Օլգա Լիպինսկա

**Օլգա Լիպինսկա**  (լեհերեն՝ Olga Lipińska. ), լեհ թատերական ռեժիսոր, սցենարիստ և հեռուստատեսային կատակերգությունների պրոդյուսեր, ով առավել հայտնի է իր «Kabaret Olgi Lipińskiej» (*Օլգա Լիպինսկայի կաբարե*) հեռուստակաբարեով։

## Կենսագրություն
1964 թվականին ավարտել է Վարշավայի թատերական ակադեմիայի (այն ժամանակ՝ Ազգային թատերական բարձրագույն դպրոց / Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna) ռեժիսուրայի ֆակուլտետը, որտեղ համագործակցել է ուսանողական երգիծական թատրոնի հետ։ 1977-1990 թվականներին եղել է Վարշավայի «Teatr Komedia» թատրոնի գործադիր պրոդյուսերը։

Լիպինսկան իր հեռուստատեսային ռեժիսորի իր կարիերան սկսել է բավականին վաղ։ 1973 թվականին հանդես է եկել որպես լեհ դասական թատերագիր Ալեքսանդր Ֆրեդրոյի «Տիկնայք և հուսարներ» պիեսի բեմադրության պրոդյուսեր: Դրան հաջորդել են Իվո Բրեշանի պիեսի հեռուստատեսային արտադրությունը 1985 թվականին, Ֆրեդրոյի այլ երկերի բեմադրություններ՝ *Glawtu, co się dzieje* (1992), *Zemsta* (1994), ինչպես նաև Կոնստանտի Իլդեֆոն Գալչինսկու «Ես չեմ վախենում Ռոյեկ եղբայրներից» պիեսը (2003 թ.) և Վոյցեխ Բոգուսլավսկու *Cud mniemany, czyli Krakowiacy i górale* («Ենթադրյալ հրաշք կամ Կրակովիացիա և գորալ», 2007 թ.) օպերան: Այդ ընթացքում Լիպինսկան միաժամանակ սատիրա-կաբարեներ է թողարկել Telewizja Polska-ի համար: Դրանցից հիշատակության են արժանի հատկապես հետևյալները  Głupia sprawa (Մի հիմար հարց) (10 դրվագ, 1968–1970), Gallux Show (10 դրվագ, 1970–1974), Właśnie leci kabarecik (Պարզապես թռչում է կաբարե) (10 դրվագ, 1975–1977), Kurtyna w górę (18 դրվագ, 1977–1981) և, վերջապես, նրա ամենահայտնի և ամենակարևոր աշխատանքը՝ Kabaret Olgi Lipińskiej։ 1990-ից 1992 թվականներին նա վարել է TVP1-ի Piosenki z Kabaretu Olgi Lipińskiej (Օլգա Լիպինսկայի կաբարեի երգերը) թոք շոուն: 

2009 թվականին Վարշավայում «Przekrój» ամսագրի աշխատակցին տված հարցազրույցում, որը նշանավորեց նրա կաբարեի վերադարձը եթեր, Լիպինսկան ասաց, որ իր իրական ցանկությունն է աշխարհը դարձնել ավելի լավ վայր: «Սկզբում կոմունիզմ չկար,- ասաց նա,- միայն խորհրդային ոճի սոցիալիզմ, որը դատապարտված էր փլուզման»: Լեհաստանի Ժողովրդական Հանրապետությունում նա ցանկանում էր հանրությանը տեղեկացնել իրական վիճակի մասին, քանի որ, Լիպինսկայի խոսքերով ասած՝ հարցումների համաձայն՝ հեռուստադիտողների 70 տոկոսը չէր կարողանում հասկանալ պետական ​​հեռուստատեսության նույնիսկ եղանակի կանխատեսումը: Այդուհանդերձ՝ նա գոհ չէ նաև 1989 թվականի հեղափոխություններից հետո տեղի ունեցածից, հատկապես երկրում նկատելի նորահայտ կրոնականությունից և կապիտալիստական ​​տնտեսությունից, որը բոլորին վախեցնում է, քանի որ իրենց ապագան անհայտ է:

Ավելի քան մեկ տասնամյակ Լիպինսկան *Twój Styl* ամսագրում կանոնավոր կերպով հրատարակել է էսսեներ մշակույթի մասին: Այդ էսսեներից լավագույններն ընտրելով՝ նա 2005 թվականին հրատարակեց *Mój pamiętnik potoczny* (*Իմ խոսակցական հուշերը*) գիրքը: 2009 թվականին լույս ընծայեց արվեստի, մշակույթի, քաղաքականության վերաբերյալ իր մեկնություններն ամփոփող երկրորդ գիրքը՝ *Co by tu jeszcze...* (*Ուրիշ ի՝նչ...*) վերնագրով: 

Լիպինսկան արժանացել է մի շարք պարգևների, ներառյալ *Polonia Restituta* (Լեհաստանի վերածնունդ) շքանշանը (Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski) և Վաստակի ոսկե խաչը (*Złoty Krzyż Zasługi*):

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Cykl "Olga Lipińska zaprasza" (rozmowa z Tomaszem Raczkiem)

Կատեգորիա:Լեհ հրապարակախոսներ
Կատեգորիա:Լեհ սցենարիստներ
Կատեգորիա:Կին ռեժիսորներ
Կատեգորիա:Կին սցենարիստներ
Կատեգորիա:Պրոդյուսերներ