Ջոզեֆ Մասսինո

**Ջոզեֆ Չարլզ Մասսինո** () ամերիկացի մաֆիոզ, մաֆիայի անդամ, Բոնաննո հանցավոր ընտանիքի ղեկավարը 1991-ից մինչև 2004 թվականը, երբ նա դարձավ Նյու Յորքի Հինգ ընտանիքներից մեկի առաջին ղեկավարը:

Մասսինոն Ֆիլիպ Ռաստելիի հովանավորյալն էր, ով 1973 թվականին վերահսկողության տակ վերցրեց Բոնաննո ընտանիքը: Ռաստելին իր իշխանավորման մեծ մասն անցկացրեց բանտում, բայց կարողացավ հասնել իշխանության համար պայքարող մաֆիոզ Կարմին Գալանտեի սպանությանը 1979 թվականին: Ի սկզբանե բեռնատար առևանգող Մասսինոն ապահովեց իր սեփական իշխանությունը 1981 թվականին կազմակերպելով երկու խմբակային սպանություններ, նախ երեք ապստամբների սպանությունը, այնուհետև իր մրցակից Դոմինիկ Նապոլիտանոյի սպանությունը : 1991 թվականին, երբ Մասսինոն բանտում էր, 1986 թվականին աշխատանքային ռեկետային դատապարտման համար, Ռաստելին մահացավ, իսկ Մասսինոն փոխարինեց նրան։ Հաջորդ տարի, ազատ արձակվելուց հետո նա ձեռնամուխ եղավ վերակառուցելու մի ընտանիք, որը գրեթե քառորդ դար խառնաշփոթությունների մեջէր։ Նոր հազարամյակի արշալույսին նա համարվում էր երկրի ամենահզոր մաֆիայի առաջնորդը: Մասսինոն հայտնի դարձավ որպես «Վերջին Դոն», իր ժամանակի միակ լիարժեք Նյու Յորքի ղեկավարը, ով բանտում չէր:

Մասսինոն Ֆիլիպ Ռաստելիի հովանավորյալն էր, ով 1973 թվականին վերահսկողության տակ վերցրեց Բոնաննո ընտանիքը: Ռաստելին իր իշխանավորման մեծ մասն անցկացրեց բանտում, բայց կարողացավ հասնել իշխանության համար պայքարող մաֆիոզ Կարմին Գալանտեի սպանությանը 1979 թվականին: Ի սկզբանե բեռնատար առևանգող Մասսինոն ապահովեց իր սեփական իշխանությունը 1981 թվականին կազմակերպելով երկու խմբակային սպանություններ, նախ երեք ապստամբների սպանությունը, այնուհետև իր մրցակից Դոմինիկ Նապոլիտանոյի սպանությունը : 1991 թվականին, երբ Մասսինոն բանտում էր, 1986 թվականին աշխատանքային ռեկետային դատապարտման համար, Ռաստելին մահացավ, իսկ Մասսինոն փոխարինեց նրան։ Հաջորդ տարի, ազատ արձակվելուց հետո նա ձեռնամուխ եղավ վերակառուցելու մի ընտանիք, որը գրեթե քառորդ դար խառնաշփոթությունների մեջէր։ Նոր հազարամյակի արշալույսին նա համարվում էր երկրի ամենահզոր մաֆիայի առաջնորդը: Մասսինոն հայտնի դարձավ որպես «Վերջին Դոն», իր ժամանակի միակ լիարժեք Նյու Յորքի ղեկավարը, ով բանտում չէր:

## Վաղ կյանք
Ջոզեֆ Մասսինոն ծնվել է 1943 թվականի հունվարի 10-ին Նյու Յորքում։ Նա նեապոլական ծագումով ամերիկացի Էնթոնի և Ադելին Մասսինոների երեք որդիներից մեկն էր։ Մեծացած  Քուինսի Մասպետում Մասսինոն խոստովանել է, որ 12 տարեկանում եղել է անչափահաս հանցագործ և պնդել է, որ 14 տարեկանում նա փախել է տնից Ֆլորիդա։ Նա թողել է Գրովեր Քլիվլենդի ավագ դպրոցը տասներորդ դասարանում։

Մասսինոն առաջին անգամ հանդիպել է իր ապագա կնոջը՝ Ժոզեֆինա Վիտալեին 1956 թվականին։ Նրանք ամուսնացել 1960 թվականին։ Զույգը երեք դուստր ուներ։ Մասսինոն նաև ընկերացավ Ժոզեֆինայի եղբոր՝ Սալվատորե Վիտալեի հետ, որը կարճ ժամանակով բանակում ծառայելուց հետո դարձավ Մասսինոյի ամենավստահելի դաշնակիցներից մեկը։ Երիտասարդ տարիներին Մասսինոն մոլի խոհարար էր և հասուն տարիքում նա ավելորդ քաշ ուներ։ Քաշի պատճառով նա ձեռք բերեց «Մեծ Ջոյ» մականունը, և 1987-ին շորթման հետ կապված դատավարության ժամանակ, երբ նա հարցրեց ՀԴԲ գործակալ Ջոզեֆ Փիսթոունին, թե ով պետք է խաղար իր գաղտնի աշխատանքի ֆիլմում, Փիսթոնը կատակեց, որ նրանք չեն կարող գտնել որևէ մեկին, որ լինի բավականաչափ գեր։ 2004 թվականին Մասսինոն տառապում էր շաքարախտով և արյան բարձր ճնշումով։

Այն բանից հետո, երբ նա համաձայնվեց համագործակցել և վկայություն տալ, Մասսինոն հայտարարեց, որ իր սպանության առաջին զոհը եղել է Բոնաննոյի հանցագործ ընտանիքի համախոհը՝ Թոմի Զումոն, որին նա սպանել է  1969 թվականին: Սպանությունը զայրացրեց Մասպետում բնակվող Բոնաննո կապորեժիմ Ֆիլիպ Ռաստելիին, բայց նա անտեղյակ մնաց Մասսինոյի մասնակցության մասին, և Ռաստելիի զարմիկը, ի վերջո օգնեց Մասսինոյին դառնալ նրա հովանավորը։

## Բոնաննո հանցագործ ընտանիք
### Իշխանության բարձրացում
1960-ականների վերջին Մասսինոն Բոնանոյի գործընկերն էր։ Նա ղեկավարում էր հաջողակ բեռնատար առևանգող անձնակազմը Սալվատորե Վիտալեի և ավտոմեքենայի առևանգող Դուան Լեյզենհայմերի օգնությամբ։ Նա նաև ընկերացավ մեկ այլ  առևանգողի՝ Գամբինոյի հանցավոր ընտանիքի ապագա ղեկավար Ջոն Գոտտիի հետ։ Գնալով բարգավաճող Մասսինոն բացեց իր սեփական սննդի ընկերությունը՝ J&J Catering, որը դարձավ նրա գործունեության ևս մեկ ճակատ։

1973 թվականին բոս Նատալ Էվոլան մահացավ։ 1974թ. փետրվարի 23-ին Մանհեթենի Americana հյուրանոցում կայացած հանդիպման ժամանակ հանձնաժողովը ղեկավար նշանակեց Ռաստելլիին։ 1976 թվականի ապրիլի 23-ին Ռաստելին դատապարտվել է շորթման համար, իսկ օգոստոսի 27-ին դատապարտվել է 10 տարվա ազատազրկման։ Նրա բացակայության ժամանակ Կարմին Գալանտեն ՝ նախկին խորհրդատու և դատապարտված թմրանյութերի առևտրով զբաղվող,  Բոնաննոների վեևահսկողությունը վերցրեց իր վրա, բայց որպես ոչ պաշտոնական գործող ղեկավար։

1975 թվականին Մասսինոն և Վիտալեն մասնակցել են Վիտո Բորելիի սպանությանը, ում Մասսինոյի պնդմամբ՝ Գոտտին հիմնականում մահապատժի է ենթարկել Գամբինո հանցագործների ընտանիքից Փոլ Կաստելանոյի հրամանով։ Բորելիի հարվածը նշանակալից էր Մասսինոյի համար նրանով, որ նա «պատրաստեց իր ոսկորները»՝ ապացուցեց իր հավատարմությունը մաֆիայի հանդեպ և մոտեցրեց նրան Բոնաննո ընտանիքի լիարժեք անդամ դառնալուն: Մասսինոն նաև կազմակերպել էր իր առևանգողներից մեկի՝ Ջոզեֆ Պաստորի սպանությունը 1976 թվականրին, երբ Վիտալին իր անունից պարտք էր վերցրել 9000 դոլար: Թեև հետագայում արդարացվեցին հանցագործությունները և՛ Վիտալեն, և՛ Մասսինոն խոստովանցին իրենց մասնակցությունը պետության ապացույցները ներկայացնելուց հետո։

1975 թվականի մարտին Մասսինոն ձերբակալվել է իր առևանգողների խմբից մեկի՝ Ռայմոնդ Ուինի հետ միասին և մեղադրվել գողացված ապրանքներ ստանալու դավադրության մեջ։ Նրան պետք է դատեին 1977 թվականին, սակայն մեղադրանքները հանվեցին այն բանից հետո, երբ նա հաջողությամբ պնդեց, որ իրեն պատշաճ կերպով չեն ենթարկել Միրանդայի նախազգուշացմանը, ինչը զրկում էր Մասսինոյի կողմից ոստիկանությանը տրված ցուցմունքներից, որպեսզի դրանք օգտագործվեն դատավարության ընթացքում։

1977 թվականի հունիսի 14-ին Մասսինոն ընդգրկվեց Բոնաննո ընտանիքում Էնթոնի Սպերոյի, Ջոզեֆ Չիլի կրտսերի և մի խումբ այլ տղամարդկանց հետ Կարմին Գալանտեի կողմից կազմակերպված արարողության ժամանակ։ Նա աշխատել է որպես զինվոր Ջեյմս Գալանտեի անձնակազմում, իսկ ավելի ուշ ՝ Ֆիլիպ «Ֆիլ Լաքի» Ջակկոնեի անձնակազմում։ Մասսինոն, այնուամենայնիվ, հավատարիմ մնաց Ռաստելիին և  պայքարում էր Գալանտեին հեռացնելու համար, չնայած նրա բանտարկությանը: Վախենալով, որ Գալանտեն կցանկանա իրեն սպանել անհնազանդության պատճառով, Մասսինոն Ռաստելիի անունից դիմում ներկայացրեց Հանձնաժողովին ՝ ամերիկյան մաֆիայի կառավարող մարմնին, որպեսզի սպանեն Գալանտեին: Դիմումը հաստատվել և իրականացվել է 1979 թվականի հուլիսի 12-ին։ Այնուհետև Ռաստելին ամբողջությամբ վերցրեց ընտանիքի վերահսկողությունը և պարգևատրեց Մասսինոյի հավատարմությունը։

1980-ականների սկզբին Մասսինոն ղեկավարում էր իր անձնակազմը J&S Cake սոցիալական ակումբից, որը պատկանում էր J&J Catering-ին։ Շենքը զավթվել է 1988 թվականին Բոնաննոների խաղամոլության ժամանակ։

### Երեք կապոների և Նապոլիտանոյի սպանությունը

Galante-ից հետո Մասսինոն սկսեց իշխանության համար պայքարել Դոմինիկ «Սոննի Բլեք» Նապոլիտանոյի հետ՝ Ռաստելիի մեկ այլ հավատարիմ կապոյի: Երկու տղամարդկանց էլ սպառնացել է մեկ այլ խմբակցություն, որը փորձում էր պաշտոնանկ անել բացակայող ղեկավարին՝ կապոս Ալֆոնս «Սոնի Ռեդ» Ինդելիկատոյի, Դոմինիկ «Մեծ Տրին» Տրինսերայի և Ֆիլիպ Ջակոնեի գլխավորությամբ։ Հանձնաժողովն ի սկզբանե փորձեց չեզոքություն պահպանել, բայց 1981թվականին Մասսինոն իր տեղեկատուներից լուր ստացավ, որ երեք կապոները կուտակում էին ավտոմատ զենքեր և ծրագրում էին սպանել Ռաստելիի հավատարիմներին Բոնաննո ընտանիքում, որպեսզի լիակատար վերահսկողություն ստանձնեն: Մասսինոն խորհրդատվության համար դիմեց Կոլոմբո հանցագործ ընտանիքի ղեկավար Կարմինե Պերսիկոյին և Գամբինոյի ղեկավար Փոլ Կաստելանոյին։ Նրան ասեցին, որ անմիջապես գործի։

Մասսինոն, Նապոլիտանոն և Գերլանդո Շիասիան հանդիպում կազմակերպեցին Բրուքլինի սոցիալական ակումբում երեք կապոների հետ 1981 թվականի մայիսի 5-ին: Նրանք չորս զինյալներ ունեին, այդ թվում՝ Վիտալեն և Բոնանոյի հետ կապված Մոնրեալի ղեկավար Վիտո Ռիզուտոն, որոնք թաքնված էին առանձնասենյակում։ Երբ Տրինչերան, Ջակոնեն և Ինդելիկատոն Ֆրենկ Լինոյի հետ ժամանեցին Մասսինոյին հանդիպելու նրանց գնդակահարեցին, իսկ ինքը՝ Մասսինոն, թույլ չտվեց Ինդելիկատոյին փախուստ կատարել։ Ինդելիկատոն անվնաս փախել է դռնից՝ դուրս վազելով։ Սրանով բարելավեց Մասսինոյի հեղինակությունը, սակայն այն խաթարվեց ինչպես Լինոյի փախուստով, այնպես էլ մայիսի 28-ին Ինդելիկատոյի մարմնի հայտնաբերմամբ։

Մասսինոն արագորեն գրավեց Լինոին իր կողմը, սակայն Ինդելիկատոյի որդին՝ Էնթոնի «Բրունո» Ինդելիկատոն, երդվեց վրեժ լուծել։ Նապոլիտանոն հանձնարարեց իր համախոհ Դոնի Բրասկոյին, սպանել Ինդելիկատոյին։ «Բրասկոն», սակայն, իրականում ՀԴԲ-ի գաղտնի գործակալ Ջոզեֆ Փիսթոուն էր։

