open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Պոդբելսկու նրբանցք (Կրասնի Սուլին)

**Պոդբելսկու նրբանցք** (), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքի Կազաչի միկրոշրջանում։ Անվանվել է ռուս բոլշևիկյան հեղափոխական գործիչ, խորհրդային պետական գործիչ Վադիմ Նիկոլաևիչ Պոդբելսկու (1887-1920) պատվին։ Սկիզբ է առնում Դոնսկայա փողոցից և ավարտվում 2-րդ Գիծ և 3-րդ Գիծ փողոցներն իրար կապող ճանապարհի հետ հատումով։ Երկարությունը 190 մետր է։

## Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Պոդբելսկու նրբանցքը սկսվում է Դոնսկայա փողոցից և ավարտվում 2-րդ Գիծ և 3-րդ Գիծ փողոցներն իրար կապող ճանապարհի հետ հատումով։ Կարճ նրբանցք է. երկարությունն ընդամենը 190 մետր է։ Նրբանցքում համարակալված շինություններ չկան։

Պոդբելսկու նրբանցքի փոստային դասիչն է՝ 346351։

Նրբանցքն անվանվել է ռուս բոլշևիկյան հեղափոխական գործիչ, խորհրդային պետական գործիչ Վադիմ Նիկոլաևիչ Պոդբելսկու (1887-1920) պատվին։ 1917 թվականի հոկտեմբերյան հեղափոխության օրերին նա եղել է Մոսկվայի ՌՀԿ-ն ղեկավարող կուսակցական կենտրոնի անդամ։ 1918 թվականի մայիսին նշանակվել է ՌԽՖՍՀ փոստ-հեռագրային ժողկոմ՝ այդ պաշտոնում հաջորդելով Պռոշ Պռոշյանին։ Աճյունն ամփոփված է Կրեմլի պատի մեջ։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*Переулок Подбельского в Красном Сулине
*Подробная карта Переулок Подбельского, город Красный Сулин со спутника с номерами домов, индекс и маршруты, Яндекс, Гугл карты

## Արտաքին հղումներ
*г. Красный Сулин, Переулок Подбельского 

Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Ազգագրական թանգարան (Զագրեբ)

**Զագրեբի ազգագրական թանգարան** (), խորվաթական ազգագրական թանգարան Զագրեբում։ Հիմնադրվել է 1919 թվականին, հավաքածուում ընդգրկված են դեկորատիվ կիրառական արվեստի ստեղծագործություններ և խորվաթների կենցաղի առարկաներ։

## Ընդհանուր տեղեկատվություն
Զագրեբի ազգագրական թանգարանը գտնվում է ճարտարապետական մոդեռն ոճի Մաժուրանիչի հրապարակի պատմական հուշահամալիրի թիվ 14 շենքում։ Թանգարանի շենքը եղել է նախկին քաղաքային Արհեստների տունը։ Թանգարանային հաստատության աշխատանքային ռեժիմը՝
* Երեքշաբթի, չորեքշաբթի և հինգշաբթի՝ 10:00-17:00
* Ուրբաթ, շաբաթ և կիրակի՝ 10:00-13:00
* Երկուշաբթի փակ է

## Պատմություն և ցուցադրություն
Զագրեբի ազգագրական թանգարանը հիմնադրվել է 1919 թվականին ծնունդով Սլովակիայից տեքստիլ վաճառող և արդյունաբերող Սալամոն Բերգերի (*Salamon Berger*) նախաձեռնությամբ։ Նա առաջիններից մեկն էր, որ թանգարանին տրամադրեց ազգային հագուստի և գործվածքների շատ մեծ հավաքածու։ Ներկայումս Զագրեբի ազգագրական թանգարանի հավաքածուում հաշվառված են շուրջ 80 000 միավոր պահպանվող առարկաներ։ Թանգարանի ֆոնդերում խորվաթական ժողովրդի ազգագրական ժառանգությունը ներկայացված է երկու հիմնական թեմաներով, խորվաթական ժողովրդական տարազներով, ժողովրդական արվեստի ու արհեստների առանձին առարկաներ, ինչպես նաև ժողովրդական տնտեսության և արհեստների հիմնական ճյուղերը։

Զագրեբի ազգագրական թանգարանի հավաքածուները 
* Ոչ եվրոպական մշակույթների բաժին
* Դինարի տարածաշրջանի ժողովրդական տարազների հավաքածու
* Ադրիատիկի ժողովրդական տարազների հավաքածու
* Պաննոնիայի տարածաշրջանի ժողովրդական տարազների հավաքածու
* Ավանդական ոսկերչական զարդերի հավաքածու
* Գործվածքների հավաքածու
* Ժողովրդական երաժշտական գործիքների հավաքածու
* Խեցեղեն և հյուսածո ապրանքների հավաքածու
* Փայտե փոքրիկ զարդարանքների հավաքածու
* Տնային կենցաղային առարկաների հավաքածու
* Տնտեսական նշանակության ավանդական իրերի հավաքածու
* Սովորույթների և հավատալիքների հետ կապված առարկաների հավաքածու

## Պատկերասրահ




## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Թանգարանի կայքէջ

Կատեգորիա:1919 հիմնադրված թանգարաններ
Կատեգորիա:Զագրեբի թանգարաններ
Կատեգորիա:Խորվաթիայի ազգագրական թանգարաններ
Ռոզա Ֆրանսինա Ռոգոմբե

**Ռոզա Ֆրանսինա Ռոգոմբե** (, ), գաբոնացի քաղաքական գործիչ, 4 ամիս շարունակ եղել է Գաբոնի նախագահի պաշտոնակատար (2009)։

## Կենսագրություն
Ռոզա Ռոգոմբեն կրթություն է ստացել Ֆրանսիայում, մասնագիտությամբ իրավաբան է, Գաբոնական դեմոկրատական կուսակցության (PDG) անդամ է։ 1967 թվականին՝ Գաբոն վերադառնալուց հետո, դարձավ երեք կանանցից մեկը, որոնք երկրի պատմության մեջ առաջին անգամ դատավոր դարձան։ Զբաղեցնում էր Պետական նախարարի պաշտոնը՝ Մարդու իրավունքների և կանանց զարգացման հարցերով։

1990-ական թվականների սկզբին՝ երկրի բազմակուսակցական համակարգի անցնելուց հետո, ժամանակավոր հեռացավ քաղաքականությունից՝ դառնալով հատուկ քրեական դատարանի փոխնախագահ :

2008 թվականի տեղի ընտրությունների ժամանակ ընտրվել էր Լամբարնայում մունիցիպալ խորհրդական, 2009 թվականի հունվարին հաղթել է Գաբոնի Սենատի ընտրություններում՝ փետրվարին 6 տարով դառնալով դրա նախագահը։

2009 թվականի հունիսի 8-ին՝ Օմար Բոնգոյի մահից հետո, իրականացնում էր Գաբոնի նախագահի պարտականությունները։ Այդ պաշտոնին զբաղվում էր նախագահի ընտրությունների կազմակերպչական գործերով (կայացան 2009 թվականի օգոստոսի 30-ին)։ Կառավարության անձնական կազմը, որը նշանակվել էր Օմար Բոնգոյի կողմից, պահպանվեց չնչին փոփոխությամբ, հանգուցյալ նախագահի որդին և նախագահական կոմպանիայի մասնակից Ալի Բոնգոն զբաղեցնում էր պաշտպանության նախարարի պաշտոնը։ Վարչապետի հրաժարականից հետո, որը նախագահ դառնալու հեռանկարներ ուներ, 2009 թվականի հուլիսին կառավարությունից հեռացվեցին Ալի Բոնգոյի հակառակորդները։

Ռոգոմբեի ադմինիստրացիայի կողմից կազմակերպված ընտրություններն անց էին կենում Ալի Բոնգոյի լուռ աջակցության ներքո, որին մյուս թեկնածուները խիստ պնդում էին հեռացնել կառավարությունից (ժամանակավոր հեռացավ իր պաշտոնից ընտրություններից ընդամենը 2 շաբաթ առաջ)։ Ընտրությունների շեմին իշխանությունները քայլեր ձեռնարկեցին, որով սահմանափակում էին ընդդիմությանը պատկանող ԶԼՄ-ի հեռարձակման գոտին։

Ալի Բոնգոյի երդմնակալությունից հետո նա վերադարձավ Սենատի նախագահի պաշտոնին, որը զբաղեցնում էր ընդհուպ մինչև 2015 թվականի փետրվար՝ լիազորությունների ավարտը։

2007 թվականին ստացել է գիտական աստիճան Աստվածաբանության ոլորտում։ Երկրում նշանակալի իրադարձություն դարձավ 2010 թվականին քաղաքական գործչի կողմից 23 000 սուրբծննդյան խաղալիքներ ուղարկելն իր հայրենի քաղաք Լամբարենե։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Կառավարության կին ղեկավարներ
Կատեգորիա:Կին իրավագետներ
Կատեգորիա:Կին ղեկավարներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ
Կատեգորիա:Պետության կին ղեկավարներ
Գործարար մարդիկ (ֆիլմ)

**Գործարար մարդիկ** (ռուս.՝ Деловые люди), խորհրդային կինոկատակերգություն, որը նկարահանվել է 1962 թվականին՝ Լեոնիդ Գայդայի կողմից, ամերիկացի գրող Օ. Հենրիի նովելների հիման վրա։

## Սյուժե
Կինոնկարը կազմված է միմյանց հետ ոչ մի կապ չունեցող երեք նովելներից, որոնց հիմքը ամերիկացի գրող Օ. Հենրիի պատմվածքներն են։ Առաջին նովելը ողբերգության, իսկ մյուս երկուսը՝ կատակերգության տարրեր են պարունակում։

* «Ճանապարհներ, որոնք մենք ենք ընտրում» (The Roads We Take, 1904)
* «Հարազատ հոգիներ» (Makes the Whole World Kin, 1904)
* «Կարմրամորթների առաջնորդը» (The Ransom of Red Chief, 1907)

Ֆիլմի վերնագիրը փոխառված է Օ. Հենրիի «Գործարար մարդիկ» (Strictly Business, 1910) պատմվածքների ժողովածուից և այդ ժողովածուի համանուն պատմվածքից։ Դրա հետ մեկտեղ, նկարահանված նովելներից ոչ մեկը չի մտնում այդ ժողովածուի մեջ։ «Ճանապարհներ, որոնք մենք ենք ընտրում» և «Կարմրամորթների առաջնորդը» լույս են տեսել «Շրջապտույտ» (The Whirligigs, 1910), իսկ «Հարազատ հոգիներ» պատմվածքը՝ «Վեցանոցներ-յոթանոցներ» (Sixes and Sevens, 1911) ժողովածուներում։

## Դերասանական կազմ
### «Ճանապարհներ, որոնք մենք ենք ընտրում»

### «Հարազատ հոգիներ»

### «Կարմրամորթների առաջնորդը»

## Նկարահանող խումբ

## Հետաքրքիր փաստեր
* «Ճանապարհներ, որոնք մենք ենք ընտրում» նովելի նկարահանումները կատարվել են Ղրիմի Բելոգորսկի շրջանի Սպիտակ ժայռ և Յալթայի մոտ գտնվող Նիկիտյան յայլա կոչվող վայրերում։
* «Կարմրամորթների առաջնորդը» նովելի մեծ մասը նկարահանվել է Ղրիմի Բախչիսարայի շրջանի Կույբիշևո ավանում։
* Ջոննի Դորսեթի դերում Լեոնիդ Գայդայը ի սկզբանե ցանկացել էր նկարահանել Նադեժդա Ռումյանցևային։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1960-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1962 ֆիլմեր
Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Կատեգորիա:Լեոնիդ Գայդայի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային կինոկատակերգություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Մոսկվայում նկարահանված ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր
Կատեգորիա:1960-ականների խորհրդային ֆիլմեր
Ջեներալի Արենա (Վիեննա)

**Ջեներալի Արենա** կամ Ֆրանց Հոռ ստադիոն (Franz-Horr-Stadion),  ֆուտբոլի խաղադաշտ Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայի հարավային մասում։ 1973 թվականից ի վեր Վիեննայի *Աուստրիա* ֆուտբոլային ակումբի այսպես ասած՝ տնային մրցասպարեզն է։ Կառուցվել է 1925 թվականին՝ որպես չեխ ներգաղթյալների *SK Slovan Vienna* ակումբի տնային մարզադաշտ և նախատեսված է եղել 10,850 մարզասեր հանդիսականների համար։ Այնուհետև վերանվանվել է այդ տարածքը գնած չեխական մեկ այլ ֆուտբոլային ակումբի՝   *České srdce* ("Չեխական սիրտ") անունով։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին մեծ չափով վնասվել է. չորս տրիբունաները հետագայում մի քանի անգամ վերակառուցվել են։ 1974 թվականին, երբ մահացել է *Wiener Fußball-Verband*-ի (Վիեննայի ֆուտբոլի ասոցիացիայի) նախագահ Ֆրանց Հոռը, մարզադաշտը նրա պատվին անվանակոչվել է *Franz-Horr-Stadion*:

Մրցասպարեզի վերջին խոշոր վերակառուցումը տեղի է ունեցել 2008 թվականին, երբ ամբողջովին նորացվել է արևելյան տրիբունան՝ դառնալով երկյարուս և ստանալով տեղաշարժվելու «ունակություն»։ Այդ նորարարություններից հետո մարզադաշտի նստատեղերի թիվը հասցվել է 17,656-ի։

2011 թվականի հունվարին մրցասպարեզը վերանվանվել է *Generali Arena*՝ ի պատիվ Վիեննայի «Աուստրիա» ֆուտբոլային ակումբի հովանավոր  *Assicurazioni Generali* ապահովագրական ընկերությունների խմբի։ Քանի որ *UEFA*-ն չի ընդունում և չի ճանաչում մարզադաշտերը հովանավորների անուններով կոչելը, խաղադաշտը եվրոպական մրցախաղերի ժամանակ կոչում են  "*Austria Arena*":

## Գրականություն
* Adolf Navratil: *SK Slovan 1902–1952*, Wien 1952
* „SK Slovan - Eine Station vor dem Ende der Welt“ in Hubert Pramhas/Wolfgang Slapansky: *Rote Teufel leben Länger*, Wien 1993
* „Das Franz Horr-Stadion“ in Josef Huber: *75 Jahre Wiener Fußball-Verband*, Wien 1998
* „Die Stadien: Wo die Austria tätig war“ in Matthias Marschik: *Wiener Austria*, Wien 2001
## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* austria-archiv.at: Austria-Archiv - Ausführliche Geschichte des Franz-Horr-Stadion ab dem Zeitpunkt der Übernahme durch die Austria
* stadiumdb.com: Generali-Arena (Franz-Horr-Stadion) (englisch)
* stadionwelt.de: Generali-Arena - FK Austria Wien 
* europlan-online.de: Generali Arena - Wien
Էժեն Գրանժե

**Էժեն Գրանժե** (իրական անունը և ազգանունը՝ **Պիեռ Էժեն Բաստե**, , ), ֆրանսիացի դրամատուրգ, լիբրետիստ, շանսոնիե, երգահան բանաստեղծ, գոգեթ։

## Կենսագրություն
Ավարտել է Կառլոս Մեծի անվան քոլեջը։ Ուսումն ավարտելուց հետո աշխատել է բանկային հաստատությունում, որը թողել է, որպեսզի զբաղվի գրականությամբ։ 1827 թվականին նրա վոդևիլները բեմադրվել են Բուլվար դյու Տամպլի փոքր թատրոններում։

Օգտագործել է Էժեն Գրանժե կեղծանունը, որը կազմված էր նրա երկրորդ անունից՝ Էժեն և մոր ազգանունից։ Ժամանակի ընթացքում դարձել է «Théâtre des Funambules»-ի սիրված դրամատուրգը, որտեղ ամենից հաճախ խաղում էին նրա պիեսները։ Մի քանի տարի Գրանժեն եղել է այդ թատրոնի միակ և բարձր վարձատրվող հեղինակը։ Բացի այդ, նրա տտեղծագործությունները հաջողութամբ ներկայացվել են Փարիզի դրամատիկական (Théâtre des Folies-Dramatiques) և վարիետեի («Theres des Variétés») թատրոնների բեմերում։

Է. Գրանժեն եղել է երգահան-բանաստեղծ և գոգեթ։ 1858 թվականին մասնակել է երգիչների և բանաստեղծների ամենամսյա ավանդական-տոնական հավաքույթներին, որը ժողովրդական-երգչախմբային յուրօրինակ խմբակ էր խնջույքի շուրջ (գոգեթ)։ 1865 թվականի մայիսին իր ընկերոջ՝ Կլերվիլի հրավերով և առաջարկությամբ դարձել է «Մառանիկ միության» անդամ։ Ղեկավարել է այն յոթ անգամ (1868, 1872, 1874, 1877, 1880, 1882 և 1884)։

## Ստեղծագործություն
Մի շարք կատակերգությունների, զավեշտախաղերի, օպերետների, դրամաների, ֆեերիաների (թատերական կամ կրկեսային) և երգերի հեղինակ է։ Մասնագետները պնդում են, որ նրան են պատկանում առնվազն 350 պիես և 300 երգ։

Հաճախ գրել է մի շարք հայտնի հեղինակների հետ համագործակցելով (Ադոլֆ Ֆիլիպ Դեների, Ալֆրեդ Դելակուր, Քսավյե դե Մոնտեպեն, Ժյուլ Նորյակ, Վիկտոր Կոնեն, Էրվե և ուրիշներ)։

## Ընտրյալ աշխատանքներ
* 1843՝ Les Bohémiens de Paris (դրամա)
* 1845՝ Constant-la-Girouette (կատակերգություն-վարիետե)
* 1853՝ Les Sept Merveilles du monde (ֆեերիա)
* 1853՝ Le Carnaval des Maris (կատակերգություն-վարիետե)
* 1858՝ Le Punch Grassot (օպերետա)
* 1860՝ La Sirène de Paris (դրամա)
* 1860՝ La Pénélope à la mode de Caen (օպերետա)
* 1860՝ Les Mémoires de Mimi-Bamboche (զավեշտախաղ)
* 1861՝ La Mariée du Mardi-gras (օպերետա)
* 1861՝ La Beauté du diable (օպերետա)
* 1862՝ La Boîte au lait (օպերետա)
* 1865՝ Un clou dans la serrure (կատակերգություն-վարիետե)
* 1873՝ La Cocotte aux œufs d’or (ֆեերիա)
* 1878՝ Coco de Clairville (օպերետա)
* 1881՝ Les Deux Roses (պիես)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Eugène Grangé, article by Louis-Henry Lecomte pulblished in *La Chanson* on 1 January 1880.
* Eugène Grangé on Data.bnf.fr

Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Կատեգորիա:19-րդ դարի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երգահաններ
Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Ֆրիդրիխ Ակել

**Ֆրիդրիխ Ակել** (, ), Էստոնիացի պետական գործիչ, դիվանագետ, բժիշկ։

## Կրթություն
Բժշկություն է սովորել Յուրիևսկի (այժմ Տարտուի) համալսարանում (1892-1897), վերապատրաստվել է Բեռլինում, Պրահայում և Լայպցիգում (1899-1901), ակնաբույժ։

## Բժիշկ
Եղել է  Յուրիի համալսարանի համալսարանական կլինիկայի ասիստենտ, բժիշկ՝ Ռիգայի ակնաբուժական կլինիկայում և Վարշավայի Ույազդովի հոսպիտալում։  1902-1904 և 1905-1912 թվականներին Ռելևում բժիշկ-ակնաբույժ (ապա՝ Տալլին)։ 1904-1905 թվականներին բժիշկ է եղել ռուս-ճապոնական պատերազմի ռազմաճակատում։ 1907 թվականին Էստոնիայի բժիշկների մասնավոր կլինիկայի հիմնադիրներից։ Եղել է Տալլինի քաղաքային դումայի նախագահ, պատվավոր համաշխարհային դատավոր։
## Քաղաքական գործիչ և դիվանագետ
Եղել է Հյուսիս-Բալթյան բժիշկների միության և Տալլինի ժողովրդական կրթության միության խորհրդի անդամ։ Կալև մարզական ընկերության նախագահ։ Տալլինի վարկային-խնայողական ընկերակցության, ապա Տալլինի Krediitpank (Կրեդիտ բանկ) խորհրդի անդամ և նախագահ։ 1920-1922 թվականներին՝ Էստոնիայի ավետարանական Լյութերական եկեղեցու կոնսիստորիայի աշխարհիկ փոխնախագահ։

thumb|200px|Բալթյան արտաքին գործերի նախարարների կոնգրեսը Տալլինում (1927): Էստոնիայի արտաքին գործերի նախարար Ֆրիդրիխ Ակելը սեղանի գլխավերևում է։
1922-1923 թվականներին՝ Ֆինլանդիայում Էստոնիայի դեսպան։ 1923-1924, 1926-1927, 1936-1938 թվականներին՝ արտաքին գործերի նախարար։ 1924 թվականի մարտի 26-ից դեկտեմբերի 16-ը՝ պետության ղեկավար, իր պաշտոնավարման ընթացքում կոմունիստները փորձում էին իրականացնել պետական հեղաշրջում (1924 թվականի դեկտեմբերի 1), որն ավարտվեց անհաջողությամբ։ Աքելի կառավարության անդամներից մեկը՝ հաղորդակցության ուղիների նախարար Կարլ Քարքը, սպանվել է, սակայն պետական ավագը ողջ է մնացել։

1928-1934 թվականներին դեսպան Է եղել Շվեդիայում և Դանիայում, 1934-1936 թվականներին՝ դեսպան Գերմանիայում և Հոլանդիայում։ Եղել է երկրորդ, Ռիգիկոգուի (խորհրդարանի) երրորդ և վեցերորդ գումարումների անդամ։ 1924-1931 թվականներին՝ Էստոնիայի օլիմպիական կոմիտեի նախագահ, 1927-1932 թվականներին՝ Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի անդամ։

## Մահ
1940 թվականի հոկտեմբերի 17-ին ձերբակալվել է ԽՍՀՄ ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի կողմից, 1941 թվականին գնդակահարվել։

## Մատենագիտություն
* Էստոներեն կենսագրական բառարան։ Տալլին, 2002։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Կենսագրություն 
* Կենսագրություն

Կատեգորիա:Էստոնացի պետական գործիչներ
Կատեգորիա:Մահապատժի ենթարկված քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Տարտուի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Էստոնացի բժիշկներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ-ում գնդակահարվածներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի անդամներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ
Կատեգորիա:Մահապատժի ենթարկված անձինք
Կատեգորիա:Էստոնացի ֆիզիկոսներ
Ռայխսբրյուկե

**Ռայխսբրյուկե** (), Վիեննայի ամենահայտնի կամուրջը։ Այն միացնում է Մեքսիկոպլացը (*Mexicoplatz*) Վիեննայի Լեոպոլդշտադտ և Դոնաուշտադտ շրջաններին Դանուբի մյուս ափին, իսկ մեջտեղում փռված է Դոնաուինզելա արհեստական կղզին։ Կղզին ձգվում է քաղաքի առանցքով, որն անցում է կենտրոնից` Շտեֆանպլացից։ Կամուրջն ունի մեքենաների վեց գիծ, հետիոտների ու հեծանվորդների համար նախատեսված երկու գիծ։ Նրանով է անցնում մետրոյի առաջին գիծը։

## Պատմություն
Ներկայիս Ռայխսբրյուկեի տեղում առաջին կամուրջը կառուցվել է 1872-1876 թվականներին և կոչվել *Կրոնպրինց Ռուդոլֆի կամուրջ* (*Kronprinz-Rudolph-Brücke*): Դա տեղի է ունեցել Դանուբի հունը Վիեննայում կարգավորելուց առաջ։ Գետի վրայով ձգվել է երկաթե ֆերմաներից կառուցված կամուրջը, իսկ Դանուբի երկու ափերից եղել են կամարաձև հատվածներ։ 1919 թվականին, երբ Ավստրիան դարձել է հանրապետություն, կամուրջը վերանվանվել է *Ռայխսբրյուկե*։

Մեծ ճգնաժամի ժամանակ գործազրկության մակարդակը նվազեցնելու նպատակով 1930-ական թվականներին որոշել են նույն տեղում անցկացնել կախովի կամուրջ։ Խնդրի ինժեներական կողմի լուծումը ստանձնել են ճարտարապետներ Զիգֆրիդ Տայսը (*Siegfried Theiß*) և Հանս Յակշը (*Hans Jaksch*), իսկ գեղարվեստական կողմը` Կլեմենս Հոլցմայստերը (*Clemens Holzmeister*): Հին կամուրջը հոսանքի ուղղությամբ ներքև են իջեցրել 26 մետրով (7 ժամից էլ պակաս ժամանակահատվածում), այնպես որ նոր կառույցը կարող էր կառուցվել նույն տեղում և չխանգարել երթևեկությանը։ Կախովի նոր կամուրջը (այն կառուցվել է 1934-1937 թվականներին) ուներ մեքենաների երթևեկության համար նախատեսված չորս գիծ, տրամվայի երկու գիծ և ամեն կողմում մեկական գիծ հետիոտների համար։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ռեյխսբրյուկեն եղել է Վիեննայի միակ կամուրջը Դանուբի վրա, որը լուրջ վնասվածքներ չի ստացել։ Քաղաք մտած խորհրդային զինվորները օդուժ են իջեցրել Կայսերական կամրջի վրա` կանխելով նրա պայթեցումը նահանջող Վերմախտի զինվորականների կողմից։ Արդյունքում կամուրջը վերանվանվել է *Կարմիրբանակային* (*Brücke der Roten Armee*): 1948-1952 թվականներին կամուրջը վերակառուցվել է։

## Փլուզում
250px|մինի|1976 թվականին փլուզված կամուրջը
1976 թվականի օգոստոսի 1-ի կիրակի օրը` գիշերվա ժամը հինգին, կամուրջը փլուզվել է` դառնալով մեկ մարդու մահվան պատճառ։ Փլուզման ժամանակ վնասվել է բեռնատար մեկ մեքենա, վնասվել են մի քանի նավեր։ Նավագնացությունն ուղղվել է Դոնաուջրանցքի ուղղությամբ. արագ գործարկվել են ժամանակավոր երկու կամուրջներ ավտոմոբիլների ու տրամվայների երթևեկությունն ապահովելու համար։ Կամուրջներն օգտագործվել են հետագա չորս տարիներին։

Նոր կամրջի նախագծման ու կառուցման համար կազմակերպվել է միջազգային մրցույթ, որը շահել է ավստրիացի դրամատուրգ Յոհան Նեստրոյի անունը կրող ընկերությունը։ Շինարարությունը սկսվել է 1978 թվականին, իսկ նոր կամրջի բացումը կատարվել է 1980 թվականի նոյեմբերին։ Երկու տարի անց` 1982 թվականի սեպտեմբերի 3-ին, երկարատև փորձարկումներից հետո կամրջով թույլատրվել է Վիեննայի մետրոպոլիտենի առաջին գծի գնացքների երթևեկությունը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Դանուբ գետի կամուրջներ
Կատեգորիա:Վիեննայի շենքեր և կառույցներ
Կատեգորիա:Տրանսպորտը Վիեննայում
Կատեգորիա:1980 կառուցումն ավարտված շենքեր և կառույցներ
Կատեգորիա:1980-ականների ճարտարապետություն
Վիեննայի Կենտրոնական կայարան

**Վիեննայի Կենտրոնական կայարան** (գերմ.՝ Wien Hauptbahnhof, հապավված՝ Wien Hbf), Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայի երկաթուղային գլխավոր կայարանը, որը գտնվում է Favoriten կոչվող շրջանում

Արդեն իսկ սկզբնական փուլում, երբ Կենտրոնական կայարանը սոսկ մասամբ էր դեռ աշխատում, նախատեսված էր, որ այն դառնալու է քաղաքի գլխավոր երկաթուղային կայարանը և դուրս է մղելու «Հարավային Վիեննա» կայարանը։ Նպատակն այն էր, որ հյուսիսից, հարավից, արևմուտքից ու արևելքից եկող և Վիեննայում համատեղվող բեռնափոխադրող հին տերմինալները փոխարինվեն նորով, որը պիտի լիներ ավելի կատարյալ և գտնվեր քաղաքային հաղորդակցային ուղիների կենտրոնում (ավտոբուսներ, տրամվայ, մետրո, մերձքաղաքային գնացքներ և այլն)։ Շինարարության ավարտից հետո նոր կայարանը հնարավորություն էր ընձեռելու նաև ընդլայնելու և կատարալագործելու Վիեննայի մատուցած միջազգային տրանսպորտային ծառայությունները :

Կենտրոնական կայարանը գտնվում է Հարավային Տիրոլի հրապարակում (Südtiroler Platz), որը քաղաքի մյուս մասերի հետ սերտորեն կապված է մետրոյով, քաղաքային երկաթուղով, տրամվայով ու ավտոբուսային լայն ցանցով։

## Պատմություն
Քաղաքային խորհուրդը 2006 թվականի դեկտեմբերի 15-ին հավանության արժանացրեց Կենտրոնական կայարանի շինարարության պլանը։ Շինարարական աշխատանքներն սկսվեցին 2007 թվականի հունիսին՝ Հարավային Տիրոլի հրապարակում մինչ այդ գործած *S-Bahn* կայարանի վերակառուցումով։ 2008 թվականի վերջերին արդեն այդտեղ *S-Bahn* և *U-Bahn* կայարանները միավորվեցին, իսկ նախկին գլխավոր կայարանը՝ «Հարավային Վիեննան» շարքից հանվեց։ Վերջինիս հիմնական ծառայությունները, որոնք տեղավորված էին 11-19-րդ կառամատույցներում, տեղափոխվեցին Վիեննայի *Մայդլինգ* կայարան։

Նոր՝ Կենտրոնական կայարանի շինարարությունն սկսվեց 2010 թվականի ապրիլին, 2012-ի դեկտեմբերին այն մասամբ արդեն շահագործման էր հանձնվել։ 2015 թվականին շինարարությունն ավարտվեց, և Կենտրոնական կայարանը շարք մտավ իր ամբողջ կարողությամբ։

## Պատկերասրահ

File:Wien Hauptbahnhof-Bau-01.jpg|Տանիքների պատրաստումը 2011 թ. 
File:Wien Hauptbahnhof under construction Jan 2012.jpg|Կառույցը 2012 թ. հունվարին
File:Vienna Central Station 01.jpg|Կառույցը 2012 թ. հոկտեմբերին
Wien Hauptbahnhof - platform 11A and 12A.jpg|11A և 12A կառամատույցները


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

* Official Website of the project  (գերմ)
* Map of the area  (գերմ.)
* Building proposals (գերմ.)

Կատեգորիա:2012 հիմնադրումներ Ավստրիայում
Կատեգորիա:2012 բացված երկաթուղային կայարաններ
Էրմենեհիլդո Անգլադա Կամարասա

**Էրմենեհիլդո Անգլադա Կամարասա**  (ինչպես նաև՝ **Անգլադա Կամարասա**, , ), իսպանացի (կատալոնացի) նկարիչ։
մինի
## Կենսագրություն և ստեղծագործական գործունեություն
Սովորել է Բարսելոնայի գեղարվեստի դպրոցում։ Վաղ շրջանի գործերում նկատվում է նրա ուսուցչի՝ Մոդեստ Ուրգելի ազդեցությունը։ 1894 թվականին Անգլադան տեղափոխվել է Փարիզ, ինչն էլ նրան թույլ է տվել մեծ մասամբ ազատվել կախվածությունից (այնուամենայնիվ, Անգլադայի սեփական ոճն ինչ-որ տեղ հարազատ է Դեգային և Տուլուզ-Լոտրեկին, մասամբ՝ Կլիմտին): Սովորել է Ժյուլիանի ակադեմիայում և Կոլարոսի ակադեմիայում։

1901 թվականին Սուլոագայի հետ մասնակցել է Դրեզդենի միջազգային ցուցահանդեսին և մեծ հաջողություն է ունեցել:1907 թվականին Վենետիկում և 1910 թվականին Բուենոս Այրեսում արժանացել է ոսկե մեդալների։ 1939-1947 թվականներին ապրել է Ֆրանսիայում։ Նկարչի ստեղծագործություններով հետաքրքրվել են Մաքսիմ Գորկին և Վսևոլոդ Մեյերխոլդը։ Նրա աշխատանքներից մեկը՝ «Իսպանական պարը», գտնվում է Էրմիտաժում, մյուսը՝ «Երեկոյան սրճարանը», 2007 թվականից գտնվում է Պուշկինի անվան կերպարվեստի թանգարանում։

## Մատենագիտություն
*Hutchinson HARRIS, S. *The art of Anglada-Camarasa*, London 1929.
*FONTBONA, Francesc & MIRALLES, Francesc. *Anglada-Camarasa*. Barcelona: Polígrafa, 1981.
*FONTBONA, Francesc  & MIRALLES, Francesc. *Anglada-Camarasa. Dibujos. Catálogo razonado*. Barcelona: Editorial Mediterrània, 2006.

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Հակիրճ տեղեկություն 
* Աշխատանքներն աշխարհի թանգարաններում

Կատեգորիա:Իսպանացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Կոլարոսի ակադեմիայի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Պոստիմպրեսիոնիստ նկարիչներ
Կատեգորիա:Իսպանացի դիմանկարիչներ
Նիգերի լեզուներ

մինի|Նիգերի ազգային լեզուների տարածման քարտեզ
Նիգերն ունի 11 պաշտոնական լեզու, ֆրանսերենը` պաշտոնական լեզուն և *Hausa*-ն, ամենաշատ խոսակցական լեզուն։  Կախված նրանից, թե ինչպես են դրանք հաշվում, Նիգերն ունի 8-ից 20 տեղական լեզուներ։  Անհամապատասխանությունը գալիս է նրանից, որ մի քանիսը սերտորեն կապված են և կարող են խմբավորվել միասին կամ առանձնացված։

Գաղութային շրջանից ժառանգված ֆրանսերենը պաշտոնական լեզուն է ։  Այն խոսվում է հիմնականում որպես երկրորդ լեզու կրթություն ստացած մարդկանց կողմից (Նիգերցիների 20%-ը կրթվել է ֆրանսերենով ):  Թեև կրթված Նիգերացիները դեռ կազմում են բնակչության համեմատաբար փոքր տոկոսը, ֆրանսերեն լեզուն պաշտոնական վարչարարության (դատարաններ, կառավարություն և այլն), լրատվամիջոցների և գործարար համայնքի կողմից օգտագործվող լեզուն է։  Տես նաև` Աֆրիկյան ֆրանսերեն։

Նիգերն ունի տասը պաշտոնական ազգային լեզուներ , այդ թվում նաև արաբերենը:

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Նիգեր
Կատեգորիա:Աֆրիկյան լեզուներ
Կիձուգավա

, Ճապոնիայի Կիոտո պրեֆեկտուրայում գտնվող քաղաք։ Քաղաքի մակերեսը կազմում է 85,13 կմ², բնակչությունը՝ 74 969 մարդ (2017 թվականի հոկտեմբերի 1-ի տվյալների համաձայն), բնակչության խտությունը՝ 880,64 մարդ/կմ²։

## Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Կիոտո պրեֆեկտուրայում։ Այս քաղաքի հետ սահմանակցում են Նարա քաղաքը և Սեյկա, Վաձուկա, Կասագի, Իդե ավանները։

## Բնակչություն
Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 74 969 մարդ (2017 թվականի հոկտեմբերի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 880,64 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1970-2015 թվականներին.

## Սիմվոլիկա
Կիձուգավա քաղաքը խորհրդանշող ծառ է համարվում սակուրան, ծաղիկ՝ զարդենին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* * Կիձուգավա քաղաքի պաշտոնական վեբկայք

Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ
Ֆաթե

**Ֆաթե**, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մուշի գավառում, գավառի հյուսիս-արևելյան սահմանի մոտ։

## Տես նաև
* Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Կունդրյուչյա

**Կունդրյուչյա** (, ), գետ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզում և Ուկրաինայի Լուգանսկի մարզում, Սևերսկի Դոնեց գետի աջ վտակն է։

## Նկարագրություն
Կունդրյուչյա գետի երկարությունը 244 կմ է, ավազանի մակերեսը՝ 2320 կմ²։ Այն սկսվում է Դոնեցի բլրաշարում։ Սնուցումը հիմնականում ձնային է։ Գետաբերանում ջրի միջին տարեկան ծախսը 3,74 մ³/վ է։ Գետը սառչում է նոյեմբերի վերջին և հալչում մարտի կեսերին։

Կունդրյուչյա գետի ափին է գտնվում Կրասնի Սուլին քաղաքը։

Նավարկելի չէ։ Այս գետի վրա տեղակայված է շրջանի ամենամեծ էներգակայաններից մեկը՝ մեծ ջրամբարով և ամբարտակով։  Այն հարուստ է ձկնային պաշարներով. այստեղ հանդիպում են գետածածան, ծածան, հաստաճակատ, պերկես, գայլաձուկ, շիղաձուկ, լոքո։ Կա շատ խեցգետին։ Ներկայում այս գետում լողալը պաշտոնապես արգելվում է, քանի որ ջուրը շատ աղտոտված է։

1721 թվականի վերջում Գրիգորի Կապուստինի կողմից Կունդրյուչյա գետում քարածխի հանքի հայտնաբերումը տվեց Դոնեցկի քարածխի ավազանի երկրաբանական հետախուզության աշխատանքների մեկնարկը։

### Վտակներ (երկարությունը՝ սկսած գետաբերանից)
* 14 կմ՝ անանուն գետ, Վերխնյայա Կունդրյուչենսկայա ստանիցայի մոտ 
* 88 կմ՝ անանուն գետ, Սադկի գյուղի մոտ 
* 166 կմ՝ Մեծ Գնիլուշա գետ (Կորեննայա հեղեղատ) 
* 167 կմ՝ Գնիլուշա գետ 
* 216 կմ՝ Բուրգուտկա գետ 
* 220 կմ՝ Մեծ Բուրգուստա գետ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*      
* 

## Գրականություն
* Ресурсы поверхностных вод СССР: Гидрологическая изученность. Том 6. Украина и Молдавия. Выпуск 3. Крым и Приазовье / Под ред. Б.&nbsp;М.&nbsp;Штейнгольца.&nbsp;— Л.: Гидрометеоиздат, 1964.&nbsp;— 128 с.
* Ресурсы поверхностных вод СССР: Гидрологическая изученность. Т. 7. Донской район / под ред. Д. Д. Мордухай-Болтовского. — Л.: Гидрометеоиздат, 1964. — 267 с. 
* «Каталог річок України».&nbsp;— К. : Видавництво АН УРСР, 1957.&nbsp;— С.&nbsp;154.&nbsp;— (№&nbsp;2612).

Կատեգորիա:Ուկրաինայի գետեր
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Իդե (Ճապոնիա)

, Ճապոնիայի Կիոտո պրեֆեկտուրայի Ցուձուկի գավառում գտնվող ավան։ Ավանի մակերեսը կազմում է 18,04 կմ², բնակչությունը՝ 7 661 մարդ (2017 թվականի հոկտեմբերի 1-ի տվյալների համաձայն), բնակչության խտությունը՝ 424,67 մարդ/կմ²։

## Աշխարհագրական դիրք
320px|մինի|Իդե ավանի համայնապատկերը
Ավանը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Կիոտո պրեֆեկտուրայում։ Այս ավանի հետ սահմանակցում են Ձյոյո, Կյոտանաբե, Կիձուգավա քաղաքները և Ուձիտավարա, Վաձուկա, Սեյկա ավանները։

## Բնակչություն
Գյուղի բնակչությունը կազմում է 7 661 մարդ (2017 թվականի հոկտեմբերի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 424,67 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1970-2015 թվականներին.

## Սիմվոլիկա
Ավանը խորհրդանշող ծառ է համարվում *[[Chamaecyparis obtusa]]*-ն, ծաղիկ՝ ճապոնական կերիան։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* * Իդե ավանի պաշտոնական վեբկայք

Կատեգորիա:Ճապոնիայի ավաններ
Ավստրո-ռուսական դաշինք (1781)

**Ավստրո-ռուսական դաշինք**, Ավստրիական կայսրության և Ռուսաստանի միջև 1781 թվականի մայիս-հունիս ամիսներին կնքված դաշնակցային պայմանագիր։ Նախորդիվ, Ռուսական կայսրությունը դաշնակցային պարտավորություններ էր ստանձնել Գերմանիայի վերամիավորման պայքարի «առաջամարտիկ» Պրուսիայի թագավորության հետ։ Այնուամենայնիվ, ժամանակի ընթացքում ռուսական կողմը առավել նպատակահամարմար է համարում իր վաղեմի թշնամի Օսմանյան կայսրության (հետագայում՝ Քեմալական Թուրքիայի) հետ համագործակցությունը։

Ռուս պետական գործիչ, ֆիլդմարշալ Գրիգորի Պոտյոմկինի գործուն աջակցությամբ Ռուսաստանի կայսերական արքունիքը սկսում է նվազեցնել Պրուսիայի ռազմավարական արժեքը որպես դաշնակից տերություն՝ նախապատվությունը տալով առավել գրավիչ թեկնածու Ավստրիական միապետությանը։ 1777 թվականին Սանկտ Պետերբուրգում սկսվել են ռուս-պրուսիական դաշինքի երկարաձգման կապակցությամբ բանակցություններ, որի ժամանակ էլ ռուս դիվանագետները՝ արտաքին ուժերի գործուն ազդեցությամբ, տապալել են պայմանագրային պարտավորությունների երկարաձգման հնարավորությունները։

Մարիա Թերեզայի մահվանից հետո՝ Ավստրո-ռուսական մերձեցման համար ստեղծվում եմ համեմատականորեն առավել բարենպաստ աշխարհաքաղաքական պայմաններ։ Ավստրիայի նոր գահակալ Յոզեֆ II-ն աչքի է ընկնում համեմատականորեն առավել ռուսամետ կեցվածքով, արդյունքում՝ 1781 թվականին Վիեննայում սկսվում են ռուս-ավստրիական համաձայնագրի կնքման բանակցությունները, որոնք ավարտվում են կողմերի միջև դաշնակցային պայմանագրի կնքմամբ։ Պրուս-ռուսական դաշինքն իր իրավազորությունը կորցնում է 1788 թվականին և այլևս չեն երկարաձգվում (գերակա պատճառը՝ պրուս-ավստրիական տարածքային հակասություններն ու վիճարկումներն էին)։ Ավստրո-ռուսական համագործակցությումը տեսականորեն արտահայտվում է 1787-1791 թվականների ավստրո-թուրքական և 1787-1792 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմներում։

Ավստրո-ռուսական դաշինքը կազմալուծվում է 1790-ական թվականներին, երբ կայսերական Ռուսաստանը հրաժարվում է միջամտել ավստրո-պրուսական հակամարտությանը և պահպանում է նետրալիտետ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1781 պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ավստրիայի պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ռազմաքաղաքական դաշինքներ
Կատեգորիա:Ռուսական կայսրության պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ռուսաստանի պայմանագրեր
Աբգար Մուրադյան

**Աբգար Գուրգենի Մուրադյան** (), հայ կլառնետահար, մանկավարժ։ ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1985): Պրոֆեսոր (2004): Հայ արդի կոմպոզիտորների երկերի առաջին կատարողներից։

Արմեն Մուրադյանի հայրը։

## Կենսագրություն
Աբգար Մուրադյանը ծնվել է 1944 թվականի ապրիլի 3-ին, Երևան քաղաքում։ Զինվորական ծառայություն է անցել Լիտվայում, որտեղ էլ հետաքրքրվել է կլարնետով։ 1971 թվականին ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան կոնսերվատորիան։ 1966-1990 թվականներին եղել է ՀՀ հեռուստառադիոյի սիմֆոնիկ, 1990-1992 թվականներին՝ Հայաստանի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբերի կլառնետների խմբի կոնցերտմայստեր։ 1970 թվականից դասավանդել է Երևանի համար 1 արվեստի դպրոցում, 1976-1989 թվականներին, միաժամանակ՝ Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանում, 1986 թվականից՝ կոնսերվատորիայում։

## Հիշատակ
* Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի կազմում գործում է «Աբգար Մուրադյան» դուետը՝ Լիլիթ Զաքարյան (դաշնամուր), Դավիթ Գյուլամիրյան (կլարնետ) կազմով, որն առաջին անգամ հանդես է եկել 2015 թվականին։
* 2013 թվականին Երևանում մեկնարկել է Աբգար Մուրադյանի անունը կրող Երիտասարդ կլարնետահարների առաջին հանրապետական մրցույթը։

## Տես նաև
* ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստների ցանկ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Աբգար Մուրադյան - 75. Կլարնետահարի հնչյունները դարձել են ակադեմիական հնչողության օրինակ 

Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ
Կատեգորիա:Հայ կլառնետահարներ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ
Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Ռուդոլֆ Մովսեսյան

**Ռուդոլֆ Արծրունի Մովսեսյան** (), հայ վիրաբույժ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1990), պրոֆեսոր (1994): ՌԴ վաստակավոր բժիշկ։

## Կենսագրություն
Ռուդոլֆ Մովսեսյանը ծնվել է 1936 թվականի հունվարի 2-ին, Երևան քաղաքում։ 1960 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը։ 1966 թվականից աշխատում է ՌԴ Բժշկական գիտությունների ակադեմիայի սիրտանոթային վիրաբուժության գիտական կենտրոնում (Մոսկվա)։ 1996 թվականից՝ ՌԴ Բժշկական գիտությունների ակադեմիայի սիրտանոթային վիրաբուժության գիտական կենտրոնի Պսակային անոթների վիրաբուժության ինստիտուտի փոխտնօրեն, միաժամանակ՝ Ի. Մ. Սեչենովի անվան բժշկական ակադեմիայի սիրտանոթային վիրաբուժության ամբիոնի պրոֆեսոր։

Աշխատանքները վերաբերում են սրտի փականների պրոթեզավորմանը, սրտի արհեստական փականների վրա թրոմբի առաջացման բացահայտմանն ու համապատասխան հակամակարդիչներով բուժմանը, ինչպես նաև աորտայի անոթալայնանքի (անևրիզմ) վիրաբուժությանը։

## Անդամակցություն
* Սիրտանոթային վիրաբույժների ռուսաստանյան ընկերության անդամ
* Կրծքային վիրաբույժների ամերիկյան ընկերության անդամ
* Կրծքային և սրտային վիրաբույժների եվրոպական ընկերության անդամ
* Նյու Յորքի գիտությունների ակադեմիայի անդամ

## Պարգևներ
* ՌԴ վաստակավոր բժիշկ
* Նիկոլայ Պիրոգովի շքանշան (Ռուսաստանի բնական գիտությունների ակադեմիա)
* «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» II աստիճանի շքանշան (2006)

## Երկեր
* Хирургия аневризм восходящей аорты: автореферат дис. ... доктора медицинских наук : 14.00.44. - Москва, 1991. - 30 c. : ил.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ
Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Կատեգորիա:Հայ վիրաբույժներ
Շաբո Մուսայելյան

**Շաբո Ասլանի Մուսայելյան** (), հայ օդերևութաբան։ Ֆիզմաթ գիտությունների դոկտոր (1968): ՌԽՖՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1980):

## Կենսագրություն
Շաբո Մուսայելյանը ծնվել է 1916 թվականի փետրվարի 12-ին, Ելիզավետպոլի նահանգի Շուշիի գավառի Դեմիրչիլար գյուղում։ 1945 թվականին ավարտել է Ադրբեջանի պետական համալսարանը։ 1952-1966 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ ջրաօդերևութաբանական կենտրոնի լաբորատորիայի, 1966-1986 թվականներին՝ բաժնի վարիչ։

Աշխատանքները վերաբերում են եղանակի երկարաժամկետ կանխատեսմանը, օդերևութաբանական շարժընթացների վրա լեռնագրության ազդեցությանը։ Բացահայտել է թույլ լուսավորված լայնություններում գտնվող շրջաններում ամպածածկույթի տվյալներով օդերևութաբանական տարրերի տատանումների խոշորամասշտաբ գնահատման վերականգնման հիմնահարցը, քառաչափ վերլուծության դեպքում կիրառել է մթնոլորտի դինամիկայի հավասարումների ինտեգրման մեթոդ։

## Պարգևներ
* ԽՍՀՄ ԳԱ Ժ. Մուլտանովսկու անվան մրցանակ՝ եղանակի երկարաժամկետ կանխատեսման աշխատանքների շարքի համար։

## Երկեր
* О природе некоторых сверхдлительных атмосферных процессов, М., 1978.
* Проблемы предсказуемости состояния атмосферы и гидродинамический долгосрочный прогноз погоды, Л., 1984.
* Волны препятствий в атмосфере / Ш. А. Мусаелян. Ленинград: Гидрометеоиздат, 1962.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ օդերևութաբաններ
Կատեգորիա:Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորներ
Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչներ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի պետական մանկավարժական համալսարանի շրջանավարտներ
Ֆրանց Շալկ

**Ֆրանց Շալկ** (, ), ավստրիացի օպերային և սիմֆոնիկ դիրիժոր և մանկավարժ։ 1918-1929 թվականներին՝ Վիեննայի պետական օպերայի տնօրեն։ Հայտնի է որպես գերմանական ռեպերտուարի, առաջին հերթին Ռ. Շտրաուսի խոշորագույն մեկնաբան։ Զալցբուրգյան ֆեստիվալի հիմնադիրներից է։

## Կենսագրություն
Ֆրանց Շալկը ծնվել է Վիեննայում։ Սովորել է Վիեննայի կոնսերվատորիայում, որտեղ նրան հարմոնիա և ձայնակարգության տեսություն է դասավանդել Անտոն Բրուքները։ Ջութակի ուսուցիչը եղել է Յ. Հելմեսբերգերը, իսկ դաշնամուրինը՝ Յու. Էփշտեյնը։ 1988 թվականից  Ռեյհենբերգի նվագախմբի ղեկավարն էր։ 1890-1895 թվականներին աշխատել է Գրացի օպերային թատրոնում, իսկ 1895-1998 թվականներին ղեկավարել է  Պրահայի ազգային թատրոնի նվագախումբը։ 1988, 1907 և 1911 թվականներին օպերային մի շարք ներկայացումների դիրիժորն է եղել Լոնդոնի Քովենտ Գարդեն թատրոնում, 1988, 1989 թվականներին՝ Նյու Յորքի Մետրոպոլիտենում, 1898—1901 թվականներին՝ Բեռլինի պետական օպերայում։ 1900 թվականից Գ. Մալերի հրավերով միաժամանակ աշխատել է Վիեննայի Պալատական օպերայում, իսկ Խ. Ռիխտերի՝ իր վաստակած հանգստին անցնելուց հետո զբաղեցրել է  թատրոնի գլխավոր դիրիժորի պաշտոնը։ 1918 թվականին Շալկը տնօրեն է նշանակվել այդ թատրոնում, որը միապետության տապալումից հետո վերանվանել են Վիեննայի պետական օպերա։ 1919 թվականից նրա հետ համատեղ տնօրեն էր աշխատել նաև Ռիխարդ Շտրաուսը։ Երկու տնօրենների անորոշ և անհասկանալի վիճակն ավարտվել է նրանով, որ 1924 թվականին Շտրաուսը պաշտոնաթող է եղել, և մինչև 1929 թվականը Շալկը միանձնյա ղեկավարել է Վիեննայի օպերան։ 1904-1921 թվականներին գլխավորել է «Երաժշտության ընկերների» միությունը (Վիեննայի ֆիլհարմոնիան), իսկ 1909-1919 թվականներին դիրիժորություն է դասավանդել Վիեննայի կոնսերվատորիայում։

## Ստեղծագործություն
Շալկի գլխավորությամբ Վիեննայի թատրոնում ներկայացվել են Հանս Պֆիցների «Պալեստրինա», Կորնհոլդի «Մեռած քաղաքը», Ռիխարդ Շտրաուսի օպերաները, այդ թվում՝ «Կանայք առանց ստվերի» ներկայացման համաշխարհային պրեմիերան։ Շալկը  եղել է Բրուքների 5 սիմֆոնիաների պրեմիերաների դիրիժորը, ինչպես նաև նրա երաժշտության մեծ տարածողը։ 1917 թվականից ակտիվորեն աշխատել է Զալցբուրգյան ֆեստիվալի ստեղծման ուղղությամբ, որտեղ 1921 թվականին դիրիժորել է Մոցարտի «Առևանգում հարեմից» օպերան։

## Ֆրանց Շալկի մեդալ
1963 թվականին Վիեննայի ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը Ֆրանց Շալկի 100-ամյակի պատվին շնորհեց մրցանակ «Ֆրանց Շալկի մեդալ»։ *«Achtet mir auf meine Philharmoniker»* կարգախոս ունեցող ոսկե մեդալով պարգևատրվում են նվագախմբին տրված հատուկ ծառայությունների համար։ Այդ մրցանակին արժանացածների շարքում են Վիեննայի օպերային թատրոնի տնօրեն Յոն Հոլենդերը, Վիեննայի քաղաքապետ Միքայել Հոյպլը և այլք։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Ֆրանց Շալկը  Երաժշտական հանրագիտարանում

Կատեգորիա:Ավստրիացի դիրիժորներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի կոմպոզիտորներ
Կատեգորիա:Երաժշտական մանկավարժներ
Աբիմելեք

**Աբիմելեք**, հրեական ծագումով հայկական արական անձնանուն։ Ծագում է եբրայերեն אֲבִימֶלֶךְ (Abīmelek) անունից, որը կազմված է abi (հայր) և melek (թագավոր) բառերից և բուն նշանակությունն է՝ թագավորահայր։ Այս անունով հայտնի են մի շարք փղշտացի թագավորներ, որոնցից նշանավոր է Աբիմելեքը, ով Աբրահամ նահապետի կնոջը՝ Սառային իրեն կին դարձրեց։ Ասորեստանյան արձանագրությունների մեջ հիշատակված է՝ Abimilki ձևով և համարվում է փյունիկյան անուն։ Հայերի մեջ, այս ձևով հայտնի է երկու անձ։ Ավելի ուշ ժամանակներում, շփոթելով արաբական Մելիք անվան հետ՝ դարձել է Աբամելիք։

## Հայտնի անվանակիրներ
* Աբիմելեք (1534).
* Աբիմելեք սարկավագ (16-րդ դար)․
* Ափամելիք (17-րդ դար).

## Տես նաև
* Աբամելիքներ, հայկական ազնվական տոհմ Ռուսաստանում և Վրաստանում (17-20-րդ դարեր).

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* «Հայոց անձնանունների բառարան», Հրաչյա Աճառյան, Երևան, 1944, Հատոր 1, Ցուցակ 1, Էջ 18.
* «Հին Կտակարան», «Ծննդոց», Գլուխ 20։1-18, 21:22-32, 26։2, 26։8-10, 26։16, 26։26-33․
* «Hebraisches und aramaisches Handworterbuch», Վիլհելմ Հեսենիուս, Լայպցիգ, 1921, էջ 4բ․
* «Ցուցակ հայերէն ձեռագրաց Վասպուրականի», Երվանդ Լալայան, Թիֆլիս, 1915, էջ 649, 760, 1022․

Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Օգոստոս III

**Օգոստոսի III Սաքսոնացի** (, ), Լեհաստանի արքա և Լիտվայի մեծ իշխան 1734-1763 թվականներին։ 1733 թվականից ստանձնել է գերմանական ազգի Սրբազան Հռոմեական կայսրության հովանու ներքո գտնվող Սաքսոնիայի կոյրֆիուրսության կառավարիչը՝ Ֆրեդերիկ Օգոստոս II անվան տակ։

Լինելով Օգոստոս II-ի գահի լեգիտիմ իրավահաջորդը, վերջինս հետևել է հոր օրինակին և 1712 թվականին ընդունել կաթոլիկություն։ 1719 թվականին Օգոստոսն ամուսնանում է Սրբազան Հռոմի կայսր Յոզեֆ I-ի դստեր՝ Մարիա Յոզեֆայի հետ, և դառնում Սաքսոնիայի կյուրֆիուրսը։ Լինելով Ռեչ Պոսպոլիտայի թագավորական գահի հավակնորդ՝ Օգոստոսը հակազդել է Հունգարիայի գործող միապետ Կառլ VI կայսերը և ապավինել Ռուսաստանի կայսերական արքունիքի օժանդակությանը։ Արդյունքում՝ ընտրվել է Լեհաստանի թագավոր և 1734 թվականի հունվարի 17-ին Կրակովում թագադրվել Լեհաստանի թագավորի և Լիտվայի մեծ իշխանի թագերով։

1742 թվականին բռնկված Ավստրիայի ժառանգության պատերազմում Օգոստոսը՝ որպես Սաքսոնիայի կյուրֆիուրստ, աջակցություն է ցուցաբերել Հաբսբուրգյան միապետությանը՝ ընդդեմ Պրուսիայի պայքարում։ Վերջինս պահպանել է իր նմանօրինակ դիրքորոշւմը նաև Յոթնամյա պատերազմում՝ պայքարելով Սաքսոնիա ներխուժած պրուսական ինտերվիստ օկուպատների դեմ։

Լեհաստանում և Լիտվայում Օգոստոսի կառավարման վերջին տարիները նշանավորվում են Ռուսաստանի կայսրուհի Եկատերինա Ալեքսեևնայի կողմից երկրի ներքին գործերի միջամտությամբ։ Այդ տարիներին հարևան երկրից Ռեչ Պոսպոլիտան անուղղակի կախվածությունը դառնում է առավել շեշտադրված, սակայն ամեն ինչ փոխվում է, երբ կայսերական իշխանությունը փոխում է իր վերաբերմունքը Օգոստոս III-ի նկատմամբ։ Սկզբում ռուսական արքունիքը գործող արքային արգելում է Լեհաստանում հիմնել արքայատոհմ և հաստատել ժառանգական իշխանություն և ապա որպես լեհական գահի հավակնորդ սկսում աջակցել ազդեցիկ ազնվական Ստանիսլավ Օգոստոս Պանյատովսկուն։ Նրա կառավարման ժամանակահատվածը Լեհաստանի պատմության մեջ նշանավորվում է որպես անորոշության, խառնաշփոթի և անիշխանության շրջափուլ։
## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Լեհաստանի թագավորներ
Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Աբիսողոմ

**Աբիսողոմ**, հրեական ծագումով հայկական արական անձնանուն։ Ծագում է եբրայերեն אַבְשָלוֹם (Abəšālom, Abīšālom) անունից, որը նշանակում է՝ հայր խաղաղության։ Աբիսողոմին համարժեք է ասորեստանյան Abi-salām անձնանունը։ Տառադարձվել է , ասորերեն՝ Awīšālōm, Awšālōm, անգլիական պաշտոնական ձևը՝ Absalom, ։ Հայերենում սովորական ձևն է Աբիսողոմ, բայց կան նաև Աբիսաղոմ, Աբեսաղոմ, և ըստ ասորականի՝ Աբեշաղովմ ձևերը։ Հազվադեպ օգտագործվել է արևմտահայերի մեջ, փաղաքշական ձևով՝ Աբիկ, որից էլ Աբիկյան ազգանունը։

## Հայտնի անվանակիրներ
* Աբիսողոմ, ապստամբ, Դավիթ մարգարեի որդին․
* Աբիսողոմ Անձևացի, եպիսկոպոս (353)․
* Աբիսողոմ, Բերդկաներիչի վանքի առաջնորդը (881)․
* Աբիսողոմ, Լիսնայի տանուտեր (14-րդ դար)․
* Աբիսողոմ Վանեցի (1445)․
* Ափիսողոմ, մահտեսի, Խլղաթի որդին (1668).
* Աբիսողոմ Բեհբության, հայ իշխանազն, Բեհբությանների տոհմից (1817).
* Աբիսողոմ Ութուճյան (?- փետրվարի 28, 1847), Հայաստանյայց Ավետարանական Եկեղեցու առաջին հովվապետ (1846-1847)․
* Աբիսողոմ Հովհաննիսյան, հայ մտավորական, մանկավարժ․
* Աբիսողոմ Բեկ-Փիրումյան, Դանիել Բեկ-Փիրումյանի հայրը․
* Աբիսողոմ Ունճյան (Աբիկ, ?-1905), հայ բարերար․
* Աբիսողոմ Գրըշըքյան (Հրանդ Գանգրունի, ծն․ 1925, Դամասկոս), հայ գրող, պատմաբան.

## Տես նաև
* Աբիկյան
* Աբիսողոմյան
* Աբիսողոմոնյան

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* «Հայոց անձնանունների բառարան», Հրաչյա Աճառյան, Երևան, 1944, Հատոր 1, Ցուցակ 1, Էջ 18. 
* «Hebraisches und aramaisches Handworterbuch», Վիլհելմ Հեսենիուս, Լայպցիգ, 1921, էջ 5․
* «Armenische Grammatik» (Հայերենի քերականությունը), Հայնրիխ Հյուբշման, Լայպցիգ, 1897, էջ 289․
* «Ազգապատում», Մաղաքիա Օրմանյան, Բեյրութ, 1959, 5369․
* «Պատմութիւն Ս․ Ներսէսի Պարթևի հայոց հայրապետի․ Սոփերք», Վենետիկ, 1853, հատոր Զ, էջ 26․
* «Սիւնիքի պատմութիւն», Ստեփանոս Օրբելյան, Գլուխ լթ․
* «Սիսական. Տեղագրութիւն Սիւնեաց աշխարհի», Ղևոնդ Ալիշան, Վենետիկ, 1893, էջ 247.
* «Մայր ցուցակ ձեռագիր մատենից գրադարանի սրբոյ աթոռոյն Էջմիածնի», Հակոբ Կարենյան, Թիֆլիս, 1863, էջ 138․
* «Revue des Etudes Armeniennes», Փարիզ, 1929, հատոր IX, էջ 140․
* «Ցուցակ հայերէն ձեռագրաց Վասպուրականի», Երվանդ Լալայան, Թիֆլիս, 1915, էջ 932․

## Գրականություն
* «Աբիսողոմ աղա», Հակոբ Պարոնյան.

Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Ռոման Սուտայի և Ալեքսանդրա Բելցովայի թանգարան

**Ռոման Սուտայի և Ալեքսանդրա Բելցովայի թանգարան** (), Լատվիայի գեղարվեստի ազգային թանգարանի մասնաճյուղ։ Բացվել է 2008 թվականի հոկտեմբերին դասական մոդեռնիզմի ժամանակաշրջանի լատվիացի նկարիչներ, «Ռիգայի նկարիչների խմբի» մասնակիցներ, ճենապակու նկարազարդման «Բալտարս» արվեստանոցի հիմնադիրներ Ռոման Սուտայի և Ալեքսանդրա Բելցովայի հուշահամալիր բնակարանի բազայի վրա։

## Պատմություն
Թանգարանը ստեղծվել է նկարիչների դստեր՝ արվեստագետ Տատյանա Սուտայի ցանկությամբ, երկու նկարիչների կտակի և նրանց աշխատանքների հավաքածուի ու արխիվի հիման վրա։ Գտնվում է Էլիզաբեթես փողոցի վրա գտնվող բնակարանում, որտեղ 1935 թվականից բնակվում էր ընտանիքը։ Թանգարանի ցուցադրությունները տեղակայված են երեք սենյակներում, Ռոման Սուտայի նախկին արվեստանոցում, որը միաժամանակ ծառայել է Ալեքսանդրա Բելցովային և Տատյանա Սուտայի նախկին սենյակը։

Բայբա Վանգայի, Նատալյա Եվսեևայի և նկարչուհի Աննա Հեյնրիխսոնի կողմից ստեղծված կոմպոզիցիան պատմում է նկարիչների կյանքի երեք ասպեկտների մասին՝ ստեղծագործական, հասարակական և ընտանեկան։ Ստեղծագործական կյանքը պատկերվում է իր ողջ բազմազանությամբ` կերպարվեստ, գրաֆիկա, բեմարվեստ։ Լայնորեն ներկայացված են դեկորատիվ կիրառական արվեստի նմուշներ, էսքիզներ և պատրաստի աշխատանքներ։ Պահպանված կահավորանքը և նկարիչների անձնական իրերը ներկայացնում են նրանց մասնակցությունը հասարակական կյանքում, աշխատանքը ստեղծագործական միություններում և բազմաթիվ ուղևորություններում անցկացված ժամանակը։ Ընտանեկան լուսանկարչական ալբոմի դիտումը եզակի հնարավորություն է ընձեռում ճանաչել ընտանիքի անդամների կյանքի մանրամասները ընկերական շրջապատում և մերձավորների շրջանում, ընտանիքի կյանքում տեղի ունեցած կարևոր իրադարձությունները։

