Հարկումը Հյուսիսային Կորեայում

Պաշտոնապես, Հյուսիսային Կորեան չունի ներքին հարկեր և հայտարարում է, որ աշխարհում միակ անհարկ երկիրն է: Այնուամենայնիվ, Հյուսիսային Կորեայի կառավարությունը դեռևս հավաքում է եկամուտներ իր քաղաքացիներից թաքնված հարկման ձևով՝ տարբեր վաճառքի հարկերի միջոցով: Մասնավորապես, սպառումից ստացվող շրջանառության հարկը ապահովում է Հյուսիսային Կորեայում պետական եկամուտների մեծ մասը: Հյուսիսային Կորեայի կառավարությունը հավաքում է եկամուտներ այնպիսի ձևով, որը միջազգային դիտորդների կողմից համեմատվել է հարկային համակարգի հետ: Սակայն Հյուսիսային Կորեայի ներսում «հարկ» բառը չի օգտագործվում, և պետական եկամուտի տերմինը տարբեր կերպ է թարգմանվել, ինչպես օրինակ՝ «սոցիալիստական եկամուտների հաշվառում», «սոցիալիստական տնտեսական կառավարման եկամուտ» և նմանատիպ ձևով: «Հարկերի վերացման օրը» նշվում է ամեն տարի ապրիլի 1-ին Հյուսիսային Կորեայում:

Ուղղակի հարկերը, ինչպիսիք են եկամտահարկը, պաշտոնապես վերացվել են 1974 թվականին՝ որպես «հնացած հասարակության մնացորդներ»: Ձեռնարկությունների «գործարքների եկամտային գումարը», որը որոշ չափով նման է ժամանակակից ավելացված արժեքի հարկին, և որը հետագայում փոխարինվեց «ազգային ձեռնարկության շահութաբեր գումարով», շարունակվեց որպես կորպորատիվ հարկման ձև: Ուղղակի հարկերի վերացումը էական ազդեցություն չի ունեցել պետական եկամուտների վրա, քանի որ կառավարության ֆոնդերի ճնշող մեծամասնությունը՝ 1961-1970 թվականների ընթացքում միջինում 98.1 տոկոսը, ստացվել է վաճառքի հարկերից, ինչպիսիք են շրջանառության հարկերը, պետական ձեռնարկությունների կողմից վճարվող շահույթից նվազեցումները և տարբեր օգտագործման վճարները մեքենաների և սարքավորումների, ոռոգման համակարգերի, հեռուստացույցների, ջրի և այլնի համար: Սա համահունչ է այլ սոցիալիստական երկրներում նմանատիպ պրակտիկաների հետ:

1947 թվականին ներդրված գյուղատնտեսական բնամթերքային հարկը վերացվել է Հյուսիսային Կորեայում 1966 թվականին, երբ ավարտվեց Հյուսիսային Կորեայի գյուղատնտեսության կոլեկտիվացման գործընթացը: Հյուսիսային Կորեայում հարկման մեկ այլ ձև է քաղաքացիների համար պարբերական պահանջը՝ նյութեր նվիրաբերել կամ անվճար աշխատել կառավարական նախագծերի վրա:

Հատուկ հարկային օրենքները նույնպես ազդում են Հյուսիսային Կորեայի հատուկ տնտեսական գոտիների վրա (մասնավորապես Կեսոնի արդյունաբերական շրջանում), որտեղ օտարերկրյա ընկերություններին թույլատրվում է գործել: Հետևաբար, Հյուսիսային Կորեայում կա կորպորատիվ հարկ, ինչպես նշված է Վերամշակման առևտրի օրենքում, Փականի օրենքում և Հեղինակային իրավունքի օրենքում, և հարակից օրենսդրությունում, ներառյալ հարկային խուսափման վերաբերյալ օրենքները: 2000-ականների սկզբին այս կորպորատիվ հարկի գնահատականը 10-14% էր: Այնտեղ աշխատող կորեացի աշխատողները ենթարկվում են սովորական անուղղակի հարկման, նրանց աշխատավարձերը վճարվում են արտարժույթով օտարերկրյա ընկերությունների կողմից Հյուսիսային Կորեայի կառավարությանը, որն այնուհետև վճարում է աշխատողներին Հյուսիսային Կորեայի արժույթով՝ հանած ապահովագրական հարկերի և սոցիալ-մշակութային վճարների արժեքը: 2013 թվականի գնահատականով, Կեսոնի արդյունաբերական շրջանի անհատ աշխատողների հարկերը կազմում էին նրանց աշխատավարձի 45%-ը:

Հատուկ տնտեսական գոտիներից դուրս գործող ձեռնարկությունները վճարումներ են կատարում պետությանը՝ հիմնված իրենց շահույթի վրա, ըստ էության կորպորատիվ հարկի մի ձև: 2018 թվականի դրությամբ, 2016 թվականի օգոստոսին կատարված հարկային փոփոխություններից հետո, դրույքաչափը պրոգրեսիվ էր՝ կախված շահույթի մակարդակից, մինչև 32.5% դրույքաչափով ըստ հրապարակված ֆինանսական հաշվետվությունների:

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
*
*

## Հղումներ
* Regulations for the Implementation of the Law on Foreign-Invested Business and Foreign Individual Tax (approved by Decision of June 14, 2002, of the Cabinet of the Democratic People's Republic of Korea)