Գուլդեն

**Գուլդեն,** Ավստրիական կայսրության, մի շարք գերմանական նահանգների, շվեյցարական կանտոնների, Նիդերլանդների և նրանց գաղութների, մասնավորապես Նիդերլանդների Արևելյան Հնդկաստանի, Անթիլյան կղզիների, Նոր Գվինեայի և Սուրինամի, ինչպես նաև Ազատ քաղաք Դանցիգի հնացած դրամական միավորն է։ 2014 թվականի ապրիլի դրությամբ գուլդենը մնում է Կարիբյան ավազանի մի քանի փոքր կղզիների ներկայիս արժույթը։

Գուլդենի նախատիպը եղել է ֆլորին՝ միջնադարյան Եվրոպայի ամենատարածված ոսկե մետաղադրամներից մեկը։ Ժամանակի գերմաներենում «Գյուլդեն» նշանակում էր «ոսկի»։ Տերմինը արմատավորվել է գերմանախոս երկրներում և Նիդերլանդներում։ Գուլդենն ի սկզբանե կոչվել է 14-րդ դարից Գերմանիայում հատված ոսկե մետաղադրամին՝ ոսկե ֆլորինի նմանակմամբ։ 15-րդ դարի վերջում թողարկվեց առաջին մեծ արծաթե մետաղադրամը, որն իր պարունակած արծաթի արժեքով համարժեք էր ոսկե գուլդային։ Հետագայում գուլդենները հատվել են հիմնականում արծաթից։

Նիդերլանդներում 1679 թվականին Գեներալ կալվածքների ժողովում օրենսդրական մակարդակում արծաթե գուլդենն ընդունվեց որպես հիմնական դրամական միավոր։ Հոլանդական բազմաթիվ գաղութների տեղական արժույթները, ի նմանություն մետրոպոլիայի, կոչվում էին գուլդեն։

Գերմանական նահանգներում գուլդենը փոխարինվել է ոսկե նշանով 1871 թվականին Գերմանական կայսրության միասնական պետության ստեղծումից հետո։  1892 թվականին Ավստրիայում գուլդենը փոխարինվել է ավստրո-հունգարական կրոնով։ Նիդերլանդներում այս դրամական միավորը գոյություն է ունեցել մինչև եվրոյի ներմուծումը՝ 2002 թվականը։

## Նախապատմություն
Վաղ միջնադարում Եվրոպայի արևմտյան և հյուսիսային մասերում ոսկյա մետաղադրամներ դադարել են հատվել։ Դրա պատճառը և՛ ոսկու անբավարար արտադրությունն էր, և՛ արաբների կողմից գրավված Մերձավոր Արևելքի և Հյուսիսային Աֆրիկայի երկրներից դրա մատակարարումների նվազումը։ Եվրոպայում շրջանառվող փոքր թվով ոսկիները, շատ դեպքերում, բյուզանդական սոլիդներ էին, որոնք ժողովրդականորեն կոչվում էին «բեզանցներ» կամ «բիզանդներ»։ «Բեզանցը» փող չի եղել՝ խիստ սահմանված քաշային բնութագրերով և դրանցում պարունակվող ոսկու քանակով։ Այսպես, օրինակ, Կիպրոսի թագավորությունում ոսկե մետաղադրամներ էին հատում արծաթի այնպիսի խառնուրդով, որ դրանք սպիտակեցին և ժողովրդականորեն կոչվեցին «սպիտակ բեզանցներ»։ Ամբողջական ոսկու արժույթի բացակայությունը մի շարք դժվարություններ ստեղծեց եվրոպական տարբեր երկրների միջև առևտրում։

[thumb|240px|right|«Ֆիորինո դ'Օրո»: Դիմերեսին պատկերված է շուշանի ծաղիկ՝ [Ֆլորենցիայի խորհրդանիշը և «FLOR-ENTIA» մակագրությունը։ Դարձերեսին քաղաքի երկնային հովանավորն է Հովհաննես Մկրտիչը]]

Իրավիճակը փոխվեց խաչակրաց արշավանքների մեկնարկից հետո։ Եվրոպական երկրներ սկսեցին մեծ քանակությամբ ոսկի հոսել։ Դրա աղբյուրը և՛ նվաճված ժողովուրդների թալանված հարստությունն էր, և՛ Մաղրիբի հետ առևտրային հարաբերությունների վերսկսումը։ Այս տարածաշրջանում էր գտնվում միջնադարի ոսկու արդյունահանման ամենամեծ կենտրոնը՝ Բամբուկը։ Միջազգային առևտրի ակտիվացումը պահանջում էր խոշոր անվանական թղթադրամների առկայություն։ Արծաթե կոպեկներն ու պֆենինգները, որոնք տարածված էին նկարագրված ժամանակներում, չէին բավարարում վաճառականների կարիքները։ Առավել զարգացած առևտրային քաղաք-պետությունները սկսեցին հատել իրենց սեփական ոսկե մետաղադրամները։ 1252 թվականին Ֆլորենցիայում թողարկվեց «Fiorino d’oro» (իտալական «fiore» - ծաղիկ), որը դարձավ «ֆլորին» և «գուլդեն» դրամական միավորների նախահայրը։ Վենետիկում, շուտով 1284 թվականին, սկսեցին հատվել ոսկյա դուկատներ կամ սեկվիններ։ Ջենովայի մեկ այլ առևտրային նահանգի՝ Ջենովինոյի ոսկեդրամը լայն տարածում չի գտել։

«Ֆլորենտինյան ոսկու» քաշը սահմանվել է 3,537 գ մաքուր ոսկի։ Իրականում միջնադարյան պայմաններում անհնար էր մետաղադրամների 999,9 նրբություն ապահովել։ Այս տեսակի փողերի հատումն առանց որևէ էական փոփոխությունների Ֆլորենցիայում շարունակվել է մի քանի դար մինչև 1531 թվականը։
### Ֆլորենցիայի ոսկու նմանակում և գուլդայի տեսք
Floreni d`oro-ն լայն տարածում գտավ։ Արդեն 1283 թվականին, այս մետաղադրամների նմանակմամբ, Զալցբուրգում սկսեցին թողարկվել floreni aurei: 14-րդ դարում նրանք հայտնվել են գերմանական նահանգների առօրյա կյանքում։ Ժամանակի գերմաներենում «Գյուլդեն» նշանակում էր «ոսկի»։ Տերմինը արմատավորվել է գերմանախոս երկրներում և Նիդերլանդներում։ Տարբեր երկրներում «ֆլորինները» փոխակերպվել են այլ դրամական միավորների անունների։ Այսպիսով, ֆլորինի հունգարական անվանումը «ֆորինտ» սկսեց նշանակել ազգային արժույթը։ Միևնույն ժամանակ Ավստրիայում մետաղադրամների և ֆինանսական փաստաթղթերի գուլդենները նշանակվել են Fl. հապավումով, որը «florin»-ի ածանցյալն է։

