Բարի լույս, Նվարդ

«**Բարի լույս, Նվա՛րդ**», հայ գրող, հրապարակախոս, Հայաստանի գրողների միության անդամ Սերո Խանզադյանի պատմվածքներից, որը զետեղված է «Կորած արահետներ» շարքում։ Գրվել է 1972 թվականին։

## Գնահատական
Ուշագրավ են Խանզադյանի գաղափարական զարգացման ուղին, ժամանակի հրատապ խնդիրներին արձագանքելու, ուղիներ մատնանշելու նրա գրողական սրատեսությունն ու խիզախությունը, գրական, հասարակական մտահոգությունները։ «Կորած արահետներ»-ում Խանզադյանը ի հայտ բերեց իր հարուստ կենսագիտությունն ու ժողովրդագիտությունը, պատկերավոր ու կենդանի խոսքի շռայլությունը, բանահյուսական ակունքների նախասիրությունը նաև բարոյախոսության ուրույն հայեցակետը։

## Սյուժե
Պատմվածքի գլխավոր հերոսը Նվարդ անունով մի աղջիկ է, ում դուր չի գալիս իր անունը։ Դպրոցն ավարտելու օրը դպրոցի տնօրենը դիմում է Նվարդին  և ասում, որ լավ անուն ունի, նշանակում է նվիրական վարդ։ Պատմվածքում տեղ են գտնում նաև գյուղի նկարագրություները։ Նկարագրում է, որ գյուղը լիքն է քարերով, ժայռերով, և այդ քարքարոտ վայրերում բուսնում են վայրի վարդեր։ Գյուղը հենց այդ ամենով է սիրելի հերոսների համար, սակայն փոստատր Ակոփի համար մնում է անհասկանալի, թե ինչու է իրենց գյուղը այդքան սիրելի։ Այս հարցի պատասխանը չգիտի նաև Նվարդը։ Ամեն առավոտ Նվարդը իենց բակից՝ ընկուզենու տակից, լսում է փոստատար Ակոփի ձայնը «Բարի լո՛ւյս, Նվա՛րդ»։ Եվ լսելուց անմիջապես հետո փակում է փեղկերը։ Ամեն առավոտ Ակոփը Նվարդին հարցնում էր, թե ինչու Նվարդը նամակներ չի ստանում, իսկ Նվարդը ամեն անգամ պատասխանում էր, «...ումի՞ց ունենամ»։ Ժայռերի մեջ մի շատ հին մատուռ կա, որի վրա քանդակած է «Այս տարի թանկություն ու սղություն է սաստիկ»։ Նվարդենք ունեն հավանոց, որը կպած է ժայռին, իսկ ժայռին՝ Նվարդենց տունը։ Ապրում են հայրը, մայրը և Նվարդը։ Հայրը հավանոցի վարիչն է, իսկ մայրը և աղջիկը զբաղվում են թռչուններով։ Ակոփը գրեթե ամեն օր գալիս է հավանոց, հարցեր տալիս Նվարդին։ Մի օր էլ Նվարդին ասում է, որ գնում է Երևան ու էլ ետ չի գալու գյուղ։ Սակայն վեց ամիս անց վերադառնում է, հանդիպում Նվարդին, ասում, որ վերադարձել է, եկել է, որ  մնալու է։ Նվարդին սկսում է դուր գալ իր անունը, բայց ինքն էլ չի հասկանում թե ինչից, մտածում է՝ գուցե նրանից, որ ամեն օր լսում է իր անունը։ Նվարդը իր անունը լսում է միայն Ակոփից։ Մի օր Ակոփը զանգում է Նվարդին և ասում, որ վաղը փոստ չի բերելու, որովհետև ականջը ցավում է, բայց առավոտյան կրկին Նվարդենց բակում է լինում և ասում, որ ականջը լավացել է, քանի որ գիշերը խոսել է Նվարդի հետ։ Մի անգամ Նվարդը չէր նկատել Ակոփի գալ, ծառի փչակում տեսնում է մի ծրար, որի վրա նշված էր «Նվարդին»։ Նամակում գրված էր հետևյալը․ «Նվա՛րդ, այդ ես եմ, Ակոփը։ Բարի լույս, Նվա՛րդ, բարի լույս»։ Ֆիլմ նկարելու համար քաղաքից գալիս են թռչնանոց և ցանկանում են Նվարդի ստացած նամակներից տեսնել, ծանոթանալ, դրանց մասին էլ գրեն։ Նվարդը չի ցանկանում ցույց տալ իր ստացած միակ նամակը, նույնիսկ ինքն էր ամաչում նորից կարդալ։ Մեկ շաբաթ անց հեռուստացույցով ցույց են տալիս ֆիլմը, Նվարդին, թռչնանոցը, մատուռը։ Մի օր առավոտյան Նվարդը կրկին լսում է Ակոփի մոտոցիկլի ձայնը, բացում է պատուհանը, լսում բարի լույսը, սակայն այս անգամ պատուհանի փեղկերը չի փակում։

## Կերպարներ
* Նվարդ
* Փոստատար Ակոփ

## Տես նաև
* Այրված տուն
* Կորած արահետներ
* Ջրաղացը ձայն չունի
* Արջի մորթին

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Հայերեն ձայնային գրքեր (աուդիոգրքեր) համացանցում։ Սերո Խանզադյան
* Նա, ով հասկացավ քարերի լեզուն. Սերո Խանզադյան-100

Կատեգորիա:1983 գրքեր
Կատեգորիա:Սերո Խանզադյանի ստեղծագործություններ