La muñeca menor

***La muñeca menor*** **(1972)'',**''   որը նաև հայտնի է որպես «Ամենաերիտասարդ տիկնիկ», պատմվածք է, որը գրվել է Ռոզարիո Ֆերեի կողմից։ Պատմությունը պատմվում է երրորդ դեմքով, և նրա պատմվածքների «Papeles de Pandora» գրքում հրապարակված աշխատանքների ավելի մեծ խմբի մի մասն է, սա այդ պատմվածքներից ամենահայտնիներից մեկն է։ Ferré-ին հաջողվել է պատրաստել այս աշխատանքը և՛ իսպաներեն, և՛ անգլերեն, որն ի սկզբանե տպագրվել է իսպաներեն 1972 թվականին Zona de Carga y descarga ամսագրում; ամսագիրը, որում սկզբում հրապարակվել է պատմությունը, ստեղծվել է Ֆերեի և նրա զարմիկ Օլգա Նոլլայի կողմից։ Մինչ Ֆերրեն թարգմանել էր այս պատմվածքը, այն թարգմանվել էր ամերիկացի թարգմանիչ Գրեգորի Ռաբասայի կողմից 1980 թվականին, սակայն նրա թարգմանությունը չէր համապատասխանում ստեղծագործության Ֆերեի տեսլականին։ Ֆերրեն աշխատեց այն վերաթարգմանել իր ընկերոջ՝ Դիանա Վելեսի հետ, նրանց այս գործը լույս է տեսել 1991 թվականին։ Այս պատմվածքի բազմաթիվ թարգմանություններով այն առանձնացրեց նրան լատինաամերիկացի այլ գրողներից, ովքեր հիմնականում իրենց ստեղծագործությունները գրել էին իսպաներեն։ Այն համարվում է Պուերտո Ռիկոյի գրականության կարևոր աշխատություն և կարևոր աշխատանք կանանց ուսումնասիրության մեջ։

## Նախապատմություն
Պուերտոռիկացի շատ հեղինակների համար նրանք գրել են իսպաներեն՝ որպես իրենց ժառանգության հետ կապված մնալու միջոց։ Ֆերեի համար նա սկսեց գրել իր ստեղծագործությունների մեծ մասը, հիմնականում անգլերեն 1995 թվականից, սա ավելի քան երկու տասնամյակ իր ստեղծագործությունների մեծ մասը իսպաներեն գրելուց հետո։ Ի թիվս գրողների այլ տարբերությունների, Ֆերրեն կենտրոնացավ Պուերտո Ռիկոյի վերնախավի մաս կազմող «դասական, ռասիստական ​​և սեքսիստական ​​հիմքերը» խարխլելու վրա՝ նպատակ ունենալով դեպի ֆեմինիզմի հիմքը և կանանց սեքսուալությունը: Այն իդեալներին հակազդելը, որոնք ներդրված էին նրա այն ժամանակվա հասարակության մեջ, միջոց էր, որով նա ցույց տվեց իր ֆեմինիստական ​​հայացքը իրավիճակների վերաբերյալ։ Սա հետևում է իր զարմիկի՝ Օլգա Նոլլայի, Zona de carga y descarga-ի հետ նրա ստեղծած ամսագրի, այս ամսագիրը վերաբերում էր «ինքնության, մարգինալության, անկախության, դասի, էթնիկության, ֆեմինիզմի, սեռի և ազգի» շուրջ հարցերին։ Այդ ժամանակ տեղի էր ունենում Պուերտո Ռիկոյում, բայց պատմությունը ազդեցություն ունեցավ յուրաքանչյուր հարցի վրա։ Տրված փոխաբերություն կա նաև դասակարգերի, մասնավորապես ջենթրիների և գործարարների միջև հակամարտությունների մասին, որոնք տեղի էին ունենում այն ​​գրվելու ժամանակ։ Իմանալով, թե ինչ էր տեղի ունենում Պուերտո Ռիկոյում այդ ժամանակ, աշխատանքն ինքնին հորինված վերաիմաստավորում էր, թե ինչ կարելի էր ակնկալել կոնֆլիկտում։