## Ոսկյա գուլդեն
Գուլդենն ի սկզբանե կոչվել է 14-րդ դարից Գերմանիայում հատված ոսկե մետաղադրամը՝ ոսկե ֆլորինի նմանակմամբ։ Իր հիմքում «ոսկե ոսկի» բառը պլեոնազմ է, քանի որ բառացի թարգմանությամբ նշանակում է «ոսկե ոսկի»։ Տերմինը ի հայտ եկավ այն բանից հետո, երբ սկսեցին արծաթե գուլդեններ հատվել։ «Ոսկե» տերմինը տառադարձումների լայն տեսականիում սկսեց նշանակել դրամական միավորների մի ամբողջ շարք։ Այսպիսով, լատիներեն Aureus բառը վերագրվել է aureuses-ին։ Նույնը եղավ լեհական զլոտիի, Louis d'or-ի և այլ թղթադրամների դեպքում։

Գերմանական առաջին գիլդերները, որոնք պատճենել են Ֆլորենցիայի ոսկե դրամը, թողարկվել են Բոհեմիայում Կառլ IV-ի օրոք և Լյուբեկում։

### Հռենոսի գուլդեններ
[thumb|240px|Քաղաքի Հռենոսի գիլդերը [Մայնց, 14-րդ դարի վերջ - 15-րդ դարի սկիզբ]]
1356 թվականին Սուրբ Հռոմի կայսր Կարլոս IV-ը հաստատել է այսպես կոչված ոսկե բուլլա։ Սույն օրենսդրական ակտի համաձայն՝ ընտրողները ստացել են իրենց մոտ եղած դրամի անսահմանափակ մետաղադրամների իրավունք։

1386 թվականի հունիսի 8-ին չորս ընտրիչներ՝ Ռայնի կոմս Պալատին Ռուպրեխտ I-ը, Մայնցի արքեպիսկոպոս Ադոլֆը, Քյոլնի արքեպիսկոպոս Ֆրիդրիխը և Տրիերի արքեպիսկոպոս Կունոն, ստեղծեցին Հռենոսի արժութային միությունը, որպեսզի Առևտրի զարգացման շահերից ելնելով հասնել մետաղադրամների միատեսակությանը։ Միության անդամ երկրներն ընդունել են ոսկե մետաղադրամների քաշն ու դիզայնը։ Նրանք պատմության մեջ մնացին որպես «Հռենոսի գուլդեններ»։ Սկզբում դրանցում մաքուր ոսկու պարունակությունը կազմում էր 3,39 գ, սակայն աստիճանաբար ազնիվ մետաղի բացակայության պատճառով դրանք վնասվեցին։ 16-րդ դարի սկզբին Հռենոսի գուլդեններում ոսկու պարունակությունն իջել է մինչև 2,5 գ։ Այս մետաղադրամների դիմերեսին սկզբում պատկերված էր Հովհաննես Մկրտիչը, ավելի ուշ՝ Պետրոս առաքյալը կամ Հիսուս Քրիստոսը։ Դարձերեսին Հռենոսի արժութային միության անդամների զինանշաններն էին։
### Ոսկու գուլդենի այլ տեսակներ
Բացի կուրֆյուստներից, կայսրը սկսեց նաև հատել իր գուլդենը։ Գուլդենի նոր տեսակի առաջացումը, այսպես կոչված. խնձորի գուլդենները (գերմ. Apfelgulden) տեղի են ունեցել Սիգիզմունդ I-ի օրոք։ Նրա կողմից վերահսկվող դրամահատարանները Ֆրանկֆուրտում, Բազելում, Նյորդլինգենում և Դորտմունդում սկսեցին թողարկել ոսկու գուլդեններ։ Նրանց յուրահատկությունն այն էր, որ դարձերեսին պատկերված էր կայսերական իշխանության խորհրդանիշը՝ գնդիկ (խնձոր) գոթական եռակամար շրջանակում ։

Բացի Հռենոսից և խնձորի գուլդեններից, հայտնվեցին շատ այլ տեսակներ։ Շատ լորդեր սկսեցին հատել իրենց սեփական ոսկեդրամները։ Նրանց հատկանիշը մաքուր ոսկու ավելի ցածր պարունակությունն էր՝ համեմատած «ստանդարտ» Հռենոսի գուլդենների հետ։

## Արծաթե գուլդենի հայտնվելուց մինչև Մյունխենի մետաղադրամների պայմանագիր
thumb|240x240px|Արքհերցոգ Սիգիզմունդի տիրոլյան գուլդիները
1486 թվականին Տիրոլի արքեպս Սիգիզմունդը ոսկու պակասի և, միևնույն ժամանակ, իր նահանգում արծաթի հանքերի առկայության պատճառով թողարկեց մեծ արծաթե մետաղադրամ։ Ելնելով իր պարունակած մետաղի արժեքից (31,7 գ 935 արծաթ) նոր դրամական միավորը համարժեք էր ոսկու Հռենոսի գուլդային։ Արծաթե գուլդենի հատումն իր հիմքում առաջին փորձն էր Սուրբ Հռոմեական կայսրությունում՝ ոսկե մետաղադրամները արծաթե նմանակներով փոխարինելու։

Նոր մետաղադրամը կոչվում էր «գուլդիներ» և «գյուլդենգրոշ»։ Արծաթի մեծ դրամական միավորի առաջացումը համապատասխանում էր այն ժամանակվա եվրոպական առևտրի կարիքներին։ Սկզբում արծաթե մեծ մետաղադրամները թողարկվում էին սակավ քանակությամբ և ըստ էության նվիրաբերական, այսինքն՝ նվեր մետաղադրամներ էին։ Առաջին գիլդերգրոշենը, որն իսկական վճարման միջոց էր, սաքսոնական մետաղադրամն էր՝ հատված 1500-1525 թվականներին։ Դրա 27,4 գ մաքուր արծաթի պարունակությունը պատահական չի ընտրվել։ Արծաթի և ոսկու արժեքի հարաբերակցությամբ այն ժամանակ 10,8 դեպի 1, այս մետաղադրամի արժեքը լիովին համապատասխանում էր 2,54 գ ոսկի պարունակող ռենական ոսկեգուլդենի արժեքին։ 1510-1512 թվականներին Բոհեմիայի հյուսիս-արևելքում գտնվող Հանքաքարի լեռներում հայտնաբերվել են արծաթի հարուստ պաշարներ։ Տեղի կառավարիչ Ստեֆան Շլիքի հրամանով 1516 թվականին հիմնվել է հանքարդյունաբերական գյուղ, որը գերմաներենից ստացել է Թալ անունը։ Հաջորդ տարի՝ 1517 թվականին, ընդլայնված քաղաքը ստացավ Յոախիմստալ անունը (ի պատիվ հանքագործների հովանավոր սուրբ Յոահիմի)։

1518 թվականին բարոն Շլիքը Բոհեմիայի և Հունգարիայի թագավոր Լյուդովիկոսից ստացավ մետաղադրամների ռեգալիան (իր սեփական մետաղադրամները հատելու իրավունքը)։ Նույն թվականին թողարկվել է շուրջ 61,5 հազար խոշոր արծաթե մետաղադրամ՝ Գուլդիներ տեսակի։ Դրանց հատումը դարձավ կանոնավոր։ Դրամահատարանի արտադրանքը 1519 թվականին 92,416 թալերից աճել է 1527 թվականին՝ հասնելով 208,593 թալերի։ Մետաղադրամները կշռում էին 29,25-29,5 գ և պարունակում էին մոտավորապես 27,2 գ մաքուր արծաթ։ Նաև այս մետաղադրամներն ունեին բնորոշ ձևավորում։ Դիմերեսին պատկերված էր Սուրբ Հովակիմի պատկերը, իսկ դարձերեսին՝ հերալդիկ առյուծը և Լյուդովիկոս թագավորի տիտղոսը։ Միջնադարյան չափանիշներով նոր գուլդիներների շրջանառությունը հսկայական էր։ Ընդհանուր առմամբ, մինչև 1545 թվականը «Joachimsthaler»-ի ավելի քան 3 միլիոն օրինակ հատվել է Joachimsthal-ի հանքերի արծաթից։ Սա ոչ միայն հսկայական եկամուտ բերեց Շլիքների ընտանիքին, այլև հանգեցրեց նրանց բաշխմանը ողջ Գերմանիայում, Չեխիայում և Հունգարիայում, ինչպես նաև նրանց սահմաններից դուրս։ Հատկանշական թղթադրամների մեծ քանակությունը հանգեցրեց նրան, որ դրանք սկսեցին անվանվել «Joachimsthalers», կամ կրճատված «thalers» հատման վայրից։ Հետագայում այս անունը փոխանցվել է գիլդենգրոշների բոլոր տեսակներին։ Այլ երկրներում այն ​​վերածվել է դոլարի, դալդերի, դալդրի, դալերի, տալլերո, թալարի, տոլարի, թալարի։

Բազմաթիվ արտանետումների կենտրոնների առկայությունը բնականաբար հանգեցրեց նույն անվանական մետաղադրամների մի շարք տարբերությունների ի հայտ գալուն։ Տարբեր տիրակալների կողմից հատված գուլդիներները տարբերվում էին ոչ միայն դիմերեսի և դարձերեսի պատկերներով, այլև արծաթի չափանիշով և դրանցում ազնիվ մետաղների պարունակությամբ։ Սրբազան Հռոմեական կայսրության տարածքում դրամական համակարգը միավորելու նպատակով կարճ ժամանակում ընդունվել են 3 դրամային կանոնակարգեր։ Էսլինգենյան մետաղադրամների կանոնակարգերը (1524), ինչպես նաև Աուգսբուրգի երկու մետաղադրամների կանոնակարգերը (1551 և 1559), ամբողջությամբ չեն կիրառվել։ Դրանց փաստացի արդյունքը եղավ հաշվիչ միավորի առաջացումը՝ հաշվիչ գիլդերի, որը հավասար էր 60 գրեյզերի, ինչպես նաև նոր տեսակի ոսկե մետաղադրամների՝ ոսկե դուկատների, որոնք փոխարինեցին Հռենոսի և «խնձորի» գուլդենին[:

Այնուհետև մի քանի անգամ վերանայվել է թանկարժեք մետաղների կշիռը և պարունակությունը տարբեր դրամական միավորներով։ Արծաթե մեծ մետաղադրամը, որն ի սկզբանե նշանակված էր որպես «արծաթե գուլդիա» կամ գուլդիներ, կոչվում էր թալեր։ 1753 թվականին ստորագրվեց ավստրիա-բավարական մետաղադրամների կոնվենցիան, որը վերջնականապես տարբերակեց «գուլդենը» և «թալերը»։ Համաձայն այս համաձայնագրի՝ Բավարիան և Ավստրիան կարող էին հատել 10 թալեր կամ 20 գուլդեն մեկ Քյոլնի արծաթից։ Ըստ այդմ՝ 1 թալերը համարժեք էր 2 գուլդենի։ Ելնելով Քյոլնի նշանի քաշից՝ յուրաքանչյուր կոնվենցիոն թալեր ընդհանուր քաշը կազմում էր 28,006 գ և պարունակում էր 23,389 գ մաքուր արծաթ, իսկ գիլդերը համապատասխանաբար պարունակում էր 11,693 գ մաքուր արծաթ։

Թեև գուլդենները թողարկվում էին արծաթով, Բադենում և Վյուրտեմբերգում հատվում էին 5 և 10 անվանական արժեքներով ոսկյա մետաղադրամների փոքր հատումներ։

## Մյունխենի արժույթի պայմանագրից մինչև գուլդենի դադարեցում
### Գիլդերը գերմանական նահանգներում
1837 թվականին Մյունխենի պայմանագրի համաձայն ստեղծվեց Հարավային Գերմանիայի արժութային միությունը, որը ստորագրեցին հարավային և կենտրոնական Գերմանիայի նահանգները։ Միությունը կոչված էր ապահովելու պայմանագրի կողմերի դրամավարկային համակարգերի միավորումը։ Համաձայն այս պայմանագրի՝ Բավարիայի, Վյուրտեմբերգի թագավորությունները, Նասաուի, Բադենի, Հեսսենի դքսությունները, ինչպես նաև ազատ Ֆրանկֆուրտ քաղաքը 1837 թվականին միավորեցին իրենց դրամական համակարգերը։ 1838-1839 թվականներին միությանը միացան Սաքսե-Մայնինգենը, Հոհենցոլերն-Զիգմարինգենը, Հոհենցոլերն-Հեխինգենը, Հեսսեն-Հոմբուրգը և Շվարցբուրգ-Ռուդոլշտադը։

Ըստ պայմանագրի՝ քաշի հիմնական հաշվարկային միավորը մաքուր արծաթի Քյոլնի նշանն էր (233,855 գ)։ Մետաղադրամների կույտը կազմում էր 24,5 գուլդեն մեկ Քյոլնի նշանից։ Ըստ այդմ, 1 գուլդենը պարունակում էր մոտ 9,5 գ մաքուր արծաթ։ Կրեզերը դարձավ փոխանակման արժույթ։ 60 կրեզեր հավասար է 1 գուլդեն։ Իր հերթին, արժութային միության մեջ ընդգրկված տարբեր պետություններ հատեցին կրեզերի ածանցյալները՝ 1⁄2 և 1⁄4 կրեզեր, պֆենինգներ և հելլեր։

Համաձայն այս պայմանագրի՝ Բավարիայի, Վյուրտեմբերգի թագավորությունները, Նասաուի, Բադենի, Հեսսենի դքսությունները, ինչպես նաև ազատ Ֆրանկֆուրտ քաղաքը 1837 թվականին միավորեցին իրենց դրամական համակարգերը։ 1838-1839 թվականներին միությանը միացան Սաքսե-Մայնինգենը, Հոհենցոլերն-Զիգմարինգենը, Հոհենցոլերն-Հեխինգենը, Հեսսեն-Հոմբուրգը և Շվարցբուրգ-Ռուդոլշտադը։

Ըստ պայմանագրի՝ քաշի հիմնական հաշվարկային միավորը մաքուր արծաթի Քյոլնի նշանն էր (233,855 գ)։ Մետաղադրամների կույտը կազմում էր 24,5 գուլդեն մեկ Քյոլնի նշանից։ Ըստ այդմ, 1 գուլդենը պարունակում էր մոտ 9,5 գ մաքուր արծաթ։ Կրեզերը դարձավ փոխանակման արժույթ։ 60 կրեզերը հավասար է 1 գուլդենի։ Իր հերթին, արժութային միության մեջ ընդգրկված տարբեր պետություններ հատեցին կրեզերի ածանցյալները։

Նախկինում շրջանառվող քրոնենթալերը չի ապամոնետիզացվել։ Գուլդենի ներմուծմամբ այն հավասար էր 162 գրեյզերի։ Շրջանառության մեջ գտնվող նախկինում հատված մետաղադրամների վերահաշվարկն ու փոխանակումը որոշակի խնդիր առաջացրեց արժութային միության երկրների համար։

Գերմանական նահանգների մեծ մասը, որոնք ներառված չէին Հարավ-Գերմանական արժութային միության մեջ, ստորագրեցին Դրեզդենի արժութային պայմանագիրը 1838 թվականին։ Այսպիսով, Գերմանիայի Մաքսային միության տարածքում միաժամանակ գործել են երկու դրամավարկային համակարգ։ Դրեզդենի արժութային միության հիմնական դրամական միավորը թալերն էր։ Թալերի և գուլդենի միջև հաստատվեց հստակ փոխարժեք։ 2 թալերը համարժեք էր 3,5 գուլդենի։ Համապատասխանաբար, Հյուսիսային Գերմանիայի նահանգների 1 թալերը փոխանակվել է 1 գուլդենի 45 գրեյզերի հետ։

Մյունխենի արժույթի պայմանագիրը կորցրեց իր ուժը 1871 թվականին ֆրանս-պրուսական պատերազմից հետո միավորված Գերմանական կայսրության միասնական արժույթի ներդրումից հետո՝ ոսկե նշանը։ Միավորումից հետո 1 գիլդերը փոխանակվել է 1 մարկ 71 պֆենիգով։

Գերմանական նահանգների մեծ մասը, որոնք ներառված չէին Հարավ-Գերմանական արժութային միության մեջ, ստորագրեցին Դրեզդենի արժութային պայմանագիրը 1838 թվականին։ Այսպիսով, Գերմանիայի Մաքսային միության տարածքում միաժամանակ երկու դրամավարկային համակարգ էին գործում։ Հաշվի առնելով դրամավարկային համակարգերի միավորման անհրաժեշտությունը՝ Դրեզդենում ստորագրված պայմանագրի համաձայն, ընդունվեց մետաղադրամների հետևյալ կույտը. 7 կրկնակի թալեր (գերմ. Doppeltaler)  նշանից։ Նոր դրամական միավորը համարժեք դարձավ Հարավային Գերմանիայի արժութային միության երկու պրուսական թալերին և 3,5 գուլդենին։

Պրուսիայում 1848-1849 թվականների հեղափոխությունից հետո նրա ազդեցությունը Գերմանական Համադաշնության նահանգների վրա զգալիորեն թուլացավ։ Այս ֆոնին Ավստրիան սկսեց պահանջել լիիրավ մասնակցություն Գերմանիայի Մաքսային միությանը, որն էլ ավելի կթուլացնի Պրուսիայի ազդեցության աստիճանը։ 1854 թվականին համաձայնեցվել է փոխզիջումային համաձայնագիր, ըստ որի նախատեսվում էր ստեղծել ընդհանուր դրամական համակարգ Ավստրիայի և Գերմանիայի մաքսային միության միջև։ Բանակցությունների ընթացքում Ավստրիայի ներկայացուցիչները պնդում էին ոսկու ստանդարտի ներդրումը։ Այս առաջարկը կտրականապես մերժվեց գերմանական նահանգների մեծ մասի կողմից, քանի որ այն թուլացրեց իրենց տեղական արժույթը։ Պրուսիայի համար, որի թալերը մաքսային միության հիմնական դրամական միավորն էր, ոսկու ստանդարտի ներդրումը չափազանց անշահավետ էր։ Արդյունքում 1857 թվականին ստորագրվեց Վիեննայի դրամավարկային կոնվենցիան, որը միավորեց Հարավային Գերմանիայի Արժույթային Միության երկրների, Դրեզդենի կոնվենցիայի մասնակից երկրների և Ավստրիայի արժույթները։

Վիեննայի դրամավարկային կոնվենցիայի համաձայն՝ կոնվենցիայի մասնակից երկրների համար Քյոլնի նշանի փոխարեն կշռի հիմնական միավորը դարձավ «մաքսային ֆունտը» (գերմ.՝ Zollpfund), որը հավասար է 500 գրամի։ Դրեզդենի արժութային կոնվենցիայի երկրների համար սահմանվել է մեկ մաքսային ֆունտից 30 թալերի մետաղադրամի ոտք, Հարավային Գերմանիայի արժութային միության համար՝ 52,5 գուլդենը, Ավստրիայի համար՝ 45 գուլդենը։ Այս պայմանագրի ստորագրումը ենթադրում էր երկու գերմանական դրամական միավորի աննշան արժեզրկում (0,22%)՝ պահպանելով փոխարժեքը` 2 թալեր = 3,5 գուլդեն։ Միաժամանակ ավստրիական գիլդերը արժեզրկվել է 5,22%-ով։ Միևնույն ժամանակ Ավստրիան անցավ տասնորդական մետաղադրամների համակարգին, 1 գուլդենը հավասարվեց 100 գրեյզերի։

Վիեննայի արժութային կոնվենցիայի ստորագրման արդյունքում միության հիմնական դրամական միավորը դարձավ միութենական թալերը (գերմ.՝ Vereinsthaler) հետևյալ ֆիքսված գործակիցներով՝ 1 միութենական թալեր = 0,5 կրկնակի թալեր = 1,5 ավստրիական գիլդեր = 1 3/4։ Հարավային գերմանական գիլդերներ։

1864 թվականին Դանիայի դեմ մի քանի պատերազմներում Պրուսիայի, 1866 թվականին Ավստրիայի և 1871 թվականին Ֆրանսիայի դեմ մի քանի պատերազմներում տարած հաղթանակից հետո գերմանական փոքր նահանգները միավորվեցին մեկ Գերմանական կայսրության մեջ։ Նոր պետության ի հայտ գալը ենթադրում էր միասնական արժույթի ստեղծում։ Այն դարձավ բրենդ։ 1871 թվականի դեկտեմբերի 4-ի օրենքը ողջ Գերմանական կայսրության համար սահմանեց միասնական արժույթ՝ ոսկե մարկ, որը պարունակում էր 0,358423 գ մաքուր ոսկի, և կարգավորում էր 10 և 20 մարկանոց մետաղադրամների թողարկումը։ Ոսկու նշանների հետ միասին շրջանառվում էին գերմանական նահանգների նախկին արծաթե մետաղադրամները, այդ թվում՝ հարավգերմանական գուլդենները։ Ոսկու մետաղադրամի ստանդարտը ներդրվել է 1873 թվականի հուլիսի 9-ի օրենքով (դրամադրամի կանոնադրությամբ)՝ նշանի ոսկու պարունակության հիման վրա։ Նախկին բոլոր տեսակի մետաղադրամները սկսեցին առգրավվել դրոշմակնիքների դիմաց՝ օրենքներով սահմանված գործակիցներով։ 1 հարավգերմանական գուլդենը փոխանակվել է 1 մարկ 71 պֆենիգով։ Դրանից հետո՝ 1876 թվականին, Գիլդերը դադարեց օրինական վճարում լինել Գերմանական կայսրությունում։

### Ավստրիական գուլդեն
1753 թվականին կնքվել է մետաղադրամների կոնվենցիա, ըստ որի արծաթի մեկ Քյոլնի նշանից հատվում էր 10 թալեր կամ 20 գիլդեր, այսինքն՝ 1 թալերը հավասար էր 2 գուլդենի։

1762 թվականին Վիեննայի քաղաքային բանկը սկսեց թողարկել թղթադրամներ գիլդերներով։ Բանկոզետելների փոխարժեքը արծաթի գուլդայի նկատմամբ երբեմն տատանվում էր, իսկ Յոթնամյա պատերազմից հետո (1756-1763 թվականներին) դրանք արժեզրկվեցին։ Նապոլեոնյան պատերազմների ժամանակ ավելորդ արտանետումները հանգեցրին մեկ այլ արժեզրկման 1810 թվականին։

1811 թվականին ներդրվեց «Վիեննայի դրամավարկային համակարգը» (գերմ.՝ Wiener Währung)։ Տրվել են մարման վկայականներ, որոնցով բանկոզետլները փոխանակվել են 5 գուլդեն բանկոզետլ 1 գուլդենի մարման վկայականի դիմաց։ Բանկոզետելին վերջնականապես հանվեց շրջանառությունից 1816 թվականին։

1813 թվականին սկսվեց «սպասման տոմսերի» (գերմ. Antizipationsscheine) թողարկումը գուլդեններում։ Ռազմական ծախսերի պատճառով մարման ու սպասման թղթադրամների հարցը անընդհատ աճում էր, ինչը հանգեցնում էր արժեզրկման։ 1820 թվականին Ավստրիայի Ազգային բանկին հանձնարարվեց սկսել նոր թղթադրամների թողարկումը և շրջանառությունից հանել մարման և սպասման թղթադրամները 2,5 գուլդենի փոխարժեքով մարման և 1 գուլդենի համար նոր թղթադրամների դիմաց սպասման թղթադրամների դիմաց։ Գնման գործընթացը տևեց մի քանի տասնամյակ։

1857 թվականին Ավստրիան գերմանական նահանգների հետ ստորագրեց Վիեննայի դրամավարկային կոնվենցիան, որի հիման վրա միավորվեցին նրանց արժույթները։ Գիլդերը, որը նախկինում հատվել է 1753 թվականի կոնվենցիայի ստորոտի համաձայն, հավասարվել է նոր արժույթի 1 գուլդենի 5 կրեյզերին։ Քյոլնի նշանի փոխարեն մետաղադրամը հիմնված էր մաքսային ֆունտի վրա (Zollphund = 500 գ), որից Ավստրիայում հատվել է 45 գուլդեն։ Գուլդենը, որը նախկինում բաժանված էր 50 կրեզերի, սկսեց բաժանվել 100 նոր կրեզ (Neukreuzer): Կոնվենցիայի պայմանների համաձայն, Ավստրիան պահպանեց Մարիա Թերեզայի թալերը և դուկատը հատելու իրավունքը՝ համաձայն 1753 թվականի կոնվենցիայի։ Դրամադրամների նոր համակարգը կոչվեց «ավստրիական արժույթ» (գերմ. Österreichische Währung) և 1858 թվականի սեպտեմբերի 1-ից ճանաչվեց որպես միակ օրինականն ամբողջ կայսրության մեջ։

1866 թվականի Ավստրո-Պրուսական պատերազմից հետո Ավստրիան դուրս եկավ Վիեննայի արժութային կոնվենցիայից, սակայն շարունակեց մետաղադրամներ հատել՝ համաձայն դրա կանոնակարգի։

Մետաղադրամներն ու թղթադրամները կրում էին արժույթի տարբեր անվանումներ։ Թղթադրամների վրա արժեքը նշվում էր գուլդեններով (գերմանական Gulden), մետաղադրամների վրա՝ ֆլորիններով (գերմանական Florin): 1867 թվականի Ավստրո-Հունգարիայի համաձայնագրի ստորագրումից և 1868 թվականին Ավստրո-Հունգարիայի կազմավորումից հետո սկսվեց արժույթի հունգարական անվանումով՝ ֆորինտով մետաղադրամների արտադրությունը։ 1880 թվականից թղթադրամների մի կողմում գրված է եղել գերմաներեն տեքստ (նշվում է անվանական արժեքը գուլդեններով), մյուս կողմում՝ հունգարերեն (նշվում է անվանական արժեքը՝ ֆորինտներով)։

Ավստրիայի համար 1866 թվականի անհաջող պատերազմը ստիպեց նրանց դիմել թղթադրամի թողարկման ավելացմանը։ Ավստրո-Հունգարիայի ձևավորումից հետո գրեթե քառորդ դար թղթե գիլդերի և մետաղադրամների հարաբերակցությունը մնում էր անհավասար՝ միջինը 18%։ Ոսկի և արծաթե մետաղադրամները գրեթե չեն մասնակցում շրջանառությանը, նախընտրելի են դրանք օգտագործելու համար։ Վճարումները գրեթե ամբողջությամբ փոխանցվեցին թղթե գուլդայիններին։

1892 թվականի օգոստոսի 2-ին գուլդայի փոխարեն ներդրվեց Ավստրո-Հունգարական կրոնը։ Դրամավարկային ռեֆորմի ժամանակ անցում կատարվեց արծաթից ոսկու ստանդարտին։ Նախկինում թողարկված մետաղադրամներն ու թղթադրամները մինչև 1900 թվականը շրջանառության մեջ են եղել՝ 1 գուլդեն (ֆլորին) = 2 թագ հարաբերակցությամբ։

