Քերիլ Չերչիլ

**Քերիլ Լեսլի Չերչիլ** (, ) բրիտանացի դրամատուրգ, որը հայտնի է իշխանության չարաշահումների դրամատիզացումով, ոչ բնական տեխնիկայի կիրառմամբ և սեռական քաղաքականության ու ֆեմինիստական թեմաների ուսումնասիրությամբ։ Նա հայտնի է *«Cloud 9»* (1979), *«Top Girls»* (1982), *«Serious Money»* (1987), *«Blue Heart»* (1997), *«Far Away»* (2000), *«A Number»* (2002) և *«Love and Information»* (2012) ստեղծագործությունների շնորհիվ, և նրան նկարագրել են որպես «Մեծ Բրիտանիայի մեծագույն բանաստեղծուհիներից և ժամանակակից բեմի նորարարներից մեկը»։ 2011 թվականին *The Village Voice-*ի կողմից դրամատուրգների հարցման ժամանակ 20 հարցված գրողներից վեցը Չերչիլին նշել են որպես մեծագույն կենդանի դրամատուրգ։

## Վաղ կյանք և կրթություն
Չերչիլը ծնվել է 1938 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Լոնդոնի Ֆինսբերի քաղաքում՝ մոդել և դերասանուհի Ջան Բրաունի և քաղաքական ծաղրանկարիչ Ռոբերտ Չերչիլի ընտանիքում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, երբ Չերչիլը տասը տարեկան էր, նրա ընտանիքը գաղթել է Մոնրեալ, Կանադա։ Մոնրեալում նա սովորել է Տրաֆալգարի աղջիկների դպրոցում։

Նա 1956 թվականին վերադարձել է Անգլիա՝ համալսարան ընդունվելու համար, և 1960 թվականին ավարտել է Օքսֆորդի Լեդի Մարգարետ Հոլը՝ ստանալով անգլիական գրականության բակալավրի աստիճան։ Նա Օքսֆորդում ստացել է Ռիչարդ Հիլարիի հիշատակի մրցանակը և այնտեղ էլ սկսել է իր գրողի կարիերան։ Նրա առաջին չորս պիեսները՝ *«Ներքևում»* (բեմադրվել է 1958 թվականին), *«Դուք կարիք չունեք վախենալու»*, *«Հրաշալի ժամանակ անցկացնելը»* (1960 թվական) և *«Հեշտ մահը»* (բեմադրվել է 1962 թվականին), բեմադրվել են Օքսֆորդում ուսանողական թատերախմբերի կողմից։ Նրա «*Ներքևում»* պիեսը բեմադրվել է 1958 թվականին Ազգային ուսանողական դրամայի փառատոնում և արժանացել է առաջին մրցանակի։

## Կարիերա և արվեստ
1960-ական և 1970-ական թվականներին ընտանիք մեծացնելիս Չերչիլը սկսեց կարճ ռադիոդրամաներ գրել BBC Radio-ի համար։ Դրանց թվում էին *«Մրջյունները»* (1962), *«Ոչ, ոչ, ոչ, ոչ բավարար թթվածին»* (1971) և *«Շրեբերի նյարդային հիվանդությունը*» (1972)։ Նա նաև հեռուստատեսային պիեսներ էր գրել BBC-ի համար, այդ թվում՝ *«Կատակը ճաշից հետո»* (1978) և *«Հանցագործություններ»* (1982)։ Սրանք, ինչպես նաև նրա ռադիոպիեսներից մի քանիսը, բեմադրվել են բեմին։

Իր վաղ շրջանի ստեղծագործություններում Չերչիլը սեռի և սեռականության թեմաները ուսումնասիրում էր էպիկական թատրոնի ժամանակակից տեխնիկայի միջոցով։ 1980-ականների կեսերից նա իր գրություններում սկսեց ներառել նաև պար-թատրոնի տարրեր։ «Թռչունների լիքը բերան» (1986) դրաման դրա առաջին օրինակն է և հղումներ ունի Անտոնեն Արտոյի սյուրռեալիստական թատրոնի և «Դաժանության թատրոնի» ավանդույթներին։ Չերչիլի ստեղծագործություններին բնորոշ ֆրագմենտավորված և սյուրռեալիստական նարատիվները դրանք դասում են պոստմոդեռնիստական ստեղծագործությունների շարքին։

