Վիկտոր Ալկսնիս

**Վիկտոր Իմանտովիչ Ալկսնիս** (; ), խորհրդային և ռուս քաղաքական գործիչ, զինծառայող։

Ավիացիայի գնդապետ: ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավոր (1989-1991), Լատվիական ԽՍՀ Գերագույն Խորհրդի պատգամավոր (1990-1991), Ռուսաստանի Պետական դումայի երրորդ (2000-2003) և չորրորդ (2003-2007) գումարումների պատգամավոր։

Հայտնի է Միխայիլ Գորբաչովի վերափոխմանը իր ակտիվ դերով, պաշտպանել է միության կենտրոնի շահերը ԽՍՀՄ փլուզման դեմ։ Օգոստոսյան պուտչում աջակցում էր ԱԴՊԿ-ին: ԶԼՄ-ներում հայտնի էր «Սև գնդապետ» մականունով։

Մոսկվայի մարզի Տուչկովո Ռուզայի շրջանի քաղաքային բնակավայրի ղեկավար (2013-2015):

## Կենսագրություն
### Ծագում
Ծնվել է 1950 թվականի հունիսի 21-ին Կեմերովոյի մարզի Տաշտագոլ քաղաքում։ Մայրը սերում էր ռուսական հին հավատացյալ ընտանիքից։ Սովետական հրամանատար՝ ԽՍՀՄ պաշտպանության ժողովրդական կոմիսարի ավիացիայի գծով տեղակալ, Կարմիր բանակի ռազմաօդային ուժերի ղեկավար, երկրորդ աստիճանի հրամանատար Յակով Իվանովիչ (Եկաբս Յանովիչ) Ալկսնիսի թոռը, որը 1937 թվականին ձերբակալվեց, իսկ 1938 թվականին գնդակահարվեց։ 1957 թվականին (պապի վերականգնումից հետո) նրա ընտանիքը վերադառնում է Ռիգա։

1968 թվականին ընդունվել և 1973 թվականին ավարտել է Ռիգայի Յ. Ալկսնիսի անվան բարձրագույն ռազմական ավիացիոն ինժեներական ուսումնարանը (անվանվել է Վիկտոր Ալկսնիսի պապի պատվին)։ 1970 թվականին «Լատվիական կարմիր հրաձիգները խորհրդային իշխանության համար մղված մարտերում» վերտառությամբ դարձել է հասարակական գիտությունների գծով ուսանողական աշխատանքների համամիութենական մրցույթի դափնեկիր։ Մասնագիտությամբ՝ ռադիոէլեկտրոնիկայի գծով ռազմական ինժեներ։ Ծառայել է ռազմաօդային ուժերի ինժեներական պաշտոններում։ Զինվորական կոչում՝ գնդապետ։ 1973 թվականին Ալկսնիսը սկսեց ծառայել ՌՕՈՒ-ում որպես Վորոնեժի առանձին հետազոտական ուղղաթիռային էսկադրիլիայի ինժեներ, իսկ 1977 թվականին տեղափոխվեց Ռիգա՝ որպես առանձին խառը ավիացիոն էսկադրիլիայի ինժեներ։ 1979-1992 թվականներին զբաղեցրել է Մերձբալթյան ռազմական օկրուգի ռազմաօդային ուժերի շտաբի ինժեներ, ավագ ինժեներ և ավագ ինժեներ-տեսուչի պաշտոններ։ Ակտիվ մասնակցություն է ունեցել ՄիԳ-23մլ և ՄիԳ-29 ինքնաթիռների ռադիոէլեկտրոնային սարքավորումների մարտավարական և տեխնիկական տվյալների մշակման և տեխնիկական պայմանների պահանջներին հասցնելու գործում՝ հիմնվելով շարային մասերում այդ ինքնաթիռների շահագործման փորձի վրա: Նոր ավիացիոն տեխնիկայի յուրացման և զորքերի մարտական պատրաստվածության ամրապնդման գործում ունեցած հաջողությունների համար ԽՍՀՄ Գերագույն Խորհրդի Նախագահության 1981 թվականի նոյեմբերի 4-ի հրամանագրով պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով:

### Քաղաքական գործունեություն
ԽՄԿԿ անդամ 1974 թվականի ապրիլից մինչև 1991 թվականի նոյեմբերին Ռուսաստանի իշխանությունների կողմից դրա արգելումը։

Քաղաքական գործունեությունը սկսել է 1988 թվականին, երբ հրապարակայնորեն հանդես է եկել Լատվիայի Ժողովրդական ճակատի (NFL) դեմ, որը նպատակ էր դրել Լատվիայի դուրս գալ ԽՍՀՄ կազմից։

1988-1989 թվականներին՝ Լատվիական ԽՍՀ աշխատավորների Ինտերնացիոնալ ճակատի կազմկոմիտեի անդամ։

1989 թվականի մայիսի 21-ին ընտրվել է ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավոր Ռիգայի թիվ 294 Յուգլի ազգային-տարածքային օկրուգից։ 1989 թվականի հունիսից եղել է միջտարածաշրջանային պատգամավորական խմբի անդամ։ 1989 թվականի հոկտեմբերին նա դարձավ ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավորների համագումարի ամենամեծ պատգամավորական խմբի՝ «Սոյուզ» խմբի ստեղծման նախաձեռնողներից և ղեկավարներից մեկը։

1990 թվականին ընտրվել է Լատվիայի Գերագույն Խորհրդի պատգամավոր Ռիգայի Վիձեմսկի արվարձանի թիվ 62 շրջանից (1991 թվականի հոկտեմբերի 2-ին զրկվել է մանդատից ԽՍՀՄ զինված ուժերի շարքերից չհեռանալու պատճառով)։ Եղել է օրենսդրական հարցերի հանձնաժողովի անդամ։ Մտնում էր «Իրավահավասարություն» խմբակցության մեջ, որտեղ միավորվել էին կոմունիստները և ոչ բնիկ բնակչության քաղաքացիական իրավունքների պաշտպանները։

1990 թվականի մայիսին մասնակցել է ԽՍՀՄ և Լատվիական ԽՍՀ քաղաքացիների սահմանադրությունների և իրավունքների պաշտպանության կոմիտեի ստեղծմանը և մտել նրա կազմի մեջ (1990 թվականի նոյեմբերին վերակազմավորվել է հասարակական փրկության Էկումատվիական կոմիտեի)։

1990 թվականի նոյեմբերի 16-ին ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նստաշրջանում ԽՍՀՄ նախագահ Միխայիլ Գորբաչովից վերջնագրով պահանջվեց 30 օրվա ընթացքում կարգուկանոն հաստատել երկրում։ Ակտիվորեն հանդես է եկել Խորհրդային Միության պահպանման և նախկին միութենական հանրապետություններում ռուսախոս բնակչության իրավունքների պաշտպանության օգտին։ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարար Էդուարդ Շևարդնաձեի հրաժարականի նախաձեռնողներից մեկը։ 1990 թվականի աշնանը նա մասնակցեց «Սոյուզ» խմբի կուլուարային բանակցություններին Մ. Ս. Գորբաչովի և Ա. ի. Լուկյանովի հետ, որի արդյունքում Վ. Վ. Բակատինը հեռացվեց ԽՍՀՄ ներքին գործերի նախարարի պաշտոնից։

Նա «Լուկյանովի դոկտրինի» հեղինակներից մեկն էր, որը նախատեսում էր Միության կենտրոնի կողմից Միության հանրապետությունների բնակչության ակտիվ աջակցություն, որը համաձայն չէր ԽՍՀՄ-ի կազմից դուրս գալու հետ, մինչև այդպիսի բնակչություն ունեցող տարածքների դուրս գալը Միության հանրապետություններից: Նման տարածքները ներառում էին Մերձդնեստրը և Գագաուզիան Մոլդովայում, Աբխազիան, Աջարիան և Հարավային Օսիան Վրաստանում, Լատգալիան Լատվիայում, Պրինարովիեն Էստոնիայում և Լիտվայի Վիլենսկի երկրամասը։

Եղել է «ԽՍՀՄ կազմից միութենական հանրապետության դուրս գալու հետ կապված հարցերի լուծման կարգի մասին» օրենքի նախաձեռնողը որը նախատեսում էր խիստ իրավական ընթացակարգ՝ ԽՍՀՄ կազմից միութենական հանրապետության դուրս գալու իրավունքի մասին սահմանադրական նորմի իրականացման համար։ Մասնավորապես, օրենքը նախատեսում էր ոչ բնիկ բնակչության իրավունքների ապահովում, ԽՍՀՄ-ից դուրս եկող միութենական հանրապետության կողմից վճարում իր տարածքում գտնվող միութենական սեփականության համար, պաշտպանության հարցերի լուծում, ներառյալ ԽՍՀՄ զինված ուժերի ռազմակայանների պահպանումը դուրս եկող միութենական հանրապետության տարածքում և մի շարք այլ կետեր։  ԽՍՀՄ փլուզման ժամանակ միութենական հանրապետություններից ոչ մեկը չի կատարել այս օրենքի նորմերը: Քննադատներն այս օրենքն անվանել են «ԽՍՀՄ կազմից դուրս գալու մասին օրենք»։

1990 թվականի նոյեմբերի 17-ին նա ելույթ ունեցավ ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նստաշրջանում և հայտարարեց հետախուզական տեղեկատվություն այն մասին, որ 1990 թվականի հոկտեմբերի վերջին Լեհաստանում ԱՄՆ ԿՀՎ-ի օրդինատուրայում տեղի է ունեցել խորհրդակցություն Խորհրդային Միության հանրապետություններից ժողովրդական ճակատների ներկայացուցիչների մասնակցությամբ, որտեղ քննարկվել է Սևծովյան-Բալթյան Համադաշնության ձևավորման հարցը Բալթիկից մինչև Սև ծով՝ Ռուսաստանի դեմ «սանիտարական Կորդոն» ստեղծելու նպատակով։

1991 թվականի փետրվարին նա հանդես եկավ ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավորների համագումարի կողմից ազգային փրկության կոմիտեի ձևավորման օգտին։ Դեմ է հանդես եկել միութենական պայմանագրի Նովո-Օգարևսկի նախագծին՝ այն համարելով հակասահմանադրական և հակասելով «նորացված միության» պահպանման մասին 1991 թվականի մարտի 17-ի հանրաքվեի արդյունքներին։ Աջակցություն է հայտնել ԱԴՊԿ-ին, որից հետո լիբերալ ԶԼՄ-ներում ստացել է «սև գնդապետ» մականունը։

Ակտիվորեն դեմ է արտահայտվել ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավորների համագումարի փաստացի ինքնալուծարմանը 1991 թվականի սեպտեմբերին՝ ԱԴՊԿ-ի ձախողումից հետո։ Նա այն սակավաթիվ պատգամավորներից էր, ով բողոքեց համագումարի լուծարման դեմ՝ այն համեմատելով բոլշևիկների կողմից 1918 թվականի հունվարին հիմնադիր ժողովը ցրելու հետ։

1991 թվականի դեկտեմբերին, Բելովեժյան համաձայնագրի ստորագրումից հետո, նա մեկն էր նրանցից, ովքեր ստորագրեցին դիմում ԽՍՀՄ նախագահին և ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդին՝ ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավորների արտակարգ համագումար հրավիրելու առաջարկով։ Այնուամենայնիվ, 1992 թվականի մարտի 17-ին Վորոնովոյի մերձմոսկովյան սովխոզում համագումար հավաքելու փորձը հաջողությամբ չի պսակվել քվորումի բացակայության պատճառով։ Նրա փոխարեն անցկացվեց նախկին ժողովրդական պատգամավորների ժողով, որի ժամանակ Ալկսնիսն ընտրվեց «ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավորների համագումարի մշտական նախագահության» անդամ։

1991 թվականի դեկտեմբերին նա մասնակցեց Ռուսաստանի ժողովրդական միության առաջին համագումարին և ընտրվեց Ռուսաստանի ժողովրդական միության համակարգող խորհրդի կազմում։