Արդեն թերահավատորեն Նապոլիտանոյի կողմից «Բրասկոյի» աջակցության հարցում Մասսինոն խորապես անհանգստացավ անվտանգության խախտմամբ, երբ իմացավ գործակալի իրական ինքնության մասին։ Ավելի ուշ Վիտալեն վկայում էր, որ դա էր պատճառը, որ Մասսինոն որոշեց սպանել նաև Նապոլիտանոյին։ Ինչպես նա հետագայում մեջբերեց Մասսինոյին. «Ես պետք է նրան անդորրագիր տամ Դոնի Բրասկոյի իրավիճակի համար»։ Իր իսկ ցուցմունքում Մասսինոն, փոխարենը, պնդում էր, որ Նապոլիտանոն թիրախ է եղել՝ փորձելով տիրանալ Բոնաննոներին։ Օգոստոսի 17-ին նախկին ուրացող Ֆրենկ Լինոն և Սթիվեն Քենոնեն Նապոլիտանոյին մեքենայով գնացին Բոնանոյի ընտանիքի գործընկեր Ռոնալդ Ֆիլոկոմոյի տուն՝ հանդիպման։ Նապոլիտանոյին դիմավորեց կապիտան Ֆրենկ Կոպան, ապա Լինոն ցած նետեց տան նկուղ տանող աստիճաններից և գնդակահարեց։ Նապոլիտանոյի մարմինը հայտնաբերվել է հաջորդ տարի։

Բենջամին «Լեֆտի» Ռուջերոն, ով օգնեց Պիստոնին պաշտոնապես դառնալ Բոնանոյի գործընկերը, նույնպես թիրախավորվեց, բայց ձերբակալվեց հանդիպման ճանապարհին, որտեղ նրան պետք է սպանեին: 1982 թվականի փետրվարի 18-ին զինվոր Էնթոնի Միրան ով առաջինը «հայտնաբերեց» Պիստոնին, սպանվեց Մասսինոյի հրամանով։ Միրան թաքնվել էր Փիսթոունի մերկացումից հետո, բայց ի վերջո դավաճանվեց և սպանվեց իր հովանավորյալի և զարմիկի՝ Ջոզեֆ Դ'Ամիկոյի կողմից։

### Փախուստի և Բոնվենտրեի սպանություն
1981 թվականի նոյեմբերի 23-ին, հիմնվելով Փիստոնի ներթափանցման արդյունքում ձեռք բերված տեղեկատվության վրա, Բոնանոյի վեց մաֆիոզ, ներառյալ այն ժամանակ անհետ կորած Նապոլիտանոն, մեղադրվեցին շորթման և դավադրության մեջ «երեք կապոների» հարվածի մեջ։

1982 թվականի մարտին Մասսինոյին Կոլոմբոյի հետ կապված ՀԴԲ-ի ներքանձին տեղեկացրեց, որ նա պատրաստվում է մեղադրանք առաջադրել և Լեյզենհայմերի հետ թաքնվել է Փենսիլվանիայում։ 1982 թվականի մարտի 25-ին Մասսինոյին մեղադրեցին նաև Ինդելիկատոյի, Ջակոնեի և Տրինչերայի սպանության դավադրության և բեռնատարի առևանգման մեջ։ Թաքստոցում Մասսինոն կարողացավ տեսնել մեղադրող կողմի ռազմավարությունը և ավելի լավ պլանավորել իր պաշտպանությունը, ինչպես նաև ի վերջո կանգնել դատարանի առաջ՝ առանց այլ մաֆիոզների հետ շփվելու։ Ավելի ուշ Փիսթոնը ենթադրեց, որ Մասսինոն նույնպես վախենում էր հաշվեհարդարից այն բացահայտումից հետո, որ իր գործընկեր Ռայմոնդ Ուինը սկսել էր համագործակցել պետության հետ։ Մասսինոյին այցելեցին բազմաթիվ մաֆիոզներ, այդ թվում՝ Գոթին, իսկ Վիտալեն գաղտնի կանխիկ գումար էր մատակարարում նրան աջակցելու համար։

1983 թվականի ապրիլի 21-ին Ռաստելլին պայմանական վաղաժամկետ ազատվեց, և՛ նա և՛ Մասսինոն պատվիրեցին սպանել Բոնաննո կապո Չեզարե Բոնվենտրեին ՝ սիցիլիական խմբակցության ղեկավարին։ Դեռևս փախուստի մեջ գտնվող Մասսինոն իր թաքստոց կանչեց Վիտալեին, Լուի Ատանասիոյին և Ջեյմս Տարտալիոնեին և նրանց հրաման տվեց։ Այդ ժամանակ, չնայած Ռաստելլին դեռ պաշտոնապես ընտանիքի գլուխն էր, մաֆիոզների մեծամասնության կողմից Մասսինոն համարվում էր ընտանիքի ղեկավարը և դաշտային հրամանատարը, ինչպես նաև Ռաստելիի ակնհայտ ժառանգորդը։ Ըստ Վիտալեի՝ Մասսինոն սպանել է Բոնվենտրեին՝ թաքնված ժամանակ իրեն ոչ մի աջակցություն չցուցաբերելու համար։

1984 թվականի ապրիլին Բոնվենտրեն կանչվեց Ռաստելիի հետ Քուինսում հանդիպման: Նրան վերցրել են Վիտալեն և Ատանասիոն և տարել ավտոտնակ: Ճանապարհին Ատանասիոն երկու անգամ կրակեց Բոնվենտրեի գլխին, բայց միայն վիրավորեց նրան։ Նա կսպաներ Բոնվենտրեին ևս երկու կրակոցով, երբ նրանք հասնեին իրենց նպատակակետին։ Բոնվենտրեի դիակը տնօրինելու գործը հանձնվեց Գաբրիել Ինֆանտիին, ով Վիտալեին խոստացավ, որ Բոնվենտրեի աճյունը ընդմիշտ կվերանա։ Այնուամենայնիվ, հուշումից հետո մնացորդները հայտնաբերվեցին 1984 թվականի ապրիլի 16-ին ԳարֆիլդԻ (Նյու Ջերսի) պահեստում։

### 1986 թվականի դատվածություն և 1987 թվականի արդարացում

Gotti-ի գործընկեր Անջելո Ռուջերոյի միջոցով Մասսինոն կարողացավ 1984 թվականին հանդիպել պաշտպան Ջոն Պոլլոկի հետ՝ բանակցելու նրա հանձնվելու մասին: Նա վերջնականապես հանձնվել է հուլիսի 7-ին և ազատ է արձակվել 350 հազար դոլար գրավի դիմաց։

