Ռեմի դը Գուրմոն

**Ռեմի դը Գուրմոն**,(, ), ֆրանսիացի գրող։ Լինելով միաժամանակ վիպագիր, լրագրող և արվեստի քննադատ՝ նա մտերիմ է եղել սիմվոլիստների հետ:

## Կենսագրություն
Կոմս Օգյուստ-Մարի դը Գուրմոնի և Մաթիլդ դը Մոնֆորի որդին, Ժան դը Գուրմոնի եղբայրը, Գուրմոնը սերում էր Կոտանտենից ծագող ընտանիքից, որի մի ճյուղը XVI դարում հաստատվել էր Փարիզում՝ հիմնելով հրատարակչական տուն, որը տպագրել է գրքեր և հատկապես բազմաթիվ փորագրություններ ու տպագրություններ։ Նա ծնվել է իր մորական պապի տանը։ 1866 թվականին ընտանիքը տեղափոխվում է Մենիլ-Վիլման կալվածք՝ Վիլդյո-լե-Պուելի մոտ։ 1868 թ. հոկտեմբերից մինչև 1876 թ. Կուտանսի վարժարանում («lycée de Coutances») նա ուսանող էր՝ արտակարգ հաջողություններով, սակայն նրան քննադատում էին չափազանց զարգացած երևակայության համար:

1876 թվականին նա հաստատվում է Կանում (Էկյույեր փողոց, 46) և սկսում է իրավագիտության ուսումը։ 1879 թվականին իրավագիտության բակալավրի աստիճան ստանալուց հետո տեղափոխվում է Փարիզ՝ սկզբում Ռիշե փողոց, ապա՝ Օտվիլ փողոց 41 հասցե։ 1881 թվականի նոյեմբերին աշխատանքի է ընդունվում Ազգային գրադարանում: Նա սկսում է համագործակցել կաթոլիկական պարբերականների՝ ««Աշխարհը»-ի և «Ժամանակակիցը»-ի հետ։ 1882-1886 թվականներին հրատարակում է պատմական հանրամատչելի գրքեր, սակայն իր իսկական գրական մեկնարկը տալիս է «Մերլետ» (**1886)** վեպով, որի գործողությունները տեղի են ունենում իր մանկության երկրամասում՝ Վիլդյոյի և Ավրանշի միջև։ Գիրքը ընդունվում է անտարբերությամբ: Նույն տարում նա բացահայտում է իր ժամանակի նոր գեղագիտական որոնումները՝ Գյուստավ Կանի «Լա Վոգ»  հանդեսի միջոցով։ 1880-ականների վերջից իր անունը գրում է առանց քաղաքագիական ակտում եղած շեշտադրության:

1889 թվականի աշնանը Ալֆրեդ Վալետի, Լուի Դյումյուրի, Էռնեստ Ռենոյի, Ժյուլ Ռենարի, Ալբեր Սամենի հետ միասին դառնում է նոր «Ֆրանսիայի Մերկյուր» հանդեսի հիմնադիրներից մեկը, որին համագործակցում է 25 տարի։ Նրա առաջին հրապարակումները այս հանդեսում առանձնանում էին ձևի կատարելությամբ, արտահայտության հազվադեպությամբ և յուրահատուկ մտքի նրբությամբ։ Դրանք ուղղված էին նատուրալիզմի և Բուրժեի «հոգեբանական» դպրոցի դեմ։ Նրա «Մռայլ պատմվածքներ»-ը դարձան նրբաճաշակ ժանրի օրինակներ։ Նա սիմվոլիզմը սահմանեց՝ այն կապելով փիլիսոփայական իդեալիզմի սուբյեկտիվ դոկտրինի հետ: 1886 թվականի վերջում նա ծանոթանում է Բերտ դը Կուրիեռի հետ, որը հետաքրքրված էր սև մոգությամբ, օկուլտիզմով և կաբալայով։ Նա դառնում է Գուրմոնի սիրուհին և նրան ոգեշնչում է կրքոտ նամակների շարքով, որոնք հետմահու հրատարակվում են «Նամակներ Սիքստինեին» (1921) վերնագրով: Գուրմոնը բնակվում է նրա տանը՝ Սեն-Պեր փողոց 71 հասցեում, որտեղ ապրում է մինչև մահը՝ 1915 թվականը:

Բերտա Դե Կուրիեր, չնայած իր անհատականությանը,նա միշտ հավատարիմ կմնա Ռեմի դե Գուրմոնին ՝ խնամելով նրան իր հիվանդության ընթացքում՝ մնալով նրա հետ ողջ կյանքի ընթացքում: Նա ոգեշնչեց նրա Սիքստինյան վեպը (1890), որը հիանալի կերպով զուգորդվում է իր ժամանակի զգացմունքների բազմազանության հետ և որը նա նվիրում է Վիլլա դե լ ' Իլ-Ադամին, որին նա հանդիպել է իր այցելած Ազգային գրադարանում, նախընտրելի է գրական շրջանակներում, ինչպիսիք են Լե Ֆրանսուան, Լե Վաշետը, Վոլտերը, սև կատուն, Նոր Աթենքը, և ով դարձավ նրա ընկերը:

Նույն ժամանակաշրջանում նա մտերմացավ Ժորիս-Կառլ Հյուսմանսի հետ, ով դարձավ «Լատինական միստիկա» (1892) գրքի նվիրյալը և իր «Այնտեղ, ներքևում» («Là-bas») վեպում ոգեշնչվեց Բերտ դը Կուրիեռից։ Նա նաև հաճախում էր Ստեֆան Մալարմեի «երեքշաբթի հավաքներին»՝ Ռոմ փողոցում։

Ինչպես սիմվոլիստների մեծ մասը, նա դեմ էր հայրենասիրությանը, սակայն ոչ հակաֆրանսիական դիրքերից, այլ՝ նախնական շովինիզմի և կոպիտ միլիտարիզմի նկատմամբ ատելությունից դրդված։ 1891 թվականի ապրիլին նա «Մերկյուր»-ում հրապարակեց «Հայրենասիրություն խաղալիք» («Le joujou patriotisme») վերնագրով հոդվածը, որտեղ պնդում էր, որ Ֆրանսիայի և Գերմանիայի միջև առկա խոր գեղարվեստական և մշակութային հարազատությունները, որոնք կարող էին մոտեցնել երկու երկրներին, խաթարվում են ազգայնական կրքերից։ Հոդվածի արհամարհական տոնը՝ թերևս առավել քան բուն թեզը, սկանդալ առաջացրեց։ Բուլվարի կեղծավոր վրդովմունքից հետո, որը ներկայացրեց Հենրի Ֆուկյեն, նա ազատվեց Ազգային գրադարանից, և մեծ մասամբ մամուլի սյունակները փակվեցին նրա համար։ Սակայն իր պաշտպան Օկտավ Միրբոյի ջանքերով նա ընդունվեց «Ամսագրություն»-ում, որտեղ գրում էր ամենօրյա սյունակ։ Նա համագործակցել է նաև «Ժամանակ»-իշ «Տուլուզի Վերտառումը»-ի և այլ թերթերի հետ: Բացի այդ, նա ղեկավարում էր «Մտքերի Ժամագիրք»-ը, որը քիչ ընթերցողներ ուներ:
մինի|Ռեմի դը Գուրմոնի տունը Կանում։
1894 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1896 թվականի վերջը նա ղեկավարեց պատկերազարդ «Պատկերագործ» հանդեսը՝ սկզբում Ալֆրեդ Ժարիի հետ, ապա՝ միայնակ։ Նա ուսումնասիրությունների միջոցով արժևորեց Մալարմեին և Վերլենին՝ որպես պառնասականների ներկայացուցիչներ, Հյուսմանսին և Գոնկուր եղբայրներին՝ որպես ռեալիստներ, ինչպես նաև Ռեմբոյին, Տրիստան Կորբիերին, Վիլյեին, ապա՝ Բարբե դ’Օրևիլիին, Ստենդալին, Բոդլերին, Մորիս դը Գերենին, Ժերար դը Ներվալին, Ալոյզիուս Բերտրանին՝ որպես վերջին ռոմանտիկներ։ Դարերի խորքից նա վերագտնում էր մոռացված, թերագնահատված կամ գրականության պաշտոնական պատմաբանների կողմից զրպարտված հեղինակների՝ ստեղծելով ֆրանսիական գրականության մի տեսակ նոր պատմություն։ Նա հաճախ առաջիններից էր, որ արժևորում էր այնպիսի գրողների, ինչպիսիք էին Մետերլինկը, Վերհարենը, Ռենյեն, Սամենը, Վիելե-Գրիֆենը, Պիեռ Քույարը, Էրոլդը, Տայադը, Պոլ Ադամը, Ժիդը, Պիեռ Լուիսը, Լաֆորգը, Մորեասը, Մերիլը, Ռաշիլդը, Սեն-Պոլ-Ռուն, Կանը, Մոնտեսքյուոն, Ֆրանսիս Ժամմը, Պոլ Ֆորը, Հյուգ Ռեբելը, Ֆենեոնը, Դյուժարդենը, Բարեսը, Մոկլերը, Մաքս Էլսկամպը, Կլոդելը, Շվոբը, Մազելը, Ռենե Գիլը, Ֆոնտենասը, Ժեհան-Ռիկտյուսը, Բատայը, Օրյեն, Միխայել, Ժյուլ Ռենարը, Ժորժ Էքհուդը, Ալֆրեդ Վալետը, Լուի Դյումյուրը: Սեն-Պեր փողոցի 71 համարի մուտքը, որտեղ Ռեմի դը Գուրմոնը ապրել է 1898 թվականից մինչև իր մահը։ Նրա եղբայրը նույն տանը մահացավ 1928 թվականին։