1992 թվականի հունվարին Կրեմլում համաբանակային սպայական ժողովում նա պահանջեց բանակի ակտիվ գործողությունները միութենական պետությունը վերականգնելու համար, բայց նա չստացավ պատվիրակների աջակցությունը։

1992 թվականի հունվարից «Հայրենիք» շարժման մասնակից։ Ընտրվել է նաև շարժման համակարգող խորհրդի անդամ, թեև ակտիվ մասնակցություն չի ունեցել նրա գործունեությանը։

1992 թվականին եղել է «Տարրեր» ամսագրի խմբագրական խորհրդի անդամ։ 1992 թվականի օգոստոսից մինչև 1993 թվականի օգոստոսը եղել է «Օր» թերթի խմբագրական խորհրդի անդամ:

1992 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1993 թվականի հուլիսը եղել է Ազգային փրկության ճակատի քաղաքական խորհրդի անդամ, եղել է դաշնային ծառայության գործկոմի նախագահի տեղակալներից մեկը։

1992 թվականին ազատվել է ռուսական բանակից և 1993 թվականին Բալթյան երկրներից զորքերի դուրսբերման կապակցությամբ բնակարան է ստացել Մոսկվայի մարզի Ռուզայի շրջանի Տուչկովո ավանում, որտեղ և բնակվել է հետագա տարիներին։

Ակտիվ մասնակցություն է ունեցել 1993 թվականի հոկտեմբերյան իրադարձություններին Ռուսաստանի ժողովրդական պատգամավորների համագումարի կողմից։ Անցել է ՆԳՆ օպերատիվ հաղորդագրությունների համաձայն՝ որպես Մոսկվայի փողոցներում զանգվածային բողոքի ակցիաների կազմակերպիչներից մեկը։ 1993 թվականի սեպտեմբերի 27-ն դաժանաբար ծեծի է ենթարկվել ՕՄՕՆ-ի կողմից, բազմաթիվ վնասվածքներով տեղափոխվել Ն. Վ. Սկլիֆոսովսկու անվան հիվանդանոց։

1995 թվականից մինչև 1996 թվականի հուլիս՝ Ժուկովսկու վարչակազմի ղեկավարի տեղակալ քաղաքի արտակարգ իրավիճակների գծով։

1995 թվականի ապրիլին ընտրվել է «Դերժավա» շարժման ազգային կոմիտեի անդամ և քարտուղար։ 4 ամիս անց նա ստորագրեց «Հակաահաբեկչական հեղաշրջում «Դերժավա» շարժման մեջ» փաստաթուղթը, որում Ռուսաստանի նախկին փոխնախագահ Ա. Վ. Ռուցկոյը մեղադրվեց այն բանում, որ նա «շարժումը ծառայեցրել է կասկածելի գործարարներին, այդ թվում՝ քրեական անցյալով», և որ «Դերժավան» վերածվել է «նոր ռուսների» սոցիալ-քրեական շարժման»։

1996 թվականի փետրվարից՝ Ռուսաստանի համաժողովրդական միության նախագահի տեղակալ։

1998 թվականին սերտորեն համագործակցել է գեներալ Լև Ռոխլինի հետ։ 2000 թվականի մարտի 26-ին ընտրվել է երրորդ գումարման Պետական դումայի պատգամավոր Մոսկվայի մարզի Օդինցովոյի թիվ 110 ընտրատարածքում։ Եղել է «Ռուսաստանի տարածաշրջաններ, անկախ պատգամավորների միություն» պատգամավորական խմբի անդամ։

2000 թվականի օգոստոսի 17-ին Մերձդնեստրի Մոլդովական Հանրապետության (ՄՄՀ) կայացման, ամրապնդման և զարգացման գործում անձնական ներդրման համար ՄՄՀ նախագահ Ի. Սմիրնովի հրամանագրով պարգևատրվել է Պատվո շքանշանով:

2002 թվականի փետրվարի 20-ին Ռուսաստանի Պետական դուման ընդունեց «Քաղաքացիության մասին» Ռուսաստանի Դաշնության օրենքում իր կողմից կատարված փոփոխությունը, որը թույլ է տալիս պարզեցված կարգով ստանալ Ռուսաստանի քաղաքացիություն նախկին ԽՍՀՄ նախկին քաղաքացիներին, ովքեր ապրում են նախկին Միության պետություններում և չեն ստացել իրենց քաղաքացիությունը։

«Քաղաքացիության մասին» դաշնային օրենքում Նման նորմի առկայությունը հետագայում թույլ տվեց Մերձդնեստրի, Հարավային Օսիայի և Աբխազիայի բնակիչներին ստանալ Ռուսաստանի քաղաքացիություն, ինչը ամրապնդեց Ռուսաստանի դիրքերն այդ տարածաշրջաններում:

2003 թվականի դեկտեմբերին կրկին ընտրվել է Մոսկվայի մարզի Օդինցովոյի թիվ 111 ընտրատարածքի չորրորդ գումարման Պետական դումայի պատգամավոր։

2005 թվականի ապրիլի 19-ին ելույթ ունենալով Սիմֆերոպոլում կայացած հանրահավաքում, որը նվիրված էր Եկատերինա II-ի կողմից «Թաման կղզին և Ղրիմի թերակղզին Ռուսական կայսրության կազմում ընդգրկելու մասին» մանիֆեստի հռչակման 222-րդ տարեդարձին, հայտարարեց, որ «... ավելի վաղ Ուկրաինան միասնական պետության՝ Խորհրդային Միության մաս էր կազմում, Ղրիմի կարգավիճակի հարցը դրված չէր, սակայն հաշվի առնելով, որ Ուկրաինան դուրս է գալիս Ռուսաստանի համար թշնամական ճամբար, Ռուսաստանը ստիպված կլինի մտածել, թե ինչ պետք է լինի Ղրիմի կարգավիճակի հետ։ ...Ռուսաստանը չի կարող թույլ տալ, որ Սևաստոպոլի ծոցում կանգնեն ՆԱՏՕ-ի նավերը՝ հրթիռներով, որոնք ուղղված են Ռուսական քաղաքներին, իսկ ուկրաինական օդանավակայաններում տեղակայվեն ռումբերով ինքնաթիռներ, որոնք կարող են թռչել ռուսական քաղաքներ և գյուղեր...»։

2005 թվականի ապրիլի 22-ին Ուկրաինայի Գերագույն ռադայի առավոտյան նիստում Սիմֆերոպոլում Վ. Ալկսնիսի ելույթի կապակցությամբ նրա նախագահ Վլադիմիր Լիտվինը կարդաց Ռուսաստանի Պետդումայի պատգամավոր Վիկտոր Ալկսնիսի դեմ քրեական գործ հարուցելու և նրան Ուկրաինայում անցանկալի անձ հայտարարելու մասին հարցումը։

2009 թվականի հոկտեմբերին Ալկսնիսն առաջադրվել է Ռուզայի շրջանի ղեկավարի պաշտոնում, սակայն հաղթող է ճանաչվել Միասնական Ռուսաստանի գործող ղեկավար Օլեգ Յակունինը։

2016 թվականի աշնանը Պետդումայի ընտրություններում առաջադրվել է «Արդար Ռուսաստան» կուսակցության կողմից Մոսկվայի մարզի միամանդատ ընտրատարածքներից մեկում և տարածքային կուսակցական ցուցակում: Ընտրությունները պարտվել են «Եդինայա Ռոսիայի» թեկնածու Օքսանա Պուշկինային։

Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի 2018 թվականի ընտրությունների նախընտրական քարոզարշավի ժամանակ եղել է Ռուսաստանի նախագահի թեկնածու Պ. Ն. Գրուդինինի վստահված անձը:

2018 թվականի ապրիլի 14-ին ընտրվել է «Ռուսաստանի ազգային-հայրենասիրական ուժեր» համառուսաստանյան հասարակական շարժման (NPD) համանախագահ՝ Ռուսաստանի նախագահի նախկին թեկնածու Պավել Գրուդինինի, կազմակերպության համակարգող Վլադիմիր Ֆիլիգանի և տնտեսագետ Յուրի Բոլդիրևի հետ միասին։

2022 թվականի մարտին ստորագրել է դիմում՝ ի պաշտպանություն Ուկրաինա Ռուսաստանի ներխուժման։

