Նացիստական բիֆշտեքս

**Նացիստական բիֆշտեքս** () կամ «նացիստական ռոստբիֆ», տերմին, որը կիրառվում էր նացիստական Գերմանիայում՝ նշելու համար կոմունիստներին և սոցիալիստներին, ովքեր միացել էին նացիստական կուսակցությանը։ Ամերիկահայ պատմաբան, մյունխենյան ծագմամբ Կոնրադ Հայդենը առաջիններից էր, ով արձանագրեց այս երևույթը իր 1936 թվականին *«Հիտլեր. Կենսագրություն»* գրքում՝ նշելով, որ Հարձակման բաժիների () շարքերում «մեծ թվով կոմունիստներ և սոցիալ-դեմոկրատներ» կային և որ «շատ գրոհականների անվանում էին «բիֆշտեքսներ»՝ դրսից դարչնագույն, ներսից կարմիր»։

Կուսակցությունների փոխումը երբեմն այնքան տարածված էր, որ Հարձակման բաժիների մարտիկները կատակով ասում էին․ «մեր գրոհային ջոկատում երեք նացիստ կա, բայց շուտով կազատվենք նրանցից»։

Այս տերմինը հատկապես հաճախ կիրառվում էր աշխատանքային խավի Հարձակման բաժիներ անդամների նկատմամբ, որոնք պահպանում էին շտրասերիստական հայացքներ։ Այս «բիֆշտեքսների» կերպարը՝ հագին դարչնագույն համազգեստ, սակայն թաքուն «կարմիր»՝ կոմունիստական և սոցիալիստական համակրանքներով, ենթադրում էր, որ նրանց նացիզմին նվիրվածությունը մակերեսային էր և պատեհապաշտական։

Այն բանից հետո, երբ Ադոլֆ Հիտլերը դարձավ Գերմանիայի կանցլեր, նացիստ բիֆշտեքսները շարունակեցին ճնշել կոմունիստներին և սոցիալիստներին (ներկայացված Գերմանիայի կոմունիստական և սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցություններով) 1930-ականներին, և այս տերմինը արդեն լայնորեն օգտագործվում էր դեռևս 1933 թվականին։

## Էռնստ Ռյոմը և Շտուրմաբթեյլունգը
Էռնստ Ռյոմը, ով Շտուրմաբթեյլունգի (Հարձակման բաժիներ) համահիմնադիրն էր և հետագայում՝ հրամանատարը, Հարձակման բաժիներ-ի շրջանակներում ձևավորեց «Ռյոմի աճող պաշտամունքը»․ նրա միջոցով շատ անդամներ ձգտում էին հեղափոխական սոցիալիստական ռեժիմի՝ Հարձակման բաժիներ-ն ավելի արմատական դարձնելով։

Ռյոմը և նացիստական կուսակցության զգալի մի մասը պաշտպանում էին 25 կետից բաղկացած ազգային-սոցիալիստական ծրագիրը՝ դրա ենթադրյալ սոցիալիստական, հեղափոխական և հակակապիտալիստական դիրքորոշումների համար՝ ակնկալելով, որ Հիտլերը կկատարի իր խոստումները, երբ վերջապես հասնի իշխանության։

Պատմաբաններ Դ. Գ. Ուիլյամսոնի և Ժան-Դենիի խոսքով՝ Ռյոմը «էական համակրանք էր տածում նացիստական ծրագրի ավելի սոցիալիստական կողմերի նկատմամբ», ուստի «հրաժարված կոմունիստներն ու սոցիալիստները մի քանի տարվա ընթացքում միանում էին նացիստական կուսակցությանը, որտեղ նրանց նվաստացուցիչ կերպով անվանում էին «բիֆշտեքս նացիստներ»»։

Ռյոմի արմատականացումը իր գագաթնակետին հասավ 1933–1934 թվականներին, երբ նա փորձեց իր պլեբեյական Հարձակման բաժիներ մարտիկներին ներգրավել մշտական կամ «երկրորդ հեղափոխության» մեջ՝ այն բանից հետո, երբ Հիտլերը դարձավ կանցլեր։ 1933-ի վերջին նրա հրամանատարության տակ կար մոտ 2,5 միլիոն գրոհայինների։ Ռյոմը նախատեսում էր իրականացնել Գերմանիայում պահպանողական թևի՝ «ռեակցիայի» զտում, ինչը ենթադրում էր արդյունաբերության ազգայինացման, «աշխատավորների վերահսկողության՝ արտադրության միջոցների նկատմամբ», «բարձր դասերի ունեցվածքի բռնագրավման և վերաբաշխման»։

Նման գաղափարական և քաղաքական հակասությունները նացիստական կուսակցության ներսում դրդեցին Հիտլերին՝ վերացնել իր քաղաքական հակառակորդ Ռյոմին և այլ նացիստ սոցիալիստ ռադիկալների՝ 1933 թվականի ամռանը տեղի ունեցած «Երկար դանակների գիշերվա» ընթացքում։

## Տարածվածություն
Որոշ քաղաքներում կուսակցությունը փոխած «բիֆշտեքս նացիստների» թիվը համարվում էր զգալի։ Ռուդոլֆ Դիլսը, ով 1933–1934 թվականներին․ Գեստապոյի ղեկավարն էր, նշել է, որ Բեռլինում Հարձակման բաժիներ նորակոչիկների «70 տոկոսը» կոմունիստներ էին։ Գերմանացի պատմաբան Սվեն Ռայխարդտի կարծիքով՝ Դիլսի այս պնդումը, ինչպես նաև այլ նմանատիպ հայտարարությունները տվյալ ժամանակահատվածում, ամենայն հավանականությամբ, չափազանցված են։

Պատմաբան Թիմոթի Ս․ Բրաունը գրել է տարբեր գնահատականների մասին․

## Ծանոթագրություններ

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:Բոլշևիկներ
Կատեգորիա:Հակակապիտալիզմ
Կատեգորիա:Նացիզմ
Կատեգորիա:Նացիստական Գերմանիա
Կատեգորիա:Նացիստական Գերմանիայի զինված ուժեր
Կատեգորիա:Նացիստներ
Կատեգորիա:Սոցիալիզմ
Կատեգորիա:Քաղաքական տերմինաբանություն
Կատեգորիա:Ֆաշիզմ