Վիկտոր Բալոգա

**Վիկտոր Իվանովիչ Բալոգա** (, ), ուկրաինացի քաղաքական և պետական գործիչ։

## Կենսագրություն
Բալոգան ծնվել է 1963 թվականի հունիսի 15-ին Անդրկարպատյան մարզի Մուկաչևոյի շրջանի Զավիդովո գյուղում: Հայրը եղել է Իվան Պավլովիչ Բալոգան, մայրը՝ Մարիա Վասիլևնա Բալոգան, ունի երկու եղբայր՝ Իվան Իվանովիչ Բալոգան և Պավել Իվանովիչ Բալոգան։

1978 թվականին Զավիդովոյում ութամյա դպրոցն ավարտելուց հետո սովորել է Իրշավսկի շրջանի Զագատյե գյուղի միջնակարգ դպրոցում, որն ավարտել է 1980 թվականին։

1980 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1984 թվականի հունիսը սովորել է Լվովի առևտրի և տնտեսագիտության ինստիտուտում՝ ստանալով բարձրագույն կրթություն «Ապրանքագիտություն և սննդամթերքի առևտրի կազմակերպում» մասնագիտությամբ։

1984 թվականի հուլիսից մինչև 1985 թվականի նոյեմբերը ծառայել է Խորհրդային բանակում՝ Չեռնովցիի մոտակայքում գտնվող տանկային կայազորում։

1986 թվականի հունվարից աշխատել է որպես ավագ վաճառող Բերեգովոյի շրջանի սպառողական ընկերությունում, որտեղ աշխատել է մինչև 1987 թվականի վերջը։ 1987 թվականի փետրվարից մինչև մայիս ամիսը եղել է Զակարպատյան մարզի Բերեգովոյի շրջանի Կոսինո գյուղի սպառողական ընկերությունների ասոցիացիայի (ՍԸԱ) փոխտնօրեն։ 1987 թվականի մայիսից մինչև 1992 թվականի հոկտեմբերը աշխատել է որպես ավագ վաճառող Մուկաչևոյի առևտրա-ապրանքային բազայում։

1992 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1997 թվականի մարտը եղել է Մուկաչևոյի «Ռեյ-Պրոմին» ՍՊԸ-ի տնօրենը: 1997 թվականի ապրիլից մինչև 1998 թվականի ապրիլը՝ Մուկաչևոյի «Բարվի» ՍՊԸ-ի խորհրդի նախագահ»։

1998 թվականի մայիսի 9-ին ընտրվել է որպես Մուկաչևո քաղաքի ղեկավար։

1999 թվականի մայիսի 5-ին նշանակվել է Անդրկարպատյան տարածաշրջանային պետական վարչության նախագահ:

Չհամաձայնվելով Ուկրաինայի վարչապետ Վիկտոր Յուշչենկոյի հրաժարականի հետ՝ Վիկտոր Բալոխան հրաժարական է տվել և 2001 թվականի հունիսի 1-ին ազատվել Անդրկարպատյան տարածաշրջանային պետական վարչակազմի նախագահի պաշտոնից՝ կապված իր ներկայացրած հայտարարության հետ:

2002 թվականի հունվարից մինչև ապրիլ՝ Մուկաչևոյի «Բարվի» ՍՊԸ-ի խորհրդի նախագահ։

2002 թվականի ապրիլի 3-ին ընտրվել է քաղաքի քաղաքապետ և միաժամանակ Ուկրաինայի ժողովրդական պատգամավոր, սակայն որոշել է աշխատել Գերագույն ռադայում։

2002 թվականի մայիսի 14-ից մինչև 2005 թվականի սեպտեմբերի 8-ը՝ Ուկրաինայի ժողովրդական պատգամավոր թիվ 71 ընտրատարածքից եղել է «Մեր Ուկրաինա» խմբակցության անդամ, Գերագույն Ռադայի տնտեսական քաղաքականության, ազգային տնտեսության կառավարման, սեփականության և ներդրումների հանձնաժողովի անդամ:

2004 թվականի մայիսին դարձել է Մուկաչևոյի քաղաքապետի ընտրությունների հիմնական թեկնածուներից մեկը, սակայն պարտվել է ընտրություններում, որոնք անվավեր են ճանաչվել կեղծիքների պատճառով։

Նախագահական ընտրությունների քարոզարշավի ընթացքում եղել է Վիկտոր Յուշչենկոյի վստահված անձն թիվ 73 տարածքային ընտրատարածքում:

2005 թվականի փետրվարի 4-ին նշանակվել է Անդրկարպատյան տարածաշրջանային պետական վարչության նախագահ:

