Էլիզաբեթ Քրեսուել

**Էլիզաբեթ Քրեսուել** (, ), նաև հայտնի որպես **մայր Քրեսուել** և **Կլերկենուելի տիկին Քրեսուել,** տասնյոթերորդ դարում Անգլիայի ամենահաջողակ մարմնավաճառներից և հասարակաց տան տիրուհիներից մեկը։ Սկսելով Բարթոլոմի Քլոզում, Լոնդոնյան Սիթիում և Շորեդիչի Սենթ Լեոնարդսում գտնվող տներից՝ նա շուտով ընդլայնել է իր գործունեությունը՝ կառուցելով հասարակաց տների լայն ցանց ամբողջ Լոնդոնում և աշխատանքի վերցնելով աղջիկների ու կանանց, որոնք բերվել էին Անգլիայի տարբեր հատվածներից։ Նրա աշխատակիցների թվում էին Չարլզ II-ի համար ծառայության անցած զինվորականների կանայք և ազնվականուհիներ, որոնք աջակցել էին Անգլիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ միապետականների ծավալած գործունեությանը և այդ պահից ի վեր ծանր ժամանակներ էին ապրում։ Նրա հասարակաց տները արժանացել էին Չարլզ թագավորի և վերջինիս արքունիքի, ինչպես նաև կառավարության և քաղաքային համքարության հզոր գործիչների բարեհաճությանը։ Այս դիրքը նրան որոշակի անձեռնմխելիություն էր տվել քրեական հետապնդումից և նպաստել էր նրա կերպարի ձևավորմանը՝ որպես անօրինության և կաշառակերության ծաղրանկար։

1688 թվականին հասարակաց տների դեմ խռովությունների ընթացքում ենթավարպետներն ավերել են Լոնդոնում գտնվող հասարակաց տները, այդ թվում՝ Քրեսուելին պատկանողները։ Նրան նշում են որպես Պոռնիկների երգիծական խնդրագրի հասցեատերերից մեկը, որն ուղարկվել էր թագավորի պերճաղիճ (կուրտիզանուհի) լեդի Քասլմեյնին։ Նամակում խնդրում էին օգնել «քույր» մարմնավաճառներին, որոնք կորցրել էին իրենց ապրելամիջոցները՝ հայցելով վերակառուցել հասարակաց տներն ազգային հարկային գանձարանի գումարով։ Լինելով հայտնի Վիգի, հակակաթոլիկ և հակակարոլական Թոմաս Փլեյերի կողմնակիցը՝ Քրեսուելը ֆինանսավորում էր վերջինիս քաղաքական արշավները։ Իր կյանքի վերջին տարիներին նա հալածանքների է ենթարկվել ինչպես բողոքականների, այնպես էլ կաթոլիկների կողմից․ բողոքականների կողմից՝ թագավորական արքունիքին պոռնիկներ տրամադրելու, իսկ կաթոլիկների կողմից՝ Փլեյերի քաղաքական ապստամբությունը ֆինանսավորելու համար։

Քրեսուելը հազվագյուտ դիրք էր զբաղեցնում տասնյոթերորդ դարի Անգլիայում՝ չնայած հասարակ ծագմանը, և բարձր կարգավիճակ էր ստացել՝ դառնալով անկախ և հարուստ կին, որը ղեկավարում էր մեծ բիզնես ձեռնարկություն։ Քրեսուելը հիշատակվում է բազմաթիվ ժամանակակից գրական ստեղծագործություններում և երգերում, բալլադներում, բանաստեղծություններում, փողոցային գրականություններում, վեպերում ու կուսակցական պարսավագրերում և հաճախ ներկայացվում է որպես արատավոր ծաղրանկար, փողոցային մեկնաբանությունների երգիծական կերպար, սեքսուալ թատրոն և քաղաքական անառակություն։

