«Նստած Ազատություն» դոլար

**«Նստած Ազատություն» [[դոլար]]** (), մեկդոլարանոց արծաթե մետաղադրամ, որը հատվել է ԱՄՆ դրամահատարանում (United States Mint) 1840-ից մինչև 1873 թվականը։ Այն նախագծել է գլխավոր փորագրիչ Քրիստիան Գոբրեխտը (Christian Gobrecht)։ Այս մետաղադրամը վերջին արծաթե դոլարն էր իր անվանական արժեքով, որ արտադրվել է մինչև 1873 թվականի Դրամագիտական ակտի (Coinage Act of 1873) ընդունումը, որը ժամանակավորապես դադարեցրեց արծաթե դոլարների արտադրությունը ներքին առևտրի համար։ Մետաղադրամի դիմային կողմի դիզայնը հիմնված էր փորձնական Գոբրեխտի դոլարի վրա, որը հատվել էր 1836-ից մինչև 1839 թվականը։ Սակայն թռիչքի մեջ գտնվող արծիվը, որ օգտագործվել էր Գոբրեխտի դոլարի վրա, այլևս չէր կիրառվում․ փոխարենը ԱՄՆ դրամահատարանը օգտագործեց զինանշանային արծիվ՝ հիմնված նախկին գլխավոր փորագրիչ Ջոն Ռայխի (John Reich) նախագծի վրա, որն առաջին անգամ օգտագործվել էր 1807 թվականին։

«Նստած Ազատություն» դոլարները սկզբում հատվում էին միայն Ֆիլադելֆիայի դրամահատարանում։ 1846 թվականին արտադրությունը սկսվեց նաև Նոր Օռլեանի մասնաճյուղում։ 1840-ականների վերջերին, Կալիֆորնիայի ոսկու խույզի պատճառով ԱՄՆ-ում ոսկու առաջարկը զգալիորեն աճեց, ինչի հետևանքով արծաթի գինը բարձրացավ ոսկու համեմատությամբ։ Դա հանգեցրեց ամերիկյան արծաթե մետաղադրամների կուտակման, արտահանման և հալեցման։ 1853 թվականի Դրամագիտական ակտը նվազեցրեց բոլոր այն արծաթե մետաղադրամների քաշը, որոնց արժեքը հինգ ցենտից բարձր էր՝ բացառությամբ մեկ դոլարից, սակայն օրենքը նաև պահանջում էր լրացուցիչ վճար այն անձանցից, ովքեր ցանկանում էին իրենց հում արծաթը վերածել դոլարների։ Քանի որ այդ ժամանակ ԱՄՆ դրամահատարան քիչ արծաթ էր ստանում, արտադրության ծավալը մնաց ցածր։ Սակայն շարքի վերջին տարիներին ԱՄՆ-ում արծաթի արտադրությունը մեծացավ, և մետաղադրամների թողարկումը աճեց։

1866 թվականին, «In God We Trust» (Հավատում ենք Աստծուն) արտահայտությունը ավելացվեց դոլարի վրա՝ այն բանից հետո, երբ այն արդեն ներկայացվել էր ԱՄՆ մետաղադրամների վրա տասնամյակի սկզբին։ «Նստած Ազատություն» դոլարի արտադրությունը դադարեցվեց 1873 թվականի Դրամագիտական ակտով, որով արտոնվեց առևտրային դոլարի թողարկումը՝ արտաքին առևտրում օգտագործելու նպատակով։ Արծաթի շահերը ներկայացնող գործիչները դժգոհեցին, երբ 1870-ականների կեսերին արծաթի գինը նորից նվազեց։ Նրանք հանդես եկան արծաթի ազատ հատման՝ որպես օրինական վճարամիջոցի վերականգնման օգտին։ 1878 թվականին ընդունված Bland–Allison ակտից հետո դոլարների թողարկումը վերսկսվեց՝ Մորգանի դոլարով։

## Նախապատմություն
1792 թվականի Դրամահատման մասին ակտով (Mint Act) ոսկին և արծաթը ճանաչվեցին որպես օրինական վճարամիջոց, և սահմանվեցին դրանց համապատասխան քաշերը, որոնք համարժեք էին մեկ դոլարի: ԱՄՆ դրամահատարանը (Mint) ոսկի և արծաթ էր հատում միայն այն դեպքում, երբ քաղաքացիներն իրենց մետաղը հանձնում էին՝ դրա փոխարեն ստանալով մետաղադրամ: Քանի որ շուկայի գները տատանվում էին, սովորաբար մետաղներից մեկը գերագնահատվում էր մյուսի նկատմամբ, ինչը հանգեցնում էր մետաղադրամների կուտակման և հալեցման։ 1792-ից հետո տասնամյակների ընթացքում այդ ճակատագրին սովորաբար արժանանում էին արծաթե մետաղադրամները: 1806 թվականին նախագահ Թոմաս Ջեֆերսոնը պաշտոնապես կարգադրեց դադարեցնել արծաթե դոլարների արտադրությունը, թեև վերջին արտադրությունը տեղի էր ունեցել 1804-ին: Դա արվել էր մասնավորապես՝ կանխելու համար մետաղադրամների արտահանումն ու հալեցումը օտար երկրներում, ինչը ծանրաբեռնում էր նորաստեղծ դրամահատարանը՝ առանց շոշափելի օգուտի։ Հաջորդ 25 տարիներին արծաթե հումքի դիմաց սովորաբար հատվում էին կեսդոլարանոցներ։ 1831 թվականին, դրամահատարանի տնօրեն Սամուել Մուրը խնդրեց նախագահ Էնդրյու Ջեքսոնին դարձյալ թույլատրել արծաթե դոլարների արտադրությունը, և նախագահը համաձայնեց ապրիլին։ Սակայն դրանից հետո էլ արծաթե դոլարներ մինչև 1836 թվական չէին հատվում։

1830-ականներին ԱՄՆ դրամահատարանում տեղի էին ունենում կարևոր տեխնոլոգիական փոփոխություններ։ 1828 թվականին այն, որը մինչ այդ գործում էր միայն Կոնգրեսի ժամանակավոր վերանորոգումների հիման վրա, ստացավ մշտական կարգավիճակ։  Նոր դրամահատարանի շենք կառուցվեց Ֆիլադելֆիայում՝ Կոնգրեսի համաձայնությամբ, և բացվեց 1832 թվականին։  Կոնգրեսը 1834 և 1837 թվականներին փոխեց մետաղադրամներում եղած թանկարժեք մետաղների պարունակությունը, և հաջողվեց հասնել նրան, որ ամերիկյան մետաղադրամները շրջանառվում էին նաև իսպանական գաղութային մետաղադրամների կողքին։ 1836 թվականին ԱՄՆ դրամահատարանում գործարկվեց առաջին գոլորշային սարքը՝ փոխարինելով նախկինում կիրառվող մկանային ուժը։ 1835 թվականին Կոնգրեսը թույլ տվեց նոր մասնաճյուղային դրամահատարանների ստեղծում Ջորջիայի Դալոնեգա քաղաքում, Հյուսիսային Կարոլինայի Շարլոթում և Լուիզիանայի Նոր Օռլեանում։ Շարլոթի և Դալոնեգայի դրամահատարանները հատում էին միայն ոսկե մետաղադրամներ, հիմնականում հանքագործների համար, իսկ Նոր Օռլեանի մասնաճյուղում նաև արծաթե մետաղադրամներ, այդ թվում՝ «Նստած Ազատություն» դոլարներ։

## Գոբրեխտի դոլար
1835 թվականի կեսերին նորանշանակ դրամահատարանի տնօրեն Ռոբերտ Մ. Փաթերսոնը համագործակցեց նկարիչներ Տիտիան Փիլիի և Թոմաս Սալլիի հետ՝ ամերիկյան մետաղադրամների նոր դիզայն ստեղծելու նպատակով։ 1835 թ. օգոստոսի 1-ին գրած նամակում Փաթերսոնը Սալլիին առաջարկեց ստեղծել դիմային կողմի դիզայն, որտեղ Ազատությունը նստած է ժայռի վրա, աջ ձեռքում պահում է ազատության գավազան (liberty pole), որի վրա տեղադրված է pileus գլխարկը՝ այն գլխարկը, որ հռոմեացիները նվիրում էին ազատված ստրուկներին։ Նա նաև խնդրեց պատրաստել դարձերես դիզայն՝ թռչող արծիվ, որը բարձրանում է վեր՝ թափանցիկ ցրված 24 աստղերի համաստեղության մեջ։ Փաթերսոնը հատուկ նշեց, որ արծիվը պետք է բնական տեսք ունենա՝ քննադատելով այն ժամանակ օգտագործվող արծիվների դիզայնները՝ նշելով, որ դրանք արհեստական են թվում, հատկապես արծվի կրծքին դրված վահանի պատճառով։ Դրամահատարանի գլխավոր փորագրիչ Վիլյամ Քնիսը պատրաստեց նախնական էսքիզը, սակայն նույն տարում կաթված ստացավ, ինչի հետևանքով մասնակի պարալիզացավ։ 1835 թ. ուշ աշնանը դրամահատարանում աշխատանքի ընդունվեց Քրիստիան Գոբրեխտը՝ որպես գծանկարիչ, մետաղահատ և Քնիսի օգնական։ Թեև նա համարվում էր Քնիսի ենթական, իրականում մետաղադրամների փորագրման հիմնական աշխատանքը կատարում էր հենց Գոբրեխտը՝ մինչև Քնիսի մահը 1840-ին, երբ Գոբրեխտը նշանակվեց գլխավոր փորագրիչ։

Թոմաս Սալլին պատրաստեց գծագրերը, որոնք Գոբրեխտը օգտագործեց՝ պղնձե սալերի վրա փորագրության համար։ Սալերը հաստատվեցին տարբեր պետական պաշտոնյաների կողմից, և սկսվեց փորձնական հատումների թողարկումը։  Դիզայնը սակայն քննադատության արժանացավ. նախկին դրամահատարանի տնօրեն Սամուել Մուրն ընդդիմացավ pileus-ի օգտագործմանը։ Նա ֆինանսների նախարար Լևի Վուդբերիին գրել էր՝ մեջբերելով Թոմաս Ջեֆերսոնին․ «Մենք ազատված ստրուկներ չենք»։

1836 թվականի դեկտեմբերին, մի շարք փորձնական հատումներից և փոփոխություններից հետո թողարկվեցին առաջին Գոբրեխտի դոլարները։ Այդ տարվա մետաղադրամները հատվել էին .892 (89.2%) մաքրությամբ արծաթից՝ համաձայն 1792 թվականի օրենքի։ 1837 թ. հունվարի 18-ին ընդունված նոր Դրամահատարանների մասին օրենքով սահմանվեց նոր չափանիշ՝ .900 մաքրությամբ (90% արծաթ)։ Հետագա Գոբրեխտի դոլարները հատվեցին հենց այդ չափանիշով։ 1837 թվականից սկսած, Գոբրեխտի դոլարի դիմային դիզայնի տարբերակը՝ նստած Ազատությամբ, սկսվեց կիրառվել ավելի փոքր արծաթե մետաղադրամների վրա՝ կես ցենտից մինչև կես դոլար։ Դարձերեսին կիրառվեց Գոբրեխտի կողմից ձևափոխված Հերալդիկ արծիվը, որը հիմնված էր Ջոն Ռեյխի նախորդ դիզայնի վրա։ Բացի կես ցենտից (որը վերացվեց 1873-ին), այս դիզայնները գործածվեցին ավելի քան 50 տարի։

Մետաղադրամների թողարկումը փոքր քանակությամբ շարունակվեց մինչև 1839 թվականը, երբ պաշտոնապես դադարեցվեց Գոբրեխտ դոլարի արտադրությունը։ Դոլարները հատվել էին որպես փորձարկում՝ հանրային ընդունելիությունը գնահատելու նպատակով։  1837 թվականին դրամահատարանը ձեռք բերեց դիմանկարային հաստոց, ինչը Գոբրեխտին թույլ տվեց աշխատել ավելի մեծ մոդելների վրա՝ Գոբրեխտ դոլարի և «Նստած Ազատության» դոլարի հետագա տարբերակների համար։ Այդ հաստոցը՝ պանտոգրաֆի նման մի սարք, մեխանիկորեն փոքրացնում էր ձևավորումը մոդելից՝ մինչև մետաղադրամի չափի հիմք, որից հետո հնարավոր էր արտադրել աշխատանքային դրոշմակնիքներ։ 1837 թվականից առաջ փորագրիչը ստիպված էր ձևավորումը ձեռքով փորագրել դրոշմակնիքի վրա։

## Արտադրություն
### Դիզայն

Պատմական իրադարձություններից առաջ, 1840 թվականին լիարժեք դոլարական թղթի արտադրության նախօրեին, Պետերսոնը վերանայեց օգտագործվող դիզայնները, այդ թվում՝ Գոբրեխտի դոլարի դիզայնը։ Տնօրենը որոշեց փոխարինել Գոբրեխտի թռչող արծվի պատկերը՝ ձախ կողմին նայող փիղաքիթ արծվով, որը հիմնված էր նախկին Մինթի փորագրող Ջոն Ռայխի դիզայնի վրա, որն առաջին անգամ օգտագործվել էր 1807 թվականին արծաթյա և ոսկյա դրամների վրա։ Չնայած դոլարի ետնամասի դիզայնը հավանաբար ընտրվել էր՝ համապատասխանելու քառորդ և կես դոլարների հետ, անհայտ է, թե ինչու թռչող արծվի պատկերն ի սկզբանե չի օգտագործվել ավելի ցածր անվանական արժեքների համար։  Նումիզմատիկ պատմաբան Ուոլթեր Բրինը ենթադրում է, որ Հանձնարարման բյուրոյի պաշտոնյա կարող էր նախընտրել Ռայխի դիզայնը։

Գոբրեխտի դոլարի դիմերեսին բարձրաքանդակ կար, սակայն դրամահատարանի ներկայացուցիչները կարծում էին, որ նոր մետաղադրամի համար, որը պետք է թողարկվեր շատ ավելի մեծ քանակությամբ, այն պետք է կրճատվի: Պատերսոնը վարձել է Ֆիլադելֆիայում բնակվող նկարիչ Ռոբերտ բոլ Հյուզին ՝ դիզայնը փոխելու համար: Հյուզի կատարած փոփոխությունների շրջանակներում Ազատության գլուխը մեծացավ, վարագույրը խտացավ, իսկ ռելիեֆը, ընդհանուր առմամբ, կրճատվեց։ Դիմերեսին տեղադրվել են նաև տասներեք աստղեր։  Գոբրեխտի դոլարի վրա իր բարձրաքանդակով Ազատության պատկերը կարծես արձան լինի պատվանդանի վրա, ավելի հարթ ռելիեֆը, որն ավելի փոքր է չափերով, ավելի շատ նման է փորագրության։

Արվեստաբան Կորնելիուս Վերմյուլը կապեց դիմային կողմի տեսքը նեոկլասիցիզմի հետ՝ նշելով, որ Գոբրեխտի Ազատությունը նման է հնագույն Հռոմի մարգարիտ արձաններին։ Նեոկլասիցիզմի դպրոցը տարածված էր 19-րդ դարի առաջին կեսին և ոչ միայն պաշտոնական արվեստագետների շրջանում։ Վերմյուլը նշել է՝ «կարելի է գրեթե ցավալիորեն նկատել, որ նման աղբյուրներից օգտվել են և Ֆիլադելֆիայում Միացյալ Նահանգների մետաղադրամների փորագրողները, և Մեյնից Իլինոյսի գերեզմանաքարերի փորագրողները»։ Հետնամասում պահպանվել է վագրի կրծքավանդակի վրա գտնվող վահանաձև տարրը։ Արվեստաբան Վերմյուլը այն նկարագրել է որպես «նույն հին, ոչ բնական և ոչ արվեստագետ վագրը, որի որովայնին վահան է՝ նման բեյսբոլի մրցավարի պաշտպանիչին... մեկ ոտքով բռնել է ճյուղ և ձիթապտուղներ, մյուսով՝ պատերազմի նետեր՝ չափազանց մեծ մկրատաձև թաթերով»։ Համաձայն նումիզմատիկ պատմաբան Դեյվիդ Լենգի՝ Ռայխ-Գոբրեխտի հետնամասի դիզայնը որոշ դրամահավաքների շրջանում հայտնի է որպես «sandwich-board eagle»։ Բրին իր ամփոփ աշխատությունում, որը նվիրված է ԱՄՆ մետաղադրամներին, դժգոհում է՝ որ [Հյուզը] արել է «լրացումներ» անօգնական տիկին Լիբերտիի վրա։ Համեմատած 1836–39 թթ. Սալի-Գոբրեխտի սկզբնական գաղափարի հետ՝ սա իսկական աղետ է։ Բրինը իր ամերիկյան մետաղադրամների մասին ծավալուն աշխատությունում դժգոհում է «[Հյուզի] անօգնական Միսս Լիբերտիի վրա գործադրած «բարելավումներից»։ Համեմատած 1836–39 թթ. Սալի-Գոբրեխտի սկզբնական պատկերացման հետ՝ սա իսկական դժբախտ շեղում է»։

### Թողարկում
Փոքր՝ 12,500 հատանոց արտադրման խմբաքանակ տպագրվել է 1840 թվականի հուլիսին, որպեսզի բուլյոնային ավանդատուները ծանոթանան նոր մետաղադրամներին նախքան իրենց արծաթը փոխարկելը դոլարների։ 1837 թվականին կոնգրեսի թույլտվությամբ ստեղծվել է մի ֆոնդ, որը հնարավորություն է տվել դրամահատարանին ունենալ «փոխանցում», ինչը թույլ է տվել ավանդատուներին վճարել մետաղադրամներով առանց սպասելու, մինչև նրանց մետաղը անցնի զարդարման գործընթացը։ 1840 թվականի ուշ հատվածում բուլյոնային արտադրողները սկսել են արծաթը ավանդել՝ ավելի ծանր արտադրություն սկսելու համար։ Նոյեմբերին տպագրվել է 41,000 հատ, իսկ դեկտեմբերին՝ 7,505 հատ։ Ավանդները ավելացել են հաջորդ տարի, երբ տպագրվել է 173,000 հատ։ Բոլոր մետաղադրամները արտադրվել են Ֆիլադելֆիայի մետաղադրամի տնում մինչև 1846 թվականը, երբ 59,000 հատ տպագրվել է Նոր Օռլեանի մետաղադրամի տնում։

Կալիֆորնիայում ոսկու հայտնաբերումից հետո ամերիկյան առևտրային շղթաներում սկսեցին հայտնվել մեծ քանակությամբ ոսկե մետաղադրամներ։ Այս ներհոսքը հանգեցրեց ոսկու գների նվազմանը արծաթի նկատմամբ, ինչի արդյունքում արծաթե մետաղադրամներն ավելի թանկ արժեն ձուլակտորների տեսքով, քան որպես արժույթ։ Դրանք արտահանվել են արտերկիր կամ հալվել տեղում ՝ ձուլակտորներում արժեք տալու համար։ Քանի որ արծաթ արտահանելը ձեռնտու էր, դրամահատարանում այն քիչ էր արտադրվում, ինչը հանգեցրեց արծաթե դոլարի շրջանառության նվազմանը, 1851 և 1852 թվականներին հատվել են համապատասխանաբար 1300 և 1100 մետաղադրամ։ Այս տարիներին մետաղադրամների հազվագյուտ լինելը ճանաչվեց 1850-ականների վերջին, և դրամահատարանի աշխատակիցները դրանք գաղտնի կերպով վերահատում էին ու վաճառում մետաղադրամ հավաքորղներին։

1853 թվականի փետրվարին Կոնգրեսը ընդունեց Մետաղադրամների մասին օրենքը (Coinage Act of 1853): Այդ օրենքով մետաղադրամների՝ հինկապեկանից մինչև կիսադոլար հատվածի արծաթյա պարունակությունը նվազեցվեց 6.9 տոկոսով, սակայն դոլարը մնաց անփոփոխ: 1853 թվականի օրենքը վերացրեց արծաթե ձուլակտորներ մետաղադրամի վերածելու պրակտիկան՝ բացառությամբ մեկ դոլարանոցների, որոնց համար սահմանվեց 0.5% հատման վճար։ Սենատի զեկույցի համաձայն՝ որը կցվել էր այն օրինագծին, որը դարձավ Դրամահատարանի մասին օրենք, այս փոփոխությունները նախատեսված էին որպես ժամանակավոր միջոց՝ արծաթի ազատ հատումը վերականգնելու մտադրությամբ, երբ ձուլակտորի գները կայունանան: Աղբյուրները տարբեր կերպ են բացատրում, թե ինչու Կոնգրեսը որոշեց մեկ դոլարանոցը բացառել արծաթե մետաղադրամների ռեֆորմից․ նումիզմատիկ պատմաբան Ռ.Վ. Ջուլիանն առաջարկում է, որ դա արվել է մեկ դոլարանոցի՝ որպես ամերիկյան մետաղադրամների «առաջնահերթ նավի» (այսինքն՝ գլխավոր արժույթի) կարգավիճակի պատճառով:  Դոն Թաքսեյը, իր «Դրամահատարանի և դրամահատարանական գործերի պատմություն» գրքում նշում է․ «արծաթե դոլարը, որը այդ ակտով մնաց անփոփոխ՝ երկմետաղյա արժույթը պահպանելու նպատակով, շարունակեց արտահանվել և հազվադեպ էր օգտագործվում առևտրում։ Աննկատ կերպով երկիրը անցել էր «ոսկու ստանդարտին»: Ջուլիանն էլ է համաձայնվում՝ նշելով, որ այդ ակտով ԱՄՆ-ում փաստացիորեն հաստատվեց ոսկու ստանդարտը, քանի որ այն պահանջում էր, որ արծաթե մետաղադրամների արժեքը վճարվի ոսկով: Արծաթե դոլարն այնուամենայնիվ քիչ էր շրջանառվում․ 1854 թվականից սկսած որոշ քանակություններ ուղարկվում էին դեպի արևմուտք՝ Կալիֆոռնիայում որպես «մանր դրամ» ծառայելու համար:  Արծաթի գները մնում էին բարձր մինչև 1860-ական թվականները, և քիչ արծաթե ձուլակտորներ էին ներկայացվում՝ դոլարներ հատելու նպատակով։ Հավաքորդներին սպասարկելու համար դրամահատարանը միավորներ էր տրամադրում հանրությանը՝ $1.08-ի դիմաց:

### Վերջին տարիներ

Հարպեր'ս Վիքլիի (Harper's Weekly) 1870 թվականի ապրիլի 9-ի համարից ծաղրանկար, որը նախանշում է թանկարժեք մետաղներից պատրաստված պետական վճարումների վերսկսումը։ Նումիզմատիկոս և մետաղադրամների վաճառող Ք. Դեյվիդ Բոուերսը կարծում է, որ 1853 թվականից հետո արտադրված Սիթիդ Լիբերտի դոլարների մեծ մասը ուղարկվել է Չինաստան՝ նավթային ապրանքների, այդ թվում՝ թեյի և մետաքսի գնման համար։ Իսկ Ռ. Վ. Ջուլիանը հակառակ կարծիք է հայտնում՝ նշելով, որ դոլարի շարունակական արտադրումը քիչ առնչություն ունի Արևելքի հետ առևտրին (որտեղ ապրանքները վճարվում էին արծաթով) և կարծում է, որ դրանք ուղղվել են Արևմուտք՝ օգտագործման համար։  Այնուամենայնիվ, չնայած Մետաղադրամների տան փորագրության բաժինը 1858 թվականից պարբերաբար ուղարկում էր դոլարի փորագրերը Սան Ֆրանցիսկոյի գործարան, Կալիֆոռնիայի մետաղադրամների տունը դրանք օգտագործեց միայն մեկ անգամ՝ 1859-ին, երբ փորագրվեց 20,000 դոլար, իսկ նույն տարում Ֆիլադելֆիայում փորագրվեց 255,700 և Նյու Օռլեանում՝ 360,000։ Նյու Օռլեանի արտադրությունը 1860 թվականից հետո խափանվեց Ամերիկայի քաղաքացիական պատերազմի պատճառով. 1879 թ. պերս՝ Սիթիդ Լիբերտի շարքի ավարտից հետո, նորից սկսեց փորագրել արծաթյա դոլարներ։ 1861 թվականի պատերազմի բռնկումից հետո ներդրվեցին գնաճային կանաչ թղթադրամներ (greenbacks), և թանկարժեք մետաղադրամները դուրս մնացին շրջանառությունից: 1863 թվականի ապրիլին նոր նշանակված դրամահատարանի տնօրեն Ջեյմս Փոլլոքը գրել է, որ առաջարկում է արծաթյա դոլարը հանել շրջանառությունից՝ նշելով, որ մետաղադրամը «հետաքրքրություն չունի մեր դրամական համակարգում։ Պատրաստված մի քանի կտորները նախատեսված են ասիական և այլ արտասահմանյան առևտրի համար, և շրջանառության մեջ չեն հայտնվում»։

1861-ի նոյեմբերին վերապատվելի Մ.Ռ. Ուոթկինսոնը նամակում առաջարկեց ամերիկյան մետաղադրամների վրա տեղադրել ինչ-որ կրոնական կարգախոս, որն արտացոլում է քաղաքացիական պատերազմի սկսվելուց հետո Միացյալ Նահանգների քաղաքացիների աճող կրոնականությունը: 1863 թվականի հոկտեմբերի 21-ին ֆինանսների նախարար Սալմոն Պ.Չեյզին ուղղված իր զեկույցում Փոլոքը ցանկություն հայտնեց զարդարել ամերիկյան մետաղադրամները կրոնական նշանաբանով: Դրամահատարանը սկսեց արտադրել տարբեր կարգախոսներով նմուշներ, այդ թվում ՝ «Մենք վստահում ենք Աստծուն»(God Our Trust) և  «Մենք հավատում ենք Աստծուն» (In God We Trust)։ Ի վերջո, ընտրվեց վերջին կարգախոսը, և այն առաջին անգամ օգտագործվեց երկու ցենտանոց մետաղադրամի վրա 1864 թվականին: Հաջորդ տարի ընդունվեց օրենք, որը թույլ է տալիս գանձապետարանին կարգախոս տեղադրել ցանկացած մետաղադրամի վրա, ինչպես ցանկանում է: 1866 թվականին այս կարգախոսը դրվել է արծաթե դոլարի, ինչպես նաև տարբեր այլ արծաթե, ոսկե և ոչ թանկարժեք մետաղներից պատրաստված մետաղադրամների վրա։

Պատերազմից հետո էլ մետաղադրամների պակասը շարունակվեց, հիմնականում դաշնային կառավարության մեծ ռազմական պարտքի պատճառով։ Արդյունքում արծաթե մետաղադրամներն այժմ ավելի թանկ վաճառվում էին, քան առկա ամերիկյան դոլարները։ Այդ պատճառով կառավարությունը չցանկացավ մեծ քանակությամբ արծաթե մետաղադրամ թողարկել։ Սակայն դրամահատարանը շարունակեց արծաթի հատումը, որը պահվում էր պահարաններում մինչև շուկա դուրս գալը։ «Նստած Ազատություն» դոլարը եղել է առաջին մետաղադրամը, որը հատվել է Կարսոն Սիթիի դրամահատարանում։ 1870 թվականի փետրվարի 11-ին առաջին անգամ 2303 հատ թողարկվել և հանձնվել է պարոն Ա. Ռայթին։ ԴոլարըԿարսոն Սիթիում հատվել է 1870-ից 1873 թվականներին, երբ ամենամեծ թողարկումը՝ 11,758 հատ, եղել է 1870 թվականին։ Ամենամեծ քանակությամբ մետաղադրամը, հատված ցանկացած դրամահատարանում, եղել է 1872 թվականին Ֆիլադելֆիայում՝ 1,105,500 հատ, չնայած 1871 թվականին թողարկումը նույնպես գերազանցել է մեկ միլիոնը։

