր մակարդակներում ընդդիմության համոզիչ հաղթանակից հետո երկիր եկավ ներքաղաքական կայունություն։ 2007 թվականի գարնանը կայացած նոր ընտրություններում Ուեյդ Վադը վերընտրվեց նախագահի պաշտոնում, և PSD-ն կրկին մեծամասնություն ստացավ խորհրդարանում:

2008 թվականին Սենեգալի զինված ուժերը մասնակցեցին Կոմորյան կղզիների Նձուանի կղզում գործողությանը, որի արդյունքում վերացվեց կղզու անջատողական կառավարությունը։

2012 թվականի գարնանը Սենեգալում անցկացվեցին նախագահական ընտրություններ, որոնց ընթացքում Ուադը պարտվեց ընդդիմադիր «Հանրապետության դաշինքի» թեկնածու Մակի Սալին՝ երկրորդ փուլում։ Մակի Սալին դարձավ նախագահ և պաշտոնը ստանձնեց ապրիլի 2-ին։ Երկրի ներկայիս ղեկավար Մակի Սալը հաղթել է 2019 թվականի նախագահական ընտրություններում։ Ըստ ընտրական հանձնաժողովի հաշվարկների՝ Սալը ստացել է ձայների 58,27%-ը և հաղթել նախագահական ընտրություններում առաջին փուլում; նրա հիմնական մրցակից Իդրիսա Սեքը հավաքել է 20,50%։ Ընտրությունների արդյունքներից հետո սկսվեց ներքին պայքար, որում օգտագործվում է հակաֆրանսիական և պանաֆրիկյան հռետորաբանություն։

## Տես նաև
* Սենեգալցի հրացանակիրներ (Tiraiers)

## Ծանոթագրություններ


## Գրականություն
* *Кашин Ю. С.* Сенегал. М., 1973.
* 
* Villard A. Histoire du Sénégal. Dakar, 1943.
* Senghor L.S. On African Socialism. N.Y., 1964.
* Camara A. La philosophie politique du Léopold Sédar Senghor. P., 2002.
* Searing J.F. Good Alone is King: Islam Emansipation in Senegal: the Wolof Kingdom of Kayoor and Bawol. 1853—1914. L., 2002.
* Diop A.A. Une succession en démocratie: les sénégalais face à l’inattendu. P., 2009.

Կատեգորիա:Աֆրիկայի պատմություն
Կատեգորիա:Սենեգալ
Կատեգորիա:Սենեգալի պատմություն