Հույսը անթեղած

«**Հույսը անթեղված»**, հայ գրող, հրապարակախոս, Հայաստանի գրողների միության անդամ Սերո Խանզադյանի պատմվածքներից, որը զետեղված է «Կորած արահետներ» ժողովածուի մեջ։

## Գնահատական
Եթե բուն պատերազմական իրադարձություններին նվիրված պատմվածքներն ավելի շատ նկարագրական են և հիմնականում ունեն պաթետիկ երանգավորումներ, ապա թիկունքի կյանքը պատկերող ստեղծագործություններում, որոնք գրվել են հիմնականում 1960-1970-ական թվականներին, Ս. Խանզադյանի ուշադրության կենտրոնում մարդ-անհատն է, իրենց որդիներին, ամուսիններին, սիրած տղաներին ռազմաճակատ ուղարկած հայ մայրերն ու աղջիկները, իրենց հայրերով հպարտացող, ավելի շուտ` հայրերին կորցրած զավակները, որոնք ոչ պակաս ծանր օրեր են ապրում, քան ռազմաճակատի տարբեր հատվածներում կռվող իրենց հարազատները: 

## Սյուժե
Հեղինակն իր նժույգով  շրջում էր  Կապանդուռ լեռներում, որոնելով  Լեռնակն լիճը, որի  շքեղությունը  դեռ  մանկությունից մնացել էր իր մտքում: Կարծես դա երկնքից ընկած մի կաթիլ  արցունք էր,  թափանցիկ մինչև հատակի ավազ:
Նրա մենակությունն այդ տիեզերական  լռության  մեջ փարատում  էր  իր ձին: Ցավոք  ամբողջ  տարածքը պատմում է մառախուղը և երկար  շրջելով լեռներում, հանկարծ երևում է մեկը, ով  օգնության է հասնում նրանց, բռնելով ձիու սանձը: Այդ  մարդու անունը Վարդան էր:  Զրույցի ժամանակ Վարդանն ասում է, որ մոտակա գյուղը Արահինն է և տեսնելով, որ նրանք  գիշերելու տեղ չունեն, առաջարկում է գնալ  իր տուն:
Հասնում են տուն, Վարդանի կինն ու  երեխան մոտենում են: Կնոջն ասում է, որ իր  հորն էլ կանչի և ասի, որ հյուր ունեն: Մտնում  են տուն և տան խորքից լսվում է տատի ձայնը: Նա հարցնում է Վարդանին  Բագրատի մասին, իսկ նա մորը ասում է, որ  իր հետ  հյուր է եկել, իսկ Բագրատին չի տեսել: Մայրը լռում է ու տխրում: Նա  սկսում է զրուցել հյուրի հետ,  հարցնում է թե  որտեղից է, և հնարավոր է, որ կռվի ժամանակ իր Բագրատին տեսած լինի: Վարդանը, երբ ասում է, որ չի տեսել,  խեղճ կինը կրկին հուսահատվում և սառած  հայացքով նայում է դռան կողմը: Գալիս է Վարդանի տղան, որի հետևից էլ պապը: Նրանք նստում են հացի և երկար զրուցում: Պապը պատմում է, որ կռվի ժամանակ անհետ կորածներից մեկը հայտվել է: Վարդանի մայրը, երբ լսում է այդ  զրույցը, սկսում է  հարցեր տալ: Թե ով է այդ մարդը և իր Բագրատից լուր  չունի՞: Պառկում են քնելու, իսկ մայրը ասել էր, որ լույսերը չանջատեն, քանի որ  հնարավոր է Բագրատը վերադառնա: Ամբողջ գիշեր, երբ շունը հաչում էր, մայրը Վարդանին  ուղարկում էր դուրս, մտածելով, որ  կարող է Բագրատը լինի: Առավոտյան Վարդանը ներողություն է խնդրում հյուրից, որ չթողեցին քնել: Նա պատմում է, որ մայրը երկար տարիներ է հույսը չի կորցնում, սպասում է Բագրատի վերադարձին: Երբ պետք է գնար, մոտենում է Վարդանի մորը հրաժեշտ տալու, մայրը խնդրում է, որ  ուշադիր լինի և եթե  հանկարծ  Բագրատին տեսնի, ասի, որ  մայրը միշտ հույսով  հավատում ու սպասում է: Որոշ ժամանակ է անցնում, հեղինակը նորից է գնում Արահին, հանդիպում Վարդանին, տեսնում է տատիին, համբուրում նրա ձեռքերը, իսկ տատը տալիս է իր հուզող միակ հարցը, Բագրատիս չես տեսե՞լ:  Պատասխանը լսելուց հետո, տատը չի հուսահատվում, ասում է, որ ինքը համոզված է, որ Բագրատը կա և մի օր անպայման  կգա: Հեղինակը պատմում է, որ իր մտքում դաջվել է Վարդանի մոր ձայնը: Նա  աղոթում է այդ խեղճ կնոջ համար և Աստծուց խնդրում, որ նա միշտ ապրի, որ նրա մի բուռ մարմնում  ապրի նաև  անթեղված հույսը:

## Կերպարներ

* Վարդան
* Վարդանի կինը
* Վարդանի մայրը
* Վարդանի հայրը
* Բագրատ

## Տես նաև

* Ներիր ինձ (պատմվածք)
* Քարտեզի պատառիկ (պատմվածք)
* Ճերմակ վիրակապ (պատմվածք)
* Անիի խաչքարը (պատմվածք)
* Խցանը (պատմվածք)
* Անամպ երկինք (պատմվածք)

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Սերո Խանզադյանի ստեղծագործություններ
Կատեգորիա:1983 գրքեր