Խենթի գրառումները

**Խենթի գրառումները** (, ), պատմվածք, որը գրվել է Լու Սինի կողմից և հրատարակվել 1918 թվականին։ Սա առաջին պատմությունն էր, որը գրված էր բայհուա լեզվով Հանրապետության (1912—1949) շրջանում։ Գիրքը ներառվել է նաև Բոլոր ժամանակների և ժողովուրդների 100 լավագույն գրքերի ցանկում։ Այս պատմությունը կարելի է անվանել չինական մոդեռնիզմի առաջին գործերից մեկը։

2014 թվականին *The Telegraph*-ի կողմից ճանաչվել է որպես բոլոր ժամանակների ասիական լավագույն նովելներից մեկը:

## Դիպաշար

Ստեղծագործության օրագրային ձևաչափը ոգեշնչվել է Նիկոլայ Գոգոլի «Խենթի օրագիրը» պատմվածքից, ինչպես նաև գլխավոր հերոսին խելագար դարձնելու գաղափարը, ով իրականությունն ավելի պարզ է տեսնում, քան իր շրջապատում գտնվող բոլորը: Լու Սինի ստեղծագործության «խենթը» տեսնում է «կանիբալիզմի» դեպքեր ինչպես իր ընտանիքում, այնպես էլ իրեն շրջապատող գյուղում, այնուհետև կոնֆուցիական դասականների մեջ հայտնաբերում է մարդակերության կոչեր: Քննադատները ողջունել են պատմությունը որպես գրոհ ավանդական չինական մշակույթի վրա և նոր մշակույթի և իդեալների կոչ:

Հարկ է նշել, որ բուն օրագրի ներածությունը գրվել է Լու Սինի կողմից վենյաներեն։ Դա արվել է «խենթին», որն օգտագործում է բայհուան, հեղինակից հստակ տարանջատելու համար։ Ստեղծագործությունը դարձավ կուլտային դասական այն ժամանակ ստեղծվող *Նոր Մշակույթի* շարժման համար և ներառվեց Լու Սինի պատմվածքների ժողովածուում։

Պատմությունը խենթի օրագրային գրառումներն են (բայհուա լեզվով), ով, ըստ դասական չինարենով գրված նախաբանի, տառապում էր պարանոյայով, բայց այժմ բուժվել է և աշխատանք է գտել մեկ այլ քաղաքում: Կոնֆուցիական դասականներին ուշադիր ուսումնասիրելուց հետո օրագրի հեղինակը՝ ենթադրյալ «խենթը», սկսում է տեսնել «Կերե՛ք մարդկանց» բառերը տեքստի տողերի միջև։ Հետո նա սկսում է զգալ, որ իրեն շրջապատող բոլոր մարդիկ, ներառյալ սեփական ընտանիքը, մարդակեր են։ Օրագրի հեղինակն ասում է, որ «վատ մարդկանց» ուտելու ավանդույթը նախկինում էլ եղել է, բայց նա երբեք չի նշում, թե կոնկրետ ինչ են արել այդ մարդիկ։

Պատմությունը նկարագրում է նաև մի դրվագ, երբ գրառումների հեղինակը գյուղացիներից մեկին հարցնում է, թե ճիշտ է, որ նրանք մարդկանց ուտում են։ Ինչին գյուղացին պատասխանում է, որ նման գործելաոճը վաղուց է եղել, և, հետևաբար, իմաստ չունի քննադատել կամ այս թեմայով որևէ հարց տալ, և ամեն կերպ խուսափում է հարցի հետագա քննարկումից։ Այս հատվածը կարդալուց հետո կարելի է հասկանալ, որ հեղինակը օգտագործում է «կանիբալիզմը» որպես փոխաբերություն՝ պատկերելու ավանդական չինական հասարակության մեջ ձևավորված կոնֆուցիական ավանդույթն ու հիերարխիան, որը հեղինակը քննադատում է պատմվածքի վառ և երբեմն վախեցնող պատկերների միջոցով:

## Գրականություն
* Lu, Xun, Editor: Kevin Nadolny, Illustrations by Baidi and Gege. *Short Stories from Lǔ Xùn’s Nàhǎn*. *[[Capturing Chinese]]*, July 1, 2009. , 9780984276202.
* 
* , pp. 32-36.
* A Madman's Diary. (2021). Retrieved 25 April 2021, from https://www.marxists.org/archive/lu-xun/1918/04/x01.htm
* Chen, P. (1999). Modern Chinese: History and sociolinguistics. Cambridge: Cambridge University Press.
* Chen, P. (2007). China. In A. Simpson (Ed.), Language and national identity in Asia (pp.&nbsp;141–167). Oxford: Oxford University Press.
* 
*   
* 
* 
* Norman, J. (1988). Chinese. Cambridge: Cambridge University Press.
* 
* 

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Full Chinese text of 狂人日記 at Project Gutenberg
*English translation at Marxists.org
* Lesson Plan for Lu Xun's Preface and "Diary of a Madman"

Կատեգորիա:Չինական գրականություն
Կատեգորիա:Պատմվածքներ