Սերգի Ռադոնեժցի

**Սերգի Ռադոնեժցի** (; ), եղել է ռուս հոգևոր առաջնորդ և վանական բարեփոխիչ։

Նա Մոսկվայի մոտ գտնվող Սուրբ Երրորդության (Սերգիևյան) Մայրավանքի հիմնադիրն էր, որն այժմ Ռուսաստանում ամենահարգված վանական տունն է։ Նա ցանկացած անձնավորությունից ամենամեծ ազդեցությունն է ունեցել Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցու վրա։ Սերաֆիմ Սարովցու հետ միասին նա Ռուսաստանում ամենաշատ պաշտված սրբերից մեկն է։

Պատմաբան Սերգեյ Ալեքսանդրովիչ Զենկովսկին գրել է, որ Սերգին, Իմաստուն Եպիֆանիի, Ստեփան Պերմցու և նկարիչ Անդրեյ Ռուբլյովի հետ միասին խորհրդանշում էին «14-րդ դարի վերջի և 15-րդ դարի սկզբի ռուսական հոգևոր և մշակութային վերածնունդը»։

## Վաղ կյանք
Նրա ծննդյան ամսաթիվը հստակ չէ. այն կարող է լինել 1314, 1319 կամ 1322 թվականը։ Նրա միջնադարյան կենսագրությունը նշում է, որ նա ծնվել է Կիրիլի և Մարիայի՝ բոյարական ընտանիքում, Ռոստովի մոտ, այն վայրում, որտեղ այժմ գտնվում է ։

Եպիֆանիի պատմությունը չի նշում վանականի ծննդավայրի ճշգրիտ վայրը՝ նշելով միայն, որ մինչև Ռոստովի իշխանությունից տեղափոխվելը վանականի ընտանիքն ապրել է «մի գյուղում, որը գտնվում է Ռոստովի իշխանության տարածքում, ոչ շատ մոտ Ռոստով քաղաքին»։ Համարվում է, որ դա Վարնիծա () գյուղն է Ռոստովի մոտ։ Սերգին մկրտության ժամանակ ստացել է Բարդուղիմեոս () անունը՝ ի պատիվ Բարդուղիմեոս առաքյալի։

Չնայած իր խելացի լինելուն, Բարդուղիմեոսը մեծ դժվարություններ ուներ կարդալ սովորելու հարցում։ Նրա կենսագրության մեջ նշվում է, որ մի օր հանդիպել է մի ստարեցի (հոգևոր ծերունու), ով նրան պրոսֆորա (սուրբ հաց) է տվել ուտելու, և այդ օրվանից նա կարողացել է կարդալ։ Ուղղափառ քրիստոնյաները այս դեպքը մեկնաբանում են որպես հրեշտակային այցելություն։

Երբ Ռոստովի իշխանությունն անցավ Մոսկվայի Իվան Առաջինի ձեռքը, նրա ծնողները՝ Կիրիլն ու Մարիան, աղքատացան և իրենց երեք որդիների՝ Ստեփանի, Բարդուղիմեոսի և Պետրոսի հետ տեղափոխվեցին Ռադոնեժ։

## Եկեղեցական կյանք
[մինի|[Տեսիլք պատանի Բարդուղիմեոսին (կտավ)|Տեսիլք պատանի Բարդուղիմեոսին, Միխայիլ Նեստերով (1890թվական):]]
Իր ծնողների մահից հետո Բարդուղիմեոսը գնաց Խոտկովո՝ Մոսկվայի մոտ, որտեղ նրա ավագ եղբայր Ստեֆանը վանական էր։ Նա համոզեց Ստեֆանին գտնել ավելի մեկուսացված վայր՝ ասկետիստի կյանքով ապրելու համար։ Մակովեց բլրի խորը անտառում նրանք որոշեցին կառուցել փոքր վանական խուց և եկեղեցի՝ նվիրված Սուրբ Երրորդությանը։ Այսպես սկսվեց Սուրբ Երրորդություն-Սերգիևյան Մայրավանքի մեծ պատմությունը։

Ժամանակի ընթացքում Ստեփանը տեղափոխվեց Մոսկվայի վանք։ Բարդուղիմեոսը կրոնավորվեց և ստացավ Սերգի անունը, որից հետո մեկ տարուց ավել անցկացրեց անտառում՝ որպես ճգնավոր։ Սակայն շուտով այլ վանականներ սկսեցին գալ նրա մոտ և կառուցել իրենց խցերը։ Որոշ ժամանակ անց նրանք համոզեցին նրան դարնալ վանահայր, և նա ձեռնադրվեց քահանա։ Նրա օրինակին հետևելով՝ բոլոր վանականները պետք է ապրեին իրենց աշխատանքով։ Ժամանակի ընթացքում ավելի ու ավելի շատ վանականներ և նվիրատվություններ եկան այս վայր։ Մոտակայքում հայտնվեց պոսադ, որը վերաճեց Սերգիև Պոսադ քաղաքի, և այլ գյուղերի։

