open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Էլեոնորա Գոնզագա, Ուրբինոյի դքսուհի

**Էլեոնորա Գոնզագա** (, ), Ուրբինոյի դքսուհի, որն Ուրբինոյի դուքս Ֆրանչեսկո Մարիա դելլա Ռովերեի հետ ամուսնությամբ որոշ ժամանակ հանդիսացել է նաև գահի խնամակալ։

## Կյանք
Էլեոնորան եղել է Մանտովայի մարքիզ Ֆրանչեսկո II Գոնզագայի ու Իզաբելա դ՛Էստեի յոթ զավակներից ավագը։ Նրա հայրը հանրահայտ ազատամիտ մարդ էր, իսկ մայրը՝ արվեստների հանրահայտ հովանավոր։ 1509 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ամուսնացել է Ուրբինոյի դուքս Ֆրանչեսկո Մարիա դելլա Ռովերեի հետ։ Նրանց երկու որդիներն ու երեք դուստրերը բոլորը սերունդներ են ունեցել։

Էլեոնորան, որը մեծապես պատասխանատու էր Ուրբինոյի ներքին կառավարման համար իր ամուսնու աքսորի ժամանակ, արվեստների կարևոր հովանավոր էր։ Բարձրագույն մշակույթի ներկայացուցիչ արքայադուստր լինելեվ՝ նա եղել է Պիետրո Բեմբոյի, Յակոպո Սադոլետոյի, Բալդասսար Կաստիլոնեի և Տորկվատո Տասսոյի ընկերը։ 1537 թվականին Տիցիանը նրան մեկ անգամ պաշտոնապես նկարել է որպես ամուսնու՝ նույն տարվա մեջ ստեղծված կտավի շարունակություն, սակայն նրա դեմքը կարելի է տեսնել այդ ժամանակաշրջանում Տիցիանի ստեղծած երեք այլ կտավների մեջ ևս՝ «Գեղեցկուհին», «Մորթե թիկնոցով աղջիկը», «Ուրբինյան Վեներա»․ վերջինս պատվիրվել է որդու՝ Գվիդոբալդո II դելլա Ռովերեի կողմից։

## Զավակներ
*Ֆեդերիկո դելլա Ռովերե (1511 — մահացել է երկու ամսական հասակում)։
*Գվիդոբալդո II դելլա Ռովերե (2 ապրիլի, 1514 — 28 սեպտեմբերի, 1574), ամուսնացել է Ջուլիա վարանոյի հետ և զավակ ունեցել, այնուհետև ամուսնացել է Վիտորիա Ֆարնեզեի հետ և զավակ ունեցել։
*Ջիովանա դելլա Ռովերե (1515 — 1518)։
*Ջիովանի դելլա Ռովերե (1516 — 1518)։
*Կատերինա դելլա Ռովերե (1518 — 1520)։
*Բեատրիս դելլա Ռովերե (1521 — 1522)։
*Ֆրանչեսկո Մարիա դելլա Ռովերե (1523 — 1525)։
*Իպոլիտա դելլա Ռովերե (1525 — 1561), հավանաբար ամուսնացել է Մոնտալտոյի դուքս Անտոնիո Արագոնցու հետ։
*Մարիա դելլա Ռովերե (1527 — 1528)։
*Էլիսաբետա դելլա Ռովերե (1529 — 6 հունիսի, 1561), ամուսնացել է Մասսայի մարքիզի հետ ու զավակ ունեցել։
*Ջուլիա Ֆելտրիա դելլա Ռովերե (1531 — 4 ապրիլի, 1563), ամուսնացել է Մոնտեկիոյի լորդ Ալֆոնսո դ՛Էստեի հետ ու զավակ ունեցել (Մոդենայի դուքս Չեզարե դ՛Էստեի ծնողներն էին)։.
*Ջուլիո Ֆելտրիո դելլա Ռովերե (1533 — 1598), դարձել է կարդինալ, հետագայում ապօրինի զավակներ ունեցել՝ Իպոլիտո և Ջուլիո։
*Վիոլանտե դելլա Ռովերե (1535 — 1538)։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:16-րդ դարի իտալացիներ
Կատեգորիա:Իտալիայի ազնվականություն
Մոհամադ Խաթամի

**Մոհամադ Խաթամի** (, *Mohammad Xâtami*, ), Իրանի Իսլամական Հանրապետության հինգերորդ նախագահը` 1997-2005 թթ․։ Նախագահ է ընտրվել է 1997 թվականին, երկրորդ անգամ վերընտրվել է 2001 թվականին։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1943 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Յազդ օսթանի Արդական քաղաքում` այաթոլայի ընտանիքում։ Կրտսեր եղբայրը՝ Մոհամադ Ռեզա Խաթամին 1983 թվականից ամուսնացած է այաթոլա Խոմեյնի Զահրայի թոռնուհու հետ։

19 տարեկանում մեկնել է Ղոմ, որտեղ ուսումնասիրում է աստվածաբանություն։ 1965 թվականին ընդունվել է Սպահանի համալսարան, 1969 թվականին ստացել է փիլիսոփայության բակալավրի աստիճան։ Նույն թվականին Իրանի զինված ուժերում զորակոչվել է ծառայության։ 1970 թվականին ուսումը շարունակել է Թեհրանի համալսարանում, որից հետո վերադարձել Ղոմ։

1970-ական թվականներին սկսել է համագործակցել շահ Մուհամեդ Ռեզա Պահլավիին հակառակ ուժերի հետ։ 1978 թվականին ընտրվել է Գերմանիայի Համբուրգ քաղաքում գտնվող Իսլամական կենտրոնի ղեկավար։ Իսլամական հեղափոխության հաղթանակից հետո ընտրվել է պատգամավոր Արդականից։

1982-1992 թվականներին եղել է Իրանի մշակույթի նախարար։ 1992 թվականին նշանակվել է նախագահի խորհրդական և Ազգային գրադարանի տնօրեն։ Դասավանդել է Իրանի բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում։

1997 թվականի մայիսի 23-ին ընտրվել է Իրանի նախագահ՝ ստանալով ձայների 69,5%-ը (Աքբար Նաթեկ-Նուրին պարտվել է)։ Նա հռչակել է մշակույթի նկատմամբ հանդուրժողական վերաբերմունքի քաղաքականության սկիզբը և արևմտյան երկրների հետ ավելի սերտ կապեր հաստատել։ 2001 թվականին վերընտրվել է երկրորդ անգամ (Ահմադ Թավակոլին պարտվել է)։

Խաթամին խոսում է պարսկերեն, արաբերեն, անգլերեն և գերմաներեն։ Ամուսնացած է, ունի երեք երեխա։

## Ելույթներ
2006 թվականի սեպտեմբերի 11-ին ելույթ է ունեցել Հարվարդի համալսարանում, նշել է, որ իսլամում համասեռամոլությունը հանցագործություն է և հանցագործությունները պետք է պատժվեն։ Միևնույն ժամանակ ասել է, որ համասեռամոլների համար մահապատժի կիրառումը կարող է քննարկման առարկա դառնալ։ Հարցին, թե ինչպես է նա գնահատում 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի իրադարձությունները, Խաթամին պատասխանել է, որ «նրանք, ովքեր ուրիշներին դժոխք են նետում, երբեք չեն հասնի դրախտ»։

## Մրցանակներ
2002 թվականին շնորհվել է «Քաղաքակրթությունների երկխոսություն» միջազգային մրցանակը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:Թեհրանի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Իսլամական խորհրդակցական ժողովի 1-ին գումարման պատգամավորներ
Կատեգորիա:Իրանի նախագահներ
Կատեգորիա:Իրանի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Իրանցի գրողներ
Կատեգորիա:Իրանցի ռազմական գործիչներ
Կատեգորիա:Մուսուլման աստվածաբաններ
Կատեգորիա:Պարսիկ փիլիսոփաներ
Հենրիկ Վարդանյան

**Հենրիկ Խորենի Վարդանյան** (), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան պատերազմի մասնակից։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1941 թվականի մարտի 21-ին, Եղեգնաձորի շրջանի Ռինդ գյուղում (ներկայում՝ Վայոց ձորի մարզ)։ Մասնագիտությամբ էլեկտրիկ էր։ Աշխատել է Երևանի խոշոր պանելային տնաշինության գործարանում որպես էլեկտրափականագործ։ Ապրում էր Երևանում, կնոջ և երկու երեխաների հետ։

Զոհվել է 1988 թվականի հունիսի 10-ին Ռինդ գյուղում՝ ինքնաշեն միջոցներ փորձարկելու ժամանակ։ Թաղված է Ռինդի գերեզմանատանը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ
Թամթայի խաչքար (Նորավանք)

**Թամթայի խաչքար**, գտնվում է Հայաստանի Վայոց Ձորի մարզի Ամաղու գյուղից 3 կմ հարավարևելք՝ Նորավանք վանական համալիրի գավթի արևելյան պատի մոտ՝ ներքուստ, ընդհանուր պատվանդանին կանգնած զույգ խաչքարերից ձախակողմյանը։ Հաշվառված է Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պետական ցանկում (11.8.1/1.3.17)։

## Տեղադրություն

Նորավանք վանական համալիրի գավթի արևելյան պատի մոտ՝ ներքուստ, ընդհանուր պատվանդանին կանգնած զույգ խաչքարերից ձախակողմյանը։

## Վիմական արձանագրություն

Խաչքարի ստորին մասում առկա է 4 տող վիմական արձանագրություն.

#Ի ԹՎ(ԻՆ) :ՉԺ: (1261). Ի ԿԱՄՍ ՈՂՈՐՄՈՒԹԵ(ԱՆ)
#ԱՐԱՐՉԻՆ Յ(ԻՍՈՒՍ)Ի, ԵՍ՝ ԲՈՒՐԹԷԼ, ՈՐԴԻ ԷԼԻԿՈՒՄԻ ՈՐԴՈ ՄԵ
#ԾԻ ԼԻՊԱՐՏԻ, ԿԱՆԿՆԵՑԻ ԶԱ(ՍՏՈՒԱ)ԾԸՆԿԱԼ ՆՇԱՆՍ ՄԱՒՐ
#ԻՄ ԹԱՄԿԱ, ՅԻՇԱՏԱԿ ՅԱՒԻՏԷՆԻՑ. ՅԱՂԱՒԹ ՅԻՇԵՑԷՔ։

Համաձայն արձանագրության՝ խաչքարը կանգնեցրվել է ի հիշատակ Թամթային։ Պատվիրատուն Լիպարիտի թոռ՝ Էլիկումի որդի, Բուրթել իշխանն է։ Խաչքարը կանգնեցվել է 1261 թվականին։

## Տես նաև
* Նորավանք

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի խաչքարեր
Կատեգորիա:Խաչքարերի վիմական արձանագրություններ
Ստեփան Նալբանդյան

**Ստեփան Ժորայի Նալբանդյան** (), հայ վերականգնող-ճարտարապետ, Պատմական հուշարձանների ճարտարապետների հայկական ասոցիացիայի համանախագահ, Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամ։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1958 թվականի նոյեմբերի 4-ին, Երևանում։ Սովորել և ավարտել է Ճարտարապետության և շինարարարության Հայաստանի ազգային համալսարանի (նախկինում Կ. Մարքսի անվան պոլիտեխնիկական ինստիտուտ) ճարտարապետության ֆակուլտետը։

1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժից հետո եղել է «Երկիր և մշակույթ» հայաստանյան մասնաճյուղի նախագահը և այդ կազմակերպության միջոցներով իրականացրել է Հայաստանի տարածքում գտնվող մի շարք հուշարձանների ուսումնասիրման, պեղման, ամրակայման, նորոգման և վերականգնման աշխատանքներ։

Հայաստանի Հանրապետությունում և Արցախի Հանրապետությունում պատմության ու մշակույթի մի շարք անշարժ հուշարձանների ամրակայման, նորոգման և վերականգնման գիտանախագծերի հեղինակ է, Պատմական հուշարձանների ճարտարապետների հայկական ասոցիացիայի համանախագահ, Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամ, ԿԳՄՍ նախարարության գիտամեթոդական խորհրդի անդամ։

Մահացել է 2021 թվականի հունվարի 24-ին, Երևանում։

## Պարգևներ
Հայաստանի և այլ պետությունների կողմից արժանացել է մի շարք պատվոգրերի և շնորհակալագրերի։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ
Կատեգորիա:Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամներ
Մայնա Թրեանոր Ավենտ

**Մայնա Թրեանոր Ավենտ** (, ), ամերիկացի նկարչուհի։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1868 թվականի սեպտեմբերի 17-ին Թենեսի նահանգի Նեշվիլ քաղաքում՝ Թոմաս Թրեանորի (*Thomas O. Treanor*) և նրա կնոջ՝ Մերի Էնդրյուս Թրեանորի (*Mary Andrews Treanor*) ընտանիքում։

220 px|left|thumb|''Tulip Grove''
220 px|thumb|right|''Mayna Treanor Avent Studio''
Մեծացել է *Tulip Grove* առանձնատանը, որը կառուցվել է 1836 թվականին Էնդրյու Ջեքսոն Դոնելսոնի համար, որն ԱՄՆ 7-րդ նախագահ Էնդրյու Ջեքսոնի եղբորորդին էր։

Երկու տարի Մայնան նկարչություն է սովորել Օհայո նահանգում՝ Ցինցինատիի արվեստի ակադեմիայում և Փարիզի Ժյուլիան ակադեմիայում։ Այնուհետև Ավենտն նկարչություն է դասավանդել Նեշվիլում, Մասաչուսեթսում, Հարավային Կարոլինայում և Թենեսիում ցուցադրել է յուղաներկով և ջրաներկով նկարած իր կտավները։ Նա հաճախ աշխատել է այսպես կոչված Mayna Treanor Avent ստուդիայում, որը գտնվել է Թենեսի նահանգի Էլկմոնտ քաղաքում գտնվող Գրեյթ Սմոքի Մաունթիս ազգային պարկի *Jake's Creek Trail* արահետի վրա։ Եղել է *Nashville Studio Club*-ի և *Centennial Club*-ի, ինչպես նաև *Nashville Artists Guild* գիլդիայի անդամ։

### Անձնական կյանք
1891 թվականին նկարչուհին ամուսնացել է Ֆրենկ Ավենտի հետ (*Frank Avent*)։ Վերջինս եղել է փաստաբան Մերֆրիսբորոյից, որն աշխատել է Թենեսիի *State Railroad Commissioner* ընկերությունում։ Նրանք ունեցել են որդի՝ Ջեյմս Ավենտը, որը 1919-1949 թվականներին աշխատել է որպես *Standard Oil* գրասենյակի ղեկավար, որը գտնվել է Չինաստանում։ 1949 թվականին Ջեյմս Ավենտն իր ընտանիքի հետ առանձնացել է Թենեսի նահանգ Սևանի բնակավայրում, որտեղ Մայնա Թրեանոր Ավենտն անցկացրել է իր կյանքի վերջին երեք տարիները։

Մահացել է Սևանիում 1959 թվականի հունվարի 2-ին։ Թաղվել է Մերֆրիսբորոյի *Evergreen Cemetery* գերեզմանատանը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Mayna Treanor Avent (1868—1959)

Կատեգորիա:19-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի արվեստագետներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարչուհիներ
Կատեգորիա:Կին արվեստագետներ
Նինա Բայկո

**Նինա Բայկո** (, ), խորհրդային երգչուհի (մեցցո-սոպրանո), երաժշտության ուսուցիչ։

## Կենսագրություն

Ծնվել է 1933 թվականի օգոստոսի 25-ին, Յաբլունիցա գյուղում (այժմ` Լեհաստանի Ռեզեսովսկի շրջան)։ Հայրը եղել է համայնքապետ, մահացել է էլեկտրական ցնցումից։ Հայրը Լուսավորության տան շենքի մոտ սեփական հողատարածք էր առանձնացրել, ընթերցասրահը լցրել էր ուկրաինական գրքերով և թերթերով։ Նրանից բացի ծնողները դաստիարակել են ևս չորս դուստր։ 1945 թվականին վերաբնակեցման ժամանակ ընտանիքը հաստատվել է Բուսկ քաղաքում։

1950-1980 թվականներին նա ընտանեկան տրիոյի կազմում երգել է իր քույրերի` Դանիիլայի և Մարիայի հետ միասին։

Սովորել է երաժշտա-մանկավարժական ուսումնարանում, 1958 թվականին ավարտել է Լիսենկոյի անվան Լվովի ազգային երաժշտական ակադեմիան` վոկալի և բամբիռի դասարանը։ 1953-1956 և 1966-1980 թվականներին աշխատել է որպես ուսուցիչ Լվովի մանկական երաժշտական դպրոցում։ 1956 թվականին Բայկո քույրերի եռյակը ելույթ է ունեցել Լեհաստանում։

1982 թվականից աշխատում է որպես ուսուցիչ, 1992 թվականին ստացել է դոցենտի կոչում Կիևի մշակույթի և արվեստի ազգային համալսարանից։

Դասավանդել է Ստրետովի կոզբարական արվեստի դպրոց-ինտերնատում։

«Բոգդան Իգոր Անտոնիչի անվան «Լեմկովշչինա» կիևյան միության» հասարակական կազմակերպության նախագահն է։

Նա ամուսնու հետ դաստիարակել է որդի և դուստր, ունի չորս թոռ։

## Ստեղծագործություններ

1990-2010-ականներին նա ելույթ է ունեցել.

* մենահամերգով Տերնոպոլում, 1990 թվական 
* Ս. Կրուշելնիցկայայի անվան երգարվեստի մրցույթին, 1990-1998 թվականներ
* Լեմկովի մշակույթի փառատոներին Մոնաստիրիսկայում, 1991, 2001-2002 թվականներ
* Բերեժանիի շրջանի Գուտիսկո գյուղում կայացած փառատոնին, 1999 թվական
* Վ. Վիխրուշչի հիշատակի երեկոյին, 2002 թվականին

Մասնակցել է «Լեմկովշչինա» տերնոպոլյան համույթի ստեղծմանը, 1990 թվական
 
Պյոտր Անդրիյչուկը «Դանիչանկայի» հետ միասին նրա պատվին կազմակերպված հանդիսավոր երեկույթին երգել է Բայկոյի երգերից։

## Պարգևներ և մրցանակներ
* «Ուկրաինայի անկախության 20-ամյակի» հոբելյանական մեդալ (2011)
* Իշխանուհի Օլգայի III աստիճանի շքանշան (2008)
* Ուկրաինայի Տարաս Շևչենկոյի անվան ազգային մրցանակ (1976)` համերգային ծրագրերի համար (1973—1975)
* Ուկրաինական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ(1979)
* «Պատվո նշան» շքանշան(24.11.1960)

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ուկրաինացի երգչուհիներ
Կատեգորիա:«Աշխատանքային արիության համար» մեդալակիրներ
Կատեգորիա:Մեցցո-սոպրանոներ
Սարգսի խաչքար (Նորավանք)

**Սարգսի խաչքար**, գտնվում է Հայաստանի Վայոց Ձորի մարզի Ամաղու գյուղից 3 կմ հարավարևելք՝ Նորավանք վանական համալիրի Բուրթելաշեն եկեղեցու հարավային պատի մոտ՝ արտաքուստ, պատվանդանին։ Հաշվառված է Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պետական ցանկում (11.8.1/1.1.1)։

## Տեղադրություն

Նորավանք վանական համալիրի Բուրթելաշեն եկեղեցու հարավային պատի մոտ՝ արտաքուստ, պատվանդանին։

## Պատկերաքանդակ

մինի|ձախից|Սարգսի խաչքարի քանդակներն ու արձանագրությունը|alt=Խաչքարի քիվի կենտրոնում քանդակված է Հիսուս Քրիստոսը։

Քրիստոսի ոտքերի կողմերում քանդակված են 4 ավետարանիչներն,
#Մատթեոսը նույնացվում է մարդու հետ, որովհետև նրա Ավետարանը սկսվում է Քրիստոսի մարդեղության պատմությունով։ 
#Մարկոսը ներկայացվում է առյուծի խորհրդանիշով, որովհետև իր Ավետարանի սկզբում առյուծի պես քաջաբար հայտարարում է, թե Հիսուս Աստծո Որդին է։
#Ղուկասը նույնացվում է եզի հետ, որ զոհի խորհրդանիշն է, այն պատճառով, որ նրա Ավետարանը սկսվում է Զաքարիայի`  տաճարում զոհի պատրաստության պաշտամունքի նկարագրությամբ։ Այս պատմությունն իր հերթին դիտվել է իբրև պատրաստություն Քրիստոսի զոհաբերության։
#Հովհաննեսը ներկայացվում է արծվի խորհրդանիշով, որովհետև նա իր Ավետարանի սկզբում սավառնում է վեր` հայտարարելով Քրիստոսի աստվածությունը։

Ավետարանիչների կողմերում ամբողջ հասակով քանդակված են երկու առաքյալներ։

## Վիմական արձանագրություն

Խաչքարի քիվին առկա է 1 տող՝ ելնդավոր տառերով, վիմական արձանագրություն.

#(ՍԲ Խ)ԱՉ(Ս) Է ԲԱՐԵԽ[ԱՒՍ]… [ՍԱ]ՐԳՍԻ

Համաձայն արձանագրության՝ խաչքարը կանգնեցրվել է ի հիշատակ Սարգսին։

## Տես նաև
* Նորավանք

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի խաչքարեր
Կատեգորիա:Խաչքարերի վիմական արձանագրություններ
Կատեգորիա:Պատկերաքանդակ խաչքարեր‎
Մատիաշ Բրաուն

**Մատիաշ Բերնարդ Բրաուն** (, ), ավստրիական ծագմամբ չեխ քանդակագործ։

## Կենսագրություն

Մատիաշ Բերնարդը ծնվել է 1684 թվականի փետրվարի 24-ին, Զաուտենս կոմունայում, Ինսբրուք քաղաքի մոտ (այժմ` ավստրիական Տիրոլ հող)։ Դարբին Յակուբ Բրաունի և Մագդալենայի ընտանիքի ինը երեխաներից հինգերորդն է։ Կրտսեր եղբայրը` Դոմինիկը դարձել է նկարիչ, իսկ նրա զարմիկ Անտոնին Բրաունը` քանդակագործ։

Քանդակագործություն է սովորել Զալցբուրգում։ Ցիստերցիանի տաճարի հոգևորականնրի շնորհիվ ուղևորություն է կատարել դեպի Իտալիա, որտեղ այցելել է Վենետիկ, Բոլոնիա և Հռոմ և նկատելի ազդեցություն է կրել Լորենցո Բերնինիից և Միքելանջելոյից։

Մոտ 1710 թվականին նա հիմնել է Պրահա քաղաքում ամենամեծ արվեստանոցը, որում աշխատում էին վեց ենթավարպետների, նույն թվականին Պրահայի Կառլի կամրջի վրա տեղադրվել է նրա առաջին` «Սուրբ Լուիթգարդի տեսիլքը» քանդակը։

Նա ունեցել է հինգ երեխա, որոնցից ոչ մեկը չի գնացել նրա հետքերով։

Մատիաշ Բերնարդը մահացել է 1738 թվականի փետրվարի 15-ին, Պրահայում, տուբերկուլոզից։ Թաղված է Սուրբ Ստեփանոսի վանքի բակում, Նովե Մեստոյում։

Գոյություն ունի Մատիաշ Բրաուն անունով աստերոիդ (համար 6768), որը հայտնաբերվել է 1983 թվականին։

## Աշխատանքներ

* Պրահայի Կլամ Գալլաս պալատի ճակատը և ինտերիերը
* Պրահայի Սուրբ Կլիմենտ վանքի ինտերիերը
* Կոմս Շլիկի տապանագիրը Պրահայի սուրբ Վիտա տաճարում
* Սուրբ Պրիվոյի քանդակը Պրահայի Կառլի կամրջի վրա
* Սուրբ Լյուդմիայի և Սուրբ Վացլավի քանդակը Պրահայի Կառլ կամրջին
* Պրահայի Վրտբովսկի այգի
* Արևմտա-չեխական պատկերասրահ, Պլզեն
* Սուրբ աստվածամոր եկեղեցի, Կադրուբի
* Սուրբ Աստվածամոր եկեղեցի, Ստարա Բոլեսլավ
* Սուրբ Վացլավ եկեղեցի, Ստարա Բոլեսլավ
* Սուրբ Վացլավի մենաստան, Չելակովիցի
* Կոստյոլ, Լիսե նադ Լաբե
* Քանդակներ և արձաններ, Ցիտոլիբի
* Մարիանյան սյունազարդ գավիթ, Լիբերցե
* Դուխցովի ամրոց, Հարավային Չեխիա
* Մարիանյան սյուն, Տեպլիցե

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Չեխ քանդակագործներ
Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ
Կատեգորիա:Հաբսբուրգյան միապետության անձինք
Ատրներսեհ Սյունի

**Ատրներսեհ Սյունի** (), հայ իշխանազն Մարզպանական Հայաստանում, Հայոց մարզպան և Սյունյաց աշխարհի տանուտեր Վասակ Սյունու կրտսեր որդին, Բաբիկ Սյունու եղբայրը, Սյունիների նախարարական տոհմից։

## Կենսագրություն
449 թվականին, որպեսզի հայ նախարարները ետ չկանգնեն իրենց խոստումից, որը կայացրել էին Տիզբոնում, Հազկերտը պատանդ է պահում Ատրներսեհ Սյունուն, նրա ավագ եղբայր Բաբիկին և Գուգարքի Աշուշա բդեշխին։ Այս հանգամանքը որոշակի ազդեցություն է ունենում Վասակ Սյունու հետագա վարքագծի վրա։ Ենթադրվում է, որ ստանալով ապստամբության լուրը՝ Պարսից արքա Հազկերտ Բ-ն հրամայում է մահապատժի ենթարկել Վասակ Սյունու կրտսեր որդուն՝ Ատրներսեհին, սակայն այդ մասին վկայող փաստեր չկան։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Սյունիներ
Կատեգորիա:Սյունիքի իշխաններ
Ներդրումային նախագիծ

**Ներդրումային նախագիծ**, տնտեսական կամ սոցիալական նախագիծ, որը հիմնված է ներդրումների վրա։ Այն որոշակի օբյեկտում ուղղակի ներդրումների իրականացման տնտեսական նպատակահարմարության, ծավալի և ժամկետների հիմնավորում է, որը ներառում է գործող ստանդարտներին համապատասխան մշակված նախագծանախահաշվային փաստաթղթերը։

## Ներդրումի տեսակներ
Ներդրումային նախագծերը լինում են.
* արտադրական
* գիտատեխնիկական
* առևտրական
* ֆինանսական
* տնտեսական
* սոցիալ-տնտեսական

Առևտրական պրակտիկայում ընդունված է առանձնացնել.

ա) ներդրումներ ֆինանսական ակտիվներում (իրական, կամ կապիտալ ձևավորող, կամ արտադրող ներդրումներ), ներդրումներ արտադրական շենքերի և կառույցների, ցանկացած տեսակի մեքենաների և սարքավորումների համար ավելի քան մեկ տարի ժամկետով,

բ) ներդրումներ դրամական ակտիվներում (պորտֆելային ներդրումներ), գումար ստանալու իրավունք այլ իրավաբանական կամ ֆիզիկական անձանցից,

գ) ներդրումներ ոչ նյութական ակտիվներում, նյութական մարմնավորման հետ չկապված, բայց տնտեսական արժեք ունեցող ծախսեր։ Կարող է նյութականացված լինել ձեռնարկության լուծարման, ինչպես նաև միաձուլման և կլանման դեպքում։

## Ներդրումային նախագծերի գնահատում
Ներդրումային ծրագրերի գնահատման համար դիտարկվում են այնպիսի հիմնական գործոններ, ինչպիսիք են դրամական հոսքերը և դրանց բաշխումը ժամանակի մեջ (այսինքն՝ պետք է հաշվի առնել ոչ միայն, թե որքան գումար կբերի նախագիծը, այլև որքան արագ) և նախագծի ռիսկային լինելը։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

Կատեգորիա:Ներդրումներ
Վերակացուն

**«Վերակացուն»** (), ռուս ժամանակակից գրող Վիկտոր Պելևինի տասներեքերորդ վեպն է, որը բաղկացած է երկու գրքից։ Առաջին մասը («Դեղին դրոշի շքանշան») լույս է տեսել 2015 թվականի սեպտեմբերի 3-ին։ Երկրորդ մասը («Երկաթե անդունդ») վաճառքի է հանվել 2015 թվականի սեպտեմբերի 29-ին։

«Էքսմո» հրատարակչության ազդագրում ասվում է.

## Կարծիքներ և քննադատություն
Գալինա Յուզեֆովիչը Meduza-ին տված հարցազրույցում նշում է. ««Նոր Պելևին» անվամբ տիպիկ սերիական արտադրանքի բոլոր առանցքային տարրերից «Վերակացուում» առկա է միայն ամեն գոյություն ունեցողի պատրանքայնության մասին պատկերացումը։ Արդիական ակնարկություններից և մարգարեական պաթոսից, միևնույն ժամանակ և լեզվական խաղից մաքրված, թորած և անգույն «Վերակացուն», այո, տիպիկ մերկ թագավոր է»։

Դմիտրի Բիկովը «Դոժդ» հեռուստաալիքի համար նույնպես մեկնաբանել է գրքի լույսընծայումը. «Պելևինի ցանկացած նոր գիրք իրադարձություն է։ Նույնիսկ եթե Պելևինը թողարկի հեռախոսագիրք, դա իրադարձություն կլինի։ Նա իրականության ամենաճշգրիտ հայելին է, դրա հիանալի արտացոլիչը, որը կարողանում է հեռանալ պատկառելի հեռավորության վրա և այդ հեռավորությունից այն ընդհանրացնել։ Մենք նրանից միշտ պատասխաններ ենք փնտրում կատարվածի վերաբերյալ։ Բայց հիմա Պելևինի ստեղծագործությունում որոշակի սկզբունքային շարժ է տեղի ունեցել. այս իրողությունը սկսել է նրան այդ աստիճանի զզվեցնել... Եվ, առհասարակ, իմաստալից արտահայտություններ անելն այժմ անհնար է. ինչ էլ ասես, հաստատ կդիպչես մեկին՝ քո կամքին հակառակ։ Նույնիսկ արտահայտելով ամենապարզունակ միտքը՝ դու կընկալվես որպես խռովարար»։

Լրագրող Անդրեյ Արխանգելսկին «Կոմերսանտ» թերթի համար. «Պելևինի նոր վեպը չարդարացրեց 1990-ականների կայծկլտող պատմվածքների կամ գոնե 2000-ականների վեպերի թավշյա ինտելեկտուալիզմը վերադարձնելու հույսերը։ Նույնիսկ վեպի կառուցվածքը տարիների ընթացքում չի փոխվում. Պելևինը, ասես, ծաղրում է քննադատներին։ Սեմյուել Բեքեթի հերոսի՝ Մերֆիի չափվածությամբ, որն ամբողջ օրը ռիթմիկ ճոճվում էր ճոճաթոռին, Պելևինը ոչ մի քայլ չի շեղվում իր ճիզվիտական ռիթմից։ Հերոսի ծնունդ և ուսուցում (15 էջ) - ձեռնադրում (20 էջ) - կին (12 էջ) - կրկին ձեռնադրում, ձեռնադրում բարձր կաստա (22 էջ) - աշխարհի ստեղծման պատմություն (20 էջ) - բացահայտում և աշխարհի կործանում (50-60 էջ)։ Այս իմաստով հեղինակն աշխատում է ժամացույցի պես։ Նա նույնիսկ չի կարողանում հրաժարվել Աշտարակի պատկերից, որն արդեն 10 կամ 15 տարի ուղեկցում է հերոսին ձեռնադրման ժամանակ»։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Վիկտոր Պելևինի նոր գիրքը լույս կտեսնի աշնանը

Կատեգորիա:2015 թվականի ռուսական վեպեր
Կատեգորիա:2015 վեպեր
Կատեգորիա:Վիկտոր Պելևինի վեպեր
Ստրասբուրգի պատմական թանգարան

**Ստրասբուրգի պատմական թանգարանը** գտնվում է Ֆրանսիայի Էլզաս մարզի Ստորին Հռենոս գավառի Ստրասբուրգ քաղաքում։ Նվիրված է քաղաքի պատմական ժառանգությանը։ Գտնվում է Իլլ գետի ափին՝ Ստրասբուրգի մայր տաճարի և Կորբո հրապարակի միջև ընկած հատվածում։

## Պատմություն
մինի|ձախից|Հին մսատան խանութը՝ աջ կողմից (Էժեն Պետիտվիլ, 1841)
Կառույցը հիմնադրվել է 1586-1588 թվականներին, որպես մսագործական խանութ։ Իսկ 1920 թվականին վերածվել է թանգարանի։ Այժմ գրանցված է Ֆրանսիայի պատմական հուշարձանների ցանկում։

մինի|ձախից|Ստրասբուրգի մանրապատկերը
Քսան տարի շարունակ թանգարանը փակ է մնացել, որպեսզի վերանորոգվի։ Հուլիսի 30–ին, 2007 թ․, թանգարանը կրկին բացեց իր դռները՝ ցուցադրելու Ստրասբուրգի պատմության առաջին դրվագը՝ քաղաքակրթության առաջին հետքերից մինչև 1800 թ․ ընկած հատվածը։ Երկրորդ դրվագը ցուցադրվեց 2013 թ․–ի նոյեմբերի 16-ին․ այն ներառում էր Նապոլեոնի տարիներից մինչև մեր օրերը ընկած ժամանակահատվածը։ Այսինքն արդեն 2013 թ․–ից ի վեր թանգարանը լիարժեք բացված է և հասանելի այցելուների համար։

Թանգարանը ներկայացնում է Ստրասբուրգի քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական պատմությունը՝ ռազմական սարքերի, տարազների, գեղանկարչական ստեղծագործությունների, նկարների, քանդակների և այլ իրերի միջոցով։ Հավաքածուները հիմնականում գալիս են Միջնադարից և XVIII դարից։

200,000 իրերից, որոնք թանգարանն ունի, միայն 1,650 են ցուցադրված։ Դրանցից ամենանշանավորը  1727 թ․–ի Ստրասբուրգ քաղաքի մանրապատկերն է։ Սա քաղաքի և անմիջական շրջակայքի պատկերազարդում է՝ 1/600 մասշտաբով, որը գրավում է 80 մ² տարածք։

## Մուտքը
* Ստրասբուրգ քաղաքի համար 10 ավտոբուսով՝ *Corbeau* կանգառ․
* Ստրասբուրգի տրամվայի Ա կամ Դ համարներով՝ *Porte de l'Hôpital* կանգառ։

## Ծանոթագրություններ

## Գրքեր
* Ժան–Պիեր Քլայն, *Ստրասբուրգի պատմական թանգարան․ Ստրասբուրգի թանգարանները* (Le Musée historique de Strasbourg, Musées de Strasbourg), 1980, էջ 122․ 
* Ադոլֆ Ռիֆ, *Ստրասբուրգ քաղաքի պատմական թանգարանի զենքերը*(Les Armes d’honneur du musée historique de la ville de Strasbourg), 1948, էջ 16․
* *Ստրասբուրգ քաղաքի պատմական թանգարանի հավաքածուները․ ազատ քաղաքից հողափոխական քաղաք*(Les Collections du musée historique de la ville de Strasbourg : de la ville libre à la ville révolutionnaire), 2008․
* Բերնադետ Շնիցլեր, *Ստրասբուրգի թանգարանների պատմություն* (Histoire des musées de Strasbourg), 2009 էջ 254

## Արտաքին հղումներ
* https://www.musees.strasbourg.eu/musee-historique, Ստրասբուրգ քաղաքի պաշտոնական կայք (ֆրանսերենով)

Կատեգորիա:1856 հիմնադրված թանգարաններ
Կատեգորիա:Ստրասբուրգի թանգարաններ
Թաուերի արքայազններ

[thumb|[Ջոն Էվերեթ Միլլե, *Թաուերի արքայազնները,* 1878]]

**Թաուերի արքայազններ՝** Էդուարդ V (1470 թվականի նոյեմբերի 4-1483?) և նրա եղբայրը՝ Ռիչարդ Յորք (1473 թվականի օգոստոս 17-1483?), Անգլիայի թագավոր Էդուարդ IV-ի և Էլիզաբեթ Վուդվիլի որդիները։

## Իրադարձություն
1483 թվականին անգլիական խորհրդարանը օրենք հրապարակեց, որը հայտնի է որպես ․ այն երկու արքայազններին հայտարարեց ապօրինի։ Անգլիայի թագավոր դարձած արքայազնների հորեղբայրը՝Ռիչարդ IIIը, նրանց տեղավորեց այդ ժամանակ նախկին թագավորական նստավայր լոնդոնյան Թաուերում։ 1483 թվականի ամառվանից հետո արքայազնների մասին ոչ մի տեղեկություն չի եղել, նրանց հետագա ճակատագիրը հայտնի չէ։ Ենթադրվում է, որ նրանք մահացել են կամ սպանվել են Թաուերում։

1674 թվականին մատուռ տանող աստիճանների տակ գտնվող Սպիտակ աշտարակում վերանորոգման աշխատանքների ժամանակ երկու մանկական կմախք է հայտնաբերվել։ Այդ ժամանակ դրանք համարել են երկու արքայազնների մնացորդները, և Չարլզ II-ը հրամայել է տեղափոխել Վեստմինստերյան աբբայություն։ 1933 թվականին գերեզմանը բացվել է՝ հույս ունենալով ժամանակակից գիտության օգնությամբ որոշել, թե պատկանե՞լ են արդյոք աճյունները արքայազններին, բայց պարզել չի հաջողվել երեխաների տարիքը և սեռը։

## Սպանության վարկածներ
[thumb|աջից|''Էդուարդ IV-ի որդիները'' [Պեդրո Ամերիկո]] Ըստ մինչև վերջերս առավել տարածված վարկածի (այժմ այն ակտիվորեն վիճարկվում է)՝ արքայազնները սպանվել են Ռիչարդ III-ի հրամանով, ով ավելի վաղ հասել էր տղաներին անգլիական թագի նկատմամբ իրենց իրավունքից զրկելուն և նրանց գերի էր պահում Թաուերում։ Սպանության հետևում կարող էին կանգնել նաև Ռիչարդին ծառայության մեջ նվիրված ասպետ սըր Ջեյմս Տիրրելլը, որը 1502 թվականին կտտանքների տակ խոստովանել է արքայազնների սպանությունը, և Ռիչարդի աջ ձեռք՝ դուքս Բեքինգհեմը։ Կա նաև վարկած, որ արքայազնները սպանվել են 1485 թվականից հետո Հենրի VII-ի հրամանով, որը որպես անգլիական միապետ, հանուն իր լեգիտիմության մեծացման, ամուսնացել է արքայազնների քրոջ՝ Էլիզաբեթ Յորքի հետ։ Էլիզաբեթը կարող էր համարվել հոր՝ Էդուարդ IV-ի ժառանգորդը միայն եղբայրների՝ Էդուարդ V-ի և Ռիչարդ Յորքի մահվան դեպքում։

Թոմաս Մորը գրել է, որ Թաուերի գունդստաբլ Ռոբերտ Բրեքենբերին հրաժարվել է Ռիչարդ III-ի հրամանով սպանել արքայազններին, սակայն ավելի ուշ ենթարկվել է Թաուերի բանալիները Ջեյմս Տիրրելլին հանձնելու հրամանին, ով էլ կազմակերպել է սպանությունը։ Տիրրելլի երկու հպատակները՝ Մայլզ Ֆորեստը և Ջոն Դայթոնը, բարձերով խեղդամահ են արել քնած արքայազններին։ Ըստ Մորի՝ սպանությունը տեղի է ունեցել 1483 թվականի օգոստոսին կամ սեպտեմբերին։

## Գրականության մեջ
Շեքսպիրի «Ռիչարդ III» պիեսում արքայազնների սպանության ետևում կանգնած են թագավոր Ռիչարդն ու Ջեյմս Տիրրելլը։

Կիր Բուլիչովի «Արքայազնները աշտարակում» վեպում արքայազնները ողջ են մնացել և գլխավոր հերոսուհու հետևից գնացել են ապագա։

## Տես նաև
* Ուգլիչյան գործ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* The Mystery of the Princes in the Tower

Կատեգորիա:Անգլիայի արքայազններ
Գրողի բողոքը

**«Գրողի բողոքը»**, Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներից մեկը, որն առաջին անգամ տպագրվել է 1902 թվականի մարտի 17-ին։

## Պատմություն
«Գրողի բողոքը» հոդվածը տպագրվել է 1902 թվականի մարտ 17-ին «Տարազ» շաբաթաթերթի № 10-ի 72-րդ էջում։ Ապա հոդվածը որոշ կրճատումներով տպագրվել է Երևանում 1935 թվականին տպագրված, Նվարդ Թումանյանի կազմած և խմբագրած «Թումանյանը քննադատ» գրքի 89-90-րդ էջերում։ Այնուհետև հրատարակվել է Հովհաննես Թումանյանի «Երկերի ժողովածու վեց հատորով» (1940-1959 թվականներ) շարքի 4-րդ հատորի 76-77-րդ էջերում։

Թումանյանի «Երկերի ժողովածու»-ի 6-րդ հատորում արտատպվել է «Տարազ» շաբաթաթերթից։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներ
IPhuck 10

**«iPhuck 10»,** ռուս ժամանակակից գրող Վիկտոր Պելևինի տասնհինգերորդ վեպն է, որը գրվել է 2017 թվականին և լույս է տեսել նույն թվականի սեպտեմբերի 26-ին «Էքսմո» հրատարակչության կողմից։ Այս վեպի համար հեղինակն արժանացել է Անդրեյ Բելիի մրցանակի։

## Սյուժե
21-րդ դարի վերջի նկարագրված աշխարհը բաղկացած է Պեյսերի (կամ Շեքի) և նոր Համադաշնության (Միացյալ Նահանգների իրավահաջորդներ) շրջաններից, եվրոպական խալիֆայությունից (իսլամիստների կողմից գրավված Եվրոպայի), Ռուսաստանից և արևելյան գերտերությունից։ Մարդիկ այլևս գրեթե չեն զբաղվում մարմնական սեքսով՝ Զիկա վիրուսի վտանգավոր շտամի և գործընթացի քարոզվող ոչ էթիկական լինելու պատճառով։ Ամենուրեք տարածված է հատուկ սարքերի՝ անդրոգինների և այֆաքերի օգտագործմամբ վիրտուալ սեքսը։

Վեպը պատմում է «ZA-3478/PH0 բիլթ 9.3» համակարգչային ոստիկանագրական ալգորիթմի մասին, որի անունը Պորֆիրի Պետրովիչ է։ Նա հետաքննում է հանցագործությունները և միևնույն ժամանակ վեպ է գրում։

«iPhuck 10»-ը նրա վեպերից մեկի վերնագիրն է, ինչպես նաև այն ժամանակ գոյություն ունեցող ամենաթանկ սեքս-մեքենայի անվանումը։ Վեպի գործողությունը տեղի է ունենում 21-րդ դարի երկրորդ կեսի Ռուսաստանում։

Վեպի գլխավոր հերոսուհին՝ արվեստաբան Մարուխա Չոն (Մարա) սիրահարվում է Պորֆիրիի տասնյոթամյա վերափոխակին և ալգորիթմն օգտագործում է իր նպատակների համար՝ այն ցմահ գնելով ոստիկանության բաժանմունքից։ Մարան և Պորֆիրին զանազան պատրվակներով ստուգում են ժամանակակից արվեստի գործերը, որոնք հաճախ ապօրինի կերպով են ձեռք բերվել։ Հետագայում պարզվում է, որ Մարան, նախկինում մահացած համախոհների թիմի հետ, ստեղծել է արհեստական բանականություն, որն ունակ է գեներացնելու արվեստի գործեր։ Այս ստեղծագործությունների վաճառքը զգալի եկամուտ է բերում Մարային, բայց, միևնույն ժամանակ, կեղծիքի համար բռնվելու մշտական վտանգ կա։

Պորֆիրին ուշ է հայտնաբերում Մարայի իրական մտադրություններն իր նկատմամբ և գործնականում ոչնչացվում է՝ հասցնելով պահպանել իր ալգորիթմի պահուստային օրինակը։ Նրա ծածկագրի կտորները կլանվում են ստեղծված Ժաննա կերպարով արհեստական բանականության կողմից, որին Մարան համարում էր կորսված։

## Քննադատների կարծիքներ
Գրականագետ Գալինա Յուզեֆովիչի կարծիքով՝ սա «տարօրինակ, խոր և հուզիչ վեպ է, որը միաձուլում է միտքն ու զգացումը Պելևինի համար (գուցե նաև ամբողջ ռուսական արձակի համար) լրիվ նոր համամասնության մեջ, և հաստատ հեղինակի վերջին տարիների լավագույն տեքստն է, համենայն դեպս, մտավոր առումով ամենագրավիչը»։

Նշվում է նաև սեռական բռնության հետ կապված սյուժեների առատությունը, ինչը հեղինակի համար ավանդական է։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պատմության ավարտ / Վիկտոր Պելևինը Պուտինից հետո Ռուսաստանի մասին

Կատեգորիա:2017 թվականի ռուսական վեպեր
Կատեգորիա:2017 վեպեր
Կատեգորիա:Վիկտոր Պելևինի վեպեր
Ֆրանչեսկա Անկարոլա

**Ֆրանչեսկա Անկարոլա** (), ), չիլիացի երգչուհի և երգահան։ Անկորալի երաժշտական ոճը ջազ և ժողովրդական երաժշտության խառնուրդն է` սոցիալական արդարության թեմայով։ Անկարոլան Չիլիի Նոր երգ շարժման մասնակից է։

## Կարիերա
Անկարոլան իր երաժշտական կարերան սկսել է 1980 թվականից, մրցանակ է ստացել Չիլիի Նոր երգ շարժման հետ կապված La Bicicleta y el Café del Cerro ամսագրի կողմից կազմակերպված փառատոնի ժամանակ։

Նա ավարտել է Չիլիի համալսարանը որպես երաժիշտ և ավելի ուշ երգեցողություն է սովորել Չիլիի Կաթոլիկ Հայրապետական համալսարանում։ 1997 թվականին նա դարձել է Ֆուլբրայթի ծրագրի հաղթող` Մանհեթենի երաժշտության դպրոցում սովորելու համար։

Անկարոլասի առաջին ալբոմը` Que el canto tiene sentido, որպես մենակատար թողարկվել է 1999 թվականին։ Ալբոմի վերնագիրը դրվել է Վիկտոր Ջարայի Մանիֆիեստո երգի պատվին, Ջարայը Նոր Երգ շարժման հայտնի երգիչ-երգահան և ակտիվիստ էր, որը սպանվել էր ռազմական գործիչ Աուգուստո Պինոչետի կողմից ղեկավարվող ռազմական ռեժիմի կողմից, 1973 թվականին։

Նրա հաջորդ`*Pasaje de ida y vuelta* (Վերադարձի տոմս, 2000) և *Jardines humanos* (Հուման Գարդենսը, 2002) ալբոմներից առաջինումշարունակվել է նրա լատինոամերիկյան խառը ոճը, իսկ երկրորդն արժանացել է Ալթազոր մրցանակի։ 2003 թվականին նա Petroglyph Records ստուդիայում թողարկել է Sons of the same sun ալբոմը։ Այս ալբոմը նաև ընդգրկվել է նրա անգլերեն երգերի երգացանկում։

2004 թվականին նա թողարկել է *Contigo aprendí* (Քեզ հետ ես սովորեցի) ալբոմը` կազմված բոլերոներից։

Անկարոլան կրկին ի պատիվ Ջարայի 2006 թվականին թողարկել է Lonquén ալբոմը, որտեղ Անկարոլան նաև ընդգրկում է Ջարսի երգերը` օգտագործելով «շատ ժամանակակից լեզուներ»։ Անկարոլան ալբոմների թողարկման վերաբերյալ ասում է. «Վիկտորն աղքատ ընտանիքից է, բայց չնայած դրան, նա հաղթահարելով գերազանցում և զարգացնում է ինքն իրեն... դառնալով մեր երաժշտության կուռքը»։

2008 թվականին Անկարոլան թողարկել է մանկական երգերի ալբոմ` *Arrullos* (Օրորոցայինը), որը արժանացել է Ալթազոր մրցանակին։

Անկարոլայի *Templanza* (Temperance) ալբոմը թողարկվել է 2012 թվականին։

2016 թվականին նա թողարկել է ամբողջական ալբոմ` *Espejo de los Sueños* վերնագրով։

## Ազդեցություն
Անկարոլան երաժշտությունը ազդեցություն է կրել Վիկտոր Ջարայից, Վիոլետա Պարրայից, Միլթոն Մաշիմենտոյից, Կաբուկա Գրանդայից, Սիլվիո Ռոդրիգեսից և Շիկու Բուարկիից։

## Սկավառակագրություն
* Que el canto tiene sentido (1999)
* Pasaje de ida y vuelta (2000)
* Jardines humanos (2002)
* Sons of the same sun (2003)
* Contigo aprendí (2004)
* Lonquén (2006)
* Arrullos (2008)
* Templanza (2012)
* Espejo de los Sueños (2016)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Պաշտոնական կայքը 
*Francesca Ancarola, Musica popular database

Կատեգորիա:Չիլիացի երգչուհիներ
Օվերի մոտակայքից Վեսնոյի տեսարանը

**«Օվերի մոտակայքից Վեսնոյի տեսարանը»** (), նկարիչ Վան Գոգի նկարը, որը ստեղծել է 1890 թվականին։ Նկարը գտնվում է Մադրիդում՝ Տիսեն Բորնեմեսի թանգարանում։

## Նկարագրություն
1890 թվականի մայիսի 20-ին Վան Գոգը Փարիզից տեղափոխվել է Օվեր սյուր Ուազ՝ Փարիզից երեսունհինգ կմ հեռավորության վրա գտնվող փոքրիկ գյուղ։ Նկարչից առաջ այդտեղ ապրել են այնպիսի նկարիչներ, ինչպիսիք են՝ Շառլ-Ֆրանսուա Դոբինյին և Պոլ Սեզանը, որտեղ ապրել է բժիշկ Պոլ Գաշեի մոտ, ում Թեոդոր վան Գոգը Կամիլ Պիսսարոյի առաջարկով վստահել է Վինսենթի առողջության խնամքը։

Բնանկարում Վեսնոյում գտնվող Օվեր արվարձանում պատկերված է գյուղական տնակների խումբ, որոնք շրջապատված են ցորենի դաշտով։ Չափավոր գունային փունջը, վառ կանաչ և դեղին երանգները, նյարդային հանգստություն հաղորդող պատկերը նկարչի ուշ շրջանի ստեղծագործությունների համար բոնորոշ էին։ Կյանքի վերջին շաբաթներին նկարել է բնությունը պատկերող մի շարք բնանկարներ։ Նա այդ ժամանակ արդեն ամբողջապես հակասական զգացմունքների մեջ էր։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

## Արտաքին հղումներ
* «Օվերի մոտակայքից Վեսնոյի տեսարանը» Տիսեն-Բորնեմեսի թանգարանի տվյալների բազայում

Կատեգորիա:1890 նկարներ
Կատեգորիա:Բնանկարներ
Կատեգորիա:Վինսենթ վան Գոգի նկարներ
Կատեգորիա:Տիսեն-Բորնեմեսի թանգարանի նկարներ
Return (ալբոմ, iKon)

***Return*** (նաև հայտնի որպես ***New Kids: Return***), հարավկորեական բոյ բենդ iKON-ի երկրորդ ստուդիական ալբոմը։

## Թրեք լիստ

## Չարթեր

### Շաբաթական չարթեր

### Տարեվերջյան չարթեր

## Ռելիզի պատմություն

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:2018 ալբոմներ
Կատեգորիա:Քեյ փոփ ալբոմներ
Կատեգորիա:Կորեերեն ալբոմներ
Սեռիլյոս (Ուրուգվայ)

**Սեռիլյոս** կամ **Լոս Սեռիլյոս** (), ոչ մեծ քաղաք Ուրուգվայի հարավային մասում՝ Կանելոնես դեպարտամենտում։ Վարչական կենտրոնն է նույնանուն համայնքի, որը կազմավորվել է 2010 թվականի մարտի 15-ին և ընդհանուր առմամբ ընդգրկում է հինգ բնակավայր։ աղաքն ընկած է ազգային 36-րդ և 46-րդ ավտոմայրուղիների հատման վայրի մերձակայքում, երկրի մայրաքաղաք Մոնտեվիդեոյի կենտրոնից մոտավորապես 40 կիլոմետր դեպի հյուսիս-արևմուտք, դեպարտամենտի վարչական կենտրոնից՝ Կանելոնես քաղաքից 16 կիլոմետր դեպի հարավ-արևմուտք։

## Պատմություն
Բնակավայրը հիմնադրվել է 1896 թվականի օգոստոսի 3-ին։
1907 թվականի հուլիսի 5-ին ստացել է *Pueblo*-ի (գյուղի), 1958 թվականի հոկտեմբերի 23-ին՝ *Villa*-ի (փոքր քաղաքի), 1971 թվականի հուլիսի 20-ին էլ՝ *Ciudad*-ի (city-ի, քաղաքի) կարգավիճակ։

## Պաշտամունքի վայրեր
* Սբ. Միքայել Հրեշտակապետ եկեղեցի (հռոմեադավան կաթոլիկների եկեղեցի է)։

## Բնակչություն
2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով Սեռիլյոսում ապրում էր  2.508 մարդ։ 2010 թվականին՝ ընտրությունների նախօրյակին և ընթացքում, ըստ *Intendencia de Canelones*-ի տվյալների, Սեռիլյոս անվանումը կրող ամբողջ համայնքի ընդհանուր բնակչության թվաքանակը եղել է 7.369:  
thumb|Սեռիլյոս համայնքի տեղորոշման քարտեզը

**Աղբյուրը**՝ *Instituto Nacional de Estadística de Uruguay*:

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայքէջը 
* INE Սեռիլյոսի հատակագիծը

Կատեգորիա:Ուրուգվայի բնակավայրեր
Կատեգորիա:Ուրուգվայի քաղաքներ
Մոսկվայի Կարմիր հրապարակ (նկար)

«**Մոսկվայի Կարմիր հրապարակ**» (), ռուս գեղանկարիչ Ֆյոդոր Յակովլևի Ալեքսեևի վեդուտա, գրվել է 1801 թվականին։

Ալեքսեևը Մոսկվայի տեսարանների վրա սկսել է աշխատել  1801 թվականին՝ Պավել I կայսեր հրամանով։ Կտավը շարքի առաջին աշխատանքներից մեկն է և նշանավորում է XIX դարի սկզբին ռուսական հասարակության մեջ հին մայրաքաղաքի նկատմամբ հետաքրքրության բարձրացմամբ։ Նկարիչների ակադեմիայի նախագահ Ա. Ս. Ստրոգանովին ուղղված նամակում Ալեքսեևը գրել է. «Դիտելով Մոսկվան, ես գտել եմ նկարների համար այնքան գեղեցիկ առարկաներ, որ տարակուսանքի մեջ եմ, որ տեսարանից առաջինը սկսեմ, պետք է որոշեի, և ես արդեն սկսեցի առաջին էսքիզը հրապարակից՝ Վասիլի Երանելու տաճարի հետ, և ձմեռը օգտագործում եմ նկարները նկարելու համար»։

Նկարիչը Կարմիր հրապարակը պատկերել է Վասիլի Երանելու տաճարի և Լոբնոյե Մեստոյի հետ։ Սպասյան աշտարակի առջև Վասիլի Կիպրիյանովի հանրային գրադարանի երկհարկանի շենքն է, որը կառուցվել է Պետրոս I օրոք։ Սպասյան աշտարակից աջ երևում են Վոզնեսենի վանքի գլուխները, իսկ ձախից՝ Ցարական աշտարակի վրանները։ Սպիտակ գույնի սվաղած և ներկած Կրեմլյան պատն առանձնացվել է ալևիզային ճյուղավորված թփով։ Վասիլի Երանելու տաճարից ձախ տեղակայված են առևտրային շարքերը։ Երևում է, որ Կարմիր հրապարակը դեռ չի կորցրել իր առևտրային գործառույթը։ Նկարիչը կարողացել է մոսկովյան կյանքի աղմկոտ ու գունեղ մթնոլորտը փոխանցել՝ հավատարիմ մնալով դասական ավանդույթներին և ձգտելով հասնել նկարի խիստ կառուցվածքին ու հավասարակշռությանը։

1917 թվականին Պ. Ա. Բուրիշկինը «Մոսկվայի Կարմիր հրապարակը» նվիրել է Տրետյակովյան պատկերասրահին։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* 
* 

Կատեգորիա:1801 նկարներ
Կատեգորիա:Տրետյակովյան պատկերասրահի նկարներ
Կատեգորիա:Ֆեոդոր Ալեքսեևի նկարներ
Հանգիստ ու լիքը հավատով

«**Հանգիստ ու լիքը հավատով**», հայ բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներից։

## Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներից, որն առաջին անգամ տպագրվել է 1915 թվականին Թիֆլիսում լույս տեսած Հորիզոն օրաթերթի (№ 166) հուլիսի 26-ի համարում։ Այնուհետև, 1942 թվականին, առանց առաջին պարբերության` լույս է տեսնում «Սովետական գրականություն» ամսագրում (№ 7, էջ 90-91), հետո, առանց «*Նրա միջոցով էլ*» բառերով սկսվող և «*Ռուսաստանից մինչև Ամերիկա*» բառերով ավարտվող հատվածի` Երևանում` 1940-1959 թվականներին լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության չորրորդ հատորում (էջ 316-317)։

Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 7-րդ հատորում արտատպվել է Թիֆլիսի «Հորիզոն» օրաթերթից։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1915 գրականությունում
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներ
Վլաչեսլավ Շալիգին

**Վյաչեսլավ Վլադիմիրովիչ Շալիգին** (, ), ռուս ֆանտաստ գրող, Ռուսաստանի գրողների միությանը կից ֆանտաստիկ և արկածային գրականության խորհրդի անդամ։

## Կենսագրություն
Վյաչեսլավ Շալիգինը ծնվել է Նովոսիբիրսկում, բժիշկների ընտանիքում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Նովոսիբիրսկի բժշկական ինստիտուտ, սակայն առաջին կուրսից հետո նրան զորակոչել են ժամկետային ծառայության Խորհրդային բանակ։ 1988 թվականին վերադարձել է բուհ և այն ավարտել 1993 թվականին։ Ինստիտուտն ավարտելուց հետո կարճ ժամանակ աշխատել է որպես բժիշկ, հետագայում զբաղվել է ձեռնարկատիրությամբ։ Դեռևս դպրոցական տարիներին Վյաչեսլավ Շալիգինը փորձել է զբաղվել գրական գործունեությամբ և ХХ դարի 90-ական թվականներին որոշել է նորից գրել գրական ստեղծագործություններ։ 1999 թվականին լույս է տեսել գրողի առաջին վեպը` «Քննություն մարդակերպերի համար»։ Հետագայում Վյաչեսլավ Շալիգինը շարունակել է զբաղվել ակտիվ գրական գործունեությամբ։ Համարվում է 20-ից ավելի վեպերի հեղինակ, որոնց մեծ մասը միավորված է ստեղծագործությունների ութ շարքերի մեջ։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ է զբաղեցնում «Բացարձակ մարտիկը» ստեղծագործությունների շարքը, որտեղ նկարագրվում է ապագայում նոր տեխնոլոգիաների հիման վրա գերմարդկանց ռասսայի ծագումը, որոնցով բնակեցված կլինի արեգակնային համակարգի շատ մոլորակներ ու արբանյակներ։ Շալիգինի գրչին են պատկանում «Անոտք մարդու ուղևորությունը» կատակերգական շարքը, «Մասնավոր խուզարկու Վադիմ  Տումանով» դետեկտիվ–ֆանտաստիկական շարքը, ինչպես նաև մի շարք ֆենտեզիական ստեղծագործություններ։ Շալիգինը համարվում է նաև S.T.A.L.K.E.R. աշխարհի երեք` «Հետ հաշվարկ», «Սև հրեշտակ», «Երեսուներորդ հատված» գրքերի հեղինակ։

2002 թվականին Վյաչեսլավ Շալիգինը դարձել է Ռուսաստանի գրողների միության անդամ,  2003 թվականին՝ Ռուսաստանի գրողների միությանը կից Ֆանտաստիկական և արկածային գրականության խորհրդի անդամ։

## Ստեղծագործություններ
**Цикл «Странствия безногого»**
* Космос!!! (2006)
* Звезда с одним лучом (2006)
* Крейсер «Безумный» (2006)
* Принцесса помойки (2006)

**Цикл «Абсолютный воин»**
* Бешеный Пёс (2001)
* Глаз павлина (1999)
* Импорт правосудия (2000)
* Война за возрождение (2001)
* Взгляд сквозь солнце (2001)
* Кровь титанов (2002)
* Погоня за удачей (2001)

**Цикл «Воины звёзд»**
* Бессмертие наемника (2000)
* Лучшая защита (2004)
* Обаяние амфибий (2006)

**Цикл «Преображенськие»**
* Чёрно-белое знамя Земли (2007)
* Пятая космическая (2005)
* Железный город (2006)
* Путь с небес (2003)
* Чужое наследие (2004)

**Цикл «Провокатор»**
* Провокатор (2009)
* Перебежчик (2010)

**Цикл «Сокол»**
* Охота на сокола (2005)
* Dr. Сокол (2005)
* Миссия Сокола (2006)
* Ярость Сокола (2006)

**Цикл «Частный детектив Вадим Туманов»**
* Инстинкт гнева (2007)
* Формула Вечности (2009)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Վլաչեսլավ Շալիգինի կենսագրությունը

Կատեգորիա:Նովոսիբիրսկի բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գրողների միության անդամներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆանտաստ գրողներ
Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ
Ստրասբուրգի դեկորատիվ արվեստի թանգարան

**Ստրասբուրգի դեկորատիվ արվեստի թանգարան**, գտնվում է Ֆրանսիայի Ստրասբուրգ քաղաքում։ Թանգարանը Ռոհան պալատի առաջին հարկում է, որը նախկինում եղել է Էլզաս նահանգի մայրաքաղաքի՝ Ստրասբուրգի, իշխանապետ–եպիսկոպոսների բնակավայրը։

## Հավաքածուներ
Թանգարանի հավաքածուները Ռոհան պալատին են հասել 1898 թվականին՝ Վիլհելմ ֆոն Բոնդի կողմից 1890 թվականին հիմնադրված Հոհենլոհ թանգարանից։ Հավաքածուն երկու մասից է կազմված․ Ռոհան պալատի կարդինալների բնակարաններն ու սենյակները և Ստրասբուրգի դեկորատիվ արվեստի կտորները՝ 1681–ից 1871 թթ․ ընկած ժամանակահատվածից։ Այս տարիներին նախորդող ժամանակահատվածին պատկանող հավաքածուները ցուցադրված են հարևան Նոթր Դամի ստեղծագործությունների թանգարանում։

Հավաքածուի ամենանշանավոր մասն են կազմում հատկապես Ստրասբուրգի հախճապակյա կերտվածքները՝ Ժան և Փոլ Հանոնգ եղբայրների ճենապակի ու հախճապակի պատրաստող գործարանում արտադրված։ Հավաքածուն նաև ներառում է Նիդերվիլեր քաղաքում արտադրված հախճապակյա արտադրանքներ ու Ստրասբուրգի հայտնի ոսկերիչներ Կրիստեյնի և Իմլինի կողմից պատրաստված գեղարվեստական կերտվածքներ։

Վերոհիշյալ իշխանապետ–եպիսկոպոսների բնակավայրերը վերականգնվել են իրենց՝ մինչև Ռոհան պալատի 1870 և 1944 թթ․ ռմբակոծությունների նախկին տեսքին։ Այս սենյակները զարդարված են ստուկկոյով, ֆրեսկոյով, տեսողական պատրանքներով, գոբելեն գորգերով, ջահերով, բնօրինակ շինուազրիով։ Կտավների ու փայտի վրա նկարված գեղանկարչությունն ու կահույքը հիշեցնում են ռոկոկո ոճը և ցուցադրում Առաջին կայսրության շրջանին տիպիկ տեխնիկական ու գեղարվեստական բարձրաստիճան ստույգությունը։

Թանգարանում են պահված նաև Ստրասբուրգի տաճարի հայտնի աստղագիտական ժամացույցի մասնիկներ, որոնցից ամենանշանավորը աքաղաղի կերպարանքով ավտոմատն է, որն աշխարհի ամենահին ավտոմատն է համարվում։

## Պատկերասրահ

File:Paul Hannong Strassburg1.JPG|Ճենապակյա ափսեներ ու ամաններ, Փոլ Հանոնգ
File:Paul Hannong Strassburg22.JPG|Ճենապակյա վարազի գլխիկ, Փոլ Հանոնգ
File:Paul Hannong Strassburg9.JPG|Ճենապակյա փոքրիկ աղավնի, Փոլ Հանոնգ
File:Paul Hannong Strassburg18.JPG|Ճենապակյա եփած հավկիթներ, Փոլ Հանոնգ
File:Paul Hannong Strassburg21.JPG|Ճենապակյա կեռասներ, Փոլ Հանոնգ
File:Johann Jacob Kirstein 001.JPG|Արքայադստեր սերվիս, Ժան–Ժաք Կրիստեյն


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*https://www.musees.strasbourg.eu/musee-des-arts-decoratifs
*https://www.musees.strasbourg.eu/les-appartements-du-palais-rohan 

Կատեգորիա:1890 հիմնադրված թանգարաններ
Կատեգորիա:Ստրասբուրգի թանգարաններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատկերասրահներ
Վլադիմիր Ավրամենկո

**Վլադիմիր Ավրամենկո** (, ), խորհրդային և ուկրաինացի գրաֆիկական նկարիչ։ ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ (1967), Ուկրաինայի նկարիչների միության անդամ (1979)։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1932 թվականի նոյեմբերի 14-ին, Ուկրաինայի ԽՍՀ-ի Կառլովկայի շրջանի Ֆեդորովկա գյուղում (այժմ՝ Պոլտավայի մարզ)։

1948 թվականին ընդունվել և 1953 թվականին ավարտել է Խարկովի գեղարվեստի պետական դպրոցը։ Դասախոսը եղել է Լ. Շմատկոն։ 1957 թվականին ընդունվել և 1963 թվականին ավարտել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի գրաֆիկական ֆակուլտետը՝ պրոֆեսոր Ա. Պախոմովի արվեստանոցում։

1963-1979 թվականներին դասավանդել է Չուվաշիայի պետական մանկավարժական ինստիտուտի գրաֆիկական արվեստի բաժնում։ 1964 թվականից աշխատել է որպես ազատ նկարիչ «Չուվաշկնիգոյզդատ» հրատարակչությունում («Չեբոկսարի»), ապա` «Պրոմին» հրատարակչությունում (Դնեպրոպետրովսկ)։

1979-ին նա դարձել է Կրիվոյ Ռոգի պետական մանկավարժական ինստիտուտի արվեստի և գրաֆիկայի նորաստեղծ ֆակուլտետի հիմնադիրներից մեկը։ 1979 թվականից՝ ավագ դասախոս, 1989-1993 թվականներին՝ կերպարվեստի ամբիոնի վարիչ, դոցենտ։

1967-ից՝ ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ, 1979-ից՝ Ուկրաինական ԽՍՀ նկարիչների միության անդամ։

Մահացել է 2016 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, Կրիվոյ Ռոգ քաղաքում։

## Ստեղծագործություններ
Հիմնական աշխատանքներ. «Ռիգայի փողոց» (1960), լինոփորագրությունների շարք` ըստ Տ. Շևչենկոյի «Կոբզարի» (1963), «Ճակատագրական քառասունականներ» (1966), «Հոկտեմբեր» (1969), «Գյուղական առօրյա» (1974), Վ. Չապլինայի «Տատիկի հեքիաթները» (1963), Վ. Բուռնաևսկու «Թևավոր ջոկատ» (1966), Խ. Մուրատովի «Սպիտակ արծիվ» (1967), Գ. Լուչի «Մենք ևս զինվոր ենք» (1971), Լ. Մայսկու «Ես քեզ կգտնեմ, Սիլվա ...» (1971), Մ. Պրիլեզաևայի «Երեք շաբաթ հանգիստ» (1972), Վ. Կանյուկովի «Տուկ-տուկ» (1976), Յու. Վիրյալի «Բադիկների լիճ» (1978) գրքերի ձևավորում։

1958 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների։ Համառուսական (1967, 1971, 1979), «Մեծ Վոլգա» (1964, 1967, 1970, 1975) զոնալ ցուցահանդեսների մասնակից։ Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել 1972 (Չեբոկսարի), 1982 (Կռիվոյ Ռոգ), 1992, 2002 և 2012 (Կրիվոյ Ռոգ) թվականներին։

Գրքերի ձևավորման և նկարազարդման, նկարչության, գեղանկարչության, լինոփորագրության վերաբերյալ ուսուցողական օժանդակ նյութերի հեղինակ է։

## Մրցանակներ
* ՌԽՖՍՀ կրթության նախարարության պատվոգիր (1979)։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* http://enc.cap.ru/?t=prsn&lnk=161

## Արտաքին հղումներ
*Чувашский государственный художественный музей: Авраменко Владимир Петрович.
* Полтавский художник Авраменко Владимир Петрович.
* Авраменко Владимир Петрович. artru.info.
* Один из лучших графических художников Кривого Рога представил выставку в свой 80-летний юбилей.
* В Кривом Роге открылась выставка известного художника Владимира Авраменко.

Կատեգորիա:Ուկրաինացի նկարիչներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի նկարիչների ազգային միության անդամներ
Գաբրիելե Ռոսսետտի

**Գաբրիելե Ռոսսետտի ** (, ), իտալացի բանաստեղծ և հայրենասեր, Դանթե Ռոսսետտիի, Ուիլյամի, Մարիայի և Քրիստինա Ռոսսետտիի հայրը։

Սկզբում զբաղվել է գեղանկարչությամբ, եղել է Նեապոլի թանգարանի կոնսերվատոր։ Նա ակտիվորեն մասնակցել է Իտալիայի հեղափոխությանը, հակազդեցությամ ժամանակ նա թաքնվել է անգլիական նավում՝ քողարկվելով որպես անգլիական սպա։ Լոնդոնում հաստատվելուց հետո նա դարձել է Լոնդոնի թագավորական քոլեջի () իտալական լեզվի և գրականության պրոֆեսոր։

Նա մեկնաբանություններ է կատարել Դանթեի «Աստվածային կատակերգության» վրա (հատոր I-II, 1826-1927), որտեղ նա փորձել է ապացուցել, որ նա տոգորված է եղել հակապապական և բարեփոխական հակումներով, ինչը լիովին համապատասխանում է «Երիտասարդ Իտալիայի» ձգտումներին։ Քննադատները թշնամաբար են արձագանքել այս փորձին, և Ռոսսետտին այն չի ավարտել։ Ի պաշտպանություն իր քաղաքական հայացքների՝ նա հրատարակել է «Sullo spirito antipapale» (1830)։ Չնայած Հռոմի պապի աշխարհիկ իշխանության դեմ իր հարձակումների ողջ կոշտությանը՝ Ռոսսետտին տոգորված էր մեղմ կրոնական հայացքներով, ինչի մասին վկայում են նրա բանաստեղծությունները՝ «Iddio e l'uomo, salterio» (1833) և «L'arpa evangelica» (1852)։

Ռոսսետտիի բանաստեղծությունների ամբողջական ժողովածուն, որը բազմակի հրատարակություն է ունեցել, հրատարակել է Ջոզուե Կարդուչչին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

Կատեգորիա:Իտալացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ռիսորջիմենտո
Կիմին Կիմ

**Կիմին Կիմ** (), կորեացի բալետի արտիստ, Մարիինյան թատրոնի  առաջատար մենապարող։ Ամերիկյան բալետի թատրոնի, Փարիզի ազգային օպերայի, Վիեննային պետական օպերայի հրավիրյալ մենապարող։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1992 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Սեուլում (Հարավային Կորեա)։ Մայրը երաժիշտ է, հայրը՝ քաղաքացիական ծառայող։ Եղբայրը՝ Կիվանը նույնպես բալետի արտիստ է, Կորեայի ազգային բալետի առաջատար մենապարող։

## Գործունեություն
Տասնմեկ տարեկանից սովորել է Վլադիմիր Կիմի և Մարգարիտա Կուլիկի դասարանում, ովքեր Մարիինյան թատրոնում իրենց աստղային կարիերան ավարտելուց հետո հրավիրվել էին Սեուլ դասավանդելու։ Ավարտելով Կորեայի արվեստի ազգային համալսարանը վեց ամիս ստաժյոր է եղել Մարիինյան թատրոնի բալետային խմբում։ Այստեղ էլ նշել է իր նորամուտը, հանդես գալով «Կորսար» բալետում՝ Ալի դերում։

2012 թվականին Կրասնոյարսկում «Ասիայի երիտասարդ բալետ» թատերախմբի հետ ելույթ է ունեցել Ասիա-Խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանի միջազգային երաժշտական փառատոնում։

Բազմիցս մասնակցել է Կազանում անցկացվող Ռուդոլֆ Նուրեևի անվան Դասական բալետի միջազգային փառատոնին։

2014 թվականին «Կրեմլի բալետ» թատերախմբի հետ մասնակցել է Մոսկվայում կայացած բալետի III միջազգային փառատոնին։

2015 թվականի մարտին մասնակցել է Լոնդոնի Կոլիզեում կայացած «Ռուսական բալետի դեմքերը» գալա համերգին։

2015 թվականի հունիսին իր նորամուտն է նշել Ամերիկյան բալետի թատրոնում՝ որպես Սոլոր, «Բայադերկա» ներկայացման մեջ։

2018 թվականին Վիեննայի օպերայում կատարել է Ալբերտի դերը «Ժիզել» բալետում։

2012 թվականից հանդիսանում է Մարիինյան բալետային խմբի մենապարող, 2015 թվականից՝ առաջատար պարող (պրիմիեր)։

## Դերեր
* Ալբերտ, «Ժիզել», 
* Սոլոր «Բայադերկա», 
* Արքայազն,«Քնած գեղեցկուհի», 
*  «Կարապի լիճ»,
* Բազիլ, «Դոն Կիխոտ»,
* Ռոմեո, Մերկուցիո, «Ռոմեո և Ջուլիետ»,
* Արքայազն, «Շչելկունչիկ» (Մարդուկ-Ջարդուկը),
* Ալի, «Կորսար»,
* Երիտասարդ, «Երիտասարդն ու մահը»,

## Պարգևներ և մրցանակներ
* Բալետի միջազգային մրցույթների դափնեկիր.
** Հռոմ (1-ին մրցանակ, 2008 թվական), 
** Մոսկվա (2-րդ մրցանակ, 2009 թվական), 
** Սեուլ (1-ին մրցանակ, 2009 թվական), 
** Ջեքսոն (2-րդ մրցանակ, 2010 թվական), 
** Վառնա (1-ին մրցանակ, 2010 թվական)
* «Արաբեսկ» բալետի միջազգային մրցույթի Գրան պրի (Պերմ, 2012 թվական),
* «Youth America Grand Prix» միջազգային մրցույթի Գրան պրի (Նյու Յորք, 2012 թվական),
* «Պարի ոգի» մրցանակի դափնեկիր «Աստղ» անվանակարգում (Բալետի հանդես, 2015 թվական),
* «Ռուսաստան-մշակույթ» հեռուստաալիքի «Մեծ բալետ» նախագծի հաղթող (Ռենատա Շակիրովայի հետ միասին) (2016 թվական),
* «Benois de la Danse» մրցանակի դափնեկիր (2016 թվական)։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Հարցազրույց Կիմին Կիմի հետ
* Հարցազրույց lapersonne.com կայքում

Կատեգորիա:Ամերիկացի բալետի արտիստներ
Կատեգորիա:Բալետի արտիստներ