open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ատրոպե (նկար, Գոյա)

**«Ատրոպե»** կամ **«Մոյրաներ»** (),  իսպանացի նկարիչ Ֆրանցիսկո Գոյայի նկարը՝ վրձնած 1819 և 1823 թվականների միջակայքում նրա «Խուլի Տան» պատին։ 14 նմանատիպ պատկերներից մեկն է, որը հետագայում տեղափոխվել է կտավի վրա և այժմ պահվում է Պրադո թանգարանում։

Համաձայն Գոյայի ընկեր Անտոնիո Բրուգադի՝ 1828-1830 թվականներին արած գույքագրման՝ կոմպոզիցիան նախապես գտնվում էր «Խուլի Տան» վերնահարկի պաննոների մեջ։ Այլ Մռայլ նկարների թվում ֆրանսիացի բանկիր Ֆրեդերիկ Էմիլ դը Էրլանգերի խնդրանքով նկարիչ Սալվադոր Մարտինես Կուբելսն այն տեղափոխել է կտավի վրա՝ 1878 թվականի Համաշխարհային ցուցահանդեսում ներկայացնելու համար։ Աշխատանքը գնորդներին չի հետաքրքրել, այդ իսկ պատճառով 1881 թվականին նվիրվել է Պրադոյի թանգարանին։

## Նկարի սյուժե

Նկարի սյուժեն հին հունական ճակատագրի աստվածների՝ Մոյրաների կերպարների կամ Հոմերոսի, Հեսիոդոսի, Վերգիլիոսի և այլ անտիկ հեղինակների ճակատագրերի մեկնաբանությունն է։ Մահվան անխիղճ աստվածուհի Ատրոպեի գլխավորությամբ, որը բռնել էր մկրատը, որպեսզի կտրի կյանքի թելերը, պատկերված են «գիշերվա դուստրերը»՝ Կլոտոն իր ճախարակով (որը Գոյան պատկերել է տիկնիկի կամ նորածին երեխայի կերպարանքով, ավելի շուտ հայտնվում է կյանքի այլաբանության տեսքով) և ինչ-որ օբյեկտիվով կամ ժամանակի հայելիով նայող Լախեսիսը, որը չափում է կյանքի թելի կամ մազի երկարությունը։ Այդ երեք պատկերներին հակառակ, որ տարված են իրենց գործով, կա չորրորդը՝ նկարի ակնդիրներին դիմող։ Այդ մարդկային պատկերի ձեռքերը կապված են մեջքին, որ հավանաբար խորհրդանշում է նրա անօգնականությունը՝ վճռելու սեփական ճակատագիրը, ինչով զբաղված են աստվածները։

thumb|left|250px|''Ատրոպե''. 1874 թվականի Գոյայի որմնանկարը «Խուլի Տանը»

## Տես նաև
* Ֆրանսիսկո Գոյայի նկարների ցանկ
* Մերկ մախա (նկար, Գոյա)
* Հագնված մախա (Ֆրանցիսկո Գոյայի նկար)
* Ոտնացուպեր (նկար, Գոյա)
* Պահմտոցի (նկար, Գոյա)
* Հսկաներ (Գոյայի նկարը)

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Benito Oterino, Agustín, *La luz en la quinta del sordo: estudio de las formas y cotidianidad*, Madrid, Universidad Complutense, 2002, p. 33. Edición digital ISBN 84-669-1890-6.
* Bozal, Valeriano, *Francisco Goya, vida y obra*, (2 vols.) Madrid, Tf. Editores, 2005. ISBN 84-96209-39-3.
* Bozal, Valeriano, *Pinturas Negras de Goya*, Tf. Editores, Madrid, 1997.
* Glendinning, Nigel, *Francisco de Goya*, Madrid, Cuadernos de Historia 16 (col. «El arte y sus creadores», nº 30), 1993.
* Junquera, Juan José. *The Black Paintings of Goya*. London: Scala Publishers, 2008. ISBN 1-85759-273-5
* Hagen, Rose-Marie and Hagen, Rainer, *Francisco de Goya*, Cologne, Taschen, 2003. ISBN 3-8228-2296-5.
* Robert Hughes (critic)|Hughes, Robert. *Goya*. New York: Alfred A. Knopf, 2004. ISBN 0-394-58028-1

## Արտաքին հղումներ
* Պրադո թանգարանի պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:Պրադո թանգարանի նկարներ
Կատեգորիա:Ֆրանցիսկո Գոյայի նկարներ
Լեյա Ալբորն

**Լեյա Ֆրիդերիկա Ալբորն** (, ), շվեդացի մեդալագործ մետաղադրամներ փորագրող։

Մեդալագործ Լյուդվիգ Պերսոն Լունդգրենի դուստրն ու աշակերտուհին։ Համարվել է Շվեդիայի մեդալագործներից մեկը։

## Կենսագրություն
Սովորել է Շվեդիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի կից դպրոցում, որն ավարտելուց հետո՝ 1851 թվականին շարունակել է ուսումը Փարիզում։

1853 թվականին հոր մահից հետո ստանձնել է իր պաշտոնը  Ստոկհոլմի դրամահատարանում, իսկ պաշտոնապես իր պաշտոնում հաստատվել է 1855 թվականին։

Ստեղծել է դրոշմակնիք շվեդական, նորվեգական և ֆիննական մետաղադրամների համար։

Իր կողմից ստեղծված ամենահայտնի մեդալներից են՝ Շվեդիայի թագավորների Կառլ XIV Յուհանի, Կարլ XV ի և Օսկար II-ի, շվեդիայի թագուհիներ Ժոզեֆինա Լեյխտենբերգցու և Լուիզա Նիդեռլանդացու, շվեդացի պատմաբան Հանս Յերտայի, Ուփսալայի համալսարանի 400-ամյակի,   ԱՄՆ անկախության հռչակագրի 100-ամյակին, Կոլոմբոսի կողմից Ամերիկայի հայտնագործման 400-ամյակին նվիրված մեդալները։ 1881 թվականին նա մեդալների վրա դիմանկարներ է պատրաստել ապագա թագավոր Գուստավ V-ի և Վիկտորիա թագուհու հարսանիքի պատվին.