Երբ Սերգիի ձեռքբերումների լուրը հասավ Կոստանդնուպոլսի Փիլոթեոս պատրիարքին, Փիլոթեոսը վանական կանոնադրություն ուղարկեց Սերգիին։ Դմիտրի Դոնսկոյի կառավարման ժամանակ նրա աշակերտները սկսեցին տարածել նրա ուսմունքը կենտրոնական և հյուսիսային Ռուսաստանում։ Նրանք հատուկ բնակություն հաստատեցին ամենաանմատչելի վայրերում և հիմնեցին բազմաթիվ վանքեր, որոնցից կարելի է նշել Բորիսոգլեբսկու, Ֆերապոնտովի, Կիրիլլո-Բելոզերսկու և Վիսոցկու վանքերը։ Սերգին նաև կապված էր Մոսկվայում երկու վանական համայնքների՝ Անդրոնիկով և Սիմոնով վանքերի հիմնադրման հետ։ Ընդհանուր առմամբ, Սերգիի աշակերտները հիմնեցին մոտ 40 վանք՝ այդպիսով զգալիորեն ընդլայնելով նրա ազդեցության և հեղինակության աշխարհագրական սահմանները։ Մոսկվայի Ալեքսի Մետրոպոլիտենի մետրոպոլիտը խնդրեց Սերգիին դառնալ իր հաջորդը, բայց Սերգին հրաժարվեց՝ նախընտրելով մնալ պարզ վանական, քան դառնալ եպիսկոպոս։

Որպես ճգնավոր, Սերգին չի մասնակցել երկրի քաղաքական կյանքին։ Այնուամենայնիվ, նա օրհնեց Դմիտրի Դոնսկոյին, երբ վերջինս գնաց կռվելու թաթարների դեմ Կուլիկովոյի ճակատամարտում, սակայն միայն այն բանից հետո, երբ համոզվեց, որ Դմիտրին սպառել էր հակամարտությունը խաղաղ ճանապարհով լուծելու բոլոր միջոցները։ Ասում են, որ Սերգին Դմիտրիին հաղթանակ է շնորհել Ալեքսանդր Պերեսվետ և Ռոդիոն Օսլյաբյա վանականների օգնությամբ։ Որոշ պատմաբաններ նրա քաղաքական դիրքորոշումը մեկնաբանում են որպես խաղաղություն հաստատելու և ռուսական հողերը Մոսկվայի առաջնորդության ներքո միավորելու ձգտում։

## Մահ և սրբացում

մինի|Սերգի Ռադոնեժցու օրհնությունը․ Սերգեյ Կիրիլով
Սերգին մահացել է 1392 թվականի սեպտեմբերի 25-ին։ Նրա անապական մասունքները հայտնաբերվել են 1422 թվականին և տեղադրվել են իր հիմնադրած Սուրբ երրորդություն-Սերգիևյան Մայրավանքի նոր տաճարում։

Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցու կողմից նրա սրբադասման ճշգրիտ թվականը անորոշ է՝ կա՛մ 1452, կա՛մ 1448 թվականն է։ Եկեղեցին նրան հիշատակում է սեպտեմբերի 25-ին՝ նրա մահվան օրը, և հուլիսի 5-ին՝ նրա մասունքները հայտնաբերելու օրը։ Նրան տրված բազմաթիվ գորովագութ տիտղոսների շարքում նա կոչվել է «Ռուսաստանի աբբա» և ռուսական հողի «քաջարի ոևոդա»։

Կաթոլիկ եկեղեցին պաշտոնապես ճանաչում է Սերգիին։ 1940 թվականին նա ներառվել է ռուս կաթոլիկների համար թույլատրված լիտուրգիական օրացույցում։ Ավելին, Հռոմեական Մարտիրոսության վերջին հրատարակությունը Սերգիին հիշատակում է սեպտեմբերի 25 ամսաթվի ներքո։

Սերգին հիշատակվում է Անգլիկան համայնքի մի շարք եկեղեցիների Սրբերի օրացույցում և Անգլիական եկեղեցում նրան հիշատակում են սեպտեմբերի 25-ին։