### Չագարա

Չագարան, որը հայտնաբերվել է Պուերտո Ռիկոյում և Կարիբյան ծովի այլ կղզիներում, ուտելի խեցգետնակերպերի տեսակ է՝ ծովախեցգետին, մանր ծովախեցգետին կամ խեցգետին, որը ձկնորսվում է գետերից և քաղցրահամ ջրերի հոսքերից տեղացիների կողմից։ Պատմության բազմաթիվ վերլուծություններում չագարան կոչվում է տարբեր բաներ, երբեմն՝ գետի ծովախեցգետին։

### Ֆեմինիզմ

Կարևոր է նշել Ֆերեի գաղափարն այն մասին, թե ինչպես տղամարդկային և կանացի գրվածքները հնարավորություն ունեն ցուցադրելու նմանատիպ ասպեկտներ, երբ խոսքը վերաբերում է պատմվածքի թեմաներին, մասնավորապես նշելով, թե ինչպես է նա ընկալում կանացի տեսակետը որպես «դիվերսիոն և համարձակ»:Սա հատուկ է այն ձևերին, որոնցով հասարակությունը սկսել է տիկնիկներին համարել ոչ այլ ինչ, քան անմեղ, բայց այս պատմության մեջ նրանք այլ կերպ են պատկերված, սա արդյունք է այն բանի, որ տղամարդ գրողները ճնշում են կանանց դերերը հասարակության մեջ:Պատմությունն ինքնին փոխում է ավանդական կնոջը ֆետինգի ձևը, այն պատմվածքին տալիս է իր ուժը՝ հակազդելու, թե ինչպես են կանայք օբյեկտիվացվում արվեստում։

## Գրական նշանակություն և ընդունելություն
Պատմությունը պատկանում է մոգական ռեալիզմի ժանրին։ Քննադատ Սինթիա Սլոանի խոսքերով. «Ֆերրեն կիրառում է սովորական խեղաթյուրումը վիճարկելու պարզ ռազմավարություններից մեկը տիկնիկների ներկայությունը բառացի, ինչպես նաև փոխաբերական իմաստով ներկայացնելն է՝ ցույց տալով, թե ինչպես է տիկնիկը, լինելով խաղալիքի կարծրատիպային ընտրությունը։ աղջկա համար, իր մեջ ներառում է վարքի և արտաքինի վերաբերյալ հասարակության ակնկալիքները և, հետևաբար, սահմանափակում է կանանց հնարավորությունների շրջանակը՝ շարունակաբար ամրապնդելով անիրատեսական իդեալները»:Տեքստում արտացոլված է նաև արդյունաբերականացման արդյունքում հողատերերի թուլացումը։

Քննադատ Մերվին Ռոմա Կապելեսի կարծիքով՝ մորաքույրը իրեն նվաստացած և զոհաբերված է զգում հզոր մարդու կողմից, երբ նա հետապնդում է իր ամբիցիաները. Բժիշկը, ով այդքան հիվանդագին կերպով որոշել է չբուժել նրա վերքը, փոխարենը պահել է նրան որպես մշտական ​​հիվանդ իր հարստության պատճառով։ Երբ մեկը մտնում է սենյակ, որտեղ ապրում են մորաքույրն ու նրա տիկնիկները, նրանց սենյակը աղավնանոց է հիշեցնում, որը խորհրդանշում է կորցրած ազատությունը, և սենյակը նաև նման է պահեստի, որտեղ ծխախոտի տերևները հասունանում են՝ խորհրդանշելով լճացումը։ Մորաքրոջ վերքը շարունակում է թրթռալ ու հասունացած գուանաբանայի, մրգի հոտ է գալիս։ Սրանք ներկայացնում են մորաքրոջ ինտերիերը, որի աճը դադարել էր այն պահից, երբ չագարան ծակեց նրա ոտքը։ Մորաքույրը հրաժարվել է ամուսնության մասին իր բոլոր երազանքներից, և նրա սեքսուալությունը ամորձատվել է։ Վերջին զարմուհին այժմ ենթարկվում է ամուսնուն։ Տիկնիկը՝ այդ վերջին զարմուհու կրկնօրինակը, մորաքույրն ու զարմուհին կարծես միաձուլվել են մեկին՝ դատարկ աչքերով գերբնական էակի, որից խեցգետիններ են դուրս գալիս:Մենք կարող ենք տեսնել նմանությունը ամենաերիտասարդ զարմուհու միջոցով, և թե ինչպես է նա ներկայացնում մորաքրոջը, որը վերածվել է առանձին ինքնության, որը տիկնիկն է։

