Ավելուկ

**Ավելուկ** *(),* մատիտեղազգիների (հնդկացորենազգիներ) ընտանիքի միամյա, երկամյա և բազմամյա խոտաբույսերի և թփերի ցեղ։ Հայտնի է մոտ 150, Հայաստանում՝ 12 տեսակ.

Ավելուկ լայնատերեւ, Մզուկ, Վիլուկ (Rumex confertus)

 


 
Ավելուկ բթատերեւ, Շեբ, Շեփ, Դառն ավելուկ (Rumex obtusifolius) 
Թրթնջուկ ճնճղուկի (Rumex acetosella) 
Թրթնջուկ սովորական, Թթվաշ, Թթվաշուկ (Rumex acetosa) 
Ավելուկ իսկական, Ավելուկ սպանախանման (Rumex patientia)
Եւ այլն։

Չշփոթել "Օձի ավելուկ" ժողովրդական անվանմամբ ուտելի խոտաբույսը (Polygonum Bistorta) Ավելուկի տեսակների հետ։

## Ձևաբանություն
Ցողունն ուղիղ է, ճյուղավորվող, մերկ, ակոսավոր), կոպիտ, բարձրությունը՝ մինչև 120 սմ։ Ցողունները հասունանալուց հետո հաճախ ձողանման են դառնում, տերևներն ամբողջական են։ Ծաղիկները երկսեռ են, ավելի սակավ՝ միասեռ։ Պտուղը պատված է ծաղկապատի ներքին 3 մեծացած թերթերով։ Տերևները խոշոր են, հերթադիր կոթունավոր, գծաձև կամ նշտարաձև։ Ծաղկաբույլը հուրանանման է, ծաղիկները՝ մանր, երկսեռ, հազվադեպ՝ միասեռ։ Ծաղկում է մայիս-հուլիսին։ Պտուղը եռակող սերմիկ է։

## Տարածվածությունը Հայաստանում
Տարածված է Հայաստանի գրեթե բոլոր մարզերում։ Աճում է մարգագետիններում, նոսրանտառներում, թփուտներում, անտառեզրերին, լեռնալանջերին, գետափերին, խոնավ վայրերում և այլն։ Աղբոտում է աշնանացան և գարնանացան մշակաբույսերի դաշտերը, խոտհարքները, արոտավայրերը։

## Կիրառական նշանակություն
Բույսն ըստ տեսակների ունի կիրառական տարբեր նշանակություններ։ Օգտագործվում է ե՛ւ որպես դեղաբույս, ե՛ւ որպես բանջար, ե՛ւ որպես բանջարաբոստանային մշակաբույս, ե՛ւ որպես անասնակեր։ Հանդիսանում է վայրի բնության մեջ տարածված ուտելի խոտաբույս, վայելում է ժողովրդականություն հատկապես նրանց համար, ովքեր զբաղվում են հավաքչությամբ։

Պարունակում է աղաղանյութեր, վիտամիններ, թթուներ, սապոնիններ, ներկանյութ և այլն։ Ավելուկն օգտագործում են ժողովրդական բժշկության մեջ դիզենտերիայի, լյարդի հիվանդությունների, մարսողության խանգարման ժամանակ, և սննդի մեջ (թարմ, չորացրած)։

Ըստ համի՝ ավելուկը լինում է դառը (ցածրադիր դաշտավայրերում), քաղցր և թթվաշ (միջին և բարձրադիր գոտիներում)։

Ավելուկը բարբառներում կոչվում է վիլուկ (Տավուշ), ավլուկ (Լոռի), մզուկ (չոր ավելուկ, Ղարաբաղ)։ Ալիշանը հիշատակում է նաև սիլխ, ածվոց, Ամիրդովլաթը՝ արաբերեն հումազ բառով, կոչվում է նաև ղափաթին, լապատան, որ հունարեն lapathum բառն է։ Ավելուկի երկար ցողունները կոչվում են աժախ կամ խոլո (Թիֆլիս) և գործածվել են իբրև փայտանյութ տանիքները ծածկելու համար։ Ավելուկի մի տեսակը, որն ունի թթու համ, կոչվում է թրթնջուկ, բարբառներում անվանում են նաև թթռտիչ (Ասլանբեկ), թթռնիճ, թթոկիչ, գառան ականջ (Սեբաստիա)։ Խաշած թրթնջուկի տերևները դնում են լնդերին, արմատից կարմրավուն ներկ են ստանում, տերեևներով մաքրում են պղնձե ամանները, հյութով՝ թանաքի բծերը։

Ավելուկը ժողովրդական բժշկության մեջ ամենից շատ տարածված դեղաբույսերից է, բուժական նպատակներով գործածում են ավելուկի արմատը, տերևներն ու սերմերը։ Փորացավի ու միզակապության ժամանակ փորին խաշած ավելուկ են դնում, կամ էլ ձեթով տապակում են և ուտում։ Լուծի դեպքում խաշած ավելուկ են ուտում, իսկ ցրտից ուռած վերքին դնում են կաթով խաշած ավելուկ։ Ավելուկի ջուրը խմում են՝ թոքախտի, փորացավի, միզակապության, սերմի թուրմը՝ թոքաբորբի ու հազի, սերմի ու գոմեշի կաթի խառնուրդը՝ ամլության ժամանակ։ Քոսի դեպքում շապը և ավելուկի արմատը ծեծում ու քսում են մարմնին։ Արմատը գործածում են նաև ստամոքսի, մաշկի ու թոքերի հիվանդությունների ժամանակ։ Ալիշանը նշում է, որ ջրային ավելուկը մասնավորապես օգնում է փորկապությանը, իսկ ծեծած հունդը գինու հետ ազդում է հոգեվիճակի վրա՝ «զսիրտն ուրախ առնէ»։ Ծեծած հում սերմը խառնում են գինու հետ ու խմում ստամոքսի ու որովայնի ցավերի դեպքում, իսկ ջրախառնուրդը ժահարի դեղ է, որը չեզոքացնում է թույնը։

Սննդի մեջ գործածում են ավելուկի թարմ և չոր տերևները։ Մասնավորապես Խարբերդում կերել են միայն թարմ տերևները։ Պասի շրջանում ավելուկից պատրաստված կերակուրները հայերի մեջ պարտադիր են եղել։

Որոշակի սորտեր մշակվում և կիրառվում են նաև որպես անասնակեր, մասնավորապես տերևներն ու պտուղները։ Հարմար է խոզաբուծության, ճագարաբուծության և թռչնաբուծության համար։ Բերքատվությունը՝ 1 մ²-ուց մինչև 8 կգ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պատրաստենք միասին. Ավելուկով ապուր
* Իմ Խոհանոցը-Ավելուկ 

Կատեգորիա:Հնդկացորենազգիներ
Կատեգորիա:Դեղաբույսեր