Էդդա Գյորինգ

**Էդդա Գյորինգ** (, ), ռեյխսմարշալ Հերման Գյորինգի և նրա երկրորդ կնոջ՝ դերասանուհի Էմմի Զոնեմանի դուստրը։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց մեկ տարի առաջ ծնված Էդդան մանկությունն անցկացրել է Գյորինգի Կարինհոլ կալվածքում։ Արդեն մանկության տարիներին նացիստական Գերմանիայում երկրորդ դեմքի դուստրը դարձել է բազմաթիվ գեղարվեստական արժեքների, այդ թվում՝ Կրանախ Ավագի «Մադոննան փոքրիկի հետ» և «Կուպիդոնը բողոքում է Վեներային» նկարների տերը։

Պատերազմի ավարտին Էդդան և նրա մայրը տեղափոխվել են Բերխտեսգադենի Օբերզալցբերգ շրջանում գտնվող մի տուն։ Պատերազմից հետո հաճախել է աղջիկների դպրոց, ընդունվել Մյունխենի համալսարան, իսկ հետագայում աշխատել է որպես դատական քարտուղար։ Էդդայի մանկության տարիներին ստացած արժեքավոր նվերները տասնհինգ տարի դատական հայցի առարկա են եղել։

Ի տարբերություն Գուդրուն Հիմլերի, Ալբերտ Շպիր կրտսերի և նացիստական Գերմանիայի առաջնորդների մյուս երեխաների՝ Էդդան երբեք հրապարակայնորեն չի խոսել հոր դերի և Հոլոքոստի մեջ իր մեղքի զգացման մասին, բայց պահպանել է հոր մասին ամենաջերմ հիշողությունները։

## Կենսագրություն
### Վաղ տարիներ
[մինի|«Կուպիդոնը բողոքում է Վեներային»։<small>[Լուկաս Կրանախ Ավագ|Լուկաս Կրանախ Ավագի ստեղծագործություններից մեկը, որը նվիրաբերվել է Էդդային նրա մկրտության ժամանակ]]
Էդդա Գյորինգը ծնվել է 1938 թվականի հունիսի 2-ին և եղել է Հերման Գյորինգի և նրա երկրորդ կնոջ՝ Էմմի Զոնեմանի միակ դուստրը։ Էդդայի հայրը ստացել է մոտ 628,000 շնորհավորական հաղորդագրություն՝ դստեր ծննդյան կապակցությամբ։ Շնորհավորանքներ են եկել աշխարհի տարբեր ծայրերից, այդ թվում՝ բրիտանական լորդերից՝ Հալիֆաքսից և Լոնդոնդերիից։ Բրիտանացի պատմաբան Ջայսլ Մակդոնոֆի խոսքերով՝ Գյորինգը «կրակոց է ստացել աճուկից Գարեջրային հեղաշրջման ժամանակ, ինչի արդյունքում լուրեր են տարածվել «անբիծ հղիության» մասին։ Երբ տասը օր անց Հերմանը եկել է իր կնոջն ու երեխային առողջարանից վերցնելու, փողոցները լցված են եղել ծափահարող ամբոխով»։ 1940 թվականին «Der Stürmer» ամսագիրը հրապարակել է մի տարբերակ, ըստ որի՝ Էդդան արհեստականորեն է բեղմնավորվել։ Զայրացած Գյորինգը պահանջել է, որ կուսակցական գլխավոր դատավոր Վալտեր Բուխը պատժի ամսագրի խմբագիր Յուլիուս Շտրայխերին։ Բուխը հայտարարել է իր պատրաստակամության մասին, բայց Շտրայխերին փրկել է Հիտլերը, որը հովանավորել է նրան։ Շտրայխերը զրկվել է իր բոլոր պաշտոններից, սակայն նա շարունակել է հրատարակել իր ամսագիրը Նյուրնբերգի մոտ գտնվող իր կալվածքում։

Կարծիք է եղել, որ Գյորինգները իրենց դստերն անվանել են Մուսոլինիի դստեր անունով, սակայն Էմին հերքել է այդ ենթադրությունները։ 1938 թվականի նոյեմբերի 4-ին Էդդան մկրտվել է Բեռլինի մոտ գտնվող Կարինհոլի կալվածքում։ Աղջկա կնքահայրը եղել է Ադոլֆ Հիտլերը։ Միջոցառումը, ի թիվս այլ բաների, լուսաբանվել է «Life» ամսագրի կողմից, որը հրապարակել է Էդդայի բազմաթիվ լուսանկարներ իր կնքահոր և ծնողների հետ։ Էդդայի մկրտության նվերների թվում են եղել Լուկաս Կրանախ Ավագի երկու նկարներ։

ՍՍ ռայխսֆյուրեր Հայնրիխ Հիմլերը դժգոհոություն է հայտնել, երբ իմացել է, որ ո՛չ Էմմին, ո՛չ էլ Էդդայի դայակը Նացիստական կուսակցության անդամներ չեն եղել։ Գյորինգը կազմակերպել է Էմմիի երեկույթին միանալը։ Հիտլերի հրամանով Էմմին ստացել է «NSDAP»-ի ոսկե կուսակցական կրծքանշանը, որը, ըստ կանոնակարգի, շնորհվել է միայն կուսակցության հիմնադիրներին, ջերմեռանդ կողմնակիցներին և կուսակցությանը ակնառու ծառայություններ մատուցած անձանց։

Էդդան մեծացել է Կարինհոլ կալվածքում և, ինչպես «NSDAP»-ի բարձրաստիճան պաշտոնյաների մյուս դուստրերը, նրան անվանել են փոքրիկ արքայադուստր։ Լրագրող Դուգլաս Ռիդը «Life» ամսագրում հրապարակված հոդվածում մեկ տարեկան աղջկան անվանել է «նացիստական թագաժառանգ արքայադուստր»։ 1940 թվականին Լուֆթվաֆեի հրամանատարությունը ֆինանսավորել է Ֆրիդրիխ Մեծի պալատի՝ Սանսուսիի ավելի փոքր կրկնօրինակի՝ Էդդայի համար կառուցման ծախսերը։ Էդդայի փոքրիկ պալատում՝ մոտ 50 մետր երկարությամբ, 7 մետր լայնությամբ և 3.5 մետր բարձրությամբ, եղել է նաև մանրանկարչական թատրոն՝ բեմով և կուլիսներով։

### Պատերազմից հետո
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին Եվրոպայում Գյորինգը և նրա ընտանիքը նահանջել են Բերխտեսգադենի մոտ գտնվող լեռներում գտնվող իրենց տուն։ 1945 թվականի մայիսի 8-ին Գերմանիան հայտարարել է իր անվերապահ կապիտուլյացիայի մասին, իսկ մայիսի 21-ին՝ իր ծննդյան օրվանից մի քանի շաբաթ առաջ, Էդդան և նրա մայրը ներկայացել են Մոնդորֆ-լե-Բենի այսպես կոչված «Աշկան» ճամբար, որը գտնվել է Միացյալ Նահանգների վերահսկողության տակ։ 1946 թվականին Էդդան և Էմմին ազատ են արձակվել և ապրել Նյուրնբերգի մոտ գտնվող Պեգնիցի Նոյհաուս Ֆելդենշտայն ամրոցում գտնվող իրենց կալվածքում։ Ֆելդենշտեյնում Գյորինգներին այցելել է ամերիկացի սպա Ջոն Դոլիբուան, որը Էդդային նկարագրել է որպես «գեղեցիկ երեխա, ինչպես իր հայրը։ [Նա] պայծառ ու կենսուրախ, քաղաքավարի և լավ կրթված էր»: Նյուրնբերգյան դատավարությունների ժամանակ Էդդային թույլատրվել է այցելել իր հորը բանտում։ Հերման Գյորինգը մեղավոր է ճանաչվել պատերազմական հանցագործությունների մեջ և դատապարտվել է մահվան, սակայն 1946 թվականի հոկտեմբերի 15-ին՝ նախատեսված մահապատժից մեկ գիշեր առաջ, ինքնասպան է եղել՝ ցիանիդային թունավորմամբ։

1946 թվականի ապրիլին Էմմին դստերը տեղափոխել է Զակդիլինգի մի փոքրիկ տուն, որտեղ նրանք մնացել են մինչև մոտավորապես 1948 թվականը։ Այնուհետև Էդդան և նրա մայրը բնակություն են հաստատել Էմմիի քրոջ՝ Էլզա Զոնեմանի մոտ՝ Հերսբրուքի մոտ գտնվող մի փոքրիկ քաղաքում։ Էդդան հաճախել է Բավարիայի Զուլցբախ-Ռոզենբերգ քաղաքի Սուրբ Աննայի աղջիկների իգական դպրոց, որտեղ ստացել է իր միջնակարգ կրթության վկայականը։ 1948 թվականի նոյեմբերին ընտանիքը տեղափոխվել է Էտցելվանգ, որը ավելի մոտ է եղել դպրոցին։ 1949 թվականին Էմմին խնդիրներ է ունեցել որոշ արժեքավոր իրերի սեփականության հետ կապված և պնդել է, որ դրանք պատկանում են իր 10-ամյա դստերը։ Դպրոցն ավարտելուց հետո Էդդան դարձել է դատական քարտուղար, ապա ավարտել է Մյունխենի համալսարանը։

Հետագայում Էդդան աշխատել է հիվանդանոցի լաբորատորիայում և պլանավորել է դառնալ բժշկական տեխնիկ։ Էդդան հաճախակի հյուր էր Հիտլերի պաշտպան Վինիֆրեդ Վագների տանը, որի թոռը՝ Գոտֆրիդը հետագայում հիշել է, թե ինչպես է իր մորաքույր Ֆրիդելինդը զայրացել, երբ Վինիֆրեդը կրկին կապվել էր Էդդայի և արևմտյան Գերմանիայի աջակողմյան արմատական շրջանակների այլ ներկայացուցիչների հետ։

Էդդան աշխատել է Վիսբադենի վերականգնողական կլինիկայում և հոգ է տարել մոր մասին, որը մահացել է 1973 թվականի հունիսի 8-ին։ 1970-ականների վերջին հինգ տարի շարունակ Էդդան հարաբերությունների մեջ է եղել «Stern» ամսագրի լրագրող Գերդ Հայդեմանի հետ։ Հայդեմանը ձեռք է բերել «Կարին II» զբոսանավը, որը մի ժամանակ պատկանել է Էդդայի հորը։ Լրագրող Պիտեր Ուայդենի խոսքերով՝ «նա հմայված էր գեղեցիկ և չամուսնացած Էդդայով և նա *«Ռեյխսմարշալ»* գիրքը նվիրել է նրա հոր հիշատակին։ Նրանք սիրավեպ են սկսել։ Միասին նրանք զբոսանավի վրա հասարակական միջոցառումներ են կազմակերպել, որտեղ հիշել են Հիտլերին և նացիստական Գերմանիայի սրբազան ժամանակները, իսկ պատվավոր հյուրերն են եղել երկու քաջարի նացիստական գեներալներ՝ Կարլ Վոլֆը և Վիլհելմ Մոնկեն»:

Մի քանի տարի Էդդան ակտիվ մասնակցություն է ունեցել հասարակական և քաղաքական կյանքին, սակայն վերջին տարիներին նա անհետացել է հանրության աչքից և վարել է մեկուսի կյանք։ 1990-ականներին տված իր հարցազրույցներից մեկում Էդդան հոր մասին ասել է. «Ես նրան շատ էի սիրում, և ակնհայտ էր, թե որքան էր նա ինձ սիրում։ Նրա մասին իմ բոլոր հիշողությունները լի են սիրով, և ես նրան այլ կերպ չեմ ընկալում... Նա լավ հայր էր ինձ համար»։ 2010 թվականին «The Guardian» օրաթերթին տված հարցազրույցում Էդդան իր հորեղբոր՝ նացիստական ռեժիմի հակառակորդ Ալբերտ Գյորինգի մասին ասել է. «Իհարկե, նա կարող էր դժվարին ժամանակներում օգնել մարդկանց փողով կամ իր անձնական ազդեցությամբ, բայց երբ անհրաժեշտ էր լինում ներգրավել ավելի բարձր մարմնի կամ պաշտոնյաների, նա հորս աջակցության կարիքն ուներ»։

Արևմտյան Գերմանիայի, ապա նաև վերամիավորված Գերմանիայի կառավարությունը մերժել է Էդդային տրամադրել հին Գերմանական ռեյխի կառավարության նախարարների երեխաներին հասանելիք լրացուցիչ կենսաթոշակը։ 2015 թվականի դրությամբ Էդդան դեռևս ապրել է Մյունխենում։ Նույն թվականին միջնորդություն է ներկայացրել Բավարիայի լանդթագին՝ հոր 1948 թվականին բռնագրավված ժառանգության համար ամսական նպաստի տեսքով փոխհատուցում ստանալու համար, սակայն Բավարիայի օրենսդիր ժողովի իրավաբանական հանձնաժողովը միաձայն մերժել է միջնորդությունը։

Մահացել է 2018 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Մյունխենում և գաղտնի թաղվել է։ Մահվան մասին հայտարարվել է միայն 2019 թվականի մարտին։

## Էդդայի մկրտության նվերների ճակատագիրը
1938 թվականի նոյեմբերին Էդդայի մկրտության համար աղջկան նվիրել են մի քանի արվեստի գործեր, այդ թվում՝ Քյոլն քաղաքը նրան նվիրել է Լուկաս Կրանախ Ավագի «Մադոննան փոքրիկի հետ» կտավը։ Լինելով Քյոլնի քաղաքապետի հավաքածուի մաս, նկարը նախկինում Վալրաֆ-Ռիխարցի թանգարանի ցուցանմուշ է եղել։

Պատերազմից հետո Քյոլնը փորձել է վերադարձնել նկարը՝ նշելով, որ այն Էդդային տրվել է կամքին հակառակ և հոր ճնշման տակ։ Ռասայական, կրոնական և քաղաքական հալածյալների իրավունքների Բավարիայի նահանգային հանձնակատար Ֆիլիպ Աուերբախին հանձնարարվել է վերադարձնել Գյորինգների կողմից ձեռք բերված արվեստի գանձերը՝ «Մադոննայի» շուրջ դատական վեճը տևել է տասնհինգ տարի։ Քյոլնում կայացած առաջին իսկ դատական նիստում դատարանը որոշում է կայացրել քաղաքի օգտին։ Էդդան, ով այդ ժամանակ սովորում էր իրավագիտություն, բողոքարկել է որոշումը Քյոլնի Բարձրագույն շրջանային դատարանում, որը չեղյալ է հայտարարել ստորին դատարանի 1954 թվականի որոշումը: Պատմաբան Աննա Զիգմունդը գրել է. «Այն [Բարձրագույն շրջանային դատարանը] հանգել է եզրակացության, որ Գյորինգը որևէ ճնշում չի գործադրել, ընդհակառակը, նացիստ քաղաքապետը ինքն էր փորձում հաճոյանալ Գյորինգին և հենց ինքն է առաջարկել Քյոլնի անունից նվիրել Կրանախի նկարները»։

Սա Էդդայի երկրորդ հաղթանակն է եղել։ Նա նախկինում հաջողության է հասել Բավարիայի կառավարության դեմ դատավարության մեջ՝ պատերազմից հետո բռնագրավված 150,000 գերմանական մարկ արժողությամբ զարդերի համար։ Սակայն գերմանական իշխանությունները շարունակել են հետապնդել Կրանախի նկարների գործը և 1968 թվականի հունվարին Գերմանիայի Գերագույն դատարանը Կարլսռուեում վերջնական որոշում է կայացրել Քյոլնի օգտին։

## Մշակույթում
Էդդա Գյորինգը «Նյուրնբերգ» մինի-սերիալի կերպարներից մեկն է, որտեղ նրա դերը կատարում է Սալի Թեյդոր-Իշերվուդը։

## Ծանոթագրություններ


## Գրականություն

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

 
Կատեգորիա:Գերմանիայի կին քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած գերմանացիներ
Կատեգորիա:Մյունխեն քաղաքում ծնվածներ