Զու ալ-Նուն Այյուբ

**Զու ալ-Նուն Այյուբ** (, ) իրաքցի վիպասան, լրագրող, արվեստի քննադատ և խմբագիր։ Հայտնի լինելով իր պատմվածքներով, նա համարվում էր իր ժամանակի իրաքյան գրականության ռահվիրաներից մեկը և լայնորեն կարդացվում էր Իրաքում։

## Վաղ կյանք և կրթություն
Զու ալ-Նուն Այյուբը ծնվել է Մոսուլ քաղաքում 1908 թվականին՝ Օսմանյան կայսրության վերջին օրերին։ Այյուբը Մոսուլի վաճառականի որդի էր։ Նա ավարտել է իր ուսումը այնտեղ՝ իսլամական մադրասայում և Մոսուլի ավագ դպրոցում։ Այնուհետև նա ավարտել է համալսարանական ուսումը Բաղդադի Բարձրագույն Ուսուցչական Քոլեջում, որն ավարտել է 1929 թվականին:

## Գրական կարիերա
1930-ական թվականներին Այյուբն արդեն բեղուն և հաստատված էր Իրաքում որպես պատմվածքների հեղինակ։ Այդ ժամանակ նա աշխատում էր որպես մաթեմատիկայի ուսուցիչ Բաղդադում և արդեն հրատարակել էր իր գրած պատմվածքների չորս ժողովածու։ 1939 թվականին նա հրատարակեց իր ամենահայտնի գրական աշխատանքը՝ «Ալ-Դուքթուր Իբրահիմը», որին հաջորդեց նաև մեկ այլ պատմվածք՝ «Նահվա ալ-Կիմմա», որը հրապարակվեց նրա հինգերորդ պատմվածքների ժողովածուում՝ «Բուրջ Բաբիլ» (Բաբելոնի աշտարակ) վերնագրով:

Իրաքի հասարակության սոցիալական քննադատություն հանդիսացող վեպը հետևում է դոկտոր Իբրահիմի կերպարին, որը պատկերված է որպես կոռուպցիայի և եսասիրության մարմնացում։ Դոկտոր Իբրահիմի չարագործ անձնավորության կերպարը նման է ծաղրանկարի, ինչը նկատվեց նրա ընթերցողների կողմից և ընկալվեց որպես կրթության այն ժամանակվա տնօրեն՝ դոկտոր Մուհամմադ Ֆադհել ալ-Ջամալիի վրա ակնհայտ հարձակում։ Դոկտոր Իբրահիմը պատկերված էր որպես համեստ մարդ, որը ստացել էր դոկտորական աստիճան արտասահմանյան համալսարանից և ձգտում էր քաղաքական իշխանություն և հարստություն ձեռք բերել Իրաքում։ Ալ-Ջամալին, որն այն ժամանակ Այյուբի ուսուցիչն էր, նախատում էր Այյուբի աշխատանքը և որպես պատիժ աքսորում էր նրան Հյուսիսային Իրաքի հեռավոր գյուղ։ Այյուբը հերքեց, որ պատմվածքները գրել է ալ-Ջամալիին ծաղրելու նպատակով՝ Մոսուլի «ալ-Մաջալլա» ամսագրում, որի խմբագիրն էր ինքը, և ասաց, որ իր հիմնական նպատակն էր պատկերել կոռուպցիան և ազատության պակասը։

1954 թվականին Այյուբը վերաբնակեցվեց Վիեննայում, որտեղ անցկացրեց իր կյանքի մնացած մասը։ Նա հրատարակեց պատմվածքների ժողովածու, որը գրել էր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից կարճ ժամանակ անց՝ 1957 թվականին, վերնագրով «Կիսաս մին Վիեննա» (Պատմություններ Վիեննայից)։

## Գրական ոճ
Այյուբի ստեղծագործությունները բնութագրվում են սյուժեի պարզությամբ, ճշգրտությամբ և աֆորիստական ​​լեզվով, զուգորդված արաբական արձակին բնորոշ դաստիարակչական միտման հետ։ Հեղինակի ստեղծագործական անհատականությունը, որը իր ստեղծագործություններում պատկերում է «փոքր մարդու» կյանքը, ձևավորվել է այնպիսի գրողների ազդեցության ներքո, ինչպիսիք են ռուս գրողներ Անտոն Չեխովը, Մաքսիմ Գորկին և եգիպտացի գրողներ Տահա Հուսեյնը և Մահմուդ Թեյմուրը։

Այյուբի պատմվածքները ներառում էին նաև Արևելք-Արևմուտք երկատման տարրեր։ Օրինակ՝ դոկտոր Իբրահիմը, որը պատկերվում է որպես անբարոյական չար կերպար, ամուսնանում է անգլիացի կնոջ հետ և պատկերվում է որպես անգլոֆիլ՝ իր հայրենի երկրի նկատմամբ ատելությամբ։ Դոկտոր Իբրահիմը նաև նշում է, որ ցանկանում է «հեռացնել իմ այս մաշկը՝ այն փոխարինելու սպիտակ մաշկով, ինչպես բրիտանացիներինը, և այդպիսով դառնալ նրանցից մեկը...»[7] Երկատվածության այլ պատկերացում է ուսումնասիրվում նրա 1957 թվականի «Այ2ամ ֆի էիդ ալ-Միլադ» (Որբերը Սուրբ Ծննդյան օրը) սիրավեպում, որը պատմում է իրանցի տղամարդու և ավստրիացի կնոջ մասին, որոնք հաղթահարում են մշակութային տարբերությունները՝ միասին լինելու համար։ Պատմությունն ինքնին նշվում է որպես Արևելքի և Արևմուտքի միջև ներդաշնակության այլաբանություն։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* 
* 

Կատեգորիա:Իրաքցի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Իրաքցի գրողներ