Աղքատությունն Իտալիայում

**Աղքատությունն Իտալիայում,** վերաբերում է աղքատության և անօթևանության մակարդակին Արևմտյան Եվրոպական երկրում՝ Իտալիայում:

Աղքատության մակարդակը Իտալիայում աճել է 2008 թվականի ֆինանսական ճգնաժամից հետո։ 2017 թվականին «բացարձակ աղքատության» մեջ ապրող մարդկանց թիվը հասել է 5,1 միլիոնի, ինչը 12 տարվա ընթացքում ամենաբարձրն էր։ Ըստ Իտալիայի Ազգային վիճակագրական ինստիտուտի (ISTAT) 2022 թվականի զեկույցի, ավելի քան 5,6 միլիոն իտալացիներ, որոնք կազմում են Իտալիայի բնակչության մոտ 1/12-ը, չէին կարող թույլ տալ հիմնական անհրաժեշտ ապրանքների ծախսերը։ Սա հիմնականում վերագրվում էր գնաճին։ «Ծայրահեղ աղքատության» մեջ դասակարգվածների 3-ից 1-ը (1,6 միլիոն կամ 29%) օտարերկրացիներ էին, որոնք կազմում էին երկրում բնակվող բոլոր օտարերկրացիների մոտավորապես մեկ երրորդը (32.4%)։ 2022 թվականի զեկույցը հետևել է Իտալիայում COVID-19 համաճարակի պատճառով նախկինում արձանագրված աճին։

Բացի այդ, ըստ Եվրոստատի, մինչև 2023 թվականը իտալական տնային տնտեսությունների 63%-ը դժվարություններ կունենա հոգալու իրենց ծախսերը, ինչի պատճառով Իտալիան կդառնա Եվրոպական երկրներից մեկը՝ ամենատարածված տնտեսական դժվարություններով, գերազանցելով Ֆրանսիային, Լեհաստանին, Իսպանիային և Պորտուգալիային: Եվրոպայում միջինը կազմում է 45.5%։

Ներկայիս Մելոնիի կառավարությունը նախկինում կրճատել է 2019 թվականին ներդրված հակաաղքատության սուբսիդիաները, ինչը հանգեցրել է բողոքի ցույցերի Մայիսի մեկին։

## Պատմություն

1861 թվականին Իտալիայի միավորման ժամանակաշրջանում իտալական բնակչությունը, լինելով եվրոպական ամենամեծերից մեկը, բախվում էր նշանակալի տնտեսական մարտահրավերների, որտեղ անհատների ավելի քան 40%-ը ուներ տնօրինվող եկամուտներ, որոնք բավարար չէին հիմնական կարիքները բավարարելու համար: Այս ժամանակաշրջանը բնութագրվում էր տարածված անգրագիտությամբ և մանկական աշխատանքով: Ավելին, աշխատանքի, ապրանքների և կապիտալի շուկաները համեմատաբար թերզարգացած էին, իսկ տրանսպորտային ենթակառուցվածքները, հատկապես հարավային շրջաններում, նկատելիորեն անբավարար էին: Հաջորդ վեց տասնամյակները, նախքան ֆաշիզմի վերելքը և 1929 թվականի համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամը, ականատես եղան զանազան ոլորտներում նշանակալի բարելավումների, թեև անհավասարաչափ բաշխված ոլորտների և տարածաշրջանների միջև:

Այս միջոցառումները հանգեցրին Իտալիայում բացարձակ աղքատության մակարդակի զգալի նվազման՝ մինչև մոտ 26% 1921 թվականին: 1929 թվականի տնտեսական ճգնաժամից հետո և ֆաշիստական ռեժիմի առաջին տարիներին բացարձակ աղքատությունը սկսեց կրկին աճել: Չնայած ֆաշիստական ռեժիմը որդեգրեց բավական ժամանակակից սոցիալական բարեկեցության ծրագիր պետական ծառայողների համար, գյուղական բնակչության, քաղաքային աղքատների և համակարգային գործազուրկների ու թերի զբաղվածների կարիքներն ու ռիսկերը պատշաճ կերպով չէին հասցեագրվել: Ավելին, որոշ քաղաքականություններ հանգեցրին գյուղական և քաղաքային բնակչության շրջանում աղքատության աճի, ինչպիսին էր «կվոտա 90»-ի վերագնահատումը, որի ժամանակ Մուսոլինին բարձրացրեց լիրայի արժեքը ֆունտի նկատմամբ: Սա, այնուամենայնիվ, հանգեցրեց վարկային սահմանափակումների, աշխատավարձերի արժեզրկման և ազդեց դրամական փոխանցումների վրա, ընդհանուր առմամբ սրելով աղքատության մակարդակը և ազդելով բնակչության տարբեր հատվածների վրա՝ թե՛ գյուղական-քաղաքային, թե՛ հյուսիս-հարավ բաժանման միջև:

1890-ականների ընթացքում Իտալիան տառապում էր սովից, և իրավիճակի մասին լուրերի հասանելիության պակաս կար՝ մամուլի գրաքննության պատճառով։ Այս ժամանակաշրջանում դատապարտյալների 88%-ը պատկանում էր ավելի աղքատ դասակարգերին, մինչդեռ ընդամենը 12%-ը պատկանում էր ավելի հարուստ դասակարգերին։

1950-ականներին Իտալիայում աղքատության բարձր մակարդակը համարվում էր նպաստավոր Իտալիայի Կոմունիստական կուսակցության համար, չնայած Բալիոլ քոլեջի (Օքսֆորդ) էմերիտուս պրոֆեսոր Ուիլֆրեդ Բեքերմանը գրել է, որ 1970-ականներին Իտալիայում աղքատության մակարդակը եվրոպական երկրների համեմատ միջինից ցածր էր։

2008 թվականին մանկական աղքատությունն ավելացել էր, չնայած ժողովրդագրական ցուցանիշները ցույց էին տալիս, որ այն պետք է նվազեր։

## Պատճառներ
Իտալիայում աղքատությունը հիմնականում պայմանավորված է ցածր եկամտով և աշխատանքային անկայուն իրավիճակներով, այլ ոչ թե աջակցության ցանցի բացակայությամբ։ Իտալիայի աղքատության օրինաչափությունների որոշ ասպեկտներ իրենց արմատները ձգում են մինչև 19-րդ դարի երկրորդ կեսի Իտալիայի միավորման ժամանակաշրջան, էականորեն ազդելով նախկինում գոյություն ունեցող տարածաշրջանային տնտեսական անհավասարությունների, հատկապես հյուսիս-հարավ բաժանման վրա։ Այս առանձնահատկությունները հետագայում ամրապնդվեցին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո վերակառուցման ժամանակ կատարված ընտրությունների և 1960-ականների սկզբի վերափոխիչ «բում տարիների» շնորհիվ, որոնց ընթացքում Իտալիան անցում կատարեց հիմնականում գյուղական կառուցվածքից դեպի գերազանցապես քաղաքային և արդյունաբերականացված հասարակական կառուցվածքներ:

## Անօթևանություն
Իտալիայի մայրաքաղաք Հռոմում 2021 թվականի դրությամբ մոտ 8,000 մարդ անօթևան էր: Մահերի թիվն ավելացավ կորոնավիրուսի համաճարակի ընթացքում, քանի որ շատ ապաստարաններ մերժում էին մարդկանց: Շատերը նաև չէին կարողանում հետևել արգելափակման հրամաններին, և բարեգործական կազմակերպությունները դժվարանում էին արձագանքել ճգնաժամին, ինչը նպաստեց աղքատության աճին: 2023 թվականի եվրոպական ջերմային ալիքների ժամանակ Իտալիայի Կարմիր խաչը նախաձեռնեց գործողություն անօթևաններին օգնելու համար, որոնք տուժել էին շոգ պայմաններից:

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Իտալիայի տնտեսություն