1985 թվականին Մասսինոյին ևս երկու անգամ մեղադրեցին՝ նախ որպես Ռաստելիի հետ դավադիր՝ Teamsters Local 814-ը վերահսկելու համար աշխատանքային շորթման գործով, այնուհետև Պաստորի սպանության համար դավադրության մեղադրանքով, որն ավելացվեց սկզբնական երեք կապո մեղադրանքին: Երկրորդ մեղադրական եզրակացությունը նաև մեղադրում է Վիտալեին որպես ինքնաթիռի առևանգման հեղինակ։

Աշխատանքային շորթման դատավարությունը սկսվել է 1986 թվականի ապրիլին, երբ Մասսինոն եղել է 12 մեղադրյալներից մեկը, ներառյալ Ռաստելլին և նախկին ղեկավար Նիկոլաս Մարանջելոն։ Մինչ Մասսինոն վստահորեն բողոքում էր այլ մաֆիոզների դեմ, որ նա երբեք հնարավորություն չուներ օգուտ քաղելու շորթումից, նա մեղադրվեց ինչպես Պիստոնի, այնպես էլ արհմիության պաշտոնյա Էնթոնի Գիլբերտիի կողմից։ 1987 թվականի հունվարի 16-ին Մասսինոն դատապարտվեց 10 տարվա ազատազրկման։ Սա նրա առաջին բանտարկությունն էր։ Ռաստելլին, նույնպես դատապարտվել է 12 տարվա ազատազրկման։ Մոտավորապես այս ժամանակահատվածում Մասսինոն համարվում էր Բոնաննո ընտանիքի պաշտոնական ղեկավարը։ Ռաստելիի առողջական վիճակի վատթարացման դեպքում Մասսինոն նույնպես համարվում էր ընտանիքի գործող ղեկավարը, թեև տնօրեն Էնթոնի «Ծերունին» Սպերոն անվանականորեն ղեկավարի պաշտոնակատարն էր։

1987 թվականի ապրիլին Մասսինոն և Վիտալեն դատարանի առաջ կանգնեցին բեռնատարի առևանգման և եռակի սպանություն կատարելու, որոնց պաշտպանում էին համապատասխանաբար Սամուել Հ. Դոուսոնը և Բրյուս Քաթլերը: Դատախազ Մայքլ Չերտոֆը, նկարագրելով Մասսինոյի վերելքը իր բացման հայտարարություններում, նրան բնութագրեց որպես «ամբոխի Հորացիո Ալջեր»։ Ռայմոնդ Ուինը և Ջոզեֆ Փիստոնը ցուցմունք տվեցին Մասսինոյի դեմ, բայց երկուսն էլ չկարողացան վերջնականապես կապել Մասսինոյին սպանության մեղադրանքներից որևէ մեկի հետ։ Հունիսի 3-ին, երբ երկուսն էլ դատապարտվել էին ինքնաթիռի առևանգման մեղադրանքով, ազատվեցին սպանության դավադրության մեղադրանքից: Ավելին, միակ ապացուցված հանցավոր արարքները տեղի են ունեցել RICO-ի ակտի հինգ տարվա վաղեմության ժամկետից դուրս։ Առանց ապացույցների, որ «հանցավոր ձեռնարկությունը» դեռևս ակտիվ էր այդ ժամանակահատվածում, երդվյալ ատենակալները հատուկ վճիռ են կայացրել՝ մաքրելով Մասսինոյին և Վիտալեին այս մեղադրանքներից։

1986 թվականի դատապարտման համար Մասսինոյի բանտարկության ընթացքում Տալադեգայի դաշնային բանտում Վիտալեն գործում էր որպես նրա սուրհանդակ՝ դառնալով գործակցող ղեկավար Սպերոյի կողքին։ Մասսինոյի հրամանով Վիտալեն կազմակերպեց Գաբրիել Ինֆանտիի սպանությունը, ով նույնպես կասկածվում էր որպես Էնթոնի Գիլբերտիին տեղեկատու։

## Բոնաննոյի ղեկավար
### Ընտանիքը վերախմբավորում
Մասսինոյի հետ բանտում իր հանդիպումների ժամանակ Վիտալեն, Բոնաննոների կապոների անունից, հորդորեց իր եղբորը, որ դառնա շեֆ ինչպես անունով, այնպես էլ իրականում։ Ռաստելին իր իշխանության ողջ երկու տարին անցկացրել էր ճաղերի հետևում, և շատերը կարծում էին, որ Մասսինոն կբերի ընտանիքի կայունությունը։ Մասսինոն դժկամությամբ էր ստանձնում, քանի դեռ Ռաստելին ողջ էր: Նա ոչ միայն հարգանքով էր վերաբերվում Ռաստելիի կողմից իր մաֆիայի կարիերայի հովանավորությանը, այլև մաֆիայի ավանդույթը թելադրում է, որ ղեկավարը ցմահ պահպանի իր կոչումը, քանի դեռ չի հրաժարվել գահից: Այնուամենայնիվ, 1991 թվականի գարնանը Մասսինոն հրամայեց Վիտալեին «ինձ դարձնել ղեկավար», հենց որ Ռաստելին մահանա։ Ռաստելին մահացել է 1991 թվականի հունիսի 24-ին։ Իր հուղարկավորությունից մի քանի օր անց Մասսինոն հանձնարարեց Վիտալեին հրավիրել ընտանիքի կապոների ժողով, և Մասսինոն հռչակվեց որպես շեֆ։

Մասսինոյին երկու տարի վերահսկությունից հետո ազատ արձակեցին 1992 թվականի նոյեմբերի 13-ին։ Այդ ընթացքում նա չէր կարող շփվել դատապարտված մաֆիոզների հետ։ Այս սահմանափակումը շրջանցելու համար Մասսինոն Վիտալեին անվանեց ստորբոս և պահեց նրան որպես իր սուրհանդակ իր վերահսկվող ազատ արձակման ընթացքում: Մինչ ՀԴԲ-ն կասկածում էր, որ Վիտալեն մաֆիոզ է, նա երբեք չի դատապարտվել մաֆիայի հետ կապված հանցագործության համար: Հետևաբար, ՀԴԲ-ն որևէ պատճառ չի ունենա կասկածելու, որ նա կապ ունի Մասսինոյի հետ, քանի որ նրանք խնամիներ են եղել։ Նա վերադարձավ իր աշխատանքին King Caterers-ում և 1996 թվականին դարձավ Casablanca-ի համասեփականատերը՝ Maspeth իտալական ռեստորանի համասեփականատերը։

Մասսինոն 48 տարեկան էր իր միանալու պահին և գիտեր, որ իրեն պոտենցիալ երկար իշխանություն է սպասվում: Սա նկատի ունենալով, նա վճռել էր խուսափել այն ծուղակներից, որոնք մաֆիայի մյուս ղեկավարներին կանգնեցրին բանտում: Ոգեշնչված Ջենովեսի պետ Վինսենթ Գիգանտեից ՝ Մասսինոն արգելեց իր մարդկանց բարձրաձայն ասել իր անունը ՀԴԲ-ի հսկողության պատճառով: Փոխարենը, նրանք պետք է դիպչեին իրենց ականջներին, երբ խոսում էին նրա մասին։ Դրա շնորհիվ Մասսինոն ստացավ «Ականջ» մականունը։ Մասսինոն մեծ թվով նախազգուշական միջոցներ է ձեռնարկել՝ կապված անվտանգության և գաղտնալսման միջոցով որևէ քրեական հանցագործության հնարավորության հետ: Նա փակեց ընտանիքի երկարամյա սոցիալական ակումբները։ Նա նաև կազմակերպել էր ընտանեկան հանդիպումներ, որոնք պետք է անցկացվեին Միացյալ Նահանգների հեռավոր վայրերում: Որոշ դեպքերում նա հանդիպումներ էր ունենում արտասահմանյան երկրներում, և իր կապոները բերում էր իրենց կանանց, որպեսզի նրանք կարողանան արձակուրդ անցնել։ Հիշելով, թե ինչպես է Փիսթոունի ներթափանցումը վնասել ընտանիքին, նա նաև որոշում կայացրեց, որ բոլոր ապագա տղամարդիկ պետք է առնվազն ութ տարի աշխատանքային հարաբերություններ ունենան գործող անդամի հետ՝ նախքան ստեղծվելը, հույս ունենալով, որ նոր մաֆիոզները հնարավորինս հուսալի կլինեն։ Իր ժամանակաշրջանի ղեկավարների համար անսովոր կերպով նա ակտիվորեն խրախուսում էր իր մարդկանց, որ իրենց որդիները նույնպես պատրաստեն: Մասսինոյի կարծիքով, դա ավելի քիչ հավանական կդարձնի, որ կապոն տեղեկատու դառնա, քանի որ եթե դա տեղի ունենար, դասալիքի որդուն գրեթե անկասկած մահ էր սպասվում։

Իրազեկողների կամ գաղտնի հետաքննությունների վնասը նվազագույնի հասցնելու համար Մասսինոն ապակենտրոնացրեց ընտանիքի կազմակերպությունը: Նա ստեղծեց գաղտնի բջջային համակարգ իր անձնակազմի համար՝ արգելելով նրանց շփվել միմյանց հետ և խուսափել իրենց կապոներին հանդիպելուց։ Փոխարենը նա կստեղծեր նոր կոմիտե, որը կփոխանցի իր հրամանները անձնակազմին։ Ի տարբերություն իր ժամանակակիցների, մասնավորապես՝ հրապարակախոս Գոտտիի և Գիգանտեի ակնհայտ կեղծ խելագարության, Մասսինոն ինքը նույնպես կարողացավ գործել համեմատաբար ցածր հանրային վարկանիշով։ Ե՛վ Փիսթոունը, և՛ ղեկավար  Ջերի Կապեցին, Մասսինոյին անվանում էին «հին ժամանակների գանգստերներից վերջինը»։

Իրազեկողների կամ գաղտնի հետաքննությունների վնասը նվազագույնի հասցնելու համար Մասսինոն ապակենտրոնացրեց ընտանիքի կազմակերպությունը: Նա ստեղծեց գաղտնի բջջային համակարգ իր անձնակազմի համար՝ արգելելով նրանց շփվել միմյանց հետ և խուսափել իրենց կապոներին հանդիպելուց։ Փոխարենը նա կստեղծեր նոր կոմիտե, որը կփոխանցի իր հրամանները անձնակազմին։ Ի տարբերություն իր ժամանակակիցների, մասնավորապես՝ հրապարակախոս Գոտտիի և Գիգանտեի ակնհայտ կեղծ խելագարության, Մասսինոն ինքը նույնպես կարողացավ գործել համեմատաբար ցածր հանրային վարկանիշով։ Ե՛վ Փիսթոունը, և՛ ղեկավար  Ջերի Կապեցին, Մասսինոյին անվանում էին «հին ժամանակների գանգստերներից վերջինը»։

Շեֆ դառնալուց անմիջապես հետո Մասսինոն հայտարարեց, որ իր մարդիկ այլևս չպետք է իրենց համարեն Բոնաննո ընտանիքի մաս։ Փոխարենը, նա վերանվանեց այն Մասսինո ընտանիք՝ իր անունով: Ինչպես շատ մաֆիոզներ, նա զայրացած էր ազգանուն Ջոզեֆ Բոնաննոյի *«Պատվով մարդ»* ինքնակենսագրության վրա և այն համարեց որպես օմերտա կոդի խախտում։ Նա Վիտալեին ասել է, որ իր կարծիքով՝ «Ջո Բոնանոն անպատվել է ընտանիքին՝ ռմբակոծելով»։ Նոր անունը առաջին անգամ բացահայտվեց այն բանից հետո, երբ Մասսինոն մեղադրվեց 2003 թվականին և չհայտնվեց մաֆիայից դուրս։

### Հարաբերություններ այլ ընտանիքների հետ
Մինչ Մասսինոյի ղեկավար դառնալը Ջոն Գոտտին նրա ամենամոտ դաշնակիցներից էր: Մասսինոն աջակցել էր Գոտտիին Գամբինոյի ընտանիքին տիրանալու գործում, և որպես Գամբինոյի ղեկավար՝ Գոտին փորձեց Մասսինոյին ընդգրկել Հանձնաժողովում՝ որպես Բոնաննոյի գործող ղեկավար։ Նշվում է, որ Գոտտին զայրացած էր, որ Մասսինոյին պաշտոնապես բարձրացրել էին առանց նրա հետ խորհրդակցելու։ Մասսինոն հետագայում վկայել է, որ կարծում էր, որ Գոտին դավադրություն է կազմակերպել Վիտալեի հետ՝ սպանելու իրեն։ Գոտտին, սակայն, մարգինալացված էր 1992 թվականին իր ռեկետային և սպանության դատապարտմամբ, հետևաբար ցմահ ազատազրկմամբ։ Մասսինոն, իր հերթին, զայրացած էր Գոտտիի բարձր հասարակական դիրքի վրա և ավելի ուշ քննադատեց Գոտիին իրեն նախորդին՝ Պոլ Կաստելանոյին սպանելու համար։ Մասսինոն վատ հարաբերություններ ուներ նաև Վինսենթ Գիգանտեի հետ, ով պաշտպանել էր Ռաստելիի ընդդիմությանը և արգելափակել Մասսինոյին Հանձնաժողով մտցնելու Գոտտիի փորձերը։

