Հարավային Կորեայի պատմություն

**Հարավային Կորեայի պատմությունը** սկսվում է 1945 թվականի սեպտեմբերի 2-ին տեղի ունեցած Ճապոնիայի կապիտուլյացիայով։ Այդ ժամանակ Հարավային Կորեան և Հյուսիսային Կորեան բաժանվել են, չնայած նույն ժողովուրդն են եղել և ապրել են նույն թերակղզում: 1950 թվականին սկսվել է Կորեական պատերազմը։ Հյուսիսային Կորեան տիրել է Հարավային Կորեային, մինչ ԱՄՆ-ի գլխավորությամբ ՄԱԿ-ի ուժերի միջամտությունը: 1953 թվականի պատերազմի ավարտին հարավի և հյուսիսի միջև սահմանը հիմնականում մնացել է նույնը: Լարվածությունը երկու կողմերի միջև շարունակվել է։ Հարավային Կորեան սկսել է տատանվել բռնապետության և լիբերալ ժողովրդավարության միջև: Այն զգալի տնտեսական զարգացում է ապրել։

## Նախապատմություն
1945 թվականին Խաղաղօվկիանոսյան պատերազմում Ճապոնիայի պարտությունից հետո ամերիկյան և խորհրդային ուժերը գրավել են Կորեայի շրջանը, որը Ճապոնիայի տարածքի մի մասն է եղել։ 1948 թվականին, ԱՄՆ ռազմական կառավարության ավարտից հետո Հարավային Կորեան հայտարարել է իր անկախությունը Ճապոնիայից որպես Կորեայի Հանրապետություն։ 1952 թվականին, երբ Ճապոնիան հաստատել է Կորեական տարածաշրջանի անկախությունը Սան Ֆրանցիսկոյի խաղաղության պայմանագրով՝ այն միջազգային իրավունքի համաձայն դարձել է լիովին անկախ և ինքնիշխան պետություն: Ճապոնիայի անվերապահ կապիտուլյացիան հանգեցրել է Կորեայի բաժանմանը երկու օկուպացիոն գոտիների (Գերմանիայի չորս գոտիների նման), որտեղ Միացյալ Նահանգները կառավարել է թերակղզու հարավային կեսը, իսկ Խորհրդային Միությունը՝ 38-րդ զուգահեռականից հյուսիս ընկած հատվածը։ Բաժանումը պետք է լիներ ժամանակավոր (ինչպես եղավ Գերմանիայում) և առաջին անգամ նպատակ է ունեցել վերադարձնել միացյալ Կորեան իր ժողովրդին այն բանից հետո, երբ Միացյալ Նահանգները, Միացյալ Թագավորությունը, Խորհրդային Միությունը և Չինաստանը կարողացել են միասնական կառավարություն ստեղծել թերակղզու համար:

Երկու կողմերը չեն կարողացել համաձայնության գալ Կորեայի նկատմամբ համատեղ խնամակալության իրականացման շուրջ՝ երկու տարբեր կարծիքների պատճառով։ Սա հանգեցրել է 1948 թվականին երկու առանձին կառավարությունների ստեղծմանը, որոնք ունեն երկու խիստ հակադիր գաղափարախոսություններ, կոմունիստական կողմնորոշվածություն ունեցող Կորեայի Ժողովրդադեմոկրատական Հանրապետությունը (ԿԺԴՀ) և Արևմուտքին միացած Կորեայի Առաջին Հանրապետությունը, որոնցից յուրաքանչյուրը հավակնում է լինել ամբողջ Կորեայի օրինական տերը: 1950 թվականի հունիսի 25-ին սկսվել է Կորեական պատերազմը  Շատ ավերածություններից հետո պատերազմն ավարտվել է 1953 թվականի հուլիսի 27-ին՝ 1948 թվականի ստատուս քվոյից հետո, քանի որ ոչ ԿԺԴՀ-ին, ոչ Առաջին Հանրապետությանը չի հաջողվել գրավել բաժանված Կորեայի մյուս մասը: Թերակղզին բաժանվել է Կորեայի ապառազմականացված գոտու կողմից և երկու առանձին կառավարություններ կայունացել են արդեն իսկ գոյություն ունեցող Հյուսիսային և Հարավային Կորեաների քաղաքական կազմավորումներում։

Հարավային Կորեայի հետագա պատմությունը նշանավորվում է ժողովրդավարական և ավտոկրատ կառավարման ժամանակաշրջանների փոփոխությամբ: Քաղաքացիական կառավարությունները պայմանականորեն համարակալված են Սինգման Ռիի Առաջին Հանրապետությունից մինչև ժամանակակից Վեցերորդ Հանրապետություն: Առաջին Հանրապետությունը, որը ենթադրաբար ժողովրդավարական է եղել իր սկզբնավորման պահին (չնայած դրան նախորդել էին խոշոր հակակոմունիստական և հակասոցիալիստական զտումներ)՝ գնալով ավելի ավտոկրատ է դարձել մինչև 1960 թվականին եղած փլուզումը: Երկրորդ Հանրապետությունը խիստ դեմոկրատական է եղել, բայց տապալվել է մեկ տարում և փոխարինվել ավտոկրատ ռազմական ռեժիմով: Երրորդ, Չորրորդ և Հինգերորդ Հանրապետությունները անվանականորեն ժողովրդավարական են եղել, բայց լայնորեն համարվում են որպես ռազմական կառավարման շարունակություն։ Ներկայիս Վեցերորդ Հանրապետության հետ երկիրը աստիճանաբար կայունացել է լիբերալ ժողովրդավարության մեջ:

Իր ստեղծման օրվանից Հարավային Կորեան զգալի զարգացում է ապրել կրթության, տնտեսության և մշակույթի ոլորտներում: 1960-ականներից ի վեր ազգը զարգացել է Ասիայի ամենաաղքատ երկրներից մեկից դառնալով աշխարհի ամենահարուստ պետություններից մեկը: Կրթությունը, հատկապես երրորդական մակարդակում կտրուկ ընդլայնվել է: Սինգապուրի, Թայվանի և Հոնկոնգի հետ միասին աճող ասիական պետությունների «Չորս վագրերից» մեկն է։

## ԱՄՆ ռազմական վարչակազմ (1945–1948)
alt=Yeo Woon-Hyung (far right) at the US-Soviet Joint Commission (1947) alt text|ձախից|մինի|Լյու Վուն Հյոնգ (աջ ծայրում), 1947 թվական:
Կայսր Հիրոհիտոն 1945 թվականի օգոստոսի 15-ին հայտարարել է Ճապոնիայի կայսրությունը դաշնակցային ուժերին հանձնելու մասին։ Ճապոնիայի կապիտուլյացիայի համար թիվ 1 գլխավոր հրամանը (պատրաստվել է ԱՄՆ ռազմական ուժերի միացյալ շտաբի պետի կողմից և հաստատվել է 1945 թվականի օգոստոսի 17-ին) սահմանել է Կորեայում ճապոնական ուժերի հանձնման առանձին ընթացակարգեր 38-րդ զուգահեռականի հյուսիսում և հարավում։ Դաշնակիցներին Ճապոնիայի հանձնվելուց հետո (պաշտոնականացվել է 1945 թվականի սեպտեմբերի 2-ին) 38-րդ զուգահեռականի բաժանումը նշանավորել է խորհրդային և ԱՄՆ-ի կողմից համապատասխանաբար հյուսիսի և հարավի օկուպացիայի սկիզբը: Այս բաժանումը պետք է լիներ ժամանակավոր, որը պետք է փոխարինվեր Միացյալ Նահանգների, Միացյալ Թագավորության, Խորհրդային Միության և Չինաստանի Հանրապետության հոգաբարձուներով, որոնք պետք է նախապատրաստեին երկիրը անկախությանը համար: Խնամակալության հարցը քննարկվել է 1945 թվականի փետրվարին կայացած Յալթայի կոնֆերանսում։ ԱՄՆ-ի ուժերը 1945 թվականի սեպտեմբերի 8-ին ժամանել են Ինչոնում և կարճ ժամանակ անց ստեղծել են ռազմական կառավարություն։ Գեներալ-լեյտենանտ Ջոն Ռ. Հոջը՝ նրանց հրամանատարը ստանձնել է կառավարության ղեկավարությունը։ Հանդիպելով մեծացող ժողովրդական դժգոհությանը՝ 1945 թվականի հոկտեմբերին Հոջը ստեղծել է Կորեական խորհրդատվական խորհուրդը: Չինաստանում գործող Կորեայի Հանրապետության ժամանակավոր կառավարությունը երեք թարգմանիչներով պատվիրակություն է ուղարկել Հոջի մոտ, սակայն նա հրաժարվել է հանդիպել նրանց հետ։ Հոջը հրաժարվել է ճանաչել նորաստեղծ Կորեայի Ժողովրդական Հանրապետությունը և նրա Ժողովրդական կոմիտեները և դեկտեմբերի 12-ին այն հայտարարել է օրենքից դուրս։ Մեկ տարի անց ստեղծվել է ժամանակավոր օրենսդիր մարմին և ժամանակավոր կառավարություն, որը համապատասխանաբար ղեկավարվել է Կիմ Կյու Շիկի և Լի Սին Մանի կողմից: Այս ժամանակահատվածում երկիրը պատվել է մի շարք պատճառներից առաջացած քաղաքական և տնտեսական քաոսով։ Ճապոնայի կողմից շահագործման հետևանքները մնացել են ինչպես հարավում, այնպես էլ հյուսիսում։ Բացի այդ, ամերիկացի զինվորականները հիմնականում պատրաստ չեն եղել երկիրը կառավարելու առաջադրանքին՝ տեղ հասնելով լեզվի, մշակույթի կամ քաղաքական իրավիճակի թույլ իմացությամբ։ Այսպիսով նրանց կողմից իրականացվող միջոցառումներից շատերն ակամա կերպով ունեցել են ապակայունացնող հետևանքներ։ Հյուսիսային Կորեայից փախստականների և արտասահմանից վերադարձողների հոսքը սրել է անկարգությունները։

1945 թվականի դեկտեմբերին Մոսկվայում հրավիրվել է համաժողով, որտեղ քննարկվել Է Կորեայի ապագան։ Քննարկվել է խնամակալության հնգամյա ժամկետը և ստեղծվել է ԱՄՆ-ԽՍՀՄ համատեղ հանձնաժողովը։ Այն պարբերաբար հավաքվել է Սեուլում, բայց փակվեց ազգային կառավարություն ստեղծելու հարցի պատճառով: 1947 թվականի սեպտեմբերի 19-ին, երբ ոչ մի որոշում չի կայացվել՝ Միացյալ Նահանգները Կորեայի հարցը քննարկման են դրել ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայում։

ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի բանաձևը կոչ է արել Կորեայում համընդհանուր ընտրություններ անցկացնել ՄԱԿ-ի հսկողության ներքո, բայց այն բանից հետո, երբ Հյուսիսը մերժել է առաջարկը՝ Սահմանադրական ասամբլեայի ընդհանուր ընտրությունները տեղի են ունեցել միայն հարավում՝ 1948 թվականի մայիսին: Ընդունվել է սահմանադրություն, որը սահմանել է կառավարման նախագահական ձևը և սահմանել նախագահի պաշտոնավարման չորս տարի ժամկետը։ Սահմանադրության դրույթներին համապատասխան՝ հուլիսին տեղի են ունեցել անուղղակի նախագահական ընտրություններ։ 1948 թվականի օգոստոսի 15-ին Լի Սոն Մանը որպես նոր ժողովի ղեկավար՝ ստանձնել է նախագահի պաշտոնը և հռչակել երկիրը որպես Կորեայի Հանրապետություն (Հարավային Կորեա)։

## Առաջին Հանրապետություն (1948–1960)
մինի|225x225փքս|Լի Սոն Ման, Հարավային Կորեայի 1-ին Նախագահ
1948 թվականի օգոստոսի 15-ին պաշտոնապես ստեղծվել է Կորեայի Հանրապետությունը, որի առաջին նախագահը եղել է Սինգման Ռին։ Ռիի կառավարության հաստատմամբ դե յուրե ինքնիշխանությունը նույնպես անցել է նոր կառավարությանը։ 1948 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Կիմ Իլ Սոնգի օրոք հռչակվել է կոմունիստական կառավարությունը՝ Կորեայի Ժողովրդադեմոկրատական Հանրապետությունը (Հյուսիսային Կորեա)։ Այնուամենայնիվ 1948 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Երրորդ Գլխավոր ասամբլեայի 195 բանաձևով՝ Միավորված ազգերի կազմակերպությունը ճանաչել է Կորեայի Հանրապետությունը որպես Կորեայի միակ օրինական կառավարություն։

1946 թվականին Հյուսիսը հողային բարեփոխումներ է իրականացրել՝ բռնագրավելով մասնավոր սեփականությունը, ճապոնական և ճապոնամետ օբյեկտները և գործարանները և դրանք ներդրել է պետական սեփականության տակ։ Հարավում հողային բարեփոխումների պահանջն ուժեղացել է և այն ի վերջո ուժի մեջ է մտել 1949 թվականի հունիսին: Մեծ հողատարածք ունեցող կորեացիները պարտավոր են եղել զիջել իրենց հողերի մեծ մասը։ Ընդհանուր գյուղատնտեսական տնային տնտեսությունների մոտավորապես 40 տոկոսը դարձել է փոքր հողատեր։ Այնուամենայնիվ, քանի որ նախնական իրավունքները տրվել են այն մարդկանց, որոնք կապ են ունեցել հողատերերի հետ մինչև ազատ արձակումը՝ շատ ճապոնամետ խմբեր ձեռք են բերել կամ պահպանել են իրենց գույքը։

Ժամանակի ընթացքում, երբ երկիրը բաժանվել է՝ երկու Կորեաների միջև հարաբերությունները գնալով ավելի անտագոնիստական են դարձել։ 1948 թվականին խորհրդային զորքերի դուրսբերումից հետո Հյուսիսային Կորեան ճնշում է գործադրել հարավի վրա՝ Միացյալ Նահանգների զորքերը վտարելու համար, բայց Ռին ձգտել է վճռականորեն միավորել իր կառավարությունը Ամերիկայի հետ և դուրս գալ ինչպես Հյուսիսային Կորեայի, այնպես էլ Ճապոնիայի դեմ։ Ճապոնիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման շուրջ բանակցությունների կայացումը շատ մեծ արդյունք չի ունեցել։ Միևնույն ժամանակ կառավարությունը ստացել է ԱՄՆ-ի կողմից հսկայական գումարային օգնություն, որոնք երբեմն գրեթե հավասար են եղել ազգային բյուջեի ընդհանուր ծավալին։ Ազգայնական կառավարությունը նույնպես շարունակել է ԱՄՆ ռազմական կառավարության բազմաթիվ գործելակերպերը: 1948 թվականին Լիի կառավարությունը ճնշել է Ջեջուդոյում, Սունչեոն և Յոսուում ռազմական ապստամբությունները։ Ապստամբության և դրա ճնշման ընթացքում առաջացած բոլոր մարտերում զոհվել 14,000-ից 60,000 մարդ։ Հարկ է նշել, որ նախագահ Ռիի վարչակարգը անհանդուրժող է գտնվել ընդդիմության նկատմամբ։ Այդ իրադարձությունը ընդգծող գործողություններից է եղել 1948 թվականին կայացած ապագա նախագահ Պարկ Չոն Հիի ձերբակալությունն ու դատապարտումը՝ կոմունիստական դավադրության համար:
մինի|247x247փքս|Հարավային Կորեայի Առաջին Հանրապետության երդմնակալության արարողությունը 1948 թվականի օգոստոսի 15-ին
Հարավային Կորեայի առաջին Հանրապետության հիմնական քաղաքականությունը հակակոմունիզմն է եղել և «միավորումը դեպի հյուսիս ընդլայնման միջոցով»:Հարավային զինված ուժերը եղել են ոչ բավականաչափ հագեցած և ոչ էլ պատրաստված, բայց Լիի վարչակազմը վճռական է եղել Միացյալ Նահանգների օգնությամբ Կորեան ռազմական ուժով վերամիավորել գործում: Այնուամենայնիվ 1950 թվականի մայիսի 30-ին կայացած երկրորդ խորհրդարանական ընտրություններում տեղերի մեծ մասը բաժին է հասել անկախ թեկնածուներին, որոնք չեն պաշտպանել այդ դիրքորոշումը, ինչը հաստատել է երկրում աջակցության բացակայությունը և անկայուն իրավիճակը։

Երբ կոմունիստական բանակը հունիսին հարձակվել հյուսիսից՝ նահանջող հարավկորեական ուժերը մահապատժի են ենթարկել տասնյակ հազարավոր կասկածյալ կոմունիստների կամ համախոհների՝ բանտում կամ վերակրթական շարժման մեջ, որը հայտնի է որպես Բոդոյի լիգայի ջարդ։

1950 թվականի հունիսի 25-ին Հյուսիսային Կորեայի ուժերը ներխուժել են Հարավային Կորեա։ ԱՄՆ-ի գլխավորությամբ 16 անդամներից բաղկացած կոալիցիան ՄԱԿ-ի հրամանատարության ներքո (ՄԱԿ) ձեռնարկել է առաջին կոլեկտիվ գործողությունը՝ ի պաշտպանություն Հարավային Կորեայի։ Տատանվող մարտագծերը պատճառել են մեծ թվով քաղաքացիական զոհեր և հասցրել են հսկայական ավերածություններ: 1950 թվականի վերջին Հյուսիսային Կորեայի անունից Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության մուտքով մարտերը փակուղի են մտել՝ սահմանազատման սկզբնական գծին մոտ: Զինադադարի բանակցությունները, որոնք սկսվել են 1951 թվականի հուլիսին վերջապես ավարտվել են 1953 թվականի հուլիսի 27-ին Պանմունջոմում, որն այժմ գտնվում է ապառազմականացված գոտում (DMZ): Զինադադարից հետո Հարավային Կորեայի կառավարությունը 1953 թվականի օգոստոսի 15-ի խորհրդանշական ամսաթվով վերադարձել է Սեուլ:

Զինադադարից հետո Հարավային Կորեան քաղաքական ցնցումներ է ապրել Սինգման Ռիի ինքնավար ղեկավարության տարիներին, որն ավարտվել է 1960 թվականի ուսանողական ապստամբությամբ: Իր կառավարման ողջ ընթացքում Ռին ձգտել է լրացուցիչ քայլեր ձեռնարկել՝ կառավարության վրա իր վերահսկողությունը ամրապնդելու համար: Դրանք սկսվել են 1952 թվականին, երբ շարունակվող պատերազմի պատճառով կառավարությունը դեռ գտնվել են Բուսանում: Այդ տարվա մայիսին Ռին առաջադրել է սահմանադրական փոփոխություններ, որոնք նախագահությունը դարձրել են ուղղակիորեն ընտրված պաշտոն: Դրա համար նա հայտարարել է ռազմական դրություն, ձերբակալել է ընդդիմադիր պատգամավորներին, ցուցարարներին և հակակառավարական խմբերին։ Այնուհետև Ռին ձայների մեծ տարբերությամբ ընտրվել է նախագահ։

Ռին վերականգնել է իր վերահսկողությունը խորհրդարանի վրա 1954 թվականի ընտրություններում և դրանից հետո փոփոխություններ է մտցրել՝ իրեն ութ տարի ժամկետից ազատելու համար և կրկին վերընտրվել է 1956 թվականին։ Շուտով Ռիի վարչակազմը ձերբակալել է հակառակորդ կուսակցության անդամներին և առաջնորդին ենթարկել է մահապատժի՝ նրան Հյուսիսային Կորեայի լրտես լինելու մեջ մեղադրելուց հետո։

Վարչակազմը դարձել է ավելի ու ավելի ռեպրեսիվ՝ գերիշխելով քաղաքական ասպարեզում և 1958 թվականին նա ձգտել է փոփոխել Ազգային անվտանգության օրենքը, ուժեղացնել պետական վերահսկողությունը կառավարման բոլոր մակարդակներում, ներառյալ տեղական ստորաբաժանումները։ Այս միջոցները մեծ վրդովմունք են առաջացրել մարդկանց շրջանում, չնայած հասարակական դժգոհությանը՝ Ռիի վարչակազմը կեղծել է 1960 թվականի մարտի նախագահական ընտրությունները և հաղթել ճնշող մեծամասնությամբ։

Ընտրությունների այդ օրը Մասան քաղաքում բռնկվել են ուսանողների և քաղաքացիների բողոքի ցույցեր ընդդեմ ընտրությունների խախտումների։ Սկզբում այս բողոքի ցույցերը ուժով ճնշվել են տեղի ոստիկանների կողմից, բայց երբ Մասան նավահանգստում լողացող ուսանողի մարմին է հայտնաբերել՝ ողջ երկիրը կատաղել է և բողոքի ցույցերը տարածվել են ամբողջ երկրում։ Ապրիլի 19-ին տարբեր համալսարանների և դպրոցների ուսանողներ հավաքվել են և բողոքի երթ անցկացրել Սեուլի փողոցներում, ինչը կոչվել է Ապրիլյան հեղափոխություն: Կառավարությունը ռազմական դրություն է հայտարարել, բանակ կանչել և բաց կրակով ճնշել ամբոխին։ Հետագա բողոքի ցույցերը ողջ երկրում ցնցել են կառավարությունը և ապրիլի 25-ին փողոց դուրս եկած համալսարանի դասախոսների հետ սրված բողոքից հետո՝ Ռին ապրիլի 26-ին ներկայացրել է իր պաշտոնական հրաժարականը և փախել աքսոր։

## Երկրորդ Հանրապետություն (1960-1963 թվականներ)
Ուսանողական հեղափոխությունից հետո իշխանությունը կարճ ժամանակ անց տնօրինել է արտաքին գործերի նախարար Հեո Ջոնգի ժամանակավոր վարչակազմը։ 1960 թվականի հուլիսի 29-ին տեղի են ունեցել նոր խորհրդարանական ընտրություններ։ Դեմոկրատական կուսակցությունը, որն առաջին հանրապետության ժամանակ ընդդիմություն է եղել հեշտությամբ ձեռք է բերել իշխանություն և ստեղծվել է Երկրորդ Հանրապետությունը։ Վերանայված սահմանադրությունը Երկրորդ Հանրապետությանը թելադրել է ընդունել խորհրդարանական կաբինետի համակարգի ձև, որտեղ նախագահը միայն անվանական դեր է կատարել: Սա առաջին և միակ դեպքն է եղել, երբ Հարավային Կորեան նախագահական համակարգի փոխարեն դիմել է խորհրդարանական կաբինետի համակարգի։ Համագումարը 1960 թվականի օգոստոսին ընտրել է Յուն Պո-Սունին որպես նախագահ, իսկ Չան Մյոնին որպես վարչապետ և կառավարության ղեկավար։

Երկրորդ հանրապետության ժամանակ նկատվել է քաղաքական ակտիվության աճ, որը ճնշվել է Ռիի ռեժիմի կողմից։ Այս գործունեության մեծ մասը կապված է եղել ձախակողմյան և ուսանողական խմբերի հետ, որոնք կարևոր դեր են խաղացել առաջին Հանրապետության տապալման գործում: 1960 թվականի վերջին ամիսներին արհմիության անդամների թիվը և նրա գործունեությունը արագորեն աճել են, այդ թվում՝ ուսուցիչների միությունը, լրագրողների միությունը և Կորեայի միությունների ֆեդերացիան։ Երկրորդ Հանրապետության գոյության ութ ամիսների ընթացքում մոտ 2000 ցույց է անցկացվել։

Ձախակողմյանների ճնշման տակ Չանգի կառավարությունը մի շարք զտումներ է իրականացրել ռազմական և ոստիկանական պաշտոնյաների շրջանում, որոնք ներգրավված են եղել հակաժողովրդավարական գործունեության կամ կոռուպցիայի մեջ: Այս մասին հատուկ օրենքն ընդունվել է 1960 թվականի հոկտեմբերի 31-ին։ Հետաքննության տակ է հայտնվել 40 հազար մարդ, որոնցից ավելի քան 2200 պետական պաշտոնյաներ և ոստիկանության 4000 աշխատակիցներ ազատվել են աշխատանքից։ Բացի այդ կառավարությունը քննարկել է բանակի թիվը 100,000-ով կրճատելու հնարավորությունը, սակայն այդ ծրագիրը հետաձգվել է։

Տնտեսական առումով կառավարությունը նույնպես բախվել է աճող անկայունության հետ։ Կառավարությունը մշակել է տնտեսական զարգացման հնգամյա ծրագիր, չնայած նրան, որ չի կարողացել կատարել այն նախքան տապալվելը։ Երկրորդ հանրապետության ժամանակ՝ 1960 թվականի աշնանից մինչև 1961 թվականի գարուն ընկած ժամանակահատվածում հվան կորցրել է դոլարի նկատմամբ իր արժեքի կեսը։

Թեև կառավարությունը ստեղծվել է ժողովրդի աջակցությամբ՝ այն չի կարողացել իրականացնել արդյունավետ բարեփոխումներ, որոնք հանգեցրել են անվերջ սոցիալական պայքարի, քաղաքական ցնցումների և ի վերջո մայիսի 16-ի հեղաշրջմանը:

### Ռազմական իշխանություն (1961-1963 թվականներ)
մինի|Գեներալ-մայոր Պարկ Չունգ Հին (կենտրոնում)՝ մայիսի 16-ի հեղաշրջման ժամանակ
Մայիսի 16-ի հեղաշրջումը, որը գլխավորել է գեներալ-մայոր Պարկ Չունգ Հին 1961 թվականի մայիսի 16-ին, փաստացի վերջ է դչել Երկրորդ Հանրապետությանը: Պարկը զինվորական խմբի առաջնորդներից մեկն է եղել, որը մղել է բանակի ապաքաղաքականացմանը: Դժգոհ լինելով Երկրորդ Հանրապետության կողմից ձեռնարկված մաքրման միջոցառումներից և համոզված լինելով, որ ներկայիս ապակողմնորոշված պետությունը գլորվելու է դեպի կոմունիզմ՝ նրանք որոշել են գործը վերցնել իրենց ձեռքը։

Որպես ընդդիմությանը ստուգելու միջոց՝ ռազմական իշխանությունը 1961 թվականի հունիսին ստեղծել է Կորեայի Կենտրոնական հետախուզական վարչությունը (KCIA), որի առաջին տնօրենը եղել է Կիմ Չեն Պիլը՝ Պարկի ազգականը։ 1962 թվականի դեկտեմբերին հանրաքվե է անցկացվել նախագահական կառավարման համակարգին վերադառնալու վերաբերյալ, որն իբր ընդունվել է 78 տոկոս ձայների մեծամասնությամբ։ Պարկը և մյուս զինվորականները խոստացել են չառաջադրվել հաջորդ ընտրություններում։ Այնուամենայնիվ Պարկը դարձել է նոր Դեմոկրատական հանրապետական կուսակցության (DRP) նախագահի թեկնածու, այն բաղկացած է եղել հիմնականում KCIA-ի պաշտոնյաներից, նա հետո առաջադրվել է նախագահի պաշտոնում և նվազագույն առավելությամբ հաղթել է 1963 թվականի ընտրություններում։

## Երրորդ Հանրապետություն (1963–1972)
[մինի|168x168փքս|Նախագահ [Պարկ Չունգ Հի|Պակ Չունգ Հին, որը ղեկավարել է Հարավային Կորեան 1961-1979 թվականներին]]
Պարկի անձնակազմը սկիզբ է դրել Երրորդ Հանրապետությանը՝ հայտարարելով տնտեսական զարգացման հնգամյա պլանը, որը արտահանմանն ուղղված արդյունաբերականացման քաղաքականություն է: Առաջնահերթությունը դրվել է ինքնապահովված տնտեսական աճի և արդիականացման վրա։ «Սկզբից զարգացումը, հետո միավորումը» դարձել է այդ ժամանակների կարգախոսը և տնտեսությունը արագ աճել է՝ արդյունաբերական կառուցվածքի հսկայական բարելավմամբ, հատկապես հիմնական և ծանր քիմիական արդյունաբերության ոլորտներում։ Նման զարգացման համար անհրաժեշտ է եղել կապիտալ, ուստի Պարկի ռեժիմն օգտագործել է Ճապոնիայից և ԱՄՆ-ից արտասահմանյան օգնության հոսքը արտահանման բիզնեսին վարկեր տրամադրելու համար՝ արտոնյալ պայմաններով ցածր տոկոսներով բանկային վարկեր և հարկային արտոնություններ ստանալու համար: Համագործակցելով կառավարության հետ՝ այդ բիզնեսները հետագայում դարձել *քաեբոլ*։

Ճապոնիայի հետ հարաբերությունները կարգավորվել են 1965 թվականի հունիսին վավերացված Կորեա-Ճապոնիա պայմանագրով։ Այս պայմանագիրը բերել է ճապոնական միջոցներ՝ վարկերի և գաղութատիրության ժամանակաշրջանում կրած վնասների փոխհատուցման տեսքով՝ առանց ճապոնական կառավարության կողմից պաշտոնական ներողություն խնդրելու, ինչը մեծ բողոքի տեղիք է տվել ամբողջ երկրում։

Կառավարությունը նաև սերտ կապեր է պահպանել Միացյալ Նահանգների հետ և շարունակել է մեծ քանակությամբ օգնություն ստանալ։ 1966 թվականին կնքվել է ուժերի կարգավիճակի մասին համաձայնագիր՝ պարզաբանելով այնտեղ տեղակայված ամերիկյան ուժերի իրավական իրավիճակը։ Դրանից անմիջապես հետո Կորեան միացել է Վիետնամի պատերազմին և 1964-1973 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում ուղարկել է ընդհանուր առմամբ 300,000 զինվոր ԱՄՆ զորքերի և Հարավային Վիետնամի Զինված ուժերի հետ միասին կռվելու համար։

Այս ժամանակահատվածում տնտեսական և տեխնոլոգիական աճը բարելավել է կենսամակարդակը, որն ընդլայնել է կրթության հնարավորությունները: Բարձրագույն կրթությամբ աշխատողները ընդգրկված են եղել արագ զարգացող արդյունաբերական և առևտրային ոլորտներում, ինչի արդյունքում քաղաքային բնակչությունը աճել է։ Ավարտվել Gyeongbu Expressway-ի շինարարությունը և Սեուլը կապել է երկրի հարավ-արևելյան շրջանին և Ինչոն և Բուսան նավահանգստային քաղաքներին: Չնայած հսկայական տնտեսական աճին, այնուամենայնիվ քաղաքային բանվորների և ֆերմերների կենսամակարդակը դեռևս ցածր է եղել: Բանվորներն աշխատել են ցածր աշխատավարձերով՝ գների մրցունակությունը արտահանմանն ուղղված տնտեսության ծրագրում բարձրացնելու համար, իսկ ֆերմերները գրեթե աղքատության մեջ են եղել, քանի որ կառավարությունը վերահսկել է գները։ Քանի որ գյուղական տնտեսությունը անշեղորեն կորցնրել է դիրքերը և առաջացրել է անհամաձայնություն ֆերմերների շրջանում, այնուամենայնիվ կառավարությունը որոշել է միջոցներ ձեռնարկել գյուղացիական տնտեսությունների արտադրողականությունը և եկամուտը բարձրացնելու համար՝ 1971 թվականին հիմնելով Սաեմուլ շարժումը («Նոր գյուղի շարժում»): Շարժման նպատակն է եղել բարելավել գյուղական կյանքի որակը, արդիականացնել ինչպես գյուղական, այնպես էլ քաղաքային հասարակությունները և կրճատել նրանց միջև եկամուտների տարբերությունը։
մինի|Պարկ Չունգ Հիի քարտերով դիմանկարը Զինված ուժերի օրվա ռազմական շքերթի ժամանակ, 1 հոկտեմբերի, 1973
Պարկը կրկին առաջադրվել է 1967 թվականի նախագահական ընտրություններում՝ հավաքելով ձայների 51,4%-ը։ Այն ժամանակ նախագահությունը սահմանադրորեն սահմանափակված է եղել երկու ժամկետով, սակայն 1969 թվականին Ազգային ժողովի միջոցով պարտադրվել է սահմանադրական փոփոխություն, որը թույլ է տվել նրան հավակնել երրորդ ժամկետին։ Սահմանադրական փոփոխությունների դեմ խոշոր բողոքի ցույցեր և ակցիաներ են սկսվել, ընդ որում մեծ աջակցություն է ստացել ընդդիմության առաջնորդ Կիմ Դե-Յունգը, սակայն Պարկը կրկին վերընտրվել է 1971 թվականի նախագահական ընտրություններում։

Նախագահական ընտրություններից անմիջապես հետո տեղի են ունեցել խորհրդարանական ընտրություններ, որտեղ ընդդիմադիր կուսակցությունը հավաքել է մանդատների մեծ մասը՝ նրանց տալով սահմանադրական փոփոխություններ ընդունելու լիազորություն: Պարկը վտանգ զգալով՝ արտակարգ դրություն է հայտարարել 1971 թվականի դեկտեմբերի 6-։ Ներքին այս անապահովության մեջ Նիքսոնի դոկտրինը թուլացրել է լարվածությունը համաշխարհային գերտերությունների միջև միջազգային ասպարեզում, ինչը երկընտրանք է առաջացրել Պարկի համար, որը արդարացրել էր իր ռեժիմը՝ հիմնվելով հակակոմունիզմի պետական քաղաքականության վրա։ Կառավարությունը 1972 թվականի հուլիսի 4-ին հռչակեց Հյուսիսային Կորեայի հետ վերամիավորման համատեղ կոմյունիկեն և Կարմիր խաչի հետ բանակցություններ անցկացրել Սեուլում և Փհենյանում: Այնուամենայնիվ, վերամիավորման վերաբերյալ կառավարության քաղաքականության մեջ որևէ փոփոխություն չի եղել և 1972 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Պարկը հայտարարել է ռազմական դրություն՝ արձակելով Ազգային ժողովը և կասեցնելով սահմանադրությունը։

### Ռազմական իշխանություն (1961–1963)
մինի|Գեներալ-մայոր Պարկ Չունգ Հին (կենտրոնում)՝ մայիսի 16-ի հեղաշրջման ժամանակ
Մայիսի 16-ի հեղաշրջումը, որը գլխավորել է գեներալ-մայոր Պարկ Չունգ Հին 1961 թվականի մայիսի 16-ին, փաստացի վերջ է դչել Երկրորդ Հանրապետությանը: Պարկը զինվորական խմբի առաջնորդներից մեկն է եղել, որը մղել է բանակի ապաքաղաքականացմանը: Դժգոհ լինելով Երկրորդ Հանրապետության կողմից ձեռնարկված մաքրման միջոցառումներից և համոզված լինելով, որ ներկայիս ապակողմնորոշված պետությունը գլորվելու է դեպի կոմունիզմ՝ նրանք որոշել են գործը վերցնել իրենց ձեռքը։

Որպես ընդդիմությանը ստուգելու միջոց՝ ռազմական իշխանությունը 1961 թվականի հունիսին ստեղծել է Կորեայի Կենտրոնական հետախուզական վարչությունը (KCIA), որի առաջին տնօրենը եղել է Կիմ Չեն Պիլը՝ Պարկի ազգականը։ 1962 թվականի դեկտեմբերին հանրաքվե է անցկացվել նախագահական կառավարման համակարգին վերադառնալու վերաբերյալ, որն իբր ընդունվել է 78 տոկոս ձայների մեծամասնությամբ։ Պարկը և մյուս զինվորականները խոստացել են չառաջադրվել հաջորդ ընտրություններում։ Այնուամենայնիվ Պարկը դարձել է նոր Դեմոկրատական հանրապետական կուսակցության (DRP) նախագահի թեկնածու, այն բաղկացած է եղել հիմնականում KCIA-ի պաշտոնյաներից, նա հետո առաջադրվել է նախագահի պաշտոնում և նվազագույն առավելությամբ հաղթել է 1963 թվականի ընտրություններում։

## Երրորդ Հանրապետություն (1963–1972)
[մինի|168x168փքս|Նախագահ [Պարկ Չունգ Հի|Պակ Չունգ Հին, որը ղեկավարել է Հարավային Կորեան 1961-1979 թվականներին]]
Պարկի անձնակազմը սկիզբ է դրելԵրրորդ Հանրապետությունը՝ հայտարարելով տնտեսական զարգացման հնգամյա պլանը, որը արտահանմանն ուղղված արդյունաբերականացման քաղաքականություն է: Առաջնահերթությունը դրվել է ինքնապահովված տնտեսական աճի և արդիականացման վրա։ «Սկզբից զարգացումը, հետո միավորումը» դարձել է այդ ժամանակների կարգախոսը և տնտեսությունը արագ աճել է՝ արդյունաբերական կառուցվածքի հսկայական բարելավմամբ, հատկապես հիմնական և ծանր քիմիական արդյունաբերության ոլորտներում։ Նման զարգացման համար անհրաժեշտ է եղել կապիտալ, ուստի Պարկի ռեժիմն օգտագործել է Ճապոնիայից և ԱՄՆ-ից արտասահմանյան օգնության հոսքը արտահանման բիզնեսին վարկեր տրամադրելու համար՝ արտոնյալ պայմաններով ցածր տոկոսներով բանկային վարկեր և հարկային արտոնություններ ստանալու համար: Համագործակցելով կառավարության հետ՝ այդ բիզնեսները հետագայում դարձել *[[Չեբոլ|քաեբոլ]]*։

Ճապոնիայի հետ հարաբերությունները կարգավորվել են 1965 թվականի հունիսին վավերացված Կորեա-Ճապոնիա պայմանագրով։ Այս պայմանագիրը բերել է ճապոնական միջոցներ՝ վարկերի և գաղութատիրության ժամանակաշրջանում կրած վնասների փոխհատուցման տեսքով՝ առանց ճապոնական կառավարության կողմից պաշտոնական ներողություն խնդրելու, ինչը մեծ բողոքի տեղիք է տվել ամբողջ երկրում։

Կառավարությունը նաև սերտ կապեր է պահպանել Միացյալ Նահանգների հետ և շարունակել է մեծ քանակությամբ օգնություն ստանալ։ 1966 թվականին կնքվել է ուժերի կարգավիճակի մասին համաձայնագիր՝ պարզաբանելով այնտեղ տեղակայված ամերիկյան ուժերի իրավական իրավիճակը։ Դրանից անմիջապես հետո Կորեան միացել է Վիետնամի պատերազմին և 1964-1973 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում ուղարկել է ընդհանուր առմամբ 300,000 զինվոր ԱՄՆ զորքերի և Հարավային Վիետնամի Զինված ուժերի հետ միասին կռվելու համար։

Այս ժամանակահատվածում տնտեսական և տեխնոլոգիական աճը բարելավել է կենսամակարդակը, որն ընդլայնել է կրթության հնարավորությունները: Բարձրագույն կրթությամբ աշխատողները կլանված են եղել արագ զարգացող արդյունաբերական և առևտրային ոլորտներով, ինչի արդյունքում քաղաքային բնակչությունը աճել է։ Ավարտվել Gyeongbu Expressway-ի շինարարությունը և Սեուլը կապել է երկրի հարավ-արևելյան շրջանին և Ինչոն և Բուսան նավահանգստային քաղաքներին: Չնայած հսկայական տնտեսական աճին, այնուամենայնիվ քաղաքային բանվորների և ֆերմերների կենսամակարդակը դեռևս ցածր է եղել: Բանվորներն աշխատել են ցածր աշխատավարձերով՝ գների մրցունակությունը արտահանմանն ուղղված տնտեսության ծրագրում բարձրացնելու համար, իսկ ֆերմերները գրեթե աղքատության մեջ են եղել, քանի որ կառավարությունը վերահսկել է գները։ Քանի որ գյուղական տնտեսությունը անշեղորեն կորցնրել է դիրքերը և առաջացրել է անհամաձայնություն ֆերմերների շրջանում, այնուամենայնիվ կառավարությունը որոշել է միջոցներ ձեռնարկել գյուղացիական տնտեսությունների արտադրողականությունը և եկամուտը բարձրացնելու համար՝ 1971 թվականին հիմնելով Սաեմուլ շարժումը («Նոր գյուղի շարժում»): Շարժման նպատակն է եղել բարելավել գյուղական կյանքի որակը, արդիականացնել ինչպես գյուղական, այնպես էլ քաղաքային հասարակությունները և կրճատել նրանց միջև եկամուտների տարբերությունը։
մինի|Պարկ Չունգ Հիի քարտերով դիմանկարը Զինված ուժերի օրվա ռազմական շքերթի ժամանակ, 1 հոկտեմբերի, 1973
Պարկը կրկին առաջադրվել է 1967 թվականի նախագահական ընտրություններում՝ հավաքելով ձայների 51,4%-ը։ Այն ժամանակ նախագահությունը սահմանադրորեն սահմանափակված է եղել երկու ժամկետով, սակայն 1969 թվականին Ազգային ժողովի միջոցով պարտադրվել է սահմանադրական փոփոխություն, որը թույլ է տվել նրան հավակնել երրորդ ժամկետին։ Սահմանադրական փոփոխությունների դեմ խոշոր բողոքի ցույցեր և ակցիաներ են սկսվել, ընդ որում մեծ աջակցություն է ստացել ընդդիմության առաջնորդ Կիմ Դե-Յունգը, սակայն Պարկը կրկին վերընտրվել է 1971 թվականի նախագահական ընտրություններում։

Նախագահական ընտրություններից անմիջապես հետո տեղի են ունեցել խորհրդարանական ընտրություններ, որտեղ ընդդիմադիր կուսակցությունը հավաքել է մանդատների մեծ մասը՝ նրանց տալով սահմանադրական փոփոխություններ ընդունելու լիազորություն: Պարկը վտանգ զգալով՝ արտակարգ դրություն է հայտարարել 1971 թվականի դեկտեմբերի 6-ը։ Ներքին այս անապահովության մեջ Նիքսոնի դոկտրինը թուլացրել է լարվածությունը համաշխարհային գերտերությունների միջև միջազգային ասպարեզում, ինչը երկընտրանք է առաջացրել Պարկի համար, որը արդարացրել էր իր ռեժիմը՝ հիմնվելով հակակոմունիզմի պետական քաղաքականության վրա։ Կառավարությունը 1972 թվականի հուլիսի 4-ին հռչակեց Հյուսիսային Կորեայի հետ վերամիավորման համատեղ կոմյունիկեն և Կարմիր խաչի հետ բանակցություններ անցկացրել Սեուլում և Փհենյանում: Այնուամենայնիվ, վերամիավորման վերաբերյալ կառավարության քաղաքականության մեջ որևէ փոփոխություն չի եղել և 1972 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Պարկը հայտարարել է ռազմական դրություն՝ արձակելով Ազգային ժողովը և կասեցնելով սահմանադրությունը։

## Չորրորդ Հանրապետություն (1972–1979)
[մինի|203x203փքս|Hyundai Heavy Industries ի նավաշինարանը [Ուլսանում, 1976 թվական]]
Չորրորդ Հանրապետությունը սկսվել է Յուշինի Սահմանադրության ընդունմամբ՝ 1972 թվականի նոյեմբերի 21-ին: Այս նոր սահմանադրությունը Պարկին տվել է արդյունավետ վերահսկողություն խորհրդարանի վրա և մշտական նախագահության հնարավորություն: Նախագահը ընտրվել է անուղղակի ընտրությամբ՝ ընտրվող մարմնի կողմից և նախագահության ժամկետը երկարաձգվել է մինչև վեց տարի՝ առանց վերանշանակման սահմանափակումների։ Օրենսդիր և դատական մարմինները վերահսկվել են կառավարության կողմից, իսկ կրթական ուղեցույցները նույնպես անմիջական հսկողության տակ են եղել: Ռազմական իշխանության գաղափարախոսությանը սատարող դասագրքերը լիազորվել են կառավարության կողմից՝ նվազեցնելով կրթության նախարարության պարտականությունները։

Չնայած սոցիալական և քաղաքական անկարգություններին, տնտեսությունը շարունակեց ծաղկել ավտորիտար կառավարման ներքո՝ արտահանման վրա հիմնված արդյունաբերականացման քաղաքականության միջոցով: Տնտեսական զարգացման առաջին երկու հնգամյա ծրագրերը հաջող են եղել, իսկ 3-րդ և 4-րդ հնգամյա պլանները կենտրոնացած են ծանր և քիմիական արդյունաբերության ընդլայնման, պողպատի արտադրության և նավթի վերամշակման կարողությունների բարձրացման վրա: Այնուամենայնիվ խոշոր կոնգլոմերատ *[[չեբոլ]]ները* շարունակաբար արտոնյալ վերաբերմունք են ստացել և գերիշխել են ներքին շուկայում: Քանի որ զարգացման մեծ մասը ստացվել է օտարերկրյա կապիտալից, շահույթի մեծ մասը վերադարձել է վարկերի և տոկոսների մարմանը։

Ժողովրդավարության համար ուսանողներն ու ակտիվիստները շարունակել են իրենց ցույցերն ու բողոքի ցույցերը՝ հանուն Յուշինի համակարգի վերացման և շարունակվող ժողովրդական հուզումների պայմաններում Պարկի վարչակազմը 1974 և 1975 թվականներին հրապարակել է արտակարգ հրամաններ, որոնք հանգեցրել են հարյուրավոր այլախոհների բանտարկությանը: Բողոքի ցույցերն ավելի ու ավելի են մեծացե՝, քաղաքական գործիչներ, մտավորականներ, կրոնական առաջնորդներ, բանվորներ և ֆերմերներ բոլորը միացել են ժողովրդավարության շարժմանը: 1978 թվականին Պարկը անուղղակի ընտրություններով ընտրվել է մեկ այլ ժամկետով, որն արժանացել է ավելի շատ ցույցերի և բողոքի ակցիաների։ Կառավարությունը հակադարձել է՝ հեռացնելով ընդդիմության առաջնորդ Կիմ Յանգ Սամին ժողովից և ճնշելով ակտիվիստներին բռնի միջոցներով։ 1979 թվականին ամբողջ երկրում տեղի են ունեցել զանգվածային հակակառավարական ցույցեր, այս քաղաքական թոհուբոհի մեջ Պակ Չունգ Հին սպանվել է KCIA-ի տնօրեն Կիմ Չժե Գյուի կողմից՝ դրանով իսկ վերջ դնելով ռազմական ռեժիմի 18-ամյա կառավարմանը։

## Հինգերորդ Հանրապետություն (1979–1987)
alt=Mangwol-dong cemetery (2008)|մինի|Գվանգջուի ապստամբության զոհերի թաղման վայրերը Մանգվոլ-դոնգ գերեզմանատանը
Պակ Չունգ Հիի սպանությունից հետո վարչապետ Չոյ Կյու-Հահը ստանձնել է նախագահի դերը միայն 6 օր անց, գեներալ-մայոր Չուն Դու-Հվանի 1979 թվականի դեկտեմբերի 12-ի պետական հեղաշրջումը յուրացնելու համար։ Հաջորդ տարվա մայիսին բուռն քաղաքացիական հասարակությունը, որը հիմնականում կազմված է եղել համալսարանի ուսանողներից և արհմիություններից՝ ղեկավարել է ուժեղ բողոքի ցույցեր ընդդեմ ավտորիտար կառավարման ամբողջ երկրում: Չուն Դու-Հվանը ռազմական դրություն է հայտարարել 1980 թվականի մայիսի 17-ին, իսկ հետո բողոքի ցույցերը սրվել են: Քաղաքական հակառակորդներ Կիմ Դե Յունգը և Կիմ Չեն Պիլը ձերբակալվել են, իսկ Կիմ Յանգ Սամը սահմանափակվել է տնային կալանքի տակ։

1980 թվականի մայիսի 18-ին Գվանգջու քաղաքում առճակատում է սկսվել Չոննամի ազգային համալսարանի ցուցարար ուսանողների և Ռազմական դրության հրամանատարության կողմից ուղարկված զինված ուժերի միջև։ Միջադեպը վերածվել է համաքաղաքային բողոքի, որը տևել է ինը օր մինչև մայիսի 27-ը և հանգեցրել է Գվանգջուի կոտորածին: Քաղաքացիական բնակչության զոհերի թվի անմիջական հաշվարկները տատանվել են մի քանի տասնյակից մինչև 2000, իսկ ավելի ուշ քաղաքացիական կառավարության կողմից իրականացված ամբողջական հետաքննությունը ցույց է տվել, որ եղել է մոտ 200 զոհ և 850 վիրավոր։ 1980 թվականի հունիսին Չունը հրամայել է արձակել Ազգային ժողովը։ Այնուհետև նա ստեղծել է Ազգային պաշտպանության արտակարգ իրավիճակների քաղաքականության կոմիտեն և իրեն նշանակել որպես անդամ: Հուլիսի 17-ին նա հրաժարական է տվել KCIA-ի տնօրենի պաշտոնից, այնուհետև զբաղեցրել միայն հանձնաժողովի անդամի պաշտոնը։ 1980 թվականի սեպտեմբերին նախագահ Չոյ Կյու-Հահը ստիպված է եղել հրաժարական տալ նախագահի պաշտոնից՝ տեղը զիջելով նոր ռազմական առաջնորդ Չուն Դու-Հվանին:

Այդ տարվա սեպտեմբերին Չունը նախագահ է ընտրվել անուղղակի ընտրություններով և երդմնակալություն ստանձնել հաջորդ տարվա մարտին՝ պաշտոնապես սկսելով Հինգերորդ Հանրապետությունը։ Հատկանշական փոփոխություններով հաստատվել է նոր աահմանադրություն, նախագահական համակարգի պահպանում, բայց այն սահմանափակվել է 7 տարի ժամկետով, ամրապնդելով Ազգային ժողովի հեղինակությունը և դատական իշխանություն նշանակելու պարտականությունները վերապահելով Գերագույն դատարանի նախագահին։ Սակայն նախագահի անուղղակի ընտրության համակարգը մնացել է և բազմաթիվ զինվորականներ նշանակվել են բարձրաստիճան պետական պաշտոններում՝ պահպանելով Յուշինի դարաշրջանի մնացորդները։
[մինի|Հարավային Կորեայի նախագահ Չուն Դու-Հվանը ԱՄՆ նախագահ [Ռոնալդ Ռեյգանի հետ Սեուլում, նոյեմբեր, 1983 թվական]]
Կառավարությունը խոստացել է տնտեսական աճի և ժողովրդավարական արդարության նոր դարաշրջան։ Խիստ դրամավարկային օրենքները և ցածր տոկոսադրույքները նպաստել են գների կայունությանը և օգնել տնտեսության էլեկտրոնիկայի, կիսահաղորդչային և ավտոմոբիլային արդյունաբերության ոլորտում նկատելի աճով վերելքին: Երկիրը բացվել է օտարերկրյա ներդրումների համար և ՀՆԱ-ն աճել է, քանի որ կորեական արտահանումն ավելացել է: Այս արագ տնտեսական աճը, սակայն մեծացրել է հարուստների և աղքատների, քաղաքային և գյուղական շրջանների միջև պատնեշը, ինչպես նաև սրել է միջտարածաշրջանային հակամարտությունները: Այս տարաձայնությունները գումարվելով կառավարությանն ընդդիմացող կոշտ քայլերին՝ զարգացրել են հանրապետության սկզբնավորման պահից շարունակվող գյուղական և ուսանողական ինտենսիվ շարժումները։

Արտաքին քաղաքականության մեջ Ճապոնիայի հետ կապերն ամրապնդվել են Չունի կողմից դեպի Ճապոնիա և Ճապոնիայի վարչապետ Յասուհիրո Նակասոնեի կողմից դեպի Կորեա կատարված պետական այցերով։ Ռոնալդ Ռեյգանը պետական այցեր է կատարել դեպի Խորհրդային Միություն և Չինաստանի, ինչի արդյունքում հարաբերությունները բարելավվել են։ Հյուսիսային Կորեայի հետ հարաբերությունները սրվել են, երբ 1983 թվականին Բիրմայում տեղի ունեցած ահաբեկչական պայթյունի հետևանքով զոհվել են 17 բարձրաստիճան պաշտոնյաներ, որոնք մասնակցել են հիշատակի արարողություններին և ենթադրվում է, որ այդ հարձակումների հետևում կանգնած է եղել Հյուսիսային Կորեան: Այնուամենայնիվ 1980 թվականին Հյուսիսային Կորեան ներկայացրել է «մեկ ազգ, երկու համակարգ» վերամիավորման առաջարկը, որն ընդունվել է Հարավային Կորեայի առաջարկությամբ, ըստ այդ առաջարկի նրանք պետք է հանդիպեին և հանրաքվեի միջոցով միավորված կերպով ստեղծեին սահմանադրություն և կառավարություն: Սկզբում լուծվել է բաժանված ընտանիքների վերամիավորման մարդասիրական հարցը, իսկ 1985 թվականի սեպտեմբերին սահմանի երկու կողմերից ընտանիքները խաչաձև այցելություններ են կատարել Սեուլ և Փհենյան։

Կառավարությունը բազմաթիվ ջանքեր է գործադրել մշակութային զարգացման համար, այդ ընթացքում կառուցվել են Կորեայի ազգային թանգարանը, Սեուլի արվեստի կենտրոնը և Ժամանակակից արվեստի ազգային թանգարանը: 1986 թվականի Ասիական խաղերը հաջողությամբ են անցկացվել, իսկ 1988 թվականին Սեուլում կայանալիք ամառային օլիմպիական խաղերի հայտը նույնպես հասել է հաջողության։

Չնայած տնտեսական աճին և դիվանագիտական հարաբերություններում հաջողությանը՝ կառավարությունը, որն իշխանություն է ստացել պետական հեղաշրջման միջոցով՝ ըստ էության ռազմական ռեժիմ է եղել և հասարակության աջակցությունն ու վստահությունը դրա նկատմամբ ցածր է եղել, սակայն ժողովրդավարական բարեփոխումների խոստումները այդպես էլ մնացել են անկատար։ 1985 թվականի Ազգային ժողովի ընտրություններում ընդդիմադիր կուսակցությունները ավելի շատ ձայներ են հավաքել, քան կառավարական կուսակցությունը, ինչը հստակորեն ցույց է տվել, որ հասարակությունը փոփոխություն է ուզում։ Շատերը սկսել են կարեկցել բողոքող ուսանողներին։ Գվանգջուի կոտորածը երբեք չի մոռացվել, 1987 թվականի հունվարին հասարակական կատաղությունը աճել է, երբ ոստիկանության հետաքննության ներքո Սեուլի ազգային համալսարանի բողոքող ուսանող է մահացել: 1987 թվականի ապրիլին Նախագահ Չունը հայտարարել է, որ նախագահի ուղղակի ընտրությունը թույլ տալու համար միջոցներ են ձեռնարկվել գործող սահմանադրությունը պաշտպանելու համար: Այս հայտարարությունը համախմբել և ուժեղացրլել է ընդդիմությանը։ 1987 թվականի հունիսին ավելի քան մեկ միլիոն ուսանողներ և քաղաքացիներ մասնակցել են հունիսյան պայքարի համազգային հակակառավարական ցույցերին։

1987 թվականի հունիսի 29-ին կառավարության նախագահի թեկնածու Ռո Թաե-վուն զիջել է պահանջներին և հայտարարել, որ հունիսի 29-ի հռչակագիրը կոչ է արել ուղիղ նախագահական ընտրություններ անցկացնել և վերականգնել քաղաքացիական իրավունքները: 1987 թվականի հոկտեմբերին անցկացվել է համապետական հանրաքվե և վերանայվել է սահմանադրությունը, իսկ դեկտեմբերին անցկացվել են նոր նախագահի ուղղակի ընտրություններ՝ ավարտին հասցնելով Հինգերորդ Հանրապետությունը։

## Ծանոթագրություններ
### Մեջբերումներ

### Աղբյուրներ

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*Country studies: South Korea: 
*
*
*
*
* The 1st Republic  at Doosan Encyclopedia
* The 2nd Republic  at Doosan Encyclopedia
* The 3rd Republic  at Doosan Encyclopedia
* The 4th Republic  at Doosan Encyclopedia
* The 5th Republic at Doosan Encyclopedia
* The 6th Republic at Doosan Encyclopedia
* 6.25 War  at Doosan Encyclopedia

## Գրականություն
* Cha, Victor, and Ramon Pacheco Pardo. *Korea: A New History of South and North* (Yale UP, 2023).
* Pardo,  Ramon Pacheco. *South Korea's Grand Strategy: Making Its Own Destiny* (2023)

## Արտաքին հղումներ
* Կորեայի Հանրապետության պաշտոնական կայք
* Կորեայի պատմության ուսումնասիրության կազմակերպություն 
* Նախապատմություն: Հարավային Կորեա,ԱՄՆ պետքարտուղարություն
* Երկրները և նրանց մշակույթը.
* Կորեայի Պատմություն, Ասիական տեղեկատվական կազմակերպություն
* Կորեական պատերազմ, BBC
* Կորեական պատերազմ, Ռազմածովային պատմության և ժառանգության հրամանատարություն
* Թաքնված Կորեա
* Կորեայի հասարակության փոդքասթ. Կորեայի Պատմություն մաս 1 և 2
*  Պատմական հետազոտությունների ինստիտուտ
*  Կորեայի ժամանակակից պատմության թանգարան

Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի պատմություն