open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Արիստակես Ազարյան

**Արիստակես Ազարյան** (), հայ բառարանագիր, հրատարակիչ։

## Կենսագրություն
Արիստակես Ազարյանը ծնվել է 1782 թվականին Կոստանդնուպոլսում։ Սովորել է Տրիեստի Մխիթարյանների վանքում։ Կեսարիայում եղել է հոգևոր առաջնորդ, Վիեննայի Մխիթարյան միաբանությունում՝ երկրորդ աբբահայր։ Ազարյանի օրոք Վիեննայի հայկական տպարանը մեծ զարգացում է ապրել և 1838 թվականին հնարավոր է դարձել «Որ օրհնես զայնոսիկ» աղոթքը տպագրել 25 լեզվով։

Արիստակես Ազարյանը հիմնադրել է Վիեննայի միաբանության վանքի դրամագիտության բաժինը։ Եղբոր՝ Ստեփանոս Ազարյանի հետ կազմել է բազմալեզվյան ընդարձակ բառարան՝ «Նոր բառգիրք յունարէն, իտալերէն, հայերէն, տաճկերէն» (1848)։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Արիստակես Ազարյանը zarkfoundation.com կայքում
* Azarian, Aristakēs at worldcat.org
* Azarian, Aristakes (1782 - 1855) CERL Thesaurus
* Aristakes Azarian From The History of the Armenian Village of Perkenik by Fr Ephrem Boghosian Chapter 22, Aristakes Azarian

Կատեգորիա:Հայ բառարանագիրներ
Կատեգորիա:Հայ հրատարակիչներ
Կատեգորիա:Հայ կաթողիկե արքեպիսկոպոսներ
Չեհել Սոթուն

մինի
մինի
**Չեհել Սոթուն** (` «Քառասուն սյուների պալատ»), պարսից շահ Աբաս II-ի պալատը Իրանի Սպահան քաղաքում։ XVII դարի պարսկական ճարտարապետության փայլուն նմուշներից։ Կազմում է "Պարսկական այգիներ" կառույցի մի մասը, որի հետ միասին ներառված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային մշակութային ժառանգության ցուցակում։
Տաղավարը կառուցվել է Աբբաս II-ի հրամանով` 1647 թ, որպես հանգստի վայր։ XVII դարի ֆրանսիացի ճանապարհորդ Ժան-Բատիստ Տավերնիեն իր նոթագրություններում բազմիցս նշել է այստեղ անցկացված հանդիսավոր ընդունելությունների մասին։ Ներկայումս այստեղ տեղակայված է հնագիտական թանգարանի ցուցահանդեսը, որում ներկայացված են կերամիկայից հնագույն նմուշներ և գորգեր։

Պալատը ունի 58 մ երկարությոն և 37 մ լայնություն։ Այն տեղակայված է այգու մեջտեղում, որի տարածքը սկզբում կազմում էր 7 հեկտար։ Պալատի գեղեցիկ ճակատն իրենից ներկայացնում է պատշգամբասրահ, որի տանիքը հենված է 20 բարակ ութանկյուն սյուների վրա (3 շարք, յուրաքանչյուրում 6 սյուն և ևս երկուսը`կամարը պահելու համար). Այս 13 մետրանոց սյուները պատրաստվել են Մայրենու ամբողջական բներից։ Կենտրոնական չորս սյուները հենված են քարե հիմքերի վրա, որոնց վրա փորագրված են առյուծներ։ 1707 թ հրդեհից հետո, վերականգնման ընթացքում սյուները պատվել են հայելային խճանկարով։

Պալատի առջևում տեղակայված է քառակուսի լճակ։ Լճում արտացոլվող 20 սյուները ջրում արտացոլանքի մեջ կարծես կրկնակի լինեն և «40 սյուների պալատ» անունը եկել է հենց այդտեղից։
մինի
Պալատի սրահները զարդարված են Սեֆյանների ժամանակաշրջանի մասին պատմող որմնանկարներով, որոնցում երևում է եվրոպական ու հնդկական ազդեցությունը։ Պալատի կենտրոնական մասում տեղակայված է Աբբաս II-ի ընդունելությունների սրահը։ Սրահի պատերն ու առաստաղը զարդարված են կապույտ, կարմիր, զմրուխտե-կանաչ և ոսկեգույն տոներով արված նախշերով։ Պալատի զարդարանքի մեջ օգտագործվել է մի քանի կիլոգրամ ոսկի։ Ժամանակին պալատը զարդարում էին նաև կերամիկական պաննոներ, որտեղ պատկեված էին պատմական իրադարձություններ։ Սակայն հետագայում դրանք ցրվեցին ողջ աշխարհում և այսօր դրանցից շատերը պահվում են եվրոպական թանգարաններում։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* "همه چیز درباره کاخ چهل ستون".
* کاخ چهل ستون 
* آشنایی با باغ چهلستون - اصفهان

Կատեգորիա:Սպահանի պալատներ
Ստեփանոս Պետրոս Ժ Ազարյան

**Ստեփանոս Ազարյան** (**Ստեփանոս Պետրոս Ժ. Ազարեան**, ), Կիլիկիայի պատրիարք, Հայ կաթոլիկ եկեղեցու արքեպիսկոպոս։

## Կենսագրություն
Ստեփանոս Ազարյանը ծնվել է 1826 թվականին Կոստանդնուպոլսում։ 1877 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ձեռնադրվել է Նիկոսիայի (Կիպրոս) եպիսկոպոս։ 1881 թվականի օգոստոսի 4-ին ընտրվել է պատրիարք, որը Սուրբ Աթոռի կողմից հաստատվել է 1887 թվականի օգոստոսի 4-ին։ Նրա պատրիարքության ժամանակ տեղի է ունեցել հայ կաթոլիկ եկեղեցու երկրորդ սինոդը (1890 թ.): Վատիկանի I ժողովի կապակցությամբ գրել է " Ecclesiae Armenae traditio de romani pontificis primato" (Հռոմ, 1870)։

Եղբոր՝ Արիստակես Ազարյանի հետ կազմել է բազմալեզվյան ընդարձակ բառարան՝ «Նոր բառգիրք յունարէն, իտալերէն, հայերէն, տաճկերէն» (1848)։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Catholic-hierarchy

Կատեգորիա:Անձինք:Ստամբուլ
Կատեգորիա:Տանն Կիլիկիո կաթողիկե կաթողիկոսներ
Կատեգորիա:Թուրքահայ կրոնական գործիչներ
Կատեգորիա:19-րդ դարի հայ կաթողիկոսներ
Ղալամքարի

մինի
**Ղալամքարի** (պարս. قلمکاری), կտորը նկարազարդելու իրանական արվեստ։ Իրականացվում է ինչպես ձեռքով, այնպես էլ հատուկ նկարազարդված տպագրական շտամպներով։ Ղալամքարիի կենտրոնը համարվում է Իրանի Սպահան նահանգը։

## Անվանում
Ղալամքարին պարսկերենից թարգմանաբար նշանակում է «աշխատանք ղալամով»։ Ղալամը հատուկ գործիք է, որը պատրաստված է բամբուկից կամ խուրմայի ծառի ճյուղից, որն ունի սուր ծայր։ Մյուս ծայրի վրա ամրացված է փոքրիկ մազափունջ, որն օգտագործվում է որպես վրձին։ Սակայն ղալամքարին իրականացվում է ոչ միայն ձեռքով ու ղալամի միջոցով, այլ նաև հատուկ տպագրական շտամպներով։

### Պատմություն
Գոյություն ունի տարածված կարծիք, որ Սպահանի արհեստավորները ղալամքարին հայտնագործել են  մոնղոլական արշավանքներից հետո։ Մոնղոլների գրավումից հետո իրանական շուկաներում հայտնվեցին չինական ու մոնղոլական սփռոցներ։ Դա իրանցի արհեստավորներին ստիպեց ստեղծել կտորը նկարազարդելու սեփական ձևը։ Եվ այսպես հայտնվեց ղալամքարին։
Որոշ հետազոտողնր կարծում են, որ ղալամքարին հայտնվել է 16-րդ դարում Սեֆևյանների ժամանակաշրջանում։

## Նկարներ
Ղալամքարիում օգտագործվող հիմնական մոտիվները պատմական տեսարժան վայրեր են, տնային ու վայրի կենդանիներ, երաժիշտներ, ծաղիկներ, արաբեսկներ, գրություններ, մեջբերումներ պարսիկ պոետների ստեղծագործություններից, պատմական իրադարձություններ։ 
Ներկայումս շատ տարածված են ծաղկային նախշերը, արաբեսկները և բուտա նախշը։ Իրանական ղալամքարիում կա երկու հիմնական գունային գամմա` կրեմագույն կտորի վրա արված կարմիր, կապույտ, դեղին  և ձյունաճերմակ կտորի վրա` սև, սպիտակ ու կապույտ գույներով արված նախշեր։
մինի

### Տեխնիկա
Ղալամքարիի ժամանակ արհեստավորներն օգտվում են միայն մետաղական օքսիդներից և բնական նյութերից ստացված գույներից։ Ղալամքարիի համար օգտագործվում է  հիմնականում բամբակ, մետաքս և կտավ։ Ղալամքարին ամենից շատ արվում է  սփռոցների վրա։ Մետաքսից հիմնականում կարում էին հագուստ, իսկ նկարազարդումն արվում էր ձեռքով։  Ղալամքարին թույլ է տալիս օգտագործել  մեկից 17 գույն, որոնք պետք է  կիրառվեն խիստ հերթականությամբ։ Երբեմն այս տեխնիկայի վարպետներն օգտագործում են նաև ոսկե և արծաթե թելեր։

## Գույնի ամրացում
Ղալամքարիի համար օգտագործվում են տարբեր արմատներից ու տերևներից, ինչպես նաև մետաղական օքսիդներից ստացված ներկեր։ Երբեմն օգտագործվում են նաև ծաղկների սերմեր և թերթիկներ։ Գոմեշի կաթից բացի, կտորը մշակելու համար օգտագործվում է նաև միրոբալան բույսը։ Արդյունքում ներկերն ավելի հատատուն են դառնում։ Կա նաև ներկերը կտորի վրա պահելու համար մշակման մեկ այլ մեթոդ. կտորը երկար ժամանակ եռացնում են նռան կճեպի թուրմի մեջ, այնուհետև միանգամից տեղափոխում սառը ջրի մեջ։

## Աղբյուրներ
*مراحل تولید پارچه های قلمکار 
* قلمکاری و چاپ سنتی
* Вековые традиции каламкари

Կատեգորիա:Իրանական կերպարվեստ
Ղարաշեյխ (Դիադինի գավառ)

**Ղարաշեյխ**, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Դիադինի գավառակում։

1878 թվականին ուներ 7 տուն՝ 37 բնակչով, իսկ 1915 թվականին՝ 133 եզիդի քուրդ բնակիչ։

## Տես նաև
* Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* «Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
* Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն

Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Իսպանիայի ամենաբարձր շենքերի ցանկ

Ստորև բերված է Իսպանիայի առավել բարձր շենքերի ցանկը։ Ամենաբարձր շենքը Իսպանիայում Torre Cepsa կոչվող շենքն է, որի բարձրությունը 249,9 մետր է, ինչը նրան ստիպում է Եվրոպայի առավել բարձր շենքերի ցանկում զբաղեցնել 12-րդ տեղը, իսկ Եվրամիության ցանկում այն զբաղեցնում է 4-րդ տեղը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Իսպանիայի ճարտարապետություն
Իվանովոյի տիկնիկային թատրոն

**Իվանովոյի տիկնիկային թատրոն**, տիկնիկային թատրոն Իվանովո քաղաքում, գտնվում է քաղաքի կենտրոնում, Պուշկինի հրապարակի վրա, մշակույթի պալատի շենքում։

## Պատմություն
Իվանովոյի տիկնիկային թատրոնը ստեղծվել է 1935 թվականի փետրվարի 8-ին, որպես Պատանի հանդիսատեսի թատրոնի մասնաճյուղ։ Հիմնադրվել է Տիկնիկագործների առաջին համառուսական կուրսերի շրջանավարտ Եկատերինա Պիրոգովայի կողմից։ 1940 թվականին թատերախումբը դարձել է ինքնուրույն թատրոն։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Իվանովոյի տիկնիկային թատրոնում արդյունավետ կերպով աշխատում էր Ե. Ս. Դեմենին։ 1951 թվականին թատրոնի գլխավոր ռեժիսորն է դարձել Բ. Կ. Պաշկովը։ 1970-ական թվականներին թատրոնի ռեժիսորն է դարձել Մ. Ի. Վրավցովան, ով ձգտում էր ներկայացումներ ստեղծել ամենափոքր հանդիսատեսի համար։
1980-1995 թվականներին թատրոնը ղեկավարել է Ռուսաստանի մշակույթի վաստակավոր գործիչ Ե. Գ. Դերիմովան։ Թատրոնը սկսել է բեմադրել մյուզիքլներ («Խրճիթ», «Առեղծվածային գետաձին» ֆոլկ-օպերաները), ֆոլկ բեմադրություններ («12 ամիս», «Որսորդը մինչև հեքիաթը») և էպոս («Ռուսական հողի իշխանը»)։ Թատրոնն ուներ մանկական ստուդիա։
1996 թվականին թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարն է դարձել Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ Ե. Է. Իվանովան։ Թատրոնի խաղացանկում սկսել են հայտնվել ներկայացումներ ամենատարբեր տարիքի մարդկանց համար, սկսած ամենափոքրերից («Հեքիաթ-հանելուկ») մինչև հասուն տարիքի հանդիսատես («Գրիմ եղբայրների հեքիաթը», «Խաղում ենք ասպետ», «Չայկովսյկու մանկական ալբոմը»)։

## «Մրջնաբույն» տիկնիկային թատրոնների փառատոն
1995 թվականից թատրոնը կազմակերպում է «Մրջնաբույն» տիկնիկային թատրոնների միջազգային փառատոնը։ Փառատոնն անց է կազվում երկու տարին մեկ անգամ, 1995 թվականից։ Փառատոնին տարբեր տարիների մասնակցել են թատրոններ Չեխիայից, Լիտվայից, Բելառուսից, Ուկրաինայից, Մոսկվայից, Սանկտ-Պետերբուրգից, Յարոսլավլից, Ուֆայից, Կուրսկից, Չեբոկսարիից, Օրենբուրգից, Մուրմանսկից և Ռուսաստանի այլ քաղաքներից։

## Թատերախումբ
Թատերախմբում կա 16 դերասան, ովքեր Յարովսլավի թատերական ինստիտուտի և Սանկտ Պետերբուրգի թատերական արվեստի պետական ակադեմիայի շրջանավարտներ։ Հինգ դերասաններ Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստներ են։
Ռուսաստանի վաստակոր արտիստներ.
* Ելենա Էնգելսովնա Իվանովա, գեղ. ղեկավար
* Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ Կուզնեցով
* Բորիս Բորիսովիչ Նովիկով 
* Ալեքսանդր Սերդիտով 
* Թամարա Կլեվցովսկայա

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Թատրոնի պաշտոնական կայք
* Իվանովոյի թատերական կենտրոն։ Իվանովոյի տիկնիկային թատրոն 

Կատեգորիա:1935 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատրոններ
Հիկիմայու

300px|մինի|աջից|Հիկիմայու
**Հիկիմայու**  (հանչա՝  引眉, հիկի՝ «ձգել» + մայու՝ «հոնքեր»), հոնքերը հեռացնելու և նրանց փոխարեն ճակատին սև հետք անելու ավանդույթ, տարածված է Ճապոնիայում՝ սկսած Նարայի շրջանից մինչև 19-րդ դարը։ Ճապոնացի արիստոկրատները հեռացնում էին իրենց հոնքերը և դրանց փոխարեն նկարում էին *հայջումի* թանաքի փոշով, որոնք պատրաստված էին մրուրից, ստացված քունջութի կամ սևուկի ձեթից։

## Պատմություն
Հիկիմայուի ավանդույթը հայտնվել է 8-րդ դարում, երբ ճապոնական պալատը վերցրեց չինական ավանդույթը և նորաձևությունը։ Ճապոնացի արիստոկրատները սկսեցին իրենց դեմքերը ներկել օսիրոի սպիտակ փոշով։ Հավանաբար, հիկիմայուն սկսել են անել այն պատճառով, որ առանց հոնքերի ավելի հեշտ էր դեմքը ներկել օսիրոիով։ Այդ ժամանակ հոնքերը ներկում էին աղեղի ձևով, այնպես ինչպես Չինաստանում։ Նաև կանայք սկսել էին ներկել ատամները, այս ավանդույթը հայտնի է օհագուրո անվանումով։

Ճապոնական մշակույթը Հեյանի ժամանակաշրջանում զարգացել է ինքնուրույն՝ սկսած 794 թվականից։ Արվեստը կայսերական պալատում հասավ կիրառման վերջնակետին։ Կանայք սկսեցին կրել որակով կտորից պատրաստված հագուստները, ներկել իրենց դեմքերը ավելի խիտ և նկարել հոնքերը օվալաձև կամ ճակատի վրա հետքի ձևով։ Բացատրությունն այն է, որ երբ ճապոնուհի աղջիկները սկսեցին երկու կողմից արձակել իրենց մազերը, ճակատը դարձավ ավելի նկատելի, նկարում էին հոնքերը օվալի նման վերևի մասից ձգտելով ուղղել դեմքի հավասարակշռությունը։

Հեյանի դարաշրջանի ավարտին, որը դադարել է գոյություն ունենալ 1185 թվականին, նույնիսկ տղամարդիկ էին սպիտակեցնում դեմքերը, ներկում էին ատամները և անում էին հիկիմայու։ Կանանց մոտ հիկիմայուն նորաձև էր երկար դարեր։ Նո դրամատիկական թատրոնում, որը ստեղծվել է 14-րդ դարում, կանանց դերերի դիմակները, որպես կանոն, այս ոճով հոնքեր ունեին։

Էդոյի դարաշրջանում՝ սկսած 17-րդ դարից, հիկիմայու և ահագուրո անում էին միայն ամուսնացած կանայք։ 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Ճապոնիայի կառավարությունը իրականացրեց ինքնամեկուսացման քաղաքականություն և սկսեց ընդունել արևմտյան մշակույթը։ Ճակատին հոնքերը նկարելը և սև ատամները ընդունելի չեղան ժամանակակից հասարակության մեջ, և 1870 թվականին հիկիմայուն և ահագուրոն արգելվեցին։ Ներկայումս դրանք կարելի է օգտագործել միայն պատմական դրամաներում, այնպիսին ինչպիսին նոն է, և երբեմն տեղական փառատոններում։

## Գրականության մեջ
Հիկիմայուն նշվում է Հեյանի շրջանի մասին դասաքրքերի մեծ մասում՝ «Գենձի մոնոհաթարիի» և «Գրառումներ սնարից»։

## Ֆիլմերում
Հիկիմայուն կարելի է տեսնել ճապոնական շատ պատմական ֆիլմերում, օրինակ՝ «Ռասյոմոն», «Միգապատ լուսնի հեքիաթները անձրևից հետո», «Ռան»։ Առաջին երկու ֆիլմերում խաղում է դերասանուհի Մաթիքո Քյոն։ «Ռասեմոնում», որի գործողությունը տեղի է ունենում Հեյանի շրջանում, նա խաղում է սամուրայի կնոջ դեր, որը արթնացնում է ավազակների ցանկությունը։ «Միգապատ լուսնի հեքիաթները անձրևից հետո» ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունեցել Սենգոքուի շրջանում 1493—1573 թվականներին, որտեղ նա խաղում էր ուրվականի դեր, որը գրավում է գլխավոր հերոսին։ «Ռան»-ը նկարահանված է «Լիր արքայի» թեմայով հիկիմայուն կարելի է տեսնել Լեդի Քաեդեի դերում Միեկո Հարադեի վրա, որը փորձում է ոչնչացնել Իտիմոնդցի թագավորական տոհմը՝ խաբելով արքայազն Հիաթաթորուին և նրա երեք որդիներին, որ նրանք սպանեն մեկը մյուսին։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ավանդույթներ
Կատեգորիա:Նորաձևություն
Ջեյմս Բեքվիթ

**Ջեյմս Քերոլ Բեկվիթ** (, ), ամերիկացի նկարիչ, դիմանկարիչ։

## Կենսագրություն

Ծնվել է 1852 թվականի սեպտեմբերի 23-ին, Միսուրի նահանգի Հանիբալ քաղաքում, ամերիկացի պետական գործչի ընտանիքում, ով 1867 թվականին Փարիզում կայացած Համաշխարհային ցուցահանդեսում եղել է ԱՄՆ-ն ներկայացնող գլխավոր հանձնակատարը։ Ջեյմսը մեծացել է Չիկագոյում, որտեղ նրա հայրը մեծածախ մթերային խանութի բիզնես էր սկսել։ 1868 թվականին Բեկվիթն արվեստի դասեր է վերցրել Չիկագոյի դպրոցում , եղել է Բալտեր Շիրոլի աշակերտը։ Այստեղ նա սովորել է մինչև 1871 թվականի աղետալի հրդեհը, որը ոչնչացրել է ամբողջ քաղաքը, այս ամենից հետո նա տեղափոխվել է Նյու Յորք և սովորել է Գեղարվեստի ազգային ակադեմիայում` Լեմյուել Ուիլիմարտի մոտ։ Հետագայում Բեկվիտը գնացել է Փարիզ և 1873 թվականի նոյեմբերից մինչև 1878 թվականը ապրել է այնտեղ։
Փարիզում նա նկարչության դասեր է վերցրել նկարիչ Ադոլֆ Իվոնից, զբաղվել է գեղանկարչությամբ Կարոլյուս Դյուրանի ղեկավարությամբ, ով Բեկվիտին և Ջոն Սինգեր Սարջենթին ընտրել էր Լյուքսեմբուրգյան պալատի որմնանկարների ստեղծման համար։ 1878 թվականին վերադառնալով ԱՄՆ, Բեկվիթը աստիճանաբար դարձել է ամերիկյան արվեստի ականավոր գործիչ։

Նկարելու իր տաղանդի շնորհիվ նա դառնում է Նյու Յորքի Art Students League դպրոցի պրոֆեսոր։ Մինչև 1887 թվականը ապրել է այնտեղ։ Նրա աշակերտների թվում է եղել Վիոլետա Օութլին։ 1893 թվականին Բեկվիթը գալիս է Փարիզ` մի քանի որմնանկարներ անելու, որից հետո անմիջապես վերադառնում է ԱՄՆ, որտեղ Չիկագոյում նույնպես նկարում է որմնանկարներ եկեղեցիներից մեկի գմբեթի առաստաղին ` 1883 թվականի համաշխարհային ցուցահանդեսին մասնակցելու համար։

Ջեյմս Բեկվիթը մասնակցություն է ունեցել արվեստագետների հասարակական կյանքում, եղել է The Fine Arts Society համայնքի ստեղծման նախաձեռնողը և National Free Art League նախագահը։ Ստացել է շատ մրցանակներ։ 1889 թվականին Փարիզում Համաշխարհային ցուցահանդեսի ժամանակ ստացել է խրախուսական մրցանակ և 1895 թվականին Ատլանտայում ստացել է ոսկե մեդալ  Atlanta Exposition ցուցահանդեսում։ 1900 թվականին Փարիզում կայացած Համաշխարհային ցուցահանդեսում Վիլյամ Ուոլտոնի նկարի համար ստացել է մրցանակ։ Նաև 1902 թվականին ստացել է ոսկե մեդալ Չեռնոբիլյան ցուցահանդեսում։

Ամուսնացել է 1887 թվականին հուլիսի 1-ին Բերտ Խոլիի հետ։ 1910 թվականից մինջև 1914 թվականը կնոջ հետ ապրել է Իտալիայում և ստեղծել է շատ նկարներ պլեների վրա։ Մահացել է 1917 թվականին հոկտեմբերի 24-ին, Նյու Յորքում, սրտի կաթվածից, իր սեփական ամերիկյան հյուրանոցներից մեկում։ Թաղվել է Նյու Յորքի Վեսթչեսթեր նահանգի Քենսիկո գերեզմանոցում : Նրա փաստաթղթերը, ալբոմները և օրագիրները, որը նա պահպանում էր դեռ 1871 թվականից, գտնվում են Նյու Յորքի Գեղարվեստի ազգային ակադեմիայում։
250px|մինի|Ինքնանկար
## Աշխատանքներ
Բեկվիթը նկարել է շատ հայտնի մարդկանց, ինչպիսիք են իմպրեսիոնիստ Վիլյամ Չեյզը, գրող Մարկ Տվենը, վարչապետ Թեոդոր Ռուզվելտը, ամերիկացի հայտնի փաստաբան Վիլյամ Ուոլտոնը և շատ այլ հայտնի մարդիկ։


File:Beckwith Mark Twain Portrait.jpg|Մարկ Տվենի նկարը
File:Beckwith James Carroll Portrait of Evelyn Nesbit.jpg|Նեսբիտ Էվելինի նկարը
File:Beckwith James Carroll Woman with Guitar.jpg|«Կիթառով աղջիկը»


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ
Կատեգորիա:19-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դիմանկարիչներ
Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ
Գրիգորի Պուշկին

**Գրիգորի Ալեքսանդրովիչ Պուշկին** (, ), ռուս սպա, միջազգային դատավոր։

Ռուս մեծ բանաստեղծ և արձակագիր Ալեքսանդր Սերգեևիչ Պուշկինի կրտսեր որդին։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1835 թվականի մայիսի 14-ին Պետերբուրգում, կնքվել է հունիսի 22-ին Կամենոստրոսկի հրապարակի Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցում, կնքահայրեր՝ Վ. Ա. Ժուկովսկի և Ե. Ի. Զագրյաժսկայա։ Ավարտել է Պաժեսկի կորպուսը։ Հրաժարական է տվել փոխգնդապետի կարգից (1865), եղել է պետական խորհրդական (1866)։ 1860-ական թվականներին ապրել Պսկովի նահանգի Միխայիլովսկոե դաստակերտում։ Կալվածքի լրիվ տերը դարձել է  1870 թվականի փետրվարին, երբ նրա և եղբոր՝ Ալեքսանդր Պուշկինի մինչև Կովնոյում կնքվել է առանձին պայմանագիր։ 1884 թվականին ամուսնացել է  Վարվարա Ալեքսեևնա Մոշակովիայի հետ։ Մինչև 1899 թվականն ապրել է կնոջ հետ Միխայիլովսկոեում։

1880-ական թվականներին իր հոր գրադարանը նվիրել է Ռումյանցևի թանգարանին։ 1889 թվականին կնոջ հետ տեղափոխվել է նրա կալվածք՝ Վիլնյուսի մոտ (Լիտվայի մայրաքաղաք) (), որտեղ էլ մահացել է։

Այդ տարինների ընթացքում Գրիգորի Պուշկինը Մարկուտիայում եղել է Վիլնյուսի Արդարադատության պալատի անդամ։ Կնոջ հետ մասնակցել է Վիլնյուսի հասարակական կյանքին, կազմակերպել բարեգործական երեկոներ, ֆինանսապես աջակցել և խնամակալել գիմնազիայի աղքատ աշակերտներին։ Գրիգորի Պուշկինը ներառվել է Վիլնյուսում Ա.Ս. Պուշկինի հարյուրամյա հոբելյանական տոնակատարության հանձնաժողովում։ Ազատ ժամանակը նա հատկացրել էր ընթերցանությանը և որսորդությանը։

Թաղվել է կալվածքի այգում՝ մատուռի մոտ։ Կալվածքում գործում է Պուշկինի անվան գրական թանգարանը, որի մեծ մասը կազմված է Գ. Ա և Վ. Ա. Պուշկինների անձնական իրերից։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Биография Г.&nbsp;А.&nbsp;Пушкина
* Alexander Pushkin Literary Museum
* Ю. Шокальский Григорий Александрович Пушкин: Личные воспоминания
* Шлевис Г. На детях гениев природа отдыхает? // Россия в красках.
* С. Макаренко. Григорий Александрович Пушкин // Русский глобус. 2006. № 6.

Կատեգորիա:Ռուս զինվորականներ
Կատեգորիա:Ռուս ռազմական գործիչներ
Կատեգորիա:Ալեքսանդր Պուշկին
Նիկոլայ Մարտինով

**Նիկոլայ Մարտինով** (, ), պաշտոնաթող մայոր, ով մենամարտի ժամանակ սպանել է Միխայիլ Լերմոնտովին։

## Կենսագրություն
Մարտինովների հարուստ տոհմի ներկայացուցիչ, ում պատկանում է մերձմոսկովյան Մարտինովո Զնամենսկի կալվածքը։

Քաղաքային խորհրդական Միխայիլ Մարտինովի  (մահացել է 1839 թ. ) և նրա կնոջ Ելիզավետա Միխայլովնայի որդին է։ Մարտինովների ընտանիքը մեծ էր, չորս տղա և չորս աղջիկ։ Մարտինովի զարմիկը  պատմական վեպերի հեղինակ Միխայիլ Զագոսկինն է։

Նիկոլայ Մարտինովը ստացել է հիանալի կրթություն,  շատ կարդացած մարդ էր, և վաղ երիտասարդ տարիքում գրում էր բանաստեղծություններ։ Նա գրեթե Լերմոնտովի հետ միաժամանակ  ընդունվեց յունկերների դպրոց, որտեղ եղել է բանաստեղծի ընկերը սուսերամարտի ժամանակ։ Որոշ ժամանակ ծառայելով հեծելազորային գնդում, 1837 թվականին Մարտինովը կամավոր մեկնել է Կովկաս և Կուբանի համար մասնակցել կովկասյան ջոկատի արշավախմբին։  Պարգևատրվել է Սբ. Աննայի 3-րդ աստիճանի շքանշանով։ Լերմոնտովի հետ վիճաբանության պահին ունեցել պաշտոնաթող մայորի կոչում։ Մարտինովի բանաստեղծությունները և արձակ գեղարվեստական ստեղծագործությունները քիչ են։
## Գեղարվեստական ստեղծագործության մեջ
* Մարտինովը երևում է Բորիս Սադովսկու «Ցորենը և մոլախոտերը»  վեպում։ Վեպը գրելու պահին  (1936-1941) Սադովկին վերանայել է իր վաղ բացասական վերաբերմունքը Մարտինովիի նկատմամբ, և վեպը գրված է Մարտինովի հանդեպ համակրանքով։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Նիկոլայ Մարտինով
* Լերմոնտովի դուելը Մարտինովի հետ
* Промах майора Мартынова. Журнал «Чайка».

## Գրականություն

* *Захаров В. А.* Загадка последней дуэли. — : Русская панорама, 2000. — 352 с., 20 илл. — Тираж 3000 экз. — ISBN 5-93165-014-8.
* *Захаров В. А.* Дуэль и смерть поручика Лермонтова. — Издательство М. и В. Котляровых. — Нальчик, 2006. — 536 c. (Рецензенты д.и.н, профессор В. Б. Виноградов, д.и.н., проф. В. В. Дегоев). — Тираж 1000 экз. — ISBN 5-93680-183-5.
* *Уманская М. М.* Из истории литературных отношений Лермонтова и Мартынова. («Валерик» — «Герзель-аул»). — («Страницы истории русской литературы») — , 1971. — С. 401—413.

Կատեգորիա:Ռուս ռազմական գործիչներ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ
Փարիզի պայմանագիր (1898)

**1898 թվականի Փարիզի պայմանագիր**, որով Իսպանիան կորցրեց գրեթե Իսպանական կայսրությունից մնացած գրեթե բոլոր գաղութները, հատկապես Կուբան, իսկ Պուերտո Ռիկոն, Գուամը և Ֆիլիպիններն անցան Միացյալ Նահանգներին։ Ֆիլիպինների փոխանցումից հետո Միացյալ Նահանգներն Իսպանիային վճարեցին 20 միլիոն ԱՄՆ դոլար։ Պայմանագիրը ստորագրվեց 1898 թվականի դեկտեմբերի 10-ին և ավարտվեց Իսպանա-ամերիկյան պատերազմը։ Փարիզի պայմանագիրը ուժի մեջ մտավ 1899 թվականի ապրիլի 11-ին, երբ կողմերը վավերացրեցին փաստաթղթերը։

Փարիզի պայմանագրով վերջ դրվեց Իսպանական կայսրությանը (չնայած Իսպանիայի տիրապետության տակ մնացին փոքր տարածքներ)։ Այն նաև սկիզբ դրեց Միացյալ Նահանգներին որպես համաշխարհային գերտերություն։ Պատերազմի շատ կողմնակիցներ դեմ էին պայմանագրին և դարձան դեմոկրատ Վիլիամ Ջենինդս Բրայան 1900 թվականի ընտրությունների գլխավոր դրույթը, ով դեմ էր իմպերիալիզմին։ Հանրապետական նախագահ Ուիլիամ Մաք-Քինլին սատարեց պայմանագրին և հեշտությամբ վերընտրվեց։

## Նախապատմություն
Իսպանա-ամերիկյան պատերազմը սկսվեց 1898 թվականի ապրիլի 25-ին և ավարտվեց Փարիզի պայմանագրի ստորագրմամբ 1898 թվականի դեկտեմբերի 10-ին։ Արդյունքում Իսպանիան կորցրեց վաղեմի հզոր Իսպանական կայսրության վերջին գաղութները Լատինական Ամերիկայի շատ երկրների անկախություն ձեռք բերելուց հետո, Կուբան նույնպես փորձեց անկախանալ 1868-1878 թվականների և 1890-ականների հեղափոխությունների միջոցով, որը գլխավորեց Խոսե Մարտին կամ «Էլ Ապոստոլը։» Մարտինը վերադարձավ Կուբա և միացավ Իսպանիայի կառավարության դեմ առաջին ապստամբություններին, սակայն սպանվեց 1895 թվականի մայիսի 19-ին։ Ֆիլիպինները այս նույն ժամանակ նույնպես դժգոհ էր Իսպանիայի գաղութարարական իշխանությունից։ 1896 թվականի օգոստոսի 26-ին հնչեցն ապստամբության առաջին կոչերը Անդրես Բոնիֆիցիոյի կողմից։ Բոնիֆիցիոն մահապատժի ենթարկվեց 1897 թվականի մայիսի 10-ին, իսկ հեղափախական մյուս առաջնորդները տեղափոխվեցին Հոնկ Կոնգ։

Իսպանա-ամերիկյան պատերազմի պատճառներից էր ամերիկյան հասարակության աջակցությունը Կուբայի ազատությանը, ինչպես նաև ԱՄՆ տնտեսական անդրծովյան հետաքրքրությունները։ ԱՄՆ-ն շատ էր հետաքրքրված Կուբայի շաքարավազի արդյունաբերությամբ։ ԱՄՆ զինվորական ղեկավարությունն անգամ կեղծ տեղեկություններ էին տարածում Ֆիլիպիններից, որպեսզի հասնեն ԱՄՆ հասարակության աջակցությանը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1898 Իսպանիայում
Կատեգորիա:1898 ԱՄՆ-ում
Կատեգորիա:Իսպանիա-ԱՄՆ հարաբերություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի խաղաղության համաձայնագրեր
Կատեգորիա:Իսպանիայի ռազմական պատմություն
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի համաձայնագրեր
Կատեգորիա:1898 պայմանագրեր
Կատեգորիա:1898 Կուբայում
Կզըլքիլիսա (Ստորին Բասենի գավառ)

**Կզըլքիլիսա**, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բասենի գավառակում։ Մտնում էր Ներքին Բասենի կազմի մեջ։ Գտնվում էր Խորասան գյուղաքաղաքից 38 կմ հյուսիս-արևմուտք։

## Բնակչություն
XX դարի սկզբում ուներ 57 տուն բնակիչ։

## Տես նաև
* Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* «Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն

Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Գլադիատորների մուտքը (Յուլիուս Ֆուչիկ)

**Գլադիատորների մուտքը** (, ), երաժշտական պիես, զինվորական քայլերգ՝ գրված 1897 թվականին։ Հեղինակ՝ չեխ կոմպոզիտոր Յուլիուս Ֆուչիկ։ Նախապես կոչվել է «Խրոմատիկ մեծ քայլերգ» (Grande Marche Chromatique): Այդ անվանումով նկատի էր առնված, որ ստեղծագործության ամբողջ մեղեդին կառուցված է Խրոմատիկ գամմայի հիման վրա։ Հետագայում Ֆուչիկն այն անվանափոխեց, քանի որ մեծապես ազդվել էր Հենրիկ Սենկևիչի «Յո՞ երթաս» վեպից, նրա վրա մեծ տպավորություն էր թողել հատկապես գլադիատորների՝ դեպի ամֆիթատրոնի մրցասպարեզ մտնելու նկարագրությունը, որից հետո կոմպոզիտորը սկսել էր մեծապես հետաքրքրվել Հռոմեական կայսրության պատմությամբ։

1901 թվականին ամերիկացի հրատարակիչ Կարլ Ֆիշերը հրատարակեց քայլերգի մի տարբերակի նոտաները՝ «Որոտ և կայծակ» () վերնագրով, որը գործիքավորված էր փողային նվագախմբի համար։ Այդ փոխադրությունը կատարել էր կանադացի կոմպոզիտոր Լուի-Ֆիլիպ Լորենդոն։ Հենց այս ընթացքում ստեղծագործությունը լայն ճանաչում ձեռք բերեց որպես տարբեր միջոցառումներում հնչող երաժշտություն և կրկեսային քայլերգ՝ շատ հաճախ ուղեկցելով ծաղրածուների ելույթներին։ Այսօր քայլերգը առավելապես հայտնի է որպես կրկեսային երաժշտություն, իսկ իրական վերնագորվ շատ քչերին է հայտնի։

Քայլերգը բաղկացած է երեք մասից։ Առաջին մասի հիմնական և երկրորդական հատվածները կատարվում են շեփորներով։ Երկրորդ մասում հնչում է Խրոմատիկ գամման՝ պղնձափողային ցածր ռեգիստրի նվագարանների կատարմամբ, հիմնականում՝ տուբայով։ Երրորդ մասում հնչում է դանդաղ և մեղեդային տրիո, որտեղ հարմոնիկ կերպով միահյուսվում են փայտե և պղնձե ցածր ռեգիստրի փողային նվագարանների ձայները՝ դարձյալ խրոմատիկ գամմայի հիման վրա։ Երաժշտական այս պիեսը գրվել է շատ կարճ ժամկետում։ Սկզբնապես կատարվում էր քայլերգին բնորոշ տեմպով, բայց կրկեսում սովորաբար հնչում է առավել արագ տեմպով։

## Մեղեդու օգտագործումը տարբեր ստեղծագործություններում
* Ռուս կոմպոզիտոր Ալեքսանդր Գլազունովը 1899 թվականին գրեց իր «Տարվա եղանակները» հանրահայտ բալետը։ Դրա վերջին հատվածը՝ «Սատիրայի վարիացիա»-ն, հիշեցնում է Յուլիուս Ֆուչիկի «Գլադիատորների մուտքը» քայլերգի հիմնական թեման, որը գրվել էր երկու տարի առաջ։
* Քայլերգի մեղեդին օգտագործվել է նաև խորհրդային «Դե սպասի՛ր» մուլտֆիլմի 3-րդ և 11-րդ սերիաներում։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* Notes from BBC Proms webpage for the 2007 Last Night на Wayback Machine, копия).
* Entrance of the Gladiators: ноты произведения на International Music Score Library Project.

Կատեգորիա:1897 երաժշտական ստեղծագործություններ
Հերովդես Ատտիկացի

**Լուցիուս Վիբուլիուս Հիպարքոս Տիբերիոս Կլավդիոս Ատտիկուս Հերովդես** (, , ), հին հույն ճարտասան, պետական և մշակութային գործիչ, փիլիսոփա, «երկրորդ սոփեստության» ուղղության հայտնի ներկայացուցիչ, դասական Հին Հունաստանի մշակույթի ջատագով։

## Կենսագրությունը
Հերովդեսը սովորել է ճարտասանական արվեստ և փիլիսոփայություն։ Ճարտասանության մեջ նա ատտիկյան ոճի կողմնակից էր։ 125 թ. Հադրիանոս կայսրը նշանակել է նրան Փոքր Ասիայում մի քանի քաղաքների կառավարիչ (պրեֆեկտ)։ Վերադառնալով Աթենք Հերովդեսը դառնում է հայտնի ուսուցիչ և ավելի ուշ ընտրվում է քաղաքի կառավարիչ (արխոնտես)։ 127 թ. Հադրիանոսը կատարում է իր իր երկրորդ ուղևորությունն Աթենք, որտեղ հյուրընկալվում է Հերովդեսի կողմից։ 140 թ. Անտոնինոս Պիոս կայսրը կանչում է նրան Հռոմ, որպեսզի Հերովդեսը դառնա գահաժառանգներ Մարկոս Ավրելիոսի և Լուցիոս Վերոսի դաստիարակը։ Ի նշան Հերովդեսի մատուցած ծառայությունների գնահատանքի` 143 թ. նա նշանակվում է Հռոմի հյուպատոս;

Ըստ անտիկ հեղինակների վկայությունների` Հերվդեսը թողել է հարուստ գրական ժառանգություն, որից սակայն մինչև մեր օրերն է հասել միայն մեկ ճառ` «Պետության կառավարման մասին» («Peri politeias»)։

Բացի գրականության մեջ իր ներդրումից, Հերվդեսը հռչակվել է հասարակական գործունեությամբ` հովանավորելով Աթենքում և Հունաստանի այլ քաղաքներում բազմաթիվ հասարակական շինությունների կառուցումը (մարզադաշտ, թատրոն, բաղնիքներ, ջրմուղ և այլն)։

## Աշխատությունները
* «Peri politeias» [On the Constitution], edited by Umberto Albini, Florence: Le Monnier, 1968

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Gibbon: A History of the Decline and Fall of the Roman Empire (Էդվարդ Գիբբոն, «Հռոմեական կայսրության կործանման և անկման պատմություն»);
* Papalas, A. J., «Herodes Atticus: An essey on education in the Antonine age», History of Education Quarterly, Vol. 21, No. 2 (Summer, 1981), pp.&nbsp;171–188.

Կատեգորիա:Անտիկ գրողներ
Կատեգորիա:Հին հույն ճարտասաններ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Հին հույն հռետորներ
Կատեգորիա:Հռոմեական կայսրության կոնսուլներ
Կատեգորիա:Հույն փիլիսոփաներ
Կատեգորիա:Հին Հռոմի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Հին հռոմեացի փիլիսոփաներ
Կվակ Դոնգ Յոն

**Կվակ Դոնգ Յոն** (հանգըլ.곽동연, ), հարավկորեացի դերասան և երաժիշտ։ 2012 թվականին նա  կատարել է իր դեբյուտը «Իմ ամուսինը ընտանիք է ունեցել» հեռուստասերիալում, որի համար արժանացել է «Լավագույն երիտասարդ դերասան» մրցանակին Korean Drama Awerds-ում։ Այնուհետև նա նկարահանվեց «Դեռահասության տարիք»(2013), «Ժամանակակից ֆերմեր» (2014) և 2016 թվականին ճանաչում բերեց «Սերը լուսնի լույսում» պատմական դրաման։

Կվակը հանդիսանում է Kokoma Band խմբի անդամ և կիթառահար, որը ղեկավարվում է FNC Entertainment-ի կողմից։

## Վաղաժամ կյանք և կրթություն
Կվակը ծնվել է 1997 թվականի մարտի 19-ին, Հարավային Կորեայի Դեջոն քաղաքում, երկու եղբայրներից ամենաերիտասարդն է։

Նա 2010 թվականին երաժշտություն է սովորել FNC Academy-ում։ 2013 թվականի փետրվարին ավարտել է «Munrae Junior» ավագ դպրոցը և Սեուլի «Կատարողական արվեստի» դպրոցը։

## Կարիերա
### 2012-2015:Սկիզբ

2012 թվականին Կվակը իր դեբյուտը կատարեց KBS-ի «Իմ ամուսինը ընտանիք է ունեցել» հեռուստատեսային շարքում։ Դրաման հասավ հանդիսատեսի ուշադրության գագաթնակետին` 49,6%, որի համար նա արժանացավ  «Լավագույն երիտասարդ դերասան» մրցանակին Korean Drama Awerds-ում։

2013 թվականին նա դարձավ երիտասարդ արքայազն Դոնգ Փյունգ «Ջանգ Օկ Ջուն, ապրել սիրով» SBS-ի պատմական դրամայում։ Այնուհետև նա նկարահանվեց KBS Drama Special «Դեռահասության տարիք» դրամայում։ Նույն տարում Կվակը հանդես եկավ KBS-ի «Ոգեշնչող սերունդ» դրամայում, խաղալով Կիմ Հյուն Ջունգի պատանի կերպարը։

2014 թվականի մարտին նա զբաղեցրեց առաջատար դերը  KBS-ի  «Միջնակարգ դպրոցի աղջիկը» հատուկ դրամայում։ Այնուհետև Կվակը նկարահանվեց SBS-ի «Ժամանակակից ֆերմեր» դրամայում, խաղալով ռոք խմբի թմբկահար, ով ավելի ուշ տեղափոխվեց գյուղ, որպես ֆերմեր :

2015 թվականին Կվակը նկարահանվեց Sistar գյոր բենդի անդամ Բոռայի հետ «Շողոքորթը» վեբ դրամայում։
### 2016-ից առ այսօր
2016 թվականին նա ավելի լայն ճանաչում գտավ, երբ հանդես եկավ KBS2-ի «Սերը լուսնի լույսում» դրամայում, որը հիմնված էր «Ամպերով նկարված լուսնի լույսը» վեպի հիման վրա։ 2017 թվականին նա նկարահանվեց KBS-ի «Վերամիավորված աշխարհներ» ֆանտաստիկա, ռոմանտիկա դրամայում :
 
2018 թվականին Կվակը կնկարահանվի KBS-ի «Ռադիո ռոմանտիկա» ռոմանտիկական դրամայում։

## Ֆիլմագրություն
### Ֆիլմ

### Հեռուստասերիալներ

### Վեբ դրամա

### Տեսահոլովակներ

### Մրցանակներ և անվանակոչումներ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Kwak Dong-yeon at FNC Entertainment 

Կատեգորիա:Հարավկորեացի կիթառահարներ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի դերասաններ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի երաժիշտներ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի կինոդերասաններ
Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Աշեր Էնջել

**Աշեր Էնջել** (, ), ամերիկացի դերասան։ Հայտնի է Ջոնա Բեքի դերով Disney Channel-ի «Էնդի Մաք» հեռուստասերիալում։

## Անձնական կյանք
Էնջելը ծնվել է Արիզոնա նահանգի Պարադայզ Վելի փոքրիկ քաղաքում, հրեաների ընտանիքում։ Նրա ծնողներին են Ջոդի և Քոքո Էնջելները։ Նա ընտանիքում ամենամեծ երեխան է և ունի իրենից փոքր քույր և եղբայր։ Էնջելը հինգ տարեկանից հետաքրքրված է եղել դերասանությամբ։ Նրա մայրը խոստացել է նրան տանել Լոս Անջելես, եթե նա նկարահանվի 30 շոուներում։

Աշերը նաև երաժիշտ է և կիթառ է նվագում։

## Կարիերա
Էնջելը նկարահանվել է շատ պիեսներում Սքոթսդեյլի թատրոնում, որոնցից են «Փոքրիկ ջրահարսը», «Մերի Փոփինսը», «Դեպի անտառը» և այլն։

Էնջելի մայրը պկատարում է իր խոստումը և նրան տանում է Լոս Անջելես լսումներին մասնակցելու, և նա ընտրվում է «Էնդի Բեք» ֆիլմում Ջոնա Բեքի դերը տանելու համար։ Աշերի ամբողջ ընտանիքը տեղափոխվում է Յուտա, որպեսզի նա կարողանա մասնակցել նկարահանումներին։

Նա մարմնավորելու է Բիլի Բատսոնին DC-ի ընդլայնված տիեզերքի «Շազամ» ֆիլմում։

## Ֆիլմագրություն
ձախից|մինի|287x287փքս|էնջելը 2018 թվականին

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի տղամարդ դերասաններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի տղա երեխա դերասաններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ հեռուստատեսային դերասաններ
Ֆրեդերիկ Ստյուարտ Չարչ

**Ֆրեդերիկ Ստյուարտ Չեչչ** (, ), ամերիկացի նկարիչ, աշխատել է հիմնականում որպես պատկերազարդող, հատկապես հայտնի է կենդանիների իր պատկերներով։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1842 թվականի դեկտեմբերի մեկին Միչիգան նահանգի Գրանդ-Րապիդս քաղաքում։ Նրա հայրը հայտնի փաստաբան էր, քաղաքական կարևոր գործիչ։ 13 տարեկանում Ֆրեդերիկն ավարտել է դպրոցը և աշխատանքի անցել Չիկագոյի American Express նոր ստեղծված թղթատար կազմակերպությունում, նպատակ ունենալով զարգացնել բիզնես կարիերա։ 13 տարեկանում նա ծառայել է Միության Բանակում ` Միացյալ Նահանգներում քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ։ Դեմոբլիզացիայից հետո նա վերադարձել է Չիկագո և որոշել է իր կյանքը նվիրել արվեստին, Չիկագոյի արվեստի ինստիտուտում Վոլտեր Շիրլոուի ղեկավարությամբ սկսել է ուսումնասիրել նկարչություն։ 1870 թվականին նա որոշել է շարունակել իր ուսումը Նյու Յորքում, որը դարձել է նրա տունը կյանքի հետագա տարիների համար։ Չեչչը ընդունվել է Դիզայնի ազգային ակադեմիա, որտեղ սովորել է Լեմուելա Ուիլմետրայի հետ։ Ավելի ուշ նա միացել է Նյու Յորքի արվեստի ուսանողական լիգայի դպրոցին, որը ղեկավարում իր ուսուցիչ Վոլտեր Շիրլոուն, և այնտեղ աշխատել է իր ողջ կյանքի ընթացքում։ 1870-ականներին Ֆրեդրիկ Չեչչն արդեն հայտնի էր որպես տաղանդավոր նկարիչ։ Նրա աշխատանքները տպագրվել են թերթերում և ամսագրերում, ինչպես նաև` տարբեր ալմանախներում և բացիկներում։ 1883 թվականին նա ընտրվել է Դիզայնի ազգային ակադեմիայի թղթակից անդամ, իսկ 1885 թվականին դարձել է ակադեմիայի լիիրավ անդամ։ 1924 թվականի փետրվարի 16-ին հիվանդանում է և տեղափոխվում հինգերորդ պողոտայում գտնվող հիվանդանոց։ Մահացել է նույն ամսի փետրվարի 18-ին Նյու Յորքում, նրա մարմինը դիակիզվել է, իսկ մոխիրը` ոչնչացվել։ 1924 թվականի մայիսին Գրանդ-Րապիդս քաղաքում տեղի է ունեցել նրա հիշատակի ցուցահանդեսը։

## Աշխատանքներ
Նկարչի աշխատանքները գտնվում են Ֆուլթոնի դեկորատիվ արվեստի պատկերասրահի և Վաշինգտոն նահանգի գեղարվեստի թանգարանի մշտական հավաքածուներում։ Չեչչի աշխատանքներից մի քանիսը գտնվում են Սմիթսոնյան ինստիտուտում։ 1979 թվականին նրա աշխատանքները ներկայացվել են American Imagination and Symbolist Painting ցուցահանդեսում։

File:'A Willing Captive' by Frederick Stuart Church, Dayton Art Institute.JPG|
File:The Viking's Daughter by Frederick Stuart Church - Renwick Gallery - DSC08387.JPG|
File:Church, Frederick Stuart - The Witch's Daughter - 1881.jpg|


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* ''Frederick Stuart Church: A Brush with Imagination'' գիրքը  
* Crowdsourcing the Letters of Frederick Stuart Church 
* Frederick Stuart Church 

Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի պատկերազարդողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրաֆիկական դիզայներներ
Ջուլիո Ռոմանո

**Ջուլիո Ռոման** (, հայտնի է որպես Ջ. Պիպի, *Pippi*, ), իտալացի նկարիչ և ճարտարապետ, Ռաֆայելի աշակերտներից ամենանշանավորը, մաներիզմի արվեստի հիմնադիրներից ու նրա ամենայուրօրինակ ներկայացուցիչներից մեկը։ Աշխատել է հիմնականում Հռոմում, սակայն նրա ամենաառանձնահատուկ աշխատանքը՝ Պալացցո դել Տեն, գտնվում է Մանտուայում։

## Պատմությունը
Ջուլիո Ռոմանոն ծնվել է Հռոմում։ Օգնել է Ռաֆայելին իր հիմնական աշխատանքները կատարելիս, մասնավորապես Վատիկանում Էլիդորի և դել-Ինչենդիոյի ստանցաները, ստեղծել մի քանի որմնանկարներ Ֆարնեզինայում, ինչպես նաև Ռաֆայելի նախագծով սկսել է կառուցել Վիլլա Մադաման։ Ջուլիո Ռոմանոն ինքնուրույն աշխատել սկսել է միայն Ռաֆայելի մահվանից հետո, երբ նրան հանձնարարվել է ավարտել իր ուսուցչի սկսած աշխատանքները, ինչպիսիք են Վատիկանի Կոնստանտինի դահլիճները (Կոնստանտինի ճակատամարտը)։ 
[thumb|left|«Ֆորնարինա», [Պուշկինի անվան կերպարվեստի թանգարան (Մոսկվա)|Պուշկինի անվան կերպարվեստի թանգարան]]

Ջուլիո Ռոմանոյի գործունեության հռոմեական շրջանում ստեղծվել են նաև առասպելական բովանդակությամբ որմնանկարները Լանտե և Մադամա վիլլաներում և եկեղեցական բեմերի մի քանի նկարներ, ինչպիսիք են «Աստվածամայրը Հիսուս Քրիստոսի և Հովհաննեսի հետ» (գտնվում է Սուրբ Պետրոսի խորանում, Հռոմ), «Սուրբ Ստեփանոսի նահատակությունը» (Սուրբ Ստեփանոսի եկեղեցի, Ջենովա) և «Մադոննան» (Դրեզդենի պատկերասրահ։ Ջուլիո Ռոմանոյի առաջին ստեղծագործությունները տոգորված են ռաֆայելյան ոգով և նմանվում են մեծ նկարչի ստեղծագործություններին իրեն կոմպոզիցիայով և երանգապնակով, ինչը մասամբ պայմանավորված է նրանով, որ դրանցից ոմանք կատարվել են ըստ նրա էսքիզների։ Ժամանակի ընթացքում, սակայն, Ռաֆայելի ազդեցությունը Ջուլիո Ռոմանոյի աշխատանքի վրա աստիճանաբար վերացել է, և նրա հետագա աշխատանքները լիովին օտար են ռաֆայելյան ոճին։

Անբնականությունը, ռիսկային և ոչ բնական դիրքերի ու չափազանցության միտումը հատկապես վառ կերպով դրսևորվում է Ջուլիո Ռոմանոյի՝ Մանտուայում ստեղծված աշխատանքներում, ուր նրան հրավիրել է հերցոգ Ֆեդերիկո Գոնզագան։ Այնտեղ՝ հերցոգի պալատում, նա նկարել է որմնանկարներ՝ նվիրված Դիանայի առասպելին ու Տրոյական պատերազմին։

Մանտուայում Ջուլիո Ռոմանոյի ամենահայտնի աշխատանքն իր կողմից կառուցված Պալացցո դել Տեի ձևավորումն է։ Վերջինիս ճարտարապետությունը մաներիզմի դարաշրջանի ոճի վառ օրինակ է։ Այդ Պալացցոյի համար ստեղծված «Տիտանների տապալումը» (1532-34) հսկայական որմնանկարը կարելի է համարել Ջուլիո Ռոմանոյի ստեղծագործության երկրորդ շրջանի ամենաբնորոշ օրինակը։

Նրա աշակերտների թվում էր, մասնավորապես, Ջուլիո Անտոնիո Բոնասոնեն։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:16-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի ճարտարապետներ
Կատեգորիա:Իտալացի մաներիստ նկարիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի քանդակագործներ
Նադեժդա Պուշկինա

**Նադեժդա Օսիպովնա Պուշկինա** (, ), Օսիպ Աբրամովիչ Գանիբալի և Մարիա Ալեքսեևնա Պուշկինայի աղջիկը, Ա. Ս. Պուշկինի մայրը։

## Կենսագրություն
Մինչև ամուսնանալը ապրել է Պետերբուրգում և Կոբրինո կալվածքում, որն ամուսնուց դատարանով ստացել էր մայրը։ Ստացել է տնային լավ կրթություն, լավ տիրապետել է ֆրանսերենին։ Եղել է ուրախ, կենսախինդ, ունեցել է ծանոթների մեծ շրջանակ, իրեն ազատ էր զգում ազնվակրթական միջավայրում։ Շրջապատը հիանում էր նրա գեղեցկությամբ, անվանում էին նրան գեղեցիկ կրեոլուհի՝ աղջկա ծագումը արտասովոր կերպով ընդգծելով։

1796 թվականի սեպտեմբերի 28-ին նա նշանվել է Սերգեյ Լվովիչ Պուշկինի հետ Վոսկրեսենսկի գյուղում՝ Կոբրինոյիի հարևանությամբ։ Ամուսինները միասին ապրել են 40 տարի՝ փոխադարձ սիրով և հոգեպես կապվածությամբ։ Նրանք ունեին ութ երեխա, որոնցի ապրեցին չորսը։ Ալեքսանդրն ամենամեծն էր, ապա՝ Օլգան, Նիկոլայը և Լևը։ Մնացած երեխաները՝ Պավելը, Միխայիլը, Պլատոնը և Սոֆյան, մահացել են փոքր հասակում։

Նադեժդա Օսիպովնան երեխաների հետ վաղ տարիներին խիստ էր։ Ավագ Պուշկինների սիրելի տղան Լևն էր։ Իսկ հարաբերությունները Ալեքսանդր Պուշկինի և նրա մոր միջև միշտ սառն էին։ Ամեն դեպքում և՛ մայրը, և՛ հայրը հպարտանում էին մեծ որդու տաղանդով։

Մոր վերջին հիվանդության ժամանակ Պուշկինը կապվել էր նրա հետ, իսկ նրա մահից հետո կորուստը ծանր տարավ։ Նա միակն էր ամբողջ ընտանիքից, որ ուղեկցեց մոր մարմինը թաղման ժամանակ դեպի Սվյատոգորսկի մենաստան։ Այն ժամանակ նա իր գերեզմանի համար հողակտոր գնեց մոտերքում։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* Тынянов Ю. «Пушкин». М. 1936.

Կատեգորիա:Ալեքսանդր Պուշկին
PlayStation 3

**PlayStation 3 (PS3),** պատկանում է Sony Interactive Entertainment-ի կողմից մշակված ութերորդ սերնդի վիդեո խաղային կոնսուլների շարքին։  Այն առաջին անգամ ներկայացվեց 2005 թվականի մայիսին Լոս Անջելեսում` E3 խաղերի ցուցահանդեսում, որպես PlayStation 2-ի պաշտոնական իրավահաջորդ։
PlayStation 3-ը առաջին անգամ գործարկվել է 2006 թվականի նոյեմբերի 11-ին Ճապոնիայում, 2006 թվականի նոյեմբերի 17-ին` Հյուսիսային Ամերիկայի երկրներում, իսկ 2007 թվականի մարտի 23-ին` Եվրոպայում։ Որպես յոթերորդ սերնդի վիդեո խաղային  կոնսոլ, մրցակցում է Nintendo Wii-ի, Microsoft-ի և Xbox 360-ի հետ։
Բացի վիդեո խաղերից, PS3-ը կարող է նաև նվագարկել ձայնասկավառակներ` DVD և Blu-ray սկավառակներ։ Այլ ֆորմատի այլ երաժշտություն, պատկեր և վիդեո ֆայլեր կարելի է կրկնօրինակել ներքին կոշտ սկավառակի միջոցով, ինչպես նաև արտաքին մեդիայի կամ DLNA-ի հետ համատեղելի սերվերի միջոցով։

2009 թվականի սեպտեմբերին թողարկվեց PlayStation 3-ի բարակ տարբերակը, որը ավելի թեթև, բարակ և էժան էր, քան սկզբնական տարբերակը։  Սուպեր բարակ PlayStation 3-ի գրաֆիկական և տեխնիկապես վերանայված մոդելը, թողարկվել է 2012 թվականի սեպտեմբերին։
Մինչև 2009 թվականը PlayStation 3 ունեցել է շատ դժվար վաճառքի սկիզբ։ 2009 թվականին Slim-ը կատարեց ներդրում, որի շնորհիվ այն սկսեց ավելի արագ վա ճառվել։ Մինչև 2016 թվականի հունվարը PlayStation 3-ը ամբողջ աշխարհին վաճառել էր ապրանքանիշի  86,290,000 օրինակ, որը համապատասխանում էր Xbox 360-ի վաճառքին։ Playstation 3-ը ԱՄՆ-ում սկսել է վաճառվել 2016 թվականի հոկտեմբերից։
PlayStation 3-ի իրավահաջորդը PlayStation 4-ն է, որը սկսել է արտադրվել 2013 թվականի փետրվարից։ Այն Եվրոպայում թողարկվել է նույն թվականի նոյեմբերի 29-ից։

## Պատմություն
PlayStation-ի (1994) և PlayStation 2-ի (2000) հայտնի խաղային կոնսուլներից հետո նոր մոդելի ստեղծումը անհրաժեշտ էր։ Հաջորդ սերնդի կոնսոլի մասին առաջին լուրերը հայտնվել են 2004 թվականին, սակայն Sony-ն որևէ կոնկրետ տեղեկատվություն չի տվել մինչև 2005 թվականի գարնանը։
Առաջին անգամ PS3-ը պաշտոնապես ներկայացվեց 2005 թվականի մայիսի 16-ին Էլեկտրոնային ժամանցային ցուցահանդեսի (E3) Sony-ի կոնֆերանսի ժամանակ։ Ցուցահանդեսում միայն ներկայացվեց կոնսոլի դասավորությունը, իսկ նախնական աշխատանքային տարբերակը ներկայացվեց ընկերության կողմից` Տոկիոյի խաղային շոուի (TGS) ժամանակ (2005 թվական)։ 2006 թվականի մայիսին E3 շրջանակներում անցկացվող Sony կոնֆերանսին հայտարարվեց կոնսոլի գինը, վաճառքի մեկնարկը և ներկայացվեց նոր խաղային վերահսկիչ Sixaxis-ը։ Առաջին անգամ PS3-ը հասանելի էր TGS 2006-ի փորձարկման համար, որտեղ այցելուները նոր վահանակի վրա կարող էին գնահատել մի քանի խաղեր։
Նոյեմբերի 11-ին, փորձարկումից հետո, պարզվեց, որ PS-ի և PS2-ի որոշ խաղեր չեն աշխատում նոր վահանակի վրա։ Այսպիսով խնդիրներ են առաջացել «Final Fantasy» և «Gran Turismo» խաղերի ձայների և պատկերների հետ։ Sony-ն հայտարարեց, որ սխալները կհեռացվեն PS3-ի ծրագրային ապահովման թարմացման շնորհիվ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

* Պաշտոնական կայքը
* PlayStation.Blog 

Կատեգորիա:2006 հայտնված արտադրանքներ
Ուզբեկստանի ակադեմիական ռուսական դրամատիկական թատրոն

**Ուզբեկստանի ակադեմիական ռուսական դրամատիկական թատրոն**, Ուզբեկստանի հնագույն թատրոններից մեկը, հիմնադրվել է 1934 թվականին, 1967 թվականին թատրոնին տրվել է ակադեմիականի կոչում։ Թատրոնի նոր շենքը, որը գտնվում է Տաշքենդի կենտրոնում, հանդիսավոր բացվել է 2001 թվականին։

## Թատրոնի պատմություն
Տաշքենդի ռուսական դրամատիկական թատրոնը բացվել է 1934 թվականի հոկտեմբերի 21-ին։ Դրա հիմնադիրներն են եղել թատրոնի առաջին գեղարվեստական ղեկավար Վասիլի Ալեքսանդրովիչ Չիրկինը և Միխայիլ Կարլովիչ Վուլկոնսկին։ 1936 թվականին թատրոնն անվանակոչվել է ի պատիվ ռուս գրող Մաքսիմ Գորկու։
1967 թվականին թատրոնին տրվել է «Ակադեմիական թատրոն» կոչումը։
Տարբեր տարիներին թատրոնում բեմադրվել են հայտնի ռուս (Ալեքսանդր Պուշկին, Նիկոլայ Գոգոլ, Ալեքսեյ Տոլստոյ, Միխայիլ Լերմոնտով, Անտոն Չեխով, Ալեքսանդր Գրիբոյեդով, Ալեքսանդր Օստրովսկի, Մաքսիմ Գորկի) և արտասահմանցի (Բեռնարդ Շոու, Ուիլյամ Շեքսպիր) դրամատուրգների պիեսներ, ներկայացվել են նաև ուզբեկ դրամատուրգների (Համզա Հակիմզադե, Ն. Սաֆարով, Ա. Կահար, Ս. Ազիմով, Մ. Շեյհզադե, Ս. Ահմադ) գործեր։
2001 թվականի փետրվարի 7-ին Տաշքենդի կենտրոնում կայացել է թատրոնի նոր շենքի բացման արարողությունը։
2014 թվականի դեկտեմբերի 26-ին հանդիսավոր կերպով նշվել է թատրոնի 80-ամյակը` Ուզբեկստանում Ռուսաստանի դեսպանատան ակտիվ մասնակցությամբ։
Ուզբեկստանի ռուսական դրամատիկական թատրոնը կարևոր դեր է խաղում շրջանում ռուսական մշակույթի պահպանման ու տարածման գործում, թատրոնի բեմում անց են կացվում տոնական միջոցառումներ, որոնք նվիրված են ռուսական պատմության և Ուզբեկստանում ռուսական սփյուռքի կարևոր իրադարձություններին` ռուս և ուզբեկ կատարողների մասնակցությամբ։

## Թատրոնի անձնակազմ
Թատրոնի տնօրենը Ուզբեկստանի վաստակավոր արտիստ Օլեգ Անատոլևիչ Վասիլևն է, գլխավոր ռեժիսորը` Բախտիար Մուհսինովիչ Համիդովը։ Թատրոնի ռեժիսորների թվում են եղել Ուզբեկստանի արվեստի վաստակավոր գործիչ Վլադիմիր Միխայլովիչ Շապիրոն, Ուզբեկստանի արվեստի վաստակավոր գործիչ Վյաչեսլավ Մարկովիչ Բրոդյանսկին, Ուզբեկստանի վաստակավոր գործիչ Օվլյակուլի Խոջակուլին, Ուզբեկստանի վաստակավոր գործիչ Օլիմժոն Սալիմովը։
Թատրոնի հիմնական դերասաններն են Ուզբեկստանի ժողովրդական արտիստ Աբզալ Ազիմովիչ Ռաֆիկովը, Ուզբեկստանի վաստակավոր արտիստ Օլեգ Անատոլևիչ Վասիլևը, Ուզբեկստանի վաստակավոր արտիստ Ֆիրուզ Սաադևիչ Մակսուդովը, Ուզբեկստանի վաստակավոր արտիստ Օլեգ Վիկտորովիչ Գալախովը։
Թատրոնի հիմնական դերասանուհիներն են Ուզբեկստանի վաստակավոր արտիստ Լյուդմիլա Իվանովնա Ստոցկայան, Ուզբեկստանի վաստակավոր արտիստ Էլեոնորա Դմիտրևնա Իվանովնա, Ուզբեկստանի վաստակավոր արտիստ Օլգա Դանիլովնա Օվչիննիկովան, Ուզբեկստանի վաստակավոր արտիստ Գավհար Զաքիրովան։

## Խաղացանկային ներկայացումներ (սկսած 2001 թվականից)

### Ներկայիս խաղացանկ

## Դպրոց-ստուդիա
Թատրոնին կից դպրոց-ստուդիան բացվել է 1994 թվականին։ Թատրոն-ստուդիայում ընդունելություն կազմակերպվում է երկու տարին մեկ անգամ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Ուզբեկստանի ակադեմիական ռուսական դրամատիկական թատրոնի պաշտոնական կայք 

Կատեգորիա:1934 հիմնադրումներ Ուզբեկստանում
Կատեգորիա:1934 հիմնադրված թատրոններ
Կատեգորիա:Ուզբեկստանի թատրոններ
Արչիլ Գոմիաշվիլի

**Արչիլ Գոմիաշվիլի** (, ), վրացի խորհրդային և ռուսական թատրոնի և կինոյի դերասան, գործարար, Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1966 թ.):

## Կենսագրություն
Արչիլ Գոմիաշվիլին ծնվել է վրացական Ճիաթուրա քաղաքում։ 1940-1942 թվականներին սովորել է Թբիլիսիում գտնվող գեղարվեստի ակադեմիային կից տեխնիկումում։ Հրապուրված լինելով թատրոնով, այնուհետև ընդունվել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնին (ՄԳԱԹ) կից դպրոց-ստուդիա։ Մի քանի տարի սովորելուց հետո վերադարձել է Թբիլիսի և ընդգրկվել Վրաստանի Կոնստանտին Մարջանիշվիլու անվան ակադեմիաական թատրոնի խմբի մեջ։ 1958 թվականին մեկնել է Փոթի, աշխատել Գեորգի Էրիսթավիի անվան թատրոնում, իսկ հետո՝ Թբիլիսիի Ալեքսանդր Գրիբոյեդովի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնում։

Փոթիում նա բեմադրել է Իլյա Իլֆի և Եվգենի Պետրովի «Ոսկե հորթը» վեպի մոտիվներով՝ «Օստապ Բենդերի արկածները» ներկայացումը։ Այն մեկ դերասանի թատերական ներկայացում էր, որտեղ նա կատարել է ոչ միայն Մեծ Կոմբինատորի, այլ նաև ընդհատակյա միլիոնատեր Կորեյկոյի, Պանիկովսկու, Բալագանովի և նույնիսկ Զոսյա Սինիցկայայի դերերը։

Այնուամենայնիվ Արչիլ Գոմիաշվիլին համաժողովրդական ճանաչման արժանացավ 1971 թվականին, երբ նկարահանվեց Լեոնիդ Գայդայի «12 աթոռ» կատակերգությունում` կատարելով Օստապ Բենդերի դերը։ Երկու տարի անց նա Լենկոմ թատրոնի դերասան էր, իսկ մի քանի տարի անց տեղափոխվել է Մոսկվայի Ալեքսանդր Պուշկինի անվան դրամատիկական թատրոն։

1990 թվականին Արչիլ Գոմիաշվիլին «Սիթի-բիզնես» բաժնետիրական ընկերության նախագահն էր, իսկ 1992 թվականին Մոսկվայում բացել է «Ոսկե Օստապ» ակումբը։

## Անձնական կյանքը
Արչիլ Գոմիաշվիլին ամուսնացել է երեք անգամ և ունի չորս երեխա՝ երկու որդի և երկու դուստր։ Նրա դուստրերից մեկը՝ Նինա Գոմիաշվիլին նույնպես դերասանուհի է։ Երրորդ կինը՝ ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ Տատյանա Օկունևսկայան էր։

2004 թվականին Արչիլ Գոմիաշվիլիի մոտ ախտորոշվել էր թոքերի քաղցկեղ։ Նա մահացել է Մոսկվայում, 2005 թվականի մայիսի 31-ին։ Թաղված է Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը։

## Ֆիլմագրություն

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ
Կատեգորիա:Թատրոնի վրացի դերասաններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ
Կատեգորիա:Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ
Կատեգորիա:Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը թաղվածներ
Կատեգորիա:Վրացի կինոդերասաններ
Կատեգորիա:ՄԳԱԹ դպրոց-ստուդիայի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Թոքի քաղցկեղից մահացածներ
Կատեգորիա:Վրաստանի ժողովրդական արտիստներ
Միխայիլ Բաղդասարով

**Միխայիլ Սերգեյի Բաղդասարով** (), խորհրդային և ռուսական թատրոնի ու կինոյի դերասան, ռեժիսոր։ ՌԴ վաստակավոր արտիստ։

## Կենսագրություն
Միխայիլ Բաղդասարովը ծնվել է 1960 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Մոսկվա քաղաքում։ 1978 թվականին ընդունվել է Կրասնայա Պրեսնյա փողոցի վրա գտնվող թատրոն-ստուդիայի լրացուցիչ թատերախումբ։ Հաջորդ տարի հաջողությամբ ընդունվում է Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարան՝ Լյուդմիլա Կասատկինայի և Սերգեյ Կոլոսովի դասարան։ 1983 թվականին համալսարանն ավարտելուց հետո աշխատանքի է անցնում Ս․ Օբրազցովի անվան տիկնիկային թատրոն։ Ավելի ուշ կրկին աշխատանքի է անցել Կրասնայա Պրեսնյայի Թատրոն-ստուդիայում, իսկ մեկ տարի անց՝ «Սֆերա» թատրոն-ստուդիայում։

1988 թվականին ընդգրկվել է Օլեգ Տաբակովի թատրոն-ստուդիայի թատերախմբում։

2011 թվականին ավարտել է Սցենարիստների և ռեժիսորների բարձրագույն դասընթացները (Վլադիմիր Խոտինենկոյի, Պավել Ֆիննի, Վլադիմիր Ֆենչենկոյի արվեստանոցը)։

## Դերերը թատրոնում

## Ֆիլմագրություն

## Ռեժիսոր

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ
Կատեգորիա:Խորհրդային կինոռեժիսորներ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ
Կատեգորիա:Հայ կինոդերասաններ
Կատեգորիա:Հայ կինոռեժիսորներ
Կատեգորիա:Հայ ռեժիսորներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտի շրջանավարտներ