Ծնողների օտարման համախտանիշ

**Ծնողների օտարման համախտանիշը** (PAS) տերմին է, որը ստեղծվել է մանկական հոգեբույժ Ռիչարդ Գարդների կողմից 1985 թվականին՝ նկարագրելու այն նշաններն ու ախտանիշները, որոնք, նրա կարծիքով, դրսևորվում են երեխաների մոտ, որոնք օտարված են մի ծնողից մյուս ծնողի կողմից մանիպուլյացիայի միջոցով։ Առաջարկվող ախտանիշները ներառում էին ուժեղ, բայց անհիմն վախ և անհարգալից վերաբերմունք կամ թշնամանք ծնողի նկատմամբ։ Գարդները կարծում էր, որ մի շարք վարքագծեր, որոնք նա նկատեց երեխաների խնամակալության գործընթացում ներգրավված որոշ ընտանիքներում, կարող է օգտագործվել հոգեբանական մանիպուլյացիայի կամ երեխայի վրա անհիմն ազդեցության ախտորոշման համար ծնողի, սովորաբար մյուս ծնողի կողմից, որը կարող է փորձել կանխել շարունակական հարաբերությունները։ «Սինդրոմ» տերմինի օգտագործումը չընդունվեց ոչ բժշկական, ոչ էլ իրավական համայնքների կողմից, և Գարդների հետազոտությունը լայնորեն քննադատվեց իրավաբան գիտնականների և հոգեկան առողջության մասնագետների կողմից՝ գիտական վավերականության և հավաստիության բացակայության պատճառով։

## Նախնական նկարագրություն
Ծնողների օտարման համախտանիշը տերմին է, որը հորինել է մանկական հոգեբույժ Ռիչարդ Ա. Գարդները՝ հիմնվելով 1980-ականների սկզբին իր կլինիկական փորձի վրա։ Մեկ ծնողի գաղափարը, որը փորձում է բաժանել իր երեխային մյուս ծնողից՝ որպես պատիժ կամ ամուսնալուծության մաս, նկարագրվել է առնվազն 1940-ականներից,սակայն Գարդներն առաջինն էր, ով բացահայտեց կոնկրետ սինդրոմը։ 1985-ի իր աշխատության մեջ նա սահմանել է PAS-ը որպես

Նա նաև հայտարարեց, որ օտարվող ծնողի կողմից դոկտրինացումը կարող է դիտավորյալ կամ անգիտակից լինել։ Գարդներն ի սկզբանե կարծում էր, որ ծնողները (սովորաբար մայրերը) երեխայի նկատմամբ բռնության և սեռական բռնության մասին կեղծ մեղադրանքներ են ներկայացնում մյուս ծնողների (սովորաբար հայրերի) նկատմամբ՝ նրանց միջև հետագա շփումը կանխելու համար։ Թեև Գարդները սկզբում նկարագրել է մորը որպես օտարող 90% դեպքերում, նա ավելի ուշ հայտարարեց, որ երկու ծնողներն էլ հավասարապես հավանական են, որ օտարողը լինեն։ Նա նաև ավելի ուշ հայտարարեց, որ իր փորձով սեռական ոտնձգությունների մասին պնդումները բացակայում էին ՊԱՍ-ի գործերի ճնշող մեծամասնությունում։

## Բնութագիր
Գարդները նկարագրել է PAS-ը որպես երեխայի զբաղվածություն ծնողների քննադատությամբ և դատողություններով։ Գարդները նշեց, որ PAS-ը տեղի է ունենում, երբ երեխայի խնամակալության վերաբերյալ վեճի համատեքստում ծնողներից մեկը միտումնավոր կամ անգիտակցաբար փորձում է երեխային օտարել մյուս ծնողից։ Ըստ Գարդների՝ PAS-ը բնութագրվում է ութ ախտանիշներից բաղկացած կլաստերով, որոնք դրսևորում է երեխան։ Դրանք ներառում են զրպարտության և ատելության արշավ դեպի թիրախավորված ծնողը. թույլ, անհեթեթ կամ անլուրջ հիմնավորումներ այս դատապարտման և ատելության համար. թիրախային ծնողի նկատմամբ սովորական երկիմաստության բացակայություն. ուժեղ հայտարարություններ, որ ծնողին մերժելու որոշումը կայացնում է միայն ինքը (անկախ մտածողության ֆենոմեն)․ հակամարտությունում նախընտրած ծնողի արտացոլող աջակցությունը. մեղքի բացակայություն օտարված ծնողի նկատմամբ վերաբերմունքի համար. օգտագործելով օտարվող ծնողից փոխառված սցենարներ և արտահայտություններ. և ոչ միայն թիրախավորված ծնողի, այլև նրանց մեծ ընտանիքի և ընկերների նվաստացում:Չնայած գիտական գրականության մեջ այդ գործոնների հաճախակի հիշատակմանը, դրանց արժեքը չի ուսումնասիրվել այս ոլորտի մասնագետների կողմից։

Գարդները և ուրիշները դասակարգեցին PAS-ը մեղմ, միջին և ծանր։ Ենթադրվում է, որ սինդրոմում ներառված ութ ախտանիշների քանակը և սրությունը տարբեր մակարդակներում ավելանում են։ Բուժման առաջարկությունները տարբերվում էին կախված երեխայի ախտանիշների ծանրությունից։ Չնայած PAS-ի ախտորոշումը հիմնված է երեխայի ախտանիշների վրա, Գարդներն ասում է, որ խնամակալության ցանկացած փոփոխություն պետք է հիմնված լինի հիմնականում օտարվող ծնողի ախտանիշների մակարդակի վրա։

Թեթև դեպքերը պնդում էին, որ եղել է որոշակի ծնողական ծրագրավորում թիրախային ծնողի դեմ, սակայն տեսակցությանը որևէ միջամտություն չի եղել, և Գարդները խորհուրդ չի տվել այցելել դատարանի որոշմամբ։

Չափավոր դեպքերում պնդում էին, որ ծնողական ծրագրավորումը տեղի է ունեցել ավելի մեծ չափով, ինչի արդյունքում ավելի մեծ դիմադրություն է առաջացել թիրախային ծնողին հանդիպելու համար։ Գարդները խորհուրդ տվեց, որ հիմնական խնամակալությունը մնա ծրագրավորող ծնողի մոտ, եթե ակնկալվում է, որ ուղեղի լվացումը կդադարի, բայց եթե ոչ, ապա խնամակալությունը պետք է փոխանցվի թիրախային ծնողին։ Բացի այդ, երեխայի հետ թերապիա է առաջարկվել՝ դադարեցնելու օտարումը և շտկելու թիրախավորված ծնողի հետ վնասված հարաբերությունները։

Ծանր դեպքերում, երբ երեխաները դրսևորում էին ութ ախտանիշների մեծ մասը կամ բոլորը և հրաժարվում էին այցելել թիրախային ծնողին, թերևս սպառնալով փախչել կամ վնասել իրենց, եթե ստիպված լինեն այցելել մյուս ծնողին, Գարդները խորհուրդ է տվել երեխային օտարող ծնողի տնից տեղափոխել անցումային տուն ՝ նախքան թիրախային ծնողի տուն տեղափոխվելը։ "դա կարող է լինել այն դեպքը, երբ ծնողները կարող են իրենց երեխային տեղափոխել։

