Լիբերալ պահպանողականություն

**Լիբերալ պահպանողականություն** (), քաղաքական գաղափարախոսություն, որը համատեղում է պահպանողական քաղաքականությունը լիբերալ դիրքորոշումների հետ, հատկապես տնտեսական, բայց նաև սոցիալական և էթիկական հարցերի վերաբերյալ, այն ներկայացնում է լիբերալիզմի ուժեղ ազդեցության տակ գտնվող քաղաքական պահպանողականության տեսակ:

Գաղափարախոսությունը ներառում է տնտեսության մեջ կառավարության նվազագույն միջամտության դասական լիբերալ տեսակետը, ըստ որի անհատները պետք է ազատ մասնակցեն շուկայում և ստեղծեն հարստություն՝ առանց կառավարության միջամտության: Այնուամենայնիվ լիբերալ պահպանողականները կարծում են, որ անհատները չեն կարող հիմնովին կախված լինել կյանքի այլ ոլորտներում պատասխանատու գործելուց` հետևաբար, նրանք կարծում են, որ օրինականությունն ու կարգն ապահովելու համար անհրաժեշտ է ուժեղ պետություն և որ անհրաժեշտ են սոցիալական ինստիտուտներ՝ ազգի հանդեպ պարտքի և պատասխանատվության զգացում դաստիարակելու համար: Լիբերալ պահպանողականները նաև պաշտպանում են քաղաքացիական ազատությունները, ինչպես նաև սոցիալապես պահպանողական որոշ դիրքորոշումներ: Նրանք տարբերվում են սոցիալական հարցերում, ոմանք սոցիալապես պահպանողական են, իսկ մյուսները՝ սոցիալապես ազատական, թեև բոլոր ազատական պահպանողականները լայնորեն պաշտպանում են օրենքի գերակայությունը քաղաքացիական իրավունքների, սոցիալական հավասարության և շրջակա միջավայրի վերաբերյալ: Սա հավասարեցվում է խմբային միաբանվածության և հանդուրժող հասարակության ստեղծմանը` անհատական պատասխանատվության բարձր մակարդակով և պակաս անհավասարությամբ։

Լիբերալ պահպանողականությունը կիսում է դասական ազատական դրույթները՝ նվիրվածություն ինդիվիդուալիզմին, հավատք նեգատիվ ազատության հանդեպ, թեթև կարգավորվող ազատ շուկան և նվազագույն օրենքի գերակայությունը։ Մի շարք մեկնաբաններ հայտարարել են, որ 1980-ականներին պահպանողական շատ հոսանքներ, ինչպիսին էր, օրինակ, Թեչերիզմը, երիտասարդացած դասական լիբերալներ են եղել։ Այնուամենայնիվ, ի տարբերություն դասական լիբերալիզմի, կա ավելի ուժեղ սոցիալական օրակարգ և պետական միջամտության ավելի մեծ աստիճանի աջակցություն, հատկապես սոցիալական կյանքի որոշ ոլորտներում, որոնք լիբերալ պահպանողականների կարծիքով չպետք է ենթարկվեն շուկայական ուժերին։ Ինչ վերաբերում է ընտանիքին, սեռականությանը, առողջությանը և կրթությանը, դրանք կամ միշտ պետք է պարբերաբար կարգավորվեն, կամ նվազագույն կերպով պաշտպանված լինեն պետության կողմից։

## Ընդհանուր ակնարկ, սահմանումներ և օգտագործում
Պահպանողականությունը և ազատականությունը տարբեր դարերում ժամանակի ընթացքում տարբեր իմաստներ են ունեցել: Լիբերալ պահպանողականություն տերմինը օգտագործվել է միանգամայն տարբեր ձևերով: Այն սովորաբար հակադրվում է արիստոկրատական պահպանողականությանը, որը հավասարության սկզբունքը համարում է մարդկային էության հետ անհամապատասխան մի բան և փոխարենը շեշտում է բնական անհավասարության գաղափարը: Քանի որ պահպանողականները դեմոկրատական երկրներում ընդունել են տիպիկ ազատական ինստիտուտներ, ինչպիսիք են օրենքի գերակայությունը, մասնավոր սեփականությունը, շուկայական տնտեսությունը և սահմանադրական ներկայացուցչական կառավարությունը, ազատական պահպանողականության լիբերալ տարրը պահպանողականների միջև փոխհամաձայնություն է ձեռք բերել: Որոշ երկրներում, ինչպիսիք են Միացյալ Թագավորությունը և Միացյալ Նահանգները, *լիբերալ պահպանողականություն* տերմինը հասկացվել է պարզապես որպես *պահպանողականություն* ժողովրդական մշակույթում, ինչը ոգևորել է որոշ պահպանողականների, որոնք ավելի ուժեղ դասական-ազատական արժեքներ են ընդունում, սկաայն նրանք նախընտրել են իրենց անվանել *[[Լիբերթար պահպանողականություն|ազատականներ]]*։ Այնուամենայնի, կան տարբերություններ դասական լիբերալների և ազատականների միջև։

Իրենց ազատական և ազատ շուկայական սկզբունքների ընդունմամբ եվրոպացի լիբերալ պահպանողականները հստակորեն տարբերվում են ազգային-պահպանողական, լիովին սոցիալապես պահպանողական և/կամ բացարձակ պոպուլիստական հայացքներ ունեցողներից, նաև աջ պոպուլիստական կողմնորոշում ունեցողներից: Լիբերալ լինելը հաճախ ենթադրում է շեշտը դնել ազատ շուկայական տնտեսության և անհատական պատասխանատվության հավատի վրա,, քաղաքացիական իրավունքների պաշտպանության և սահմանափակ բարեկեցության պետության աջակցության հետ մեկտեղ: Համեմատած աջ կենտրոնամետ այլ քաղաքական ուժերի հետ, ինչպիսին է քրիստոնեական դեմոկրատիան՝ ազատական պահպանողականները սոցիալապես ավելի քիչ պահպանողական են և ավելի տնտեսապես ազատական՝ պաշտպանելով ցածր հարկերը և նվազագույն պետական միջամտությունը տնտեսության մեջ: Կարելի է նկատել որոշ տարածաշրջանային սորտեր և առանձնահատկություններ՝

* Կենտրոնական և Հյուսիսարևմտյան Եվրոպայի մեծ մասում, հատկապես գերմանական և ավանդական բողոքական երկրներում, ինչպես նաև Միացյալ Թագավորությունում և Բելգիայում, պահպանվում է անջրպետը լիբերալ պահպանողականների (ներառյալ քրիստոնյա դեմոկրատների ) և ազատականների (ներառյալ պահպանողական լիբերալների և սոցիալական լիբերալների ) միջև:
* Սկանդինավյան երկրների մեծ մասում լիբերալ պահպանողականները, քրիստոնյա դեմոկրատները և լիբերալները կազմում են տարբեր քաղաքական ընտանիքներ, և յուրաքանչյուրն ունի իր կուսակցությունը: Ամենամեծ լիբերալ կուսակցությունները սկանդինավյան ագրարային կուսակցություններն են, որոնք ավանդաբար ագրարային են:
* Շատ երկրներում, որտեղ խոսվում է ռոմանական լեզուներով, և որտեղ գերիշխող է կամ եղել է կաթոլիկությունը, ինչպես նաև Հունաստանում և Լեհաստանում, ազատական պահպանողական շարժումները, որոնք հաճախ ներառում են քրիստոնյա դեմոկրատներին և լիբերալներին, վերջերս տարածում են գտել և՛ *պահպանողական,* և՛ *ազատական* տերմինները, որոնք կարող են ընկալվել որպես հոմանիշ։

Եվրոպական մակարդակով քրիստոնյա դեմոկրատները և ամենալիբերալ պահպանողականները կապված են Եվրոպական ժողովրդական կուսակցությանը (ԵԺԿ), իսկ լիբերալները (ներառյալ պահպանողական և սոցիալական լիբերալները) Լիբերալների և դեմոկրատների դաշինք հանուն Եվրոպայի կուսակցությանը հետ(ALDE կուսակցություն): Այս համատեքստում ավանդաբար որոշ քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցություններ (օրինակ՝ Քրիստոնեա-դեմոկրատական և Ֆլամանդական Բելգիայում, Քրիստոնեա-դեմոկրատական կոչը Նիդեռլանդներում, Քրիստոնեա-դեմոկրատական միությունը Գերմանիայում և Ժողովրդական կուսակցությունը Ավստրիայում) գրեթե չեն տարբերվում այլ լիբերալներից: Մյուս կողմից, ավելի նոր լիբերալ-պահպանողական կուսակցությունները (օրինակ՝ Նոր դեմոկրատիան Հունաստանում, Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությունը Պորտուգալիայում, Ժողովրդական կուսակցությունը Իսպանիայում, Ազատության ժողովուրդը Իտալիայում,Համաժողովրդական շարժման միությունը /Ֆրանսիայի հանրապետականները և Արևելյան բլոկին և Հարավսլավիային նախկինում պատկանող երկրներից աջ կենտրոնամետ կուսակցությունների մեծ մասը չեն ընդունել ավանդական պիտակները, սակայն նրանց գաղափարախոսությունները նաև պահպանողականության, քրիստոնեական դեմոկրատիայի և լիբերալիզմի միախառնուրդ են։

Ժամանակակից եվրոպական դիսկուրսում *լիբերալ պահպանողականությունը* սովորաբար ներառում է աջ կենտրոնամետ քաղաքական հայացքներ, որոնք գոնե որոշ չափով մերժում են սոցիալական պահպանողականությունը: Այս դիրքորոշումը կապված է նաև սոցիալական ապահովության ցանցի և բնապահպանության չափավոր ձևերի աջակցության հետ (տես նաև կանաչ պահպանողականություն և կանաչ լիբերալիզմ ): Լիբերալ պահպանողականության այս բազմազանությունը պաշտպանվել է սկանդինավյան պահպանողականների կողմից (Շվեդիայի Չափավոր կուսակցությունը, Նորվեգիայի Պահպանողական կուսակցությունը և Ֆինլանդիայի Ազգային կոալիցիոն կուսակցությունը ), որոնք պայքարում են իրենց աջ պոպուլիստների մրցակցության դեմ և չեն ներառում քրիստոնյա դեմոկրատներին և երբեմն Բրիտանական Պահպանողական կուսակցությունը: 2010 թվականին վարչապետի պաշտոնը ստանձնելուց անմիջապես հետո տված հարցազրույցում Դեյվիդ Քեմերոնը ներկայացել է որպես լիբերալ պահպանողական։ 2006 թվականին կուսակցական կոնֆերանսում իր առաջին ելույթի ժամանակ Քեմերոնը դա սահմանել է որպես հավատք անհատի ազատության և մարդու իրավունքների հանդեպ, բայց թերահավատորեն է վերաբերվել«աշխարհը վերակառուցելու մեծ ծրագրերին»։

## Առնչություն ամերիկյան պահպանողականության հետ
Միացյալ Նահանգներում պահպանողականները հաճախ համատեղում են դասական լիբերալների տնտեսական ինդիվիդուալիզմը պահպանողականության բուրկեյան ձևի հետ, որն ընդգծում է տղամարդկանց միջև բնական անհավասարությունները, մարդկային վարքագծի իռացիոնալությունը՝ որպես մարդկային դրդապատճառի հիմք՝ դեպի կարգ ու կայունություն և բնական իրավունքների մերժում, այն հանդիսանում է իշխանության հիմքը։ Այլ տեսանկյունից ամերիկյան պահպանողականությունը («պահպանողականության և դասական լիբերալիզմի հիբրիդը») բարձրացրել է բուրկեյան պահպանողականության երեք դրույթները, այն է՝ անվստահությունը պետության իշխանության նկատմամբ, ազատության նախապատվությունը հավասարության նկատմամբ և հայրենասիրությունը՝ մերժելով մնացած երեք դրույթները, մասնավորապես հավատարմություն ավանդական ինստիտուտներին և հիերարխիաներին, թերահավատություն առաջընթացի և էլիտարության նկատմամբ։  Հետևաբար ԱՄՆ-ում չի օգտագործվում լիբերալ պահպանողականություն տերմինը։ Ժամանակակից ամերիկյան լիբերալիզմը միանգամայն տարբերվում է եվրոպական լիբերալիզմից և զբաղեցնում է քաղաքական սպեկտրի ձախ կենտրոնը` ի տարբերություն եվրոպական շատ երկրների, որտեղ լիբերալիզմը հաճախ ավելի շատ կապված է ցենտրիզմի և աջ ցենտրիզմի հետ, մինչդեռ սոցիալ դեմոկրատիան կազմում է ձախակողմյան ցենտրիզմի զգալի մասը։ Հակառակը գործում է Լատինական Ամերիկայում, որտեղ տնտեսապես լիբերալ պահպանողականությունը հաճախ պիտակվում է նեոլիբերալիզմի անվան տակ՝ ինչպես ժողովրդական մշակույթում, այնպես էլ ակադեմիական դիսկուրսում։

Ամերիկյան ազատական պահպանողականությունն ավելի շատ կենտրոնանում է ազատական տնտեսական սկզբունքների և պահպանողական մշակութային սկզբունքների վրա, սակայն եվրոպական լիբերալ պահպանողականության սոցիալական դիրքորոշումները մյուս կողմից ավելի սերտ կապված են հարաբերական առաջադիմության հետ, քան ավանդական պահպանողականությունը։ Ամերիկյան նեոկոնսերվատիզմը երբեմն Եվրոպայում նույնականացվում է լիբերալ պահպանողականությանը հետ։ Այնուամենայնիվ Փիթեր Լոուլերը նեոպահպանողականությունը Միացյալ Նահանգներում դիտարկել է որպես պահպանողական լիբերալիզմ և այն առանձնացրել լիբերալ պահպանողականությունից: Ֆիսկալ պահպանողականությունը նույնպես դասական լիբերալիզմի վրա արմատացած գաղափար է:

## Դասական պահպանողականություն և տնտեսական լիբերալիզմ
[thumb|upright|[Ժոզեֆ դը Մեստր|Ժոզեֆ դե Մեյստր (1753–1821)]]

Պատմականորեն 18-րդ և 19-րդ դարերում պահպանողականությունը ներառել է սկզբունքների մի շարք, որոնք հիմնված են եղել հաստատված ավանդույթների նկատմամբ մտահոգության, հեղինակության և կրոնական արժեքների նկատմամբ հարգանքի վրա: Ավանդապաշտական կամ դասական պահպանողականության այս ձևը հաճախ համարվում է հետլուսավորչական դարաշրջանում Ժոզեֆ դե Մեյստրի գրվածքների օրինակը: Ժամանակակից լիբերալիզմը, որն այժմ կոչվում է դասական լիբերալիզմ, պաշտպանել է ինչպես անհատների քաղաքական ազատությունը, այնպես էլ տնտեսական ոլորտում ազատ շուկան: Նման գաղափարները տարածել են Ջոն Լոկը, Մոնտեսքյոն, Վոլտերը, Ժան-Ժակ Ռուսոն, Բեն Ֆրանկլինը, Թոմաս Ջեֆերսոնը, Թոմաս Փեյնը, Էդվարդ Գիբոնը, Դեյվիդ Հյումը, Ադամ Սմիթը, Ջերեմի Բենթեմը և Ջոն Ստյուարտ Միլը, որոնք համապատասխանաբար հիշվում են որպես  լիբերալիզմի հայրեր, ներառյալ տնտեսական լիբերալիզմը, եկեղեցու և պետության տարանջատումը, սոցիալական ազատականությունը և ուտիլիտարիզմը:

[thumb|150px|upright|[Ալեքսիս դը Տոկվիլ|Ալեքսիս դե Տոկվիլ]]
Ըստ գիտնական Էնդրյու Վինսենթի՝ լիբերալ պահպանողականության մաքսիմն է՝ «տնտեսագիտությունը քաղաքականությունից առաջ է»-ն։ Մյուսներն ընդգծում են պատմական փոփոխությունների բաց լինելը և բռնակալ մեծամասնության կասկածանքը, որոնք հետևում են այնպիսի հեղինակների, ինչպիսիք են Էդմունդ Բուրկը և Ալեքսիս դե Տոկվիլը, անհատական ազատությունները և ավանդական առաքինությունները գովաբանելու հիմքը՝ որպես ներկայիս լիբերալ պահպանողականության հիմք, որը կարելի է տեսնել Ռայմոնդ Արոնի և Մայքլ Օակշոթի աշխատություններում: Այնուամենայնիվ ընդհանուր համաձայնություն կա, որ սկզբնական լիբերալ պահպանողականները նրանք են, ովքեր համատեղում են պահպանողական սոցիալական վերաբերմունքը տնտեսապես ազատական հայացքի հետ՝ տղամարդկանց միջև բնական անհավասարությունների նախկին արիստոկրատական ըմբռնումը հարմարեցնելով մերիտոկրատիայի կանոնին՝ առանց ուղղակիորեն քննադատելու ծննդյան արտոնությունները, քանի դեռ անհատի ազատությունները երաշխավորված են եղել։ Ժամանակի ընթացքում արևմտյան աշխարհի պահպանողականների մեծամասնությունը սկսել է որդեգրել ազատ շուկայական տնտեսական գաղափարներ, երբ Արդյունաբերական հեղափոխությունը զարգացել է և միապետությունը, արիստոկրատիան և հոգևորականությունը կորցրել են իրենց հարստությունն ու իշխանությունը, այնքանով, որ նման գաղափարներն այժմ ընդհանուր առմամբ համարվում են պահպանողականության մաս: Այնուամենայնիվ *լիբերալ* տերմինը շատ երկրներում օգտագործվում է ազատ շուկայական տնտեսական հայացքներ ունեցողներին բնութագրելու համար: Այդպես եղել է մայրցամաքային Եվրոպայում, Ավստրալիայում և Լատինական Ամերիկայում։

## Լիբերալ-պահպանողական կուսակցություններ կամ կուսակցություններ՝ լիբերալ-պահպանողական խմբակցություններով

*  ***'` [[Ալբանիայի ժողովրդավարական կուսակցություն|Ալբանիայի դեմոկրատական կուսակցություն]],
*  ***'՝ Դեմոկրատները հանուն Անդորրայի,
*  ***'՝ [[Հանրապետական առաջարկություն|Հանրապետականի առաջարկ]],
*  ***'՝ Երկրի լիբերալ կուսակցություն, Ավստրալիայի լիբերալ կուսակցություն, Քվինսլենդի ազատական ազգային կուսակցություն, Ավստրալիայի ազգային կուսակցություն
*  ***'՝ [[Ավստրիական ժողովրդական կուսակցություն|Ավստրիայի ժողովրդական կուսակցություն]],
*  ***'՝ Բելառուսի միասնական քաղաքացիական կուսակցություն, 
*  ***'՝ [[Բոտսվանայի դեմոկրատական կուսակցություն]],
*  ***'՝ Լիբերալ կուսակցություն, Դեմոկրատական նորացման կուսակցություն, Հանրապետականներ (Բրազիլիա), Նոր կուսակցություն, Podemos
*  ***'՝ [[Դեմոկրատական ուժերի միություն|Ժողովրդավարական ուժերի միություն]],
*  ***'՝ Կանադայի պահպանողական կուսակցություն,
*  ***'՝ [[Ազգային նորացում (Չիլի)|Ազգային նորացում]],
*  ***'՝ Քաղաքացիական դեմոկրատական կուսակցություն, TOP 09,
*  ***'՝ [[Խորվաթիայի ժողովրդավարական միության|Խորվաթիայի դեմոկրատական միություն]],
*  ***'՝ ,  Պահպանողական ժողովրդական կուսակցություն,
*  ***'՝ [[Էստոնիայի բարեփոխումների կուսակցություն|Էստոնիայի բարեփոխման կուսակցություն]],
*  ***'՝ Ժողովրդական դաշինք, Սոցիալ-դեմոկրատական լիբերալ կուսակցություն
*  ***'՝ [[Ազգային կոալիցիոն կուսակցություն]], [[Ֆիննական կենտրոն|Կենտրոնական կուսակցություն]],
*  ***'՝ Հանրապետականները,
*  ***'՝ [[Քրիստոնեական-դեմոկրատական միություն (Գերմանիա)|Գերմանիայի Քրիստոնեա-դեմոկրատական միություն]], [[Գերմանիայի ազատ ժողովրդավարական կուսակցություն|Ազատ դեմոկրատական կուսակցություն]], [[Ազատ ընտրողներ]],
*  ***'՝ Նոր ժողովրդավարություն,
*  ***'՝ [[Աթասսութ|Համայնքի զգացում]],
*  ***'՝ Անկախության կուսակցություն,
*  ***'՝ [[Ֆինե Գել|Ֆայն Գաել]],
*  ***'՝ Լիկուդ, Նոր հույս
*  ***'՝ ,
*  ***'՝ Լիբերալ-դեմոկրատական կուսակցություն, 
*  ***'՝ [[Նոր Միասնություն|Միասնություն]],
*  ***'՝ Հայրենիք Միություն,
*  ***'՝ [[Ազգային շարժման կուսակցություն|Ազգային գործողությունների կուսակցություն]],
*  ***'՝ Սահմանադրական միություն,
*  ***'՝ [[Դեմոկրատական կուսակցություն (Մոնղոլիա)|Դեմոկրատական կուսակցություն]],
*  ***'՝ Ժողովրդավարության ազգային լիգա,
*  ***'՝ [[Ազատության և ժողովրդավարության ժողովրդական կուսակցություն]],
*  ***'՝ Ազգային կուսակցություն,
*  ***'՝ [[Մակեդոնիայի ներքին հեղափոխական կազմակերպություն – Մակեդոնիայի ազգային միասնության դեմոկրատական կուսակցություն|VMRO-DPMNE]],
*  ***'՝ Պահպանողական կուսակցություն,
*  ***'՝ [[Պոլսկա 2050 թ|Polska 2050]], [[Տրզեցիա Դրոգա|Trzecia Droga]]
*  ***'՝ Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցություն,
*  ***'՝ [[Ազգային լիբերալ կուսակցություն|Ազգային ազատական կուսակցություն]],
*  ***'՝ Քաղաքացիական հարթակ, Աճի կուսակցություն
*  ***'՝ [[Ժողովրդական կուսակցություն (Սերբիա, 2017)|ժողովրդական կուսակցություն]], [[Սերբական առաջադեմ կուսակցություն|Սերբական առաջադիմական կուսակցություն]],
*  ***'՝ Դեմոկրատներ, NOVA, Քաղաքացիական պահպանողական կուսակցություն, «Ժողովրդի համար»:

*  ***'՝ [[ԱՄՆ հանրապետական կուսակցություն|Հանրապետական կուսակցություն]] 
*  ***'` Ազգային կուսակցություն,
*  ***'՝ [[Սլովենիայի դեմոկրատական կուսակցություն]],
*  ***'՝ Ժողովրդական կուսակցություն,
*  ***'՝ [[Միացյալ ազգային կուսակցություն]],
*  ***'՝ Չափավոր կուսակցություն,
*  ***'՝ [[Գոմինդան|Kuomintang]],
*  ***'` Pheu Thai Party,
*  ***'՝ [[Արդարություն և զարգացում կուսակցություն (Թուրքիա)|Արդարություն և զարգացում կուսակցություն]],  [[Դեմոկրատական կուսակցություն (Թուրքիա, ներկայիս)|Դեմոկրատական կուսակցություն (ներկայիս)]]
*  ***'՝ Եվրոպական համերաշխություն,
*  ***' [[Մեծ Բրիտանիայի պահպանողական կուսակցություն|Պահպանողական կուսակցություն]],
*  ***'՝ Հանրապետական կուսակցություն 
****'՝ Ազգային կուսակցություն


=== Պատմական կուսակցություններ կամ խմբակցություններ ===
* ***'` Դեմոկրատական Սոցիալական Կուսակցություն, Դեմոկրատներ,
* ՝ Կանադայի առաջադիմական պահպանողական կուսակցություն
* ՝ Քաղաքացիական դեմոկրատական դաշինք, Ազատության միություն – Դեմոկրատական միություն, Ռեալիստներ,
* ՝ Res Publica Party
* ՝ Անկախների և գյուղացիների ազգային կենտրոն, Միություն Նոր Հանրապետության համար, Անկախ հանրապետականներ, Հեռանկարներ և իրականության ակումբներ, Դեմոկրատների միություն հանուն հանրապետության, Հանրապետական կուսակցություն, հանրահավաք հանուն հանրապետության, միություն հանուն ֆրանսիական ժողովրդավարության, միություն: համաժողովրդական շարժման համար,
* ՝ Ազատ պահպանողական կուսակցություն
* ՝ Swatantra Party,
* ՝ գեներալ սիոնիստներ,
* ՝ , Ազատության ժողովուրդ, Տիրոլյան Հայրենիք կուսակցություն, Իտալիայի լիբերալ կուսակցություն,
* ՝ Ճապոնիայի նոր կուսակցություն, Նոր կուսակցություն Սակիգակե, Ճապոնիայի դեմոկրատական կուսակցություն (խմբակցություններ),
* ՝ շարժում հանուն փոփոխությունների
* ՝ Միացյալ ապագա,
* ՝ Պահպանողական ժողովրդական կուսակցություն,
* ՝ Ռումինիայի դեմոկրատական կոնվենցիա,  Դեմոկրատական լիբերալ կուսակցություն
* ՝ G17 Plus
* ՝ Սլովակիայի դեմոկրատական և քրիստոնեական միություն – Դեմոկրատական կուսակցություն
* ՝ Bareunmirae Party,
* ՝ Լիբերալ-Պահպանողական կուսակցություն
* ՝ դեմոկրատական կուսակցություն (պատմական),

## Նշումներ
,

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 	
* 
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:Աջաթևյան քաղաքականություն
Կատեգորիա:Գաղափարախոսություններ
Կատեգորիա:Դասական լիբերալիզմ
Կատեգորիա:Լիբերալիզմ
Կատեգորիա:Պահպանողականություն
Կատեգորիա:Սոցիալական տեսություններ
Կատեգորիա:Քաղաքագիտության տերմինաբանություն
Կատեգորիա:Քաղաքագիտություն
Կատեգորիա:Քաղաքական գաղափարախոսություններ
Կատեգորիա:Քաղաքական տեսություններ
Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփայություն