Բարբարոս Կոնանը (ֆիլմ, 2011)

**«Բարբարոս Կոնանը»** (), Մարկուս Նիսպելի ֆանտաստիկ մարտաֆիլմը 3D ֆորմատով։ Ֆիլմը պատմում է կիմմերցի Կոնանի մասին, որը Ռոբերտ Հովարդի վիպակների հերոսն է։ ԱՄՆ-ում պրեմիերան կայացել է 2011 թվականի օգոստոսի 19-ին։

## Սյուժե
«Այն ժամանակ, երբ ջուրը կուլ տվեց Ատլանտիսը, և մինչև Արիոսի որդիների ժամանումը», հին աշխարհի քարտեզը կիսում էին բազմաթիվ թագավորություններ, որոնց թվում առանձնանում էր հզոր Աքերոն կայսրությունը։ Այն կառավարվում էր մի խումբ անողոք նեկրոմանների կողմից, ովքեր պարտված թագավորների ոսկորներից ստեղծեցին Սուրբ Դիմակ, որը զորացրեց իրենց անմեղ դուստրերի արյունալի զոհաբերությունների շնորհիվ։ Նա, ով դիմակ ուներ, ստացավ սև մոգության ուժեր՝ իրեն ենթարկելով չար ոգիներին, որի շնորհիվ Աքերոնը նվաճեց իր հարևաններին՝ խեղդելով նրանց արյան մեջ և քաոս ու կործանում սերմանելով շուրջը։ Միակ մարդիկ, ովքեր կարողացան դիմակայել հզոր կայսրությանը, բարբարոսների ըմբոստ ցեղերն էին։ Հաղթող բարբարոսի մուրճը կոտրեց դիմակը՝ դրանով իսկ նշանավորելով նեկրոմանների տիրապետության ավարտը։ Աքերոնը ընկավ, իսկ նրա մայրաքաղաքը՝ Խոր Կալբա ամրոցը, հիմնահատակ ավերվեց։ Աքերոնի հարությունը կանխելու համար բարբարոսների առաջնորդները որոշում կայացրեցին, որ յուրաքանչյուր ցեղ կվերցնի դիմակի մի մասնիկը և հուսալիորեն կթաքցնի այն։ Սակայն մարգարեություն կար, որ մի օր կգտնվի մեկը, ով նորից կհավաքի դիմակը և կդառնա ողջ աշխարհի տիրակալը։ Այսպիսով, եկավ Հայբորիական դարաշրջանը, ժամանակը որքն գեղեցիկ է, նույնքան դաժան։ Եվ այդ ժամանակ ծնվեց մարտից ծնված մի զարմանալի երեխա.․.

Աքերոնի անկումից 1000 տարի անց մի խումբ կիմերացի բարբարոսներ մարտի են բռնվել իրենց թշնամական վանիր ցեղի հետ, որի մարտիկները որպես սաղավարտ կրում են կենդանիների գանգեր։ Կռվողների թվում էր Ֆիոլան՝ դարբին Կորինի հղի կինը։ Երբ Ֆիոլան վիրավորվեց, Կորինը ճեղքեց ամբողջ մարտադաշտը՝ նրան օգնելու համար։ Զգալով իր անխուսափելի մահը՝ Ֆիոլան խնդրեց ամուսնուն թույլ տալ, որ իր մահից առաջ տեսնի երեխային։ Կորինը օգնում է որդու ծնունդին կեսարյան հատման միջոցով, իսկ Ֆիոլան հասցնում է նրան անուն տա՝ Կոնան։

Անցնում են տարիներ։ Կոնանը դեռ երեխա է, բայց արդեն փափագում է ռազմիկ լինել։ Երբ Կորինը տեսնում է նրան երիտասարդների շրջանում, որ նրանք պատրաստվում են ռազմիկներ դառնալ, նա սկզբում չի ցանկանում որդուն հնարավորություն տալ իրեն դրսևորել փորձության մեջ, որի էությունը բլուրների շուրջը վազելն է՝ լորի ձվով բերանում, առանց այն կոտրելու, բայց հայրը որոշում է որդուն հնարավորություն տալ իրեն դրսևորելու։ Վազքի ընթացքում պատանիները բախվում են անհայտ մարտիկների խմբի՝ սպիտակ մաշկով, քթի վերևում կարմիր ներկով և սրածայր ատամներով։ Երիտասարդները վազում են, իսկ Կոնանը մերկ ձեռքերով միանձնյա սպանում է բոլորին։ Վերադառնալով գյուղ՝ Կոնանը հորը բերում է պարտված թշնամիների գլուխները և թքում ձուն, որը կոտրվում է միայն գետնին հարվածելիս։

