Մի կնոջ պատմածից

**«Մի կնոջ պատմածից»**, Հրաչյա Քոչարի պատմվածքներից։ Գրվել է 1942 թվականին։ Զետեղված է «Հերոսական ժամանակներ» շարքում։ 
## Գնահատական
Ողբերգական կոլորիտ ունեն Քոչարի շատ գրվածքներ, և դրանց մեջ է այնպիսի մի ցնցող դեպքի նկարագրություն, ինչպիսին է «Մի կնոջ պատմածից» գրվածքը։ Ժողովուրդների եղբայրությունը իր գեղարվեստական կոնկրետացումն է ստացել հատկապես «Սրբազան ուխտ» ինչպես և «Բարեկամություն», «Մի կնոջ պատմածից», «Փրկիչը», «Ժողովրդի ձայնը», «Ստալինգրադի հայ պաշտպանները» պատմվածքներում ու ակնարկներում։

## Սյուժե
Պատմողը ներկայացնում է, թե ինչպես կրակի միջից դուրս վազող անծանոթ կինը, ուժասպառ պատմում է այն ավերածությունների մասին, որ գործում են գերմանական զավթիչները։ Ոչ ոք չէր կարող մտածել իր կյանքը փրկելու մասին։ Բայց գտնվեց մեկը, որ ոտքի ելավ ու ասաց, որ «նրանք այրո՜ւմ են մեր հայրենիքը»։ Երիտասարդ կինը պատմում է այնպիսի եղելություններ, որ որևէ մեկի մտքով չէր կարող անցնել։ Կանայք ամեն կերպ փորձում էին թաքցնել իրենց գեղեցկությունը։ Մայրերը փակում են դռները, լուսամուտները, բայց նրանք ներս են մտնում սպայի հետ, «ինչպես քաղցած գայլի ձագերն իրենց մոր հետ»։ Թշնամիները ներս են մտնում, խուզարկում տունը, երեխայի ձեռքից խլում կարագով հացը, շաքարամանը դատարկում, կաթը վերցնում խմում են։ Վերցնում են ինչ որ կա։ Եկատերինա Ֆեոդորովնան պատմում է, որ բոլշևիկ են համարում յոթանասունհինգամյա ծեր կնոջը, որ անիծում է նրանց և հայհողում են ու  սպանում։  Եկատերինա Ֆեոդրորվնան անընդհատ կրկնում է, որ գուցե իրենք մոռանան, բայց երեխաները՝ ոչ։ Կինը շարունակում է և պատմում, որ ծայրի թաղն արդեն դատարկվում է, և մի կին աղաղակում է. «Այրո՜ւմ են գյուղը, գյուղն այրո՜ւմ են...»։ Հայրական տանից դուրս հանեցին նաև Եկատերինա Ֆեոդորովնային, Մարիային և  նրանց երեխաներին։ Նրանք ականատես են լինում, թե ինչպես են նավթ լցնում տան շեմին ու այրում։  Երկու ծեր կանայք՝ Մատրիա  Տիմոֆեևնա Բարաշինսկայան և Մարֆա Միխայլովնա Ռիկովնան, չէին կարող քայլել։ Սպայի հրամանով զինվորները նրանց ոտքերից քարշ տալով  հանեցին տներից։ Թշնամու դեմ կանգնեց  գյուղացի Նիկոլայ Ալեքսեևիչ Կոշկարյովը։ Գերմանացիները մտան նրա տուն և հրամայեցին, որ դուրս գա։ Ծերունին իր ընտանիքի անդամներին համբուրեց ու ասաց.  «-Գնա՜ք բարով, կենդանի մնացեք դուք ու պատմեցեք բոլորին, թե ինչ տեղի ունեցավ մեր գյուղում… իսկ ես կմնամ…»։ Սպան կարգադրում է փակել դուռը և այրել։ Սպան և զինվորները նայում էին այրվող տանը։ Երբ կրակը հասավ ծերունուն նա դեռ հայհոյում էր Տարաս Բուլբայի պես։ Նա ուժի ու վրեժխնդրության խորհրդանիշն էր, այդ յոթանասուհինգամյա ռուս  գյուղացին, հին զինվորն ու հերոսը։ Բոլորը ճանաչում էին Կոշկարյովին, բայց նա միակը չէր։ Գերմանացիները իրենց տների մեջ սպանեցին նաև Կոզլով Եմիլյան Եֆրեմովիչին և Բարադինսկի Վասիլի Իվանովիչին։ Եվ այդպես այրվում էր ամբողջ գյուղը… «դա իմ հայրենական Կրուտոյ Լոգ գյուղն էր, ես  հետո քաղաքի բնակչուհի էի դարձել, իմ ընտանիքի օրրանը Բելգորոդ քաղաքն էր...»։

## Կերպարներ

* Եկատերինա Ֆեոդորովնա
* Սլավիկ տղան
* Մարիա քույրը
* Մատրիա Տիմոֆեևնա Բարաշինսկայա
* Մարֆա Միխայլովնա Ռիկովան
* գյուղացի Նիկոլայ Ալեքսեևիչ Կոշկարյով
* ծերունի Կոզլով Եմիլյան Եֆրեմովիչ
* Բարադինսկի Վասիլի Իվանովիչ

## Տես նաև

* Մեծ տան զավակները
* Եղբայրները (Հրաչյա Քոչար)
* Հերոսների ծնունդը
* Ռուս մարդու տունը
* Նախօրյակին
* Բարեկամություն (Հրաչյա Քոչար)

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հրաչյա Քոչարի ստեղծագործություններ
Կատեգորիա:1942 գրքեր