Կարլ Բերնշտեյն

**Կարլ Միլթոն Բերնշտեյն** (, ), ամերիկացի հետաքննիչ լրագրող և հեղինակ։ 1972 թվականին Վաշինգտոն Փոստի երիտասարդ թղթակից լինելու տարիներին Բերնշտեյնը միավորվել է Բոբ Վուդվորդի հետ, և նրանք երկուսով լուսաբանել են Ուոթերգեյթյան սկանդալի մասին սկզբնական նորությունների մեծ մասը։ Այս սկանդալները հանգեցրել են կառավարության բազմաթիվ հետաքննությունների և ի վերջո նախագահ Ռիչարդ Նիքսոնի հրաժարականին: Վուդվորդի և Բերնշտեյնի աշխատանքը լրագրության երկարամյա գործիչ Ջին Ռոբերթսն անվանել է «բոլոր ժամանակների միգուցե ամենահոյակապ հաշվետվությունը»։

Ուոթերգեյթից սկսած Բերնշտեյնի կարիերան շարունակել է կենտրոնանալ գրքերի և ամսագրերի հոդվածների միջոցով իշխանության օգտագործման և չարաշահման թեմայի վրա: Նա նաև զբաղվել է հեռուստատեսությամբ և կարծիքների մեկնաբանությամբ:

Բերնշտեյնը վեց գրքերի հեղինակ կամ համահեղինակ է. «*Նախագահի բոլոր մարդիկ»* (1974) և «*Վերջին օրերը»* (1976), երկուսն էլ Բոբ Վուդվորդի հետ, «*Հավատարմություններ. Որդու հուշեր»* (1989), «*Նորին Սրբություն. Հովհաննես Պողոս II և մեր ժամանակների պատմությունը»* (1996) Մարկո Պոլիտիի հետ, *Ղ«եկավար կինը․ Հիլարի Ռոդհեմ Քլինթոնի կյանքը»* (2007), և *«Հետապնդելու պատմություն. մի երեխա լրատվական սենյակում»* (2022), լրագրության մեջ իր վաղ տարիների հուշերը: Բացի այդ, նա կանոնավոր քաղաքական մեկնաբան է CNN-ում:

## Վաղ կյանք և կարիերա
Բերնշտեյնը ծնվել է Վաշինգտոնում, աշխարհիկ հրեաների ընտանիքում։ Նա Սիլվիայի և Ալֆրեդ Բերնշտեյնի որդին էր։ Նրա երկու ծնողներն էլ 1940-ականներին եղել են քաղաքացիական իրավունքների ակտիվիստներ և ԱՄՆ Կոմունիստական կուսակցության անդամներ։ Նա հաճախել է Մերիլենդի շրջանի Սիլվեր Սփրինգում գտնվող Մոնտգոմերի Բլերի ավագ դպրոցը, որտեղ աշխատել է որպես շրջանառության և փոխանակման մենեջեր դպրոցի *Silver Chips* թերթում։ Նա սկսել է իր լրագրողական կարիերան 16 տարեկանում, երբ դարձել է *The Washington Star-*ի պատասխանատու և «շուտով մեծ աճ է գրանցել»։ The *Star-ը*, այնուամենայնիվ, ոչ պաշտոնապես պահանջել է քոլեջի կոչում թերթում գրելու համար։

Մերիլենդի համալսարանում, Քոլեջ Պարկ, նա անկախ օրաթերթի՝ *The Diamondback-ի* թղթակից էր։ Այնուամենայնիվ, 1964 թվականի աշնանային կիսամյակից հետո վատ գնահատականներ ունենալու պատճառով Բերնշտեյնը հեռացվել է համալսարանի։

1965 թվականին Բերնշտեյնը թողել է *Star-*ը և դարձել է Նյու Ջերսիի *Elizabeth* օրաթերթի լրիվ դրույքով թղթակից։ Այնտեղ գտնվելու ժամանակ նա ստացել է Նյու Ջերսիի մամուլի ասոցիացիայի առաջին մրցանակը հետաքննական լրատվության, առանձնահատուկ գրելաոճի և վերջնաժամկետի մասին նորություններ հայտնելու համար։ 1966 թվականին Բերնշտեյնը թողել է Նյու Ջերսին և սկսել է թղթակցել *[[Վաշինգտոն Փոստ|Վաշինգտոն փոստ]]*, որտեղ նա լուսաբանել է տեղական լուրերի բոլոր բնագավառները և հայտնի է դարձել որպես թերթի լավագույն գրելաոճ ունեցողներից մեկը։

