Կոռնելիո Սաավեդրա

**Կոռնելիո Խուդաս Տադեո դե Սաավեդրա ի Ռոդրիգես** (, ), արգենտինացի ռազմական սպա և պետական գործիչ։ Նա մեծ դեր է ունեցել Մայիսյան հեղափոխության մեջ՝ Իսպանիայից Արգենտինայի անկախության առաջին քայլը, և դարձել է ինքնավար երկրի առաջին պետության ղեկավարը, որը կդառնար Արգենտինան, երբ նա նշանակվեր Պրիմերա Խունտայի նախագահ։

Սաավեդրան Ռիվեր Փլեյթ բրիտանական չարաբաստիկ արշավանքներից հետո ստեղծված Պատրիցիների գնդի առաջին հրամանատարն էր։ Քաղաքի աճող ռազմականացումը և կաստաների համակարգի թուլացումը թույլ տվեցին նրան, ինչպես մյուս կրիոլո ժողովուրդներին, դառնալ տեղական քաղաքականության նշանավոր դեմք։ Նրա միջամտությունը որոշիչ եղավ՝ խափանելու Ալզագայի խռովությունը և թույլ տալու փոխարքա Սանտյագո դե Լինիերսին մնալ իշխանության ղեկին։ Թեև նա աջակցում էր թերակղզու պատերազմի ժամանակ Իսպանիայում ստեղծված խունտայի զարգացմանը, նա ցանկանում էր, որ կրիոլլոսը կարևոր դեր ունենար դրանում (Ալզագայի ապստամբությունը խթանվում էր թերակղզիների կողմից)։ Նա նաև խորհուրդ տվեց խուսափել շտապողական գործողություններից, և քանի որ նրա գունդը վճռորոշ էր փոխարքայի դեմ ցանկացած գործողության մեջ, նա մերժում էր նրա օգնությունը, քանի դեռ լավ ռազմավարական պահ էր դա անելու համար։ Հնարավորությունը եղավ 1810 թվականի մայիսին, և Մայիսյան հեղափոխության միջոցով հաջողությամբ հեռացվեց փոխարքան։

Սաավեդրան նշանակվեց Պրիմերա Խունտայի նախագահ, և դրանից հետո ստանձնեց կառավարությունը։ Շուտով տեղական քաղաքականությունը բաժանվեց նրա և քարտուղար Մարիանո Մորենոյի միջև։ Սաավեդրան աստիճանական փոփոխություններ էր ուզում, մինչդեռ Մորենոն ավելի արմատական փոփոխություններ էր առաջարկում։ Սաավեդրան խրախուսում էր խունտայի ընդլայնումը մյուս գավառների պատգամավորներով։ Դա Մորենոյին թողեց փոքրամասնություն, և նա հրաժարական տվեց։ Ավելի ուշ Սաավեդրայի անունից արված ապստամբությունը ստիպեց Մորենոյի մնացած կողմնակիցներին նույնպես հրաժարական տալ։ Նա թողեց նախագահի պաշտոնը Վերին Պերուի առաջին արշավի պարտությունից հետո և գլխավորեց Հյուսիսային բանակը։ Նրա բացակայությունը շահարկվեց քաղաքական հակառակորդների կողմից, ովքեր ստեղծեցին Առաջին եռյակը և ձերբակալության հրաման արձակեցին Սաավեդրայի դեմ։ Սաավեդրան աքսորում մնաց մինչև 1818 թվականը, երբ նրա դեմ ուղղված բոլոր մեղադրանքները հանվեցին։

## Կենսագրություն
### Վաղ կյանք
Սաավեդրան ծնվել է «Լա Ֆոմբերա» հացիենդա քաղաքում, որը գտնվում է Օտույո քաղաքում, նախկին կայսերական Պոտոս քաղաքի մոտ։ Այդ ժամանակ քաղաքը մտնում էր Պերուի իսպանական փոխարքայության կազմի մեջ, բայց մի քանի տարի անց կցվեց Ռիո դե լա Պլատայի փոխարքայական թաղամասին։ Նրա հայրը Սանտյագո Ֆելիպե դե Սաավեդրա ի Պալման էր, բնիկ Բուենոս Այրեսից, ում ծագումը հասել է մինչև Էրնանդո Արիաս դե Սաավեդրան։ Նրա մայրը Մարիա Թերեզա Ռոդրիգես Միշելն էր, ծնունդով Վիլլա Իմպերիալ դե Պոտոսիից։ Սանտյագոն լքել էր Բուենոս Այրեսը և ամուսնացել Մարիայի հետ։ Նրանք հարուստ ընտանիք էին, բազմաթիվ որդիներով, վերջինը Կոռնելիոն էր։ Ընտանիքը տեղափոխվել է Բուենոս Այրես 1767 թվականին։ Այնտեղ, իր պատանեկության տարիներին, Կոռնելիոն հաճախել է Սան Կառլոսի Real Colegio de:Դպրոցը միայն վերնախավի համար էր, և այն հաճախելու համար պահանջվում էր փոխարքայի թույլտվությունը, կարդալ և գրել իմանալը, լինել առնվազն տասը տարեկան, լինել օրինական որդի և ունենալ limpieza de sangre վկայական։ Սաավեդրան համապատասխանում էր բոլոր պահանջներին։ Նա սովորել է փիլիսոփայություն և լատիներեն քերականություն 1773-1776 թվականներին։ Այնուամենայնիվ, նա չի կարողացել ավարտել ընտանեկան ռանչոյի կառավարման ճնշող պարտականությունների պատճառով։ Ի տարբերություն ժամանակի մյուս հարուստ երիտասարդների՝ նա համալսարան չի հաճախել։

1788 թվականին նա ամուսնացավ Մարիա Ֆրանցիսկա Կաբրերա ի Սաավեդրայի՝ իր զարմուհու հետ։ Ֆրանցիսկան հարուստ էր, և, ամենայն հավանականությամբ, դա պայմանավորված ամուսնություն էր:Նրանք ունեին երեք որդի՝ Դիեգոն, Մարիանոն և Մանուելը։ Ֆրանցիսկան մահացավ 1798 թվականին։ Սաավեդրան իր քաղաքական կարիերան սկսեց 1797 թվականին՝ աշխատելով Բուենոս Այրեսի Կաբիլդոյում՝ ստանձնելով տարբեր վարչական դերեր։ Այդ ժամանակ քաղաքը դարձել էր Ռիո դե լա Պլատայի փոխարքայության մայրաքաղաքը։ Նրա առաջին քաղաքական նշանակումը եղել է որպես չորրորդ ավագանու անդամ, իսկ երրորդ ավագանու անդամը հաջորդ տարի։ 1801 թվականին նա նշանակվել է Առաջին ձայնի քաղաքապետ։ Նույն տարում նա ամուսնացավ իր երկրորդ կնոջ՝ Դոնյա Սատուրնինա Օտարոլա դել Ռիվերոյի հետ։ 1805 թվականին նա նշանակվեց հացահատիկի մենեջերի պաշտոնում՝ տեղական կառավարական մարմնի կազմում, որը զբաղվում էր քաղաքում ցորենի և այլ հացահատիկային ապրանքների մատակարարմամբ։ Համարվում է, որ Սաավեդրան խթանել է Մանուել Բելգրանոյի առաջարկները Բուենոս Այրեսի առևտրային հյուպատոսությունում, որոնք խթանում էին գյուղատնտեսությունը, կրթությունը և արդյունաբերականացումը, սակայն դրա վերջնական ապացույցը չկա։

### Բրիտանական արշավանքներ
Բուենոս Այրեսը ներգրավված էր 1806 թվականին Ռիվեր Փլեյթ բրիտանական արշավանքների մեջ, երբ բրիտանական արշավախումբը Ուիլյամ Կար Բերեսֆորդի գլխավորությամբ գրավեց քաղաքը։ Սաավեդրան այն ժամանակ դեռ քաղաքացիական անձ էր։ Սանտյագո դե Լինիերսը Մոնտեվիդեոյում զորքեր կազմակերպեց Բուենոս Այրեսը վերագրավելու համար, և Սաավեդրան այն քաղաքացիական անձանց թվում էր, որոնք միացան Լինյերին, չնայած ռազմական հրահանգների բացակայությանը:Նրա դերն այս ճակատամարտում չնչին էր։ Լինյերները հաջողությամբ վերագրավեցին Բուենոս Այրեսը և կազմակերպեցին քաղաքի պաշտպանությունը բրիտանական հնարավոր հակահարձակման դեմ։ Քաղաքի ամբողջ արական բնակչությունը՝ 16-ից 50 տարեկան, զորակոչվել է բանակ և բաժանվել գումարտակների՝ ըստ կաստայի կամ ծագման։ Ամենամեծը Պատրիցիների գունդն էր, որը կազմված էր Բուենոս Այրեսում ծնված կամավոր հետևակայիններից։ Գունդը կազմված էր երեք հետևակային գումարտակներից, որոնց հրամանատարներն էին Էստեբան Ռոմերոն, Դոմինգո Ուրիենը և Մանուել Բելգրանոն, ովքեր հետագայում այդ հրամանատարությունը փոխանցեցին Խուան Խոսե Վիամոնտին։ Յուրաքանչյուր գումարտակ կարող էր ընտրել իր ղեկավարին, ներառյալ իրենց հրամանատարին, իսկ Պատրիցիների գունդը ընտրեց Սաավեդրան։ Բրիտանացիները մեկ այլ ներխուժում սկսեցին 1807 թվականին Ջոն Ուայթլոքի գլխավորությամբ։ Սաավեդրան արշավեց դեպի Մոնտեվիդեո, բայց Կոլոնիա դել Սակրամենտոյում տեղեկացավ բրիտանացիների քաղաքի գրավման մասին, ովքեր մտադիր էին այն օգտագործել որպես Բուենոս Այրես իրենց ծրագրած ներխուժման համար բեմական կետ։ Բրիտանական հետագա գործողությունները խափանելու համար Սաավեդրան հրամայեց դուրս բերել ամբողջ ռազմական տեխնիկան Կոլոնիայից, որն այդ պահին համարվում էր անպաշտպան, և մոբիլիզացրեց այդ զորքերն ու տեխնիկան Բուենոս Այրես քաղաքն ուժեղացնելու համար։ Բուենոս Այրեսի վերսկսված հարձակումը տեղի ունեցավ կարճ ժամանակ անց, բրիտանական ուժը բաղկացած էր 8000 զինվորից և 18 թնդանոթից, ինչը զգալիորեն ավելին էր, քան 1565 մարդն ու 8 թնդանոթները, որոնք օգտագործվեցին առաջին ներխուժման փորձի համար։ Միզերերի գրիչների մոտ տեղական ուժերին ջախջախելուց հետո բրիտանացիները հուլիսի 5-ին մտան Բուենոս Այրես քաղաք։

Բրիտանացիները հանդիպեցին ծայրահեղ թշնամական բնակիչներին, ովքեր պատրաստ էին դիմադրել այն աստիճանի, որ նույնիսկ կանայք, երեխաներն ու ստրուկները կամավոր մասնակցեցին պաշտպանությանը։ Պատրիցիների գնդի շտաբը տեղակայված էր Սան Կառլոսի Real Colegio de-ում, որտեղ Սաավեդրան և Խուան Խոսե Վիամոնտեն հետ մղեցին բրիտանական շարասյունը Դենիս Փաքի և Հենրի Քադոգանի հրամանատարությամբ, որը կազմված էր բազմաթիվ հետևակներից և թնդանոթից։ Այնուհետև Փաքը միավորեց իր մնացած զորքերը Քրոֆուրդի մարդկանց հետ և վերջինս կանգ առավ Սանտո Դոմինգոյի մենաստանում։ Քադողանը վերցրեց Պեդրո Մեդրանոյի մոտակա տունը և տանիքից կրակեց բրիտանացիների վրա, նախքան Փաքի և Քադողանի մարդիկ վերջապես ճնշվեցին տեղի զորքերի կողմից։ Վերջապես, Ուայթլոքը հանձնվեց՝ խոստանալով դուրս բերել բրիտանական բոլոր ուժերը Մոնտեվիդեոյից, ինչը վերջ դրեց երկրորդ ներխուժմանը։

Բրիտանացիների դեմ տարած հաղթանակը մեծ փոփոխություններ բերեց Բուենոս Այրեսի քաղաքականության մեջ։ Փոխարքա Սոբրեմոնտեն վարկաբեկվեց կոնֆլիկտի իր ղեկավարությամբ, և Կաբիլդոն մեծացրեց իր ազդեցությունը. որպես այդպիսին, նա հեռացրեց փոխարքային և փոխարինող նշանակեց Լինիերսին, ինչը աննախադեպ գործողություն էր։ Տեղական կրիոլոները, որոնք կաստաների համակարգում սոցիալական առաջխաղացման սահմանափակ հնարավորություններ ունեին, նման հնարավորություն ստացան միլիցիայի ուժեղացված ազդեցության պայմաններում։ Կորնելիո Սաավեդրան՝ ամենամեծ կրիոլո միլիցիայի ղեկավարը, այսպիսով դարձավ Բուենոս Այրեսի քաղաքականության մեջ բարձր,ազդեցիկ մարդ։ Նա դժգոհ էր իսպանական միապետության կողմից պատերազմին ուղղված թույլ աջակցության համար՝ համեմատած Ամերիկա մայրցամաքի այլ քաղաքների կաբիլդոներից ստացած ուժերի հետ։ Արդյունքում նա հավատարիմ էր ֆրանսիական ծագում ունեցող նոր փոխարքային՝ նրան համարելով Բուրբոնների տան ներքին վեճերի պակաս ենթակա։

### Ալզագայի ապստամբություն
Իսպանիայում թերակղզու պատերազմի բռնկումը և ֆրանսիացիների կողմից Ֆերդինանդ VII թագավորի գրավումը քաղաքական ճգնաժամ առաջացրեց Ամերիկայի իսպանական գաղութներում։ Միապետությունը պահպանելու առաջին նախագիծը կարճատև Կարլոտիզմն էր, որը ձգտում էր Կարլոտա Խոակինային թագադրել որպես ռեգենտ։ Այս նախագծին աջակցել են այնպիսի կրիոլոներ, ինչպիսիք են Մանուել Բելգրանոն և Խուան Խոսե Կաստելին, բայց արդյոք Սաավեդրան աջակցել է դրան, վիճելի է։ Կարլոտիզմը շուտով լքվեց, և մարդիկ այլ նախագծեր փնտրեցին։
ձախից|մինի|Մարտին դե Ալզագան ձգտում էր պաշտոնանկ անել փոխարքայ Լինիերսին։ Հաղթելով ապստամբությունը՝ Սաավեդրան մեծացրեց իր քաղաքական իշխանությունը։
Ֆրանցիսկո Խավիեր դե Էլիոն Մոնտեվիդեոյում հիմնեց խունտա, որը նման էր Իսպանիայում պատերազմի ժամանակ հաստատվածներին, իսկ նրա դաշնակիցը Բուենոս Այրեսում՝ Մարտին դե Ալզագան, փորձում էր անել նույն բանը։ Ալզագայի ապստամբությունը տեղի ունեցավ 1809 թվականի հունվարի 1-ին։ Նա մեղադրեց Լինիերսին Կաբիլդոյի հավատարիմ անդամներ նշանակելու փորձի մեջ և փոքր ցույց հավաքեց՝ խնդրելով նրա հրաժարականը։ Ապստամբները, թերակղզու որոշ աշխարհազորայինների աջակցությամբ, գրավեցին Պլազան։ Liniers-ը պատրաստվում էր հրաժարական տալ՝ հետագա կոնֆլիկտները կանխելու համար։

Կոռնելիո Սաավեդրան, ով տեղյակ էր դավադրության մասին, դա համարեց թերակղզիների դավադրություն՝ կրիոլո ժողովուրդների վրա քաղաքական իշխանություն ապահովելու համար։ Նա Պատրիցիների գնդի հետ արագ շարժվեց դեպի Պլազա և խափանեց ապստամբությունը։ Գործողության մեջ բռնություն չի եղել, քանի որ կրիոլոն ստիպել է ապստամբներին հանձնվել միայն թվերի մեծ ուժով։ Այսպիսով, Լինիերսը մնաց իր պաշտոնում որպես փոխարքա։ Ապստամբության բոլոր ղեկավարները դատապարտվեցին բանտարկության Կարմեն դե Պատագոնեսում, և դրան մասնակցած աշխարհազորայինները լուծարվեցին։ Թերակղզու միակ աշխարհազորայինները, որոնք մնացել էին Անդալյուսի և Մոնտանյեսի զինյալներն էին, որոնք չմիացան ապստամբությանը, criollos-ը ստացավ ռազմական հրամանատարությունը, և Սաավեդրայի քաղաքական ուժն էլ ավելի մեծացավ։

Մի քանի ամիս անց Սեւիլիայի խունտան նշանակվեց նոր փոխարքա՝ Բալտասար Իդալգո դե Սիսներոսին։ Որոշ հայրենասերներ առաջարկեցին ինքնակառավարման հեղաշրջում կատարել՝ Լինիերսին իշխանության մեջ պահելու և նոր փոխարքային դիմակայելու համար, բայց Սաավեդրան և ինքը՝ Լինիերսը չընդունեցին դա, և անցումը կատարվեց առանց խնդիրների։ Թեև Սաավեդրան աջակցում էր իշխանությունը զավթելու կրիոլլոյի ծրագրերին, նա նախազգուշացրեց շտապ միջոցներ ձեռնարկելու մասին՝ համարելով, որ դա անելու իդեալական ժամանակը կլինի այն ժամանակ, երբ Նապոլեոնյան ուժերը որոշիչ առավելության հասնեն իսպանական հակամարտությունում։ Մինչ այդ նա մյուս հեղափոխականներին ստիպեց լռել՝ մերժելով իր գնդի օգնությունը։ Նրա սովորական արտահայտությունն էր. «Գյուղացիներ և պարոնայք, դեռ ժամանակը չէ, թող թուզը հասունանա, հետո մենք կուտենք»։ Չնայած նրան երբեմն կասկածում էին Սիսներոսի հանդեպ համակրանքի մեջ՝ նրա դեմ գործողություններ ձեռնարկելու դժկամության համար, նա պահպանեց իր ռազմավարությունը։ Սաավեդրայի քաղաքական չափավորության վրա կարող էր ազդել Կաբիլդոյում նրա նախորդ կարիերան։

### Մայիսյան հեղափոխություն
մինի|Բաց կաբիլդոն՝ Խուան Մանուել Բլանեսի կողմից, Սաավեդրայի ելույթի ժամանակ։
Սաավեդրայի կողմից ակնկալվող հնարավորությունը եղավ 1810 թվականի մայիսին, երբ երկու բրիտանական նավ ժամանեցին թերակղզու պատերազմի վերջին նորությունները։ Նախորդ հունվարին Սևիլիան ներխուժվեց, Սևիլիայի խունտան դադարեցրեց աշխատանքը, և որոշ անդամներ ապաստան գտան Կադիսում և Լեոնում՝ իսպանական վերջին անպարտելի նահանգներում։ Իսպանացիների ամբողջական պարտությունը մոտ էր թվում։ Փոխարքան փորձել է թաքցնել տեղեկատվությունը՝զավթելով բոլոր թերթերը, սակայն դրանցից մի քանիսը հայտնվել էին հեղափոխականների մոտ։ Գնդապետ Վիամոնտեն զանգահարեց Սաավեդրային և տեղեկացրեց նրան այդ լուրի մասին՝ ևս մեկ անգամ խնդրելով նրա ռազմական աջակցությունը։ Սաավեդրան համաձայնեց, որ դա լավ համատեքստ է շարունակելու համար, և տվեց իր հայտնի պատասխանը. «Պարոնայք, հիմա ես ասում եմ, որ ոչ միայն ժամանակն է, այլև ոչ մի րոպե չպետք է կորցնենք»։

Սիսներոսը կանչեց Սաավեդրային և Մարտին Ռոդրիգեսին և խնդրեց նրանց ռազմական աջակցությունը ժողովրդական ապստամբության դեպքում։ Նրանք հրաժարվեցին նման աջակցություն տալուց, և Սաավեդրան պնդում էր, որ Սիսներոսը պետք է հրաժարական տա, քանի որ նրան նշանակված Սևիլիայի խունտան այլևս գոյություն չունի։

Արդյունքում Սիսներոսը տեղի տվեց Խուան Խոսե Կաստելիի խնդրանքին, նշանակել բաց կաբիլդո՝ քաղաքի նշանավոր ժողովուրդների արտահերթ հանդիպում և քննարկել իրավիճակը։ Հաջորդ օրը զինված ամբոխը՝ Անտոնիո Բերուտիի և Դոմինգո Ֆրենչի գլխավորությամբ, գրավեց Պլազան՝ պահանջելով բաց կաբիլդոյի պատրաստումը, կասկածելով, որ Սիսներոսն իրականում թույլ կտա դա։ Սաավեդրան դիմեց ամբոխին և վստահեցրեց նրանց, որ Պատրիցիների գունդը պաշտպանում է իրենց պահանջները։

Բաց կաբիլդոն անցկացվել է մայիսի 22-ին։ Ժողովուրդը քննարկել է, թե արդյոք Սիսներոսը պետք է մնա իշխանության, և եթե նա պաշտոնանկ արվի, ինչպիսի կառավարություն պետք է ստեղծվի։ Սաավեդրան մեծ մասամբ լուռ մնաց՝ սպասելով խոսելու իր հերթին։ Ամենակարևոր բանախոսներն էին եպիսկոպոս Բենիտո Լուե ի Ռիեգան, Խուան Խոսե Կաստելին, Ռուիս Հուիդոբրոն, Մանուել Ջենարո Վիլոտան, Խուան Խոսե Պասոն և Խուան Նեպոմուչենո դե Սոլան, ի թիվս այլոց։ Սաավեդրան վերջինն էր, ով խոսեց և առաջարկեց, որ քաղաքական վերահսկողությունը պետք է պատվիրակվի Կաբիլդոյին մինչև կառավարող խունտայի ձևավորումը, այն ձևով, որը Կաբիլդոն նպատակահարմար է գտնում։ Իր ելույթում նա մատնանշեց այս արտահայտությամբ. «Եվ կասկած չկա, որ ժողովուրդն է, որ իշխանություն կամ հրաման է տալիս»։ Այս հայտարարությունը համահունչ էր ինքնիշխանության վերադարձը ժողովրդին, քաղաքական հայեցակարգ, որը ձևակերպել էր Կաստելին, նշելով, որ օրինական կառավարչի բացակայության դեպքում ինքնիշխանությունը վերադարձավ ժողովուրդներին, որոնք այն ժամանակ իրավունք ունեին տալ այն ուրիշին։ Կաստելին իր դիրքորոշումը հավասարեցրեց Սաավեդրայի դիրքորոշմանը` դառնալով ընդհանուր դիրքորոշման, որն ի վերջո ընդունվեց 87 ձայնով։

Այնուամենայնիվ, Կաբիլդոն նշանակվեց Խունտա Սիսներոսի գլխավորությամբ, որը կմնար իշխանության ղեկին, նույնիսկ  նոր պաշտոնավարման ժամանակ։ Սաավեդրան նշանակվել է այս խունտայի, ինչպես նաև Կաստելիի և երկու թերակղզիների կազմում։ Նրանք երդվեցին, բայց խունտան ընդունվեց ժողովրդական ուժեղ հուզումներով, քանի որ դա ընկալվեց որպես բաց կաբիլդոյի արդյունքին հակառակ։ Գիշերվա ընթացքում Սաավեդրան և Կաստելին հրաժարական տվեցին՝ համոզելով Սիսներոսին անել նույնը։

Կաբիլդոն մերժեց Սիսներոսի հրաժարականը և զինվորականներին հրամայեց վերահսկել ամբոխը և կիրառել նախորդ օրվա որոշումը։ Հրամանատարները նշել են, որ եթե այդպես վարվեն, իրենց զինվորները կապստամբեն։ Քանի որ ցույցը հաղթահարեց կաբիլդոյի որոշ հատվածներ, Սիսներոսի հրաժարականը վերջապես ընդունվեց։ Նոր խունտայի անդամները հարյուրավոր ստորագրություններով փաստաթղթի արդյունք էին, որը մշակվել էր հրապարակում գտնվող մարդկանց շրջանում։ Կոռնելիո Սաավեդրան այս խունտայի նախագահն էր։ Նա սկզբում մերժեց դա՝ վախենալով, որ իրեն կարող են կասկածել անձնական շահերի համար հեղափոխությունը խթանելու մեջ, բայց վերջապես ընդունվեց Սիսներոսի խնդրանքով։ Քանի որ Խունտան ստեղծվեց մայիսի 25-ին, մյուս քաղաքները հրավիրվեցին պատգամավորներ ուղարկելու հիմնադիր ժողով՝ քննարկելու կառավարության տեսակը, մայիսի 27-ին նրանց հրավիրեցին պատգամավորներ ուղարկել խունտային միանալու համար։ Երկու հրավերներն էլ հակասական էին, բայց հետևանքները մի քանի ամիս անց երևան կգային։

Անհասկանալի է վերոհիշյալ փաստաթղթի ճշգրիտ հեղինակությունը, ինչպես նաև խունտայի կազմի ծագումը։ Սաավեդրան իր հուշերում ասել է, որ  «ժողովուրդն է», ոչ ավելի ճշգրիտ։ Քանի որ նա բողոքում էր նախագահ նշանակվելու կապակցությամբ, նա չէր կարող մասնակցել բանակցություններին (Մանուել Բելգրանոն և Մարիանո Մորենոն, մյուս անդամները, հաղորդվում է, որ նշանակվել են նաև առանց նրանց համաձայնության)։ Դա չէր կարող լինել նաև Պատրիցիների գնդերը, խունտան ռազմական խունտա չէր (ինը անդամներից միայն երկուսն էին զինվորական), և գունդը չէր նշանակի Մորենոյին, որի մրցակցությունը Սաավեդրայի հետ հայտնի էր։ Ընդհանուր ընդունված տեսությունը այն համարում է հավասարակշռություն կարլոտիստների և ալզագուիստների միջև։

Խունտայի նախագահությունը տեղի քաղաքականության մեջ ընդհանրապես զինված խմբավորումների և մասնավորապես Սաավեդրայի բարձր ազդեցության արդյունքն էր։ Այդ ժամանակվանից նա իր ժամանակի մեծ մասն անցկացրեց Բուենոս Այրեսի ամրոցում՝ ղեկավարելով կառավարությունը Մորենոյի, Բելգրանոյի և Կաստելիի հետ։ Հավանական է, որ նա թողել է իր բիզնեսը դրա համար։

### Պրիմերա Խունտա
մինի|Պրիմերա Խունտայի անդամների վիմագրություն՝ մեջտեղում Սաավեդրան։
Կոռնելիո Սաավեդրան գիտեր, որ խունտային դիմակայելու են հին իշխանություններին դեռևս հավատարիմ խմբակցությունները։ Այն տեղական դիմակայություն ստացավ «Կաբիլդոյի» և «Ռոյալ Աուդիենցիայի» կողմից; Մոնտեվիդեոյի և Պարագվայի մոտակա հրապարակները չճանաչեցին այն. իսկ Սանտյագո դե Լինիերսը հակահեղափոխություն կազմակերպեց Կորդոբայում։ Այս վաղ շրջանում խունտան աշխատում էր միասնաբար ընդդեմ ռոյալիստական սպառնալիքների։ Մարիանո Մորենոն՝ պատերազմի քարտուղարը, մշակեց հրամանագրեր և կանոնակարգեր՝ կապված ռոյալիստների հետ։ Նախ, մի հրամանագրով պատժվում էր ցանկացած անձ, ով փորձում է վեճեր առաջացնել, և նրանց համար, ովքեր թաքցնում են դավադրությունները խունտայի կամ այլ մարդկանց դեմ։ Թագավորական Audiencia-ն երդվեց  հավատարիմ մնալ Ռեգենտի խորհրդին՝ ի հեճուկս խունտայի, ուստի նրանց կանչեցին նախկին փոխարքա Սիսներոսի հետ միասին և աքսորեցին Իսպանիա՝ պատրվակով, որ իրենց կյանքին սպառնացող վտանգ կա։ Խունտան նոր անդամներ նշանակեց հեղափոխությանը հավատարիմ Audiencia-ի համար։ Մորենոն կազմակերպեց նաև Պարագվայի արշավը և Վերին Պերուի առաջին արշավը դեպի հրապարակներ, որոնք դիմադրում էին խունտային։ Երկրորդը՝ Ֆրանցիսկո Օրտիս դե Օկամպոյի գլխավորությամբ, կտեղափոխվի Կորդոբա և կհարձակվի հակահեղափոխոների վրա, նախքան Վերին Պերու երթը։ Օկամպոյի նախնական հրամանն էր՝ բռնել հակահեղափոխական առաջնորդներին և ուղարկել Բուենոս Այրես, որպեսզի նրանց դատեն:Երբ հակահեղափոխությունն ուժեղացավ, Մորենոն կանչեց խունտա և առաջարկեց գնդակահարել թշնամու առաջնորդներին, երբ նրանք գերեվարվեին, ոչ թե դատի ենթարկվեն։ Նոր պատվերները կատարել է Խուան Խոսե Կաստելին:Կոռնելիո Սաավեդրան աջակցեց այս բոլոր միջոցառումներին։

Սակայն ժամանակի ընթացքում Սաավեդրան և Մորենոն հեռացան միմյանցից։ Սաավեդրայի նկատմամբ խունտայի մեջ սկզբնական անվստահություն կար, բայց դա պարզապես պատիվների և արտոնությունների համար նրա ցանկության արդյունքն էր, քան իշխանության իրական պայքարի։ Երբ սկզբնական դժվարությունները լուծվեցին, Սաավեդրան նպաստեց ներողամիտ քաղաքականությանը, մինչդեռ Մորենոն պնդում էր արմատական միջոցառումներ ձեռնարկել։ Օրինակ, Խունտան հոկտեմբերի 16-ին հայտնաբերեց, որ Կաբիլդոյի որոշ անդամներ գաղտնի  հավատարմության երդում են տվել Ռեջենսի խորհրդին։ Մորենոն առաջարկեց մահապատժի ենթարկել նրանց՝ որպես կանխարգելիչ միջոց, իսկ Սաավեդրան պատասխանեց, որ կառավարությունը պետք է նպաստի ներողամտությանը, և մերժեց Պատրիցիների գնդի օգտագործումը նման մահապատիժներ իրականացնելու համար։ Սաավեդրան հաղթեց, և Կաբիլդոյի դավադիր անդամները մահապատժի փոխարեն աքսորվեցին։ Ընդհանուր առմամբ, Մորենոյին աջակցում էին «Աստղային» գունդը, խունտայի մյուս անդամները և Մայիսյան հեղափոխության ակտիվիստները, Սաավեդրային աջակցում էին առևտրականները, հին ռեժիմի հավատարիմները, որոնք նրան համարում էին փոքրագույն չարիք, և Պատրիցիների գունդը, որն ամենամեծն էր։
ձախից|մինի|Մարիանո Մորենո, Պրիմերա Խունտայի պատերազմի քարտուղար.
Սաավեդրայի իշխանությանը հակազդելու համար Մորենոն ձգտում էր փոփոխել ուժերի ռազմական հավասարակշռությունը՝ բարեփոխելով առաջխաղացման կանոնները։ Մինչև այդ պաշտոնյաների որդիներն ինքնաբերաբար ստանում էին կուրսանտի կարգավիճակ և առաջխաղացում էին ստանում միայն ստաժով, Մորենոն կազմակերպեց, որ առաջխաղացումները վաստակեն ռազմական արժանիքների փոխարեն։ Այնուամենայնիվ, կարճաժամկետ կտրվածքով այս միջոցը գործեց նրա դեմ, քանի որ այն հակադրում էր զինվորականներին, ովքեր պաշտոնի բարձրացում են ստացել հենց այդպիսի կանոնների պատճառով։

Սաավեդրան կարծում էր, որ Սուիպաչայի ճակատամարտում հաղթանակը ամրապնդեց իր հեռանկարը, քանի որ խունտան կհաղթեր իր թշնամիներին։ Նա գտնում էր, որ Մորենոյի թշնամանքի հիմքում ընկած է Ալզագայի վերոհիշյալ ապստամբությունը, քանի որ Մորենոն մասնակցել է դրան։ Հաղթանակը նշվեց Պատրիցիների զորանոցում, որտեղ սպա Անաստասիո Դուարտեն, ով հարբած էր, կենաց էր ասում Սաավեդրայի համար, կարծես նա Ամերիկայի թագավորն էր։ Մորենոն մշակեց «Պատիվների ճնշման մասին» հրամանագիրը, երբ իմացավ այդ մասին, որը ճնշեց խունտայի նախագահի արարողություններն ու արտոնությունները, որոնք ժառանգել էին նախկին փոխարքայական պաշտոնից։ Սակայն Սաավեդրան այն ստորագրեց առանց բողոքի։ Պատրիցիների գունդը վրդովվեց Մորենոյից դրա համար, բայց Սաավեդրան համարեց, որ դա անհամաչափ արձագանք էր չնչին խնդրին։

Ամիսներ առաջ կանչված պատգամավորների գալը վեճեր առաջացրեց նրանց դերի համար։ Մարիանո Մորենոն պաշտպանել է մայիսի 25-ի հրավերը և Gazeta de Buenos Ayres թերթում գրել է, որ պատգամավորները պետք է ստեղծեն հիմնադիր ժողով։ Նրանցից շատերը, սակայն, համահունչ էին Սաավեդրայի ավելի չափավոր ոճին։ Կորդոբայից Գրեգորիո Ֆյունեսի գլխավորությամբ նրանք խնդրեցին միանալ խունտային, ինչպես ասվում է երկրորդ հրավերի մեջ։

Պատգամավորներն ու խունտան հանդիպել են դեկտեմբերի 18-ին, որոշելու իրենց անելիքները։ Ֆյունեսը, ով մտերիմ էր Սաավեդրայի հետ, պնդում էր, որ Բուենոս Այրեսն իրավունք չունի ինքնուրույն նշանակել ազգային իշխանություններ և հնազանդություն ակնկալել գավառներից։ Ինը պատգամավորները քվեարկեցին դրանց ընդգրկման օգտին, ինչպես նաև Լարրեան, Ազկուենագան, Մաթեուն և Ալբերտին՝ Խունտայի հիմնադիր անդամները։ Սաավեդրան հայտարարեց, որ միավորումը լիովին օրինական չէ, բայց նա աջակցում է այն հանրային հարմարության համար։ Միայն Խուան Խոսե Պասոն Մորենոյի հետ դեմ քվեարկեց պատգամավորների ընդգրկմանը։ Խունտայի կազմում մնալով փոքրամասնության մեջ՝ Մորենոն հրաժարական տվեց։ Նրան նշանակվել է դիվանագիտական առաքելություն Եվրոպայում, սակայն մահացել է բաց ծովում, անհասկանալի հանգամանքներում։ Որոշ պատմաբաններ կարծում են, որ Սաավեդրան Մորենոյի սպանության  կազմակերպած դավադրություն էր, մյուսները՝ կապիտանի անփութությունն էր, իսկ մյուսները՝ Մորենոյի վատառողջ լինելու պատճառով էր։

### Խունտա Գրանդե
Նոր անդամների հետ Խունտան վերանվանվեց որպես Խունտա Գրանդե։ Կոռնելիո Սաավեդրան, ով շարունակում էր լինել նախագահ, հստակ վերահսկում էր այն Գրեգորիո Ֆյունեսի հետ միասին։ Չնայած Մորենոն այլևս Խունտայի մաս չէր, նրա նախկին կողմնակիցները դեռևս դավադրություն էին կազմակերպում Սաավեդրայի դեմ՝ հանդիպելով «Café de Marcos»-ում։ Նրանք Ֆյունեսին և Սաավեդրային մեղադրեցին կարլոտիստ լինելու մեջ։ Դոմինգո Ֆրենսի գունդը փորձեց ապստամբություն անել, բայց  հայտնաբերվեցին և պարտվեցին։ Հայտնի չէ՝ Մորենոն մասնակցություն ունեցել է այս ապստամբության փորձին, թե ոչ։

Վեճը վերջնականապես հարթվեց ափամերձ բնակիչների հեղափոխությամբ։ Քաղաքապետեր Տոմաս Գրիգերան և Խոակին Կամպանան՝ Սաավեդրայի կողմնակիցները, «ափամերձ բնակիչներին» (իսպ.՝ orilleros, Բուենոս Այրեսի արվարձաններում ապրող աղքատներին) առաջնորդեցին դեպի Պլազա՝ Պատրիցիների գնդի հետ միասին և պահանջեցին հրաժարական տալ։ Մորենիստներ Հիպոլիտո Վիեյտեսը, Ասկուենագան, Լարրեան և Ռոդրիգես Պենյան՝ իրենց փոխարինողներ նշանակեցին Սաավեդրիստներ Խուան Ալագոնին, Ատանասիո Գուտիերեսին, Ֆելիսիանո Չիկլանային և Կամպանային։ Խնդրվել է նաև, որ իշխանությունը չփոխի իր քաղաքական ոճը՝ առանց նախապես քվեարկելու։ Այնուամենայնիվ, թեև հեղափոխությունն արվել է ի պաշտպանություն Սաավեդրայի, Սաավեդրան հերքել է, որ դրա հետ որևէ առնչություն է ունեցել և դատապարտել այն իր ինքնակենսագրության մեջ նշողներին։

Սաավեդրան այդ պահից սկսեց կորցնել քաղաքական իշխանությունը։ Մարիանո Մորենոյի հրամանագիրը, որը փոխեց զինվորական առաջխաղացումները, որը երբեք չչեղարկվեց, սկսեց իր պտուղները տալ, նույնիսկ այն դեպքում որ Մորենոն այլևս խունտայում չէր։ Բանակը դարձավ ավելի պրոֆեսիոնալ և ավելի քիչ հիմնված միլիցիայի վրա։ Նոր ռազմական իշխանություններից շատերը դեմ էին Սաավեդրային։ Քաղաքական ճգնաժամը մեծացավ պատերազմի անբարենպաստ ռազմական ելքերի հետ։ Բելգրանոն պարտություն կրեց Պարագվայի արշավում, Կաստելլին՝ Վերին Պերուի արշավում, և Մոնտեվիդեոյի գրավումը գնալով դժվարանում էր նրան աջակցող պորտուգալական զորքերի միջամտությամբ։ Խունտայի բազմաթիվ անդամները դժվարացնում էին ներքին աշխատանքը, քանի որ բոլոր միջոցները քննարկվում էին բոլոր անդամների կողմից՝ խոչընդոտելով պատերազմի անհրաժեշտ արագ արձագանքներին։ Սաավեդրան այդ պահին լքեց Բուենոս Այրեսը և ուղղվեց դեպի Վերին Պերու՝ ստանձնելու Հյուսիսային բանակի հրամանատարությունը։ Նա կարծում էր, որ որպես ռազմական առաջնորդ կարող է ավելի մեծ օգնություն ցույց տալ, քան Բուենոս Այրեսի քաղաքական պայքարին դիմակայելը։

### Անկում և հալածանք
Սաավեդրային նախազգուշացրել են Խունտայի գործընկերները, ռազմական առաջնորդները և նույնիսկ Կաբիլդոն, որ եթե նա հեռանա Բուենոս Այրեսից, կառավարությունը հակված կլինի քաղաքական ճգնաժամի մեջ ընկնելու։ Նա, այնուամենայնիվ, հեռացավ՝ համոզված լինելով, որ կկարողանա վերակազմավորել Հյուսիսի բանակը։ Զգուշացումներն արդարացված էին։ Նրա հեռանալուց անմիջապես հետո Խունտան վերածվեց օրենսդիր իշխանության, մինչդեռ գործադիրը կկառավարեր Առաջին եռյակը։ Այս պայմանավորվածությունը կարճ տեւեց, հետո խունտան վերացավ։ Պատրիցիների գունդը ապստամբություն արեց եռապետության դեմ, բայց ձախողվեց։

Սաավեդրան լուրը ստացել է Սալտա ժամանելուց ութ օր հետո։ Նրան տեղեկացրին, որ իրեն գահընկեց են արել Խունտայի նախագահի պաշտոնից, և որ նա պետք է Հյուսիսի բանակի հրամանատարությունը հանձնի Խուան Մարտին դե Պուեյրեդոնին։ Փորձելով խուսափել Բուենոս Այրես վերադառնալուց, նա խնդրեց տեղափոխվել Տուկուման կամ Մենդոզա։ Նրան թույլ տվեցին մնալ վերջին քաղաքում՝ նորից միանալով կնոջն ու երեխաներին։ Բուենոս Այրեսի մամուլը շատ կոշտ էր նրա նկատմամբ, ուստի Եռյակը խնդրեց նահանգապետին գրավել Սաավեդրան և ուղարկել նրան Բուենոս Այրեսի մոտ գտնվող Լուժան։ Հրամանը, սակայն, այդպես էլ չկատարվեց, քանի որ եռյակը տապալվեց 1812 թվականի հոկտեմբերի 8-ի հեղափոխությամբ և փոխարինվեց Երկրորդ եռապետությամբ։

Գերագույն տնօրեն Ժերվասիո Անտոնիո դե Պոսադասի նշանակումը խթանեց հետագա ռազմական գործողությունները Սաավեդրայի նկատմամբ։ Պոսադասը 1811 թվականին արտաքսված մարդկանց թվում էր և նրան որպես վրեժխնդրություն դատի տվեց։ Սաավեդրան, որին պաշտպանում էր Խուան դե լա Ռոզա Ալբան, մեղադրվում էր 1811 թվականի հեղափոխությունը կազմակերպելու մեջ՝ Կամպանայի հետ միասին։ Դատավճիռը սահմանեց, որ Սաավեդրան պետք է աքսորվեր, բայց նա խուսափեց դրանից՝ որդու հետ անցնելով Անդերը և քաղաքական ապաստան խնդրեց Չիլիից։ Խուան Խոսե Պասոն Սաավեդրային արտահանձնելու խնդրանքով է դիմել, սակայն Չիլիի գլխավոր տնօրեն Ֆրանցիսկո դե լա Լաստրան հերքել է դա։ Սաավեդրան երկար չմնաց Չիլիում։ Չիլիի վրա ռոյալիստների հսկայական հարձակումը (որը կավարտվի Ռանկագուայի աղետով և Չիլիի թագավորական վերանվաճմամբ) ստիպեց նրան կրկին անցնել Անդերը և ապաստան փնտրել Մենդոզայում՝ չիլիացի գաղթականների հետ միասին։ Խոսե դե Սան Մարտինը, որն այդ ժամանակ կառավարում էր Մենդոսային, թույլ տվեց նրան հաստատվել Սան Խուանում։

Սաավեդրան բնակություն հաստատեց Սան Խուանում 1814 թվականին։ Նա ունեցավ նոր որդի՝ Պեդրո Կորնելիոն և վարեց պարզ կյանք՝ խաղող աճեցնելով։ Նա սպասում էր Posadas-ի վերջնական որոշմանը, սակայն բարձրագույն տնօրենն այն ժամանակ քաղաքական ճգնաժամ ուներ։ Իսպանիայի թագավոր Ֆերդինանդ VII-ը վերադարձել էր գահին և պահանջում էր գաղութներից վերադառնալ իրենց նախկին կազմակերպությանը։ Վերին Պերուի ռոյալիստները դեռ սպառնալիք էին, և Խոսե Խերվասիո Արտիգասը նույնպես դեմ էր Բուենոս Այրեսին, նրա բարձր կենտրոնականության պատճառով։ Արդյունքում Կառլոս Մարիա դե Ալվեարը դարձավ նոր գերագույն տնօրեն, ով կորոշեր Կոռնելիո Սաավեդրայի վերջնական ճակատագիրը։

### Վերջին տարիներ
մինի|Կոռնելիո Սաավեդրայի գերեզմանը Լա Ռեկոլետա գերեզմանատանը:
Ալվեարը հրամայեց Սաավեդրային անմիջապես տեղափոխվել Բուենոս Այրես՝ գործը փակելու համար։ Նա ժամանակին հասավ քաղաք, և Ալվեարը կարեկցում էր նրա վիճակը։ Այնուամենայնիվ, Ալվեարը ստիպված եղավ հրաժարական տալ մի քանի օր անց, նախքան գործը կառավարելու հնարավորությունը։ Բուենոս Այրեսի Կաբիլդոն՝ ժամանակավոր կառավարությունը, վերականգնեց Սաավեդրայի զինվորական կոչումն ու պատիվները, սակայն կանոնը չեղարկվեց Իգնասիո Ալվարես Թոմասի՝ հաջորդ բարձրագույն տնօրենի կողմից։ Այնուհետև նա տեղափոխվել է գյուղ՝ ապրելու եղբոր՝ Լուիսի հետ։ Նա շարունակ խնդրում էր կառավարությանը վերականգնել իր կոչումը։

Ի վերջո, գերագույն տնօրեն Խուան Մարտին դե Պուեյրեդոնը հանձնաժողով նշանակեց Սաավեդրայի գործը քննարկելու համար։ Այդ ժամանակ Տուկումանի Կոնգրեսը մի քանի տարի առաջ ընդունել էր Արգենտինայի Անկախության հռչակագիրը։ Հանձնաժողովը վերականգնեց  Սաավեդրայի  բրիգադի զինվորական կոչումը և հրամայեց վճարել այն բոլոր աշխատավարձերը, որոնք նա չի ստացել պաշտոնի իջեցման ընթացքում։ Երկրորդ հանձնաժողովը վավերացրել է որոշումը։ Վճարը բավարար չէր Սաավեդրայի կորուստները փոխհատուցելու համար, բայց նա դա համարեց իր վերականգնված հեղինակության նշան։ Այնուհետև նա նշանակվեց Լուժանի բնիկների հետ սահմանի պաշտպանության հարցում ղեկավար։

Զայրացած Բուենոս Այրեսի պասիվությունից Լուսո-բրազիլական ներխուժման ժամանակ Banda Oriental-ում, Ֆրանսիսկո Ռամիրեսը Էնտրե Ռիոսից և Էստանիսլաո Լոպեսը Սանտա Ֆեից միացան ուժերը քաղաքի դեմ։ Սաավեդրան փախավ Մոնտեվիդեո՝ վախենալով, որ պարտության դեպքում Բուենոս Այրեսը կջնջվի երկրի երեսից։ Ռամիրեսն ու Լոպեսը հաղթեցին Կեպեդայի ճակատամարտում, սակայն քաղաքը չավերվեց, ուստի Սաավեդրան վերադարձավ։ Նա թոշակի անցավ 1822 թվականին և իր ընտանիքի հետ ապրեց գյուղում։ Նա իր ծառայություններն առաջարկեց Բրազիլիայի պատերազմի սկզբում, չնայած 65 տարեկան էր, բայց Բալկարսը մերժեց առաջարկը։ Նա գրել է իր հուշերը՝ Memoria autógrafa-ում, 1828 թվականին։

Մահացել է 1829 թվականի մարտի 29-ին, որդիներն են նրան տեղափոխել գերեզմանատուն։ Այն ժամանակ նահանգային հուղարկավորություն չկար, քանի որ Խուան Լավալեն հեղաշրջում կատարեց նահանգապետ Մանուել Դորեգոյի դեմ և մահապատժի ենթարկեց նրան՝ սկիզբ դնելով քաղաքացիական պատերազմի ժամանակաշրջանին։ Լավալեն պարտություն կրեց Խուան Մանուել դե Ռոսասի կողմից, ով նշանակվեց նահանգապետ։ Երբ նա վերականգնեց խաղաղությունը, Ռոսասը պետական հուղարկավորություն արեց Սաավեդրայի համար, 1830 թվականի հունվարի 13-ին։

## Ժառանգություն
[մինի|Կորնելիո Սաավեդրայի կիսանդրին [Casa Rosada-ում:]]
Որպես Մայիսյան հեղափոխությունից հետո ստեղծված առաջին կառավարական մարմնի նախագահ՝ Սաավեդրան համարվում է Արգենտինայի առաջին կառավարիչը։ Այնուամենայնիվ, քանի որ իսպանական խունտաները նախագահական համակարգ չէին, Սաավեդրան Արգենտինայի առաջին նախագահը չէր, այդ գրասենյակը կստեղծվեր մեկ տասնամյակ անց։ Արգենտինայի նախագահի պաշտոնական նստավայրը՝ Casa Rosada-ն, կիսանդրիների սրահում պահում է Սաավեդրայի կիսանդրին։

Պատրիցիների գունդը դեռևս Արգենտինայի բանակի ակտիվ ստորաբաժանում է՝ ներկայումս որպես օդային հարձակման հետևակ։ Այն նաև Բուենոս Այրես Կաբիլդոյի խնամակալն է, որը ողջունում է Արգենտինա օտարերկրյա բարձրաստիճան պաշտոնյաներին և Բուենոս Այրեսի քաղաքային կառավարության ուղեկցող և պատվավոր պահակախմբի գումարտակը։ 2010 թվականի սեպտեմբերի 22-ից գնդի շտաբի շենքը Արգենտինայի կառավարության կողմից հայտարարվել է որպես Ազգային պատմական հուշարձան՝ երկրի երկհարյուրամյակի կապակցությամբ։

Կոռնելիո Սաավեդրայի պատմագրությունը սերտորեն կապված է Մարիանո Մորենոյի պատմագրության հետ։ Քանի որ Սաավեդրան խունտայում կոնֆլիկտ ուներ նրա հետ, նրա նկատմամբ ունեցած հեռանկարները լրացնում են Մորենոյի հետ կապված հեռանկարները։ Առաջին լիբերալ պատմաբանները գովաբանում էին Մորենոյին որպես հեղափոխության առաջնորդ և մեծ պատմական մարդու։ Սաավեդրային վերաբերվում էին կա՛մ որպես Մորենոյի կողմից ճնշված թույլ մարդու, կա՛մ որպես հակահեղափոխականի։ Այս տեսանկյունը չէր ընդունում, որ Սաավեդրան՝ որպես Պատրիցիների գնդի ղեկավար, քաղաքի ամենահանրաճանաչ և ազդեցիկ մարդն էր հեղափոխությունից առաջ, և որ նա հաստատակամ, խորամանկ և անողոք էր։

Հետագայում, ռևիզիոնիստ հեղինակները մեղադրանքներ կձևակերպեին Մորենոյի դեմ՝ նրան ներկայացնելով որպես բրիտանական գործակալ և զուտ տեսական եվրոպական գաղափարների մարդ, առանց հարավամերիկյան կոնտեքստի հետ ամուր կապի։ Փոխարենը Սաավեդրան պատկերված է որպես հայտնի առաջնորդ, Խոսե դե Սան Մարտինի և Խուան Մանուել դե Ռոսասի նախորդը։ Այս հեռանկարը չէր ընդունում, որ հարուստ քաղաքացիները միավորված էին Սաավեդրայի հետ՝ ընդդեմ Մորենոյի, որ ինքը՝ Սաավեդրան հարուստ էր և արիստոկրատ, և որ 1811 թվականի հեղափոխությունը սոցիալական բնույթի խնդրանքներ չէր ներկայացնում, բացառությամբ խունտայից մորենիստական ուժերի հեռացման։

## Հետնորդներ
Նրա ամենանշանավոր հետնորդներից պետք է նշել նրա որդի Մարիանո Սաավեդրան, ով երկու անգամ Բուենոս Այրեսի նահանգի նահանգապետ է եղել 1862-1865 թվականներին, նրա թոռը՝ Կոռնելիո Սաավեդրա Ռոդրիգեսը, չիլիացի զինվորական սպա, ով պատասխանատու է Արաուկանիայի օկուպացիայի համար, և նրա ծոռը՝ Կարլոս Սավեդրա Լամաս, քաղաքական գործիչ և դիվանագետ, պարգևատրվել է խաղաղության Նոբելյան մրցանակով 1936 թվականին։

Սաավեդրա թաղամասը հիմնադրվել է ի պատիվ նրա եղբորորդու՝ Լուիս Մարիա Սաավեդրայի, որը տասնիններորդ դարի վերջի նշանավոր գործարար էր։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ

* La Gazeta Federa

Կատեգորիա:19-րդ դարի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Արգենտինացի ռազմական գործիչներ