Իտալիայի Թագավորության ազգային բանկ

**Իտալիայի Թագավորության ազգային բանկ** (),հայտնի է եղել 1850 թվականից մինչև մոտ 1870 թվականը որպես **Սարդինական նահանգների ազգային բանկ** (), Սարդինիայի թագավորության, ապա 1861 թվականին միավորումից հետո Իտալիայի թագավորության էմիսիոն բանկ։ Չնայած իր անվանը, այն չի ունեցել փող թողարկելու մենաշնորհ՝ ֆինանսական համակարգում, որը հակված է եղել անկայունության։ Այն հաջորդաբար գրասենյակներ էր տեղակայում Ջենովայում (1850-1853 թվականներ), Թուրինում (1850-1865 թվականներ), Ֆլորենցիայում (1865-1873 թվականներ) և Հռոմում (1873-1893 թվականներ)։ Հռոմեական բանկի վիճահարույց սնանկացումից հետո, 1893 թվականին Ազգային բանկը միաձուլվել է մի քանի գործընկերների հետ՝ ձևավորելով Իտալիայի Բանկը։

## Նախապատմություն
19-րդ դարի առաջին տասնամյակներում տեղական հիմունքներով ստեղծվել են մի շարք թղթադրամներ թողարկող բանկեր, ինչը արտացոլել էր Իտալիայի քաղաքական մասնատվածությունը և նման էր եղել Եվրոպայի այլ մասի, ինչպիսիք են Գերմանիան կամ Բելգիան, տեղի ունեցած փորձին։ Այս բանկերը տարբերվել են 20-րդ դարի կենտրոնական բանկերից, քանի որ նրանք, իրենց դրամավարկային դերի հետ մեկտեղ, իրականացնում էին նաև առևտրային բանկային գործողություններ և չունեին մենաշնորհ վերջինիս նկատմամբ։ Սարդինիայի թագավորության մեջ էր մտնում Անսիի բանկը (), հիմնադրվել է 1840 թվականին Անսիում ; **Ջենովայի բանկ** (, որը նաև հայտնի է որպես  ), հիմնադրվել է 1844 թվականի մարտի 16-ին Ջենովայում՝ Կառլո Բոմբրինի գլխավորած առևտրականների խմբի կողմից, և **Թուրինի բանկը** (), հիմնադրվել է 1847 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Թուրինում16։

## Սարդինիայի նահանգների ազգային բանկ

1849 թվականի դեկտեմբերի 14-ի թագավորական հրամանագրով, որը վավերացվել է մինչև 185 թվականի հուլիսի 9-ի օրենքով, պայքարող Թուրինի բանկը միացվել է Ջենովայի բանկին, որը այդ առիթով վերանվանվել է Սարդինական նահանգների ազգային բանկ (Առանձին բանկ, որը նույնպես անվանվել է «Բանկա դի Տորինո», հիմնադրվել է 1871 թվականին)։

Չնայած իր անվանմանը, Ազգային բանկը թագավորությունում թղթադրամների թողարկման մենաշնորհ չի ունեցել, քանի որ Սավոյի բանկը, որին 1851 թվականին հաջորդել է Անսիի բանկին, առանձին թողարկման արտոնություն է ունեցել։ 1851 թվականի մայիսի 24-ին այն ժամանակվա ֆինանսների նախարար Կավուրը ներկայացրել է մի օրինագիծ, որը լիազորում էր բանկին իր կապիտալը 8 միլիոնից հասցնել 16 միլիոնի, պահանջում էր, որ այն մասնաճյուղեր բացի Նիսում և Վերչելլիում, և նշանակվում էր որպես թագավորության ֆինանսական գործակալ։

Սկզբում Ազգային բանկը պահպանում էր երկու հավասար կարգավիճակ ունեցող նստավայրեր՝ Ջենովայում և Թուրինում, սակայն այս կարգը շուտով դարձել է անհասանելի։ 1853 թվականին համաձայնություն է ձեռք բերվել, որ գլխավոր վարչությունը մշտապես կգտնվի Թուրինում։ Սկզբում նստավայրը տեղակայվել է Թուրինի բանկի նախկին գրասենյակում՝ Վիա Արսենալե 11 հասցեում (հետագայում քանդվել է), ապա՝ Վիա դելլա Պրովվիդենզա փողոցում (հետագայում ՝ Վիա XX Settembre ), իսկ 1858 թվականից Via Arsenale 6-ում, Palazzo Ferrero d'Ormea-ում որը Ազգային բանկը ի վերջո ամբողջությամբ զբաղեցրել է և մինչ օրս Իտալիայի բանկի Թուրինի մասնաճյուղն է։ 1859 թվականին, Երկրորդ իտալական անկախության պատերազմից հետո Լոմբարդիայի անեքսիայի հետևանքով, Ազգային բանկը Միլանում ստեղծել է երրորդ նստավայրը և այդ առիթով պարզաբանել, որ Թուրինը կդառնա իր միակ գլխավոր գրասենյակը 14։1860-1861 թվականներին այն կլանեց Պարմայի բանկը (, հիմնադրվել է 1858 թվականին) և Բոլոնիայում գործող Banca delle Quattro Legazioni (հիմնադրվել է 1855 թվականին)։  Նաև 1860 թվականին, Երկու Սիցիլիաների թագավորության անեքսիայից հետո, այն ավելացրել է նստավայրեր Նեապոլում և Պալերմոյում։

