Ջունպեյ Գոմիկավա

**Ջունպեյ Գոմիկավա** (, ), ճապոնացի գրող: Իրական անունն է՝ **Կուրիտա Շիգերու**։  Առավել հայտնի է իր 1958 թվականի «Մարդկային վիճակը» վեպով, որը դարձել է բեսթսելլեր։ Գոմիկավայի վեպը հիմք է դարձել Մասակի Կոբայաշիի «Մարդկային վիճակը» ֆիլմաշարի, ինչպես նաև ռադիոհաղորդման համար: Գոմիկավայի մեկ այլ վեպ՝ «Մարդիկ և պատերազմը», որը բաղկացած է 18 հատորից, հիմք է հանդիսացել Սացուո Յամամոտոյի 1970-1973 թվականների համանուն ֆիլմ-եռագրության՝ «Մարդիկ և պատերազմը» համար:

## Կենսագրություն
Գոմիկավան ծնվել և մեծացել է Դալյանում՝ գաղութային Մանջոու-Գոյում, իրեն անվանելով «երկրորդ սերնդի մանջուրական ճապոնացի»։ 1933 թվականին ընդունվել Է Տոկիոյի առևտրային համալսարան (այժմ ՝ Հիտոցուբաշիի համալսարան), բայց թողնելով ուսումը՝ 1936 թվականին ընդունվել է Տոկիոյի օտար լեզուների համալսարան։ 1940 թվականին Գոմիկավան ձերբակալվել է խաղաղությունը պահպանելու մասին օրենքները խախտելու կասկածանքով, բայց, այնուամենայնիվ, ավարտել է համալսարանը և վերադարձել Մանջոու-Գո՝ աշխատանքի անցնելով «Անսթիլ գրուփ» () ընկերությունում։ Նա նշել է, որ տնտեսական պայմանները գրավիչ էին Մանջուո-Գոյում ապրող ճապոնացիների համար, որը չէր կարող ասել կորեացիների, չինացիների և Ճապոնիայում ապրող նորավարտ մասնագետների պարագայում:

Ի վերջո, 1942 թվականին նա զորակոչվել է բանակ: Գոմիկավան ծառայում էր Քվանտունի բանակում (Ճապոնիայի կայսերական բանակի ստորաբաժանում), որը տեղակայված էր Խորհրդային Միության և Մանջոու-Գուոյի սահմանին: Լինելով սպայական կոչում չունեցող զինվոր, նա ողջ է մնացել խորհրդային տանկային հարձակման ժամանակ, երբ իր 158 հոգանոց ստորաբաժանումից 154-ը զոհվել էին։ Ըստ Կոբայաշիի՝ Գոմիկավան հանքում որպես վերակացու աշխատելիս ականատես է եղել մահապատիժների:1945 թվականի օգոստոսի Խորհրդային հարձակումը վերապրելուց հետո նա 1947 թվականի հոկտեմբերին վերադարձել է Ճապոնիա:

### Մարդկային վիճակը
Նախքան «Մարդկային վիճակը» կիսաինքնակենսագրական վեպի հրատարակումը, Գոմիկավան հրատարակել է միայն մեկ պատմվածք և մեկ պիես։ Նա սկսել է աշխատել   «Մարդկային վիճակը» վեպի վրա 1955 թվականից: Առաջին հատորը լույս է տեսել 1956 թվականի օգոստոսին, որին անմիջապես հաջորդել է երկրորդը։ Վերջին հատորը լույս է տեսել 1958 թվականի փետրվարին, և այդ պահից ի վեր վաճառվել է միլիոնավոր տպաքանակով: Հատորները հրատարակվել են «Սանիչի Շոբո» անունը կրող փոքր հրատարակչության կողմից, որը պատկանում էր  «Մոկույոկայ» («Հինգշաբթիի ասոցիացիա») փոխադարձ աջակցության կազմակերպությանը։ Այս կազմակերպությունը հավակնում էր Ճապոնիայի Կոմունիստական կուսակցությանը և առաջատար դիրք էր գրավում չափավոր ձախակողմյան հրատարակչական գործունեության մեջ։ 1950-ական թվականների վերջերին «Սանիչի Շոբո»-ն «Մոկույոկայ»-ի ամենաակտիվ կազմակերպությունն էր, սակայն ֆինանսական դժվարությունների մեջ էր մինչև «Մարդկային վիճակը» գրքի կոմերցիոն հաջողութան հասնելը:

Վեց մասից բաղկացած վեպը նկարահանվել է Մասակի Կոբայաշիի կողմից, որի հետ Գոմիկավան կիսվել է և՛ իր քաղաքական փորձով, և՛ իր կյանքի փորձով։ Նրանք՝ երկուսն էլ գտնվել են Մանջոու Գուոյում, ծառայել են Քվանտունի բանակում, և երկուսն էլ գերեվարվել են պատերազմի ավարտին (Գոմիկավան՝ խորհրդային զորքերի կողմից, իսկ Կոբայաշին պահվել է Օկինավայի ամերիկյան ռազմագերիների ճամբարում): Կոբայաշին, աշխատելով «Նինջին Կուրաբու» պրոդյուսերական ընկերությունում, վեպի մասին առաջին անգամ լսել է դերասանուհի և ակումբի անդամ Ինեկո Արիմայից։ Արիման ընկերությունում առաջինն էր, որ կարդացել էր վեպը նախքան դրա լայն տարածում գտնելը, և ապա համոզել էր մյուս մասնակիցներին կարդալ այն: Ընկերությունը Շուկան Ասահիի շաբաթաթերթի հրատարակումից 1 շաբաթ առաջ ձեռք էր բերել կինոնկարի իրավունքները: Հրատարակման մեջ գրված էր «Թաքնված բեսթսելլերների» մասին, որը հատուկ ուշադրություն էր դարձնում Գոմիկավայի վեպին: Շաբաթաթերթում նշված էր, որ չնայած Գոմիկավան անհայտ հեղինակ է, և վեպը չի գովազդվել և որևէ ռադիոյով կամ հեռուստատեսությամբ դրա մասին չի հեռարձակվել, այն մեծ տարածում է գտել ամբողջ Ճապոնիայում՝ ինչպես գյուղական բնակչության, այնպես էլ քաղաքային բնակչության կողմից, և հաճախ տարածվել արհմիությունների ընթերցային խմբերում:

Հարցազրույցում Գոմիկավան նշել է, որ վեպի գլխավոր հերոսը՝ Կաձին, ուներ բազմաթիվ հատկություններ, որոնք բացակայում էին իսկական ճապոնական ձախերի մոտ, ինչպիսիք են վճռականությունը, ուժը և քաջությունը: Նա նաև նշել է, որ իրական մտավորականներն այնքան թույլ չեն, որքան կարծում են մարդիկ: Կաձին, որը այդպես էլ հայրենիք չի վերադարձել, մեծ արձագանք է գտել տասնյակ հազարավոր ընտանիքների կողմից, որոնք 1950-ական թվականների վերջին սպասում էին իրենց սիրելիների վերադարձին: Ջեյմս Օրրի՝ հետպատերազմյան Ճապոնիայի մասին գրքում, Գոմիկավան հարյուրավոր նամակներ է ստացել բազում կանանցից, որոնք հետաքրքրված էին, թե արդյոք նրա աշխատանքը արտացոլում է իրենց ամուսինների և որդիների փորձառությունը:

### Հետագա գործունեություն
«Մարդկային վիճակը» վեպի վերջին հատորի լույս ընծայումից հետո Գոմիկավան "Չուոկուրոն" ամենամսյա ամսագրում հրատարակեց «Պատմական փորձ» պատմվածքը, խորհրդա-մանչուրյան սահմանի պաշտպանության ստորաբաժանման զինվորի մասին, որը հազիվ է փրկվել արյունալի սպանդից։

1963 թվականի հունիսին Գոմիկավան այցելել է Արևելյան Աֆրիկա գրող Նոմա Կանջիրոյի հետ, որը Ճապոնիայում վաղ հակա-ապարտեիդի շարժման առանցքային դեմքն էր: Այնտեղ նրանք մասնակցել են Դար-էս-Սալամում Հարավային Աֆրիկայի ազատության օրվա տոնակատարությանը:

«Մարդկային վիճակը» գրքի հրատարակումից հետո Գոմիկավան շարունակել է գրել պատերազմի իրադարձությունների մասին, այդ թվում թողարկել է լայն տարածում գտած գիրք Խալխին Գոլի մարտերի պատմության մասին՝ իր ռեպորտաժի արգելքը հանելուց հետո:

## Ստեղծագործություններ
### Նովելներ
* 
* 
* 
* 
* 

### Էսսեներ
* Առասպելի «փլուզումը»: Քվանտունի բանակի փառասիրությունը և լուծարումը, 1988

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի ճապոնացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Japanese people from Manchukuo
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