Հարկադիր հղիություն

**Հարկադիր հղիությունը** կնոջը կամ աղջկան հղիանալու կամ նրա կամքին հակառակ հղի մնալու ստիպելու պրակտիկա է։ Այս արարքը հաճախ հանդիսանում է որպես հարկադիր ամուսնության մաս, որպես ստրուկներ բուծելու ծրագրի կամ որպես ցեղասպանության ծրագրի մաս։ Հարկադիր հղիությունը վերարտադրողական հարկադրանքի ձև է։

## Կայսերական Ճապոնիա
731 բաժանմունքի կին բանտարկյալներին ստիպել են հղիանալ փորձերում օգտագործելու համար։

## Հարսնացուի առևանգում
Հարսնացուի առևանգման և հարկադիր ամուսնության պրակտիկան սովորաբար (բացառությամբ զուտ խորհրդանշական «հարսնացու առևանգումների», որոնք իրականում փոխհամաձայնությամբ փախուստ են) ներառում են «հարսնացուի» բռնաբարությունը՝ նրան հղիանալու ստիպելու մտադրությամբ՝ դնելով նրան այնպիսի վիճակում, որ նա կախվածության մեջ է ընկնում բռնաբարողից և նրա ընտանիքից և բռնաբարության նկատմամբ մշակութային վերաբերմունքի պատճառով չի կարողանում վերադառնալ իր ընտանիք։ Ղրղզստանում ամեն տարի առևանգվում են հազարավոր երիտասարդ աղջիկներ և կանայք՝ հարկադրաբար ամուսնանալու համար։ Թեև 2013 թվականին այս պրակտիկան օրենքից դուրս է եղել, հարսնացու առևանգումը շարունակում է գոյություն ունենալ՝ կործանարար հետևանքներով հասարակության համար։ Այն հաճախ կոչվում է ավանդույթ, որը ընկալվում է որպես ակնհայտ բան, որ պետք է անել, երբ տղամարդը պատրաստ է ամուսնության։ Չինաստանը պայքարում է հարսնացուների թրաֆիքինգի հրատապ խնդրի հետ։ Այս անախորժությունը կարելի է բացատրել մեկ երեխայի նկատմամբ երկրի պատմական քաղաքականությամբ և արական սեռի սերունդների գերակշռող նախապատվությամբ, ինչը հանգեցրել է գենդերային զգալի անհավասարակշռության։ Չինացի տղամարդիկ դժվարություններ են ունենում կյանքի ուղեկիցներ գտնելու հարցում:Չինաստանում անվտանգության խոցելիության պատճառով տագնապալի ձեռնարկություն է առաջացել՝ կապված հարևան երկրների կանանց և աղջիկների թրաֆիքինգի հետ։ Տարիների ընթացքում Չինաստանի կառավարության հիմնական մոտեցումն այն է եղել, որ անտեսեն աճող մեղադրանքները, որ պաշտոնյաները կարող են ներգրավվել այս ապօրինի գործունեության մեջ։

## Որպես ցեղասպանության միջոց
Բռնաբարությունը, սեռական ստրկությունը և հարակից գործողությունները, ներառյալ հարկադիր հղիությունը, այժմ Ժնևի կոնվենցիայի համաձայն ճանաչվում են որպես մարդկության դեմ հանցագործություն և ռազմական հանցագործություն, մասնավորապես 1949 թվականից սկսած Ժնևի չորրորդ կոնվենցիայի 27-րդ հոդվածը և հետագայում նաև 1949 թվականի Ժնևի կոնվենցիաներին կից 1977 թվականի Լրացուցիչ արձանագրությունները բացահայտորեն արգելում են պատերազմի ժամանակ բռնաբարությունները և հարկադիր մարմնավաճառությունը։ Հռոմի կանոնադրության բացատրական հուշագիրը, որը սահմանում է Միջազգային քրեական դատարանի իրավասությունը, բռնաբարությունը, սեռական ստրկությունը, հարկադիր մարմնավաճառությունը և հարկադիր հղիությունը ճանաչում է որպես մարդկության դեմ ուղղված հանցագործություն, եթե դա տարածված կամ համակարգված պրակտիկայի մաս է։ 

Ռուանդայի միջազգային քրեական տրիբունալը ճանաչել է բռնաբարությունը որպես ցեղասպանություն, երբ այն օգտագործվում է համակարգված կամ զանգվածային՝ ժողովրդին ոչնչացնելու համար։ Հետագայում նախկին Հարավսլավիայի համար միջազգային քրեական տրիբունալը նույնպես բռնաբարությունը որակեց որպես մարդկության դեմ հանցագործություն։ 2008 թվականին ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի 1820 բանաձևը սահմանել է, որ նման գործողությունները կարող են լինել «պատերազմական հանցագործություն, մարդկության դեմ հանցագործություն կամ ... ցեղասպանություն»։ Չնայած այս միջոցներին, բռնաբարությունը, լինի դա համակարգված, թե այլ կերպ, շարունակում է տարածված մնալ հակամարտության գոտիներում։

## Տես նաև
* Եվգենիկա
* Հարկադիր աբորտ
* Ցեղասպանություն
* Սեռական ստրկություն

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Բռնաբարություն
Կատեգորիա:Բռնություն կանանց նկատմամբ
Կատեգորիա:Հղիություն
Կատեգորիա:Մարդկության դեմ ուղղված հանցագործություններ
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքների խախտում
Կատեգորիա:Ռազմական հանցագործություններ
Կատեգորիա:Սեռական առողջություն
Կատեգորիա:Սեռական բռնություն
Կատեգորիա:Ցեղասպանություն