Երեխաների վաճառքի գործ

thumb|300px|right|Հանցագործության վայր՝ Փենսիլվանիա նահանգի Լուզերն շրջան, Ուիլքս Բարրեի շրջանային դատարան
**«Երեխաների վաճառքի գործ»** (), քրեական գործ պաշտոնեական հանցագործության վերաբերյալ՝ Լուզերն շրջանի դատավորների կողմից իրականացված, ովքեր դատապարտված անչափահասներին ապօրինի կերպով փոխանցել են Փենսիլվանիայի մասնավոր անչափահասների բանտեր։ Այն բացահայտվել է 2009 թվականին:

2000-ականների սկզբին դատավորներ Մայքլ Կոնահանը և Մարկ Չիավարելլան հանցավոր գործարք են կնքել ձեռներեցներ Ռոբերտ Փաուելի և Ռոբերտ Մերիքլի հետ։ Իր որոշմամբ փակելով մունիցիպալ «ուղղիչ կենտրոնը»՝ Կոնահանը կաշառքի դիմաց Փաուելին շնորհել է անչափահաս դատապարտյալների պատիժները կատարելու մենաշնորհային իրավունք։ Այնուհետև Չիավարելլան պարտավորվել է դատապարտյալներին մատակարարել մասնավոր բանտ՝ շրջանի բյուջեից վճարվող բանտապահների եկամուտների մասնաբաժնի դիմաց: Նա ապօրինի կերպով զրկել է ազատությունից և պաշտպանության իրավունքից, տարբեր գնահատականներով՝ 1614-ից մինչև 6 հազար դեռահասների՝ տասից մինչև տասնութ տարեկան։ Սխեմայի գործողության ընթացքում դատավորները մասնավոր բանտի սեփականատեր ձեռնարկատերերից ստացել են 2,8 միլիոն դոլար։

2009 թվականի հունվարին Հետաքննությունների դաշնային բյուրոն, որը 2007 թվականից զբաղվում էր Լուզերնում կոռուպցիայի փաստերի հետաքննությամբ, քրեական գործը փոխանցել է դատարան։ 2009 թվականի հոկտեմբերին նահանգի Գերագույն դատարանը աննախադեպ որոշում է կայացրել 2003-2008 թվականներին Չիավարելլայի կողմից անչափահասների կողմից կայացված բոլոր դատավճիռները չեղյալ հայտարարելու մասին: 2011 թվականին երդվյալ ատենակալների դատարանը Չիավարելային դատապարտել է 28, իսկ Կոնահանային՝ 17 ու կես տարվա ազատազրկման։  Փաուելը ստացել է 18 ամիս, իսկ Մերիքլի դեմ գործը 2013 թվականի ապրիլի դրությամբ դեռ չի հասել դատարան:

## Գործողության վայր
Լուզերն շրջանը գտնվում է Վայոմինգ հովտի ածխային ավազանի կենտրոնում՝ Փենսիլվանիայի հյուսիս-արևելքում: Եվրոպացի վերաբնակիչները այս տարածքում հաստատվել են 18-րդ դարի վերջին քառորդից։ Ածուխի պահանջարկի շնորհիվ շրջանի բնակչությունը շարունակաբար աճում էր և 1930-ական թվականներին հասնում էր 445 հազար մարդու։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ածուխի արդյունաբերությունը, չդիմանալով նավթագործների հետ մրցակցությանը, անկում է ապրել, և բնակչությունը սկսել է նվազել։ 1959 թվականին Նոքսի հանքավայրում տեղի ունեցած աղետը հանգեցրել է ածխի ջրամբարների հեղեղմանը՝ վերջնականապես վերջ դնելով արդյունաբերությանը։ 2009 թվականին բնակչությունը կրճատվել է մինչև 312 հազար մարդ։ Ժամանակակից Լուզերն աղքատ սպիտակ շրջան է. գունավոր բնակչության մասնաբաժինը այստեղ չի գերազանցում 7%-ը, իսկ մեկ շնչի հաշվով միջին եկամուտը տարեկան 24 հազար դոլար է (2010)։ Սպիտակ բնակիչների բացարձակ մեծամասնությունը 19-րդ դարի երկրորդ կեսին կոմսությունում բնակություն հաստատած լեհ հանքափորների հետնորդներն են։ Ինչպես ընդհանուր առմամբ Փենսիլվանիայում, բնակչության մոտ 70%-ն ապրում է սեփական տներում, իսկ միայն 21%-ն է ապրում բազմաբնակարան շենքերում: Կրթական մակարդակը ցածր է. բարձրագույն կրթություն ունի 25 տարեկանից բարձր բնակիչների միայն 20%-ը (նահանգում–26,7 %, հանրապետությունում միջինը 28,2 %)։

Շրջանի դատական իշխանությունը կենտրոնացած է ինը ընտրված դատավորների կոլեգիայի ձեռքում, որոնք իրենց կազմից ընտրում են շրջանային դատարանի նախագահ։ Շրջանում հանցավորության մակարդակը մոտավորապես հավասար է նահանգի և երկրի միջին մակարդակին: Շրջանում կողոպուտների թիվը,100 հազար բնակչության հաշվարկով, գրեթե կրկնակի ցածր է երկրի միջին ցուցանիշից, իսկ հանցավոր ծեծերի թիվը կրկնակի բարձր է։ Նահանգում և շրջանում կարծիք կա հատուկ «կոռուպցիայի մշակույթի» մասին (), որը կապում է Փենսիլվանիայի իշխանության բոլոր ճյուղերը։

## Գործող անձիք
Մարկ Չիավարելլան (, ծնված 1950 թվականին) և Մայքլ Կոնահան (, ծնված 1952 թվականին) ծնվել և մեծացել են Լուզերնի շրջանում, իսկ համլսարանը ավարտելուց հետո վերադարձել են հարազատ վայրեր և զբաղվել են մասնավոր փաստաբանությամբ։ 1995 և 1993 թվականներին ընտրվել են ընդհանուր պետական դատական համակարգի () իրավասության դատավորներ։ Երկուսն էլ մտերիմ ընկերներ էին, դեմոկրատական կուսակցության կողմնակիցներ և գործարար գործընկերներ. օրենքը թույլ էր տալիս համատեղել դատավորի պաշտոնը սեփական բիզնեսի կառավարման հետ։ Երկու դատավորներին հաճախ էին միասին տեսնում ռեստորաններում, իսկ հանգստյան օրերը նրանք ընտանիքների հետ անցկացնում էին Ֆլորիդայում իրենց պատկանող համատիրությունում։

Մայքլ Կոնահանը, 2002 թվականին զբաղեցնելով շրջանային դատարանի նախագահի պաշտոնը, փակ էր պահում իրեն՝ ճանաչող մարդկանց խոսքերով, նա և ջենթլմեն էր, և կոշտ ավտորիտար բռնապետ։ Նա ամբողջովին ենթարկել է դատարանը՝ պաշտոնանկ անելով Չիավարելայի նման հարազատներին ու ընկերներին։ Իր կարիերայի սկզբում Կոնահանը սերտորեն և բացահայտ կապված էր Բուֆալինոյի հանցավոր համայնքի ղեկավար Ուիլյամ Դ'Էլիայի հետ։ Նկարագրվող իրադարձությունների ժամանակ Դ'Էլիան գտնվում էր հետաքննության տակ, իսկ 2008 թվականի մայիսից՝ դատարանի հսկողության տակ, բայց Լուզերնի դատավորը չէր փորձում թաքցնել մաֆիոզների հետ կապը. Կոնահանը և Դ'Էլիան բացահայտ հանդիպում էին, Դ'Էլիան պարբերաբար, վկաների ներկայությամբ, կասկածելի ծրարներ էր փոխանցում Կոնահանին։

Մարկ Չիավարելլան անփոփոխ՝ 1996 թվականից մինչև 2008 թվականի մայիսը, ծառայել է որպես Լուզերն շրջանի անչափահասների դատավոր, իսկ 2008 թվականին դատարանի նախագահի պաշտոնում փոխարինել է Կոնահանին։ Ի տարբերություն գաղտնի Կոնահանի, Չիավարելլան հանրային խոսնակ էր. նա հաճախ էր ելույթ ունենում դպրոցներում, քարոզում էր օրենքի պահպանումը խախտողների նկատմամբ «զրոյական հանդուրժողականության» դիրքերից, հրատարակում էր բարոյականության և էթիկայի վերաբերյալ գիտական հոդվածներ, պատրաստակամորեն շփվում էր մամուլի հետ և վայելում դեմոկրատ կոնգրեսական Փոլ Կանջորսկու հովանավորությունը։ Չիավարելլան չի հրատարակել Դ’Էլիայի հետ կապերը, բայց նաև նկատվել է նրա ընկերությունում, և 2006 թվականին հենց Չիավարելլան է օգնել Դ’Էլիայի աշխատանքային գործընկերոջը շահել տեղական թերթի դեմ հայցը։ Ամբաստանյալների պնդմամբ՝ դատավորը լսումներն անցկացրել է դատավարական նորմերի կոպիտ խախտումներով։

## Անչափահասների արդարադատություն

Փենսիլվանիա նահանգում գործում է անչափահասների արդարադատություն՝ 10-17 տարեկան անչափահասների, արդարադատության և պատժի կատարման հատուկ կարգ (բայց պարտադիր չէ, որ հանցագործների)։ Անչափահասների օրենքների շրջանակը ներառում է հանցագործություններ, վարչական բնույթի փոքր հանցանքներ և այսպես կոչված «կարգավիճակի զանցանքներ» ()՝ մեծահասակների համար չպատժվող, բայց երեխայի և դեռահասի համար անընդունելի արարքներ։  Այս տեսակի ամենատարածված մեղավորությունները դպրոցական բացակայություններն են, տնից դուրս գալը և ալկոհոլ օգտագործելը։ Դեռահասը կարող է ազատազրկվել ոչ միայն կոնկրետ զանցանքների, այլև «վարքի բնույթի» համար () կամ «ընտանեկան հանգամանքներում» ():

Ձերբակալված դեռահասների մոտ մեկ քառորդի գործերը ոստիկանությունը որոշում է վարչական իրավունքով, գործերի մյուս երեք քառորդն ուղարկվում է անչափահասների դատարան՝ նահանգի ընդհանուր իրավասության դատարանների համակարգում (դաշնային դատարանները անչափահասների գործերը քննում են բացառապես հազվադեպ)։ 14 տարեկանից բարձր դեռահասների ծանր հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը այնտեղից տեղափոխվում են սովորական քրեական դատարաններ, մնացած բոլոր գործերը միանձնյա քննվում են անչափահասների դատավորի կողմից: Անչափահասների դատարանն անցնում է փակ ռեժիմով և գործում է ոչ թե քրեական, այլ քաղաքացիական դատավարության մոդելով։ Դատավորը որոշում է ոչ թե դեռահասի «մեղավոր կամ անմեղ» լինելու հարցը կոնկրետ հանցագործության մեջ, այլ «հանցագործ է (), թե ոչ»։ 2007 թվականին Փենսիլվանիայի դատարանները ազատազրկել են յուրաքանչյուր ութերորդ հանցագործին, Լուզերն շրջանում դատապարտյալների տոկոսը կրկնակի մեծ է եղել։

Անչափահաս ամբաստանյալի իրավունքները չափահասի համեմատ նեղացվել են, իսկ իշխանության լիազորությունները՝ ընդլայնվել։ Ժյուրիի դատավարության սահմանադրական իրավունքը չի տարածվում անչափահասների վրա. Ալյասկան և Տեխասը անչափահասներին տվել են այդ իրավունքը, իսկ Փենսիլվանիան՝ ոչ։ Փենսիլվանիան և Յուտան վերջին երկու նահանգներն են, որոնք անչափահասներին հանրային փաստաբաններ չեն տրամադրում։ Անչափահասների գործերի բացարձակ մեծամասնությունը քննվում է առանց պաշտպանների մասնակցության, պաշտպանությունից հրաժարումները ձևակերպվում են անմիջապես անչափահասին դատարան բերելիս: Անչափահասի փաստաբանից հրաժարվելու պատշաճ ձևակերպման մասին օրենքը Փենսիլվանիայում ընդունվել է միայն 2005 թվականին։ Փենսիլվանիայում դատարաններում անչափահաս դատապարտյալներին կապում են ձեռնաշղթաներով և ոտքի կապանքներով (քրեական դատարանում՝ առավելագույնը ձեռնաշղթաներով)։

1960-ականներին և 1970-ականներին դատավորները լիբերալ դատավճիռներ էին կայացնում՝ կենտրոնանալով ոչ թե պատժի, այլ դեռահասների ուղղման վրա. 1980-ականներին և 1990-ականներին դատական պրակտիկան խստացել է և դարձել է զուտ մեղադրական։ «Ուղղիչ կենտրոններում» ազատազրկման ժամկետները, որտեղ անչափահասների դատարանն ուղարկում է դատապարտված դեռահասներին, սովորաբար որոշված չեն. դատավորը սահմանում է ժամկետի սկզբի և ավարտի սահմանները, իսկ «ուղղման» պահը որոշում է բանտի վարչակազմը։ Լուզերնի գործով փոքր հանցագործությունների համար իրական պատիժները տատանվում էին երկու օրից մինչև երեք տարի: Ավելի հազվադեպ, ըստ մեղադրանքի, դատավճիռներ են կայացվում որոշակի ժամկետով, օրինակ՝ «ուղղիչ գաղութի մեկ տարի, որին հաջորդում է ուղղիչ դպրոց հանձնելը մինչև 18 կամ 21 տարեկան դառնալը»։ Դեռահասի ազատազրկման ժամկետը կարող է մի քանի անգամ գերազանցել չափահասի պատժի ժամկետը համանման հանցագործության համար. Դեռահասներից մեկը, որը գողացված մոտոցիկլետ գնելու համար անորոշ ժամկետով դատապարտվել է Չիավարելլայի կողմից, ընդհանուր առմամբ երեք տարի է անցկացրել, մինչդեռ չափահասի համար բնորոշ պատիժը չէր գերազանցի ձերբակալության երեսուն օրը։ «Ուղղիչ կենտրոնների» կառուցման և պահպանման ծախսերը ֆինանսավորվում են պետության կողմից, սակայն դատարանները հաճախ դեռահասների ծնողներին պարտականություն են դնում փոխհատուցել նրանց կալանքի տակ պահելու ծախսերը։

## Հանցավոր դավադրություն
1990-ականներին Լուզերն շրջանում հաջողությամբ գործում էր միակ մունիցիպալ «ուղղիչ կենտրոնը» 22 դեռահասների համար։ Չիավարելլայի ցուցմունքների համաձայն՝ 1998 կամ 1999 թվականներին նա արշավ է սկսել այդ հաստատությունը փակելու համար, որն իբր դարձել է շրջանի «բացարձակ խայտառակություն» ()։ Շրջանի վարչակազմին մի քանի անարդյունք դիմելուց հետո, որը ժամանակ առ ժամանակ հրաժարվում էր գումար հատկացնել նոր բանտի համար, Չիավարելլան Կոնահանին առաջարկել է շինարարությունը հանձնարարել անհատ ձեռներեցներին։ Կոնահանը, Չիվարելլայի խոսքերով, գտել է նման ձեռնարկատերերի՝ տեղական փաստաբան Ռոբերտ Փաուելին և Գրեգորի Զապալին (նահանգի Գերագույն դատարանի դատավորի որդին և Ալեգինի շրջանի դատախազի եղբայրը)։ 2002 թվականի ապրիլին նրանց է միացել շինարարական կապալառու Ռոբերտ Մերիկլը։ Չիավարելլայի պնդմամբ՝ Մերիկլն ինքն է դատավորին առաջարկել «կոմիսիոն վարձատրություն»՝ պայմանագրի արժեքի 10 տոկոսի չափով, իսկ հետո Չիավարելլան ապագա ատկատների կեսը զիջել է Կոնահանին։

Կոնահանը փաստացի գլխավորել է «նախագիծը»՝ առաջ քաշելով կարծիք դեռահասների՝ իբր խարխուլ շենքում գտնվելու անապահովության մասին, և ձեռնարկատերերին գրավոր երաշխիք է տվել տարեկան 1,314 միլիոն դոլար նվազագույն արժողությամբ քաղաքային պայմանագիր կնքելու համար: 2002 թվականի հոկտեմբերին նահանգի իշխանությունները, մտահոգված շրջանի ծախսերի առաջիկա աճով, ուսումնասիրել են քաղաքային կենտրոնը և գտան, որ այն բավականին հարմար է։ Ի պատասխան Չիավարելլան խստորեն քննադատել է աուդիտորների գործողությունները, իսկ Կոնահանը 2002 թվականի դեկտեմբերին չեղյալ է հայտարարել կենտրոնի լիցենզիան և արգելել գանձապետարանին ֆինանսավորել այն։ Այս ծառայությունների համար ձեռնարկատերերը Չիվարելլային և Կոնահանին վճարեցին 997,600 դոլար վերադարձ: Լվացքի վճարումների բարդ շղթան, որը սկսվել էր 2003 թվականի հունվարին, ավարտվել է միայն օգոստոսին։  Գումարի մեծ մասը փոխանցվել է անկանխիկ եղանակով, սակայն գործում առկա է նաև 140 հազար կանխիկ դոլար պարունակող տուփ։ Ստացված գումարով դատավորները Ֆլորիդայում համատիրություն են գնել եւ գրանցել իրենց կանանց անունով։ Դատավորները Փաուելից և Մերիկլից հետագա անկանխիկ վճարումները ձևակերպել են որպես Ֆլորիդայի անշարժ գույքի վարձակալության օրինական վճարումներ, սակայն այդ վճարումներից հարկեր չեն վճարել։

Իրականացնելով Կոնահանի կամք՝ Լուզերն շրջանը 2003 թվականի փետրվարին հանձնարարել է դեռահասներին պահել նոր կառուցված մասնավոր PA Child Care բանտում, որը նախատեսված էր 48 բանտարկյալների համար։ Նահանգի իշխանությունները, վստահ լինելով, որ շրջանը շուտով նոր քաղաքային կենտրոն կկառուցի, չեն խոչընդոտել այդ որոշմանը։ Այնուամենայնիվ, 2004 թվականի նոյեմբերին շրջանի իշխանությունները հրաժարվել են այդ ծրագրերից և մասնավոր բանտապահների հետ ստորագրել են քսան տարվա պայմանագիր՝ 58 միլիոն դոլար ընդհանուր արժեքով։ Նույնիսկ այն ժամանակ պարզ էր, որ այս պայմանագիրը ձեռնտու էր բանտապահներին և ձեռնտու չէր վարչաշրջանին. միայն առաջին տասը ամիսների ընթացքում բանտապահները ստացան 1,2 միլիոն դոլար շահույթ (Վարչաշրջանի բյուջեից վճարված եկամուտների 28%-ը)։ Հրապարակայնությունից խուսափելու համար բանտի սեփականատերերը Lուզերնի դատարան հայց են ներկայացրել նահանգի աուդիտորների կողմից բացահայտված «մասնագիտական գաղտնիքների» հրապարակման կանխարգելիչ արգելքի վերաբերյալ, իսկ Կոնահանը անհապաղ որոշում է կայացրել հօգուտ իր ենթաբաժինների։ PA Child Care-ի պարտադիր աուդիտի արդյունքները հրապարակվել են միայն 2008 թվականի հունվարին. պարզվել է, որ հաստատությունը սեփականատերերին տարեկան երկու միլիոն դոլար շահույթ է բերել։

Լուզերնի բանտապահների բիզնեսը ծաղկում 1 ապրել, և 2005 թվականին նրանք Փենսիլվանիայում կառուցել են երկրորդ «ուղղիչ կենտրոնը» (Western PA Child Care)։ Այդ պայմանագրի համար, ՀԴԲ-ի պնդմամբ, Փաուելը Կոնահանի և Չիավարելլայի Ֆլորիդական ընկերությանը փոխանցել է ուղիղ մեկ միլիոն դոլար։ Նոր բանտը, ինչպես նաև առաջինը, համակարգված ուռճացրել է գները և թույլ է տվել կասկածելի գերծախսեր։ Ըստ աուդիտորների, միայն դատական հոգեբույժ (որը Չիավարելլայի խնամին էր) Փաուելը վճարել է 836,636 դոլար։

## «Երեխաների վաճառք»
Մարկ Չիավարելլան «զրոյական հանդուրժողականության» քաղաքականության կոշտ ջատագովի համբավ է ձեռք բերել կոմսությունում առաջին մասնավոր բանտի բացումից շատ առաջ: Ծառայության առաջին երկու տարիներին Չիավարելլան ազատազրկման է դատապարտել ամբաստանյալների ոչ ավելի քան 4,5%-ին, բայց 1999 թվականին դատապարտյալների տոկոսը հասել է 13,7%-ի%։ Չիավարելլան, գործելով անչափահասների գործերով շրջանային տեսուչ Սանդրա Բրուլոյի հետ համատեղ, դեռահասներին ստիպել է ընդունել մեղքը և հրաժարվել փաստաբանի իրավունքից։ Լուզերնի դատարանով անցած դեռահասների կեսից ավելին ստորագրել են փաստաբանի ծառայություններից հրաժարումը, մինչդեռ նահանգում, ընդհանուր առմամբ, մերժումների մասնաբաժինը չի գերազանցել 8%-ը։ Եթե դեռահասի ծնողները պնդում էին փաստաբանի մասնակցությունը, Չիավարելլան կարող էր ամբաստանյալին կալանքի տակ դնել մինչև պաշտպանի հայտնվելը դատարանում։ 2001 թվականին նման մի գործ հասել է նահանգի Գերագույն դատարան և ավարտվել է Լուզերնի դատարանի որոշման չեղարկմամբ։ Տեղի թերթին տված հարցազրույցում Չիավարելլան ընդունել է սխալները և հավաստիացրել հանրությանը, որ անշեղորեն կպահպանի դատավարական նորմերը, իրականում խախտումները շարունակվել են, իսկ դատավճիռները՝ խստացվել։ 2003 թվականին մասնավոր «ուղղիչ կենտրոնի» բացումից հետո դատավորն այնտեղ էր ուղարկում մոտ 1200 դեռահասներից ամեն չորրորդին, որոնք ամեն տարի ոստիկանության կողմից ուղարկվում էին անչափահասների դատարան։ 2003 թվականին Փենսի|լվանիայում ազատազրկման դատապարտված 1066 անչափահասներից 330-ը դատապարտվել են Չիավարելլայի կողմից, այն դեպքում, երբ Լուզերն շրջանի բնակչությունը կազմում էր նահանգի բնակչության ընդամենը 3%-ը։

Դատավճիռների անոմալ խստացման պատճառը, ինչպես 2009 թվականին հաստատել է Գրիմի հանձնաժողովը, Չիավարելլայի ուղղակի դրամական հետաքրքրությունն էր բանտերի գործերում։ Փաուելը դատավորներին ամսական 10 հազար դոլար «վարձակալության վճար» էր փոխանցում, իսկ դատական խողովակաշարը ապահովում էր մասնավոր բանտերի ամբողջական բեռնումը: Ըստ վկաների ցուցմունքների՝ 2003 թվականին Բրուլոն իր ծառայության մեջ կանոն է սահմանել՝ բանտն ամեն գնով պետք է լցվի։ Բրուլոյի ծառայությունը Չիավարելլային մատակարարել է ամբաստանյալներին, իսկ դատավորը կնքել է մեղադրական դատավճիռները՝ չանհանգստանալով գործերը քննելուց. միայն մեկ օր՝ 2001 թվականի սեպտեմբերի 13-ին, նա որոշումներ է կայացրել 82 ամբաստանյալների վերաբերյալ։ Գրիմի հանձնաժողովի կողմից հրապարակված դատական արձանագրություններում կրկնվում է նույն սցենարը․

Դպրոցական կռիվների մեջ մեղադրվող ամբաստանյալներին Չիավարելլան ավտոմատ կերպով բանտ է ուղարկել։ Ոչ բռնի զանցանքներ գործած դեռահասները ազատության մեջ մնալու հնարավորություն ունեին, եթե «ուղղիչ կենտրոններում» ազատ տեղեր չկային։ Նրանք, ովքեր անհաջողակ էին, ուղարկվում էին եզրակացության, սովորաբար անորոշ ժամանակով, անխուսափելիորեն հետ էին մնում իրենց ուսման մեջ և չէին կարողանում աշխատանք գտնել քրեական գրառումների պատճառով։ Չիավարելլան դեռահասներին բանտ է ուղարկել ընտանիքի ներսում վեճերի, կանգառներում մանր վանդալիզմի, ծնողների գնած մոտոցիկլետ վարելու համար։ Դատապարտյալի առողջական վիճակը որոշման վրա չի ազդել. հայտնի է մի դեպք, երբ Չիավարելլան էպիլեպսիայով տառապող տասնչորսամյա հիվանդին բանտ է ուղարկել՝ հայտարարելով, որ «բանտում և ոչ այդպիսի վերքերով են նստած» ()։ Այն բանից հետո, երբ առանց սովորական դեղ մնացած հիվանդի մոտ նոպան տեղի է ունեցել, դատավորը նրան տնային կալանքի է տեղափոխել՝ արգելելով երեք ամիս դպրոց հաճախել։

Չիավարելլայի օրոք, սկսած 1999 թվականից, Լուզերնի «ուղղիչ կենտրոնը» վերածվել է պարտքային բանտի. դատավորն այնտեղ է ուղարկել երեխաներին և դեռահասներին, որոնք դատապարտվել են տուգանքի, սակայն վճարման համար գումար չեն ունեցե։ Տուգանքները չափվում էին հարյուրավոր դոլարներով, իսկ պարտապանի բանտարկության յուրաքանչյուր օրվա համար պետությունը բանտապահներին վճարում էր 200 դոլար: Չնայած այն հանգամանքին, որ 2004 թվականին շրջանի ֆինանսիստների պնդմամբ այդ պրակտիկան դադարեցվել է, բանտապահների հաշիվներն աճել էին և ծանր բեռ էին դարձել շրջանի համար, և ընտանիքի աջակցության և հանցագործությունների կանխարգելման բյուջետային ծրագրերը ստիպված էին փլուզվել։

Չիավարելլայի դատավճիռների չարդարացված դաժանությունն արդեն երկար տարիներ գրավել է իրավապաշտպանների ուշադրությունը, սակայն լիարժեք հետաքննությունը բարդացել է նրանով, որ անչափահասների դատարանի նյութերը փակվել են հանրությունից, անչափահասների դատավճիռների բողոքարկումն անհնար է եղել, իսկ տուժողներն ու նրանց ծնողներն արդեն հույս չեն ունեցել դրա վրա։  Գործը, որը, հավանաբար, միավորել է հասարակությունը դատավորին հակազդելու գործում, տասնչորսամյա Հիլարի Թրենսի դատավարությունն էր (). Աշակերտուհին մեղադրվում էր myspace-ում դպրոցի ուսմասվարի անունից «հարց ու պատասխան» ծաղրերգական բլոգ տեղադրելու մեջ։ 2007-ի հունվարին տեղի ունեցած «դատավարության» ընթացքում, որը տևել է ոչ ավելի, քան մեկ րոպե, Չիավարելլան զրկել է Թրենսային և նրա ծնողներին ոչ միայն փաստաբանի իրավունքից, այլև իր պաշտպանության համար ինչ-որ բան ասելու հնարավորությունից և դատապարտել նրան երեք ամսով՝ «ուղղիչ կենտրոնում»։ Թրենսուի գործով, անկախ ՀԴԲ-ի քննիչներից, զբաղվել է «Ֆիլադելֆիայի անչափահասների իրավական կենտրոն» ոչ առևտրային իրավապաշտպան կազմակերպությունը (, JLCP)։

## Գործի հարուցում
Կոնահանի և Չիավարելլայի դեմ քրեական գործ հարուցելու հանգամանքները հուսալիորեն անհայտ են։  ՀԴԲ-ն հրապարակավ հայտարարել է միայն, որ հետաքննությունը սկսվել է 2007 թվականին.Հնարավոր է, որ ՀԴԲ-ն արձագանքել է Կոնահանի անանուն դատապարտմանը (միայն Մասսամբ վերաբերում էր Չիավարելլային և Փաուելին), որը վերագրվում էր Լուզերնի մեկ այլ դատավորի՝ էն Լոկուտայի հեղինակությանը։

2006 թվականին Կոնահանը, որը ձգտում էր Լոկուտայի վտարմանը դատավորների շրջանային կոլեգիայից, նրա դեմ կարգապահական գործ է հարուցել Փենսիլվանիայի դատական էթիկայի խորհրդում ()։ 2006 թվականի սեպտեմբերի 28-ին խորհրդի ավագ իրավաբան Ջոզեֆ Մասսան Կոնախանում մանրամասն անանուն նամակ Է ստացել։ Ուղերձի հեղինակը տեղյակ չէր «երեխաների վաճառքի գործի» մասին, բայց հիանալի գիտեր շրջանային դատարանի ներքին խոհանոցը։ Զանգվածի պնդմամբ՝ մեղադրանքներն այնքան լուրջ և հիմնավոր են եղել, որ նա համարձակություն չի ունեցել խորհրդում քննարկել անանուն նամակ, այլ այն փոխանցել է դաշնային դատախազին՝ սկիզբ դնելով քրեական հետաքննությանը: ՀԴԲ-ի վարկածով ՝ Մասսան անանուն նամակը քննիչներին հանձնել է միայն 2008 թվականի ապրիլի 3-ին։ Քլելանդի հանձնաժողովի եզրակացությունների համաձայն, Մասսան անանուն նամակը անուշադրության է մատնել յոթ ամիս: 2007 թվականի մայիսի 14-ին նա խորհրդի անդամներին տեղեկացրել անանուն նամակի համառոտ շարադրանքը, սակայն դրա ամբողջական տեքստը գաղտնի է մնացել։ Մասսան վիճարկել է հանձնաժողովի կարծիքը, սակայն իր անգործությանը սպառիչ բացատրություն չի տվել։  Նա խուսափել է հետապնդումից և պահպանել իր պաշտոնը մինչև 2012 թվականի վերջին թոշակի անցնելը։

Խորհուրդը հրաժարվել է անանուն նամակին ընթացք տալ, իբր այն պատճառով, որ 2007 թվականի հոկտեմբերին Կոնահանը պետք է կարևոր ցուցմունքներ տար Լոկուտայի դեմ։ Լոկուտայի նկատմամբ կարգապահական տրիբունալի ժամանակ էր, որ անանուն նամակի ամբողջական տեքստը հայտնվել է մամուլում, ուստի դատական համայնքում վստահություն է առաջացել, որ հենց Լոկուտան էր անանուն գրողը, Լոկուտան ինքն էլ ավելի ուշ պնդել է, որ նա առաջին անգամ ՀԴԲ-ին լուր է փոխանցել Կոնահանի մասին 2002 թվականին։ Չնայած հրապարակայնությանը, խորհուրդն այդպես էլ չի հետապնդել Կոնահանին եւ Չիավարելլային և տուժողների բողոքներն ըստ էության քննել. 2008 թվականին խորհուրդ մուտքագրված քաղաքացիների 636 դիմումներից միայն երկուսն են հասել հրապարակային կարգապահական լսումների փուլին։

## Հետաքննություն
Միջգերատեսչական քննչական խումբը, որը 2007-ին սկսել է հետաքննել շրջանի կոռուպցիան, միավորել է ՀԴԲ կենտրոնական քննչական վարչության ներկայացուցիչներին (), Փենսիլվանիայում բյուրոյի մշտական գործակալներ և դաշնային հարկային ծառայության գործակալներ։ Փաուելի վրա բավականաչափ նյութեր հավաքելով՝ օպերատիվ աշխատակիցները նրան ստիպել են համագործակցել հետաքննության հետ և պարտավորեցրել են կրել գաղտնալսող սարքեր, որոնք տվել են դատավորների մեղավորության առաջին օբյեկտիվ ապացույցները։  Մերիքլի խոսքով՝ Չիավարելլան գաղտնալսումը կասկածել է արդեն 2007 թվականի նոյեմբերին։ 2008 թվականի մայիսին նա փորձել է թաքնվել՝ անչափահասների դատարանից տեղափոխվելով մեկ այլ տեղամաս․ մեկ ամիս անց Փաուելը վաճառել է իր մասնաբաժինը բանտային բիզնեսում Գրեգորի Զապալլեին։ Երկու դատավորները և Փաուելը կազմել են պաշտպանական ծրագիր, որը հիմնված էր Մերիքլի և Փաուելի բիզնես գործընկեր Ջիլ Մորանի ցուցմունքները վարկաբեկելու վրա: Հուլիսի 30-ին հանցակիցներից մեկի հետ հանդիպումներից հետո Չիավարելլան խափանվել է. փողոցում կասկածելի Ֆուրգոն նկատելով՝ դատավորը փորձել է կոտրել այն, որպեսզի ֆեդերալներին «ջրի երես» դուրս բերի։  Ֆուրգոնում իսկապես եղել է ՀԴԲ-ի օպերատիվ աշխատակից, որը ձայնագրել է Փաուելի խոսակցությունները դատավորների հետ։

Այս բախումից անմիջապես առաջ JLCP-ի ակտիվիստները խնդրագիր են ներկայացրել նահանգի Գերագույն դատարան՝ դադարեցնելու անչափահասների դատարանների անօրինական պրակտիկան և չեղյալ հայտարարելու Չիավարելլայի կողմից կայացված բոլոր դատավճիռները։ JLCP-ն հայցը պատճառաբանել է դատավճիռների չարդարացված դաժանությամբ և դատավորի կողմից պաշտպանության իրավունքի համակարգված խախտմամբ: Նահանգի դատախազը դատարանին խորհուրդ է տվել քննել հայցը ըստ էության, իսկ Լուզերնի շրջանի դատախազը և նահանգի դատական պալատը (, AOPC) Չիավարելլայի կողմից էին. պաշտոնյաների տեսանկյունից, անչափահասների դատարանից նրա հեռանալով, հակամարտությունն ինքնաբերաբար սպառվել է: 2009 թվականի հունվարի 8-ին Գերագույն դատարանը մերժել է հայցվորների բոլոր կետերը։ Դատավոր Քասթիլը, որը ստորագրել է այդ որոշումը, հետագայում արդարացվել է նրանով, որ JLCP-ն դատարանին չի տրամադրել ոչ Չիավարելլայի գործողությունների հանցավոր բնույթի ապացույցներ, ոչ էլ բանտապահների հետ նրա կապերի մասին տեղեկություններ։

Երկու շաբաթ անց ՀԴԲ-ն մեղադրանք է առաջադրել երկու դատավորներին և ստիպել է նրանց գնալ հայցադիմումի համաձայնության: Չիավարելլան և Կոնահանը ընդունել են իրենց մեղքը ծառայողական պարտքը խախտելու մեջ  և հարկումից ստացված եկամուտները թաքցնելու համար, իսկ դատախազը համաձայնել է պատժի առավելագույն ժամկետը սահմանափակել 87 ամսով։ Երկու դատավորներն էլ համաձայնել են «կամավոր» պաշտոնանկությանը, փաստաբանական կարգավիճակից զրկմանը և դատարանի դատավճռով փոխհատուցումների ու տուգանքների վճարմանը։ Այն արարքները, որոնց համար դատավորները դեռևս անհայտ երկու անձանցից (Փաուելից և Մերիկլից) ստացել են 2,5 միլիոն դոլար (հետագայում գումարը հասցվել է 2,8 միլիոնի), հայտարարվել են մեղադրանքի մասին, սակայն արդարադատության հետ գործարքի մեջ չեն մտել։ Այս գործարքը 2009 թվականի հուլիսին չեղյալ է հայտարարվել մեղադրյալների ոչ պատշաճ պահվածքի պատճառով․ 2009 թվականի գարնան և ամռան ընթացքում Կոնահանը և ավելի փոքր չափով Չիավարելլան հրաժարվել են քննիչների հետ քննարկել քրեական գործի մանրամասները և խոչընդոտել քննությանը՝ փորձելով «աշխատել» վկաների և փաստաթղթերի հետ։ Դաշնային դատավորը պահանջել է, որ ամբաստանյալները կամ դադարեցնեն վիճարկել այն մեղադրանքը, որի հետ համաձայնել էին հունվարին, կամ հրաժարվեն գործարքից։ Կոնահանը և Չիավարելլան նախընտրեցին հրաժարվել։ Կոնահանը 2010 թվականին փոխել է իր դիրքորոշումը և նոր գործարք է կնքել արդարադատության հետ՝ ընդունելով ռեկետ կազմակերպելու մեղադրանքները։

2009 թվականի հունիսի 9-ին ՀԴԲ-ն մեղադրանք է առաջադրել Փաուելին, օգոստոսի 13-ին՝ Մերիկլին։ Երկուսն էլ մեղադրվում էին միայն Չիավարելլայի և Կոնահանի՝ իրենց հայտնի հանցագործությունների մասին չհայտնելու մեջ և ընդունեցին իրենց մեղքը։  Մերիքլը, որը Լուզերն շրջանի կոռուպցիայի գործով տասնմեկերորդ մեղադրյալն էր, համաձայնել է շրջանի բյուջե վճարել 2,15 միլիոն դոլար՝ այնքան, որքան, ըստ հետաքննության, նա վճարել է երկու դատավորների 2003-2007 թվականներին։ Փաուելը, չսպասելով դատավարությանը, համաձայնել է առգրավել զբոսանավը և ինքնաթիռը։ Մասնավոր բանտի երկրորդ համասեփականատեր Գրեգորի Զապալան քրեական հետապնդման չի ենթարկվել։

2009 թվականի ամռանը և աշնանը ՀԴԲ-ն մեղադրանք է առաջադրել ևս տասնութ շրջանի պաշտոնյաների։ «Երեխաների վաճառքի գործին», բացի հիմնական կերպարներից, անմիջականորեն ներգրավված են եղել միայն պաշտոնյա Գրեգ Սկրեպենյակը, որը կաշառքի դիմաց բանտապահ ձեռներեցներին հարկային արտոնություններ է տվել, և օկրուգի ուղղիչ համակարգի ծառայող Սանդրա Բրուլոն, որը մեղադրվում է անչափահասի քրեական գործը կեղծելու փորձի մեջ՝ հետաքննությանը խոչընդոտելու նպատակով։ Նա ընդունել է իր մեղքը և 2011 թվականի հունիսի 8-ին դատապարտվել է երկու տարվա պայմանական ազատազրկման և տուգանքի։ Մի պաշտոնյա մեղադրվում էր ընդհատակյա խաղատան գործով որպես իրեղեն ապացույց ձերբակալված գումարները վատնելու մեջ և դատապարտվել տասը ամսվա ազատազրկման, որին հաջորդում է երեք տարվա պայմանական ժամկետ և վնասի փոխհատուցում։ Մյուս կերպարների մեծ մասը (ներառյալ շրջանի դպրոցական խորհուրդը ամբողջ կազմով) մեղադրվում էին մեկից մինչև հինգ հազար դոլար կաշառք ստանալու մեջ, դատավոր Մայքլ Տուլը ընդունել է հազարավոր դոլարներ կաշառք վերցնելու իր մեղքը։