1891 թվականին նա հիվանդացավ գայլախտի մի ձևով, որի առաջընթացը հնարավոր էր կասեցնել միայն չափազանց ցավոտ շղարշով, որոնք այլանդակեցին նրան և խաթարեցին նրա հասարակական և զգացմունքային կյանքը։ Հոգեբանորեն ծանր ազդեցված՝ նա երկար ժամանակ փակվել էր տանը։ Երբ կրկին սկսեց դուրս գալ, դա միայն «Մերկյուր»-ի գրասենյակ այցելելու համար էր՝ Կոնդե փողոցում, և տարին մեկ անգամ՝ մի քանի շաբաթով արձակուրդ անցկացնելու Կուտանսում: Այժմ նրա համար գոյություն ունեին միայն աշխատանքն ու գրքերը։ Նա հերթով հանդես էր գալիս որպես վիպագիր, փիլիսոփա, սոցիալական քննադատ, բարոյագետ և գրեթե բացառապես «Մերկյուր»-ում հրատարակում էր ընդարձակ ու հարուստ ստեղծագործություն՝ բաղկացած վեպերից, թատերական գործերից, բանաստեղծական ժողովածուներից և հատկապես էսսեներից, որոնք վկայում էին խոր գիտելիքների մասին։ 1905 թվականին Անդրե Ժիդի հետ միասին նա վերստանձնեց «Անապատի բնակարան» հանդեսի ղեկավարությունը։ 1910 թվականին նա հանդիպեց Նատալի Քլիֆորդ Բարնիին։ Նա ներշնչեց նրան ուժեղ կիրք, որն արտահայտվեց «Նամակներ Ամազոնուհուն» («Lettres à l’Amazone»1914) գրքում։ Նրա հետ նա համաձայնեց կրկին դուրս գալ հասարակություն և նույնիսկ փոքր ուղևորություն կատարեց Նորմանդիա, սակայն նրան արդեն տարիներ շարունակ տանջող շարժողական ատաքսիան քայքայում էր նրա առողջությունը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմը նրան խոր ընկճվածության մեջ գցեց․ նրա ընկերների մեծ մասը մեկնեց ռազմաճակատ, իսկ «Մերկյուր»-ը փակվեց մեկ տարով։ Նրա հիվանդությունը սրվեց, և նա գնալով ավելի դժվարությամբ էր քայլում: Նա դեռևս մի քանի հոդված հրապարակեց «Ֆրանսիա» և «Տուլուզի Վերտառումը» թերթերում։

Նա մահացավ ուղեղային կաթվածից՝ Բուսիկո հիվանդանոց հասնելուց կարճ ժամանակ անց։ Հուղարկավորությունից հետո, որը տեղի ունեցավ հոկտեմբերի 1-ին «Սեն-Թոմա-դ**’**Աքեն» եկեղեցում, նա թաղվեց Պեր-Լաշեզ գերեզմանատանը, որտեղ հետագայում նրան միացան Բերտ դը Կուրիեռը և նրա առաջին սիրեկանը՝ քանդակագործ Կլեզենժերը։ Բերտ դը Կուրիեռը ժառանգեց գրողի բոլոր ձեռագրերն ու գրադարանը։ Երբ նա մահացավ մեկ տարուց էլ պակաս ժամանակ անց, դրանք փոխանցեց Ռեմիի եղբորը՝ Ժան դը Գուրմոնին, որը մոտ տասը տարի զբաղվեց բազմաթիվ անտիպ գործերի հրատարակմամբ։

## Աշխատանքի վերլուծություն
Գուրմոնը կիրառում է տարբերակման մի ձև, որը նա անվանում է «գաղափարների տարանջատում»**:** Նրա էսսեիստական աշխատանքի մի զգալի մասը նվիրված է ուղեղի այս վարժությանը, որը բաղկացած է իրերը տեսակավորելուց.ճիշտ գաղափարը գաղութացվում է մի խառնուրդով, որը այն դարձնում է և կլիշե, և զառանցանք: Դա այն պատճառով է, որ այն, ինչ մենք տեսնում ենք, այն է, որ այն, ինչ մենք տեսնում ենք, այն է, ինչ մենք տեսնում ենք, այն է, որ այն, ինչ մենք տեսնում ենք, Ընդունված գաղափարը Այս գործողության արդյունքն է, որը միավորում է իրական տարրերը ՝ դրանք կեղծ գաղափարի վերածելու համար ՝ պատրանքի պատճառով, որ դրանց վերամիավորումը նորմ է: Տարանջատման աշխատանքը թույլ է տալիս ազատել ճշմարտությունը իր աղտոտված մասից՝  «մաքուր գաղափարը» վերականգնելու համար:
մինի|1898 թվականի նոր «Մերկյուր դը Ֆրանս»-ի հեղինակների աղյուսակը, որի հիմնադիրներից մեկը Գուրմոնն էր։
Նա նաև գրականագետ էր։ Եվ որպես այդպիսին, նա հիանում էր Բալզակով՝ միևնույն ժամանակ դատապարտելով նրա քրտնաջան աշխատանքը և հսկայական նվաճումները: Բաներ, որոնցով, այնուամենայնիվ, նա հիանում էր Ադամի դաշտում:«Ես մտածեցի Բալզակի մասին (պարոն Պոլ Ադամը, Հուսով եմ, որ շոյված կլինի դրանից) ՝ կարդալով «հնարքի» հեղինակի հենց նոր բերված կենսագրության մեջ նրա ստեղծագործությունների ցանկը: Իսկապես, Բալզակի ինչ-որ բան կա այս երիտասարդ գրողի պտղաբերության մեջ, ով իր տասնյոթ տարվա աշխատանքի ընթացքում մեզ տվել է երեսունհինգ հատոր, և հաճախ հսկայական հատորներ, որոնք կոմպակտությամբ արժեն երկու կամ երեք: Թե որն է նրա աշխատանքի մեթոդը, ես բացարձակապես չգիտեմ, նա ավելի խելամիտ է, քան Բալզակը, և, հետևաբար, նա, անկասկած, ավելի երկար կտևի»։Ֆրանսիական ակադեմիան նրան շնորհեց Սեն տուր մրցանակը 1904 թվականին գաղափարների մշակույթի, ոճի խնդրի և ֆրանսերենի գեղագիտության համար։ Անդրե Կապլեն երաժշտության մեջ դրել է Գուրմոնի հին տուփի հավաքածուից չորս տեքստ ՝ «Քուն», «Օրորոցային», «Մութ Սելվայում» և «Անտառ»:

## Դատողություններ
մինի|Մուտք դեպի Սեն-Պեր փողոց 71, որտեղ Ռեմի դը Գուրմոնը ապրել է 1898 թվականից մինչև իր մահը։ Նրա եղբայրը մահացել է այնտեղ 1928 թվականին։«Դա հանրագիտարանային էր։ Նրա հրաշալի և բեղմնավոր հետաքրքրասիրությունը առաջացրեց անկախություն, որտեղ էլ որ գտներ իր օգտագործումը: Եվ Դիդերոն Ռեմի դե Գուրմոնում կճանաչեր իր լավագույնը: Նա ականավոր գրող էր, խորապես կրթված, հստակ անհատականությամբ, բառի բուն իմաստով, մեծ ազնիվ մարդ»: —Ժորժ Պիոխ:

## Հրապարակումներ
### Բանաստեղծություններ

* «Վարդերի լիտանիաներ», Mercure de France, 1892
* «Նախկին ծաղիկները», Monnoyer imprimeur, 1893
* «Հիերոգլիֆներ», Mercure de France, 1894
* «Վատ աղոթքներ», Mercure de France, 1900
* «Ժամանցներ. Պոեմներ շնչավորով», Paris, Crès, 1912
* «Անհրապարակված պոեզիաներ», Paris, François Bernouard, 1921
* «Վերականգնված ռիմաներ», Paris, Éditions du Fourneau, 1979
* «Յակինթների հոտը», Éditions de la Différence, շարք «Օրբե», Միքել Ուելբեկի կողմից ներկայացված պոետիկ անթոլոգիա, 1991

### Վեպեր և պատմվածքներ
* «Մերլետ», Plon-Nourrit, 1886
* «Սիքստին», ուղեղային կյանքի վեպ, Albert Savine, 1890
* «Դիոմեդեի ձիերը», Mercure de France, 1897
* «Կանացի երազը», ընտանեկան վեպ, Mercure de France, 1899
* «Մեկ գիշեր Լյուքսեմբուրգում», Mercure de France, 1906; նոր հրատարակություն՝ L'Arbre Vengeur, 2020
* « Կախարդական պատմություններ», Mercure de France, 1894
* «Խղճմտանքի հափռիչը», պատմվածքներ և նովելներ, Mercure de France, 1896
* «Ֆոկաս», երեք նկարներով՝ Remy de Gourmont, «l'Ymagier» հավաքածու, 1895
* «Դիոմեդեի ձիերը», վեպ, Mercure de France, 1897
* «Հեռավոր երկրի մասին. Մեղքեր. Կանանց դիմանկարներ. ԱՆեկդոտներ», Mercure de France, 1898
* «Կանացի երազը», ընտանեկան վեպ, Mercure de France, 1899
* «Մեկ գիշեր Լյուքսեմբուրգում», վեպ, Mercure de France, 1906; նոր հրատարակություն՝ L'Arbre Vengeur, 2020
* «Անաղարտ սիրտ», վեպ, երեսափակ՝ Georges d'Espagnat, Paris, Mercure de France, 1907
* «Գույներ», նոր պատմվածքներ, ինչպես նաև «Հին բաներ», Paris, Mercure de France, 1908
* «Սատրայի նամակներ», Paris, Crès, «Les Maîtres du livre» շարք, 1913; դիմանկար՝ Vibert
* «Նամակներ Ամազոնին», դիմանկար՝ Vibert, Crès, 1914
* «Պարոն Կրոկանտ», Crès, 1918; նոր հրատարակություն՝ Esthétique de la langue française, Ivrea, 1995
* «Գրիսելիդիսի համբերությունը», նկարներ՝ P. A. Moras, Paris, Éditions du Sagittaire, 1920
* «Նամակներ Սիքստինին», Mercure de France, 1921
* «Մոգական աման», Paris, Le Divan, 1923
* «Ճանապարհի ավարտն ու երեք այլ պատմվածքներ», Paris, À l'enseigne de la Porte étroite, 1925
* «Անորոշությունը», վեպ, Éditions du Clown Lyrique, 2006 (գրված՝ 1899):

### Թատրոն
* **«**Մերլետ», Plon-Nourrit, 1886
* «Սիքստին», ուղեղային կյանքի վեպ, Albert Savine, 1890
* «Դիոմեդեի ձիերը», Mercure de France, 1897
* «Կանացի երազը», ընտանեկան վեպ, Mercure de France, 1899
* Լուսնի ստվեր», մի գործողությամբ պիես, Champion, 1923