Բոնաննոյի ընտանիքը վերջին քառորդ դարի մեծ մասում անկում էր ապրում 1960-ական թվականներին Ջո Բոնանոյի պաշտոնանկությունից հետո, և այն ընդհանրապես դուրս եկավ Հանձնաժողովից՝ Փիսթոնի ներթափանցումից հետո: 1990-ական թվականների վերջին իրավիճակը փոխվեց, և Բոնաննո ընտանիքն համարվում էր Նյու Յորքի և երկրի ամենահզոր հանցագործ ընտանիքը, ոչ փոքր մասով, քանի որ Մասսինոն Նյու Յորքի միակ լիարժեք ղեկավարն էր, որը դեռ ազատության մեջ էր։ Ինչպես պարզվեց, Հանձնաժողովից հեռացնելն իրականում աշխատել է ի օգուտ Բոնաննոների։ Նրանք միակ ընտանիքն էին, որոնց ղեկավարությունը մաֆիայի հանձնաժողովի դատավարության ժամանակ չէր ոչնչացվել։ Զգուշանալով հսկողությունից՝ Մասսինոն հիմնականում խուսափում էր այլ մաֆիայի ընտանիքների անդամների հետ հանդիպելուց և խրախուսում էր իր անձնակազմի անկախ գործելը։ 2000 թվականի հունվարին, սակայն, Մասսինոն նախագահում էր հանձնաժողովի ոչ պաշտոնական հանդիպումը մյուս չորս ընտանիքների ղեկավարների հետ։ Լինելով մաֆիայի ամենահզոր առաջնորդը ինչպես Նյու Յորքում, այնպես էլ աշխարհում։ Նա ի վիճակի էր ընդհանուր քաղաքականություն վարել Հինգ ընտանիքների համար: Նրա ղեկավարությամբ Հանձնաժողովը խստացրեց որակավորումները՝ դառնալու համար ստեղծված մարդ՝ պահանջելով, որ թեկնածուները ունենան լրիվ իտալական ծագում (նախկինում իտալաամերիկացի հայր ունենալը նվազագույն պահանջն էր) և սահմանափակումներ մտցրեց թմրանյութերի մեղադրանքով դատապարտված գործընկերների վրա։

Կապեցիի խոսքով, Սշիասիայի սպանությունը վատթարացրել է Բոնաննո և Ռիցուտո ընտանիքների հարաբերությունները։

### Քրեական հետապնդում

Իր ղեկավարության սկզբում Մասսինոն վայելում էր ՀԴԲ-ի սահմանափակ ուշադրության առավելությունը: 1987 թվականին, երբ Բոնաննոները թուլացան, ՀԴԲ-ն միավորեց իր Բոնաննո ջոկատը իր Կոլոմբո ընտանիքի ջոկատի հետ, և այս ջոկատը ի սկզբանե զբաղված էր Կոլոմբոսի երրորդ ներքին պատերազմով։ Մեկ այլ նվիրված Բոնաննո ջոկատ կստեղծվի 1996 թվականին։

Բոնաննոյի ջոկատի ղեկավար Ջեք Սթաբինգը քաջատեղյակ էր այն միջոցների մասին, որոնք Մասսինոն ձեռնարկել էր ստուգումից խուսափելու համար: Հետևաբար, նա որոշեց հետևել Մասսինոյին թիկունքային գործողություններ կատարելով: Նա համոզեց իր ղեկավարներին պարտք տալ իրեն մի զույգ դատաբժշկական հաշվապահների, որոնք սովորաբար օգտագործվում են խարդախության հետաքննության մեջ՝ հավատալով, որ նրանք հեշտությամբ կարող են մատնանշել դավադիրներին ընտանիքի փողերի լվացման գործերում: Սթաբինգը կարծում էր, որ երկարաժամկետ բանտարկության սպառնալիքը բավական կլինի, որպեսզի ցանկացած դավադիր դառնա իրազեկ, և այդպիսով հեշտացներ հետապնդումը, թե ինչպես են գումարները հոսում Մասսինո։ Այդ ընթացքում ՀԴԲ-ն թիրախավորել է նաև Բոնաննոյի վարչակազմի մյուս անդամներին։ 1995 թվականին կոնսիլիեր Էնթոնի Սպերոն դատապարտվել է երկու տարվա ազատազրկման՝ մեղադրվելով վարկեր տրամադրելու մեջ, ապա 2002 թվականին՝ ցմահ ազատազրկման՝ սպանության համար։ Գրացիանոն կստանձներ Սպերոյի պարտականությունները, բայց նա նույնպես մեղավոր ճանաչվեց 2002 թվականի դեկտեմբերին ռեկետային մեղադրանքներում և դատապարտվեց 10 տարվա ազատազրկման։ Վիտալը, մեղավոր ճանաչվեց 2002 թվականի հունիսին վարկերի տրամադրման մեղադրանքով, սակայն Վիտալեին անմիջապես չդատապարտեցին, և ժամանակավորապես նրան տնային կալանքի տակ դրեցին, բայց համեմատաբար ցածր պատժաչափը, որը նա ենթարկվել էր, ստիպեց Մասսինոյին սխալմամբ կասկածել, որ համագործակցում է իրավապահների հետ։ Նա գաղտնի հրամայեց, որ եթե իրեն ձերբակալեն, Վիտալեին «ցած տանեն»՝ իջեցնեն պաշտոնը կամ սպանեն։

Մինչև 2002 թվականը Բոնաննոները միակ ընտանիքն էին Նյու Յորքի մաֆիայի ժամանակակից պատմության մեջ (այսինքն՝ Կաստելամարյան պատերազմից ի վեր), որը երբեք չի ունեցել տեղեկատու կամ կառավարության վկա դարձած տղամարդ: Մասսինոն դա օգտագործեց որպես հպարտության կետ՝ համախմբելու իր հանցագործ ընտանիքը։ Այդ տարի Ֆրենկ Կոպան, որը դատապարտվել էր խարդախության համար և ենթարկվել էր հետագա մեղադրանքների ՀԴԲ-ի դատահաշվապահական հաշվառման հետաքննության, առաջինը մատնացույց արեց։ Նրան կարճ ժամանակ անց հետևեց պաշտոնակատար Ռիչարդ Կանտարելան, որը մասնակցել է Միրայի սպանությանը և ենթարկվում էր ռեկետի և սպանության մեղադրանքների։ Երրորդը՝ Ջոզեֆ Դ'Ամիկոն, հետագայում համագրոծակցեով պետության հետ՝ իմանալով, որ Կանտարելլան կարող է նաև իրեն մեղադրել սպանության մեջ։ Այս բոլոր դասալքությունները Մասսինոյին խոցելի դարձրին լուրջ մեղադրանքների համար։

## 2004 թվականի ձերբակալություն

2003 թվականի հունվարի 9-ին Մասսինոն՝  Վիտալեի, Ֆրենկ Լինոյի և Կապո Դանիել Մոնջելիի հետ միասին մեղադրվեց մի համապարփակ ռեկետային մեղադրանքով: Մասսինոյին առաջադրված մեղադրանքները ներառում էին նաև 1981 թվականին Նապոլիտանոյի սպանությունը պատվիրելը։ Մասսինոյին մերժեցին գրավի դիմաց ազատ արձակել, իսկ Վինսենթ Բասչիանոն ստանձնեց ղեկավարի պաշտոնակատարությունը նրա բացակայության ժամանակ։ Մասսինոն իր պաշտպանության համար վարձեց փաստաբան Դեյվիդ Բրեյթբարթին, որը ի սկզբանե ցանկանել է ներկայացնել իրեն նաև 1987 թվականին դատավարության ժամանակ։

Բոնաննոն ստիպել էր, որ ևս երեք մարդիկ համագործակցեն մինչև Մասսինոյի դատավարությունը: Առաջինը Ջեյմս Տարտալիոնեն էր։ Ակնկալելով, որ շուտով իրեն նույնպես մեղադրանք կներկայացնեն, նա գնաց ՀԴԲ և համաձայնեց  կրել գաղտնի լսող սարքեր խոսակցությունների, քանի դեռ ազատության մեջ է։ Երկրորդը Սալվատորե Վիտալեն էր։ Կալանավայրում գտնվող Մասսինոն կրկին հայտնել է ընկալունակ Բոնաննոյի ընտանիքին, որ ցանկանում է սպանել Վիտալեին։ Կոպայից և Կանտարելլայից Մասսինոյի՝ իր եղբորը սպանելու ավելի վաղ պլանների մասին իմանալուց հետո դատախազները տեղեկացրին Վիտալեին։ Այն օրը, երբ Վիտալեին դատի տվեցին Մասսինոյի հետ, Վիտալեն որոշեց շրջվել, հենց որ դա ապահով լինի: Փետրվարին նա պաշտոնապես համաձայնության է եկել դատախազների հետ։ Նաև շրջում էր Բոնաննոյի երկարամյա գործընկեր Դուան Լեյզենհայմերը, որը մտահոգված էր իր անվտանգության համար այն բանից հետո, երբ Մասսինոյի պաշտպանական թիմի հետաքննիչը այցելեց՝ պարզելու, թե արդյոք նա մտադրվել է շրջվել։

Մասսինոյին մեղադրում էին նաև յոթ լրացուցիչ սպանությունների մեջ՝ երեք կապո (այս անգամ սպանությանը մասնակցելու համար, այլ ոչ թե դավադրության), Միրա, Բոնվենտր, Ինֆանտի և Սսիասիա։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն էր Սսիասիայի հարվածը, որը տեղի ունեցավ 1994 թվականին ռեկետի մասին օրենքներում կատարված փոփոխություններից հետո, որոնք թույլ էին տալիս մահապատիժ սահմանել սպանության համար՝ ի նպաստ ռեկետի։

Մասսինոյի դատավարությունը սկսվել է 2004 թվականի մայիսի 24-ին, երբ դատավոր Նիկոլաս Գարաուֆիսը նախագահում էր, իսկ Գրեգ Դ. Անդրեսը և Ռոբերտ Հենոչը գլխավորում էին մեղադրանքը։ Նա ենթարկվել էր 11 RICO-ի յոթ սպանության համար (դատախազների կողմից Սշիասիայի սպանության համար մահապատիժ պահանջելու հեռանկարի պատճառով, այդ գործը կտրվել էր առանձին դատելու համար), հրկիզում, շորթում, փոխառում, անօրինական մոլախաղեր և փողերի լվացում։ Այդ ժամանակ ''«Թայմ»'' ամսագիրը Մասսինոյին անվանել էր «Վերջին Դոն»՝ նկատի ունենալով նրա կարգավիճակը՝ որպես Նյու Յորքի միակ ղեկավար, որն այդ պահին բանտարկված չէր։

Չնայած թույլ մեկնարկին, երբ բացման վկա Էնթոնի Գիլբերտին չկարողացավ ճանաչել Մասսինոյին դատարանի դահլիճում, մեղադրող կողմը հաստատեց իր գործը՝ Մասսինոյին մեղադրական եզրակացության մեջ ներկայացված մեղադրանքների հետ կապելու աննախադեպ յոթ հիմնական մեղանդրանքնին։ Վիտալեն՝ վեցից վերջինը, առանձնահատուկ նշանակություն ուներ: Նա իր երեք տասնամյակների մեծ մասն անցկացրել էր մաֆիայում՝ որպես Մասսինոյի մերձավոր վստահելի անձ, և նրա մտերմությունը եղբոր հետ թույլ տվեց նրան իր ցուցմունքներում լուսաբանել Մասսինոյի ողջ քրեական պատմությունը։ Բրեյթբարտի պաշտպանությունը հիմնականում հիմնված էր մեղադրող կողմի վկաների խաչաձև հարցաքննության վրա, և նրա միակ վկան ՀԴԲ գործակալն էր, որը վիճարկում էր Վիտալեի հուսալիությունը։ Նրա պաշտպանությունը անսովոր էր նաև նրանով, որ նա չփորձեց վիճարկել, որ Մասսինոն Բոնաննոյի ղեկավարն է, փոխարենը շեշտեց, որ գործով սպանությունները տեղի են ունեցել մինչ նրա ստանձնումը, և որ Մասսինոն ինքը «ցույց տվեց կյանքի սերը... քանի որ սպանությունները դադարեցին: »։ Վիտալեն խոստովանել էր 11 սպանություն, սակայն համագործակցության համար 2010 թվականի հոկտեմբերին դատապարտվել էր, և մտել վկաների պաշտպանության ծրագիր։

Հինգ օր քննարկելուց հետո երդվյալ ատենակալները 2004 թվականի հուլիսի 30-ին Մասսինոյին մեղավոր ճանաչեցին բոլոր 11 կետերով: Նրա դատավճիռը ի սկզբանե նշանակված էր հոկտեմբերի 12-ին, և նրան սպասվում էր ցմահ ազատազրկում ՝ պայմանական վաղաժամկետ ազատման հնարավորությամբ։ Երդվյալ ատենակալները նաև հավանություն էին տվել դատավճռի օրը դատախազների առաջարկած 10 միլիոն դոլարի բռնագրավման ՝ որպես Բոնաննոյի ղեկավարի իր կառավարման եկամուտներից։

## Իշխանությունների հետ համագրծակցել և վկայութուն տալ
Հուլիսի 30-ին իր դատավճռից անմիջապես հետո, քանի որ դատը հետաձգվեց, Մասսինոն խնդրեց հանդիպել դատավոր Գարաուֆիսի հետ, որտեղ նա արեց իր համագործակցության առաջին առաջարկը։ Նա դա արեց՝ իր կյանքը խնայելու հույսով։ Նրան մահապատիժ էր սպառնում, եթե մեղավոր ճանաչվեր Սսիասիայի սպանության մեջ: Որպես գլխավոր դատախազ Ջոն Էշքրոֆթի վերջին գործողություններից մեկը դաշնային դատախազներին հրամայել էր մահապատիժ պահանջել Մասսինոյի համար։ Այսպիսով, Մասսինոն մաֆիայի առաջին ղեկավարն էր, ով մահապատժի է ենթարկվել 1944 թվականին Լեպկե Բուխալտերի մահապատժից հետո։

Այնուհետև Մասսինոն պնդեց, որ որոշել է իրազեկ դառնալ, քանի որ իր կինը և մայրը ստիպված են լինելու իրենց տները հանձնել կառավարությանը: Մասսինոն Նյու Յորքի հանցագործ ընտանիքի առաջին ղեկավարն էր, ով համագործակցեց իշխանությունների հետ ր վկայություն տվեց։ Նա, երկրորդն էր ամերիկյան մաֆիայի պատմության մեջ, ով դա արեց ( Ֆիլադելֆիայի հանցագործ ընտանիքի ղեկավար Ռալֆ Նաթալը այդպես էր արել 1999 թվականին, երբ մեղադրվում էր թմրանյութերի մեղադրանքով)։ Սա նաև երկրորդ անգամն էր մեկ տարուց ավելի, երբ Նյու Յորքի ղեկավարը համաձայնության էր եկել։ Գիգանտեն մեղավոր էր ճանաչվել արդարադատության մեղադրանքները խոչընդոտելու մեջ 2003 թվականին այն բանից հետո, երբ դատախազները պարզեցին նրա  խելագարություն ձևացնելը։

