Վլադիմիր Բարվինոկ

**Բարվինոկ Վլադիմիր Իվանովիչ** (ուկրաիներեն՝ Барвінок Володимир Іванович, հուլիսի 22, 1879, Օխռամիևիչի, Չեռնիգովի մարզ, Ռուսական կայսրություն - 1943, Կիև, Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն), ուկրաինացի պատմաբան, աստվածաբան, մատենագետ, գրող, հնագետ, ականավոր արխիվագետ, հանրապետական պետական գործիչ։ Չեռնիգովի մարզի ականավոր քաղաքացի, Ուկրաինայի գիտությունների ակադեմիայի գիտնական և ուկրաինական մշակույթի, պատմության ուսուցիչ։

## Կենսագրություն
Վլադիմիր Բարվինոկը ծնվել է 1879 թվականին իր ընտանեկան ամառանոցում, որը գտնվում էր Չեռնիգովի շրջանի Օխռամիևիչի գյուղում։ 1905 թվականին Բարվինոկն ավարտեց Կիև-Մոգիլայի ակադեմիան, որն այսօր կոչվում է Կիև-Մոգիլայի ակադեմիա ազգային համալսարան։ Նույն թվականին նա ամուսնացավ Եվգենյա Վոլովիկի հետ, ով ծագումով Ուման ուկրաինական քաղաքից էր։ Բարվինոկների ընտանիքն ապրում էր Կիևի Պոդոլ թաղամասում՝ Ֆրունզեի 31 հասցեում գտվող տանը։

1905 թվականից մինչև 1917 թվականը Վլադիմիր Բարվինոկն իր ընտանիքի հետ ապրել է Սանկտ Պետերբուրգում, որտեղ ծնվել է նրա որդին՝ Բորիսը։ 1905-ից 1908 թվականներ ընթացքում Բարվինոկը սովորել է Սանկտ Պետերբուրգի հնագիտական ինստիտուտում։ 1908-ից 1911 թվականներին սովորել է Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարան, որն այն ժամանակ կոչվել է Պետրոգրադի համալսարան, պատմության և բանասիրության ֆակուլտետներում։ Հետևաբար, նա ստացել է աստվածաբանության մագիստրոսի կրթական կոչում։ Ընտանիքն ազատ ժամանակ հաճախ էր մեկնում Կիև՝ Ուկրաինայի կենտրոնական քաղաքը։

Մինչև 1917 թվականը աշխատել է Սրբազան Սինոդի կենտրոնական բաժնում։ Միևնույն ժամանակ, 1912-ից 1917 թվականներին ուկրաինայի պատմությանը վերաբերող դասախոսություններ է կարդացել Սանկտ Պետերբուրգի «Ա.Ի. Գելդայի» Ռեալական կրթակենտրոնում։ Հեղափոխության մասին առաջին լուրը ստանալուն պես՝ Վլադիմիր Բարվինոկն անմիջապես վերադարձավ Կիև, որտեղ խորապես ներգրավված էր Ուկրաինայի անկախության վերականգնման քաղաքական գործում։

1918 թվականին Վոլոդիմիր Բարվինոկը, որպես նշանավոր մատենագետ և հին ձեռագրերի և գրքերի գիտաշխատող, աջակցեց Ուկրաինայի պետական ազգային գրադարանի ձևավորմանը։ 1918 - 1919 թվականներին աշխատել է Ուկրաինայի գետմանական պետությունում, այնուհետև Ուկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետություն՝ հավատքի բաժնում, ապա՝ հավատքի նախարարությունում։

Այս գերատեսչության նպատակն ամբողջությամբ, ինչպես նաև Վլադիմիր Բարվինոկի առանձնահատուկ պատասխանատվությունը եկեղեցու նկատմամբ պետական քաղաքականության կանոնակարգումն ու վարումն էր։ Նախարարությունը եկեղեցուց պահանջել է իրականացնել պաշտոնական փաստաթղթերի ուկրաինացման քաղաքականությանը և առաջ է մղել ուկրաինական ուղղափառ եկեղեցու անկախության միտքը (ավտոկեֆալիա) Մոսկվայի պատրիարքարանից։ Նախարարության աշխատանքը բարեկամական գործընկերություն է ստեղծել Ուկրաինայի անկախ պետության և Եկեղեցու միջև։ Ուկրաինայի Ազգային Հանրապետության կառավարական հաստատություններում աշխատանքին զուգահեռ Բարվինոկն աշխատել է որպես գրականության և ուկրաինական մշակույթի պրոֆեսոր Կիևի տեխնիկական դպրոցում։
ձախից|մինի| Կենտրոնական Ռադայի շենքը Կիևում, որտեղ Բարվինոկն ակտիվորեն ներգրավված էր անկախ ուկրաինական պետության կառուցման աշխատանքում
Երբ Ուկրաինայի ժողովրդական բանակը նահանջեց Կիևից, և անկախ Ուկրաինան լուծարվեց, Բարվինոկը մնաց օկուպացված Կիևում և կենտրոնացավ գիտական աշխատանքի վրա։ 1918-ից 1928 թվականներին աշխատել է Ուկրաինայի գիտությունների ակադեմիայի պատմաբանասիրական մասնաճյուղում։ Չնայած քաղաքական բռնաճնշումներին և ֆինանսական ծանր իրավիճակին, պատմաբանասիրական բաժինը համառորեն աշխատեց ուկրաիներենի զարգացումն և կիրառումը գիտության բոլոր ճյուղերում ընդլայնելու ուղղությամբ։ 1924 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Բարվինոկը դարձավ Ուկրաինայի տպագրության ավանդույթների 350-ամյակի առթիվ ստեղծված հանձնաժողովի քարտուղար՝ Ուկրաինայի գիտությունների ակադեմիայի ավելի մեծ հնագիտական կոմիտեին կից՝ Ուկրաինայի առաջին նախագահ և հայտնի պատմաբան Միխայիլ Գրուշևսկու գլխավորությամբ։ Բարվինոկի հանձնաժողովի նպատակն էր գրել 16-18-րդ դարերի ազգագրական Ուկրաինայի տարածքում հրապարակումների գիտական նկարագրությունը։

1924 թվականից մինչև 1933 թվականը Բարվինոկն աշխատել է Ուկրաինայի գիտությունների ակադեմիայի հնագիտական հանձնաժողովում։ Միևնույն ժամանակ աշխատել է Ուկրաինայի տպագրության գիտական ինստիտուտում, որտեղ հրատարակել է «Կիևի գրադարաններում հին տպագրությունների ընդհանուր հետազոտություն» նշանավոր և համապարփակ աշխատությունը։ Ներածությունում նա քննադատում է Ուկրաինայի գիտությունների ակադեմիայի ֆինանսավորման բացակայությունը և ընդգծում է Կիևի և Մոսկվայի հին տպագրությունների միջև եղած սկզբունքային տարբերությունները՝ գործողություններ, որոնք այն ժամանակ վտանգավոր էին։ 1928-ից 1930 թվականներին աշխատել է որպես Գիտությունների ակադեմիայի Սոֆիայի հանձնաժողովի և արվեստի մասնաճյուղի քարտուղար։ 1930 թվականին ծնվել է նրա առաջին թոռը՝ Յուրին։
[աջից|մինի| Բարվինոկը եղել է հանձնաժողովի քարտուղար, որը փրկել է [Սոֆիայի տաճար (Կիև)|Սուրբ Սոֆիայի տաճարը կործանումից]]
Սոֆիայի հանձնաժողովը նպատակ ուներ պահպանել Կիևի Սուրբ Սոֆիայի տաճարը, որը խորհրդային իշխանությունները ծրագրել էր քանդել Սուրբ Միքայելի ոսկեգմբեթ վանի նման։ Խորհրդային իշխանությունները նպատակ ունեին վերացնել ուկրաինական իսկական մշակութային ժառանգության ցանկացած նշան։ Հանձնաժողովի հոգնեցուցիչ աշխատանքի շնորհիվ ողբերգական ավարտից զերծ մնաց Սուրբ Սոֆիայի տաճարը, որը, հավանաբար, պատմականորեն ամենակարևոր ուկրաինական կառույցն է։

1930-ականների կեսերին Բարվինոկն իր հսկայական գրադարանը նվիրեց Կիևի համալսարանին, որտեղ այն հիմք դարձավ մի քանի գիտական ճյուղերի։ 1930-ից 1933 թվականներին Բարվինոկն աշխատել է որպես Համաուկրաինական հնագիտական կոմիտեի քարտուղար, որը համակարգել է Ուկրաինայում բոլոր հնագիտական աշխատանքները։ 1937 թվականին նրա որդին՝ Բորիսը, կամուրջների ինժեներ, ձերբակալվել է ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի՝ խորհրդային գաղտնի ոստիկանության կողմից։ Բարվինոկն հետագայում այլևս չտեսավ նրան։ Սա Վլադիմիր Բարվինոկի ընտանիքի նկատմամբ բռնաճնշումների առաջին դեպքը չէր. նրա մտերիմներն ապրում էին մշտական վախի մեջ՝ ենթարկվելով ձերբակալությունների և խոշտանգումների։ Բարվինոկը, լինելով ինչպես Ռուսական կայսրության, այնպես էլ անկախ Ուկրաինայի բարձրագույն օղակների մասնակից, գայթակղիչ թիրախ էր Խորհրդային Միության գաղտնի ոստիկանական կազմակերպությունների համար, սակայն գիտական շրջանակներում նրա հայտնի լինելը դժվարացրեց անձամբ ձերբակալել նրան։ Իր կյանքի վերջում Բարվինոկը գրել է սլավոնական և ուկրաինական թեմաներին վերաբերող հոդվածներ և նրա գործերից շատերը այդպես էլ երբեք չեն տպագրվել և հայտնի չեն դարձել մեծ հասարակության համար։ Վլադիմիր Բարվինոկը մահացել է 1943 թվականին  նացիստների կողմից Կիևի օկուպացիման ժամանակաշրջանում։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Չեռնիգովի տարածաշրջանային տեղեկատվական պորտալ՝ Sivershchyna 
* VI Վերնադսկու ազգային գրադարան
* Բացատրական բառարաններ
* Ժուռնալիստիկայի ինստիտուտի էլեկտրոնային գրադարան
* ՈՒԿՐԱԻՆԱՑԻ ՊԱՏՄԱԳԻՐՆԵՐ XX ԴԱՐԻ

Կատեգորիա:1879 ծնունդներ
Կատեգորիա:1943 մահեր
Կատեգորիա:Ուկրաինացի հնագետներ