Կալոջերո Վիցցինի

**Կալոջերո Վիցցինի,** նաև հայտնի որպես «**Դոն Կալո**» (, ), Սիցիլիայի Կալտանիսետտա նահանգի Վիլլալբայի սիցիլիական մաֆիայի պարագլուխ: Նա համարվել է Սիցիլիայում Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմից հետո մինչև իր մահը՝ 1954թվականը, սիցիալիական մաֆիայի ամենաազդեցիկ և լեգենդար ղեկավարներից մեկը։ ԶԼՄ-ներում Դոն Կալոն հաճախ ներկայացվում էր որպես «առաջնորդների առաջնորդ», չնայած Կոզա Նոստրա կազմակերպությունում նման պաշտոն գոյություն չունի։

Վիցցինին գյուղական մաֆիայի «պատիվ ունեցող տղամարդու» դասական օրինակ էր, որը 1960-1970-ական թվականներին վերացել էր։ Այդ ժամանակ մաֆիայի անդամները որոշ մարդկանց համար համարվում էին սոցիալական միջնորդ և կարգ ու կանոն և խաղաղություն հաստատող։ Իր գործունեության առաջին փուլում նա դիրքերն ամրապնդելու համար կիրառում էր բռնություն, երկրորդ փուլում սահամանափակեց բռնության կիրառումը, անցավ հիմնականում եկամտի օրինական աղբյուրներին և իր իշխանությունն օգտագործեց բաց ու օրինական կերպով։

Վիցցինին առանցքային դեր է խաղացել 1943թվականին Սիցիլիայի ներխուժման ժամանակ մաֆիայի կողմից դաշնակից ուժերին ցուցաբերած ուղղակի աջակցության պատմության մեջ։ Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմից հետո նա դարձավ Կոզա Նոստրայի վերականգնման խորհրդանիշը դաշնակիցների տիրապետության տարիներին, ինչպես նաև ժողովրդավարության վերականգնման դեմքը՝ ֆաշիստական ճնշումներից հետո։ Սկզբում նա աջակցում էր անջատական շարժմանը, սակայն հետո անցավ Քրիստոնյա-դեմոկրատական կուսակցության կողմը, երբ պարզ դարձավ, որ Սիցիլիայի անկախությունն անիրագործելի է։

1954 թվականին, երբ Վիցցինին մահացավ, հազարավոր գյուղացիներ սև հագուստով ներկա էին նրա հուղարկավորությանը, որին մասնակցում էին բարձրաստիճան մաֆիոզներ, քաղաքական գործիչներ և հոգևորականներ։ Նրա տապանաքարին գրված էր․ «Նրա մաֆիան հանցավոր չէր, այլ ներկայացնում էր հարգանք օրենքի նկատմամբ, բոլոր օրենքների պաշտպանություն և բնավորության վեհություն․դա սեր էր»։ Սակայն նրա իշխանության վերելքն ու պահպանումը կապված էին շորթման, բռնության և սպանությունների հետ։ Նրա ազդեցությունը որպես մաֆիայի ամենահզոր պարագլուխ հասավ առասպելական չափերի, սակայն 1990-ական թվականներից սկսած նրա նշանակալիությունն ու հզորությունը հաճախ չափազանցված էին։

## Վաղ կյանք
Վիցցինին ծնվել է 1877թվականի հուլիսի 24-ին Սիցիլիայի Կալտանիսետտա նահանգի Վիլալբա գյուղում։ Վիլալբան այն ժամանակ մոտ 4000 բնակչություն ունեցող աղքատ գյուղ էր, որը գտնվում էր Սիցիլիայի կենտրոնում գտնվող «Վալլոնե» տարածաշրջանում, որտեղ մարդկանց մեծ մասը ապրում էր հողագործությամբ։ Նրա հայրը՝ Բենիամինո Վիցցինին, գյուղացի էր, ում հաջողվել էր ամուսնանալ ավելի բարեկեցիկ կյանքով ապրող և որոշ հողատարածքներ ունեցող ընտանիքից աղջկա հետ։ Նրա մոր ընտանիքի անդամներից մեկը՝Ջուզեպպե Սկառլատան, բարձր դիրք էր զբաղեցնում Կաթոլիկ եկեղեցում։ Կալոջերոյի եղբայրները՝ Ջովանին և Ջուզեպպեն(չշփոթել Նոտոյի նույնանուն եպիսկոպոսի հետ) երկուսն էլ դարձան Վիլալբայի քահանաներ։ Սակայն Կալոջերո Վիցցինին կիսագրագետ էր և չավարտեց տարրական դպրոցը։

Վիլալբայի մաֆիան համեմատաբար նոր երևույթ էր, քանի որ այն չի ձևավորվել 1860-ական թվականներին, որը համարվում է մաֆիայի ձևավորման շրջան Պալերմոյի շրջակայքում։ Այն սկզբում հանդես էր գալիս որպես մասնավոր պաշտպանութան միջոց և կապ չուներ խոշոր կալվածքների հետ։ Ի տաբերություն այլ գյուղական տարածքների, որտեղ մաֆիայի շատ անդամներ նախապես եղել էին բացակայող կալվածատերերի հողերի կառավարիչներ կամ վարձակալներ (gabelloto կամ bailiff) Վիլալբայի մաֆիան այդպիսի հիմքեր չուներ:

1890-ականներին որոշ մարդիկ, այդ թվում երիտասարդ Կալոջերո Վիցցինին որոշեցին միջոցներ ձեռնարկել գյուղական վայրերում խաղաղություն և անվտանգություն հաստատելու ուղղությամբ։ Այդ ժամանակ պետական ոստիկանությունն այնքան վտանգավոր էր, որքան ավազակախմբերը։ Այսպես ձևավորվեց Վիլալբայի մաֆիան՝ որպես այլընտրանքային սոցիալական կարգ, որը հիմնված էր եկեղեցու հովանավորությամբ ստեղծված միությունների վրա, որոնք զգալի սոցիալական կապիտալ էին ստեղծում։ Հետագայում այն վերածվեց պաշտպանության անվան տակ գործող շորթման համակարգի՝ բռնության, վախի և օմերտայի միջոցով շահագործելով ինչպես գյուղացիներին, այնպես էլ հողատերերին։

Դոն Կալոն մի անգամ բացատրել է իր տեսլականը մաֆիայի վերաբերյալ, երբ Իտալիայի նշանավոր լրագրող Ինդրո Մոնտանելլին հարցազրույց էր վերցնում նրանից Corriere della Sera թերթի համար(1949թվականի հոկտեմբերի 30)։

Մի ժամանակ Վիցցինիի գործը ներառում էր 39 սպանություն, 6 սպանության փորձ, 13 մասնավոր սպանության դեպք,36 կողոպուտ,37 գողություն, 63 շորթում։

## Գործունեության սկիզբ
Վիցցինին դարձավ միջնորդ գյուղացիների միջև (cancia), ովքեր ցանկանում էին իրենց ցորենը ալյուրի վերածել, և ջրաղացների, որոնք գտնվում էին ափի մոտ։ Ջրաղացները վերահսկվում էին մաֆիոզների կողմից, որոնք չէին հանդուրժում որևէ մրցակցություն։ Վիլալբայի դեպքում ջրաղացները գտնվում էին մոտ 80 կմ հեռավորության վրա։ Ցորենը ավազակներով լի ճանապարհներով անվտանգ տեղ հասցնելը հեշտ գործ չէր։