Նրա խորհրդով հոկտեմբեր ամսին ՀԴԲ-ն նորից այցելեց Քուինսի գերեզմանոցը, որտեղ հայտնաբերվել էր Ալֆոնս Ինդելիկատոյի մարմինը, և պեղեց նաև Տրինչերայի և Ջակոնեի մարմինները։ Նրանք նաև հույս ունեին գտնել Ջոն Ֆավարայի մարմինը, ով սպանեց Գոտտիի որդուն, և Թոմի Դեսիմոնի մարմինը։ Մասսինոն նաև հայտնել է, որ նոյեմբերին ձերբակալված Վինսենթ Բասիանոն դավադրություն է կազմակերպել սպանելու դատախազ Գրեգ Անդրեսին, սակայն քննարկման հետ կապված պոլիգրաֆի թեստը ձախողելուց հետո նա համաձայնել է մետաղալար կրել (լսող սարք) բանտում գործող ղեկավարի հետ հանդիպելի։ Թեև Մասսինոն չկարողացավ միանշանակ խոստովանություն կորզել Անդրեսի վերաբերյալ, նա արձանագրեց, որ Բասիանոն ազատորեն խոստովանել է, որ պատվիրել էր գործընկեր Ռանդոլֆ Պիցոլոյի սպանությունը։

2005 թվականի հունվարի վերջին, երբ Բասիանոյին մեղադրեցին Պիցցոլոյի սպանության մեջ, Մասսինոն ճանաչվեց լրատվական աղբյուրների կողմից որպես այն ժամանակ անանուն ընկեր մաֆիոզ, ով գաղտնի ձայնագրեց իր խոստովանությունը։ 2005 թվականի հունիսի 23-ին կայացած լսումների ժամանակ Մասսինոն ավարտեց իր գործարքը և իրեն մեղավոր ճանաչեց Սշիասիայի սպանությունը պատվիրելու մեջ: Այս և 2004թ. դատապարտման համար նա դատապարտվել է երկու անընդմեջ ցմահ ազատազրկման՝ հնարավոր կրճատմամբ՝ կախված որպես վկա ծառայությունից։ Այդ նույն օրը Ժոզեֆին Մասսինոն բանակցություններ էր վարել կարգավորման շուրջ՝ բռնագրավման պահանջը բավարարելու համար՝ պահելով իր և Մասսինոյի մոր տները, ինչպես նաև վարձակալած որոշ գույքեր՝ ի թիվս այլ ակտիվների, փոխանցելով 7 միլիոն դոլարի պահոց և հարյուրավոր ոսկու ձուլակտորներ, որոնք երկուսն էլ եղել են Հովարդ Բիչի տանը և Կասաբլանկա ռեստորանում։

Մասսինոն եղել է Բոնաննոյի ղեկավարի պաշտոնում մինչև 2013 թվականը, իսկ Մայքլ Մանկուսոն,փոխարինել էր Բասիաննոյին որպես գործող ղեկավար։ Ապա հաղորդվեց, որ պաշտոնապես ստանձնել է այդ տիտղոսը։

### Վկայություն և ազատում
Մասսինոն բացակայում էր մեղադրող վկաներից 2006 թվականին Բասչիանոյի ռեկետային դատավարության ժամանակ, քանի որ մեղադրող կողմը որոշեց, որ նրա կարիքը դեռ չկա։ Ակնկալվու էր, որ նա նաև ցուցմունք կտա Վիտո Ռիցուտոյի դեմ՝ կապված երեք կապոների սպանության մեջ իր դերի հետ։ Նա վերջապես հանդես եկավ որպես վկա 2011 թվականի ապրիլին Ռանդոլֆ Պիցոլոյի սպանության համար Բասիանոյի դատավարության ժամանակ։ Մասսինոն ցուցմունք էր տվել ինչպես դատավարության ընթացքում, այնպես էլ Բասչիանոյի դատապարտվելուց հետո՝ մեղադրող կողմի մահապատիժ սահմանելու անհաջող փորձի անունից։ Իր ցուցմունքի ժամանակ Մասսինոն նշել է․ «Ես հույս ունեմ, որ լույս կտեսնեմ թունելի վերջում»։

Մասսինոն կրկին ցուցմունք է տվել 2012 թվականին Ջենովես կապո Էնթոնի Ռոմանելլոյի շորթման դատավարության ժամանակ։ Թեև Մասսինոն սերտորեն չէր համագործակցել Ռոմանելոյի հետ, դատախազները որոշեցին օգտագործել նրան այն բանից հետո, երբ մեկ այլ մաֆիոզ դարձած վկա հեռացվեց։ Գործն ավարտվեց արդարացումով։ Մասսինոն նաև համարվում էր որպես վկա 2013 թվականին Կոլոմբոյի գործող ղեկավար Ջոել Կակասի սպանության դատավարության ժամանակ, բայց հեռացվեց այն բանից հետո, երբ նա չկարողացավ ամբողջությամբ հիշել այն հանդիպումը, որտեղ նա պնդում էր, որ Կաքասը նշել է իր մասնակցությունը Նյու Յորքի NYPD սպա Ռալֆ Դոլսի սպանության ժամանակ։

2013 թվականի հունիսին ԱՄՆ արդարադատության նախարարությունը հարցում էր ներկայացրել դատավոր Գարաուֆիսին՝ Մասսինոյի պատժաչափը նվազեցնելու համար։ Դատախազները որպես պատժաչափի կրճատման պատճառ նշել են Մասսինոյի աննախադեպ համագործակցության ազդեցությունը և նրա վատ առողջությունը։ Հուլիսի 10-ին Գարաուֆիսը բավարարեց նրանց խնդրանքը։

Մասսինոն ապրել էր Վկաների պաշտպանության դաշնային ծրագրում իր վերջին տարիները՝ բնակվելով Մեծ Քլիվլենդի շրջանի բարձրակարգ թոշակառուների համայնքում՝ «Ռալֆ Ռոջերս» կեղծանունով։

## Մահ
Մասսինոն մահացավ հիվանդությունից  Լոնգ Այլենդի Գլեն Քովում վերականգնողական հաստատությունում 2023 թվականի սեպտեմբերի 14-ին, 80 տարեկան հասակում։ Նա ապրել է Օհայոյում մինչև իր մահը։

## Ծանոթագրություններ

### Աղբյուրներ

* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* Joseph Massino    ում – Biography.com 
* http://www.biography.com/people/joseph-massino-17142974?page=1 Բոնաննո ընտանիք – հանցագործության գրադարան

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի հանցագործներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գանգստերներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հանցագործներ
Կատեգորիա:Մաֆիա