Կոնրադ Պոլ Կուջաու

**Կոնրադ Պոլ Կուջաու** (), գերմանացի նկարազարդող և կեղծարար: Նա հայտնի դարձավ 1983 թվականին՝ որպես այսպես կոչված Հիտլերի օրագրերի ստեղծող, որի համար լրագրող Գերդ Հայդեմանից ստացավ 2,5 միլիոն գերմանական մարկ (2,421,020 եվրո՝ 2020 թվականի պայմաններով), որն իր հերթին այն վաճառեց 9,3 միլիոն գերմանական մարկով։ Stern ամսագրին, որի արդյունքում  Գերդ Հայդեմանի զուտ շահույթը կազմել է 6,8 միլիոն գերմանական մարկ (6,585,174 եվրո 2020 թվականի պայմաններով): Կեղծիքի պատճառով Կուջաուն ազատազրկման է ենթարկվել չորսուկես տարի։

## Կենսագրություն
### Վաղ կյանք
Կոնրադ Կուջաուն ծնվել է Լյոբաուում, Նացիստական ​​Գերմանիայում, կոշկակար Ռիչարդ Կուջաուի,  և նրա կնոջ վեց երեխաներից մեկը, որոնք երկուսն էլ միացել էին Նացիստական ​​կուսակցությանը 1933 թվականին։ Կուջաուի վաղ կյանքը անցել է չդադարող աղքատության մեջ, և նրա մայրը ստիպված էր իր երեխաներին որոշ ժամանակով մանկատներ ուղարկել: Տղան մեծացել է՝ հավատալով նացիստական ​​իդեալներին և կռապաշտելով Ադոլֆ Հիտլերին. 1945 թվաականին դաշնակիցների կողմից կրած պարտությունը և Հիտլերի ինքնասպանությունը չզսպեցին նրա ոգևորությունը նացիստական ​​գործի նկատմամբ: Նա մի շարք ստոր գործեր է վարել մինչև 1957 թվականը, երբ մատուցող էր աշխատում Löbau Youth Club-ում, և նրան ձերբակալելու հրաման է տրվել՝ խոսափողի գողության համար։ Հունիսին նա փախավ Շտուտգարտ, Արևմտյան Գերմանիա, որտեղ շուտով անցավ ժամանակավոր ստորաքարշ աշխատանքի և մանր հանցագործությունների: 

1959 թվականին նա տուգանվել է 80 գերմանական մարկով  ծխախոտի գողության համար. 1960 թվականին նրան ինը ամսով բանտ են ուղարկել այն բանից հետո, երբ բռնել են պահեստ ներխուժելիս՝ կոնյակ գողանալու համար. 1961 թվականին նա ավելի շատ ժամանակ անցկացրեց բանտում՝ հինգ արկղ միրգ գողանալու պատճառով: Վեց ամիս անց նա ձերբակալվել է, քանի որ բարում խոհարար աշխատելիս կռվել է գործատուի հետ։

1961 թվականին նա հարաբերություններ սկսեց Էդիթ Լիբլանգի հետ՝ բարի մատուցողուհիներից մեկի հետ, որտեղ նա աշխատում էր։ Զույգը տեղափոխվեց Պլոխինգեն և պարի բար բացեց, որը համեստ հաջողություն ունեցավ։ Կուջաուն մարդկանց ներկայացավ՝ ասելով, որ իր իսկական անունը Պետեր Ֆիշեր է՝ փոխելով իր ծննդյան ամսաթիվը երկու տարով և փոխելով Արևելյան Գերմանիայում ապրած ժամանակի պատմությունը։ 1963 թվականին բարը սկսեց ֆինանսական դժվարություններ կրել, և զույգը վերադարձավ Շտուտգարտ, որտեղ Կուջաուն աշխատանք գտավ որպես մատուցող: Նա սկսել էր կեղծարարություն անել՝ կեղծելով 27 մարկ արժողությամբ ճաշի վաուչերներ. նրան բռնել են և դատապարտել հինգ օրվա ազատազրկման։ Ազատ արձակվելուց հետո նա և իր կինը ստեղծեցին Lieblang Cleaning Company-ն, թեև ընկերությունը քիչ եկամուտ էր ապահովում նրանց համար: 1968 թվականի մարտին Կուջաուի կացարաններում սովորական ստուգման ժամանակ ոստիկանությունը պարզեց, որ նա ապրում էր կեղծ ինքնության ներքո, քանի որ անունը, հասցեն և ծննդյան ամսաթիվը, որը Կուջաուն ներկայացրել էր ոստիկանությանը, տարբերվում էին իր թղթերում նշվածներից։ Ոստիկանական բաժանմունքում նա տվեց կեղծ բացատրություն, թե ինչու է թաքնվել ենթադրյալ ինքնության ներքո, սակայն հետագա մատնահետքի ստուգումը հաստատեց, որ նա Կուջաուն էր: Նրան ուղարկեցին Շտուտգարտի Ստամհայմ բանտ։

1960-ականների վերջին նրա ազատ արձակումից հետո մաքրման բիզնեսը բավական շահութաբեր դարձավ, որպեսզի ամուսինները բնակարան գնեն Շմիդենում, Շտուտգարտի մոտ։ 1970 թվականին Կուջաուն այցելեց իր ընտանիքին Արևելյան Գերմանիայում և պարզեց, որ տեղացիներից շատերը նացիստական ​​հուշանվերներ են պահել՝ հակառակ կոմունիստական ​​կառավարության օրենքներին։ Կուջաուին հնարավորություն ընձեռնվեց նյութը էժան գնելու սև շուկայում և շահույթ ստանալու համար Արևմուտքում, որտեղ նման ապրանքների աճող պահանջարկ կար: Շտուտգարտի կոլեկցիոներների մոտ գները տասնապատիկ էին, քան Կուջաուի վճարած գները։ Արևելյան Գերմանիայում առևտուրն անօրինական էր, իսկ մշակութային ժառանգություն համարվող առարկաների արտահանումն արգելված։

Արևելյան Գերմանիայից մաքսանենգ ճանապարհով դուրս բերված իրերի թվում զենքեր էին, և Կուջաուն երբեմն ատրճանակ էր կրում, երբեմն կրակում էր այն մոտակա դաշտում կամ դատարկ շշերի վրա կրակում էր իր տեղական բարում: 1973 թվականի փետրվարի մի գիշեր, երբ հարբած էր, նա վերցրեց լիցքավորված գնդացիր՝  մի մարդու, ով կարծում էր, որ կտրում էր իր մաքրող ընկերության ֆուրգոնի անվադողերը: Տղամարդը փախել է, և Կուջաուն հետապնդել է նրան սխալ դռան մոտ՝ սարսափեցնելով մարմնավաճառին: Նրա ճիչերը բերեցին ոստիկաններին, ովքեր ձերբակալեցին Կուջաուին։ Նրա բնակարանը խուզարկելիս հայտնաբերել են հինգ ատրճանակ, գնդացիր, որսորդական հրացան և երեք հրացան։ Կուջաուն ներողություն է խնդրել և տուգանք է ստացել։

1974 թվականին նա վարձեց մի խանութ, որտեղ տեղադրեց իր նացիստական ​​իրերը։ Ցուցասրահը նաև դարձավ մինչև ուշ գիշեր խմելու վայր ընկերների  հետ, ներառյալ Վոլֆգանգ Շուլցեն՝ ԱՄՆ-ի բնակիչ, ով դարձավ Կուջաուի ամերիկյան գործակալը։ Շուտով Կուջաուն սկսեց բարձրացնել իր խանութի իրերի արժեքը՝ կեղծելով նույնականացման լրացուցիչ մանրամասներ, այդ թվում՝ մի քանի մարկ արժողությամբ իրական Առաջին համաշխարհային պատերազմի սաղավարտի համար, որի համար Կուջաուն կեղծել էր գրություն, որում ասվում էր, որ այն Հիտլերինն էր, որը հագել էր Իպրում հոկտեմբերի վերջին 1914 թվականին՝ դրանով իսկ արմատապես բարձրացնելով արժեքը։ Բացի Հիտլերի գրառումներից, նա փաստաթղթեր է պատրաստել Մարտին Բորմանի, Ռուդոլֆ Հեսսի, Հայնրիխ Հիմլերի, Հերման Գյորինգի և Յոզեֆ Գեբելսի ձեռագրով։ Թեև ձեռագիրը տերերի անընդունելի նմանակումն էր, մնացած աշխատանքը կոպիտ էր. Կուջաուն օգտագործում էր ժամանակակից գրենական պիտույքներ, որոնք նա հնեցնում էր թեյի հետ, և բլանկներ էր ստեղծում Letraset-ի միջոցով։ Շատ դեպքերում ուղղագրությունը և քերականությունը սխալ էին, հատկապես, երբ նա փաստաթղթեր էր կեղծել անգլերենով, օրինակ՝ Հիտլերի և Նևիլ Չեմբեռլենի միջև Մյունխենի համաձայնագրի պատճենը, որը նա արտագրել էր այսպես."We regard the areement signet last night and the Anglo-German Naval Agreement as symbolic of the desire of our two peoples never to go to war with one another againe."1970-ականների կեսերին և վերջերին Կուջաուն, ով  սիրողական նկարիչ էր, դիմեց նկարներ ստեղծելուն, որոնք, ըստ նրա, Հիտլերի կողմից էին, ով ինքն էլ ևս իր երիտասարդ տարիներին սիրողական նկարիչ էր։ Գտնելով իր կեղծ գործերի շուկան՝ Կուջաուն նկարում էր առարկաներ, որոնցով հետաքրքրված էին իր գնորդները, ինչպիսիք են մուլտֆիլմերը, մերկ մարդիկ և գործող տղամարդիկ. թեմաներ, որոնք Հիտլերը երբեք չէր նկարել և չէր ցանկանա նկարել: Հաճախ այս նկարներն ուղեկցվում էին փոքր նոտաներով, իբր Հիտլերից, բայց կեղծված Կուջաուի կողմից: Կեղծարարի համար նկարները շահավետ են եղել։ Հուշագրություններին իր հասանելիությունը բացատրելու համար նա մի քանի աղբյուրներ հորինեց Արևելյան Գերմանիայում, այդ թվում՝ նախկին նացիստ գեներալին, թանգարանի տնօրենին, որին նա կաշառել էր։

Հաջողություն ձեռք բերելով փոխանցել իր կեղծ գրառումները Հիտլերի պես՝ Կուջաուն ավելի հավակնոտ դարձավ և ձեռքով պատճենեց *Իմ պայքարը* գրքի երկու հատորների տեքստը, չնայած բնօրինակները լրացված էին գրամեքենայով: Կուջաուն նաև ներածություն է պատրաստել աշխատանքի երրորդ հատորի վերաբերյալ: Նա այս «ձեռագրերը» վաճառեց իր մշտական ​​հաճախորդներից մեկին՝ նացիստական ​​հուշանվերներ հավաքող Ֆրից Շտիֆելին։ Կուջաուն նաև սկսեց կեղծել Հիտլերի պատերազմական բանաստեղծությունների շարքը, որոնք այնքան սիրողական էին, որ հետագայում Կուջաուն խոստովանեց, որ «տասնչորս տարեկան հավաքորդը դա կճանաչեր որպես կեղծիք»։ Երբ այդ բանաստեղծություններից մի քանիսը տպագրվեցին 1980 թվականին, պատմաբաններից մեկը նշեց, որ դրանցից մեկը չէր կարող Հիտլերի հեղինակած լինել, քանի որ այն գրել է Հերիբերտ Մենզելը։

### Հիտլերի օրագրեր
Անհայտ է, թե երբ է Կուջաուն պատրաստել իր առաջին Հիտլերի օրագիրը: Նույնականացման հետագա տեսքը ավելացնելու համար նա վերցրեց սև ժապավենը իրական SS փաստաթղթից և կցեց այն շապիկին՝ օգտագործելով գերմանական բանակի մոմ կնիք: Թանաքի համար նա գնեց երկու շիշ Pelikan թանաք՝ մեկը սև և մեկը կապույտ, և երկուսը խառնեց ջրի հետ, որպեսզի այն ավելի հեշտ հոսի իր օգտագործած ժամանակակից գրիչից: Կուջաուն մեկ ամիս վարժվել էր գրելու հին գերմանական գոթական գրագրությամբ, որով Հիտլերը գրում էր։ Կուջաուն այն ցույց տվեց Շտիֆելին, ով տպավորված էր աշխատանքով և ցանկանում էր գնել այն, բայց երբ կեղծարարը հրաժարվեց վաճառել այն, նա խնդրեց վերցնել այն փոխառությամբ, ինչը համաձայնեցվեց։

1978 թվականին Կուջաուն վաճառեց իր առաջին «Հիտլերի օրագիրը» կոլեկցիոներին։ 1980 թվականին նրա հետ կապվեց լրագրող Գերդ Հայդեմանը, ով իմացել էր օրագրի մասին։ Կուջաուն հայտնել է Հայդեմանին, որ օրագրերը եղել են իր եղբոր մոտ, ով Արևելյան գերմանական բանակի գեներալ էր։ Հայդեմանը գործարք է կնքել Կուջաուի հետ «մնացած» օրագրերի համար։ Հաջորդ երկու տարվա ընթացքում Կուջաունն կեղծեց ևս 61 հատոր և վաճառեց դրանք Հայդեմանին 2,5 միլիոն գերմանական մարկով: Հայդեմանն իր հերթին ստացել է 9 միլիոն գերմանական մարկ Stern-ի գործատուներից։ 1983-ին դրանց հրապարակման ժամանակ օրագրերը շուտով ապացուցվեց, որ կեղծիք են, և Հայդեմանն ու Կուջաուն ձերբակալվեցին։ 1984 թվականի օգոստոսին Կուջաուն դատապարտվեց չորսուկես տարվա՝ կեղծիքի համար, իսկ Լիբլանգը՝ մեկ տարվա՝ որպես հանցակից։ Հայդեմանը մեղավոր է ճանաչվել խարդախության համար և հաջորդ տարի դատապարտվել է չորսուկես տարվա ազատազրկման։

Երեք տարի հետո բանտից ազատվելուց հետո Կուջաուն դարձավ հայտնի մարդ՝ հայտնվելով հեռուստատեսությամբ որպես «կեղծիքի փորձագետ» և հիմնեց բիզնես՝ վաճառելով «իսկական Կուջաու կեղծամներ» տարբեր խոշոր արտիստների ոճով։ Նա առաջադրվել է Շտուտգարտի քաղաքապետի պաշտոնում 1996 թվականին՝ ստանալով 901 ձայն։ Կուջաուն մահացել է քաղցկեղից 2000 թվականին։

2006 թվականին ինչ-որ մեկին, ով պնդում էր, որ իր թոռնուհին է՝ Պետրա Կուջաուն, մեղադրվեց «կեղծիքներ» վաճառելու համար, հայտնի նկարների ասիական արտադրության էժանագին կրկնօրինակներ՝ Կոնրադ Կուջաուի կեղծ ստորագրություններով։

### Ծանոթագրություններ

### Գրականություն

* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* Kujau Archive
* Konrad Kujau as a painter 



Կատեգորիա:Գերմանացի արվեստագետներ
Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