Պաշարված ամրոցը

**«Պաշարված ամրոցը»**, չինական երգիծական վեպ, որը գրել է Ցյան Չժոնշուն (Չիեն Չունգ-շու), առաջին անգամ հրատարակվել է 1947 թվականին և լայնորեն համարվում է քսաներորդ դարի չինական գրականության գլուխգործոցներից մեկը: Վեպը հումորային պատմություն է 1930-ականների վերջի չինական միջին խավի հասարակության մասին: Այն համաշխարհային ճանաչում ձեռք բերեց 1980-ականներին վերահրատարակվելուց և 1990 թվականին հեռուստասերիալի վերածվելուց հետո:

## Ծագում և պատմություն
Ցյան Չժոնշուն սկսել է գրել վեպը 1944 թվականին և ավարտել այն 1946 թվականին։ Նա սկսեց գրել գիրքը, երբ ինքը և իր կինը՝ Յան Ցզյանը, ապրում էին Շանհայում՝ ճապոնական օկուպացիայի ժամանակ։ Յանգ Ցզյանի խոսքերով՝ իր մի քանի պիեսների հաջող բեմադրությունը ոգեշնչել է Ցյանին գրել լիամետրաժ վեպ։

Ցյանի անձնական փորձը արտասահմանում և Չինաստանում ոգեշնչել է վեպի կերպարներին և սյուժեին։ Օրինակ՝ և՛ Ցյանը, և՛ գլխավոր հերոս Ֆան Հոնցզյանը 1930-ականների կեսերին սովորել են արտասահմանում: Ավելին, Ցյանի 1939 թվականին պատերազմի ժամանակ գյուղական Չինաստանով Հունանի Լանտյանի նորմալ քոլեջում դասավանդելու համար ճանապարհորդությունը ազդել է Ֆանի Սան Լուի համալսարան ուղևորության վրա:

Վերնագիրը ենթադրաբար հիմնված է Ֆրանսիական ասացվածքից։

:Ամուսնությունը պաշարված ամրոցի նման է. դրսում գտնվողները ցանկանում են մտնել ներս, իսկ ներսում գտնվողները՝ դուրս գալ։ (Le mariage est une forteresse assiégée, ceux qui sont dehors veulent y entrer, ceux qui sont dedans veulent en sortir):

Վեպը հայտնի է իր սուր կողմերով, ինչպիսին է մի երիտասարդ աղջկա հետևյալ կերպ նկարագրելը.

:Մյուսները նրան անվանում էին «Ճշմարտություն», քանի որ ասվում է, որ «ճշմարտությունը մերկ է»։ Բայց տիկին Պաոն ամենևին էլ առանց կարի չէր, ուստի նրանք նրա անունը փոխեցին՝ դարձնելով «Մասնակի ճշմարտություն»։
:

Ցյանը 1940-ական թվականներից հետո այլևս երբեք չավարտեց վեպը՝ անցնելով չինական դասական գրականության վերաբերյալ հետազոտական հրապարակումների գրմանը։ Նա սկսեց աշխատել երկրորդ վեպի վրա՝ «Բայ Հե Սին» (չինարեն՝ }), սակայն ձեռագիրը կորավ, երբ նա և իր ընտանիքը 1949 թվականին տեղափոխվեցին Պեկին։

## Հրատարակման պատմություն
Գրական ստեղծագործությունը հրատարակվել է իր բնօրինակ տարբերակով Շանհայում 1947 թվականին։ Երկրորդ հրատարակությունը լույս է տեսել 1948 թվականին։ Երրորդ հրատարակությունը՝ 1949թականին։ Կոմունիստական հեղափոխությունից հետո գիրքը մայրցամաքային Չինաստանում չի վերատպվել մինչև 1980 թվականը։ Միևնույն ժամանակ, այն արգելվեց նաև Թայվանում՝ ազգայնական կառավարությանը ուղղված կոշտ ծաղրի պատճառով։

Չնայած քաղաքական զգայունության պատճառով երկրի ներսում տարածումը տասնամյակներ շարունակ բախվել է սահմանափակումների, վեպը թարգմանվել, հրատարակվել և միջազգային տարածում է ստացել 1960-ական թվականներից սկսած։ Ներկայումս վեպը թարգմանվում է այնպիսի լեզուներով, ինչպիսիք են անգլերենը, ֆրանսերենը, գերմաներենը, ռուսերենը և ճապոներենը։

## Սյուժեի ամփոփում
Վեպի գործողությունները տեղի են ունենում 1930-ական թվականներին և պատմում է Ֆան Հոնգցյանի դժբախտ արկածների մասին։ Գիրքը սկսվում է Ֆանի՝ Չինաստան վերադառնալով արտասահմանում սովորելու ընթացքում փողը սպառվելուց հետո։ Պարզվում է, որ նրա ուսումը ֆինանսավորվել է ընտանիքի ընկերոջ կողմից, բայց Ֆան Հոնգցյանը իր ժամանակն աննպատակ վատնել է եվրոպական դպրոցների միջև թափառելով։ Ֆանը կեղծ դիպլոմ գնեց՝ ուսման համար ինչ-որ բան ունենալու համար։

Վիքտոմ դե Բրագելոն նավի վրա Ֆանգը հանդիպում է Սու Վենվանին ()՝ 20-ն անց երիտասարդ կնոջը: Նա բավականին գեղեցիկ է, թեև նիհար ու գունատ, բայց նրա ընտրողականությունը նշանակում է, որ նա ամուսնացած չէ։ Նա նաև հանդիպում է արևայրուք ունեցող և գայթակղիչ միսս Պաոյին (), որին Ֆենգը որոշակի հաջողությամբ հետապնդում է ճանապարհորդության ընթացքում։ Երբ նավը հասնում է Հոնկոնգ, տիկին Պաոն իջնում է իր փեսացուի՝ միջին տարիքի ճաղատացած բժշկի գիրկը, և Ֆենգը հասկանում է, որ իրեն օգտագործել են։

Ֆանը վերադառնում է Շանհայ և միանում իր ընտանիքին, որը փախչում էր ճապոնական օկուպացիայից։ Նա հանդիպում է Սու Վենվանին, նրա զարմիկ Տան Սյաոֆուին () և Սու Վենվանի փեսացու Չժաո Սինմեյին (): Ֆան Հոնգցզյանը ցանկանում է հետևել Տանգ Սյաոֆուին, բայց Սու Վենվանը ակնկալում է, որ նա փոխարենը ամուսնության առաջարկ կանի իրեն։ Չժաո Սինմեյը նույնպես սխալ է մեկնաբանում Ֆան Հոնգցզյանի մտադրությունները և նրան համարում է ռոմանտիկ մրցակից։ Նրանց սիրային նկրտումները խափանվում են. Տանգ Սյաոֆուն տեղափոխվում է, իսկ Սու Վենվանն ամուսնանում է մեկ այլ տղամարդու հետ։ Ի վերջո, Ֆանգ Հոնգցյանը և Չժաո Սինմեյը աշխատանքի առաջարկ են ստանում՝ դասավանդելու գյուղական Սան Լուի համալսարանում։ Չժաո Սինմեյը հավաքում է Սան Լուի կողմից վարձված այլ ուսուցիչների՝ Շանհայից խմբով ճանապարհորդություն կատարելու համար։ Պատմությունը պատմում է խմբի ճանապարհորդության մասին չինական գյուղական վայրերով՝ իրենց նոր գործատուին հասնելու համար։

Համալսարանում Ֆան Հոնգցյանը բարեկամանում է Չժաո Սինմեյի հետ և սիրահարվում դոցենտ Սուն Ռոուջիային (): Երեք կերպարներն էլ ներգրավվում են դասախոսների աշխատանքային քաղաքականության մեջ։ Ի վերջո, Ֆան Հոնցզյանը և Չժաո Սինմեյը դուրս են մղվում համալսարանից։ Չժաո Սինմեյը մեկնում է Չենդու՝ կառավարությունում աշխատելու։ Ֆան Հոնգցյանը և Սուն Ռոուջիան որոշում են միասին վերադառնալ Շանհայ և ճանապարհին ամուսնանում են։

Գրքի վերջին մասը կենտրոնանում է Ֆան Հոնգջյանի և Սուն Ռոուջիայի աղետալի ամուսնության շուրջ։ Ընտանիքի անդամները հաճախ միջամտում են նրանց կյանքին, և երկուսն էլ անտեսվում են իրենց սկեսրայրների կողմից։ Նրանք երկուսն էլ անցնում են վեճերի և հաշտեցման մի քանի փուլերի միջով։ Հատկապես բուռն վեճից հետո Սուն Ռուջիան հեռանում է մնալու մորաքրոջ մոտ:Վեպն ավարտվում է նրանով, որ Ֆան Հոնգջյանը լսում է դատարկ տանը ժամացույցի զրնգոցը։

## Ազդեցություն
Ջոնաթան Սփենսը վեպը նկարագրել է որպես «համաշխարհային գրականության դասական, պարոդիկ գեղարվեստական ​​գեղարվեստական ​​գլուխգործոց» և «քսաներորդ դարի մեծագույն չինական վեպ», մինչդեռ գրականագետ Չ. Թ. Հսիան «Պաշարված ամրոցը» անվանել է «ժամանակակից չինական գրականության ամենահիասքանչ և ուշադիր մշակված վեպը» և «գուցե ..․ մեծագույնը»։ Երգիծական և փոխաբերական վեպը արտացոլում էր Չինաստանի առջև ծառացած բազմաթիվ երևույթները։ Վեպի որոշ տարրեր մուտք են գործել չինական իդիոմատիկ բառապաշար։ Օրինակ՝ հորինված «Կարլթոնի համալսարան» () արտահայտությունը, որտեղ վեպի հերոսը ստացել է իր կեղծ աստիճանը, օգտագործվում է որպես իդիոմ՝ նշանակելու համար օտարերկրյա անօրինական աստիճան կամ ակադեմիական հաստատություն։ Նմանապես, վեպի վերնագիրը, որը ծագում է ֆրանսիական ասացվածքից, չինարենում նմանատիպ ասացվածքի առաջացման պատճառ է դարձել։

Վեպը նաև լույս է սփռում Չինաստանի Հանրապետության ժամանակաշրջանում ինքնության, կանանց, ամուսնության, կրթության և միջին խավի սնոբիզմի նման թեմաների վրա։ Ցյանը «Պաշարված ամրոց»-ում խորհրդածել է չին-արևմտյան միջմշակութային երկխոսության մեջ «ներդաշնակության առանց միատարրության» վերաբերյալ՝ ներառելով մշակութային հարաբերականությունը և «բազմազանության» սկզբունքը։ Միջմշակութային հղումները 20-րդ դարի չինական ակադեմիական պատմության մեջ ստեղծում են գրական և տեսական կապեր Արևմուտքի և Արևելքի միջև։ Մեծամասնության խոսող լեզուներով թարգմանված տարբերակների շնորհիվ վեպը կապում է օտարերկրյա և տեղացի ընթերցողներին՝ Չինաստանի սոցիալական բարդությունները մեկնաբանելու համար՝ մշակութային հղումների միջոցով։

## Թարգմանություն
Վեպը թարգմանվել է բազմաթիվ լեզուներով: Թարգմանությունը անգլերեն տարբերակով թարգմանվել է Նաթան Կ. Մաոյի () և Ժաննա Քելլիի կողմից 1979 թվականին, ռուսերեն տարբերակով՝ 1979 թվականին, գերմաներեն տարբերակով՝ 1982 թվականին, ֆրանսերեն տարբերակով՝ 1987 թվականին և ճապոներեն տարբերակով՝ 1988 թվականին: 1980 թվականի ապրիլին այն հրատարակվել է Ինդիանա համալսարանի հրատարակչության կողմից: Այն թարմացվել է 2004 թվականին «Նյու Դիրեքշնս Փաբլիշինգ»-ի կողմից՝ պատմաբան Ջոնաթան Սփենսի լրացուցիչ նախաբանով:

## Նշումներ


## Ծանոթագրություններ



Կատեգորիա:1947 վեպեր
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով