Աշխատանքի երաշխիք

**Աշխատանքի երաշխիքը** տնտեսական քաղաքականության առաջարկ է, որը նպատակ ունի ստեղծել լիարժեք զբաղվածություն և գների կայունություն՝ պետությանը խոստանալով վարձել գործազուրկ աշխատողներին որպես վերջին միջոցի գործատու (ՎԱԳ): Այն նպատակ ունի կայուն լուծում ապահովել գնաճի և գործազրկության համար։

Աշխարհում ներկայումս գերիշխող տնտեսական քաղաքականության մեջ գործազրկությունն օգտագործվում է որպես գնաճը վերահսկելու քաղաքականության գործիք։ Երբ գնաճը բարձրանում է, կառավարությունը վարում է կծկող հարկաբյուջետային կամ դրամավարկային քաղաքականություն՝ նպատակ ունենալով ստեղծել գործազուրկների բուֆերային պաշար, նվազեցնել աշխատավարձի պահանջները և, ի վերջո, գնաճը։ Երբ գնաճային սպասումները նվազում են, ընդլայնողական քաղաքականությունը նպատակ ունի հակառակ ազդեցություն ունենալ։

Ի հակադրություն, աշխատանքի երաշխավորված ծրագրում զբաղված մարդկանց բուֆերային պաշարը (աշխատանքի երաշխավորված ծրագրում զբաղվածները) սովորաբար նախատեսված է գնաճից նույն պաշտպանությունն ապահովելու համար՝ առանց գործազրկության սոցիալական ծախսերի, այդպիսով հնարավոր է՝ կատարելով լիարժեք զբաղվածության և գների կայունության կրկնակի մանդատ։

## Ընդհանուր տեսք
Աշխատանքի երաշխիքը հիմնված է բուֆերային պաշարի սկզբունքի վրա, որի համաձայն պետական ​​հատվածը ֆիքսված աշխատավարձով աշխատանք է առաջարկում աշխատելու ցանկություն և կարողություն ունեցող յուրաքանչյուրին, այդպիսով ստեղծելով և պահպանելով զբաղված աշխատողների բուֆերային պաշար։ Այդ բուֆերային պաշարը մեծանում է, երբ մասնավոր հատվածի գործունեությունը նվազում է, և նվազում է, երբ մասնավոր հատվածի գործունեությունն ընդլայնվում է, ինչպես այսօրվա գործազուրկների բուֆերային պաշարները։

Այսպիսով, աշխատանքի երաշխիքը կատարում է կլանման ֆունկցիա՝ նվազագույնի հասցնելով մասնավոր հատվածի հոսքի հետ կապված իրական ծախսերը: Երբ մասնավոր հատվածի զբաղվածությունը նվազում է, պետական ​​հատվածի զբաղվածությունը ավտոմատ կերպով կարձագանքի և կավելացնի իր աշխատավարձերը: Այսպիսով, անկման ժամանակ պետական ​​զբաղվածության աճը կբարձրացնի զուտ պետական ​​ծախսերը և կխթանի համախառն պահանջարկը և տնտեսությունը: Եվ հակառակը, բումի ժամանակ, պետական ​​հատվածում զբաղվածության և ծախսերի անկումը, որը պայմանավորված է աշխատողների կողմից իրենց աշխատանքի երաշխավորված աշխատանքները մասնավոր հատվածում ավելի բարձր վարձատրվող աշխատանքի անցնելու պատճառով լքելով, կնվազեցնի խթանը, ուստի աշխատանքի երաշխավորված աշխատանքը գործում է որպես գնաճը վերահսկող ավտոմատ կայունացուցիչ։ Երկիրը միշտ մնում է լիովին զբաղված՝ մասնավոր և պետական ​​հատվածի զբաղվածության փոփոխական համադրությամբ։ Քանի որ աշխատանքի երաշխավորված աշխատավարձը բաց է բոլորի համար, այն գործառնականորեն կդառնա ազգային նվազագույն աշխատավարձը։