Նա պաշտպանություն գտավ ավազակ Ֆրանչեսկո Պաոլո Վարսալոնայի մոտ, որի թաքստոցը գտնվում էր Կամարատայի լեռներում։ Վարսալոնան, ով համարվում էր «պատվավոր մարդ», նաև գյուղացիական ապստամբությունը ճնշելու համար ազնվական հողատերերին մարդիկ էր տրամադրում։ Վիցցինին Վարսալոնայի խմբին միացավ, երբ ստանձնել  էր միջնորդի դերը։ 1902 թվականին նրանք երկուսն էլ ձերբակալվեցին, երբ ոստիկանությունը ծուղակը գցեց խմբին։ Վիցցինին մյուսների հետ դատարանի առաջ կանգնեց «հանցավոր համագործակցության» մեղադրանքով, բայց նա քչերից էր, որ արդարացվեց:

Դեպքը գրեթե բացասական հետևանքներ չթողեց։ 1908 թվականին Վիցցինին կարողացավ ձեռք բերել Բելիչիի կալվածքի զգալի մասը, երբ ստանձնեց միջնորդի դեր Փարիզում բնակվող սեփականատեր Ֆրանչեսկո Թոմաս դե Բարբերինի և տեղական գյուղատնտեսական բանկ Կասա Ռուրալեի միջև։ Բանկի տնօրենը՝ քահանա Սկարլատան, Վիցցինիի մորեղբայրն էր։ Վիցցինին իրեն պահեց 290 հեկտար հող, իսկ մնացածը մեծահոգաբար հանձնեց բանկին, որ այն վարձակալությամբ տրամադրի կաթոլիկ գյուղացիներին

## Առաջին Համաշխարհային պատերազմ և հետևանքներ
1914 թվականին Առաջին Համաշխարհային պատերազմի բռնկման պահին Վիցցինին Վիլալբայում մաֆիայի բացարձակ առաջնորդն էր։ Պատերազմը հարստանալու նոր հնարավորություններ ընձեռեց մաֆիոզներին, երբ իտալական բանակը Սիցիլիայում ձիեր և ջորիներ էր բռնազավթում հեծելազորի և հրետանու համար։ Վիցցինին բանակի հանձնաժողովի հետ համաձայնության եկավ պատասխանատվությունն իրեն փոխանցելու հարցում։ Նա հարկ էր հավաքում այն կենդանիների համար, որոնց սեփականատերերը ցանկանում էին խուսափել բռնազավթումից։ Նա նաև միջնորդ էր կենդանիների գնման գործում,որոնք հատուկ այդ նպատակով էին գողացվել՝ ցածր գներով գնելով գողերից և շուկայական գներով բանակին վաճառելով։

Սակայն շատ ձիեր և ջորիներ նախքան մարտադաշտ հասնելը սատկեցին հիվանդությունների կամ ծերությանն պատճառով, և բանակը հանձնարարեց հետաքննություն անցկացնել։ 1917 թվականին Վիցցինիին առաջին ատյանի դատարանը դատապարտեց 20 տարվա ազատազրկման՝  խարդախության, կոռուպցիայի և սպանության մեղադրանքներով, սակայն արդարացվեց ազդեցիկ ընկերների շնորհիվ, ովքեր ապահովեցին նրա անմեղության ճանաչումը։ Նա հարստություն էր կուտակել սև շուկայում Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ և հետագայում ընդլայնեց իր գործունեությունը ծծմբի հանքերում։ Որպես ծծմբի հանքերի շահագործողների միության ներկայացուցիչ՝ Վիցցինին մասնակցել է բարձր մակարդակի հանդիպումների Հռոմում և Լոնդոնում՝ կապված պետական նպաստների և մաքսատուրքերի հետ, որտեղ նրա կողքին էին նաև Մոնտեկատինի քիմիական արդյունաբերության ներկայացուցիչ Գվիդո Դոնեգանին և Իտալիայի ֆինանսների նախարար Գվիդո Յունգը, ով պաշտոնավարել էր Բենիտո Մուսոլինիի ֆաշիստական ռեժիմի ժամանակ։

Դոն Կալոն իր հարստությունն էլ ավելի ամրապնդեց 1922 թվականին, երբ առաջնորդեց դժգոհ գյուղացիներին, որոնք զավթեցին հողերը բացակայող արիստոկրատ տերերից։ Վիցցինին երեք կալվածք գնեց Վիլալբայի շրջանում, դրանք բաժանեց և հանձնեց իր հիմնադրած համայնքային միությանը՝ ըստ որոշ տեղեկությունների առանց որևէ եկամուտ ստանալու։ Սակայն ինպես վկայում է տեղացի մի գյուղացի, թեև յուրաքանչյուր գյուղացի ստացել էր հողակտոր, Դոն Կալոն իրեն էր պահել ավելի քան 12000 ակր (49 կմ²) հողատարածք։

Այն ժամանակ, ըստ գերմանացի սոցիոլոգ Հեններ Հեսսի (de), Վիցցինին հեշտությամբ կարող էր ընտրվել որպես խորհրդարանի պատգամավոր։ Սակայն նա նախընտրում էր մնալ հետին պլանում և փոխարենը խորհուրդ տալ ընտրողներին և ընտրված պաշտոնյաներին՝ կատարելով բարեգործի դեր և ամրապնդելով իր հաճախորդների քանակն և իր հեղինակությունը։ Նա ներկա էր 1922 թվականի հուլիսին Իտալիայի ապագա առաջնորդ Բենիտո Մուսոլինիի հետ Միլանում կայացած ընթրիքին և աջակցել է Մուսոլինիի 1922 թվականի հոկտեմբերին տեղի ունեցած Հռոմի երթին՝  ֆինանսավորելով երթը Սիցիլիայից։

Սակայն իշխանությունները նրան համարում էին վտանգավոր հանցագործ։ 1926 թվականի ոստիկանական մի զեկույցում Վիցցինին նկարագրվում է որպես «վտանգավոր անասնագող, նահանգի մաֆիայի ղեկավար, որը կապված է այլ նահանգների անասնագողերի և մաֆիոզների հետ»։ Մուսոլինիի և ֆաշիստական իշխանության ի հայտ գալով Վիցցինիի կյանքն արմատապես փոխվեց։ Մուսոլինին չէր ցանկանում, որ Սիցիլիայում իր իշխանության հետ մրցակցող որևէ այլ ուժ գոյություն ունենա։ Նա Չեզարե Մորիին նշանակեց Պալերմոյի վարչական ղեկավար և հատուկ լիազորություններ տվեց նրան՝ մաֆիայի դեմ պայքարելու համար։ Վիցցինին պնդում էր, որ բանտարկվել է Մորիի կողմից, սակայն դրա մասին որևէ պատմական վկայություններ չկան։ 1931 թվականի հունվարի 8-ին Դոն Կալոն կանգնում է դատարանի առաջ և արդարացվում։ Սակայն ոստիկանությունը որոշում է նրան աքսորել Բազիլիկատա։ Նա Վիլալբա վերադարձավ 1937 թվականին և այլևս ոչ ոք չհամարձակվեց նրան հետապնդել։ Չնայած աքսորին, նա պարբերաբար երևում էր Վիլալբայում և Կալտանիսետայում և չլինելով բացահայտ ֆաշիստ՝ նա հանգիստ կյանք էր վարում։

## Դաշնակիցների Սիցիլիա ներխուժման ենթադրյալ աջակցություն

1943 թվականի հուլիսին, Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի ժամանակ (Օպերացիա Հասկի), ենթադրվում է, որ Կալոջերո Վիցցինին օգնել է ամերիկյան բանակին Սիցիլիա ներխուժման ընթացքում։ ԱՄՆ-ում ռազմածովային հետախուզության գրասենյակը դիմել էր մաֆիայի աջակցությանը՝ Նյու Յորքի նավահանգիստը դաշնակից ուժերից պաշտպանելու համար, քանի որ ԱՄն-ն պատերազմին միացել էր 1941 թվականի դեկտեմբերին։ Ռազմածովային հետախուզության գրասենյակը համագործակցել է Լակի Լուչանոյի և նրա հրեա գործընկեր մաֆիոզ Մեյեր Լանսկու հետ ընդհատակյա գործողության իրականացման շրջանակում։ Այս համագործակցության շնորհիվ ձեռք բերված մաֆիայի կապերն օգտագործվել են նաև ԱՄՆ ռազմավարական ծառայությունների կողմից, որը հետագայում դարձավ կենտրոնական հետախուզական վարչությունը, Սիցիլիայի ներխուժման ժամանակ։ Հետագայում այդ դաշինքը շարունակվեց ՝ կղզում Իտալիայի կոմունիստական կուսակցության աճող ազդեցությունը կանխելու համար

Ըստ հանրաճանաչ լեգենդի, Սիցիլիայի ներխուժման օրը ԱՄՆ բանակի մի ինքնաթիռ թռել է Վիլալբայի վրայով և նետել դեղին մետաքսե շարֆ սև «Լ» տառով (որը վերաբերում էր Լուչանոյին)։ Երկու օր անց 3 ամերիկյան տանկեր, անցնելով մոտ 50 կիլոմետր թշնամու կողմից գրավված տարածքով, հասել են Վիլալբա։ Պատմության համաձայն Վիցցինին բարձրացել է տանկերից մեկի վրա և վեց օր շարունակ ճանապաարհորդել արևմտյան Սիցիլիայով՝ օգնելով գեներալ Փեթոնին երրորդ դիվիզիայի ամերիկյան զորքերին առաջ շարժվել։ Սրանից տեղացիների համար պարզ էր դառնում, որ ամերիկացիները դիմել էին մաֆիայի օգնությանը ՝ զորքերին լեռնային դժվարին տարածքներով առաջնորդելու, ճանապարհները դարանակալներից պաշտպանելու և ազատագրողներին ոգևորությամբ դիմավորելու համար։

Վիցցինիի և Լուչանոյի շարֆի լեգենդի մասին այս պատմությունը առաջին անգամ հրապարակել է Վիլալբա գյուղի բնիկ լրագրող Միշել Պանտալեոնեն 1958 թվականի հոկտեմբերին *[[L'Ora]] թերթում ։ Այնուհետև այս պատմությունը վերատպվում է նրա 1962 թվականին լույս տեսած Mafia e politica գրքում,որը 1966 թվականին թարգմանվել է անգլերեն և հրատարակվել «Մաֆիան և քաղաքականությունը» (Mafia and Politics) վերնագրով։ Սակայն այս տարբերակը հերքվել է արդեն 1963 թվականին մեկ այլ մաֆիայի ղեկավար Նիք Ջենթիլեի կողմից։ Նա դիմել էր լրագրող Ֆելիչե Կիլանտիին իր հուշերը գրի առնելու նպատակով։ Կիլանտին համաձայնել է և հարցազրույց վերցրել L'Ora թերթի համար*։ Ջենթիլեի խոսքով, ով նաև աշխատել էր  զավթված տարածքների դաշնակից ռազմական կառավարության համար․ 

Ըստ Ջենտիլեի Վիցցինին կարող էր կապեր ունենալ ամերիկացի որոշ սպաների հետ, սակայն այդ շփումների պատճառը պատերազմը չէր։ Նրա վարկածի համաձայն մաֆիայի ղեկավարները զբաղվում էին «որոշ անօրինական, մաքսանենգ գործարքների իրականացմամբ, մի գործունեությունով, որը կարելի էր բնորոշել իբրև դաշնակիցների ռազմական ենթակառավարում և ոչինչ ավելի։ »

Թեև մաֆիոզները աջակցում էին ԱՄՆ բանակին, վերջին ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ Լուչանոյի շարֆի մասին պատմությունը պարզապես լեգենդ է, և փորձառու պատմաբանների մեծ մասը հերքել է այն։ Վիցցինին այդ շրջանում Սիցիլիայի այլ հատվածներում քիչ հայտնի էր և չուներ իրական իշխանություն, քանի որ Մորիի գործողությունները քայքայել էին մաֆիայի ցանցը։ Պատմաբան Սալվադոր Լյուպոյի խոսքով․

Պատմաբան Թիմ Նյուարկը իր «Մաֆիայի դաշնակիցները» գրքում բացահայտել է այդ լեգենդը։ Առավել հավանական է այն վարկածը, որ Վիցցինին պարզապես ղեկավարել է տեղի բնակիչների մի պատվիրակության՝ հանդիպելու դաշնակիցների պարեկային ուժերից մեկի հետ, որի հրամանատարը խնդրել է խոսել պատասխանատու անձի հետ։ Նա մեջբերում է տեղացի պատմաբան Լուիջի Լումիայի խոսքերը, ով նկարագրել է, թե ինչպես մի խումբ մարդիկ, որոնց ղոկավարն էր Կալիջերո Վիցցինին, գնում էին տանկերի կողմը՝ երգելով․«երկար կյանք Ամերիկային», «երկար կյանք մաֆիային», «երկար կյանք Դոն Կալոյին»։ Վիցցինին տարվել է Վիլալբայից դուրս գտնվող հրամանատարական կետ և հարցաքննվել ամերիկյան զինվորական ջիպի հետ տեղի ունեցած կրակամարտի վերաբերյալ։ Երբ Վիցցինին բացատրեց, որ իտալացի զինվորները փախել են, և հրաձգությունը առաջացել է պայթող զինամթերքի պատճառով ԱՄՆ բանակի հիասթափված պաշտոնյան իր զայրույթը արտահայտել է անպարկեշտ բառապաշարով։ Վիցցինին սաստիկ ամաչել է այս դեպքից և հրամայել իր թարգմանչին ոչ մեկին չպատմել, թե ինչ է տեղի ունեցել։

## Վիլլալբայի քաղաքապետ

Մաֆիան կրկին վստահելի դարձավ միայն ներխուժման ավարտից հետո։ Զավթված տարածքների դաշնակցային ռազմական կառավարությունը, փնտրելով հակաֆաշիստական նշանավոր գործիչների ֆաշիստական իշխանությունը տապալելու համար, Դոն Կալիջերո Վիցցինիին նշանակեց Վիլլալբայի քաղաքապետ, ինչպես նաև ԱՄՆ բանակի պատվավոր գնդապետ։ Սիցիլիայի ներխուժումից և ֆաշիզմի փլուզումից հետո առաջացած քաոսի պայմաններում ամերիկյան բանակը հաճախ ապավինում էր եկեղեցու ավագներին՝ խորհուրդ ստանալու համար, թե ում կարելի է վստահել։ Դոն Կալոն այն մարդկանցից էր, ում խորհուրդ էին տալիս։ Նա երկար տարիներ ներգրավված էր կաթոլիկ սոցիալական ֆոնդերի գործերի մեջ, և նրա ընտանիքում կային մի քանի հոգևորականներ։

Այդ ժամանակաշրջանի մի վկա Վիցցինիի քաղաքապետ նշանակվելու վերաբերյալ ասել է․ «Երբ Դոն Կալո Վիցցինին դարձավ քաղաքապետ, գրեթե ողջ բնակչությունը հավաքվել էր հրապարակում»։  Խոսելով վատ իտալերենով ամերիկացի լեյտենանտն ասաց․ «Սա ձեր տերն է»։ Վիցցինիի խոսքով քաղաքապետի պաշտոնը ստանձնելու օրը իրեն ուսերին բարձրացրած տարել են Վիլլալբա քաղաքով։ Նա պնդում էր, որ ստանձնել է հաշտարարի դերը և միայն իր միջնորդության շնորհիվ քաղաքացիները նախկին ֆաշիստ քաղաքապետի հանդեպ հաշվեհարդար չեն տեսել։