Ավելի ուշ Կորինը Կոնանին գտնում է դարբնոցում, որը զբաղվում էր թուրով։ Կորինը որոշեց, որ որդին արդեն պատրաստ է սուր ունենալ և հատուկ զենք է կեղծում նրա համար՝ բացատրելով, որ պողպատի մեծ գաղտնիքը կրակի և սառույցի միավորումն է՝ առանց մեկը մյուսի վրա ինչ որ բան բարձրացնելու։ «*Մի օր այդ սուրը քոնը կլինի, — այդ ժամանակ ասաց Կորինը որդուն։  Բայց նախ պետք է հասկանալ դրա բնույթը*»։ Երբ թուրն ավարտվում է, Կորինը Կոնանի հետ սպարինգ է անում սառած լճի վրա և նկատում է, որ տղայի մեջ ուժ և տաղանդ կա, բայց չափազանց շատ «կրակ»։ Քոնանը կռվի շոգին փորձում է թիկունքից հարձակվել հոր վրա, բայց Կորինը խորամանկություն է օգտագործում և սուրը սառույցի մեջ մտցնելով՝ ստիպում է որդուն ընկնել սառը ջրի մեջ։ Կորինը նշում է, որ իր համար դեռ վաղ է սուր ունենալ։

Կոնանը շրջում է անտառում՝ փորձելով խեղդել հոր զայրույթը ձյունածածկ ճյուղերին հարվածներով և նկատում է հենց այն օտարերկրացիներին, որոնց ցեղակիցներին նա ավելի վաղ սպանել էր։ Նրանք պարզվեց, որ հետախույզներ են, և լավ կազմակերպված և պատրաստված մարտիկները ամբողջ թափով հարձակվում են Կոնանա գյուղի վրա։ Կոնանը նույնպես մասնակցում է ճակատամարտին, բայց երբ միաչքանի նետաձիգը վիրավորում է հոր ոտքին և գերում նրան, նա հետևում է նրան։ Կորինին բերում են դարբնոց, որտեղ վոյևոդը նստած է հավատարիմ գեներալներով շրջապատված։ Նա ասում է, որ իր գեներալներից յուրաքանչյուրը նույնպես պատկանում է բարբարոս ցեղերին, և նրանք միացան նրան, երբ հասկացան, որ մի օր նա աստված է դառնալու, ինչին Կորինը պատասխանում է, որ մի օր կիմերացիների կլանները կմիավորվեն նրա դեմ և «ոչինչ չի փրկի նրան, եթե նա գոնե աստված լինի»։ Ի պատասխան՝ վոյևոդը հարվածում է Կորինին՝ դրանով իսկ հրահրելով Կոնանին հարձակման։ Կիմմերցի տղան ականջի քերծվածքով վիրավորում է նահանգապետին, իսկ նրա գեներալներից մեկի քիթը կտրվում է։ Վոյևոդայի դուստրը, որին նա անվանում էր Մարիկա, իր հոր հորդորով սկսեց օգտագործել իր կախարդական ունակությունները դարբնոցում թաքնված Սուրբ Դիմակի բեկոր փնտրելու համար։ Մարիկան նրան գտնում է հատակի հատակի տակ՝ հնաոճ տուփի մեջ։ Վոյեվոդը որոշեց պատժել Կորինին անհնազանդության համար ավելի սարսափելի ճակատագրով, քան խոշտանգումները կամ մահը. նա դարբինին շղթայեց հալած պողպատի գլխավերևում կախված անոթին և վիրավորեց ծնկները, ինչի պատճառով Կոնանը պետք է պահպանի չանի շղթան, որպեսզի պողպատը թույլ չտա սպանել հորը։ Վոյևոդան բեկորը կապում է դիմակի մնացած մասի հետ և իր ժողովրդին հայտարարում, որ պատրաստ է, բայց այժմ նրան պետք է «մաքուր ցեղատեսակ»՝ դիմակի ուժը վերակենդանացնելու համար, և դրա հետ միասին՝ իր կնոջը։ Հեռանալով՝ զավթիչները հրկիզում են գյուղը։

Դարբնոցը ծածկված է հրդեհով։ Կոնանը մինչև ուշ գիշեր պահում է շղթան՝ ուշադրություն չդարձնելով իր վրա կաթող պողպատին։ Կորինը, հասկանալով, որ երկուսն էլ կարող են մահանալ, խնդրում է որդուն ազատել շղթան, որպեսզի Կոնանը փրկվի և կարողանա վրեժ լուծել, և Կորինը վերջապես վերամիավորվի իր կնոջ՝ Ֆիոլայի հետ այս աշխարհում։ Գիտակցելով, որ ինքը՝ Կոնանը, չի թողնի շղթան, Կորինը ուժով շրջում է իր վրա տաք պողպատով անոթը, իսկ Կոնանը ողջ կյանքի ընթացքում սպիներ ունի ափերի վրա։ Քանի որ Մարիկան Կորինի թուրը վերցրել է որպես գավաթ, Կոնանը թափառում է ավերված գյուղի միջով՝ փնտրելով նորը։ Դիակների մեջ նա սուր է գտնում, որից հետո մարտական ճիչ է արտասանում, որով երդվում է, որ վրեժ կլուծ։

Անցնում է 20 տարի։ Կոնանը թողեց իր հայրենի Քիմերիան և գոյատևեց որպես գող և մարդասպան։ Տարիների ընթացքում նա համբավ ձեռք բերեց՝ մասնակցելով Վենարիում ամրոցի պատերին հարձակմանը, գողացավ հայտնի «Փղի սիրտը» և հաղթեց կախարդ Յարին, և նույնիսկ ծովահենների առաջնորդ Բելիտի ամուսինն էր, որը մահացավ Զարհեբե գետի վրա, որտեղ նրանք բախվում են խորհրդավոր հնագույն ցեղի վերջին ներկայացուցչի հետ։ Բայց այս տարիների ընթացքում նա չի մոտեցել նրան, ով սպանել է իր հորը։ Մի օր նա և իր ընկեր Արտուսը՝ ծովահեն նավապետը, արշավում են ստրուկների գաղութի վրա՝ Զինգարայի ափին։ Ծովահենները սպանում են ստրկավաճառներին և բանտարկյալներին ազատություն տալիս՝ նրանց իրենց հետ տանելով Արգոսի մայրաքաղաք Մեսանտիա հարուստ քաղաք։ Պանդոկում խնջույքի ժամանակ Արտուսը պատմում է, որ Կոնանին հանդիպել է դեռահաս տարիքում, երբ նա պատառոտված էր և գողանում էր Զամորայի շադիզարի կեղտոտ փողոցներում։ Հարբած վիճակում Կոնանը նկատեց մի աչքով մի մարդու, որը թաքնվում էր պահակներից սեղանների մեջ։ Ինչպես պարզվել է, պահապանին ղեկավարում է այն գեներալը, որի քիթը կտրել է Կոնանը։ Կոնանն օգտագործում է փախստականին, որպեսզի ինքն իրեն բանտ մտնի՝ կռիվ սարքելով պահակների հետ։

Տաժանակիր աշխատանքի ժամանակ, ուր քշվում են պահակների կողմից բռնված բոլոր աղքատներն ու Մեսանտիայի հանցագործները, Կոնանը դուրս է գալիս կապանքներից և, օգտագործելով վերակացուներից մեկի գլուխը, մտնում է պահակների պետի՝ առանց քթի Լյուսիուսի աշխատասենյակ։ Հարցաքննության ժամանակ, որի ընթացքում միաչքանի բանտարկյալը հատուկ մեխանիզմով սեղմում է պահակապետի դաստակները, իսկ Կոնանը մատը մղում է դեմքի անցքի մեջ, որտեղ քիթն էր, Լուցիուսը խոստովանում է, որ կիմմերիայի գյուղը ոչնչացրած վոյևոդը Հալար Զիմն է՝ ստվերի ինքնահռչակ Տերը և վերականգնված Խոր Կալբա ամրոցի Տերը։ Նախկին գեներալը խոստովանում է, որ Զիմը հետևում է իր դստեր՝ աքերոնի կախարդի խորհուրդներին և հավատում է, որ նեկրոմանների կայսրության սև մոգությունը նրան կդարձնի աշխարհի տերը, և Լուցիուսը, ով չէր համարձակվում ծառայել նման խելագարությանը, լքեց նրան։ Նա նաև պատմում է, որ Զիմը հերթական արշավից վերադառնում է արգելված անտառով, Շապուրի հովտի ճանապարհով։ Կոնանը խոստացավ չսպանել նրան այն բանից հետո, երբ նա ամեն ինչ պատմեց, բայց քիմերացին ավելի խորամանկ է.նա պարանոցից պոկում է ծանր աշխատանքի բոլոր կողպեքների բանալին, որից հետո նա ստիպում է Լյուսիուսին կուլ տալ իրեն և պահակապետին տալիս է բանտարկյալներին հոշոտելու համար։ Կոնանը վերադառնում է նավ՝ Մեսանտիա, և նրա կողմից ազատ արձակված մի աչքը, որը կոչվում է Էլա-Շան՝ Արգալոնի գողերի թագավոր, առաջարկում է գտնել նրան, եթե նա որոշի գնալ Խոր Կալբա։

Դուրս գալով ծով՝ Արտուսն ասում է, որ Մեսսանթիային սպասում են մեկշաբաթյա անկարգություններ ծանր աշխատանքի ժամանակ տեղի ունեցածից հետո։ Կոնանը ընկերոջը պատմում է այն մասին, թե ինչ է սովորել Լյուսիուսից, և Արտուսը նախ առաջարկում է օգնել ոԿնանին վրեժխնդրության մեջ, բայց քիմմերին խնդրում է պարզապես սպասել իրեն ափի ֆորպոստում, քանի որ դա իր անձնական գործն է։ Վայրէջք կատարելով Շապուրի ֆորպոստի մոտ՝ Կոնանը շարժվում է անապատի միջով։ Մինչդեռ Շապուրի Միաբանության հեռավոր վանքում Ֆասսիր վանահայրը խոսում է նորեկների հետ, որոնց թվում է երիտասարդ գիրկան Թամարան։ Նա կանխատեսում է նորեկին, որ շուտով նա կհանդիպի հզոր մարտիկի հետ, ով նրան կտանի իր հայրենի երկրներ, բայց լռում է, որ Հալար Զիմը և նրա բանակը ոտք են դնում վանքի վրա։ Երբ ստվերի Տիրոջ բանակը ներխուժում է վանք՝ իր ճանապարհին ամեն ինչ որոտալով, Ֆասիրը Թամարային տանում է դեպի այն վագոնը, որը վանականները հետ են վերցրել զինվոր Հալարից և հրամայում է մեկնել Հիրկանիա։ Գեներալ Ռեմոն՝ հետախույզների առաջնորդը, գնում է կառքը հետապնդելու։

Կոնանը վանք տանող ճանապարհին անտառում վագոն է նկատում և անմիջապես ցատկում դեպի այն՝ աստղադիտակի մեջ տեսնելով Աքերոնի Դիմակի խորհրդանիշը՝ Խալարա Զիմայի զինանշանը։ Ռեմոյի ձիավորները հաղթահարում են վանականներին, բայց նրանք ի վիճակի չեն հաղթահարել Կոնանը, և դա զարմանալի է, որ կառքում ձմեռ չկա։ Քարե տաճարի մոտ Կոնանն ու Ռեմոն հանդիպում են դեմ առ դեմ, և քիմմերին ստիպում է հիշել իր գյուղի արշավանքը և ասում է, որ հետապնդելու է իրեն «մինչև իր հացը»։ Ռեմոն հեռանում է, իսկ Կոնանը բավականին կոպիտ է տանում Թամարային իր հետ։

Ավերված վանքում Մարիկան իր կախարդանքով ստուգում է նորեկներից յուրաքանչյուրին, բայց չգտնելով «զտարյուն», բարկությամբ խոցում է մեկի փորը և քորում մյուսի դեմքը։ Ֆասիրը Զիմին ասում է, որ վանքում հին արյան ժառանգներ չկան, և որ սա խաղաղ բնակավայր է, որտեղ կյանքը հարգվում է։ Խալարը խոնարհվում է վանահոր առաջ և ասում, որ իր նմանները հարգում են մահը՝ հիշեցնելով, թե ինչպես է իր կինը՝ Մալիվան, հենց իր և դստեր աչքի առաջ այրել խարույկի վրա, մինչ այդ նրան վայրի կենդանու պես քշելով Օֆիրի Անտառները։ Ֆասիրն ի լուր աշխարհի ասում է, որ Աքերոնի գիտելիքների փափագը լցվում է իշխանության ծարավով, այլ ոչ թե սիրով։ Նա ասում է, որ Մալիվան ձգտում էր ստրկացնել ամբողջ Հայբորիան, բայց ոչ նա, ոչ Զիմը լավ չեն անի։ Զայրութի մեջ Խալարը ջարդում է վանահոր գլուխը տաճարի աստիճաններին, իսկ հետո հաղորդում է ստանում, որ Ռեմոն գնացել է գողացված սայլը տեսնելու։

Կոնանը բռնում և ապշեցնում է Ռեմոյին։ Կոնանը պատրաստվում է սպասել, մինչև գեներալ Զիման արթնանա, որպեսզի նրա միջոցով դուրս գա իր թշնամու վրա, իսկ Թամարան, հիշելով Ֆասիրի մարգարեությունը, պնդում է, որ կիմերացին իրեն տեղափոխի Հիրկանիա։ Դրա համար Կոնանը կապում է նրան և գիշերն անցկացնում ավերակների մեջ՝ կապված նորեկի և երևակայական քնած գեներալի հետ։ Մինչդեռ Հալարն ու Մարիկան գիշերն անցկացնում են իրենց պատկերասրահում, որը ստրուկները քաշում են անիվների վրա։ Ռեմոյից լուր չկա, բայց Հալարը կանխատեսում է, թե ինչպես է դիմակը դնում իր դեմքին և կնոջը վերադարձնում մահացածների Թագավորությունից, որն իր հետ կբերի սև մոգության մասին անհայտ գիտելիքներ։ Մարիկան բողոքում է՝ ասելով, որ ինքն արդեն բավականաչափ ուժեղ է, և որ «զտարյունն» արդեն կարող է հեռու լինել։ Հալարը միայն բարկանում է, իսկ հետո պարզապես արձանագրում, որ ինչքան էլ մոր նման լինի, ինքը Մալիվա չէ։

Առավոտյան Կոնանը սանձազերծում է Թամարային և փորձում նրանից պարզել վանքի վրա Զիմայի հարձակման պատճառը։ Արթնացած Ռեմոն ասում է, որ ինքը վերջինն է Աքերոնի զտարյուն ժառանգներից, և որ Հալարը պատրաստ է հսկայական քանակությամբ ոսկի տալ նրա համար, քանի որ նա եղել է նրա որոնման նպատակը Կոնան գյուղի ավերումից հետո այս 20 տարիների ընթացքում։ Թամարան բողոքում է՝ ասելով, որ կախարդների տոհմը կործանվել է իրենց կայսրության հետ միասին, բայց Ռեմոն կանգնած է իր տեղում և առաջարկում է հանդես գալ որպես պատգամավոր։ Սկաուտական գեներալը Կոնանին ուղիղ տանում է Հալարա ճամբար, բայց քիմերացին որոշում է այլ կերպ օգտվել Ռեմոյից։ Նա գեներալին նստեցնում է մոտ կանգնած տրեբուշետում և սկսում է գալերայի ուղղությամբ։ Մեռած Ռեմոն հարվածում է տնակի առաստաղին ձմեռը Թամարայի զգեստի լաթով բերանում, որտեղ ասվում է, որ Կոնանը կսպասի Հալարին հին ֆորպոստում։ Մարիկան լաթի հոտից հասկանում է, որ ինքը պատկանում է «զտարյունին»։

Ֆորպոստում Հալարն ու Կոնանը հանդիպում են մեկ առ մեկ, և վոյևոդան բարբարոսին ոսկի է առաջարկում Թամարայի համար, բայց նա պահանջում է նրա գլուխը։ Հոր հետ եկած Մարիկան օգնության է կանչում ավազե արարածներին, որոնց դեմ պետք է պայքարել ինչպես Կոնանը, այնպես էլ Թամարան։ Կարճ մենամարտում Հալարը Կոնանին ճանաչում է այդ կիմմերիացի տղային, ով չի մահացել հոր հետ այլ զարմիկի հետ։ Մարիկան խորամանկություն է կիրառում և թունավորված դաշույն է նետում Կոնանի վրա, որից Կոնանը ապակողմնորոշվում է և չի կարողանում կռվել։ Թամարան օգնում է նրան ժայռից ցատկել ծովը, որտեղ նրանց արդեն սպասում է Արտուսի նավը։ Փախչելով՝ Կոնանը ցատկելուց առաջ ջահը նետում է յուղի կաթսաների մեջ՝ կրակի պատը կանչելու և դրանով իսկ Հալարին պահելու համար։

Կոնանը ընկճված է, որ չի կարողացել վրեժխնդիր լինել իր հորից, բայց Արտուսը խրախուսում է նրան, որ այն փաստը, որ Կոնանը միակն է ամբողջ Հայբորիայում, ով կռվել է Հալար Զիմի հետ և ողջ է մնացել։ Քանի որ Թամարան փրկել է կիմերացու կյանքը, Կոնանը հավատարիմ է մնում նրան մինչև վերջ և խնդրում է ընկերոջը իրեն ապահով տեղ տանել, մինչ Կոնանը շարունակում է իր արշավը Հալարի համար։ Նավի վրա Արտուսը նորեկին պատմում է Կոնանի պատմությունը և նկարագրում հյուսիսի բարբարոս ժողովուրդներին ավելի բարեհամբույր կողմից քան «քաղաքակիրթ ազգերը», քանի որ բարբարոսները չեն «զոհաբերում երեխաներին և չեն կործանում հարևան հողերը»։ Արտուսը նկատում է, որ Թամարան դուր է բերել Կոնանին, երբ նա ընկերոջը խնդրել է իրեն կաշվե զենք ու զրահ տալ՝ քննադատելով Թամարայի նոր հագուստը որպես պոռնիկի հագուստ (ինչը ենթադրում է, որ նա իր ճանապարհին այլ կանանց չի հանդիպել Կոնանին, և նա պատասխանում է, որ քիմերացիները հագնվում են որպես ռազմիկներ)։

Ճանապարհին ծովահենների վրա հարձակվում են Խալարա Զիմայի զինվորները՝ կուշիտ Ուկաֆայի և միաչքանի նետաձիգ Չերենի գլխավորությամբ։ Ոչ առանց կորուստների, ծովահենները արժանի հակահարված են տալիս հարձակվողներին, և նույնիսկ Թամարային հաջողվեց տպավորություն թողնել Կոնանի վրա, քանի որ նա կարողացավ հաղթահարել կիմմերյան պողպատե թուրը։ Վայրէջք կատարելով խոր Կալբայի մոտակայքում գտնվող ափին՝ Կոնանը Արտուսին ասում է, որ Թամարայի հետ վերադառնա Մեսանտիա, բայց խորամանկ ծովահենը «պատահաբար» մոռանում է ընկերոջը տալ ափի քարտեզը և ուղարկում է Թամարային՝ այն տալու համար՝ հիշեցնելով, որ նավը կմեկնի լուսադեմին։ Ճակատագրի մասին կարճ երկխոսությունից հետո, որում քիմմերն ասում է, որ «ապրում է, սիրում և մահանում է իր հաճույքի համար», ուշադրություն չդարձնելով ճակատագրին և այլն, Կոնանն ու Թամարան համբուրվում են, իսկ հետո սիրով զբաղվում անտառի խորքում գտնվող քարանձավում։ Լուսադեմին Թամարան պատրաստվում է վերադառնալ նավ, բայց ճանապարհին նրան բռնում են Զիմայի մարդիկ՝ Մարիկայի գլխավորությամբ։ Կոնանը հետևում է աղջկա հետքերով, բայց գտնում է միայն կախարդի ճանկը։ Հասկանալով, որ ինքը չի կարող ուղղակիորեն հաղթահարել Խոր Կալբայի կայազորը, Կոնանը մեկնում է Արգալոն՝ շեմի արևմուտքում գտնվող Հայբորյան գողերի մայրաքաղաք, որտեղ հանդիպում է Էլա-Շանի հետ և հիշեցնում նրա պարտականությունը։

Բերելով «զտարյուն» հորը՝ Հալարն ու Մարիկան սկսում են պատրաստել Սուրբ դիմակի վերածննդի ծեսը։ Խալարի ծրագրի համաձայն՝ Թամարան պետք է անոթ դառնա իր կնոջ համար, որը նրան Աստված կդարձնի, որից հետո նա կվերականգնի Աքերոնը Հայբորիայի մնացած ազգերի կրակից և արյունից։ Էլա-Շանը և Կոնանը սողոսկում են խոր Կալբայի զնդանները հեղեղված կատակոմբների միջով, որտեղ քիմերացին ստիպված է պայքարել ինչպես Զիմայի գեներալներից վերջին՝ Աքոնի, այնպես էլ պահակ Կրակենի հետ, որին կերակրում են գերիներին և ով քիչ էր մնում ուտեր պատահաբար վանդակում հայտնված գողերի թագավորին։ Մակերես դուրս գալուց հետո Կոնանը և Էլա-Շանը նկատում են մի երթ, որը Թամարային տանում է գանգի քարանձավ, որտեղ գտնվում են հին Աքերոնի ավերակները, և որտեղ «այլևս ամրոցներ չկան»։ Կոնանը ընդունում է, որ Էլա-Շանի պարտքը վերադարձված է և բաց է թողնում նրան, իսկ մենակ գնում է քարանձավ։

Նեկրոմանների զոհասեղանին Մարիկան խոստովանում է իր հորը, որ Կորինի թուրը վերցրել է կիմմերյան գյուղից, ինչը շատ խորհրդանշական է, եթե հաղթող բարբարոսի մուրճը մի անգամ կոտրել է դիմակը, ապա թող պարտված բարբարոսի թուրը վերակենդանացնի այն։ Թամարայի արյունը լցնում է Սուրբ Դիմակը, և նրա «շոշափուկները» բռնում են Ստվերի Տիրոջ գլուխը։ Այս ծիսակատարությունը տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ Թամարան սկսում է ծիսակատարություն կատարել։ Հալարը պատրաստվում է կանչել կնոջ ոգին։ Կոնանը, սպանելով պաշտամունքներից մեկին, հագնում է նրա թիկնոցը, թափանցում ծիսակարգի վայր և հարձակվում Հալարի վրա։ Դիմակի արձակված ուժը մեծ երկրաշարժ է առաջացնում, որի արդյունքում Կոնանը, Հալարը, Մարիկան և Թամարան ընկնում են ավերակների խորքերը։ Կոնանն ու Հալարը միավորվում են տիտանական մենամարտում, որտեղ քիմերացուն հաջողվում է հետ մղել իր հոր թուրը։ Մարիկան փորձում է սպանել Թամարային, բայց նրան փրկում է Կոնանը, ով կտրում է կախարդի ձեռքը, իսկ Թամարան նրան եզրից հրում է փայտե ցցի վրա։

Գտնելով իր դստերը մահացած՝ Հալարն էլ ավելի է բարկանում, և նրա զայրույթի հետ մեկտեղ ուժեղանում է նաև կատակոմբների երկրաշարժը։ Կախովի կամրջի վրա Թամարան ընկնում է անդունդը, բայց Կոնանը շղթայով բռնում է նրան։ Հալարը մոտենում է, և նրա հետ գալիս է Մալիվայի ոգին, ով ցանկանում է գրավել Թամարայի մարմինը։ Զիմը հիշում է այն օրը, երբ Կոնանը նույն կերպ պահում էր շղթան՝ թույլ չտալով, որ շիկացած պողպատը սպանի հորը։ Հալարը պարծենում է, ինչպես ժամանակին ասել է Կոնանի հորը, որ մի օր աստված կդառնա, բայց Կոնանը պատասխանում է նրան, որ «նրա հայրը պատասխանեց, որ նույնիսկ դա նրան չի փրկի», որից հետո նա թուրով հարվածում է տախտակին Ստվերի Տիրոջը, և Հալար Զիմը ընկնում է «երկրային արգանդը»՝ կնոջ անունը շուրթերին, իսկ Մալիվայի ոգին նահանջում է Թամարայից։ Կոնանը և Թամարան թողնում են գանգի փլուզվող քարանձավը, որտեղ աքերոնի վերածննդի վերջին հույսերը փլուզվում են։

Կոնանը Թամարային բերում է Հիրկանիա՝ իր կարգի վանք, և նա երախտապարտ է կիմերացուն, որ նա նրան տուն է բերել, թեև ափսոսում է, որ նա չի կարող մնալ։ Կոնանը հրաժեշտ է տալիս նրան և ասում, որ նրանք դեռ հանդիպելու են։ Որոշ ժամանակ անց Կոնանը վերադառնում է հայրենի Կիմերիա՝ իր գյուղի ավերակների վրա։ Այնտեղ նա հոր թուրը դնում է խոտով գերաճած դարբնի համազգեստի վրա և հիշում, թե ինչպես Կորինը կեղծեց այս թուրը, և նրա խոսքերը Պողպատի Մեծ Գաղտնիքի և «հասկացողության» մասին։

## Դերերում

## Արտադրություն
Կոնանին կարող էին մարմնավորել Քելան Լատսը և Ջարեդ Պադալեկին, բայց դերը ստանձնեց Ջեյսոն Մոմոան։ Լեո Հովարդը կմարմնավորի Կոնանին որպես երեխա և կհայտնվի միայն ֆիլմի առաջին 15 րոպեներին։ Կոնանի հայրը՝ Կորինը, կարող էր մարմնավորել Միկի Ռուրկին, բայց այս դերասանը նախընտրեց դերը «Աստվածների պատերազմը։ Անմահները» ֆիլմում։ Նրա տեղը զբաղեցրել է Ռոն Փերլմանը, որը 2007 թվականին հնչյունավորել է հենց Կոնանին համանուն համակարգչային խաղում։

Ֆիլմի նկարահանումները տեղի են ունեցել Բուլղարիայում 2010 թվականի մարտի 15-ից հունիսի 10-ը։

## Վարձույթ
Պրեմիերան Բելգիայում, Իսլանդիայում, Ֆիլիպիններում և Ֆրանսիայում կայացել է 2011 թվականի օգոստոսի 17-ին, Հայաստանում, Դանիայում, Ռուսաստանում, Ռումինիայում և Սինգապուրում՝ 2011 թվականի օգոստոսի 18-ին Կանադայում և Լիտվայում՝ 2011 թվականի օգոստոսի 19-ին։

## Կարծիքներ
Ֆիլմը հիմնականում բացասական արձագանքներ է ստացել կինոքննադատների կողմից։ Rotten Tomatoes-ում դրական ակնարկներ են գրել քննադատների 26%-ը, միջին վարկանիշը 10-ից 3,8 է։ Metacritic-ում Ֆիլմը ստացել է 36 միավոր 100-ից՝ հիմնված 29 ակնարկների վրա։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Официальный сайт 
* Официальный русскоязычный сайт 
* Конан-варвар на сайте *[[Metacritic|metacritic.com]]* 

Կատեգորիա:2010-ականների ամերիկյան ֆիլմեր
Կատեգորիա:2010-ականների անգլերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:2011 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Lionsgate ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆիլմեր ծովահենների մասին
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր վրեժի մասին
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի արկածային ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ֆիլմեր վհուկների մասին
Կատեգորիա:Ամերիկյան ռիմեյք ֆիլմեր