open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Օտար արյուն (պատմվածք)

**«Օտար արյուն»** (), խորհրդային ռուս գրող Միխայիլ Շոլոխովի պատմվածքը՝ գրված 1926 թվականին։

## Հրատարակումներ
Առաջին անգամ «Օտար արյուն» պատմվածքը հրատարակվել է «Լազուրե տափաստան» ժողովածուում, «Նոր Մոսկվա» հրատարակչություն, 1926 թվական։ Ներառվել է «Կոլչակի, եղինջի և այլնի մասին» (1927) և «Լազուրե տափաստան։ Դոնի պատմվածքներ» (1926) հեղինակային ժողովածուների մեջ։ 1928 թվականին պատմվածքը հրատարակվել է «Խորհուրդների արշալույսին» ժողովածուի կազմում։ Մ. Շոլոխովի 1927 թվականի հոկտեմբերի 24-ի նամակը.

Միխայիլ Շոլոխովն իր «Օտար արյուն» պատմվածքը համարել է «ամենաուժեղներից» և այն նվիրել Ա. Ս. Սերաֆիմովիչին։

## Դիպաշար
Ստեղծագործության սյուժեի հիմքում ընկած է Դոնի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակների պատմությունը։ Պատմվածքի գլխավոր հերոս Գավրիլա պապի միակ որդուն՝ Պետրոյին սպանել էին։ Պատահականության բերումով Գավրիլա պապը կնոջ հետ մահից փրկում են ջոկատի մարտիկ Նիկոլայ Կոսիխին, նրա համար հոգ տանում որպես հարազատի, կապվում են հետը և նրան սկսում կոչել Պետրո՝ զոհված որդու անունով։ Կազդուրումից հետո Նիկոլայը որոշ ժամանակ ապրում է ծերունիների հետ, բայց հետո վերադառնում է իր հայրենիք՝ Ուրալ՝ թողնելով ծերունիներին արցունքով չամոքված «չի վերադառնա» բառերով։

## Կերպարներ
Պատմվածքի գլխավոր հերոսը և կերպարը Գավրիլա պապն է (Գավրիլա Վասիլևիչ), պառավը՝ Գավրիլա պապի կինը։ Նիկոլայ Կոսիխը ծնվել էր Ուրալում, աշխատել չուգունաձուլական արտադրամասում, ջոկատի անդամ էր, որին Գավրիլա պապը փրկում է մահից և ընդունում որպես իր որդի։ Պատմվածքում կան նաև անանուն կերպարներ՝ կարմիրբանակային գնդի հրամանատարը, որը Գավրիլա պապին խնդրում է հոգ տանել վիրավոր Նիկոլայ Կոսիխի համար, ավազակներ, որոնք ջոկատայիններ են սպանում Գավրիլա պապի բակում, մեծ ավանի խորհրդի նախագահ, ինչպես նաև անանուն կերպար, որն ուղեկցում է ջոկատայիններին, հաց է հավաքում ստանիցայի բնակիչներից, մեռնում է ավազակների ձեռքով, հարևան երիտասարդ, որը Գավրիլա պապին հաղորդում է որդու հետ ծառայակից Պրոխոր Լիխովիդովի՝ ստանիցա վերադառնալու մասին։ Պրոխոր Իգնատիչ Լիխովիդովը ծառայել էր Պետրոյի հետ, նա է հաղորդում Գավրիլա պապին որդու մահվան մասին։

## Քննադատություն
Գրականագետ և քննադատ Վ. Ց. Գոֆենշեֆերը գրել է.

Գերման Սերգեևիչ Երմոլաևը ամենահեղինակավոր օտարերկրյա շոլոխովագետներից մեկն է և կարծում էր, որ «Օտար արյուն» պատմվածքի մեջ Միխայիլ Շոլոխովը ցույց է տվել իր լիրիկական ներուժը՝ «ուժեղ և հուզիչ պատկերելով հայրական սիրո զգացումը, որն առաջացել է հին կազակի սրտում իր քաղաքական թշնամու հանդեպ»։

## Էկրանավորում
1964 թվականին «Օտար արյուն» պատմվածքի հիման վրա «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում նկարահանվել է հեռուստատեսային գեղարվեստական «Ինքնաբուխ սեր» ֆիլմը, բեմադրող ռեժիսոր՝ Վլադիմիր Մոնախով, սցենարի հեղինակ՝ Առնոլդ Վիտոլ։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Шолоховская энциклопедия/ Колл. авторов; глав. ред. Ю. А. Дворяшин; вступ. ст. М. М. Шолохов. — М.: Издательский дом «СИНЕРГИЯ», 2013. — 1216 с.: ил. ISBN 978-5-94238-022-9

## Արտաքին հղումներ
* Михаил Шолохов. Чужая кровь 

Կատեգորիա:Միխայիլ Շոլոխովի ստեղծագործություններ
Կատեգորիա:1926 պատմվածքներ
Մարիա Էգներ

thumb|225px|Մարկտբրայթի ամենշաբաթյա շուկան
**Մարիա Էգներ** (գերմաներեն՝ **Marie Egner**, ), նորագույն ժամանակների ավստրիացի նկարչուհի

## Կենսագրություն
Նկարչության առաջին դասերն ստացել է ավստրիական Գրաց քաղաքում, Հերման ֆոն Քյոնիգսբրունից, ապա մեկնել է գերմանական Դյուսելդորֆ քաղաքը, որտեղ 1872-ից 1875 թվականներին սովորել է Կարլ Յունգհայմի մոտ։ 1882-ն մեկնել է Վիեննա՝ ապրելու մոր հետ։ Այդ ընթացքում ամառներն անց է կացրել Նոյլենգբախի մերձակայքում գտնվող Պլանկենբերգ ամրոցի արվեստի գաղութում, որտեղ մինչև 1887 թվականը նկարչության դասեր է առել Էմիլ Յակոբ Շինդլերից։ 1887-1889 թթ. ուսումնառության նպատակով ճամփորդել է Անգլիայում։ Դրանից կարճ ժամանակ անց Վիեննայի Կյունստլերհաուսում կազմակերպվել է նրա աշխատանքների առաջին ցուցահանդեսը։ Հետագայում Էգների գործերը ցուցադրվել են նաև Գերմանիայում, Անգլիայում։

Նա կերպարվեստի դպրոց է հիմնել աղջիկների ու կանանց համար, սակայն վատառողջության պատճառով հարկադրված է եղել 1910 թվականից թողնել այդ գործը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո անդամագրվել է Ավստրիական նկարչուհիների ընկերակցությանը (VBKÖ): 1926 թվականին այդ ընկերակցությունը կազմակերպել է Էգների նկարչական աշխատանքների ընդգրկուն ցուցահանդեսը։ 1930 թվականից նկարչուհին սկսել է կորցնել տեսողությունը և հետ է քաշվել հասարակական կյանքից։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Werner Fenz: *Marie Egner 1850-1940. Landschaften, Blumenbilder*. Exhibition catalog. Graz: Neue Galerie, 1979
* Martin Suppan: ''Marie Egner. Eine österreichische Stimmungsimpressionistin''. Vol 1. Vienna: Galerie Suppan Fine Arts, 1981 (with diaries and memoirs) 
* Martin Suppan: ''Marie Egner. Eine österreichische Stimmungsimpressionistin''. Vol 2. Vienna: Galerie Suppan Fine Arts, 1993 (with diaries and memoirs) 

## Արտաքին հղումներ
* Arcadja Auctions: More works by Egner
* Marie Egner  *Frauen in Bewegung* @ Österreichische Nationalbibliothek
* Biography, Literature and Works by Marie Egner

Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի արվեստագետներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի նկարչուհիներ
Սեմուել Պեպլո

**Սեմուել Ջոն Պեպլո** (, ), շոտլանդացի նկարիչ, պոստիմպրեսիոնիստ, Շոտլանդական կոլորիտիստներ խմբի անդամ։

## Կյանք և ստեղծագործություն
thumb|Ս. Պեպլո, ''Նատյուրմորտ` խնձորներով և զամբյուղով''
1893 - 1894 թվականներին Սեմուել Պեպլոն գեղանկարչություն  է սովորել   Շոտլանդական թագավորական ակադեմիայի դասընթացներում, իսկ հետո՝ Փարիզում՝ Ժյուլիանի  և Կոլարոսի ակադեմիաներում։ 1895 թվականին նա մեկնել է Հոլանդիա և այնտեղ պատճենել Ռեմբրանդի և Ֆրանս Հալսի կտավները։ 1901 թվականից Պեպլոն իր ընկերոջ՝ նկարիչ Ջոն Ֆերգյուսոնի հետ մի քանի ուղևորություն է կատարել դեպի Ֆրանսիայի հյուսիս և Հեբրիդյան կղզիներ։ Այդ ուղևորությունների ժամանակ նա նկարներ է նկարել, որոնց ստեղծման ընթացքում բազմաթիվ փորձեր է կատարել ներկերով կտավի վրա նոր լուսային էֆեկտներ ստանալու համար։ Այդ շրջանի նրա բնանկարներում նկատելի է ֆրանսիացի ռեալիստների և Գլազգո դպրոցի նկարիչների ազդեցությունը։

1910 թվականին Սեմուել Պեպլոն կրկին վերադարձել է Փարիզ։ Այստեղ նա նկարել է հիմնականում բնանկարներ և նատյուրմորտներ։ Այս նատյուրմորտները ցույց էին տալիս գեղանկարիչ Էդուարդ Մանեի ազդեցությունը նրա ստեղծագործությունների վրա։ Այդ կտավներն ստեղծվում էին վրձնի կտրուկ հպումով , իմպաստո տեխնիկայով, մուգ ֆոնով, լույսի եւ ստվերի խաղերի օգտագործմամբ։ Իր՝ Շոտլանդիա վերադառնալուց հետո Պեպլոն նկարիչ ընկերների հետ շատ է ճանապարհորդել այդ երկրում։ 1920-ական թվականներին ամառվա ամիսներն անց է կացրել Ֆրենսիս Կադելի հետ, ով նույնպես *Շոտլանդական կոլորիստներ* խմբի անդամ էր, Այոնա կղզում՝ Հիբրիդյան կղզիների մոտակայքում, որտեղ երկու վարպետներն էլ ստեղծել են մի շարք հրաշալի բնապատկերներ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Работы Сэмюэла Дж. Пепло из Музея искусств Портленда 



Կատեգորիա:Ժյուլիանի ակադեմիայի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Շոտլանդացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Կոլարոսի ակադեմիայի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Իմպրեսիոնիստ գեղանկարիչներ
Կատեգորիա:Պոստիմպրեսիոնիստ նկարիչներ
Նահեդ Շերիֆ

**Նահեդ Շերիֆ** (, իսկական անունը՝ *Սամիհա Զաքի Ալ Նիալ*, ), եգիպտացի դերասանուհի։

## Կենսագրություն
Սամիհա Զաքի Ալ Նիալը ծնվել է 1942 թվականի հունվարի 1-ին Ալեքսանդրիայում (Եգիպտոս), սակայն հետո տեղափոխվել է Կահիրե։

Վերցնելով Նահեդ Շերիֆ բեմական կեղծանունը՝ նա Սամիհա Զաքի Ալ Նիալը 1958 թվականին սկսել է նկարահանվել կինոյում և ճանաչման արժանացել 1960-ական թվականների վերջի ու 1970-ական թվականների սկզբի ֆիլմերի շնորհիվ։ Մինչև կյանքի վերջը Նահեդ Շերիֆը հասցրել է նկարահանվել ավելի քան 60 ֆիլմում։

1962 թվականին Նահեդ Շերիֆն ամուսնացել է ռեժիսոր Հուսեյն Հելմ Էլ-Մոհանդեսի հետ, սակայն կարճ ժամանակ անց նրանք ամուսնալուծվել են։ Հուսեյնից բաժանվելուց հետո Նահեդ Շերիֆն ամուսնացել է դերասան Քամալ էլ-Շեննավիի (1921-2011) հետ, բայց հետագայում նրանից նույնպես բաժանվել է։ Դրանից հետո նա տեղափոխվել է Լիբանան և այնտեղ շարունակել նկարահանվել կինոյում։ Երրորդ անգամ Նահեդ Շերիֆն ամուսնացել է լիբանանահայ նկարիչ Էդվարդ Ջերեջյանի հետ, որի հետ ամուսնացած է եղել մինչև իր կյանքի վերջը։ Այդ ամուսնության ընթացքում Նահեդ Շերիֆն ունեցել է իր միակ երեխային՝ Պատրիսիա Ջերեջյանին։

1970-ական թվականների վերջին Նահեդ Շերիֆի մոտ ախտորոշվել է կրծքագեղձի քաղցկեղ։ Նահեդ Շերիֆը մահացել է այդ հիվանդությունից 1981 թվականի ապրիլի 7-ին Կահիրեում․ 39 տարեկան հասակում։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
*Նահեդ Շերիֆը ElCinema կայքում

Կատեգորիա:Եգիպտացի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Կրծքագեղձի քաղցկեղից մահացածներ
Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Կատեգորիա:Ալեքսանդրիա քաղաքում ծնվածներ
Կատեգորիա:Եգիպտացի կինոդերասանուհիներ
Պավել Ալեքսանդրով (արդյունաբերող)

**Պավել Մատվեևիչ Ակեքսանդրով** (, ), ռուս արդյունաբերող և բարեգործ։ Մոսկվայի առաջին գիլդիայի վաճառական (1818), ժառանգական պատվավոր քաղաքացի։ Առևտրի խորհրդական (1838)։

## Կենսագրություն
1822-1850 թվականներին կալվածատիրուհի Վարվառա Ռյաբինինայից՝ Անդրեյ Ռյաբինինի կնոջից վարձակալել է նախկին Բրինի երկաթուղային գործարանի շենքը (Կալուգայի նահանգի Ժիզդրայի գավառ)։ Այնտեղ նա կազմակերպել է մահուդի գործարան, որը 1840-ական թվականներին եղել է Ռուսական կայսրության խոշորագույն գործարանը և արտադրել 1,3 մլն ռուբլու արտադրանք արծաթով՝ ունենալով 1300 աշխատող։ Մահուդի մեծ մասն արտահանվել է Չինաստան, և Բրինի ֆաբրիկան ապահովել է ռուսական մահուդի ամբողջ արտահանման մեկ երրորդը։

Ալեքսանդրովի ֆաբրիկայում աշխատել է գյուտարար Գ. Նեստերովը, որը մշակել է մանածագործական հաստոցներ, որոնք այդ ժամանակ չեն ունեցել իրենց հավասարը Եվրոպայում։

Ալեքսանդրովը հայտնի է իր կատարած բարեգործությամբ։ Նա ավելի քան 400 000 ռուբլի է նվիրաբերել Նիկոլո-Ուգրեշսկի վանքին և 1853 թվականին նրա համար առանձնատուն է գնել Մոսկվայում՝ որպես հանրակացարան օգտագործելու համար։ Դրա շնորհիվ վանքը հաստիքային համալիրից վերանվանվել է հանրակացարանայինի։

Ալեքսանդրովը նվիրաբերել է 200 հազար ռուբլի արծաթով Ժիզդրայի գավառի Բրին գյուղում Կերպարանափոխում տաճարի կառուցման համար (1846) և վարձել իտալացի ճարտարապետների։

Կինը՝ Մարիա Գրիգորինան։ Երեխաներ չեն ունեցել։

Թաղված է Նիկոլո-Ուգրեշյան վանքում՝ Մատթեոսի և Պարասկևայի եկեղեցու դամբարանում, որը կառուցվել է նրա միջոցներով։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ

* Материалы для географии и статистики России : Калужская губерния, Том 19,Часть 1
* Адрес-календарь Калужской губернии на 1871 год.
* Угреша. Страницы истории. Елена Егорова,Инесса Антонова
* Благотворительность московских предпринимателей: 1860—1914. Галина Николаевна Ульянова Мосгорархив, 1999 — Всего страниц: 510

Կատեգորիա:Ռուս արդյունաբերողներ
Կատեգորիա:Ռուս բարեգործներ
Յոթ առաքինություններ

**Յոթ առաքինություններ**, արևմտյան քրիստոնեության մեջ մարդկային բնավորության հիմնական դրական հատկությունների ընդհանրություն։ Առաքինությունները լինում են հիմնական (կարդինալ) և աստվածաբանական, որոնք ավանդաբար հակադրվում են յոթ մահացու մեղքերին։

Չորս հիմնական առաքինությունները (քաջություն, չափավորություն, արդարություն, ողջախոհություն) հնագույն էթիկայի հիմնական առաքինություններն են, որոնք առաջին անգամ առանձնացվել են Էսքիլեսի կողմից (մ.թ.ա. 6-5-րդ դարեր), իսկ ավելի ուշ՝ ներառվել հնագույն ավանդույթների մեջ Պլատոնի (մ.թ.ա. 5-4-րդ դարեր), Արիստոտելի (մ.թ.ա. 4-րդ դար) և ստոիկների կողմից։

Օգոստինոս Երանելին (4-5-րդ դարեր) դրանց ավելացրել է ևս երեք աստվածաբանական առաքինություն՝ հույս, հավատ, սեր, որոնց մասին տեսությունները մշակվել են արևելյան քրիստոնյաների կողմից։

## Ցանկ
* Ողջախոհություն ()
* Քաջություն ()
* Արդարություն ()
* Չափավորություն () 
* Հավատ ()
* Հույս ()
* Սեր ()

Ավելի ուշ հայտնվեց առաքինությունների մեկ այլ ցուցակ՝ կազմված յոթ հիմնական մեղքերի հակապատկերներից.
* Կուսություն ()
* Չափավորություն ()
* Սեր ()
* Ջանք ()
* Համբերություն ()
* Բարություն ()
* Հնազանդություն ()

## Սյուժետային թեման արվեստում
### Գրականություն
մինի|150px|Արդարությունը () Սկրոբենի մատուռում
* Մարդկային հոգում առաքինությունների և մեղքերի պայքարը գեղարվեստորեն նկարագրել է Պրուդենտիոսը «Հոգեբուժություն» աշխատությունում։
* 15-րդ դարի իտալացի բանաստեղծ Անտոնիո Ֆրեգոսոն «Սպիտակ եղնիկ» () պոեմում գրված 7 երգերում պատմում է, թե ինչպես է ինքը, հետևելով սպիտակ էգ եղնիկին, գնացել Ամորեի թագավորություն՝ այն տաճար, որտեղ թևածում է իրական, հոգևոր սերը, և զոհասեղանին զոհաբերությունը կատարվում էր յոթ առաքինություններով։

### Նկարչություն
Կերպարվեստում յոթ առաքինություններին են նվիրված․
* Սկրովենի մատուռում Ջոտտո դի Բոնդոնեի որմնանկարները (Իտալիա, Պադույա),
* Պիտեր Բրեյգելի փորագրությունների շարքը։
 
## Տես նաև
* Քրիստոնյա առաքինություններ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* *[[Քլայվ Սթեյփլս Լյուիս]].* Պարզապես քրիստոնեություն

Կատեգորիա:Քրիստոնեական առաքինություններ
Կատեգորիա:Առաքինություն
Կատեգորիա:Քրիստոնեական էթիկա
Կատեգորիա:Քրիստոնեական աստվածաբանություն
Կատեգորիա:Կաթոլիկություն
Կատեգորիա:Քրիստոնեական տերմիններ
ՌԻԱ Նովոստի

**Ռուսական միջազգային տեղեկատվության գործակալություն «ՌԻԱ Նովոստի»** (, ФГУП РАМИ «РИА Новости»), նախկին մեդիագործակալություն և աշխարհի խոշորագույն տեղեկատվական գործակալություն, գլխավոր գրասենյակը գտնվում էր Մոսկվայում, այժմ այն վերածվել է «RT» ՄՏԳ-ի։ ՌԻԱ Նովոստիի գործուներության հիմնական սկզբունքները համաձայն գործակալության «օպերատիվություն, օբյեկտիվություն, անկախություն քաղաքականությունից»։ 2014 թվականի հունիսի 8-ից հանդիսանում է տեղեկատվական գործակալություն և ինտերնետային հրատարակչություն։

2013 թվականի դեկտեմբերի 9-ին ՌԻԱ Նովոստի գործակալությունը և մեդիախումբը վերակազմավորվել են Ռուսաստղնի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հրամանով «Պետական մասսայական տեղեկատվության միջոցների գործունեության արդյունավետության բարձրացման համար նախատեսված որոշ միջոցառումների մասին»։ Համաձայն հրամանի վերացվող ՌԻԱ Նովոստի գործակալության փոխարեն ստեղծվել է «RT» միջազգային տեղեկատվական գործակալությունը։

Բացի նույնանուն գործակալության, ՌԻԱ Նովոստիի կազմի մեջ էին մտնում նաև Ռուսական իրավական և դատական տեղեկատվության գործակալությունը (ՌԻԴՏԳ), Սպորտային նորությունների գործակալությունը («Р-Спорт»), Տնտեսագիտական տեղեկատվության գործակալությունը («ПРАЙМ»), «РИА Рейтинг» Ռեյտինգային գործակալությունը, «РИА Наука» գիտության և տեխնոլոգիաների տեղեկատվության գործակալությունը, «Московские новости» հրատարակչական տունը, Ռուսաստանում և արտասահմանյան երկրներում գտնվող մեդիակենտրոնների ցանց, ինչպես նաև ավելին քան 40 ինտերնետային կայքեր աշխարհի 22 լեզուներով։ Վերացման պահին գործակալությունը ուներ ավելին քան 20 այցելուներ ամսվա ընթացքում։

Վերացման պահին գլխավոր խմբագիրն էր Իրակլի Գաչեչիլաձեն։

## Տես նաև
* RT

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայքը
* Լուսանկարների արխիվ 

Կատեգորիա:Լրագրության ժանրեր
Կատեգորիա:Ռուսական կայքեր
Կատեգորիա:Ռուսաստանի լրատվամիջոցներ
Ստոկհոլմի շրջանային դատարան

**Ստոկհոլմի շրջանային դատարան** (), Շվեդիայի Ստոկհոլմ քաղաքում գործող դատարան։ Ստոկհոլմի շրջանային դատարանը Շվեդիայի ամենամեծ հանրային դատարանն է և տեղակայված է Ստոկհոլմի Կունգսհոլմեն կղզում գտնվող Ստոկհոլմի դատարանի շենքում։

## Պատմություն
Ստոկհոլմի շրջանային դատարանը ստեղծվել է 1971 թվականի շրջանային դատական բարեփոխումների ընթացքում և փոխարինել է Ստոկհոլմի քաղաքային դատարանին (*Stockholms rådhusrätt*): Դատական շրջանը ձևավորվել է քաղաքային դատարանի իրավական շրջանի կողմից, այսինքն Ստոկհոլմի քաղաքապետարանի, որը 1971 թվականին անփոփոխ շրջանակով վերափոխվել է Ստոկհոլմի քաղաքապետարանի։ Շրջանային դատարանը տեղակայվեց Ստոկհոլմի դատական պալատի շենքում։

2007 թվականի ապրիլի 1-ին շրջանային դատարանի դատական շրջանները (*domsaga*) բաժանվեցին երեք մասի. Հարավային (*Söderort*) մասը տեղափոխվեց Södertörns շրջան, իսկ Արևմտյան մասը՝ (*Västerort*) Solna շրջան։ Զուգահեռաբար Լիդինգյոյի քաղաքապետարանը դատական շրջանին ավելացավ լուծարված Södra Roslags շրջանից։ Այս փոփոխությունից հետո շրջանային դատարանի դատական շրջանը բաղկացած է Լիդինգյոյի համայնքապետարանից և Ստոկհոլմի քաղաքային կենտրոնից։
մինի

## Իրավասության շրջան
Շրջանային դատարանների իրավասությունն ընդգրկում է  Ստոկհոլմի եկեղեցական ժողովի ծխականներին՝ Ադոլֆ Ֆրեդրիկ, Էնգելբերեկտ, Գուստավ Վազա, Հեդվիգ Էլեոնորա, Հյոգալիդ, Կատարինա, Մարիա Մագդալենա, Օսկար, Սբ. Հովհաննես, Սբ. Մաթևոս, Սոֆյա և Վաստերմալմ, ինչպես նաև Լիդինգյոյի քաղաքապետարանը։

## Գործունեություն
Շրջանային դատարանն ունի շուրջ 250 աշխատող և 375 շյոֆեններ դատավորներ։ Դատարանի ղեկավարը օրենսդիր Գուդրուն Անտեմարն է։ Շրջանային դատարանը տարեկան վարում է մոտ 18000 քաղաքացիական գործ, քրեական գործեր և բաղկացած է հինգ դատական գերատեսչությունից։ Բոլոր գերատեսչությունները զբաղվում են ընդհանուր քրեական և քաղաքացիական գործերով և ունեն մասնագիտական բարձր աստիճան։

## Օրենսդիրներ
Ստոկհոլմի շրջանային դատարանի օրենսդիրներ՝
*1977-1995 - Կառլ Անտոն Սպակ
*1995-2010 - Լենա Բերկե
*2010-2014 - Անդերս Էկա
*2014-2017 - Ստեֆան Ստրյոմբերգ
*2017-present - Գուդրուն Անտեմար

## Տես նաև
* Շվեդիայի շրջանային դատարաններ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*

Կատեգորիա:Շվեդիայի դատարաններ
Կատեգորիա:Շվեդիայի կառավարական շենքեր
Կատեգորիա:Ստոկհոլմի կառույցներ
Էմիլիա Ֆլյոգե

**Էմիլիա Լուիզա Ֆլյոգե** (, ), նորաձևության ավստրիացի դիզայներ, գործարար կին։

Նկարիչ Գուստավ Կլիմտի կյանքի ընկերուհին։

## Կենսագրություն
Էմիլիան ծնվել է 1874 թվականի օգոստոսի 30-ին, Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայում, կավե ծխամորճեր արտադրող ֆաբրիկայի սեփականատեր Հերման Ֆլյոգեի (1837—1897) ընտանիքում։ Երկու քույր ու մի եղբայր ուներ։ Սկզբում հմտացել է դերձակուհու արհեստի մեջ, 1895 թվականին իր ավագ քրոջ՝ Պաուլինայի հետ դերձակների դպրոց է բացել, պարապմունքներ վարել, 1904 թվականին մյուս քրոջ՝ Հելենի հետ բարձր նորաձևության վարպետի ու հաջողակ գործարար կնոջ համբավ ձեռք բերել, հիմնել  նորաձևության *Schwestern Flöge*(«*Ֆլյոգե քույրեր*») սրահը, դարձել հագուստի հանրաճանաչ մոդելավորող։

Էմիլիայի կյանքի պատմությանն է նվիրված Էլիզաբեթ Հիքեյի «Նկարված համբույր» () գիրքը (այս վերնագրում ակնարկվում է Գուստավ Կլիմտի «Համբույր» նկարը (1907–08 թթ.), որտեղ, ինչպես համոզված են արվեստի պատմաբաններից շատերը, նկարիչը որպես սիրահարների՝ պատկերել է իրեն ու Էմիլիային):
250px|մինի|ձախից|Գուստավ Կլիմտի «Համբույր» կտավը (1907-1908 թթ.)

## Գրականություն
* Wolfgang G. Fisher with Dorothea H. Ewan (1997). "Gustav Klimt and Emilie Floege: An Artist and His Muse," *Woman's Art Journal* 17:2, p.&nbsp;42.
* O'Connor, Anne-Marie (2012). *The Lady in Gold, The Extraordinary Tale of Gustav Klimt's Masterpiece, Portrait of Adele Bloch-Bauer*, Alfred A. Knopf, New York, 

## Արտաքին հղումներ
* Hickey, Elizabeth (2005). *The Painted Kiss: A Novel*, Atria Books, New York, ISBN 0743492609 (*Der gemalte Kuss*, Bloomsbury, Berlin 2005, ISBN 3827006279).

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ավստրիացի գործարարներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի դիզայներներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի կին արվեստագետներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի մոդելներ
Կատեգորիա:Նորաձևության դիզայներներ
Մարիաննա ֆոն Էշենբուրգ

**Մարիաննա ֆոն Էշենբուրգ** (գերմաներեն՝ **Marianne von Eschenburg**, ), ավստրիացի նկարչուհի, ով լայն ճանաչման է արժանացել հատկապես իր դիմանկարների ու բնանկարների շնորհիվ։

## Կենսագրություն
Մարիաննան ծնվել է 1856 թվականի ապրիլի 18-ին, Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայում։ Նկարչության նրա առաջին ուսուցիչը եղել է իր իսկ քեռին՝ Կարլ ֆոն Բլասը։ Այնուհետև մեկնել է Փարիզ, որտեղ կերպարվեստի գաղտնիքների ու նրբությունների մեջ խորացել է Կարոլուս-Դյուրանի, Անրի-Ժան Գիյոմ Մարտենի, Էլիզա Կոխի ղեկավարությամբ։

Մարիաննա ֆոն Էշենբուրգի նկարչական աշխատանքների առաջին ցուցահանդեսները կազմակերպվել են Զալցբուրգի Կունսֆերայնում և Վիեննայի Կյունստլերհաուսում։ Նա եղել է Վիեննայի *Acht Künstlerinnen* («*Ութ նկարչուհիներ*») ստեղծագործական խմբի հիմնադիր անդամներից մեկը։

Ավստիացի նկարչուհու գործերը ցուցադրվել են նաև Չիկագոյի Կանանց կառույցում 1893 թվականին կազմակերպված Համաշխարային Կոլումբիական ցուցահանդեսում։

Նա վախճանվել է 1937 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, Վիեննայում։

## Պատկերասրահ

File:Marianne von Eschenburg Atelier der Malerin Olga Wisinger-Florian.jpg|*Օլգա Վիզինգեր-Ֆլորիանի արվեստանոցում]]* 
File:Marianne von Eschenburg - Mädchenporträt 1890.jpg|*Օրիորդի դիմանկար*, 1890
Marianne von Eschenburg - Mädchenporträt 1910.jpg|Օրիորդի դիմանկար


## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* *Die Österreicherin* 1937, Nr. 8, S. 3.
* Marianne Baumgartner: *Der Verein der Schriftstellerinnen und Künstlerinnen in Wien (1885–1938).* Böhlau-Verlag, Wien 2015, ISBN 978-3-205-79702-9.

## Արտաքին հղումներ
* Ariadne 

Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի նկարչուհիներ
Միքայել Ամատունի

**Իշխան Միքայել Ամատունի** (), հայ գրական-հասարակական գործիչ‚ լրագրող, դիվանագիտական գիտությունների թեկնածու (1859)։ Հովհաննես Ամատունու երկրորդ որդին, Պետրոս և Նապոլեոն Ամատունիների եղբայրը, Ամատունիների ազնվական տոհմից։

## Կենսագրություն
Միքայել Ամատունին ծնվել է 1834 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Թիֆլիսում, Ամատունիների ազնվական տոհմի ներկայացուցիչ Հովհաննես Ամատունու ընտանիքում։ Սովորել է Մոսկվայի համալսարանում, ապա տեղափոխվել է Դորպատի համալսարան, որտեղ սովորել է՝ 1856 թվականի հունվարից մինչև 1859 թվականը։ ԸՆդհատումներով սովորել է Իրավագիտության ֆակուլտետի դիվանագիտության բաժնում։ 1859 թվականի մայիսին ավարտելով Դորպատի համալսարանը, ստացել է՝ դիվանագիտական գիտությունների թեկնածուի կոչում։ Թեկնածուական ատենախոսությունը պաշտապնելու համար գրել է՝ «Օրդին Նշչոկին, Ռուսաստանի ամենանշանավոր դիվանագետը 17-րդ դարում» հոդվածը, որը ամփոփվել է 186 էջանոց մի տետրակի մեջ և պահվում էր իր թղթածրարում։ Մահացել է 1865 թվականին։

## Աշխատություններ
* «Օրդին Նշչոկին, Ռուսաստանի ամենանշանավոր դիվանագետը 17-րդ դարում», 1859.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Հայ դիվանագետներ
Կատեգորիա:Ամատունիներ
Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ
Միջուր

**Միջուր** (, ), լեռ Բուլղարիայի և Սերբիայի սահմանին, արևելասերբական լեռների ամենաբարձր գագաթը (Ստարա Պլանինա (Բալկանյան լեռներ) լեռների արևմտյան հատված, Չիպրովսկա Պլանինա լեռնաշղթա)։ Լեռան բարձրությունը կազմում է 2169 մ, նաև Միջուրին համարում են Կենտրոնական Սերբիայի ամենաբարձր լեռը, թեև լեռը տեղակայված է երկու երկրներից սահմանին (Բուլղարիայի Վիդինի մարզի Չուպրենե համայնքում՝ Գորնի Լոմ գյուղից ոչ հեռու, և սերբական Կնյաժևաց համայնքի տարածքում)

Միջուր լեռան լանջերից սկիզբ են առնում Դանուբի աջ վտակները՝ Լոմը և Տիմոկը (Տիմոկայի վտակներից մեկը Տրգովիշկի Տիմոկ գետն է)։

Լեռան արևմտյան հատվածում գտնվում է բուլղարական Չուպրենե արգելոցը։ Վայրը արգելոցի կարգավիճակ է ստացել 1973 թվականին։ Արգելոցը նախ և առաջ ստեղծվել է փշատերև անտառների պահպանման համար։ Այստեղ պահպանվել է հարուստ յուրատեսակ բուսականություն և կենդանական աշխարհ։ Արգելոցը հարուստ է թռչնատեսակներով, քանի որ այն գտնվում է չվուղիների հատման վայրում։

## Պատկերասրահ

file:Piramida.jpg|Բրգաձև գագաթը
file:Midžur.jpg|Արահետ
file:Midzor.jpg
file:Voda-nebo.jpg|Երկինք և ջուր 
file:Midzor-u-oblacima.jpg|Ամպեր


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Peakware.com 
* Summitpost.org

Կատեգորիա:Բուլղարիայի լեռներ
Կատեգորիա:Սերբիայի լեռներ
Կատեգորիա:Պետության ամենաբարձր կետեր
Կոտիտ Ամատունի

**Կոտիտ Ամատունի** (), հայ իշխան Մարզպանական Հայաստանում։ Իշխան Սահակ Ամատունու որդին, Ամատունիների նախարարական տոհմից։

## Կենսագրություն
Կոտիտ Ամատունին, Սամուել Վահևունու հետ ապստամբում է Պարսից Խոսրով Բ (590-628) թագավորի դեմ, բայց շուտով հաշտվում է նրա հետ և 596 թվականին մի շարք հայ նախարարների հետ Պարսկաստան կանչվելով պաշտոն է ստանում։ Ապա, որպես դեսպան ուղարկվում է Մծբին, սակայն ճանապարհին խարդախությամբ սպանվում է։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ամատունիներ
Կատեգորիա:Հայ իշխաններ
Բլյո դը Ժեքս

**Բլյո դը Ժեքս** (), ֆրանսիական կապույտ պանիր կովի կաթից` սպիտակ պենիցիլինի կեղևով։ Ֆրանսիական ամենահին պանիրներից մեկն է։

Հայտնի է նաև որպես **Բլյո դյու Օ-Ժյուրա** (), **Բլյո դը Ժեքս Օ-Ժյուրա** () և **Բլյո դը Սետմոնսել** ()։

## Պատմություն
Ամենահին ֆրանսիական պանիրներից մեկն է, որն արտադրվում է 13-րդ դարից սկսած Ժուրայում։ Արտադրության ամբողջ ընթացքում պանրի պատրաստման տեխնոլոգիան գործնականորեն չի փոխվել։ 1977 թվականին պանրին շնորհեցին АОС կատեգորիա, սակայն դեռ 1935 թվականին օրենսդրականորեն հաստատվել էր այս պանրի արտադրությունը խստիվ որոշակի տարածաշրջանում։ 1996 թվականին Բլյո դը Ժեքսը ստացավ նաև *АОР* համաեվրոպական կատեգորիա։

## Պատրաստում
Բլյո դը Ժեքսը արտադրվում է Ժուրա դեպարտամենտում` Մոնբելյարդ և ֆրանսիական Սիմենտալ կովերի ցեղերի հում կաթից։ Պանիրը հնացնում են 2-5 ամիս, ընդ որում պանրի հնեցումը կախված է տարվա եղանակից։ Այսպես` ամռան պանիրը սովորաբար հնացնում են 4-5 ամիս, աշնանն ու ձմռանը` 2 ամիս։ Սա պայմանավորված է նրանով, որ աշնանն ու ձմռաննն արտադրվող պանիրները ավելի վատ են տանում երկարատև հնեցումը։ Բլյո դը Ժեքսը հեցնում են հնամյա գինու մառաններում և նկուղներում` օդի 80 % խոնավությամբ, կամ քարանձավներում ու թունելներում, որտեղ հնացնում են նաև Կոնտե պանիրը։ Հնում համարվում էր, որ լեռնային խոտերի և ծաղիկների մեջ պարունակվող բորբոսի սնկերը անցնում են կաթի մեջ, իսկ նրանից` պանրի մեջ։ Այժմ կապույտ բորբոսի սպորները () ներմուծվում են կաթի մեջ արհեստականորեն։ Բացի դրանից, հասունացման ժամանակ պանրի կեղևը ծակում են, և պանրի մեջ ներարկիչներով օդ են ներմղում, որպեսզի բորբոսը զարգանա։

## Նկարագրություն
մինի|Բլյո դը Ժեքսը կտրտած
Տիպիկ լեռնային կապույտ պանիր է` իր բոլոր արժանիքներով և թերություններով։ Պանրի գլուխներն ունեն սկավառակի ձև` 30-35 սմ  տրամագծով, 7-10 սմ բարձրությամբ և մոտ 7 կգ քաշով։ Պանրի բարակ դեղնավուն կեղևը ծածկված է սպիտակ չոր բորբոսով։ Կեղևի մակերեսին կան ներարկիչի մնացած անցքերը։ Պանրի վերին մասում սովորաբար դրոշմվում է *Gex* բառը, նույնպես նրա վրա կարող են լինել կարմիր գույնի բծեր։ Փղոսկրի գույնի միջուկը հավասարաչափ ծածկված է կապտականաչավուն բորբոսի բծերով։

Պանիրն ունի հարուստ, թեթևակի դառը համ` կաթնային, մրգային և սուր երանգներով, սնկամարմնի և վանիլի երանգներով, ինչպես նաև հանքային հետհամով։ Օգտագործելուց առաջ պանրից մաքրում են սպիտակ բորբոսի կեղևիկը։ Տեղաբնակները հաճախակի են օգտագործում այն եփած կարտոֆիլի և տեղական կարմիր չոր, սպիտակ և վարդագույն գինիների հետ։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Масуи К., Ямада Т. Французские сыры: иллюстрированная энциклопедия
* 

Կատեգորիա:AOC պանիրներ
Կատեգորիա:Կովի կաթից պանիրներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական պանիրներ
Սարգիս Ամատունի

**Սարգիս եպիսկոպոս Ամատունի** (), հայ հոգևորական, Ամատունյաց թեմի առաջնորդ։ Ամատունիների նախարարական տոհմից։

## Կենսագրություն
Սարգիս եպիսկոպոս Ամատունին, Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Եղիա Ա Արճիշեցու ժամանակակիցն է։ Հուղարկավորել է նահատակված Դավիթ Դվինեցուն, որին 701 թվականին սպանել էր Արմինիայի ոստիկան Աբդուլլահը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ առաքելական եպիսկոպոսներ
Կատեգորիա:Ամատունիներ
Կատեգորիա:7-րդ դարի հայ եպիսկոպոսներ
Կատեգորիա:8-րդ դարի հայ եպիսկոպոսներ
Կարեն Ամատունի

**Կարեն Ամատունի** (), հայ նախարար Մեծ Հայքում, Վասպուրական աշխարհի Արտազ, Ճվաշռոտ (Ամատունիքի) գավառների և Այրարատ աշխարհի Արագածոտն գավառի Օշական բերդ-ամրոցի տերը, Վահան Ամատունու որդին, Պարգև Ամատունու հայրը, Ամատունիների նախարարական տոհմից։

## Կենսագրություն
347 թվականին Մեծ Հայքի արքա Տիրան Բ-ն Կարեն Ամատունուն և ևս չորս այլ նախարարների ուղարկում է Դանիել քորեպիսկոպոսին հրավիրելու Հայ Առաքելական եկեղեցու կաթողիկոսական գահին նստել։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ամատունիներ
Կատեգորիա:Արտազի իշխաններ
Կատեգորիա:Ճվաշռոտի իշխաններ
Կատեգորիա:Օշականի իշխաններ
Առանձար Ամատունի

**Առանձար Ամատունի** (), հայ սեպուհ Մարզպանական Հայաստանում, Վարդանանց պատերազմի մասնակից։ Ամատունիների նախարարական տոհմից։

## Կենսագրություն
Առանձար Ամատունին մասնակցել է Վարդանանց պատերազմին։ 451 թվականին, նախքան Ավարայրի ճակատամարտի սկսվելը, սպարապետ Վարդան Մամիկոնյանի հրամանով հարձակվել է պարսկական առաջապահ բանակի վրա, հաղթել և ցրել այն։ Վարդանանց պատերազմից հետո, հայ նախարարների հետ բանտարկվել է Պարսկաստանում 12 տարի, ապա ազատ է արձակվել և վերադարձել Հայաստան՝ 462 թվականին։

## Գրականության մեջ
Ի հիշատակ Առանձար Ամատունու, հրապարակախոս Հարություն Սվաճյանը գրել է «Առանձար Ամատունի» պատմական ողբերգությունը, որը նախապատրաստական աշխատանքից հետո «Արևելյան թատրոնի» դերասանների կողմից և անմիջապես «Մեղվի» նախաձեռնությամբ բեմադրվում է 1867 թվականի փետրվարին։ Ղևոնդ Ալիշանը 1851 թվականին գրել է «Յառանձար Սեպուհ Ամատունի Հայոց Գնդին Հեծելապետ» քերթվածը:

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ սեպուհներ
Կատեգորիա:Վարդանանց պատերազմի մասնակիցներ
Կատեգորիա:Ամատունիներ
Մատթեոս Ամատունի

**Մատթեոս եպիսկոպոս Ամատունի** (), հայ հոգևորական, Ամատունյաց թեմի առաջնորդ։ Ամատունիների նախարարական տոհմից։

## Կենսագրություն
Մատթեոս եպիսկոպոս Ամատունին, Ամենայն Հայոց կաթողիկոսներ՝ Աբրահամ Ա Աղբաթանեցու (607-613) և Կոմիտաս Ա Աղցեցու (613-628) ժամանակակիցն է։ 615 թվականին՝ քրիստոնեական դավանանքների քննության համար մասնակցել է Տիզբոնի եկեղեցական ժողովին։ Հիշատակվում է Աբրահամ Ա Աղբաթանեցու կողմից Վրթանես քերթողին ուղղված նամակում՝ եպիսկոպոսների շարքում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:6-րդ դարի հայ եպիսկոպոսներ
Կատեգորիա:Ամատունիներ
Կատեգորիա:Հայ առաքելական եպիսկոպոսներ
Կատեգորիա:7-րդ դարի հայ եպիսկոպոսներ
Նապոլեոն Ամատունի

**Իշխան Նապոլեոն Ամատունի** (), հայ մշակութային գործիչ‚ ռեժիսոր։

Հովհաննես Ամատունու կրտսեր որդին, Պետրոս և Միքայել Ամատունիների եղբայրը, Ամատունիների ազնվական տոհմից։

## Կենսագրություն
Նապոլեոն Ամատունին ծնվել է 1835 թվականին Թիֆլիսում, Ամատունիների ազնվական տոհմի ներկայացուցիչ Հովհաննես Ամատունու ընտանիքում։

### Աշխատանքային գործունեություն
* 1879-1882 թվականներին՝ Թիֆլիսի հայկական թատերական կոմիտեի նախագահ,
* 1883-1893 թվականներին՝ Թիֆլիսի հայկական դրամատիկական ակումբի նախագահ։

Մահացել է 1899 թվականի փետրվարի 13-ին Թիֆլիսում։

## Ընտանիքը
Նապոլեոն Ամատունու կնոջ անուն անհայտ է։ Ունեցել է երեք դուստր՝
* Ելենա Ամատունի
* Ադելաիդա Ամատունի
* Եվգենյա Ամատունի, ամուսնացել էր իր ազգական Նիկոդիմոս Ամատունու հետ։

## Բեմադրություններ
* Շեքսպիր՝ «Համլետ»,
* Օստրովսկի՝ «Եկամտաբեր պաշտոն»,
* Գրիբոյեդով՝ «Խելքից պատուհաս»։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ մշակութային գործիչներ
Կատեգորիա:Հայ ռեժիսորներ
Կատեգորիա:Ամատունիներ
Վլադիմիր Ամատունի

**Վլադիմիր Նապոլեոնի Ամատունի** (), հայ բժիշկ, թունաբան, հասարակական գործիչ, բժշկական գիտությունների թեկնածու (1969)։

Ամատունիների ազնվական տոհմից։

## Կենսագրություն
Վլադիմիր Ամատունին ծնվել է 1939 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Լենինգրադում, էլեկտրատեխնիկական ինստիտուտի ուսանողներ՝ Նապոլեոն և Ալեքսանդրա Ամատունիների ընտանիքում։ 1942 թվականին նրան դուրս են հանել շրջափակման ենթարկված Լենինգրադից, իսկ պատերազմից հետո ետ բերել քաղաք։

### Կրթություն
1954 թվականին ընդունվել է Լենինգրադի պոլիտեխնիկական համալսարանի երեկոյան բաժին, միառժամանակ աշխատում է, որպեսզի աջակցի ընտանիքին։ 1959 թվականին դառնում է Առաջին բժշկական համալսարանի ուսանող, համատեղելով ուսումը երկու համալսարաններում։ 1966 թվականին ընդունվել է ԽՍՀՄ Առողջապահության նախարարության Թունաբանության ինստիտուտի ասպիրանտուրա։

### Աշխատանքային գործունեություն
1965-1966 թվականներին, ըստ բաշխման՝ աշխատել է Կիրովի մարզի Պելեսի գյուղական հիվանդանոցում, որպես գլխավոր բժիշկ և վիրաբույժ։ 1969 թվականին պաշտպանել է ատենախոսոթյուն՝ բժշկական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան ստանալու համար։ 1981-1991 թվականներին աշխատել է Թունաբանության ինստիտուտում, որպես ավագ գիտաշխատող։ 1991-1993 թվականներին, մինչև Լենինգրադ-Պետերբուրքի քաղաքային խորհրդի լուծարումը, աշխատել է խորհրդի նախագահի առաջին տեղակալ Բ․Ա․ Մոիսեևի խորհրդական, այնուհետև՝ քաղաքային խորհրդի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ։ 1995-1998 թվականներին աշխատել է Սանկտ-Պետերբուրգի Օրենսդիր ժողովում՝ բյուջեի և ֆինանսների համակարգող խմբում, իսկ այնուհետև՝ պատգամավոր Իգոր Արտեմևի օգնական։

### Հասարակական գործունեություն
1993 թվականին ստեղծվում է «Սանկտ Պետերբուրգի հայերի միություն»-ը, որը գլխավորում է նշանավոր հասարակական գործիչ Վլադիմիր Ամատունին։ Նա անգնահատելի ներդրում է ունենում համայնքի վերծննդի և ռուս-հայկական հարաբերությունների ամրապնդման գործում։ 1994 թվականին, նրա անմիջական մասնակցությամբ, Սանկտ-Պետերբուրգում կազմակերպվում է Գերոնտոլոգիական բժշկական կենտրոնը։

## Աշխատություններ
1994 թվականին կազմել և հրատարակել է «Սմոլենսկի հայկական գերեզմանատուն» հոդվածը՝ «Սանկտ Պետերբուրգի Պատմական գերեզմանոցները» գրքում (1994)՝ հոդվածում ներկայացնելով հուղարկավորությունների պատմությունների ցուցակ և նրանց ուրվագիծը։

Վլադիմիր Ամատունին մահացել է 1999 թվականի փետրվարի 24-ին Սանկտ-Պետերբուրգում։ Հուղարկավորվել է Սանկտ Պետերբուրգի հայկական գերեզմանոցում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ
Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների թեկնածուներ
Կատեգորիա:Ամատունիներ
Կատեգորիա:Հայ թունաբաններ
Քեմբրիջի համալսարանի հրատարակչություն

**Քեմբրիջի համալսարանի հրատարակչություն** կամ **Cambridge University Press** (**CUP**), Քեմբրիջի համալսարանի տպագրական գործարարական գործունեությամբ զբաղվող բաժինը։ Ստեղծվել է Հենրի VIII-ի կողմից տրված արտոնագրով 1534 թվականին, այսպիսով այն աշխարհի ամենահին տպագրատունն է և  մեծությամբ երկրորդ համալսարանային տպագրությունը (Oxford University Press-ից հետո)։ Հրատարակչչությունը նաև հանդիսանում է Թագուհու տպագրիչի համաձայն համապատասխան արտոնագրի։ Քեմբրիջի համալսարանի հրատարակչությունում են հրատարակվել այնպիսի հեղինակների աշխատություններ, ինչպիսիք են Ջոն Միլթոնը, Վիլյամ Հարվեյը, Իսահակ Նյուտոնը, Բերտրան Ռասելը և Սթիվեն Հոկինգը։

Հրատարակչության առաքելությունն է «նպաստել Համալսարանի առաքելությանը տարածելով գիտելիքը կրթության համար, ուսուցում և հետազոտություն ամենակատարյալ ձևով ամբողջ աշխարհում»։

Քեմբրիջի համալսարանի հրատարակչությունը Քեմբրիջի համալսարանի բաժին է, որը տպագրում է ինչպես կրթական այնպես էլ ակադեմիական նյութեր։ Այն ունի գրասենյակներ ավելին քան 40 երկրներում, տպում է ավելին քան 50,000 նյութեր, որոնք ստեղծվել են ավելին քան 100 երկրների հեղինակների կողմից։ Տպագրությունը ներառում է ակադեմիական ամսագրեր, մենագրություններ, դասագրքեր և անգլերենի ուսուցման նյութեր։ Հրատարակչությունը նաև տպագրում և վաճառում է ավետարաններ։

1975 թվականին հրատարակչությունը սկսեց իր անգլերեն լեզվի ուսուցման նյութերի տպագրությունը։ 1992 հրատարակչությունը բացեց սեփական գրախանութ Քեմբրիջի կենտրոնում, այնտե, որտեղ գրքեր են վաճառվել սկսած առնվազն 1581 թվականից, որոշ աղբյուրների համաձայն դեռևս 1505 թվականից, այսպիսով այս խանութը Բրիտանիայի ամենահին հայտնի գրախանութն է։ 2008 թվականին խանութը ընդլայնվեց, և ստեղծվեց առանձին կրթության և անգլերենի ուսուցման մասնագիտացված խանութ։

2012 թվականին հրատարակչությունը որոշեց վերջ տալ 428 տարվա պատմություն ունեցող տպագրության գործունեությունը և տպագրությունը պատվիրել գործընկերներին։

Քեմբրիջի համալսարանի հրատարակչությունը բարեգործական կազմակերպություն է, որը փոխանցում է իր շահույթի մի մասը տարին մեկ անգամ Քեմբրիջի համալսարանին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

* Cambridge University Press պատմությունը 
* 
* Cambridge University Press ավետարաններ
* Քեմբրիջի ամսագրերը առցանց 

Կատեգորիա:16-րդ դարում հիմնադրված հրատարակչություններ
Կատեգորիա:Անգլիայի համալսարաններ
Պավել Ալեքսանդրով (այլ կիրառումներ)

**Պավել Ալեքսանդրով**, կարող է վերաբերել՝
* Պավել Սերգեևիչ Ալեքսանդրով (1896-1982), խորհրդային մաթեմատիկոս, ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս, 
* Պավել Մատվեևիչ Ալեքսանդրով (1791-1859), ռուս արդյունաբերող, բարերար։
* Պավել Ալեքսանդրովիչ Ալեքսանդրով (1866-1940), ռուս իրավաբան,
* Պավել Ալեքսանդրովիչ Ալեքսանդրով (ծնվել է 1927 թվականին), ռուս հանքագործ, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս,
* Պավել Ալեքսեևիչ Ալեքսանդրով (ծնվել է 1989 թվականին), ռուս բասկետբոլիստ,
* Պավել Կոնստանտինովիչ Ալեքսանդրով (1808-1857), գեներալ-համհարզ, 1831 թվականի Լեհական հեղափոխության ճնշման մասնակից,
Քեռի Վանյա (ֆիլմ, 1957)

**Քեռի Վանյա** (), ռուս գրող Անտոն Չեխովի «Քեռի Վանյա» պիեսի ամերիկյան էկրանավորումը։ Ֆիլմը նկարահանվել է 1957 թվականին։ Ռեժիսորներն են՝ Ֆրանշո Թոուն, Ջոն Գյոտց։ Պրոդյուսերներ՝ Ֆրանշո Թոուն, Մարիոն Փարսոնե։

## Ստեղծման պատմություն
Ֆրանշո Թոունը ֆիլմի ռեժիսուրային մասնակցել է՝ միաժամանակ մասնակցելով նաև *[[Off-Broadway]]*  թատրոնում նույն պիեսի բեմադրությանը։ Բացի դրանից, ռեժիսորը հանդես է եկել նաև որպես դերասան՝ խաղալով բժիշկ Աստրովի դերը։ Գրեթե բոլոր դերասանները, որոնք խաղացել են Նյու Յորքում բեմադրված պիեսին, մասնակցել են ֆիլմի նկարահանումներին և խաղացել են հենց նույն դերը, բացառությամբ Թոունի կնոջ՝ Դոլորես Դորն-Հեֆթի, որը խաղացել է ֆիլմում Ելենա Անդրեևնայի դերը։ Նա խաղացել է Սիգնե Հասսոյի փոխարեն. վերջինս չխաղաց ֆիլմում։

Ֆիլմում գլխավոր դերը կատարում է Ջորջ Վոսկովեցը։

Ֆիլմի տևողությունը 98 րոպե է։

2010 թվականի հունիսին ֆիլմը պաշտոնապես թողարվել է DVD տարբերակով։

Ֆրանշո Թոունը «Քեռի Վանյա» պիեսը *Off-Broadway*  թատրոնում բեմադրել է 1956 թվականին։ Հենց այդ ժամանակ էլ նրա մոտ միտք է հղացել՝ նկարահանել համանուն ֆիլմը, որտեղ կարող էր կիրառել ավելի շատ դեկորացիաներ։

Ֆիլմի նկարահանումները տևել են 24 օր։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* Appreciation of film at Blog Critics
* Review of film at New York Times

Կատեգորիա:1950-ականների անգլերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1957 ֆիլմեր
Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր
Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Կատեգորիա:1950-ականների ամերիկյան ֆիլմեր
Կատեգորիա:1957 դրամա ֆիլմեր
Ալտշվենդտ

**Ալտշվենդտ** (), կոմուննա Ավստրիայում, Վերին Ավստրիա դաշնային երկրում։

Մտնում է Շերդինգ շրջանի կազմի մեջ։ 2005 թվականի դրությամբ բնակչությունը կազմում է 640 մարդ։ Զբաղեցնում է 13 կմ² տարածք։ Քաղաքը գտնվում է պատմական Ինվիերտել շրջանում։ Տարածքի մոտ 13 տոկոսը զբաղեցնում է անտառը, իսկ 80 տոկոսը մշակահողեր են։

Կոմուննայի բուգոմիստրն է Յոզեֆ Զյոբերլը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքներ
Daily Mail

**Daily Mail** (թարմանաբար՝ «Օրական փոստ»), բրիտանական օրաթերթ, հրատարակվում է Լոնդոնում, ունի տաբլոիդ ֆորմատ։ Թերթը հիմնվել է 1896 թվականին, այն Մեծ Բրիտանիայի վաճառքներով երրորդ թերթն է *[[The Sun (թերթ, ՄԲ)|The Sun]]*-ից և *[[Metro (թերթ, ՄԲ)|Metro]]*-ից հետո։ Նրա քույր թերթ *[[The Mail on Sunday]]*-ը սկսել է հրապարակվել 1982 թվականից, իսկ թերթի շոտլանդական և իռլանդական տարբերակները սկսել են տպագրվել համապատասխանաբար 1947 և 2006 թվականներին։ Օրաթերթի պարունակությունը նաև տեղադրվում է MailOnline կայքում, սակայն այս կայքի կառավարումը թերթից անկախ է, և այն ունի սեփական խմբագիր։

Օրաթերթը պատկանում է «Daily Mail and General Trust»-ին, որի նախագահն ու կառավարող մասնաբաժնի տերն է Ջոնաթան Հարմսվորտ 4-րդը, ով հանդիսանում է թերթի հիմնադիր Հարոլդ Սիդնի Հարմսֆորտի ծոռը։ Թերթի խմբագիրն է Ջորջ Գրեյգը, ով այս պաշտոնը զբաղեցրել է 2018 թվականի սեպտեմբերին։

2014 թվականին անցկացված հետազոտության արդյունքները ցույց տվեցին, որ թերթի ընթերցողների միջին տարիքը կազմում է 58 տարեկանը, և Բրիտանական տաբլոիդ թերթերի միջև այն ունի ամենացածր ընթերցողների թիվը 15-44 տարեկանների շրջանում։ Այն միակն է բրիտանական թերթերից, որի ընթերցողների մեծամասնությունը կազմում են կանայք, մոտ 52–55%: Միջինում տպագրվում է օրական 1&nbsp;222&nbsp;611 օրինակ (2018 թվականի նոյեմբերի տվյալներով)։ 2013 թվականի հուլիսից դեկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում Daily Mail-ը ուներ միջին օրական ընթերցողների մոտ 3,951&nbsp;միլիոն ցուցանիշ։ Թերթի վեբ կայքը ունի ավելին քան 100 միլիոն այցելուներ մեկ ամսում։

*Daily Mail* թերթը բազմիցս քննադատվել է իր անվստահելիության համար, այն բազմիցս տպագրել է ոչ ճշգրիտ տեղեկություններ գիտական և բժշկական հետազոտությունների մասին, ինչպես նաև հեղինակային իրավունքի խախտումների համար։

*Daily Mail*-ը ստացել է բազմաթիվ մրցանակներ, որոնցից է *Տարվա ազգային թերթ* մրցանակը, որը նրան շնորհվել է 1995 թվականից անընդմեջ յոթ տարի։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:1896 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:Բրիտանական թերթեր
Երևանի մզկիթների ցանկ

Այս էջում ներկայացված է **Երևանի կանգուն և չպահպանված մզկիթների** ցանկը․

## Մզկիթների ցանկ
### Կանգուն մզկիթներ

### Չպահպանված մզկիթներ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ցանկեր:Հայաստան
Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնություն 2012 (ընտրական փուլ, խումբ A)

## Խաղերի արդյունքները

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Եվրո 2012 -ը ՈՒԵՖԱ պաշտոնական կայքում

Կատեգորիա:2010 ֆուտբոլում
Կատեգորիա:2011 ֆուտբոլում
Կատեգորիա:Եվրո 2012
Լուչ կինոթատրոն

**«Լուչ» կինոթատրոն** (), Տագանրոգի ամենահին կինոթատրոններից մեկը։

## Պատմություն
«Լուչ» կինոթատրոնը բացվել է 1910 թվականի սեպտեմբերի 21-ին՝ Պյոտր Լադոխինի կողմից։ Այն գտնվում է Պետրոսի փողոցում՝ Իտալական նրբանցքի անկյունաշին շենքում։ Կինոթատրոնի սրահը նախատեսված էր 1000 հանդիսականի համար։

Խորհրդային տարիներին՝ 1920 թվականին կինոթատրոնը վերանվանում են «*Առաջին պետական կինոթատրոն*», 1929 թվականին՝ «*Տեմպ*», իսկ հետո՝ 1951 թվականին՝ «*Կոմսոմոլեց*»։

1985-ից 1988 թվականներին «Կոմսոմոլեց» կինոթատրոնը վերակառուցվել է։ Վերակառուցումից հետո անդրանիկ ցուցադրումը տեղի է ունեցել 1988 թվականի ապրիլի 1-ին՝ «Դանիիլ՝ Գալիցկի իշխան» ֆիլմով։

1994 թվականին՝ քիչ այցելուների և այլ կոմերցիոն պատճառներով հարց դրվեց փակել կինոթատրոնը։ Այդպիսով «Կոմսոմոլեց» կինոթատրոնը փակվեց՝ մի քանի սեփականատերեր փոխելով։

Արդեն «Լուչ» անվանումով կինոթատրոնը վերաբացվեց 2011 թվականի մայիսի 25-ին։ Վերանորոգված սրահը (մեծ սրահը 192 նստատեղ, փոքրը՝ 78) զինված էր նոր սարքավորումներով, կային ժամանակակից օդափոխիչ հարմարանքներ, լայնաֆորմատ էկրան՝ 2D և 3D ֆիլմեր ցուցադրելու համար։

Կինոթատրոնը փակվել է 2016 թվականին։

## Կինոթատրոնի անվանումներ
* 1910-1920՝ «Լուչ» կինոթատրոն
* 1920-1929՝ «Առաջին պետական կինոթատրոն»
* 1929-1951՝ «Տեմպ» կինոթատրոն
* 1951-2010՝ «Կոմսոմոլեց» կինոթատրոն
* 2011-2016՝ «Լուչ» կինոթատրոն

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Официальный сайт кинотеатра «Луч» 

Կատեգորիա:Կինոթատրոններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի շենքեր և կառույցներ
Կատեգորիա:Տագանրոգի շենքեր և կառույցներ
Կատեգորիա:Տագանրոգի տեսարժան վայրեր
Շեկսար

**Շեկսար**, լեռնագագաթ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում, Թեքսարի լեռներում, Վարդահովիտ գյուղից 8 կմ արևելք։ Բարձրությունը՝ 3149 մ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի լեռներ
Եվլամպի Կոտելնիկով

250px|մինի|աջից|«Воззвание к человекам о последовании внутреннему влечению духа Христова» գրքի տիտղոսաթերթ
**Եվլամպի Նիկիֆորովիչ Կոտելնիկով** (երբեմն **Նատելնիկով**, , ), Դոնի կազակ։ Հոգեկիրների աղանդի հիմնադիրն է, բանաստեղծ, պատմական արժեքավոր աշխատությունների հեղինակ, որտեղ նկարագրվել է կազակության կենցաղը և սովորույթները։

## Կենսագրություն
Վերխնե-Կուրմոյարսկի ստանիցայի գրագրի որդին է։ Ծառայությունն սկսել է 1789 թվականին։ 1800 թվականին եսավուլ էր։ Ծառայել է Ավստրիայի հետ սահմանին, այդտեղով բաց է թողել ապրանքները, ինչի համար դատվել է և 1804 թվականի դեկտեմբերին դարձել է շարքային։ Նա կարողացավ ծառայել 1812 թվականի Հայրենական պատերազմի ժամանակ, այդ ժամանակ է սովորել օտար լեզուներ և որոշ գիտություններ։ 1815 թվականին վերադարձրել է եսավուլի աստիճանը։

Վերադառնալով Դոն՝ Կոտելնիկովն ապրել է հայրենի ստանիցայում, ակտիվորեն կարդացել է գրքեր և շատ մտածել։ 1818 թվականին գրել է «Պատմական ակնարկ Վերխնե-Կուրմոյարսկի ավանի մասին»։ Այս արժեքավոր ազգագրական աշխատությունը երեք անգամ վերահրատարակվել է։ Դրանից հետո նա գրել է կրոնական բովանդակությամբ երկու գիրք և ձեռք է բերել հետևորդներ։ Դրան հաջորդել են ամբաստանություն Պետերբուրգում, գրքերից մեկը ճանաչվել է հերետիկոս, 1824 թվականին հեղինակը քննության է կանչվել մայրաքաղաք։

Կոտելնիկովը ստորագրություն է տվել իր մոլորություններից հրաժարվելու մասին և վերադարձել տուն, սակայն վերսկսել է իր աղանդավորական գործունեությունը և սկսել է կրկին քարոզել իր ուսմունքը, ինչի համար աքսորվել է Սոլովկի (վանքի և Շլիսելբուրգսկի բերդի միջոցով)։ Շատ տարիներ անց նա մահացել է այնտեղ՝ չնայած այն հանգամանքին, որ կյանքի վերջում ներում է ստացել Նիկոլայ 1-ին ցարից։ Կոտելնիկովի դուստրը՝ Եվլամապիան, նույնպես ժամանակավոր բանտարկվել է, բայց ավելի ուշ ազատ արձակվել է իշխանությունների կողմից։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Русский биографический словарь А. А. Половцева

Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ
IFPI Greece

**Ֆոնոգրամմա արտադրողների միջազգային ֆեդերացիա Հունաստան** (թարգմանաբար՝ «International Federation of the Phonographic Industry Greece», (IFPI Greece)), Ֆոնոգրամմա արտադրողների միջազգային ֆեդերացիա (IFPI) կազմակերպության հունական մասնաճյուղն է, ինչպես նաև հանդիսանում է պաշտոնական չարթերի հրապարակողն ու ձայնագրումների վաճառքների արտոնագրող մարմինը Հունաստանում։ Չարթերը հրապարակվում են IFPI Greece-ի կողմից և հովանավորվում են Cyta Hellas-ի կողմից։

Հունաստանում IFPI Greece-ի անվանումն է *Ένωση Ελλήνων Παραγωγών Ηχογραφημάτων* (ΕΕΠΗ) (թարգմանաբար՝ Հունական ֆոնոգրամների արտադրողների միություն)։ Սակայն այն անվանում են նաև IFPI Greece:

### Արտոնակրման մակարդակներ
#### Հունական երգացանկի համար

#### Արտասահմանյան երգացանկի համար

Մինչև 1997 թվականը արտոնագրման սահմանային արժեքները տեղական և արտասահմանյան երգացանկերի համար նույնն էին։

#### DVD
*Ոսկե՝ 3 000
*Պլատինե՝ 6 000

Մինչև 2008 թվականի հուլիսը, սահմանային արժեքներն էին 5 000 and 10 000 համապատասխանաբար։

#### Սինգլներ
*Ոսկե՝ 3 000
*Պլատինե՝ 6 000

Մինչև 2007 թվականի հունիսը, սահմանային արժեքներն էին 7 500 and 15 000 համապատասխանաբար։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:Ֆոնոգրամմա արտադրողների միջազգային ֆեդերացիա
Տագանրոգի գանձատուն

**Տագանրոգի գանձատուն**  (), երկհարկանի շինություն Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում։ 1992 թվականի նոյեմբերի 18-ի № 301 որոշմամբ ճանաչվել է որպես տարածաշրջանային մշակութային ժառանգության օբյեկտ։

Հասցեն` ք. Տագանրոգ, Հունական փողոց 86։

## Պատմություն
Երկհարկանի աղյուսե տուն Տագանրոգ քաղաքի Հունական փողոցի 86 հասցեում, որը կառուցվել է 1830-ական թվականներին։ 1871 թվականին այս տունը զբաղեցնում էր Ազով-Դոնյան Առևտրային բանկը։ Տան առաջին սեփականատերերի թվում է եղել Իտալիայի հպատակ երաժիշտ Ռուոկոն, որի տանը հաճախ հյուրընկալում էին հյուրախաղերով շրջագայող օպերային արտիստներն ու երաժիշտները։ 1873-1975 թվականներին տունը պատկանել է գնդապետ, հետագայում գեներալ-մայոր Ալեքսանդր Գավրիլովիչ Ռեմին։ Նրանից հետո՝ 1880-ականներին, տունն անցել է տոհմական պատվավոր քաղաքացի Դմիտրի Կանդոյանակիմ՝ Իվան Կանդոյանակի ժառանգին, ով 1811 թվականին Ալեքսանդր I-ի հրամանով Տագանրոգում ստացավ 110 դեսյատին հողատարածք։ 1880-ական թվականների վերջից սկսած տան սեփականության իրավունքը բաժին է հասել պետական խորհրդական, բարերար, աղքատ քաղաքացիներին օգնող Յակով Սոլոմոնովիչ Պոլյակովին։ 1898-1915 թվականներին այս տան մեջ է  գտնվել Շրջանային գանձարանը։ 1910-ական թվականներին այստեղ է գտնվել հարկային ներկայացուցչությունը և 881 հերթական համարով պետական խնայողական բանկը։ Այս խնայբանկի ղեկավար Եվգենի Պավլովիչ Պրոկոֆևն իր ընտանիքի հետ ապրել է նույն տանը։

Ներկայումս կառույցը բնակելի շինություն է, որի բակի հավելյալ հատվածում է տեղակայված Տեխնիկական գույքագրման բյուրոն (БТИ):

մինի|Հունական փողոց 86
## Ճարտարապետություն
Տունը կառուցվել է նեոկլասիցիզմի ճարտարապետական ոճով։ Նրա շքամուտքի վերևի մասում ամրացվեց մի ծածկ, որը հենված էր մետաղյա նրբակերտ սյուների վրա։ Երկրորդ հարկի ճակատը զարդարված էր քառանկյուն հարթ որմնասյուներով, իսկ պատուհանները՝ պատուհանագոգի քիվերով։ Հարկերը բաժանված են միջհարկային քիվով։ Շենքի անկյունները շարված են կոպտատաշ քարով։ Քիվերի հենման մասերում կային ատամնձև զարդանախշեր։ Շենքի պատուհանները վերակառուցվել են զույգ կիսաշրջանակներից թողնվել է մեկը, հանվել է մետաղական ճաղաշարի ցանցը։ Կենտրոնում նախկինում ճաղաշարի վրա տեղադրված է եղել զինանշան։ Մետաղյա նրբակերտ սյուները փոխարինվեցին փայտե սյուներով։

Շենքը դասվում է տարածաշրջանային նշանակության մշակութային հուշարձանների շարքին։

## Գրականություն
* Энциклопедия Таганрога. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0

## Արտաքին հղումներ
* Таганрог ул. Греческая, 86 

Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ
Կատեգորիա:Տագանրոգի տեսարժան վայրեր
Կատեգորիա:1830 հիմնադրումներ
Ռոսիյսկայա գազետա

**Ռոսիյսկայա գազետա** (), ռուսական լրագիր, տպագրվում է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության կողմից։ Ռոսիյսկայա գազետա օրաթերթը հանդիսանում է Ռուսաստանի կառավարության պաշտոնական թերթը, որտեղ տպագրվում են պետությանը վերաբերվող նյութեր՝ պաշտոնական հրամաններ, պետական կառույցների հայտարարություններոն ու փաստաթղթերը, նոր ընդունված օրենքները, նախագահի հրամանները և պետական հայտարարությունները։ Առաջին անգամ լույս է տեսել 1990 թվականի նոյեմբերի 11-ին։ 2010 թվականի տվյալներով լրագիրը ուներ 185 445 օրինակ տպաքանակ, ինչ դարձնում է նրան ռուսերեն լեզվով տպագրվող ամենամեծ լրագրերից մեկը։ Այս պահին լրագրի գլխավոր խմբագիրն է Վլադիսլավ Ֆրոնինը։

## Պատմություն
Ռոսիյսկայա գազետան հիմնադրվել է 1990 թվականին ՌԽՖՍՀ Գերագույն խորհրդի կողմից ԽՍՀՄ-ում իրականացվող բարեփոխումների արդյունքում, երկրի փլուզումից կես տարի առաջ։ Թերթը դարձավ կառավարության պաշտոնական լրագիրը, փոխարինելով *[[Իզվեստիա]]* և *[[Սովետսկայա Ռոսիա]]* լրագրերին, որոնք երկուսն էլ սեփականաշնորհվել էին ԽՍՀՄ փլուզումի ընթացքում։

Մինչև 2017 թվականի մարտ ամիսը Ռոսիյսկայա գազետան ներկայացնում էր իր նյութերը նաև Russia Direct վեբ կայքում

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*  
* Անգլերեն տեղեկություններ թերթի մասին 
* ''Russia Beyond the Headlines'', թերթի պաշտոնական անգլերեն տարբերակ

Կատեգորիա:Ռուսաստանի թերթեր
NME

***New Musical Express*** (***NME***), բրիտանական երաժշտական լրատվական կայք և նախկին ամսագիր, որը հրապարակվում էր 1952 թվականից սկսած։ Այն առաջին բրիտանական պարբերականն էր, որը ներառում էր սինգլների չարթեր, առաջին անգամ հրապարակվել է 1952 թվականի նոյեմբերի 14-ին։ 1970-ականներին ամսագիրը դարձավ բրիտանական ամենաշատ վաճառվող երաժշտական պարբերականը։ Ամսագիրը սկսել է հանդես գալ որպես երաժշտական լրագիր, և հետագայում ձևափոխվել է ամսագրի ֆորմատի 1980-ականներին և 1990-ականներին։

NME.com կայքի առաջին տարբերակը գործարկվել է 1996 թվականին։ Այն դարձավ աշխարհի ամենամեծ առանձին երաժշտական կայքը, ավելին քան տասնվեց հազար ամսական հաճախորդներով։ Միացյալ Թագավորությունում տպագրված ամսագրերի վաճառքների անկման պատճառով 2014 թվականի առաջին կեսին տպագիր ամսագրի վաճառքները կազմեցին 15 830 օրինակ։ 2013 թվականին *[[NME's The 500 Greatest Albums of All Time]]* չարթը և նրա ներկայացման ձևը քննադատվեցին լրատվամիջոցներում։

Տպագիր *NME* ամսագիրը սկսեց նորից տպագրվել 2015 թվականի սեպտեմբերին, այն տարածվում էր ամբողջ երկրով անվճար։ 2016 թվականի փետրվարին ամսագիրը տպագրվում էր 307 217 օրինակ շաբաթական տպաքանակով, որը այս ամսագրի պատմության մեջ ամենամեծ ցուցանիշն էր։ Այս ցուցանիշը շրջանցեց 1964 թվականին գրանցված 306 881 օրինակը, դա տեղ էր ունեցել The Beatles-ի ժամանակ։ 2017 թվականի դեկտեմբերի տվյալներով տարածման քանակը ընկավ մինչև 289 432 օրինակ շաբաթական

2018 թվականի մարտին հայտարարվեց *NME* տպագրվող տարբերակի վերացումը, 66 տարվա պատմությունից հետո, և *NME*-ն դարձավ միայն առցանց պարբերական։

*NME*-ի գլխավոր գրասենյակը գտնվում է Լոնդոնում։ Այժմ, սկսած 2018 թվականի փետրվարից ամսագրի խմբագիրն է Շարլոտ Գանը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

* 
*  
* ''NME'' critics list from 1974 onwards at rocklist.net 
*  

Կատեգորիա:1949 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:New Musical Express
Կատեգորիա:Ամսագրեր
Կատեգորիա:Բրիտանական ամսագրեր
Կատեգորիա:Բրիտանական երաժշտական ամսագրեր