## Ուոթերգեյթ
1972 թվականի հունիսի մի շաբաթ օր Բերնշտեյնին հանձնարարել են Բոբ Վուդվորդի հետ միասին լուսաբանել Ուոթերգեյթ գրասենյակի ներխուժումը, որը տեղի էր ունեցել ավելի վաղ նույն առավոտյան: Համալիրում, որտեղ գտնվել է Դեմոկրատական Ազգային Կոմիտեի շտաբը, հինգ գողերի բռնել են հանցագործության պահին: Պարզվել է, որ նրանցից չորսը Կենտրոնական հետախուզական վարչության նախկին անդամներ են, որոնք հանրապետականների անվտանգությունն են ապահովել։ Հետագա պատմությունների շարքում Բերնշտեյնը և Վուդվորդն ի վերջո գողերին կապել են հսկայական գաղտնի հիմնադրամի և կոռումպացված գլխավոր դատախազի հետ: Բերնշտեյնն առաջինն էր, որ կասկածել է նախագահ Նիքսոնի ներգրավվածության վրա, և գտել է կեղծված կտրոն, որը Նիքսոնին կապել է գողության հետ։ Բերնշտեյնի և Վուդվորդի հայտնագործությունները հանգեցրել են Նիքսոնի հետագա հետաքննությանը, և 1974 թվականի օգոստոսի 9-ին, Ներկայացուցիչների պալատի դատական հանձնաժողովի լսումների ֆոնին, Նիքսոնը հրաժարական է տվել՝ մեղադրանքից խուսափելու համար:

1974 թվականին՝ Ուոթերգեյթի գողությունից երկու տարի անց և Նիքսոնի հրաժարականից երկու ամիս առաջ, Բերնշտեյնը և Վուդվորդը հրատարակել են *«Նախագահի բոլոր մարդիկ»* գիրքը: Գիրքը հիմնվել է *Post-*ի համար սկանդալի մասին հոդվածներ գրելիս կուտակված գրառումների և հետազոտությունների վրա և «վեց ամիս մնացել է բեսթսելերների ցուցակում»։ 1975 թվականին այն վերածվել է ֆիլմի, որտեղ Բերնշտեյնի դերում Դասթին Հոֆմանն էր, իսկ Վուդվորդի դերում Ռոբերտ Ռեդֆորդը։ Ֆիլմը հետագայում նոմինացվել է մի քանի Օսկարի (ներառյալ լավագույն ֆիլմ անվանակարգում), Ոսկե գլոբուսի և BAFTA անվանակարգերում։ Երկրորդ գիրքը՝ *«Վերջին օրերը»*, 1976 թվականին հրատարակել են Բերնշտեյնը և Վուդվորդը, որպես Նիքսոնի պաշտոնավարման վերջին օրերի շարունակական տարեգրություն:

## Ուոթերգեյթից հետո
1977 թվականին Բերնշտեյնը լքել է *Post-ը* և մեծացրել է իր գործողությունների շրջանակը՝ Ուոթերգեյթի ռեպորտաժից ունեցած իր հեղինակության շնորհիվ: Նա միացել է հեռարձակվող լուրերին, երբ այն մեծ աճ էր գրանցել: Նա աշխատել է ABC-ում, CNN-ում և CBS-ում՝ որպես քաղաքական մեկնաբան, եղել է տարբեր հեռուստատեսային գովազդների խոսնակ։ Սկսել է հետաքննել Սառը պատերազմի տարիներին ԿՀՎ-ի և ամերիկյան լրատվամիջոցների գաղտնի համագործակցությունը: Նրանից մեկ տարի է պահանջվել իր հետազոտության համար, որը որպես 25000 բառանոց հոդված հրապարակվեց *[[Rolling Stone]]* ամսագրում։

Այնուհետև նա սկսել է աշխատել ABC թերթում: 1980-ից 1984 թվականներին Բերնշտեյնը եղել է ցանցի Վաշինգտոնի բյուրոյի ղեկավարը, իսկ հետո՝ ավագ թղթակիցը: 1982 թվականին ABC-ի *Nightline-ի* համար Բերնշտեյնն առաջինն էր, որ զեկուցել է Իսրայելի Լիբանան ներխուժման ժամանակ, որ Արիել Շարոնը «խաբել է կառավարությանը գործողության իրական մտադրության մասին՝ պաղեստինցիներին Լիբանանից դուրս հանելու, այլ ոչ թե (ինչպես նա պնդում էր) սահմանից հյուսիս պարզապես ստեղծելու 25 կիլոմետրանոց անվտանգության գոտի»։

ABC թեթրից հեռանալուց երկու տարի անց, Բերնշտեյնը հրատարակել է *«Հավատարմություններ. Որդու հուշեր»* գիրքը, որտեղ նա բացահայտել է, որ իր ծնողները եղել են Ամերիկայի կոմունիստական կուսակցության անդամներ: Այս պնդումը ցնցել է ոմանց, քանի որ նույնիսկ Էդգար Հուվերն էր փորձել և չէր կարողացել ապացուցել, որ Բերնշտեյնի ծնողները եղել են կուսակցության անդամներ։

1992 թվականին Բերնշտեյնը հոդված է գրել է *[[Թայմ]]ի* համար՝ հրապարակելով Հռոմի պապ Հովհաննես Պողոս II-ի և նախագահ Ռոնալդ Ռեյգանի դաշինքը: Ավելի ուշ, Վատիկանի փորձագետ Մարկո Պոլիտիի հետ միասին նա հրատարակել է պապի կենսագրություն «Նորին Սրբություն»-ը։ 1996 թվականին հրատարակած իր գրքում Բերնշտեյնը գրել է, որ Պապի դերը իր հայրենի Լեհաստանում համերաշխությանն աջակցելու գործում և նրա աշխարհաքաղաքական ճարտարությունը՝ հոգևոր մեծ ազդեցության հետ միասին, Եվրոպայում կոմունիզմի տապալման հիմնական գործոնն էր։

1992 թվականին Բերնշտեյնը հոդված է գրել *The New Republic* ամսագրի համար՝ մեղադրելով ժամանակակից լրագրությանը սենսացիոնիզմի և իրական լուրերի շուրջ բամբասանքների տարածման համար: Հոդվածը վերնագրված էր «Անմիտ մշակույթը»։

Հիլարի Ռոդհեմ Քլինթոնի Բերնշտեյնի կենսագրությունը գիրքը՝ «*Ղեկավար կինը․ Հիլարի Ռոդհեմ Քլինթոնի կյանքը»*, հրատարակել է Ալֆրեդ Նոփֆը 2007 թվականի հունիսի 5-ին: Նոփֆն առաջին տպագրության համար ունեցել է 275,000 օրինակ: Այն երեք շաբաթով հայտնվել է *[[Նյու Յորք Թայմս]]ի* լավագույն վաճառք ունեցող գրքերի ցանկում։ CBS թերթի տարեվերջյան հարցումը «հաջողված և ձախողված» հրապարակումների վերաբերյալ «*Ղեկավար կինը․ Հիլարի Ռոդհեմ Քլինթոնի կյանքը»-ն* ընդգրկել է «ձախողված» անվանակարգում և ենթադրել է, որ դրա ընդհանուր վաճառքը եղել է 55,000–65,000 օրինակի սահմաններում։

Բերնշտեյնը հեռուստատեսային լրատվական ծրագրերում մշտական հյուր և վերլուծաբան է, և 2011 թվականին հոդվածներ է գրել *Newsweek*/*The Daily Beast-ի* համար՝ համեմատելով Ռուպերտ Մերդոքի *News of the World-ի* հեռախոսների հաքերային սկանդալը Ուոթերգեյթի հետ։

2012 թվականին Կարլ Բերնշտեյնը ելույթ է ունեցել Իրանի Ժողովրդական մոջահեդների կազմակերպության հանրահավաքում, որն իրանական ընդդիմադիր կազմակերպություն էր և նախկինում ԱՄՆ-ն այն ընդգրկել էր օտարերկրյա ահաբեկչական կազմակերպությունների շարքում, և ըստ տեղեկությունների, գումար է ստացել իր ելույթի համար։

2024 թվականին CNN-ի եթերում Բերնշտեյնը հայտնել է, որ նախագահ Բայդենը 2024 թվականի սկզբին ունեցել է ճանաչողական դեֆիցիտի 15-ից 20 դեպք, ինչը մեծացրել է ԶԼՄ-ների կոչերը, որ կարճ ժամանակ անց Բայդենը հրաժարական տա։

## Անձնական կյանք
Բերնշտեյնն ամուսնացել է երեք անգամ, նախ՝ *The Washington Post-*ի լրագրող Քերոլ Հոնսայի, այնուհետև 1976-1980 թվականներին գրող և ռեժիսոր Նորա Էֆրոնի, իսկ 2003 թվականից՝ նախկին մոդել Քրիստին Քյուհբեկի հետ։

Էֆրոնի հետ իր ամուսնության ընթացքում Բերնշտեյնը հանդիպել է Մարգարեթ Ջեյին, Բրիտանիայի վարչապետ Ջեյմս Քալագանի դստերը և Փիթեր Ջեյի կնոջը, որն այն ժամանակ Միացյալ Նահանգներում Մեծ Բրիտանիայի դեսպանն էր: Նրանք 1979 թվականին ոչ գաղտնի արտաամուսնական հարաբերություններ են ունեցել: Ավելի ուշ Մարգարեթը օրինական կերպով դարձել է կառավարության նախարար։ Բերնշտեյնը և երկրորդ կինը՝ Էֆրոնն արդեն ունեին նորածին որդի՝ Ջեյքոբը, և նրանք սպասում էին իրենց երկրորդ երեխային՝ Մաքսին, երբ 1979 թվականին կինն իմացել է Ջեյի հետ ամուսնու սիրավեպի մասին։ Էֆրոնը Մաքսին ժամանակից շուտ է ունեցել՝ դա բացահայտելուց հետո։ Էֆրոնը ոգեշնչվել է իրադարձություններից՝ 1983 թվականին գրելով*«Այրոց»* վեպը, որը նկարահանվել է 1986 թվականին Մերիլ Սթրիփի և Ջեք Նիկոլսոնի մասնակցությամբ ֆիլմում։

1980-ականներին, երբ Բերնշտեյնն ամուսնացած չէր, հայտնի էր, որ նա հանդիպել է Բիանկա Ջագերի, Մարթա Ստյուարտի, Էլիզաբեթ Թեյլորի և այլոց հետ։

## Դերակատարումներ
Բերնշտեյնին մարմնավորել է Դասթին Հոֆմանը *«Նախագահի բոլոր մարդիկ»* ֆիլմում, իսկ 1999 թվականի *«Դիկ»* կատակերգական ֆիլմում՝ Բրյուս ՄաքՔալոքին։ Նորա Էֆրոնի 1986 թվականի կիսակենսագրական կատակերգություն/դրամայում՝ «Այրոց»-ում Ջեք Նիկոլսոնը մարմնավորել է Մարկ Ֆորմանի կերպարը, որը հիմնված է Կարլ Բերնշտեյնի վրա։

## Բերնշտեյնի և Վուդվորդի տարբերությունները
Չնայած նրանք միասին աշխատել են աշխարհին հայտնելու Ուոթերգեյթի սկանդալի մասին, Բերնշտեյնը և Վուդվորդը շատ տարբեր բնավորություններ են ունեցել: Ավանդական հանրապետական ընտանիքում մեծացած լինելով՝ Վուդվորդը լավ կրթված էր և նրան բնութագրել են որպես մեղմ մարդ: Յալե համալսարանն ավարտելուց հետո նա միացել է *The Washington Post-ին,* ինը ամիս անց նրան հանձնարարել են պատրաստել Ուոթերգեյթի ներխուժման պատմությունը: Մյուս կողմից, Բերնշտեյնը ծնվել է հրեա կոմունիստ ընտանիքում։ Նա ըմբոստ էր, ինչը հանգեցրել է նրան, որ նա դուրս է մնացել քոլեջից: Նա իր կարիերայում տասը ամսով ավելի առաջ էր, քան Վուդվորդը, երբ սկանդալը բռնկվել է։
 
Նրանք տարբեր էին նաև աշխատելաոճով։ Վուդվորդն ուժեղ էր հետաքննությունից, ուստի նա կենտրոնացել էր Ուոթերգեյթի սկանդալի հետաքննության վրա: Նա գաղտնի հանդիպել է իր տեղեկատվական աղբյուրին՝ հնարավորինս շատ տեղեկություններ ստանալու համար: Նրա նյութն ուշագրավ էր և հիմնված էր իրական փաստերի վրա: Այնուամենայնիվ, Բերնշտեյնը երկուսից առաջինն էր, ով մտածել է, որ Ուոթերգեյթի գործը կարող է կապված լինել նախագահ Ռիչարդ Նիքսոնի հետ: Համեմատած Վուդվորդի հետ՝ Բերնշտեյնը ուժեղ գրող էր, և այդ պատճառով հոդվածներ էր գրում՝ հիմնվելով Վուդվորդի՝ տեղեկատվական աղբյուրից ստացված տեղեկատվության վրա։ Տարբեր ոճեր ունենալու համար մյուս լրագրողները նրանց բնութագրել են որպես կատարյալ թիմ։ Ալիսիա Շեփարդն ասել է. «Կարլը մեծ մտածողն էր, իսկ Վուդվորդը նա էր, ով համոզվում էր, որ դա իրականություն է դառնում… Նրանք գիտեին, որ իրենցից յուրաքանչյուրն ուներ ուժեղ կողմեր, որ չուներ դիմացինը, և նրանք ապավինում էին մեկը մյուսին»։

## Մատենագրություն
**All the President's Men* (1974) ; written with Bob Woodward
**The Final Days* (1976) ; written with Bob Woodward
* *Loyalties: A Son's Memoir* (1989) 
* *His Holiness: John Paul II and the History of Our Time* (1996) ; written with Marco Politi
* *A Woman in Charge: The Life of Hillary Rodham Clinton* (2007) 
* *Chasing History: A Kid in the Newsroom* (2022) 

## Ծանոթագրություններ

### Մեջբերված աղբյուրներ
* 

## Արտաքին հղումներ
* Carl Bernstein official site
* 
* 
* Profile at *The Washington Post*
* Watergate Papers Web Exhibition at the Harry Ransom Center at the University of Texas at Austin, with inventory 

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի տղամարդ գրողներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի տղամարդ գրողներ