Սուրբ Ալբանի և Սուրբ Սերգիի սուրբ եղբայրությունը մասամբ անվանակոչվել է նրա անունով։

1937 թվականի դեկտեմբերին Պավել Ֆլորենսկին (1882-1937)՝ ռուս աստվածաբան, քահանա, մաթեմատիկոս, գյուտարար, փիլիսոփա և ճարտարագետը մահացավ խորհրդային Գուլագում, և ենթադրվում է, որ նա դատապարտվել է ՆԳԺԿ արտադատական եռյակի կողմից՝ ՆԳԺԿ թիվ 00447 հրամանի համաձայն, մահապատժի 1930-ականների բոլշևիկյան բռնաճնշումների ժամանակ, երբ հրաժարվեց բացահայտել Սերգիի գլխի թաքստոցը, որը բոլշևիկները ցանկանում էին ոչնչացնել։ Լուրեր են պտտվում, որ Ֆլորենսկին և այլ աստվածաբաններ ներգրավված են եղել Սուրբ Սերգիևի մասունքները փրկելու և թաքցնելու դավադրությունից։ Մասունքները վերադարձվել են Պավել Գոլուբցովի՝ հետագայում «Արքեպիսկոպոս Սերգիի»-ի կողմից Սերգիևյան Մայրավանք 1946 թվականին, երբ այն վերաբացվել է։

## Ժառանգություն
Սերգիի և նրա գործերի մասին շատ տեղեկություններ վերցված են նրա կյանքի մասին 15-րդ դարում գրված աշխատությունից, որը մեզ է հասել 15-20-րդ դարերի ռուսական ձեռագրերի բազմաթիվ ուշ հրատարակություններում։ Սերգի Ռադոնեժցու հիշատակը պահպանվել է շնորհիվ եզակի ձեռագրի՝ «Սուրբ Սերգի Ռադոնեժցու կյանքը», որը գրվել է հայտնի կենսագիր Պախոմիուս Սերբի կողմից, որը հայտնի է նաև որպես Պախոմիուս Լոգոթետես։ Բնօրինակ ձեռագիրը պահվում է Ռուսաստանի Ազգային գրադարանում։

Պատմաբան Սերգեյ Ալեքսանդրովիչ Զենկովսկին գրել է, որ Սերգին, Եպիփան Իմաստունի, Ստեփան Պերմցու և նկարիչ Անդրեյ Ռուբլյովի հետ միասին խորհրդանշում էին «14-րդ դարի վերջի և 15-րդ դարի սկզբի ռուսական հոգևոր և մշակութային վերածնունդը»։
Պատկեր:Vasnetsov_sergij_radonezh.jpg|Սերգի Ռադոնեժցու պատկերը, որը նկարել է Վիկտոր Վասնեցովը Աբրամցևո եկեղեցու համար, 1882թվական
Պատկեր:Lissner_TroiceSergievaLavr.jpg|Էռնստ Լիսների կտավում Սերգիի Ռադոնեժցին  օրհնում է Դմիտրի Դոնսկոյին Կուլիկովոյի ճակատամարտից առաջ:
Պատկեր:Varni2w.jpg|Վարնիծայի Սուրբ Սերգիի վանքը հիշատակում է սրբի ծննդավայրը։
Պատկեր:Vladimir_Putin_7_January_2001-10.jpg|Սուրբ Սերգիի մասունքները պարունակող մասունքարանը՝ Սուրբ Երրորդություն Մայրավանքի Կաթոլիկեում, Սերգիև Պոսադ։
Պատկեր:Dunavski_park_3.jpg|Դանուբե այգում գտնվող Սուրբ Սերգի Ռադոնեժցու արձանը՝ հեղինակ Վյաչեսլավ Կլիկով, Նովի Սադ, Սերբիա, 1992թվական
Պատկեր:Statue_of_St._Sergius_of_Radonezh_Outside_the_Trinity_Lavra_of_St._Sergius.jpeg|Սուրբ Սերգիի արձանը Սուրբ Երրորդություն Մայրավանքի մոտ


## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

## Արտաքին հղումներ

* Official site of the Trinity-St. Sergius Lavra
* Repose of the Venerable Sergius, Abbot and Wonderworker of Radonezh Orthodox icon and synaxarion
* Uncovering of the relics of the Venerable Sergius of Radonezh
* IMDB page

Կատեգորիա:Անձինք մետաղադրամների վրա
Կատեգորիա:Կաթոլիկ եկեղեցու սրբեր