## Կյանք և կարիերա
Էլիզաբեթ Քրեսուելը ծնվել է մոտավորապես 1625 թվականին հավանաբար Անգլիայի Քենթ կոմսության Նոկհոլթ փոքր գյուղում։ Միջին դասին պատկանող նրա բողոքական ընտանիքն ազդեցիկ էր և կապեր ուներ հզոր Պերսիվալ ընտանիքի հետ, որն արժանացել էր Չարլզ I թագավորի բարեհաճությանը։ Մինչև 1658 թվականի հուլիսը Քրեսուելը գրանցվել է որպես «իր չարության մեջ մրցակից չունեցող» հասարակաց տան տիրուհի, որը ղեկավարում է Լոնդոնյան Սիթիի Լիթլ Բրիթընում (Փոքր Բրիտանիա) տեղակայված Բարթոլոմի Քլոզ կոչվող փոքր փողոցի հասարակաց տունը։ Նույն ամսում նրա դեմ դատական գործ է հարուցվել Հիքս Հոլում, որտեղ կոնստեբլ Ջոն Մարշալը վկայություն է տվել այն մասին, որ «Էլիզաբեթ Քրեսուելը, ով բնակվում է Բարթոլոմի Քլոզում, տարբեր ժամանակահատվածներում գտնվել է իր տանը զանազան պարոնների և կանանց հետ»։ Մարշալը նշում է, որ կանանցից ոմանք «ուղարկվել են Բրայդուել»՝ Լոնդոնի տխրահռչակ բանտ։ Այնուհետև Քրեսուելը փորձել է կաշառել ոստիկանությանը դատական գործի հրապարակայնությունից խուսափելու համար։ Նա ապրում էր Բարթոլոմի Քլոզից երկու մղոն դեպի հյուսիս-արևելք տեղակայված Շորեդիչի Սենթ Լեոնարդսում մինչև 1658 թվականի հոկտեմբերը, երբ զայրացած տեղացիների հոծ զանգվածը հավաքվեց Վեստմինստերյան դատարանում, որպեսզի ցուցմունք տա Քրեսուելի և այն մարմնավաճառների դեմ, որոնց վերջինս կառավարում էր իր «տնից»։ Նրանք պնդում էին, որ Քրեսուելը․․․․ զվարճացնում էր բազմաթիվ սանձարձակ անձանց՝ տղամարդկանց և կանանց, որոնք կասկածվում էին անառակության մեջ․․․ վերոնշյալ Էլիզաբեթը վերջերս տուն էր վերցրել․․․ որի համար տարեկան վճարում էր 100 ֆունտ ստեռլինգ տուգանք և 40 ֆունտ ստեռլինգ վարձավճար, ուր շատ ունևոր անձինք հաճախակի այցելում էին ինչպես ցերեկը, այնպես էլ գիշերը․․․ շարունակում էին խմել, բարձր խոսել, պարել, քեֆ անել, հայհոյել․․․ անպատշաճ վարք դրսևորել Աստծուն նվիրված և պահքի օրերին։ Ականատեսները պատմում են, որ տեսել են, թե ինչպես են տղամարդիկ և կանայք մտնում սենյակներ․ «կինը, հանելով իր իրանակալը և տակի շրջազգեստը, մտել է սենյակ, որտեղ նրանք փակել են փեղկավոր ապակեկալը և կողպել դուռը․․․ մի ընկերախումբ խմել է մոտ մեկ տասնյակ շիշ գինի, իսկ հետո բազմաթիվ ենթադրյալ թեթևամիտ կանայք․․․ գաղտնիորեն ներս են սողոսկել հետևի դարպասից՝ անարգելով այդ վայրը։Ժողովված հարևանները պատմել են նաև հետագա անարգությունների մասին, օրինակ, երբ պոռնիկները «ազնվականուհու սովորությամբ սկսեցին առաջարկել պարոնների գաղտնի անդամի (առնանդամ) առողջության բաժակաճառը․․․ այնուհետև նաև խմեցին իրենց սեփական մարմնի ինտիմ մասերի կենացը»։ Նրանք դժգոհում էին, որ տան շրջակայքում կավատությունն այնքան էր տարածվել, որ հասարակաց տուն այցելող տղամարդիկ ենթարդում էին՝ տեղացի ընտանիքների դուստրերը մարմնավաճառներ են։ Իր անօրինությունների համար Քրեսուելին «ուղարկել են բանտ՝ տաժանակիր աշխատանք կատարելու»։

### Հաջողություն
Մինչև 1660 թվականը Մայր Քրեսուելը, ինչպես և իր լոնդոնցի ընկեր Դամարիս Փեյջը, համարվում էր լոնդոնյան հասարակության փառահեղ դեմքերից մեկը՝ օժտված ինքնագովազդի բացառիկ տաղանդով։ Նա հայտարարել է, որ ունի «ամեն տեսակի գեղեցկուհիներ՝ ածուխի նման սև մաշկ ունեցող չքնաղագույններից մինչև ոսկեծամիկ անհագուրդներ, քնկոտ աչքերով դանդաղաշարժներից մինչև անառակ լրբեր»։ Քրեսուելն ուներ բազմաթիվ գործակալներ ամբողջ երկրում, որոնք էլ իր համար գտնում էին երիտասարդ աղջիկների։ Քրեսուելի հասարակաց տներից մեկը գտնվում էր Ուեթսթոուն զբոսայգու Լինքոլնս Ինն Ֆիլդս հանրային հրապարակում, որտեղ նա վաճառում էր «ալկոհոլային խմիչքներ և կարմրայտ երիտասարդ աղջիկներ բոլոր նրանց, ովքեր դրանք գնելու համար գինեաներ ունեին»։ Նրա գլխամասային գրասենյակը Քրիփլգեյթից ոչ հեռու տեղակայված Մուր Լեյնին մոտ Բեք Ալիի հասարակաց տունն էր, որտեղ այսօր գտնվում է Մուրգեյթ կայարանը։ Քրեսուելը նաև ուներ մեկ այլ գրասենյակ Միլլբենկում՝ տեղացի ազնվականներին տրամադրելով մարմնավաճառների ծառայություններ, ինչպես նաև առանձնատուն Կլերկենուելում և «ժամադրությունների տուն», որտեղ ծերերն ու երիտասարդները կարող էին գաղտնի հանդիպել իրենց սիրեկանների հետ։ Նա վարձել էր մի խումբ միապետական ազնվականուհիների, որոնք սերում էին նախկին բարձր հասարակությունից, դեմ էին խորհրդարանական ապստամբությանը, և որոնց սոցիալական դիրքը մեծապես տուժել էր քաղաքացիական պատերազմի պատճառով։ Կանանց այս խումբն աշխատում էր քաղաքի Գրեշամ թագավորական բորսայի մոտ գտնվող նրբանցքներում, և այդ պատճառով հայտնի էին որպես «Բորսայի կոմսուհիներ» կամ «կողային բարձեր»։
[մինի|336x336փքս|1668 թվականի մարտին լեդի Քասլմեյնին գրված ''[Պոռնիկների խնդրագիր|Պոռնիկների խնդրագիրը*]]

=== Հասարակաց տների դեմ խռովություններ և *Պոռնիկների խնդրագիր* ===
[[Չարլզ II Ստյուարտ|Թագավոր Չարլզ II-ը]] հովանավորում էր Քրեսուելի, ինչպես նաև տիկին Դամարիս Փեյջի հաստատությունները։ Նա Քրեսուելին համարում էր «հուսալի գործընկեր»։ Քրեսուելը դարձել էր նույնքան հայտնի, որքան իր ժամանակի քաղաքական գործիչները, և մեծապես պաշտպանված էր դատական գործընթացներից՝ ի շնորհիվ իր լոնդոնյան հաճախորդների, որոնք ծառայում էին արքունիքում, համքարություններում և կառավարությունում։ Քրեական հետապնդումից վերջինիս աճող անձեռնմխելիությունը նպաստել է նրա՝ որպես ատելի կերպարի հեղինակության ամրապնդմանը հատկապես լոնդոնյան բազմահազար ենթավարպետների շրջանում, որոնք իրենց չէին կարող թույլ տալ վարձակալել նրա մարմնավաճառներին և, որոնց, համաձայն իրենց պայմանագրի պայմանների, արգելված էր ամուսնանալ։ Քրեսուելի և Փեյջի հասարակաց տները դարձել են 1668 թվականի [[Հասարակաց տների դեմ խռովություններ|Հասարակաց տների դեմ խռովությունների]] առաջնային թիրախը, որոնք տարածվել են ամբողջ Լոնդոնով։ Սկսելով [[Ավագ Երեքշաբթի]]՝ խռովությունները տևել են հինգ օր, որոնց ընթացքում երիտասարդ ենթավարպետներն այրել և ջարդուփշուր են արել թագավորի աջակցությունը ստացող հասարակաց տները։ Ոմանց համար հասարակաց տները խորհրդանշում էին Չարլզ թագավորի՝ եվրոպական ոճով դատարանները՝ սանձարձակ և լի անթույլատրելի անառակությամբ։ Ենթավարպետները խուժել են [[Մուրֆիլդս|Մուրֆիլդսում]] գտնվող նրա հասարակաց տուն՝ հարձակվելով կանանց վրա, պատռելով անկողնային պարագաները, թալանելով ունեցվածքն ու ավերելով շինությունը։
[[Պատկեր:Portrait_of_Barbara_Villiers_(1640-1709).jpg|մինի|Թագավոր Չարլզ II-ի սիրուհի [[Բարբարա Վիլյերս|լեդի Քասլմեյն]], հեղինակ՝  [[Փիթեր Լելի]]]]
Խռովությունից հետո Փեյջը և Քրեսուելը նշվել են որպես *Պոռնիկների խնդրագրի* հասցեատերեր, որն ուղարկվել էր թագավորի սիրուհուն՝ [[Բարբարա Վիլյերս|լեդի Քասլմեյնին]], ով հայտնի էր իր վայրի սանձարձակությամբ։ Որոշ պատմաբաններ, ինչպիսին է Լինանը, ենթադրում են, որ հասցեատերեր Փեյջը և Քրեսուելը գործուն մասնակցություն են ունեցել փաստաթղթի գրման գործընթացում։ Մյուսները, ինչպիսիք եք Մաուրին և Թըրները, կարծում են, որ դա անանուն, արմատական այլախոհների կողմից քաղաքական [[Որովայնախոսություն|որովայնախոսության]] հնարք է։ Հասարակական ամոթազուրկ երգիծանքում հասարակաց տների երկու սեփականատերերը խնդրում են, որ ազնվականը գործի իր «քույրերի» անունից, փոխհատուցի տիկնանց կրած կորուստները և ազգային հարկային գանձարանի գումարներով ֆինանսավորի իրենց հասարակաց տների վերանորոգումը։ Նրանք Քասլմեյնին դիմում են որպես մարմնավաճառի և թվարկում են հասարակաց տների այն վայրերը, որտեղ պայքարում են նրա ընկերները։ Այն հասցեագրված է հետևյալ կերպ․Նկատի առնելով պոռնկությամբ զբաղվելու իր մեծ փորձը՝ լեդի Քասլմեյնը, ինչպես նրանք էին պնդում, խորապես կկարեկցեր ամբողջ քաղաքի մարմնավաճառներին։ «Եթե Ձերդ գերազանցությունը մեկ անգամ ընկնի այս բիրտ ամբոխի ձեռքը, – գրում էին նրանք, – չեք կարող ակնկալել ավելի մեծ բարեհաճություն, քան նրանք ցուցաբերեցին մեր՝ խեղճ ու ստորագույն պոռնիկներիս նկատմամբ»։ Օրագրագիր [[Սեմյուել Փիփս|Սեմյուել Փիփսը]] նշել է, որ Քասլմեյնը «սարսափելի վրդովվել» էր խնդրագրից։ Նամակն այնքան մանրակրկտորեն էր հարմարեցված այդ ժամանակվա քաղաքական դինամիկային, որ չնայած տպագրիչը ձերբակալվել էր, դատարանի գրաքննիչը գրում է, որ «ես չեմ կարող ավելացնել *Խեղճ պոռնիկների խնդրագրին* մի այնպիսի բան, որը երդվյալ ատենակալները նկատի կառնեին»։

Հաջորդ տարվա ընթացքում այդ խնդրագիրը սկիզբ դրեց այս թեմայով լայնածավալ երգիծանքների, բանաստեղծությունների և բալլադների։ Պատմաբան Ջեյմս Թըրներն այս իրադարձությունը համարում է Ռեստավրացիայի դարաշրջանի Անգլիայում սեքսուալության նոր կառնավալացման օրինակ, որտեղ միավորվեցին իրական քաղաքական հարձակումները, երգիծանքը, փողոցային մեկնաբանությունները և անպարկեշտ թատրոնը։ Խռովություններից երկու տարի անց ամբոխը ևս մեկ անգամ է հավաքվել և կրկին երդվել, որ գետնին կհավասարեցնի Քրեսուելի հասարակաց տունը, թեև տեղացի [[Ժամկոչ|ժամկոչների]] պաշտպանությունը կանխեց հարձակումը։

=== Քաղաքական պատկանելություն ===
Քրեսուելը երբեք չի ամուսնացել։ Նա համարվում էր սըր Թոմաս Քրեսուել մականվամբ քաղաքային սենեկապետ [[Թոմաս Փլեյեր|Թոմաս Փլեյերի]] սիրուհին։ Վերջինս նշանավոր [[Վիգեր|Վիգ]] էր, հակակաթոլիկ և [[Չարլզ II Ստյուարտ|հակակարոլական]], որը մեծ հանդիսություններ էր կազմակերպում իր քաղաքական համախոհների համար Քեմբերուելում գտնվող Քրեսուելի տանը։ Ասում են, որ սրանք հաճախ վերածվում էին խրախճանքների։ Մի անգամ Քրեսուելը նման մի խնջույք է կազմակերպել 300 մարմնավաճառների մասնակցությամբ, և գիշերվա այդ պատմությունն անմիջապես վերածվել է տեղական բալլադի։ Այս ժամանակահատվածում Քրեսուելը ֆինանսավորում էր Փլեյերի կարիերան, ինչը նրան տվել է քաղաքական և ֆինանսական լծակներ քրեական աշխարհում, սակայն այդ պատճառով նա նաև ձեռք է բերել ոխերիմ թշնամիներ։ Փլեյերի ցուցաբերած աջակցությունը հակակաթոլիկ ապստամբ [[Տիտուս Օութս|Տիտուս Օութսին]] և գահի բացահայտ բողոքական հավակնորդ [[Մոնմութի դուքս|Մոնմութի դուքսին]] դարձավ նրա կործանման պատճառը։ Քրեսուելը փորձել է հեռու մնալ ցանկացած քաղաքական պատկանելությունից, սակայն ի վերջո հարձակման է ենթարկվել բողոքականների կողմից՝ թագավորական արքունիքին պոռնիկներ տրամադրելու, իսկ կաթոլիկների կողմից՝ Փլեյերին ֆինանսավորելու համար։ 1681 թվականին Քրեսուելի դեմ դատական գործ է հարուցվել, և նա դատապարտվել է «ավելի քան երեսուն տարվա անառակության» համար։ Դատավարության ընթացքում իր սեփական մարմնավաճառներից շատերը նրա դեմ ցուցմունք են տվել։ Թեև Քրեսուելից խլեցին Մուրֆիլդսում գտնվող իր հասարակաց տունը, նրա բիզնեսը դրանից մեծապես չտուժեց։