## Արծաթե դոլարի վերացումը և դրա հետևանքները
1859 թվականից սկսած ԱՄՆ-ի Արևմտյան տարածքներում, հատկապես Նևադայում, հայտնաբերվեցին արծաթի մեծ պաշարներ։ 1869 թվականին դրամահատարանի տնօրեն Հենրի Լինդերմանը սկսեց պաշտպանել արծաթե ձուլակտորների ընդունումը դոլարով փոխանցելու համար: Չնայած արծաթե դոլարները մեծ քանակությամբ չէին հատվում, Լինդերմանը կանխատեսում էր, որ Արևմուտքում հանքարդյունաբերությունը կավելանա անդրմայրցամաքային երկաթուղու, ինչը տեղի ունեցավ, քանի որ ԱՄՆ-ում արծաթի արտադրությունը 1867 թվականին կազմում էր մոտ 10 միլիոն տրոյական ունկիա, իսկ հինգ տարի անց այն անցավ 22 միլիոնը։ Լինդերմանը զգուշացնում էր, որ արծաթի այս ավելցուկը կբերի դրա գնի անկմանը՝ այն կիջնի 1,2929 դոլարից, որը համարժեք էր արծաթե մեկ դոլարին։ Նա կարծում էր, որ հանքարդյունահանողները կփորձեն ազատվել իրենց արծաթից՝ այն Դարբասում դոլար դարձնելով։ Լինդերմանը վախենում էր, որ այդ «էժան արծաթի» շրջանառության մեջ դնելը կբերի արժույթի գնանկման (ինֆլյացիա) և շուկայից կհանվի ոսկին՝ ըստ Գրեշեմի օրենքի։ Թեպետ հետագայում արծաթի կողմնակիցները այս օրենքը կոչեցին «73-ի հանցագործություն» և պնդում էին, թե այն անցել է խաբեությամբ, իրականում օրենքը քննարկվել է Կոնգրեսում հինգ տարբեր նիստերի ընթացքում, ամբողջությամբ կարդացվել է Ներկայացուցիչների պալատում և Սենատում, և մի քանի անգամ տպագրվել։ Ի վերջո, երբ այն հաստատվեց երկու պալատներով էլ, նախագահ Ուլիսես Ս. Գրանթը օրենքը ստորագրեց 1873 թվականի փետրվարի 12-ին։

1873 թվականի Դրամահատարանի մասին օրենքը (Coinage Act of 1873) դադարեցրեց ստանդարտ արծաթե դոլարի թողարկումը և փոխարենը հաստատեց առևտրային դոլարի (Trade dollar) թողարկումը։ Այսպիսով ավարտվեց «Նստած Ազատություն» դոլարների շարքը։

Առևտրային դոլարը (Trade dollar) մի փոքր ավելի ծանր էր, քան ստանդարտ դոլարը և նախատեսված էր որպես արծաթով վճարման միջոց՝ Չինաստանում վաճառականների հետ առևտրի համար։ Թեև այն նախատեսված չէր ներքին օգտագործման համար ԱՄՆ-ում, վերջին պահին օրենքին կցված հատուկ դրույթ այն սահմանեց որպես օրինական վճարամիջոց՝ մինչև 5 դոլարի սահմանով։ Երբ 1870-ականների կեսերին արծաթի գները կտրուկ նվազեցին, միլիոնավոր առևտրային դոլարներ սկսեցին շրջանառվել՝ սկզբում Արևմուտքում, ապա ամբողջ երկրով մեկ։ Սա խնդիրներ ստեղծեց առևտրում, քանի որ բանկերը պնդում էին պահպանել 5 դոլարի օրինական վճարման սահմանը։ Հետևեցին նաև այլ չարաշահումներ. ընկերությունները գնում էին այդ մետաղադրամները դրանց մետաղի արժեքով (այդ ժամանակ՝ մոտ $0.80) և օգտագործում աշխատավարձերի վճարման համար։ Աշխատողները այլընտրանք չունեին, քան ընդունել դրանք որպես ամբողջական դոլար։ Բողոքներին ի պատասխան՝ Կոնգրեսը 1876 թվականին վերացրեց առևտրային դոլարի օրինական վճարամիջոցի կարգավիճակը, 1878-ին դադարեցրեց դրա թողարկումը (բացի մետաղադրամների հավաքորդների համար թողարկվող տարբերակներից), իսկ 1887 թվականին համաձայնվեց փոխհատուցել չկնիքավորված (չինական «chopmark» չունեցող) առևտրային դոլարները։

1873 թվականի օրենքը վերացրեց այն դրույթները, ըստ որոնց՝ արծաթի ձուլակտորի ներկայացնողները կարող էին այն փոխարկել ստանդարտ արծաթե դոլարների, այժմ նրանք կարող էին ստանալ միայն «Առևտրի դոլարներ» (Trade dollars), որոնք օրենքով ընդունելի էին մինչև 5 դոլարի չափով միայն։ Քանի որ այդ ժամանակ արծաթի գինը շուրջ 1.30 դոլար էր ունցիայի համար, արծաթարդյունաբերողները դժգոհություն չհայտնեցին։ Սակայն սկսած 1874 թվականից արծաթի գինը նվազեց, և այն այլևս չհասավ 1.2929 դոլարի՝ մինչև 1963 թվականը։  Արծաթի կողմնակիցները ցանկանում էին ապահովել շուկա մետաղի համար և հավատում էին, որ «ազատ արծաթի» քաղաքականությունը կամ երկմետաղյա ստանդարտը կխթանի տնտեսությունը և կհեշտացնի գյուղացիների՝ պարտքերի մարումը։ Շատերը Կոնգրեսում համակարծիք էին, և առաջին քաղաքական պայքարը հարցի շուրջ ավարտվեց մասնակի հաղթանակով արծաթի կողմնակիցների համար։ 1878 թվականին ընդունվեց Բլենդ–Էլիսոն ակտը (Bland–Allison Act), որը պահանջում էր, որ դրամահատարանը բաց շուկայից մեծ քանակությամբ արծաթ գնի և այն հալեցնի դոլարների։ Դրամահատարանը այդպես էլ վարվեց՝ օգտագործելով օգնական քանդակագործ Ջորջ Թ. Մորգանի նոր դիզայնը, որը հայտնի դարձավ որպես Մորգանյան դոլար (Morgan dollar)։ Թե որ դրամական ստանդարտը պետք է կիրառվեր՝ այդ հարցը մնաց ազգային քննարկման առանցքում ամբողջ 19-րդ դարի ընթացքում։ Հարցը առավել սրվեց 1896 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ։ Այդ ընտրություններում դեմոկրատական թեկնածու Ուիլյամ Ջենինգս Բրայանը, որը պարտվեց, հանդես եկավ «ազատ արծաթի» դիրքերից՝ ոգեշնչելով Դեմոկրատական ազգային համագումարը իր «Ոսկու խաչի» (Cross of Gold) ելույթով՝ դատապարտելով ոսկու ստանդարտը։ Հարցը ժամանակավորապես լուծվեց 1900 թվականի «Ոսկու ստանդարտի մասին» օրենքով, որով ոսկին դարձավ երկրի օրինական դրամական հիմքը։

## Հավաքագրում
Սերիայի առաջին տարիներին կատարված զգալի չափի մասնավոր հալեցումները որոշ տարեթվերի մետաղադրամները դարձրել են հազվագյուտ․ ավելի շատ հալեցումներ են տեղի ունեցել 1861–1862 թվականներին, երբ Նյու Յորքի ենթագանձարանից կուտակված մեծ քանակությամբ մետաղադրամներ ուղարկվել են Ֆիլադելֆիա՝ վերահրատարակման՝ ավելի փոքր անվանական արժեքներով մետաղադրամների տեսքով։ Ռ. Ս. Յեոմանի կազմած «ԱՄՆ մետաղադրամների ուղեցույց» գրքի 2014 թվականի տարբերակում նշվում է , որ Seated Liberty («Նստած Ազատություն») դոլարի ոչ մի օրինակ՝ լավ պահպանված վիճակում (շատ լավ կամ ավելի բարձր որակով), չի գնահատվում $280-ից ցածր։

Սերիայի կարևոր տարեթվերից է 1866 թվականի տարբերակը, որն առանձնանում է նրանով, որ չունի «In God We Trust» (Մենք վստահում ենք Աստծուն) նշումը, այսպիսի ընդամենը երկու օրինակ է հայտնի, որոնցից մեկը 2005 թվականին աճուրդում վաճառվել է 1,207,500 դոլարով։ Մյուս հազվագյուտ օրինակներից է 1870 թվականին Սան Ֆրանցիսկոյում հատված դոլարը (1870-S), որի թողարկման քանակը հայտնի չէ, քանի որ դրա հատումը չի արձանագրվել տվյալ հնագիտական դրամահատարանի փաստաթղթերում։ Այդ փաստաթղթերի համաձայն՝ 1870 թվականի մայիսին Սան Ֆրանցիսկոյի դրամահատարանն ուղարկել է Ֆիլադելֆիա երկու դոլարանոց թիկնամի դիզայնի մահակ, որոնք սխալմամբ ուղարկվել էին առանց դրամահատարանի նշանի, և ստացել է դրանց համապատասխան տարբերակները։ Բացի այդ, գրանցված չէ, որ որևէ 1870 թվականի առջևի մահակ ուղարկված լինի Սան Ֆրանցիսկո, սակայն այդ ամսաթվով մետաղադրամներ գոյություն ունեն։ Բրինը, 1988 թվականին գրելով, նշում է 12 հայտնի օրինակների գոյություն, որոնք, ըստ նրա, հնարավոր է եղել են նմուշներ, նախատեսված հիմնաքարի մեջ տեղադրելու համար։ Մեկը վաճառվել է աճուրդում 1,092,500 դոլարով 2003 թվականին։  Նմանատիպ առեղծվածը կապված է 1873-ական թվականների հետ, որոնց գոյության մասին, չնայած հայտարարված 700 տպաքանակին, ոչինչ հայտնի չէ։ Երկու նմուշներն ուղարկվել են Ֆիլադելֆիա ՝ 1874 թվականին Միացյալ Նահանգների փորձանոթային հանձնաժողովի նիստում փորձաքննություն անցկացնելու համար, բայց, ըստ երևույթին, չեն պահպանվել։ Բրինը ենթադրում է, որ մնացած մետաղադրամները կարող են հալվել հնացած արծաթե մետաղադրամների հետ միասին։

## Նշումներ

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:1840 հայտնություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի մետաղադրամներ
Կատեգորիա:Ազատության խորհրդանիշներ
Կատեգորիա:Արծաթե դրամներ
Կատեգորիա:Դրամահատարաններ
Կատեգորիա:Շրջանառությունից հանված դրամներ