2005 թվականի սեպտեմբերի 27-ին ազատվել է Անդրկարպատյան տարածաշրջանային պետական վարչության նախագահի պաշտոնից:

2005 թվականի սեպտեմբերի 27-ին նշանակվել է Ուկրաինայի արտակարգ իրավիճակների և Չեռնոբիլի աղետի հետևանքներից բնակչության պաշտպանության նախարար:

2006 թվականի օգոստոսի 4-ին դադարեցվել են նրա լիազորությունները որպես Չեռնոբիլի աղետի հետևանքներից բնակչության պաշտպանության նախարար՝ կապված Ուկրաինայի Նախարարների կաբինետի անդամների լիազորությունների դադարեցման հետ: Նույն օրը վերանշանակվել է Ուկրաինայի արտակարգ իրավիճակների և բնակչության պաշտպանության նախարարի պաշտոնում՝ կապված Ուկրաինայի Նախարարների նոր կաբինետի ձևավորման հետ:

2006 թվականի սեպտեմբերի 15-ին նշանակվել է Ուկրաինայի նախագահի քարտուղարության ղեկավար:

2006 թվականի հոկտեմբերի 5-ին ազատվել է Ուկրաինայի արտակարգ իրավիճակների և Չեռնոբիլի աղետի հետևանքներից բնակչության պաշտպանության նախարարի պաշտոնից:

2008 թվականի փետրվարին Վիկտոր Բալոգան հայտարարել է «Մեր Ուկրաինա» կուսակցությունից դուրս գալու մասին և աջակցել է նոր քաղաքական կուսակցության՝ «Միացյալ Կենտրոնի» ստեղծմանը։

2009 թվականի մայիսի սկզբին Վիկտոր Բալոգան հրաժարական է տվել, իսկ 2009 թվականի մայիսի 19-ին ազատվել է Ուկրաինայի նախագահի քարտուղարության ղեկավարի պաշտոնից՝ իր սեփական դիմումի համաձայն: Վիկտոր Բալոգան հրաժարականի հիմնական պատճառ նշել է Վիկտոր Յուշչենկոյի՝ նախագահի պաշտոնում կրկին առաջադրվելու որոշման հետ իր կտրական անհամաձայնությունը: Բալոգան նաև բացատրել է պաշտոնը լքելու իր ցանկությունը՝ ասելով, որ կորցրել է այն պայմաններում աշխատելու իմաստը, երբ նախագահական քարտուղարության թիմի նախաձեռնությունները «խցանված էին Ուկրաինայի նախագահի անտարբերությամբ»:

2011 թվականի նոյեմբերի 2-ին՝ Ուկրաինայի նախարարների կաբինետի հրամանագրի համաձայն, դարձել է համագործակցության հարցերով միջկառավարական համատեղ հանձնաժողովների ուկրաինական մասի ղեկավար:

2012 թվականի օգոստոսի 3-ին գրանցվել է որպես Ուկրաինայի ժողովրդական պատգամավորի թեկնածու թիվ 69 մեծամասնական ընտրատարածքում։

2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին ընտրվել է VII գումարման Գերագույն Ռադայի ժողովրդական պատգամավոր թիվ 69 ընտրատարածքից: Նրա օգտին քվեարկել է 34,970 ընտրող կամ ընտրություններին մասնակցածների 49.42%-ը: Եղել է անկախ պատգամավոր, Եվրոպական ինտեգրման հանձնաժողովի անդամ:

2014 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում դարձել է VIII գումարման ժողովրդական պատգամավոր 69-րդ շրջանից՝ հաղթելով որպես անկախ թեկնածու և ստանալով ձայների 61.9%-ը: Նրա եղբայրները՝ Իվանը (73-րդ շրջան) և Պավլոն (71-րդ շրջան), ինչպես նաև նրա զարմիկ Վասիլ Պետիվկան (72-րդ շրջան), նույնպես ընտրվեցին խորհրդարան: «Պետրո Պորոշենկոյի դաշինքի» համագումարում նրանց անունները հայտարարվեցին որպես նախագահի կուսակցության կողմից առաջադրված թեկնածուներ: Սակայն այդ ժամանակ նրանցից յուրաքանչյուրն արդեն գրանցվել էր Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովում որպես անկախ թեկնածուներ: Վիկտոր Բալոխան նույնպես հրաժարվել է «Պետրո Պորոշենկոյի դաշինքի» աջակցությունից։

2018 թվականի դեկտեմբերի 25-ին ընդգրկվել է այն անձանց ցանկում, որոնց նկատմամբ Ռուսաստանը պատժամիջոցներ է կիրառել:

## Ծանոթագրություններ

 
Կատեգորիա:Ուկրաինայի նախարարներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքական գործիչներ