Միշել Պանտալեոնեն, ով առաջինն է պատմել Լուչանոյի շարֆի մասին լեգենդը, ականատես է եղել մաֆիայի վերածննդին իր ծննդավայր Վիլալբայում և նկարագրել է զավթված տարածքների դաշնակցային ռազմական կառավարութան քաղաքականության բացասական հետևանքները․

Ամերիկյան իշխանությունները, ըստ երևույթին, բարձր էին գնահատում Վիցցինիին, քանի որ նա հակադրվել էր ֆաշիստներին և ուներ զգալի քաղաքական իշխանություն կղզում։ Ինչ վերաբերում է Վիցցինիին, նա սիրում էր պարծենալ ամերիկացիների հետ ունեցած գերազանց կապերով և ընդգծում էր նրանց աջակցությունը սեփականատիրական շարժմանը։ Վիցցինին հետագայում դարձավ կարևոր դերակատար սեփականատիրական ճգնաժամի ընթացքում։ Ամերիկացիները, ըստ երևույթին, Վիցցինիին վերաբերում էին որպես մաֆիայի գլխավոր հրամանատար։ Ռազմավարական ծառայությունների գրասենյակը վստահում էր մաֆիային, մասնավորապես Վիցցինիին, հետախուզական տեղեկատվության հարցում։ Նրա ծածկանունը գաղտնի հաղորդագրություններում «Bull Frog»  էր։ Որոշ ժամանակահատված Պալերմոյի ռազմավարական ծառայությունների գրասենյակի պետ Ժոզեֆ Ռուսոն նրա և մաֆիայի այլ առաջնորդների հետ հանդիպում էր ամենաքիչը ամիսը մեկ անգամ։

## Սև շուկայի արքա
Նրա գերազանց կապերի շնորհիվ Վիցցինին դարձավ հետպատերազմյան սև շուկայի «արքան» և կազմակերպեց Վիլլալբայի չափազանց հետաքրքրասեր ոստիկանության պետի սպանությունը։ Զավթված տարածքների դաշնակցային ռազմական կառավարութունը վստահում էր մաֆիոզներին, որոնք հավարվում էին հաստատակամ հակաֆաշիստներ՝ Բենիտո Մուսսոլինիի ճնշումների պատճառով։ Շատ այլ մաֆիոզներ, ինչպես Ջուզեպպե Գենկո Ռուսոն, նշանակվեցին իրենց հայրենի քաղաքների քաղաքապետեր։ Զավթված տարածքների դաշնակցային ռազմական կառավարութան ջանքերը համակարգողը Նյու Յորքի նախկին նահանգապետ, գնդապետ Չարլզ Պոլետտին էր, ում Լուչանոն մի անգամ նկարագրել է իբրև «մեր լավ ընկերներից մեկը»։

Մի գյուղացի 1950-ական թվականների սոցիալական ակտիվիստ Դանիլո Դոլչիին պատմել է, թե ինչպիսին էր իրավիճակը Վիլլալբայում ամերիկացիների ժամանելուց հետո․ «Մաֆիան կողոպտեց գյուղատնտեսական համայնքային պահեստները և բանակի պահեստները՝ սննդամթերք հագուստ, մեքենաներ և բեռնատարներ վաճառեց Պալերմոյի սև շուկայում։ Վիլալբայում ողջ իշխանությունը նրանց ձեռքում էր՝ եկեղեցի, մաֆիա, գյուղատնտեսական բանկեր, մեծ հողատիրություններ, ամեն ինչ նույն ընտանիքի ձեռքում էր․․․ Մարդիկ գնում էին նրանց մոտ և հարցնում, արդյոք կարող են որևէ բան անել, անգամ եթե դա չնչին նշանակության գործ էր, որը կապված էր մեկ այլ անձի հետ»։

Ամերիկացի գանգստեր Վիտո Ջենովեի հետ, ով 1937 թվականին մեղադրվելով սպանության մեջ փախել էր Իտալիա, Վիցցինին կազմակերպել էր հարավային Իտալիայի սև շուկայի ամենալայնածավալ գործողություննեից մեկը։ Սովի մատնված Նեապոլ էին ուղարկվում իտալական սննդակարգի համար անհրաժեշտ հիմնական մթերքներով լի բեռնատարների խումբ, որոնք հետագայում բաշխվում էին Ջենովեզեի կառավարության կողմից։ Սա հեշտացվում էր նրանով, որ Ջենովեզեն Նեապոլի մետրոպոլիտենի Նոլա քաղաքում դաշնակիցների հրամանատարության կազմում պաշտոն էր զբաղեցնում։ Բեռնատարներին տարանցման անցագրեր և արտահանման փաստաթղթեր էին տրվում Նեապոլի և Սիցիլիայի զավթված տարածքների դաշնակցային ռազմական կառավարութան վարչակազմի կողմից, իսկ մի քանի կոռոումպացված ԱՄՆ սպաներ ապահովում էին վառելիքը և բեռնատարները այս գործողության համար։ Ջենովեզեին Իտալիայում գտնվելու ընթացքում հետևելու համար նշանակված Կարաբիներիի լեյտենանտ Լուկա Մոնզելին ասել է․ «Մթերքով բեռնված բեռնատարներն ուղարկվում էին Վիցցինիից Ջենովեզեին՝ ուղեկցվելով համապատասխան փաստաթղթերով, որոնք հաստատված էին իշխանության տեղական ներկայացուցիչների Վիցցինիի և Ջենովեզեի շառայության մեջ գտնվող մաֆիայի անդամների կողմից»։

## Աջակցություն անջատողական շարժմանը
Վիցցինին սկզբում աջակցում էր Սիցիլիայի անջատողական շարժմանը։ 1943թվականի դեկտեմբերի 6-ին Վիցցինին մասնակցում է Սիցիլիայի անջատողական շարժման առաջին գաղտնի համագումարին, որը կազմակերպվել էր Սիցիլիայի անկախության շարժման (*Movimento Indipendentista Siciliano* – MIS) կողմից Կատանիայում։ Այլ նշանավոր մաֆիոզներ, ինչպիսիք էին Ջուզեպպե Ջենկո Ռուսոն, Գաետանո Ֆիլիպոնեն, Միշել Նավառան և Ֆրանչեսկո Պաոլո Բոնտադեն, նույնպես չէին թաքցնում իրենց համակրանքը անջատողականների նկատմամբ։ Անջատողականները օգտվում էին ԱՄՆ-ի գաղտնի աջակցությունից՝ 1943-1944 թվականներին Իտալիայում ձախ շարժումների տարածումը կանխելու համար։ ԱՄՆ-ն ավելի ու ավելի մտահոգված էր Իտալիայի ապագայով։ Կղզու ռազմավարական դիրքը և նավատորմի բազաները Միջերկրական ծովում կարևոր հակակշիռ էին Իտալիայի մայրցամաքում կոմունիստական վտանգի դեմ։ Իտալիայի կոմունիստական կուսակցության անդամների թիվը կրկնապատկվել էր, և հիմնականում ձախակողմյան դիմադրության շարժումը հյուսիսում ուժեղացել էր։

1943 թվականի դեկտեմբերի 9-ին անջատողական շարժման կենտրոնական կոմիտեն գաղտնի հանդիպում անցկացրեց Պալերմոյում։ Վիցցինիի ներկայությունը ցույց էր տալիս մաֆիայի աջակցությունը անկախության գաղափարին և օգնում էր պահպանողական թևին վերսկսել շարժումը։ Վիցցինին ընդհանուր տեսակետներ ուներ շարժման ամենակարևոր առաջնորդներից մեկը համարվող բարոն Լուչիո Տասկայի հետ, և չնայած ավելի առաջադեմ թևի բողոքներին, Վիցցինին մնաց հանդիպմանը՝ ներկայացնելով Կալտանիսետտա նահանգը։ Հետագայում Վիցցինին ներկայացրեց Սիցիլիայի դեմոկրատական ճակատը (*Fronte Democratico d'Ordine Siciliano),* որը անջատական շարժմանը կից գործող քաղաքական կազմակերպություն էր։ Սիցիլիայի դեմոկրատական ճակատը ցույց տվեց, որ մաֆիան վարանում է ամբողջությամբ աջակցել Սիցիլիայի անկախության շարժմանը։  Սիցիլիայի դեմոկրատական ճակատը մեծ ժողովրդականություն էր վայելում կղզում և պաշտպանում էր Սիցիլիայի անկախությունը Ամերիկայի ազդեցության ներքո։ Չնայած ամերիկացիները հստակ ասում էին, որ Միացյալ Նահանգները Սիցիլիան չի դիտարկում որպես իր 49-րդ նահանգ, 1944 թվականի վերջին ոմանք պնդում էին, որ Սիցիլիայի դեմոկրատական ճակատի գաղափարները ամերիկյան քարոզչության արդյունք են, որը ներխուժումից առաջ խրախուսում էր անջատողականությունը։ Սիցիլիայի դեմոկրատական ճակատի ղեկավարները լուրեր էին տարածում, թե իրենք գտնվում են ԱՄՆ-ի աջակցության ու պաշտպանության ներքո։ Կազմակերպության անդամներից շատերը «բարձր մաֆիայի լեյտենանտներ» էին, իսկ Վիցցինին համարվում էր նրանց ղեկավարը։ Պալերմոյում գտնվող ԱՄՆ-ի դեսպանատանը  Ալֆրեդ Թի. Նեսթերի գաղտնի հեռագրերը, որոնք հետագայում դասակարգվել են, ցույց են տվել Վիցցինիի ներգրավվածությունը անջատական շարժման մեջ և իտալական բանակի պաշտոնյաների գաղտնի աջակցությունը։ Նեսթերը սերտ կապեր ուներ առաջատար մաֆիոզների հետ։ Գեներալ Ջուզեպպե Կաստելանոն, ով 1943 թվականին բանակցել էր Իտալիայի հետ զինադադարի համար, և Վիցցինին հանդիպել են Տրապանիի քաղաքական գործիչ Վիրջիլիո Նասիի հետ՝ առաջարկելով նրան գլխավորել Սիցիլիայի ինքնավարության շարժումը մաֆիայի աջակցությամբ։ Նախագիծը Նասիին առաջադրելն էր որպես Սիցիլիայի բարձրագույն կոմիսարի թեկնածու՝ ընդդեմ քրիստոնյա-դեմոկրատ Սալվադոր Ալդիսիոյի, ով հավանական թեկնածու էր։ Կաստելանոն համոզված էր, որ Մաֆիան Սիցիլիայում ամենաուժեղ քաղաքական և սոցիալական ուժն է, որի հետ պետք է հաշվի նստել: Նա սկսեց բարեկամական հարաբերություններ հաստատել մաֆիայի առաջնորդների հետ: Գեներալը կարծում էր, որ օրինականությունը և կարգը ու կանոնը կարող են վերականգնվել, եթե «նախկինում հարգված Մաֆիայի կողմից օգտագործված համակարգը վերականգնվի Սիցիլիայում»: Կաստելանոն կապեր հաստատեց մաֆիայի առաջնորդների հետ և մի քանի անգամ հանդիպեց նրանց: Նա ստացավ Վիցցինիի համագործակցությունը, որը նախկինում աջակցել էր անջատողականությանը, բայց այժմ պատրաստ էր կղզու քաղաքական իրավիճակի փոփոխությանը՝ դեպի տարածաշրջանային ինքնավարություն։

## Քրիստոնյա-դեմոկրատականների կողմն անցնել
Մաֆիոզների մեծ մասը շուտով փոխեց իր դիրքորոշումը և միացավ Քրիստոնյա-դեմոկրատական կուսակցությանը (*Democrazia Cristiana* – DC): Դա տեղի ունեցավ, երբ պարզ դարձավ, որ Սիցիլիայի անկախությունը անիրագործելի է: 1945 թվականին OSS-ը (Ռազմավարական ծառայությունների գրասենյակ) դադարեցրեց անջատողական շարժմանը աջակցելը և սկսեց աշխատել Քրիստոնյա-դեմոկրատականների հետ: Կուսակցության առաջնորդներից մեկը՝ Բեռնարդո Մատարելլան, Վիցցինիին առաջարկեց լքել անջատողականներին և միանալ Քրիստոնյա-դեմոկրատականներին: Մատարելլան 1945 թվականին կաթոլիկ «Il Popolo» թերթում հրապարակված հոդվածում ողջունեց Վիցցինիի ՝ կուսակցությանը միանալը։ Վիցցինին առաջարկեց հանդիպել Ալդիզիոյի հետ, որը 1944 թվականի օգոստոսին նշանակվել էր Բարձրագույն հանձնակատար, որպեսզի քննարկեն կղզու հացահատիկի խնդիրը: Նա ակնարկում էր, որ ինքը կարող է այդ խնդիրը լուծել: Սակայն չկա որևէ ապացույց, որ Ալդիզիոն և Վիցցինին իսկապես հանդիպել են այս հարցի շուրջ: Փոխարենը, Ալդիզիոն հրավիրեց Վիցցինին մտերիմներից Կալոջերո Վոլպեին, որը Քրիստոնյա-դեմոկրատ էր և մաֆիայի անդամ, Քրիստոնյա-դեմոկրատների հետ գաղտնի հանդիպումների: Այս հանդիպումները դիտվեցին որպես կառավարության և մաֆիայի միջև դաշինքի առաջին քայլ: Մաֆիայի առաջնորդները Ալդիզիոյի նշանակումը ընկալեցին որպես կառավարության վճռականության ազդանշան՝ անջատական շարժումը ճնշելու համար: Արդյունքում, նրանք ստիպված էին վերանայել իրենց աջակցությունը անջատականներին։

Վիցցինիի աջակցությունը Քրիստոնյա-դեմոկրատներին գաղտնիք չէր: 1948 թվականի կարևոր ընտրությունների ժամանակ, որոնք պետք է որոշեին Իտալիայի հետպատերազմյան ապագան, Վիցցինին և Ջենկո Ռուսսոն նույն սեղանին նստած էին Քրիստոնյա-դեմոկրատների առաջնորդների հետ՝ մասնակցելով ընտրական ճաշկերույթին: Սառը պատերազմի սկզբնական շրջանում 1948 թվականի ընտրությունները հաղթանակ էին Քրիստոնյա-դեմոկրատների համար, ովքեր հաջորդ 45 տարիներին տարբեր կոալիցիաներում կառավարելու էին Իտալիան՝ վերելքներով և անկումներով: Նրանց հիմնական նպատակներից մեկը Իտալիայի Կոմունիստական կուսակցությանը՝ ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրում ամենամեծ կոմունիստական կուսակցությանը, իշխանությունից հեռու պահելն էր։

## Վիլալբայի դեպք
Վիցցինին, որը կատաղի հակակոմունիստ էր և դեմ էր Սիցիլիայի գյուղացիների հողի համար պայքարին, երկու հետպատերազմյան շրջաններում էլ պահել էր իր սեփական գյուղացիական միությունները իր տարածքում: Այս միությունների միջոցով նա թուլացնում էր ձախակողմյան կուսակցությունների ազդեցությունը, պահպանում իր վերահսկողությունը գյուղացիների նկատմամբ և ապահովում իր շարունակական մուտքը հողի ռեսուրսներին: Նա սուր հակամարտության մեջ էր Պալերմոյի Տրաբիա ընտանիքի մեծ կալվածքի՝ Միչիչեի վարձակալության համար, որտեղ գործում էր Միշել Պանտալեոնեի գլխավորած գյուղացիական միությունը: Պանտալեոնեն Վիլալբայում հիմնադրել էր Իտալիայի Սոցիալիստական կուսակցությունը (Partito Socialista Italiano – PSI)։ Վիցցինին շատ էր ջանացել համոզել Պանտալեոնեին ամուսնանալ իր զարմուհու հետ, բայց չէր հաջողվել: Պանտալեոնեն օգտագործեց իր ազդեցությունը ձախակողմյան մամուլում: Ի պատասխան, Դոն Կալոն  կազմակերպեց Պանտալեոնեի ընտանիքի հողերի բերքի ոչնչացումը: Նույնիսկ փորձ կատարվեց Պանտալեոնեի կյանքին վերջ դնելու, բայց այն ձախողվեց:

1944 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Սիցիլիայում «Ժողովրդական ճակատի» (Blocco del popolo) առաջնորդները՝ կոմունիստ Ջիրոլամո Լի Կաուզին և Պանտալեոնեն, գնացին ելույթ ունենալու հողազուրկ բանվորների համար Վիլլալբայում կայանալիք հավաքին՝ մարտահրավեր նետելով Դոն Կալոյին  նրա սեփական տիրույթում: Առավոտյան լարվածությունը սրվեց, երբ Քրիստոնյա-դեմոկրատական կուսակցության քաղաքապետ Բենիամինո Ֆարինան՝ Վիցցինիի ազգականը և նրա իրավահաջորդը որպես քաղաքապետ, բարկացրեց տեղի կոմունիստներին՝ հրամայելով ջնջել մուրճ և մանգաղի նշանները այն շենքերից, որոնք գտնվում էին այն ճանապարհի երկայնքով, որով Լի Կաուզին պետք է մտներ քաղաք: Երբ նրա կողմնակիցները բողոքեցին, նրանց վրա ճնշում գործադրեցին անջատականները և խուլիգանները։

Հավաքը սկսվեց երեկոյան: Վիցցինին համաձայնել էր թույլատրել հավաքը, պայմանով, որ հողի խնդիրները, մեծ կալվածքները կամ մաֆիան չեն քննարկվի: Լի Կաուզիից առաջ ելույթ ունեցած երկու զրուցակիցները, այդ թվում՝ Պանտալեոնեն, հետևել էին Վիցցինիի հրահանգներին: Սակայն Լի Կաուզին չհետևեց: Նա դատապարտեց մաֆիայի անարդար շահագործումը, և երբ Լի Կաուզին սկսեց խոսել այն մասին, թե ինչպես են գյուղացիները խաբվում «մի հզոր վարձակալի» կողմից՝ անուղղակիորեն ակնարկելով Վիցցինիին, մաֆիայի առաջնորդը բացականչեց. «Դա սուտ է»: Անկարգություններ սկսվեցին: Հավաքն ավարտվեց կրակոցներով, որի արդյունքում 14 մարդ վիրավորվեց, այդ թվում՝ Լի Կաուզին և Պանտալեոնեն։ Վեց ամիս անց Վիցցինին ձեռք բերեց Միչիչե կալվածքի վարձակալության իրավունքը։

Վիցցինիի սեփական պատմության համաձայն, որը տպագրվել էր անջատական թերթերում՝ «La Verità sui Fatti di Villalba» («Ճշմարտությունը Վիլալբայի դեպքերի մասին»), կրակոցները սկսել էին կոմունիստները: Երբ Պանտալեոնեն և Լի Կաուզին ժամանեցին քաղաք, նրանք Վիցցինիին հարցրին՝ արդյոք գտնվում են թշնամական տարածքում և արդյոք իրենց հավաքը կարող է խանգարվել: Վիցցինին «հավաստիացրեց, որ նրանք կարող են ազատորեն անցկացնել իրենց հավաքը՝ առանց խանգարումների վախի, եթե զգույշ լինեն և չանդրադառնան տեղական հարցերին»: Վիցցինին ընդունեց, որ ընդհատել է Լի Կաուզիին, բայց հերքեց, որ ինքը բռնության սկիզբն է դրել: Կարաբիներները արագ վերականգնեցին կարգուկանոնը և ձերբակալեցին ութ մարդու, այդ թվում՝ քաղաքապետին: Մի քանի այլ մարդիկ, այդ թվում՝ Վիցցինին, խուսափեցին ոստիկանության ձերբակալությունից: Վաթսուն մարդ հարցաքննվեցին, սակայն հետաքննությունն ի սկզբանե դատապարտված էր ձախողման: (Դոն Կալոն և նրա թիկնապահը մեղադրվեցին մահափորձի մեջ: Դատավարությունը ձգձգվեց մինչև 1958 թվականը, բայց արդեն 1946 թվականին ապացույցներն անհետացել էին: Վիցցինին երբեք չդատապարտվեց, քանի որ դատավճիռ կայացնելու պահին նա արդեն մահացած էր):

Վիլալբայի հարձակումը սկիզբ դրեց Սիցիլիայում մաֆիայի կողմից քաղաքական ակտիվիստների, արհմիութենական առաջնորդների և սովորական գյուղացիների դեմ երկարաժամկետ հարձակումների շարքին, ովքեր դիմադրում էին մաֆիայի իշխանությանը: Հաջորդ տարիներին շատ ձախակողմյան առաջնորդներ սպանվեցին կամ ենթարկվեցին հարձակումների, որոնք գագաթնակետին հասան Պորտելլա դելլա Ջինեստրայում 1 Մայիսի աշխատավորական շքերթի ժամանակ 11 մարդու սպանությամբ և 30-ից ավելիի վիրավորվելով: Պորտելլա դելլա Ջինեստրայի կոտորածը վերագրվեց ավազակ և անջատական առաջնորդ Սալվադոր Ջուլիանոյին: Սակայն մաֆիան ևս կասկածի տակ էր այս արյունահեղության և ձախակողմյան կազմակերպությունների ու առաջնորդների դեմ այլ հարձակումների կազմակերպման մեջ:

## Կապ ամերիկացի գանգստերների հետ
1949 թվականին Վիցցինին և իտալա-ամերիկացի հանցագործության առաջնորդ Լակի Լուչիանոն Պալերմոյում հիմնեցին կոնֆետների գործարան, որն արտահանում էր արտադրանք ամբողջ Եվրոպայում և ԱՄՆ: Ոստիկանությունը կասկածում էր, որ դա հերոինի թրաֆիքինգի քողարկում էր: Գործարանն անխափան գործում էր մինչև 1954 թվականի ապրիլի 11-ը, երբ Հռոմում հրատարակվող «Ավանտի!» օրաթերթը հոդված տպագրեց գործարանի լուսանկարով՝ «Թմրադեղերի ճանապարհին. տեքստիլ և կոնֆետներ» վերնագրով: Նույն երեկոյան գործարանը փակվեց, իսկ լաբորատորիայի քիմիկոսները լքել էին երկիրը։

1950 թվականին Լաքի Լուչիանոյին լուսանկարեցին Պալերմոյի հին կենտրոնում գտնվող «Sole» հյուրանոցի առջև, որը հաճախ հյուրընկալում էր Դոն Կալո Վիցցինիին: Լուսանկարում նա խոսում էր Դոն Կալոյի թիկնապահների հետ: Լուսանկարիչին ծեծի ենթարկեցին, սակայն նա չհայտնեց այդ փաստը իշխանություններին՝ ստանալով թանկարժեք նոր տեսախցիկ և կանխիկ գումար: Վիցցինիի կապերը հասնում էին նույնիսկ ԱՄՆ, որտեղ նա ծանոթ էր Ֆիլադելֆիայի ապագա մաֆիոզ Անջելո Աննալորոյին, որը հայտնի էր որպես Անջելո Բրունո և ծնվել էր Վիլալբայում:

## «Առաջնորդների առաջնորդ»
ԶԼՄ-ներում Վիցցինին հաճախ ներկայացվում էր որպես «առաջնորդների առաջնորդ»՝ չնայած նման պաշտոն գոյություն չուներ Կոզա Նոստրայի ազատ կառուցվածքում: Հետագայում մաֆիայից դավաճանները հերքեցին, որ նա երբևէ եղել է Սիցիլիայի մաֆիայի գլխավոր առաջնորդը: Պենտիտո Թոմմազո Բուշետտայի խոսքով՝ «առաջնորդների առաջնորդ» տիտղոսը գոյություն չուներ Կոզա Նոստրայում: Պատմաբան Ջոն Դիքիի խոսքով. «Հարցը նրանում է, թե արդյոք Վիցցինին մաֆիայի ներսում այնքան գերիշխող էր, որքան հայտնի դրսում»: Մաֆիայի աջակցության հարցում, որն ուղղված էր անջատական շարժմանը, Կոզա Նոստրայի այլ առաջնորդներ մեկուսացրել էին Վիցցինիին, քանի որ նա համարվում էր «արատավորված»՝ կապված լինելով ռադիկալ անջատական առաջնորդներ Անդրեա Ֆինոկիարո Ապրիլեի և Լուչիո Տասկայի հետ: Այդ առաջնորդներն ուզում էին հեռու մնալ կղզու ավազակներից և EVIS-ից (Սիցիլիայի անկախության բանակ), որոնց հետ կապ էին ունենում Վիցցինին և Լուչիո Տասկան: Պենտիտո Անտոնիո Կալդերոնեի խոսքով՝ Վիցցինին երբեք Սից իլիայի Կոզա Նոստրայի առաջնորդը չի եղել: Նրա հաճախակի հայտնվելը և հարցազրույցները ԶԼՄ-ներում մաֆիայի ներսում դժգոհություն էին առաջացնում:

Այնուամենայնիվ, Վիցցինին զգալի ուժ և ազդեցություն ուներ: Իտալացի լրագրող Լուիջի Բարցինին, ով պնդում էր, որ լավ ճանաչում է Վիցցինիին, նկարագրել է նրա կարգավիճակն ու առօրյան Վիլալբայում իր «Իտալացիները» գրքում․

Վիցցինիի առատաձեռն և հոգատար վերաբերմունքը, անցորդների հարգալից ողջույնները, նրան մոտենալու համեստությունը և երախտագիտության ժպիտները, երբ նա նրանց հետ խոսում էր, Բարցինիին հիշեցնում էին մի նախնական տեսարան՝ ինչպես իշխանը հրապարակայնորեն արդարություն էր բաշխում: Սակայն Բարցինին նաև եզրակացրեց. «Իհարկե, նրա իշխանության բազմաթիվ զոհերը տեսանելի չէին՝ կրակոցներով ծակծկված բազմաթիվ դիակներ, որոնք գտնվում էին գյուղամերձ տարածքներում կես դարից ավելի ժամանակահատվածում, լացող այրիներ և հայրազուրկ որբեր»:

Վիլալբայի նախկին քաղաքապետ և տեղական պատմաբան Լուիջի Լումիան հիշում է Դոն Կալոյին, երբ նա քայլում էր Վիլալբայի փողոցներով.

Նրա ուժն ու ազդեցությունը սահմանափակված չէին միայն իր հայրենի քաղաքով, այլ հասնում էին նաև Սիցիլիայի բարձրագույն պաշտոնյաներին: Ինդրո Մոնտանելիի խոսքով՝ Վիցցինին հեշտությամբ կարող էր զանգահարել տարածաշրջանի նախագահին, նահանգապետին, Պալերմոյի կարդինալին կամ Սիցիլիայի ցանկացած խորհրդարանի պատգամավորին կամ քաղաքապետին, երբ ցանկանար: Լումիան պնդում է, որ Վիցցինին երբեք բացահայտորեն չէր հրամայում մեկին մեկ ուրիշին սպանել:

## Մահ
Դոն Կալո Վիցցինին մահացավ 1954 թվականի հուլիսի 10-ին, 76 տարեկան հասակում, երբ Վիլալբա էր տեղափոխում շտապօգնության մեքենայով, որը տանում էր նրան Պալերմոյի կլինիկայից տուն: Նրա թաղմանը մասնակցում էին հազարավոր սգազգեստ հագած գյուղացիներ, քաղաքական գործիչներ և հոգևորականներ, այդ թվում՝ Մուսոմելիի բոս Ջուզեպե Ջենկո Ռուսոն և Պալերմոյի հզոր բոս Դոն Ֆրանչեսկո Պաոլո Բոնտադեն (ապագա մաֆիոզ Ստեֆանո Բոնտադեի հայրը), ով հոգեհանգստի դագաղը կրողներից մեկն էր։ Նույնիսկ «Նյու Յորք Թայմս»-ը հաղորդեց  տեղական մաֆիայի այս առաջնորդի մահվան մասին:

Վիլալբայի հասարակական հաստատությունները և Քրիստոնյա Դեմոկրատների կենտրոնակայանը մեկ շաբաթով փակվեցին սգի պատճառով: Եկեղեցու դռանը փակցվել էր Վիցցինիի հիշատակին նվիրված մի էլեգիա: Այնտեղ գրված էր. Նա թողեց մոտավորապես երկու միլիարդ լիրա (այն ժամանակվա փոխարժեքով մոտ 320,000 ԱՄՆ դոլար) արժողությամբ ծծումբ, հողատարածքներ, տներ և տարբեր ներդրումներ։ Այլ աղբյուրների համաձայն, նա թողել է մեկ միլիարդ իտալական լիրա (մոտ 160,000 ԱՄՆ դոլար) արժողությամբ ժառանգություն իր թոռներին՝ իր քրոջ որդիներին, ներառյալ ծծմբի հանքեր Ջեսոլունգոյում, հողատարածքներ և առանձնատուն Վիլալբայի կենտրոնում։ Դոն Կալոն այդպես էլ չամուսնացավ 20 տարեկանում տեղի աղջկա՝ Կոնչետինայի հետ սիրավեպից հետո։ Սակայն նրա ծնողներն ապրում էին ԱՄՆ-ում և նրան իրենց մոտ տարան, իսկ Վիցցինին չէր ցանկանում թողնել իր հայրենի Վիլալբան։

## Ժառանգություն
Չնայած Վիցցինին իր կյանքի ընթացքում ձեռք բերեց մեծ քանակությամբ հողատարածքներ, մաֆիայի պատմաբան Սալվադոր Լյուպոն նրան համարում է մեծ ֆեոդալական կալվածքների թաղողը, այլ ոչ թե այդ համակարգի պաշտպանը։ Վիցցինին նաև հոգ տարավ, որ տեղի գյուղացիները (հատկապես կաթոլիկ համայնքերում ներգրավվածները) ստանան իրենց բաժին հողը, երբ նա արդեն ապահովել էր իր սեփականության պաշտպանությունը։ Երբ 1950 թվականին վերջապես ընդունվեց հողային բարեփոխումը, Վիցցինիի նման մաֆիոզները կարողացան ստանձնել իրենց ավանդական դերը՝ հանդես գալով որպես միջնորդ գյուղացիների, հողատերերի և պետության միջև։ Նրանք կարողացան շահագործել գյուղացիների ուժեղ հողի պահանջարկը, զիջումներ ստանալ հողատերերից՝ ի հաշիվ բարեփոխման ազդեցությունը սահմանափակելու, և զգալի շահույթ ստանալ հողի վաճառքում իրենց միջնորդությունից։

Դոն Կալո Վիցցինին անցած դարաշրջանի պետրիմալիստական«պատիվ ունեցող տղամարդու» դասական օրինակ էր, այն գյուղական և կիսաֆեոդալական Սիցիլիայի, որը գոյություն ուներ մինչև 1960-ականները, որտեղ մաֆիոզը ոմանց կողմից ընկալվում էր որպես սոցիալական միջնորդ և կարգ ու կանոնի և խաղաղության կողմնակից։ Կարիերայի առաջին փուլում նա բռնություն էր կիրառում իր դիրքն ապահովելու համար, բայց երկրորդ փուլում նա սահմանափակեց բռնության կիրառումը, դիմեց հիմնականում օրինական եկամուտների աղբյուրներին և իր իշխանությունն իրականացնում էր բաց և օրինական ձևով։

Նա ներկայացնում էր այն մաֆիան, որը վերահսկում էր իշխանությունը և թույլ չէր տալիս, որ իշխանությունը վերահսկի իրեն, ըստ գերմանացի սոցիոլոգ Հեններ Հեսի։ Լավ տպավորություն թողնելը, կամ «fare figura», կարևոր է. «նրանք վայելում են իրենց ցուցաբերվող հարգանքը, վայելում են իշխանությունը, բայց չեն ցանկանում, որ այն քննարկման առարկա դառնա։ Նրանք լավ գիտեն, որ համեստության քողի հետևում իշխանությունն ավելի ահարկու է զգացվում»։ Իտալացի լրագրող Ինդրո Մոնտանելին մեջբերում է Դոն Կալոյի տիպիկ խոսքը.

«Երբ ես մահանամ, մաֆիան կմահանա», - Վիցցինին մի անգամ ասել է Մոնտանելիին։ Սակայն Վիցցինիի մահով նրա հինավուրց, ավանդական գյուղական մաֆիան աստիճանաբար անհետացավ, և նրա տեղը զբաղեցրեց ավելի ժամանակակից, հաճախ քաղաքային գանգստերիզմը, որը ներգրավված էր ծխախոտի մաքսանենգության, թմրամիջոցների առևտրի և դրանցից ստացված միջոցների լվացման մեջ՝ շինարարության և անշարժ գույքի զարգացման միջոցով։ Կենդանի ժամանակ, ինչպես նաև մահից հետո, Վիցցինիի՝ որպես ամենազոր մաֆիոզի կերպարը հասավ առասպելական չափերի։ Սակայն 1990-ականներից սկսած, պատմաբանները զգալիորեն մեղմացրել են նրա կերպարըի նկարագրությունը։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* Arlacchi, Pino (1988). *[https://archive.org/details/mafiabusinessmaf0000arla Mafia Business. The Mafia ethic and the spirit of capitalism]*, Oxford: Oxford University Press 
* Arlacchi, Pino (1993). *[https://archive.org/details/menofdishonorins0000cald/page/n1/mode/1up Men of Dishonor: Inside the Sicilian Mafia]*, New York: Morrow 
*  Arlacchi, Pino (1994). *Addio Cosa nostra: La vita di Tommaso Buscetta*, Milan: Rizzoli 
*  Badolati, Arcangelo & Stefano Dodaro (1985). *[https://books.google.com/books?id=YA-8nCknFDsC Il Mammasantissima. La strage di Villalba e il processo calabrese a Calogero Vizzini]*, Cosenza: Pellegrini Editore, 
* Barzini, Luigi (1964/1968). *The Italians*, London: Penguin Books  (originally published in 1964)
*  Caruso, Alfio (2000). *[https://archive.org/details/dacosanascecosas0000caru Da cosa nasce cosa: storia della mafia dal 1943 a oggi]*, Milan: Longanesi 
* Chubb, Judith (1989). *[https://web.archive.org/web/20041223024115/http://www.holycross.edu/departments/history/tmcbride/mafia1.htm The Mafia and Politics]*, Cornell Studies in International Affairs, Occasional Papers No. 23.
* Dickie, John (2004). *[https://books.google.com/books?id=_W6WBgAAQBAJ Cosa Nostra. A history of the Sicilian Mafia]*, London: Coronet, 
* 
* Finkelstein, Monte S. (1998). *[https://books.google.com/books?id=VmVHwYA4RBYC&q=finkelstein Separatism, the Allies and the Mafia: The Struggle for Sicilian Independence, 1943–1948]*, Bethlehem (Pennsylvania): Lehigh University Press 
* Hess, Henner (1998). *[https://books.google.com/books?id=izNdhCqsh5QC&q=henner+hess Mafia & Mafiosi: Origin, Power, and Myth]*, London: Hurst & Co Publishers,  (Review)
* Jamieson, Alison (2000). *[https://books.google.com/books?id=CnuFQgAACAAJ The Antimafia: Italy's fight against organized crime]*, London: Macmillan, .
* Lewis, Norman (1964/2003). *[https://books.google.com/books?id=IqkfAQAAMAAJ The Honoured Society: The Sicilian Mafia Observed]*, London: Eland, 
* Lupo, Salvatore (2009). *[https://books.google.com/books?id=slnQcUnl8D0C History of the Mafia]*, New York: Columbia University Press, 
*  Manica, Giustina (2010). *[https://flore.unifi.it/retrieve/handle/2158/590501/17107/tesi%20dottorato.pdf Mafia e politica tra fascismo e postfascismo: Realtà siciliana e collegamenti internazionali 1924–1948]*, Manduria-Bari-Roma: Piero Lacaita Editore
* McCoy, Alfred W. (1972/1991), *[https://web.archive.org/web/20061128051208/http://www.drugtext.org/library/books/McCoy/default.htm The Politics of Heroin in Southeast Asia. CIA complicity in the global drug trade]*, Lawrence Hill Books 
* Newark, Tim (2007/2012). *[https://books.google.com/books?id=31OCGbIzTTAC The Mafia at War: Allied Collusion with the Mob]*, London: Greenhill Books,  (Review)
* Pantaleone, Michele (1966). *[https://archive.org/details/mafiapolitics00pant/page/n1/mode/1up Mafia and Politics]*, New York: Coward-McCann 
* Paoli, Letizia (2003). *[https://books.google.com/books?id=qX5NfHTWzS0C Mafia Brotherhoods: Organized Crime, Italian Style]*, Oxford/New York: Oxford University Press 
* Sabetti, Filippo (1984/2002). *[https://books.google.com/books?id=-sMCK3y1Wn0C&q=vizzini+villalba Village Politics and the Mafia in Sicily]*, Montreal: McGill-Queens University Press 2002 (First published in 1984 as *Political Authority in a Sicilian Village*, New Brunswick (NJ): Rutgers University Press) (Review)
* Servadio, Gaia (1976), *[https://archive.org/details/mafiosohistoryof0000serv Mafioso. A history of the Mafia from its origins to the present day]*, London: Secker & Warburg 
* Sterling, Claire (1990). *[https://archive.org/details/octopuslongreach0000ster/ Octopus. How the long reach of the Sicilian Mafia controls the global narcotics trade]*, New York: Simon & Schuster, .

## Արտաքին հղումներ
* The Honored Society, Norman Lewis, The New Yorker, 8 February 1964
* Die Ehrenwerte Gesellschaft, Norman Lewis, Der Spiegel 52/1964 vom 23 December 1964 
* Quel giorno al "Des Palmes" incontrai Don Calogero, by Indro Montanelli, Corriere della Sera, 27 September 1995 

Կատեգորիա:20-րդ դարի իտալացիներ
Կատեգորիա:Իտալացի հակակոմունիստներ
Կատեգորիա:Իտալացի հանցագործներ
Կատեգորիա:Իտալացի մարդասպաններ
Կատեգորիա:Սիցիլիայի մաֆիոզներ