1865 թվականին թագավորության մայրաքաղաքը տեղափոխվել է Ֆլորենցիա, և Ազգային բանկը, հետևաբար բացել է վեցերորդ նստավայրը և տեղափոխել իր գլխավոր գրասենյակը այնտեղ։ 1867 թվականին, 1866 թվականի Վենետոյի հանրաքվեից հետո, այն բացել է յոթերորդ նստավայրը Վենետիկում Stabilimento Mercantile di Venezia միացման արդյունքում, տեղական թողարկման բանկ, որը հիմնադրվել է 1853 թվականին և ձեռք է բերել Պալացցո Դոլֆին Մանինը ՝ որպես գրասենյակ։ 1869 թվականին այն տեղափոխվել է նոր Palazzo della Banca d'Italia (Firenze) Ֆլորենցիայի կենտրոնում, որը պատվիրվել էր ճարտարապետ Անտոնիո Չիպոլլայից։

## Իտալիայի Թագավորության ազգային բանկ

Ազգային բանկի վերանվանումը աստիճանական գործընթաց էր, մասամբ Ֆլորենցիայում Տոսկանայի ազգային բանկի միաժամանակյա գոյության պատճառով, որի հետ 1860-ական թվականներին միավորման նախագծերը ձախողվել էին քաղաքական պատճառներով։ Նոր անվանումը, որը վերաբերում էր ամբողջ թագավորությանը, այլ ոչ թե միայն նրա սարդինյան տարրին, օրենսդրության մեջ հայտնվել է 1866 թվականի մայիսին, բայց թղթադրամների վրա միայն 1870-ականների սկզբին։

1871 թվականի փետրվարի 6-ին Ազգային բանկը բացել է իր ութերորդ գրասենյակը Հռոմում, և դրա գլխավոր ղեկավարությունը Ֆլորենցիայից տեղափոխվել է այնտեղ 1873 թվականի հոկտեմբերին, չնայած նրա Կառավարման խորհուրդը () Ֆլորենցիան պահել է որպես իր հանդիպման վայր մինչև Իտալիայի բանկի ստեղծումը քսան տարի անց։  Տորե-Արջենտինայի մոտ գտնվող ժամանակավոր գրասենյակներն օգտագործելուց հետո, այնուհետև Պալացո Ռուսպոլիի կախյալ տարածքներում, շահագործման է հանձնել ճարտարապետ Գաետանո Կոխի նախագծած և հետագայում Պալացցո Կոխ անվամբ հայտնի գլխավոր գրասենյակի մեծ շենքը, որը կառուցվել է 1888-1892 թվականների միջև։

1874 թվականին, չափազանց մեծ թողարկման ռիսկը մեղմելու համար, Իտալիայի կառավարությունը խրախուսել է consorzio obbligatorio degli istituti di emissione ստեղծումը, որի համաձայն՝ վեց մասնակից բանկերից յուրաքանչյուրին սահմանվել են սահմանափակումներ թողարկման համապատասխան ծավալների վրա։ Կոնսորցիումը միավորել է Ազգային բանկը *Banca Nazionale Toscana-ի*, Banca Toscana di Credito-ի, Banca Romana-ի, Banco di Napoli-ի և Banco di Sicilia-ի հետ։ 1893 թվականին Ազգային բանկը միացրել է *Banca Nazionale Toscana-ն*, *Banca Toscana di Credito-ն* և լուծարված *Banca Romana-* ի գործունեությունը՝ ձևավորելով Իտալիայի բանկը։ *Banco di Napoli-ն* և *Banco di Sicilia-ն* կորցրել են թողարկման իրենց մնացորդային արտոնությունը միայն 1926 թվականին։

## Առաջնորդություն

* , Governor 1845 - 1882 (initially at the Bank of Genoa)
* , Governor 1882 - 1893

## Նշումներ