Արտաքին օտիտ

**Արտաքին օտիտ**, կամ **լողորդի ականջ**, արտաքին լսողական անցուղու բորբոքում։ Այն հիմնականում արտահայտվում է ականջացավով, կարող է ուղեկցվել լսողության իջեցմամբ։ Տիպիկ ախտանիշ է արտաքին ականջի շարժման ժամանակ ուժգնացող ցավը։ Ծանր ընթացքի դեպքում արտահայտվում է ջերմության բարձրացմամբ։

Արտաքին օտիտը կարող է լինել սուր (տևում է 6 շաբաթից պակաս) կամ քրոնիկ (տևում է 3 ամսից ավել)։ Սուր դեպքերը տիպիկ են բակտերիալ ինֆեկցիաների դեպքում, քրոնիկ դեպքերը հաճախ դիտվում են ալերգիաների կամ աուտոիմուն հիվանդությունների ժամանակ։ Արտաքին օտիտի հիմնական պատճառը բակտերիալ է։ Սուր դեպքերի առաջացման ռիսկի գործոններ են լողով զբաղվելը, ականջի մաքրման ժամանակ առաջացող միկրոտրավմաները և այլ մաշկային խնդիրները, ինչպիսիք են փսորիազը և դերմատիտները, ականջակալների և ականջի խցանիկների օգտագործումը։ Դիաբետով հիվանդները չարորակ արտաքին օտիտի ծանր տեսակի առաջացման ռիսկի խմբում են։ Ախտորոշումը հենվում է գանգատների և ախտանիշերի հիման վրա։ Արտաքին լսողական անցուղուց վերցված քսուքի ցանքսը կարող է օգնել քրոնիկ կամ ծանր դեպքերը հսկելու գործում։

Սուր արտաքին օտիտի բուժումը ներառում է հակաբիոտիկ պարունակող կաթիլներ։ Ստերոիդ կաթիլները կարող են օգտագործվել որպես հավելյալ բուժման միջոց։ Ցավի դեմ խորհուրդ է տրվում օգտագործել ՈՍՀԲ դեղորայք, օրինակ՝ իբուպրոֆեն։ Սովորաբար լավացումը վրա է հասնում բուժումը սկսելուց հետո՝ մի քանի օրերի ընթացքում։ Քրոնիկ դեպքերի բուժուման մարտավարությունը կախված է առաջացման պատճառից։

Արտաքին օտիտը դիտվում է տարեկան 1–3% մարդկանց մոտ, դեպքերի 95%-ը սուր են։ Մարդկանց 10%-ը իրենց կյանքի տարբեր փուլերում առնչվում են արտաքին օտիտի հետ։ Այն հաճախ դիտվում է 7-12 տարեկան երեխաների և մեծահասակների մոտ։ Տղամարդկանց և կանանց մոտ արտաքին օտիտը դիտվում է հավասար հաճախականությամբ։ Առավել հաճախ ախտահարվում են տաք և խոնավ կլիմայում ապրող մարդիկ։

## Ախտանիշեր
thumb|Արտաքին օտիտի թեթև արտահայտված դեպք։|173x173pxԱկանջախեցու փափկությունը գերակշռող ախտանիշ է և ուղղակիորեն կապված է սուր արտաքին օտիտի ծանրության հետ։ Այծիկի (արտաքին լողական անցուղու մուտքը պաշտպանող բարձրություն) սեղմման ժամանակ ուժգնացող ցավը նույնպես հանդիսանում է արտաքին օտիտի ախտորոշման կարևոր նշան։ Հիվանդը կարող է գանգատվել նաև ականջի այտուցից և քորից։ Երբ ականջի այտուցը լինում է արտահայտված, արտաքին օտիտը կարող է հանգեցնել կոնդուկտիվ տիպի ծանրալսության։ Արտաքին օտիտի ժամանակ առաջացող քորը կարող է ստիպել հիվանդին մատով կամ որևէ գործիքով քորել ականջը, որը կարող է հանգեցնել մաշկի լրացուցիչ միկրոտրավմաների առաջացման և վիճակի առավել վատթարացման։

## Պատճառներ
Մաշկի վնասումը և մանրէները, որոնք կարող են ախտահարել մաշկը, հանդիսանում են արտաքին օտիտի առաջացման հիմանական ռիսկի գործոնները։ Եթե մաշկը մաքուր է և չվնասված, պրոցեսը կարող է զարգանալ, օրինակ, կեղտոտ ջրերում լողալու դեպքում։ Այնուամենայնիվ, եթե առկա են մաշկի քրոնիկ հիվանդագին վիճակներ, որոնք ախտահարում են արտաքին ականջի մաշկը, օրինակ, ատոպիկ դերմատիտը, սեբորեային դերմատիտը, փսորիազը, կերատինի արտադրության խանգարումները, կամ եթե առկա է տրավմայի հետևանքով առաջացած մաշկի վնասում, նույնիսկ այն բակտերիաները, որոնք նորմայում հանդիպում են արտաքին ականջի մաշկին, կարող են հանգեցնել արտաքին օտիտի բուռն ախտանիշների առաջացման։ [thumb|Սուր արտաքին օտիտի ծանր դեպք։ Նկատելի է լսողական անցուղու նեղացումը, [էքսուդատի առկայությունը և արտաքին ականջի այտուցը։|230x230փքս]]

Արտաքին լսողական անցուղու սնկային ախտահարումները, որոնք անվանվում են օտոմիկոզներ, լինում են անախտանիշից մինչև ծայրահեղ ծանր։ Սնկերը կարող են լինել սապրոֆիտ, որի դեպքում ախտանիշներ չեն լինում և սունկը օրգանիզմի տիրոջ հետ գոյատևում է կոմենսալիզմի հիմունքով, և այս դեպքում միակ նշանը սնկի առկայությունն է ականջի քսուքում։ Եթե սունկը սկսում է ակտիվ բազմանալ, լսողական անցուղին պատվում է սնկային փառով, որը կարող է ճնշել անցուղու մաշկը և հարաճող ցավի հանգեցնել, որը հանգստանում է միայն ականջը մաքրելուցկամ  հակասնկային դեղորայք օգտագործելուց հետո։ Շատ հակաբակտերային ականջի կաթիլներ պարունակում են ստերոիդներ, որոնք պակասեցնում են լսողական անցուղու այտուցը և ցավը։ Ցավոք սրտի, նման կաթիլները սնկային ախտահարումը կարող են է՛լ ավելի վատթարացնել։ Այդ կաթիլների երկարատև օգտագործումը խթանում է լսողական անցուղում սնկերի աճը։ Հակաբակտերիալ ականջի կաթիլները խորհուրդ է տրվում օգտագործել առավելագույնը 1 շաբաթ։ Օտոմիկոզը պատասխանում է բուժմանը դեպքերի 95% դեպքերում։

### Լող
Աղտոտված ջրերում լողալը լողորդի ականջի առաջացման հիմնական պատճառն է, բայց այն կարող է առաջանալ նաև լողանալուց հետո լսողական անցուղում մնացած ջրից, հիմնականում խոնավ կլիմայի պայմաններում։ Երկրատև լողալը կարող է հագեցնել անցուղու պատերի մաշկը, թուլացնելով դրա պաշտպանական ֆունկցիան․ այս դեպքում մաշկը ավելի շուտ է ենթարկվում վնասման, օրինակ, լողանալուց հետո ականջի բամբակյա փայտիկներով մաքրելու դեպքում։ Ոսկրային աճի հետևանքով լսողական անցուղու նեղացման (սերֆինգիստի ականջ) պարագայում լսողական անցուղում կուտակված ծծումբը նույնպես կարող է հանգեցնել բորբոքման։

### Ականջի օտար մարմին
Նույնիսկ եթե ջրի հետ շփումը բացակայում է, ականջի բամբակյա փայտիկների կամ այլ փոքր գործիքների օգտագործումը բավարար է մաշկի վնասման և պրոցեսի զարգացման համար։

