Բուրումա

**Բուրումա** (,   բառից), ընդհանուր անվանում է սեղմ գիմնաստիկական շորտերի համար: Ժամանակակից մշակույթում բուրումա նշանակում են հիմնականում շատ կարճ շորտեր, որոնք մինչև 2000-ականների սկիզբը հագնում էին աղջիկների դպրոցական սպորտային համազգեստի մաս որպես հագուստի տարր: Նրանք դուրս մնացին գործածությունից հասարակական ճնշման պատճառով:

## Առաջացում և ժողովրդականության շրջան
20-րդ դարի սկզբին մանկավարժ Ակուրի Ինոկուչին (1871-1931) ճապոնական կառավարությունից ուղարկվել է ուսման ԱՄՆ Սմիթ քոլեջ։ Նրա նպատակն էր ուսումնասիրել կանանց սպորտային դաստիարակության նոր մեթոդներ։ Արդյունքում՝ 1903 թվականին նա վերադառնալով հայրենիք, ներմուծել է մարմնամարզությունը, բասկետբոլը և մի շարք հագուստներ, այդ թվում՝ բլումերներ՝ կանանց համար նախատեսված մարմնամարզական շորտեր, որոնք հարմար էին ֆիզիկական վարժությունների համար։ «Բուրումա» բառը վարկածն է անգլերեն «bloomers» բառի ()։

Տասնամյակների ընթացքում ճապոնական բլումերների արտաքին տեսքը փոխվել է։ Դրանք աստիճանաբար կրճատվել են՝ շարժման հարմարավետությունը մեծացնելու համար։ Ուշադրության կենտրոնում անցումային տարբերակ էր՝ տյոտին-բուրումա՝ բլումերներ փքված շալվարներով, որոնց երկարությունը հասնում էր ազդրի կեսին։ Շալվարի ձևը նման էր ավանդական թղթյա լապտերին, որի պատճառով շորտները կոչվել են տյոտին ( — )։ Սկսած 1960-ականների կեսերից՝ բլումերները արագորեն ստացան իրենց ամենահայտնի տեսքը՝ կարճ, մաշկին ամուր հպվող շորտեր, որոնք հայտնի էին որպես պիտտարի-բուրումա։ Ամանոր այդ շորտերի ժողովրդականությունը պայմանավորված էր 1964 թվականի Տոկիոյի Ամառային օլիմպիական խաղերում արտասահմանյան կանանց վոլեյբոլի թիմերի ելույթներով։ Արտասահմանյան մարզիկները կրում էին բավական կարճ և այդ ժամանակների համար բացահայտ հագուստ, ինչը գրավում էր հանրության ուշադրությունը, տարբերությամբ իսպանական հավաքականի՝ ավելի ազատ հագուստից։

## Կիրառումը դպրոցներում
alt=Слева — девушка в питтари-бурума, справа — в тётин-бурума.|աջից|313x313փքս
Ճապոնիայի կառավարությունը երբեք չի կարգավորել դպրոցներում սպորտային հագուստի նորմերը, այդ պատճառով դպրոցները ինքնուրույն են սահմանել աշակերտների հագուստի ստանդարտները՝ առաջնորդվելով հագուստի հարմարավետությամբ և տնտեսությամբ։ Արդյունքում նրանց ընտրությունը կանգ առավ պիտտարի-բուրումայի վրա։ Այս որոշման վրա ազդել է, նախ, տրիկոտաժային արտադրանքի գների նվազումը՝ երկրի մեջ սինթետիկ մանրաթելերի արտադրության զարգացմամբ, և երկրորդ, վոլեյբոլին նվիրված մանգայի՝ «Attack No. 1» (1968-1970) հանրահայտությունը, որի հեղինակը Տիկակո Ուրանոն է, որտեղ գլխավոր կերպարները կրում էին հենց այդ կարճ բուրումայի տարբերակը։

Չնայած այդ բուրումաների հարմարավետությանը՝ դրանք ունեին լուրջ թերություններ։ Օրինակ՝ շորտերը միշտ չէ, որ լիովին ծածկում էին ներքնազգեստը, ինչը անհարմարություն էր պատճառում աշակերտներին և ստեղծում համիպան իրավիճակ() - համիպսու բառի խոսակցական կրճատումը ճապոներենում սովորաբար լինում է (համի,) ( — ) և շերտ ( — )։ Իրականում բացահայտ հագուստի վերաբերյալ բողոքները, որպես կանոն, անտեսվում էին։ Առաջին հայտնի բողոք-հանրային իրադարձությունը տեղի է ունեցել 1993 թվականին Սինգապուրի ճապոնական դպրոցում։ Այդ ժամանակ աշակերտուհիները բացահայտ հստակ արտահայտվել են բուրումայի պարտադիր հագուստի կիրառման դեմ։ Իրենք բողոքում էին, որ իրենց արտաքին տեսքը ֆիզկուլտուրայի ժամերին անպատեհ ուշադրություն է գծում, սակայն դպրոցի ղեկավարությունը նրանց բողոքը համարել է եսասիրական։ Այս դեպքի նկարագրությունը հայտնվել է ճապոնական մամուլում, ինչի արդյունքում խմբագրությունը ստացել է բազմաթիվ նամակներ կանանցից, որոնք միավորվել էին բողոքի հետ և ունեցել անհարմար փորձ բուրումա կրելու դպրոցում։

Հասարակական վրդովմունքի ալիքի ֆոնին հաջորդող 5–10 տարիների ընթացքում բուրուման որպես դպրոցական համազգեստ օգտագործող դպրոցների թիվը կտրուկ նվազել է, և ներկայումս դրանք գրեթե այլևս չեն օգտագործվում։ Ընդհանուր առմամբ, բուրուման փոխարինվել է ավելի երկար, ունիսեքս տեսակի սպորտային շորտերով։ Այսօր պիտտարի-բուրուման՝ որպես դպրոցական ատրիբուտ, շարունակում է գոյություն ունենալ միայն անիմե և մանգայի մշակույթի շրջանակում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Սպորտային հագուստ