## Գյուլդենը Նիդերլանդներում
thumb|300px|10 գուլդենան 1912 թվական
Ինչպես Գերմանիայում, այնպես էլ Նիդերլանդներում, առաջին ոսկե ֆլորինները ստուգվել են տպիչի արևելյան մետաղադրամով։ Մյուսն էլ անվանել է ոսկե մեդալներ («ոսկե»)։ Այս պահին «Fiorino d`oro» նախագիծը պաշտոնապես գտնվում է ժամանակակից աշխարհի տարածքում, ռլանդները պատկանում էին Բուրգունդիայի դուքսերին։ Հանքավայրի շահագործումը ստեղծվել է Եվրոպայի խոշոր արդյունաբերական տարածաշրջանում։ Քաղաքի թաղամասերին Գյուլդենովից մի քանի խորհուրդ է տրվել, որոնք հստակ երեւում են ըստ քաշի ու դիզայնի։ Այբբենարանը, արևմուտքում, նշվեց պոստուլատային գիլդերներ, գելդերնում՝ Առնոլդ գիլդերներ, Հորնում՝ Հորն գիլդերներ և ուրիշներ։

Առաջին ստանդարտացման մեթոդը պետք է պատրաստվի այն բանից հետո, երբ Սրբազան Հռոմեական կայսրության հոլանդացիները դարձան կայսրության թագավոր։ 1499 թվականին հրատարակություն եղավ անմիջապես «Paris Maritimes»-ից։ Ծավալը (244 գ) արժեր 74 գուլդեն։ Հովանոցում մետաղի պարունակությունը կազմել է 3,3 գ։ Նաև փաստաթղթում ոսկու անվանական արժեքը նշված է կարմիր մետաղադրամով։ 4 շիլլինգի համար վճարվում էր 1 դոլար (1 շիլինգ = 12 դոլար) և 2 օր, կամ 50 դոլար, կար 25 գամաս։

Նիդերլանդների առաջին արծաթե ոսկին հայտնաբերվել է Ֆրիսլանդիայում 1601 թվականին։ Պողպատը հրատարակվում և ուղարկվում է Նիդերլանդների մյուս նահանգներ։

Նոր մետաղադրամները ստեղծվել են 28 կրպակներում։ Անվանական «28» օգտագործվում էր դիմերես կամ հակադարձ մետաղադրամները ստուգելու համար։ Ինձ համար առաջնային է տարբեր քաղաքների «Ախտենվինտիգովի» անվերահսկելի ձայնը։ 1693 թվականին այս տեսակի մետաղադրամի վաղեմի շնորհանդեսը հասանելի դարձավ։

1679 թվականին Գեներալ նահանգների ժողովում արծաթե գուլդենը ընդունվեց որպես Նիդերլանդների հիմնական դրամական միավոր։ Այն պետք է պարունակեր 9,65 գ մաքուր արծաթ։ Գուլդենն այլևս բաժանված էր ոչ թե 28-ի, այլ 20 ստյուվերի, յուրաքանչյուրը 16 պֆենինգի։

Այս իրավիճակը պահպանվեց մինչև 1810 թվականը, երբ Նիդերլանդները ներառվեց Ֆրանսիական կայսրության կազմում։ Նապոլեոնի վերջնական պարտությունից հետո Վիեննայի կոնգրեսի արդյունքում ստեղծվեց Նիդերլանդների Միացյալ Թագավորությունը։ Գուլդենը դարձավ դրա արժույթը։ Երկիրն անցավ տասնորդական դրամավարկային համակարգի։ Գուլդենը սկսեց բաժանվել 100 ցենտի։ Մաքուր արծաթի պարունակությունը մեկ գուլդենի մեջ սահմանվել է 9,61 գ, իսկ 1839 թվականին այն կրճատվել է մինչև 9,45 գ։

Դրամական միավորի արժեքի հաջորդ փոփոխությունը տեղի ունեցավ 1875 թվականին, երբ երկիրն անցավ ոսկե մետաղադրամի ստանդարտին։ Մաքուր ոսկու պարունակությունը 1 գուլդենի մեջ օրինականորեն սահմանվել է 0,6048 գ.։ Հոլանդիայում սկսել են հատվել 10 և 5 գիլդերի անվանական արժեքներով ոսկիներ։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի բռնկմամբ եվրոպական երկրները հեռացան ոսկե մետաղադրամի ստանդարտից։ Հետագայում, 1920 թվականին, արծաթի ստանդարտը, որից մանր դրամներ էին հատվում, նվազեց, և 1969 թվականին երկիրը վերջնականապես հրաժարվեց արժեքավոր մետաղներից ամենօրյա մետաղադրամների արտադրությունից։ Հոլանդական գուլդենի արժեքն այլևս չէր որոշվում թանկարժեք մետաղի պարունակությամբ։

2002 թվականին հոլանդական գուլդենը հանվեց շրջանառությունից և փոխարինվեց եվրոյով 2,20371 NLG 1 եվրոյի դիմաց, կամ, համապատասխանաբար, 0,453780 եվրո NLG 1-ի համար։ Թղթե գուլդենը եվրոյով փոխանակվում է մինչև 2032 թվականը։
### Հոլանդական գաղութների գուլդեններ
Հոլանդիայում մեծ թվով գաղութների հայտնվելուն պես հարց առաջացավ դրանցում տեղական արժույթներ ստեղծելու մասին։ Նրանք բոլորը, ի նմանակ մետրոպոլիայի արժույթի, ստացել են գուլդեն անվանումը։
thumb|left|5 հոլանդական արևելյան Հնդկաստանի գիլդեր
Գաղութներից ամենամեծը հոլանդական Արևելյան Հնդկաստանն էր, որը զբաղեցնում էր ժամանակակից Ինդոնեզիայի տարածքը։ 1828 թվականին այնտեղ ստեղծվեց «Java Bank»-ը, որը հետագայում դարձավ Նիդերլանդների Արևելյան Հնդկաստանի Կենտրոնական բանկի, իսկ հետո անկախ Ինդոնեզիայի բանկի հիմքը։ Այս ֆինանսական հաստատությունը թողարկել է գուլդեններով արտահայտված արժեթղթեր։ 1854 թվականին գաղութային վարչակազմը ներմուծեց նոր արժույթ՝ հոլանդական արևելյան Հնդկաստանի գուլդենը, որը նաև ոչ պաշտոնապես կոչվում է ճավայական գուլդեն։

1942 թվականին, Ճապոնիայի կողմից հոլանդական արևելյան հնդկական ունեցվածքի բռնագրավումից հետո, օկուպացիոն վարչակազմը, ինչպես և շատ այլ ճապոնական օկուպացված տարածքներում, թողարկեց պատերազմի փողերը նախորդ տեղական արժույթի անունով՝ ճապոնական օկուպացիոն գուլդեններ։ Նոր թղթադրամների դիմերեսին հոլանդերենով և ճապոներենով տպագրվել է անվանական արժեքն ու «Ճապոնական կառավարություն» մակագրությունը։ 1944 թվականին, որպես տեղական բնակչության շրջանում ազգայնական, հակաեվրոպական տրամադրություններ խթանելու ճապոնական վարչակազմի ջանքերի մի մաս, օկուպացիոն գիլդերները վերանվանվեցին ռուփիներ։ Օկուպացիոն ռուփիները շրջանառության մեջ էին մինչև 1945 թվականի աշնանը ճապոնական ռազմական ներկայության ավարտը։ Հոլանդիայի գաղութային վարչակազմի վերադարձից հետո գուլդենի հարցը վերսկսվեց։ Օկուպացիոն գումարը մարվել է փոխարժեքով. 3 հոլանդական արևելյան Հնդկաստանի գուլդեններ 100 օկուպացիոն գուլդենի և/կամ ռուփիի համար։ Արևելյան հնդկական գուլդենի թողարկումը շարունակվեց մինչև Ինդոնեզիայի անկախության պատերազմի արդյունքում հոլանդացիների արտաքսումը. 1950 թվականին երկրի արժույթը դարձավ ինդոնեզական ռուպիան։

Միաժամանակ Նոր Գվինեա կղզու արևմտյան մասում ներմուծվել է Նիդերլանդների Նոր Գվինեայի գուլդենը, որը մնացել է հոլանդական վերահսկողության տակ։ Այն շրջանառության մեջ էր մինչև 1963 թվականը, երբ այս տարածքը փոխանցվեց Ինդոնեզիայի վերահսկողությանը, որը սկսեց դրա համար թողարկել արևմտյան իրանական ռուպիա։

Հոլանդական Գվիանայում (Սուրինամ) տեղական արժույթը հավասար էր մետրոպոլիայի գուլդային։ 1940 թվականին, Երրորդ Ռեյխի զորքերի կողմից Նիդերլանդների օկուպացումից հետո, սուրինամական արժույթը գաղութում կապված էր ԱՄՆ դոլարի հետ։ 1 ԱՄՆ դոլարը փոխանակվել է 1886 սուրինամական գուլդենի հետ։ Պաշտոնական դրույքաչափը մի քանի տասնամյակ շարունակ մնաց համեմատաբար կայուն։ 1971 թվականին փոխարժեքը սահմանվել է 1,78879 գուլդեն 1 դոլարի դիմաց։ 1990-ական թվականներին նախկին հոլանդական գաղութը ֆինանսական լուրջ ցնցումներ ապրեց, ինչը հանգեցրեց տեղական արժույթի արժեզրկմանը։ 2004 թվականին սուրինամական գուլդենը դադարեց գոյություն ունենալ՝ Սուրինամյան դոլարի ներմուծման պատճառով։ Փոխարժեքը կազմում էր 1000 գուլդեն մեկ դոլարի դիմաց։
thumb|right|250px|10 Ճապոնական օկուպացիոն գիլդեր

Նիդեռլանդական Անթիլյան կղզիներում տեղական արժույթը, ինչպես և մյուս հոլանդական գաղութների արժույթները, կոչվում էր գուլդեն։ Ինչպես Սուրինամում, այն ի սկզբանե հավասար էր հոլանդական գուլդային, իսկ 1940 թվականին գերմանական զորքերի կողմից մետրոպոլիայի գրավումից հետո այն ֆիքսված փոխարժեքով կապված էր ԱՄՆ դոլարի հետ։ Պաշտոնական դրույքաչափը 1,79 Նիդեռլանդական Անթիլյան Գիլդերի 1 դոլարի դիմաց մնում է մինչև 2014 թվականը։

1986 թվականի հունվարի 1-ին Արուբան անջատվեց Նիդեռլանդական Անթիլյան կղզիներից՝ դառնալով Նիդերլանդների հետ ասոցացված պետություն և սկսեց օգտագործել Արուբան ֆլորին։ 2010 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Նիդեռլանդական Անթիլյան կղզիները դադարեց գոյություն ունենալ որպես վարչական միավոր։ Բոնեյրը, Սաբան և Սինտ Էուստատիուսը, որոնք ստացել են անդրծովյան նահանգների (Նիդերլանդների հատուկ մունիցիպալիտետների) կարգավիճակ, 2011 թվականի հունվարի 1-ին Նիդերլանդների Անթիլյան գուլդենը փոխարինել են ԱՄՆ դոլարով։Կյուրասաոն և Սինտ Մարտենը, որոնք ստացել են Նիդերլանդների հետ ասոցացված պետությունների կարգավիճակ, ծրագրում էին փոխարինել այն 2012 թվականի հունվարի 1-ին, սակայն հետո նոր արժույթի ներդրումը հետաձգվեց։ 2014 թվականի ապրիլի դրությամբ Կարիբյան այս երկու կղզիները շարունակում են օգտագործել Նիդերլանդների Անթիլյան գուլդենը։ Դրա առաջարկվող փոխարինումը Կարիբյան գուլդայով կունենա խորհրդանշական բնույթ, քանի որ նոր արժույթի փոխարժեքը և գնողունակությունը լիովին կհամապատասխանեն հինին։

## Գիլդերը Շվեյցարիայում
Մինչև 1850 թվականը Շվեյցարիայի բաղկացուցիչ կանտոններից յուրաքանչյուրն իրավունք ուներ սեփական մետաղադրամներ հատելու և սեփական դրամական միավորներ ստեղծելու համար։ Ընդհանրապես, շվեյցարական կանտոնների գիլդերի ճակատագիրը նման է գերմանական նահանգներում նրանց վերափոխմանը։ Շվեյցարական գրավոր աղբյուրներում առաջին անգամ հիշատակվում է մոտ 1300 թվականին։ Առաջին գուլդենը հատվել է Բազելում՝ 1429 թվականին։ Հետագայում դրանք սկսեցին արտադրվել Շվեյցարիայի Համադաշնության այլ քաղաքներում։

16-րդ դարի բարեփոխման շրջանը նշանավորվեց ոչ միայն պատերազմներով, այլև մետաղադրամների ոչնչացմամբ։ Արդյունքում, գիլդերն այլևս ոսկի չէր հատվում, և մի շարք կանտոններում սկսեցին հատվել արծաթով։ Մինչև շվեյցարական ֆրանկ միասնական արժույթի վերջնական ներդրումը, այս դրամական միավորը տարբեր ժամանակներում օգտագործվում էր Ֆրիբուրգում, Լյուցեռնում, Նոյշատելում, Շվից, Յուրայում, Ցյուրիխում և շվեյցարական այլ կանտոններում։ Միևնույն ժամանակ, տարբեր երկրների գուլդեններն ունեին իրենց բաժինը։ Այսպիսով, եթե Բեռնում, Լյուցեռնում և Ցյուրիխում մեկ հաշվառման գուլդենը համապատասխանում էր 15 բացեն, 40 շիլլինգ կամ 60 գրեյզեր, ապա արևմտյան կանտոններում այն ​​բաժանվում էր 12 սոլի, որոնցից յուրաքանչյուրը բաղկացած էր 12 ժխտականից։

## Դանցիգի գուլդեն
thumb|200px|20 դանցիգի գուլդեն
Նապոլեոնյան պատերազմների ժամանակ ստեղծված և 1807 թվականից մինչև 1814 թվականները տևած Դանցիգ հանրապետությունում գուլդենը դրամական հաշվարկային միավոր էր։ Բաժանված էր 30 գրոշենի, որոնցից յուրաքանչյուրն իր հերթին 3 շիլլինգի։ Միևնույն ժամանակ, առօրյա օգտագործման համար գուլդեններով անվանական արժեքով մետաղադրամներ չեն հատվել։

Ազատ քաղաքի Դանցիգ պետական ​​կազմավորումը ստեղծվել է 1920 թվականին։ Սկզբում դրա դրամական միավորը գերմանական մարկն էր, սակայն 1920-ական թվականների սկզբին Գերմանիայում գերինֆլյացիան ստիպեց տեղական իշխանություններին ներմուծել սեփական արժույթը և դուրս բերել գերմանական մարկերը դրամական շրջանառությունից։ 1923 թվականի սեպտեմբերին ստեղծվեց Դանցիգ բանկը, որը սկսեց թողարկել «Դանցիգ» գուլդենը (հավասար է 100 պֆենինգի)։ Նոր արժույթը կապված էր ոչ թե նշանի, այլ ֆունտ ստեռլինգի հետ (25 դանցիգ գիլդեր = 1 ֆունտ ստեռլինգ)[83]։ Մետաղադրամները թողարկվել են 1, 2, 5 և 10 պֆենիգների, ինչպես նաև ½, 1, 2, 5, 10 և 25 գուլդենի անվանական արժեքներով։ Թղթադրամները թողարկվել են 1, 2, 5, 10, 25 և 50 ֆենիգ[, ինչպես նաև 1, 2, 5, 10, 20, 25, 50, 100, 500 և 1000 գուլդենի անվանական արժեքներով։

Մեծ Բրիտանիայի կողմից ոսկի մետաղադրամի ստանդարտից հրաժարվելը և ֆունտ ստեռլինգի հետագա արժեզրկումը 1931 թվականին հանգեցրին գուլդենի փոխարժեքի փոփոխությանը, և, հետևաբար, 1932 թվականի ապրիլին հաստատվեց, որ այսուհետ 1 Դանցիգ գուլդենը  հավասար է 0,292895 գրամ մաքուր ոսկու։ Սա հանգեցրեց մետաղադրամների երկրորդ շարքի թողարկմանը։ 1935 թվականին գուլդենի տոկոսադրույքը կրճատվեց ևս 42%-ով մինչև 0,1687923 գրամ մաքուր ոսկի։

1939 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Դանցիգը Գերմանիային միացնելուց հետո Դանցիգ գուլդենը փոխանակվել է 1 գուլդենի դիմաց 70 Ռայխսպֆեննիգ փոխարժեքով։ 1, 2, 5 և 10 պֆենիգ մետաղադրամները արժեքով հավասար էին Ռայխսպֆենինգի մետաղադրամներին և շրջանառության մեջ էին մինչև 1940 թվականի նոյեմբերի 1-ը։

#### 1923 թվականի թողարկում

## Գրականություն
* Jaeger K. Die Deutschen Münzen seit 1871. — 17-е изд. — Regenstauf: H. Gietl Verlag & Publicationsservice GmbH, 2001. — 766 с. — ISBN 3-924861-45-5.
* Нумизматический словарь / [Автор: Зварич В.В.]. — 4-е изд.. — Львов: Высшая школа, 1980.
* Максимов М. М. Чехия // Очерк о серебре. — 3-е изд. перераб. и доп.. — М.: Недра, 1981. — 207 с.
* Словарь нумизмата / [Авторы: Фенглер Х., Гироу Г., Унгер В.] / Пер. с нем. М. Г. Арсеньевой / Отв. ред. В. М. Потин. — 2-е изд., перераб. и доп.. — М.: Радио и связь, 1993. — ISBN 5-256-00317-8.
* Махун С. Г., Пядышев Д. А. Монета талер. История, стиль, легенды, искусство гравёров, портреты великих …. — К.: Украинская академия геральдики, товарного знака и логотипов, 2014. — 407 с. — ISBN 978-966-8153-84-6.
* Cuhaj G.S. Standard Catalog of World Paper Money. General Issues 1368—1960. — 12-е изд. — Iola: Krause Publications, 2008. — 1223 с. — ISBN 978-0-89689-730-4.
* Faβbender D. Grosser Deutscher Münzkatalog von 1800 bis heute. — 23. Verlag. — Battenberg: Battenberg Verlag, 2008. — 656 p. — ISBN 97-3-86646-019-5.
* Gulden // Wörterbuch der Münzkunde / Wörterbuch der Münzkunde. — Berlin: J. Guttenberg Verlagsbuchhandlung, 1970. — P. 245—246. — 757 p.
* Holtferich C.-L. The monetary unification process in nineteenth-century Germany: relevance and lessons for Europe today // A European Central Bank? Perspectives on monetary unification after ten years of the EMS / edited by Marcello de Secco and Alberto Giovanni. — Cambridge: Cambridge University Press, 1990. — P. 222—223. — ISBN 0-521-37171-6.
* Jaeger K. Die deutschen Münzen seit 1871. — 17. Auflage. — Basel: H. GIETL VERLAG & PUBLIKATIONSSERVICE GMBH MÜNZEN UND MEDAILLEN AG, 2001. — 757 p.
* Schlick, Grafen // Künker Auktion 246 Münzen und Medaillen aus Mittelalter und Neuzeit u. a. Spezialsammlungen China, Malta und Mansfeld. — Numismatischer Verlag Fritz-Rudolf Künker, 2014. — P. 208—209. — 401 p.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ավստրիայի մետաղադրամներ
Կատեգորիա:Արծաթե դրամներ
Կատեգորիա:Բազմիմաստության փարատման էջեր
Կատեգորիա:Գերմանիայի մետաղադրամներ
Կատեգորիա:Դրամագիտություն
Կատեգորիա:Դրամական միավորներ
Կատեգորիա:Եվրոպական արժույթներ
Կատեգորիա:Իտալիայի մետաղադրամներ
Կատեգորիա:Մետաղադրամ
Կատեգորիա:Նիդերլանդների պատմություն
Կատեգորիա:Նիդերլանդների տնտեսություն
Կատեգորիա:Շրջանառությունից հանված դրամներ
Կատեգորիա:Ոսկե դրամներ
Կատեգորիա:Փող
Կատեգորիա:Ֆլորենցիա