Ֆիքսված փոխարժեքային համակարգ

**Ֆիքսված փոխարժեքային համակարգ** (), փոխարժեքային ռեժիմի տեսակ։ Այս տեսակի դեպքում արժույթի արժեքը ֆիքսված է կամ կապված է կենտրոնական բանկի կողմից ընտրված մեկ այլ արժույթի, այլ արժույթների զամբյուղի կամ այլ չափանիշի, ինչպիսիք են ոսկին կամ արծաթը, արժեքի հետ։

Ֆիքսված փոխարժեքի համակարգի օգտագործումը ունի ինչպես օգուտներ, այնպես էլ ռիսկեր: Ֆիքսված փոխարժեքը սովորաբար օգտագործվում է արժույթի փոխարժեքը կայունացնելու համար՝ դրա արժեքը նախապես որոշված ​​հարաբերակցությամբ ֆիքսելով այլ, ավելի կայուն կամ ավելի միջազգային առումով տարածված արժույթի (արժույթների) հետ, որին արժույթը կապված է: Այդպիսով, արժույթի և դրա կապվածության միջև փոխարժեքը չի փոխվում շուկայական պայմաններից կախված, ի տարբերություն լողացող փոխարժեքի ռեժիմի: Սա երկու արժույթային տարածքների միջև առևտուրն ու ներդրումները դարձնում է ավելի հեշտ և կանխատեսելի, և հատկապես օգտակար է փոքր տնտեսությունների համար, որոնք հիմնականում վարկեր են վերցնում արտարժույթով, և որոնցում արտաքին առևտուրը կազմում է իրենց ՀՆԱ-ի մեծ մասը:

Ֆիքսված փոխարժեքի համակարգը կարող է նաև օգտագործվել արժույթի վարքագիծը վերահսկելու համար, օրինակ՝ գնաճի տեմպերը սահմանափակելու միջոցով: Այնուամենայնիվ, այդ դեպքում կապված արժույթը վերահսկվում է իր հղման արժեքով: Հետևաբար, երբ հղման արժեքը բարձրանում կամ իջնում ​​է, հետևում է, որ դրան կապված ցանկացած արժույթի արժեքները նույնպես կբարձրանան և կնվազեն այլ արժույթների և ապրանքների նկատմամբ, որոնցով կարող է առևտուր արվել կապված արժույթով: Այլ կերպ ասած, ֆիքսված արժույթը կախված է իր հղման արժեքից՝ որոշելու համար, թե ինչպես է սահմանվում դրա ներկայիս արժեքը ցանկացած պահի: Բացի այդ, Մանդել-Ֆլեմինգի մոդելի համաձայն, կապիտալի կատարյալ շարժունակության դեպքում ֆիքսված փոխարժեքը թույլ չի տալիս կառավարությանը օգտագործել ներքին դրամավարկային քաղաքականություն՝ մակրոտնտեսական կայունության հասնելու համար։

Ֆիքսված փոխարժեքի համակարգում երկրի կենտրոնական բանկը սովորաբար օգտագործում է բաց շուկայի մեխանիզմ և միշտ պարտավորվում է գնել և վաճառել իր արժույթը ֆիքսված գնով՝ պահպանելու իր ֆիքսված հարաբերակցությունը և, հետևաբար, իր արժույթի կայուն արժեքը՝ կապված այն հղման հետ, որին այն ֆիքսված է: Ցանկալի փոխարժեքը պահպանելու համար կենտրոնական բանկը, արտարժույթի նկատմամբ մասնավոր հատվածի զուտ պահանջարկի ժամանակ, վաճառում է արտարժույթ իր պահուստներից և հետ է գնում ներքին փողը: Սա ստեղծում է ներքին փողի արհեստական ​​պահանջարկ, որը մեծացնում է դրա փոխարժեքի արժեքը: Եվ հակառակը, ներքին փողի սկզբնական արժեզրկման դեպքում կենտրոնական բանկը հետ է գնում օտարերկրյա փողը և այդպիսով ներքին փող է ավելացնում շուկա՝ այդպիսով պահպանելով շուկայի հավասարակշռությունը փոխարժեքի նախատեսված ֆիքսված արժեքի վրա:

21-րդ դարում խոշոր տնտեսությունների հետ կապված արժույթները սովորաբար չեն ֆիքսում իրենց փոխարժեքները այլ արժույթների հետ։ Վերջին խոշոր տնտեսությունը, որն օգտագործել է ֆիքսված փոխարժեքի համակարգ, Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետությունն էր, որը 2005 թվականի հուլիսին ընդունել է մի փոքր ավելի ճկուն փոխարժեքի համակարգ, որը կոչվում է կառավարվող փոխարժեք։ Եվրոպական փոխարժեքի մեխանիզմը նույնպես ժամանակավորապես օգտագործվում է եվրոգոտու միացող երկրների տեղական արժույթներից եվրոյի նկատմամբ վերջնական փոխարկման փոխարժեք սահմանելու համար։

## Պատմություն
### Ժամանակագրություն
Ֆիքսված փոխարժեքի համակարգի ժամանակագրությունը․

### Ոսկու ստանդարտ
Ոսկու ստանդարտը դրամական համակարգ է, որտեղ երկրի արժույթն ունի արժեք, որը ուղղակիորեն կապված է ոսկու հետ։ Ոսկու ստանդարտի միջոցով երկրները համաձայնվել են թղթադրամը փոխարկել ոսկու որոշակի քանակի։

### Բրետոն Վուդսյան համակարգ
Բրետոն Վուդսի համակարգը միասնական կանոնների և քաղաքականությունների ամբողջություն է, որն ապահովում էր միջազգային արժույթի ֆիքսված փոխարժեքներ ստեղծելու համար անհրաժեշտ շրջանակը: Ըստ էության, համաձայնագիրը նախատեսում էր, որ նորաստեղծ Արժույթի միջազգային հիմնադրամը պետք է որոշեր ամբողջ աշխարհում արժույթների ֆիքսված փոխարժեքը։

### Գործող դրամավարկային ռեժիմներ
Ժամանակակից դրամավարկային համակարգը համակարգ է, որի միջոցով կառավարությունը գումար է տրամադրում երկրի տնտեսությանը: Ժամանակակից դրամավարկային համակարգերը սովորաբար բաղկացած են ազգային գանձարանից, դրամահատարանից, կենտրոնական բանկերից և առևտրային բանկերից:

## Մեխանիզմներ
### Բաց շուկայական առևտուր
Սովորաբար, կառավարությունը, որը ցանկանում է պահպանել ֆիքսված փոխարժեք, դա անում է՝ կա՛մ գնելով, կա՛մ վաճառելով իր սեփական արժույթը բաց շուկայում: Սա այն պատճառներից մեկն է, որ կառավարությունները պահպանում են օտարերկրյա արժույթների պահուստներ:

Եթե փոխարժեքը չափազանց բարձր է ֆիքսված բազային փոխարժեքից (այն ավելի բարձր է, քան պահանջվում է), կառավարությունը վաճառում է իր սեփական արժույթը (ինչը մեծացնում է առաջարկը) և գնում է օտարերկրյա արժույթ: Սա հանգեցնում է արժույթի գնի նվազմանը (կարդացեք՝ Դասական պահանջարկ-առաջարկի դիագրամներ): Բացի այդ, եթե նրանք գնում են այն արժույթը, որին կապված է, ապա այդ արժույթի գինը կբարձրանա, ինչը կհանգեցնի արժույթների հարաբերական արժեքի մոտենալուն նախատեսվածին:

Եթե փոխարժեքը չափազանց ցածր է ցանկալի փոխարժեքից, կառավարությունը շուկայում գնում է իր սեփական արժույթը՝ վաճառելով իր պահուստները: Սա շուկայում ավելի մեծ պահանջարկ է առաջացնում և հանգեցնում է տեղական արժույթի ամրապնդմանը՝ հուսով ենք, որ այն կվերադառնա իր նախատեսված արժեքին: Նրանց վաճառած պահուստները կարող են լինել այն արժույթը, որին կապված է, որի դեպքում այդ արժույթի արժեքը կնվազի:

### Ֆիատ փողեր
Ֆիքսված փոխարժեքը պահպանելու մեկ այլ, ավելի քիչ օգտագործվող միջոց է պարզապես արժույթով առևտուրը ցանկացած այլ փոխարժեքով անօրինական դարձնելը: Սա դժվար է կիրառել և հաճախ հանգեցնում է արտարժույթի սև շուկայի: Այնուամենայնիվ, որոշ երկրներ մեծ հաջողությունների են հասնում այս մեթոդի կիրառման գործում՝ դրամական բոլոր փոխարկումների նկատմամբ կառավարության մենաշնորհների պատճառով: Սա այն մեթոդն էր, որն օգտագործում էր Չինաստանի կառավարությունը՝ ԱՄՆ դոլարի նկատմամբ արժույթի ամրացումը կամ խիստ լողացող փոխարժեքը պահպանելու համար: Չինաստանը օրական միջինում գնում է մեկ միլիարդ ԱՄՆ դոլար՝ արժույթի ամրացումը պահպանելու համար: 1990-ականների ընթացքում Չինաստանը մեծ հաջողությունների էր հասնում արժույթի ամրացումը պահպանելու գործում՝ օգտագործելով կառավարության մենաշնորհը յուանի և այլ արժույթների միջև արժույթի բոլոր փոխարկումների նկատմամբ:

## Ֆիքսված փոխարժեքի համակարգերի տեսակները
### Ոսկու ստանդարտ
Ոսկու ստանդարտը փողի որոշակի քանակի ոսկու կապումն է: Անգլիան առաջին երկիրն էր, որը պաշտոնապես ներդրել է ոսկու ստանդարտը, որը համընկել է մետաղի խոշոր հայտնաբերումների հետ: Բրետոն Վուդսի համաձայնագիրը սահմանել է, որ ԱՄՆ դոլարը գերիշխող պահուստային արժույթն է, և որ դոլարը կարող է փոխարկվել ոսկու՝ մեկ ունցիայի համար 35 դոլար ֆիքսված փոխարժեքով: 1971 թվականին նախագահ Նիքսոնը դադարեցրել է ԱՄՆ դոլարի՝ ոսկով փոխարկելիությունը:

Ոսկու ստանդարտը ներկայումս ոչ մի կառավարության կողմից չի օգտագործվում: Մեծ Բրիտանիան դադարեցրել է ոսկու ստանդարտի օգտագործումը 1931 թվականին, իսկ ԱՄՆ-ն հետևել է օրինակին 1933 թվականին՝ վերջնականապես հրաժարվելով համակարգից 1973 թվականին:

### Պահուստային արժույթի ստանդարտ
Արժութային խորհրդի կարգավորումները ֆիքսված փոխարժեքների ամենատարածված միջոցն են: Արժութային խորհուրդները համարվում են կոշտ ֆիքսված, քանի որ դրանք թույլ են տալիս կենտրոնական բանկերին հաղթահարել փողի պահանջարկի ցնցումները՝ առանց պահուստները սպառելու: Նմանատիպ միջոցներ գործել են բազմաթիվ երկրներում, այդ թվում՝

* Հոնկոնգ (1983 թվականից);
* Արգենտինա (1991-2001);
* Էստոնիա (1992-2010);
* Լիտվա (1994-2014);
* Բոսնիա և Հերցեգովինա (1997 թվականից);
* Բուլղարիա (1997 թվականից);
* Բերմուդյան կղզիներ (1972 թվականից);
* Դանիա (1945 թվականից);
* Բրունեյ (1967 թվականից):

### Ոսկու փոխանակման ստանդարտ
## Հիբրիդային փոխարժեքային համակարգեր

### Արժույթների զամբյուղ
Արժութային զամբյուղը տարբեր արժույթների պորտֆել է, որոնք կշռված են ընտրված արժույթի նկատմամբ: Կշռված արժեքը կարող է օգտագործվել ընտրված արժույթի շուկայական արժեքը որոշելու կամ ներդրողների կողմից՝ արժութային ռիսկը նվազեցնելու համար։

Երկրի դրամավարկային մարմինը, ինչպիսին է նրա կենտրոնական բանկը, կարող է օգտագործել արժույթների զամբյուղը որպես հղում՝ իր սեփական արժույթի փոխարժեքը սահմանելու համար։ Օգտագործելով օտարերկրյա արժույթների զամբյուղ, միայն մեկ արժույթի հետ կապված չլինելով, դրամավարկային մարմինը կարող է նվազեցնել փոխարժեքի տատանումները։

Արժութային զամբյուղը նաև օգտագործվում է պայմանագրերում՝ արժույթի տատանումների ռիսկից խուսափելու կամ նվազագույնի հասցնելու համար: Եվրոպական արժույթային միավորը (որը փոխարինվել է եվրոյով) և ասիական արժույթային միավորը արժույթային զամբյուղների օրինակներ են: Այնուամենայնիվ, ամենահայտնի արժույթային զամբյուղը ԱՄՆ դոլարի ինդեքսն է:

Ցանկացած տրված արժույթային զամբյուղի համար արժույթի բաղադրիչները ընտրվում են զամբյուղի նպատակին համապատասխան: Արժութային ռիսկը մեղմելու ցանկություն ունեցող ներդրողները կարող են ընտրել կայուն, իրացվելի արժույթներ: Մյուս կողմից, ընտրված արժույթը գնահատել ցանկացող ներդրողները կարող են ընտրել արժույթի երկրի հետ կապված չափանիշներ։

Օրինակ, ԱՄՆ դոլարի արժութային զամբյուղը ներառում է ԱՄՆ-ի խոշորագույն առևտրային գործընկերների արժույթները։ Զամբյուղը ստեղծողի դատողությամբ կարող են օգտագործվել բազմաթիվ չափանիշներ։

Յուրաքանչյուր արժույթի հարաբերակցության կամ հարաբերական կշիռի ընտրության գործընթացը նույնպես կախված է արժութային զամբյուղի նպատակից։ Ներդրողները կարող են ընտրել արժույթների զամբյուղ, որոնք նրանք համարում են կայուն, քանի որ նրանց նպատակն է նվազագույնի հասցնել արժութային ռիսկը։ Արժույթի կատարողականի հեռանկարը կարող է հիմնված լինել մի քանի գործոնների վրա, ինչպիսիք են գնաճը, տոկոսադրույքները, ռիսկային իրադարձությունները և այլն։

### Սողացող փոխարժեքներ
Սողացող ֆիքսված փոխարժեքով արժույթը համակարգ է, որի դեպքում ֆիքսված փոխարժեք ունեցող արժույթը կարող է տատանվել որոշակի փոխարժեքների սահմաններում: Սողացող ֆիքսված փոխարժեքները հաճախ օգտագործվում են արժույթի տատանումները վերահսկելու համար, երբ կա արժեզրկման սպառնալիք՝ այնպիսի գործոնների պատճառով, ինչպիսիք են գնաճը կամ տնտեսական անկայունությունը:

Սողացող ֆիքսված փոխարժեքները օգտագործվում են գործընկերների միջև փոխարժեքի կայունություն ապահովելու համար, մասնավորապես, երբ արժույթը թուլություն ունի: Սովորաբար, սողացող ֆիքսված փոխարժեքները սահմանվում են զարգացող տնտեսությունների կողմից, որոնց արժույթները կապված են կա՛մ ԱՄՆ դոլարի, կա՛մ եվրոյի հետ:

Սողացող ֆիքսված փոխարժեքները սահմանվում են երկու պարամետրով: Առաջինը կապված արժույթի անվանական արժեքն է: Այնուհետև անվանական արժեքը տեղադրվում է փոխարժեքների որոշակի սահմաններում: Այս երկու բաղադրիչներն էլ կարող են ճշգրտվել, այսինքն՝ սողացող փոխարժեք, շուկայի կամ տնտեսական պայմանների փոփոխության պատճառով:

### Արժութային խորհուրդ
Արժութային խորհուրդը ֆիքսված փոխարժեքի ծայրահեղ ձև է: Փոխարժեքի և դրամական զանգվածի կառավարումը վերցվում է երկրի կենտրոնական բանկից, եթե այն ունի այդպիսին: Ֆիքսված փոխարժեքից բացի, արժութային խորհուրդը սովորաբար պահանջվում է նաև հիմքում ընկած արտարժույթի պահուստները պահպանելու համար։

Արժութային խորհրդի պայմաններում փոխարժեքի և դրամական զանգվածի կառավարումը տրվում է դրամավարկային մարմնին, որը որոշումներ է կայացնում երկրի արժույթի գնահատման վերաբերյալ: Հաճախ այս դրամավարկային մարմինն ունի ուղղակի հրահանգներ՝ շրջանառության մեջ գտնվող բոլոր ներքին արժույթի միավորները արտարժույթով ապահովելու համար: Երբ ամբողջ ներքին արժույթը ապահովված է արտարժույթով, դա կոչվում է 100% պարտադիր պահուստային համակարգ: 100% պարտադիր պահուստային համակարգով արժութային խորհուրդը գործում է ոսկու ստանդարտի ուժեղ տարբերակի նման։

Արժութային խորհուրդը թույլ է տալիս անսահմանափակ փոխանակել ներքին արժույթը այլ արտարժույթով: Ավանդական կենտրոնական բանկը կարող է իր որոշմամբ փող տպել, բայց արժութային խորհուրդը պետք է լրացուցիչ արժույթի միավորները արտարժույթով ապահովի: Արժութային խորհուրդը տոկոսներ է վաստակում արտարժույթի պահուստներից, ուստի ներքին տոկոսադրույքները սովորաբար ընդօրինակում են արտարժույթի գերիշխող տոկոսադրույքները:

### Դրամավարկային համագործակցություն
Դրամավարկային համագործակցությունը մեխանիզմ է, որի միջոցով երկու կամ ավելի դրամավարկային քաղաքականություններ կամ փոխարժեքներ են կապվում, և կարող է տեղի ունենալ տարածաշրջանային կամ միջազգային մակարդակով: Դրամավարկային համագործակցությունը պարտադիր չէ, որ լինի երկու երկրների միջև կամավոր պայմանավորվածություն, քանի որ հնարավոր է նաև, որ մի երկիրը իր արժույթը կապի մեկ այլ երկրի արժույթի հետ՝ առանց մյուս երկրի համաձայնության: Գոյություն ունեն դրամավարկային համագործակցության տարբեր ձևեր, որոնք տատանվում են ֆիքսված համարժեքության համակարգերից մինչև դրամավարկային միությունների: Բացի այդ, ստեղծվել են բազմաթիվ հաստատություններ՝ դրամավարկային համագործակցությունը կիրառելու և փոխարժեքները կայունացնելու համար, այդ թվում՝ Եվրոպական դրամավարկային համագործակցության հիմնադրամը 1973 թվականին և Արժույթի միջազգային հիմնադրամը:

Դրամավարկային համագործակցությունը սերտորեն կապված է տնտեսական ինտեգրման հետ և հաճախ համարվում է ամրապնդող գործընթաց: Այնուամենայնիվ, տնտեսական ինտեգրումը տարբեր տարածաշրջանների միջև տնտեսական պայմանավորվածություն է, որը բնութագրվում է առևտրային խոչընդոտների կրճատմամբ կամ վերացմամբ և դրամավարկային և հարկաբյուջետային քաղաքականության համակարգմամբ, մինչդեռ դրամավարկային համագործակցությունը կենտրոնացած է արժութային կապերի վրա: Դրամավարկային միությունը համարվում է դրամավարկային համագործակցության և տնտեսական ինտեգրման գործընթացի գագաթնակետը: Արժութային համագործակցության տեսքով, որտեղ երկու կամ ավելի երկրներ մասնակցում են փոխշահավետ փոխանակման, ներգրավված երկրների միջև կապիտալը ազատ է տեղաշարժվելու, ի տարբերություն կապիտալի վերահսկում: Արժութային համագործակցությունը համարվում է հավասարակշռված տնտեսական աճը և դրամավարկային կայունությունը խթանող, բայց կարող է նաև հակաարդյունավետ աշխատել, եթե անդամ երկրներն ունեն տարբեր տնտեսական զարգացման մակարդակներ: Հատկապես եվրոպական և ասիական երկրները ունեն դրամավարկային և փոխարժեքային համագործակցության պատմություն, սակայն եվրոպական դրամավարկային համագործակցությունը և տնտեսական ինտեգրացիան, ի վերջո, հանգեցրել են եվրոպական դրամավարկային միության ստեղծմանը:

## Ֆիքսված փոխարժեքի համակարգերի առավելությունները
* Գործընկերոջ հետ ֆիքսված փոխարժեք սահմանելը ապահովում է արժույթի փոխարժեքի որոշակիություն ներմուծողների և արտահանողների համար։
* Երբ փոքր երկիրը իր արժույթը կապում է այնպիսի գերտերության հետ, ինչպիսին են Միացյալ Նահանգները և Եվրամիությունը, նրանք պաշտպանում են իրենց զարգացած երկրներից ապրանքներ ներմուծելիս ավելի շատ վճարելուց։ Այս արժեզրկումը տեղի է ունենում, երբ ԱՄՆ տնտեսությունը աճում է, ինչը ամրապնդում է դոլարը, այդպիսով թանկացնելով ներմուծումը փոքր երկրների համար։ Հետևաբար, ֆիքսված փոխարժեքը պաշտպանում է նրանց նման ռիսկից։
* Ֆիքսված փոխարժեքը նպաստում է մեկ երկրից մյուսը փողի սահուն հոսքի ապահովմանը։ Այն օգնում է փոքր և պակաս զարգացած երկրներին ներգրավել օտարերկրյա ներդրումներ։ Այն նաև օգնում է փոքր երկրներին խուսափել իրենց արժույթի արժեզրկումից և պահպանել գնաճի կայունությունը։

## Ֆիքսված փոխարժեքի համակարգերի թերությունները
### Ավտոմատ վերահաշվարկի բացակայություն
Ֆիքսված փոխարժեքի հիմնական քննադատություններից մեկն այն է, որ ճկուն փոխարժեքները ծառայում են առևտրի հաշվեկշռի կարգավորմանը: Երբ լողացող փոխարժեքի դեպքում առաջանում է առևտրային դեֆիցիտ, ապա ավելանում է օտարերկրյա (այլ ոչ թե ներքին) արժույթի պահանջարկը, ինչը կբարձրացնի օտարերկրյա արժույթի գինը ներքին արժույթի նկատմամբ: Դա, իր հերթին, օտարերկրյա ապրանքների գինը դարձնում է պակաս գրավիչ ներքին շուկայի համար և, հետևաբար, նվազեցնում է առևտրային դեֆիցիտը: Ֆիքսված փոխարժեքների դեպքում այս ավտոմատ վերահավասարակշռումը տեղի չի ունենում:

### Արժութային ճգնաժամ
Ֆիքսված փոխարժեքի ռեժիմի մեկ այլ կարևոր թերություն է կենտրոնական բանկի կողմից արտարժույթի պահուստների սպառման հնարավորությունը, երբ այն փորձում է պահպանել ֆիքսված փոխարժեքը՝ արտարժույթի պահանջարկի գերազանցման պայմաններում։ Սա կոչվում է արտարժութային ճգնաժամ կամ վճարային հաշվեկշռի ճգնաժամ, և երբ դա տեղի է ունենում, կենտրոնական բանկը պետք է արժեզրկի արժույթը։ Երբ կա նման հեռանկար, մասնավոր հատվածի գործակալները կփորձեն պաշտպանվել՝ նվազեցնելով իրենց ազգային արժույթի պաշարները և ավելացնելով իրենց արտարժույթի պաշարները, ինչը մեծացնում է հարկադիր արժեզրկման հավանականությունը։ Հարկադիր արժեզրկումը կփոխի փոխարժեքը ավելի շատ, քան ճկուն փոխարժեքի համակարգի դեպքում օրական փոխարժեքի տատանումները։

### Դրամավարկային և հարկաբյուջետային քաղաքականություն վարելու անհնարինություն
Ավելին, երբ կառավարությունը ունի ֆիքսված, այլ ոչ թե դինամիկ փոխարժեք, չի կարող ազատ ձեռքերով կիրառել դրամավարկային կամ հարկաբյուջետային քաղաքականություն: Օրինակ, տնտեսության արագ աճը խթանելու համար ռեֆլյացիոն գործիքներ օգտագործելով (հարկերը նվազեցնելով և շուկա ավելի շատ գումար ներարկելով), կառավարությունը ռիսկի է դիմում առևտրային դեֆիցիտի մեջ հայտնվելու: Սա կարող է տեղի ունենալ, քանի որ սովորական տնային տնտեսության գնողունակությունը մեծանում է գնաճի հետ մեկտեղ, այդպիսով ներմուծումը դարձնելով համեմատաբար ավելի էժան:

Բացի այդ, առևտրային դեֆիցիտի դեպքում ֆիքսված փոխարժեքը պաշտպանելու հարցում կառավարության համառությունը կստիպի նրան կիրառել դեֆլյացիոն միջոցառումներ (հարկման բարձրացում և փողի մատչելիության նվազում), ինչը կարող է հանգեցնել գործազրկության: Վերջապես, ֆիքսված փոխարժեք ունեցող այլ երկրներ նույնպես կարող են հակահարված տալ որոշակի երկրի կողմից իրենց արժույթը օգտագործելուն՝ իրենց փոխարժեքը պաշտպանելու համար:

## Տես նաև
* Լողացող փոխարժեք
* Ոսկու ստանդարտ
* Բրետոն-Վուդսյան համակարգ
* Կապիտալի վերահսկում
* Փոխարկելիություն
* Արժութային խորհուրդ
* Անհնար եռամիասնություն
* Սև չորեքշաբթի (1992)

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Արտարժույթի շուկա
Կատեգորիա:Դրամական միավորներ
Կատեգորիա:Դրամավարկային քաղաքականություն
Կատեգորիա:Մակրոտնտեսագիտություն
Կատեգորիա:Միջազգային տնտեսագիտություն
Կատեգորիա:Տարադրամ
Կատեգորիա:Տնտեսագիտական տերմիններ
Կատեգորիա:Տնտեսագիտություն
Կատեգորիա:Տնտեսական պատմություն
Կատեգորիա:Տնտեսական քաղաքականություն
Կատեգորիա:Տնտեսություն
Կատեգորիա:Ֆինանսական շուկաներ
Կատեգորիա:Ֆինանսներ