Ցուգուհարու Ֆուձիտա

**Ցուգուհարու Ֆուձիտա** ( *Фудзита Цугухару*, , նաև **Լեոնարդ Ֆուձիտա** (), 27 նոյեմբերի 1886, Տոկիո - 29 հունվարի 1968, Ցյուրիխ), ֆրանսիացի նկարիչ և գրաֆիկ, Փարիզյան դպրոցի ներկայացուցիչ, ծագումով Ճապոնիայից։ Գեղարվեստական կրթությունը ստացել է Տոկիոյի գեղարվեստի բարձրագույն դպրոցում։ Առաջին անգամ Փարիզ ժամանելով 1913 թվականին՝ երկար ժամանակ ապրել և աշխատել է Ֆրանսիայում, իսկ 1955 թվականին ստացել է Ֆրանսիայի քաղաքացիություն։ Կենդանության օրոք լայն միջազգային ճանաչում է ունեցել. Ֆուձիտայի անհատական ցուցահանդեսները տեղի են ունեցել աշխարհի շատ երկրներում։ Ստեղծել է սեփական ոճը՝ իր ստեղծագործության մեջ միավորելով ճապոնական գեղանկարչության և փորագրության հնարքները եվրոպական ռեալիզմի ավանդույթների հետ։ Առավել հայտնի են նրա մերկապատկերները, կատուների բազմաթիվ պատկերները, կանանց և երեխաների դիմանկարները, ինչպես նաև ինքնադիմանկարները։ Կյանքի վերջում դարձել է կաթոլիկ, ընդունել «Լեոնարդ Ֆուժիտա» անունը և նկարել կրոնական թեմաներով նկարներ։ Մահացել է քաղցկեղից Ցյուրիխում 1968 թվականին։ Կենդանության օրոք ստանալով Ֆրանսիայի կարևորագույն պարգևներից մեկը՝ Պատվո լեգեոնի շքանշանը, հետմահու պարգևատրվել է ճապոնական Սուրբ գանձի 1-ին դասի շքանշանով։ Նկարչի աճյունն ամփոփված է Ռեյմսում, այսպես կոչված Ֆուձիտայի մատուռում, որը նա նախագծել և սեփական ձեռքերով նկարազարդել է 80 տարեկանում։ Ռեյմսում է գտնվում նաև նրա աշխատանքների աշխարհի ամենամեծ հավաքածուն։

## Կենսագրություն
### Մանկությունն ու պատանեկությունը Ճապոնիայում
Ցուգուհարու Ֆուձիտան ծնվել է Տոկիոյում և սերում էր Ֆուձիտա ազնվական տոհմից («Ֆուձիտա» ազգանունը նշանակում է «գլիցինիայի դաշտ», իսկ «Ցուգուհարու» անունը՝ «աշխարհի ժառանգորդ»)։ Նրա հայրը կայսերական բանակի բժիշկ գեներալ Ցուգուակիրա Ֆուձիտան էր։ Մայրը՝ Մասա Ֆուձիտան, մահացել է 1891 թվականին. Ցուգուհարուն ուներ նաև ավագ եղբայր և երկու ավագ քույր։

Երբ երեխան երկու տարեկան էր, ընտանիքը տեղափոխվեց Ճապոնիայի հարավ՝ Կումամոտո քաղաք։ Այստեղ փոքրիկ Ցուգուհարուն հիացմունքով բացահայտեց բնության աշխարհը, որը նրան ոգեշնչեց իր առաջին էսքիզների համար։ Հետագայում նկարիչը հաճախ էր հիշում գետի մոտ գտնվող տանը անցկացրած իր մանկության մասին։

1892 թվականին Ցուգուհարուի ընտանիքը վերադարձավ Տոկիո։ 1893 թվականին տարրական դպրոց գնալով՝ տղան նկատեց նկարչության հանդեպ ակնհայտ ընդունակություններ։ 1900 թվականին պաշտոնական ժյուրին ընտրեց երիտասարդ նկարչի նկարը Փարիզի համաշխարհային ցուցահանդեսում Ճապոնիայի տաղավարում ցուցադրելու համար։

Տոկիոյում Ցուգուհարուն ծանոթացավ արևմտյան արվեստին, և նրա մոտ երազանք առաջացավ մեկնել Փարիզ՝ արվեստի մայրաքաղաք: Հակառակ Ցուգուհարուի մտավախությունների, հայրն ընդունեց նրա որոշումը դառնալ նկարիչ, սակայն նա և նրա ընկերը՝ գրող Մորի Օգայը, խորհուրդ տվեցին երիտասարդին կրթություն ստանալ Ճապոնիայում։

1904 թվականին Ֆուձիտան սկսեց պատրաստվել Տոկիոյի գեղարվեստի բարձրագույն դպրոց (այժմ՝ Տոկիոյի արվեստի համալսարան) ընդունվելու համար: Միաժամանակ նա սովորում էր ֆրանսերեն և հետաքրքրությունից այցելում էր կաթոլիկ եկեղեցի: Հաջողությամբ անցնելով ընդունելության քննությունները՝ Ֆուձիտան ընդունվեց Դպրոց 1905 թվականին: Առաջին փորձնական կիսամյակի ընթացքում նա ուսումնասիրում էր ավանդական ճապոնական նկարչություն, բայց հետո ընտրեց յուղաներկով արևմտյան նկարչության դասընթաց: Դասախոսները նշում էին Ցուգուհարուին որպես ընդունակ և ջանասեր ուսանող, թեև քննադատում էին արևմտյան նկարչության ոճի նկատմամբ չափազանց հակվածության համար: Այս տարիներին դրսևորվեց նաև նրա հակումը էքստրավագանտության, անսովոր աքսեսուարների և հագուստի մեջ թեթև էպատաժի նկատմամբ, որը, սակայն, աչքի էր ընկնում անփոփոխ նրբագեղությամբ:

1906 թվականին Ֆուձիտան ճամփորդել է դեպի Չինաստան և Մանչժուրիա։ Սակայն, վերադառնալով, նա կրկին հայտնաբերեց ճապոնական բնապատկերների հմայքը և հիմնականում դրանք էր նկարում։ Այս շրջանում նա ծանոթացավ Տոմիկո Տոկիտայի հետ (ճապ.՝ 登美子), ով նույնպես Տոկիոյի արվեստի դպրոցի ուսանողուհի էր և շուտով դարձավ նրա կինը։

1910 թվականին Ֆուձիտան ավարտեց իր ուսումը արվեստի դպրոցում. որպես դիպլոմային աշխատանք նա ներկայացրեց ինքնանկար (հայտնի առաջին ինքնանկարը. հետագայում Ֆուձիտան ստեղծեց բազմաթիվ աշխատանքներ այս ժանրում)։ 1911 թվականին նա ստացավ իր առաջին պաշտոնական պատվերը՝ Կորեայի կայսեր դիմանկարը, որը գտնվում էր աքսորի մեջ Ճապոնիայում։ Նույն թվականին նրա բնապատկերները բազմիցս ցուցադրվել են Տոկիոյի ցուցահանդեսներում։ Չնայած հարաբերական հաջողությանը, Ֆուձիտան շարունակում էր երազել Փարիզի մասին։ Հայրը չէր առարկում որդու մեկնելուն և նույնիսկ համաձայնեց նյութապես օգնել նրան, պայմանով, որ երեք տարի անց նա կվերադառնա հայրենիք։ 1913 թվականի հունիսի 8-ին Ցուգուհարու Ֆուձիտան մեկնեց Ֆրանսիա։

### Փարիզ
Ֆուձիտան նավից իջավ Մարսելում 1913 թվականի օգոստոսի 5-ին։ Փարիզ ժամանելով՝ նա բնակվեց Մոնպարնասի թաղամասում, որտեղ ապրում էին նկարիչներ, բանաստեղծներ և արվեստի հետ կապված այլ մարդիկ։ Սրճարանում նա հանդիպեց չիլիացի նկարիչ Մանուել Օրտիս դե Սարատեին ով նրան ծանոթացրեց Պիկասոյի հետ։ Պիկասոյի արվեստանոցում նա տեսավ նրա «կապույտ շրջանի» աշխատանքները և մի շարք կուբիստական կտավներ, ինչպես նաև Մաքսավոր Ռուսոյի նկարները, որոնք մեծ տպավորություն թողեցին նրա վրա։ Ժամանակի ընթացքում Ֆուջիտան ծանոթացավ բազմաթիվ մոնպարնասյան նկարիչների և բանաստեղծների հետ՝ Ապոլիների, Ժակոբի, Բրակի, Լեժեի, վան Դոնգենի, Բոնարի, Վլամինկի, Մարկեի, Դյուֆիի հետ․․․ Նա նաև մտերմացավ այսպես կոչված փարիզյան դպրոցի օտարերկրյա նկարիչների հետ՝ Մոդիլյանիի, Պասկինի, Սուտինի և այլոց հետ։ Ակնոցով էքստրավագանտ ճապոնացին գրավում էր բոլորի ուշադրությունը։ Ընկերները նրան տվեցին «Ֆու-ֆու» ( - խենթ) մականունը։

Ֆուձիտան նավից իջավ Մարսելում 1913 թվականի օգոստոսի 5-ին: Փարիզ ժամանելուն պես նա բնակություն հաստատեց Մոնպարնասի թաղամասում, որտեղ ապրում էին նկարիչներ, բանաստեղծներ և արվեստի հետ կապված այլ մարդիկ: Սրճարանում նա հանդիպեց չիլիացի նկարիչ Մանուել Օրտիս դե Սարատեին, ով նրան ծանոթացրեց Պիկասոյի հետ: Պիկասոյի արվեստանոցում նա տեսավ նրա սեփական «կապույտ շրջանի» աշխատանքները և մի շարք կուբիստական կտավներ, ինչպես նաև Մաքսավոր Ռուսոյի նկարները, որոնք մեծ տպավորություն թողեցին նրա վրա: Ժամանակի ընթացքում Ֆուջիտան ծանոթացավ Մոնպարնասի բազմաթիվ նկարիչների և բանաստեղծների հետ՝ Ապոլլիների, Ժակոբի, Բրակի, Լեժեի, վան Դոնգենի, Բոննարի, Վլամինկի, Մարկեի, Դյուֆիի հետ... Նա նաև մտերմացավ այսպես կոչված փարիզյան դպրոցի օտարերկրյա նկարիչների հետ՝ Մոդիլիանիի, Պասկինի, Սուտինի և այլոց: Ակնոցով էքստրավագանտ ճապոնացին գրավում էր բոլորի ուշադրությությունը: Ընկերները նրան տվեցին «Ֆու-ֆու» (խենթ) մականունը:

Ֆուձիտան իր առջև խնդիր դրեց՝ միավորել իր ստեղծագործության մեջ Արևելքն ու Արևմուտքը: Նա բավարար գումար չուներ յուղաներկերի համար, այդ պատճառով դիմեց գրաֆիկային և ջրաներկին: Չնայած ծայրահեղ աղքատությանը, նա շատ ու արդյունավետ էր աշխատում: 1914-1915 թվականները Ֆուջիտայի համար դարձան ոճի որոնման շրջան. նրա շատ ստեղծագործություններ այդ ժամանակ կրում էին կուբիզմի և ֆուտուրիզմի ազդեցության հետքեր: Ինչպես հետագայում հիշում էր նկարիչը, նա այնքան դժգոհ էր իրենից, որ աշխատանքների մի մասը ոչնչացնում էր դեռ ստեղծման ընթացքում, իսկ 1914 թվականին այրեց մոտ 500 իր նկար՝ տաքանալու և ապագայում իր անունը չամոթահարելու համար:

Ֆուիձտան պարբերաբար այցելում էր Լուվր՝ ուսումնասիրելով և պատճենելով մեծ նախորդների ստեղծագործությունները։ Բացի այդ, ձգտելով հասկանալ եվրոպական քաղաքակրթության հիմքերը, նա դիմեց Հին Հունաստանի մշակույթին և այցելեց Ռայմոնդ Դունկանի «Ակադեմիան»։ Այդ ընթացքում անցան երեք տարի, որից հետո Ցուգուհարուն պետք է վերադառնար Ճապոնիա։ Նա որոշեց չվերադառնալ և նամակ գրեց հորը, որում հրաժարվեց նրա ֆինանսական աջակցությունից։ Նույնիսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկիզբը չազդեց Փարիզում մնալու նրա հաստատուն մտադրության վրա։

1917 թվականին Ֆուջիտան հանդիպեց Ֆերնանդա Բարիին, որին սիրահարվեց։ Նրանք ամուսնացան (այդ ժամանակ Ֆուջիտան արդեն բաժանված էր Տոմիկոյից), և նկարիչը տեղափոխվեց Ֆերնանդայի մոտ, ով եռանդուն կերպով սկսեց «առաջ մղել» նրա արվեստը։ Մեծապես նրա շնորհիվ 1917 թվականին տեղի ունեցավ Ֆուջիտայի առաջին անհատական ցուցահանդեսը Շերոն պատկերասրահում (), որտեղ ցուցադրվեցին նրա 110 ջրաներկ աշխատանքները։ Բացման օրը ցուցահանդես եկավ Պիկասոն և, ըստ Ֆուջիտայի հուշերի, մի քանի ժամ անցկացրեց այնտեղ՝ ուշադիր դիտելով նկարները։ Ցուցահանդեսը հաջողություն բերեց նկարչին. նրա աշխատանքները սկսեցին վաճառվել։ Հաջողության կողմնակի էֆեկտներից էր նաև այն, որ Ֆուջիտան վերջապես կարող էր իրեն թույլ տալ գնել յուղաներկեր և զբաղվել յուղանկարչությամբ։ Բացի այդ, նա կարողացավ այցելել Իտալիա, որտեղ իր աչքերով տեսավ արվեստի մեծ գործերը։ Դիտելով դա Վինչիի «Գաղտնի ընթրիքը», նկարիչը առաջին անգամ ապրեց կրոնական հայտնության նման մի բան։ Բացի այդ, Ֆուջիտային հաջողվեց հանդիպել Հռոմի պապ Բենեդիկտոս XV-ի հետ, ով նրան թույլատրեց ցանկացած ժամանակ գալ և ուսումնասիրել Վատիկանի որմնանկարները։ Պապը նաև պատվիրեց նկարչին իր դիմանկարը, սակայն մահացավ նախքան դիմանկարի ավարտը։

1919 թվականից Ֆուձիտան ցուցադրվել է Փարիզյան աշնանային սալոնում, որտեղ նրա նկարները գրավել են բոլորի ուշադրությունը: 1921 թվականին որոշվել է նրա գեղանկարչության հիմնական թեմաների շրջանակը՝ մերկ կանայք, կատուներ, երեխաներ, ինքնադիմանկարներ: Այդ նույն տարիներին վերջնականապես ամրապնդվեց նաև իր կողմից ընտրված կերպարը՝ երկար բահիկ, ակնոցներ, փոքրիկ բեղիկներ և անսովոր զգեստներ (որոնցից շատերը Ֆուձիտան ինքն էր կարում իր համար). ձախ դաստակին ժամացույցի տեսքով դաջվածք (միակը, ըստ հենց Ֆուձիտայի, որը թույլ էր տալիս նրան անհետևողական լինել): Այդ տարիներին նրա սիրելի մոդելն էր Կիկին Մոնպառնասից. նրա դիմանկարը մերկ կնոջ կերպարով՝ Ժուիից տուալի շրջանակում, որը ցուցադրվել է 1922 թվականի Աշնանային սալոնում, Ֆուձիտային մեծ հաջողություն բերեց և ցույց տվեց նրա գույնի նուրբ զգացողությունը: Նա դարձավ Աշնանային սալոնի ժյուրիի անդամ և Փարիզի ամենահայտնի նկարիչներից մեկը:

1923 թվականին Ֆուձիտան և Ֆեռնանդան բաժանվեցին. նրանցից յուրաքանչյուրը նոր հետաքրքրություն ուներ։ Ֆուձիտայի կիրքը դարձավ երիտասարդ բելգիացի Լյուսի Բադուն (), որին նա անվանում էր «Յուկի»՝ ճապոներեն «ձյուն»: Հետագայում Ֆուձիտան բազմիցս նկարել է նրան տարբեր կերպարներով, իսկ «Յուկի՝ ձյունե աստվածուհի» նկարը իսկական ֆուրոր առաջացրեց 1924 թվականի Աշնանային սալոնում: Սակայն Յուկիի հետ հարաբերությունները նկարչին չէին շեղում համառ աշխատանքից (ըստ իր խոսքերի, այդ ժամանակահատվածում նա աշխատում էր օրական 14, երբեմն 18 ժամ): Կատարելապես տիրապետելով գեղանկարչության տեխնիկային՝ Ֆուձիտան սկսեց նկարել խոշոր ֆորմատի նկարներ, իսկ 1925 թվականին դիմեց նաև փորագրության արվեստին:

Նկարչի համբավը մեծանում էր, այդ թվում նաև Ֆրանսիայի սահմաններից դուրս։ Խոշոր մեկենասները, արդյունաբերողները և բանկիրները նրանից պատվիրում էին դիմանկարներ, բնանկարներ և դեկորատիվ պաննոներ ինտերիերի համար: 1925 թվականին Ֆուձիտան դարձավ Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ և ստացավ բելգիական Լեոպոլդ I-ի շքանշանը: 1929 թվականին նա ամուսնացավ Յուկիի հետ, և նրանք միասին մեկնեցին Ճապոնիա։ Ամուսինները այցելեցին Կումամոտո, Ֆուձիտայի մանկության քաղաքը, Կիոտո, Տոկիո։ Սակայն արդեն 1931 թվականին Ֆուձիտան ստիպված կլինի բաժանվել Յուկիից, որը սիրահարվել էր բանաստեղծ Ռոբեր Դեսնոսին, ում հետ ինքը՝ Ֆուձիտան, երկար ժամանակ բարեկամություն էր պահպանում:

### Թափառման տարիներ
1931 թվականի հոկտեմբերին Ֆուջիտան մեծ ճանապարհորդության մեկնեց՝ ուղեկցվելով իր մոդելի և նախկին պարուհի Մադլեն Լեքյոյի կողմից (): Նրա այցելած երկրների թվում էին Միացյալ Նահանգները, Կենտրոնական և Լատինական Ամերիկան, Չինաստանը և Ինդոչինան: Երկու տարի տևած ամբողջ ճանապարհորդության ընթացքում Ֆուջիտան ճանապարհորդական նոթեր էր գրում: Բացի այդ, այդ ընթացքում նա բազմիցս նկարում էր Մադլենին: Ֆուջիտայի ցուցահանդեսները տեղի էին ունենում մեծ քաղաքներում (Բուենոս Այրես, Ռոսարիո, Կորդովա)՝ անփոփոխ մեծ հաջողությամբ:

1933 թվականի նոյեմբերին Ֆուջիտան և Մադլենը մեկնեցին Տոկիո, որտեղ Ցուգուհարուն հանդիպեց իր 80-ամյա հայրը: Նկարիչը որոշեց մնալ Ճապոնիայում, որտեղ նրան ընդունում էին պատվով՝ որպես հռչակավոր հայրենակցի: Տոկիոյում և Կիոտոյում կազմակերպվեցին նրա ցուցահանդեսները. նա նաև պատվերով նկարում էր մեծածավալ որմնանկարներ և հայրենակիցների դիմանկարներ: 1936 թվականի հունիսի 29-ին նրա կյանքը մթագնեց ողբերգական դեպքը. 27 տարեկան հասակում կոկաինի գերդոզավորումից մահացավ Մադլենը, ինչը մեծ ցնցում էր Ֆուջիտայի համար: Սակայն դեռ մինչ այդ՝ 1933 թվականին, նա ծանոթացավ երիտասարդ ճապոնուհի Կիմիոյի հետ, ով 25 տարով կրտսեր էր Ֆուջիտայից, և հրապուրվեց նրանով: 1936 թվականի դեկտեմբերին Կիմիոն դարձավ նկարչի հինգերորդ (և վերջին) կինը:

