Բանականության սահմաններ

«**Բանականության սահմաններ»** (), գերմանացի նկարիչ Պաուլ Կլեեի 1927 թվականի նկարը։ Այն գտնվում է Մյունխենի արվեստի տարածքում () գտնվող  Ժամանակակից պինակոտեկի մշտական հավաքածուում:

## Պատմություն
«Բանականության սահմաններն» առաջին անգամ ցուցադրվել է Դրեզդենի Ռուդոլֆ Պրոբսթի Neue Kunst Fides պատկերասրահում Կլեեի 99 այլ ջրաներկ աշխատանքների հետ մեկտեղ:

Գերմանացի արվեստի վաճառական, արվեստի հավաքորդ, լրագրող և հրատարակիչ Ալֆրեդ Ֆլեխտեյմը (1878-1937) այն ձեռք է բերել իր մասնավոր հավաքածուի համար 1928 թվականին և ցուցադրել իր պատկերասրահում 1928 և 1929 թվականներին։ 1931 թվականին նա  նկարն ի պահ է տվել Նյու Յորքի Ժամանակակից արվեստի թանգարանին:

1958 թվականին նկարը, որն ունեցել է 14234 գույքագրման համարը, պատկանել է Թեոդոր և Վոտի Վերներներին։ 1971 թվականին, որպես Վերներների ժառանգություն, թանգարանի տնօրեն Էրիխ Շտայնգրաբերի օգնությամբ «Բանականության սահմաններն» տեղ է գրավել Մյունխենի արվեստի տարածքում գտնվող  Ժամանակակից պինակոտեկի մշտական հավաքածուում:

## Նկարագրություն
Աշխատանքը նկարագրվել է որպես Բաուհաուսում «նրա ամենաբեղմնավոր դասավանդման շրջանի» խորհրդանիշ: Կատարյալ կարմիր գնդիկի ստատիկ բնույթը, որը կարծես սառած է և լողում նկարի վերին մասի սպիտակ հիմնաներկած հատվածում, հակադրվում է նկարի ստորին մասի դինամիկ բարդ ցանցահյուսազարդ գծային կառուցվածքին: Այս աշխատանքը և՛ գույնով, և՛ կառուցվածքով հիշեցնում է Կազիմիր Մալևիչի աշխատանքը։  *[[The Atlantic]]* ամսագրի  իր հոդվածում Վերոնիկ Գրինվուդը նկարագրել է երկուսի միջև եղած բացը որպես մարդկային բանականության կարողության և լիարժեք հասկանալու մարդկային ցանկության միջև եղած բաց:

## Նախապատմություն
մինի|342x342փքս|Նկարը Դրեզդենի առաջին ցուցադրության ժամանակ
Պաուլ Կլեեն նկարը ստեղծել էիր ստեղծագործական «ամենաբեղուն ժամանակաշրջանում» ՝ Բաուհաուսում անցկացրած տարիներին, որը հիմնել է Վալտեր Գրոպիուսը Վայմարում 1919 թվականին և փակվել է 1933 թվականին, «երբ նացիստները պարտադրեցին արվեստի և դրա գործառույթների իրենց սահմանումները»։ Կլեեն, աշխատելով այնպիսի արվեստագետների կողքին, ինչպիսիք են Վալտեր Գրոպիուսը, Վասիլի Կանդինսկին, Լյուդվիգ Միես վան դեր Ռոեն, Աննի և Ջոզեֆ Ալբերսները, եղել է ուսուցիչ և ռեզիդենտ նկարիչ:  Նիկոլաս Ֆոքս Վեբերը  իր 2009 թվականի «*Բաուհաուսի խումբ. մոդեռնիզմի վեց վարպետներ»* գրքում Վեբերը գրել է, որ Կլեեն «բերեց սյուրռեալիզմի ազատագրական ոգին Բաուհաուս»: 

1988 թվականին Մետրոպոլիտեն թանգարանի հրատարակված «Պաուլ Կլեե» գիրքը, նշում է, որ Կլեեն 20-րդ դարի ամենահայտնի և «ամենաշատ հիշատակված»  նկարիչներից մեկն է։ Կլեեն ստեղծել է ավելի քան 9000 աշխատանք։

Կլեեն երաժշտագետի որդի էր և զուգահեռներ է անցկացրել ձայնի և կերպարվեստի միջև։ 

Նկարը բնութագրվել է որպես սյուրռեալիստական: Դեսաուի Բաուհաուսի ժամանակաշրջանում Կլեեի այլ գործերի հետ մեկտեղ այն նաև անվանվել է մեկնաբանական, իսկ ավելի ուշ՝ կոնստրուկտիվիստական։ Նրա աշխատանքը համեմատել են Կազիմիր Մալևիչի, Նաում Գաբոյի և Վլադիմիր Տատլինի ստեղծագործությունների հետ։ Այս նկարը նմանություններ ունի Կլեեի այլ՝ «Պարանե սալիկներ» ստեղծագործությանը:

## Քննադատական վերլուծություն
Ռենե Քրևելը իր 1930 թվականին հրատարակած «Պաուլ Կլեե» աշխատանքում այս ստեղծագործությունը հակադրել է ռոմանտիզմի աշխատանքներին, որպես նկարիչ Կլեեին ներկայացնելով «մեծ ջրհեղեղից» հետո: Քրևելը նկարագրել է սանդուղք կամ բեմերի շարք, որը կորած է կարմիր էթերում, որպես միակ միջոց, որով մենք կարող ենք թռիչք կատարել դեպի անհնարին, կարծես թե տրամպլինով թռչել բարձր և կապվել լուսնի հետ։

## Երաժշտությունում
2006-2007 թվականներին հունգարացի կոմպոզիտոր և դաշնակահար Անդոր Լոսոնչին ստեղծել է մի ստեղծագործություն՝ նույն անունով, ինչ Կլեեի այս նկարը: Դրա պրեմիերան կատարել է Լայպցիգի Սորտիսիատի համույթը 2008 թվականին Վինտերտուրի գեղարվեստի թանգարանում, որը գտնվում է Ցյուրիխի կանտոնում, հյուսիսային Շվեյցարիայում ։ Սորտիսիատի համույթի Կլեեի գեղարվեստական աշխատանքից ոգեշնչված երաժշտական ստեղծագործությունների շարքը 2003 թվականին հրապարակել է Creative Works Records-ը «8 կտոր Պաուլ Կլեեից» ալբոմով։

## Գրականություն
* Cathrin Klingsöhr-Leroy: *Paul Klee in der Pinakothek der Moderne* (= *Bestandskataloge zur Kunst des 20. Jahrhunderts*. Bd. 2). Hg. von der Pinakothek der Moderne, Bayerische Staatsgemäldesammlungen München, Hatje Cantz, Ostfildern-Ruit 1999, ISBN 3-7757-9009-8, S. 150–159.
* Tilman Osterwold: *«Zeichnung nach Innen»*. In: Zentrum Paul Klee (Hg.): *Paul Klee, kein Tag ohne Linie: [anlässlich der Ausstellung "Paul Klee. Kein Tag ohne Linie", Zentrum Paul Klee, Bern 20. Juni 2005 – 5. März 2006, Museum Ludwig, Köln ab Herbst 2006]*. Hatje Cantz, Ostfildern-Ruit 2005, ISBN 3-7757-1552-5, S. 21 ff. (hier: S. 26).

## Նշումներ


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1927 նկարներ
Կատեգորիա:Պաուլ Կլեեի նկարներ