Վերջին աշխատանքը (ինքնադիմանկար մեդալ) հետագայում փորագրվել է նրա աշակերտ Ի. Ա. Լինդբերգի կողմից և հատվել է 1901 թվականին Շվեդիայի դրամագիտական ընկերության պատվերով։

Իր աշխատանքների վրա փորագրել է  «L.A.» կամ «LEA AHLBORN»։

Պարգևատրվել է Իլլիս Քվորում (1883) ոսկե մեդալով՝  շվեդական մշակույթում առանձնակի կատարած աշխատանքների համար։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* Lea Ahlborn, сайт Royal Museums Greenwich

Կատեգորիա:Շվեդ կին արվեստագետներ
Կատեգորիա:Շվեդիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Էյտոկու Կանո

**Էյտոկու Կանո**  (狩野 永徳, ), ճապոնացի նկարիչ։

## Կյանքը և գործունեությունը
Էյտոկու Կանոն Ճապոնացի խոշորագույն նկարիչներից մեկն է եղել, հիմնադրել է Ազուչի-Մոմոյամա ժամանակաշրջանի  ճապոնական գեղանկարչության  Կանո դպրոցը։ Էյտոկուի աշխատանքները տարբերվում են  իրենց նրբագեղությամբ և հիանալի  վարպետությամբ։ Նրա նկարներից շատերը ընդգրկված են «Ճապոնիայի ազգային հարստություն» մշակութային արժեքների ցանկում։

Վարպետի պապը՝ Կանո Մոտոնոբուն  եղել ասիգական սամուրայների  պալատական նկարիչ։ Նրա ղեկավարությամբ Էյտոկուն  դեռ մանկությունից սկսել է նկարել և ավելի  զարգանալ,  հասնելով ճապոնական գեղանկարչության այնպիսի բարձունքների, որի գեղարվեստական ոճով օժտված էր պապը։

Կանո Էյտոկուն աշխատել է զորավարներ  Օդա Նոբունագայի և Տոյոտոմի Հիդեյոսիի պատվերով։ Նրա նկարած մեծ անձրևանոցները, բացովի վահանակները,  պատի և առաստաղի գեղանկարները զարդարում էին Օդա Նոբուգանային պատկանող Ազուչիի դղյակ և Կիոտոյի և Օսակայի Հիդեսի պալատները։ Ցավոք, նկարչի շատ աշխատանքներ վնասվել են և նույնիսկ ոչնչացվել են Ճապոնիայում Սենգոկու ժամանակաշրջանում տեղի ունեցած անկարգությունների ժամանակ։ Բայց և մնացածներն էլ ժամանակակից դիտողին պատմում են Կանո Էյտոկուի  տաղանդի և Ադզուտի-Մոմոյամա ժամանակաշրջանի հարուստ մշակույթի մասին։

Կանո Էյտոկուի ժամանակակիցը և  հակառակորդը ճապոնացի  հայտնի  նկարիչ Հասեգավա Տոհակուն է։

## Պատկերասրահ
thumb|720px|center|Թռչունները և ծաղիկները տարվա չորս եղանակներին
thumb|720px|center|Տարվա չորս եղանակների թռչունները և ծաղիկները
thumbnail|center|720px|Մանրապատկեր (նկար)|Մանրապատկեր (Hinoki)
720px|center|thumb|Ճգնավորները և Փերին
720px|thumb|center|Ճապոնական առյուծներ

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

## Արտաքին հղումներ
* ''Ryukyu Chuzano ryoshisha tojogyoretsu,'' scroll illustrating procession of Ryukyu emissary to Edo, 1710 (''Hōei'' 7).
*Momoyama, Japanese Art in the Age of Grandeur, an exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as PDF), which contains material on Kanō Eitoku
*Bridge of dreams: the Mary Griggs Burke collection of Japanese art, a catalog from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on Kanō Eitoku (see index)

Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի նկարիչներ
Դիցաբանություն (գիրք)

**Դիցաբանություն։ Աստվածների և հերոսների հավերժական հեքիաթներ**, Էդիթ Համիլթոնի հեղինակած գիրքն է, որը լույս է տեսել 1942 թվականին Լիթլ, Բրաուն և Քոմփանի ընկերությունների կողմից։ Դրանից հետո այն վերահրատարկվել է մի քանի հրատարակիչների կողմից, ներառյալ 75-ամյակի պատկերազարդ հրատարակությունը։ Այն վերապատմում է հունական, հռոմեական և սկանդինավյան դիցաբանության պատմությունները, որոնք վերցված են տարբեր աղբյուրներից։ Ներածությունը ներառում է հիմնական դասական բանաստեղծների մեկնաբանությունները, որոնք համարվում են նյութի աղբյուր, և այն, թե ինչպես է մշակույթի փոփոխության հետ փոխվել նաև աստվածների և առասպելների բնութագրերը։ Այն հաճախ օգտագործվում է ավագ դպրոցներում և քոլեջներում՝ որպես հին առասպելաբանության և հավատքի ներածական տեքստ։

## Բովանդակություն
Գիրքը բաղկացած է ներածությունից և 7 բաժիններից․

#Օլիմպոսի հունական աստվածները և հունական ստեղծման առասպելները;
#Հունական և հռոմեական առասպելներ, որոնք պարունակում են սեր և արկածներ, ներառյալ՝ Էրոսի և Փսիքեի ու Յասոնի Ոսկե Բրդի որոնումը։
#Մինչև Տրոյական պատերազմը այնպիսի հերոսներ, ինչպիսիք են Պերսևսը, Թեսևսը, Հերակլեսը և Ատալանտան;
#Տրոյական պատերազմը և նրա հերոսները,ներառյալ Ոդիսևսը, Էնեասը և Աքիլլեսը;
#Հունական դիցաբանության մեջ նշանակալի ընտանիքներ՝ Աթրեուսի տուն, Թեբեի և Աթենքի արքայական տները;
#Ավելի քիչ հայտնի պատմություններ հունական և հռոմեական դիցաբանությունից;
#Հեքիաթներ սկանդինավյան առասպելներից, որոնք ներառում են այնպիսի աստվածներ, ինչպիսիք են Օդինը, Թորը և Լոկին։

Հրատարակությունների մեծ մասը ներառում է ամերիկյան նկարազարդող Սթիլի Սեվիջի պատկերած նկարները։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1942 գրքեր
Կատեգորիա:Գրքեր այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանություն
Կատեգորիա:Հռոմեական դիցաբանություն
Կատեգորիա:Սկանդինավյան դիցաբանություն
Բեատրիչեի ողջույնը (1880)

**«Բեատրիչեի ողջույնը»**, անգլիացի պրեռաֆայելիտ նկարիչ Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտի նկարը՝ ստեղծված 1880-1882 թվականներին․ 1859 և 1869 թվականներին Ռոսսետտին ստեղծել է համանուն աշխատանքներ՝ այլ կոմպոզիցաներով և կերպարներով։ Ներկայումս նկարը գտնվում է Տոլիդոյի արվեստի թանգարանում։

Բեատրիչեի կերպարի համար բնորդ է դարձել Ջեյն Մորիսը։ Իր կնոջ՝ Էլիզաբեթ Սիդալի մահից հետո, որը ևս Ռոսսետտիի կողմից պատկերերվում է Բեատրիչեի կերպարով, նկարիչը ասոցացրել է իր զգացմունքները Ջեյն Մորիսի նկատմամբ, որը ամուսնացած էր, Դանթեի և Բեատրիչեի պատմության հետ՝ տալով սյուժեի սեփական ընկալումը իր վերջին լայնածավալ նկարում։ Նկարի սյուժեն վերցված է Դանթե Ալիգիերիի «Նոր կյանք» բանաստեղծությունից, որտեղ Դանթեն առաջին անգամ հանդիպում է Բեատրիչեին։ Բանաստեղծության տողերը՝ բնօրինակը և Ռոսսետտիի հեղինակային թարգմանությունը, փորագրված են նկարի շրջանակին։ Ի տարբերություն 1859 թվականի համանուն նկարի՝ Ռոսսետտին հեռանում է այս սյուժեի կանոնական մեկնաբանությունից։ Ավելի վաղ Բեատրիչեն Դանթեի հետ այս հանդիպման ժամանակ ուղեկցում էր երկու կանանց, որոնք 1880 թվականի նկարում չկան, Դանթեն և սիրո անձնավորված կերպարը պատկերված են հետին պլանում, մանր կերպարանքների տեսքով․ այսպիսով՝ դիտորդի ողջ ուշադրությունը կենտրոնացած է Բեատրիչեի վրա։ Նկարի ֆոնին պատկերված են սիենական և ֆլորենցիական ճարտարապետական շինություններ, որոնք Ռոսսետտիին վերցրել էր ընկերոջ՝ Չարլզ Ֆեյրֆաքս Մյուրեյի՝ իրեն ուղարկած լուսանկարից։

Նկարը դարձել է Ռոսսետտիի վերջին աշխատանքներից մեկը, այն հայտնաբերել են նրա արվեստանոցում արդեն նրա մահից հետո։ Նկարը մոլբերտի վրա է եղել, բայց շրջանակով, այնուամենայնիվ, երբեմն գրականության մեջ ասվում է, որ այն ավարտված չի եղել։ Հենրի Մարիլերը նշում է, որ նկարի վրա նկատելի են «նրա [Ռոսսետտիի] ուշ ոճի թերությունները, որոնք դրսևորվել են հիվանդության, թույլ տեսողության և ուժերի մարման պատճառով», և որ ֆոնի վրա աշխատել է մեկ այլ մարդ։

1883 թվականին նկարը գնել է բարերար և Ռոսսետտիի հովանավոր Ֆրեդերիկ Լեյլանդը, նա նաև եղել է նույն տարիներին ստեղծված «Բեատրիչեի ողջույնի» փոքրացված կրկնօրինակի սեփականատերը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1882 նկարներ
Կատեգորիա:Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարներ
Յոթ սպանության համառոտ պատմություն

