Հադգա Պրասադ Շարմա Օլի

**Հադգա Պրասադ Շարմա Օլի** (, ), նեպալցի պետական ​​և քաղաքական գործիչ, Նեպալի իշխող կոմունիստական ​​կուսակցության առաջնորդ (համանախագահ), Նեպալի ներքին գործերի նախարար՝ 1994 թվականի նոյեմբերի 30-ից մինչև 1995 թվականի սեպտեմբերի 12-ը, Նեպալի փոխվարչապետ և արտաքին գործերի նախարար՝ 2006 թվականի մայիսի 2-ից մինչև 2007 թվականի ապրիլի 1-ը, Նեպալի վարչապետ՝ 2015 թվականի հոկտեմբերի 12-ից մինչև 2016 թվականի օգոստոսի 4-ը, 2018 թվականի փետրվարի 15-ից մինչև 2021 թվականի հուլիսի 13-ը և 2024 թվականի հուլիսի 15-ից մինչև 2025 թվականի սեպտեմբերի 9-ը։

## Կենսագրություն
### Վաղ կյանք և կրթություն
Հադգա Պրասադ Շարմա Օլին ծնվել է 1952 թվականի փետրվարի 22-ին Նեպալի Թերհաթում շրջանի Իվա Խանիգաուն գյուղում։ Նա Մադհումայա և Մոհան Պրասադ Օլիների համեստ գյուղական ընտանիքի ավագ զավակն էր։ Ծննդյան ժամանակ նրան տրվել է «Դրհուբա» անունը, սակայն հետագայում այն ​​փոխվել է «Հադգա Պրասադ»-ի։

Երբ Օլին չորս տարեկան է եղել, նրա մայրը ծաղկախտից մահացել է, և տղային մեծացրել է տատիկ Ռամմայան։ Նա նախնական կրթությունը ստացել է Պրամանիի ավագ դպրոցում՝ ավարտելով մինչև հինգերորդ դասարանը։ Օլին հայտնի էր իր սուր մտքով և ուժեղ բնավորությամբ, նա սիրում էր խաղալ շախմատ, ինչպես նաև ֆուտբոլ՝ կտորներից պատրաստված գնդակով, և գրում էր հայրենասիրական և ազգայնական բանաստեղծություններ,և բացի դրանից սովորել է անգլերեն Խաղաղության կորպուսի կամավորի հետ, ցանկանալով դառնալ ուսուցիչ կամ բժիշկ։ Ուսումնառության ընթացքում Օլին դեմ էր ֆիզիկական բռնությանը՝ տեսնելով, թե ինչպես են այլ ծնողներ ծեծում իրենց երեխաներին, և պատմելով դրա մասին տատիկին, ավելի ուշ խոստովանելով, որ «մանկուց ես դեմ եմ եղել այն մարդկանց, ովքեր չարաշահում են իրենց իշխանությունն ու հարստությունը։ Հնարավոր է՝ այս դժգոհությունն է քաղաքականություն արմատավորել իմ արյան մեջ»։

### Քաղաքական և հեղափոխական գործունեություն
1963 թվականին, 12 տարեկան հասակում, Օլին տեղափոխվել է Ջհապա կոմունիստ առաջնորդ Ռամնաթ Դահալի օգնությամբ, ով հետագայում դարձել է սպանության զոհ։ 1966 թվականին ուսանողական տարիներին, կոմունիստական ​​գաղափարախոսության և մարքսիզմ-լենինիզմի փիլիսոփայության ազդեցության տակ, նա սկսել է քաղաքական գործունեություն՝ որպես Մարքսիստական ​​հետազոտական ​​խմբի ուսանող։ 1968 թվականին Օլին դարձել է Նեպալի կոմունիստական ​​կուսակցության ուսանողական թևի ֆրակցիական կոմիտեի անդամ, իսկ 1969 թվականին՝ կուսակցության անդամ՝ զբաղեցնելով կուսակցության փոխքարտուղարի պաշտոնը։

