Դմիտրի Իվանովիչ Դոնսկոյ

**Դմիտրի Իվանովիչ Դոնսկոյ** (, ), Վլադիմիրի և Մոսկվայի մեծ իշխան 1359 թվականից։ Մեծ իշխանության համար պայքարում հաղթահարել է Սուզդալ Նիժեգորոդյան, Ռյազանի և Տվերի իշխանների դիմադրությունը։ Նրա օրոք Մոսկվայում կառուցվել է առաջին քարե Կրեմլը (1367 թ.)։ 1375 թվականիին Տվերի իշխանին ստիպել է ճանաչել իր ավագությունը և միություն կազմել ընդդեմ Ոսկե Հորդայի։ 1376 թ. իր ազդեցությանն է ենթարկել Կամա Վոլգյան Բուլղարիան։ Մոսկվայի իշխաններից առաջինն էր, որ բացահայտ պայքար է սկսել թաթարների դեմ։ 1378֊ թվականին, Վոժա գետի մոտ ջարդել է եգիչի, իսկ 1380 թվականին, Դոնի ափին, Կուլիկովյան դաշտում՝ Մամայի զորքերը, որի համար անվանվել է Դոնսկոյ։ Նա առաջինն էր, որ իր իշխանությունը հանձնել է ավագ որդուն՝ առանց Ոսկե Հորդայի թույլտվության։ Դմիտրի Իվանովիչ Դոնսկոյի իշխանությունը կարևոր փուլ էր՝ ապահովելու Մոսկվայի ղեկավար դերը Ռուսիայում։

## Կենսագրություն
### Վաղ տարիներ. պայքար Սուզդալի հետ
1359 թվականին հոր մահից հետո մետրոպոլիտ Ալեքսին, ով ուներ ուժեղ բնավորություն, մեծ հեղինակություն և դիվանագիտության շնորհ, դարձավ 9-ամյա արքայազն Դմիտրիի խնամակալը և Մոսկվայի իշխանությունների փաստացի գերագույն կառավարիչը։ Իվան Կարմիրն իր երկու որդիներին կտակել է Իվան Կալիտան թողած ունեցվածքը համապատասխանաբար Սեմյոնին և նրան։ Նրա կրտսեր եղբոր մոտալուտ մահից հետո այս տիրույթները միավորվեցին Դմիտրիի իշխանության ներքո։

Ոսկե Հորդայում Բերդիբեկի մահով (1359) սկսվեց «մեծ իրարանցումը»՝ իշխանության համար պայքարի երկար ժամանակաշրջան։ Իվան Կարմիրի մահից հետո Վլադիմիրի Մեծ Դքսությունը տրվեց Նիժնի Նովգորոդ-Սուզդալի իշխաններին։ 1362 թվականին, առաջին անգամ հիշատակված ռուսական տարեգրություններում Հորդայի արևմտյան մասում, տեմնիկ բեկյարբեկ Մամայը, ով իրականում կառավարում էր Խան Աբդուլլահի անունից, պիտակ թողեց Դմիտրի Իվանովիչին։ Այնուհետև մոսկովյան բանակը Պերեյասլավլից և Վլադիմիրից վտարեց Սուզդալի իշխան Դմիտրի Կոնստանտինովիչին։ Այնուհետև Մոսկվան աջակցեց Նիժնի Նովգորոդի նկատմամբ նրա իրավունքներին՝ Վլադիմիրի նկատմամբ պահանջներից հրաժարվելու դիմաց, իսկ Դմիտրի Իվանովիչը ամուսնացավ իր դստեր՝ Եվդոկիայի հետ։

Ոսկե Հորդայի փլուզումը ազդեց ոչ միայն նրա ասիական մասի վրա. Տագայը ամրապնդվեց Մորդովական հողերում, իսկ Բուլատ-Տիմուրը Վոլգայում Բուլղարիայում։ Երկուսն էլ պարտվել են համապատասխանաբար Ռյազանցիներից 1365 թվականին Շիշևսկու անտառի մոտ և Սուզդալի ժողովրդի կողմից 1367 թվականին Պյանա գետի վրա։ Ռուսական իշխանությունները ոչ միայն պաշտպանվեցին, այլև հարձակվեցին. 1370-ին սուզդալյանները ներխուժեցին Վոլգա Բուլղարիա և այնտեղ տնկեցին Մամաևի կամակատարներին։ Այսպիսով, Մամայի իշխանությունը տարածվեց Վոլգա գետից արևմուտք ընկած բոլոր հողերի վրա։
### Միջամտություն Տվերի քաղաքացիական բախումներին և Լիտվայի հետ պատերազմին
1362 թվականին Լիտվայի մեծ դուքս Օլգերդը հաղթեց երեք Հորդայի արքայազներին Կապույտ ջրերում, իր պետության մեջ ներառեց Կիևը, Պոդոլիան, Պոսեմյեն և Հարավային Պերեյասլավլը՝ վերջ տալով այս հողերի վտակային կախվածությանը Ոսկե Հորդայից։ 1368 թվականին հակամարտությունը սրվեց Տվերի իշխանությունում, որը 1327 թվականի պարտությունից հետո երկար ժամանակ գտնվում էր Մոսկվայի վերահսկողության տակ։ Միկուլինսկի արքայազն Միխայիլ Ալեքսանդրովիչը, իր հետ ազգակցական Օլգերդի օգնությամբ, վերցրեց Տվերի գահը՝ վռնդելով իր հորեղբորը՝ Վասիլի Միխայլովիչին՝ Կաշինի իշխանների ղեկավարին, որոնք ազգակցական էին մոսկովյանների հետ։ Երկու անգամ (1368 և 1370 թվականներին) մոսկովյան բանակը ներխուժեց Տվեր, իսկ դրանից հետո երկու անգամ Օլգերդը անհաջող պաշարեց Մոսկվան, որտեղ 1367 թվականին կառուցվեց սպիտակ քարե նոր Կրեմլը։
մինի|Կնիք հովանավոր սուրբի պատկերով` Դեմետրիոս Թեսաղոնիկեցու
մինի|Կնիք սրով զինված ձիավորով
1370-ականների սկզբին հետազոտողները ըվերագրում են Լիտվայի Մեծ Դքսությունում գտնվող հարավային ռուսական հողերի վտակային կախվածության վերականգնումը Լիտվա-Հորդայի դաշինքի շրջանակներում, որն ուղղված էր Մոսկվայի իշխանության դեմ, ինչը հանգեցրեց ընդդիմության ձևավորմանը։ Լիտվական Իշխանության արևելյան սլավոնական հողերում (մասնավորապես, Ռոման Միխայլովիչն անցել է Մոսկվայի կողմը)։ Մոսկվայի դեմ Օլգերդի երկրորդ արշավին մասնակցելու համար մետրոպոլիտ Ալեքսին վտարել է Սմոլենսկի արքայազն Սվյատոսլավ Իվանովիչին (Միխայիլ Տվերսկոյն ու եպիսկոպոս Վասիլին, ովքեր աջակցում էին նրան տեղական տարածքային վեճի մեջ, ավելի վաղ արտաքսվել էին)։ 1371 թվականին Օլգերդը դիմեց Կոստանդնուպոլսի պատրիարք Փիլոթեոսին՝ խնդրանքով Կիևում առանձին մետրոպոլիտ նշանակելու՝ Սմոլենսկի, Տվերի, Նովոսիլի և Նիժնի Նովգորոդի վրա լիազորություններով։

