Կատաֆիլ

մինի|Փարիզի տակ գտնվող լքված քարհանքի գրաֆիտիներ, որը կատաֆիլներն անվանել են «Raidos սրահ», 14-րդ թաղամասի ամենամեծ ստորգետնյա քարանձավներից մեկն է (կամ, ավելի ճիշտ, եղել է)։ 2007 թվականից ի վեր այն լցվել է մեծ թվով հսկայական բետոնե ամրանային սյուներով**Կատաֆիլներ** (**'), քաղաքային հետախույզներ, ովքեր անօրինական կերպով շրջագայում են [[Ստորգետնյա Փարիզ|ստորգետնյա Փարիզի հին քարհանքերի]]  տարածքումː Այս տերմինը լայնորեն օգտագործվում է այն թունելների շարքը նկարագրելու համար, որոնք այլևս չշահագործվող քարհանքերի ցանց են կազմում: [[Փարիզի կատակոմբներ]]ն այս ցանցի մաս են կազմում:

Կատաֆիլների գործունեությունը կոչվում է **կատաֆիլիաː**

== Ստուգաբանություն ==
[[Պատկեր:Gravure_-_Souper_aux_carrières_d'Amérique.jpg|մինի|Փորագրություն, որը պատկերում է ճաշկերույթ Փարիզի 19-րդ թաղամասում` այսպես կոչված ամերիկյան քարհանքերում (1880)]]''Կատաֆիլ'' տերմինը շրջանառության մեջ է մտել 1983  թվականին հրատարակված ''«Կատաֆիլների քաղաքը. մարդաբանական առաքելություն'' ''ստորգետնյա Փարիզում''» գրքից, բայց այս արտահայտությունը, հավանաբար, գոյություն է ունեցել նաև նախկինում՝ փարիզեցիների շրջանում։

Կատաֆիլ բառը, որը նորաբանություն է, կազմված է «կատա» ('', ներքև)'' բառից, որը «[[կատակոմբ]]ներ» (''catacombs)'' բառի հապավումն է, և «ֆիլեո» (**'), դուր գալ, սիրել բայիցː Կատաֆիլը նաև հաճախ սիրահար է բոլոր տեսակի քարհանքերի և ստորգետնյա տարածքների՝ բնական կամ ոչ բնական։ Կատաֆիլիա տերմինը երբեմն վերաբերում է կատաֆիլների համայնքին, բայց ավելի հաճախ՝ կատաֆիլային ոլորտի հետ կապված բոլոր գործողություններին և քաղաքային լեգենդներին։ Կարևոր է տարբերակել կատաֆիլին, ով սիրում և, հետևաբար, հարգում է այս վայրերը, և կատակլաստին, ով դրանք նսեմացնում է:

Իրականում, չկա միասնական շարժում, որը կմիավորի բոլոր կատաֆիլներին։ Այնուամենայնիվ, գոյություն են ունեցել կատաֆիլների մի քանի խմբեր և ասոցիացիաներ։ 1980-ական թվականներից ի վեր Փարիզի ստորգետնյա քարհանքերում տեղի են ունեցել բազմաթիվ գաղտնի ներխուժումներ և երեկույթներ՝ մի քանի մշտական այցելուների հովանու ներքո, ովքեր հաճախ ունեն ստորգետնյա սրահների քարտեզ և գիտեն մուտքի և ելքի կետերը։ Սակայն այցելուների մեծ մասը զբոսնելով է հայտնվում այնտեղ՝ կազմելով հետախույզների անկախ խմբեր, ովքեր ամենից հաճախ պատահականորեն են հայտնվում սրահներում։

## Պատմություն
մինի|Կատաֆիլների ձևավորած սենյակ
1960-ական թվականներից ի վեր տարածված է դարձել կատակոմբներ առանց թույլտվության այցելելու մոլուցքը։ Այս գործունեությունը ներառում է քաղաքային գերեզմանների համար նշվածներից տարբերվող արահետների օգտագործում, հանրային տարածքից մուտքի հորերի օգտագործում կամ նույնիսկ քարանձավներից, տեխնիկական սրահներից, ստորգետնյա տրանսպորտային ցանցերից, և այլն ստորգետնյա մուտքերիի օգտագործում: Այս մուտքերն ու թափառումները անօրինական են:

Մշակվել է կատաֆիլիկ միջավայրին բնորոշ մշակույթ՝ իր բազմակի համայնքով, կանոններով և հակամարտություններով։ Որոշ օրինակներ:.

* Պուրիստ (purist) կատաֆիլները, որոնք սիրում են քարհանքերը, նրանց մթնոլորտն ու պատմությունը, ձգտում են պաշտպանել վայրը՝ խուսափելով այն գրաֆիտիներով վնասելուց կամ պատերը քանդելուց։ Նրանցից ոմանք ունեն քարի մշակման և որմնադրության գիտելիքներ։
* Մյուս մարդիկ փորձում են իրենց հետքը թողնել տարբեր միջոցներով (գրաֆիտի, հանրահավաքներ, վանդալիզմ):

Նաև կոնֆլիկտների առարկա է այն, թե արդյոք պետք է խոսել այս վայրերի մասին, թե ոչ։ Ոմանք պաշտպանում են այս վայրերի մեծ գաղտնիություն պահպանելը, մինչդեռ մյուսները պաշտպանում են գիտելիքների և պատկերագրական կամ տեղագրական փաստաթղթերի փոխանակումը (տարբեր ձևերով` գրքեր, կայքեր, ցուցահանդեսներ)՝ այս հարուստ ժառանգության վերաբերյալ հանրային իրազեկվածությունը բարձրացնելու համար։ Կարելի է նշել, որ այսօր կատաֆիլների մեծ մասը նախընտրում է թաքցնել այս տարածքը, մասնավորապես՝ չտարածելով քարտեզները և խուսափելով վայրերը ցույց տալ անփորձ մարդկանց, որոնց «կատաֆիլ համայնքում» անվանում են «զբոսաշրջիկներ կամ «հանգստացողներ»։

## Վտանգներ
Փարիզի կատակոմբները, որոնք հայտնի են նաև որպես ստորգետնյա քարհանքեր, թունելների, սրահների և խցիկների իսկական լաբիրինթոս են, որոնք կիլոմետրերով ձգվում են քաղաքի փողոցների տակ։ Թեև հետաքրքրաշարժ են, այս վայրերը նաև չափազանց վտանգավոր են, և նրանք, ովքեր որոշում են ուսումնասիրել դրանք, իրենց վտանգի են ենթարկում:

Նախևառաջ, կատակոմբները հայտնի են իրենց անկայունությամբ։ Թունելները հաճախ նեղ են, մութ և փոշոտ, պատերով ու առաստաղներով, որոնք կարող են փլուզվել ցանկացած պահի։ Ավելին, շատ թունելներ փորվել են դարեր առաջ, և դրանց խարխուլ վիճակը դրանք ավելի վտանգավոր է դարձնում։ Որոշակի տարածքներում փլուզման և հողաթաղման ռիսկերը իրական են:

Բացի այդ, կատակոմբները անհյուրընկալ միջավայրեր են։ Բնական լույսի աղբյուր չկա, ինչը կարող է լիակատար ապակողմնորոշում առաջացնել։ Թունելները նաև շատ խոնավ են, ինչը շատ բարձր է դարձնում սայթաքման և ընկնելու ռիսկը։ Թունելներում նաև խեղդվելու ռիսկեր կան, քանի որ շատ տարածքներ կարող են ջրհեղեղվել:

Կատակոմբները նաև կենսաբանական վտանգներ են պարունակում։ Թունելները հաճախ ծածկված են բորբոսով, սնկերով և մանրէներով, որոնք կարող են առաջացնել շնչառական հիվանդություններ և այլ խնդիրներ։ Այցելուները նաև ռիսկի են դիմում շփվելով վտանգավոր կենդանիների հետ, ինչպիսիք են առնետները և չղջիկները, որոնք կարող են փոխանցել լեպտոսպիրոզանման հիվանդություններ։

Վերջապես, կատակոմբներ այցելությունը անօրինական է, և ոստիկանությունը պարբերաբար պարեկում է թունելները՝ մարդկանց դրանց մեջ մտնելը կանխելու համար։ Կատակոմբներում հայտնված յուրաքանչյուր ոք կարող է ենթարկվել տուգանքի և ձերբակալության, իսկ ոստիկանությունը հետապնդեում է թունելներ մտնել փորձող մարդկանց:

Այսպիսով, Փարիզի կատակոմբները հետաքրքրաշարժ, բայց չափազանց վտանգավոր վայր են։ Հավանական այցելուները պետք է հաշվի առնեն այս բոլոր ռիսկերը, նախքան թունելներ մտնելը որոշելը։ Մարդիկ, ովքեր որոշում են ուսումնասիրել դրանք, պետք է շատ զգույշ լինեն և պատրաստ լինեն դիմակայելու չափազանց դժվար պայմաններին։ Կատակոմբները կարող են մահացու լինել, ուստի, բացառությամբ փորձառու մասնագետների, խստիվ խորհուրդ է տրվում լիովին խուսափել դրանցից:

## Շրջայցերի արգելքներ
[thumbtime=0:42|մինի|Հատված 2018 թվականի հունվարի 31-ին հեռարձակված «Արմատներ և թևեր» (''Des racines et des ailes)'' ռեպորտաժից. մուտքը Դենֆեր-Ռոշերո հրապարակից ([Մոնպառնաս թաղամաս)]]
Տարբեր կազմակերպություններ և անհատներ պաշտոնապես լիազորված են այցելել կատակոմբներ։ Դրանց թվում էր ազգային ոստիկանության սպորտային բրիգադը, որին կատաֆիլները տվել են «կատաֆիլիկներ» մականունըː Այդ բրիգադը պարեկություն է կատարում Փարիզ քաղաքի ստորգետնյա քարհանքերում սկսած 1980 թվականից։ Քարհանքերի գլխավոր տեսչությունը և Փարիզի ինքնավար տրանսպորտային վարչությունը նույնպես լիազորված են մտնել կատակոմբներ՝ ամրացումները ստուգելու և փլուզման ռիսկերը չափելու համար։

1955 թվականի նոյեմբերի 2-ի պրեֆեկտուրայի հրամանագրով արգելվել է առանց թույլտվության ցանկացած անձի շրջայցը Փարիզի ստորգետնյա քարհանքերում: Այս հրամանը չկատարելու դեպքում կարող է կիրառվել 150 եվրո տուգանք: Ավելին, Ֆրանսիայի ազգային երկաթուղային ընկերությանը (SNCF) պատկանող երկաթուղային գծով կատակոմբներ մուտք գործելը պատժվում է առավելագույնը 3750 եվրո տուգանքով և 6 ամիս ազատազրկմամբ:
alt=Contravention pour circulation dans les catacombes de Paris|մինի|Տուգանք Փարիզի կատակոմբներում մեքենա վարելու համար

### Կատաֆիլական գործունեություն
մինի|Քարհանքերի գլխավոր տեսչության և կատաֆիլների կողմից քարհանքեր մուտք գործելու համար օգտագործվող աստիճանավոր հոր
Փարիզի հին ստորգետնյա քարհանքերը մտնող և դրանց մասին տեղյակ ցանկացած անհատ կոչվում է կատաֆիլ։ Փորձառու կատաֆիլներն այս քարհանքեր առաջին անգամ իջնող մարդկանց հումորով անվանում են «զբոսաշրջիկներ»: Այս նորեկների այցելությունը վայելելու համար կատաֆիլները գաղտնի են պահում ամենավերջին մուտքերը։ Կատաֆիլների կողմից ընդհատակյա գործունեության անցնելու դրդապատճառները շատ բազմազան են և հիմք են հանդիսացել ամբողջական մարդաբանական ուսումնասիրության դեռևս 1983 թվականին:

Կատաֆիլները էապես տարբերվում են ֆեդերալ քարանձավագետներից նրանով, որ նրանք ձգտում են **առանց թույլտվության** ուսումնասիրել ստորգետնյա վայրերը և ներդնել մարդածին գործոն, ինչը պատմական տեսարժան վայր է ներկայացնում։

Ալպյան քարանձավագիտության որոշ մեթոդներ երբեմն կարող են օգտագործվել դժվարամատչելի տարածքներ ուսումնասիրելու համար (աստիճաններ չունեցող հանքեր, փլուզումներ, ջրհեղեղված սրահներ և այլն): Կարելի է ենթադրել, որ շատ քարանձավագետներ նույնպես զբաղվում են կատաֆիլիայով Իլ դը Ֆրանսում (և այլուր), բայց դա չեն համարում որպես գործելու հիմնական ձև։

Քարանձավագիտությունը զբաղվում է ստորգետնյա տարածքների՝ բնական կամ արհեստական (մարդածին քարանձավագիտություն, հանքարդյունաբերական քարանձավագիտություն) ուսումնասիրությամբ, սակայն արգելքն ավելի շատ առկա է մարդածին միջավայրում։ Քանի որ ֆեդերատիվ քարանձավագետների գործունեությունը կարգավորվում է կանոններով, կանոնները խախտելը միշտ չէ, որ լավ է ընդունվում։

Կարևոր է իմանալ, որ կան նաև բնական խոռոչներ, որոց մուտքն արգելված է քարանձավագետներին՝ անհնազանդ սեփականատերերի կամ վարչակազմերի կողմից մուտքը օրենսդրորեն կարգավորման պատճառով, և որ կան նաև քարանձավագետների ասոցիացիաներ, որոնք հրաժարվում են միավորել իրենց ուժերը և, հետևաբար, չեն ընդունում այս կանոնների որոշակի մասը։

#### Քանաձավագետ և կատաֆիլ
Քարանձավագետի մտածելակերպը հիմնականում հակված է ստորգետնյա միջավայրի գիտելիքներ տարածել և ուսուցանել, ինչը, կարծես, այնքան էլ համատեղելի չէ կատաֆիլների կողմից քարոզվող գաղտնիության պաշտամունքի հետ։ Սակայն, երբ քարանձավագետները հայտնաբերում են նոր քարանձավ կամ քիչ հայտնի խոռոչ, գաղտնիության պաշտամունքը գերիշխում է որպես վայրը պաշտպանելու առաջին միջոց։ Երբեմն որոշակի քարանձավային տեղագրական քարտեզներ երբեք չեն հրապարակվում՝ պրոտեկցիոնիզմի ոգով, և մուտքերը քողարկվում են քարերով, ինչպես դա կարող էր անել մի կատաֆիլ, որը հենց նոր «կատվի սողանցք» (*une chatière*) է բացել։ Եթե որևէ տեղ դուռ է տեղադրվում քարանձավագետների կողմից՝ վայրը յուրացնելով (առանց վարչական սեփականության պատճառների), ապա այն շրջանցվում կամ ոչնչացվում է ուրիշների կողմից, ինչպես ընդունված է կատաֆիլային միջավայրում։

Ինքնին, կատաֆիլի և քարանձավագետի միջև եղած բաժանումը կարող է ընկալվել նույնիսկ տարբեր կերպ։ Կատաֆիլը հիմնականում ակտիվ է քաղաքներում, նա քաղաքային է, իսկ քարանձավագետը հիմնականում ակտիվ է գյուղական վայրերում, նրան գրավում է բնական և վայրի միջավայրի հանգստությունը։

Կատաֆիլիան նաև տարբերվում է սուբտերանոլոգիայից (*Subterranologie*, նեղ իմաստով *(stricto sensu)`* ստորգետնյա քարանձավագիտություն), որը ուսումնասիրում է արհեստական խոռոչները և ստորգետնյա ենթակառուցվածքները.  առաջինը սիրողական մոտեցում է, երկրորդը՝ գիտական։

Փարիզի ստորգետնյա քարհանքերը (մասնավորապես՝ Փարիզի ստորգետնյա քարհանքերի երեք խոշոր ցանցերը, որոնք հայտնի են որպես «13», «Մեծ հարավային» (14-րդ, 15-րդ, 5-րդ և 6-րդ թաղամասերի տակ) և «16» ցանցեր) կազմում են քաղաքին և ավելի լայն իմաստով՝ իրական աշխարհին զուգահեռ չափողականություն. ցերեկային լույսի բացակայությունը թույլ է տալիս մոռանալ ժամանակի հասկացության մասին, և միայն մի քանի վայրեր են թույլ տալիս իմանալ՝ ցերեկ է, թե գիշեր՝ մետրոյի աղմուկի պատճառով, կատաֆիլը կարող է լիակատար ճգնավորություն զգալ, ինչը նրան դարձնում է իր տեսածի և լսածի միակ տերը։ Շատ կատաֆիլներ, որոնք սովոր են այս փորձառությանը, հաճախ են լինում ստորգետնյա Փարիզում, որոշներն՝ ամեն շաբաթ, և երբեմն մի քանի օր անցկացնում են գետնի տակ՝ սննդի, կախովի մահճակալների և քնապարկերի հետ։

### Զարգացումներ և բարելավումներ
մինի|Կատաֆիլային պատեր՝ բետոնային ներարկումն ամրացնելու համար
Այս ստորգետնյա տարածքներում իրականացվող ներկայիս գործունեության շարքում կարելի է առանձնացնել լուսանկարչությունը, ցանցի զարգացումը, որմնանկարների, քանդակների, նստարանների ստեղծումը, ժառանգության վերականգնումը (ցանկապատերի, սյուների վերականգնում, փողոցային ցուցանակների և հուշատախտակների ստեղծում և վերակառուցում) կամ նույնիսկ վայրերի կամավոր մաքրումը, առանց որոնց տեղում մնացած թափոնները միայն կավելացնեն այդտեղ առկա առնետների պոպուլյացիան։ Սրահներում իրականացվող անօրինական կոնսոլիդացիայի, փորման և հարմարավետ դարձնելու աշխատանքների մեծ մասն իրականացվում է ստորգետնյա այս կիսաբնակիչների` կատաֆիլների կողմից։

### Քարտեզագրում
alt=Extrait de plan des catacombes de paris de la police judiciaire en 1983|մինի|Հատված  1983 թվականի դատական ոստիկանության Փարիզի կատակոմբների պլանից
Շատ կատաֆիլներ թարմացնում են Փարիզի կատակոմբների հատակագծերը, իսկ սրահները կարող են փոփոխվել իրականացված  բետոնալցումներից կամ մշակումներից հետո։ Այս պլանները, որոնք տարածված են մտերիմ շրջանակներում, պարզեցված են Քարհանքերի ընդհանուր տեսչության տեխնիկական քարտեզների համեմատ և երբեմն վերօգտագործվում են դատական ոստիկանության սպորտային բրիգադի կողմից, ինչպես դա երևում է Դատական ոստիկանության 2-րդ ստորաբաժանման 1983 թվականի պլանի մի հատվածում։

### Գրաֆիտի
Այս վայրերում զարգացել են նաև ավելի վիճահարույց և համառ գործողություններ, ինչպիսին է գրաֆիտին, որոնք երբեմն հանգեցնում են ժառանգության տարրերի վանդալիզմի։ Այս սովորույթին դեմ որոշ կատաֆիլներ մաքրում են ներկված պատերը երկաթե խոզանակներով, ինչը երբեմն նույնպես վիճահարույց մեթոդ է, քան որ քարը վնասվում էː

Բազմաթիվ անանուն նախագծեր են մեկնարկել՝ գրաֆիտիները հեռացնելու ամենազգայուն վայրերից (հին սրահներ կամ նույնիսկ պահպանվող տարածքներ) հեռացնելուն ուղղված, վայրեր, որոնք պարունակում են բազմաթիվ պատմական հուշատախտակներ և արձանագրություններ։ Սակայն, երբեմն մի քանի դար առաջվա արձանագրությունները, որոնք արվել են ածուխով և կոչվում են «նկարներ» (քարհանագործների կամ Քարհանքերի գլխավոր տեսչության գործակալների կողմից կազմված տեխնիկական դիագրամները) վերջնականապես կորչում են պիտգրաֆիտիների ներկի տակ, չնայած իրենց պատմական և ժառանգական նշանակությունին։

### Թռուցիկներ
Թռուցիկները առարկաներ կամ նշումներ են, որոնք թողնվում են կատակոմբների անկյուններում՝ այլ կատաֆիլների կողմից գտնելու համար։ Սրանք կարող են լինել երեկույթի մասին ազդարարող թռուցիկներ, կպչուն պիտակներ, բանաստեղծություններ, նկարներ, 3D ծեփապատկերներ, կատակներ, ծաղրանկարներ կամ նույնիսկ, ավելի զարմանալի է՝ զարդեր։ Թռուցիկները լամինացված են, որպեսզի դրանք չվնասվեն շրջակա խոնավությունից, որը թղթի կտորը արագորեն վերածում է բորբոսի։ Գտնվելուց հետո, եթե կատաֆիլն ունի կրկնօրինակ, թռուցիկները կարող են փոխանակվել և տեղադրվել տարբեր հարթակներում (ֆորումներ կամ սոցիալական ցանցեր)՝ իրենց տիրոջը տեղեկացնելու կամ պարզապես իրենց հավաքածուն ցուցադրելու համար:

## Կատաֆիլիայի աճ
Սոցիալական ցանցերի ի հայտ գալը՝ 2004 թվականին Facebook-ի, 2005 թվականին YouTube-ի և 2010 թվականին Instagram-ի ստեղծմամբ, թույլ տվեց բոլորին տեսնել, թե ինչ է կատարվում Փարիզի մայրաքաղաքային նկուղներում, այնպիսի գործողություններ, որոնք մինչ այդ գաղտնի էին պահվում։ Լուսանկարները, տեսանյութերը և ֆորումի հաղորդագրությունները հեշտությամբ փոխանակելու հնարավորությունը շարժում է յուրաքանչյուրի հետաքրքրությունը, ով պատահաբար կարող էր տեսնել այս բովանդակությունը։ Ինֆլյուենսերի մասնագիտությունը նույնպես ուժեղ ազդեցություն է ունեցել տեսանելիության և կատակոմբներ այցելող բնակչության վրա, որը տարեցտարի աճում է:

Այս դեպքում սոցիալական ցանցերի և կատաֆիլիայի միջև կապը շատ սերտ է դառնում։ Սոցիալական ցանցերի օգտատերերի դեմոգրաֆիական տվյալները ցույց են տալիս, որ այս հարթակների օգտատերերի մեծամասնությունը երիտասարդներն են։ Հետևաբար, այս անհատներն առաջինն են, ովքեր տուժում են կատաֆիլիայի միտման վրա ազդեցիկ հաղորդակցություններից, ինչպես դա տեղի է ունեցել տեսանկարահանող Սքյուզիի (Լուկաս Ադրիեն Հաուշար) «Իջնելը Փարիզի կատակոմբներում» տեսանյութի դեպքում, որի դիտումները 2020 թվականի ապրիլի 8-ի դրությամբ հասել էր ավելի քան 7.4 միլիոն մարդու։

Քանի որ Ստորգետնյա Փարիզի մասին տեղեկություններն օրեցօր աճում են ամբողջ աշխարհում, օտարերկրացիներն ու փարիզեցիները փորձում են իրենց բախտը, ինչի արդյունքում աճում է ակտիվ երիտասարդ կատաֆիլ բնակչության թիվը, իսկ կանանց թիվը (մինչ այժմ փոքրամասնություն էր) գրեթե հավասարվել է տղամարդկանց թվին։

## Ժառանգության վտանգվածություն
[մինի|[Հազվագյուտ իրերի կաբինետ|«Հանքաբանական պահոցի» աստիճաններին ներկայացված են ապարի նմուշներ (հողի վերին շերտից մինչև կավճի շերտեր) (19-րդ դարի լուսանկար)ː Նկարում նշված են երկրաբանական շերտի անվանումը և դրա իրական բարձրությունը, նաև ցուցադրված են հայտնաբերված բրածոներ, մանրամասներ և հին գործիքներː]]
Քարհանքերի գլխավոր տեսչության (IGC)՝ ազգային ոստիկանության սպորտային բրիգադի հետ համագործակցությամբ աշխատելու մեթոդները երբեմն վիճելի են դառնում, երբ բետոնալման համատեքստում գործի է դրվում ստորգետնյա ժառանգությունը։ Փարիզի կատակոմբներ մուտք գործելու համար փորված մուտքերը Քարհանքերի գլխավոր տեսչության կողմից պարբերաբար լցվում են բետոնով, երբեմն կլանելով ամբողջական, անաղարտ սրահներ, որոնք թվագրվում են մի քանի դար առաջ։ Այս մեթոդը թույլ է տալիս բրիգադին և Քարհանքերի գլխավոր տեսչությանն ապահովել, որ այլ անցքեր չհայտնվեն՝ հաշվի առնելով փորման բարդությունը, որը բետոնն առաջացնում է կատաֆիլների համար, չնայած որ տեխնիկապես սրահները կարող էին պահպանվել։ Բետոնալցումները կարող են նաև թույլ տալ Փարիզում նոր բնակելի շենքեր կառուցել։

Հնարավորության դեպքում ստորգետնյա սրահները ծածկելը սահմանափակելու համար կատաֆիլները միավորվում են ժառանգությունը պահպանելու և իրենց ձեռքերով ամբարտակներ կառուցում բետոնալցումը զսպելու համար։

Անհետացման սպառնալիքի տակ գտնվող վայրերի շարքում կարելի է գտնել Պորտ-Մաոնի քարհանքերը, որոնք գտնվում են Մոնսուրիի ֆերմայի տակ, որը 2013 թվականին գնվել է Փարիզի քաղաքապետարանի կողմից։ Վերականգնման նախագիծը, մասնավորապես, ներառում է կառուցվածքային քանդումներ և Տրուբադուրի տաղավարի ընդլայնումների կառուցում ː

Որոշ հանքաբանական պահոցներն այժմ անհետացել են ծածկման աշխատանքներից հետո, ինչպիսիք են Ֆոնտենբլո ճանապարհի տակ գտնվող Տուդուզի հանքաբանական պահարանը, որը 20-րդ դարում Փարիզի մետրոյի համար նախատեսված կառույցների կառուցումից ի վեր բետոնալցվել է (մնացել են միայն երկու փոքր լրացուցիչ աստիճանները և չորս խորշերից երկուսը), և Գերինետի պահարանը, որը 2010 թվականին բետոնալցվել էː Պարոն Գերինետի հանքաբանական պահարանը 19-րդ դարում Փարիզի քարհանքերում կառուցված յոթ ստորգետնյա հետաքրքրաշարժ իրերի կաբինետներից մեկն է եղել:

## Հանրային դեմքեր
Կատաֆիլյան միջավայրի հետևորդների շարքում կարող ենք գտնել «Free» ֆրանսիական հեռահաղորդակցության ընկերության հաղորդման հիմնադիր և տնօրեն Քսավիեր Նիելին կամ Ջոի Սթարին:

Քսավիեր Նիելն, իր ստորգետնյա ճանապարհորդությունը հեշտացնելու համար, գնել է Փարիզի 6-րդ շրջանում գտնվող մի շենքի տարածքը, որը ռազմավարական առումով տեղակայված էր ստորգետնյա սրահների վերևում։ Այս սենյակը հնարավորություն է տալիս մուտք գործել սրահներ պարուրաձև քարե աստիճաններով, սակայն մուտքը  պաշտպանված է 50 սմ հաստությամբ բետոնե սալիկով և պատված 15 միլիմետր հաստությամբ պողպատե թիթեղով: Քսավիեր Նիելը նաև Լեֆեբվրի միջուկային ապաստարանի սեփականատերն է, որը գտնվում է Փարիզի 15-րդ թաղամասի Լեֆեբվրի բուլվարում։ Այս ապաստարանը, որը գտնվում է նախկին Պոնտ-է-Շոսե շենքում, ներառում է Free ընկերության գերանվտանգ համակարգչային սերվերները և, մինչ այս զավթումը, նաև ապահովում էր ստորգետնյա անցումներ անմիջական մուտք գործելը:

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 1908 - Émile Gérards, *Paris Souterrain*, Garnier Frères, Paris. Réédition en 1991 par les éditions DMI, .
* 1953 - Charles Kunstler, *Paris souterrain*, éditions Flammarion.
* 1983 - Barbara Glowczewski, *La Cité des cataphiles — Mission anthropologique dans les souterrains de Paris*, éditions Librairie des Méridiens, .
* 1990 - 
* 1993 - René Suttel, *Catacombes et Carrières de Paris*, éditions du Treuil, .
* 2001 - Alain Clément et Gilles Thomas, *Atlas du Paris Souterrain — La doublure sombre de la ville lumière*, éditions Parigramme, .
* 2007 - Günter Liehr et Olivier Faÿ, *Les Souterrains de Paris — Légendes, mystères, contrebandiers, cataphiles…*, éditions De Borée, .
* 2008 - Philippe Collignon et Dominique Lavault, *Le Cimetière des Monstres*, Éditions CielStudio, .
* 2013 - Basile Cenet, *Vingt Mille Lieux sous Paris*, Éditions du Trésor. 
* 2017 - Aurélien Noyelle, *Sous Paris*, Lemieux éditeur 
* *[http://www.prefecture-police-paris.interieur.gouv.fr/carrieres/Metiers/catacombes_70.htm Policiers en sous-sol]*, coll. Liaisons (publication de la Préfecture de police de Paris), janvier-février 2000
* Plus de livres en français sur le sujet

## Արտաքին հղումներ
*  Emile Gerards (1991) Paris Souterrain
* 

Կատեգորիա:Կրաքարային քարանձավներ
Կատեգորիա:Հանքային գործ
Կատեգորիա:Փարիզի ժամանցի վայրեր
Կատեգորիա:Փարիզի մշակութային վայրեր
Կատեգորիա:Փարիզի մշակույթ
Կատեգորիա:Փողոցային մշակույթ
Կատեգորիա:Քարանձավներ
Կատեգորիա:Նորաբանություններ
Կատեգորիա:Զբաղվածություն