## Թանգարանային ցուցահանդեսներ
Ընտրովի՝
* Ստեղծագործական տոնակատարություն
(Մարտինի տոնական օրերին այցելուներին առաջարկվում էր դառնալ ստեղծագործողներ և մասնակցել սեփական աշխատանքների ստեղծմանը) 
* Լատվիական քաղաքական ցլամարտ
(Քաղաքական ծաղրանկարների ցուցահանդես, 1920-ական թվականների Լատվիական երգիծական հրատարակություններում)

## Թանգարանի ղեկավարություն
* Թանգարանի տնօրեն՝ Բայբա Վանգա
* Գլխավոր թանգարանապահ՝ Նատալյա Եվսեևա

## Հասցե
* Ռիգա, Էլիզաբեթս փողոց, 57 ա բն. 26, մուտքը բակի կողմից (*Elizabetes iela 57a-26 ieeja caur pagalmu, 5.stāvs, Rīga, LV-1050*)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Թանգարանի մասին Լատվիական թանգարանների ընկերակցության կայքում 
* Թանգարանի մասին pribalt.info կայքում 

Կատեգորիա:2008 հիմնադրումներ Լատվիայում
Կատեգորիա:2008 հիմնադրված թանգարաններ
Կատեգորիա:Ռիգայի թանգարաններ
Կատեգորիա:Տուն-թանգարաններ
Կլագենֆուրտի քաղաքային թատրոն

**Կլագենֆուրտի քաղաքային թատրոն** (գերմ.՝ Stadttheater Klagenfurt), Ավստրիայի Կարինթիա երկրամասի կենտրոն Կլագենֆուրտի քաղաքային թատրոնը, որի ներկայիս շենքը կառուցվել է 1910 թվականին, Վիեննայի *Fellner & Helmer* ճարտարապետական գրասենյակի պատրաստած նախագծերի հիման վրա
## Պատմություն
Կլագենֆուրտում առաջին թատրոնը հիմնվել է 1605-ից 1620 թվականների միջև ընկած ժամանակահատվածում՝ որպես *Ballhaus*, ազնվականների (արիստոկրատների) համար։ Ներկայացումներով այդտեղ հիմնականում հանդես են եկել հյուրախաղերով Վենետիկից Վիեննա շարժվող իտալական թատերախմբեր։ 18-րդ դարի վերջերին թատրոնի դռները բացվել են նաև մտավորականների, զինվորականների, քաղաքացիական պաշտոնյաների, ծառայողների առջև։ 1811 թվականին փայտե շինվածքի փոխարեն կառուցվել է թատրոնի քարե շենք, որին այժմ *Altes Theater* (Հին թատրոն) են անվանում։ Երբ այն մեծապես վնասվել է, նոր շենքի շինարարության համար նախագծեր են պատվիրել Վիեննայի ճարտարապետական *Fellner & Helmer* գրասենյակին, որը մինչ այդ արդեն թատրոնի շենքեր էր նախագծել ու կառուցել Գիեսենում և Գաբլոնցում (համապատասխանաբար 1906 թ. և 1907 թ.): Թատրոնի նոր շենքի շինարարությունն սկսվել է 1908 և ավարտվել 1910 թվականին։ Բացումը համընկել է ավստրիական կայսր Ֆրանց Իոսիֆ Առաջինի ծննդյան 60-ամյակի տոնակատարության հետ, և թատրոնն անվանակոչվել է  "*Kaiser Franz Joseph I. Jubiläumstheater*":

1960-ական թվականների վերջերին, ինչպես նաև 1996-ից 1998 թվականներին (վերջինը՝ ըստ *Գյունտեր Դոմենիգ*ի պատրաստած նախագծերի) թատրոնի շենքը վերակառուցվել է, նորացվել։

Կլագենֆուրտի քաղաքային թատրոնը ներկայացումների գեղարվեստական բարձր մակարդակ ապահովելու համար 2003, 2006 և 2011 թվականներին արժանացել է Nestroy-Theaterpreis մրցանակի՝ տարբեր անվանակարգերում։ Թատրոնի մրցանակակիր դերասանների շարքում են Մարտին Կյուշեյը (Martin Kušej), Բեռնդ Լիոպոլդ-Մոսերը (Bernd Liepold-Mosser), Միխաել Մաերտենսը (Michael Maertens), Միխաել Շոտենբերգը 9Michael Schottenberg), Մարտին Ցեհետգրուբերը (Martin Zehetgruber):
## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

* 

Կատեգորիա:Ավստրիայի թատրոններ
Կատեգորիա:Մոդեռն թատրոններ
Олимп (ալբոմ)

**«Олимп»**, ռուս հիփ հոփ կատարող Տիմատիի հինգերորդ ստուդիական ալբոմը, որը թողարկվել է 2016 թվականի ապրիլի 27-ին` իր սեփական Black Star լեյբլի կողմից։ Մայիսի 27-ին մեկնարկել է ալբոմի համանուն շրջագայությունը։ 2016 թվականի հուլիսի 22-ին Մոսկվայում՝ Օլիմպիսկի մարզական համալիրում կայացել է եզրափակիչ մեծ համերգը։ Ալբոմում հնչում են համատեղ երգեր, որոնք Տիմատին կատարել է Եգոր Կրիդի, Մոտի, Գրիգորի Լեպսի, Վերա Բրեժնևայի, Սկրուդջիյի, A-Studio-ի և այլոց հետ համատեղ։

## Քննադատություն
The Flow պորտալի իր գրախոսականում Լեշ Գորբաշն ասում է, որ Տիմատիի կամ Ջիգանի նման երաժիշտները իրենց կատարած հիփ հոփ ժանրը սահմանում են որպես փոփ ռեփ։ Տիմատին համեմատելով Բաստայի և «25/17» խմբի հետ՝ Գորբաշը նշում է, որ վերջինս կարողանում է բարձրացնել հասարակ մարդկանց տրամադրությունները, որը թույլ է տալիս նրանց արձագանք գտնել ունկնդիրների մոտ, իսկ Տիմատին միայն ինչ-որ առանձին տարրեր է պատճենում։ Լյոշա Գորբաշը դրական է արտահայտվում երաժշտական ուղեկցության որակի մասին, որը ստեղծվել է Diamond Style բիթմեյքերների թիմի հետ համատեղ՝ արդի արևմտյան ռեփի բոլոր կանոններով, սակայն այդ ամենի հետ մեկտեղ նշում է նյութի միատարրությունը։ Ընդհանուր առմամբ Գորբաշը ալբոմը բնութագրում է որպես՝ «անցածի կրկնություն, հիպերտրոֆացված կոնյունկտուրա և պատվիրված գովազդ»։

## Երգերի ցանկ

## Ձայնագրման մասնակիցներ
*Տիմատի՝ ալբոմի արտիստ, խոսքերի հեղինակ, պրոդյուսեր, երաժշտության հեղինակ (թրեքներ՝ 1, 2, 5, 6, 7, 8, 14)
*Capella՝ համապրոդյուսեր, երաժշտության հեղինակ (թրեքներ՝ 1, 6, 7, 9, 10, 15)
* Ջիբրիլ Գիբսոն Կագնի՝ պրոդյուսեր, երաժշտության հեղինակ (թրեքներ՝ 2, 3, 4, 12, 13, 14)
* Պավել Մուրաշյով՝ գլխավոր երաժշտական պրոդյուսեր, հյուր արտիստ (թրեքներ՝ 1, 13, 15), խոսքերի հեղինակ (թրեքներ՝ 1, 2, 3, 7, 9, 12, 13, 14, 15, 16) երաժշտության հեղինակ (թրեքներ՝ 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 11, 14, 16)
* Տիմոֆեյ Կոպիլով՝ երաժիշտ, խոսքերի հեղինակ (թրեք 6), երաժշտության հեղինակ (թրեք 6)
* Ալեքսեյ Բարիշյով՝ երաժիշտ, երաժշտության հեղինակ (թրեք 6)
* Սերգեյ Ռիբչինսկիյ՝ երաժիշտ, երաժշտության հեղինակ (թրեք 6)
* L’One՝ հրավիրված արտիստ (թրեք 8), խոսքերի հեղինակ (թրեք 8)
*Մոտ՝ հրավիրված արտիստ (թրեք 4), բառերի հեղինակ (թրեք 4)
*Եգոր Կրիդ՝ հրավիրված արտիստ (թրեք 2)
*Գրիգորի Լեպս՝ հյուր արտիստ (թրեք 7)
*Սկրուդջի՝ հրավիրված արտիստ (թրեք 10), խոսքերի հեղինակ (թրեք 10)
*Անտոն Բեյաև՝ հրավիրված արտիստ (թրեք 16)
* Blackmailers Blues Band՝ հրավիրված հյուր (թրեք 6)
* A’Studio՝ հրավիրված հյուր (թրեք 14)
* Պաշու՝ գործադիր պրոդյուսեր
* Վիկտոր Աբրամով՝ գործադիր պրոդյուսեր

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* «Олимп»  на сайте Яндекс.Музыка
* 
* 

Կատեգորիա:2016 ալբոմներ
Կատեգորիա:Տիմատիի ալբոմներ