Մարտին Բրայանտ

**Մարտին Ջոն Բրայանտ** (, ), ավստրալիացի զանգվածային մարդասպան, որը 1996 թվականի ապրիլի 28-29-ին Պորտ-Արթուրի ջարդերի ժամանակ կրակել և սպանել է 35 մարդու և վիրավորել 23 հոգու։ Նա կրում է 35 ցմահ բանտարկություն՝ գումարած 1652 տարի՝ առանց պայմանական վաղաժամկետ ազատման Հոբարտի Ռիսդոն բանտում:

## Վաղ կյանք
Մարտին Բրայանտը ծնվել է 1967 թվականի մայիսի 7-ին Թասմանիայի Հոբարտ քաղաքի Քուին Ալեքսանդրա հիվանդանոցում։ Նա Մորիս և Կառլին Բրայանտների առաջնեկն էր։ Չնայած ընտանիքի տունը Լենահ Վելլիում էր, Բրայանտն իր մանկության մի մասն անցկացրել է Կարնարվոն Բեյի իրենց ծովափնյա տանը: 2011 թվականին տված հարցազրույցներից մեկում նրա մայրը հիշել է, որ երբ Բրայանտը շատ փոքր էր, հաճախ նրա խաղալիքները կոտրված էր գտնում, և որ նա «նյարդայնացնող» և «տարբեր» երեխա էր։ Հոգեբանի կարծիքն այն էր, որ Բրայանտը երբեք չի կարողանա պահել աշխատանքը, քանի որ նա այնքան կբարդացնի մարդկանց, որ նա միշտ դժվարության մեջ կհայտնվի։ 1979 թվականին 12-ամյա Բրայանտը հոսպիտալացվել է Թասմանիայի թագավորական Հոբարտ հիվանդանոցում՝ հրավառության հետևանքով առաջացած վնասվածքից։ Հիվանդանոցում գտնվելու ժամանակ նա հարցազրույց է տվել տեղական հեռուստաընկերությանը։

Տեղացիները հիշում են Բրայանտի աննորմալ վարքագիծը, ինչպես, օրինակ, սուզվելիս մեկ այլ տղային խեղդելը և հարևանի ծառերը կտրելը: Ուսուցիչները նրան նկարագրել են որպես իրականությունից հեռու և անզգայացած: Դպրոցում Բրայանտը խանգարող երեխա էր, որը ենթարկվում էր այլ երեխաների կողմից դաժան բռնության: Այն բանից հետո, երբ նա 1977 թվականին հեռացվել է Նյու Թաունի հիմնական դպրոցից, հոգեբանական գնահատումները նշել են, որ նա խոշտանգել է կենդանիներին: Բրայանտը հաջորդ տարի վերադարձել է դպրոց՝ բարելավված վարքով. սակայն, նա համառորեն ծաղրել է փոքր երեխաներին: 1980 թվականին նա  տեղափոխվել է Նյու Թաունի ավագ դպրոցի հատուկ կրթական բաժին, որտեղ նա վատ վարքագիծ է ցուցաբերել ինչպես ակադեմիական, այնպես էլ մնացած դպրոցական տարիներին։

### Հոգեբանական և հոգեբուժական գնահատականներ
Բրայանտի վարքագծի նկարագրությունները դեռահասության տարիներին ցույց են տալիս, որ նա շարունակում էր անհանգստանալ և ուրվագծել մտավոր հաշմանդամության հնարավորությունը: 1983 թվականին դպրոցը թողնելով, հոգեբույժը նրան գնահատել է հաշմանդամության թոշակ, ով գրել է. «Չգիտի գրել կամ կարդալ: Մի քիչ զբաղվում է այգեգործությամբ և հեռուստացույց է դիտում... Միայն ծնողների ջանքերը կանխում են հետագա վատթարացումը: Կարող է լինել շիզոֆրենիկ և ծնողներին նրա հետ մռայլ ապագա է սպասվում»։ Բրայանտը հաշմանդամության թոշակ էր ստանում, թեև նա նաև աշխատում էր որպես վարպետ և այգեպան։ Կոտորածից հետո դատահոգեբան Յան Ջոբլինը փորձաքննության ժամանակ պարզել է, որ Բրայանտը մտավոր հաշմանդամ է՝ I.Q. 66-ից, որը համարժեք է 11 տարեկան երեխային։

Դատավարությանը սպասելիս Բրայանտը զննվեց դատարանի կողմից նշանակված հոգեբույժ Յան Սեյլի կողմից, ով կարծում էր, որ Բրայանտը «կարելի է համարել, որ նա ցույց է տվել վարքի խանգարման, ուշադրության դեֆիցիտի հիպերակտիվության և Ասպերգերի համախտանիշ անունով մի վիճակ»: Հոգեբույժ Փոլ Մալենը, ով աշխատանքի է ընդունվել Բրայանտի իրավախորհրդատուի խնդրանքով, պարզել է, որ Բրայանտը սոցիալապես և ինտելեկտուալ խնդիրներ ունի: Ավելին, պարզելով, որ նա շիզոֆրենիայի կամ տրամադրության խանգարման նշաններ չի ցուցաբերում, Մալենը եզրակացրեց. «Չնայած պարոն Բրայանտը ակնհայտորեն հուզված և անհանգիստ երիտասարդ էր, նա հոգեկան հիվանդ չէր»։

## Չափահասություն և կասկածելի մահեր
1987-ի սկզբին, երբ Բրայանտը 19 տարեկան էր, նա հանդիպեց 54-ամյա Հելեն Մերի Էլիզաբեթ Հարվիին՝ Tattersall-ի վիճակախաղի ունեցվածքի ժառանգորդուհուն, մինչդեռ նոր հաճախորդներ էր փնտրում իր մարգագետինների հնձման ծառայության համար: Հելենը, ով ապրում էր իր մոր՝ Հիլզայի հետ, ընկերացավ Բրայանտի հետ, ով դարձավ Նյու Թաունում նրա անտեսված առանձնատան մշտական ​​այցելուն և օգնեց այնպիսի խնդիրներում, ինչպիսիք են կերակրել տան ներսում ապրող տասնչորս շներին և իր ավտոտնակում ապրող քառասուն կատուներին։ 1990 թվականի հունիսին անհայտ անձը զեկուցեց առողջապահական մարմիններին, և բժիշկները գտան Հարվիին և նրա մորը, ովքեր շտապ հիվանդանոցային բուժման կարիք ունեին: Քանի որ Հելենը տառապում էր վարակված խոցով, իսկ Հիլզան՝ ազդրի կոտրվածքով, Հիլզա Հարվիին տեղափոխեցին ծերանոց և մի քանի շաբաթ անց մահացավ 79 տարեկան հասակում։

Քայքայված առանձնատան պարտադիր մաքրման հրաման է տրվել, և Բրայանտի հայրը երկարատև արձակուրդ է վերցրել՝ օգնելու ինտերիերի մաքրմանը: Տեղական RSPCA ստորաբաժանումը ստիպված է եղել առգրավել տանը ապրող բազմաթիվ կենդանիներին: Պարտադիր մաքրումից հետո Հարվին այժմ հրավիրեց Բրայանտին ապրելու իր հետ առանձնատանը, և նրանք սկսեցին ծախսել շռայլ գումարներ, որոնք ներառում էին ավելի քան երեսուն նոր մեքենաներ գնելը երեք տարուց պակաս ժամկետում: Արտասովոր ընկերները սկսեցին իրենց օրերի մեծ մասն անցկացնել միասին՝ առատ գնումներ կատարելով, սովորաբար տեղական ռեստորանում ճաշելուց հետո: Մոտավորապես այս ժամանակ Բրայանտը վերագնահատվեց իր կենսաթոշակի համար, և փաստաթղթերին կցվեց գրություն. «Հայրը պաշտպանում է նրան ցանկացած դեպքից, որը կարող է վրդովեցնել նրան, քանի որ նա անընդհատ սպառնում է բռնությամբ… Մարտինն ինձ ասում է, որ կցանկանար շրջել՝ կրակելով մարդկանց: Անվտանգ կլիներ թույլ տալ, որ Մարտինը դուրս գա իր ծնողների վերահսկողությունից»։

1991 թվականին, քանի որ այլևս թույլ չեն տվել տանը կենդանիներ պահել, Հարվին և Բրայանտը միասին տեղափոխվեցին 29 հեկտար (72 ակր) տարածքով Տաուրուսվիլ կոչվող ֆերմա, որը նա գնել էր Քոփինգից՝ փոքրիկ ավանում: Հարևանները հիշում էին, որ Բրայանտը միշտ օդամղիչ ատրճանակ էր կրում և հաճախ կրակում էր զբոսաշրջիկների վրա, երբ նրանք կանգ էին առնում մայրուղու տաղավարներից մեկում խնձոր գնելու համար, և որ ուշ գիշերը նա շրջում էր շրջակա տարածքներում և կրակում էր շների վրա, երբ նրանք հաչում էին նրա վրա։ Նրանք «ամեն գնով» խուսափում էին նրանից՝ չնայած նրանց հետ ընկերանալու նրա փորձերին։

1992 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Հարվին սպանվեց 59 տարեկան հասակում՝ իր երկու շների հետ միասին, երբ նրա մեքենան շեղվեց ճանապարհի սխալ կողմում և ուղիղ հարվածեց հանդիպակաց մեքենային։ Բրայանտը վթարի պահին եղել է մեքենայի ներսում և յոթ ամիս հոսպիտալացվել է պարանոցի և մեջքի ծանր վնասվածքներով: Նա կարճ ժամանակով հետաքննվել է ոստիկանության կողմից, քանի որ Բրայանտը հայտնի սովորություն ուներ ղեկը փախցնելու, և Հարվին արդեն երեք վթարի էր ենթարկվել դրա հետևանքով: Նա հաճախ ասում էր մարդկանց, որ դա է պատճառը, որ երբեք չի քշել ժամում 60 կիլոմետրից ավելի արագությամբ (37 մղոն/ժ): Հարվին նույնիսկ իբր ասել է հարևանին, որ «այս օրերում մի փոքր սրիկա [Բրայանտը] պատրաստվում է սպանել ինձ»։ Բրայանտը նշանակվել է Հարվիի կտակի միակ ժառանգ և ձեռք է բերել ավելի քան 550,000 դոլար ընդհանուր գումարի ակտիվներ: Քանի որ Բրայանտն ուներ միայն ֆինանսական հարցերի վերաբերյալ «անորոշ պատկերացումները», նրա մայրը հետագայում դիմեց և ստացավ խնամակալության հրաման՝ Բրայանտի ակտիվները դնելով հանրային հոգաբարձուների կառավարման ներքո: Պատվերը հիմնված էր Բրայանտի ինտելեկտուալ կարողությունների նվազման ապացույցների վրա։

Հարվիի մահից հետո Բրայանտի 60-ամյա հայրը` Մորիս Բրայանտը, զբաղվում էր  Քոփինգ ֆերմա: Բրայանտը հիվանդանոցից դուրս գալուց հետո վերադարձել է ընտանեկան տուն՝ ապաքինվելու: Մորիսին հակադեպրեսանտներ էին նշանակել և իր ընդհանուր բանկային հաշիվն ու կոմունալ ծառայությունները փոխանցել էր կնոջ անունով։ Երկու ամիս անց՝ 1993 թվականի օգոստոսի 14-ին, մի այցելու, որը ուսումնասիրում էր Մորիսին Քոփինգի սեփականությունը, դռանն ամրացված գրություն գտավ «կանչեք ոստիկանություն» և իր մեքենայում գտավ մի քանի հազար դոլար: Այն ժամանակ տոկոսադրույքների աշխատակիցը որևէ պատճառ չգտավ կասկածելու հանցավոր մտադրությունը և ուղարկեց ավագանու անդամներին և ոստիկաններին՝ թուլացնելու տեղական ավագանու պալատներին ուղարկված նամակներով առաջացած սթրեսները: Ոստիկանները անհաջող խուզարկեցին Մորիսի գույքը: Ջրասուզակներ կանչվեցին գույքի չորս ամբարտակները խուզարկելու համար, իսկ օգոստոսի 16-ին նրա մարմինը հայտնաբերվեց ֆերմայում ամենամոտ գտնվող ամբարտակում՝ պարանոցին սուզվող ծանր գոտիով: Ոստիկանությունը մահը որակել է որպես «անբնական» և համարվել է ինքնասպանություն: Բրայանտը ժառանգել է իր հոր կենսաթոշակային հիմնադրամի հասույթը, որը գնահատվում է 250,000  դոլար։

Ավելի ուշ Բրայանտը վաճառեց Քոփինգ ֆերման 143,000 դոլարով և պահեց Նյու Թաունի առանձնատունը։ Քոփինգում ապրելու ընթացքում սպիտակ կոմբինեզոնները, որոնք նա սովորաբար կրում էր, փոխարինվեցին Հարվիի ֆինանսական վիճակին ավելի համապատասխան հագուստով: Այժմ, երբ նա մենակ էր, Բրայանտի նորաձևության զգացումը դարձավ ավելի էքսցենտրիկ. նա հաճախ էր հագնում մոխրագույն կոստյում, կռավատ, մողեսի կաշվից կոշիկներ և պանամական գլխարկ՝ ցերեկային ժամերին պայուսակ կրելիս՝ ասելով բոլորին, ովքեր լսում էին, որ ինքը բարձր վարձատրվող բիզնեսմենի կարիերա ունի: Նա հաճախ էր հագնում էլեկտրական-կապույտ կոստյում՝ բացված տաբատով և խճճված վերնաշապիկով ռեստորանում, որտեղ հաճախում էր: Ռեստորանի սեփականատերը հիշեց. «Սարսափելի էր: Բոլորը ծիծաղում էին նրա վրա, նույնիսկ հաճախորդները: Ես իսկապես խղճացի նրան: Ես հասկացա, որ այս տղան իրականում ընկերներ չունի»։

Հոր և Հարվիի մահից հետո Բրայանտն ավելի ու ավելի միայնակ էր դառնում: 1993-ից մինչև 1995-ի վերջը նա տասնչորս անգամ այցելել է տարբեր արտերկրյա երկրներ, և նրա ներքին ավիաընկերության ճանապարհորդության ամփոփագիրը երեք էջ էր: Բրայանտն իրեն նույնքան միայնակ էր զգում ճանապարհորդելիս, որքան տանը՝ Թասմանիայում: Նա վայելում էր թռիչքները, քանի որ կարողանում էր խոսել իր կողքին նստած մարդկանց հետ, ովքեր այլ ելք չունեին, քան քաղաքավարի լինել։ Հետագայում նա մեծ ուրախություն ապրեց՝ նկարագրելով ուղևորների հետ ունեցած խոսակցությունները։ Բրայանտը, ի վերջո, ինքնասպանություն գործեց այն բանից հետո, երբ որոշեց, որ «բավական է»: Նա ասաց. «Ուղղակի զգացի, որ ավելի շատ մարդիկ իմ դեմ են: Երբ ես փորձեցի ընկերական վերաբերմունք ցուցաբերել նրանց նկատմամբ, նրանք պարզապես հեռացան»: Թեև նա նախկինում շատ ավելին էր, քան սոցիալական հարբեցող, Բրայանտի ալկոհոլի օգտագործումն ավելացավ և, չնայած Պորտ Արթուրի ջարդի օրը նա ալկոհոլ չէր օգտագործել, հատկապես աճել էր այդ օրվան նախորդող վեց ամիսների ընթացքում: Նրա միջինում օրական սպառումը գնահատվում էր կես շիշ Սամբուկայով և մեկ շիշ Բեյլիս լիկյորով՝ համալրված գինիով և այլ քաղցր ալկոհոլային խմիչքներով։ Ըստ Բրայանտի, նա կարծում էր, որ Պորտ Արթուրի պլանը կարող էր առաջին անգամ իր մտքով անցել դեպքից չորսից տասներկու շաբաթ առաջ։

## Պորտ-Արթուրի ջարդեր
Բրայանտը հակասական և շփոթված պատմություններ է ներկայացրել այն մասին, թե ինչն է ստիպել իրեն սպանել 35 մարդու Պորտ Արթուրի տարածքում 1996 թվականի ապրիլի 28-ին: Դա կարող էր լինել ուշադրության նրա ցանկությունը, քանի որ նա, իբր, ասել է կողքի հարևանին. «Ես ինչ-որ բան կանեմ»: դա բոլորին կստիպի հիշել ինձ»։ Բրայանտի պաշտպանական հոգեբույժ Փոլ Մալենը, Մոնաշի համալսարանի դատահոգեբուժության նախկին ղեկավարը, ասում է, որ Բրայանտը հիացած է Շոտլանդիայում Դանբլեյնի ջարդով. մարդասպան Թոմաս Համիլթոնի կերպարը փոխեց ամեն ինչ»։

Բրայանտի առաջին զոհերը՝ Դեյվիդին ու Նոելենին, Մարտիններին պատկանում էր «Seascape» կոչվող հյուրատունը: Մարտինները գնել էին դա, որը ցանկանում էր գնել Բրայանտի հայրը, և նրա հայրը բազմաթիվ առիթներով նրան բողոքել էր այդ գնման պատճառով Բրայանտի ընտանիքին հասցված վնասի մասին։ Բրայանտը, ըստ երևույթին, հավատում էր, որ Մարտինները գույքը գնել են իր ընտանիքի հանդեպ ատելությունից ելնելով և մեղադրել է Մարտիններին դեպրեսիա առաջացնելու համար, որը հանգեցրել է իր հոր ինքնասպանությանը։ Նա մահացու կրակել է Մարտինների վրա հյուրատանը և հափշտակել նրանց զենքերն ու ունեցվածքի բանալիները՝ նախքան Պորտ-Արթուրի վայր մեկնելը:

Պորտ-Արթուրում Բրայանտը մտավ «Broad Arrow» սրճարան՝ պատմական վայրի տարածքում՝ կրելով մեծ կապույտ սպորտային պայուսակ: Մինչ նա ուտում էր, Բրայանտը փորձել է զրույց սկսել պատահական մարդկանց հետ՝ տարածքում կրետների բացակայության և սովորական ճապոնացի զբոսաշրջիկների բացակայության մասին: Երբ նա վերջացրեց ուտելը, Բրայանտը շարժվեց դեպի սրճարանի հետևի կողմը և տեսախցիկը դրեց դատարկ սեղանի վրա: Նա հանեց Colt AR-15 SP1 Carbine (կիսաավտոմատ հրացան) և, ազդրից կրակելով, սկսեց կրակել հաճախորդների և անձնակազմի վրա։ Տասնհինգ վայրկյանի ընթացքում նա տասնյոթ կրակոց է արձակել՝ սպանելով տասներկու մարդու և վիրավորելով տասին։ Այնուհետև Բրայանտը քայլեց դեպի խանութի մյուս կողմը և կրակեց ևս տասներկու անգամ՝ սպանելով ևս ութ մարդու, իսկ երկուսին վիրավորելով: Այնուհետև նա փոխեց ամսագրերը, նախքան փախուստը, կրակելով մարդկանց վրա ավտոկայանատեղիում իր դեղին Volvo 244 մեքենայից, երբ նա հեռանում էր. չորսը զոհվել են, ևս վեցը վիրավորվել։

Բրայանտը մեքենան վարել է 300 մետր ճանապարհով, որտեղ քայլում էին մի կին և իր երկու երեխաները։ Նա կանգ է առել և երկու կրակոց արձակել՝ սպանելով կնոջը և երեխային։ Ավագ երեխան փախել է, բայց Բրայանտը հետևել է նրան և մեկ կրակոցով սպանել։ Այնուհետև նա գողացել է 1980 թվականի ոսկե BMW 7 սերիայի ավտոմեքենան՝ սպանելով դրա բոլոր չորս ուղևորներին: Ճանապարհից քիչ անց նա կանգ է առել սպիտակ Toyota-ով մի զույգի կողքին և, հանելով զենքը, հրամայել է տղամարդ ուղևորին մտնի BMW-ի բեռնախցիկը։ Բեռնախցիկը փակելուց հետո երկու կրակոց է արձակել Toyota-ի դիմապակուն, ինչի հետևանքով կին վարորդը մահացել է։

Բրայանտը վերադարձավ հյուրատուն, այրեց գողացված մեքենան և պատանդ վերցրեց, որտեղ նա թողել էր Մարտինների դիակները: Շուտով ոստիկանները ժամանեցին և երկար ժամեր փորձեցին բանակցել Բրայանտի հետ, մինչև որ նրա օգտագործած հեռախոսի մարտկոցը սպառվեց՝ դադարեցնելով հաղորդակցությունը: Բրայանտի միակ պահանջը բանակային ուղղաթիռով օդանավակայան տեղափոխելն էր։ Բանակցությունների ընթացքում Բրայանտը սպանել է իր պատանդին։ Հաջորդ առավոտ, տասնութ ժամ անց, նա հրկիզեց հյուրատունը և փորձեց փախչել շփոթության մեջ։  Մեջքի և հետույքի այրվածքներով Բրայանտը բռնվեց և տեղափոխվեց  Թագավորական Հոբարտ հիվանդանոց, որտեղ նրան բուժել և պահել են խիստ հսկողության տակ:

### Ազատազրկում
Բրայանտը պիտանի է ճանաչվել կանգնել դատարանի առաջ, որը պետք է սկսվեր 1996 թվականի նոյեմբերի 7-ին: Նա սկզբում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, սակայն դատարանի կողմից նշանակված փաստաբան Ջոն Էյվերին համոզել է իրեն մեղավոր ճանաչել բոլոր մեղադրանքներում։ Երկու շաբաթ անց Հոբարտի Գերագույն դատարանի դատավոր Ուիլյամ Քոքսը Բրայանտին դատապարտեց 35 տարվա ցմահ ազատազրկման, գումարած 1652 տարի ազատազրկում, առանց պայմանական վաղաժամկետ ազատման հնարավորության, որոնք բոլորը պետք է կրեն միաժամանակ։ Կիրառվող այս ցմահ ազատազրկումը «[նրա] բնական կյանքի ժամկետի համար է»։

Ազատազրկման առաջին ութ ամիսների ընթացքում Բրայատը պահվել է ինքնասպանությունների կանխարգելման հատուկ խցում՝ գրեթե ամբողջական մենախցում: Նա մնաց պաշտպանական կալանքի տակ՝ իր անվտանգության համար մինչև 2006 թվականի նոյեմբերի 13-ը, երբ տեղափոխվեց Հոբարտի Վիլֆրեդ Լոպեսի կենտրոն, ապահով հոգեկան առողջության ստորաբաժանում, որը ղեկավարվում է Թասմանիայի առողջապահության և մարդկային ծառայությունների վարչության կողմից: Ծանր հոգեկան հիվանդություններով կալանավորների համար նախատեսված 35 մահճակալանոց բաժանմունքը համալրված է բժիշկներով, բուժքույրերով և այլ օժանդակ աշխատողներով: Բանտարկյալները փակված չեն և կարող են գալ ու գնալ իրենց խցերից։ Հաստատության արտաքին անվտանգությունն ապահովվում է երեք պատի պարագծով, որը պարեկում են մասնավոր պայմանագրային պահակները: 2003 թվականի հուլիսի 5-ին տեղի ունեցավ մի միջադեպ, որը ստիպեց մի բանտարկյալի մաքրող լուծույթ ցողել Բրայանտի աչքերի մեջ: Նրան տեղափոխել են Ռոյալ Հոբարտ հիվանդանոց։ 2007 թվականի մարտի 25-ին Բրայանտը փորձել է վերջ տալ իր կյանքին՝ ածելիով կտրելով իր դաստակը։ Մարտի 27-ին նա մեկ այլ ածելիով կտրել է կոկորդը և կարճատև հոսպիտալացվել։ Բրայանտը ներկայումս գտնվում է Հոբարտի մոտ գտնվող Ռիսդոն բանտում, որը գտնվում է առավելագույն անվտանգություն ապահովման մեջ։

### Լրատվամիջոցների լուսաբանում
Պորտ-Արթուրի ջարդից անմիջապես հետո թերթերի լուսաբանումը լուրջ հարցեր առաջացրեց լրագրողական պրակտիկայի վերաբերյալ, և քննադատությունն ուղղված էր ավստրալական լրատվամիջոցներին: The Australian-ում հրապարակված Բրայանտի լուսանկարները թվայնորեն մանիպուլյացիա են արել՝ նրան խելագար և «շողշողուն» տեսք տալու էֆեկտով։ Չնայած քննադատությանը, մանիպուլյացիայի ենթարկված լուսանկարները մեկ տասնամյակ անց շարունակեցին օգտագործվել ԶԼՄ-ների հաղորդագրության մեջ: Հարցեր եղան նաև, թե ինչպես են ստացվել լուսանկարները։

Թասմանիայի դատախազության տնօրենը զգուշացրել է լրատվամիջոցներին, որ այդ լուսաբանումը խախտել է Բրայանտի արդար դատավարության իրավունքը, և գրություններ են տրվել The Australian-ի, Hobart Mercury-ի (որն օգտագործել է Բրայանտի նկարը «Սա տղամարդն է» վերնագրի ներքո), The Age-ի և. ABC-ն։ Ավստրալիայի մամուլի խորհրդի այն ժամանակվա նախագահ Դեյվիդ Ֆլինթը պնդում էր, որ քանի որ ավստրալական թերթերը կանոնավոր կերպով անտեսում են դատարանի նկատմամբ արհամարհական դրույթները, դա ցույց է տալիս, որ օրենքը, ոչ թե թերթերը, փոփոխության կարիք ունեն: Ֆլինթը առաջարկել է, որ օրենքի նման փոփոխությունը պարտադիր չէ, որ հանգեցնի լրատվամիջոցների դատավարության։ Ավստրալական թերթերը նույնպես քննադատության ենթարկվեցին Բրայանտի մասին իրենց հաղորդագրությունները։

### Քաղաքական հետևանքներ
Ի պատասխան սպանության՝ Ավստրալիայի նահանգների և տարածքների կառավարությունները լայն սահմանափակումներ դրեցին բոլոր տեսակի հրազենի վրա, ներառյալ կիսաավտոմատ հրացանները, որսորդական հրացանները, որոնք կրակում են ավելի քան հինգ կրակոց և մեծ հզորությամբ պահունակներով հրացանների: Ի հավելումն դրան, սահմանափակումներ են մտցվել նաև ցածր հզորության կրկնվող որսորդական հրացանների և կիսաավտոմատ հրացանների վրա: Թեև դա հանգեցրեց բուռն հակասությունների, նոր օրենքների դեմ հակադրությունը հաղթահարվեց զանգվածային սպանության մասին լրատվամիջոցների հաղորդումներով և կրակոցներից հետո հասարակական կարծիքի աճով։

## ժողովրդական մշակույթում
2012 թվականի մարտին Սիդնեյի նկարիչ Ռոդնի Փոփլը վիճելիորեն շահեց 35,000 $ Glover մրցանակը իր բնանկարի համար, որտեղ պատկերված էր Պորտ-Արթուրը Բրայանտի հետ առաջին պլանում՝ հրազենը ձեռքին։ 2019-ին Բրայանտի կոտորածը հիշատակվեց Փոնդի՝ «The Boys Are Killing Me» երգի բառերում, որը ներկայացված էր նրանց Tasmania ալբոմում։ Ջասթին Կուրզելի 2021 թվականի Nitram ֆիլմը հիմնված է Բրայանտի կյանքի վրա,  Բրայանտի դերում՝ Քեյլեբ Լանդրի Ջոնս։ Ջոնսն արժանացել է Կաննի կինոփառատոնի մրցանակին՝ որպես լավագույն դերասան մարմնավորելու համար։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* 

Կատեգորիա:Մարդասպաններ