Աշխատանքի երաշխիքի համաձայն՝ աշխատողները շաբաթական միջինում աշխատում են 32 ժամ՝ ընտրելով լրիվ և կես դրույքով աշխատանքի տարբերակների միջև, հանրային օգուտի աշխատանք կատարելը նվազագույն աշխատավարձով, չնայած մանրամասները կարող են փոխվել՝ կախված մոդելից: Նպատակն է գործազրկությունն ու թերզբաղվածությունը փոխարինել վարձատրվող աշխատանքով (մինչև աշխատողների կողմից ցանկալի ժամերը), որպեսզի նրանք, ովքեր ցանկացած պահի ավելի շատ են մասնավոր հատվածի (և հիմնական պետական ​​հատվածի) պահանջներից, կարողանան աշխատավարձ ստանալ, այլ ոչ թե թերզբաղված լինեն կամ տառապեն աղքատությունից և սոցիալական մեկուսացումից։

Գործազուրկները կարող էին ընտրել գործազրկության ապահովագրության վճարումների կամ աշխատանքի երաշխիքի միջև: «Մեկ կանգառի աշխատանքի կենտրոնները» կծառայեին որպես պետական ​​աշխատանքի բանկեր, որտեղ համայնքային կազմակերպությունները ընդունում են պրակտիկանտներ մինչև համապատասխան աշխատանքային հնարավորություն գտնելը։ Աշխատանքի երաշխիքի տեսությունը հաճախ կապվում է որոշ հետքեյնսյան տնտեսագետների հետ, մասնավորապես՝ Լիարժեք զբաղվածության և հավասարության կենտրոնում (Նյուքասլի համալսարան, Ավստրալիա), Լևիի տնտեսագիտության ինստիտուտում (Բարդ քոլեջ) և Միսսուրիի համալսարան - Կանզաս Սիթիում, ներառյալ Լիարժեք զբաղվածության և գների կայունության կենտրոնը։

Մեկ տեսություն առաջ է քաշել Հայման Մինսկին 1965 թվականին։ Աշխատանքի երաշխիքի նշանակալի տեսությունները մշակվել են անկախ Բիլ Միտչելի կողմից (1998թ.), և Ուորեն Մոսլեր (1997–98)։ Այդ աշխատանքը հետագայում զարգացրել է Լ. Ռանդալ Ռեյը (1998)։ Դրա համապարփակ քննարկումը ներկայացված է Միտչելի և Մույսկենի (2008) աշխատության մեջ։

## Գնաճի վերահսկում
Ֆիքսված աշխատանքի երաշխավորված աշխատավարձը ապահովում է ներկառուցված գնաճի կառավարման մեխանիզմ: Միտչելը (1998) աշխատանքի երաշխավորված զբաղվածության և ընդհանուր զբաղվածության հարաբերակցությունը անվանել է բուֆերային զբաղվածության հարաբերակցություն (ԲԶՀ)։ Բերված աշխատավարձի անկումը (ԲԱ) պայմանավորում է աշխատավարձի պահանջարկի ընդհանուր մակարդակը։ Երբ ԲԱ-ն բարձր է, իրական աշխատավարձի պահանջարկը համապատասխանաբար ավելի ցածր կլինի։ Եթե գնաճը գերազանցի կառավարության հայտարարած նպատակը, ապա կձեռնարկվի ավելի խիստ հարկաբյուջետային և դրամավարկային քաղաքականություն՝ ԲԱ-ն բարձրացնելու համար, ինչը ենթադրում է աշխատողների տեղափոխում գնաճ առաջացնող ոլորտից դեպի ֆիքսված գնով աշխատանքի երաշխիքով ոլորտ։ Վերջին հաշվով դա մեղմացնում է գնաճի պարույրը։ Այսպիսով, բաշխման պայքարը կարգապահելու համար գործազուրկների բուֆերային պաշարի օգտագործման փոխարեն, աշխատանքի երաշխավորման քաղաքականությունը դրան հասնում է զբաղվածության կազմային փոփոխությունների միջոցով։

Փոխարինելով ներկայումս լայնորեն օգտագործվող չափանիշը՝ գործազրկության չարագացող գնաճի մակարդակը (NAIRU), կայուն գնաճի հանգեցնող BER-ը կոչվում է չարագացող գնաճի բուֆերային զբաղվածության հարաբերակցություն (NAIBER)։ Այն լիարժեք զբաղվածության կայուն վիճակում աշխատանքի երաշխավորված մակարդակ է, որը կախված է մի շարք գործոններից, այդ թվում՝ տնտեսության զարգացման ընթացքից։ Կա մի հարց՝ կապված գնաճային միջավայրում անփոփոխ անվանական խարիսխի վավերականության հետ։ Ի տարբերություն գործազուրկ աշխատուժի, աշխատանքը երաշխավորում է աշխատողների պահպանումը և հմտությունների ձեռքբերումը, ինչը բարձրացնում է աշխատուժի արտադրողականությունը և նվազագույն աշխատավարձը։ Դրա կենսունակությունը որպես անվանական խարիսխ կախված է հարկաբյուջետային իշխանությունների կողմից մասնավոր աշխատավարձ-գների վրա ցանկացած ճնշում զսպելուց։

### Ոչ հարաբերական աշխատավարձի ազդեցություն
Միտչելը և Մույսկենը կարծում են, որ աշխատանքի երաշխիքը չի առաջացնում հարաբերական աշխատավարձի ազդեցություն, և աճող պահանջարկը պարտադիր չէ, որ գնաճային ճնշումներ առաջացնի, քանի որ այն, ըստ սահմանման, բավարարում է մասնավոր հատվածի զուտ խնայողությունների ցանկությունը։ Բացի այդ, այսօրվա պահանջարկի սահմանափակված տնտեսություններում ընկերությունները, հավանաբար, կմեծացնեն հզորությունների օգտագործումը՝ վաճառքի ավելի բարձր ծավալները բավարարելու համար։ Հաշվի առնելով, որ պահանջարկի ազդակը NAIRU տնտեսությունում պահանջվողից պակաս է, եթե ​​պահանջարկի վրա հիմնված գնաճ լիներ, այն ավելի ցածր կլիներ աշխատատեղերի երաշխիքի դեպքում։ Վաճառքի ավելի բարձր մակարդակները բավարարելու համար աշխատուժ վարձելու ցանկություն ունեցող գործատուների համար նոր խնդիրներ չկան։ Պահանջարկի ցանկացած սկզբնական աճ կխթանի մասնավոր հատվածի զբաղվածության աճը՝ միաժամանակ նվազեցնելով աշխատատեղերի երաշխավորված զբաղվածությունն ու ծախսերը։ Այնուամենայնիվ, այդ պահանջարկի ճնշումները, հավանաբար, չեն հանգեցնի գնաճի արագացման, քանի որ աշխատատեղերի երաշխավորված պաշարը պարունակում է մասնավոր հատվածի կողմից աշխատանքի ընդունվող աշխատողներ։

### Աշխատավարձի շուրջ բանակցություններ
Թեև աշխատանքի երաշխավորման քաղաքականությունը ազատում է աշխատավարձի շուրջ բանակցությունները գործազրկության ընդհանուր սպառնալիքից, մի քանի գործոններ չեզոքացնում են դա.
* Մասնագիտական ​​​​աշխատանքային շուկաներում ցանկացած գործազրկություն կհանգեցնի աշխատավարձերի վրա նվազման ճնշման: Այնուամենայնիվ, ի վերջո, գործազուրկ մասնագետների պաշարը կսպառվի, որից հետո կարելի է ակնկալել աշխատավարձի և գների աճի վրա ճնշումների առաջացում: Բարձրագույն կրթության ուժեղ և արագ արձագանքող ոլորտի դեպքում հմտությունների խնդիրներից կարելի է ավելի հեշտությամբ խուսափել, քան գործազուրկների բուֆերային պաշարի դեպքում,
* Մասնավոր ընկերությունները դեռևս պարտավոր կլինեն նոր աշխատողներին վերապատրաստել աշխատանքին հատուկ հմտություններով այնպես, ինչպես կանեին ոչ-աշխատատեղերի երաշխիքով տնտեսությունում: Այնուամենայնիվ, աշխատանքի երաշխիքով աշխատողները շատ ավելի հավանական է, որ պահպանեն իրենց հմտությունների ավելի բարձր մակարդակը, քան նրանք, ովքեր ստիպված են լինում ենթարկվել երկարատև գործազրկության: Դա բավականին էապես փոխում է բանակցային միջավայրը, քանի որ ընկերություններն այժմ կրճատել են վարձման ծախսերը: Նախկինում նույն ընկերությունները կիջեցնեին իրենց վարձման չափանիշները և կապահովեին աշխատանքի վայրում և նախասրահում ուսուցում խիստ աշխատաշուկաներում: Այսպիսով, աշխատանքի երաշխիքով քաղաքականությունը նվազեցնում է երկարատև գործազուրկների մոտ առկա «հիստերետիկ իներցիան» և թույլ է տալիս մասնավոր հատվածի ավելի սահուն ընդլայնում,
* Երկարաժամկետ գործազրկության բարձր մակարդակի դեպքում աշխատուժի ավելցուկային առաջարկը շատ թույլ սպառնալիք է ներկայացնում աշխատավարձի շուրջ բանակցությունների համար՝ համեմատած աշխատանքի երաշխավորված միջավայրի հետ։