Վարել է «սև գնդապետ» Telegram ալիքը, որում արտահայտել է սեփական տեսակետը Ռուսաստանում և աշխարհում տեղի ունեցող իրադարձությունների վերաբերյալ։

2023 թվականին դարձել է զայրացած հայրենասերների ակումբի՝ Իգոր Ստրելկովի կազմակերպության անդամ, որը հանդես է գալիս ի պաշտպանություն Ռուսաստանի ներխուժման Ուկրաինա և քննադատում է Ռուսաստանի իշխանություններին մարտական գործողությունները ոչ պատշաճ վարելու համար։

### Հասարակական գործունեություն
Որպես պատգամավոր՝ Ալկսնիսը փորձել է հետաքննել նախարարության որոշ պաշտոնյաների ենթադրյալ լոբբիստական գործունեության փաստերը՝ հօգուտ «Մայքրոսոֆթ» ընկերության։

250px|thumb|Ալեքսանդր Փանոսովը և Վիկտոր Ալկսնիսը հայտարարում են «ՑեՍՏ» հասարակական կազմակերպության ստեղծման մասին
250px|thumb|ReactOS ծրագրի համակարգող Ա․ Վ․ Բրագինը ReactOS-ի մասին խոսում է պատգամավոր Վ․ Ի․ Ալքսնիսի հետ
Ալկսնիսը նաև զբաղվում էր տարբեր տեսակի նախաձեռնությունների աջակցությամբ՝ ազատ ծրագրային ապահովման ներդրման և Microsoft-ի արտադրանքներից Ռուսաստանի պետական և քաղաքային հաստատությունների կախվածությունը նվազեցնելու համար: 2007-2008 թվականներին Ռուսաստանի Դաշնության երեք շրջանների դպրոցները SPO-ին տեղափոխելու փորձի իրականացմանը: Փորձը հաջող էր, բայց 2008 թվականի ֆինանսական ճգնաժամի պատճառով SPO-ի հետագա ներդրումը դադարեցվեց:

Հասարակական մեծ հնչեղություն է ունեցել նրա հետաքննությունը 2006 թվականին Ռուբլևսկոյե մայրուղու վրա գտնվող Օդինցովյան ընտրատարածքի տարածքում հողատարածքների հետ կապված ապօրինի մեքենայությունների վերաբերյալ, որոնցով զբաղվել են Մոսկվայի մարզի կառավարության բարձրաստիճան պաշտոնյաները, ԱԴԾ ղեկավար պաշտոնները, Ռուսաստանի նախագահի աշխատակազմի աշխատակիցները, հաղորդել Է «Ինտերֆաքս»-ը:

2007 թվականի մարտի 23-ին նա հանդես եկավ Պետդումայում՝ առաջարկելով Դումայի լիագումար նիստերի ուղիղ հեռարձակում կազմակերպել ինտերնետ հեռուստատեսությամբ: Ալկսնիսի կարծիքով՝ ընտրողներն իրավունք ունեն իմանալ, թե ինչպես են որոշումներ ընդունվում խորհրդարանում ընթացող բոլոր օրինագծերի վերաբերյալ։ Գաղափարին դեմ է արտահայտվել Ալեքսեյ Միտրոֆանովը, ով հայտարարել է, որ Պետդումայի նիստերի ցուցադրման ծավալներն այդ պահին բավարար էին Ռոսիա 24 ալիքի աշխատանքի շնորհիվ։ 2007 թվականի հուլիսին RuTube պորտալում գործարկվեց «Դումա-ԹՎ» նախագիծը, որը, ըստ Ալկսնիսի, ի վերջո ձախողվեց։ 2009 թվականի փետրվարի 1-ին պլենար նիստերի հեռարձակումները սկսվեցին կոմունիստական կուսակցության կայքում, որոնք ընդհատվեցին ապրիլի 8-ին։ Իրականում խորհրդարանական Duma TV հեռուստաալիքը սկսեց հեռարձակվել միայն 2018 թվականին:

2008 թվականի փետրվարի 19-ին Ալկսնիսը և Ալեքսանդր Փանոսովը հայտարարեցին «Ազատ տեխնոլոգիաների կենտրոն» տարածաշրջանային հասարակական կազմակերպության ստեղծման մասին («ՑեՍՏ»)։

2009 թվականի մարտին դիմել է Ռուսաստանի Դաշնային հակամենաշնորհային ծառայությանը (FAS)՝ ամերիկյան Microsoft կորպորացիային ռուսական ծրագրային ապահովման շուկայում մենաշնորհատեր ճանաչելու մասին հայտարարությամբ։ Ալկսնիսի հայտարարությունն այն ժամանակ FAS-ը թողեց առանց պատշաճ արձագանքի, բայց 2019 թվականի հունվարի 16-ին Ռուսաստանի FAS-ը ճանաչեց Microsoft-ի գերիշխող դերը ռուսական ծրագրային շուկայում։

2009 թվականի հոկտեմբերի 13-ին Livejournal-ում Ալկսնիսը հաղորդագրություն է հրապարակել ՑեՍՏ-ի գործունեության դադարեցման մասին.

2015 թվականի մայիսին նա հայտարարեց, որ քվեաթերթիկների մշակման համալիրները (KOIBS), որոնք օգտագործվում են բոլոր մակարդակների ընտրություններում, ապարատային և ծրագրային ապահովման միջոցով թույլ են տալիս միացնել GSM մոդեմները դրանց, ինչը նշանակում է, որ հնարավոր է կեղծել ընտրությունների արդյունքները Koibs-ի հեռակառավարման միջոցով: Ռուսաստանի կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը կտրականապես հերքել է այդ պնդումները և նույնիսկ ԿՈԻԲ-ի ցույց կազմակերպել ԶԼՄ-ների ներկայացուցիչների համար: Սակայն ՌԴ ԿԸՀ-ն հրաժարվել է ԿՈՒԲ-ի ծրագրային ապահովումը տրամադրել անկախ փորձագետների վերլուծության համար։

### Ընտրություններ Տուչկովոյում
2009 թվականի դեկտեմբերի 13-ին սպանվեցին Տուչկովո գյուղի ղեկավար Վիտալի Ուստիմենկոն և նրա կինը։ Ուստիմենկոն գյուղի ղեկավար է ընտրվել դրանից ընդամենը երկու ամիս առաջ և սկսել է վճռական պայքար մղել կոռուպցիայի դեմ, կարգուկանոն հաստատել բյուջետային միջոցների օգտագործմամբ։ 2010 թվականի հունվարի 6-ին նա ծանուցեց Ռուզայկի շրջանի տարածքային ընտրական հանձնաժողովին իր ինքնաառաջադրման մասին Տուչկովո քաղաքային բնակավայրի ղեկավարի պաշտոնում: Մարտի 14-ին նա հաղթել է այս ընտրություններում՝ հավաքելով ընտրողների ձայների 41,3%-ը՝ ավելի քան երկու անգամ առաջ անցնելով իր մրցակիցներից։ Սակայն Ռուզայի շրջանի տարածքային ընտրական հանձնաժողովը չեղյալ է հայտարարել ընտրությունների արդյունքները, քանի որ ընտրատեղամասերից մեկում քվեատուփի մեջ հայտնաբերվել է երեք լրացուցիչ քվեաթերթիկ, իսկ մյուսում՝ յոթ լրացուցիչ քվեաթերթիկ: Չնայած այն հանգամանքին, որ այդ տեղամասերում Ալկսնիսի պոկումը մրցակիցներից յուրաքանչյուրում կազմել է ավելի քան 400 ձայն, տարածքային ընտրական հանձնաժողովը հայտարարել է, որ այդ տեղամասերում չի կարելի արժանահավատորեն որոշել ընտրողների կամարտահայտությունը։ Այս որոշումը վիճարկելու Ալկսնիսի փորձերը Ռուզայի շրջանային դատարանում և Մոսկվայի շրջանային դատարանում ավարտվել են անարդյունք։

Ընտրությունների ընթացքում արձանագրված ընտրախախտումների դեպքերի առթիվ հարուցվել են քրեական գործեր։

Դրան ի պատասխան՝ Վիկտոր Ալկսնիսը ստեղծել է «Քաղաքացիական ընտրություն» տեղական հասարակական կազմակերպությունը, որում ընդգրկվել են ընդդիմադիր կուսակցությունների ներկայացուցիչներ՝ «Արդար գործ»-ից մինչև ՌԴԿԿ: Երեք տարվա ընթացքում նրանք ակտիվորեն աշխատել են Տուչկովո քաղաքային բնակավայրի բնակչության հետ, անցկացրել են հանրահավաքներ և պիկետներ, հրատարակել «Հակամանիպուլատոր» թերթը։ 2013 թվականի սեպտեմբերի 8-ի ՏԻՄ ընտրություններում միմյանց հետ միասնականության մասին պայմանավորվելով՝ նրանք 15 պատգամավորական մանդատի համար առաջադրել են 14 թեկնածու: Արդյունքում այդ թեկնածուներից 9 հոգի հաղթանակ են տարել և ստացել պատգամավորական մանդատներ՝ Տուչկովո քաղաքային բնակավայրի պատգամավորների խորհրդում ձևավորելով կայուն մեծամասնություն։ «Եդինայա Ռոսիայի» թեկնածուները պարտություն են կրել՝ ստանալով 5 պատգամավորական մանդատ, ևս մեկ մանդատ ստացել է ինքնաառաջադրված թեկնածուն: Ինքը՝ Վիկտոր Ալկսնիսը, ստացել է ձայների 50,3%-ը և ընտրվել պատգամավոր։ 2013 թվականի սեպտեմբերի 18-ին պատգամավորների Նորընտիր խորհրդի առաջին նիստում ընտրվել է Տուչկովոյի քաղաքային բնակավայրի ղեկավար՝ պատգամավորների խորհրդի նախագահ՝ ստանալով պատգամավորների 15 ձայնից 10-ը։

2014 թվականի դեկտեմբերին «Միասնական Ռուսաստան»-ի հինգ պատգամավորներ և նրանց միացած «քաղաքացիական ընտրություն»-ի պատգամավորը դիմումներ են գրել իրենց լիազորությունները վաղաժամկետ դադարեցնելու մասին: Արդյունքում պատգամավորների խորհուրդը դարձավ ոչ իրավաչափ, քանի որ նրա կազմում մնացել էր ցուցակային կազմի պատգամավորների երկու երրորդից պակասը։ 2015 թվականի փետրվարին Մոսկվայի շրջանային դատարանը վաղաժամկետ դադարեցրեց Տուչկովոյի քաղաքային բնակավայրի պատգամավորների խորհրդի լիազորությունները, և դրանով իսկ դադարեցվեցին Ալկսնիսի լիազորությունները՝ որպես Տուչկովոյի ղեկավար.

### Հիվանդություն և մահ
Երկար տարիներ հիվանդացել է օնկոլոգիական հիվանդություններով, մի քանի վիրահատությունների է ենթարկվել։

2024 թվականի դեկտեմբերին հոսպիտալացվել է Միտիշչինի շրջանային հիվանդանոց։ Դեկտեմբերի 30-ի գիշերը հեմոռագիկ ինսուլտից հետո կոմայի մեջ է ընկել։ Մահացել է 2025 թվականի հունվարի 1-ին կյանքի 75-րդ տարում։ Թաղված է Մոսկվայի մարզի Միտիշչի քաղաքային օկրուգի Յուդինո գյուղի գերեզմանատանը։

## Ընտանիք
Ունի երեխաներ՝
* Յակով
* Իրինա Ալկսնիս՝ «Վզգլյադ» (2015 թվականի ապրիլից) և «ՌԻԱ Նովոստի» (2017 թվականի հունիսից) հրատարակությունների սյունակագիր։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Все интервью Виктора Алксниса на радиостанции «Эхо Москвы»
* 

Կատեգորիա:Զինվորականներ
Կատեգորիա:Լատվիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ
Կատեգորիա:Ռուս ազգայնականներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի պետական դումայի անդամներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Քաղաքապետներ
Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ
Կատեգորիա:Քոփիրայթի ակտիվիստներ