1936 թվականին իր պատվին կազմակերպված ընթրիքի ժամանակ Ֆուջիտան անհամեստորեն իրեն անվանեց իր ժամանակի առաջին նկարիչը: Ակիտայից հարուստ հավաքորդ Հիրանոն մարտահրավեր նետեց նրան՝ առաջարկելով ստեղծել «աշխարհի ամենամեծ նկարը»: Ֆուջիտան ընդունեց մարտահրավերը. մտահղացված նկարը պետք է առաջին հերթին ապշեցներ իր չափերով և կատարման արագությամբ: Որպես թեմա նա ընտրեց տարվա եղանակները Ակիտայում: Ֆուջիտան սկսեց աշխատել առանց նախնական էսքիզների, որոնք չափազանց կդանդաղեցնեին աշխատանքը, սակայն տարբեր պատճառներով գործը վատ էր առաջ ընթանում: Հիրանոն դիմեց նրա պատվին և նույնիսկ առաջարկեց Ֆուջիտային կատարել ծիսական ինքնասպանություն՝ խոսքը չպահելու համար: Ի վերջո, Ֆուջիտան ավարտեց աշխատանքը՝ ծախսելով 174 ժամ. 3,65 x 20,5 մ չափսերով հսկայական կտավը ներկայումս գտնվում է Ակիտա քաղաքի արվեստի թանգարանում:

1937 թվականին սկսվեց ճապոնա-չինական պատերազմը, և 1938 թվականին Ռազմածովային նախարարությունը Ֆուջիտային գործուղեց Չինաստան՝ որպես ռազմական նկարիչ: Սակայն Ֆուջիտան կարոտում էր Փարիզը, և 1939 թվականի գարնանը նա Կիմիոյի հետ կարճ ժամանակով վերադարձավ այնտեղ և կրկին բնակություն հաստատեց Մոնմարտրում: Բայց արդեն հաջորդ տարվա մայիսին, անկայուն քաղաքական իրավիճակի պատճառով, ամուսինները վերադարձան Ճապոնիա:

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Ֆուջիտան դարձավ ռազմական նկարիչ՝ ծառայելով ճապոնական կառավարությանը: Հինգ տարվա ընթացքում նա կատարում էր այն, ինչը համարում էր իր պարտքը Ճապոնիայի հանդեպ՝ ուղեկցելով ճապոնական բանակն ու նավատորմը, կատարելով բազմաթիվ էսքիզներ և նկարելով ռազմական պաստառներ: Այս ժամանակահատվածում նա ստեղծել է առնվազն 150 յուղանկար և մոտ 50 ջրաներկ: Ըստ երևույթին, ռազմական արվեստը Ֆուջիտայի համար դարձավ իսկական ոգեշնչման աղբյուր: Հետագայում դա քննադատության կարժանանա մի շարք հայրենակիցների կողմից, ովքեր կարծում էին, որ նա չպետք է իր տաղանդը ծառայեցներ ճապոնական միլիտարիզմին: Այսպես, ճապոնացի նկարիչների ասոցիացիան խիստ կերպով մեղադրեց Ֆուջիտային՝ պնդելով, որ նրա արվեստը մեծ դեր է խաղացել ռազմական քարոզչության գործում:

Սա դարձավ այն պատճառներից մեկը, որի հետևանքով Ֆուջիտան որոշեց լքել Ճապոնիան: Սակայն նա չկարողացավ ստանալ ֆրանսիական վիզա. ակնհայտ էր, որ Ֆրանսիան չէր ցանկանում ընդունել վերջերս տեղի ունեցած պատերազմում հակառակորդ երկրի գլխավոր ռազմական նկարչին: Միայն 1949 թվականին, գեներալ Մակարթուրի միջամտության շնորհիվ, Ֆուջիտային հաջողվեց մեկնել, բայց ոչ թե Ֆրանսիա, այլ ԱՄՆ, որտեղ նա կապեր և երկրպագուներ ուներ: Նյու Յորքում նա վերջապես իրեն նորից ազատ և կյանքից հաճույք ստանալու ունակ զգաց: Ֆուջիտան շատ էր նկարում և դասավանդում Բրուկլինի գեղարվեստի դպրոցում: Սակայն այստեղ էլ նրան տեսնում էին առաջին հերթին որպես նախկին ռազմական նկարչի: Նյու Յորքի նկարիչների մի խումբ ցույց կազմակերպեց պատկերասրահի առջև, որտեղ անցկացվում էր նրա ցուցահանդեսը, և ստորագրեց Ֆուջիտայի դեմ ուղղված խնդրագիր, որտեղ կոչ էր արվում նրան վերաբերվել որպես «ֆաշիստական նկարչի» և ճապոնական ռազմական քարոզչության գործիքի: Այդ ընթացքում Ֆրանսիան համաձայնեց Ֆուջիտային վիզա տրամադրել, և 1950 թվականի հունվարի 27-ին նա և Կիմիյոն լքեցին Նյու Յորքը:

### Վերադարձ Ֆրանսիա
Փարիզ ժամանելուց հետո Ֆուձիտան լրագրողներին հայտնեց, որ վերադարձել է՝ ընդմիշտ մնալու և Մոնպարնասի գերեզմանատանը Մոդիլիանիի կողքին թաղվելու համար: Նա ուրախությամբ հանդիպեց հին ընկերներին՝ Սալմոնին, Բրակին, Վլամինկին, Դերենին: Ֆուձիտան իմացավ Փարիզի նոր հայտնիների և նկարչության նոր հոսանքների մասին, սակայն նախընտրեց մնալ դրանցից հեռու: Ժամանելուց երկու ամիս անց նկարիչը պատրաստեց առաջին ցուցահանդեսը, որտեղ ներկայացված էր 50 կտավ: Պատերազմական տարիներից հետո նա վերադարձավ հին թեմաներին՝ կանայք, կատուներ, երեխաներ, որոնցում զգացվում էին երազկոտությունն ու մելանխոլիան: Նա նաև մեծ ճամփորդություն կատարեց դեպի Ալժիր և Իսպանիա, որտեղ նրա ցուցահանդեսներն անցան անփոփոխ հաջողությամբ: Վերադառնալով՝ նա Ժամանակակից արվեստի պետական թանգարանին նվիրեց չորս խոշոր աշխատանք՝ ի նշան իրեն ընդունած Ֆրանսիայի հանդեպ երախտագիտության:

1950-ական թվականներին Ֆուձիտան ինտենսիվ աշխատում էր՝ ստեղծելով նկարչական ստեղծագործություններ, փորագրություններ, աֆիշներ և թանկարժեք գրքերի նկարազարդումներ: Նա ուներ երկու հարևան արվեստանոց Կամպան-Պրեմիեր փողոցում. մեկում նա ոչ միայն աշխատում էր, այլև ապրում էր Կիմիոյի հետ, մյուսը նախատեսված էր միայն ստեղծագործության համար, և բացի այդ, այնտեղ հավաքված էին տարբեր առարկաներ, որոնք նկարիչը բերել էր տարբեր երկրներից կամ գնել էր բլոշինայից և հնավաճառներից՝ տասնյակ հին տիկնիկներ, ֆայանսե վազաներ, թռչնի վանդակներ, գոբելեններ, կահույք և այլն: 1952 թվականին Փարիզում տեղի ունեցավ Ֆուձիտայի ևս մեկ նշանակալի ցուցահանդես, որտեղ ցուցադրվեցին քառասուն յուղաներկ և տասը ջրաներկ աշխատանք: 1953 թվականին նկարչի երկու անհատական ցուցահանդես անցկացվեց Իսպանիայում՝ Բարսելոնայում և Բիլբաոյում: Բարսելոնայում ցուցահանդեսի բացմանը ներկա էին տասը հազար մարդ. այն լայնորեն լուսաբանվեց մամուլում: Այնտեղ՝ Բարսելոնայում, Ֆուձիտան ծանոթացավ Սալվադոր Դալիի հետ և նկարեց, որտեղ պատկերեց Դալիին ծաղրանկարային տեսքով և իրեն նրա կողքին: Դալին նկարի տակ ստորագրեց «Մենք մեծագույն նկարիչներն ենք»:

1954 թվականին Ֆուջիտան բաժանվել է Լյուսի Բադուից (այս տարիների ընթացքում նրանց ամուսնությունը պաշտոնապես չէր դադարեցվել), և հոկտեմբերի 5-ին գրանցել է իր ամուսնությունը Կիմիյոյի հետ XIV շրջանի քաղաքապետարանում: 1955 թվականին ամուսինները ստացել են ֆրանսիական քաղաքացիություն: Թեև Ֆուջիտան այդպիսով խզել է կապերը իր հայրենի երկրի հետ, Ճապոնիայում բազմիցս կազմակերպվել են նրա աշխատանքների խոշոր ցուցահանդեսներ: 1957 թվականին նա դարձել է Պատվո լեգեոնի սպա, իսկ 1958 թվականին ընտրվել է բելգիական Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի անդամ:

Ֆուջիտան իր ստեղծագործություններում բազմիցս անդրադարձել է քրիստոնեության հետ կապված թեմաներին: 1959 թվականին նա աշխատում էր Հայտնության գրքի նկարազարդումների վրա: Աշխատանքը գրավեց նրան և, բնականաբար, ստիպեց վերընթերցել Աստվածաշունչը: 1959 թվականի հունիսի 18-ին նա այցելեց Ռեյմսի տաճար իր ընկեր Ժորժ Պրադի հետ, որտեղ ապրեց յուրատեսակ կրոնական լուսավորում և որոշեց դառնալ կաթոլիկ (մինչ այդ, ըստ իր խոսքերի, նա չէր դավանում որևէ կրոն): Քահանայի ղեկավարությամբ Ֆուջիտան ուսումնասիրում էր Սուրբ գիրքը և փորձում էր իր կնոջը հաղորդակից դարձնել նոր հավատքին: 1959 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Ֆուջիտան և Կիմիյոն մկրտվեցին Ռեյմսի տաճարում՝ հանրության և մամուլի մեծ ներկայությամբ: Ֆուջիտայի կնքահայրերը դարձան Ռենե Լալուն՝ փաստաբան և Mumm շամպայնի տան ղեկավար, և Ֆրանսուա Տետտենժեի՝ Taittinger գինեգործական տան ղեկավարի կինը: Կիմիյոյի կնքահայրերը՝ Ժորժ Պրադը և նրա կինը: Մկրտության ժամանակ Ֆուջիտան ընդունեց «Լեոնարդ Ֆրանսուա Ռենե» անունը. Լեոնարդ՝ ի հիշատակ Լեոնարդո դա Վինչիի «Վերջին ընթրիքի» թողած անջնջելի տպավորության, Ֆրանսուա՝ ի պատիվ իր կողմից հարգված Ֆրանցիսկոս Ասսիզացու, Ռենե՝ ի պատիվ կնքահոր: Կիմիյոն ընդունեց «Մարի-Անժ-Կլեր» անունը:

1961 թվականին Ֆուջիտան և Կիմիյոն որոշեցին բնակություն հաստատել գյուղական վայրում և տնակ գնեցին Վիլյե-լե-Բակլում՝ Փարիզից 30 կմ հարավ-արևմուտք: Զույգն ապրում էր մեկուսի և կանոնավոր կերպով այցելում էր իրենց տան մոտակայքում գտնվող հին եկեղեցի:

1964 թվականին Ֆուջիտան որոշեց Ռեյմսում մատուռ կառուցել՝ ի հիշատակ իր դարձի, որը տեղի էր ունեցել հենց այդ քաղաքում: Փաստորեն, եկեղեցին սեփական ձեռքով նկարազարդելու երազանքը ծագել էր նրա մոտ դեռ մկրտության օրը: Նրան աջակցեց Ռենե Լալուն. նա իր վրա վերցրեց ծախսերը և Ֆուջիտային հողակտոր տրամադրեց Mumm տան նկուղների կողքին: Ֆուջիտան ինքը պատրաստեց ապագա մատուռի մակետը. նա ցանկանում էր, որ այն լիներ համեստ, ռոմանական ոճով և ներդաշնակ լիներ Ռեյմսի բնապատկերի հետ: Այնուհետև նա ուսումնասիրեց որմնանկարի տեխնիկան, պատրաստեց էսքիզներ և ինքը նկարազարդեց եկեղեցու ողջ ներքին տարածքը Քրիստոսի, Սուրբ Կույսի կյանքի տեսարաններով և Հայտնության տեսիլքներով: Ռեյմսցի վարպետի պատրաստած վիտրաժները պատկերում էին Աշխարհի արարումը, մեղսագործությունը և Նոյի տապանը: 1966 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Ռեյմսի եպիսկոպոսը հանդիսավոր կերպով օծեց մատուռը:

1966 թվականի դեկտեմբերին նկարչի առողջությունը սկսեց վատթարանալ: Փարիզում անցկացված հետազոտությունը բացահայտեց քաղցկեղ: Վիրահատությունից հետո կարճատև բարելավում նկատվեց, սակայն արդեն մարտին Ֆուջիտայի վիճակը կրկին վատթարացավ և նրան նորից հոսպիտալացրին, այս անգամ՝ Ցյուրիխում: Հոկտեմբերին նա մտերիմ ընկերոջը խնդրեց գրի առնել իր վերջին մտքերը. հիշողություններ պատերազմի սարսափների մասին, կարգադրություններ նկարների և թաղման վերաբերյալ (Ֆուջիտան ցանկանում էր թաղվել իր մատուռում կամ դրա կողքին):

Ցուգուհարու Ֆուձիտան մահացավ 1968 թվականի հունվարի 29-ին, 81 տարեկան հասակում: Նրա վերջին խոսքերն էին. «Տե՛ր իմ, պարգևի՛ր ինձ մահը»: Նկարչի կամքի համաձայն, նրա հոգեհանգիստը տեղի ունեցավ Փարիզում, Մոնպառնասի Նոտր-Դամ-դե-Շան եկեղեցում: Նկարչին վերջին ճանապարհ դրեցին բազմաթիվ ընկերներ, որոնք այնուհետև հավաքվեցին հոգեհացի «Կուպոլ» սրճարանում: Այնուհետև մարմինը տեղափոխեցին Ռեյմս և, Ռեյմսի տաճարում հանդիսավոր հրաժեշտի արարողությունից հետո, թաղեցին Հյուսիսային գերեզմանատանը՝ սպասելով, մինչև մատուռում կպատրաստվի թաղման վայրը: Սակայն մի քանի տարի անց Կիմիյոն կարգադրեց, որպեսզի ամուսնու մարմինը տեղափոխվի Վիլյե-լե-Բակլի եկեղեցական գերեզմանատուն: Միայն 2003 թվականին Ֆուջիտայի աճյունը կվերաթաղվի մատուռում. 2009 թվականին այստեղ կթաղվի նաև Կիմիյոն:

## Ստեղծագործություն
Ֆուձիտայի արվեստը միավորել է ճապոնական նկարչության ավանդույթները, եվրոպական արվեստի նվաճումները և XX դարի ֆրանսիացի նկարիչների որոնումները։ Նա մոտ էր այսպես կոչված «փարիզյան դպրոցին», սակայն պաշտոնապես չէր պատկանում որևէ գեղարվեստական հոսանքի և մշակել էր սեփական, հեշտ ճանաչելի ոճ՝ իր արվեստում միավորելով ճապոնական փորագրության խիստ գծայնությունը եվրոպական ռեալիզմի ավանդույթների հետ։ Նրա աշխատանքները առանձնանում են նկարչական տեխնիկայի կատարելությամբ, նկարի վարպետությամբ (գույնի երկրորդական դերով), նրբագեղության և բարեկրթության մթնոլորտով։ Միևնույն ժամանակ մի շարք քննադատներ նշում են նկարչի աշխատանքներին բնորոշ սյուժեների որոշակի միապաղաղությունը և մեկ անգամ գտնված հնարքների բազմակի կրկնօրինակումը։

Ֆուձիտան օժտված էր բազմակողմանի տաղանդով. բացի նկարչությունից, նա ստեղծագործել է գրաֆիկայի, լուսանկարչության, խեցեգործության, թատրոնի, կինոյի և հագուստի դիզայնի ոլորտներում։ Կյանքի ընթացքում նրա արվեստը մեծ հաջողություն էր վայելում. նրա նկարների գները համեմատելի էին Պիկասոյի նկարների գների հետ։ Սակայն հետպատերազմյան տարիներին «պատերազմական հանցագործի» համբավը, որը ձևավորվել էր Ճապոնիայի ռազմական իշխանությունների հետ Ֆուջիտայի համագործակցության պատճառով, հանգեցրեց նրա արվեստի հանդեպ հետաքրքրության նվազմանը։ Մի քանի տասնամյակ մոռացված Ֆուջիտայի ժառանգությունը կրկին հանրաճանաչություն է ձեռք բերում գնահատողների շրջանում XX դարի վերջում - XXI դարի սկզբում. այսպես, 1990 թվականին «Աղջիկը այգում» (, 1957) նկարը վաճառվել է 6,050,000 դոլարով, իսկ 2007 թվականին «Երկու ընկերուհիներ (Յուկի և Մադո)» ()) նկարը վաճառվել է Սոթբիի աճուրդում 204,000 ֆունտ ստեռլինգով։

### Վաղ ստեղծագործություն և ուսման տարիներ
Ֆուձիտան սկսեց նկարել շատ վաղ, ոգեշնչվելով հիմնականում շրջակա բնությունից: Նա ձգտում էր նկարել ամեն ինչ, ինչ տեսնում էր՝ ծաղիկներ, խոտեր, ծառեր, թռչուններ, ձկներ, միջատներ՝ սկզբում մատով ավազի վրա, իսկ հետո վրձնով և թանաքով բրնձի թղթի վրա: Ավելի ուշ՝ վեց տարեկանում, նրան սկսում է գրավել ռազմական թեմատիկան, քանի որ հայրը՝ գեներալը, շատ է պատմում նրան ընթացիկ ճապոնա-չինական պատերազմի մասին: Այդ ժամանակվա նրա նկարների թվում են ձիերը, շարժման մեջ գտնվող մարդկանց կերպարները և մարտական տեսարանները: 1898 թվականին է վերագրվում նրա առաջին յուղաներկ աշխատանքը, որը պատկերում է հավ ձվերով:

1905 թվականին Տոկիոյի գեղարվեստի բարձրագույն դպրոց ընդունվելով՝ Ֆուջիտան ստիպված էր հետևել ավանդական ճապոնական գեղանկարչության կանոններին և ուսուցիչների կողմից տրված թեմաներին: Առաջին հայացքից այս շրջանի նրա աշխատանքները քիչ են տարբերվում իր ուսումնակից ընկերների աշխատանքներից, սակայն դրանցում զգացվում է ավելի մեծ վարպետություն, գծի ավելի լավ տիրապետում և ձևի ավելի յուրօրինակ մեկնաբանություն: Երիտասարդ նկարիչը ձգտում էր հետևել ընտրված գեղարվեստական կողմնորոշիչներին. նրա հետաքրքրության առարկան եվրոպական արվեստն էր, առաջին հերթին՝ Ֆրանսիայի, թեև նա շատ քիչ բան գիտեր այդ արվեստի մասին: Անցնելով ճապոնական գեղանկարչության պարտադիր կիսամյա դասընթացը, Ֆուջիտան շարունակեց ուսումը արևմտյան գեղանկարչության բաժնում, այսինքն՝ յուղաներկ գեղանկարչության, որը լայն ճանաչում ստացավ Ճապոնիայում միայն Մեյջի վերականգնումից հետո և այդ տարիներին դեռ ընկալվում էր որպես նորություն: Նրա ուսուցիչների թվում էր Ֆրանսիայում ուսումից վերադարձած Սեյկի Կուրոդան, որի ոճը ձևավորվել էր ակադեմիզմի և իմպրեսիոնիզմի ազդեցության ներքո: Սակայն Ֆուջիտան չէր ձգտում յուրացնել նրա ոճը, իսկ ուսուցիչը դժգոհ էր աշակերտի գեղարվեստական փորձերից: Նրա գլխավոր ավարտական աշխատանքը՝ «Ինքնանկարը» (1910), որը գրված էր իմպրեսիոնիստական գեղանկարչությանը ոչ բնորոշ մուգ տոներով, Կուրոդան ցուցադրեց դասարանին որպես օրինակ, թե ինչպես չպետք է նկարել: Արդյունքում Ֆուջիտան դպրոցն ավարտեց երեսուն ուսանողներից տասնվեցերորդը:

### Առաջին փարիզյան ժամանակաշրջան
Փարիզ ժամանելու հենց առաջին օրը Ֆուձիտան նկարիչ Մանուել Օրտիս դե Սարատեի հետ միասին գնաց Պաբլո Պիկասոյի արվեստանոց։ Այնտեղ նա տեսավ նրա «կապույտ շրջանի» կտավները, կուբիստական մի շարք նկարներ, պատրաստված (հետագա պատկերման նպատակով) երաժշտական գործիքներ, նեգրական դիմակներ և արձաններ։ Այս ամենը հսկայական տպավորություն թողեց ճապոնացի նկարչի վրա. նրան թվում էր, թե հայտնվել է ավանգարդի հենց սրտում։ Պիկասոյի արվեստանոցում կային նաև Անրի Ռուսոյի երեք կտավներ, որոնք հիացրին Ֆուջիտային. նա չէր պատկերացնում, որ գեղանկարչության մեջ հնարավոր են այդպիսի համարձակություն և արվեստի կանոնների ու պայմանականությունների այդպիսի անտեսում։ Այս պահը դարձավ նրա համար բեկումնային։

1913 թվականի նոյեմբերին Ֆուձիտան այցելեց Աշնանային սալոն, որտեղ տեսավ ժամանակակիցների մեծ քանակությամբ աշխատանքներ. 1914-ի ձմեռը նա անցկացրեց՝ մանրակրկիտ ուսումնասիրելով Լուվրի ցուցանմուշները։ Վաղ փարիզյան շրջանում նրա ստեղծագործության վրա, Անրի Ռուսոյից և Պիկասոյից բացի, ազդեցություն են ունեցել այնպիսի նկարիչներ, ինչպիսիք են Սուտինը, Մոդիլիանին, Մատիսը, Գրիսը։ Նա նկարում էր մելանխոլիկ բնանկարներ, որոնցում Ռուսոյի պրիմիտիվիզմը զուգակցվում էր արևելյան մինիմալիզմի հետ։ Որոշ ժամանակ Ֆուջիտան տարվեց կուբիզմի ոգով փորձերով, սակայն այդ տարվածությունը երկար չտևեց։ Այս շրջանի նրա աշխատանքները գրեթե չեն հասել մեզ, քանի որ իր վաղ ստեղծագործությունների մեծ մասը նկարիչը հետագայում ոչնչացրել է։ Աստիճանաբար նա գտավ այն ուղղությունը, որով պետք է զարգանար իր արվեստը։

1920-ական թվականներին նկարչին առաջին բարձր փառքը բերեցին Նյու ժանրի կտավները, որոնք իրենց մեջ զուգակցում էին համարյա սալոնային գրավչությունը հիպերտրոֆիկ նրբագեղության հետ։ Նա դրանց համար մշակեց հատուկ տեխնիկա, որը թույլ էր տալիս յուղաներկի միջոցներով հաղորդել ճապոնական թղթի հարթ տեքստուրան։ Այս իդեալապես հարթ մակերեսի վրա, որը հիշեցնում էր փղոսկր, Ֆուջիտային հաջողվում էր անցկացնել նրբագույն գծեր։ Այս աշխատանքների էլ մեկ բնորոշ առանձնահատկությունն է դրանց գունային մինիմալիզմը, գրեթե միագույնությունը։ Ֆուջիտայի պալիտրայում դեպի ավելի բաց երանգներ աստիճանական տեղաշարժը նկատվեց 1920-ական թվականների սկզբին. շուտով նա որոշեց առաջնայնություն տալ սպիտակ գույնին (անարդարացիորեն, նրա կարծիքով, արհամարհված նկարիչների մեծամասնության կողմից)՝ ցուցադրելով դրա հարստությունն ու գեղեցկությունը։ Ֆուջիտան կտավը ծածկում էր հատուկ կաթնասպիտակ ֆոնով, ընդ որում ներկի բաղադրությունը պահում էր գաղտնի։ Բացի այդ, նա զուգակցում էր յուղաներկերը ճապոնական թանաքի կամ դրա հմուտ նմանակման հետ և հպարտանում էր նրանով, որ իրեն հաջողվել է համատեղել երկու անհամատեղելի տեխնիկաներ։ Պառկած մերկը Ժուիի թուալով (1922)։ Կտավ, յուղաներկ, թանաք, ածուխ, մատիտ. 130 × 195։ 1922 թվականին իսկական սենսացիա դարձավ «Պառկած մերկը Ժուիի թուալով» () կտավը, որն իր կոմպոզիցիայով հիշեցնում էր Մանեի «Օլիմպիան» և Տիցիանի ու Էնգրի օդալիսկներին։ Կինը (որի մոդելը, ըստ հենց Ֆուջիտայի խոսքերի, Մոնպարնասի Կիկին էր) պառկած է խորշում վարագույրի տակ՝ մնջված սավանների վրա. նրա հայացքն ուղղված է ուղիղ դիտողին։ Ֆոնը կատարված է սեպիայի երանգներով (Ֆուջիտան վերարտադրում է Ժուիի թուալի ավանդական գույները). կնոջ մաշկի սադափային սպիտակությունը հակադրվում է սևի առանձին բծերին, նրա մարմնի ուրվագծերը նույնպես շրջագծված են բարակ սև գծով։ Միակ գունային շտրիխը կնոջ դալուկ վարդագույն շրթունքներն են։ Լամբրեկենի և կողային վարագույրների վրա պատկերված են XVIII դարի գեղանկարչության ոճով ոճավորված տեսարաններ, որոնք ներկայացնում են Վեներային, Մարսին և Վուլկանին, ինչը համահունչ է հիմնական սյուժեի «բուդուարային» բնույթին։

Մեկ այլ նույնքան հայտնի կտավ ню ժանրում՝ «Յուկի՝ ձյան աստվածուհին» (, 1924). այստեղ նկարչի ուղեկիցը պատկերված է պառկած ձյունապատ լեռան գագաթին, իսկ նրա ոտքերի մոտ նստած է գայլը։ Այդ ժամանակ Փարիզում գտնվող Վ. Վ. Մայակովսկին իր «Աշնանային սալոն» ակնարկում նշում էր, որ Ֆուջիտայի Նյու-ներից մեկը իսկական աժիոտաժ է առաջացրել («միայն մեկ տեղում իսկական հրմշտոց է, իսկական ամբոխ») և հեգնանքով գրում էր. «Պառկած տիկին։ Ձեռքերը գլխի տակ դրված։ Մերկ։ Տիկնոջ թևատակերը լայն բացված են։ Թևատակին մազիկներ կան։ Հենց դրանք են ուշադրություն գրավում։ Մազիկները արված են ցնցող բարեխղճությամբ։ Ոչ թե ինչ-որ ընդհանուր վրձնահարվածով, այլ յուրաքանչյուրն առանձին։ Ուղղակի կարելի է հաշվել դրանք Կենտրոշչետինում անդորրագրով։ Ոչ մեկը չի կորչի՝ հաշված են»։

Կանանց կողքին Ֆուջիտան հաճախ էր պատկերում կատուներ, որոնք հետագայում դարձան նրա նկարչության ինքնուրույն թեման։ Նա ձգտում էր փոխանցել կատուների նրբագեղությունը, նրանց սիրելի դիրքերը, մորթու հյուսվածքը և բնավորության առանձնահատկությունները։ Կատուները (որոնք իրականում ապրում էին Ֆուջիտայի մոտ) ներկա են նաև նկարչի բազմաթիվ ինքնանկարներում։ Կատուներից բացի, Ֆուջիտան հաճախ էր պատկերում շներ և այլ կենդանիներ. բնության աշխարհի հանդեպ իր մանկական սերը նա պահպանել էր նաև հասուն տարիքում։ Անիմալիստական ժանրը հաջողություն էր վայելում, և 1928 թվականին Անդրե Սալմոնը գրել է նկարչի մասին. «Կենդանիներ նկարելիս Ֆուջիտան հասավ հաղթանակի. կենդանիները օգնեցին նրան նվաճել մարդկանց սրտերը»։ 1930 թվականին Նյու Յորքում հրատարակվեց «Կատուների գիրքը» (ֆր.՝ Livre des chats), որը պարունակում էր Ֆուջիտայի 20 նկարազարդումներ Մայքլ Ջոզեֆի արձակ բանաստեղծություններին։

Ֆուձիտայի կտավներում հաճախ ներկա են նաև երեխաներ (հատկապես տիկնիկների նման աղջիկներ), երբեմն կենդանիների և թռչունների հետ միասին։ Սակայն Ֆուձիտայի երեխաները, հատկապես նրա ուշ շրջանի աշխատանքներում, զրկված են ավանդական հմայքից. նրանք տարօրինակ են երևում, գրեթե վախեցնող։

Իր առաջին «փարիզյան» շրջանում Ֆուջիտան նկարում էր մեծ քանակությամբ դիմանկարներ, այդ թվում՝ պատվերով։ Եթե սկզբում նա դրանց մեջ որոշակի ոճավորում էր մտցնում՝ թե՛ իր ընկալած ու իմաստավորած արևմտյան արվեստի, թե՛ իր հայրենի երկրի գեղարվեստական ավանդույթների ազդեցության տակ, ապա աստիճանաբար անտիկ և ճապոնական նկարչության ակնարկները զիջում էին տեղը ավելի ակնհայտ ռեալիզմին։ Ոչ պակաս կարևոր տեղ են զբաղեցնում Ֆուջիտայի ստեղծագործական ժառանգության մեջ ինքնանկարները։ Սկսած 20-ական թվականների կեսերից նա դրանք նկարում էր ամեն տարի, և նրա ողջ կյանքի ընթացքում նկարած ինքնանկարների քանակը գերազանցում է հարյուրը, ինչը վկայում է սեփական կերպարի և դրա աստիճանական էվոլյուցիայի հանդեպ նկարչի անփոփոխ հետաքրքրության մասին։ Ինքնանկարներում Ֆուջիտան հաճախ հանդես է գալիս դենդիի կերպարով՝ անփոփոխ կլոր ակնոցներով, երկար չոլկայով և բեղիկներով։ Նա նաև պատկերում էր իրեն արվեստանոցում՝ շրջապատված սեփական աշխատանքներով և նկարչի գործիքներով։ Որպես կանոն, նրա կերպարը լի է ներդաշնակությամբ, թեթև մելանխոլիայով և ներքին խաղաղությամբ. բացառություն է դարձել միայն 1943 թվականի ինքնանկարը, որը նկարվել է Խաղաղօվկիանոսյան ռազմական գործողությունների ժամանակաշրջանում։

1924 թվականին Ֆուձիտան հանդես եկավ որպես սցենոգրաֆ՝ համագործակցելով շվեդ մեկենաս Ռոլֆ դը Մարեի հետ նրա «Շվեդական բալետում»։ «Տարօրինակ մրցաշար» () բալետի համար նրա ստեղծած զգեստներում և դեկորացիաներում եվրոպական մոդեռնիզմի ոճը համադրվում էր ավանդական ճապոնական արվեստի տարրերի հետ։

Մեկ այլ հայտնի մերկ նկար է «Յուկին՝ ձյան աստվածուհին» (, 1924)․ նկարչի ուղեկիցը պատկերված է այստեղ ձյունածածկ լեռնագագաթին պառկած, իսկ նրա ոտքերի մոտ նստած է գայլը։ Այդ ժամանակ Փարիզում գտնվող Վ․ Վ․ Մայակովսկին իր «Աշնանային սալոն» ակնարկում նշում էր, որ Ֆուձիտայի մերկ կերպարներից մեկը իսկական աժիոտաժ է առաջացրել («միայն մեկ տեղում իսկական խճճվածություն է, իսկական ամբոխ») և հեգնանքով գրում էր․ «Պառկած տիկին։ Ձեռքերը դրված են գլխի տակ։ Մերկ։ Տիկնոջ թևատակերը լայն բացված են։ Թևատակին մազիկներ կան։ Հենց դրանք են ուշադրություն գրավում։ Մազիկները արված են ցնցող բարեխղճությամբ։ Ոչ թե ինչ-որ ընդհանուր վրձնահարվածով, այլ յուրաքանչյուրն առանձին։ Ուղղակի կարելի է հաշվառման հանձնել Կենտրոնական խոզանակագործությանը ստացականով։ Ոչ մեկը չի կորչի՝ հաշվված են»։

Ֆուձիտայի կանանց կողքին հաճախ պատկերված էին կատուներ, որոնք հետագայում դարձան նրա գեղանկարչության առանձին թեմա։ Ֆուջիտայի կանանց կողքին հաճախ պատկերված էին կատուներ, որոնք հետագայում դարձան նրա գեղանկարչության առանձին թեմա։ Բացի կատուներից, Ֆուջիտան հաճախ պատկերում էր շներ և այլ կենդանիներ. բնության աշխարհի հանդեպ իր մանկական սերը նա պահպանեց նաև հասուն տարիքում։ Անիմալիստական ժանրը հաջողություն էր վայելում, և 1928 թվականին Անդրե Սալմոնը գրեց նկարչի մասին. «Կենդանիներ նկարելով՝ Ֆուձիտան հասավ հաղթանակի. կենդանիները օգնեցին նրան նվաճել մարդկանց սրտերը»։ 1930 թվականին Նյու Յորքում հրատարակվել է «Կատուների գիրքը» (ֆր.՝ Livre des chats), որը պարունակում էր Ֆուջիտայի 20 նկարազարդում՝ Մայքլ Ջոզեֆի արձակ բանաստեղծություններին։

Ֆուձիտայի նկարներում հաճախ երեխաներ են պատկերված (հատկապես տիկնիկների նման աղջիկներ), երբեմն կենդանիների և թռչունների հետ միասին։ Սակայն Ֆուձիտայի երեխաները, հատկապես նրա ուշ շրջանի աշխատանքներում, զրկված են ավանդական հմայքից. նրանք տարօրինակ են երևում, գրեթե վախեցնող։

Իր առաջին «փարիզյան» շրջանում Ֆուջիտան նկարել է բազմաթիվ դիմանկարներ, այդ թվում՝ պատվերով: Եթե սկզբում նա դրանց մեջ ներմուծում էր որոշակի ոճավորում՝ ազդված թե՛ իր կողմից ընկալված ու իմաստավորված արևմտյան արվեստից, թե՛ իր հայրենի երկրի գեղարվեստական ավանդույթներից, ապա աստիճանաբար անտիկ և ճապոնական գեղանկարչության ակնարկները զիջում էին տեղը ավելի ակնհայտ ռեալիզմին: Ֆուձիտայի ստեղծագործական ժառանգության մեջ ոչ պակաս կարևոր տեղ են զբաղեցնում ինքնանկարները: Սկսած 20-ական թվականների կեսերից նա դրանք նկարում էր ամեն տարի, և իր կյանքի ընթացքում նկարած ինքնանկարների քանակը գերազանցում է հարյուրը, ինչը վկայում է սեփական կերպարի և դրա աստիճանական էվոլյուցիայի նկատմամբ նկարչի անփոփոխ հետաքրքրության մասին: Ինքնանկարներում Ֆուջիտան հաճախ հանդես է գալիս դենդիի կերպարով՝ անփոփոխ կլոր ակնոցներով, երկար չելկայով և բեղիկներով: Նա նաև պատկերում էր իրեն արվեստանոցում՝ շրջապատված սեփական աշխատանքներով և նկարչի գործիքներով: Որպես կանոն, նրա կերպարը լի է ներդաշնակությամբ, թեթև մելանխոլիայով և ներքին խաղաղությամբ. բացառություն է դարձել միայն 1943 թվականի ինքնանկարը, որը նկարվել է Խաղաղօվկիանոսյան ռազմական գործողությունների ժամանակաշրջանում:

1924 թվականին Ֆուձիտան հանդես է եկել որպես սցենոգրաֆ՝ համագործակցելով շվեդ մեկենաս Ռոլֆ դե Մարեի հետ նրա «Շվեդական բալետում»: Նրա կողմից «Տարօրինակ մրցաշար» բալետի համար ստեղծված հագուստներում և դեկորացիաներում եվրոպական մոդեռնիզմի ոճը համադրվում էր ավանդական ճապոնական արվեստի տարրերի հետ։

1929 թվականին Ֆուձիտան Ժո-դե-պոմ պատկերասրահում ցուցադրեց հինգ մոնումենտալ կտավ, այդ թվում՝ երկու 3x3 մետր չափի դիպտիխ։ Կրկին անդրադառնալով իր սիրելի ժանրին՝ մերկ մարմնին, նա այս աշխատանքներում ցուցադրում էր ինչպես ճապոնական արվեստի հնարքների օրգանական տիրապետումը, այնպես էլ իր հետաքրքրությունը եվրոպական անտիկ շրջանի և իտալական Վերածննդի հանդեպ (պատկերված կերպարների ռելիեֆային մկանները հիշեցնում են Միքելանջելոյի գեղանկարչությունը)։ Նկարիչն ինքը գրել է դրանց մասին. «Այս չորս հսկայական կտավներում ես ներդրել եմ իմ ողջ հոգին և աշխատանքը»։

1930-ականներին Ֆուձիտան անսպասելիորեն հետաքրքրություն ցուցաբերեց սյուրռեալիզմի հանդեպ և ստեղծեց մի շարք ոչ բնորոշ աշխատանքներ՝ վառ, գրեթե աղաղակող գույներով: Հնարավոր է, դա տեղի ունեցավ սյուրռեալիստ Դեսնոսի հետ մրցակցության ազդեցության տակ, ում մոտ էր գնացել Ֆուջիտայի սիրելին՝ Յուկին: Այս աշխատանքներում Ֆուջիտան օգտագործել է մի շարք սյուրռեալիստական կլիշեներ՝ գրոտեսկային պատկերներ, ֆանտաստիկ տեսիլքներ, քողարկված մահվան խորհրդանիշներ: Այս ոճով ամենահայտնի նկարներից է «Վարժեցնողը և առյուծը» (, 1930): Սև գուլպաներով և կանաչ կոշիկներով մերկ կինը (այս նկարի համար վերջին անգամ պոզավորեց Յուկին) կանգնած է՝ ձեռքը դրած հսկայական առյուծի բաշին. կողքին ընկած է մարդկային ձեռք, որը մատով ցույց է տալիս կնոջը: Ֆանտաստիկ, երազային պատկերները հետագայում ևս հայտնվում էին Ֆուջիտայի աշխատանքներում, մասնավորապես այնպիսի ստեղծագործություններում, ինչպիսին է «Երազը» (, 1947), որտեղ քնած մերկ կնոջը շրջապատում է մարդկային հագուստներով կենդանիների և թռչունների տարօրինակ պարահանդեսը:

### Լատինական Ամերիկա։ Ճապոնա-չինական ժամանակաշրջան
Լատինական Ամերիկա կատարած ճամփորդությունը (1931-1933) նոր թեմաներ բերեց Ֆուջիտայի ստեղծագործության մեջ. դիտելով բոլիվիական, պերուական և մեքսիկական գյուղացիների առօրյա կյանքը, նա բազմաթիվ էսքիզներ էր անում՝ արձանագրելով նրանց արտաքին տեսքի, հագուստի և կենցաղի առանձնահատկությունները: Այստեղ նա ծանոթացավ նաև Դիեգո Ռիվերայի մոնումենտալ գեղանկարչության հետ: Այնուհետև վերադառնալով Ճապոնիա և բնակություն հաստատելով Տոկիոյում, Ֆուջիտան ստեղծեց իր սեփական աշխատանքը այս ժանրում՝ ստանալով Գինզա թաղամասի շենքերից մեկում գտնվող Բրազիլական սրճարանի որմնանկարի պատվեր: (Նկարիչն իր առաջին պատի նկարչության փորձն իրականացրել է 1916 թվականին Լոնդոնում, իսկ հետագայում երկու անգամ փորձել է իրեն այս ժանրում Փարիզում:) Հաջորդ տարի նա ստեղծեց ևս երկու որմնանկար՝ մեկը նույն թաղամասի Կոլոմբան սրճարանի համար, մյուսը՝ Օսակայի Սոգո խանութի համար: Հետագայում նկարիչը ստացավ նմանատիպ այլ պատվերներ, իսկ 1934 թվականին դարձավ «Ճապոնացի որմնանկարիչների ասոցիացիայի» խորհրդատու: Այս ժամանակաշրջանում նա նաև հոդված գրեց՝ «Ժամանակակից որմնանկարչության տեսություն» վերնագրով, որտեղ ափսոսանք էր հայտնում, որ Ճապոնիայում այս ժանրին այդքան քիչ ուշադրություն է հատկացվում:

Ֆուձիտայի անհատական ցուցահանդեսները պարբերաբար անցկացվում էին տարբեր քաղաքներում, իսկ Նիտիդո պատկերասրահը նրա հետ կնքել էր չորսամյա պայմանագիր՝ ամենամյա ցուցահանդեսների համար։ Լատինամերիկյան «գունավոր» շրջանից հետո նա վերադարձավ սև-սպիտակ տոների մոնոխրոմիային, որը միայն տեղ-տեղ էր կենդանացվում ավելի պայծառ երանգների վրձնահարվածներով։ 1937 թվականին, արվեստի հավաքորդ Հիրանո Սեյկիչիի հետ գրազի արդյունքում, Ֆուձիտան ձեռնարկեց ստեղծել «աշխարհի ամենամեծ նկարը»։ Դրա համար անհրաժեշտ էր փոքր կտավներից կարել մեկ հսկայական կտավ՝ 20,5×3,65 մ չափերով (աշխատանքը ձեռքով կատարել է տեղի վարպետը) և արվեստանոցի համար զբաղեցնել բրնձի պահեստավորման հսկայական ամբարը, որտեղ հնարավոր էր տեղադրել այդ կտավը։ Ֆուջիտան օրական տասը ժամ աշխատում էր հսկայական ստեղծագործության վրա, որը նվիրված էր Ակիտայում չորս եղանակների թեմային։ Տոնական տեսարանների, մանկական չարաճճիությունների, պարողների և երաժիշտների դինամիկային նա հակադրել է տեղի բնակիչների ֆիգուրների ստատիկան։ Նկարում գերակշռում են կարմիր, սպիտակ և ոսկե գույները, իսկ պատկերված բնապատկերը պսակում է վառ երկնագույն երկինքը։ Ողջ աշխատանքի կատարման համար նկարիչը ծախսել է 174 ժամ. երբեմն նա երեք օր ու երեք գիշեր դուրս չէր գալիս ամբարից։ Պատրաստի նկարի համար շրջանակ ստեղծելու համար օգտագործվել է Ֆուջիտայի բացառիկ վարպետությունից ապշած Հիրանոյի փայտամշակման գործարանում գտնված ամենահին և ամենաամուր փայտը։ Ներկայումս «Չորս եղանակների տոները Ակիտայում» կոչվող ստեղծագործությունը պահվում է այդ քաղաքի արվեստի թանգարանում։

1938 թվականից Ֆուջիտան աշխատում էր որպես ռազմական նկարիչ ճապոնական կառավարության համար, ինչը հետագայում լրջորեն վնասեց նրա հեղինակությանը։ Նա կատարում էր իր պարտականությունները պարտքի զգացումով, բայց նաև իսկական ոգևորությամբ, որն արտահայտեց, մասնավորապես, Ֆուկուոկայի լրագրողի հետ հարցազրույցում. «Եվրոպայում Առաջին համաշխարհային պատերազմը դարձավ հիանալի ռազմական նկարչության ոգեշնչման աղբյուր. մենք պետք է ձգտենք ստեղծել ավելի լավ աշխատանքներ»։ Այս ժամանակ նրա գեղարվեստական ոճը կտրուկ փոփոխության ենթարկվեց. նա վերածվեց փաստագրող նկարչի, որը պատկերում էր ռազմական տեսարաններ ինչպես լուսանկարներից, այնպես էլ բնությունից։ 1941 թվականին նրա «Փըրլ Հարբըր, 1941 թվականի դեկտեմբերի 8» նկարը հազարավոր օրինակներով տպագրվեց որպես քարոզչություն։ Պատերազմական շրջանի ամենահայտնի աշխատանքը դարձավ «Սինգապուրի վերջին օրը» (1942) մասշտաբային կոմպոզիցիան. 1943 թվականին Ֆուջիտան ստացավ «Ասահի» թերթի կողմից շնորհվող Մշակույթի մրցանակը՝ իր ողջ ստեղծագործության և մասնավորապես այս նկարի համար։ Սակայն նույնիսկ պատերազմական տարիներին Ֆուջիտան շարունակում էր նկարել (երբեմն գաղտնի) փոքր ֆորմատի մերկ մարմիններ և բնապատկերներ։

### Փարիզյան երկրորդ շրջան
1950 թվականին Փարիզ գալով, Ֆուջիտան երկու ամիս անց արդեն պատրաստել էր իր առաջին ցուցահանդեսը՝ բաղկացած 50 աշխատանքից, Պոլ Պետրիդեսի նույն պատկերասրահում, որտեղ նա բազմիցս ցուցադրվել էր նախկինում։ Պատերազմական տարիներից հետո նա վերադարձավ իր նախկին թեմաների շրջանակին՝ մանկական դիմանկարներ, մայրության կերպարներ, կատուներ, բնապատկերներ (բացառությամբ մերկ մարմինների)՝ մնալով հեռու 50-ականների բոլոր գեղարվեստական դպրոցներից և ուղղություններից։ Այդ ժամանակաշրջանում նրա սիրած թեման էր մտախոհ, խոշոր աչքերով աղջիկների պատկերները, հաճախ գլխաշորով և պարանոցին կրած ժապավենով։ Այս աղջիկները հիշեցնում են մոմից կամ ճենապակուց հին տիկնիկներ, որոնց հավաքածուն Ֆուջիտան պահում էր իր արվեստանոցում։ Ֆուջիտայի արվեստի մասնագետ և արվեստաբան Սիլվի Բյուիսոնը ենթադրում է, որ նրանց դիրքերի վրա կարող էր ազդել կաբուկի թատրոնի էսթետիկան, որին նկարիչը շատ լավ ծանոթ էր։ Այսպես, կաբուկի դերասանների խաղին բնորոշ է որոշակի պայմանական ժեստերի ֆիքսումը, «սառեցումը» մեկ շարժումից մյուսին անցնելիս։ Այս «սառեցված» ժեստերի հետ է Բյուիսոնը համեմատում Ֆուջիտայի մանկական կերպարների անշարժությունը։

1950թ. հուլիս և օգոստոս ամիսներին Ֆուջիտան և Կիմիոն անցկացրին Բրետանիում՝ Ֆինիստերում, որտեղ նկարիչը նկարեց բրետոնական բնապատկերների շարք իր բնորոշ պայծառ գունապնակով: Սպիտակեցված ճակատներով ցածր տնակները, նավերն ու կայմերը գորշ երկնքի տակ հակադրվում են ձկնորսների և սպիտակ գլխաշորով ձկնորսների կանանց առանձին մուգ կերպարներին։ Ինչ վերաբերում է փարիզյան բնապատկերներին, նկարիչը պատկերել է իր համար նշանակալի վայրեր՝ Նոտր-Դամ տաճարը, Ծաղկային ափը, Էդգար Կինեի հյուրանոցը Մոնպարնասում՝ այնպես, կարծես ժամանակը նրանց չի առնչվել։ Բացի այդ, այս ժամանակից սկսած Ֆուջիտան մեծ ձևաչափերից անցավ հիմնականում փոքրերին։

1951 թվականի հունվարին, ընդունելով Ալժիրում իր աշխատանքների ցուցահանդեսի հրավերը, Ֆուձիտան մեկնեց Հյուսիսային Աֆրիկա, որտեղ նա բազմաթիվ էսքիզներ արեց: Նույն թվականի նոյեմբերին Մադրիդում տեղի ունեցավ Ֆուձիտայի մեծ անհատական ցուցահանդեսը, որը հսկայական հաջողություն ունեցավ հանրության շրջանում: Նկարչին բազմաթիվ դիմանկարների պատվերներ էին տալիս. նա նշեց, որ կարողացել է գերազանցել իր սեփական ռեկորդը նախորդ բոլոր ժամանակաշրջանների պատվերների քանակով: Բացի այդ, Փարիզում Պոլ Պետրիդեսը, ոգևորված Ֆուձիտայի նախորդ ցուցահանդեսի հաջողությամբ, պարտավորվեց յուրաքանչյուր երկու տարին մեկ կազմակերպել նկարչի անհատական ցուցահանդեսներ: Աստիճանաբար Ֆուձիտան վերագտավ պատերազմից առաջ ունեցած իր կորսված փառքը:

50-ականների կեսերից նկարիչը հաճախ էր նկարում ծաղիկներ, հատկապես վարդեր և յասաման, որոնք հավաքված էին փունջերի մեջ և դրված հին վազաների մեջ։ 60-ականներին ծաղկային մոտիվները բազմազանվեցին երեքնուկներով, հովտաշուշաններով, դաշտային ծաղիկներով; ծաղկեփնջերը հաճախ բռնում են աղջիկները, ովքեր մնում են Ֆուջիտայի արվեստում անփոփոխ թեմաներից մեկը: Նրան բնորոշ է նմանատիպ սյուժեներ կրկնել անընդհատ՝ փոխելով մանրամասները․ աղջիկների հագուստների աքսեսուարները, նրանց դիրքերը, նրանց շրջապատող ծաղիկները և տարվա տարբեր եղանակների ատրիբուտները։

Իր ուշ ստեղծագործական շրջանում Ֆուջիտան, որը դարձել էր կաթոլիկ, հիմնականում անդրադառնում էր կրոնական թեմաներին և աստվածաշնչյան պատմություններին։ Հետաքրքրությունը դրանց նկատմամբ ամենևին էլ հանկարծակի չէր և ծագել էր ապագա նկարչի մոտ դեռ մանկության տարիներին, երբ նա դիտում էր սրբերի պատկերները Տոկիոյի կաթոլիկ եկեղեցում։ Հետագայում Փարիզում՝ Լուվրում, նա մանրակրկիտ ուսումնասիրում էր իտալացի և ֆլամանդացի նկարիչների կրոնական նկարչությունը. բազմիցս պատճենում էր Ռաֆայելի և Բոտիչելիի նկարների կոմպոզիցիոն սխեմաները և առանձին տարրերը։ Նրա սեփական արվեստում քրիստոնեական թեմաները հայտնվեցին արդեն 1917 թվականին, իսկ 1919 թվականին, իր մկրտությունից քառասուն տարի առաջ, նա Փարիզի Շերոն պատկերասրահում ցուցադրեց կրոնական թեմաներով 25 նկար և գծանկար, այդ թվում հինգ յուղաներկ աշխատանք՝ «Հիսուսի ծնունդը», «Թաղումը», «Կույսը մանկան հետ», «Քրիստոս» և «Մաքրություն»։ Այդ տարիներին նա նաև նկարում էր մադոննաների և աղոթող կանանց կերպարներ՝ օգտագործելով հագեցած կարմիր և կապույտ գույներ (որոնք նկարիչն ինքը համեմատում էր Ֆրա Անջելիկոյի գունապնակի հետ) և ոսկե ֆոնի ստեղծման հատուկ տեխնիկա։

1959-ին Ֆուձիտան աշխատում էր Հայտնության գրքի երեք մեծ ջրաներկ նկարազարդումների վրա՝ «Յոթ փողերը», «Չորս հեծյալները» և «Նոր Երուսաղեմը»։ Բարդ բազմաֆիգուր կոմպոզիցիաները լի են մանրակրկիտ նկարագրված մանրամասներով, այդ թվում՝ մակաբրային բնույթի: Հնարավոր է, որ այս աշխատանքում արտացոլվել են Ֆուձիտայի ապրումները, որոնք ծնվել են պատերազմի սարսափներից և Ճապոնիայի ատոմային ռմբակոծություններից։

1964 թվականին Ֆուձիտան որոշեց Ռեյմսում՝ քաղաքում, որտեղ նա մկրտվել էր, կառուցել Սուրբ Կույս Մարիամին նվիրված մատուռ (հետագայում այն հայտնի դարձավ որպես Ֆուձիտայի մատուռ)։ Որպեսզի ինքնուրույն նկարազարդի դրա ինտերիերը, նկարիչը յուրացրեց իր համար նոր որմնանկարի տեխնիկան։ Պատերի նկարազարդման հսկայական աշխատանքը՝ մոտ 110 մ2 ընդհանուր մակերեսով, տևեց վեց ամիս. 1966 թվականի հոկտեմբերի 1-ին տեղի ունեցավ մատուռի օծումը։ Դրա ինտերիերում գերակշռում են դեղին և կապույտ գույները. տեղ-տեղ դրանք լրացվում են կանաչով և մուգ կարմիրով։ 

Քրիստոնեական սրբապատկերագրության ավանդական թեմաներում Ֆուձիտան ներմուծեց ոչ կանոնական տարրեր. այսպես, որպես յուրօրինակ հարգանքի տուրք Ռեյմսին՝ որպես գինեգործության քաղաք, նա ձախ խորանում նկարեց որմնանկար, որտեղ Մադոննան մանկան հետ նստած է գինու տակառի վրա և ձեռքում բռնել է խաղողի ողկույզ, մինչդեռ հետնամասում նշմարվում են Ռեյմսի տաճարի և Սեն-Ռեմի բազիլիկայի ուրվագծերը։ Անսովոր է նաև այն, որ շատ կերպարների դեմքերը աղավաղված են ծամածռություններով, իսկ աստվածաշնչյան տեսարանների կոմպոզիցիայում առկա են գրոտեսկային և վախեցնող պատկերներ՝ կմախքներ, կախաղանից կախվածներ, ժպտացող գանգեր, ծակող հայացքով երեխաներ և տարօրինակ կենդանիներ։ Այնուամենայնիվ, որմնանկարների ամբողջ համույթը, շնորհիվ «արևային» դեղին և մեղմ երկնագույն երանգների, ստեղծում է խաղաղության և հանգստության զգացում։

Ջորջ Պրադայի հիշողությունների համաձայն, Ֆուձիտայի վերջին աշխատանքը եղել է Քրիստոսի կրկնակի պատկերը (դիմահայաց և պրոֆիլ), որը նա ստեղծել էր Ռենե Լալուի և հենց Պրադայի համար։ Նկարիչն այն ավարտեց Ցյուրիխի հիվանդանոցում, մահից երեք շաբաթ առաջ։

## Ժառանգություն և հիշողություն
Ցուգուհարու Ֆուձիտայի այրին՝ Կիմիյո Ֆուջիտան, ով մահացել է 2009 թվականին, իր ամուսնու ժառանգության իրավունքները կտակել է Apprentis d'Auteuil կաթոլիկ բարեգործական հիմնադրամին։ Նրա հովանու ներքո 2011 թվականին ստեղծվել է «Ֆուձիտայի հիմնադրամը» (), որին պատկանում են նկարչի ստեղծագործությունների բոլոր իրավունքները։ Հիմնադրամը հետապնդում է երկակի նպատակ՝ օգնել կարիքավոր երիտասարդությանը և նրանց ծանոթացնել արվեստին, ինչպես նաև տարածել Ֆուձիտայի ստեղծագործությունները։ Ֆուձիտայի թանգարանը Վիլյե-լե-Բակլում Նկարչի տունը Վիլյե-լե-Բակլում ներկայումս թանգարան է։ Այս փոքրիկ XVIII դարի տնակը պահպանվել է այն վիճակում, ինչպիսին մնացել էր Ֆուձիտայի մահից հետո, և 2000 թվականի վերականգնումից հետո բացվել է հանրության համար։ Համապատասխան ցանկություն դեռ կենդանության օրոք հայտնել էր հենց Ֆուջիտան՝ համարելով, որ նկարչի արվեստանոց այցելելը օգնում է ավելի լավ հասկանալ նրա ստեղծագործությունը։

Ֆուձիտայի նկարների մեծ քանակություն է գտնվում Ռեյմսի գեղարվեստի թանգարանում։ 2013 թվականին քաղաքին են հանձնվել նկարչի 663 աշխատանքներ, ինչը ռեյմսյան հավաքածուն դարձնում է աշխարհի ամենամեծը։ Նկարներից բացի, թանգարանին են հանձնվել Ֆուձիտայի կյանքի հետ կապված տարբեր առարկաներ և փաստաթղթեր՝ ընդհանուր առմամբ ավելի քան 2300 ցուցանմուշ։ 2018 թվականին նախատեսված էր թանգարանի նոր շենքի բացումը, որտեղ մեկ ամբողջ սրահ կհատկացվեր Ֆուջիտայի նկարներին, սակայն թանգարանային համալիրի կառուցման աշխատանքները հավանաբար կտևեն մինչև 2023 թվականը։ Բացի այդ, Ռեյմսում կարելի է այցելել նկարչի կողմից կառուցված և նկարազարդված Նոտր-Դամ-դե-լա-Պե (Խաղաղության Սուրբ Մարիամ) մատուռը։

Ֆուձիտայի առանձին ստեղծագործություններ նաև գտնվում են Ֆրանսիայի, Ճապոնիայի, ԱՄՆ-ի թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում։ 2011 թվականին Հակոնեի Պոլի կերպարվեստի թանգարանը, որը գտնվում է Տոկիոյի մոտ, անանուն նվիրատուից ստացել է Ֆուջիտայի 37 նկար, որոնց գոյության մասին նախկինում հայտնի չէր։ 1987 թվականից լույս է տեսնում Ֆուձիտայի կատալոգ-ռեզոնեն (կազմող՝ Սիլվի Բյուիսոն). 2019 թվականի դրությամբ հրատարակվել է երեք հատոր և պատրաստվում է չորրորդը։

2006 թվականին Տոկիոյում տեղի է ունեցել Ֆուջիտայի խոշոր հետահայաց ցուցահանդեսը՝ նվիրված նկարչի ծննդյան 120-ամյակին։ 2015 թվականին ճապոնացի ռեժիսոր Կոհեյ Օգուրին նկարահանել է «Ֆուձիտա» գեղարվեստական ֆիլմը, որը պատմում է նկարչի կյանքի մասին։ 2018 թվականին, մահվան հիսնամյակի առթիվ, Ֆրանսիայի և Ճապոնիայի մի շարք քաղաքներում տեղի են ունեցել նրան նվիրված ցուցահանդեսներ։ Ամենախոշոր ցուցահանդեսը տեղի է ունեցել Փարիզի Մայոլի թանգարանում. այնտեղ ներկայացված են եղել տարբեր երկրների թանգարաններից և մասնավոր հավաքածուներից ավելի քան հարյուր աշխատանք։ Նույն թվականին Ֆրանսիայում թողարկվել է Ֆուձիտային նվիրված հուշային նամականիշ, իսկ Google ընկերությունը նրան նվիրել է իր դուդլներից մեկը։

Ռուսաստանում Ֆուձիտայի ստեղծագործությունները ցուցադրվել են Ա. Ս. Պուշկինի անվան ՊԿՊԹ-ում «Փարիզյան դպրոց» (2011-2012) և «Մոնպարնասի «խենթ տարիները»։ Գեղանկարչություն և գրաֆիկա Ֆրանսիայի, Շվեյցարիայի և Ռուսաստանի հավաքածուներից» (2015) ցուցահանդեսների շրջանակներում։

## Մեկնաբանություններ

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 

## Հղումներ
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*