=== Վերջին տարիներ ===
[[Պատկեր:Bridewell_prison_rebuilt_after_the_Great_Fire.gif|մինի|260x260փքս|[[Բրայդուել|Բրայդուել բանտը]] 17-րդ դարի վերջին, որը վերակառուցվել է 1666 թվականին [[Լոնդոնի մեծ հրդեհ|մեծ հրդեհից]] հետո]]
Քրեսուելի առողջական վիճակը վատթարացել է կյանքի վերջին տարիներին՝ հավանաբար [[Տուբերկուլոզ|տուբերկուլյոզի]] պատճառով։ Նա հիվանդ և տանջահար տեսք ունի [[Մարսելլուս Լարուն|Մարսելլուս Լարունի]] փորագրած դիմանկարում, որն այժմ կախված է Լոնդոնի [[Դիմանկարների ազգային պատկերասրահ (Լոնդոն)|Դիմանկարների ազգային պատկերասրահում]]։ Քրեսուելը բանտարկվել է [[Բրայդուել|Բրայդուել բանտում]], որտեղ և մահացել է։ Տարբեր աղբյուրներում նրա մահվան տարեթիվը նշվում է մոտ 1698 թվականին։ Իր կտակում նա խնդրել է «իրեն արժանապատիվ կերպով թաղել Քենթ կոմսության Նոկհոլթ ծխական եկեղեցում՝ անգլիական եկեղեցու կանոններին համապատասխան»։ Քրեսուելը թաղված չէ Նոկհոլթում, այլ հնարավոր է՝ թաղված է Բրայդուել գերեզմանատանը։

Ըստ մի քանի արձանագրությունների՝ իր կտակում նա թողել է 10 ֆունտ ստեռլինգ՝ կարդալու մի քարոզ, որում ոչ մի վատ բան չի ասվում իր անձի մասին։ Երկար փնտրտուքներից հետո հայտնաբերվել է այն երիտասարդ հոգևորականը, որը թաղման արարողությունն անցկացնելու պատրաստակամություն է հայտնել։ Սոցիալական բարոյագիտության մասին երկար քարոզ կարդալուց հետո հոգևորականն ասել է․ «Հանգուցյալի կամքով ես պետք է հիշատակեմ նրան և լավից բացի ոչ մի վատ բան չասեմ նրա մասին։ Հետևաբար, նրա մասին կասեմ միայն սա․․․ նա ծնվել, ապրել և մահացել է որպես լավ մարդ, քանզի ծնվել է Քրեսուել անունով, ապրել Կլերկենուելում և մահացել Բրայդուելում»։ Այս պատմությունը հանդիպում է բազմաթիվ աղբյուրներում, սակայն հավանաբար ստույգ չէ։

== Ժամանակակից մեդիա ==
Շատ պատճառներով Քրեսուելը հազվագյուտ դիրք էր զբաղեցնում։ Թեև նա հասարակ ծագում ուներ, կին էր և ամուրի, այնուամենայնիվ, բարձր դիրքի էր հասել՝ ղեկավարելով մեծ բիզնես ձեռնարկություն։ Միջին տարիքում նա անկախ և հարուստ կին էր, որը կապեր ուներ ամբողջ Անգլիայում կառավարության և թագավորական արքունիքի հարուստ ու ազդեցիկ տղամարդկանց հետ։ Նրա ծառայությունների ցանցը մեծ պահանջարկ էր վայելում՝ հակասելով այդ ժամանակվա կրոնական և սոցիալական բարքերին։

Քրեսուելի հաջողության գրավականը ինքնագովազդի տաղանդն ու եռանդն էին։ Նա բացահայտ կերպով գովազդում էր իր պոռնկության բիզնեսը, ինչն օգնել է նրան ձևավորել սեփական հանրային կերպարը։ Նա պարբերաբար հիշատակվել է կուսակցական պարսավագրերում, [[Փողոցային գրականություն|փողոցային գրականություններում]] ու [[Բալլադ|բալլադներում]], և հնարավոր է՝ եղել է [[Դանիել Դեֆո|Դանիել Դեֆոյի]] երգիծանքի համանուն հերոսուհու՝ [[Մոլ Ֆլենդերս|Մոլ Ֆլենդերսի]] ոգեշնչման աղբյուրներից մեկը։ Հեղինակներ Ռիչարդ Հեդը և Ֆրենսիս Քըրքմանը հաճախել են հասարակաց տներ, գրի են առել և տարածել «ամուսնացած ծեր կանանց» և «նրա աղջիկների» հետ ունեցած հանդիպումների մանրամասն նկարագրություններն *Անգլիացի սրիկան* (1665) գրքում։ Քրեսուելը հաճախ հիշատակվում է Նաթանայել Թոմփսոնի *180 հավատարիմ երգերի ժողովածու* (1685 և 1694), [[Ռոչեսթերի երգիծանքներ]] և *Պետական գործերի մասին բանաստեղծություններ* (1697–1707) ստեղծագործություններում:

Քրեսուելը ծաղրի է ենթարկվել [[Թոմաս Օթուեյ|Թոմաս Օթուեյի]] *Վենետիկը փրկված է* պիեսում, որում հանդես է եկել որպես մի կերպար, որը սըր Թոմաս Փլեյերին տրամադրում է անվերջ քանակությամբ երիտասարդ մարմիններ, ինչպես նաև *Լեդի Քրեսուելի նամակը մանկաբարձուհի տիկին Ս-ին [Սելյե]* (Լոնդոն, 1680) անանուն պարսավագրում։ *Պոռնիկի հռետորաբանությունը* (1683) [[Ֆերրանտե Պալլավիչինո|Ֆերրանտե Պալլավիչինոյի]] *La Retorica della puttane'' (1642) գրքի անանուն թարգմանությունն է։ Հնագույն հռետորական արվեստի ավանդական դասագրքի նման շարադրված այս ադապտացիան ներկայացնում էր Քրեսուելի ծաղրանկարը որպես փիլիսոփայի, որը սովորեցնում էր ընկած միապետականի դուստր Դորոթեային իր ողջ կյանքի ընթացքում սերտած սեքսուալ հնարքները և խորամանկությունները։ Այս երգիծական ծաղրանմանակման մեջ տիկինը խորհուրդ է տալիս իր երիտասարդ աշակերտին․ «Դուք պետք է ձեր խոսույթին հաղորդեք համեստ, լուրջ և բարեպաշտ երանգ, որպեսզի ձեր սոփեստությունն անկեղծ և իրական թվա»։ Նա նաև խորհուրդ է տվել ուսումնասիրել հաճախորդի էությունը․[Պոռնիկի] համար ավելի ձեռնտու կլինի, եթե նա մանրամասնորեն հարցուփորձ անի իր սիրատածուների ֆինանսական և անձնական գործերի մասին, որպեսզի խուսափի ցանկացած հիասթափությունից և անակնկալից, քանի որ եթե պոռնիկը լավ տեղեկացված է նրանց զբաղված ժամերի մասին, և երբ նրանց հանգստի անհրաժեշտությունը կամ հաճույքի մղումը պարտադրում է նրանց հաճախել իր մոտ, հեշտ կլինի հանդիպման ժամ նշանակել, ինչը կարող է ընդհանուր բավականություն պատճառել և հնարավորություն տալ վերջինիս կատարել իր հստակ պարտավորությունները։«Ըստ հռետորության իմ ընկալման, – նա հանդիմանում է, – չկա ոչ մի երաժշտություն, որը Պոռնիկների Ականջներում ավելի դուրեկան պետք է հնչի, քան այն քաղցր մեղեդին, որը ստեղծվել է իր իսկ քսակի մեջ Ոսկու կտորների առբախումից»։

## Մատենագրություն
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Գրականություն
* 
* 
* 

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1620-ականների ծնունդներ
Կատեգորիա:1690-ականների մահեր
Կատեգորիա:Կին
Կատեգորիա:Հասարակաց տներ
Կատեգորիա:Մարմնավաճառություն