Ռենդալ Ջարել

**Ռենդալ Ջարել**  (անգլ. *Randall Jarrell,* ) ամերիկացի բանաստեղծ, գրականագետ, մանկագիր, էսսեիստ և վիպասան։ Նա Կոնգրեսի գրադարանի պոեզիայի 11–րդ խորհրդատուն էր, պաշտոն, որը այժմ Միացյալ Նահանգների պոեզիայի դափնեկրի կոչումն է:

Ի թիվս այլ պարգևների, Ջարելը արժանացել է Գուգենհայմի կրթաթոշակի 1947–1948 թվականներին, դրամաշնորհի՝ Արվեստների և գրականության ազգային ինստիտուտից 1951 թվականին և Պոեզիայի  գրքի ազգային մրցանակին 1961 թվականին:

## Կենսագրություն
### Վաղ տարիներ և կրթություն
Ջարելը բնիկ Թենեսի նահանգի Նեշվիլ քաղաքից է եղել: Նա հաճախել է «*Hume-Fogg*» ավագ դպրոցը, որտեղ «զբաղվել է թենիսով, մասնակցություն է ունեցել որոշ դպրոցական ներկայացումներում և սկսել է քննադատի իր կարիերան դպրոցական ամսագրում՝ երգիծական էսսեներով»: Նա իր բակալավրի աստիճանը ստացել է Վանդերբիլթի համալսարանից 1935 թվականին։ Վանդերբիլթում աշխատելու ժամանակ նա խմբագրել էր ուսանողական «*The Masquerader*» երգիծական ամսագիրը, եղել է թենիսի թիմի ավագը, «Ֆի Բետա Կապպա» ուսանողական ընկերության անդամը և ավարտել է «*Magna cum Laude*» գովեստի կոչումով: Նա այնտեղ սովորել է Ռոբերտ Փեն Ուորենի մոտ, որը առաջին անգամ հրապարակել է Ջարելի քննադատությունը, Ալեն Թեյթի, որը առաջին անգամ հրատարակել էր Ջարելի պոեզիան և Ջոն Քրոու Ռենսոմի, որը Ջարելին տվել է իր առաջին դասավանդումը՝ որպես առաջին կուրսեցի կոմպոզիցիայի ուսուցիչ Օհայոյի Գամբիերի Քենյոն քոլեջում: Չնայած Վանդերբիլթի այս բոլոր «դաստիարակները» ներգրավված են եղել պահպանողական Հարավային ագրարային շարժման մեջ, Ջարելն ինքը նրանց չի հետևել: Ըստ Ստեֆանի Բերտի, «Ջարելը, Մարքսի և Օդենի նվիրյալը, ընդունել է իր ուսուցիչների գրական դիրքորոշումները՝ միաժամանակ մերժելով նրանց քաղաքականություն հայացքները»: Նա նաև ստացել է իր անգլերենի մագիստրոսի կոչումը Վանդերբիլթում 1937 թվականին՝ գրելով իր թեզը Ալֆրեդ Հաուսմենի մասին (որը ավարտել է 1939 թվականին)։

Երբ Ռենսոմը նույն տարում հեռացել էր Վանդերբիլթից և մեկնել Օհայոյի Քենյոն քոլեջը, նրա մի շարք հավատարիմ ուսանողներ, ներառյալ Ջարելը, հետևել են նրան Քենյոնում: Ջարելը երկու տարի անգլերեն է դասավանդել Քենյոնում, մարզել է թենիսի խմբերին և ծառայել որպես դասախոսական կազմի մշտական անդամ բակալավրիատի հանրակացարանում ապրող ուսանողների համար, որտեղ ապրել են ապագա գրողներ Ռոբի Մաքոլին, Փիթեր Թեյլորը և բանաստեղծ Ռոբերտ Լոուելը։ Լոուելը և Ջարելը մնացել են լավ ընկերներ ողջ կյանքի ընթացքում։ Ըստ Լոուելի կենսագիր Փոլ Մարիանիի, «Ջարելը (Լոուելի) սերնդի առաջին մարդն էր (որին նա իսկապես ակնածանքով էր վերաբերվում)»՝ շնորհիվ Ջարելի հիասքանչ բնույթով և վստահության նույնիսկ 23 տարեկանում։

### Կարիերա
Ջարելը շարունակել է դասավանդել Օսթինում Տեխասի համալսարանում 1939-1942 թվականներին, որտեղ նա սկսել է իր քննադատություններ հրապարակել և հանդիպել է իր առաջին կնոջը՝ Մակի Լենգեմին: 1942 թվականին նա թողել է համալսարանը՝ միանալու Միացյալ Նահանգների բանակի օդային ուժերին։ Նրա մահախոսականի համաձայն՝ նա «սկսել է որպես թռչող կադետ, այնուհետև դարձել է ծովագնացային աստղագիտություն աշտարակի օպերատոր, պաշտոն, որը նա համարում էր օդուժի ամենապոետիկը»: Նրա վաղ շրջանի պոեզիան, հատկապես «Գնդաձև հրետանու նշանառուի մահը» (*The Death of the Ball Turret Gunner*), հիմնականում վերաբերում էր օդուժում նրա ռազմական փորձառություններին։

Ջարելի մահախոսականում նշեվլ է նաև, որ «զորացրվելուց հետո նա մեկ տարի դասավանդել է Սառա Լոուրենս քոլեջում՝ Նյու Յորքի Բրոնքսվիլ գյուղում»։ Նյու Յորքում գտնվելու ընթացքում նա նաև աշխատել է որպես «*The Nation*» ամսագրի ակնարկների ժամանակավոր խմբագիր։ Ջարելը անհարմար էր զգում իրեն քաղաքում ապրելուց և «պնդում էր, որ ատում է Նյու Յորքի ամբոխները, բարձր կենսապայմանների արժեքը, մարդկանց կարգավիճակով պայմանավորված շփումները և կանաչ տարածքների զգալի պակասը»։ որոշ ժամանակ անց նա հեռացել է քաղաքից և տեղափոխվել Հյուսիսային Կարոլինայի համալսարանի Կանանց քոլեջ, որտեղ, որպես անգլերեն լեզվի դոցենտ, դասավանդել է ժամանակակից պոեզիա և «պատկերավոր գրականություն»։

Ջարելը բաժանվել է իր առաջին կնոջից և 1952 թվականին ամուսնացել Մերի ֆոն Շրեյդերի հետ՝ մի երիտասարդ կնոջ, որին նա հանդիպել էր Կոլորադոյում գրողների ամառային համաժողովի ժամանակ։ Նրանք առաջին անգամ միասին են ապրել, երբ Ջարելը մեկ կիսամյակ դասավանդել է Իլինոյսի Ուրբանա-Շամփեյն համալսարանում։ Զույգը բնակություն էր հաստատել Գրինսբորոյում՝ Մերիի նախորդ ամուսնությունից ծնված դուստրերի հետ։ 1956 թվականին նրանք ժամանակավորապես տեղափոխվել էին Վաշինգտոն, երբ Ջարելը երկու տարով աշխատում էր որպես խորհրդատու Կոնգրեսի գրադարանում (հետագայում այդ պաշտոնը կոչվեց «Պոետ Լորեատ»)։ Նրա պաշտոնավարության ավարտից հետո նրանք վերադարձան Գրինսբորո և Հյուսիսային Կարոլինայի համալսարան։

### Դեպրեսիա և մահ
Ջարելի կյանքի վերջին շրջանի մասին՝ 1963 թվականին, Ստեֆանի Բուրթը նշել է. «Ռենդալի վարքագիծը սկսեց փոխվել։ Մոտենալով իր հիսունամյակին նա, կարծես, խորապես անհանգստանում էր իր տարիքային առաջընթացի համար... Նախագահ Քենեդու սպանությունից հետո Ռենդալը օրեր շարունակ հեռուստացույցի առջև էր անցկացնում՝ լաց լինելով։ Տխրությունից մինչև անգործության հասնելով՝ Ռենդալը օգնություն փնտրեց Ցինցինատիում գտնվող հոգեբույժի մոտ, ով նրան նշանակեց ամիտրիպտիլին»։ Դեղամիջոցն առաջացրեց մանիակային համախտանիշ, և 1965 թվականին նա հոսպիտալացվեց ու ամիտրիպտիլինի ընդունումը։ Նա այս ընթացքում նորից ընկել էր դեպրեսիայի մեջ։ Բուրթը նաև նշել է, որ ապրիլին «*[[Նյու Յորք Թայմս|The New York Times]]*»–ում Ջոզեֆ Բենեթը հրապարակել է «չարամիտ հեգնական» մի հոդված Ջարելի վերջին ժողովածուի՝ «Կորուսյալ աշխարհ»-ի մասին, որտեղ նա գրել էր. «նրա աշխատանքն ամբողջությամբ հնացած է. անչափ մեծ պերճանք, որը խրախուսվել է աննրբանկատ ու սենտիմենտալ մայրասիրությամբ. դրա գլխավոր առանձնահատկությունն է թուլամիտ մանկամտությունը»։

Ավելի ուշ Ջարելը դաստակն էր կտրել և կրկին հոսպիտալացվել։ Հիվանդանոցից դուրս գրվելուց հետո նա ամռանը մնացել էր տանը՝ կնոջ խնամքի ներքո, իսկ աշնանը վերադարձել էր դասավանդելու Հյուսիսային Կարոլինայի համալսարանում։

1965 թվականի հոկտեմբերի 14–ի մթնշաղին, երբ Ջարելը քայլում էր ԱՄՆ 15-501 մայրուղու երկայնքով՝ Չապել Հիլի մոտ (Հյուսիսային Կարոլինա), որտեղ գնացել էր բժշկական բուժում ստանալու նպատակով, նրան մեքենայով հարվածեցին, և նա մահացավ։

Ջարելի մահվան պատճառը որոշելու փորձի ընթացքում «Մերին, ոստիկանությունը, դատաբժիշկը և, ի վերջո, Հյուսիսային Կարոլինայի նահանգը նրա մահը դիտարկեցին որպես դժբախտ պատահար, մի որոշում, որն առավել հավանական էր նրա առողջական վիճակի ակնհայտ բարելավմամբ. բժշկական մասնագետները ծեկան այն եզրահանգման, որ վնասվածքները համապատասխանում էին պատահարի, ոչ թե ինքնասպանության»։

Այնուամենայնիվ, քանի որ Ջարելը այդ ընթացքում բուժում էր ստանում հոգեկան կարգավիճակի պատճառով և նախկինում մի անգամ ինքնասպանության փորձ էր կատարել, նրա շրջապատի որոշ մարդիկ լիովին համոզված չէին, որ մահը պատահական էր և կարժում էին, որ նա ինքն իրեն կյանքից զրկել էր։ Ջարելի մահից մոտ մեկ շաբաթ անց Էլիզաբեթ Բիշոփին ուղղված նամակում Ռոբերտ Լոուելը գրել է. «Կա փոքր հնարավորություն, որ Ջարելի մահը պատահականություն էր... բայց ես կարծում եմ, որ դա ինքնասպանություն էր, և այդպես են մտածում բոլոր նրանք, ովքեր լավ էին ճանաչում նրան»։

Ջարելի մահը որպես ինքնասպանություն ժամանակի ընթացքում գրեթե ընդունվել է որպես փաստ, նույնիսկ այն մարդկանց կողմից, ովքեր անձնական մտերիմ կապ չեն ունեցել նրա հետ, և այս կարծիքը շարունակաբար տարածվել է որոշ գրողների միջոցով։ Ալֆրեդ Ալվարեսը, իր «Վայրագ Աստված» (*The Savage God*) գրքում, Ջարելին հիշատակել է որպես քսաներորդ դարի գրող, որը ինքնասպանություն է գործել, իսկ Ջեյմս Ատլասը մի քանի անգամ անդրադարփել է Ջարելի «ինքնասպանությանը» Դելմոր Շվարցի կենսագրության մեջ։

Ջարելի մահը որպես ինքնասպանություն ներկայացնելու գաղափարն ամբողջ կյանքում հերքել է նրա կինը։

## Ժառանգություն
1966 թվականի փետրվարի 28–ին Եյլի համալսարանում Ջարելի պատվին տեղի է ունեցել հիշատակի արարողություն. այդ միջոցառմանը ներկա են եղել և ելույթ ունեցել երկրի ամենահայտնի բանաստեղծներից մի քանիսը, այդ թվում՝ Ռոբերտ Լոուելը, Ռիչարդ Ուիլբուրը, Ջոն Բերիմենը, Սթենլի Կունիցը և Ռոբերտ Փեն Ուորենը: Հիշատակի արարողությանը *The New York Times–*ը մեջբերել է Լոուելին, որը ասել է, որ Ջարելը «մեր ժամանակի ամենասրտաճմլիկ բանաստեղծն էր... և հիշատակել էր որպես «Անգլերեն լավագույն պոեզիայի հեղինակ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին»։ Հիշատակի հարգանքի այս տուրքը հիմք է հանդիսացել «*Randall Jarrell*» 1914–1965 գրքի համար, որը «*Farrar, Straus and Giroux*» հրատարակչույթունը հրատարակել է հաջորդ տարի:

2004 թվականին Մետրոպոլիտեն Նեշվիլի պատմական հանձնաժողովը հավանություն է տվել նրա պատվին պատմական նշանի տեղադրմանը, որը կտեղադրվի նրա մայր բուհում՝ Հյում-Ֆոգ ավագ դպրոցում: Հյուսիսային Կարոլինայի մայրուղու պատմական նշիչը տեղադրվել է Հյուսիսային Կարոլինայի Գրինսբորո քաղաքում գտնվող նրա թաղման վայրի մոտ:

## Ստեղծագործություն
### Պոեզիա
Ջարելի ստեղծագործության թեմայի մասին գրելով՝ գրական քննադատ և գրող Ստեֆանի Բերթը նկատել է, որ «Ռենդալ Ջարելի ամենահայտնի բանաստեղծությունները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին են, գրքամոլ երեխաների և մանկության մասին բանաստեղծություններ, ինչպես նաև մի շարք բանաստեղծությունները, որոնցից է «Հաջորդ օրը» ՝ ծեր կանանց ձայներով»: Բերթը նաև հակիրճ կերպով ամփոփել է Ջարելի բանաստեղծական ոճի էությունը հետևյալ կերպ.Ջարելի ոճական առանձնահատկությունները քննադատների համար դժվար է եղել լսել և նկարագրել, և՛ այն պատճառով, որ բանաստեղծությունները ընթերցողների ուշադրությունը հրավիրում են իրենց կերպարների վրա, և՛ քանի որ Ջարելի յուրահատուկ կարողություններն առավել հաճախ դրսևորվում են խոսքի միմեսիսի միջոցով։ Ջարելի ոճը արձագանքում է իր ուրվագծած օտարումներին՝ ներառելով կամ ուղղելով խոսքն ու խոսակցությունը՝ կապելով մեկ մարդու հոգեկանո զգացմունքային իրադարձությունները մարդկանց միջև տեղի ունեցող խոսքային գործողությունների հետ: Ջարելի ոճը հիմնված է նրա միայնության զգացողության և սուբյեկտիվության վրա, որը նա փնտրում էր որպես պատասխան:Ջարելը առաջին անգամ հրատարակվել է 1940 թվականին *5 Young Poets-*ում, որը ներառում էր նաև Ջոն Բերիմանի աշխատանքը: Նրա առաջին առանձին ժողովածուն եղել է «Արյուն օտարի համար»-ը (*Blood for a Stranger*), որի վրա հսկայական է եղել Ուիսթեն Հյու Օդենի ազդեցությունը: Ժողովածուն առաջին անգամ հրատարակվել է 1942 թվականին՝ այն նույն թվականին, երբ նա մտավ Միացյալ Նահանգների բանակի օդային կորպուս: Նրա հաջորդ գրքերը եղել են «Փոքր ընհեր, փոքր ընկեր» (*Little Friend, Little Friend,* 1945) և «Կորուստներ»  (*Losses,* 1948) մեծամասամբ ազդված են իր ծառայության տարիների փորձառություններից: Կարճ լիրիկական «Գնդաձև հրետանու նշանառուի մահը» (The Death of the Ball Turret Gunner) Ջարելի ամենահայտնի պոեմն է պատերազմի մասին և այն մեկը, որը հաճախակի է անթոլոգացվել:

Նա որպես գրող ճանաչված չի եղել մինչև 1960 թվականը, երբ նա արժանացել է Գրքի ազգային մրցանակին արժանացած «Կինը Վաշինգտոնյան կենդանաբանական այգում» (*The Woman at the Washington Zoo*) ժողովածուն հրատարակվել էր: Այս գրքից սկսած՝ Ջարելը ազատվել է Օդենի և նոր քննադատների ազդեցությունից և մշակել է մի ոճ, որը մոդեռնիստական և ռոմանտիկ տարրերի խառնուրդ էր՝ ներառելով Ուիլյամ Վորդսվորթի գեղագիտությունը, որպեսզի ստեղծի ավելի համակրելի կերպարների էսքիզներ և դրամատիկ մենախոսություններ: Գիտնական Ստեֆանի Բերթը նշել է. «Ջարելը Վորդսվորթից վերցրեց այն միտքը, որ բանաստեղծությունները պետք է «համոզիչ լինեն որպես խոսք՝ նախքան որևէ այլ բան»։ Նրա վերջին ժողովածուն՝ «Կորուսյալ աշխարհը» (*The Lost World*), որը հրատարակվել է 1965 թվականին, շարունակել է նույն ոճը և ամրագրել Ջարելի համբավը որպես պոետ. շատ քննադատներ այն համարում են նրա լավագույն գործը։ Ստեֆանի Բերթը նշում է, որ ««Կորուսյալ աշխարհ» ստեղծագործության մեջ և Ջարելի բոլոր մյուս ստեղծագործություններում  նա հատուկ ուշադրություն էր դարձնում ինքնությունը սահմանելու և պաշտպանելու վրա... և նրա միայնակ կերպարները փնտրում են միջանձնային հաստատում, և... նրա օտար կերպարները դիմադրում են հասարակական աշխարհին»։ Բերթը նշում է, որ Ջարելի պոեզիայի վրա հիմնական ազդեցությունները եղել են «Պրուստը, Վորդսվորթը, Ռիլկեն, Ֆրոյդը և Ջարելի դարաշրջանի բանաստեղծներն ու մտածողները (հատկապես նրա մտերիմ ընկերուհի Հաննա Արենդտը):

### Քննադատություն
Իր բանաստեղծի կարիերայի ամենասկզբից սկսած՝ Ջարելը մեծ համբավ է ձեռք բերել որպես ազդեցիկ գրական քննադատ: Ոգեշնչվելով գրակքննադատ Էդմունդ Վիլսոնից, որը հրատարակել էր Ջարելի քննադատական աշխատանքը «*The New Republic»-*ում, նա սկսել էր զարգացնել էր իր քննադատության ոճը, որը հաճախ սրամիտ էր և երբեմն կատաղի քննադատական: Այնուամենայնիվ, տարիների ընթացքում, երբ նա գնալով ավելի մեծ և փորձառու էր դառնում, սկսել էր փոխվել նաև նրա քննադատական ոճը՝ երբեմն արտահայտելով ավելի դրական կարծիքներ: Ռոբերտ Լոուելի, Էլիզաբեթ Բիշոփի և Վիլյամ Կառլոս Վիլյամսի հանդեպ նրա գնահատանքը օգնել էր հաստատել կամ վերակենդանացնել նրանց հեղինակությունը որպես ամերիկացի նշանավոր բանաստեղծներ, և նրա պոետ ընկերները հաճախ արձագանքել են, երբ Լոուելը 1951 թվականին գրել էր Ջարելի «Յոթ լիգայի հենակները» (*The* *Seven League Crutches*) բանաստեղծությունների գրքի ակնարկը: Լոուելը գրել է, որ Ջարելը «մինչև քառասուն տարեկան ամենատաղանդավոր պոետն էր և մեկը, ում խելքը, պաթոսը և շնորհքը մեզ ավելի շատ հիշեցնում են Ալեքսանդր Փոփին կամ Մեթյու Առնոլդին, քան նրա ժամանակակիցներից որևէ մեկին»: Նույն գրախոսության մեջ Լոուելը Ջարելի առաջին բանաստեղծությունների գիրքը՝ «Արյուն օտարի համար» անվանել է «Օդենի ոճով տուր դե ֆորս»։ Իսկ Ջարելի «Ընտրված բանաստեղծությունների» մեկ այլ գրախոսության մեջ մի քանի տարի անց գործընկեր-բանաստեղծ Կարլ Շապիրոն Ջարելին համեմատել է «մեծ ժամանակակից Ռայներ Մարիա Ռիլկեի» հետ և ասել, որ գիրքը «անշուշտ պետք է ազդի մեր պոեզիայի վրա դեպի լավը: Այն պետք է դառնա հղման կետ ոչ միայն երիտասարդ բանաստեղծների, այլև 20-րդ դարի պոեզիայի բոլոր ընթերցողների համար»:

Ջարելը հայտնի է Ռոբերտ Ֆրոստի մասին իր էսսեներով, որի պոեզիան մեծ ազդեցություն է թողել Ջարելի, Ուոլթ Ուիթմենի, Մարիաննա Մուրի, Ուոլլես Սթիվենսի և այլոց վրա: Շատ գիտնականներ նրան համարում են իր սերնդի ամենախելամիտ պոեզիայի քննադատը, և 1979 թվականին բանաստեղծ և գիտնական Փիթեր Լևին այնքան էր խորացել, որ խորհուրդ էր տվել երիտասարդ գրողներին. «Ավելի շատ ուշադրություն դարձրեք Ռենդալ Ջարելին, քան որևէ ակադեմիական քննադատի»:

Ջարելի էսսեների ընտրանու ներածությունում բանաստեղծ Բրեդ Լեյթհաուզերը գրել է Ջարելի՝ որպես քննադատի հետևյալ գնահատականը.Ջարելի արժանիքները՝ օրիգինալություն, էրուդիցիան, խելքը, խելամտությունը և անդիմադրելի կիրքը միավորվեցին՝ նրան դարձնելով ամերիկացի լավագույն բանաստեղծ-քննադատը Էլիոթից հետո: Ատլանտյան օվկիանոսի որ կողմն էլ ընտրի Էլիոթին տեղավորելու համար, Ջարելը նրա գերազանցությունն էր առնվազն մեկ նշանակալի առումով: Նա գրավեց մի աշխարհ, որը ցանկացած ժամանակակից բանաստեղծ կճանաչի որպես «պոեզիայի տեսարան». նրա «Պոեզիան և դարը» կարող է նույնիսկ այժմ վերանվանվել «Պոեզիան և մեր դարը»:

### Գեղարվեստական գրականություն, թարգմանություններ և մանկական գրքեր
Բացի պոեզիայից և քննադատությունից, Ջարելը 1954 թվականին հրատարակեց նաև երգիծական վեպ՝ «Նկարներ հաստատությունից» (*Pictures from an Institution*)՝ հիմնվելով Սառա Լոուրենս քոլեջում իր դասավանդման փորձառության վրա, որը ծառայել է որպես հորինված Բենթոն քոլեջի մոդել։ Նա նաև գրել է մի քանի մանկական գրքեր, որոնց թվում նշանավոր են համարվում «Չղջիկ բանաստեղծը» (*The Bat-Poet,* 1964) և «Կենդանիների ընտանիքը» (*The Animal Family,* 1965 թ.) (նաև Մորիս Սենդակի գեղարվեստական նկարազարդումները)։ 1957 թվականին Ջարելը սկսել է իր թարգմանությունը Գյոթեի «Ֆաուստ»–ի առաջին մասի համար *Farrar, Straus and Giroux–*ի համար։ Այն լույս է տեսել 1976 թվականին։ Ջարելը թարգմանել է Ռայներ Մարիա Ռիլկեի և այլոց բանաստեղծությունները՝ Անտոն Չեխովի պիեսը և Գրիմ եղբայրների մի քանի հեքիաթներ։

## Մատենագրություն
* *Արյուն օտարի համար*, 1942
* *Փոքր ընկեր, փոքր ընկեր*, 1945
* *Կորուստներ*, 1948
* *Յոթ լիգայի հենակները*, 1951
* *Պոեզիան և տարիքը,* 1953
* *Նկարներ հաստատությունից*, 1954
* *Ընտրված պոեմներ,* 1955
* *Ռենդալ Ջարելի «Պատմությունների գիրք. անթոլոգիա»*, 1958
* *Կինը Վաշինգտոնյան կենդանաբանական այգում*, 1960
* *Թախծոտ սիրտը սուպերմարկետում*, 1962
* *Չղջիկ բանաստեղծը*, 1964
* *Կորուսյալ աշխարհը,* 1965
* *Կենդանիների ընտանիքը*, 1965
* *Ռենդալ Ջարել, 1914–1965,* 1968
* *Քննադատության երրորդ գիրքը*, 1969
* *Չեխովի երեք քույրերը*, 1969
* *Ամբողջական Բանաստեղծություններ*, 1969
* *Թռիչք գիշերով*, 1976
* *Ֆաուստ: Մաս 1. թարգմանություն*, 1976
* *Ռենդալ Ջարելի նամակները. Իքնակենսագրական և գրական ընտրանի*, 1985
* *Ընտրված բանաստեղծություններ*, 1990

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Jarrell page at Poets.org
* Jarrell page at Modern American Poetry site
* Randall Jarrell's time at the Library of Congress, Beltway Poetry Quarterly
* Finding Aid for the Randall Jarrell Papers at The University of North Carolina at Greensboro 
* Jarrell on the New York Times Featured Authors site
* News of historical marker
* Randall Jarrell Papers (#1169-005), East Carolina Manuscript Collection, J. Y. Joyner Library, East Carolina University
* 
 
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի տղամարդ գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն
Կատեգորիա:Ամերիկացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ
Կատեգորիա:Ավտոճանապարհային վթարներից զոհվածներ
Կատեգորիա:Գրաքննադատներ
Կատեգորիա:Մայիսի 16 ծնունդներ
Կատեգորիա:Վրաերթի զոհեր
Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկագիրներ