Կիտամուրա Տոկոկու

**Կիտամուրա Տոկոկու**  (, ), ճապոնացի գրաքննադատ և բանաստեղծ: Ստեղծագործել է կեղծանունով: Իրական անունը` **Կիտամուրա Մոնտարո**  ():  Համարվում է ճապոնական ռոմանտիզմի հիմնադիրներից մեկը Մեյձի կայսրի  կառավարման (1868-1912) ուշ շրջանի գրականությունում:

Կիտամուրան մեծապես կրել է Բայրոնի բանաստեղծությունների ազդեցությունը, ինչպես նաև Թ. Քարլայլի և Ռ. Ու. Էմերսոնի ազդեցությունը:

## Կենսագրություն
Կիտամուրա Տոկոկուն ծնվել է սամուրայների աղքատ ընտանիքում Կանագավայի պրեֆեկտուրայի Աշիգարաշիմո շրջանում։ Նրա եղբայրը՝ Կոկո Մարույամա (իսկական անունը՝ Կակիհո) ճապոնացի նկարիչ էր։

Կիտամուրան ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Տոկիո 14 տարեկանում, ավարտել է միջնակարգ դպրոցը Գինզայում և ընդունվել Տոկիոյի տեխնիկական քոլեջ, որը հետագայում վերանվանվել է Վասեդայի համալսարան, 1883 թվականին։ Կիտամուրան կրթական հաստատությունից վտարվել է 1887 թվականին իր քաղաքական հայացքների համար։

### Գործունեություն
Կիտամուրան մասնակցել է 1880-ականների ճապոնական քաղաքական և սոցիալական շարժմանը` «Հանուն ազատության և մարդկանց իրավունքների» ( - *Ձիյումինկենունդո*): Նա հեռացել է խմբից, քանի որ կասկածում էր անդամների գործողություններին (կուսակիցները, ի թիվս այլ բաների, ավազակային հարձակումներ էին գործում դրամահավաքի համար)։

1888 թվականին նա ամուսնացել է քաղաքական գործիչ Իշիզակի Մասատակայի դստեր՝ Իշիզակի Մինայի հետ, և կնոջ ազդեցության ներքո ընդունել է քրիստոնեություն։ Միաժամանակ նա առաջին անգամ տպագրվել է։ Նրա առաջին տպագրված աշխատանքը եղել է այն ժամանակվա ճապոնական ամենաերկար ազատ չափածո բանաստեղծությունը՝ շինթայշին՝ «Բանտարկյալի բանաստեղծությունը»։ Բանաստեղծությունը պարունակում է Բայրոնի նմանակում և հղումներ «Շիլիոնի կալանավորը» (*The Prisoner of Chillon*) բանաստեղծությանը։ 1891 թվականին հրատարակել է «Հեքիաթային երկրի երգերը» («Հորայկյոկու») պոեմը, երեք գործողությամբ դրամա, որտեղ հստակ երևում են ռոմանտիզմի մոտիվները՝ հուսահատություն, իրականությունից փախուստ։

Կիտամուրա Տոկոկուն եղել է երիտասարդ գրողների խմբի մեջ, ովքեր 1893-1898 թվականներին հրատարակել են «Գրականության աշխարհ» (, *Բունգակուկայ*) ամսագիրը, և եղել է ամսագրի հիմնադիրներից մեկը, որտեղ տպագրել է իր քննադատական գրական հոդվածներն ու էսսեները։  Մոտավորապես այդ ժամանակ (1893 թվականին) նրա մոտ սկսել են դրսևորվել հոգեկան անկայունության և դեպրեսիայի նշաններ:

Կիտամուրան եղել է Շիմազակի Տոսոնի մերձավոր գործընկերը, ով նաև հանդես է եկել ամսագրի հրատարակչական շրջանակում: Կիտամուրան մեծապես ազդել է ռոմանտիկ գրական շարժման մեջ Շիմազակիին ներգրավելու վրա: Տոսակիի հայրը՝ Շիմազակի Մասակին հայտնի էր «Կոկուգակու» շարժման շրջանակներում իր ներգրավվածությամբ։

1890 թվականին Կիտամուրան դարձել է անգլերենի ուսուցիչ աղջիկների դպրոցում, իսկ 1893 թվականին փոխարինել է Տոսոնին նմանատիպ պաշտոնում Մեյջիի աղջիկների դպրոցում (հետագայում՝ Մեյջի Գակուինի համալսարան)։

Կիտամուրան, քվակերների ազդեցությամբ եղել է նաև «Խաղաղության միություն» (, *Հեյվակայի*) ճապոնական պացիֆիստական կազմակերպության ձևավորման առաջնագծում, որը հիմնադրվել է նրա օգնությամբ, 1889 թվականին։ Նա հաճախել է Ազաբուի քրիստոնեական ունիվերսալիստական եկեղեցին (բողոքական եկեղեցի, որը հիմնադրել է Ամերիկյան քրիստոնեական եկեղեցու ճապոնական առաքելությունը), որտեղ աշխատել է նաև որպես թարգմանիչ։

Կիտամուրան հեղինակել է «Բունգակուայ» ամսագրում հրապարակված «Կույր հավատի չարիքը» հոդվածը, որտեղ նա, ի թիվս այլ բաների, ծաղրում էր «Կոկուգակու» շարժումը (, երկրի [մշակույթի] ուսումնասիրություն, կամ  *կոգակու, «*կայսրի մասին ուսմունք»), որը 19-րդ դարի վերջին իր գրեթե անհետացման պահին վերածվել էր սինտո ֆունդամենտալիզմի ձևի:

## Մահ
մինի|Կիտամուրա Տոկոկուի գրական հուշարձան (Օդավարա քաղաքի Օդավարա գրական թանգարան)
Կիտամուրան ինքնասպան է եղել 1894 թվականի մայիսի 16-ին`  չին-ճապոնական պատերազմից մեկ ամիս առաջ՝ կախվելով Տոկիոյի Շիբա այգու մոտ գտնվող իր տան այգում։ Դրանից հինգ ամիս առաջ նա արդեն ինքնասպանության փորձ կատարել էր՝ փորձելով դաշույնով խոցել իրեն։ Նրա կինը մերժել էր միասին մահանալու նրա առաջարկը, և Տոկոկուն կայացրել էր միայնակ ինքնասպանություն գործելու  վերջնական որոշումը։

Կիտամուրան թաղված է Օդավարայի Կոչոջի տաճարի գերեզմանատանը (Կանագավա պրեֆեկտուրա)։

## Հրապարակումներ
Կիտամուրայի ստեղծագործական ժառանգությունը ներառում է մոտ 30 բանաստեղծություն, երկու երկար բանաստեղծություն, ինչպես նաև լրագրողական և քննադատական հոդվածներ։ 
* 1891 թվականին «Հեքիաթների երկրի երգերը»
* 1889 թվականին «Բանտարկյալի բանաստեղծություններ»:

### Լրագրություն և քննադատություն
* 1892 թվականին «Պոեզիայի և կանայք»
* 1892 թվականին «Տոկուգավայի դարաշրջանի հասարակ մարդկանց իդեալները»
* 1893 թվականին «Մարդիկ և գաղափարախոսություն»
* 1893 թվականին «Ի՞նչն է խանգարում կյանքին»
* 1893 թվականի «Ներքին կյանքի տեսություն»:
1894 թվականի հոկտեմբերի 8-ին լույս է տեսել «Տուկոկուշու» ձեռագրերի հետմահու ժողովածուն, որը խմբագրել են Հոշինո Թենչին և Շիմազակի Տոսոնին, և նույն ամսին Վասեդա Բունգակուում լույս է տեսել Կանեկո Չիկուսուի «Կարդում ենք «Տուկոկուշու»-ն։

1902 թվականի հոկտեմբերի 1-ին լույս է տեսել Տոկոկուի (Բունբուդո) ամբողջական ստեղծագործությունները, որը խմբագրել է Հոշինո Թենչին։ Բացի այդ, 1950 թվականին, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո  հրատարակվել է նրա երկերի ամբողջական ժողովածուն՝ Սեյչիրո Կացումոտոյի խմբագրությամբ։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ

Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Կատեգորիա:Գրաքննադատներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի բանաստեղծներ