1370 թվականին Մամաևը Միխայիլ Տվերսկոյին Վլադիմիրի մեծ թագավորության պիտակ թողարկեց, և նա ակտիվ ռազմական գործողություններ սկսեց Հյուսիս-արևելյան Ռուսաստանում, այդ թվում՝ լիտվացի իշխանների օգնությամբ։ Դմիտրին հավաքեց զորքերը և բացահայտորեն չհնազանդվեց Միխայիլի հետ Հորդայից եկած դեսպանի պահանջներին. պարզ է. 1371-ին Դմիտրին պայմանագիր կնքեց Մամայեի հետ, համաձայն որի տուրքի չափը սահմանվեց ավելի ցածր, քան Ուզբեկստանի և Ջանիբեկի օրոք, նա ինքն էլ պիտակ ստացավ և 10 հազար ռուբլով փրկագնեց Տվերի արքայազնին, որը գտնվում էր Հորդայում։ Օլգերդն անձամբ երրորդ անգամ արշավեց դեպի Մոսկվա, մոսկովյան բանակը դուրս եկավ ընդառաջ, և Լյուբուտի խաղաղությունը կնքվեց, և Վլադիմիր Քաջն ամուսնացավ Ելենա Օլգերդովնայի հետ (1372 թվական)։

## Հաղթանակ Ոսկե Հորդայի դեմ
### Պայքար Մամաևի դեմ
1371-ին արքայազն Դմիտրի Իվանովիչը փորձեց իր վերահսկողության տակ դնել Ռյազանը (բանակը ղեկավարում էր Դմիտրի Միխայլովիչ Բոբրոկ-Վոլինսկին, որը Մոսկվա էր տեղափոխվել Լիտվայի Մեծ Դքսությունից), ջախջախելով նրա բանակը Սկորնիշչևի ճակատամարտում, վտարելով Օլեգ Իվանովիչին։ Դրանից և բանտարկելով Վլադիմիր Դմիտրիևիչին, բայց Օլեգը վերադարձավ 1372 թվականին և Լյուբուտի խաղաղության ավարտին հիշատակվեց որպես Մոսկվայի հետ դաշինքի իշխան։ Մամայի առաջին հարվածը հասավ Ռյազանին 1373-ին, և արդեն 1374-ին Դմիտրին «հաշտություն» հաստատեց նրա հետ։ Հետազոտողները  կարծում են, որ դա նշանակում էր տուրքի վճարման ավարտ այն չափով, որը սահմանվել էր 1371 թվականին։ 1374 թվականին Պերեյասլավլ-Զալեսկիում տեղի ունեցավ իշխանների համագումար, որը ծառայեց Մոսկվայի շուրջը համախմբելու հակահորդայի ուժերին, այդ թվում՝ Լիտվայի Մեծ Դքսության մաս կազմող ուժերին։
մինի|Վ.Կ.Սազոնով. «Դմիտրի Դոնսկոյ Կուլիկովոյի դաշտում»
1374 թվականին Մամաևը կրկին փորձեց Միխայիլ Տվերսկոյի միջոցով ազդել արքայազն Դմիտրի Իվանովիչի վրա, երկրորդ անգամ նրան պիտակ տալով, ինչը առաջացրեց հյուսիսարևելյան Ռուսաստանի միացյալ ուժերի, ինչպես նաև Սմոլենսկի ժողովրդի արշավը դեպի Տվեր, որի արդյունքում Միխայիլը ճանաչեց իրեն որպես Դմիտրիի կրտսեր եղբայր և խոստացավ մասնակցել Մոսկվայի բոլոր հակահորդայի գործողություններին և հրաժարվել Կաշինի նկատմամբ հավակնություններից (1375 թվական)։ Օլգերդը պատժիչ արշավ է իրականացրել Սմոլենսկի հողերում։

1376 թվականին Դմիտրին Դմիտրի Բոբրոկի գլխավորությամբ բանակ ուղարկեց Վոլգա Բուլղարիա։ Մամաևի կամակատարներից հատուցում են վերցրել, իսկ ռուս մաքսավորները բանտարկվել են։ Նույն թվականին Դմիտրին քայլեց Օկայից շատ այն կողմ՝ զգուշանալով թաթարական բանակից։ Մոտավորապես այդ տարածքում (Գայլի ջուր) Արապշայի ջոկատի գտնվելու վայրը, որը պատրաստվում էր ներխուժմանը Ռուսաստան, ցույց է տալիս «Պյանում կոտորածի մասին խրոնիկական պատմության» տեղը։ 1377-ին Մոսկվա-Սուզդալ բանակը առաջ շարժվեց դեպի Ռուսաստանի արևելյան սահմաններ և այնտեղ ավերվեց Մամաևյան հորդայից թաթարների կողմից ավտոկայանատեղիում, Նիժնի Նովգորոդը, իսկ հետո Ռյազանը ավերվեց։

մինի|Դմիտրի Դոնսկոյի հուշարձանը Կոլոմնայի Կրեմլի Մարինկա աշտարակի դիմաց

Ըստ լեգենդի՝ Սուրբ Դեմետրիոս Թեսաղոնիկեցու այս սրբապատկերը բյուզանդական կայսրն ուղարկել է արքայազն Դմիտրի Դոնսկոյին՝ ի պատիվ Կուլիկովոյի դաշտում տարած հաղթանակի 1380 թվականի սեպտեմբերի 8-ին։
1378 թվականին Մամայի հրամանով 5 Հորդայի թումեններ Մուրզա Բեգիչի գլխավորությամբ արշավի դուրս եկան Մոսկվայի դեմ և շուտով պարտվեցին գետի վրա գտնվող իշխանական ջոկատից։ Վոժա Ռյազանի սահմաններում։ Ճակատամարտին մասնակցել է նաև Պսկովյան արքայազն Անդրեյ Օլգերդովիչը, ով Լիտվայից ծառայության է անցել Դմիտրիի Օլգերդի մահից և Պոլոցկի կորստից հետո՝ հօգուտ Յագելլոյի և նրա դաշնակից Սկիրգայլայի։

Նույն թվականին մահացավ մետրոպոլիտ Ալեքսին, և Դմիտրին, ցանկանալով մետրոպոլիտ ունենալ իր խոստովանահայր Միտյային, ստիպեց նրան վանական դառնալ և վարդապետական ​​պաշտոնը ստանձնել Սպասկի վանքում։ Մեծ Դքսը հրաժարվեց ընդունել մետրոպոլիտ Կիպրիանոսին (նրա ժողովուրդը թալանել է մետրոպոլիտին և թույլ չի տվել նրան մտնել Մոսկվա), ինչի համար կազմակերպիչներն ու մասնակիցները Կիպրիանոսի հատուկ ուղերձով վտարվել են եկեղեցուց և հայհոյել «ըստ կանոնների. սուրբ հայրեր»և։

Կոստանդնուպոլսի պատրիարքի Խորհրդի սահմանման մեջ Դմիտրի Իվանովիչը կոչվում է Մոսկովիայի մեծ դուքս («μέγας ρήξ τοϋ Μοσχοβίου»):
մինի|Ըստ լեգենդի՝ Սուրբ Դեմետրիոս Թեսաղոնիկեցու այս սրբապատկերը բյուզանդական կայսրն ուղարկել է արքայազն Դմիտրի Դոնսկոյին՝ ի պատիվ Կուլիկովոյի դաշտում տարած հաղթանակի 1380 թվականի սեպտեմբերի 8-ին։
1379-ին Մամաևը կրկին ավերեց Ռյազանի իշխանությունը, 1379/1380-ի ձմռանը Ստարոդուբի և Տրուբչևի իշխան Դմիտրի Օլգերդովիչը տեղափոխվեց Մոսկվայի ծառայության Պերեյասլավլ-Զալեսկիում։ 1377 թվականին Վոլին և Պոդիլիան Գեդիմինովիչները Ջոգայլայից անցան հունգարական և լեհական թագավոր Լուի I Մեծին, որը ռազմական գործողություններ սկսեց Հորդայի դեմ դեռևս 1374 թվականին։

1380 թվականի ապրիլին Մամաևի հակառակորդ Թոխտամիշը հասավ Դոնի բերանը, բայց Մամայը արշավ սկսեց Մոսկվայի դեմ վարձկանների մեծ ներգրավմամբ (Վոժայի վրա իր զորքերի մեծ կորուստների պատճառով), հիմնականում՝ ջենովացիները։ Մամաևը նախատեսում էր միավորվել Օկայի հարավային ափին Յագելլոյի և Օլեգ Ռյազանսկու հետ։ Երբ Դմիտրին իր զորքերը դուրս բերեց Կոլոմնա, նա պահանջ ստացավ Մամայից վերականգնելու տուրքի վճարումը նույն չափով, ինչ Ուզբեկստանի և Ջանիբեկի օրոք։ Այնուհետև Դմիտրին հրաժարվեց և իր զորքերը քաշեց Կոլոմնայից դեպի Լոպասնյա գետի գետաբերանը, որտեղից նա անցավ Օկան՝ թողնելով Մոսկվայում ռազմավարական արգելոց, այնուհետև բազմօրյա երթ կատարեց Դոնից այն կողմ՝ արագացնելով բախումը միայն Մամայի հետ։ Սերգիուս Ռադոնեժացու կողմից ռուսական բանակի օրհնությամբ դրվագը որոշ պատմաբանների կողմից վերագրվում է Վոժայի ճակատամարտին, ինչպես նաև Կուլիկովոյի ճակատամարտում զոհվածներից ոմանք միաժամանակ անվանվում են որպես Պյան և Վոժայի մարտերում զոհվածներ։

1380 թվականին Կուլիկովոյի դաշտում տարած հաղթանակից հետո արքայազն Դմիտրի Իվանովիչը մեծ կորուստների պատճառով չշարունակեց իր արշավը դեպի տափաստաններ (չնայած նրա բանակում Սուրոժան գիդերի առկայությունը ցույց է տալիս, որ նա ուներ նման ծրագիր)։ Միևնույն ժամանակ, Մամայը, վերադառնալով Ղրիմ, հավաքեց իր մնացած ուժերը Ռուսաստան աքսորվելու համար, բայց ստիպված եղավ դուրս բերել այս բանակը Թոխտամիշի դեմ և պարտություն կրեց։ Ռուս իշխանները Թոխտամիշի հետ միայն դեսպանություններ են փոխանակել նրա գահ բարձրանալու հարցում։ Կուլիկովոյի դաշտից վերադարձող ավտոշարասյունների կողոպուտի համար Օլեգը երկրորդ անգամ վտարվեց Ռյազանից Դմիտրիի կողմից, բայց 1381 թվականին, խաղաղության պայմաններով, որոնք նման էին 1375 թվականին Միխայիլ Տվերսկու հետ խաղաղությանը, նա իրեն ճանաչեց որպես Մոսկվայի կրտսեր եղբայր։

Մոսկվայի կողմից ռուսական հողերի համախմբման կենտրոնի դերի ամրապնդման և Հորդայի դեմ պայքարի պայմաններում Համայն Ռուսիո Մետրոպոլիտեն Կիպրիանը վերածվեց Դմիտրիի բնական դաշնակցի։ 1381 թվականին Կիպրիանոսը ժամանում է Մոսկվա։ Միևնույն ժամանակ, Լիտվայում իշխանության եկան Մոսկվայի հետ հակահորդայի դաշինքի կողմնակիցները՝ արքայազն Քեյստուտի գլխավորությամբ, ովքեր ճանաչեցին Մոսկվայի ազդեցությունը Սմոլենսկում և բարձրագույն մելիքություններում։ Անդրեյ Օլգերդովիչը վերադարձել է Պոլոցկ. Այնուամենայնիվ, արդեն 1382 թվականին, Տևտոնական օրդենի անմիջական ռազմական ճնշման և Հորդայի դիվանագիտական ​​աջակցության ներքո, Յագիելոն վերադարձավ իշխանության։

## Թոխտամիշի արշավանքը
Թոխտամիշը, փորձելով վերականգնել Վլադիմիրի թագավորության հողերի վտակային կախվածությունը, 1382-ին արշավ իրականացրեց Ռուսաստանի դեմ, որը նախատեսված էր թույլ չտալու ռուսական զորքերը հավաքվել, խաբեությամբ գրավեց Մոսկվան, բայց նրա ջոկատներից մեկը ջախջախվեց. Վլադիմիր Անդրեևիչի կողմից Վոլոկոլամսկի մոտ։ Միխայիլ Տվերսկոյը կրկին հայտարարեց Վլադիմիրի թագավորության իր իրավունքները, և Դմիտրին պայմանագիր կնքեց Տոխտամիշի հետ, ըստ որի պիտակը մնաց մոսկովյան իշխանների ընտանիքում, Դմիտրին հարգանքի տուրք մատուցեց Տոխտամիշին պարտությունից հետո անցած երկու տարիների ընթացքում։ Մամայի[8], բայց միևնույն ժամանակ Տվերը անկախություն է ձեռք բերել Վլադիմիրի գահակալությունից (1399-ի հաշտության պայմանագրում Տվերի իշխանն այլևս չի կոչվում Մոսկվայի կրտսեր եղբայր, այլ պարզապես եղբայր)։ Միաժամանակ Կաշինը վերադարձավ Տվերի իշխանություն։
մինի|Մոսկվայի պաշարումը Թոխտամիշի կողմից 1382 թ. Ճակատային տարեգրության մանրանկարչություն. 16-րդ դար
Արդեն 1382 թվականին Կիպրիանոսի և Դմիտրի Դոնսկոյի միջև ընդմիջում է տեղի ունեցել, և Դմիտրին վերադարձել է սեփական մետրոպոլիա ստեղծելու քաղաքականությանը[13]։ Հորդայից վտակային կախվածության հեռանկարը դեր խաղաց Մոսկվայի և Լիտվայի միջև վիճելի ռուսական իշխանությունների ինքնորոշման հարցում։ Նովգորոդը, որտեղ 1379-1380 թվականներին նստել էր Լիտվայի արքայազն Յուրի Նարիմունտովիչը[14], 1383 թվականին ընդունեց իր եղբորը՝ Պատրիկեին։

1384 թվականին Օլգերդի այրու՝ Ուլյանա Ալեքսանդրովնայի միջնորդությամբ նախնական համաձայնություն է կնքվել մի կողմից Դմիտրիի և Վլադիմիրի և մյուս կողմից՝ Յագյելոյի, Սկիրգայլոյի և Կորիբուտի միջև՝ Դմիտրիի դստեր հետ Յագելլոյի ամուսնության և հռչակագրի միջև։ Ուղղափառությունը՝ որպես Լիտվայի Մեծ Դքսության պետական ​​կրոն[7], սակայն նույն թվականին Յագելոն տեուտոնների հետ ստորագրեց Դուբիսի պայմանագիրը, ըստ որի՝ նա պարտավորվում էր ընդհակառակը 4 տարվա ընթացքում ընդունել կաթոլիկությունը։ Երկրորդ մտադրությունն իրականացավ. 1385 թվականին Յագելլոն միություն կնքեց Լեհաստանի հետ և ամուսնացավ լեհական գահի ժառանգորդ Յադվիգայի հետ։ Լիտվա-ռուսական հողերում միության ստեղծումը կապված էր դիմադրության հետ. մասնավորապես Սմոլենսկի Սվյատոսլավ Իվանովիչը զոհվեց լիտվացիների հետ ճակատամարտում (1386), իսկ Անդրեյ Օլգերդովիչը կորցրեց Պոլոցկը (1387)։

1386-ին, Վոլգայի երկայնքով գտնվող հողերի վրա Ուշկուինի հարձակումներից հետո, Դմիտրի Դոնսկոյը զորքերը ղեկավարեց 29 վոլոստից 15 վերստ հեռավորության վրա մինչև Նովգորոդ և նրանից երկու ժամկետով 8 հազար ռուբլի փոխհատուցում ստացավ (գումարը ճշգրտորեն համապատասխանում էր պարտքին։ ճանաչվել է Դմիտրիի կողմից 1381-1382 թվականներին Հորդայի դուրսբերման համար; ակնհայտորեն, Դմիտրին ցանկանում էր այս կերպ համալրել 1383-1384 թվականներին հավաքված գումարը մեծ թագավորության պատերազմից ավերված տարածքից, և որը գնաց Հորդային [8]): Ռյազանի հետ հերթական կոնֆլիկտից հետո կնքվեց «հավերժական խաղաղություն», որը կնքվեց Ֆյոդոր Օլգովիչի ամուսնությամբ Դմիտրի Դոնսկոյի դստեր՝ Սոֆիայի հետ։

## Գահի իրավահաջորդության հարցը
1388 թվականին՝ Դմիտրի Դոնսկոյի մահից քիչ առաջ, հակամարտություն տեղի ունեցավ Քաջ Վլադիմիր Անդրեևիչի հետ։ Նախ Դմիտրին ձերբակալեց Սերպուխովի տղաներին, այնուհետև Վլադիմիրին հավելյալ ունեցվածք խոստանալով, վերջինս Դմիտրիին ճանաչեց իր հայր, իսկ Դմիտրիևիչներին՝ ավագ եղբայրներ (Դմիտրիի մահից հետո Վասիլին ստիպված էր կատարել հոր խոստումները. Վլադիմիրն ընդունեց Վոլոկոլամսկին և Ռժևին, իսկ հետո դրանք փոխանակել են Ուգլիչի և Կոզելսկի հետ)։ Դմիտրին մահից երկու ամիս առաջ կարողացավ հաշտություն կնքել Վլադիմիրի հետ. նա մահացավ 1389 թվականի մայիսի 19-ին։

Դմիտրի Դոնսկոյն իր կտակում[15] մոսկովյան իշխաններից առաջինն է հիշատակել մեծ թագավորության մասին (Վլադիմիր, Պերեյասլավլ-Զալեսսկի, Կոստրոմա), Բելոզերոն, Դմիտրովը, Ուգլիչը, Գալիչը։ Ոչ պակաս նորություն էր Դիմիտրիի հրամանը, որ մոսկովյան երկրի մանր իշխանները պետք է ապրեն Մոսկվայում՝ Մեծ Դքսի արքունիքում, այլ ոչ թե իրենց կալվածքներում։ Այնուամենայնիվ, կտակը պարունակում էր անհասկանալի ցուցումներ այն մասին, թե ով պետք է ժառանգեր Վասիլի Դմիտրիևիչից հետո մեծ թագավորությունը, և կտակը այնուհետև օգտագործեց Յուրի Դմիտրիևիչը Վասիլի Վասիլևիչի եղբորորդու դեմ պայքարում, որին 1425 թվականին մորական պապի աջակցությամբ։ Վիտաուտաս և Խան Ուլու-Մուհամմադ, ժառանգականության կլանային սկզբունքի խախտում, որը փոխանցվել է մեծ թագավորությանը։

## Անհատականության գնահատումը պատմագրության մեջ
«Զինվորական վտանգների ու աղմուկի մեջ դաստիարակված՝ նա չուներ գրքերից քաղված գիտելիքներ, բայց գիտեր Ռուսաստանը և կառավարման գիտությունը։ Միայն բանականության և բնավորության ուժով նա իր ժամանակակիցներից վաստակեց պետական ​​գործերում շքեղ արծվի անունը, խոսքերով և օրինակով քաջություն էր լցնում զինվորների սրտերում և լինելով բարության զավակ, գիտեր, թե ինչպես ամուր կերպով մահապատժի ենթարկել չարագործներին։ Ժամանակակիցներին հատկապես զարմացրել է երջանկության մեջ նրա խոնարհությունը։ Ո՞ր հաղթանակն էր հին և նոր ժամանակներում ավելի փառավոր, քան Դոնը, որտեղ յուրաքանչյուր ռուս կռվում էր հայրենիքի և հարևանների համար։ Բայց Դեմետրիոսը, ողողված երախտապարտ մարդկանց գովասանքով, աչքերը իջեցրեց և իր սիրտը բարձրացրեց բացառապես դեպի Ամենաստեղծ Աստված։ -Օրինավոր ամուսնական սիրո հաճույքների մեջ մաքրաբարո, մինչև կյանքի վերջ պահպանեց կուսական համեստությունը և, Մոնոմախի պես բարեպաշտության մեջ նախանձախնդիր, ամեն օր գնում էր եկեղեցի, ամեն շաբաթ Մեծ Պահքի ժամանակ ընդունում էր Սուրբ խորհուրդները և մերկության վրա կրում էր սանրվածք։ մարմին; Այնուամենայնիվ, ես չէի ուզում հետևել իմ նախնիների սովորությանը, որոնք միշտ մահանում էին որպես վանական. քանի որ կարծում էի, որ մահից առաջ մի քանի օր կամ ժամ վանականությունը չի փրկի հոգիներին, և որ ինքնիշխանի համար ավելի տեղին է մեռնել երկրի վրա։ գահին, քան խցում»։- Ն. Մ. Կարամզին, «Ռուսական պետության պատմություն», հատոր 5, գլուխ I.
մինի|Դմիտրի Դոնսկոյի դրոշը

## Խորհրդի արդյունքները
Իր գահակալության առաջին 20 տարիների ընթացքում արքայազն Դմիտրի Դոնսկոյին հաջողվեց դառնալ ռուսական հողերում հակահորդայի քաղաքականության ճանաչված ղեկավարը, ռուսական հողերի կոլեկտորը («բոլոր ռուս իշխաններին իր կամքի տակ բերելով»)։ Նրա օրոք Ռուսաստանի անկախության և քաղաքական միասնության գաղափարը սկսեց համընկնել Մոսկվայի ուժեղ մեծ դքսական կառավարության գաղափարի հետ։ Վլադիմիրի Մեծ Դքսությունը վերջապես անցավ Մոսկվայի տիրապետության տակ՝ դրանով իսկ անշրջելի դարձնելով Մոսկվայի վերելքի գործընթացը։ Մոսկվայի իշխանության տարածքը Դմիտրիի օրոք ընդլայնվեց՝ ներառելով Պերեյասլավլի, Գալիչի, Բելոզերոյի, Ուգլիչի, Դմիտրովի, Մեշչերայի մի մասը, ինչպես նաև Կոստրոմա, Չուխլոմա, Ստարոդուբ և հյուսիսային Կոմի-Զիրյան (որտեղ հիմնադրվել է Պերմի եպիսկոպոսությունը) հողերը։ 
* Մոսկվայի իշխանները (1276-1598)
* Դանիիլ Ալեքսանդրովիչ
* Յուրի Դանիիլովիչ
* Իվան I Կալիտա
* Սիմեոն Հպարտ
* Իվան II Կարմիր
* Դմիտրի Դոնսկոյ
* Վասիլի Ի
* Վասիլի II Մութ
* Իվան III Մեծ
* Վասիլի III, կինը՝ Ելենա Գլինսկայան
* Իվան IV Ահեղ
* Ֆեոդոր I Իոաննովիչ
* Յուրի Զվենիգորոդսկի
* Վասիլի Կոսոյ
* Դմիտրի Շեմյակա
Մյուս կողմից, արևմտյան հողերը կորցրեցին, ներառյալ Տվերը (1383) և Սմոլենսկը (1386), և հիմնական տարածքը ավերվեց երկուսն էլ Լիտվայի Մեծ Դքսության հետ պատերազմներով (1368 թվականին Լիտվայի առաջին ներխուժմամբ, նշվում է մեծ լռությունը։ մատենագրի կողմից ավարտվեց 40 տարի, որը եկավ Հյուսիսարևելյան Ռուսաստանում Տվերի պարտությունից հետո) և այլ իշխանությունները, ինչպես նաև Թոխտամիշի արշավանքը և դրան հաջորդած զգալի տուրքի վճարումը։ Ըստ Կոստոմարովի Ն.Ի.
Դմիտրի Դոնսկոյի թագավորությունը պատկանում է բազմաչարչար ռուս ժողովրդի պատմության ամենադժբախտ և տխուր ժամանակաշրջաններին։ Անդադար ավերածություններն ու ավերածությունները, կամ արտաքին թշնամիներից, կամ ներքին կռիվներից, հաջորդում էին մեկը մյուսի հետևից հսկայական մասշտաբներով։
- Ռուսական պատմությունը իր հիմնական գործիչների կենսագրություններում
Կա՛մ արտաքին թշնամիների, կա՛մ ներքին կռիվների անդադար ավերածություններին և ավերածություններին անհրաժեշտ է ավելացնել այն ժամանակվա բնական արտասովոր հանգամանքները՝ ժանտախտի, հրդեհների, երաշտների, սովի գրոհը։ Օրինակ, Ն.Մ.Կարամզինը գրել է.

մինի|Հրեշտակապետի տաճար. Մեծ դքսեր Իվան Իվանովիչ Կարմիրի (1326-1359) և Դմիտրի Իվանովիչ Դոնսկոյի (1350-1389) և արքայազն Դմիտրի Իվանովիչ Ժիլկայի (մոտ 1481-1521) տապանաքարերի ծայրերի հեռանկարը։ Տապանաքարեր՝ երկրորդ շարքում՝ հարավային պատի մոտ։ 1905 թ Ճարտարապետության թանգարանի հավաքածուներից։ Ա.Վ.Շչուսևա
մինի|Արևելյան Եվրոպայի քաղաքական քարտեզը Դմիտրի Դոնսկոյի թագավորության վերջում
Բուն Մոսկվայում, բացի սպիտակ քարե Կրեմլից, կանգնեցվել են ամրոցային վանքեր (Սիմոնով, Անդրոնիկով), որոնք ծածկում էին քաղաքի կենտրոնի մոտեցումները։ Դմիտրի Դոնսկոյի օրոք արծաթե մետաղադրամների հատումն առաջին անգամ սկսվել է Մոսկվայում՝ ավելի վաղ, քան ռուսական այլ իշխանությունները և հողերը։ Դոնսկոյի դարաշրջանի իշխանությունների մշակութային կյանքը բնութագրվում է ռուսական զենքի հաղթանակի հետ կապված ստեղծագործությունների ստեղծմամբ (որը հետագայում հիմք դարձավ «Մամաևի ճակատամարտի հեքիաթը» և «Զադոնշչինան» ՝ փառաբանելով ռուսների հաջողությունները. զենքեր Կուլիկովոյի դաշտում)։

Վլադիմիրի և Մոսկվայի մեծ դուքս Դմիտրի Իվանովիչ Դոնսկոյը մահացել է 1389 թվականի մայիսի 19-ին և թաղվել Մոսկվայում՝ Կրեմլի Հրեշտակապետական ​​տաճարում։

## Ընտանիք
Դմիտրիի միակ կինը Եվդոկիան էր՝ Սուզդալ-Նիժնի Նովգորոդի մեծ դուքս Դմիտրի Կոնստանտինովիչի դուստրը (հարսանիքը տեղի է ունեցել Կոլոմնայում 1366 թվականի հունվարի 18-ին)։ Դմիտրին և Եվդոկիան տասներկու երեխա ունեին.

# Դանիիլ Դմիտրիևիչ (1370 - սեպտեմբերի 15, 1379)։
# Վասիլի I Դմիտրիևիչ (դեկտեմբերի 30, 1371 - փետրվարի 27, 1425)։
# Սոֆյա Դմիտրիևնան (մահացել է 1427 թվականին), 1387 թվականին նա ամուսնացել է Ռյազանի Օլեգի որդու՝ Ֆեդորի հետ։
# Յուրի Դմիտրիևիչ Զվենիգորոդսկի (նոյեմբերի 26, 1374 - հունիսի 5, 1434)[18]։
# Մարիա Դմիտրիևնա (մահացել է 1399 թվականի մայիսի 15-ին) - ամուսնացել է Մստիսլավ արքայազն Լուգվենիի (Սեմյոն) հետ՝ Լիտվայի մեծ դուքս Օլգերդի որդու հետ։
# Անաստասիա Դմիտրիևնա - ամուսնացել է Իվան Վսևոլոդովիչի, արքայազն Խոլմսկու հետ
# Սիմեոն Դմիտրիևիչ (մահացել է 1379 թվականի սեպտեմբերի 11-ին)։
# Անդրեյ Դմիտրիևիչ Մոժայսկի (օգոստոսի 14, 1382 - հուլիսի 9, 1432)։
# Պյոտր Դմիտրիևիչ Դմիտրովսկի (հուլիսի 29, 1385 - օգոստոսի 10, 1428)։
# Աննա Դմիտրիևնա (ծնվել է 1387 թվականի հունվարի 8-ին) - ամուսնացել է արքայազն Յուրի Պատրիկեևիչի հետ
# Իվան Դմիտրիևիչ (1380[19] - հուլիսի 29, 1393), Յովասաֆ որպես վանական։
# Կոնստանտին Դմիտրիևիչ (մայիսի 14, 1389 - 1433) - արքայազն Ուգլիցկի

## Հիշողություն
1988 թվականին Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցու Տեղական Խորհրդում սրբադասվել է որպես սուրբ։ Հիշատակի օր - մայիսի 19 (հունիսի 1 նոր ոճ)։ Նաև նրա հիշատակը նշվում է Տուլայի սրբերի տաճարում, հիշատակի օրը սեպտեմբերի 22-ն է։ 2015 թվականից մայիսի 19-ին (հունիսի 1-ին) հաստատվել է Դմիտրի Դոնսկոյի և արքայադուստր Եվդոկիայի հիշատակի համընդհանուր տոնակատարություն։
մինի|Դմիտրի Դոնսկոյը Վելիկի Նովգորոդի «Ռուսաստանի հազարամյակ» հուշարձանի մոտ
մինի|Փոստային նամականիշ. Ռուսաստան, 1995 թվական
մինի|Դմիտրի Դոնսկոյի կիսանդրին քանդակագործ Ի.Ա. Բուրգանովի կողմից
Դմիտրի Դոնսկոյի անունը մի քանի դարերի ընթացքում դարձել է ռուսական ռազմական փառքի խորհրդանիշ։ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ Դմիտրի Դոնսկոյի պատվին անվանվել է տանկային շարասյուն, որը ստեղծվել է Մոսկվայի պատրիարքարանի նախաձեռնությամբ հավատացյալների նվիրատվություններով և 1944 թվականին տեղափոխվել Կարմիր բանակ։ 2004 թվականին Ռուս ուղղափառ եկեղեցին սահմանեց Սուրբ Երանելի Մեծ Դքս Դիմիտրի Դոնսկոյի շքանշանը։

Ռուսաստանի ռազմածովային նավատորմում տարբեր ժամանակներում արքայազնի անունը տրվել է 1771 և 1809 թվականներին կառուցված առագաստանավերին, պտուտակային ֆրեգատին, զրահապատ հածանավին և երկու ռազմավարական միջուկային սուզանավերին՝ 941 նախագծի TK-208 և կառուցվող 955 Նախագիծ։

2018 թվականի հունիսի 13-ից Մոսկվայի և Համայն Ռուսիո Պատրիարք Կիրիլի օրհնությամբ հանդիսանում է Ռուսաստանի Դաշնության Զինված ուժերի ռազմական ոստիկանության դրախտային հովանավորը։

Դմիտրի Դոնսկոյի անունով են կոչվում հետևյալները.

Դմիտրի Դոնսկոյ բուլվար, Սեվերնոյե Բուտովո, Մոսկվա, Ռուսաստան
Մետրոյի կայարան «Դմիտրի Դոնսկոյ Բուլվար», Հյուսիսային Բուտովո, Սերպուխովսկո-Տիմիրյազևսկայա գիծ, ​​Մոսկվա, Ռուսաստան
* Սբ. Դմիտրի Դոնսկոյ, Կալինինգրադ, Ռուսաստան
* Սբ. Դմիտրի Դոնսկոյ, Իրկուտսկ, Ռուսաստան
* Սբ. Դմիտրի Դոնսկոյ, Պավլովսկի Պոսադ, Պավլովո-Պոսադսկի շրջան, Մոսկվայի մարզ, Ռուսաստան
* Սբ. Դմիտրի Դոնսկոյ, Կոլոմնա, Մոսկվայի մարզ, Ռուսաստան
* Սբ. Դմիտրի Դոնսկոյ, Կրասնոդար, Ռուսաստան
* Սբ. Դմիտրի Դոնսկոյ, Նովոսիբիրսկ, Ռուսաստան
* Սբ. Դմիտրի Դոնսկոյ, Ուֆա, Ռուսաստան
* Սբ. Դմիտրի Դոնսկոյ, Օդեսա, Ուկրաինա
* Սբ. Դմիտրի Դոնսկոյ, Բրեստ, Բելառուս
* Դմիտրի Դոնսկոյի ամբարտակ, Կոլոմնա, Մոսկվայի մարզ, Ռուսաստան
* Դմիտրի Դոնսկոյի հրապարակ, Ձերժինսկի, Մոսկվայի մարզ, Ռուսաստան
* «ՄԲՈՒ ՕՇ Թիվ 2 երանելի իշխան Դիմիտրի Դոնսկոյի անունով» Սարատովի մարզ, Էնգելս
* Բորոդինի «Դմիտրի Դոնսկոյ» վեպի հերոսն է (1941), Վալենտին Սորոկինի «Դմիտրի Դոնսկոյ» պոեմը (1977 թ.), Ֆ. Վ. 1997թ.) Դ. Բորիս Ակունինի կողմից (2014) և այլն։ Կոնդրատի Ռիլևն իր մտքերից մեկը նվիրել է արքայազն Դմիտրիին։

