Պետական լրատվամիջոցներ

**Պետական լրատվամիջոցներ**, սովորաբար վերաբերում են այն լրատվամիջոցներին, որոնք պատկանում են կառավարությանը, ղեկավարվում են նրա կողմից կամ գտնվում են նրա զգալի ազդեցության տակ։ Դրանք երբեմն առանձնանում են հանրային ծառայության լրատվամիջոցներից, որոնք նախատեսված են հանրության շահը սպասարկելու համար, գործում են կառավարական վերահսկողությունից անկախ և ֆինանսավորվում են հանրային ֆինանսավորմամբ, լիցենզավորման վճարներով և երբեմն գովազդով։ Կարևոր տարբերությունը կայանում է նրանում, որ պետական լրատվամիջոցները ավելի խորն են ենթարկվում կառավարության ազդեցությանը, մինչդեռ հանրային ծառայության լրատվամիջոցները կողմ են հանդես գալիս լայն հանրային շահի մեջ՝ առանց հատուկ քաղաքական կուսակցության կամ կառավարության օրակարգի շահերը սպասարկելու։

Պետական ​​լրատվամիջոցները ծառայում են որպես հանրային դիվանագիտության և պատմության ձևավորման գործիքներ: Այս լրատվամիջոցները կարող են հեռարձակվել հեռուստատեսությամբ, ռադիոյով, տպագիր մամուլով և հաճախ սոցիալական ցանցերում՝ կառավարության տեսակետները ներքին և միջազգային լսարանին փոխանցելու համար: Պետական ​​լրատվամիջոցների օգտագործման մոտեցումը կարող է տարբեր լինել՝ կենտրոնանալով դրական պատմությունների վրա, պատմությունները հետադարձ կերպով ճշգրտելով կամ սոցցանցային արշավներով ապատեղեկատվություն տարածելու միջոցով։

## Այլ սահմանումներ
Պետական լրատվամիջոցները նաև կոչվում են այն լրատվամիջոցներ, որոնք կառավարվում, ֆինանսավորվում կամ ուղղակիորեն վերահսկվում են երկրի կառավարության կողմից։ Պետական ​​լրատվամիջոցների անկախության վրա ժամանակի ընթացքում կարող են ազդել երեք գործոններ՝ ֆինանսավորումը, սեփականությունը/կառավարումը և խմբագրական ինքնավարությունը։ Այս կազմակերպությունները կարող են լինել ինչպես լիովին պետության կողմից վերահսկվող, որտեղ կառավարությունը լիակատար վերահսկողություն ունի դրանց ֆինանսավորման, կառավարման և խմբագրական բովանդակության նկատմամբ, այնպես էլ անկախ հանրային լրատվամիջոցներ, որոնք, չնայած կառավարության կողմից ֆինանսավորում ստանալուն, գործում են խմբագրական ինքնավարությամբ և կառավարվում են կառուցվածքներով, որոնք նախատեսված են պաշտպանելու դրանք ուղղակի քաղաքական միջամտություններից։

Պետական լրատվամիջոցները հաճախ կապված են ավտորիտար կառավարությունների հետ, որոնք օգտագործում են պետական լրատվամիջոցները տեղեկատվությունը վերահսկելու, ազդելու և սահմանափակելու համար։

## Ընդհանուր ակնարկ
Որոշ աղբյուրների համաձայն, դրա բովանդակությունը սովորաբար ավելի շատ հրահանգային է, լսարանին ասում է, թե ինչ մտածել, հատկապես այն պատճառով, որ այն չի գտնվում ճնշման տակ բարձր վարկանիշներ գրավելու կամ գովազդային եկամուտներ ստանալու համար, ուստի կարող է սպասարկել պետությանը վերահսկող ուժերին՝ ի տարբերություն կորպորացիայի վերահսկողության տակ գտնվող ուժերի, ինչպես նկարագրված է զանգվածային լրատվամիջոցների քարոզչական մոդելում: Ավելի վերահսկվող տարածաշրջաններում պետությունը կարող է գրաքննել այն բովանդակությունը, որը համարում է անօրինական, անպարկեշտ կամ կառավարության համար անբարենպաստ, և նմանապես կարգավորել լրատվամիջոցներին վերաբերող ցանկացած ծրագիր. հետևաբար, այն անկախ չէ իշխող կուսակցությունից։ Այս տեսակի միջավայրում լրագրողներից կարող է պահանջվել լինել իշխող կուսակցության անդամ կամ կապված լինել նրա հետ, ինչպես օրինակ՝ Սոցիալիստական ճամբարի նախկին սոցիալիստական ​​պետություններում՝ Խորհրդային Միությունում, Չինաստանում և Հյուսիսային Կորեայում։ Այն երկրներում, որտեղ կառավարության միջամտության մակարդակը լրատվամիջոցներում բարձր է, այն կարող է օգտագործել պետական ​​մամուլը քարոզչական նպատակներով.
* Պետությունը բարենպաստ լույսի ներքո ներկայացնելու համար,
* Վարկաբեկել կառավարությանը ընդդիմացողներին՝ սկսելով զրպարտչական արշավներ,
* Ընդդիմության տեսակետներին կողմնակալ լուսաբանում տալ,
* Հանդիսանալ որպես պետության գաղափարախոսությունը պաշտպանող խոսնակ։
Ավելին, պետության կողմից վերահսկվող լրատվամիջոցները կարող են լուսաբանել օրենսդրությունը միայն այն բանից հետո, երբ այն արդեն դարձել է օրենք՝ ցանկացած քննարկում ճնշելու նպատակով։ Լրատվամիջոցները օրինականացնում են իրենց ներկայությունը՝ շեշտը դնելով «ազգային միասնության» վրա՝ ընդդեմ ներքին կամ արտաքին «ագրեսորների»։ Ավելի բաց և մրցակցային միջավայրերում պետությունը կարող է վերահսկել կամ ֆինանսավորել իր սեփական լրատվամիջոցը և լինել մրցակցության մեջ ընդդիմադիր վերահսկվող և/կամ անկախ լրատվամիջոցների հետ։ Ավելի բաց հասարակություններում պետական ​​լրատվամիջոցները սովորաբար ավելի քիչ կառավարության վերահսկողություն ունեն և կարող են ապահովել ավելի հավասարակշռված լուսաբանում, քան պետական ​​վերահսկողությունից դուրս գտնվող լրատվամիջոցները։

Պետական ​​լրատվամիջոցները սովորաբար օգտվում են ավելի մեծ ֆինանսավորումից և սուբսիդիաներից՝ համեմատած մասնավոր լրատվամիջոցների հետ, սակայն դա կարող է անարդյունավետություն ստեղծել պետական ​​լրատվամիջոցներում։ Սակայն, Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետությունում, որտեղ լրատվամիջոցների նկատմամբ պետական ​​վերահսկողությունը բարձր է, պետական ​​լրատվամիջոցների ֆինանսավորման մակարդակը կրճատվել է, ինչը ստիպել է Չինաստանի կոմունիստական ​​կուսակցության լրատվամիջոցներին շրջանցել բովանդակության վերաբերյալ պաշտոնական սահմանափակումները կամ հրապարակել «մեղմ» հրատարակություններ, ինչպիսիք են հանգստյան օրերի հրատարակությունները, եկամուտ ստանալու համար։

## Դասակարգումներ
Պետական ​​լրատվամիջոցները կարող են դասակարգվել պետության հետ իրենց հարաբերությունների հիման վրա, ներառյալ այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են սեփականությունը, խմբագրական անկախությունը, ֆինանսավորումը և քաղաքական դիրքորոշումը: Այս շրջանակը լայնորեն օգտագործվում է լրատվամիջոցների վերահսկող մարմինների և միջազգային կազմակերպությունների կողմից՝ մամուլի ազատությունը, թափանցիկությունը և լրատվամիջոցների դերը ժողովրդավարական կամ ավտորիտար ռեժիմներում գնահատելու համար։

* **Պետական ​​սեփականության** տակ գտնվող (կամ **պետության կողմից վերահսկվող**) լրատվամիջոցները խստորեն կառավարվում են պետության կողմից՝ խմբագրական անկախությունը գրեթե բացակայում է։ Այս լրատվամիջոցները հաճախ հանդես են գալիս որպես կառավարության հաղորդագրությունների գործիքներ՝ խթանելով պաշտոնական պատմությունները և ճնշելով այլախոհ ձայները։
* **Պետությանը կից լրատվամիջոցները** կարող են պաշտոնապես չպատկանել պետությանը, բայց ամուր կապեր ունենալ իշխող կառավարության կամ քաղաքական վերնախավի հետ։ Խմբագրական քաղաքականությունը կարող է արտացոլել կառավարության դիրքորոշումները, և բովանդակության վրա կարող է ազդել ֆինանսական աջակցությունը, գրաքննությունը կամ քաղաքական ճնշումը։
* **Հանրային հեռարձակողները** ֆինանսավորվում են հանրային միջոցներով, բայց կառուցված են կառավարության ազդեցությունից անկախ գործելու համար: Հանրային հեռարձակողները պարտավոր են ապահովել անկողմնակալ, բազմազան և կրթական բովանդակություն: Կառավարումը սովորաբար ներառում է անկախ խորհուրդներ կամ կարգավորող մարմիններ՝ խմբագրական ազատությունը պաշտպանելու համար:
* **Անկախ լրատվամիջոցները**, չնայած պետականորեն կապված չլինելուն, ներառված են դասակարգման համակարգերում՝ համեմատության համար: Այս լրատվամիջոցները գործում են առանց ուղղակի քաղաքական վերահսկողության և ֆինանսավորվում են գովազդի, բաժանորդագրությունների, նվիրատվությունների կամ մասնավոր սեփականության միջոցով: Խմբագրական որոշումները կայացվում են անկախ:

## Պետական ​​սեփականության տեսություններ
Գոյություն ունեն լրատվամիջոցների պետական ​​վերահսկողության երկու հակադիր տեսություններ՝ հանրային շահի կամ Պիգուի տեսությունը պնդում է, որ կառավարության սեփականությունը օգտակար է, մինչդեռ հանրային ընտրության տեսությունը ենթադրում է, որ պետական ​​վերահսկողությունը խաթարում է տնտեսական և քաղաքական ազատությունները։

### Հանրային շահերի տեսություն
Հանրային շահի տեսությունը նշում է, որ լրատվամիջոցների նկատմամբ կառավարության սեփականությունը ցանկալի է։ Բերվում են երեք պատճառներ։ Նախ, տեղեկատվության տարածումը հանրային բարիք է, և դրա չտրամադրումը թանկ կարժենա, նույնիսկ եթե դրա համար վճար չի պահանջվում։ Երկրորդ, տեղեկատվության տրամադրման և տարածման արժեքը բարձր է, բայց երբ ծախսեր են առաջանում, տեղեկատվության տրամադրման սահմանային ծախսերը ցածր են լինում և, հետևաբար, ենթակա են աճող եկամտաբերության։ Երրորդ, պետական ​​լրատվամիջոցների սեփականությունը կարող է լինել պակաս կողմնակալ, ավելի ամբողջական և ճշգրիտ, եթե սպառողները անտեղյակ են և եթե բացի մասնավոր լրատվամիջոցներից, որոնք ծառայելու են կառավարող դասերին։ Այնուամենայնիվ, Պիգուի տնտեսագետները, ովքեր կողմ են կարգավորմանը և ազգայնացմանը, աջակցում են ազատ և մասնավոր լրատվամիջոցներին։ Հանրային շահի տեսությունը պնդում է, որ ճիշտ կիրառման դեպքում լրատվամիջոցների նկատմամբ կառավարության սեփականությունը հանրային բարիք է, որը օգուտ է բերում տվյալ ազգին։ Այն հակասում է այն համոզմունքին, որ բոլոր պետական ​​լրատվամիջոցները քարոզչություն են և պնդում է, որ պետությունների մեծ մասը պահանջում է անաչառ, հեշտությամբ մատչելի և հուսալի տեղեկատվության հոսք։ Պետական ​​լրատվամիջոցները կարող են ստեղծվել որպես պետության համար միջոց՝ ապահովելու համար կայուն լրատվական միջոց, մինչդեռ գործում են նաև մասնավոր լրատվական ընկերությունները: Այս մոտեցման օգուտներն ու վնասները հաճախ կախված են լրատվական կազմակերպության խմբագրական անկախությունից կառավարության նկատմամբ։

Հանրային շահի տեսության բազմաթիվ քննադատությունները կենտրոնանում են պետությունից իրական խմբագրական անկախության հնարավորության։ Թեև շահույթի նպատակը քիչ է, լրատվամիջոցների կազմակերպությունը պետք է ֆինանսավորվի կառավարության կողմից, ինչը կարող է կախվածություն ստեղծել կառավարության կողմից կազմակերպությանը ֆինանսավորելու պատրաստակամությունից, որը հաճախ կարող է քննադատաբար մոտենալ նրանց աշխատանքին։ Պետական ​​լրատվամիջոցի հուսալիությունը հաճախ մեծապես կախված է պետության հուսալիությունից՝ ազատ մամուլը խթանելու համար։ Արևմտյան ժողովրդավարություններում պետական ​​լրատվամիջոցների մեծ մասը ունակ է ապահովել անկախ լրագրություն, մինչդեռ ավտորիտար ռեժիմներում մյուսները դառնում են պետության խոսնակներ՝ իրենց գործողությունները օրինականացնելու համար։

### Հանրային ընտրության տեսություն
Հանրային ընտրության տեսությունը պնդում է, որ պետական ​​լրատվամիջոցները կարող են մանիպուլյացիաներ կատարել և աղավաղել տեղեկատվությունը իշխող կուսակցության օգտին, ամրապնդել նրա իշխանությունը և խանգարել հանրությանը կայացնել տեղեկացված որոշումներ, ինչը խաթարում է ժողովրդավարական ինստիտուտները։ Դա կխոչընդոտի մասնավոր և անկախ լրատվամիջոցներին, որոնք ապահովում են այլընտրանքային ձայներ՝ թույլ տալով անհատներին ընտրել քաղաքական գործիչներ, ապրանքներ, ծառայություններ և այլն՝ առանց գործելու վախի։ Բացի այդ, դա կխոչընդոտի լրատվամիջոցների միջև մրցակցությանը, որը կապահովի, որ սպառողները սովորաբար ստանան անկողմնակալ, ճշգրիտ տեղեկատվություն։ Ավելին, այս մրցակցությունը ժողովրդավարության՝ Չորրորդ իշխանություն անունով հայտնի զսպումների և հակակշիռների համակարգի մի մասն է՝ դատական, գործադիր և օրենսդիր իշխանությունների հետ մեկտեղ։ Պետությունները կախված են հանրության կողմից իրենց լեգիտիմությունից, որը թույլ է տալիս նրանց գործել։ Տեղեկատվության հոսքը դառնում է կարևորագույն նրանց գոյատևման համար, և հանրային ընտրության տեսությունը պնդում է, որ չի կարելի ակնկալել, որ պետությունները անտեսեն իրենց սեփական շահերը, և փոխարենը տեղեկատվության աղբյուրները պետք է մնան պետությունից որքան հնարավոր է անկախ։ Հանրային ընտրության տեսությունը պնդում է, որ մեդիա կազմակերպությունում անկախությունը պահպանելու միակ միջոցը հանրությանը թույլ տալն է ինքնուրույն փնտրել տեղեկատվության լավագույն աղբյուրները։ Այս մոտեցումը արդյունավետ է ազատ մամուլ ստեղծելու համար, որը կարող է քննադատել կառավարական հաստատությունները և հետաքննել կառավարության կոռուպցիայի դեպքերը։

Հանրային ընտրության տեսության քննադատները պնդում են, որ հանրային բիզնեսում ներառված տնտեսական խթանները լրատվամիջոցներին ստիպում են շեղվել անաչառ լրագրությունից և անցնել սենսացիոն խմբագրականների՝ հանրային հետաքրքրությունը գրավելու համար։ Սա վերածվել է բանավեճի՝ հանրության ուշադրությունից կախված մեդիա կազմակերպությունների արդյունավետության վերաբերյալ։ Սենսացիոնիզմը դառնում է հիմնական ուշադրության կենտրոն և հրաժարվում հանրային հետաքրքրություն ներկայացնող պատմություններից՝ նախապատվությունը տալով այնպիսի պատմությունների, որոնք գրավում են մարդկանց մեծամասնության ուշադրությունը։ Սենսացիոնիզմի և հանրային ուշադրության վրա կենտրոնացումը կարող է հանգեցնել ապատեղեկատվության տարածման՝ սպառողական բազան հանգստացնելու համար։ Այս դեպքերում հանրությանը ճշգրիտ տեղեկատվություն տրամադրելու նպատակը ձախողվում է և փոխարենը կողմնակալ է դառնում գերիշխող գաղափարախոսության նկատմամբ։

## Պետական ​​վերահսկողության որոշիչ գործոններ
Երկու տեսություններն էլ հետևանքներ ունեն լրատվամիջոցների սեփականության որոշիչ գործոնների և հետևանքների վերաբերյալ։ Հանրային շահերի տեսությունը ենթադրում է, որ ավելի ազնիվ կառավարությունները պետք է ունենան լրատվամիջոցների նկատմամբ ավելի բարձր վերահսկողության մակարդակ, ինչը, իր հերթին, կբարձրացնի մամուլի ազատությունը, ինչպես նաև տնտեսական և քաղաքական ազատությունները: Հակառակը, հանրային ընտրության տեսությունը պնդում է, որ ճիշտ է հակառակը՝ «հանրային ոգով», բարեգործ կառավարությունները պետք է ունենան ավելի քիչ վերահսկողություն, ինչը կբարձրացնի այդ ազատությունները։

Ընդհանուր առմամբ, լրատվամիջոցների պետական ​​սեփականությունը հանդիպում է աղքատ, ավտոկրատական ​​ոչ ժողովրդավարական երկրներում՝ խիստ միջամտողական կառավարություններով, որոնք որոշակի հետաքրքրություն ունեն տեղեկատվության հոսքը վերահսկելու հարցում։ «Թույլ» կառավարություններ ունեցող երկրները չունեն քաղաքական կամք՝ պետական ​​լրատվամիջոցների մենաշնորհները քանդելու համար։ Լրատվամիջոցների վերահսկողությունը սովորաբար նաև համահունչ է տնտեսության մեջ պետական ​​​​սեփականությանը։

2002 թվականի դրությամբ, Եվրոպայի մեծ մասում (բացառությամբ Բելառուսի, Ռուսաստանի և Ուկրաինայի) մամուլը հիմնականում մասնավոր է և ազատ է պետական ​​վերահսկողությունից և սեփականությունից, ինչպես նաև Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկաներում (բացառությամբ Կուբայի և Վենեսուելայի): Միացյալ Նահանգների և Ավստրալիայի ազգային և հասարակական դինամիկայում մամուլի «դերը» գրեթե միշտ եղել է մասնավոր առևտրային հատվածի պատասխանատվությունը՝ սկսած այս երկրների վաղ շրջանից։ Պետական ​​սեփականության մակարդակն ավելի բարձր է որոշ աֆրիկյան երկրներում, Մերձավոր Արևելքում և որոշ ասիական երկրներում (բացառությամբ Ճապոնիայի, Հնդկաստանի, Ինդոնեզիայի, Մոնղոլիայի, Նեպալի, Ֆիլիպինների, Հարավային Կորեայի և Թաիլանդի, որտեղ գոյություն ունեն մասնավոր մամուլի մեծ տարածքներ): Լիարժեք պետական ​​մենաշնորհներ գոյություն ունեն Չինաստանում, Մյանմայում և Հյուսիսային Կորեայում։

## Պետական ​​սեփականության հետևանքներ
Պետական ​​լրատվամիջոցների հետ կապված խնդիրները ներառում են մամուլի ազատության և լրագրողական օբյեկտիվության հետ կապված բարդություններ: Ընդհանուր առմամբ, պետական ​​լրատվամիջոցները սովորաբար ունեն ավելի ցածր վստահության մակարդակ, քան հանրային լրատվամիջոցները։ Քրիստոֆեր Ուոքերը «Journal of Democracy»-ում գրում է, որ «ավտորիտար կամ տոտալիտար լրատվամիջոցները» օգտվում են ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին լրատվամիջոցներից՝ իրենց հայրենի երկրներում պետական ​​գրաքննության և այն ժողովրդավարական երկրների բացության պատճառով, որոնց համար հեռարձակվում են։ Որպես օրինակ նա բերում է Չինաստանի CCTV-ն, Ռուսաստանի RT-ն և Վենեսուելայի TeleSUR-ը։

### Մամուլի ազատություն

Այնպիսի երկրներ, ինչպիսիք են Դանիան, Նորվեգիան և Ֆինլանդիան, ունեն մամուլի և հանրային հեռարձակման լրատվամիջոցների ազատության ամենաբարձր աստիճանը։ Համեմատած ավտորիտար երկրների մեծ մասի հետ, որոնք փորձում են սահմանափակել մամուլի ազատությունը՝ տեղեկատվության տարածումը վերահսկելու համար։ Բազմաթիվ ուսումնասիրություններ ցույց են տվել, որ լրատվամիջոցների նկատմամբ կառավարության սեփականությունը կապված է ժողովրդավարական ավելի վատ արդյունքների հետ։

«Ավելի վատ արդյունքները» կապված են լրատվամիջոցների պետական ​​​​սեփականության ավելի բարձր մակարդակի հետ, ինչը հերքում էր Պիգուի տեսությունը։ Լրատվամիջոցներն ավելի անկախ են, և ավելի քիչ լրագրողներ են ձերբակալվում, կալանավորվում կամ հետապնդվում պետական ​​վերահսկողությունից զերծ երկրներում։ Հետապնդումները, բանտարկությունները և ինտերնետային գրաքննության ավելի բարձր մակարդակը տեղի են ունենում պետական ​​սեփականության բարձր մակարդակ ունեցող երկրներում, ինչպիսիք են Սինգապուրը, Բելառուսը, Մյանման, Եթովպիան, Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետությունը, Իրանը, Բաասական Սիրիան, Թուրքմենստանը և Ուզբեկստանը։ Պետություններ, որտեղ լրատվամիջոցների ամբողջական պետական մոնոպոլիա կա, ինչպես Հյուսիսային Կորեան և Լաոսը, ապրում են «Կաստրոյի էֆեկտով», որտեղ պետական ​​վերահսկողությունը բավականաչափ հզոր է, որ մամուլի ազատությունը սահմանափակելու համար լրագրողական հետապնդում անհրաժեշտ չէ։ Պատմականորեն, պետական ​​լրատվամիջոցներ գոյություն են ունեցել նաև Սառը պատերազմի ժամանակ այնպիսի ավտորիտար պետություններում, ինչպիսիք են Խորհրդային Միությունը, Արևելյան Գերմանիան, Չինաստանի Հանրապետությունը (Թայվան), Լեհաստանը, Ռումինիան, Բրազիլիան և Ինդոնեզիան։

### Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքներ
Հանրային շահի տեսությունը պնդում է, որ մամուլի պետական սեփականությունը բարելավում է քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքները, մինչդեռ հանրային ընտրության տեսությունը պնդում է, որ դա սահմանափակում է դրանք՝ խոչընդոտելով հասարակության վերահսկողությունը կառավարության նկատմամբ և նպաստելով քաղաքական կոռուպցիային։ Գերիշխող կամ ամբողջական պետական վերահսկողությունը լրատվամիջոցների նկատմամբ հիմնականում կապված է ավելի ցածր քաղաքական և քաղաքացիական իրավունքների մակարդակների, ավելի բարձր կոռուպցիայի, կարգավորման որակի, ունեցվածքի անվտանգության և լրատվամիջոցների կողմնակալության հետ։ Մամուլի պետական ​​սեփականությունը կարող է վտանգել ընտրությունների մոնիթորինգի ջանքերը և մթագնել ընտրական գործընթացների ամբողջականությունը։ Անկախ լրատվամիջոցները կառավարության կողմից ավելի բարձր վերահսկողություն են ստանում։ Օրինակ՝ կոռուպցիայի մասին հաղորդումները աճել են Մեքսիկայում, Գանայում և Քենիայում 1990-ականներին սահմանափակումների վերացումից հետո, սակայն կառավարության կողմից վերահսկվող լրատվամիջոցները պաշտպանել են պաշտոնյաներին։ Մեծապես ազդված պետական ​​լրատվամիջոցները կարող են կոռումպացված ռեժիմներին տրամադրել ցուցարարների ջանքերի դեմ պայքարի միջոց։ Պետական ​​լրատվամիջոցների կողմից տարածվող քարոզչությունը կարող է խաթարել ճշգրիտ լրատվությունը և հնարավորություն տալ ռեժիմին ազդելու հասարակական տրամադրությունների վրա։ Ավտորիտար համարվող կառավարությունների դեմ զանգվածային բողոքի ցույցերը, ինչպիսիք են Չինաստանում, Ռուսաստանում, Եգիպտոսում և Իրանում, հաճախ աղավաղվում են պետական ​​լրատվամիջոցների կողմից՝ ցուցարարներին զրպարտելու և կառավարության գործողությունները դրական լույսի ներքո ներկայացնելու համար։

### Տնտեսական ազատություն
Սովորական է, որ այն երկրներում, որտեղ թերթերը խիստ վերահսկողության տակ են, շուկաներում մեկ շնչի հաշվով ավելի քիչ թվով գրանցված ընկերություններ լինեն և ավելի քիչ զարգացած բանկային համակարգեր։ Այս արդյունքները հաստատում են հանրային ընտրության տեսությունը, որը ենթադրում է, որ մամուլի նկատմամբ պետական ​​սեփականության ավելի բարձր մակարդակը վնասակար կլինի տնտեսական և ֆինանսական զարգացման համար։ Սա պայմանավորված է նրանով, որ պետական ​​լրատվամիջոցները սովորաբար ասոցացվում են ավտոկրատական ​​ռեժիմների հետ, որտեղ տնտեսական ազատությունը խիստ սահմանափակված է, և տնտեսական ու քաղաքական համակարգում կա մեծ քանակությամբ կոռուպցիա։

### Վստահություն
Հունգարիայի (2024 թվականի դրությամբ) և Լեհաստանի (2022 թվականի դրությամբ) նման երկրներում պետական ​​լրատվամիջոցները տուժել են վստահության ցածր մակարդակից։ Հարցումները ցույց են տվել, որ Ռուսաստանում պետական ​​հեռուստատեսությունը ռուս հանրության կողմից դիտվում է որպես երկրի ամենահեղինակավոր և վստահելի հաստատություններից մեկը։

## Ծանոթագրություններ

## Նշումներ
* Beck, Thorsten; Demirguc-Kunt, Asli & Levine, Ross. *A New Database on Financial Development and Structure.* Policy Research Working paper 2146, World Bank, Washington D.C., 1999.
* Djankov, Simeon. *Who owns the media?* World Bank Publications, 2002. .
* Djankov, Simeon; La Porta, Rafael; Lopez-de-Silanes & Shleifer, Andrei. *[http://www.doingbusiness.org/documents/551.pdf Regulation of Entry].* The Quarterly of Economics, **117**(1), pp.&nbsp;1–37. 2002.
* Djankov, Simeon; McLeish, Caralee; Nenova, Tatiana & Shleifer, Andrei. *[http://www.doingbusiness.org/documents/who_owns_the_media.pdf Who owns the media?]* Journal of Law and Economics, **46**, pp.&nbsp;341–381, 2003.
* Hoffmann, Bert. *The politics of the Internet in Third World development: challenges in contrasting regimes with case studies of Costa Rica and Cuba.* Routledge, 2004. .
* Hoffmann-Riem, Wolfgang. *Regulating Media: The Licensing and Supervision of Broadcasting in Six Countries.* Guilford Press, 1996. ,
* Islam, Roumeen; Djankov, Simeon & McLiesh, Caralee. *[http://documents1.worldbank.org/curated/en/957661468780322581/pdf/multi0page.pdf The right to tell: the role of mass media in economic development].* World Bank Publications, 2002. .
* Karatnycky, Adrian; Motyl, Alexander; Schnetzer, Amanda; Freedom House. *Nations in transit, 2001: civil society, democracy, and markets in East Central Europe and the newly independent states.* Transaction Publishers, 2001. .
* La Porta, Rafael; Lopez-de-Silanes, Shleifer, Andrei & Vishny, Robert. *Legal Determinants of External Finance.* Journal of Finance, **52**(3), 1131–1150, 1997.
* Lewis, Arthur. *The Theory of Economic Growth.* Routledge, 2003 (originally published 1955). .
* Myrdal, Gunnar. *The Political Element in the Development of Economic Theory.* Transaction Publishers, 1990 (originally published 1953). .
* Price, Monroe. *Media and Sovereignty: The Global Information Revolution and Its Challenge to State Power.* MIT Press, 2004. .
* Price, Monroe; Rozumilowicz, Beata & Verhulst, Stefaan. *Media reform: democratizing the media, democratizing the state.* Routledge, 2002. .
* Sen, Krishna; Lee, Terence. *Political regimes and the media in Asia.* Routledge, 2008. .
* Simon, Joel. *Hot on the Money Trail.* Columbia Journalism Review, **37**(1), pp.&nbsp;13–22, 1998.
* Silverbatt, Art; Zlobin, Nikolai. *International communications: a [[media literacy]] approach.* M.E. Sharpe, 2004. .
* Stability Pact Anti-Corruption Initiative, Organisation for Economic Co-operation and Development. *Anti-corruption measures in South Eastern Europe: civil society's involvement.* OECD Publishing, 2002. .

## Արտաքին հղումներ
* Լրատվամիջոցների և լրագրության հետազոտությունների կենտրոնի կողմից կազմված այն ցանկը, որոնք գնահատում են նրանց խմբագրական անկախությունը կառավարություններից։

Կատեգորիա:Լրագրություն