Зеркало души

**«Հոգու հայելին»,** Ալլա Պուգաչովայի դեբյուտային ստուդիական ալբոմը։ Այն ԽՍՀՄ-ում թողարկվել է 1978 թվականի փետրվարին որպես կրկնակի ալբոմ, բայց հետագայում տարածվել է նաև առանձին LP-ների տեսքով։

Ալբոմում ներառված էին Ալլա Պուգաչովայի կատարմամբ երգեր, որոնք ձայնագրվել են 1975-1977 թվականներին, հիմնականում կոմպոզիտոր Ալեքսանդր Զացեպինի կողմից։ Ալբոմում ներառված էին նաև Պուգաչովայի կողմից գրված երեք երգ («Բորիս Գորբոնոս» կեղծանվամբ) և մեկական երգ՝ Բորիս Ռիչկովի և Մարկ Մինկովի երաժշտությամբ։ Ալբոմը դարձավ ԽՍՀՄ-ում ամենաշատ վաճառվող ալբոմներից մեկը 1970-ականների վերջին և 1980-ականների սկզբին։ 1983 թվականին ալբոմը վաճառվել էր 7,753,500 օրինակով։

Ալբոմի ընդհանուր տպաքանակը՝ ներառյալ բոլոր վերաթողարկումները, կազմել է 10 միլիոն օրինակ։ Սկավառակի մի քանի արտահանման տարբերակներ թողարկվեցին՝ երգերի անգլերեն ցանկով, ֆրանսերեն, իսպաներեն լեզուներով։ Բացի այդ, ալբոմը թողարկվել է արտասահմանում՝ Բուլղարիայում և Չեխոսլովակիա։

## Ստեղծման պատմություն
ձախից|մինի|250x250փքս|Ալլա Պուգաչովան և «Վեսյոլյե Ռեբյատա» խումբը ելույթ են ունենում Յարոսլավլի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբում (1975 թվական)
1965 թվականին Ալլա Պուգաչովան սկսեց կենդանի ելույթներ ունենալ։ 1965 թվականի դեկտեմբերին նա մեկնեց իր առաջին շրջագայությանը՝ համերգային շրջագայություն Մոսկվայի էստրադայի խմբի հետ «Պիֆ-Պաֆ, կամ երգիծական կրակոցներ վրիպումների վրա» ծրագրում, իսկ 1967 թվականին՝ «Յունոստ» ռադիոկայանի քարոզչական խմբի կազմում, շրջագայեց Արկտիկայով և Տյումենով: Երաժշտական ​​դպրոցն ավարտելուց և «Ռոսկոնցերտ»-ի մենակատար դառնալուց հետո նա դարձել է Տնտեսագիտության և երաժշտության պետական ​​համալսարանի (ԳՈՒՑԵՅ) նվագակցող, ապա՝ Լիպեցկի մարզային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի «Նովի էլեկտրոն» նվագախմբի մենակատար։ Հաջորդ տարիներին Պուգաչովան աշխատել է «Մոսկվիչի» նվագախմբի հետ, նա ելույթ է ունեցել Մոսկվայի տարածաշրջանային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հետ՝ Օլեգ Լունդստրեմի դիրիժորությամբ ջազային նվագախմբում։ 1974 թվականին նա արժանացել է էստրադային արտիստների 5-րդ համամիութենական մրցույթի երրորդ մրցանակին՝ «Պոսիդիմ, Պուկայ» և «Երմոլովա ս Չիստյե Պրուդի» երգերի կատարման համար։ 1974-ից 1976 թվականներին նա եղել է ՎԻԱ «Վեսյոլյե Ռեբյատա» նվագախմբի մենակատարը։ 1975 թվականին Պուգաչովան արժանացել է «Ոսկե Օրփեոս» փառատոնի Գրան պրի մրցանակին՝ «Հարլեկին» երգի կատարման համար, — այս հաղթանակը նրան հայտնի դարձրեց ԽՍՀՄ-ում և դրանից դուրս։ Նույն թվականին թողարկվեց մինի ալբոմ, որտեղ նա առաջին անգամ հանդես եկավ որպես մենակատար։ 1976 թվականին «Վեսյոլյե Ռեբյատա» անսամբլը լքելուց հետո Պուգաչովան կարճ ժամանակով հանդես եկավ որպես մենակատար Հայաստանի պետական ​​էստրադային նվագախմբում՝ Կոնստանտին Օրբելյանի ղեկավարությամբ։ 1977 թվականին նա սկսեց իր մենակատարային կարիերան՝ նվագակցելով Խարկովի մարզային ֆիլհարմոնիայի VIA «Ռիթմ» նվագախմբին։ 1978 թվականին Լեհաստանի Սոպոտ քաղաքում կայացած Intervision '78 մրցույթում երգչուհին արժանացավ Amber Nightingale Grand Prix մրցանակին «Kings Can Do Everything» երգի կատարման համար։ Նրա երգերը այդ ժամանակ հաճախ էին հնչում ռադիոյով և հեռուստատեսությամբ, բայց նա անհատական ​​ալբոմ չէր թողարկել մինչև 1978 թվականը։

## Նկարահանում, պատկերի ստեղծում
Տարբեր մրցույթներում հաղթելուց և լայնածավալ շրջագայություններից հետո երգչուհին լրջորեն մտածում էր մենակատարի կարիերայի մասին։ 1976 թվականին նա ընդունվեց Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտի ռեժիսորական բաժին, որն ավարտեց 1981 թվականին։ 1977–1978 թվականներին նա ունեցավ իր կինոդեբյուտը՝ նկարահանվելով և կոմպոզիցիաներ անելով Բորիս Գորբոնոս կեղծանվամբ ֆիլմում՝ «Կինը, որը երգում է» ֆիլմում։ 1976 թվականի աշնանը բանաստեղծ Լեոնիդ Դերբենևը Պուգաչովային ծանոթացրեց Լենինգրադի ռեժիսոր Ալեքսանդր Ստեֆանովիչի հետ։ Տարվա վերջին Պուգաչովան և Ստեֆանովիչը սկսեցին միասին ապրել, իսկ որոշ ժամանակ անց նրանք ամուսնացան։ Համատեղ աշխատելով՝ նրանք սկսեցին մշակել ապագա ալբոմի կոնցեպտը։

Ալեքսանդր Զացեպինը գրել է նրա երգերի մեծ մասի երաժշտությունը։ Ալբոմը դարձել է նախկինում ֆիլմերում կամ առանձին հրատարակություններում հայտնված ձայնագրությունների հավաքածու։ Սակայն այն ներառում էր Պուգաչովայի իմիջի միայն մի քանի ձայնագրություն։

### Բորիս Գորբոնոս
«Երգող կինը» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ Զացեպինը իմացավ, որ ֆիլմում կներկայացվեն Բորիս Գորբոնոս անունով անհայտ դերասանի երգերը։ Նա սկսեց հետաքրքրվել մանրամասներով և ինձ ասացին, որ նա Լյուբերցիում ապրող կաթվածահար երիտասարդ է։ Պարզվեց, որ առասպելական Բորիս Գորբոնոսը հենց Ալլա Պուգաչովան է։ Նա այս լեգենդը համահեղինակեց Ստեֆանովիչի հետ։ Վերջինս փորձեց համոզել նրան, որ նա պետք է երգի իր սեփական երգերը (մի քանի մոռացված վաղ փորձերից հետո Պուգաչովան այլևս չփորձեց գրել իր սեփական երգերը)։ Ստեղծագործական բավարարվածությունից բացի, սա նաև խոստանում էր ուղղակի ֆինանսական շահույթ, եթե նա աշխատեր հեռուստատեսության կամ կինոյի համար։ Այս դեպքում կուտակվում էին բազմաթիվ իրեր, որոնց համար պետք էր վճարել հոնորարներ և վճարներ՝ փորձերի, ձայնագրությունների, նկարահանումների համար, բայց միայն ԽՍՀՄ կոմպոզիտորների միության անդամներն ունեին պաշտոնական իրավունք աշխատելու և գումար ստանալու հեռուստատեսային և կինոստուդիաներում։ Երբ կինոստուդիայի աշխատակիցները հետաքրքրվեցին անհայտ կոմպոզիտորի ինքնությամբ, Ստեֆանովիչը որոշեց ուղարկել Գորբոնոսի լուսանկարը, որտեղ Պուգաչովային հագցնում էին կեղծամ և բեղեր, և նստեցնում նրան դաշնամուրի մոտ։ Գորբոնոսի հագուստով լուսանկարահանումը վարել է Վյաչեսլավ Մանեշինը Գեորգի Դանելիայի գրասենյակում: Ալբոմի երգերի ցանկում Բորիս Գորբոնոսը նշված է որպես Պուգաչովայի երգերի հեղինակ։

Խաբեության բացահայտումից հետո Պուգաչովայի և Զացեպինի համագործակցությունն ավարտվեց։

## Սկավառակի թողարկման պատրաստություն
Երբ ալբոմը պատրաստ էր թողարկման, Ստեֆանովիչը գնաց ձայնագրման ստուդիա՝ վերջնական լսումների համար։ Նախնական օրինակի վրա նա տեսավ Պուգաչովայի լուսանկարը՝ սարաֆանով, որը, նրա կարծիքով, չէր համապատասխանում նրա կերպարին։ Նա համոզեց Պուգաչովային բողոքի նամակ գրել լեյբլի ղեկավարին, որից հետո տպագրությունը կասեցվեց։ Ալբոմի վերջնական տարբերակի գեղարվեստական ​​աշխատանքի նոր լուսանկարահանումը վարեց լուսանկարիչ Վյաչեսլավ Մանեշինը։ Ստեֆանովիչը Պուգաչովային պառկեցրեց սեղանի վրա՝ մազերը իջեցրած, ոտքերը բռնած, մինչդեռ Մանեշինը լուսանկարում էր ներքևից՝ թռչող պատկերի տպավորություն ստեղծելու համար։

## Ալբոմի թողարկում
1978 թվականի հունվարի 1-ին տեղի ունեցավ ալբոմի մասնավոր պրեմիերան. ձայնագրությունը հեռարձակվեց Սալյուտ-6 ուղեծրակայանում: 1978 թվականի մայիսին «Մելոդիա» ձայնագրման լեյբլը թողարկեց «Հոգու հայելին» որպես կրկնակի ալբոմ: Ալբոմը արագորեն վաճառվեց, և նույն թվականի աշնանը առանձին հրատարակություններ վաճառքի հանվեցին որպես առանձին ալբոմներ՝ «Հոգու հայելին-1» և «Հոգու հայելին-2»: Ալբոմի ընդհանուր տպաքանակը, ներառյալ բոլոր վերաթողարկումները, մոտեցավ 10 միլիոն օրինակի: Միջազգային շոուներում, փառատոներում և մրցույթներում ելույթներից հետո երգչի աճող ժողովրդականության շնորհիվ թողարկվեցին սկավառակի մի քանի արտահանման տարբերակներ՝ անգլերեն լեզվով երգերի ցանկով, ֆրանսերեն, իսպաներեն լեզուներով։ Բացի այդ, 1978 թվականին ալբոմի արտասահմանյան հրատարակությունը թողարկվեց Բուլղարիայում՝ «Օգլեդալո նա դուշատա» վերնագրով, և 1980 թվականին՝ «Հոգու հայելի-1» ալբոմի արտասահմանյան հրատարակությունը Չեխոսլովակիայում՝ «Զրկադլո դուշե» վերնագրով։

## Առաջխաղացում
Ձայնագրության թողարկումից մեկ տարի անց Պուգաչովան տալիս է իր առաջին շրջագայությունը՝ «Կինը, որը երգում է» (մինչ այդ Պուգաչովայի համերգները վերնագիր չունեին. պաստառների վրա գրված էր՝ «Ալլա Պուգաչովան երգում է»), առաջին համերգները տեղի են ունեցել 1979 թվականի հունվարին։ Նա 1978 թվականի օգոստոսին արժանացել է «Սամեթ սոխակ» Գրան պրիին Սոպոտի (Լեհաստան) II միջազգային ինտերվիզ փառատոնում՝ «Թագավորները կարող են ամեն ինչ անել» և «Շեքսպիրի սոնետ» երգերով։ Մրցույթում հաղթելուց հետո նա հրավիրվել է որպես պատվավոր հյուր՝ Սոպոտում (Լեհաստան) անցկացվող III միջազգային ինտերվիզ-79 փառատոնին (օգոստոս 1979)։ Եղել է Սոչիում (սեպտեմբեր 1979) կայացած «Կարմիր մեխակ» քաղաքական երգի VII միջազգային երիտասարդական փառատոնի ժյուրիի անդամներից մեկը։ Մասնակցել է WDR ռադիոյի համերգին Քյոլնի միջազգային երաժշտական ​​փառատոնի շրջանակներում (դեկտեմբեր 1980)։ Նա սկսում է ակտիվորեն հանդես գալ հեռուստատեսությամբ, մասնավորապես, նա առաջին անգամ ելույթ է ունենում «Տարվա երգ» փառատոնում 1977 թվականի մայիսի 5-ին՝ կատարելով «Նրանք չեն հրաժարվում սիրելուց» երգը, սակայն առաջին տեղը զիջեց Աննա Գերմանին։ Նույն թվականին Պուգաչովան «Morning Mail» հեռուստաշոուում կատարեց «Love Is the Only One to Blame» երգը։

## Քննադատություն
«Կոմսոմոլսկայա պրավդա» թերթը 1978 թվականի հունվարի 10-ին գրել է. «Երգչուհու ստեղծագործական ոճը բնութագրվում է հազվագյուտ արտիստիզմով և երաժշտականությամբ։ Պուգաչովայի անհատականությունը գրավիչ է, քանի որ այն համատեղում է արտասովոր վոկալ տաղանդը դերասանական տաղանդի և ցանկացած հուզական վիճակ արտահայտելու ունակության հետ։ Ահա թե ինչու Պուգաչովայի կատարած երգը հաճախ վերածվում է բեմական մանրանկարչության՝ երեք րոպեանոց ներկայացման, որտեղ բառերն ու երաժշտությունը հավասար են և հավասար արժեք ունեն, իսկ նրա շարժումները անբաժանելիորեն կապված են նրա երգեցողության հետ՝ միասին ստեղծելով այն, ինչ սովորաբար անվանում են երգի կերպար»։

«Երաժշտական ​​կյանք» թերթը նույնպես նշել է ձայնասկավառակի թողարկումը 1978 թվականի իր հինգերորդ համարում՝ նշելով, որ «իր նոր, այժմ արդեն անհատական ​​ծրագրում Պուգաչովան շարունակում է իր ուսումնասիրությունները երկու ուղղությամբ. նա ստեղծում է սուր, յուրօրինակ, գրեթե գրոտեսկային պատկերներ և ձգտում է հասկանալ խորը դրամատիկ բախումները։ Նա հանդիսատեսին ստիպում է ժպտալ և երգել, երբ երգում է Բ. Ռիչկովի «Թագավորները կարող են ամեն ինչ անել» երգը Լ. Դերբենևի խոսքերով։ Նրա կծու ծիծաղը, բեմական լիակատար ազատությունը և հանդիսատեսի հետ փոխըմբռնումը՝ այս ամենը ստեղծում է ժողովրդական ֆարսի ներկայացման մթնոլորտ։ Եվ մեկ րոպե անց Ալլա Պուգաչովան ձեզ նետում է շեքսպիրյան խորությունների աշխարհ՝ «Սոնետ № 90»-ում (նրբորեն երաժշտությամբ՝ Բ. Գորբոնոսի կողմից)։ Նա այս ողբերգական մենախոսությունը երգում է կրքոտ, անզգուշորեն, ինչպես հայտնություն՝ ցնցելով ձեզ ցավալի խոստովանության անկեղծությամբ։ Այնուհետև նա կրկին փայլում է ուրախ ոգևորությամբ Ա. Զացեպինի կատակերգական մանկական երգում՝ Լ. Դերբենևի խոսքերով՝ «Կիսով չափ կրթված կախարդը» և կրկին ունկնդիրներին ընկղմում է ուժեղ հույզերի աշխարհ՝ Լ. Գարինի և Բ. Գորբոնոսի «Կինը, որը երգում է» երգում, որի խոսքերը գրել է Կ. Կուլիևը, կամ Բ. Գորբոնոսի «Լիդայի մենախոսությունը»՝ որի խոսքերը գրել է Օ. Մանդելշտամը։

Գրող և արվեստի քննադատ Բորիս Սավչենկոն նշել է, որ չնայած ալբոմի էկլեկտիկիզմին, դրա վերնագիրը կատարելապես արտացոլում էր Պուգաչովայի այդ ժամանակվա գեղարվեստական ​​​​հետապնդումների բնույթը, նրա համառ կամքը՝ ազատվելու կարծրատիպերի հիպնոսից և ժամանակակից կնոջ ընդհանրացված կերպար ստեղծելու ցանկությունը: Սակայն նա չկարողացավ լիովին գիտակցել դա իր բնույթին բնորոշ երկվության պատճառով. մի կողմից՝ բազմազանության ձգտում, մյուս կողմից՝ «հետագա սերունդների համար» ձայնագրելու հավակնոտ հետաքրքրություն: Այսպիսով, նա ազատվում է հին բեռից, խուսափում է նորաստեղծ կրկնություններից և կլիշեներից և փնտրում է նոր ուղիներ, հեռանկարներ և մոտեցումներ։

## Ազդեցություն
Ալբոմի թողարկումը հիմք հանդիսացավ Պուգաչովայի մենակատար կարիերայի համար. նախկինում նա ելույթ է ունեցել տարբեր երաժշտական ​​խմբերի հետ։ Նրա կերպարը, բեմում ցուցադրած արտիստիզմը և անհատականությունը մեծ վեճերի տեղիք տվեցին։ Մասնավորապես, Պուգաչովային անվանեցին «չափազանց վուլգար»։ 1979 թվականին Պուգաչովան «Մոսկովսկի կոմսոմոլեց» թերթի հարցման արդյունքում հաղթեց «1978 թվականի լավագույն երգչուհի» անվանակարգում՝ զբաղեցնելով 1-ին տեղը 2037 ձայնով (երկրորդ տեղում էր Սոֆիա Ռոտարուն՝ 699 ձայնով)։ *2012 թվականին ալբոմը զբաղեցրեց 11-րդ տեղը [[OpenSpace.ru]] պորտալի կողմից կազմված «Մելոդիա»-ի 50 հիմնական ձայնագրությունների ցանկում*։

## Գնահատականներ
### Միջոցով

### Վերջնական

## Երգերի ցանկ

## Ձայնագրության մասնակիցները
### Երաժիշտներ

### Տեխնիկական անձնակազմ
* *Խմբագիր՝ Աննա Կաչալինա*
* *Լուսանկարիչ՝ Վյաչեսլավ Մանեշին*

## Ծանոթագրություններ


## Գրականություն
* 
* 

Կատեգորիա:1978 ալբոմներ