## Դմիտրի Դոնսկոյի կերպարը էկրանին
### Ֆիլմեր
* «Դրվագ Դմիտրի Դոնսկոյի կյանքից» (1909 թվական, արքայազնի դերում - Կուզմա Մատվեև)։
### Մուլտֆիլմեր
* Նեպրյադվայի կարապները» (ԽՍՀՄ, 1980) - ռեժիսոր Ռոման Դավիդով։
* «Պերեսվետ և Օսլյաբյա» (Ռուսաստան, 2010) - ռեժիսոր Ստանիսլավ Պոդիվիլով։

## Գրականություն
* Азбелев С. Н. Что угрожало русскому народу в 1380 г // Древняя Русь. Вопросы медиевистики. — 2018. — № 1(71). — С. 151—155.
* Ашурков В. Н. На поле Куликовом / В. Н. Ашурков. — Тула: Приокское кн. изд-во, 1980. — 136 с. — 50 000 экз. (в пер.)
* Буганов В. И. Куликовская битва / В. И. Буганов. — Изд. 2-е. — М.: Педагогика, 1985. — 112 с. — (Учёные — школьнику). — 200 000 экз. (обл.)
* Каргалов В. В. Куликовская битва. — М.: Воениздат, 1985. — 126 с. — (Героическое прошлое нашей Родины).
* Каргалов В. В. Конец ордынского ига. — М.: Наука, 1985. — 152 с. — (Страницы истории нашей Родины).
* Каргалов В. В. Полководцы X-XVI вв. — М.: Изд-во ДОСААФ СССР, 1989. — 334 с.
* Карышковский П. О. Куликовская битва. — М.: Госполитиздат, 1955. — 64 с.
* Кирпичников А. Н. Куликовская битва. — Л.: Наука, 1980. — 124 с.
* Сорокин Валентин. Дмитрий Донской. Поэма. // Наш современник. — 1977. — № 12.
* Сукневич И. И. Битва на поле Куликовом: Дмитрий Донской: Хронологическое повествование. — М.: Молодая гвардия, 1977. — 176 с. — (Пионер — значит первый; Вып. 54).
* Дегтярев А. Я., Дубов И. В. От Калки до Угры. — Л.: Детская литература, 1980. — 159 с.
* Митяев А. В. Ветры Куликова поля. — М.: Детская литература, 1986. — 319 с.
* Скрынников Р. Г. На страже московских рубежей. — М.: Московский рабочий, 1986. — 335 с.
* Куликовская битва: Сб. статей под ред. Л. Г. Бескровного. — М.: Наука, 1980. — 320 с.
* Куликовская битва в истории и культуре нашей Родины: Материалы юбилейной науч. конференции: Сб. ст. под ред. Б. А. Рыбакова. — М.: Изд-во Моск. ун-та, 1983. — 312 с.
* Куликовская битва в истории России: Сб. статей. — Тула: Левша, 2006. — 256 с.
* Рудаков В. Н. Неожиданные штрихи к портрету Дмитрия Донского (бегство великого князя из Москвы в оценке древнерусского книжника) // Древняя Русь. Вопросы медиевистики. 2000. № 2. С. 15—27.
* Меленберг Александр. Непрядва и неправда: Сергий Радонежский не благословлял Дмитрия Донского на битву с Мамаем // Политический журнал. Архив № 30 (81) / 19 сентября 2005.
* Кучкин B. А. Дмитрий Донской / Государственный Исторический музей. — М.: ГИМ, 2005. — 16 с. — (Выдающиеся личности в истории России). (обл.)
* Кучкин B. А. Договор 1372 г. Великого князя Дмитрия Ивановича с Владимиром Андреевичем Серпуховским (окончание) // Древняя Русь. Вопросы медиевистики. 2007. № 2 (28). С. 5—22.
* Кучкин B. А. Издание завещаний московских князей XIV в. Январь 1372 г. — Первая душевная грамота Великого князя Дмитрия Ивановича // Древняя Русь. Вопросы медиевистики. 2009. № 2 (36). С. 110—113
* Чёрный В. Д. Куликовская битва: запечатленная память. — М., Университетская книга, 2008. — 336 с., ил.+ цв. вкл. — ISBN 978-5-98699-068-2.
* Журавель А. В. «Аки молниа в день дождя». В 2-х книгах. — М.: «Русская панорама», «Русское историческое общество», 2010. — 2000 экз. — ISBN 978-5-93165-177-4 (общ.);
* Книга 1: Куликовская битва и её след в истории. — 424 с., ил. — ISBN 978-5-93165-178-1 (кн. 1).
* Книга 2: Наследие Дмитрия Донского. — 320 с., ил. — ISBN 978-5-93165-179-8 (кн. 2).
* Борисов Н. С. Дмитрий Донской. — М.: Молодая гвардия, 2014. — 512, [32] с. — (Жизнь замечательных людей. Серия биографий: Вып. 1674 (1474)). — 5000 экз. — ISBN 978-5-235-03687-1.
* Кадура Н. Д., диак. Причины изменения церковной политики Дмитрия Ивановича Донского осенью 1379 г. // Палеоросия. Древняя Русь: во времени, в личностях, в идеях. — 2021. — № 4 (16). — С. 78–83.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Իշխաններ
Կատեգորիա:Միջնադարյան երեխա կառավարիչներ
Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա