Տամիկի Հարա

Հիրոշիմայի ռմբագոծումից փրկված ճապոնացի գրող, ով հայտնի է ատոմային ռումբին վերաբերվող գրականության գործերով։

## Կենսագրություն
Հարան ծնվել է 1905 թվականին Հիրոսիմայում։ Երիտասարդ տարիքում նա ինտրովերտ անձնավորություն էր։ Միջին դպրոցում սովորելիս Հարան ծանոթացել է ռուս գրականությանը, ինչպես նաև սկսել է բանաստեղծություններ գրել։ Նա հատկապես հիանում էր բանաստեղծներ Մուրո Սաիսեյով և Պոլ Վերլենով։ Ավարտելով Քեյոյի համալսարանի անգլիական գրականության բաժինը, նա արձակ ստեղծագործություններ է հրապարակել *Mita Bungaku* ամսագրում։ 1933 թվականին նա ամուսնացել է գրականագետ Կիիչի Սասակիի քրոջ՝ Սադաե Սասակիի հետ։ Որոշ ժամանակ նա նաև կապված էր Ճապոնիայի ձախ թևի շարժման հետ։ 

Սադաեն մահացել է 1944 թվականին երկար տարիների հիվանդությունից հետո: Հարան մի անգամ նրա մասին ասել է. «Եթե կինս ինձանից առաջ մահանար, ես միայն մեկ տարի կապրեի, որպեսզի հրապարակեմ գեղեցիկ, տխուր պոեզիայի մի հատոր»։ Մեկ տարի անց տեղի ունեցավ Հիրոսիմայի ատոմային ռմբակոծությունը: Այս երկու տրավմատիկ իրադարձությունները կարևոր դարձան նրա աշխատանքի համար։

Նրա ամենահայտնի աշխատանքը՝ *«Ամառային ծաղիկ»* ( *Natsu no Hana* ) պատմում է Հիրոսիմայի ավերածությունների մասին։ Այն հրատարակվել է 1947 թվականի հունիսին և ստացել Տակիտարո Մինակամիի անվան մրցանակը։  Այս պատմության երկու այլ հատվածներ գրվեցին ավելի ուշ՝ «*Ավերակներից»* ( *Haikyou kara* ) 1947 թվականի նոյեմբերին, և «*Կործանման նախերգանք»* ( *Kaimetsu no joukyoku* ) 1949 թվականի հունվարին։ Նա նաև գրել է նույն թեմայով բանաստեղծություններ, իսկ նրա 1950 թվականի *«Ուցուկուշիկի շի նո կիշի նի»* (բառացի՝ «Գեղեցիկ մահվան շեմին») պատմվածքը պատմում է իր կնոջ վերջին օրերի մասին։ 1949 թվականին հրապարակված *Չինկոնկան* (բառացի՝ «Ռեքվիեմ») համեմատում է Սադայի մահը և Հիրոսիմայի մահերը, և համարում նրանց գրեթե որպես մեկ կորուստ։

1951 թվականի *«Սրտի ցանկության երկիրը»* պատմվածքը ( *Shingan no kuni* ) Հարայի վերջին, հետմահու հրատարակված աշխատությունն էր։ Իր առանց այն էլ փխրուն հոգեվիճակը ավելի էր վատացել Կորեական պատերազմի և նախագահ Թրումենի կողմից ատոմային ռումբերի կիրառման պատճառներով։ 1951 թվականի մարտի 13-ին Տոկիոյում նա վերջ տվեց իր կյանքին՝ հանդիպակաց գնացքի գծերի վրա պառկելով։ Նա նկարագրել էր ինքնասպանության այս տարբերակը իր վերջին պատմության մեջ։

## Ժառանգություն
Գրող Յոկո Օտան բազմիցս խոսել է Հարայի ինքնասպանության մասին ստեղծագործություններում, ինչպիսիք են 1953–54 թվականներին հրապարակված պատմվածքները՝ *«Կայծռիկները»*  և *«Կարխի մնացորդները»*, և 1954 թվականին թողարկված *«Հան նինգեն»* վեպը։

Տամիկի Հարայի հիշատակին նվիրված դամբանագիրը կառուցվել է Հիրոսիմայի ամրոցի տարածքում 1951 թվականի նոյեմբերին՝ իր գրող և գրականագետ ընկերների կողմից։ Սակայն, քանի որ այն բազմիցս ենթարկվել էր վանդալիզմի, այն վերանորոգվել է և տեղափոխվել ներկայիս վայր՝ Ատոմային ռումբի գմբեթի կողքին։ Հուշարձանի վրա գրված է Հարայի բանաստեղծության մի մաս.

: *Վաղուց փորագրված քարի մեջ,*
: *Կորած շարժվող ավազի մեջ,*
: *Քանդվող աշխարհի մեջտեղում,*
: *Մեկ ծաղկի տեսիլք.*

（遠き日の石に刻み/砂に影おち/崩れ墜つ/天地のまなか/一載の花の幻)

Տամիկի Հարայի մահվան տարելիցը կոչվում է Կագենկի (花幻忌, «Ծաղիկների տեսիլքի սուգ»): Հարայի ստեղծագործությունների երկրպագուների կողմից հիմնված «Կագենկի հասարակությունը» 2001 թվականին  կազմակերպել է Հարայի մահվան 50-րդ տարելիցին նվիրված ցուցահանդես, և ամեն տարի կազմակերպվում է հիշատակի արարողություն նրա հուշարձանի առջև։

## Հայտնի գործեր
* 1945. *Genbaku hisai-ji no nōto* (հրատարակված 1953)
* 1947. *Ամառային ծաղիկ*
* 1947. Ա*վերակներից*
* 1949. *Բնաջնջման նախերգանք*
* 1949. *Չինկոնկա*
* 1950. *Ուցուկուշիկի շի նո կիշի նի*
* 1951. *Սրտի ցանկության երկիրը*

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* Տամիկիի ստեղծագործությունների էլեկտրոնային տեքստերը ճապոներեն Aozora bunko- ում:
* Թամիկի Հարայի ատոմային ռմբակոծության գրառումները    ում

 
Կատեգորիա:1905 ծնունդներ
Կատեգորիա:1951 մահեր
Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ճապոնացի գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ճապոնացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Երկաթուղային պատահարներից մահացածներ
Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի գրողներ