## Աշխատանքի երաշխիքի ծրագրերի ցանկ

### Ծրագրեր մեծահասակների համար
* **1848 թվական՝** Առաջին կառավարության կողմից երաշխավորված աշխատանքային ծրագիրը իրականացվել է Փարիզի կառավարության կողմից Ֆրանսիայում՝ Ազգային սեմինարների միջոցով, որոնք տեղի են ունեցել 1848 թվականի փետրվարից մինչև հունիս։
* **1928-1991 թվականներ՝**  ԽՍՀՄ քաղաքացիներին երաշխավորվել է աշխատանքի իրավունք, և գործազրկությունը վերացել է 1930 թվականին։ Աշխատանքի երաշխիքը ներառվել է 1936 թվականի սահմանադրության մեջ, և դրան ավելի մեծ նշանակություն է տրվել 1977 թվականի վերանայված տարբերակում։ Հետագայում կոմունիստական ​​պետությունները հետևել են այդ օրինակին։
* **1935-1943 թվականներ՝** Միացյալ Նահանգներում 1935-1943 թվականներին՝ Աշխատանքների առաջընթացի վարչությունը նպատակ ուներ ապահովել մեկ վարձատրվող աշխատանք բոլոր այն ընտանիքների համար, որոնց կերակրողները տառապում էին երկարատև գործազրկությունից։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառով լիարժեք զբաղվածություն ապահովվել է 1942 թվականին, ինչը հանգեցրել է կազմակերպության փակմանը հաջորդ տարի։
* **1945 թվականից** սկսած՝ Ավստրալիայի կառավարությունը հանձնառու էր լիարժեք զբաղվածությանը՝ «Ավստրալիայում լիարժեք զբաղվածության մասին» Սպիտակ գրքում սահմանված դիրքորոշման միջոցով, սակայն դա երբեք չի ներառել պաշտոնական աշխատանքի երաշխիք։ 1959 թվականի «Պահուստային բանկի մասին» օրենքը Ավստրալիայի պահուստային բանկին հանձնարարել է ապահովել լիարժեք զբաղվածություն, այլ պարտականությունների շարքում։ Ավստրալիայի կառավարության կողմից «լիարժեք զբաղվածության» սահմանումը փոխվում է 1970-ական թվականների վերջին NAIRU հայեցակարգի ընդունմամբ, և կառավարությունն այժմ նպատակ ունի պահպանել մարդկանց բավարար մասը գործազուրկ՝ ցածր գործազրկության հետ կապված գնաճը կանխելու համար։
* **1946 թվականի՝** ԱՄՆ զբաղվածության մասին օրենքի սկզբնական մշակողները մտադիր էին այն պարտադրել լիարժեք զբաղվածություն, սակայն Կոնգրեսը, ի վերջո, դրան տվել է ավելի լայն զբաղվածությանը նպաստող բնույթ։
* **1948 թվականի՝** ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի 23-րդ հոդվածը ներառում է. «Յուրաքանչյուր ոք ունի աշխատանքի, աշխատանքի ազատ ընտրության, արդար և բարենպաստ աշխատանքային պայմանների և գործազրկությունից պաշտպանվածության իրավունք»։ Այն վավերացված է ոչ սոցիալիստական ​​երկրների մեծ մասի կողմից։
* **1949-1997 թվականներ՝** Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետությունում 1949-ից 1997 թվականներին «երկաթե բրնձի ամանի» պրակտիկան երաշխավորում էր քաղաքացիների զբաղվածությունը։
* **1978 թվական՝** ԱՄՆ-ի Համֆրի-Հոքինսի 1978 թվականի «Լրիվ զբաղվածության մասին» օրենքը լիազորել է կառավարությանը ստեղծել «պետական ​​զբաղվածության ջրամբար», եթե մասնավոր ձեռնարկությունը բավարար աշխատատեղեր չի ապահովում։ Այդ աշխատատեղերը հիմնականում պետք է լինեն որակավորման և վարձատրության ցածր մակարդակներում, որպեսզի աշխատուժը չհեռացվի մասնավոր հատվածից։ Սակայն, օրենքը նման ջրամբար չի ստեղծել (այն միայն թույլատրել է այն), և նման ծրագիր չի իրականացվել, չնայած գործազրկության մակարդակը, ընդհանուր առմամբ, գերազանցել է օրենքով սահմանված մակարդակը (3%)։
* **1998-2010 թվականներ՝** Միացյալ Թագավորության «Նոր կուրսը» նման էր Ավստրալիայի «Աշխատանք նպաստի համար» ծրագրին, թեև ավելի շատ կենտրոնացած էր երիտասարդների վրա։ Այն գործել է 1998-ից 2010 թվականներին։
* 2001 թվական՝ Արգենտինայի կառավարությունը ներկայացրել է «Ջեֆես դե Հոգար» (Տնային տնտեսությունների ղեկավարներ) ծրագիրը 2001 թվականին՝ այդ տարվա ֆինանսական ճգնաժամին հաջորդած սոցիալական անբարենպաստության դեմ պայքարելու համար։
* **2003 թվական՝** Հարավային Աֆրիկայի կառավարությունը մշակել է ընդլայնված հանրային աշխատանքների ծրագիրը (EPWP)՝ աճող գործազրկությունը հաղթահարելու և աղքատությունը նվազեցնելու համար։ EPWP-ն նախատեսել էր 1 միլիոն աշխատատեղ ստեղծել 5 տարվա ընթացքում։
* **2005 թվական՝** Նմանապես, Հնդկաստանի կառավարությունը 2005 թվականին ներկայացրել է հնգամյա ծրագիր՝ «Գյուղական զբաղվածության երաշխիքի ազգային մասին» (NREGA) անվամբ, որը նպատակ ուներ կամուրջ հարթել գյուղական և քաղաքային եկամտի հսկայական անհավասարությունը, որը ի հայտ էր եկել Հնդկաստանի տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտի ծաղկման հետ մեկտեղ: Ծրագիրը հաջողությամբ հզորացրել է կանանց և բարձրացրել գյուղական աշխատավարձերը, բայց նաև առաջացրել է հողատերերի զայրույթը, ովքեր ստիպված էին ավելի շատ վճարել գյուղատնտեսական բանվորներին՝ ավելի բարձր գործող աշխատավարձի պատճառով։ NREGA նախագծերը, ինչպիսիք են ամբարտակների և ճանապարհների կառուցումը, ինչպես նաև հողի պահպանումը, հակված են լինել բարձր աշխատատար և ցածր որակավորում պահանջող՝ ունենալով համեստ, բայց դրական երկարաժամկետ օգուտներ և միջակ կառավարում։
* **2020 թվական՝** Ավստրիայի Հանրային զբաղվածության ծառայությունը (AMS)՝ Օքսֆորդի համալսարանի տնտեսագետներ Մաքսիմիլիան Կասիի և Լուկաս Լեների հետ համագործակցությամբ, Գրատնոյզիդլ (Մարիենտալ) համայնքում մեկնարկել է աշխատանքի երաշխիքի փորձնական ծրագիր։ Նախագծի կայքը հայտնի է դարձել մեկ դար առաջ՝ էմպիրիկ սոցիալական հետազոտությունների ոլորտում նշանակալի ուսումնասիրության շնորհիվ, երբ Մարիա Յահոդան, Պոլ Լազարսֆելդը և Հանս Զեյզելը ուսումնասիրեցին զանգվածային գործազրկության հետևանքները համայնքի վրա Մեծ ճգնաժամի հետևանքով։ Նախագծի կայքը հայտնի է դարձել մեկ դար առաջ՝ էմպիրիկ սոցիալական հետազոտությունների ոլորտում նշանակալի ուսումնասիրության շնորհիվ, երբ Մարիա Յահոդան, Պոլ Լազարսֆելդը և Հանս Զեյզելը ուսումնասիրեցին զանգվածային գործազրկության հետևանքները համայնքի վրա Մեծ ճգնաժամի հետևանքով։ Երկարաժամկետ գործազուրկների մեծ մասը տեղավորվել է ոչ առևտրային ուսումնական ընկերություններում, որոնք զբաղվում էին օգտագործված կահույքի վերանորոգմամբ, բնակարանների վերանորոգմամբ, հանրային այգեգործությամբ և նմանատիպ աշխատանքներով: Փորձնական ծրագիրը վերացրել է երկարաժամկետ գործազրկությունը, ինչը կարևոր արդյունք էր՝ հաշվի առնելով ծրագրի բացառապես կամավոր բնույթը։ Մասնակիցները ձեռք են բերել ավելի մեծ ֆինանսական անվտանգություն, բարելավեցին իրենց հոգեսոցիալական կայունությունը և սոցիալական ներառականությունը։ Ուսումնասիրությունը միջազգային ուշադրություն է գրավել և ԵՄ-ի կողմից ներկայացված տեղեկացված քաղաքականության զեկույցները, նաև OECD-ի, UN-ի և ILO-ի։ Ծրագիրն ավարտվել է 2024 թվականին և հիմք է հանդիսացել Եվրոպական հանձնաժողովի Սոցիալական հիմնադրամի (ESF+) կողմից 23 միլիոն եվրո տրամադրելու համար՝ ամբողջ Եվրոպայում աշխատատեղերի երաշխիքի հետագա փորձնական ծրագրերի համար։
* **2030 թվական՝** 2021 թվականին Կալիֆոռնիայի նահանգապետ Գևին Նյուսոմի «Աշխատանքի ապագայի հանձնաժողովի» կողմից հրապարակված զեկույցում կոչ էր արվում մինչև 2030 թվականը Կալիֆոռնիայում աշխատատեղերի երաշխավորման ծրագիր իրականացնել։

### Երիտասարդների համար նախատեսված ծրագրեր
* *Եվրոպական երիտասարդական երաշխիքը* Եվրոպական միության անդամ պետությունների պարտավորությունն է՝ «երաշխավորել, որ 25 տարեկանից փոքր բոլոր երիտասարդները գործազրկությունից կամ ֆորմալ կրթությունը թողնելուց հետո չորս ամսվա ընթացքում ստանան իրենց հմտություններին և փորձին համապատասխանող որակյալ աշխատանքի առաջարկ, կամ հնարավորություն՝ շարունակելու ուսումը կամ անցնելու աշակերտություն կամ մասնագիտական ​​պրակտիկա»։ Պարտավորված երկրները համաձայնել են սկսել սա իրականացնել 2014 թվականին։ 2014 թվականից ի վեր, ամեն տարի ծրագրում գրանցված ավելի քան 3.5 միլիոն երիտասարդ ընդունել է աշխատանքի, շարունակական կրթության, պրակտիկայի կամ աշակերտության առաջարկ։ Համապատասխանաբար, ԵՄ-ում երիտասարդների գործազրկությունը 2013 թվականի 24%-ի գագաթնակետից նվազել է մինչև 13.9% մինչև 2023 թվականը։
* Շվեդիան առաջին անգամ նմանատիպ երաշխիք է ներդրել 1984 թվականին, որին հաջորդել են նաև սկանդինավյան երկրներ Նորվեգիան (1993), Դանիան (1996) և Ֆինլանդիան (1996)։ Ավելի ուշ, որոշ լրացուցիչ եվրոպական երկրներ նույնպես առաջարկել են դա՝ մինչև ԵՄ-ում լայն տարածումը։
* Գերմանիան և շատ սկանդինավյան երկրներ վաղուց ունեն երիտասարդների համար քաղաքացիական և զինվորական զորակոչի ծրագրեր, որոնք պահանջում կամ նրանց հնարավորություն են տալիս մինչև 12 ամիս ցածր վարձատրվող աշխատանք կատարել պետական ​​մարմնում: Նույնը վերաբերում էր նաև Նիդեռլանդներին մինչև 1997 թվականը: Նույնը վերաբերում էր նաև Ֆրանսիային, և այդ երկիրը 2021 թվականից վերսկսում է նմանատիպ ծրագիր:
* Բութանը երիտասարդների համար իրականացնում է երաշխավորված զբաղվածության ծրագիր։

## Պաշտպանություն
Էդ Միլիբենդի գլխավորած Լեյբորիստական ​​կուսակցությունը 2015 թվականի Մեծ Բրիտանիայի խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցել է՝ խոստանալով ընտրվելու դեպքում ներդնել սահմանափակ աշխատատեղերի երաշխիք (մասնավորապես՝ կես դրույքով աշխատատեղեր՝ երաշխավորված ուսուցմամբ, որը ներառված է երկարաժամկետ գործազուրկ երիտասարդների համար), սակայն նրանք պարտվել են ընտրություններում։

Բերնի Սանդերսը կողմ է Միացյալ Նահանգների համար դաշնային աշխատատեղերի երաշխիքին, իսկ Ալեքսանդրիա Օկասիո-Կորտեսը աշխատատեղերի երաշխիքի ծրագիրն իր նախընտրական խոստումներից մեկն էր ներառել, երբ 2018 թվականին առաջադրվել և հաղթել էր ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատում իր տեղի համար։

## Տես նաև
* Ճկուն անվտանգություն
* Արդի դրամական տեսություն
* Աշխատանքի բորսա

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Expanded Public Works Program of South Africa
* Job Guarantee: Introduction to and history of the concept

Կատեգորիա:Տնտեսական քաղաքականություն