Լուի դը Ռուվրուա

**Լուի դը Ռուվրուա, [[Դուքս դը Սեն -Սիմոն|Սեն-Սիմոնի դուքս]]** (;) , ամենահայտնի հուշագիրներից մեկը, Վերսալի պալատի իրադարձությունների և ինտրիգների մանրամասն տարեգրության հեղինակ Լյուդովիկոս XIV-ի և Ռեգենտների կառավարման ժամանակ։

## Պալատական կյանք
Լյուդովիկոս XIII -ի ֆավորիտներից մեկի որդին՝ արքայազն Կոնդեի հեռավոր ազգականը, ով «հիմարներ օրը»  ժամանակին  անցավ  Կարդինալ Ռիշելյեի կողմը , որի համար նրան տրվեց դքսի կոչում։ 1692 թվականին նա իր առաջին արշավն իրականցրեց  Լյուքսեմբուրգի մարշալի հրամանատարության ներքո և աչքի ընկավ Ֆլորյուսի և Ներվինդենի մարտերում։ 1693 թվականին ժառանգեց դքսի և ազնվականի տիտղոս  և առաջադրվեց  որպես Բրիգադային գեներալ։
 
Սեն-Սիմոնը շուտով թողեց զինվորական ծառայությունը,քանի որ չէր ընդունվում Լյուդովիկոս XIV-ի կողմից։ Հավատարիմ մնալով արիստոկրատական հայացքներին՝ լինելով Յանսենիզմ-ի հետևորդ, և խիստ բարքերի տեր մարդ, նա կանգնեց Լուի Դոֆին Ֆրանսիացու կողքին և թշնամության մեջ մտավ Տիկին Մենտենոնի և լեգիտիմացված իշխանների հետ։ Այնուհետև, միացավ Օռլեանի դքսության պարտիային՝ չնայած նա չկարողացավ  ընդհանուր լեզու գտնել իր սիրելի կարդինալ Դյուբուայի հետ։
 
Երբ նրա հովանավորը Միապետի փոխարեն դարձավ պետության ժամանակավոր կառավարիչ, Սեն-Սիմոնը նշանակվեց միապետական խորհորդի կազմում։ Իսպանիայի հետ խաղաղություն հաստատելուց հետո դուքսն ուղղարկվեց՝ որպես  ռեգենտ Մադրիդ,որտեղ կազմակերպեց անչափահաս Լյուդովիկոս XV-ի նշանադրությունը ինֆանտ Մարիա-Աննայի հետ, որի համար նրան շնորհվեց գրանտ տիտղոսը։ Ռեգենտի մահից հետո Սեն-Սիմոնը ավարտեց իր պալատական կյանքը և չցանկանալով տեսնել թշնամիների հաղթանակը՝ նա մեկուսացավ իր Լաֆերտե-Վիդամի կալվածքում , որտեղ իրեն նվիրեց հուշեր գրելուն։

## Հուշեր
thumb|left|265px|Սեն-Սիմոնի կալվածքը, որտեղ գրվել են նրա հուշերը
Սեն-Սիմոնի մահից հետո նրա բազմաթիվ փաստաթղթեր, դատարանի որոշմամբ, առգրավվեցին և հանձնվեցին պետական արխիվին։ Հուշագրությունները ծնվեցին  Սենտ-Սիմոնի Մարկիզ դե Դանժոյի գրառումները մերժելուց հետո, և դրանց մեջ  նա տալիս է լավ սահմանված բնութագրեր.  բառի համար չի մտնում գրպանը:Հուշագրերը սկսեցին տպագրվել միայն 1784թվականին, և առաջին ամբողջական հրատարակությունը (թեկուզ մեղմացված) լույս տեսավ 1818թվականին, ինչը սենսացիա առաջացրեց ռոմանտիկների մոտ։

Սեն-Սիմոնի հուշագրերը  անգնահատելի ուղեցույց են հանդիսանում  Մեծ դարի (1694—1723) պատմության մասին։ Տակիտոսի նմանակմամբ  նա փորձում է գուշակել տարբեր պատմական անհատականությունների գործողությունների թաքնված աղբյուրները, բայց միևնույն ժամանակ, նրա կողմնակալությունը  և անձնական թշնամությունը հաճախակի էին ի հայտ գալիս։ Որպես պատմաբան՝ նա մեծապես չափազանցնում է արիստոկրատական կուսակցությունների և պալատական ինտրիգների կարևորությունը։ «Սենտ-Սիմոնը պատմում է, ինձ համար կարևոր, Լյուդվիգ XIV դատարանի կարևոր կարևոր մանրուքը», - հեգնաբար ասաց Ալեքսանդր Տուրգենևը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
*  Сен-Симон Л. де. О пребывании Петра Великого в Париже в 1717 году. Из записок герцога де Сен-Симона // Журнал Министерства народного просвещения, 1856. — Ч. 89. — № 1. — Отд. 2. — С. 1-24. 

Կատեգորիա:17-րդ դարի ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:18-րդ դարի ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի Հերցոգների
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիվանագետներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հուշագիրներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ռազմական գործիչներ