Սերգեյ Ալյոշկով

**Սերգեյ Անդրեևիչ Ալյոշկով (Ալյոշկին)** (, ), Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից, գնդի որդի, 47-րդ գվարդիական հրաձգային դիվիզիայի 142-րդ գվարդիական հրաձգային գնդի սան։ Մասնակցել է Ստալինգրադի ճակատամարտին, եղել է Ստալինգրադի ամենաերիտասարդ պաշտպանը։

## Կենսագրություն
Հայրենական մեծ պատերազմից առաջ Սերյոժա Ալյոշկովը ընտանիքի հետ ապրել է Գրին անտառային գյուղում (ներկայում՝ Կալուգայի մարզի Ուլյանովսկի շրջան)։ Սերգեյ Ալյոշկովի հայրը մահացել է դեռևս պատերազմից առաջ՝ որբ թողնելով չորս երեխաներին՝ Իվանին, Անդրեյին, Պյոտրին և Սերգեյին, որն ամենակրտսերն էր։

Երբ 1941 թվականի աշնանը շրջանը գրավվել է նացիստների կողմից, գյուղը դարձել է պարտիզանական ջոկատի բազա, իսկ նրա բնակիչները՝ պարտիզաններ, որոնց թվում էին Սերյոժայի մայրը և տասը տարեկան ավագ եղբայրը՝ Պետյան, որոնք առաջադրանքներից մեկի կատարման ժամանակ գերեվարվել են նացիստների կողմից։ Տանջանքների ենթարկելուց հետո Պետյան կախաղան է հանվել, իսկ մայրը, որը  փորձել է փրկել իր որդուն, գնդակահարվել է նացիստնների կողմից։ 1942 թվականի օգոստոսին գյուղում գտնվող պարտիզանական բազան հարձակման է ենթարկվել նացիստների կողմից։ Բնակիչները փախուստի են դիմել, որի ժամանակ Սերգեյը կորել է։ Մի քանի օր անց նրան հյուծված վիճակում գտել են 47-րդ գվարդիական հրաձգային դիվիզիայի 142-րդ գվարդիական հրաձգային գնդի հետախույզները և անցկացրել ռազմաճակատային գիծը։

thumb|280px|Սերգեյ Ալյոշկովը պարգևատրման ժամանակ
Խորհրդային զորքերի մոտ գտնվելու ժամանակ Սերգեյը (փոքր տարիքի պատճառով) շփոթել է իր անունը և իրեն անվանել Ալյոշկին։ 1942 թվականի սեպտեմբերի 8-ին պաշտոնապես որդեգրվել է 510-րդ գվարդիական հրաձգային գնդի հրամանատարի օգնական Միխայիլ Դանիլովիչ Վորոբյովի կողմից, որն այդ ժամանակ դեռ անզավակ էր և ամուրի։ Համարվում է գնդի ամենաերիտասարդ որդին Հայրենական մեծ պատերազմի պատմության մեջ։ 1942 թվականի նոյեմբերի սկզբին գնդի հետ հայտնվել Է Ստալինգրադի մոտ։ Այնտեղ նա փրկել է իր որդեգրյալ հորը՝ կրակի տակ օգնություն կանչելով և գնդի հրամանատարի և մի քանի սպաների հետ մասնակցելով փլված բլինդաժի փորմանը։ Դրա համար նա 1943 թվականի ապրիլի 26-ի թիվ 013 հրամանով պարգևատրվել է «Մարտական ծառայության համար» մեդալով։

Մարտական գործողությունների ժամանակ Սերգեյ Ալյոշկովը մի քանի անգամ վիրավորվել է և մի քանի անգամ հայտնվել կյանքի համար վտանգավոր իրավիճակներում։ Ի վերջո, 1944 թվականին հրամանատար Վասիլի Չույկովի պահանջով Լեհաստանից նրան ուղարկել են Տուլայի սուվորովյան ռազմական ուսումնարան, որտեղ պարզվել է, որ դարձել է նրա ամենաերիտասարդ սանը։ Չնայած Սերգեյը սիրել է սպորտը, վատ առողջությունը, վնասվածքները և ծխելու սովորությունն իրենց զգացնել են տվել. նա դժվարությամբ է սովորել Սուվորովի ուսումնարանում և, ի վերջո, առողջական պատճառներով հեռացվել է արդեն ռազմական ուսումնարանից։

Սերգեյ Ալյոշկովը իրավաբանական կրթություն է ստացել Խարկովում և մեկնել է ապրելու և աշխատելու Չելյաբինսկում, որտեղ այդ ժամանակ ապրում էր նրա խնամատար ընտանիքը։ Ծառայել է որպես դատախազության քննիչ, այնուհետև դատախազ, իսկ վերջին տարիներին՝ Չելյաբինսկի օրգանական ապակու գործարանում որպես իրավախորհրդատու։ Երկու անգամ ամուսնացել և ամուսնալուծվել է։

Սերգեյ Անդրեևիչ Ալյոշկովը մահացել է 1990 թվականի փետրվարի 1-ին սրտի կաթվածից ավտոբուսի կանգառում՝ աշխատանքի գնալու ճանապարհին։

## Պարգևներ
* «Մարտական ծառայության համար» մեդալ (26 ապրիլի, 1943 թվական)
* «1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալ (1945 թվական)
* Հայրենական պատերազմի I աստիճանի շքանշան (06 նոյեմբերի, 1985 թվական)

## Մշակույթում
* 2019 թվականի մայիսի 9-ին տեղի է ունեցել «Զինվորիկը» () ֆիլմի պրեմիերան (Սերյոժա Ալյոշկովի դերը կատարել է Անդրեյ Անդրեևը)։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 
* 

Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ
Կատեգորիա:Ստալինգրադի ճակատամարտի մասնակիցներ
Կատեգորիա:«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալակիրներ
Կատեգորիա:«Մարտական ծառայությունների համար» մեդալով պարգևատրվածներ