### Թեմաներ և ներկայացումներ
1972 թվականին Չերչիլը գրեց *«Սեփականատերերը»*՝ երկու գործողությամբ, 14 տեսարանով պիես, որը պատմում էր իշխանության նկատմամբ մոլուցքի մասին։ Դա նրա առաջին պրոֆեսիոնալ բեմադրված պիեսն էր և «նրա առաջին խոշոր թատերական ձեռնարկը»։ Այն նույն թվականին բեմադրվեց Լոնդոնում։

1974-ից 1975 թվականներին նա եղել է Արքայական դատարանի թատրոնի ռեզիդենտ դրամատուրգ և եղել է Արքայական դատարանի առաջին կին դրամատուրգը, որը ռեզիդենտ է եղել։ Նա սկսել է համագործակցել այնպիսի թատերական խմբերի հետ, ինչպիսիք են «Joint Stock Theatre Company» և «Monstrous Regiment Theatre Company» ( ֆեմինիստական թատերական կոլեկտիվ): Երկուսն էլ նոր պիեսների մշակման համար օգտագործել են երկարատև արհեստանոցային շրջան։ Չերչիլը շարունակում է օգտագործել իմպրովիզացիոն արհեստանոցային շրջան իր մի շարք պիեսների մշակման համար։ Այս ժամանակահատվածում նա նաև գրել է *«Առարկություններ սեքսի և բռնության դեմ»* (1974) ստեղծագործությունը։

Նրա առաջին պիեսը, որը լայն ճանաչում ստացավ*,* *«Cloud Nine»-*ն էր (1979), որը «ֆարս է սեռական քաղաքականության մասին», որի գործողությունները մասամբ տեղի են ունենում բրիտանական արտասահմանյան գաղութում՝ վիկտորիական դարաշրջանում: Այն ուսումնասիրում է գաղութատիրական/իմպերիալիստական մտածելակերպի ազդեցությունը անձնական հարաբերությունների վրա և օգտագործում է սեռերի միջև ընտրություն՝ կատակերգական և ուսուցողական էֆեկտ ստանալու համար: Պիեսը հաջողություն ունեցավ Մեծ Բրիտանիայում և Միացյալ Նահանգներում՝ 1982 թվականին Նյու Յորքում արժանանալով Օբի մրցանակի՝ որպես տարվա լավագույն պիես։

Չերչիլը աստիճանաբար հրաժարվեց ռեալիզմի ավելի շատ կոնվենցիաներից, և ֆեմինիստական թեմաներին ու գաղափարներին նվիրվածությունը դարձավ նրա ստեղծագործության ուղեցույց սկզբունքը։ Նա 1983 թվականին արժանացավ Օբի մրցանակի՝ որպես լավագույն պիես՝ *«Լավագույն աղջիկներ»* պիեսի համար, որը «անդրադառնում է կանանց կողմից իրենց մարդկայնության կորստին՝ տղամարդկանց գերիշխող միջավայրում իշխանության հասնելու համար»։ Այն ներկայացնում է բացառապես կանանցից բաղկացած դերասանական կազմ և կենտրոնանում է Մարլենի վրա, ով հրաժարվել է տնից և ընտանիքից՝ բիզնեսի աշխարհում հաջողության հասնելու համար։ Գործողությունների կեսը տեղի է ունենում տոնական ընթրիքի ժամանակ, որտեղ Մարլենը շփվում է պատմական, պաշտամունքային և հորինված կանանց հետ, ովքեր մեծ հեղինակության են հասել «տղամարդկանց աշխարհում», բայց միշտ մեծ գնով։ Պիեսի մյուս կեսը, որը տեղի է ունենում մեկ տարի առաջ, կենտրոնանում է Մարլենի ընտանիքի վրա, որտեղ նրա «հաջողակ» կյանքի իրական գինը դառնում է սրտաճմլիկ և սարսափելիորեն ակնհայտ։ *«Լավագույն աղջիկներ*» պիեսում Չերչիլը մշակել է մի համակարգ՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես պետք է կատարվի երկխոսությունը։ Նա օգտագործել է առաջ շարժվող գծիկ (/) նշանը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես է մարդը ընդհատում խոսողին։ Նա նաև օգտագործեց աստղանիշի նշանը (*)՝ նշելու համար այն ելույթը, որը հաջորդում էր անմիջապես նախորդող ելույթին։

«Փափուկ կոպերը» (առաջին անգամ բեմադրվել է Royal Shakespeare Company-ի կողմից 1984 թվականին) «սյուրռեալիստական պիես է, որը տեղի է ունենում 19-րդ դարի Ֆրանսիայում՝ անօրինական գործողությունները ապաքաղաքականացնելու կառավարության փորձերի մասին»։ Chicago Reader-ի Ջասթին Հեյֆորդը գրել է, որ պիեսը քիչ բան ունի առաջարկելու նրանց, ովքեր արդեն կարդացել էին Միշել Ֆուկոյի «Կարգապահություն և պատիժ» (որի վրա հիմնված է «Փափուկ կոպերը») ստեղծագործությունը, և որ պիեսը «փայլեցնում է Ֆուկոյի հուշարձանային աշխատանքը Cliffs Notes-ի ոճով»։ 2018 թվականին Մայքլ Բիլինգտոնը նշել է, որ «Փափուկ կոպերը» «զգացվում էր որպես հանցագործության և պատժի մասին խորհրդածություն, որին զուրկ էր Չերչիլի սովորական պատմողական ոգու պարգևը»։

*«Թռչունների կեր»* (1986) պիեսը համահեղինակվել է Դեյվիդ Լանի հետ։ Ուոլաս Շոնը պնդել է, որ այն Չերչիլի «հարուստ, հնարամիտ» ստեղծագործություններից մեկն է, որը պատասխանատու է թատրոնի ժամանակակից ժամանակներում հետաքրքիր մնալու համար։ *«The Sydney Morning Herald»*-ի Քեմերոն Վուդհեդը պիեսը բնութագրել է որպես «դիտելու համար դժվար հաճույք և բեմադրելու համար մարտահրավեր»։ Բիլինգտոնը, սակայն, *«Թռչունների կեր»* պիեսը նշել է որպես Չերչիլի սխալներից մեկը և պիեսը որակել որպես «խորհրդավոր՝ պարային դրամա ստեղծելու փորձ, որը ենթադրում է, որ Եվրիպիդեսի «*[[Բաքոսուհիներ|Բաքոսուհիների]]*» բռնությունն ու էքստազի դրսևորումները կենդանի են ժամանակակից Բրիտանիայում»։

«*Լուրջ փող*» (1987), «կատակերգություն ֆինանսական աշխարհի չափազանցությունների մասին», չափածո պիես է, որը հիմնականում գրված է հանգավոր զույգերով: Այն երգիծական հայացք է գցում ֆոնդային շուկայի քմահաճույքներին և դրա թետչերական բնակիչներին: Պիեսը բարձր է գնահատվել, հնարավոր է՝ մասամբ այն պատճառով, որ այն բեմադրվել է 1987 թվականի ֆոնդային շուկայի փլուզումից անմիջապես հետո։ «*Սառցե կրեմ*» (Royal Court Theatre, 1989) ներկայացումը ուսումնասիրում է անգլո-ամերիկյան կարծրատիպերը։ «*Չիկագո Թրիբյուն*»-ի Ռիչարդ Քրիստենսենը գրել է, որ «*Սառցե կրեմը*» «շատ խորություն չունի, բայց ունի տարօրինակ, սարսափելի երանգ», նկարագրելով այն որպես «փոքր, բայց արտահայտիչ թատերական ստեղծագործություն»։ «Նյու Յորքեր»-ի Էնդրյու Դիքսոնը 2015 թվականին պիեսն անվանել է «հեգնականորեն պիկարեսկ»։

Չերչիլի *«Սկրայկերը»* (1994) պիեսը ներառում է աղավաղված լեզու, հղումներ անգլիական ժողովրդական հեքիաթներին և ժամանակակից քաղաքային կյանքի հիշեցումներ: «Սկրայկերը» հին կերպարանափոխվող փերի է և մահվան նախանշան՝ վրեժխնդրության և սիրո որոնման մեջ։ Սկզբում պիեսը քննադատների կողմից ստացել է մեղմ արձագանքներ, բայց այժմ համարվում է Չերչիլի հաջողությունների շարքում:

Բեղմնավոր Չերչիլը շարունակեց սահմանները ընդլայնել մինչև 1990-ականների վերջը։ 1997 թվականին նա համագործակցեց կոմպոզիտոր Օռլանդո Գոֆի հետ՝ ստեղծելու «Հյուրանոց» օպերան կամ երգեցող բալետը հյուրանոցի սենյակում։ Նույն թվականին նաև բեմադրվեց նրա սյուրռեալիստական կարճամետրաժ պիեսը։ «*Հյուրանոց* » պիեսի լոնդոնյան պրեմիերայի վերաբերյալ արձագանքները դրական էին, սակայն առաջին ստեղծագործությունը («Ութ սենյակ») ընդհանուր առմամբ համարվում էր երկրորդից ավելի լավը («Երկու գիշեր»)։ 2015 թվականին *The Guardian-*ի Մոյրա Բուֆինին *«Սա աթոռ է»* պիեսը դասեց Չերչիլի լավագույն ստեղծագործություններից մեկի շարքում՝ նշելով, որ այն «ցույց է տալիս իրական համեստություն դրամատուրգների քաղաքական անբավարարության վերաբերյալ»։

Նրա 2002 թվականի *«Թիվ»* պիեսը անդրադառնում է մարդկային կլոնավորման և ինքնության հարցերի թեմային։ Չերչիլը 2005 թվականին այս պիեսի համար արժանացել է Օբիի մրցանակի։ Նրա *«Թիվ»* պիեսի ադապտացված սցենարը ցուցադրվել է BBC հեռուստատեսությամբ 2008 թվականի սեպտեմբերին։

*«Բավականաչափ հարբած՝ ասելու համար, որ սիրում եմ քեզ»* (2006) պիեսը քննադատաբար է անդրադառնում այն բանին, ինչը նա համարում է Մեծ Բրիտանիայի ենթարկումը Միացյալ Նահանգներին արտաքին քաղաքականության մեջ։

2010 թվականին Չերչիլը պատվիրվեց գրել Օռլանդո Գոֆի նոր կարճամետրաժ օպերայի լիբրետոն՝ որպես Թագավորական օպերային թատրոնի ROH2 OperaShots նախաձեռնության մաս: Արդյունքում ստեղծված *«Մատանի, լամպ, բան»* ստեղծագործությունը հինգ ներկայացում է ունեցել Թագավորական օպերային թատրոնի Լինբերի ստուդիա թատրոնում։

Նրա *«Սեր և տեղեկատվություն»* պիեսը պրեմիերան տեղի է ունեցել Ռոյալ Քորթ թատրոնում 2012 թվականի սեպտեմբերին՝ Ջեյմս Մաքդոնալդի բեմադրությամբ։ Այն լավ ընդունելության է արժանացել քննադատների կողմից։ 100 կերպարով և 15 հոգուց բաղկացած դերասանական կազմով բեմադրված պիեսը կառուցված է որպես ավելի քան 50 մասնատված տեսարանների շարք, որոնցից մի քանիսը տևում են ոչ ավելի, քան 25 վայրկյան, որոնցից բոլորն էլ, կարծես թե, կապ չունեն միմյանց հետ, բայց կուտակվում են՝ ստեղծելով զարմանալի խճանկար, որը ժամանակակից գիտակցության և մարդկային մտերմության, սիրո և կապի անհրաժեշտության պատկեր է։ Պիեսի տարածաշրջանային պրեմիերան կայացել է Շեֆիլդի թատրոններում 2018 թվականի հունիսին՝ Քերոլայն Սթայնբեյսի բեմադրությամբ։

«*Դինգ Դոնգ չարագործը*» (2013) պիեսը նկարագրվել է որպես «*Սեր և տեղեկատվություն*» պիեսի ուղեկցող ստեղծագործություն։ Չարլզ Սփենսերը «The Telegraph»-ում գրել է, որ ստեղծագործությունը «մի փոքր ավելին է, քան խելացի դրամատիկական վարժություն», բայց «հիշողության մեջ է մնում թատրոնից դուրս գալուց շատ ժամանակ անց»։ Մեթյու Թաքերը «Royal Court Theatre»-ի ներկայացմանը տվել է հինգից երեք աստղ, պիեսն անվանելով «արագ» և գրել. «Ոմանք կարող են այս վերջին առաջարկը համարել հակիրճ և անհասկանալի, սակայն, հետազոտական թատրոնի ոգով, «*Դինգ Դոնգ չարագործը*» հետաքրքրաշարժ և գոհացնող ներկայացում է»։ «Evening Standard»-ի գրախոսը պնդել է. «Այս ամենը նշանակում է հետագա մտորումների համար սնունդ, բայց ինչպես միշտ, Չերչիլը թվում է հնարամիտ, սառը սոցիալիստ, մռայլ, բայց միևնույն ժամանակ շլացուցիչ, մի փոքր շաման։ Չնայած նրա տեխնիկան հնչում է հնարամիտ, այն աշխատում է»։ Եվ հակառակը, The Guardian-ի Մայքլ Բիլինգտոնը գրել է, որ ստեղծագործությունը «զգացվում է, որ գաղափարների մի ամբողջ բեռ է խցկվում փոքրիկ իրերի արկղի մեջ ձևաչափի նեղ լինելը նշանակում է, որ տեղ չկա այդքան մեծ անձնական և հանրային զայրույթի աղբյուրը ուսումնասիրելու կամ մեկ հասարակությունից մյուսը տարբերակելու համար: Ամփոփելով՝ պիեսը չափազանց ընդհանրացված է որևէ ուժեղ հուզական ազդեցություն թողնելու համար»։