Երկու հեղինակներ՝ Մարիա Նեգրոնին և Մարիա Կաբալյերոն կարծում են, որ հեքիաթը կապված է վրեժխնդրության հետ:Երիտասարդ բժիշկը, ով ամուսնանում է վերջին զարմուհու հետ, հասկանում է, որ ինքը ծերացել է, իսկ կինը՝ ոչ։ Սա այն բանից հետո, երբ նա ցուցադրել էր նրան որպես գեղեցիկ ունեցվածք՝ ապացուցելու իր կարևորությունը հասարակության մեջ։ Տիկնիկը, որը նա խեղել է, երբ հանել է ադամանդե աչքերը, հարսանեկան նվեր է եղել կնոջը մորաքրոջ կողմից։ Հետագայում հեքիաթում տիկնիկն իր վրեժն է լուծում՝ «կենդանանալով» և աչքերից չագարաներ թափելով։

## Սյուժե
Երիտասարդ տարիքում Լա Տիան ("մորաքույր") հաճախ էր լողանում գետում։  Մի անգամ լողանալու ժամանակ նրա հետ դժբախտ պատահար է տեղի ունեցել.գետի ծովախեցգետինը ՝ չագարան, կծել է նրա սրունքը։ Բժիշկը զննում է նրա վերքը և որոշում, որ չագարան տեղավորվել է սրունքի վերքի մեջ։  Վերքը չի բուժվում, ոտքը այտուցվում և մեծանում է, և բժիշկը շարունակում է օգնել դրան։ Տարիների ընթացքում մորաքույրը, չնայած գեղեցիկ և հարուստ, ամաչում է իր այլանդակված ոտքից և հրաժարվում ամուսնության հեռանկարից ՝ փոխարենը կենտրոնանալով իր ինը զարմուհիներին դաստիարակելու վրա։ Զարմուհիներն ու մորաքույրը շատ մտերիմ էին, և նա նրանց դաստիարակում էր այնպես, կարծես նրանք իր դուստրերն էին։ Ամեն անգամ, երբ զարմուհիները հայտնվում էին մորաքրոջ կողքին, նրանք փորձում էին մի փոքր բարձրացնել նրա փեշը, քանի որ վերքը, որի մեջ բույն էր դնում գետի ծովախեցգետինը, քաղցր հոտ էր արձակում։ Նրանցից յուրաքանչյուրի ծննդյան օրը նա ստեղծում է տիկնիկ և տարիների ընթացքում կատարելագործում է դրանք, որպեսզի նման լինեն յուրաքանչյուր զարմուհու։ Երբ մորաքույրը նոր էր սկսում տիկնիկներ պատրաստել,դրանք պատրաստվում էին պարզ նյութերից, որոնք ժամանակի ընթացքում հանգեցրին ճենապակու և ավելի նուրբ նյութերի։ Ապակե աչքերը, որոնք պետք է տեղադրվեին տիկնիկի մեջ, միշտ ընկղմվում էին գետի մեջ, որպեսզի նրանք "ճանաչեին ծովախեցգետնի ալեհավաքների ամենափոքր շարժումը":Տիկնիկներն ամեն տարի ընտրվում էին ըստ դուստրերի չափի, որպեսզի հասակն ու չափերը նույնը լինեն։ Երբ յուրաքանչյուր զարմուհի մեծանում է, և նրան ուղարկում են ամուսնանալու, մորաքույրը յուրաքանչյուրի համար ստեղծում է վերջին տիկնիկը և ասում."Ահա ձեր Զատկի Կիրակին"։

Քանի որ բժիշկը տարիների ընթացքում շարունակում է բուժել մորաքրոջը, նա բերում է որդուն, ով նույնպես սովորում է բժիշկ դառնալու։ Որդին զննում է նրա ոտքը, իսկ հետո հորը ասում, որ նրա ոտքը վաղուց կարող էր բուժվել։ Սակայն հայրը բացահայտում է նրան, որ օգտագործելով մորաքրոջ հարստությունը իր կանոնավոր այցելությունների համար՝ նա կարողացել է վճարել որդու ուսման ծախսը՝ ասելով որդուն, որ «Ես ուզում էի, որ դու տեսնես այն ծովախեցգետինը, որը վճարել է քո կրթության համար այս քսան տարին։ « Բժիշկը թոշակի է անցնում, և նրա որդին դառնում է մորաքրոջ նոր բժիշկը՝ շարունակելով օգտագործել նրա վիճակը իր շահի համար։ Ի վերջո, երիտասարդ բժիշկը ամենափոքր զարմուհուց խնդրում է իր ձեռքը, և նա ընդունում է։ Տիկնիկը, որը պատրաստված է ամենաերիտասարդ զարմուհու համար, պատրաստված է ճենապակուց, մեղրից և ունի ադամանդե «ականջներ» աչքերի համար։ Վերջին անգամ մորաքույրը նրանց ճանապարհ է ուղարկում՝ ասելով. «Ահա ձեր Զատկի Կիրակին»։

Ամուսնանալուց հետո երիտասարդ բժիշկն անմիջապես տեղափոխում է իր կնոջը՝ ամենաերիտասարդ զարմուհուն, տգեղ բետոնե շենք, որը խիստ հակադրվում է նրա իմացած շքեղությանը։ Տիկնիկը տեղադրվում է իրենց նոր տանը՝ դաշնամուրի վրա։ Երիտասարդ բժիշկը պատվիրում է իր նոր կնոջը նստել պատշգամբում, որպեսզի բոլորը տեսնեն, որ նա ամուսնացել է բարձր հասարակության հետ։ Տարիների ընթացքում բժիշկը դառնում է միլիոնատեր՝ շնորհիվ իր կնոջ, քանի որ իր հաճախորդները նրան տեսնում են հենց այնպես, որ կարողանան տեսնել շաքարեղեգի արիստոկրատիայի վերջին ներկայացուցիչները։ Որոշ ժամանակ անց, երբ ամենաերիտասարդ զարմուհին մնում է պատշգամբում, երիտասարդ բժիշկը որոշում է վաճառել տիկնիկի ադամանդե աչքերը։ Նա դրանք հանում է տիկնիկի դեմքից և իր համար գրպանի ժամացույց է գնում։ Տիկնիկն ու ամենափոքր զարմուհին այդ օրը փակում են աչքերը։ Մի օր երիտասարդ բժիշկը ցանկանում է վաճառել տիկնիկի ճենապակյա կաշին և տեսնում է, որ տիկնիկը բացակայում է, և նրա կինը բացատրում է, որ մրջյունները հավանաբար գտել են այն և կերել, քանի որ այն մեղրով է լցված։ Ժամանակի ընթացքում բժիշկը նկատում է, որ իր կինը չի ծերանում, ինչպես տարիներ շարունակ։ Մի գիշեր նա ստուգում է նրան և տեսնում, որ նրա կուրծքը չի բարձրանում և ընկնում այնպես, ինչպես կկատարվեր, եթե ինչ-որ մեկը շնչեր։ Լսելով նրա կրծքին, նա կարող է լսել գետի ձայնը նրա ներսում։ Այնուհետև նրա կոպերը բացվում են՝ բացահայտելու անշունչ աչքերը, որոնցից սկսում են դուրս գալ բարկացած չագարաների ալեհավաքները։

## Տես նաև
* Women Who Run with the Wolves

## Հղումներ


## Արտաքին հղումներ
* Rosario Ferre's "La muñeca menor": Fantastic Gendered Space (2010)
* La Muñeca Menor on literatura.us/

## Հետագա ընթերցանություն
* 
* 
* 
* 

__STATICREDIRECT__