Սիլիստրա

**Սիլիստրա** (, պատմական Դորոստոլ , , նաև՝ **Սիլիստրիա**), նավահանգստային քաղաք Բուլղարիայի հյուսիս-արևելքում, համանուն մարզի կենտրոն։

Քաղաքում ապրում է ։ Գտնվում է Դանուբ գետի վրա, Ռումինիայի հետ սահմանին և Դանուբի ափին գտնվող վերջին բուլղարական բնակավայրն է։

## Աշխարհագրություն
Սիլիստրան գտնվում է Բուլղարիայի հյուսիսարևելյան մասում՝ Դանուբ գետի հարավային ափին։ Տեղակայված է Դոբրուջայի բուլղարական մասում։ Սիլիստրա համայնքը զբաղեցնում է 516 կմ2 տարածք և ներառում է քաղաքը և 18 գյուղ։ Բուն քաղաքի տարածքը 27.159 կմ2 է։ Սիլիստրան գտնվում է Բուլղարիայի մայրաքաղաք Սոֆիայից 431 կմ, Վառնայից 141 կմ, իսկ Ռուսեից 119 կմ հեռավորության վրա։ Քաղաքն ունի մայրցամաքային կլիմա՝ ցուրտ ձնառատ ձմեռներով և շոգ ամառներով։

## Պատմություն
### Հռոմեական շրջան

Բնակավայրն առաջին անգամ հիշատակվել է մ.թ. 106 թվականին, երբ հռոմեական կայսր Տրայանոսն արդեն գոյություն ունեցող գետական բնակավայրից ոչ հեռու հիմնադրել է Դուրոստրում (լատիներեն՝ «ամուր բերդ») ամրացված ռազմական ճամբարը։ Պանոնիայից այստեղ է տեղափոխվում XI Կլաուդյան լեգեոնը՝ Դանուբի սահմանը հսկելու համար։ Բնակավայրը գտնվում էր Դանուբի դելտայում՝ Տրոեսմիս, Սեքսագինտա Պրիստա և Նովա բնակավայրերի հետ միասին՝ Դանուբյան ճանապարհի վրա, որը ձգվում էր Դանուբի աջ ափով դեպի Սիրմիում։ Դուրոստորում շրջադարձ կար դեպի Պոնտական ​​ճանապարհը՝ դեպի Մարկիանոպոլս և Օդեսոս (Վառնա)։

Զինվորական ճամբարի շուրջ շուտով ձևավորվեց քաղաքացիական բնակավայր ()։ Կայսր Անտոնինոս Պիոսի ժամանակներից (138-161) թվագրված արձանագրությունները ցույց են տալիս այս քաղաքացիական բնակավայրի անունը՝ Aeliae, որը հավանաբար տրվել է ի պատիվ կայսր Պուբլիուս Աելիուս Տրայանոս Ադրիանոսի, ով այցելել է ռազմական ճամբար։ 169 թվականին Մարկոս ​​Ավրելիոս կայսրի օրոք Դուրոստորումին տրվել է համայնքի կարգավիճակ, և այս տարին համարվում է քաղաքի հիմնադրման տարեթիվը։ Քաղաքը սկսեց կոչվել municipium Aurelium Durostorum։
մինի|Դորուստրումի պարիսպներ
Հիմնադրումից ի վեր Դուրոստորումը կարևոր դեր է խաղացել որպես Հռոմեական կայսրության հենակետ Դանուբի ափին։ Գորդիանոս III կայսեր օրոք (238-244) նրա վրա հարձակվել են գոթերի, կարպիների և սարմատների ցեղերը, որոնք ներխուժել են Դանուբի ստորին հռոմեական գավառներ։ Դեկիոս կայսեր օրոք (249-251) գոթերն ու սարմատները կրկին հարձակվել են հռոմեական գավառների վրա՝ ներխուժելով Մեզիա և Թրակիա։ Դեկիոս կայսրը զոհվել է Աբրիտուսի ճակատամարտում։ Ավրելիանոսի (270-275) օրոք Դուրոստորումի շրջանում կռիվները գոթերի հետ շարունակվել են։ Չնայած այն հանգամանքին, որ հռոմեական բանակը կարողացավ հաղթել գոթերին և սպանել նրանց առաջնորդ Կանաբադին, կայսրը որոշեց լուծարել Դակիա նահանգը և այնտեղից Դանուբով տեղափոխել մնացած բոլոր զորքերը և բնակչությանը։ Այսպիսով, Դուրոստորումը կրկին դարձավ սահմանամերձ քաղաք։

Նույն ժամանակահատվածում քաղաքը զարգանում է որպես խոշոր տնտեսական և առևտրային կենտրոն։ Այնտեղ տեղակայված «իլլիրական մաքսատունը» վկայում է քաղաքում զարգացած առևտրատնտեսական ենթակառուցվածքի առկայության մասին։ Քաղաքում կառուցվել են մեծ հասարակական շենքեր, տաճարներ, բաղնիքներ և ջրամատակարարման համակարգ, իսկ հրապարակներում տեղադրվել են մարմարե արձաններ և խորաքանդակներ։ Երբ Դիոկղետիանոս կայսրը (284-305) 303 թվականի ամռանը այցելեց Դուրոստրում, քաղաքն արդեն փոքր Սկյութիա նահանգի վարչական կենտրոնն էր։ Նույն թվականին վերանորոգվել են քաղաքի բերդի պարիսպները։ Հայտնի է նաև կայսրի հրամանագիրը, որը գրվել է նրա կողմից Դորոստորումում։

Դուրոստորումը դարձավ նաև քրիստոնեության տարածման կենտրոններից մեկը։ Բուլղարացիների կողմից հարգված առաջին քրիստոնյա սրբերից մի քանիսն էին տեղի կայազորի զինվորները Դասիուս Դորոստոլսկին և Հուլիոս վետերանը, ովքեր մահացել են Դիոկղետիանոսի հալածանքների ժամանակ, ինչպես նաև Էմիլիան Դորոստոլսկին, որը մահացել է Հուլիանոս Ուրացող կայսրի օրոք (361-363)։ Իսկ արդեն 388 թվականին Դորոստորումը դարձավ տեղի եպիսկոպոսության կենտրոնը։ Առաջին եպիսկոպոսը Ավքսենտիոս Դուրոստորցին էր՝ Վուլֆիլայի աշակերտը, վեստգոթերի առաջին եպիսկոպոսը։

4-րդ դարի վերջին քաղաքում ծնվել է հայտնի հռոմեացի հրամանատար Ֆլավիոս Աետիոսը։

### Միջնադար

մինի|Հունգարացիների հարձակումը
Հռոմեական կայսրության փլուզումից հետո քաղաքը մտել է Բյուզանդիայի կազմի մեջ։ Հուստինիանոս Ա կայսեր օրոք (527-565) Դուրոստորումը ամրացվեց որպես կայսրության սահմանը Դանուբի վրա ամրացնելու ծրագրի մաս։ Գոյություն ունեցող բնակավայրից արևմուտք կառուցվել է նոր հնգանկյուն ամրոց՝ ամրակուռ պարիսպներով։ Քաղաքը շարունակում էր կարևոր դեր խաղալ բյուզանդական պաշտպանական համակարգում։ 586 թվականին քաղաքը հարձակման ենթարկվեց, ժամանակավորապես գրավվեց և ավերվեց ավարների կողմից, իսկ 594-596 թվականներին այն բազա էր բյուզանդական հրամանատար Պրիսկուսի զորքերի համար, որը ռազմական գործողություններ էր մղում սլավոնների և ավարների դեմ Դանուբից այն կողմ։

6-րդ դարի վերջում և 7-րդ դարի սկզբին քաղաքը սկսեց անկում ապրել, նրա բնակչությունը սկսեց տեղափոխվել Թրակիա, և նույնիսկ Սուրբ Դասիուսի մասունքները տեղափոխվեցին Իտալիայի Անկոնա քաղաք։ 7-րդ դարի վերջերին բուլղարները Խան Ասպարուխի գլխավորությամբ պաշարեցին և գրավեցին Դորոստոլը։ Ստանալով «Դեստր» անունը՝ քաղաքը դարձավ բուլղարական առաջին կայսրության մի մասը։ Քաղաքի պարիսպները վերանորոգվեցին, այստեղ տեղակայվեց բուլղարական թագավորների նստավայրերից մեկը։ Այն բանից հետո, երբ բուլղարները 865 թվականին ընդունեցին քրիստոնեությունը և հռչակեցին պատրիարքություն, Պրոստոլի եպիսկոպոս Դամիանն ընտրվեց բուլղարական եկեղեցու առաջին պատրիարքներից մեկը։ 927-971 թվականներին քաղաքը եղել է Բուլղարիայի պատրիարքի նստավայրը։ Դորոստոլը պահպանեց իր նշանակությունը որպես կարևոր ռազմական կենտրոն։ 895 թվականին Բուլղարիայի ցար Սիմեոն I-ը դիմակայեց Բուլղարիա ներխուժած հունգարական բանակի պաշարմանը։
մինի|Ռուսների հարձակումը
968 թվականին բյուզանդացիների հետ պայմանագրով Կիևի իշխան Սվյատոսլավ Իգորևիչի բանակը ներխուժեց Բուլղարիա։ Դորոստոլի մոտ հաղթելով բուլղարական բանակին՝ Սվյատոսլավը գրավեց քաղաքը բուլղարական այլ քաղաքների հետ միասին։ Շուտով Կիևի իշխանը վիճաբանեց բյուզանդացիների հետ և 971 թվականի ապրիլ-հուլիսին ռուս-բյուզանդական պատերազմի բռնկման ժամանակ նա ինքն էլ պաշարվեց Դորոստոլում գտնվող Հովհաննես Չմշկիկի կողմից։ Պաշարման արդյունքում ռուսական բանակը լքեց Բուլղարիան, և Դորոստոլը վերադարձավ Բյուզանդիայի վերահսկողության տակ՝ ստանալով Թեոդորոպոլ անունը։ 976 թվականին այն հետ գրավեց բուլղարական ցար Սամուել Կոմսաձագը, իսկ 1001 թվականին Բարսեղ Բուլղարասպան կայսրի գործողությունների արդյունքում քաղաքը վերադարձավ Բյուզանդիային և 1018 թվականին, ամբողջ Բուլղարիայի գրավումից հետո, դառնալով Պարիստրիոն թեմի վարչական կենտրոնը։ 1074 թվականին Դորոստոլը դարձավ Նեստորի ապստամբության կենտրոնը։ Ապստամբներին նույնիսկ հաջողվեց հասնել Կոստանդնուպոլիս, բայց չկարողացան գրավել այն։ Այս ապստամբությանն աջակցել են Դորոստոլի ծայրամասերը բնակեցված պեչենեգները՝ իրենց առաջնորդ Տատուշի (Խալիս) գլխավորությամբ։ 1086 թվականին նա իր դաշնակիցներ Սեսլավի և Սազիայի հետ միասին ապստամբություն բարձրացրեց և իշխանություն հաստատեց Դորոստոլում՝ փաստացիորեն անկախ բյուզանդական կայսրից։ 1088 թվականին Ալեքսիոս I Կոմնենոս կայսրը անհաջող պաշարեց Դորոստոլը և միայն 1091 թվականին նրան հաջողվեց վերականգնել քաղաքի վերահսկողությունը։ 1116 թվականին Դորոստոլը գրավվեց կեղծ Լեո Դիոգենեսի կողմից, ով վայելում էր իր աներոջ՝ Կիևի արքայազն Վլադիմիր Մոնոմախի աջակցությունը, սակայն նույն թվականի օգոստոսի 15-ին սպանվեց Դորոստոլում՝ իր մոտ ուղարկված մարդասպանների կողմից։ Վլադիմիր Մոնոմախը, փորձելով գրավված քաղաքները պահել Դանուբի վրա, բանակ ուղարկեց նահանգապետ Իվան Վոյիտիշիչի հրամանատարությամբ, որը «քաղաքապետեր տնկեց Դանուբի երկայնքով»։ Բայց Բյուզանդիան, ըստ երևույթին, կարողացավ վերականգնել իր ունեցվածքը, քանի որ շուտով Մոնոմախը ուղարկեց ևս մեկ բանակ՝ իր որդու՝ Վյաչեսլավի և կառավարիչ Ֆոմա Ռատիբորովիչի գլխավորությամբ, որը անհաջող պաշարեց Դորոստոլը և վերադարձավ։

1185 թվականի Ասենեի ապստամբությունից և Բուլղարիայի անկախության վերականգնումից հետո Դորոստոլը կրկին դարձավ Բուլղարիայի մաս։ 1279 թվականին Բուլղարիայի ցար Իվայլոն Դորոստոլում դիմակայեց մոնղոլական զորքերի երեք ամիս պաշարմանը։ Բուլղարական ցար Իվան Ալեքսանդրը (1331-1371) ստիպված է եղել Դորոստոլը հանձնել Դոբրուջայի բռնապետ Դոբրոտիցային՝ 1365 թվականին Վիդինի թագավորությունը գրաված հունգարացիների հետ պատերազմի ժամանակ ցուցաբերած օգնության համար։ Այս ժամանակ Դորոստոլի թեմը լուծարվեց, և քաղաքը սկսեց ենթարկվել Կոստանդնուպոլսի պատրիարքության Վառնայի արքեպիսկոպոսինref>Acta et diplomata graeca medii aevi, I, ed. F. Miklosich, J. Müller (Wien 1860), p.&nbsp;528։ 1376-77 թվականներին Դորոստոլը ղեկավարում էր Դոբրոտիցայի որդի Իվանկոն, իսկ 14-րդ դարի 80-ականների վերջին այն կրկին վերադարձավ Բուլղարական Երկրորդ թագավորության վերահսկողությանը։

### Օսմանյան շրջան
մինի|Մեջիդի տաբիա
14-րդ դարի վերջում և 15-րդ դարի սկզբին Դորոստոլը կրկին դարձավ ռազմաքաղաքական պայքարի ասպարեզ։ 1388 թվականին, երբ օսմանյան բանակը ներխուժեց Բուլղարիա, ցար Իվան Շիշմանը լքեց քաղաքը՝ հօգուտ սուլթան Մուրադ I-ի։ Վերջինս հսկայական բանակով պաշարեց Նիկոպոլը, և Իվան Շիշմանը ստիպված եղավ զինադադար փնտրել։ Մուրադը համաձայնվեց, և բուլղարները պահպանեցին Նիկոպոլը, բայց ստիպված եղան զիջել Դորոստոլը։ Սակայն երբ Ալի փաշան հասավ Դորոստոլ, բուլղարները հրաժարվեցին քաղաքը հանձնել։ Մուրադը երկրորդ անգամ պաշարեց Նիկոպոլը և այս անգամ Իվան Շիշմանը համաձայնվեց օսմանյան պայմաններին և Դորոստոլում ստեղծվեց թուրքական կայազոր։ Թուրքերը քաղաքը վերանվանեցին «Սիլիսթրիա»։ 1390 թվականին քաղաքի նկատմամբ վերահսկողություն հաստատեց Վալախիայի իշխան Միրչա Ծերուկը, որը պահպանեց այն մինչև 1391 թվականը։ Նույն 1391 թվականին Բայազիդ I-ը ռազմական ուժով ժամանակավորապես վերականգնեց իր վերահսկողությունը շրջանի և Սիլիստրիայի նկատմամբ։ 1406 թվականին Միրչա Ծերուկը կրկին գրավեց Սիլիստրիան և պահեց այն մինչև 1415 թվականը։ 1420 թվականին Մեհմեդ I-ի արշավանքից հետո Սիլիստրիան վերջնականապես դարձավ Օսմանյան կայսրության մաս։

Օսմանյան կայսրության կազմում քաղաքը մտավ Ռումելիայի վիլայեթի կազմում՝ դառնալով Սիլիսթրիայի սանջակի վարչական կենտրոնը։ 1599 թվականին քաղաքը դարձավ Սիլիստրիայի նոր վիլայեթի վարչական կենտրոնը, որն ընդգրկում էր ներկայիս Բուլղարիայի ողջ հյուսիս-արևելքը և արևելքը, ինչպես նաև Դոբրուջայի և Բուջակի որոշ հատվածներ։ Քաղաք այցելած թուրք պատմաբան Քաթիբ Չելեբին հայտնում է, որ քաղաքը Դանուբի վրա բոլորից ամենանրբագեղն էր, ուներ վիլայեթի տիրակալի ամրոց, 5 մզկիթ և 2 բաղնիք։

Ռուս-թուրքական պատերազմների ժամանակ քաղաքը յոթ անգամ պաշարվել է (1773 թվականի հունիս և հոկտեմբեր, 1809 և 1810 թվականներ, 1828 և 1829 թվական, 1854 թվական) ռուսական բանակի կողմից։ Առաջին անգամ պաշարումը տևեց ընդամենը 12 օր, և չնայած այն հանգամանքին, որ ռուսական զորքերին հաջողվեց ջախջախել Կայնարջիի ճակատամարտում թուրքական կայազորին օգնելու համար ուղարկված ուժերը, Ռումյանցևը վերացրեց պաշարումը և իր զորքերը դուրս բերեց Դանուբից այն կողմ։ Նույն թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին ռուսական զորքերը Գրիգորի Պոտյոմկինի հրամանատարությամբ կազմակերպեցին քաղաքի շեղող պաշարումը, որպեսզի ապահովեն ռուսական հիմնական ուժերի դուրսբերումը Դանուբից այն կողմ։ 1806-1812 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ ռուսական զորքերը Պյոտր Բագրատիոնի հրամանատարությամբ կրկին պաշարեցին Սիլիստրիան։ 1809 թվականի սեպտեմբերի 11-ին բերդը պաշարվեց, սակայն հոկտեմբերի 15-ին վեզիր Յուսուֆ փաշայի հրամանատարությամբ թուրքական բանակի հիմնական ուժերի ժամանումից հետո Բագրատիոնը հանեց պաշարումը և դուրս բերեց զորքերը։ Հաջորդ տարի մայիսի 22-ին ռուսական զորքերը Նիկոլայ Կամենսկու հրամանատարությամբ պաշարեցին բերդը, իսկ մայիսի 30-ին թուրքական կայազորը կապիտուլյացիայի ենթարկվեց։
մինի|Կուրշունլու մզկիթ
1828-1829 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ ռուսական զորքերը 1828 թվականին պաշարեցին Սիլիստրիան։ Հուլիսից բերդը արգելափակվեց գեներալ Լոգին Ռոտի ջոկատի կողմից, որը սեպտեմբերին փոխարինվեց Ալեքսեյ Շչերբատովի 2-րդ հետևակային կորպուսով, իսկ հոկտեմբերին ռուսական զորքերը Ալեքսանդր Լանժերոնի հրամանատարությամբ մոտեցան քաղաքի մատույցներին։ Բայց արդեն հոկտեմբերի 20-ին ռուսական բանակի գլխավոր հրամանատար Պյոտր Վիտգենշտեյնը հրամայեց վերացնել շրջափակումը արկերի բացակայության և վատ եղանակի պատճառով։ Հաջորդ տարի ռուսական բանակը Իվան Դիբիչի հրամանատարությամբ մայիսի 5-ին սկսեց բերդի պաշարումը և սակրավորական ակտիվ աշխատանքի արդյունքում հունիսի 18-ին ստիպեց թուրքական կայազորին կապիտուլյացիայի ենթարկել։ Ռուսական զորքերը պատերազմի ավարտից հետո քաղաքում մնացին մինչև 1836 թվականը։ Այդ ժամանակաշրջանում քաղաքը ղեկավարում էր բուլղարական ծագումով ռուսական բանակի կապիտան Գեորգի Մամարչևը։

Քաղաքի վրա օսմանյան վերահսկողության վերականգնումից հետո սուլթան Մահմուդ II-ը 1837 թվականին այցելեց Սիլիսթրիա, որի շքախմբի կազմում էր ռազմական խորհրդական՝ գերմանացի սպա Հելմուտ ֆոն Մոլտկեն։ Նրա խորհրդով հետագա տարիներին Սիլիսթրիան ամրապնդվեց (ներառյալ Մեջիդի-Տաբիա և Արաբ-Տաբիա հզոր ամրոցների կառուցումը) և դարձավ «պաշտպանական քառանկյունի»՝ Վառնայի, Շումլայի և Ռուշչուկի հետ միասին, որը ստեղծվել էր 1843-1853 թվականներին։

Ղրիմի պատերազմի ժամանակ բերդը կրկին պաշարվել է ռուսական բանակի կողմից՝ Իվան Պասկևիչի հրամանատարությամբ 1854 թվականի մայիսի 6-ին։ Պաշարման աշխատանքները շարունակվեցին բավականին ինտենսիվ, սակայն ծրագրված գրոհից անմիջապես առաջ՝ հունիսի 8-ին, պաշարումը հանվեց, և զորքերը դուրս բերվեցին Դանուբից այն կողմ Ավստրիայի թշնամական հայտարարությունների պատճառով։

1864 թվականին Սիլիստրիայի վիլայեթը վարչական բարեփոխման ժամանակ ընդգրկվեց նորաստեղծ Դանուբի վիլայեթի կազմում՝ Ռուսչուկ կենտրոնով։ Քիչ անց՝ 1871 թվականին, Դորոստոլի թեմը Չերվենի թեմի հետ միավորվեց Դորոստոլ-Չերվենի թեմի՝ մայրաքաղաք Ռուշչուկով։ 1877-78 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ Սիլիստրիայի մոտ ակտիվ ռազմական գործողություններ չեն եղել։

### Նոր շրջան
[մինի|[Սուրբ Պետրոս և Պողոս եկեղեցի]]
Ռուս-թուրքական պատերազմի ավարտից հետո՝ Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի և Բեռլինի կոնգրեսի արդյունքում Սիլիստրիան դարձավ Բուլղարիայի նորանկախ իշխանության մաս։ Բուլղարիայի համար անհաջող ավարտով Երկրորդ Բալկանյան պատերազմից հետո, 1913 թվականի Բուխարեստի պայմանագրի արդյունքում, Սիլիստրան Հարավային Դոբրուջայի հետ անցավ Ռումինիայի թագավորությանը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ 1916 թվականի ռումինական արշավանքի ժամանակ, բուլղարական բանակը վերահսկողության տակ վերցրեց քաղաքը։ Պատերազմից Ռուսաստանի դուրս գալուց հետո Ռումինիան 1918 թվականի մայիսին ստիպված եղավ Բուխարեստի առանձին խաղաղության պայմանագիր կնքել Կենտրոնական տերությունների հետ, ըստ որի Հարավային Դոբրուջան Սիլիստրայի հետ դարձյալ վերադարձավ Բուլղարիա, բայց վեց ամիս անց Կենտրոնական տերությունները պարտվեցին պատերազմում, և պայմանագիրը չեղարկվեց, և 1919 թվականի Նեյլի պայմանագրի համաձայն Սիլիստրան մնաց Ռումինիայի կազմում։

Համաձայն 1940 թվականի Կրայովայի խաղաղության պայմանագրի դրույթների, որոնք հաստատվել են 1947 թվականի Փարիզի խաղաղության պայմանագրով, Սիլիստրան կրկին մտել է Բուլղարիայի կազմի մեջ։ Բուլղարիայի Ժողովրդական Հանրապետության ձևավորմամբ քաղաքը զարգացավ՝ որպես տարածաշրջանի կարևոր արդյունաբերական և գյուղատնտեսական կենտրոն, ինչը հանգեցրեց նրա բնակչության զգալի աճին։

1980-ական թվականներին քաղաքի խոշոր ձեռնարկություններն էին նավահանգիստը, «Գրասենյակային սարքավորումներ» էլեկտրոնային համակարգչային տեխնիկայի գործարանը (միկրոհաշվիչներ արտադրող «Էլկա»), մետաղահատ մեքենաների գործարանը, գյուղատնտեսական տեխնիկայի գործարանը, գործարանը, գազի սարքավորումների, «Լինա» կահույքի գործարանը և «Կամիշիտ» արդյունաբերական գործարանը, կային նաև մանկավարժական ինստիտուտ, մի քանի տեխնիկական և արհեստագործական ուսումնարաններ, դրամատիկական թատրոն, հնագիտական ​​թանգարան, ազգագրական թանգարան և արվեստի պատկերասրահ։

Կոմունիստական ​​ռեժիմի փլուզումից և Բուլղարիայի անցումից հետո դեպի ժողովրդավարություն և շուկայական տնտեսություն, Սիլիստրայի շատ բնակիչներ գաղթեցին երկրի այլ շրջաններ կամ արտագաղթեցին Բուլղարիայի սահմաններից դուրս։

## Բնակչություն
[մինի|[Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Սիլիստրա)|Սուրբ Աստվածածին Սիլիստրայում՝ Բուլղարիայի առաջին հայկական կրոնական կառույցը (1620)]]
2012 թվականի հունվարին Սիլիստրայում քաղաքում բնակվում էր 35 230 մարդ, մինչդեռ Սիլիստրայի համայնքը, օրինական հարակից գյուղերի հետ միասին, ուներ 50 780 բնակիչ։ Քաղաքի (ոչ համայնքի) բնակիչների թիվն իր գագաթնակետին հասավ 1986–1991 թվականներին, երբ այն անցավ 70000-ից։

Համաձայն 2011 թվականի մարդահամարի վերջին տվյալների՝ իրենց ազգային ինքնությունը հայտարարած անձինք բաշխվել են հետևյալ կերպ՝

* բուլղարացիներ՝ 29677 (88,3%)
* թուրքեր՝ 3458 (10,3%)
* գնչուներ՝ 123 (0.4%)
* Այլ՝ 190 (0.6%)
* Անորոշ՝ 180 (0.5%)
* Չհայտարարված՝ 1979 (5.6%)
* Ընդհանուր՝ 35607

Քաղաքում բնակվում են նաև հայեր։ Գործում է սուրբ Աստվածածին եկեղեցին։

## Քույր քաղաքներ

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Карышковский, Пётр Осипович. Русско-болгарские отношения во время Балканских войн Святослава // Вопросы истории. 1951. № 8;
* Карышковский, Пётр Осипович. О хронологии русско-византийской войны при Святославе // Византийский временник. 1952. Т. V;
* Карышковский, Пётр Осипович. К вопросу о первоисточниках по истории походов Святослава // Краткие сообщения Института славяноведения. 1952. № 9;
* Карышковский, Пётр Осипович. Балканские войны Святослава в византийской исторической литературе // Византийский временник. 1953. Т. 6;
* Положение на электронной карте Wikimapia

## Արտաքին հղումներ

Կատեգորիա:Բուլղարիայի նավահանգիստներ
Կատեգորիա:Դանուբի ափին գտնվող քաղաքներ
Կատեգորիա:Սիլիստրա