Ֆլորիկա Փրևենդա

**Ֆլորիսա Փրևենդա** (, ), առումին նկարիչ է, ով ապրում և ստեղծագործում է Ռումինիայի մայրաքաղաք Բուխարեստում։

Փրևենդան ծնվել է կոմունիստական ​​վարչակարգի հալածանքների ենթարկված առումինական ընտանիքում։ Ավարտել է Յաշի Արվեստի ազգային համալսարանը (1984)։ 1993-1997 թվականներին եղել է Բուխարեստի Արվեստի ազգային համալսարանի դոցենտ։

## Գեղարվեստական ​​ոճ
Ֆլորիկա Փրևենդան ռումինական ժամանակակից արվեստի ամենանորարար նկարիչներից մեկն է։ Ինքնասեր ոգով նկարիչը զարգացնում է ինտենսիվ ստուդիայի արվեստի գործ՝ ուշադրություն հրավիրելով հատկապես հայեցակարգային և գեղարվեստական ​​մարտահրավերների և ինքնաբացահայտման հարուստ փորձի միջոցով։ Պատկերների աշխարհը մեկնաբանելու և քննադատելու համար նրա գեղարվեստական ​​և ինտելեկտուալ հետազոտությունները ուսումնասիրվում են իր ցուցահանդեսներում մի շարք փորձարարական նորարարական նախագծերի միջոցով։

Դեմքի հիմնարար թեմայից (Արվեստի ազգային թանգարան, 1999) մինչև Մետրոպոլիսի ուրվանկարների անանուն բազմությունը (Ներկայի ստվերները, Սիմեզա, 2004), նկարիչը խորհում է (դեմքին սխեմատիկորեն և շարքով մոտենալով) հույզերի և տագնապների ողջ մագման, որը հետապնդում է մեր օրերի մարդկային վիճակը՝ զարգանալով դեպի բոլոր ցանցերի ապաանձնավորումը և դեպի սպառողական իրականացում։ Այս էքզիստենցիալիստական ​​փիթի ուղերձը Ֆլորիկայի նկարում մարմնավորված է հենց կեղևի, կաշվի, թեփուկների, սպիների, դրոշմների և սպիտակի, մոխրագույնի, սևի և օխրա գույնի փաթաթված ստվարաթղթի կեղևի մեջ։ Նրա պատկերները ցիկլից մյուսն ավելի պարզ չեն դառնում։ Դրանք դառնում են պոլիմաթերի ռելիեֆներ՝ ձայներիզներով, գոգավոր ստվարաթղթի զիգզագ ռիթմերով, թվերի դաշտերով՝ սխեմատիկ աչքերով և ափերով, թղթե ժապավենների կամ ներկված կտորի միահյուսումներով ու ծաղկեպսակներով։ Հետևաբար, նկարիչը ոչ հանդես է գալիս պատմողական սցենարներով, ոչ էլ ստեղծագործում է համապատասխան վերացական պատկերի հռետորաբանության հետևանքով։

Փրևենդայի պատկերների և դրանց կրած իրերի աճման գործընթացները, մակերևույթների խտացումը նկարչի համար ներդաշնակության խորշ են ստեղծում։ Արվեստագետի տեխնիկան ստեղծում է չափազանց հարուստ պատկերային հյուսվածք և զգացմունքային փունջ։ Փրևենդան արտադրում է բրիկոլացնող նյութեր՝ ի ցույց չդնելով պարզության նշույլներ, քանի որ նրա պատկերները, համեմատելով երաժշտական ​​ձևի հետ, առաջ են բերում բավական մեծ երգեհոնային տոկատա է։

Փրևենդայի մեծ պատկերա-օբյեկտային սյուիտները, որոնք պարադոքսալ կերպով վկայակոչում են մարդու ստվերը,  պնդում են նկարչի հեռացումը առօրյայից և կրքոտ ժխտումը պատկերային մարմնի նյութական մշակման և նրա շերտավորված խտության մեջ։

Նրա գեղանկարների հավաքածուն հզոր ներկայություն ունի՝ աչքի ընկնող տեսողական և շոշափելի մակարդակով։ Մարդու դեմքի և ձևի շուրջ զարգացող պատկերագրությամբ, որը տատանվում է անանուն և ինքնակենսագրական ներկայացումների միջև, նկարիչը կրկնում է ժամանակակից արվեստի հիմնական խնդիրները, «արդյունաբերական» տեխնոլոգիայի օգտագործումը պատվիրակված գեղարվեստական ​​այլ գործընթացներում։ Ընդհանուր առմամբ, նրա աշխատանքը ի հայտ է գալիս հայեցակարգային շարքերում, որոնք խորհրդանշականորեն անդրադառնում են բազմաշերտ կապերին ես-անհատի և մյուսների-հասարակության միջև, իրական և վիրտուալ ինքնության միջև, արագացված, տեխնոլոգիական միջնորդավորված, գլոբալացնող և «ժողովրդավարական» հաղորդակցության քաոսային համատեքստ է։

Թվային ծածկագրերը, պիքսելիզացիան, էկրանները, ստվերի թեման հուշում էին ուրվագծված մարմինը ավելի ու ավելի փխրուն և հիացած վիրտուալ աշխարհով։ Մյուս կողմից, կենսաբանական և տեխնոլոգիական հիբրիդացման թեման նկարչին թույլ տվեց «մարմին ստեղծել» արվեստի գործի համար՝ շարունակելով այն գործընթացը, որը նա սկսել էր 1990 թվականին, երբ նա նավթից և ակրիլից անցավ այլ նյութերի (մեխեր, մետաղալարեր, ստվարաթուղթ, տեքստիլ, պլաստմասսա, թեփ և այլն) կոլաժ, հավաքակազմ և վերջում քանդակ պատրաստելու համար։ Time Regained (2005-2008) շարքը հայտարարվել է որպես սեփական անձի ենթադրյալ հետազոտություն։ Մարդու մարմինը մնաց գեղարվեստական ​​ստեղծագործությունների շրջանակը, բայց այս անգամ Ֆլորիկա Փրևենդան բեմադրեց իր սեփական մարմինը՝ ապակառուցված, ջարդված, հասկացված որպես ֆանտոմատիկ կառուցվածք՝ կապված ոչ միայն փորձառությունների, այլև երազանքների, սպասումների, հիասթափությունների, ցանկությունների հետ։

Serenity (2009-2010) շարքը միակն է, որտեղ նկարիչը ոչ թե ոչնչացնում է մարմինը, այլ այն ներկայացնում է որպես ամբողջություն՝ ընդհանուր երեխայի մարմնի ուրվագծի միջոցով, մի գեղեցիկ ձև, որը, այնուամենայնիվ, դատարկ է դատարկ էջի պես, որում կյանքի փորձառություններ են գրանցվելու։ Facebook Obsession (2011-2015), Ephemeral/Codensation (2015-2016) և Anonymous (2017-2018) շարքեր են, որոնք խնդիր են դնում սոցիալականացման ցանցերի հաջողությունը, ինչպես նաև հաղորդակցության և ինքնորոշման անհրաժեշտությունը։ ժամանակակից մարդկանց ներկայացում, ինքնության աղքատացումը, որն առաջացել է նոր տեխնոլոգիաների պատճառով, հուշում են ուրվագծային ֆիզիոգնոմիաները, որոնց գույնը երբեմն ավելացնում է կոկետության և անլուրջության նրբերանգ։ Մի աշխարհում, որտեղ հաղորդակցությունը ակնթարթային է և տեղի է ունենում ցանցում, նկարում բանտարկված մարդիկ կարծես տերմինալներ լինեն՝ կապված կենտրոնական համակարգչի հետ, որը պարզապես չի կարող իրական հաղորդակցություն հաստատել։

## Ցուցահանդեսներ
Նրա աշխատանքները ներկայացվել են տարբեր վայրերում ինչպես Ռումինիայում, այնպես էլ արտերկրում՝
* Հանգար արվեստի կենտրոն, Բրյուսել (2019)
* Ռումինական մշակութային ինստիտուտ, Վիեննա (2016)
* Annart պատկերասրահ, Բուխարեստ (2016)
* Arielle d'Hauterives պատկերասրահ, Բրյուսել (2016)
* Արվեստի ազգային թանգարան, Քիշնև (2016)
* Տիմիշոարա արվեստի թանգարան (2014)
* Բրուկենթալի ազգային թանգարան (2017, 2013)
* AnnArt պատկերասրահ (2014)
* Arthus պատկերասրահ, Բրյուսել (1999, 2001, 2004, 2011)
* Արվեստի ազգային թանգարան / Ժամանակակից արվեստ, Բուխարեստ (1999)
* Galerie Het Dijkstoelhuis, Վախենինգեն, Հոլանդիա (2002, 2004)
* Mogosoaia թանգարան, Ռումինիա (2017–18, 2008)
* Galerie Lamber, Վալկենսվարդ, Հոլանդիա (2000)
* FNV Kiem, Ամստերդամ (2002)
* Մ.Ի.Ա. «One Woman Show», Միլան (2007)
* Գալերիա Սիմեզա, Բուխարեստ (2004)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Official Website

Կատեգորիա:Առումինացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Ռումինացի նկարչուհիներ