### Ինֆեկցիաներ
Դեպքերի մեծամասնությունում ախտահարումն առաջանում է *[[կապտաթարախային ցուպիկ]]ի և [[ոսկեգույն ստաֆիլոկոկ]]ի* ազեցությամբ, ավելի քիչ՝ գրամ-դրական և գրամ-բացասական տարբեր տեսակներից։ Սպիտակ կանդիդա և ասպերգիլուս տեսակի սնկերը հիմնական սնկային պաթոգեններն են այս ախտաբանական վիճակի առաջացման մեջ։

## Ախտորոշում
Ականջի դիտման ժամանակ (օտոսկոպիա) լսողական անցուղին կարմրած և այտուցված է լինում։ Անցուղու մաշկը կարող է լինել նաև էկզեմատոզ՝ մաշկի թեփոտումով։ Արտաքին ականջի շարժումը կամ շոշափումը ուժեղացնում են ցավը, և այս ախտանիշը կարևոր է ճիշտ ախտորոշման համար։ Ականջի առաջնային զննման ժամանակ դժվար է տեսնել թմբկաթաղանթը՝ անցուղու նեղացման կամ արտադրության առկայության պատճառով։ Արտադրության քսուքը կարող է հայտնաբերել իֆեկցիայի պատճառ ախտածին օրգանիզմը, սակայն այն ախտորոշման հիմք չի հանդիսանում։ Ծանր դեպքերում կարող է դիտվել հետականջային շրջանի ավշային հանգույցների մեծացում։

Որոշ դեպքերում վաղ փուլերում միակ նշանը կարող է լինել ականջային ծծումբի բացակայությունը։ Ծանր դեպքի բուժումից հետո կարող է պահանջվել մեկ շաբաթ, որպեսզի լսողական անցուղու տրամագիծը վերադառնա հին չափերին։

### Դասակարգում
Ի տարբերություն քրոնիկ արտաքին օտիտի, սուր արտաքին օտիտը մեծապես բակտերիալ ինֆեկցիայի հետևանք է, առաջանում է հանկարծակի, արագորեն ծանրանում է և դառնում ցավոտ։ Լսողական անցուղին ունի հարուստ նյարդավորում, այսպիսով, ցավը կարող է ուժգին լինել և խանգարել գիշերային քունը։ Այտուցը կարող է ուղեկցվել ականջային ծծումբի և թարախի առկայությամբ, որը կարող է հանգեցնել լսողության իջեցման և կոնդուկտիվ ծանրալսության առաջացման։ Ծանր կամ չբուժված դեպքերում ինֆեկցիան կարող է տարածվել դեպի հարակից փափուկ հյուսվածքներ՝ հարականջային թքագեղձ և ստործնոտային հոդի կապաններ, ծամելը դարձնելով ցավոտ։ Արտաքին օտիտի թեթև ձևն այնքան տարածված է, որ որոշ քիթ-կոկորդ-ականջաբանների կարծիքով երկրագնդի շատ մարդիկ իրենց կյանքի ինչ-որ փուլում կարող են առնչվել այս ախտաբանական վիճակի հետ։

Արտաքին լսողական անցուղու ոսկրային հատվածի մաշկը եզակի հատկություներով է օժտված․ այն անշարժ է, ամուր կապակցված է ոսկրին և ունի համարյա թղթի բարակություն։ Այս պատճառով այն նույնիսկ թեթև ֆիզիկական ուժի գործադրման արդյունքում հեշտությամբ կարող է վնասվել, պատռվել։ Լսողական անցուղու բորբոքումը սկսվում է ֆիզիկական վնասումից՝ հաճախ առաջացած ականջի բամբակյա փայտիկերով, գրիչի կափարիչով, բանալիով կամ այլ փոքր իրերով ինքնուրույն մաքրումից։ Սուր վիճակի այլ առաջացման պատճառ է ջրի հետ երկարատև շփումը կամ օդի արտահայտված խոնավությունը, ինչը խախտում է տեղային պաշտպանական ֆունկցիան, խթանելով բակտերաների բազմացումը, հանգեցնելով > առաջացման։

## Կանխարգելում
Սուր արտաքին օտիտի առաջացման կանխարգելման մարտավարությունը համանման է բուժման մարտավարությանը։

* Խուսափել լողական անցուղի օտար մարմին մտցնելուց․ ականջի բամբակյա փայտիկների կամ ականջի խցանիկների օգտագործումը արտաքին օտիտի առաջացման հիմանական պատճառն են։ Լսողական անցուղին նորմայում ունի ինքնամաքրման և ինքնաչորացման հատկություն։
* Կարևոր է ականջը չմաքրել մաշկի բարձր խոնավեցման դեպքում, քանզի այս ժամանակ մաշկը ավելի շատ է հակված վնասվելու։
* Խուսափել կեղտոտ ջրերում լողալուց։
* Արտաքին օտիտի թեթև աշտանիշերի դեպքում խուսափել ականջը թրջելուց։
* Չնայած ականջի խցանիկների օգտագործումը կանխարգելում է արտաքին օտիտի առաջացումը, դրա կողմից մաշկի շատ սեղմումը նույնպես կարող է հանգեցնել մաշկի վնասման և ախտանիշերի առաջացման։ Խորհուրդ է տրվում հաճախակի մաքրել ականջի խցանիկները օգտագործելուց առաջ։

Համաձայն որոշ աղբյուրների, ներականջային ականջակալների օգտագործումը չոր ականջում ամռանը կարող է լողորդի ականջի առաջացման պատճառ դառնալ, քանզի այն տաք և խոնավ միջավայր է ստեղծում անցուղու ներսում։ Ցանկալի է օգտագործել արտաականջային ականջակալներ այս վիճակից խուսափելու համար։

## Բուժում
### Դեղորայք
Լսողական անցուղու ախտահարումների ժամանակ արդյունավետ են թթվեցնող կամ չորացնող ագենտներ պարունակող լուծույթները, որոնք օգտագործվում են նաև այլ դեղոմիջոցների հետ կոմբինացված տարբերակով։ Արտաքին լսողական անցուղու սուր բորբոքման դեպքում քացախաթթվային լուծույթների օգտագործումը կարող է ցավոտ լինել։

Ականջի կաթիլները արտաքին օտիտների բուժման հիմքն են։ Որոշները պարունակում են հակաբիոտիկներ, հակասնկային միջոցներ, որոշներն էլ ուղղված են լսողական անցուղու միջավայրը թթվեցնելուն՝ բակտերիալ աճի կանգի նպատակով։ Կաթիլներից որոշները պարունակում են հակաբորբոքային ստերոիդ միջոցներ, որոնք այտուցի, քորի, ցավի դեմ պայքարելու համար են։ Չնայած նրան, որ ստերոիդները կարճացնում են բուճման տևողությունը, դրանց երկարատև օգտագործումը կարող է հարուցել օտոմիկոզների առաջացում կամ դրանց տևողության երկարացման։

Օրալ հակաբիոտիկների օգտագործումն արդարացված չէ, քանի որ դրանց էֆեկտիվությունը արտաքին օտիտ հարուցող բակտերիայի դեմ ապացուցված չէ, և հանգեցնում են բազմաթիվ կողմնակի ազդեցությունների, օրինակ, օպորտունիստական ինֆեկցիայի առաջացում։ Հակառակ սրան, տեղային ազդեցության դեղորայքի օգտագործումը ավելի էֆեկտիվ է։ Օրալ հակաբակտերիալ դեղորայքի օգտագործումն արդարացված է պրոցեսի՝ հարակից փափուկ հյուսվածքներ տարածման դեպքում։

Չնայած սուր արտաքին օտիտը ադեկվատ բուժման դեպքում բարելավվում է մի քանի օրվա ընթացքում, ծծմբային գեղձերի ֆունկիայի, լսողության վերադարձը կարող է պահանջել ևս մի քանի օր։ Բուժումից հետո ականջի ինքնամաքրման հատկությունը վերականգնվում է։ Ոչ լրիվ լավացման դեպքում ֆիզիկական կամ քիմիական չնչին վնասման դեպքում ախտանիշերը կարող են վերադառնալ։

### Մաքրում
Լսողական անցուղուց ծծումբի, մաշկի թեփուկների, թարախի մաքրումն ապահովում է դեղորայքի՝ մաշկի հետ անմիջական շփումը և լավացման տևողության կարճացումը։ Անցուղու պատերի արտահայտված այտուցի դեպքում անցուղին կարող է ամբողջությամբ փակվել․ այս դեպքում կաթիլներն ուղղակի չեն կարող հասնել ախտահարման օջախ, այսպիսով, դրանց կիրառումը դառնում է անիմաստ։ Ականջաբանը այս դեպքում զգուշորեն դեպի ախտահարման օջախ է մտցնում դեղորայքով ներծծված խծուծը․ այն հետագայում նույնպես կարելի է ներծծել դեղորայքով ։ Այս խծուծը պահպանում են այնքան ժամանակ, մինչև անցուղու լուսանցքի մեծացումը, որպեսզի ականջի կաթիլի ներթափանցման համար բավարար լինի։ Հակաբիոտիկ պարունակող կաթիլներն օգտագործում են 4-7 օր։ Ականջը պետք չէ փակել։ Թմբկաթաղանթի ամբողջականությունը դեպքերի մեծ մասում չի խախտվում։ Վնասված թմբկաթաղանթի վրա որոշ ականջի կաթիլներ կաթեցնելուց հետո կարող է դիտվել ականջներում աղմուկ, գլխապտույտ, սրտխառնոց, նույնիսկ լսողության իջեցում։

## Կանխատեսում
Արտաքին օտիտը լավ է պատասխանում ադեկվատ բուժմանը, սակայն, բարձիթողի վիճակներում կարող են առաջանալ բարդություններ։ Մարդիկ, ում մոտ առկա է շաքարային դիաբետ, իմունային համակարգի խնդիրներ, ճառագայթային թերապիայի պատմություն, ավելի հակված են չարորակ արտաքին օտիտի առաջացմանը։ Այս դեպքերում կարևոր է քիթ-կոկորդ-ականջաբանի կողմից մանրակրկիտ զննումը։

Բարդություններից են՝

* քրոնիկ արտաքին օտիտ
* դեպի մարմնի այլ մասեր ինֆեկցիայի տարածում
* նեկրոզացնող արտաքին օտիտ
* արյունահոսող արտաքին օտիտ

**<big>Նեկրոզացնող արտաքին օտիտ</big>**

Նեկրոզացնող արտաքին օտիտը (չարորակ արտաքին օտիտ) հաճախ հանդիպում է դիաբետ ունեցող մեծահասակների մոտ, ովքեր չեն հսկում իրենց դիաբետը։ Ավելի քիչ հանդիպում է իմուն համակարգի ծանր ախտահարում ունեցող մարդկանց մոտ։ Սկսվելով լսողական անցուղում, պրոցեսը կարող է տարածվել դեպի ոսկրային հատված, այնուհետև տարածվել դեպի հարակից փափուկ հյուսվածքներ։ Չախտորոշելու և չբուժելու դեպքում այն նույնիսկ կարող է տանել մահվան։ Այս բարդության ժամանակ առաջացող ցավից խանգարվում է քունը։ Այն չի անցնում նույնիսկ լսողական անցուղու այտուցի իջեցումից հետո։ Տարածվելու դեպքում կարող է հանգեցնել նաև գանգի հիմի օստեոմիելիտի, առաջացնելով գանգային նյարդերի կաթված։

#### Պատմություն
Չարորակ արտաքին օտիտը ավելի երկարատև և ծույլ ընթացք ունի, քան սովորական սուր արտաքին օտիտը։ Լսողական անցուղու հատակին կարող են առաջանալ գրանուլյացիաներ, հաճախ՝ ոսկրաաճառային միացման հատվածում։ Պարադոքսալ կերպով, չարորակ արտաքին օտիտի վաղ նշաններն ավելի սակավ են լինում քան սովորական սուր արտաքին օտիտի դեպքում։ Ուշացած դեպքերում հարականջային շրջանի այտուցը կարող է գերակշռել անցուղու այտուցին։ Չնայած գանգի շրջանի ինֆեկցիաների դեպքում դիտվում է տենդ և լեյկոցիտոզ, չարորակ արտաքին օտիտի դեպքում ջերմության բարձրացում կամ արյան սպիտակ բջիջների քանակի ավելացում կարող է չդիտվել։

#### Չարորակ արտաքին օտիտի բուժում
Հակառակ սովորական արտաքին օտիտի, չարորակ արտաքին օտիտը պահանջում է օրալ կամ ներերակային հակաբիոտիկների օգտագործում։ Կապտաթարախային ցուպիկը հիմնական պաթոգենն է։ Դիաբետի հսկումը նույնպես հենքային է բուժման մեջ։ Գանգի հիմքի օստեոմիելիտի առաջացման հետևանքով կարող է առաջանալ դիմային նյարդի  կաթված, հետադարձ նյարդի (ձայնալարերի) պարալիզ, կոխլեար նյարդի կաթված (խլություն)։

Բացի կապտաթարախային ցուպիկից, ախտահարող օրգանիզմը կարող է լինել սունկը։ Չարորակ արտաքին օտիտը և գանգի հիմի օստեոմիելիտը չեն ենթարկվում վիրահատական միջամտությանը, սակայն սրա միջոցով կարելի է ստանալ քսուքի ցանքս, հայտնաբերելու բուժման համար ավելի նախընտրելի հակաբիոտիկը։ Հաճախակի նշան է տարածված ցելյուլիտը՝ առանց աբսցեսի առաջացման։ Գանգի հիմի օստեոմիելիտը կարող է տարածվել դեպի քունքոսկրի ապառաժի ծայրը, կամ գանգի հիմին ավելի մոտ։ Հիպերբարիկ օքսիգենացիան հակաբիոտիկոթերապիային լրացնող միջոց է։

#### Բարդություններ
Քանի որ գանգի հիմը ընդգրկվում է պրոցեսում, մոտիկ գտնվող գանգային նյարդերը և դրանց ճյուղերը, հատկապես դիմային և թափառող նյարդերը, կարող են ախտահարվել, առաջացնելով դեմքի պարալիզ կամ ձայնի խռպոտություն, համապատասխանաբար։ Եթե երկու հետադարձ նյարդերն ախտահարվում են, առաջանում է շնչառության դժվարացում, կարող է տրախեոտոմիայի կարիք լինել։ Գանգի հիմի օստեոմիելիտը պահանջում է չորրորդ սերնդի հակաբիոտիկներով երկարատև բուժում և ունի նշանակալի բարձր մահացության ցուցանիշ։

## Էպիդեմիոլոգիա
Արտաքին օտիտի հանդիպման հաճախականությունը բարձր է։ Նիդեռլանդներում գրանցվել է 1000 բնակչության մեջ 12-14 դեպք, իսկ Միացյալ Թագավորությունում դիտվել է 1% բնակչության ախտահարում 1 տարում։

## Պատմություն
1696 թվականին իրականացված «Տեկտիտ պրոյեկտի» ժամանակ դիտվել է արտաքին օտիտների մեծ քանակ։ Այս կապակցությամբ ստեղծվել է «Տեկտիտի լուծույթ», որը պարունակում է 15% տանինաթթու, 15% քացախաթթու, 50% իզոպրոպիլ ալկոհոլ կամ էթանոլ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

Կատեգորիա:2023 երիտասարդական ամառային վիքիճամբարի դասընթացի ժամանակ ստեղծված կամ բարելավված հոդվածներ
Կատեգորիա:Ականջի հիվանդություններ
Կատեգորիա:Մանկաբուժություն
Կատեգորիա:Մաշկային հիվանդություններ
Կատեգորիա:Վնասվածքներ