Վոստոկ ծրագիր

**Վոստոկ ծրագիրը** (, թարգմանաբար՝ *Արևելք*) խորհրդային մարդատար տիեզերական թռիչքների ծրագիր էր, որի նպատակն էր առաջին խորհրդային տիեզերագնացներին ուղարկել ցածր մերձերկրյա ուղեծիր և ապահով վերադարձնել նրանց։ Ծրագրի ընթացքում Խորհրդային Միությունը հաջողությամբ ուղարկեց առաջին մարդուն տիեզերք՝ Յուրի Գագարինին, ով Վոստոկ 1 տիեզերանավով մեկ շրջապտույտ կատարեց Երկրի շուրջ՝ 1961 թվականի ապրիլի 12-ին։ Միացյալ Նահանգները նույն ծամանակ իրականացնում էին Մերկուրի ծրագիրը: 

Ծրագրի շրջանակներում իրականացվեցին վեց մարդատար թռիչք 1961-ից մինչև 1963 թվականները։ Ամենաերկար թռիչքը տևեց գրեթե հինգ օր, իսկ վերջին չորսը մեկնարկեցին զույգերով՝ մեկօրյա տարբերությամբ։ Սա գերազանցեց Մերկուրի նախագծի հնարավորությունները, որի ամենաերկար թռիչքը տևել էր ընդամենը 34 ժամ, և կատարվել էր միայն առանձին առաքելություններով։

Վոստոկ ծրագրին հաջորդեց Վոսխոդ ծրագիրը երկու թռիչքներով՝ 1964 և 1965 թվականներին, որոնք օգտագործում էին Վոստոկի պարկուճը երեք և երկու տիեզերագնացների համար, ինչպես նաև ավելի մեծ կրող հրթիռ։

## Նախապատմություն

Աշխարհի առաջին արհեստական արբանյակը՝ Սպուտնիկ 1-ը, արձակվել էր ԽՍՀՄ-ի կողմից 1957 թվականին։ Տիեզերական հետազոտությունների հաջորդ կարևոր փուլը պետք է լիներ մարդու ուղարկումը տիեզերք, և թե՛ ԽՍՀՄ-ը, թե՛ ԱՄՆ-ը ցանկանում էին լինել առաջինը։ 

1957 թվականի գարնանը Սերգեյ Պավլովիչ Կորոլյովը իր նախագծային բյուրոյի կազմում կազմակերպեց թիվ 9 բաժինը, որը պետք է զբաղվեր առաջին արհեստական ​​Երկրի արբանյակների ստեղծմամբ: Բաժինը ղեկավարում էր Կորոլյովի գործընկեր Միխայիլ Կլավդիևիչ Տիխոնրավովը: Շուտով, արհեստական ​​արբանյակների մշակմանը զուգահեռ, բաժինը սկսեց ուսումնասիրել մարդատար արբանյակի ստեղծման հարցը: Կորոլյովի Ռ-7 հրթիռը պետք է օգտագործվեր որպես կրող հրթիռ: Հաշվարկները ցույց տվեցին, որ երրորդ աստիճանով հագեցած՝ այն կարող էր մոտ 5 տոննա բեռ ուղարկել Երկրի ցածր ուղեծիր:

Մարդատար տիեզերանավի մշակումը պահանջում էր խորը ուսումնասիրություն այնպիսի նոր ոլորտների, ինչպիսիք են վերադարձ մթնոլորտ, հուսալի ջերմային պաշտպանության ստեղծում, հիպերձայնային աերոդինամիկա և այլն: Այս հարցերը վաղուց քննարկվել էին Գիտությունների ակադեմիայի մաթեմատիկոսների կողմից: Մասնավորապես, նշվել է, որ ուղեծրից բալիստիկ վերադարձը կարող է հանգեցնել տասնապատիկ գերբեռնվածության:

1957 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1958 թվականի հունվարը Տիխոնրավովի բաժինը ուսումնասիրել է տաքացման պայմանները, մակերևույթի ջերմաստիճանը և ջերմապաշտպան նյութերը: Հիպերձայնային հոսքում հետևողականորեն ուսումնասիրվել էր մեծ թվով տարբեր աերոդինամիկ ձևերի վարքագիծը՝ զրոյից մինչև մի քանի միավոր տատանվող աերոդինամիկ հատկություններով: Պարամետրիկ հետագծի հաշվարկները կատարվել են ԲԵՍՄ-1 էլեկտրոնային համակարգչի միջոցով:

Պարզվել է, որ թևավոր տիեզերանավի հավասարակշռության ջերմաստիճանը, որն ունի ամենաբարձր աերոդինամիկ հատկությունները, գերազանցում է այդ ժամանակ առկա համաձուլվածքների ջերմային կայունությունը: Ավելին, թևավոր նախագծման տարբերակների օգտագործումը հանգեցրել է բեռնատարողության նվազմանը: Սա հանգեցրել է թևավոր տարբերակների մերժմանը: Տրանսպորտային միջոցի հնարավոր նախագծման վերաբերյալ հիմնական եզրակացություններն էին.
#Աերոդինամիկական որակը պետք է լիներ 0,5-0,6 միջակայքում՝ փոքր քանակությամբ վերամբարձ ուժ ստեղծելու և բալիստիկ վայրէջքի ժամանակ զգացվող ծանրության ուժերը մարդու մարմնի համար տանելի մակարդակի նվազեցնելու համար։
#Նախընտրելի ձևը կոնն էր՝ կլորացված քթով և գնդաձև հիմքով՝ մոտավորապես 2 մետր առավելագույն տրամագծով (լուսարձակի ձևը, որը հետագայում օգտագործվեց «Սոյուզ» տիպի տիեզերանավի վայրէջքի մոդուլների համար):
#Մարդուն վերադարձնելու ամենաընդունելի մեթոդը մի քանի կիլոմետր բարձրության վրա դուրս նետումն էր և հետագա վայրէջքը պարաշյուտով: Հետևաբար, վայրէջքի մոդուլի առանձին փրկարարական աշխատանքները անհրաժեշտ չէին:

1958 թվականի ապրիլին անցկացված բժշկական ուսումնասիրությունների ընթացքում օդաչուների ցենտրիֆուգային փորձարկումները ցույց տվեցին, որ մարմնի որոշակի դիրքում մարդը կարող է դիմակայել մինչև 10G գերբեռնվածության՝ առանց առողջության համար լուրջ հետևանքների: Սա կանխորոշեց առաջին կառավարվող տիեզերանավի համար գնդաձև վայրէջքի մոդուլի ընտրությունը և թույլ տվեց արագացնել հետագա զարգացումը՝ վերացնելով ավելի բարդ տարբերակներ (կոն, լուսարձակ և այլն) դիտարկելու անհրաժեշտությունը: Նախնական նախագծի մանրամասն մշակումն ավարտվեց 1958 թվականի օգոստոսի կեսերին՝ հատուկ զեկույցի հրապարակմամբ: Վայրէջքի մոդուլի գնդաձև ձևը, որը ամենապարզ և ամենամանրակրկիտ ուսումնասիրված սիմետրիկ ձևն էր, բալիստիկ վերադարձի հայեցակարգի ընտրության արդյունք էր: Դրա էական առավելությունը գնդի կայուն աերոդինամիկ հատկություններն էին բոլոր հնարավոր արագությունների և հարձակման անկյունների դեպքում: Զանգվածի կենտրոնի տեղաշարժը դեպի գնդաձև տրանսպորտային միջոցի հետևի ծայրը ապահովում էր դրա ճիշտ կողմնորոշումը բալիստիկ հետագծով մթնոլորտ մուտք գործելու ժամանակ։

Նախագծային փաստաթղթերի պատրաստումը սկսվեց 1958 թվականի աշնանը, և նույն թվականին սկսեցին տրամադրվել հատուկ տեխնիկական պայմաններ երկրի տարբեր հետազոտական ​​ինստիտուտներին, նախագծային բյուրոներին և գործարաններին: 1959 թվականի մայիսի 22-ին ԽՄԿԿ Կենտկոմի և ԽՍՀՄ Նախարարների խորհրդի որոշմամբ ԽՍՀՄ Պաշտպանության նախարարությանը հանձնարարվեց մշակել և գործնականում ստեղծել արբանյակային տիեզերանավ, որը կարող էր տիեզերք ուղարկել մարդատար տիեզերանավ:

Տիեզերանավի մշակմանը մասնակցել է ընդհանուր առմամբ 123 կազմակերպություն, այդ թվում՝ 36 գործարան։

Առաջին մոդիֆիկացիայի առաջին տիեզերանավը՝ «Վոստոկ-1ԿԱ»-ն, տիեզերք է արձակվել 1960 թվականի մայիսին։ Ավելի ուշ մշակվել և փորձարկվել է «Վոստոկ-3ԿԱ»-ի մոդիֆիկացիան, որը լիովին պատրաստ է անձնակազմով թռիչքների։

## Տիեզերագնացների ընտրություն և պատրաստում

1959 թվականի հունվարին ծրագրի շրջանակներում սկսվել էր մարդատար տիեզերաթռիչքի նախապատրաստությունները: Խորհրդային Ռազմաօդային ուժերի բժիշկները պնդում էին, որ տիեզերագնացության թեկնածուները պետք է լինեն որակավորված ռազմական օդաչուներ՝ պնդելով, որ նրանք ունեն համապատասխան հմտություններ, օրինակ՝ բարձր գերբեռնվածության հանդեպ դիմադրություն և կատապուլտացման փորձ։ Միևնույն ժամանակ, ամերիկացիները 1959 թվականի ապրիլին արդեն ընտրել էին իրենց Մերկուրիի յոթյակը, որոնք բոլորը օդաչուներ էին: Թեկնածուները պետք է լինեին խելացի, կարողանային աշխատել բարձր լարվածության պայմաններում և ֆիզիկապես առողջ:

Խորհրդային տիեզերական ծրագրի գլխավոր կոնստրուկտոր Սերգեյ Կորոլյովը որոշեց, որ տիեզերագնացները պետք է լինեն տղամարդիկ՝ 25-ից 30 տարեկան, առավելագույնը 1,75 մետր հասակով և մինչև 72 կգ քաշով: Վերջնական չափանիշները հաստատվեցին 1959 թվականի հունիսին։ Սեպտեմբերին սկսվեցին թեկնածուների հարցազրույցները։ Թեև օդաչուներին բացահայտ չէին ասում, որ նրանք կարող են թռչել տիեզերք, բժիշկներից մեկը վստահ էր, որ ոմանք դա գուշակել էին: Հարցազրույցների փուլը անցավ ավելի քան 200 թեկնածու, և հոկտեմբերին սկսվեցին մի շարք ֆիզիկական փորձություններ՝ ներառյալ ցածր ճնշման միջավայրերի ազդեցությունը և ցենտրիֆուգային փորձարկումներ: Տարվա ավարտին ընտրվել էր 20 մարդ։ Կորոլյովը պնդում էր ունենալ ավելի մեծ խումբ, քան ՆԱՍԱ-ի յոթ տիեզերագնացները: Նրանցից հինգը դուրս էին տարիքային պահանջներից, ուստի այն մեղմացվեց։ Ի տարբերություն ՆԱՍԱ-ի խմբի, այս խումբը փորձառու օդաչուներից չէր բաղկացած․ Բելիաևն ուներ առավելագույնը՝ 900 ժամ թռիչքային փորձ։ Խորհրդային տիեզերանավերը ավելի ավտոմատացված էին, ուստի մեծ թռիչքային փորձ անհրաժեշտ չէր:

1960 թվականի հունվարի 11-ին Խորհրդային Օդային ուժերի գլխավոր մարշալ Կոնստանտին Վերշինինը հաստատեց Տիեզերագնացների պատրաստման կենտրոնի ստեղծման ծրագիրը, որի բացառիկ նպատակն էր պատրաստել տիեզերագնացներին առաջիկա թռիչքներին․ կենտրոնը պետք է ունենար մոտ 250 աշխատակից: Վերշինինը նշանակեց հայտնի օդաչու Նիկոլայ Կամանինին՝ ղեկավարելու կենտրոնի աշխատանքները։ Մարտին տիեզերագնացների մեծ մասը արդեն ժամանել էր կենտրոն․ Վերշինինը մարտի 7-ին ողջույնի խոսք ասաց, և ներկաները պաշտոնապես ընդգրկվեցին տիեզերագնացների խմբում: Մարտ ամսից բոլոր 20 թեկնածուները սկսեցին ամենօրյա ֆիզիկական պատրաստության ծրագիրը և մասնակցում էին հրթիռային համակարգերի, նավիգացիայի, երկրաշարժագիտության և աստղագիտության թեմաներով դասընթացներին։

Կենտրոնի տարածքի սահմանափակության պատճառով տիեզերագնացներն ու անձնակազմը տեղափոխվեցին նոր հաստատություն Զվյոզդնի գորոդոկ (Աստղաքաղաք), որը դարձել է Ռուսաստանի տիեզերագնացների պատրաստման մշտական կենտրոն։ Տեղափոխությունը պաշտոնապես տեղի ունեցավ 1960 թվականի հունիսի 29-ին:

### Առաջատար վեցյակ
Թռիչքների հետազոտական ինստիտուտում ստեղծվել էր Վոստոկ-3Ա տիեզերանավի մոդել։ Քանի որ բոլոր 20 տիեզերագնացների ուսուցումը մոդելում արդյունավետ չէր, որոշվեց ընտրել վեց հոգուց բաղկացած խումբ, որը կանցնի արագացված պատրաստություն: Այս խումբը, որը հայտնի դարձավ որպես *Առաջատար վեցյակ*, ընտրվեց 1960 թվականի մայիսի 30-ին և սկզբում ներառում էր Գագարինին, Կարտաշովին, Նիկոլաևին, Պոպովիչին, Տիտովին և Վառլամովին: Ալեքսեյ Լեոնովը հիշում է, որ այս վեցն էլ խմբի ամենակարճահասակ անդամներն էին:

Հուլիսին՝ տեղափոխությունից քիչ անց Զվյոզդնի գորոդոկում, վեցյակից երկուսը փոխարինվեցին առողջական պատճառներով։ Նախ՝ 8G ցենտրիֆուգային փորձարկման ժամանակ Կարտաշովը ներքին վնասվածք ստացավ՝ ունենալով փոքր արյունահոսություն մեջքի հատվածում: Ավելի ուշ հուլիսին Վառլամովը վնասվածք ստացավ ջրում․ ուսումնական կենտրոնի մոտակայքում լողալու ժամանակ նա գլխով հարվածեց լճի հատակին՝ տեղաշարժելով վզային ողը: Այսպիսով, հուլիսի վերջում Առաջատար վեցյակի անդամներն էին՝ Գագարինը, Բիկովսկին, Նելյուբովը, Նիկոլաևը, Պոպովիչը և Տիտովը:

Բոլոր վեց տիեզերագնաց թեկնածուները հանձնեցին եզրափակիչ քննություններ 1961 թվականի հունվարի 17-18-ը։ Առաջին քննությունը տեղի ունեցավ Թռիչքների հետազոտական ինստիտուտի մասնաճյուղում։ Քննության ընթացքում տիեզերագնաց թեկնածուները հերթով մտնում էին «Վոստոկ» տիեզերանավի խցիկ, որը ծառայում էր որպես սիմուլյատոր։ Սիմուլյատորային քննությունից հետո ապագա տիեզերագնացը 40-50 րոպե զեկուցում էր ընդունող հանձնաժողովին տիեզերանավի վրա իր աշխատանքի մասին նորմալ և աննորմալ իրավիճակներում և պատասխանում հարցերին (Գագարինը, Տիտովը, Նիկոլաևը և Պոպովիչը ստացան գերազանց գնահատականներ, իսկ Նելյուբովը և Բիկովսկին ստացան լավ գնահատականներ)։ Հաջորդ օրը քննությունները շարունակվեցին Չկալովսկի գյուղի մոտ գտնվող ռազմական օդանավակայանում։ Այնտեղ բոլորը ցուցադրեցին գերազանց գիտելիքներ։ Անձնական գործերը, երաշխավորագրերը և քննությունների արդյունքները վերանայելուց հետո ընդունող հանձնաժողովն իր զեկույցում գրառել է. «Մենք առաջարկում ենք տիեզերագնացների թռիչքներում օգտագործման հետևյալ կարգը՝ Գագարին, Տիտով, Նելյուբով, Նիկոլաև, Բիկովսկի, Պոպովիչ»:

Հունվարի 25-ին, Ռազմաօդային ուժերի գլխավոր հրամանատարի թիվ 21 հրամանով, խմբի բոլոր անդամներն առաջինը ստացան տիեզերագնացի կոչումներ։

1961 թվականի մարտի 23-ին Յուրի Գագարինը նշանակվեց ջոկատի հրամանատար։

1961 թվականի ապրիլի 12-ին Յուրի Գագարինը կատարեց իր առաջին տիեզերական թռիչքը։ Նրա պահեստային տիեզերագնացը Գերման Տիտովն էր, իսկ երկրորդ պահեստային տիեզերագնացը՝ Գրիգորի Նելյուբովը։

## Առաքելություններ

[thumb|150px|[Ռ-7 (հրթիռ)|Ռ-7 հրթիռի կրկնօրինակ՝ Մոսկվայում]]
1961 թվականի ապրիլին իրականացված Վոստոկ 1 տիեզերանավի առաջին մարդատար թռիչքին նախորդել էին մի շարք նախապատրաստական թռիչքներ։ 1960 թվականի կեսերին հայտնի դարձավ, որ ամերիկյան ծրագրով նախատեսվում է իրականացել ենթաուղեծրային մարդատար թռիչք արդեն 1961 թվականի հունվարին։ Կորոլյովը դա դիտեց որպես կարևոր վերջնաժամկետ և պատրաստվում էր իրականացնել մարդատար ուղեծրային թռիչք՝ մինչ ամերիկացիները մեկնարկեին իրենց ենթաուղեծրային ծրագիրը: 1960 թվականի ապրիլին Սերգեյ Կորոլյովի կոնստրուկտորական բյուրոյում՝ ՓԿԲ-1, մշակվեց առաջին «Վոստոկ» տիեզերանավի նախագիծը՝ *Վոստոկ 1Կ* անունով։ Այս տարբերակը նախատեսված էր փորձարկումների համար։ Նրանց ծրագրում ընդգրկված էին նաև *Վոստոկ 2Կ*՝ հետագայում հայտնի որպես Զենիթ-2 լրտես արբանյակ, և *Վոստոկ 3Կ*՝ նախատեսված մարդատար առաքելությունների համար։

Չնայած Խորհրդային Միության մեծ աշխարհագրական տարածքին՝ երկրի սահմաններում ուղեծրային թռիչքների հսկողության հնարավորությունները սահմանափակ էին։ Այդ խնդիրը լուծելու համար աշխարհի տարբեր մասերում տեղակայվեցին յոթ ծովային հսկողության նավեր: Յուրաքանչյուր ցամաքային կայանի կամ հսկողության նավի դեպքում կապի տևողությունը ուղեծրային տիեզերանավի հետ սահմանափակվում էր 5–10 րոպեով:

### Կորաբլ-Սպուտնիկ 1

Առաջին *Վոստոկ* տիեզերանավը նախատեսված չէր ուղեծրից վերադարձի համար․ այն կոչվում էր նաև *Վոստոկ 1ԿՊ* (կամ *1Պ*): Կորոլյովի առաջարկությամբ մամուլում տիեզերանավը կոչվեց *Կորաբլ-Սպուտնիկ* («Նավ-արբանյակ»): *Վոստոկ* անունը դեռևս գաղտնի կոդային անվանում էր: Առաջին «Վոստոկ» տիեզերանավը հաջողությամբ արձակվեց 1960 թվականի մայիսի 15-ին: Համակարգի անսարքության պատճառով 64-րդ շրջապտույտի ժամանակ շարժիչները միացան և բարձրացրին ուղեծիրը։ Հետագայում նրա ուղեծիրը դանդաղորեն իջավ, և այն մտավ մթնոլորտ մի քանի տարի անց:

### Վոստոկ 1Կ

Հաջորդ վեց արձակումները բոլորը *Վոստոկ 1Կ* մոդելի էին՝ համալրված կյանքի ապահովման համակարգերով և նախատեսված ուղեծրից վերադարձի համար։ Առաջին տիեզերանավը արձակվեց 1960 թվականի հուլիսի 28-ին՝ տեղափոխելով երկու տիեզերագնաց շներ՝ Չայկային և Լիսիչկային։ Արձակումից քիչ անց տեղի ունեցած պայթյունը ոչնչացրեց տիեզերանավը՝ սպանելով երկու շներին, և առաքելությանը անուն չտրվեց: Հաջորդ առաքելությունը՝ Կորաբլ-Սպուտնիկ 2, արձակվեց 1960 թվականի օգոստոսի 19-ին՝ իր վրա տանելով երկու այլ շների՝ Բելկային և Ստրելկային, ինչպես նաև տարբեր կենսաբանական նմուշներ՝ մկներ, միջատներ և մարդու մաշկի շերտեր: Առաքելությունը հաջողությամբ ավարտվեց, և Բելկան ու Ստրելկան դարձան առաջին կենդանի արարածները, որոնք վերադարձան ուղեծրից: Տիեզերանավը ընդամենը երկրորդն էր, որը երբևէ վերադարձվել էր ուղեծրից. առաջինը ամերիկյան Դիսկավերեր 13 առաքելության վերադարձային կապսուլն էր՝ մեկ շաբաթ առաջ։ Թռիչքի ընթացքում մտահոգություններ եղան Բելկայի և Ստրելկայի առողջության վերաբերյալ, երբ մոնիտորային կադրերում երևաց, որ Բելկան փսխում է: Տիեզերանավը և շները վերադարձվեցին 26-ժամյա թռիչքից հետո, և լայնածավալ ֆիզիոլոգիական թեստերը ցույց տվեցին, որ նրանք առողջ են: Սա «Վոստոկ» ծրագրի կարևոր հաջողություն էր:

«Կորաբլ-Սպուտնիկ 2»-ի հաջողությունը նախագծողներին վստահություն տվեց ներկայացնելու մարդատար թռիչքի պլան հաստատման։ 1960 թվականի սեպտեմբերի 10-ի թվագրությամբ և 1991-ին գաղտնազերծված փաստաթուղթը, որը վերաբերում էր «Վոստոկ» ծրագրին, ուղարկվել էր ԽՍՀՄ Կոմունիստական կուսակցության Կենտրոնական կոմիտե և հաստատվել ԽՍՀՄ Նախարարների խորհրդի նախագահ Նիկիտա Խրուշչովի կողմից: Փաստաթուղթը ստորագրված էր ԽՍՀՄ պաշտպանական արդյունաբերության ղեկավարների կողմից՝ ներառյալ ԽՍՀՄ Նախարարների խորհրդի փոխնախագահ Դմիտրի Ուստինովը։ Սա փաստում էր փաստաթղթի բարձր նշանակության մասին: Ծրագիրը նախատեսում էր ևս մեկ կամ երկու *Վոստոկ 1Կ* թռիչք, որին պետք է հետևեին երկու անօդաչու *Վոստոկ 3Կ* թռիչքներ և ապա՝ մարդատար թռիչք 1960 թվականի դեկտեմբերին:

Լուրջ հետընթաց տեղի ունեցավ հոկտեմբերի 24-ին, երբ հրթիռի պայթյունը սպանեց ավելի քան 100 մարդու՝ ներառյալ Գլխավոր մարշալ Միտրոֆան Իվանովիչ Նեդելինին, այսպես կոչված Նեդելինի աղետում։ Դա տիեզերական թռիչքների պատմության ամենածանր աղետներից մեկն էր։ Այն կապված էր հրթիռի հետ, որը Կորոլյովի նախագծածը չէր և կապ չուներ «Վոստոկ» ծրագրի հետ․ այն մշակվել էր Կորոլյովի մրցակից Միխայիլ Յանգելի կողմից՝ որպես նոր սերնդի միջմայրցամաքային բալիստիկ հրթիռ: Վոստոկ ծրագրի աշխատանքները վերսկսվեցին միայն երկու շաբաթ անց, և հասկանալի դարձավ, որ դեկտեմբերյան մարդատար արձակման նախնական ժամկետը անիրական էր:

1960 թվականի դեկտեմբերի 1-ին արձակվեց հաջորդ *Վոստոկ 1Կ* տիեզերանավը՝ մամուլում այն անվանվեց Կորաբլ-Սպուտնիկ 3։ Այն տեղափոխում էր երկու շների՝ Պչոլկային և Մուշկային։ Մոտ 24 ժամ անց շարժիչները պետք է միանային մթնոլորտային մուտքի փուլ սկսելու համար, բայց դրանք աշխատեցին պակաս ժամանակով, քան սպասվում էր։ Սա նշանակում էր, որ տիեզերանավը մթնոլորտ կմտնի, բայց ոչ խորհրդային տարածքի վրա։ Այդ պատճառով գործարկվեց ինքնաոչնչացման համակարգը, և տիեզերանավը շների հետ միասին ոչնչացվեց: Այն ժամանակ մամուլը հաղորդեց, թե սխալ բարձրության պատճառով տիեզերանավը այրվել է մթնոլորտ մուտքի ընթացքում:

Հաջորդ *Վոստոկ 1Կ* տիեզերանավը արձակվեց 1960 թվականի դեկտեմբերի 22-ին, սակայն այն անանուն մնաց, քանի որ չհասավ ուղեծիր։ Այն տեղափոխում էր երկու շների՝ Կոմետային և Շուտկային։ Հրթիռի երրորդ աստիճանը խափանվեց, և գործարկվեց արտակարգ իրավիճակում փրկության համակարգը։ Տիեզերանավը վայրէջք կատարեց արձակման վայրից շուրջ 3500 կմ հեռավորության վրա։ Փրկարարական գործողությունը տևեց մի քանի օր՝ -40 °C պայմաններում։ Մի քանի օր անց շները փրկվեցին կենդանի, իսկ տիեզերանավը մի քանի շաբաթ անց վերադարձվեց Մոսկվա: Չնայած Կորոլյովի ցանկությանը՝ մամուլում այս ձախողումը հրապարակելու, Պետական հանձնաժողովը մերժեց գաղափարը։

### Վոստոկ 3ԿԱ

Առաջին մարդատար թռիչքին անմիջապես նախորդած երկու անօդաչու առաքելությունները օգտագործում էին նույն տիեզերանավի մոդելը, ինչ մարդատարները՝ *Վոստոկ 3ԿԱ* (կամ *3Ա*)։ Տարբերությունն այն էր, որ դրանք տեղափոխում էին մեկ շուն, մարդու չափերով մանեկեն, որը տեղադրված էր հիմնական նստատեղում, և (ի տարբերություն մարդատարների) ունեին ինքնաոչնչացման համակարգ: Վերջին ձախողումները հիասթափեցնող էին, բայց որոշվեց շարունակել *Վոստոկ 3ԿԱ* ավտոմատ տարբերակի արձակումները՝ նույն մոդելով, որով պետք է իրականացվեր մարդատար թռիչքը։ Մարդատար առաքելության հաստատումը կախված էր այս երկու ավտոմատ թռիչքների հաջողությունից: Ի տարբերություն *Վոստոկ 1Կ* թռիչքների՝ այս երկու անօդաչու թռիչքները նախատեսված էին տևելու միայն մեկ շրջապտույտ՝ նմանեցնելով առաջին մարդատար թռիչքի ծրագիրը։

Առաջին անօդաչու թռիչքը՝ Կորաբլ-Սպուտնիկ 4, արձակվեց 1961 թվականի մարտի 9-ին։ Այն ուղեծիր բարձրացրեց Չերնուշկա շանը, ինչպես նաև Իվան Իվանովիչ անունով մանեկենը, որը կրում էր գործող տիեզերական սկաֆանդր: Շունը գտնվում էր փոքր գնդաձև խցիկում, որտեղ կային նաև 80 մուկ, մի քանի ծովախոզուկ և այլ կենսաբանական նմուշներ: Լրացուցիչ մկներ և նմուշներ տեղադրված էին մանեկենի ներսում: Մի շրջապտույտից հետո վայրէջքի մոդուլը հաջողությամբ մտավ մթնոլորտ, մանեկենը անվտանգ դուրս նետվեց, իսկ շունը և մնացած նմուշները վայրէջք կատարեցին պարաշյուտով: Թռիչքը տևեց 106 րոպե, և շունը հաջողությամբ վերադարձվեց կենդանի։ Առաքելությունը լիակատար հաջողություն էր:

Մարտի 23-ին, հաջորդ առաքելությունից առաջ, ուսումնական վթարի հետևանքով զոհվեց տիեզերագնաց թեկնածու Վալենտին Բոնդարենկոն։ Նա այրվեց թթվածնային միջավայրում տեղի ունեցած հրդեհի հետևանքով և մահացավ հիվանդանոցում՝ ութ ժամ անց: Բոնդարենկոյի մահը տիեզերագնացության պատմության առաջին հայտնի մահն էր։ Անհայտ է՝ արդյոք մյուս տիեզերագնացներին տեղեկացրե՞լ էին նրա մահվան մասին անմիջապես, թէ ոչ: Մամուլը Բոնդարենկոյի մահվան մասին տեղեկացավ միայն տարիներ անց՝ 1986 թվականին: Չհաստատված զեկույցները այլ տիեզերագնացների ենթադրյալ մահերի մասին ստեղծեցին կորած տիեզերագնացների առասպելը։

Հաջորդ թռիչքը՝ Կորաբլ-Սպուտնիկ 5-ը, մեկնարկել է մարտի 25-ին, Բոնդարենկոյի մահվանից երկու օր անց։ Ինչպես նախորդ *Վոստոկ 3ԿԱ* թռիչքը, այն տևել է ընդամենը մեկ ուղեծիր, և իր մեջ տարել է մանեկեն ու բազմաթիվ կենդանիներ՝ ներառյալ գորտեր, բույսեր, մկներ, առնետներ և շուն՝ Զվեզդոչկա ("Աստղիկ" կամ "Փոքրիկ աստղ")։ Թռիչքը նույնպես լիարժեք հաջողություն է ունեցել և հանդիսացել է վերջին քայլը՝ մարդու թռիչքի հաստատման համար։ *Կորաբլ-Սպուտնիկ 5* տիեզերանավի վերադարձի մոդուլը, որը նաև կոչվել է *Վոստոկ 3ԿԱ-2*, աճուրդի է հանվել Սոթբիսում 2011 թվականի ապրիլի 12-ին՝ առաջին մարդատար տիեզերական թռիչքի՝ Վոստոկ 1-ի 50-ամյակի օրը։ Ռուս ներդրումային բանկիր Եվգենի Յուրչենկոն այն գնել է $2882500-ով:

### Կառավարվող թռիչքներ

### Չեղարկված առաքելություններ
Ծրագրով նախատեսված էին ևս ութ առաքելություններ, մեկը 1963 թվականին և յոթը մինչև 1966 թվականի ապրիլ ամիսը․  
***Վոստոկ 6Ա** – զուգահեռ թռիչք Վոստոկ 5-ի հետ՝ կին տիեզերագնացով, պետք է անվանվեր *Վոստոկ 6*
***Վոստոկ 7** – 8-օրյա բարձր բարձրության թռիչք՝ ռադիաբիոլոգիական ուսումնասիրությունների համար՝ առանց այրման վայրէջքով
***Վոստոկ 8** – զուգահեռ *Վոստոկ 9-ի* հետ՝ 10-օրյա գիտական թռիչք
***Վոստոկ 9** – զուգահեռ *Վոստոկ 8-ի* հետ՝ 10-օրյա գիտական թռիչք
***Վոստոկ 10** – 10-օրյա բարձր բարձրության թռիչք գիտական ուսումնասիրությունների համար
***Վոստոկ 11** – լրացուցիչ թռիչք՝ բաց տիեզերական փորձարկումների համար
***Վոստոկ 12** – լրացուցիչ թռիչք՝ բաց տիեզերական փորձարկումների համար
***Վոստոկ 13** – 10-օրյա բարձր բարձրության թռիչք գիտական ուսումնասիրությունների համար

Բոլոր այս նախնական առաքելությունները չեղարկվել են 1964 թվականի սկզբին, իսկ դրանց բաղադրիչները օգտագործվել են Վոսխոդ ծրագրում։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Soviet Satellite Data. // *Aviation Week & Space Technology*, May 27, 1963, v. 78, no. 21, p. 110. — «Կոսմոս» (1—12), «Սպուտնիկ», (4—10) և «Վոստոկ» (1—4) տիեզերական սարքերի թռիչքների տեխնիկական տվյալները
* 
* 

Կատեգորիա:1961 հիմնադրումներ ԽՍՀՄ-ում
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ տիեզերական ծրագիր
Կատեգորիա:Կառավարվող տիեզերագնացություն
Կատեգորիա:Վոստոկ ծրագիր