*«Խոզեր և շներ* » ներկայացման պրեմիերան «Ռոյալ Քորթ» թատրոնում դրական արձագանք է ստացել *«The Stage»*-ում և չափավոր դրական արձագանքներ՝ *«The Guardian»*-ում, *«The Observer»*-ում և *«Evening Standard»*-ում, վերջին թերթի Հենրի Հիչինգսը նշել է. «Չնայած կախարդական ոճը հետևողականորեն գրավիչ չէ, սա տեսակետների ապշեցուցիչ շքերթ է այն թեմայի շուրջ, որը արժանի է ավելի երկարատև քննարկման»: «*Time Out*»-ի Անջեյ Լուկովսկին երեք աստղանի արձագանքում ասել է, որ պիեսը «արդյունավետորեն արտահայտում է իր միտքը, թեև հակիրճ»։ *«The Guardian»*-ի Մարկ Լոուսոնը գովաբանել է *«Գեղեցիկ աչքերը*» որպես «սուր» կատակերգություն։

2025 թվականին Նյու Յորքի Հանրային թատրոնում միասին ներկայացվեցին չորս միագործող պիեսներ (*«Գլաս»*, *«Սպանել»*, *«Ի՞նչ կլիներ, եթե միայն»* և *«Իմպուլս»*)՝ *«Գլաս։* *Սպանել։ Ի՞նչ կլիներ, եթե միայն։ Իմպուլս»* պորտմանտո վերնագրով։ Ջեյմս Մաքդոնալդի բեմադրությամբ այս ներկայացումը նշանավորեց չորս պիեսների միասին ներկայացվելու առաջին դեպքը։ *«Գլաս*, *սպանել»* և «*Իմպուլս»* ներկայացումն առաջին անգամ ներկայացվեց Անգլիական բեմական ընկերության կողմից Royal Court Theatre-ում 2019 թվականի սեպտեմբերի 18-ին։ *«Ի՞նչ կլիներ, եթե միայն»* ներկայացումն առաջին անգամ ներկայացվեց Անգլիական բեմական ընկերության կողմից Royal Court Theatre-ում 2021 թվականի սեպտեմբերի 29-ին։ *«Ի՞նչ կլիներ, եթե միայն»* ներկայացումը Հյուսիսային Ամերիկայի պրեմիերան ունեցավ 2021 թվականին՝ Ազգային Ասիա-ամերիկյան թատերական ընկերության կողմից ներկայացված հեռավար ներկայացումներով, որոնք իրականացրին Լես Ուոթերսը և Ջարեդ Մեցոչին։

### Թարգմանություններ
Չերչիլը հրատարակել է Սենեկայի «*Թիեստես»*-ի, Օլիվիե Շուանիերի «*Երանություն» (Ֆելիսիտե)* և Ավգուստ Ստրինդբերգի *«Երազային պիես»*-ի թարգմանությունները: *«Երազային պիես»*-ի նրա տարբերակի պրեմիերան Ազգային թատրոնում տեղի է ունեցել 2005 թվականին։

### Հետադարձ
«Royal Court Theatre» նրա ստեղծագործությունների 70-ամյակին նվիրված հետահայաց ցուցադրություն անցկացրեց՝ ներկայացնելով նրա ամենահայտնի պիեսներից շատերի ընթերցումները, որոնք բեմադրել են նշանավոր դրամատուրգներ, այդ թվում՝ Մարտին Քրիմփը և Մարկ Ռեյվենհիլը։

## Անձնական կյանք
1961 թվականին նա ամուսնացավ փաստաբան Դեյվիդ Հարթերի հետ (ով մահացավ 2021 թվականին)։ Նրանք ունեին երեք որդի, և 2012 թվականի դրությամբ հայտնի էր, որ նա ապրում էր Արևելյան Լոնդոնի Հաքնիի նույն տանը, որտեղ ապրում էր 1960-ականների սկզբից։

### Հետաքրքրություն Պաղեստինի նկատմամբ
Չերչիլը Պաղեստինի համերաշխության արշավի հովանավորներից է։

2009 թվականի հունվարին նա գրեց տասը րոպեանոց պիես, որը ուսումնասիրում է Իսրայելի պատմությունը՝ ավարտվելով 2008 թվականի Իսրայելի կողմից Գազայի վրա հարձակումով։ Այն անվճար բեմադրվեց Royal Court Theatre-ում, իսկ հավաքված գումարը նվիրաբերվեց «Պաղեստինցիների համար բժշկական օգնություն» կազմակերպությանը։

*«The Sunday Times»-*ը դատապարտեց դրա «անհեթեթ և բացարձակապես կանխատեսելի անաչառության բացակայությունը». «Թայմսի» համար «չկան հերոսներ կամ չարագործներ, չնայած Չերչիլը դատապարտում է Գազայում տեղի ունեցողը»։ Այնպիսի գրողներ, ինչպիսիք են «The Atlantic»-ի Ջեֆրի Գոլդբերգը և Մելանի Ֆիլիպսը իր «Spectator» բլոգում, ինչպես նաև Ջոն Նաթանը քննադատեցին պիեսը՝ այն համարելով հակասեմական։ Նա նշեց, որ Չերչիլն ասել է, որ «Յոթ հրեա երեխաներ»-ը «ոչ միայն թատերական միջոցառում է, այլև քաղաքական միջոցառում»։ Նա առաջարկեց, որ մեկ համայնքի տեսակետները ներկայացնող և այդ համայնքին քննադատող պիեսը պետք է գրվի այդ համայնքի անդամի կողմից։ Թագավորական արքունիքը հերքեց մեղադրանքը։

Չերչիլը *«Յոթ հրեա երեխաներ՝ Գազայի մասին պիես»* պիեսը հրատարակեց առցանց՝ անվճար ներբեռնման և օգտագործման համար։ Չերչիլն ասել է. «Յուրաքանչյուրը կարող է այն բեմադրել առանց իրավունքներ ձեռք բերելու, եթե դրա ավարտին նրանք հանգանակություն անեն Գազայի բնակիչների համար»։

2022 թվականի ապրիլին Չերչիլը արժանացավ 2022 թվականի Եվրոպական դրամա մրցանակի՝ իր կյանքի վաստակի համար։ Մրցանակի արժեքը 65,000 ֆունտ ստեռլինգ էր, այն շնորհվում էր Շտուտգարտի գերմանական «Շաուսփիլ» թատրոնի կողմից և հովանավորվում էր Բադեն-Վյուրտեմբերգի գիտության, հետազոտությունների և արվեստի նախարարության կողմից։ Մրցանակը չեղարկվեց Չերչիլի կողմից «Բոյկոտ, ներդրումներից զրկում և պատժամիջոցներ» շարժմանը աջակցության քննադատությունից հետո, որը դատապարտվեց ոլորտի այնպիսի գործիչների կողմից, ինչպիսիք են Հարիեթ Ուոլթերը, Սթիվեն Դոլդրին, Պիտեր Կոսմինսկին և Դոմինիկ Քուքը։

2025 թվականի հունիսին Չերչիլը հրաժարվեց Donmar Warehouse-ի հետ նախատեսված, այդ ժամանակ չհայտարարված նախագծից՝ թատրոնի և Barclays-ի միջև կնքված հովանավորչական պայմանագրի պատճառով, որը ֆինանսական ծառայություններ էր մատուցում Իսրայելին մատակարարող պաշտպանական ընկերություններին Գազայում ընթացող արշավի ընթացքում: Ավելի քան 300 արվեստագետներ ստորագրեցին հետագա նամակ՝ աջակցելով նրա որոշմանը։

## Աշխատանքներ
### Թատրոն

* *«Ներքև»* (1958) – նկարահանվել է, բայց սցենարը չի հրատարակվել
* *Հրաշալի ժամանակ անցկացնելը* (1960) – նկարահանվել է, բայց սցենարը չի հրատարակվել
* *Հեշտ մահ* (1960) – նկարահանված, բայց սցենարը չհրապարակված
* *Շրեբերի նյարդային հիվանդությունը* (1972) – Նույն թվականի սկզբին ներկայացվել է ռադիոյով: Հիմնված Դանիել Պոլ Շրեբերի « *Իմ նյարդային հիվանդության հուշագրությունները» ստեղծագործության* վրա:
* *Հիվանդանոցը հեղափոխության ժամանակ* (գրված 1972 թվականին)
* *Սեփականատերեր* (1972)
* *Շարժվող ժամացույցները դանդաղ են ընթանում* (1973) – նկարահանված, բայց սցենարը չհրապարակված
* *Սեքսի և բռնության դեմ առարկություններ* (1975)
* *Թակարդներ* (1976)
* *Քացախ Թոմ* (1976)
* *Լույսը շողում է Բաքինգհեմշիրում* (1976)
* *Floorshow* (1977) – կաբարե, եղել է մասնակից
* *«Ծովային ճայեր»* (գրված 1978թ.)
* *«Նիններորդ ամպը»* (1979)
* *Եվս երեք անքուն գիշեր* (1980)
* *Լավագույն աղջիկները* (1982)
* *Ֆեն* (1983)
* *Փափուկ ոստիկաններ* (1983)
* *«Կեսօրվա արև»* (1984) – ստեղծվել է Ջերալդին Պիլգրիմի և Փիթ Բրուքսի հետ
* *«Թռչունների մի կուծք»* (1986) – ստեղծվել է Դեյվիդ Լանի և Իան Սփինկի հետ
* *Լուրջ փող* (1987)
* *Պաղպաղակ* (1989)
* *Տաք շոկոլադ* (1989)
* *Խենթ անտառ* (1990)
* *«Մեծ թունավորողների կյանքը»* (1991) – ստեղծվել է Օռլանդո Գոֆի և Իան Սփինկի հետ
* *Սկրայկերը* (1994)
* *Թիեստես* (1994) – Սենեկայի ողբերգության թարգմանությունը
* *Կապույտ սիրտ* (1997)
* *Սրտի ցանկությունը* (1997)
* *Հյուրանոց* (1997)
* *Սա աթոռ է* (1999)
* *Հեռու* (2000)
* *Մի թիվ* (2002)
* *«Երազանքի պիես»* (2005) – Օգոստոս Ստրինդբերգի համանուն պիեսի թարգմանությունը
* *Բավականաչափ հարբած եմ ասելու, որ սիրում եմ քեզ* (2006)
* *Bliss* (2008) – Օլիվյե Շոինյերի *Félicité* պիեսի թարգմանությունը
* *Յոթ հրեա երեխաներ՝ ներկայացում Ղազայի համար* (2009)
* *Սեր և տեղեկատվություն* (2012)
* *Դինգ Դոնգ չարագործը* (2013)
* *«Պատերազմ և խաղաղություն» ֆիլմը Ղազայում* (2014)
* *Ահա և սկսեցինք* (2015)
* *Տոմսերն արդեն վաճառքում են* (2015)
* *Միայնակ փախած* (2016)
* *Խոզեր և շներ* (2016)
* *Գեղեցիկ աչքեր* (2017)
* *Ապակի* (2019)
* *Սպանել* (2019)
* *Կապույտ մորուքի ընկերները* (2019)
* *Իմպուլս* (2019)
* *Ի՞նչ կլիներ, եթե միայն եթե* (2021)

### Ռադիոդրամաներ
* *Դուք վախենալու կարիք չունեք* (1959)
* *Մրջյունները* (1962)
* *Սիրահարված* (1966)
* *Միանման երկվորյակներ* (1968)
* *Անհաջող* (1971)
* *Ոչ ոչ ոչ ոչ ոչ Ոչ բավարար թթվածին* (1971)
* *Շրեբերի նյարդային հիվանդությունը* (1972) – հիմնված Դանիել Փոլ Շրեբերի *«Իմ նյարդային հիվանդության հուշագրությունները» վեպի* վրա։
* *Հենրիի անցյալը* (1972)
* *Դատավորի կինը* (1972)
* *«Լավագույն աղջիկները»* (1992) - Չերչիլի 1982 թվականի համանուն պիեսի ռադիոտարբերակը։
* *«Լուրջ փող»* (2011) - Չերչիլի 1987 թվականի համանուն պիեսի ռադիոտարբերակը։
* *«Սկրայկերը»* (2016) - Չերչիլի 1994 թվականի համանուն պիեսի ռադիոտարբերակը։
* *Փախած մենակ* (2018) - Չերչիլի 2016 թվականի համանուն պիեսի ռադիոտարբերակը։

