Պարտքի գնորդ (ԱՄՆ)

**Պարտքի գնորդ** (), ընկերություն, երբեմն նաև գանձման գործակալություն, մասնավոր պարտքերի գանձման իրավաբանական ընկերություն կամ մասնավոր ներդրող, որը գնում է ժամկետանց կամ մարված պարտքեր պարտատիրոջից կամ վարկատուից՝ պարտքի անվանական արժեքի որոշակի տոկոսի դիմաց՝ հիմնվելով հաշիվների պոտենցիալ գանձելիության վրա։ Պարտքի գնորդը կարող է ինքնուրույն գանձել պարտքը, օգտվել երրորդ կողմի գանձող գործակալության ծառայություններից, վերափաթեթավորել և վերավաճառել գնված պորտֆելի մի մասը կամ օգտագործել այս տարբերակների ցանկացած համադրություն։

Դաշնային առևտրային հանձնաժողովը (FTC) կառավարում է 1977 թվականի «Արդար պարտքերի գանձման պրակտիկայի մասին» դաշնային պատմական օրենքը (FDCPA), որը սահմանել է պարտքերի գանձման ոլորտի ստանդարտները և կախված է ոլորտի ինքնակարգավորումից կամ օրենքի «ինքնակիրառումից»՝ «մասնավոր գործողությունների» միջոցով, այլ ոչ թե «կառավարության օրենքների կիրառման» միջոցով: FDCPA-ն պաշտպանում է սպառողներին և էթիկական հավաքորդներին:

1999-2009 թվականներին «պարտքի գնման ի հայտ գալը և աճը», այսինքն՝ «պարտքերի գնումը, գանձումը և վերավաճառքը չվճարված վիճակում», համարվում էր պարտքերի գանձման բիզնեսի «ամենանշանակալի փոփոխությունը»: Ըստ Սակրամենտոյում (Կալիֆոռնիա) գործող պարտքի գնորդների ասոցիացիայի (DBA), որը պարտքի գնորդների առևտրային ասոցիացիա է, 2008 թվականին պարտքի գնորդների թիվը հասել էր «հարյուրավորների, հնարավոր է՝ հազարավորների»: Ըստ *«Նիլսոնի զեկույցի»՝* պարտքերի գնման ոլորտը խիստ կենտրոնացված է եղել այնտեղ, որտեղ միայն տասը պարտքերի գնորդներ էին «պատասխանատու 2007 թվականի հաշվետու տարում գնված վարկային քարտերի պարտքի 81 տոկոսի համար»։

DBA-ն, որը հիմնադրվել է 1997 թվականին և այժմ հայտնի է որպես Դեբիտորական պարտքերի կառավարման ասոցիացիա (RMA), պարտքի գնորդների համար տրամադրում է ինքնակարգավորման գործիք՝ Միջազգային դեբիտորական պարտքերի կառավարման հավաստագրման ծրագիրը, որը պարտադիր է բոլոր RMA անդամների համար 2016 թվականի փետրվարի 29-ից։

2015 թվականին Encore Capital Group-ը և դուստր ձեռնարկությունները կազմել են Միացյալ Նահանգների ամենամեծ պարտքի գնորդը և հավաքագրողը, իսկ Portfolio Recovery Associates-ը՝ երկրորդ խոշորագույնը։

Նյու Յորքի Դաշնային պահուստային բանկի 2017 թվականի մայիսի տնային տնտեսությունների պարտքի և վարկի վերաբերյալ եռամսյակային հաշվետվության համաձայն՝ ամերիկացիները 12.73 տրիլիոն դոլարի սպառողական պարտք ունեն վարկատուներին՝ վարկային քարտերի ընկերություններին, ուսանողական վարկերին, հիփոթեքային վարկերին և ավտոմեքենաների վաճառողներին և այլն։ Այս պարտքերը սովորաբար մարվում են պարտատերերին, սակայն 2017 թվականին չվճարված պարտքերը «ավելի ու ավելի հավանական էր, որ կհայտնվեին պրոֆեսիոնալ պարտքերի հավաքագրողների ձեռքում՝ այն ընկերությունների, որոնց գործն է հավաքել այլ ընկերությունների պարտքերը»։ Համաձայն CFPB-ի 2017 թվականի տարեկան հաշվետվության՝ «13.7 միլիարդ դոլարի արդյունաբերության» 6000 հավաքագրող գործակալություններում աշխատում էր 130,000 մարդ:

## Պարտքի գնորդների դերը
Պարտքերի գանձման ոլորտը, որը ներառում է պարտքերի գնորդներին, «ներքին գանձման բաժիններին, երրորդ կողմի գանձման գործակալություններին և գանձման փաստաբաններին», ամեն տարի վերականգնում և վերադարձնում է «միլիարդավոր դոլարների չվճարված պարտք» «քարտերի թողարկողներին և այլ պարտատերերին», ինչը «մեծացնում է սպառողական վարկերի մատչելիությունը և նվազեցնում դրա արժեքը»։ «Դեբիտորական պարտքերի կառավարման ոլորտը» ներառում է «սկզբնական պարտատերերի պարտքերի գանձման գործելակերպը»։ GAO-ն պարտքերի գանձման ոլորտը անվանում է «բիզնեսներ, որոնք զբաղվում են պարտքերի գանձմամբ, որոնց համար բիզնեսը սկզբնական պարտատերը չէ»:

Ըստ ACA International-ի, որը նախկինում հայտնի է եղել որպես Ամերիկյան հավաքագրողների ասոցիացիա, որը ներկայացնում է «հավաքագրման գործակալություններ, վարկատուներ, պարտքերի գնորդներ, հավաքագրման փաստաբաններ և պարտքերի հավաքագրման ոլորտի ծառայություններ մատուցողներ» առևտրային խումբ է, հավաքագրման ոլորտն ընդհանուր առմամբ 2013 թվականին ամբողջ երկրում ապահովել է ավելի քան 230,000 աշխատատեղ։

## Պատմություն
ԱՄՆ-ում պարտքի գնման արդյունաբերությունը սկսվել է որպես արդյունք խնայողական և վարկային ճգնաժամի (S&L ճգնաժամ) մասին, որի ընթացքում 1986-1995 թվականներին ամերիկյան 3234 խնայողական և վարկային ասոցիացիաներից 1043-ը սնանկացել են և հարյուրավոր բանկեր փակվել Դաշնային խնայողական և վարկային ապահովագրության կորպորացիայի (FSLIC) և Resolution Trust Corporation-ի (RTC) կողմից։ Դաշնային ավանդների ապահովագրության կորպորացիան (FDIC), որը ապահովագրում է մինչև որոշակի գումարի չափով ավանդները, ստացել է բանկի ակտիվները՝ փակված բանկերի ավանդատուներին պարտքերի մարման հետ կապված ծախսերը հոգալու համար։

Երբ FDIC-ը և ի վերջո Resolution Trust Corporation-ը ստանձնեցին ակտիվների վերահսկողությունը, նրանք ստիպված եղան գտնել հաստատություններ, կազմակերպություններ և մասնավոր ներդրողներ, որոնք պատրաստ կլինեին գնել փակված բանկերի ակտիվները, ներառյալ ինչպես գործող, այնպես էլ չաշխատող (չվճարված կամ դուրս գրված) հաշիվները։

Ռեստորանային հանձնաժողովը (RTC) ամբողջ երկրում աճուրդներ էր անցկացնում՝ թույլ տալով տարբեր կազմակերպությունների մասնակցել խառը ակտիվների պորտֆելների համար առաջարկների: Այս աճուրդների ժամանակ գնորդները չէին կարողանում գնահատել ակտիվները առաջարկներ ներկայացնելուց առաջ և գնորդների մեծ մասը պատկերացում չի ունեցել, թե ինչ էին գնել, մինչև աճուրդից դուրս գալը։ Այս ակտիվների լայն հանրության համար հասանելիությունը դարձավ պարտքերի գնման արդյունաբերության մեկնարկի համար օգտագործվող վառելիքը։

DBA-ն, որը պարտքի գնորդների ոլորտի առևտրային ասոցիացիա է, որը հիմնադրվել է 1997 թվականին։

Արդյունաբերության շահութաբերության շնորհիվ, պարտքի գնումը կտրուկ ընդլայնվել է 2000-2005 թվականներին՝ կրկնապատկելով պարտքի ձեռքբերումը այդ տարիներին։

Համաձայն 2004 թվականի *«Առողջապահության ֆինանսական կառավարման»* կայքէջի՝ վարկային քարտերի պարտքը կազմում է պարտքի գնորդներին վաճառված հաշիվների 70%-ը, որին հաջորդում են ավտոմեքենայի վարկերը, հեռահաղորդակցության պարտքը և մանրածախ հաշիվները։

2005 թվականին սպառողական վարկերի ընդհանուր ծավալը հասել էր նոր բարձրակետի՝ գերազանցելով 2 տրիլիոն դոլարը, ինչը 25% աճ է 2000 թվականից ի վեր։ 2005 թվականի հոկտեմբերի 17-ին ուժի մեջ մտավ «Սնանկության չարաշահումների կանխարգելման և սպառողների պաշտպանության մասին» օրենքը (BAPCPA), որն ավելի խիստ սնանկության օրենքներով էր, ինչը դժվարացնում էր պարտապանների համար դատարանների միջոցով պարտքերից ազատվելու գործընթացը։ Ըստ Ազգային սպառողական իրավունքի կենտրոնի (NCLC), այս երկու գործոնները նպաստել են պարտքերի գնման ոլորտի արագ աճին։ Աճող պարտքի բեռը էլ ավելի բարդացավ «աճող տոկոսադրույքներով և անձնական եկամուտների լճացմամբ»։ Պարտքային ճգնաժամը սրող այլ գործոններից էին «անձնական տվյալների գողությունը և ինտերնետային խարդախությունը»: BAPCPA-ն «փաստացի չեղյալ հայտարարել է անհատների համար նոր սկզբի սկզբունքը»։

Սնանկության բարեփոխումը օգուտ բերել է «բանկերին, վարկային քարտերի ընկերություններին և այլ վարկատուներին», որոնք լոբբինգ էին անում բարեփոխման համար, քանի որ նրանք են կրում կորուստը, երբ պարտքերը մարվում են սնանկության միջոցով։ Համաձայն *Berkeley Business Law Journal-ի* 2009 թվականի հոդվածի՝ BAPCPA-ի արդյունքում «չնայած սնանկացումները և վարկային քարտերի ընկերությունների վնասները նվազել են և վարկային քարտերի ընկերությունները ռեկորդային շահույթ են ստացել, վարկային քարտերի պարտքի սպառողների համար ծախսը իրականում աճել է։ Այլ կերպ ասած, 2005 թվականի սնանկության բարեփոխումները շահույթ են բերել վարկային քարտերի ընկերություններին» և «ավելացրել են ծախսերը և նվազեցրել սպառողների համար սնանկության օգուտները»: 2007 թվականին 11-րդ գլխի՝ որպես պարտապանների պարտքերի մարման միջոցի օգտագործումը նվազել է։

Մինչև 2005 թվականը պարտքի գնորդները գնել էին մոտավորապես 110 միլիարդ դոլարի անվանական արժեքով ժամկետանց պարտքեր։ ԱՄՆ արժեթղթերի և բորսաների հանձնաժողովի (SEC) ներկայացրած փաստաթղթերի համաձայն, 2005 թվականին այդ ժամանակվա խոշորագույն պարտքի գնորդները միլիարդավոր դոլարների արժողությամբ պարտք էին գնել մեկ դոլարի դիմաց չնչին գումարով։ Օրինակ՝ Asset Acceptance-ը 102.3 միլիոն դոլարով գնել է 4.2 միլիարդ դոլարի պարտք, որը կազմում է 2.4 ցենտ մեկ դոլարի համար։

Քրիստոֆեր Պալմերիի խոսքով՝ 2005 թվականին «տարեկան 15 միլիարդ դոլարի [պարտքի գնորդների] արդյունաբերությունը» վերածվել էր «կորպորատիվ»-ի։ Միայն 2005 թվականի երրորդ եռամսյակում «մասնավոր կապիտալի ընկերությունները, ռիսկային կապիտալիստները և այլք ներդրել են ռեկորդային 1.6 միլիարդ դոլար բիզնեսում, գրեթե նույնքան, որքան ամբողջ [2004 թվականին]: Վեց ընկերություններ [են] հրապարակային առևտրով զբաղվող ընկերություններ են եղել, իսկ երկուսը [2005 թվականին] կատարել են երկրորդային բաժնետոմսերի առաջարկներ»։

Վարկային և գանձման մասնագետների ասոցիացիայի (ACA) 2005 թվականի հրապարակման համաձայն՝ 2005 թվականին, ոլորտի տեսանելիության և շահութաբերության աճին զուգընթաց, մեծացել է նաև մրցակցությունը՝ թե՛ պարտքի գնորդների թվի, թե՛ վատ պարտքերի գների աճի առումով։

2006 թվականի հուլիսին *[[Նյու Յորք Թայմս|«Նյու Յորք Թայմս»]]*-ում հրապարակված հոդվածում նշվում էր, որ Դաշնային առևտրի հանձնաժողովը 2005 թվականին սպառողներից ստացել է 66,627 բողոք «երրորդ կողմի պարտքերի հավաքագրողների» մասին՝ համեմատած 1999 թվականի 11,820-ի հետ։

2007 թվականին վարկային քարտերի ընդհանուր չմարված պարտքը հասավ ավելի քան 838 միլիարդ դոլարի, իսկ վարկային քարտերով վճարումների ուշացման մակարդակը հասավ իր ամենաբարձր մակարդակին վերջին 18 տարվա ընթացքում ՝ Միացյալ Նահանգներում Մեծ ռեցեսիայի ընթացքում։ 2007 թվականի դեկտեմբերին վարկային քարտերի վեց խոշորագույն թողարկողներն էին՝ Citigroup Inc.-ը, Bank of America-ն, JPMorgan Chase & Co.-ն, Capital One Financial Corp.-ը, Discover Financial Services Inc.-ը և American Express-ը, որոնց վարկային քարտերի ընդհանուր պարտքը կազմել է 692,879,725,000 դոլար։

2008 թվականին, միասին, «պարտքի խոշորագույն գնորդներից ինը»-ը գնել են ընդհանուր պարտքի 76.1%-ը։ Խոշորագույն պարտքի գնորդներից վեցը մասնակցել են FTC-ի եռամյա ուսումնասիրությանը, որը տրամադրել է մոտ 6.5 միլիարդ դոլարով գնված 5000 պորտֆելների՝ հիմնականում վարկային քարտերի պարտքի վերաբերյալ որոշ տվյալներ, որոնք ներկայացնում են գրեթե «90 միլիոն սպառողական հաշիվներ»։ Հաշիվների ընդհանուր անվանական արժեքը կազմում էր մոտավորապես 143 միլիարդ դոլար։

2008 թվականի տնտեսական անկման հետևանքով լավագույն հաշիվների գները 2007–2008 թվականների ամենաբարձր՝ 14 ցենտից մեկ դոլարի համար նվազեցին մինչև 4–7 ցենտ։ Համաձայն «Վճարումների աղբյուր 2009» կայքէջի՝ կախված պարտքի ժամկետից և պատմությունից, գնորդը սովորաբար վճարում էր պարտքի անվանական արժեքի 3-ից 20 տոկոսը։ Հաշիվները, որոնք ուղղակիորեն ստացվում են սկզբնական պարտատիրոջից՝ առանց որևէ հավաքագրման գործակալության մոտ տեղադրվելու, ունեն ամենաբարձր արժեքը, որտեղ գները նվազում են՝ հաշվից գումարը հանելուց հետո անցած ժամանակի հիման վրա։

2010 թվականին Դոդ-Ֆրենկի Ուոլ Սթրիթի բարեփոխումների և սպառողների պաշտպանության մասին օրենքի ընդունմամբ խստացվել են պարտքի գնորդների ոլորտի կարգավորումները։ «Պետական դատարաններում խափանվելով՝ պարտքի գնորդները» սկսեցին հազարավոր դատական հայցեր ներկայացնել «սնանկության դատարաններում, մասնավորապես՝ Սնանկության օրենսգրքի 13-րդ գլխով կարգավորվող դեպքերում, որը թույլ է տալիս կանոնավոր եկամուտ ունեցող սպառողներին վերակառուցել իրենց պարտքերը և մարել որքան հնարավոր է շատ գումար մի քանի տարվա ընթացքում»։

## Մասնագիտական միավորումներ
; Վարկային և գանձման մասնագետների միջազգային ասոցիացիա (ACA)
: Վարկային և գանձման մասնագետների միջազգային ասոցիացիան (ACA) ստեղծվել է 1939 թվականին՝ ներկայացնելու «երրորդ կողմի գանձման գործակալություններին, իրավաբանական ընկերություններին, ակտիվների գնման ընկերություններին, վարկատուներին և մատակարարներին կից ընկերություններին», որը «սահմանում է էթիկական չափանիշներ, արտադրում է ապրանքների, ծառայությունների և հրապարակումների լայն տեսականի և արտահայտում է վարկային և գանձման ոլորտի արժեքը բիզնեսի, քաղաքականության մշակողների և սպառողների համար»:
; Դեբիտորական պարտքերի կառավարման ասոցիացիա (RMA)
: Սակրամենտոյում, Կալիֆոռնիա նահանգում գտնվող Դեբիտորական պարտքերի կառավարման ասոցիացիան (RMA), որը նախկինում հայտնի էր որպես Պարտքի գնորդների ասոցիացիա, ոչ առևտրային առևտրային ասոցիացիա է, հիմնադրվել է 1997 թվականին և ունի 575 անդամակցություն։

## Կարգավորում
1977 թվականի դաշնային նշանակալի «Արդար պարտքերի գանձման պրակտիկայի մասին» օրենքը (FDCPA) «նախատեսված է եղել... հիմնականում ինքնակիրառվող օրենք», որտեղ «մասնավոր գործողությունները, այլ ոչ թե կառավարության օրենքների կիրառումը» «արդյունաբերության կողմից օրենքին համապատասխանությունը խթանելու հիմնական միջոցն էին»: 2010 թվականին FDCPA-ն փոփոխվել է։

### Դաշնային կանոնակարգեր
Սպառողական երրորդ կողմի գործակալությունները ենթակա են FDCPA-ին, որն ուժի մեջ է մտել 1978 թվականի մարտին և կառավարվում է Դաշնային առևտրի հանձնաժողովի (FTC) կողմից (15 USC 1692 և հաջորդական): FDCPA-ն նախատեսված էր պարտքերի գանձման ոլորտի համար FDCPA-ն սահմանել էր ստանդարտներ, որոնք նախատեսված էին «սպառողներին պաշտպանելու պարտքերի գանձման վնասակար գործելակերպից և պաշտպանելու էթիկական գանձողներին մրցակցային անբարենպաստությունից»: FDCPA-ի ընդունումից երեսուն տարի անց, FTC-ի կողմից կազմակերպված աշխատաժողովում, որին մասնակցում էին «սպառողական խմբեր, պարտքերի գանձման ոլորտ, ակադեմիական շրջանակներ և պետական գործակալություններ» պարզվել է, որ «պարտքերի գանձման բիզնեսում ամենակարևոր փոփոխությունը» [1997-ից 2007 թվականներին] «պարտքերի գնման (այսինքն՝ պարտքերի գնումը, գանձումը և վերավաճառքը) ի հայտ գալն ու աճն է եղել»:

FDCPA-ի համաձայն՝ հետևյալ չարաշահող պարտքերի գանձման գործելակերպերը անօրինական են՝

* Դատական հայցերի ներկայացում առանց որևէ փաստաթղթի, որը ցույց կտա, որ պարտքը երբևէ գնվել կամ զիջվել է հայցվորին։
* Հետապնդելով այնպիսի պարտքեր, որոնք իրականում չեն պատկանում թիրախային անձին։
* Փորձել գանձել, անպատշաճ կերպով դատի տալ կամ սպառնալ դատի տալ մարդկանց՝ վաղեմության ժամկետը լրացած կամ սնանկության միջոցով կարգավորված և փակված պարտքերի համար։
* Վարկային բյուրոյին պարտատիրոջ մասին սխալ տեղեկություններ հաղորդելը։
* Իրավապահ մարմինների անունից կեղծել և անձի ձերբակալման սպառնալիք ներկայացնել, կամ անձի աշխատավարձը ուղղակիորեն բռնագրավելու, նրա ունեցվածքը բռնագրավելու սպառնալիք և այլն։
* Պարտքը գրավոր չհաստատելը պահանջի դեպքում։
* Շարունակել զանգահարել անձի աշխատանքի վայր, երբ նրան հրահանգվել է չզանգահարել։
* Հեռախոսազանգերը դադարեցնելու և միայն փոստով շփվելու մասին դադարեցման մասին ծանուցումները անտեսելը։
* Բանավոր վիրավորանքներ, անպարկեշտ լեզու օգտագործելը, սպառնալը և ոտնձգությունը սպառողների նկատմամբ։

Մինչդեռ սկզբնական պարտատերերը հաճախ ազատված են արդար պարտքերի գանձման օրենքներից, դատարաններն ու կարգավորող մարմիններն ընդհանուր առմամբ, այն դիրքորոշումն են ընդունել, որ պարտքի գնորդները և ցանկացած այլ երրորդ կողմի գանձման գործակալություն ընդգրկված են այդ օրենքներով։ Պարտքի գնորդը նույն խթանը չունի պարտապանի հետ հաճախորդի հարաբերությունները պահպանելու համար, ինչ սկզբնական պարտատերը և որոշ պարտքի գնորդներ կարող են անտարբեր լինել բացասական հրապարակայնության և բողոքների նկատմամբ։ Այսպիսով, կան հաղորդագրություններ այն մասին, որ որոշ պարտքի գնորդներ զբաղվում են պարտքերի գանձման չարաշահման գործելակերպով, որն անօրինական է «Պարտքերի գանձման արդար գործելակերպի մասին» օրենքի համաձայն։

Այսպիսով, պարտքի գնորդները, որոնք զբաղվում են չարաշահող գանձման գործելակերպով, ենթակա են դատական հայցերի՝ համաձայն «Պարտքի արդար գանձման գործելակերպի մասին» օրենքի, «Արդար վարկային հաշվետվությունների մասին» օրենքի և այլ նահանգային ու դաշնային օրենքների։ Նրանք կարող են նաև ենթարկվել կարգավորող գործողությունների նահանգային գլխավոր դատախազների կամ Դաշնային առևտրի հանձնաժողովի կողմից, որը 2004 թվականին փակել է «Capital Acquisitions and Management Corporation»-ը՝ պարտքի գնորդ, որը, ենթադրաբար, ներգրավված էր պարտքերի հավաքագրման լայնածավալ չարաշահման պրակտիկայում։

Պարտքի գնորդների շուրջ բազմաթիվ վիճահարույց հարցերը լուծելու և բիզնեսի մասին ավելին իմանալու համար, 2010 թվականի հունվարին ԱՄՆ Առևտրի դաշնային հանձնաժողովը (FTC) խնդրել է երկրի ինը խոշորագույն պարտքի գնորդներին ներկայացնել մանրամասն տեղեկություններ իրենց բիզնեսի և անցյալում գնած պարտքային պորտֆելների մասին։

2007 թվականի հոկտեմբերին FDCPA-ի փոփոխությունների վերաբերյալ FTC-ի լսումներից հետո, Հանձնաժողովը ձեռնարկել է «աննախադեպ կիրառման միջոցներ խոշոր դեբիտորական պարտքերի կառավարման (ARM) ընկերությունների դեմ»:

2009 թվականի փետրվարի զեկույցում Հանձնաժողովը մտահոգություններ էր հայտնել սպառողների պաշտպանության վերաբերյալ՝ կապված «պարտքերի գանձման դատական գործընթացների և արբիտրաժային պրակտիկայի» հետ: Այս մտահոգությունները կրկնվեցին նրանց 2010 թվականի զեկույցում, որում Հանձնաժողովը նշել է, որ «սպառողական պարտքերի լուծման» գործող համակարգը «խափանված» է։ Սպառողները «բավարար չափով պաշտպանված չէին ո՛չ պարտքերի գանձման վերաբերյալ դատական գործընթացներում, ո՛չ էլ արբիտրաժում»։ ԱՄՆ դաշնային առևտրի հանձնաժողովը (FTC) խորհուրդ տվել է դաշնային և նահանգային կառավարություններին, ինչպես նաև պարտքերի գանձման ոլորտին իրականացնել բարեփոխումներ՝ համակարգի արդյունավետությունն ու արդարությունը բարձրացնելու համար։

2013 թվականի հունվարին ԱՄՆ Առևտրի դաշնային հանձնաժողովը (FTC) հրապարակել է իր զեկույցը՝ «Պարտքի գնման արդյունաբերության կառուցվածքը և գործելակերպը» վերնագրով, որը «պարտքի գնորդների առաջին խոշոր փորձարարական ուսումնասիրությունն» է եղել։

2010 թվականին ընդունվել է Դոդ-Ֆրենկի Ուոլ Սթրիթի բարեփոխումների և սպառողների պաշտպանության մասին օրենքը։

### Նահանգներ
ԱՄՆ շատ նահանգներ ունեն FDCPA-ին նման օրենքներ պարտքերի արդար գանձման վերաբերյալ, որոնք որոշները անվանում են «մինի-FDCPA»: Շատ նահանգների օրենքները կարգավորում են պարտքերի գանձման ոլորտը և սպառող պարտապաններին ավելի լայն պաշտպանություն են տրամադրում չարաշահող և խաբուսիկ գործելակերպից։

Մասաչուսեթսում պարտքերի գանձման մասին օրենքը մոդելավորվել է FDCPA-ի նմանությամբ և օգտագործում է Հանձնաժողովի պարտքերի գանձողի սահմանումները՝ պարտքի գնորդներին ներառելու համար։ Մասաչուսեթսը և FDCPA-ն մերժեցին այն փաստարկները, որ «գանձումները պետք է լինեն «ուրիշի» համար կամ որ պարտքի գնորդը ներառված է «պարտատիրոջ» սահմանման մեջ և, հետևաբար, որպես «պարտատիրոջ» չի ընդգրկվի FDCPA-ի կողմից»...: [Այնուամենայնիվ], պարտատիրոջը չի վերաբերում այն անձին, ով ստացել է պարտքի զիջում կամ փոխանցում՝ չկատարման դեպքում»։ Պարտքի գնորդները ներառված են սահմանման մեջ` «ցանկացած անձ, որն օգտագործում է միջպետական առևտրի կամ փոստի որևէ գործիք ցանկացած բիզնեսում, որի հիմնական նպատակը պարտքի գանձումն է, կամ որը պարբերաբար գանձում կամ փորձում է գանձել, ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն, պարտք կամ պարտք, որը հայտարարվել է պարտք կամ պարտք մեկ այլ անձի»։

### Քաղաքային
Նյու Յորք քաղաքը 2009 թվականին ընդունել է օրենք, որն «արգելում է պարտքերի գանձման գործակալություններին գանձել «այն պարտքը, որի համար դատական հայց ներկայացնելու վաղեմության ժամկետը լրացել է, եթե այդ գործակալությունը նախապես սպառողին չի տրամադրում սպառողի օրինական իրավունքների մասին այնպիսի տեղեկատվություն, ինչպես սահմանված է հանձնակատարի կողմից կանոնակարգով»:

### Ինքնակարգավորում
Միջազգային դեբիտորական պարտքերի կառավարման հավաստագրման ծրագիրը, որը հիմնադրվել է 2013 թվականին և պարտադիր դարձել 2016 թվականի փետրվարի 29-ից բոլոր «DBA International անդամների համար՝ մասնագիտական, ստանդարտ և ասոցացված անդամակցության կատեգորիաներում»:

DBA International-ի դեբիտորական պարտքերի կառավարման հավաստագրման ծրագիրը հիմնադրվել է 2013 թվականին՝ ԱՄՆ դեբիտորական պարտքերի ոլորտում գործող և աշխատող ընկերություններին և անհատներին հավաստագրելու համար։ Այս «ոսկե ստանդարտի» հավաստագրման ծրագիրը մշակվել է դեբիտորական պարտքերի ոլորտի համար միասնական, սպառողակենտրոն, լավագույն փորձի ստանդարտները խթանելու համար։ Ծրագիրը կառավարվում է DBA International-ի կողմից։ Ծրագիրը սահմանել է ազգային չափանիշ պարտքի գնման ոլորտը ապահովելու համար, որ հավաստագրված ընկերությունները համապատասխանում են նահանգային և դաշնային օրենսդրական պահանջներին, արձագանքում են սպառողների բողոքներին և հարցումներին և հետևում են ոլորտի լավագույն փորձին։ Ծրագիրը պահանջում է, որ հավաստագրված ընկերությունները համապատասխանեն 20 չափանիշների՝ սկսած տվյալների և փաստաթղթերի ձեռքբերումից, սեփականության շղթայից և տվյալների անվտանգությունից մինչև սպառողների բողոքների և վեճերի լուծման քաղաքականության մշակումը։ Հավաստագրված ընկերությունները ենթակա են անկախ երրորդ կողմի աուդիտների, ինչպես նաև վերականգնողական համաձայնագրերի, եթե դրանք չեն համապատասխանում ստանդարտներին։ Ծրագրի պահանջները չկատարելը կհանգեցնի վկայականի կորստի։

Իր 2016 թվականի սպիտակ թղթում RMA-ն առաջարկել է ինքնակարգավորման մի շարք տարբերակներ, ինչպիսիք են ստանդարտացված արդյունաբերության լավագույն փորձի ընդունումը՝ ապահովելու համար, որ երկրորդային շուկայի վաճառքի գործարքները «պահպանեն տվյալների և փաստաթղթերի ամբողջականությունը» վաճառքի գործարքի վերաբերյալ «վաճառքի պահին»՝ խուսափելու համար ավելի շատ կառավարական կարգավորումների կիրառումից։ Սա ներառում է սպառողի լրիվ անունը, հասցեն, սոցիալական ապահովագրության համարը կամ կառավարության կողմից տրված այլ նույնականացման համարը, ինչպես նաև պայմանագրի պատճենները, չվճարված մնացորդը՝ «հետվճարային մնացորդի, տոկոսների, վճարների, վճարումների և պարտատիրոջ/սեփականատիրոջ կողմից լիազորված վարկերի մանրամասն նկարագրությամբ»:

## Հավաքագրման գործակալությունների տեսակներ
2005 թվականին պարտքի գնորդների չափերը տատանվում էին շատ փոքր մասնավոր բիզնեսներից մինչև բազմամիլիոն դոլարանոց հրապարակային առևտրով զբաղվող ընկերություններ։

Համաձայն *[[Վաշինգտոն Փոստ|The Washington Post]]-*ի 2005 թվականի հոդվածի՝ կար չորս հրապարակային առևտրով զբաղվող պարտքային պարտատոմսեր։

Պարտքի գնորդները կարող են դասակարգվել որպես «ակտիվ»՝ նրանք, ովքեր փորձում են գանձել իրենց գնած հաշիվներից, կամ «պասիվ»՝ նրանք, ովքեր ներդրում են կատարում պարտքի մեջ, ապա գանձման գործունեությունը հանձնարարում են առանձին գանձման գործակալության կամ գանձման իրավաբանական ընկերության: Դոդ-Ֆրենկի ժամանակներից ի վեր «պասիվ» պարտք գնողը գրեթե վերացել է։

2005 թվականին *«Business Credit»* ամսագրում հրապարակված հոդվածում հեղինակ Փոլ Լեգրադին տարբերակում է կատարել առաջին, երկրորդ և երրորդ կողմի գանձող գործակալությունների միջև։ Առաջին կողմի պարտքերի գանձման գործակալությունները հակված են ավելի կառուցողական հարաբերություններ զարգացնել երկրորդ կողմի (կոչվում են սպառողներ կամ պարտապաններ) հետ և ներգրավված են պարտքը երրորդ կողմին վաճառելուց կամ փոխանցելուց առաջ առաջին ամիսներին։ Առաջին կողմը դուրս է գրում պարտքի արժեքի մեծ մասը երրորդ կողմի հավաքագրող գործակալությանը վաճառքի դեպքում։

Քրիստոֆեր Պալմերիի 2005 թվականի հոդվածի համաձայն՝ պարտքերի չվճարման հետ կապված առաջին կողմի գանձող գործակալության համար հասարակայնության հետ կապերի հետ կապված ռիսկերը նվազեցվում են պարտքերի գանձումը երրորդ կողմի գանձողին փոխանցելու միջոցով։ Առաջին կողմի վարկատուները վարկատուի կողմից վարձված արտաքին ընկերություններ են՝ «30-ից 90 օր ուշացած, բայց վարկատուի կողմից դեռևս չհաշվարկված որպես վնասներ» հաշիվներից գումարները գանձելու համար։

Պարտք գնող կազմակերպությունների տարբեր չափերի պատճառով, ոչ բոլոր կազմակերպություններն ունեն անհրաժեշտ կապիտալը՝ պարտքի թողարկողից անմիջապես խոշոր պորտֆելներ գնելու համար։ Պատմականորեն, փոքր պարտքեր գնող ընկերությունները գնում էին իրենց պարտքային հաշիվները ավելի մեծ գնորդից այն բանից հետո, երբ այդ ավելի մեծ գնորդն արդեն փորձել էր գանձել գումարը հաշվից։

Գնված պարտքերը կարող են ներառել նաև անձնական վարկեր, կոմունալ վճարումներ, բժշկական վճարումներ, առաջնային և երկրորդային հիփոթեքային վարկեր կամ ցանկացած տեսակի սպառողական կամ առևտրային վարկային հաշիվ։

Պարտքի գնումը պատմականորեն տեղի է ունեցել հաշիվների ստատիկ խմբից բաղկացած ամբողջ պորտֆելների գնման և վաճառքի միջոցով։ Պարտքի թողարկողները սովորաբար նախընտրում են իրենց ամբողջ պորտֆելը վաճառել մեկ պարտքի գնորդին, քանի որ թողարկողն է պատասխանատու պարտքի գնորդներին հաշվի վավերականությունը հաստատող փաստաթղթեր տրամադրելու համար։ Այս փաստաթղթերը, որոնք պարտքի գնման ոլորտում հայտնի են որպես «մեդիա», կարող են ներառել հաշվի սկզբնական դիմումը, ամսական հաշվետվությունները, վաճառքի մասին երդմնագրերը և մարման հաշվետվությունները: Այս տեղեկատվությունը պաշտպանում է սպառողներին և անհրաժեշտ է դատարանում ապացուցելու համար, որ պարտապանը պարտք է և որ պարտքի գնորդը հաշվի սեփականատերն է։

Խոշոր բանկերի մեծ մասը, որոնք վաճառում են իրենց դուրս գրված ակտիվների ամբողջությունը կամ մի մասը, վաճառում են իրենց հաշիվները նախապես հաստատված գնորդների փոքր խմբի, ովքեր գնումներ են կատարում «Առաջիկա հոսքի համաձայնագիր» անունով հայտնի մեխանիզմի միջոցով։ Առաջընթաց հոսքը պարտքի գնորդի և պարտքի վաճառողի միջև համաձայնություն է` որոշակի ժամանակահատվածում նախապես որոշված գնով որոշակի պարտքի ֆիքսված գումարի գործարք կնքելու վերաբերյալ։ Օրինակ՝ պարտքի գնորդը և պարտքի վաճառողը կարող են պայմանագիր կնքել՝ 12 ամսվա ընթացքում ամեն ամիս 7% գնով 20 միլիոն դոլարի անվանական արժեքով պարտք փոխանակելու վերաբերյալ։

## Ուսանողական վարկեր
2005 թվականից ի վեր Navient-ը Սալի Մեյից ձեռք է բերել «մասնավոր ուսանողական վարկերի, Կրթության դեպարտամենտի ուղղակի վարկերի և Դաշնային ընտանեկան կրթական վարկերի (FFEL) ծրագրի շրջանակներում ստեղծված ուսանողական վարկերի» դեբիտորական պարտքերի պորտֆելը։ Մինչև 2015 թվականը ԱՄՆ Կրթության նախարարությունը պայմանագրային հիմունքներով տարբեր դաշնային դեբիտորական պարտքերի գանձողներին էր հանձնարարել կառավարել «744.3 միլիարդ դոլարի ուղղակի ուսանողական վարկերի պորտֆելը»:

## Խոշորագույն պարտքի գնորդներ
Պարտքի գնորդները, ինչպիսիք են Encore Capital Group-ը և Portfolio Recovery Associates-ը, որոնք երկու խոշորագույն պարտքի գնորդներն են, գնում են «խոշոր բանկերից, վարկային միություններից և կոմունալ ծառայություններ մատուցողներից չվճարված սպառողական դեբիտորական պարտքերի պորտֆելներ»։ Ըստ ԱՄՆ կառավարության պաշտոնական կայքի՝ Սպառողների ֆինանսական պաշտպանության բյուրոյի՝Encore Capital Group-ը և դուստր ձեռնարկությունները կազմում են Միացյալ Նահանգների ամենամեծ պարտքի գնորդը և գանձողը։ Encore Capital-ը գրանցել է եկամուտների աճ՝ 2009 թվականի 316 միլիոն դոլարից հասնելով 773 միլիոն դոլարի 2013 թվականին։ Ընկերությունը NASDAQ Global Select հրապարակային առևտրվող ընկերություն է, որը Russell 2000, S&P SmallCap 600 և Wilshire 4500 ֆոնդերի բաղկացուցիչ մասն է կազմում։ Portfolio Recovery Associates-ը 2015 թվականին երկրորդ խոշորագույնն էր։

NCO-ն, որը նախկինում պարտքերի հավաքագրող խոշորագույնն էր, մասնավորեցվել է 2006 թվականին՝ One Equity Partners-ի հետ միաձուլվելուց հետո։

Դեբիտորական պարտքերի կառավարման ծառայությունների կորպորացիան (RMS)՝ պարտքերի գանձման գործակալությունը, գտնվում է Բեթլեհեմում, Փենսիլվանիա: 2005 թվականի սեպտեմբերին Citigroup-ի ռիսկային կապիտալի ֆոնդերը ձեռք բերեցին RMS-ի վերահսկիչ փաթեթը։

## Հակասություններ
FTC-ն հետաքննություններ է անցկացրել և զեկույցներ հրապարակել 2007, 2009, 2010 և 2013 թվականներին, որոնցում մտահոգություններ են առաջացել դրա վերաբերյալ։ 2007 թվականին Հանձնաժողովը հայցեր հարուցել է խոշորագույն պարտքային գնորդ ընկերությունների դեմ՝ այնպիսի գործելակերպերի համար, որոնք էթիկական ոլորտի անդամները նույնպես դատապարտում էին։ 2006 թվականի իր *[[Վաշինգտոն Փոստ|«Վաշինգտոն Փոստ»]]* հոդվածում Պուլիցերյան մրցանակի դափնեկիր լրագրող Լիզ Պուլիամ Ուեսթոնը նկարագրել է պարտքի գնորդների ոլորտի փաստաբանների կողմից կիրառված ամենավատ գործելակերպերից մի քանիսը։ Սա ներառում էր սպառողներին «վրդովեցնել» սնանկության միջոցով արդեն իսկ ազատված պարտքերի համար, դատական հայցեր կամ դատական հայցերի սպառնալիքներ այն պարտքերի վերաբերյալ, որոնք ազատվել են «վաղեմության ժամկետը լրացել է», ճնշում գործադրել սպառողների վրա՝ պնդելով, որ իրենց «հին պարտքը» «նոր» է, այդպիսով «ապօրինաբար «վերահսկելով» վարկային հաշվետվություններում պարտքերը և երկարաձգելով յոթ տարվա սահմանաչափը»։ Նրանք նաև խոստումներ են տալիս ջնջել «սպառողի վարկային զեկույցից բացասական նշանը», եթե վճարումը կատարվում է առանց սպառողին տեղեկացնելու, որ նույնիսկ խորհրդանշական վճարում կատարելը վերականգնում է վաղեմության ժամկետը։ Վարկային քարտերի ընկերությունները գնում են մարված պարտքեր և ավելացնում դրանք «խաբել և փոխել» վարկային քարտերի մնացորդին, որոնք սպառողները անգիտակցաբար գնում են, քանի որ դրանք ցածր տոկոսադրույքով վարկային քարտեր են։ Սպառողները նաև բողոքել են բանավոր վիրավորանքներից, ոտնձգություններից, «անեծքներից, նախատումներից և բազմիցս զանգերից՝ չնայած դադարեցնելու խնդրանքներին»։

Կորպորատիվ մակարդակում պարտքերի գանձման բիզնես մոդելը խիստ շահութաբեր է, քանի որ պարտքի գնորդները վարկատուներից գնում են «հսկայական քանակությամբ չվճարված պարտատոմսեր մեկ դոլարի դիմաց՝ մեկ ցենտանոց գնով»։

*«Վատ թուղթ» գրքի* հեղինակ Ջեյք Հալպերնը Encore Capital-ը բնութագրել է որպես ամերիկյան պարտքային արդյունաբերության համալիրի «հսկա»։

2015 թվականի սեպտեմբերին Encore-ը և Portfolio Recovery Associates-ը մեղադրվեցին «Արդար պարտքերի հավաքագրման պրակտիկայի մասին» օրենքի (FDCPA) և « Դոդ-Ֆրենկի Ուոլ Սթրիթի բարեփոխումների և սպառողների պաշտպանության մասին» օրենքի խախտման մեջ՝ «սպառողների դեմ դատական հայցեր ներկայացնելով՝ առանց պարտքերի մեծ մասը ապացուցելու մտադրության, դատական հայցերի մեծ մասը շահելով լռելյայնորեն, երբ սպառողները չեն կարողացել պաշտպանվել»: ԱՄՆ դաշնային սպառողների ֆինանսական պաշտպանության բյուրոն հարկադիր միջոցներ է ձեռնարկել Encore-ի նկատմամբ՝ վարկառուներին «կեղծ հայտարարություններով, դատական հայցերով և այսպես կոչված ռոբոտացված դատական փաստաթղթերի օգտագործմամբ վճարելու համար» ճնշում գործադրելու համար, որը նաև օգտագործվել է ենթապրայմ շուկայում հիփոթեքային վարկերի մշակման համար։ Ըստ *[[Նյու Յորք Թայմս|The New York Times-ի]]*, Encore-ը պետք է վճարի «42 միլիոն դոլարի փոխհատուցում սպառողներին և 10 միլիոն դոլարի տուգանք» և արգելք՝ «դադարեցնելու 125 միլիոն դոլարից ավելի ընդհանուր պարտքերի գանձումները»։

### Մասսայական արտադրված դատական գործեր
Սպառողների ֆինանսական պաշտպանության բյուրոյի (CFPB) տվյալներով՝ 2009-2014 թվականների ընթացքում պարտքերի գանձման գործակալությունը, իր իրավաբանական ընկերության միջոցով, «զանգվածային կարգով հարուցել է» «հարյուր հազարավոր դատական հայցեր Նյու Ջերսիում, Նյու Յորքում և Փենսիլվանիայում սպառողների դեմ»: Pressler & Pressler-ը «օգտագործել է պահանջների պատրաստման ավտոմատացված համակարգ», «AnyWho անվամբ առցանց տվյալների բազա» և «ոչ փաստաբանական աջակցության անձնակազմ»՝ «պարտապաններ որսալու» և «որոշելու, թե որ սպառողներին դատի տալ»։ Դատախազները «հայց ներկայացնելուց առաջ յուրաքանչյուր գործը վերանայելու վրա ծախսել են մի քանի րոպեից պակաս, երբեմն՝ 30 վայրկյանից պակաս»։ Մինչև 2009 թվականը, միայն Նյու Յորքում, գանձման գործակալությունները, որոնք քարտ թողարկողներից «մի քանի ցենտով» գնել էին պարտքը, քաղաքի քաղաքացիական դատարանում մեծ քանակությամբ դատական հայցեր էին ներկայացրել պարտապանների դեմ՝ օրական մոտավորապես 1000 գործ։

Էնդրյու Կուոմոն, որը Նյու Յորքի գլխավոր դատախազն էր 2007 թվականի հունվարի 1-ից մինչև 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ը՝ «փակել» էր երկու հարկահավաք ընկերություններ և դատի է տվել «բիզնեսի կապված 35 իրավաբանական ընկերությունների»։ Հարկերի գանձման ընկերությունները խարդախորեն և անփույթ կերպով «վարում էին թվային տրոլինգ»՝ «առևտրային տվյալների բազաների միջոցով՝ պարտապաններ փնտրելով»:

2009 թվականին, Բրուքլինի դատավոր Նոուչ Դիրի մոտ քննվող գործով, Pressler & Pressler-ի փաստաբան Էնդի Վանգը բացահայտել է, որ Pressler & Pressler-ը, «հավաքագրման ոլորտի ամենամեծ ընկերություններից մեկը», օգտագործել է «AnyWho անվամբ առցանց տվյալների բազան՝ պարտապաններ որսալու համար»: Այնուհետև նրանք դատարան կանչեցին նույն անունը կրող բոլոր անձանց։ Դատավոր Դիրը պահանջել է պատժամիջոցների լսումներ, որոնք «Պրեսլեր և Պրեսլեր» ընկերությանը պատժելու պաշտոնական գործընթաց են՝ սխալ անձին դատի տալու համար՝ առանց տղամարդու սոցիալական ապահովագրության համարի և ծննդյան ամսաթվի վերաբերյալ պնդումները հաստատելու։ Դատավոր Դիրը նաև պահանջել է փոխհատուցում ստանալ անօրինական կերպով կանչված և մեղադրվող տղամարդու կորցրած աշխատավարձի համար։

Այն դեպքերում, երբ անարդարացիորեն մեղադրյալը չի արձագանքում պարտքերի հավաքագրողի «քաղաքացիական դատարանի կանչին՝ նույնիսկ եթե սխալ է նույնականացվել, բախվում է դատական որոշման և բանկային հաշիվների սառեցման»: Մինչև դատավոր Դիարի գործը, «սխալ մարդկանց դատարան քաշելու համար հավաքագրողների նկատմամբ քիչ պատժամիջոցներ կային»։

2016 թվականի ապրիլին Պրեսլերի և Պրեսլերի երկու հիմնական գործընկերներին՝ Շելդոն Հ. Պրեսլերին և Ջերարդ Ջ. Ֆելտին, ինչպես նաև «New Century Financial Services, Inc.-ին՝ պարտքի գնորդին», Սպառողների ֆինանսական պաշտպանության բյուրոն (CFPB) հրահանգել է «դադարեցնել անարդար և խաբուսիկ պարտքերի գանձման դատական հայցեր հարուցելը՝ հիմնվելով անհիմն կամ գոյություն չունեցող ապացույցների վրա»: Նրանց նաև արգելվել է «անօրինական գործունեություն ծավալել, որը կարող է խաբել կամ վախեցնել սպառողներին, ինչպիսիք են դատական հայցեր ներկայացնելը՝ առանց որոշելու, թե արդյոք վիճելի պարտքերը վավեր են»։ Իրավաբանական ընկերությանը, գործընկերներին և պարտքի գնորդին պարտավորեցվել է CFPB-ի քաղաքացիական տույժերի հիմնադրամին վճարել ընդհանուր առմամբ 2.5 միլիոն դոլար տուգանք։ Պատասխանողները «խախտել են «Արդար պարտքերի գանձման գործելակերպի մասին» օրենքը և «Դոդ-Ֆրենկի Ուոլ Սթրիթի բարեփոխումների և սպառողների պաշտպանության մասին» օրենքը, որոնք արգելում են սպառողական ֆինանսական շուկայում անարդար և խաբուսիկ գործողությունները կամ գործելակերպը»:

### Ուսանողական վարկեր
2015 թվականի մայիսի 28-ին երեք մեղադրյալների՝ Navient Solutions Inc.-ի (նախկինում հայտնի որպես Sallie Mae, Inc.), Navient DE Corporation-ի (նախկինում հայտնի որպես SLM DE Corporation) և Sallie Mae Bank-ի դեմ մեղադրանք է առաջադրվել 2005-2015 թվականներին զինծառայողների քաղաքացիական օգնության մասին օրենքը (SCRA) խախտելու համար՝ «զինծառայության մասնակիցներին չտրամադրելով 6 տոկոս տոկոսադրույքի առաստաղ, որին նրանք իրավունք ունեին զինվորական ծառայության սկսվելուց առաջ ստացված վարկերի համար»։ Մեղադրյալները ստիպված էին 60 միլիոն դոլար փոխհատուցում վճարել գրեթե 78,000 զինծառայողների, «ովքեր ստիպված էին ուսանողական վարկերի համար վճարել ավելին, քան պահանջվում է SCRA-ով»։ Նավիենտը տուգանվել է 55,000 դոլարով՝ որպես քաղաքացիական տուգանք, որը պետք է վճարվի Միացյալ Նահանգներին։ Նավիենտը ստիպված էր «խնդրել, որ բոլոր երեք խոշոր վարկային բյուրոները ջնջեն տոկոսադրույքի գերավճարների և անպատշաճ չկատարման վերաբերյալ որոշումների պատճառով առաջացած բացասական վարկային պատմության գրառումները»։

### Գերագույն դատարանի գործը
2017 թվականի հունիսի 25-ի *[[Վաշինգտոն Փոստ|«Վաշինգտոն Փոստ»]]*-ում հրապարակված հոդվածում լրագրող Ադամ Վինկլերը նշել է, որ Գերագույն դատարանի որոշումներում տեղի է ունեցել փոփոխություն՝ ի նպաստ կորպորացիաների, ինչպիսիք են պարտքի գնորդները: 2017 թվականի մայիսի 15-ի որոշմամբ Գերագույն դատարանը որոշում կայացրել է Ջոնսոնների 13-րդ գլխի սնանկության գործով՝ պարտքերի գանձման Midland Credit Management, Inc. ընկերության օգտին։ Ալաբամայի սնանկության դատարանը մերժել է Միդլենդի հայցը Ջոնսոնի դեմ՝ 1,879.71 դոլար վարկային քարտի պարտքի համար, որը «հնացած պահանջ» է եղել, քանի որ Ջոնսոնը գտնվում էր սնանկության պաշտպանության տակ։ Այնուհետև Ջոնսոնը դատի տվել է Միդլենդին՝ «պահանջելով իրական վնասի, օրենքով սահմանված վնասի, փաստաբանի վարձատրության և ծախսերի փոխհատուցում « Արդար պարտքերի գանձման պրակտիկայի մասին» օրենքի խախտման համար» պնդելով, որ ակնհայտորեն ժամկետանց պարտքի վերաբերյալ պահանջի ապացույց ներկայացնելը «կեղծ», «խաբուսիկ», «մոլորեցնող», «անբարեխիղճ» և «անարդար» է եղել: Դատարանը որոշում կայացրել է Ջոնսոնի դեմ՝ գտնելով, որ Միդլենդի պահանջի ապացույցը չի խախտում Ալաբամայի օրենքը կամ սնանկության մասին օրենսգիրքը՝ հաշվի առնելով վերջինիս պահանջների լայն սահմանումը։

Իրենց անհամաձայնության մեջ դատավորներ Սոտոմայորը, Գինսբուրգը և Քագանը գրել են, որ «Մասնագիտական պարտքերի գանձողները բիզնես են կառուցել՝ գնելով հնացած պարտք, ներկայացնելով հայցեր սնանկության վարույթներում՝ այն գանձելու համար և հույս ունենալով, որ ոչ ոք չի նկատի, որ պարտքը չափազանց հին է դատարանների կողմից հարկադրվելու համար: Այս գործելակերպը «անարդար» է և «անբարեխիղճ»: Ես հարգանքով համաձայն չեմ Դատարանի հակառակ եզրակացության հետ»։

## Հանրաճանաչ մշակույթ
Ջոն Օլիվերը 2016 թվականի հունիսի 6-ին HBO-ի իր «Last Week Tonight with John Oliver» շոուի ժամանակ քսան րոպե կենտրոնացել է պարտքի գնորդների վրա։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* The National Consumer Law Center 
* Find law state Laws

Կատեգորիա:Տնտեսագիտություն
Կատեգորիա:Ֆինանսական շուկաներ