1970 թվականին Օլին միացել է կուսակցության շրջանային կոմիտեին և սկսել է զբաղվել պանչայաթ համակարգի ավտորիտար քաղաքականության դեմ ուղղված ընդհատակյա գործունեությամբ, մինչդեռ թագավորական ռեժիմը սկսել էր ճնշել կոմունիստական ​​շարժումը։ Նույն թվականին նա առաջին անգամ ձերբակալվել է։ 1971 թվականին նա ավարտել է Ջհապայի Ադաշա միջնակարգ դպրոցի 10-րդ դասարանը՝ ստանալով վկայական, սակայն չի շարունակել կրթությունը։ 1972 թվականին նա դարձել է Ջհապայի գյուղացիական ապստամբության կազմակերպչական կոմիտեի նախագահ՝ կոմունիստական ​​կուսակցության անդամ Չանդրա Պրակաշ Մայնալիի գլխավորությամբ։ Այդ ժամանակ Օլին բացահայտորեն կողմ էր հակամարտության խաղաղ լուծմանը, բայց կուսակցության որոշմանը համապատասխան՝ մասնակցել է զինված պայքարին, որի էությունն էր տեղացի հողատերերի գլխատումը։ 1973 թվականին նա երկրորդ անգամ ձերբակալվել է սպանության մեղադրանքով և 14 տարի անընդմեջ բանտարկվել է երկրի տարբեր բանտերում։

1987 թվականին ազատ արձակվելուց հետո Օլին 1988 թվականին դարձել է Կոմունիստական ​​կուսակցության (մարքսիստ-լենինյան) ընդհատակյա Կենտրոնական կոմիտեի անդամ, իսկ 1990 թվականին ղեկավարել է Լումբինիի գոտու կուսակցական կոմիտեն, հետագայում դարձել է Նեպալի քաղաքականության կարևոր դեմք։

### Բարձր կուսակցական և պետական ​​պաշտոններում
1990 թվականին, ժողովրդավարության վերականգնումից և պանչայաթի ռեժիմի անկումից հետո, Օլին դարձել է Կոմկուսի կոմունիստական ​​կուսակցության (ՄԿԿ) և Միացյալ ձախ ճակատի մշտական ​​կենտրոնական կոմիտեի անդամ։ 1991 թվականին նա առաջին անգամ խորհրդարան է ընտրվել Ջհապա-6 ընտրատարածքից։ Նույն թվականին նա դարձել է Նեպալի ժողովրդավարական երիտասարդության ազգային ֆեդերացիայի հիմնադիրը և առաջին նախագահը։ 1992 թվականին Օլին դարձել է Կոմունիստական ​​կուսակցության (Միասնական մարքսիստ-լենինյան) արտաքին գործերի բաժնի նախագահ, և նաև մասնակցել է «USIS» ծրագրին։ 1992 թվականին նա ներկայացրել է խորհրդարանը Կամերունում կայացած Միջխորհրդարանական միության 87-րդ և Շվեդիայում կայացած 88-րդ համաժողովներում, իսկ որպես Միջխորհրդարանական միության խորհրդի անդամ՝ եղել է ԱՄՆ նախագահական ընտրությունների դիտորդ։ 1993 թվականին Օլին կարևոր դեր է խաղացել Կոմունիստական ​​կուսակցության (ԿՄԿ) գլխավոր քարտուղար Մադան Կումար Բհանդարիի առաջ քաշած «ժողովրդական բազմակուսակցական ժողովրդավարություն» կոչվող ուղեցույց սկզբունքի ձևակերպման գործում։ 1993 թվականին նա դարձել է հրապարակայնության բաժնի ղեկավար և Կոմունիստական ​​կուսակցության (ԿՄԿ) ստեղծած հետաքննչական հանձնաժողովի նախագահ՝ 1993 թվականի մայիսի 16-ին տեղի ունեցած ավտովթարը հետաքննելու համար, որի ժամանակ զոհվել են գլխավոր քարտուղար Բհանդարին և կազմակերպչական բաժնի ղեկավար Ջիբ Ռաջ Աշրիտը։ 1994 թվականին Օլին վերընտրվել է խորհրդարան Ջհապա-6 ընտրատարածքից՝ հաղթելով Նեպալի Կոնգրեսի թեկնածու Կեշավ Կումար Բուդհատհակային։ 1995-ից 2008 թվականներին նա ղեկավարել է կուսակցության խորհրդարանական վարչությունը։

1994 թվականի նոյեմբերի 30-ից մինչև 1995 թվականի սեպտեմբերի 12-ը նա ծառայել է որպես Ներքին գործերի նախարար Բիրենդրա թագավորի օրոք Կոմունիստական ​​կուսակցության (ՄԿԿ) նախագահ Մանու Մոհան Ադհիկարիի գլխավորած փոքրամասնության կառավարությունում։

1993 թվականին Օլին այցելել է Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետություն՝ բարեկամ Չինաստանի Կոմունիստական ​​կուսակցության հրավերով։ 1994 թվականին նա դարձել է Աֆրոասիական ժողովուրդների համերաշխության կազմակերպության նախագահության անդամ։ 1995 թվականին Օլին Թհիմփհուում մասնակցել է Նեպալի և Բութանի համատեղ նախարարական կոմիտեի 6-րդ հանդիպմանը։ 1997 թվականին նա գլխավորել է Կալկաթայում կայացած Հնդկական ազգային կոնգրեսի 80-րդ համաժողովի պատվիրակությունը և այցելել Կորեայի Ժողովրդա-դեմոկրատական ​​Հանրապետություն՝ կառավարության և Կորեայի աշխատավորական կուսակցության հրավերով։ 1998 թվականին Օլին գլխավորել է ՉԿԿ (ՄԿԿ) պատվիրակությունը Չինաստանում և բարեկամական այցով մեկնել է Մեծ Բրիտանիա և Գերմանիա՝ Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարարության և գերմանացի ընկերների հրավերով։ 1999 թվականին նա ներկայացրել է կուսակցությունը Բանգլադեշում Ավամի լիգայի հիմնադրման 50-ամյակի տոնակատարությանը։

1999 թվականին Օլին խորհրդարան է ընտրվել Ջհապա-2 ընտրատարածքից՝ հաղթելով Գիրիրաջ Կումարի Պրասայիին, և Ջհապա-6 ընտրատարածքից՝ հաղթելով Կասի Լալ Թաջպուրիային։ 1999-ից 2002 թվականներին նա խորհրդարանում ընդդիմության փոխնախագահն էր։ 2000 թվականին Օլին դարձել է Աֆրոասիական ժողովուրդների համերաշխության կազմակերպության նախագահ։ 2000 թվականին նա Միացյալ Նահանգներում ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի նստաշրջանին մասնակցող պատվիրակության անդամ էր, ապա այցելել է Ռուսաստան, Բելառուս, Կիպրոս և Միացյալ Թագավորություն։ 2002 թվականին նա մասնակցել է Փհենյանում կայացած միջազգային հանդիպմանը։ 2003 թվականին Օլին մասնակցել է Ճապոնիայում կայացած Նագասակի-Հիրոսիմա օրվան նվիրված միջազգային համաժողովներին։ 2003 թվականին նա մշակել և առաջ է քաշել կոմունիստական ​​կուսակցությունների ժողովրդավարացման առաջարկ, որն ընդունվել է Ուկրաինայի կոմունիստական ​​կուսակցության (ՈՒԿԿ) 7-րդ համագումարում։ 2003 և 2004 թվականներին Օլին մասնակցել է Շրի Լանկայի Կոլոմբո քաղաքում անցկացված միջազգային կոնֆերանսների: 2004 թվականին՝ Պերուի Լիմայում անցկացված միջազգային կոնֆերանսում։ 2004 թվականին նա ղեկավարել է կուսակցական դպրոցի գլխավոր բաժինը։ 2006 թվականին Օլին Նեպալի պատվիրակության անդամ էր ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի 61-րդ նստաշրջանին, Հավանայում (Կուբա) կայացած Չմիավորման շարժման 14-րդ համագումարի գագաթնաժողովին, Մալայզիայի Պուտրաջայայում կայացած Չմիավորման շարժման նախարարական հանդիպմանը, Դաքքայում 2006 թվականին կայացած ՀԱՏՀԱ-ի նախարարական հանդիպմանը, Շրի Լանկայի կոմունիստական ​​կուսակցության 19-րդ ազգային համագումարին.
210px|մինի|ձախից|Կ. Պ. Շարմա Օլի, 2015 թվական
Տասնամյա քաղաքացիական պատերազմի ավարտից և ավտոկրատական ​​միապետության վերացմանը և հավասար հասարակության ստեղծմանն ուղղված ժողովրդավարական շարժման գործողություններից հետո, 2006 թվականի մայիսի 2-ից մինչև 2007 թվականի ապրիլի 1-ը Օլին զբաղեցրել է արտաքին գործերի նախարարի և փոխվարչապետի պաշտոնները Գյանենդրա թագավորի օրոք Գիրիջա Պրասադ Կոյրալա ժամանակավոր կառավարությունում։

2008 թվականին միապետության վերացումից և աշխարհիկ հանրապետության հաստատումից հետո Օլին Հիմնադիր ժողովում տեղը է զիջել Մաոիստական ​​կուսակցության ներկայացուցիչ Բիշվոդիպ Լինգդեն Լիմբային։ 2010 թվականին, իր նվաճումների համար, նա ստացել է դոկտորի կոչում Գրին Ֆորդի միջազգային համալսարանից։ В2013 թվականին նա դարձել է Ջհապա-7 ընտրատարածքից հիմնադիր ժողովի անդամ՝ հաղթելով Սուրեշ Կումար Յոնգյային։ 2014 թվականի փետրվարի 4-ին նա ընտրվել է ԿԿ (ԿՄՄ) խորհրդարանական խմբակցության նախագահ՝ ստանալով 98 ձայն և առաջ անցնելով կուսակցության նախկին նախագահ Ջալ Նաթ Խանալից, որը ստացել էր 78 ձայն։ Երիկամների հիվանդության բուժումից հետո Բանգկոկից վերադառնալով՝ Օլին հունիսի 9-ին Կատմանդուում կուսակցական կադրերի հանդիպման ժամանակ նշել է, որ «երբ միապետությունը իշխանության գլուխ էր, ես պայքարում էի թագավորի դեմ, իսկ երբ Նեպալի Կոնգրեսը հզոր էր, ես պայքարում էի նրանց դեմ։ Ես նաև գաղափարական պայքար էի մղում ուլտրա-ձախ մաոիստական ​​մտածելակերպի դեմ»։ Հուլիսի 14-ին Կոմունիստական ​​կուսակցության (ԿՄԿ) 9-րդ համագումարում նա ընտրվել է կուսակցության նախագահ՝ ստանալով 1002 ձայն և փոխարինելով Մադհավ Կումար Նեպալին, որին նա քննադատում էր 963 ձայնով, և որը նախագահն էր 1993 թվականից՝ Մադան Բհանդարիի մահից հետո։ Որոշ դիտորդներ Օլիի իշխանության գալը համարել են վերադարձ կուսակցության արմատներին և իդեալներին, որոնք ձևավորվել էին Ջհապալայի ապստամբության ժամանակ։

### Նեպալի վարչապետի պաշտոն
Յոթ տարվա աշխատանքից հետո, 2015 թվականի սեպտեմբերի 20-ին, վերջապես ընդունվել է Նեպալի նոր սահմանադրությունը, որի համաձայն երկրում նշանակվել էին  նոր ընտրություններ։ Հոկտեմբերի 10-ին, չկարողանալով հաղթահարել նոր սահմանադրության որոշակի դրույթների և Հնդկաստանի հետ սահմանային առևտրի շրջափակման դեմ փոքր էթնիկ խմբերի բողոքի ցույցերը, Նեպալի վարչապետ Սուշիլ Կոիրալան հրաժարական է տվել նախագահ Ռամ Բարան Յադավին՝ պահպանելով բոլոր լիազորությունները մինչև նոր կառավարության ձևավորումը։ Նույն օրը Օլին առաջադրվել է որպես ԿԿՆ-ի (ԿԺԿ) վարչապետի թեկնածու՝ ստանալով 31 կուսակցություններից 13-ի աջակցությունը, մասնավորապես՝ ՄԿԿ-ի (մաոիստական), Ազգային-դեմոկրատական ​​կուսակցության, Ժողովրդա-դեմոկրատական ​​կուսակցության, Աշխատավորների և գյուղացիների կուսակցության, ԿԿՆ Սամաջբադիի (մարքսիստական-լենինյան), Ազգային ժողովրդական ճակատի, Ազգային ազատագրման կուսակցության, Ազգային ժողովրդական կուսակցության, Սոցիալիստական ​​ժողովրդական կուսակցության և Մադհեսի իրավունքների ժողովրդավարական ֆորումի։ Թեկնածուն պետք է ստանար 598 պատգամավորներից 299-ի կամ մեծամասնության ձայները, չնայած այն հանգամանքին, որ նրանց թույլ չէին տալիս ձեռնպահ մնալ։ Հոկտեմբերի 11-ին, ժամը 11:00-ին սկսված քվեարկությանը ներկա էին 587 պատգամավոր, 7-ը բացակայում էին, 2-ը բոյկոտել էին նիստը, իսկ 14-ը ձեռնպահ են մնացել։ Օլին ստացել է 338 ձայն և 249 ձայնով հաղթել է Նեպալի Կոնգրեսի թեկնածու Սուշիլ Կոիրալային, որը 89 ձայնով ավելի էր իրենից։ Արդյունքների հրապարակումից հետո խորհրդարանի խոսնակ Սուբաս Չանդրա Նեմբանգը հայտարարել է Օլիի՝ Նեպալի վարչապետի պաշտոնում ընտրվելու մասին՝ համաձայն Սահմանադրության 298-րդ հոդվածի (3) կետի։