Բացի խնամակալության փոփոխությունից, Գարդները երեխային թերապիա է առաջարկել։ Գարդների առաջարկած միջամտությունը միջին և ծանր ծանրության PAS-ի համար, որը ներառում է դատարանի որոշմամբ տեղափոխում օտարված ծնողին, տուգանքներ, տնային կալանք և ազատազրկում, քննադատության է ենթարկվել օտարվող ծնողի և օտարված երեխայի նկատմամբ իր պատժիչ բնույթի, ինչպես նաև լիազորությունների չարաշահման և նրանց քաղաքացիական իրավունքների ոտնահարոման համար։ Ժամանակի ընթացքում Գարդները վերանայեց իր տեսակետները և ավելի քիչ աջակցություն հայտնեց առավել ագրեսիվ ռազմավարություն վարողին։

## Ընդունելություն
Գարդների օրիգինալ ձևակերպումը, որը գրեթե բացառապես մայրերին բնորոշում էր որպես օտարվող ծնող, հավանության արժանացավ հայրերի իրավունքների խմբերի կողմից, քանի որ այն թույլ էր տալիս հայրերին բացատրել իրենց երեխաների՝ իրենց այցելելու դժկամությունը և մեղքը բարդել իրենց նախկին կանանց վրա։ Ի հակադրություն, կանանց խմբերը քննադատեցին սինդրոմը, մտահոգվելով, որ այն թույլ է տալիս բռնարարներին պնդել, որ մոր կամ երեխայի կողմից բռնության մեղադրանքները արտացոլում են ուղեղի լվացում:Ինքը՝ Գարդները, ընդգծել է, որ PAS-ը կիրառվում է միայն այն իրավիճակներում, երբ փաստացի չարաշահում կամ անտեսում չի եղել, բայց մինչև 1998 թվականը նշել է, որ PAS-ի մասին տեղեկացվածության բարձրացումը հանգեցրել է դրա չարաշահման ավելացմանը՝ որպես արդարացնող իրավական մանևր։

PAS-ը վկայակոչվել է ամուսնալուծությունների և երեխաների խնամակալության գործերում, հատկապես որպես պաշտպանություն ընտանեկան բռնության կամ սեռական ոտնձգության մեղադրանքներից։ Համախտանիշի կարգավիճակը և, հետևաբար, դրա թույլատրելիությունը փորձագիտական ցուցմունքներում վեճի առարկա են դարձել, և հարցեր են ծագել ոլորտի մասնագետների կողմից դրա ընդունման վերաբերյալ, արդյոք այն հետևում է գիտական  մեթոդաբանությանը, որը հնարավոր է ստուգել, արդյոք այն փորձարկվել է, և արդյո՞ք այն ունի սխալի հայտնի մակարդակ, և որքանով է տեսությունը հրապարակվել և վերանայվել։

PAS-ը չի ընդունվել հոգեբանության, երեխաների շահերի պաշտպանություն կամերեխաների չարաշահման ուսումնասիրությունների, կամ իրավական փորձագետների կողմից:PAS-ը լայնորեն քննադատության է ենթարկվել իրավական և հոգեկան առողջության համայնքի անդամների կողմից, ովքեր պնդում են, որ PAS-ը չպետք է ընդունելի լինի երեխաների խնամակալության լսումներում՝ հիմնվելով և՛ գիտության, և՛ իրավունքի վրա։

Ոչ մի մասնագիտական  ասոցիացիա PAS-ը չի ճանաչել որպես համապատասխան բժշկական համախտանիշ կամ հոգեկան խանգարում։ PAS-ը ներառված չէ ԱՀԿ-ի հիվանդությունների և հարակից առողջական խնդիրների միջազգային վիճակագրական դասակարգման մեջ։ Այն ճանաչված չէ Ամերիկյան բժշկական ասոցիացիայի կամ Ամերիկյան հոգեբուժական ասոցիացիայի կողմից:Ամերիկյան հոգեբանական ասոցիացիան հրաժարվեց PAS-ի վերաբերյալ դիրքորոշում հայտնելուց, սակայն մտահոգություն հայտնեց օժանդակ տվյալների բացակայության և տերմինի օգտագործման վերաբերյալ:1996թ. Բռնության և ընտանիքի վերաբերյալ APA-ի նախագահական աշխատանքային խումբը մտահոգություն հայտնեց, որ խնամակալության գնահատողները օգտագործում են PAS-ը որպես հայրերին խնամակալություն շնորհելու միջոց՝ չնայած բռնության պատմությանը, ինչը կիսում են մյուս մեկնաբանները: ԱՄՆ-ի անչափահասների և ընտանեկան դատարանների դատավորների ազգային խորհուրդը մերժել է PAS-ը՝ խորհուրդ տալով այն չօգտագործել երեխաների խնամակալության գործերում։

PAS-ի ընդունելիությունը մերժվել է փորձագիտական  խմբի կողմից, և Միացյալ Թագավորության Անգլիայի և Ուելսի վերաքննիչ դատարանը և Կանադայի արդարադատության նախարարությունը խորհուրդ են տվել հրաժարվել PAS-ի կիրառությունից։ PAS-ը վկայակոչվել է Միացյալ Նահանգներում որոշ ընտանեկան դատական  գործերում։ Գարդները ներկայացրեց, որ PAS-ը լավ է ընդունվել դատական  համակարգի կողմից և ստեղծել է բազմաթիվ նախադեպեր, սակայն փաստացի գործերի իրավական վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ 2006 թվականի դրությամբ այս պնդումը ճիշտ չէր։

### DSM-ի բացառումը
PAS-ը ներառված չէ Ամերիկյան հոգեբուժական ասոցիացիայի հոգեկան խանգարումների ախտորոշիչ և վիճակագրական ձեռնարկում (DSM-IV):Գարդները և մյուսները լոբբինգ էին անում այն  DSM-V վերանայման մեջ ներառելու համար։ 2001 թվականին Գարդները պնդում էր, որ DSM-IV-ի թողարկման ժամանակ բավարար հետազոտություններ չեն եղել՝ PAS-ը ներառելու համար, սակայն այդ ժամանակից ի վեր եղել են բավականաչափ գիտական  հոդվածներ և ուշադրություն PAS-ի նկատմամբ, որպեսզի այն լրջորեն ընդունվի։

Ամերիկացի խնամակալության գնահատողների հարցումը, որը հրապարակվել է 2007 թվականին, ցույց է տվել, որ հարցվածների կեսը համաձայն չէ դրա ընդգրկման հետ, մինչդեռ մեկ երրորդը կարծում է, որ այն պետք է ներառվի: Առաջարկվել է համապատասխան ձևակերպում, որը կոչվում է ծնողական օտարման խանգարում, որը ենթադրում է, որ PAS-ի ներառումը DSM-5-ում կհեշտացնի հետազոտությունը և համապատասխան բուժումը և կնվազեցնի վավեր և հուսալի կառուցվածքի չարաշահումը:2012 թվականի դեկտեմբերին Ամերիկյան հոգեբուժական ասոցիացիան հայտարարեց, որ PAS-ը չի ներառվի DSM-V վերանայման մեջ: Այնուամենայնիվ, DSM-V-ն այժմ ներառում է ախտորոշումներ, որոնք արտացոլում են ծնողների վարքագծի ազդեցությունը երեխաների վրա, մասնավորապես ծնող-երեխա հարաբերություններում և ծնողական անհանգստությունից տուժած երեխայի վրա:Հիմնական տարբերությունն այն է, որ DSM-ում թվարկված ախտորոշումները վերաբերում են ախտորոշված  անձի հոգեկան առողջությանը, այլ ոչ թե փորձում են նկարագրել հարաբերությունների խանգարումը տարբեր մարդկանց միջև, լինի դա ծնող-երեխա, թե ծնող-ծնող։

### Գիտական  կարգավիճակ
Գարդների կողմից PAS-ի ձևակերպումը քննադատվում է որպես գիտական  հիմքի զուրկ և որպես վարկած, որի կողմնակիցները չեն կարողացել բավարարել ապացուցման գիտական բեռը, որպեսզի արժանի լինեն ընդունման:PAS-ի մասին առաջին հրապարակումները ինքնահրատարակվել են և չգրախոսվել,և չնայած հետագա հոդվածները հրապարակվել են գրախոսվող ամսագրերում, մեծ մասը բաղկացած է անեկդոտային ապացույցներից՝ դեպքի ուսումնասիրության տեսքով. Բացի այդ, PAS-ի վերաբերյալ սահմանափակ հետազոտությունը չունի դրա վավերականության և հուսալիության ապացույցներ:Օբյեկտիվ հետազոտության և կրկնօրինակման, կեղծիքի և անկախ հրապարակման բացակայությունը հանգեցրել է այն պնդումների, որ PAS-ը կեղծ գիտություն է կամ անպիտան գիտություն:PAS-ի կողմնակիցները համակարծիք են, որ պահանջվում են մեծածավալ համակարգված վերահսկվող ուսումնասիրություններ PAS-ի վավերականության և հուսալիության վերաբերյալ՝լրացնելով 2004թ.-ին կատարված մեկ փոքր ուսումնասիրությունը, որն առաջարկում էր, որ պրակտիկանտները կարող են կոնսենսուսի գալ գրավոր զեկույցների հիման վրա։

PAS-ի տեսական շրջանակը նկարագրվել է որպես թերի, պարզունակ և թերի՝ անտեսելով բազմաթիվ գործոններ (ներառյալ երեխայի, ծնողների և ընտանիքի այլ անդամների վարքագիծը), որոնք կարող են նպաստել ծնողների օտարմանը, ընտանիքի դիսֆունկցիայի և ծնող-երեխա կապվածության խզմանը: Այս տեսանկյունից, PAS-ը շփոթում է երեխայի զարգացման արձագանքը ամուսնալուծությանը փսիխոզի հետ, խիստ ուռճացնում է երեխաների սեռական բռնության մասին կեղծ պնդումների թիվը և անտեսում է գիտական գրականությունը, որը ենթադրում է, որ երեխաների սեռական բռնության մեղադրանքների մեծ մասը արդարացված է և, հետևաբար, երեխային պաշտպանելու բարենպաստ ջանքերը դաժան ծնողից, ուռճացնում է ծնողների օտարման կործանարար ազդեցությունը երեխաների վրա և առաջարկում PAS-ի չապացուցված և վտանգավոր բուժում:Մտահոգություններ են արտահայտվել, որ PAS-ը չունի համապատասխան գիտական  աջակցություն սինդրոմ համարվելու համար, և որ Գարդներն առաջացրել է PAS-ը որպես սինդրոմ, որը հիմնված է վարքագծի չսահմանված կլաստերավորման վրա:Չնայած PAS-ի վերաբերյալ ապացույցների հավաստիության վերաբերյալ մտահոգություններին, ընտանեկան դատարանի դատավորները անհիմն համարեցին այն հուսալի:PAS-ի և մյուսների կողմնակիցները համաձայն են, որ սինդրոմի անվանման օգտագործումը կարող է անտեղի լինել, քանի որ այն ենթադրում է ավելի շատ գիտական  օրինականություն, քան այն ներկայումս արժանի է։

Չնայած PAS-ը գիտականորեն վավերական չէ, ծնողների օտարման հայեցակարգը առաջ է քաշվել՝ հիմնվելով «օտարված երեխայի» տեսությունների վրա և այն դինամիկայի վրա, որը կարող է նպաստել երեխայի օտարմանը ծնողից:Ինչպես PAS-ը, այնպես էլ ծնողների օտարումը չի ճանաչվում որպես ախտորոշելի հոգեկան վիճակ։

### Կլինիկական կարգավիճակ
PAS-ը քննադատության է ենթարկվել օտարված երեխաների հետ կլինիկական աշխատանքը ավելի շփոթեցնող դարձնելու և հոգեկան առողջության ախտորոշմամբ երեխաներին խարանելու համար, ովքեր կարող են զայրացած արձագանքել իրենց ծնողների բաժանմանը կամ ամուսնալուծությանը:Գարդների վերլուծությունը քննադատության է ենթարկվել երեխայի վարքի համար ողջ պատասխանատվությունը ծնողներից մեկի վրա անհիմն դնելու համար, երբ երեխայի վարքագիծը հաճախ, բայց ոչ միշտ, դինամիկայի արդյունք է, որտեղ և՛ ծնողները, և՛ երեխան դեր են խաղում։

Գարդները չհամաձայնեց PAS-ի քննադատությանը որպես չափազանց պարզունակ՝ նշելով, որ չնայած կան բազմաթիվ պատճառներ, թե ինչու երեխան կարող է օտարվել ծնողից, PAS-ի դեպքերում հիմնական պատճառաբանական գործոնը ծնողի կողմից ուղեղի լվացումն է, և որ PAS-ն այլ կերպ գոյություն չունի:Գարդները նաև հայտարարեց, որ նրանք, ովքեր ի սկզբանե քննադատում էին PAS-ին ծաղրանկար լինելու համար, ուղղակիորեն ներգրավված չէին ընտանիքների խնամակալության վեճերում, և որ այս բնույթի քննադատությունը մարեց 1980-ականների վերջին, քանի որ անկարգությունը լայն տարածում գտավ: Այնուամենայնիվ, ոչ մի հետազոտական  ուսումնասիրություն դեռ չի ցույց տվել, որ PAS-ի տարրերը եզակի են ծնողների ընկալվող օտարման համար՝ դրանք օգտակար դարձնելով ախտորոշման համար։

PAS-ը քննադատվել է սեքսիստ լինելու, հայրերի կողմից բռնության վերաբերյալ օրինական վախերն ու մտահոգությունները մարգինալացնելու համար, ինչպես նաև կանանց խմբերը և մյուսները, որոնք դեմ են PAS-ի օրինականությանը որպես վտանգ երեխաների համար:Իր նախնական հրապարակումներից հետո Գարդները վերանայեց իր տեսությունը, որպեսզի հայրերն ու մայրերը հավասարապես հակված լինեն օտարացման կամ ինդոկտրինացիայի, և չհամաձայնեց, որ PAS-ի ճանաչումը սեքսիստական  է։ Ավելի ուշ Գարդները նշեց, որ կարծում էր, որ տղամարդիկ հավասարապես հավանական է, որ լինեն PAS ինդոկտրինացիոնիստներ:Երեխաների և մեծահասակների ուսումնասիրությունները, որոնք պիտակավորված են որպես PAS, ցույց են տվել, որ մայրերն ավելի հավանական է, քան հայրերը օտարողներ լինեն։

## Դատարաններում
### Կանադա
Կանադական վաղ դատական  գործերն ընդունեցին PAS-ի վերաբերյալ փորձագիտական  ցուցմունքները, օգտագործեցին «սինդրոմ» տերմինը և համաձայնեցին Գարդների տեսության հետ, որ միայն մեկ ծնող է պատասխանատու դրա համար։ Գարդները ցուցմունք է տվել մեկ գործով (Fortin v. Major, 1996 թ.), սակայն դատարանը չի ընդունել նրա կարծիքը՝ եզրակացնելով, որ երեխան չի օտարվել դատարանի կողմից նշանակված փորձագետի գնահատականի հիման վրա, ով, ի տարբերություն Գարդների, հանդիպել է ընտանիքի անդամներին։ Ավելի ուշ դեպքերը, ընդունելով օտարման հայեցակարգը, նկատեցին DSM-IV-ի ճանաչման բացակայությունը և ընդհանրապես խուսափեցին «սինդրոմ» տերմինաբանությունից՝ ընդգծելով, որ խնամակալության փոփոխությունները սթրեսային են երեխայի համար և պետք է տեղի ունենան միայն ամենածանր դեպքերում:2006 թվականի արդարադատության Կանադայի հետազոտական  զեկույցը նկարագրել է PAS-ը որպես «էմպիրիկորեն չաջակցվող» և հիմնավորել է այլ շրջանակի օգտին՝ առգրավման հարցերը լուծելու համար, որն ունի ավելի մեծ հետազոտական  աջակցություն:Ծնողների հնարավոր օտարման վերաբերյալ որոշումները համարվում են օրինական որոշում, որը պետք է որոշի դատավորը՝ գործի փաստերի հիման վրա, այլ ոչ թե հոգեկան առողջության մասնագետի կողմից տրված ախտորոշումը։ Ընդունված է, որ ծնողների լքվածությունը բարդ խնդիր է, և որ անհրաժեշտ է տարբերակել պաթոլոգիական օտարման և ռացիոնալ օտարման միջև։

### Միացյալ թագավորություն
Միացյալ Թագավորությունում PAS-ի գնահատման ընդունելիությունը մերժվել է ինչպես փորձաքննության,այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանի կողմից։

### Միացյալ Նահանգներ
PAS-ը երբեմն կոչվում է որպես Միացյալ Նահանգներում երեխայի խնամակալության որոշման գործընթացի մաս, և որոշ դատարաններ միայնակ խնամակալությունը շնորհում են ծնողներից մեկին՝ PAS-ի արդյունքների հիման վրա:Որոշ դեպքերում, երեխայի խնամակալության դատարանի կողմից ծնողների օտարման մեղադրանքի ընդունումը հանգեցրել է նրան, որ երեխաները ենթարկվում են բռնություն գործադրող ծնողի խնամակալությանը։

PAS-ի վերաբերյալ ցուցմունքների ընդունելիությունը վիճարկվել է Frye թեստի և Daubert ստանդարտի ներքո՝ գնահատելու համար, թե արդյոք այն ուներ բավարար գիտական  հիմք և ընդունված գիտական  համայնքում։

#### Ռիչարդ Գարդների պնդումները
Թեև Գարդները պնդում էր, որ PAS-ը ընդհանուր առմամբ ընդունված է գիտական  հանրության կողմից և անցել է Frye թեստը երկու նահանգներում,2006-ին PAS-ի հետ կապված դատական  գործերի վերլուծությունը և Գարդների կողմից մեջբերվածը եզրակացրեց, որ այս որոշումները իրավական նախադեպ չեն ստեղծել, որ PAS-ը համարվում է բացասական։ իրավաբանական գիտությունների մեծ մասում, և որ Գարդների աշխատությունները չեն աջակցում PAS-ի գոյությանը։ Այն ժամանակ լուծված վաթսունչորս նախադեպային գործերից միայն երկու որոշում՝ կա՛մ Նյու Յորք նահանգում, կա՛մ քրեական դատարաններում, իրականում նախադեպ են ստեղծել։ Երկուսն էլ որոշել են, որ PAS տեսությունն անընդունելի է։ Մի դեպքում, որը հետագայում բավարարվել է վերաքննիչ բողոքով, պարզվել է, որ PAS-ը ձախողել է Frye թեստը, քանի որ համապատասխան մասնագիտական  մարմինը այն ընդհանուր առմամբ չի ընդունել։

Այդ ժամանակ Գարդներն իր կայքում թվարկեց հիսուն դեպք, որոնք, ըստ նրա, նախադեպեր էին, որոնք թույլատրելի էին դարձնում PAS-ը։ Վերանայման արդյունքում պարզվել է, որ գործերից և ոչ մեկը նախադեպ չի ստեղծել PAS-ի թույլատրելիության համար։ Քառասունվեցը նախադեպեր չստեղծեցին և չքննարկեցին ընդունելիությունը, իսկ մնացած չորսը խնդրահարույց էին։ Առաջին դեպքում, առաջին ատյանի դատարանը պարզեց, որ PAS-ն անցել է Ֆրայի թեստը, սակայն այդ բացահայտումը չի վերանայվել բողոքարկման ժամանակ՝ նախադեպ դառնալու համար, քանի որ առաջին ատյանի դատարանը «ծնողների օտարման համախտանիշ» բառերը և փոխարենը կենտրոնացել է «պատրաստակամության» վրա։ և յուրաքանչյուր ծնողի կարողությունը նպաստելու և խրախուսելու ծնողների և երեխայի միջև սերտ և մշտական  հարաբերությունները»՝ համաձայն պետության երեխայի խնամակալության լավագույն շահերի գործոնների:Երկրորդ դեպքում վերաքննիչ դատարանը ՊԱԾ չի քննարկել։ Երրորդ գործը, մասնավորապես, նախընտրել է չքննարկել PAS-ի թույլատրելիությունը, իսկ չորրորդը չի որոշել PAS-ի վերաբերյալ։

#### Նախադեպային իրավունք
Նյու Յորքի գործերից մեկում Matter of Robert Coull v. Պամելա Ռոթման, 15 N.Y.S.3d 834, 131 A.D. 3d 964 (2015), երեխայի աջակցությունը կասեցվել է՝ հիմնվելով առաջին ատյանի դատարանի կողմից ծնողի կողմից օտարող վարքագծի վերաբերյալ։ Դատարանը որոշել է, որ երեխայի մայրը «օտարման օրինաչափության» պատճառով խանգարում է հորը տեսակցել որդուն, և այդ հիմքով կասեցվել է երեխայի աջակցությունը:Որոշումը հիմնված էր ոչ թե հոգեբանական ախտորոշման վրա, այլ հիմնված էր մոր կողմից օտարող արարքների և վարքագծի և դատական  վարույթների ընթացքում նրա վարքագծի վրա։

Ծնողների վարքագծի վրա կենտրոնանալը թույլ է տալիս դատարանին իր որոշումը հիմնել «ընդհանուր ընդունված հոգեբանական հայեցակարգերի և ախտորոշումների վրա առանց վիճահարույց և պոտենցիալ սադրիչ հայեցակարգի վկայակոչման»; Նյու Յորքը հետևեց այս մոտեցմանը, և դատարանը բացատրեց։

Այս մոտեցումը վերաբերվում է ծնողների օտարմանը որպես նկարագրական հայեցակարգի, որը թույլ է տալիս դատարանին դիտարկել ծնողների վարքագիծը՝ առանց որոշելու, թե արդյոք ծնողների օտարումը վավեր հոգեբանական կառուցվածք է։

## Ծանոթագրություններ

*

Կատեգորիա:Ամուսնություն
Կատեգորիա:Բռնություն
Կատեգորիա:Դաստիարակություն
Կատեգորիա:Զարգացման հոգեբանություն
Կատեգորիա:Զոհեր
Կատեգորիա:Ընտանեկան իրավունք
Կատեգորիա:Ընտանիք
Կատեգորիա:Իրավաբանական հոգեբանություն
Կատեգորիա:Իրավունքի սոցիոլոգիա
Կատեգորիա:Կեղծ գիտություն
Կատեգորիա:Համախտանիշներ
Կատեգորիա:Հանրամատչելի հոգեբանություն
Կատեգորիա:Հոգեախտաբանական համախտանիշներ
Կատեգորիա:Հոգեախտաբանություն
Կատեգորիա:Հոգեբանական բռնություն
Կատեգորիա:Հոգեբանական հասկացություններ
Կատեգորիա:Հոգեբանություն
Կատեգորիա:Հոգեբուժություն
Կատեգորիա:Սեռով պայմանավորված բռնություն
Կատեգորիա:Սոցիալական աշխատանք
Կատեգորիա:Սոցիալական հոգեբանություն