Յուրի Ռեպին

**Յուրի (Գեորգի) Իլյիչ Ռեպին** (, ), ռուս նկարիչ, Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության անդամ, Իլյա Ռեպինի որդին (Վերա Ալեքսեևնա Շևցովայի (1854-1918) հետ առաջին ամուսնությունից)։

## Կենսագրություն
[thumb|left|209px|''«Մեծ առաջնորդը» ([Պետրոս I-ը Պոլտովայի ճակատամարտից առաջ)*, (1910), *կտավ, յուղաներկ*, «Պոլտավայի ճակատամարտի դաշտ» պետական պատմամշակութային արգելոց]]
[[Պատկեր:My wife by Repin.jpg|thumb|left|209px|*«Իմ կինը»*, (1909), *կտավ, յուղաներկ*, [[Տրետյակովյան պատկերասրահ]]]]

Յուրի Ռեպինը ծնվել է 1877 թվականի մարտի 29-ին (ապրիլի 10) Խարկովի նահանգի Չուգուև քաղաքում, եղել է Իլյա Ռեպինի ու Վերա Ալեքսեևնա Շևցովայի ընտանիքի երրորդ երեխան։ Ծնվել է նկարչի հայրական տանը նրա՝ արտասահմանյան երկարատև ուղևորությունից վերադառնալուց հետո։ Մկրտության ժամանակ երեխային տվել են հունական անուն՝ Գեորգի։

1887 թվականին ծնողների ամուսնալուծությունից հետո Յուրին և նրա կրտսեր քույրը՝ Տատյանան, մնացել են մոր հետ, իսկ Ռեպինի ավագ դուստրերը տեղափոխվել են հոր մոտ։

Նախնական նկարչական կրթությունը Յուրի Ռեպինն ստացել է իշխանուհի Մարիա Տենիշևայի նկարչական դպրոցում, որտեղ նրա հայրը նկարչություն էր դասավանդում։ 1899 թվականին ընդունվել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիա որպես ազատ ունկնդիր։ Սովորել է հոր արվեստանոցում, այնուհետև՝ Պավել Կովալևսկու մոտ, իսկ 1903 թվականից՝ ակադեմիկոս [[Դմիտրի Կարդովսկի|Դմիտրի Կարդովսկու]] արվեստանոցում։

1903 թվականին ավարտել է [[Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիա|Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի]] բարձրագույն մանկավարժական դասընթացները, սովորել է [[Ֆրանց Ռուբո]]յի մարտարվեստի դասարանում։ 1905 թվականին, ամուսնանալով Պրասկովյա Անդրեևայի հետ (1883-1929), թողել է ուսումը՝ չստանալով դասային նկարչի կոչում։ 1906 թվականին ծնվել է նրանց որդին՝ Գայը (Գեորգի Յուրևիչ Ռեպին, 1906-1974), 1907 թվականի մարտին՝ երկրորդ որդին՝ Դիյը (Դմիտրի Յուրևիչ Ռեպին, 1907-1935)։

1907 թվականից Իլյա Ռեպինն ապրել է հոր մոտ՝ Կուոկկալա գյուղում, որտեղ Նատալյա Բորիսովնա Նորդման-Սևերովան՝ Իլյա Ռեպինի քաղաքացիական կինը, Յուրիին և նրա ընտանիքին հատկացրել է տարածք, որտեղ կառուցվել է տուն, որը կոչվել է «Վիգվամ» իր ճարտարապետական ձևի պատճառով։

1914 թվականին Կուոկկալայում բացել է նկարչական մասնավոր դպրոց երեխաների համար։

1918 թվականի ապրիլին [[շյուցկոր]]ի զորամասերի՝ [[Ֆինլանդիայի մեծ իշխանություն|Ֆինլանդիայի մեծ իշխանության]] նախկին մաքսային սահմանի մոտ հասնելուց և դրանից հետո Ֆինլանդիայի և Ռուսաստանի Խորհրդային Հանրապետության միջև սահմանի փակումից հետո Յուրի Ռեպինը Ռեպինների ընտանիքի հետ միասին խիստ կարիքի մեջ է եղել՝ գրեթե գտնվելով հոր խնամքի տակ։

1925 թվականի նոյեմբերին Յուրի Ռեպինը ֆիննական իշխանություններից ստացել է «[[Նանսենյան անձնագիր|Ազգերի լիգայի անձնագիր]]», որը հնարավորություն էր տալիս մեկնել արտասահման։ 1926 թվականի ամռանը Իլյա Ռեպինին այցելած խորհրդային մշակույթի գործիչների պատվիրակությունը, որի կազմում էին [[Հեղափոխական Ռուսաստանի նկարիչների ասոցիացիա]]յի հիմնադիր նկարիչներ [[Իսահակ Բրոդսկի]]ն, [[Եվգենի Կացման]]ը, Պավել Ռադիմովը և Ալեքսանդր Գրիգորևը, Յուրի Ռեպինին հրավիրել է ԽՍՀՄ։ 1926 թվականի աշնանը Յուրի Ռեպինը մեկնել է Լենինգրադ․ նրա ուղևորությունը լուսաբանվել է թերթերում, նկարիչն ստացել է «Ինքնակալության ավարտը» () նկարն ստեղծելու պատվեր։

Վերապրելով ուժեղ ցնցում կնոջ (1929), հոր (1930) և քրոջ՝ Նադյայի (1931)  մահվանից հետո, վարել է ինքնամփոփ, կրոնական կենսակերպ, նրա մոտ ի հայտ է եկել հակում միստիցիզմի նկատմամբ, նրա ստեղծագործությունների հիմնական թեման դարձել է Գողգոթայի չարչարանքների թեման։

1935 թվականի փետրվարին ԽՍՀՄ-ի սահմանը ապօրինի հատելու ժամանակ անհետ կորել է նավաստի դարձած և մի քանի նավային ընկերություների նավերով տասը տարի նավարկելուց հետո Կուոկալա վերադարձած Յուրի Ռեպինի որդին։ Փորձելով իմանալ որդու ճակատագրի մասին՝ Ռեպինը նամակներ է գրել Գրականության պետական թանգարանի տնօրեն Վլադիմիր Բոնչ-Բրուևիչին, իսկ հետո նաև հենց [[Իոսիֆ Ստալին]]ին։ Ինչպես հետագայում հայտնի է դարձել Սանկտ Պետերբուրգի և Լենինգրադի մարզի ԱԴԾՎ արխիվի գործից, Դիյ (Դմիտրի Յուրևիչ Ռեպինը) ձերբակալվել է ԽՍՀՄ սահմանը ապօրինի հատելու ժամանակ և 1935 թվականի հունիսի 10-ին Լենինգրադի ռազմական օկրուգի կողմից ՌԽՖՍՀ ՔՕ 58-8 և 84 հոդվածներով դատապարտվել գնդակահարության՝ կուսակցության և պետության բարձրագույն ղեկավարների դեմ մահափորձ կազմակերպելու փորձի համար։ Ըստ [[ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատ|ԽՍՀՄ ՆԳԺԿ]]-ի տվյալների՝ նա միանգամից անդամակցել է երկու ընդհատակյա հակախորհրդային կազմակերպությունների՝ Ռուսական Ճշմարտության եղբայրության Կուոկալայի բաժնին և Ռուսական համազորային միությանը։

1939 թվականի նոյեմբերին [[Խորհրդա-ֆիննական պատերազմ (1939-1940)|խորհրդա-ֆիննական պատերազմի]] սկսվելուց առաջ բնակչության զանգվածային տարհանման ընթացքում Յուրի Ռեպինը քրոջ՝ Վերայի հետ ֆիննական իշխանությունների կողմից տեղափոխվել է Հելսինկիից հյուսիս՝ Մյանտսյալյա համայնքի Լևանտո գյուղ։