## Դատեր
### Պլատի, Գրիմի և Քլելանդի հանձնաժողովները
2009 թվականի գարնանը Փենսիլվանիայի Գերագույն դատարանը ստեղծել է Լուզերնի շրջանային դատարանի դատավճիռների վերանայման երկու հանձնաժողով։ Առաջինը՝ դատավոր Ռոբերտ պլատի գլխավորությամբ, զբաղվում էր բացառապես Թոմաս Ջոզեֆի (Ուիլյամ Դ'Էլիայի բիզնես-գործընկեր) գործով ընդդեմ *Citizens' Voice* թերթի։ 2009 թվականի հուլիսին Պլատը լսումներ է անցկացրել, որտեղ Չիավարելլան առաջին անգամ հրապարակային ցուցմունք է տվել Ուիլյամ Դ'Էլիայի հետ կապերի, Կոնահանի, Փաուելի և Մերիքլի հետ դավադրության, փողերի լվացման սխեմաների և Ջոզեֆի հայցով դատարանի կոռուպցիոն, կանխամտածված կողմնակալ բնույթի մասին։ 2009 թվականի նոյեմբերի 4-ին նահանգի Գերագույն դատարանը չեղյալ է հայտարարել Չիավարելլայի դատավճիռը այս գործով։

Երկրորդ հանձնաժողովը, որը նախագահում էր նահանգի անչափահասների ավագ դատավոր Արթուր Գրիմը, ուսումնասիրել է Չիավարելլայի անչափահասների դատավճիռները և Լուզերնի անչափահասների դատարանի պրակտիկան: Սկզբում նահանգի Գերագույն դատարանը Գրիմին հանձնարարել էր անհատապես վերանայել մոտ 360 կասկածելի դատավճիռներ, որոնք պետք է վերանայվեին։ Ուսումնասիրելով իրավիճակը՝ դատավորը պաշտպանել Է իրավապաշտպանների պահանջները. հարկ էր ոչ թե վերանայել առանձին տուժողների գործերը, այլ չեղյալ համարել 2003-2008 թվականներին Չիավարելլայի կայացրած բոլոր դատավճիռները՝ առնվազն 1866 գործ, որոնք քննվել են առանց փաստաբանների մասնակցության։ 2009 թվականի հոկտեմբերի 29-ին նահանգի Գերագույն դատարանը աննախադեպ որոշում է կայացրել չեղյալ համարել Չիավարելլայի կողմից 2003 թվականի հունվարի 1-ից մինչև 2008 թվականի մայիսի 31-ը կայացված բոլոր դատավճիռները և ոչնչացնել զոհերի դատվածության գրառումները։ 2009 թվականի հոկտեմբերի 29-ին այս որոշման մեջ դատարանն առաջին անգամ ճանաչել է, որ Չիավարելլայի գործողությունների հիմնական դրդապատճառը ֆինանսական շահագրգռվածությունն էր ()  ենթահողային բիզնեսի գործերում։ 2012 թվականի մարտին չեղյալ հայտարարված դատավճիռների թիվը հասել է 2251-ի։

2009 թվականի օգոստոսին նահանգի օրենսդիր ժողովը երկու պալատների միաձայն որոշմամբ Լուզերն շրջանում կոռուպցիայի հետաքննության հանձնաժողով է ստեղծել։ Հանձնաժողովի կազմում ընդգրկվել են իշխանության երեք ճյուղերի 11 ներկայացուցիչներ՝ դատավոր Ջոն Քլելանդի գլխավորությամբ: Հանձնաժողովում բաց լսումների ժամանակ ելույթ են ունեցել շուրջ վաթսուն պաշտոնյաներ, որոնք ներգրավված են շրջանի Անչափահասների արդարադատության գործերում: Չիավարելլան և Կոնահանը, որոնց արդեն քրեական մեղադրանք է առաջադրվել, հրաժարվել են զեկուցել Քլելանդին։ Հանձնաժողովի հիմնական խնդիրն էր բացահայտել համակարգային խնդիրները, որոնք նպաստել են հանցավոր սխեմայի բազմամյա բարգավաճմանը. ««Լուզերն կոմսությունում կոռուպցիայի մասին գործի» ակունքները իշխանության բոլոր երեք ճյուղերի անկարողությունն են՝ Վարչաշրջանի և նահանգային մակարդակով կատարել իրենց սեփական և համապետական պարտականությունները»։ 2010 թվականի մայիսին հանձնաժողովը հրապարակել է իրավիճակի շտկման վերաբերյալ առաջարկություններ. ամբաստանյալների և տուժողների համար անմիջական իրավական հետևանքներ նրա հաշվետվությունը չի ունեցել:

### Քրեական դատավարություն
Շրջանում կոռուպցիայի մասին քրեական գործի բոլոր կերպարները, բացի երկու դատավորներից, առանձին են դատվել։ Չիավարելլայի և Կոնահանի գործերը միացվել են մեկ քրեական դատավարությունում, որը տևել է երկու տարի։ 2009 թվականին ժյուրիի Մեծ ժյուրին հաստատել է 39 կետից բաղկացած մեղադրական եզրակացությունը՝ կազմակերպված ռեկետ, հանցավոր դավադրություն, շորթում, կաշառքի ստացում, ապօրինի եկամուտների լվացում և հարկերից խուսափում։ Գործի էության վերաբերյալ դատական լսումները տեղի են ունեցել 2011 թվականի փետրվարին Սքրենտոնի դաշնային շրջանային դատարանում։ Դատը սկսվել է Փաուելի և Մերիքլի խոստովանական ցուցմունքներով, ընդ որում Մերիքլը հայտարարել է, որ կամավոր է վճարել դատավորներին, իսկ Փաուելը պնդում էր, որ ինքը շորթման զոհ է դարձել։ Չիավարելլան խոստովանել է, որ խուսափել է հարկերից և մերժել է կաշառքի և շորթման մեղադրանքները՝ պնդելով, որ Փաուելից ստացված գումարը օրինական «միջնորդավճար» է () և Ֆլորիդայի համատիրության վարձավճարը։ Դատախազը ՀԴԲ-ին «երեխաներ վաճառելու» մեղադրանք չի ներկայացրել. դատարանի դահլիճից դուրս Չիավարելլան մամուլին ասել է, որ «սա շորթման և նահանջի գործ է, այլ ոչ թե «երեխաներ վաճառելու»: Եթե նման «վաճառք» տեղի ունենար, ինչու՞ նրանք [ֆեդերալները] նման մեղադրանք չեն առաջադրել»։

Երդվյալ ատենակալները որոշել են, որ Չիավարելլան և Կոնահանը մեղավոր են կազմակերպված ռեկետի, ծառայողական պարտքը խախտելու, հարկումից եկամուտները թաքցնելու և փողերի լվացման նախապատրաստման մեջ։ Երդվյալ ատենակալները հերքել են ամբաստանյալների մեղադրանքները կաշառք ստանալու և փողերի լվացման կոնկրետ դրվագներում, ինչպես նաև Փաուելի և Մերիկլից շորթման համար (ինչը ճանապարհ էր բացում գործարարների՝ որպես հանցակիցների, այլ ոչ թե զոհերի, Լուզերնի դատավորների քրեական հետապնդման համար)։ Չիավարելլայի փաստաբանը հայտարարել է հաղթանակի մասին․ «երդվյալ ատենակալները մերժել են մեղադրանքների 95%-ը» (իրականում՝ մեղադրանքների 39 կետերից 27-ը), իսկ հասարակությունը քննադատել է քննիչներին և մեղադրողներին այն բանի համար, որ ամբաստանյալները խուսափել են «երեխաների վաճառքի» պատասխանատվությունից: Ի պատասխան՝ դաշնային դատախազ Փիթեր Սմիթը ուշադրություն է հրավիրել այն փաստի վրա, որ ժյուրին հաստատել է ամենալուրջ մեղադրանքը՝ կազմակերպված ռեկետը ()): «եթե նա կարծում է, որ ռեկետի համար դատավճիռը հաղթանակ է, ապա ի՞նչ համարել պարտություն»։ «Երեխաների վաճառքի» հետաքննությունը, Սմիթի կարծիքով, նահանգի իշխանությունների, այլ ոչ թե դաշնային մարմինների պատասխանատվության ոլորտն է։

2011 թվականի օգոստոսի 1-ին Կոսիկը Չիավարելլային դատապարտել է 28 տարվա ազատազրկման և 1,173,791 դոլար տուգանքի։ Քոնահանի դատավճիռը՝ տասնյոթ ու կես տարվա ազատազրկում և 894 267 դոլարի տուգանք, հրապարակվել էր 2011 թվականի սեպտեմբերի 23- ին։ Վեց շաբաթ անց նույն դատավորը Փաուելին դատապարտել է 18 ամսվա ազատազրկման՝ Չիավարելլայի և Կոնահանի գործին մասնակցելու և նրանց հանցագործությունները չհրապարակելու համար։ Փաուելը պատիժը կրում էր Ֆլորիդայի «էլիտար» բանտում (ըստ Ֆորբսի Փենսիլվանիայում) նույն նահանգում, մեկ այլ բանտում, 2011-ին նստած էր Կոնահանը, իսկ Չիավարելային ուղարկեցին Իլինոյս։ Ռոբերտ Մերիքլի դեմ գործը, որը մեղադրվում է նույն հանցագործությունների մեջ, ինչ Փաուելը, 2013 թվականի ապրիլի դրությամբ դեռ չէր հասել դատարան։

### Քաղաքացիական հայցեր
Չիավարելլային և Կոնահանին մեղադրանք առաջադրելուն հաջորդել է քաղաքացիական հայցերի ալիք՝ պատճառված վնասը փոխհատուցելու համար: Արդեն 2009 թվականի փետրվարի սկզբին դատարան էին դիմել մի քանի հարյուր մարդ։ 2009 թվականի ամռանը փաստաբանների և իրավապաշտպանների նախաձեռնությամբ անհատական հայցերը միացվել են Չիավարելլայի, Կոնահանի, Փաուելի, Մերիքլի դեմ ընդհանուր համախմբված հայցի մեջ և Գրեգորի Զապալին պատկանող Mid-Atlantic Youth Services ընկերության դեմ ընդհանուր համախմբված հայցում՝ մասնավոր բանտերի օպերատորին և սեփականատիրոջը։ 2009 թվականի գնահատականներով տուժողների թիվը, ներառյալ դատապարտյալների ծնողները, կարող էր կազմել մինչև 7300 մարդ. իրականում հայցին միացել է 2019 մարդ, և միայն 1614-ն է ճանաչվել տուժող։

2012 թվականին Ռոբերտ Մերիքլը իր վրա է վերցրել փոխհատուցման վճարման բոլոր ծախսերը եւ տուժածների փաստաբանների հետ կնքել է գործի արտադատական կարգավորման մասին համաձայնագիր՝ 17,75 միլիոն դոլար վճարմամբ։ Գործարքը վերջնականապես փակվել է 2013 թվականի փետրվարին. վերջնական համաձայնագրով Չիավարելլայի 1614 դատապարտյալներ փոխհատուցում են ստացել հինգ հարյուր (պայմանականորեն դատապարտվածներից) մինչև հինգ հազար դոլարի չափով (Փաուելի մասնավոր բանտերի և ապահովիչների բանտարկյալներ). Այս փոխհատուցումները և փաստաբանների վճարները վճարելուց հետո մնացորդը (ամբողջ գումարի մոտ մեկ քառորդը) պետք է բաշխվեր տուժողների միջև՝ հայցվորների հանձնաժողովի ընտրությամբ։

## Մշակույթ
* Լավ կին (1 սեզոն, 10 սերիա- «Lifeguard»)

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Առաջնային փաստաթղթեր
* 2006 թվականի անանուն նամակ (վերագրվում է էն Լոկուտեին)
* 2009 թվականի հունվարի 26-ի մեղադրական եզրակացությունը
* Քլելանդի հանձնաժողովի նյութերը նահանգի Գերագույն դատարանի կայքում

## Արտաքին հղումներ
* Mid-Atlantic Youth Services -անչափահասների մասնավոր բանտերի օպերատոր և սեփականատեր 
** PA Child Care - Կոնահանի և Չիավարելլայի աջակցությամբ բացված առաջին «ուղղիչ կենտրոնը»
** Western PA Child Care - երկրորդ «ուղղիչ կենտրոնը», որը բացվել է Կոնահանի և Չիավարելլայի աջակցությամբ

Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի իրավունք
Կատեգորիա:Անչափահասների իրավունքներ
Կատեգորիա:Կաշառակերություն
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքների խախտում
Կատեգորիա:Սկանդալներ