Ռոբերտ Քոութս

**Ռոբերտ (Ռոմեո) Քոութս** (), անգլիացի էքսցենտրիկ, ճանաչված, որպես սիրողական դերասան։ Նրա ինքնապատկերը ներառում էր խիստ սխալ համոզմունք իր սեփական դերասանի վարպետության նկատմամբ: Ծնվել է Արևմտյան Հնդկաստանի Անտիգուայում, կրթություն ստանալով Անգլիայում սկսել է ստեղծագործել Բաթի պիեսներում 1809 թվականին և դարձել հայտնի գլխավոր դերերում խաղալու իր սիրով: Նրա սիրելի դերը Շեքսպիրի *«[[Ռոմեո և Ջուլիետ]]»*–ի տղամարդու գլխավոր դերն էր, այստեղից էլ նրա տարածում ստացած մականունը: Երբ պրոֆեսիոնալ թատերական պրոդյուսերները չէին ընտրում Քոութսին այն կարևոր դերերի համար, որոնք բավարարում էին նրան, նա օգտագործում էր իր ընտանեկան հարստությունը՝ իր սեփական բեմադրությունները ստեղծելու համար, որտեղ նա և՛ պրոդյուսեր էր, և՛ գլխավոր դերակատարը:

Քոութսը պնդում էր, որ լավագույն դերասանն է ամբողջ Բրիտանիայում։ Նա միշտ հանդես էր գալիս իր տարօրինակ հագուստներով և նոր տեսարաններով, երկխոսություններ էր հորինում շոուի կեսին և կրկնում էր պիեսի այն մասերը, որոնք իրեն հատկապես դուր էին գալիս՝ սովորաբար մահվան դրամատիկ տեսարանները, մինչև երեք կամ չորս անգամ: Նրա համբավը արագ էր տարածվում, և մարդիկ հավաքվում էին՝ տեսնելու, թե արդյոք Քոութսն իսկապես այնքան վատն է, որքան նրանք լսել էին: Մարդիկ ծիծաղում էին, ծաղրում և իրեր նետում նրա վրա։ Քոութսը երբեմն դիմում էր հանդիսատեսին և նույն կերպ պատասխանում։ 1816 թվականին հանդիսատեսը հոգնել էր Քոութսին ծաղրելուց, և թատրոնի ղեկավարներն այլևս չէին ցանկանում թույլ տալ նրան օգտագործել թատրոնի սեփական տարածքը: Մի քանի տարի Ֆրանսիայում ապրելուց հետո՝ պարտքատերերից խուսափելու համար, Քուոթսը վերադառնում է Անգլիա, ամուսնանում 1823 թվականին և ունենում երկու երեխա, որոնք երկուսն էլ հետագայում մահանում են։ Քոութսը մահանում է Լոնդոնում 1848 թվականին, մոտ 76 տարեկան հասակում, երբ կառքի վարորդը հարվածում է նրան Դրուրի Լեյն Թագավորական թատրոնի մոտ:

## Կենսագրություն
### Դերասան
Ռոբերտ Քոութսը ծնվել է Արևմտյան Հնդկաստանի Անտիգուայում, շաքարի պլանտացիաների շնորհիվ հարուստ Ալեքսանդր Քոութսի և նրա կնոջ՝ Դորոթիի ընտանիքում։ Նա ընտանիքի միակ ողջ մնացած երեխան էր։ Կրթություն է ստացել Անգլիայում, իսկ վերադառնալով Անտիգուա մասնակցել է սիրողական ներկայացումների։ Հոր ունեցվածքը և ադամանդների մեծ հավաքածուն 1807 թվականին ժառանգելուց հետո, նա տեղափոխվել է Բաթ, Անգլիա, որտեղ ապրել է որպես նորաձևության մի մասնիկ: Ի վերջո գրավել է Բաթի Դրուրի Լեյն Թագավորական թատրոնի մենեջերի ուշադրությունը և սկսել խաղալ պիեսներում 1809 թվականին, թեև ոչ որպես պրոֆեսիոնալ դերասան։

Հետագայում նա հայտնվել է «Ռոմեո և Ջուլիետ»–ի Ռոմեոյի դերում՝ իր իսկ ստեղծած հագուստով։ Կոստյումն ուներ փռված, երկնագույն թիկնոց, կարմիր պանտալոններ, սպիտակ մուսլինի ժիլետ և թևավոր «օպերային գլխարկ», ըստ կապիտան Ռիս Հաուել Գրոնոուի, էլ չեն նշվում տասնյակ ադամանդները, որոնք դժվար թե հարմար լինեին դերի համար: Հագուստը բավականին փոքր էր Քոութսի համար և ստիպում էր նրան սահմանափակ շարժվել։ Ներկայացման ինչ-որ պահի նրա վարտիքի նստատեղը պատռվում է, ինչը ստիպում է հանդիսատեսին թնդալ ծիծաղից։

Չնայած այդ ծաղրանքներին, Քոութսը շարունակում է հյուրախաղերը Բրիտանական կղզիներում: Իրենց հերթին թատրոնների մենեջերները հաճախ ոստիկանությանն են դիմում, վստահ լինելու համար, որ իրավիճակը վերահսկելի կմնա։

Քոութսը համոզված էր, որ ինքը ոլորտի լավագույն դերասանն է: Նա հաճախ մոռանում էր իր տողերը և տեղում նոր տեսարաններ ու երկխոսություն էր հորինում։ Սիրում էր դրամատիկ մահվան տեսարանները և ցանկացած այլ տեսարաններ, որոնք նրան դուր են գալիս կրկնել՝ երեքից չորս անգամ:

Քոութսը պնդում էր, որ ցանկանում է կատարելագործել դասականը։ Ռոմեոյի դերում իր առաջին ելույթի ժամանակ նա վերադառնում է ներս և փորձում բացել Կապուլետի գերեզմանը: Իր մեկ այլ չարաճճիությամբ նա այնքան է ամաչեցնում Ջուլիետային մարմնավորող դերասանուհուն, որ նա կառչում է սյունից և հրաժարվում է հեռանալ բեմից: Ի վերջո, ոչ մի դերասանուհի չի համաձայնվում խաղալ նրա հետ դերը:

Հանդիսատեսը սովորաբար պատասխանում է վրդովված սուլիչներով, դժգոհ ծաղրով, նարնջի կեղևների առատ թափոններով և լիաթոք ծիծաղով: Նրա գործընկեր դերասանները փորձում են ստիպել նրան հեռանալ բեմից։ Եթե ​​Քոութսը տեսնում էր, որ հանդիսատեսը դուրս է գալիս վերահսկողությունից, նա նրանց նույն կերպ էր պատասխանում։

Բարոն Ֆերդինանդ դե Ժերամբը դառնում է Քուոթսի ամենագլխավոր աջակիցը։ Նույնիսկ արքայազն Ռեգենտը (ապագա թագավոր Ջորջ IV-ը ) գնում է նրան տեսնելու: 1811թ.-ին, երբ նա խաղում է «Լոթարիոյի» դերը «Արդար ապաշխարող»*-*ում Լոնդոնի Հայմարկետի թագավորական թատրոնում, թատրոնը ստիպված է լինում հրաժարվել հազարավոր պոտենցիալ հանդիսատեսներից։ Ռիչմոնդում (Սուրեյ) մեկ այլ ներկայացման ժամանակ մի քանի հանդիսատեսին տրամադրվում է օգնություն ավելորդ ծիծաղը բուժելու համար:

Քոութսը շարունակում է իր չարաճճիությունները։ Մի անգամ նա գցում է ադամանդե ճարմանդը, երբ պատրաստվում է դուրս գալ բեմից,հետո սկսում է բեմի շուրջ փնտրել այն: «Ռոմեո և Ջուլիետ»–ի իր առաջին կատարման ժամանակ նա տեսարանի մեջտեղում հանում է իր ծխախոտի տուփը և առաջարկում մի խումբ բնակիչներին: Այնուհետև, Ռոմեոյի մահվան տեսարանի ժամանակ, Քոութսը զգուշորեն դնում է իր գլխարկը գետնին և օգտագործում իր կեղտոտ թաշկինակը բեմից փոշին մաքրելու համար, նախքան դրա վրա պառկելը: Վերջապես, հանդիսատեսի հրավերով, նա երկու անգամ մարմնավորում է Ռոմեոյի մահը, և պատրաստվում երրորդ անգամ փորձելուն, մինչև որ Ջուլիետը վերադառնում և ընդհատում է նրան: Հանդիսատեսի հսկայական զվարճանքը պատում է դահլիճը։ Որոշակի հարց կա, թե արդյոք Քոութսը կարծում էր, որ ինքը մեծ դերասան է, ինչպես ինքն էր դավանում, թե՞ նրա կատարումներ ուղղակի փայլուն պարոդիա էին:

### Բեմից դուրս
Բեմից դուրս Քոութսը փորձում էր ապշեցնել հանրությանը հագուստի իր ճաշակով։ Նա նույնիսկ շոգ եղանակին մորթի էր կրում։ Նա հանդես էր գալիս պատվերով պատրաստված կառքով՝ աքաղաղի տեսք ունեցող հերալդիկ խորհրդանշով և «քանի դեռ ողջ եմ, կգոռամ» նշանաբանով: Ընդունելությունների ժամանակ նա ոտքից գլուխ փայլում էր ադամանդե կոճակներով և ճարմանդներով։ Նրա նախասիրությունը բոլոր տեսակի ադամանդների նկատմամբ նրան տվել էր «Ադամանդ Քաթս» մականունը:

Քոութսը դարձել էր կատակի զոհ, որը կազմակերպել էր Թեոդոր Հուկը, ով հայտնի կերպով համակարգել էր Բերներս փողոցի խաբեությունը 1810 թվականին՝ մի քանի տարի առաջ: Արքայազն Ռեջենտն այդ ժամանակ անցկացնում էր «գերազանց շքեղության տոնակատարություն» Քարլթոնների պալատում։ Ընդօրինակելով Չեմբեռլենի ձեռագիրը, Հուկը մի հրավիրատոմս էր թողարկել՝ հրամայելով սինյոր Ռոմեոյին ներկայանալ։ Հագնվելով կարմիր գույնի նուրբ շորեր, նա անձամբ փոխանցել էր Քոութսին այդ շողոքորթ և կեղծ նամակը։ Հուկը անհամբեր սպասում էր Քոութսը իր կառքին նստած՝ իր ողջ նրբագեղությամբ: Քոութսին ներս էին հրավիրել, բայց տոմսը զննելուց հետո նրան քաղաքավարիորեն տեղեկացրել էին, որ սխալ է տեղի ունեցել։ Ուղարկելով հետ իր կառքը՝ նա ստիպված էր սպասել կառքերի կանգառում։ Արքայազնը, ակամայից ներգրավված Հուկի կատակներում, ափսոսում էր, որ Քոութսին երես են տվել և նշում, որ նրա ներկայությունը կարող էր զվարճացնել հյուրերից շատերին և չէր կարող վնասել ոչ մեկին։ Արքայազնն ուղարկել էր իր քարտուղարին հաջորդ օրը՝ հրավիրելու Քոութսին նայելու «կոմպոզիցիաներ և զարդեր», որոնք դեռ բոլորը տեղում էին։ Քոութսը ինչպես և սպասվում էր պատշաճ կերպով գնացել էր։Քոութսը երբեք պրոֆեսիոնալ դերասան չի եղել, և իր բեմում հանդես է եկել միայն բարեգործական նպատակներով։ 1816 թվականից հետո նրա ներկայացումները դադարել էին, քանի որ հանդիսատեսը հոգնել էր նրա վրա ծիծաղելուց, իսկ թատերական ղեկավարները զգուշանում էին նրան թույլ տալ օգտագործել իրենց տարածքը։ Ավելի ուշ նա ընկում է ֆինանսական դժվարությունների մեջ և պարտքատերերից խուսափելու համար տեղափոխվում Բուլոն սյուր Մեր, որտեղ էլ հանդիպում է Էմմա Էնն Ռոբինսոնին՝ նավատորմի լեյտենանտի դստերը։ Այն բանից հետո, երբ Քոութսը վերականգնում է իր ֆինանսական վիճակը, նրանք վերադառնում են Անգլիա և 1823 թվականի սեպտեմբերի 6-ին ամուսնանում: Նրանք երկու երեխա են ունենում, իսկ Քոութսի մահից հետո Էմման կրկին ամուսնանում է՝ Մարկ Բոյդի հետ:

Ռոբերտ Քոութսը մահացել է Լոնդոնում 1848 թվականին փողոցային վթարից հետո։ Նա սեղմվում է տաքսիի և մասնավոր կառքի միջև, երբ դուրս է գալիս ներկայացումից Փետրվարի 15-ին Դրուրի Լեյն Թագավորական թատրոնից, և վեց օր անց մահանում է տանը: Իր հետաքննության ժամանակ դատաքննիչը դատավճիռ է կայացնում անհայտ անձանց կողմից նախապես պլանավորած սպանության մասին։ Նա թաղվում է անհայտ գերեզմանում, Քենսալ գրինի գերեզմանատանը։

## Տես նաև
* Ուիլյամ Մաքգոնագոլ
* Ֆլորենս Ֆոսթեր Ջենքինս

## Ծանոթագրություններ

* *Banvard's Folly: thirteen tales of renowned obscurity, famous anonymity, and rotten luck* by Paul Collins, 2001
* In the USA the Harvard Theatrical Collection has a collection of contemporary accounts of Coates' performances, mostly very critical.
* The Richmond Library local studies has two playbills from his appearances at the local theatre. He is not named, just referred to as AN AMATEUR.

## Արտաքին հղումներ
*  Images of Robert Coates, mostly caricatures, are in the British Museum and may be found by searching the Collection
* Detailed but unsourced account of Coates' life.

Կատեգորիա:1772 ծնունդներ
Կատեգորիա:1848 մահեր
Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացի տղամարդ դերասաններ
Կատեգորիա:Անգլիացի տղամարդ թատրոնի դերասաններ
Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ
Կատեգորիա:Լոնդոն քաղաքում մահացածներ