### Հեռուստատեսություն
* *Պահպանիր այն նախարարի համար* (1975) – գրված է Մերի Օ'Մալիի և Չերի Փոթերի հետ
* *«Կատակը ընթրիքից հետո»* (1978)
* *Լեգեոնի դահլիճի ռմբակոծությունը* (1979)
* *Հանցագործություններ* (1982)
* *Ֆուգա* (1987) – ստեղծվել է Իան Սփինկի հետ
* *«Լավագույն աղջիկները»* (1991) – Չերչիլի 1982 թվականի համանուն պիեսի հեռուստատեսային էկրանավորումը
* *«Մի համար»* (2008) – Չերչիլի 2002 թվականի համանուն պիեսի հեռուստատեսային էկրանավորում

## Մրցանակներ և պարգևներ
Չերչիլը ստացել է հետևյալ մրցանակները՝

* 1958 *«Սանդեյ Թայմս»* / Ուսանողների ազգային միության դրամայի փառատոնի մրցանակ «Ներքևում»
* 1961 Ռիչարդ Հիլարիի հիշատակի մրցանակ
* 1981 Օբիի մրցանակ դրամատուրգիայի համար, *Cloud Nine*
* 1982 Օբի մրցանակ դրամատուրգիայի համար, *«Լավագույն աղջիկները»*
* 1983 Սյուզան Սմիթ Բլեքբըրն մրցանակ (երկրորդ տեղ), *«Լավագույն աղջիկներ»*
* 1984 Սյուզան Սմիթ Բլեքբըրնի մրցանակ
* 1987 *Evening Standard Theatre* մրցանակ՝ տարվա լավագույն կատակերգություն, *նշանակալից գումար*
* 1987 Օբի մրցանակ լավագույն նոր պիեսի համար, *նշագումար*
* 1987 Սյուզան Սմիթ Բլեքբըրնի մրցանակ, *նշանակալից գումար*
* 1988 Լորենս Օլիվիեի մրցանակ լավագույն նոր պիեսի համար, *նշանակալից գումար*
* 2001 Օբիի անվան կայուն նվաճումների մրցանակ
* 2010 Ընդգրկվել է Ամերիկյան թատրոնի փառքի սրահում։

Բացի այդ, Էգհեմի Լոնդոնի համալսարանի Ռոյալ Հոլոուեյի Քերիլ Չերչիլի թատրոնը 2013 թվականին անվանակոչվել է Չերչիլի պատվին։

## Տես նաև
* Բերտոլդ Բրեխտը
* Անտոնեն Արտոն
* Պինա Բաուշ
* Պարային թատրոն
* Կատարողական արվեստ
* Միշել Ֆուկո

## Ծանոթագրություններ


## Գրականություն
* Churchill, Caryl (2009). *Seven Jewish Children*. London: Nick Hern Books. Download only.
* Churchill, Caryl (2008). *Churchill Plays: Four*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (2006). *Drunk Enough to Say I Love You?*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (2004). *A Number*. London: Nick Hern Books. .Churchill, Caryl (2003). *Far Away*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (1999). *This Is a Chair*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (1997). *Churchill Plays: Three*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (1996). *Light Shining in Buckinghamshire*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (1994). *The Skriker*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (1990). *Mad Forest*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (1990). *Churchill: Shorts*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (1989). *Cloud Nine*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (1989). *Icecream*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (1989). *Traps*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl (1997). *Blue Heart*. London: Nick Hern Books. .
* Churchill, Caryl, and Gough, Orlando (1990). *Hotel*. London: Nick Hern Books. .

## Արտաքին հղումներ
* BBC Radio Plays at ukonline
* BBC World Service radio documentary about Caryl Churchill from 1997 

 
Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի կին գրողներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի անգլիացի կանայք
Կատեգորիա:Անգլալեզու դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Անգլիացի դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի կին դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ
Կատեգորիա:Անգլիացի թարգմանիչներ
Կատեգորիա:Անգլիացի սցենարիստներ