### Էսսեներ և տարեգրություններ
* Ժայթքող հրաբուխ, Ա. Դեգորս-Կադո, երիտասարդ տարիքի գրադարան Ես, 1882
* Հարություն առած քաղաքը, Ա. Դեգորս-Կադո, երիտասարդ տարիքի գրադարան II, 1883
* Բերտրան Դյու Հեքլեն, Ա. Դեգորս-Կադո, 1883
* Փոթորիկներ և նավաբեկություններ, Ա. Դեգորս-Կադո, 1883
* Պոմպեյի վերջին օրերը, Ա. Դեգորս-Կադո, 1884
* Օդապարիկով, Ա. Դեգորս-Կադո, 1884
* Ֆրանսիացիները Կանադայում և Ակադիայում: 50 փորագրություններով: Փարիզ, Ֆիրմեն-Դիդո, 1888
* Լապլանդացիների թվում են Նորվեգիայի Լապլանդիայի բարքերը, սովորույթներն ու լեգենդները: 31 փորագրությամբ: Փարիզ, Ֆիրմեն-Դիդո, 1890
* Խաղալիք հայրենասիրություն", "Մերկուր դե Ֆրանս", 1891 թվականի ապրիլ
* Առեղծվածային լատիներեն. Անտիֆոնարիայի և սիմվոլիզմի բանաստեղծները միջնադարում, առաջաբան ՝ Orորիս-Կառլ Հյուիսմանսի, Մերկուր դե Ֆրանս, 1892; վերահրատարակվել է: Գեղեցիկ տառեր, մյուսները:
* Իմաժյե», համահեղինակ՝ Ալֆրեդ Ժարի, 2 հատոր, 1896
* Հանրային պոեզիա», Mercure de France և «Իմաժյե», 1896
* Դիմակների գիրք. Սիմբոլիստական դիմանկարներ՝ մեկնաբանություններ և փաստաթղթեր անցյալի և ներկայի գրողների մասին, հատոր I և II, Mercure de France հրատարակություն, 1896–1898, .
* Իմաժյե» ալմանախ՝ համաստեղաբանական, աստղաբանական, գրական, արվեստային, կախարդական, կաբալիստիկ և կանխագուշակական, 15 փայտե պատկերներով՝ Գ. դ’Էսպանյայի, «Իմաժյե», 1897
* Դիմակների երկրորդ գիրք», նկարազարդված Ֆելիքս Վալոտոնով, Mercure de France, 1898
* Ֆրանսերեն լեզվի էսթետիկա», Mercure de France, 1899
* Իդեաների մշակույթը», Mercure de France, 1900
* Փոքր ամսագրերը. Բիբլիոգրաֆիայի փորձ, Միշել դե Գուրմոնտի նախաբառով», Mercure de France, 1900
* «Վելուրի ճանապարհը. Նոր մտքի տարանջատումներ», Փարիզ, Mercure de France, 1902
* Մանրէի խնդիրը», Mercure de France, 1902
* Էպիլոգներ (Որոնումներ կյանքի մասին, 1895–1898)», Mercure de France, 1903
* Սերն ըստ ֆիզիկայի. Փորձ սեռային բնազդի մասին», Mercure de France, 1903
* Գրական զբոսանքներ», Mercure de France, 1904
* Ժուդիթ Գոթիե. Կենսագրություն», Sansot, 1904
* Ֆիլոսոփիական զբոսանքներ», Mercure de France, 1905
* Անբեկանելի ինտելեկտուալ օրենք», Mercure de France ամսագրում, 1907 թ. հունիսի 15.
* Սերն հակառակ ուղղությամբ», Mercure de France ամսագրում, 1907 թ. դեկտեմբերի 1
* Դանտե, Բեատրիս և սիրային պոեզիան. Փորձ Իտալիայում կանացի իդեալի մասին», Mercure de France, 1908
* Ճգնավորի կատուն. Ապրումներ և պատկերներ, հուշագրություններ», Փարիզ, Société des Trente, Albert Messein, 1912
* Փոքր քաղաքը», Mercure de France, 1913
* Քայլեր ավազի վրա…», Գրական ալմանախ Crès, Փարիզ, 1914, Է. Վիբերտի դիմանկարով
* «Des pas sur le sable…» → «Քայլեր ավազի վրա…»
* «Գրական Բելգիան», Փարիզ, Crès, 1915
* Տեղի ուժգնության մեջ» (ապրիլ–հուլիս, 1915). Նախաբառ՝ Ժան դե Գուրմոնտի, Փարիզ, Crès, «Bellum» շարքը, 1916
* Պատերազմի ընթացքում. Նամակներ Արգենտինայի համար», Նախաբառ՝ Ժան դե Գուրմոնտի, Mercure de France, 1917
* Օրվա մտքեր», 2 հատոր, հատոր I (հոկտեմբեր 1914–ապրիլ 1915), հատոր II (մայիս 1915–սեպտեմբեր 1915), Փարիզ, Crès, «Bellum» շարքը, 1918
* Երեք միջնադարյան լեգենդ», Փարիզ, Société des Trente, Albert Messein, 1919
* Անհրապարակված մտքեր», 18 նկարներով Ռաուլ Դյուֆիի կողմից, Նախաբառ՝ Գյոմ Ապոլիների, Փարիզ, Éditions de la Sirène, 1920
* Լ’Իմաժիե գրքույկը», Դարանջեսի փայտանյութերի պատկերազարդմամբ, Փարիզ, Éditions du Sagittaire, 1920
* Փոքրիկ մատիտներ», հուշագրություններ, Փարիզ, Crès, 1921
* Ճշմարտության հորանը», հուշագրություններ, Փարիզ, Société des Trente, Albert Messein, 1922
* Վերջին անհրապարակված մտքեր», Փարիզ, François Bernouard, 1924
* Տարանջատումներ», Փարիզ, Éditions du Siècle, 1925
* Նոր Տարանջատումներ», Éditions du Siècle, 1925
* Արվեստի ավարտը», հուշագրություններ, Փարիզ, Cahiers de Paris, 1925
* Կանայք և լեզուն», Փարիզ, Madame Lesage, 1925
* Երկու բնության պոետներ՝ Բրայանտ և Էմերսոն», Փարիզ, La Centaine, 1925
* Խաղալիքը և երեք այլ էսսե», 10 փայտանկարներով՝ Ժոզեֆ Կեսնելի, La Belle Page, 1926
* Հատուկ նամակներ Ամազոնին», 52 լիթոգրաֆիկ նկարներով՝ Անդրե Ռուվեյրի, Mercure de France, 1926
* Գրական զբոսանքներ», Mercure de France, Փարիզ, 1929

## Ժամանակակից հրատարակություններ
* Մտքի մշակույթը», հատոր, որը ներառում է Գուրմոնի մի շարք էսսեներ, Նախաբառ՝ Շարլ Դանտզի, Փարիզ, Ռոբերտ Լաֆոնտ, «Bouquins» շարքը, 1152 էջ, 2008, ISBN 978-2-22110-396-8
* Հեռախոսը իսկապես այդքան շատ է ավելացրել մեր երջանկությունը», Փարիզ, Grasset, «Les Cahiers rouges» շարքը, 288 էջ, 2015, ISBN 978-2-24685-925-3
* Կետից առաջ. Օրվա գաղափարները (հունիս 1911–օգոստոս 1914)», հոդվածներ, որոնք հրապարակվել են «Ֆրանսիա» ամսագրում (հունիս 1911–օգոստոս 1914) «Օրվա գաղափարներ» բաժնում, խմբագիր՝ Քրիստիան Բուա, Փարիզ, «Classiques Garnier», «Bibliothèque de littérature du» շարքը, 1197 էջ, 2025 .

## Գրականություն
* Christian Angelet, « La Notion de symbole chez Gourmont et Huysmans », Les Décadents à l'école des Alexandrins, Colloque international des 30 novembre- décembre 1996 à l'université de Valenciennes, études rassemblées et présentées par Perrine Galand-Hallyn, Presses Universitaires de Valenciennes, 1996, .
* Eugène Bencze, La Doctrine esthétique de Remy de Gourmont, thèse, Toulouse, éditions Du Bon Plaisir, 1928.
* Jean-Pierre Bertrand, Jacques Dubois, Jeannine Paque, « S.M. à S.M. », Remy de Gourmont, Atti del convegno di Monselice 26-28 Settembre 1996, a cura di Patrizio Tucci, Biblioteca Francese Unipress, 1997, .
* Nancy Blake, « Le nouveau roman » de 1890 : Dujardin, Gide, Barres, R. de Gourmont, Université de Paris IV, thèse, 1974 (I 2985-4º) ; publiée dans Agencer un univers nouveau. Le temps de la genèse 1870-1914. Textes réunis par L. Forestier, Les Lettres modernes, Paris, Minard, 1976, .
* Anne Boyer, Remy de Gourmont. L'écriture et ses masques, Paris, Champion, 2002.
* .մինի|425x425փքս|Հոդվածի նախագիծ, հրապարակված «Promenades Littéraires» 6-րդ շարքում, հետմահու։
* Christian Buat, Remy de Gourmont, coll. "Qui suis-je ?", Paris, Pardès, 2014, .
* Frédéric Canovas, « Le grand contempteur : Remy de Gourmont vu par Paul Léautaud », Cahier Remy de Gourmont, sous la direction de Thierry Gillybœuf et Bernard Bois, Paris, L’Herne, 2003, p. 142–55.
* Marcel Coulon, L’Enseignement de Remy de Gourmont, éditions du Siècle, 1925.
* Charles Dantzig, Remy de Gourmont. « Cher vieux daim ! », Paris, Grasset, 2008.
* Gloria Y De Cherise, Rayonnement de Remy de Gourmont. Lignes de force et correspondance inédite de jeunesse, Université de Paris-IV, 1978.
* Paul Delior, Remy de Gourmont et son œuvre, Paris, Mercure de France, 1909.
* Paul Escoube, « La femme et le sentiment de l'amour chez Remy de Gourmont », Mercure de France, octobre 1922, Paris, Mercure de France, 1923,  et .
* Thierry Gillybœuf, Remy de Gourmont. Une vie fin-de-siècle, Rennes, La Part Commune, 2025, 2 vol.
* « Gourmont », sous la direction de Thierry Gillybœuf & Bernard Bois, Cahier de l’Herne, 2003.
* Actualité de Remy de Gourmont, sous la direction de Vincent Gogibu & Nicolas Malais, avant-propos de Denis Grozdanovitch, coll. "Les Cahiers", Clown Lyrique, 2008.
* .
* Paul-Émile Jacob, « Remy de Gourmont », University of Illinois in Language and Literature, vol. 16, The University of Illinois Press Urbana & Les Presses Universitaires de France, 1931.
* .
* André Karatson, « Les Arcanes de l'idéalisme » [Réception esthétique de Schopenhauer dans Sixtine de R. de Gourmont], Schopenhauer et la création littéraire en Europe, sous la direction de Anne Henry, Paris, Méridiens Klincksieck, 1989, .
* Jean-Claude Larrat et Gérard Poulouin, Modernité de Remy de Gourmont, Caen, Presses Universitaires de Caen, 2010, 364 p.
* Valérie Michelet, « Le carnet de notes et l'agenda comme programmation de l'écriture dans deux romans fin-de-siècle : Sixtine de Remy de Gourmont et Paludes d'André Gide », Bulletin des Amis d'André Gide, 126-127, 2000, .
* Maurice Penaud, « Remy de Gourmont et la notion fin de siècle », Fins de siècle, colloque de Tours, 4-6 juin 1985, textes recueillis par Pierre Citti, Presses Universitaires de Bordeaux, 1990, р. 297-313.
* Maurice Penaud, Remy de Gourmont et l'individualisme en France de 1890 à 1914, Université de Paris-IV, 1976.
* Carmen Camero Perez, « Remy de Gourmont ou la forge d'un style », dans La Critique artiste de Charles Baudelaire à Maurice Blanchot, Universidad de Sevilla, Secrétariat des publications, 2000, .
* Garnet Rees, Remy de Gourmont ; essai de biographie intellectuelle, thèse de doctorat, Boivin, 1940.
* .
* Karl D. Uitti, La Passion littéraire de Remy de Gourmont, Princeton University/PUF, 1962.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաքննադատներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի փիլիսոփաներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քննադատներ