[[Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ]]ից հետո Յուրի Ռեպինն ապրել է Հելսինկիում։ Շարունակել է զբաղվել գեղանկարչությամբ, օգտագործել է նրբատախտակ է ստվարաթուղթ։ Նկարել է սրբապատկերներ Ֆինլանդիայի ուղղափառ տաճարների համար, պատվերով նկարել է դիմանկարներ պատվիրել։ Մշտական կացարան չի ունեցել, վարել է թափառաշրջիկ կյանք։ Հայտնի է, որ դեռ ավագ քրոջ՝ Վերա Իլյինիչնայի կենդանության օրոք Յուրի Ռեպինը ապրում էր օթևանատներում։

1954 թվականի օգոստոսի 9-ին ինքնասպան է եղել՝ Հելսինկիում նետվելով Փրկության բանակի տան չորրորդ հարկի պատուհանից։ Թաղվել է ավագ քրոջ՝ Վերա Իլյինիչնայի կողքին՝ Հելսինկիի ուղղափառ գերեզմանատանը՝ Լապինլահտի շրջանում։

== Արվեստ ==
[[Պատկեր:Battle of Yalu River by Repin.jpg|thumb|right|489px|*'«Տյուրենչեն։ Փառահեղ մահվան մեջ հավերժական կյանքն է»*' (, 11-րդ Արևելա-Սիբիրյան հրաձգային գունդը Տյուրենչենի ճակատամարտում, 1914), *կտավ, յուղաներկ'', Պրիմորիեի պետական պատկերասրահ]]
Աշխատել է իմպրեսիոնիզմի ոճով։ Իլյա Ռեպինի արվեստանոցում օգնական եղած ժամանակամիջոցում եղել է հոր ուժեղ ազդեցության տակ։ Ստեղծել է պատմական նկարներ, դիմանկարներ և բնանկարներ։ Բազմաթիվ նկարներ է ստեղծել ավետարանական թեմաներով։

1910 թվականին «Մեծ առաջնորդը» (Պետրոս I-ը Պոլտովայի ճակատամարտից առաջ) նկարի համար արժանացել է արքայադուստր Եվգենյա Օլդենբուրգսկայայի անվան հոբելյանական մրցանակի և Մյունխենի Սեցեսիոնի II ոսկե մեդալի։

1914 թվականին «Տյուրենչեն։ Փառահեղ մահվան մեջ հավերժական կյանքն է» () նկարի համար, որը 1912 թվականին պատվիրել էր կայսրուհի Մարիա Ֆեոդորովնա Ռոմանովան՝ իշխող ցար Նիկոլայ II-ի մայրը], ստացել է Գեղարվեստի խրախուսման միության երկրորդ մրցանակ, իսկ 1915 թվականին՝ պատմական գեղանկարչության մրցանակ Արխիպ Կուինջիի անվան մրցույթում։

1911-1912 թվականներին մասնակցել է նկարիչների Համառուսաստանյան համագումարի աշխատանքներին։ Իր ստեղծագործությունները ցուցադրել է Մյունխենի Սեցեսիոնի (1910), Անկախ նկարիչների ընկերության (1911, 1913), Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության (1914-1918) ցուցահանդեսներում։

Մասնակցել է ռուս նկարիչների ցուցահանդեսներին Բեռլինում (1930), Ամստերդամում (1930), Փարիզում (d’Alignan, 1931): 1933 թվականին դարձել է Ֆինլանդիայի ռուս նկարիչների վերակազմավորված միության անդամ։

## Նշումներ

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* 

Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ
Կատեգորիա:Ինքնասպան նկարիչներ
Կատեգորիա:Պերեդվիժնիկներ
Կատեգորիա:Ռուս դիմանկարիչներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