Խորհրդարանում ունեցած ելույթում Օլին պատրաստակամություն է հայտնել համագործակցել բոլոր քաղաքական կուսակցությունների հետ՝ երկրի առկա խնդիրները լուծելու համար, նշելով, որ «իմ խնդրանքն է, որ բոլոր կուսակցությունները միասին աշխատեն և առաջ շարժվեն համաձայնության հասնելու ուղղությամբ»։ Հնդկաստանի վարչապետ Նարենդրա Մոդիի հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում Օլին ստացել է Նեպալի ժողովրդի ձգտումները իրականացնելու հարցում օգնության երաշխիքներ և Հնդկաստան այցելելու հրավեր։ Չինաստանի վարչապետ Լի Լի Քեցյանը իր ուղերձում նշել է, որ Օլիի ղեկավարությամբ Նեպալը պետք է նոր նվաճումներ ունենա երկրում կայունությունը պահպանելու և տնտեսական զարգացումը խթանելու գործում։ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի խոսնակ Մարկ Թոներն ասել է. «Միացյալ Նահանգները խրախուսում է բոլոր շահագրգիռ քաղաքական կուսակցություններին լիովին մասնակցել ժողովրդավարական գործընթացին, որը կբավարարի բոլոր նեպալցիների ձգտումները», իսկ Ազգային անվտանգության խորհրդի խոսնակ Նեդ Փրայսն ասել է. «Միացյալ Նահանգները անհամբեր սպասում է Նեպալի ժողովրդի և կառավարության հետ գործընկերության շարունակմանը, երբ նրանք կառուցում են ավելի միասնական, կայուն և բարգավաճ երկիր»։ Մինչդեռ, Օլյայի հայրենի գյուղում մարդիկ վառված մոմերով դուրս էին եկել փողոցներ՝ նշելու նրա ընտրությունը։

Հոկտեմբերի 12-ին Նեպալի նախագահ Ռամ Բարան Յադավի, խորհրդարանի խոսնակ Սուբհաս Չանդրա Նեմբանգի, փոխնախագահ Պարմանանդ Ջհայի, պաշտոնաթող վարչապետ Սուշիլ Կոիրալայի և Գերագույն դատարանի պաշտոնակատար Գիրիշ Չանդրա Լալի ներկայությամբ Օլին կատարել է երդման արարողակարգը հինգ նախարարներից և երկու փոխվարչապետներից՝ Բիջայա Կումար Գաչհադարից և Կամալ Թհապայից բաղկացած փոքր կառավարության հետ միասին։ Այսպիսով, Օլին դարձել է Նեպալի 38-րդ վարչապետը և առաջինը՝ նոր սահմանադրության ընդունումից հետո, դժվարին ժամանակահատվածում, որը բնութագրվում էր ավերիչ երկրաշարժերի հետևանքներով, միջէթնիկական բռնի հակամարտություններով և առաջին անհրաժեշտության ապրանքների պակասով։

Հոկտեմբերի 13-ին Օլին հանդիպել է Նեպալի նախագահ Ռամ Բարան Յադավի հետ և քննարկել երկրում տիրող քաղաքական հարցերը։ Հոկտեմբերի 16-ին Օնսարի Գարտի Մագարն ընտրվել է խորհրդարանի խոսնակ՝ դառնալով այդ պաշտոնը զբաղեցնող առաջին կինը։ Հոկտեմբերի 29-ին Նեպալի նախագահ է ընտրվել Բիդհյա Դևի Բհանդարին, ով նաև այդ պաշտոնը զբաղեցրած առաջին կինն էր, Մադան Բհանդարիի այրին և Օլիի մտերիմ դաշնակիցը։ 2015 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Նանդա Կիշորե Պունն ընտրվել է երկրորդ փոխնախագահ։

2016 թվականի հուլիսի 13-ին Նեպալի Կոնգրեսի աջակցությամբ Կոմունիստական ​​կուսակցությունը (մաոիստական-կենտրոնամետ) հրաժարվել է շարունակել իր պաշտոնավարումը գործող կոալիցիոն կառավարությունում, և ութ նախարարներ, այդ թվում՝ փոխվարչապետը, հրաժարական են տվել իրենց պաշտոններից՝ նշելով Օլիի կողմից նոր սահմանադրությամբ և խաղաղության գործընթացով ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը, ինչպես նաև երկրաշարժից հետո վերականգնման աշխատանքների վատ կազմակերպումը։ Ակնկալվում էր, որ նա ինքը հրաժարական կտար վարչապետի պաշտոնից, սակայն կոալիցիոն մյուս գործընկերների հետ հանդիպումից հետո Օլին հայտարարել է, որ կդիմի խորհրդարանի վստահության քվեարկությանը: Համապատասխան փաստաթղթերը ներկայացնելուց հետո Ազգային ժողովի նախագահ Օնսարի Ղարտի Մագարը հուլիսի 21-ին նշանակել է լսումներ այդ հարցի վերաբերյալ։ Անվստահության քվեարկության վերաբերյալ քննարկումը տևել է երեք օր, որի ընթացքում Մադհեսիի իրավունքների դեմոկրատական ​​ֆորումը և Ռաստրիա Պրաջատանտրա կուսակցությունը հրաժարվել էին կառավարությանը ցուցաբերած աջակցությունից։ Առանց սպասելու քվեարկության սպասվող բացասական արդյունքին, 2016 թվականի հուլիսի 24-ին Օլին հայտարարել է վարչապետի պաշտոնից հրաժարականի մասին՝ այդ պաշտոնը զբաղեցնելով ընդամենը 9 ամիս։ Օգոստոսի 3-ին խորհրդարանի անդամները Նեպալի նոր վարչապետ էին ընտրել մաոիստ Պուշպա Կամալ Դահալին, ով երդում է տվել օգոստոսի 4-ին։

2018 թվականի փետրվարի 15-ին Նեպալի գործող վարչապետ Շեր Բահադուր Դեուբան հրաժարական է տվել խորհրդարանական ընտրությունների վերջնական արդյունքների հրապարակումից հետո, որոնցում Օլիի Կոմկուսի Հանրապետական ​​կուսակցության (ԿԿՄ) և Դահալի Միացյալ Կուսակցության (Մ) ձախ դաշինքը ստացել է ձայների մեծամասնությունը։ Դրանից հետո Ուկրաինայի կոմունիստական ​​կուսակցության (ՈւԿԿ) մշտական ​​կոմիտեն Օլիին առաջադրել է վարչապետի պաշտոնում։ Նույն օրը Օլին նշանակվել է Բհանդարիի նախագահ և երդվել է նախագահական նստավայրում՝ դառնալով 41-րդ վարչապետը և սկսելով իր երկրորդ ժամկետը որպես վարչապետ։

## Անձնական կյանք
Երկարատև բանտարկության և անհանգիստ քաղաքական կարիերայի հետևանքով Օլյայի առողջությունը վատթարացել էր, և նա հաճախ էր այցելում հիվանդանոցներ՝ առանց բացահայտելու իր ախտորոշումը։ Բանտից ազատվելուց հետո նա ամուսնացել է նուար բուդդիստ Ռադհիկա Շակյայի հետ, ունեցել են մեկ դուստր, սակայն ամուսնությունը երկար չի տևել։ Ապրում է իր ընտանիքի հետ Բհակտապուրում։ Տիրապետում էր անգլերենին և նեպալերենին, ինչպես նաև Հինդի լեզվին։ Քաղաքական շրջանակներում նա հայտնի է որպես «Կ.Պ. Օլի»։ Իր կարիերայի ընթացքում նա այցելել է ավելի քան երեսուն երկիր, ներառյալ Չինաստանը, Հյուսիսային Կորեան, ԱՄՆ-ն, Մեծ Բրիտանիան, Գերմանիան, Ֆրանսիան, Ռուսաստանը, Կիպրոսը, Բելառուսը, Հնդկաստանը, Բութանը, Բանգլադեշը, Շվեյցարիան, Թաիլանդը, Միացյալ Արաբական Էմիրությունները, Շվեդիան, Կամերունը, Շրի Լանկան, Ճապոնիան, Պերուն, Մալայզիան, Սինգապուրը, Վիետնամը, Ֆիլիպինները, Ղազախստանը, Ուկրաինան, Կուբան, Մեքսիկան, Պորտուգալիան, Իսպանիան, Կատարը, Բելգիան, Նիդեռլանդները, Ավստրիան։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 

 
Կատեգորիա:21-րդ դարի քաղաքական գործիչներ