**«Յոթ սպանության համառոտ պատմությունը»** (), ջամայկացի գրող Մարլոն Ջեյմսի վեպը, որը լույս է տեսել 2014 թվականին։ Այս վեպի համար Ջեյմսը արժանացել է 2015 թվականին Բուքերյան մրցանակին՝ դառնալով ջամայկացի առաջին գրողը, որը ստացել է այս մրցանակը։

## Սյուժե
Վեպի գործողությունն ընդգրկում է մի քանի տասնամյակ։ Վեպը ուսումնասիրում է Բոբ Մարլիի սպանության փորձը 1970-ականների վերջին, ինչպես նաև մի շարք այլ պատմական իրադարձություններ։

## Ճանաչում
HBO-ն արդեն հայտարարել է վեպի էկրանավորման պլանների մասին։

*«Դա նման է [[Քվենտին Տարանտինո|Տարանտինոյի]] «Փշոտ արահետը» նորովի նկարահանմանը, բայց Բոբ Մարլի սաունդթրեքով և [[Օլիվեր Սթոուն]]ի և [[Ուիլյամ Ֆոլքներ]]ի սցենարով ... Լայնամասշտաբային, առասպելական, չափազանց, վիթխարի և  գլխապտույտ բարդ»,-*  գրել է Միտիկո Կակուտանին Նյու Յորք Թայմս-ում գրքի գրախոսության մեջ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Բոբ Մարլիի դեմ մահափորձի մասին վեպը ստացել է «Բուքերյան» մրցանակը

Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպեր
Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր
Կատեգորիա:Անգլերեն վեպեր
Կատեգորիա:Ճամայկայի մշակույթ
Galacidalacidesoxyribonucleicacid

«**Galacidalacidesoxyribonucleicacid»**, իսպանացի նկարիչ Սալվադոր Դալիի նկարը, որը նվիրված է 1953 թվականին ԴՆԹ կրկնակի պարույրի կառուցվածքը հայտնաբերած Ֆրենսիս Քրիքին և Ջեյմս Ուոթսոնին։

## Պատմություն
Նկարը պատվիրել է Բոստոնի Նոր Անգլիայի ազգային բանկը։ Այն ցուցադրվել է Քնոուդլերում 1963 թվականի նոյեմբերի 26-ից մինչև դեկտեմբերի 26-ը:

«Galacidalacidesoxyribonucleicacid» նկարը ցույց է տալիս Գալա Դալիի ուրվագիծը միջուկային աշխարհի ֆոնին (Գալա Դալին պատկերված է նկարի առաջին պլանում՝ մեջքով դեպի դիտողը)։ Գտնվում է Սալվադոր Դալի թանգարանում, Սենտ Պետերբուրգ, Ֆլորիդա։

Նկարն ավարտվել է 1963 թվականին։ Այս նկարի վերաբերյալ իր գրառումներում Դալին գրում է, որ ԴՆԹ-ի կրկնակի պարույրը միակ կառույցն է, որը մարդուն կապում է Աստծո հետ։

## Մատենագրություն
* 

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Phillip Lambro. Close Encounters of the Worst Kind. 2007. ISBN 978-1-4303-0401-2. Page 24
* Suzanne Anker and Dorothy Nelkin. The Molecular Gaze: Art in the Genetic Age. Cold Spring Harbor Laboratory Press, 2004. AuthorsEdition 2, illustrated. ISBN 0-87969-697-4. Page XII.

## Արտաքին հղումներ
* Galaciadalacidesoxiribunucleicacid (Homage to Crick and Watson) Սալվադոր Դալի թանգարանի կայքում

Կատեգորիա:1963 նկարներ
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կատեգորիա:Սալվադոր Դալիի նկարներ
Կիմհե

**Կիմհե** (), **Կիմհե-սի**, քաղաք Հարավային Գյոնգսանգ նահանգում՝ Կորեայի Հանրապետությունում։ Կիմհեն կառավարող վաղ կորեական Գիմգվան Կայա պետության էլիտայից ծագած արիստոկրատական Գիմերի տոհմի հարազատ քաղաքն է։ Քաղաքը հայտնի է Փյոնհան և Գիմգվան Կայա վաղ կորեկան պետությունների պատմական տեսարժան վայրերով։

## Պատմություն
Կիմհեի պատմությունը սկսվում է նրա ներկայիս տարածքում Կայա ցեղային միությունների ստեղծմամբ։ 542 թվականին Կայան գրավվել է Սիլա պետության կողմից, իսկ Կիմհեի տարածքում առաջացել է Գիմգվան գավառը։ 756 թվականին Գիմգվանը վերանվանվել է Կիմհեի։ 971 թվականին Կորյո դինաստիայի օրոք Կիմհեն ստացել է կորեական գավառի կարգավիճակ։ Գրեթե հազար տարի անց՝ Չոսոն դինաստիայի կառավարման մայրամուտին, Կիմհեն ստացել է գավառի (կուն) կարգավիճակ։ Քաղաքի կարգավիճակը (սի) ստացվել է 1995 թվականի մայիսի 10-ին։

## Աշխարհագրություն
Կիմհեն գտնվում է Կորեական թերակղզու հարավ-արևելքում։ Արևելքում և հարավ-արևելքում սահմանակից է Բուսանին և Յանգսանին, արևմուտքում` Չհանվոնին, հյուսիսում` Միրյանին։ Լանդշաֆտը արևմուտքում լեռնային է, իսկ արևելքում՝ համեմատաբար հարթ։

## Վարչական բաժանում
Կիմհեն վարչակնորեն բաժանված է 1 իպի, 7 մենի և 9 տոնի (դոնի)։

## Զբոսաշրջություն և տեսարժան վայրեր
* Կիմհեի ազգային թանգարան։ Էքսպոզիցիան նվիրված է հիմնականում Կորեայի Կայի գեր-պետության ժառանգությունը։
* Կիմհեի աստղագիտական դիտարան։ Գտնվում է Փունսոնսան լեռան վրա։ Համալիրի ընդհանուր մակերեսը կազմում է շուրջ 7 հազար մ²։ Աստղադիտարանը բաց է զբոսաշրջիկների համար։ 
* Հարավային Կորեայի նախկին նախագահ Նո Մյուհենի տուն-թանգարան։ Գտնվում է Փոնսանիում։
* Կայա մշակութային փառատոն՝ նվիրված Կայայի հնագույն ցեղային միության մշակութային և բանահյուսական ժառանգությանը։ 
* Սուրո արքայի գերեզման 
* Խո թագուհու գերեզման 
* Կուջիբոն բլուր 
* Հնագիտական վայրեր Փոնհվանդոնում
* Փունսանսոն ամրոց
* Ինհասի բուդդայական վանք
* Կիմհեիպսոնի հյուսիսային դարպաս
* Կայի պատմության թեմատիկ պարկ
* Կիմհեհանգեի կոնֆուցիական դպրոց
* Հուղարկավորության բլուրները Դեսոնդոնում

## Խորհրդանիշները
Ինչպես և Հարավային Կորեայի մնացած քաղաքներն ու գավառները, Կիմհեն ունի մի շարք խորհրդանիշներ․

* Ծառը-գինգկո։ 
* Ծաղիկը-սալորենու ծաղիկ։ 
* Թռչունը-կաչաղակ։ 
* Մասկոտը-Հեդոն կրիա՝ հին Կարակ թագավորության առասպելի հերոս։

## Քաղաք-եղբայրներ
Կիմհեն ունի մի շարք քույր–քաղաներ․

*  Մունակատա, ֆուկուոկա պրեֆեկտուրա (1992 թվական) 
*  Բյենհոա, Դոնհնայ նահանգ, Վիետնամ (1996 թվական) 
*  Սալեմ, Օրեգոն նահանգ (1997 թվական) 
*  Լեյքվուդ, Վաշինգտոն նահանգ 
*  Լայսի, Շանդուն նահանգ (1997 թվական) 
*  Վուքսի, Ցզյանսու նահանգ (2005 թվական) 
*  Այոխդյա, Ուտար Պրադեշ նահանգ (2000 թվական)

## Տես նաև
* Հարավային Կորեայի քաղաքների ցանկ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* Վիքի-հանրագիտարանում քաղաքի էջը Galbijim
* Գարագ մշակույթի փառատոն 

Կատեգորիա:42 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի աշխարհագրություն
Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի քաղաքներ
Շառլ Գրավյե

**Շառլ Գրավյե**, կոմս **դե Վերժեն** (նաև **Վերժեն**, ; ), ֆրանսիացի դիվանագետ և քաղաքական գործիչ, Լուի XVI-ի արտաքին գործերի նախարարը 1774 թվականից մինչև իր մահը, 1781 թվականից՝ նաև առաջին նախարար։

## Կենսագրություն և կարիերա
Դիժոնի խորհրդարանի նախագահի որդին։

### Դիվանագետ
[250px|left|"Верженн в оттоманской одежде на посту французского посла в [Порта|Оттоманской Порте (1766). Музей Пера|альт=|слева]]
Վաղ երիտասարդությունում հանդես է եկել դիվանագիտական ասպարեզում և սովորել է Լիսաբոնում ֆրանսիացի դեսպանորդ Շավինիի ղեկավարությամբ (*Théodore de Chavigny*)։ 1739 թվականին եղել է դեսպանության քարտուղար։ 1750 թվականին նշանակվել է դեսպանորդ Թրիերում, որտեղ ծառայել է մինչև 1754 թվականը, հաջորդ տարի որպես արտակարգ դեսպան ուղարկվել է Կոստանդնուպոլիս։ 1755 թվականից հաստատվել է լիազոր դեսպան Օսմանյան նավահանգստում։ Ֆրիդրիխ Մեծը դաշինքի էր ձգտում Թուրքիայի հետ, որպեսզի  դիմակայի Ռուսաստանին և Ավստրիային, իսկ Վերժենը փորձել և կարողացել է պահպանել Ֆրանսիայի, Սուլթանի և նրա դաշնակից տերությունների միջև բարեկամական հարաբերությունները, ինչը հատկապես դժվար էր 1760-61 թվականներին, երբ Թուրքիայի և Ֆրանսիայի միջև ուժեղ թյուրիմացություններ էին առաջացել։

1771 թվականին Վերժենը նույն կոչմամբ ուղարկվել է Շվեդիա, որտեղ Գուստավ III-ի խորհրդով նպաստել է պետական հեղաշրջման իրականացմանը։ 1774 թվականին Լուի XVI-ի՝ ֆրանսիական գահին բարձրանալուց հետո պետնախարար Կոմս դե Մորեպան, հետևելով Վերի վանահոր առաջարկին, Վերժենին ներկայացրել է Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնում։ Մորեպան հաշվի է առել այն, որ Վերժենն ըստ էության մենակ էր, չուներ իր սեփական «թիմը» և հույս ուներ, որ նա հավատարիմ կմնա իրեն։ Կոմս Վերժենը ղեկավարել է Ֆրանսիայի արտաքին գործերը մինչև իր մահը (1787 թվականի փետրվար)։

##### Նախարարի պաշտոնում

1778 թվականին Վերժենն համոզել է Լուի XVI-ին բացահայտ մասնակցել Անգլիայի և Հյուսիսային Ամերիկայի նահանգների պատերազմին։ Ֆրանսիայի դատարանը 1778 թվականի փետրվարին Փարիզում պայմանագիր է կնքել ամերիկացի բանագնացների (Ֆրանկլին, Դին և Արթուր-Լի) հետ և այդ մասին զեկուցել անգլիական դատարան, որը հրահրել է պատերազմ, որում Ֆրանսիան ի սկզբանե կորցրել է շատ նավեր հարուստ բեռով և իր ամբողջ ունեցվածքը Արևելյան Հնդկաստանում։ Պատերազմն ավարտվել է Վերսալում Անգլիայի հետ խաղաղության կնքմամբ (1783 թվական)՝ համաձայն որի Ֆրանսիան ստացել է Սենեգալը և Տոբագո կղզին։ Այնուամենայնիվ, հսկայական ռազմական ծախսերը խիստ քայքայել են Ֆրանսիայի ֆինանսները։

Վերժենը չէր վայելում թագուհու բարեհաճությունը, քանի որ նա հակադրվել էր իր եղբոր՝ Ժոզեֆ Երկրորդի տեսակետին՝ Բավարիայի ժառանգության վերաբերյալ. Շուազյելը նրա մրցակիցն էր։

## Կերպարը կինոյում

* «Ջոն Ադամս» (2008 թվական)

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարարներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիվանագետներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ
Սեյրան Մկրտչյան

**Սեյրան  Նապոլեոնի Մկրտչյան **  (), հայ դերասան։

## Կենսագրություն
Սեյրան Մկրտչյանը ծնվել է 1962 թվականի հուլիսի 24-ին՝ Գորիս քաղաքում։
Հայրը՝ գրող և դերասան Նապոլեոն Մկրտչյանն է (1935) մայրը՝ Թերեզա Խանզադյանը (1942)։
Սեյրան Մկրտչյանն իր միջնակարգ կրթությունը ստացել է Գորիսի թիվ 2 դպրոցում։ Այնուհետև 1981 թվականին ընդունվել է Խաչատուր Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի Գորիսի մասնաճյուղի մաթեմատիկայի ֆակուլտետում:1985 թվականին նշանակվել է Կապանի շրջանի Եղվարդի միջնակարգ դպրոցի մաթեմատիկայի ուսուցիչ։ Անդամակցել է «Եղիցի լույս» գրական խմբին։

1988 թվականին  աշխատանքի է ընդունվել  Գորիսի Վաղարշ Վաղարշյանի անվան դրամատիկական թատրոնում, որպես բեմադրական մասի վարիչ, ապա՝ 1996 թվականից որպես տեխնիկական ռեժիսոր։ 1997 թվականից միչև  2020 թվականը աշխատել է որպես բարձր կարգի դերասան, զուգահեռ Երևանի կինոյի և թատրոնի պետական ինստիտուտի Գորիսի մասնաճյուղում, որպես բեմական խոսքի դասախոս։ 2007 թվականին նկարահանվել է «Երևան» ստուդիայի նկարահանած Արցախյան ազատամարտի մասին պատմող «Մի վախեցիր» ֆիլմում, որը ներկայացվել է «Ոսկե ծիրան» միջազգային կինոփառատոնում և առաջադրվել է «Արտամրցութային ծրագրեր» անվանակարգում։ Նկարանահանվել է նաև Վահրամ Մխիթարյանի «Կաթնեղբայր», Հայկ Համբարձումյանի «Միրհավ» ֆիլմերում։

Մահացել է 2020 թվականի նոյեմբերի 30-ին։

## Ընտանիք
Ամուսնացել է 1985 թվականին, կինը՝ Սվետլանա Շահնազարյանը, զավակները՝ Լուսինեն (1986), Հայկը (1988), Հակոբը (1991), Շուշանը (1995)։

## Պարգևներ
Հայ թատերարվեստի ասպարեզում ունեցած իր ավանդի համար Սեյրան Մկրտչյանն արժանացել է մի շարք պատվոգրերի և շնորհակալագրերի։ 2017 թվականին պարգևատրվել է ՀՀ Մշակույթի նախարարության Ոսկե մեդալով։

## Դերեր

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ դերասաններ
Էնն Սեյմուր Դեյմեր

**Էնն Սեյմուր Դեյմեր,** ծննդյամբ՝ **Կոնվեյ** ( ), անգլիացի քանդակագործ, Մեծ Բրիտանիայի առաջին կին քանդակագործներից մեկը։

## Կենսագրությունը և ստեղծագործական կյանքը
Էնն Սեյմուր  Կոնվեյը ծնվել է 1748 թվականին Սեվենոկսում։ Նա ֆելդմարշալ Հենրի Սեյմուր Կոնվեյի և նրա կնոջ Կարոլինա Քեմփբելլի՝ դուքս Արգայիլի դստեր միակ դուստրն էր։ Էննի մանկությունը անցել է Բերքշիրի հայրական տանը։ Նրա ծնողները շատ էին ճամփորդում, և այդ ժամանակ երեխայի խնամքով զբաղվում էր ընտանիքի բարեկամ և ընկեր Հորաս Ուոլպոլը։

Էնն Կոնվեյը սկսեց զբաղվել քանդակագործությամբ Դեվիդ Յումայի ազդեցությամբ, ով նրա հոր մոտ ծառայում էր որպես քարտուղար։ 1767 թվականի հունիսի 14-ին նա ամուսնանում է լորդ Միլտոնի ավագ որդու՝ Ջոն Դեյմերի հետ։ Ամուսնությունն անհաջող էր և յոթ ամիս անց քայքայվեց։ Կնոջ օժիտն ու իր սեփական ժառանգությունը լիովին ծախսելով Դեյմերը 1776 թվականին ինքնասպանություն է գործում։ Ամուսինները զավակներ չունեին։
[thumb|150px|left|Բոլոնյան շնիկ։ [Կարարայի մարմար, մոտ․ 1782 թվական]]
Ամուսնու մահից հետո Էնն Սեյմուրը վերականգնեց քանդակագործությամբ զբաղմունքը իր արվեստը բարձր գնահատող Ուոլպոլի հովանավորությամբ։ Այսպես նա գրեց բրդոտ շան կերպարով քանդակներից մեկի մասին. 

մինի|213x213փքս|Էնն Դեյմեր, Նելսոնի կիսանդրի
Էննը ճանաչում էր իր ժամանակների շատ հայտնի մարդկանց, նրանցից էր Ժոզեֆինա Բոգարնեն, ում միջոցով ծանոթանում է Նապոլեոնի հետ։ Նա նաև հանդիպում էր Նելսոնի հետ, ում համարում էր իր ժամանակի մեծագույն անհատականություններից մեկը, և քանդակել է նրա կիսանդրին։

Էնն Սեյմուրը եղել է Թագավորական գեղարվեստական ակադեմիայի պաշտոնական անդամ, բայց 1784-1818 թվականներին այնտեղ ներկայացրել է իր աշխատանքները (ընդհանուր քանակը 32, քիչ քանակությամբ աշխատանքներ)։ Բացի քանդակագործությունից նրան հետաքրքրում էր թատրոնը և նա մասնակցել է սիրողական տեսարաններում։ Էննը շատ էր ճամփորդում, եղել է Իտալիայում, Ֆրանսիայում, Իսպանիայում, Պորտուգալիայում։

1797 թվականին Ուոլպոլի մահից հետո Էննը ժառանգում է նրա կալվածքը և խոշոր գումար։ Սակայն դժվար էր ղեկավարել մեծ կալվածքը, և ապրելով այնտեղ մի քանի տարի, 1810 թվականին վերադառնում է Լոնդոն։ 1818 թվականին Տուիկենեմում ձեռք է բերում այսպես կոչված Յորք-Հաուս տուն, և այնտեղ է տեղափոխում իր աշխատանքների հավաքածուն։

Էնն Սեյմուր Դեյմերը մահացել է 1828 թվականի մայիսի 28-ին Լոնդոնի իր տանը և հուղարկավորվել է Սանբրիջում (Քենթ) իր մոր կողքին։ Ըստ նրա կտակի, նրան հուղարկավորել են իր քանդակագործական գործիքների և նախկինում իր ննջարանում պահվող իր սիրելի շան ոսկորների հետ։

Դեյմերի քանդակագործական ժառանգությունն իր մեջ ներառում է կենդանիների կիսանդրիների և պատկերների քանդակներ։ Նրան են նաև պատկանում Իսիդան  և  Հենլի Թեմս կամրջի վրայի Թեմզա գետը խորհրդանշող քանդակներ։ Բացի այդ, Էնն Սեյմուր Դեյմերը հանդիսանում է «Բելմուր» վեպի հեղինակը, որը գրվել է Իսպանիայում և Պորտուգալիայում գտնվելու ժամանակ և հրատարակվել է 1891 թվականին։

## Ծանոթագրություններ

## Գրքագիտություն
* 

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:Անգլիացի կին գրողներ
Կատեգորիա:Անգլիացի քանդակագործներ
Կատեգորիա:Կին արվեստագետներ
Կատեգորիա:Կին քանդակագործներ
Լեոնին

**Լեոնին, Լեոնինուս մագիստր** (, ),  12-րդ դարի 2-րդ կեսի ֆրանսիացի կիսալեգենդար կոմպոզիտոր։
Փարիզի Աստվածամոր տաճարին կից երգարվեստի դպրոցի ներկայացուցիչ։ Լեոնին անունը առաջացել է «Լեոնինուս» -ից, որը Լեո անվան լատինական կրճանունն է, ուստի հավանական է, որ Լեոնինի տրված ֆրանսիական անունը եղել է Լեո։

Ըստ XIII դարի երաժշտության տեսաբան Անոնիմ IV-ի Լեոնինը եղել է իր ժամանակի «լավագույն երգեհոնահարը»,  այսինքն հանդիսացել է իր ժամանակաշրջանի երգեհոնային երաժշտության ստեղծագործողը, հեղինակն է  «Big Book of Organum», «Magnus liber organi» գրքերի, որն իր մեջ ներառել է տարեկան եկեղեցական օգտագործման տարբեր վանկարկումներ։ Այդ դարաշրջանի ամենակարևոր երաժշտական աղբյուրն է (պահպանվել է գրքի հետագա օրինակը, որը թվագրված է 13-րդ դարի)։ Լեոնինի աշխատանքներում ձևավորվել են մոդալային ռիթմի սկզբունքները։ Ըստ Վ.Գ. Վայնթի՝ 1954 թվականին նա գրել է. «Լեոնինը անզուգական նվաճեց առաջին անգամ բազմաձայն երաժշտության մեջ ներմուծեց ռիթմի ռացիոնալ համակարգը և, նույնքան կարևոր, ստեղծեց այդ ռիթմի արտահայտիչ նշման մեթոդը»։  «Magnus Liber» գիրքը նախատեսված էր պատարագի օգտագործման համար։ Անանուն IV-ի վկայություններով, «Մագիստրոս Լեոնինուսը (Լեոնին) երգեհոնի ամենալավ կոմպոզիտորն էր։

Ըստ Անոնիմուս IV–ի՝ Լեոնինի աշխատանքը հետագայում կատարելագործել և ընդլայնել է  կոմպոզիտոր Պերոտինը։ Երաժշտագետ Քրեյգ Մ.Ռայթը կարծել է, որ Լեոնինը կարող էր լինել նույն մարդը, ինչ ժամանակակից փարիզցի բանաստեղծ Լեոնիուսը, որի անունով կարող էր կոչվել Լեոնինի չափածո ստեղծագործությունները։ Այն կարող էր էլ ավելի նշանակալի հանրաճանաչ դարձնել Լեոնինին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* http://www.epdlp.com/compclasico.php?id=4285
* http://www.biografiasyvidas.com/biografia/l/leoninus.htm
* https://web.archive.org/web/20120203172825/http://www.filomusica.com/filo22/eli.html

Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երաժիշտներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երաժշտագետներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ
Դեսոցիալիզացիա

**Դեսոցիալիզացիա** ( (*բացակայություն, ոչնչացում*) +  (*սոցիալիզացիա*)), անհատի կորուստ սոցիալական փորձի ցանկացած պատճառով, որն արտացոլվում է նրա կյանքում և սոցիալական միջավայրում ինքնադրսևորման հնարավորության վրա։

## Ապասոցիալականացման աստիճաններ
Ապասոցիալականացումը, նույնն է, որ դեսոցիալիզացիան կարող է հասնել տարբեր մակարդակների։ Սոցիալական իրավիճակներում մեղմ ապակողմնորոշումից մինչև սոցիալական միջավայրի հետ կապի ամբողջական կորուստ։ Հզոր ապասոցիալականացման դեպքում մարդը հաճախ այլևս չի կարող ամբողջությամբ վերականգնել կորցրած արժեքները, նորմերն ու դերերը։ Ուժեղ ապասոցիալականացումը տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ անհատը հայտնվում է ծայրահեղ պայմաններում։ Սրանք են այն պայմանները, որոնց բախվում է նրանց, ովքեր հայտնվում են համակենտրոնացման ճամբարներում, բանտերում և գաղութներում, հոգեբուժարաններում, հոգենյարդաբանական գիշերօթիկ դպրոցներում, իսկ որոշ դեպքերում, ծառայում են զինված ուժերում։

## Պատճառներ
Պատճառները կարող են տարբեր լինել` երկարատև հիվանդություն, արձակուրդ, հոգեկան խանգարում, մեկուսացում և այլն։ Հոգեբանական գիտությունների դոկտոր Ա. Շ. Թհոստովի և հոգեբանական գիտությունների թեկնածու Կ. Գ. Սուրնովի հետազոտությունների համաձայն` դեսոցիալիզացիայի կարող են հանգեցնել ժամանակակից տեխնոլոգիաների չափազանց օգտագործումը, ժամանակակից մշակույթը (ժամանցային հեռահաղորդակցային տեխնոլոգիաներ, օրինակ` ռեալիթի-շոուներ, վեբ-ֆորումներ, համակարգչային խաղեր, «փայլուն» ամսագրեր)։

## Տես նաև
* Սոցիալականացում
* Հասարակություն

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 

Կատեգորիա:Հասարակագիտություն
Կատեգորիա:Հոգեբանական հասկացություններ
Կատեգորիա:Մեծամասնություն-փոքրամասնություն հարաբերություններ
Կատեգորիա:Սոցիալական հոգեբանություն
Այս հողի վրա

**Այս հողի վրա** (: *Chijo*), ռեժիսոր Կոդզաբուրո Եսիմուրիի ֆիլմ-դրաման, որն էկրաններ է բարձրացել 1957 թվականին։ Ֆիլմը նկարահանվել է Սեյդզիրո Սիմադիի վեպի հիման վրա։

## Սյուժե
Սեյիջիրո Շիմադայի վեպի հիման վրա` Ճապոնիայում հասարակ մարդկանց երեխաների` ծանր ապրող մարդկանց անհույս կյանքի մասին։ Օմիցուի ամենամեծ երազանքն իր որդուն` Հեյչիրոյին կրթելն է։ Դրա համար նա գնում է ցանկացած նվաստացման, պարզապես միջոցներ գտնելու նրա ուսման համար։ Գործադուլավորներին օգնելու համար Հայչիրոն հեռացվում է դպրոցից։ Նրա սիրելի աղջկա` Վախակոյի ծնողներին արգելվում է հանդիպել Հայչիրոյի հետ, և նա մեկնում է Տոկիո։ Երիտասարդ Ֆույուկոյի ճակատագիրն էլ ավելի տխուր է։ Որբ, առանց փողի, անօթևան, աղջիկը ստիպված է ճնշել իր անասելի սերը Հեյչիրոյի հանդեպ և դառնալ հարուստ տղամարդու պահված կինը։

## Դերերում
* Խիրոսի Կավագուտի` *Հեյտիրո Օկավա*
* Կյոկո Կագավա` *Ֆույուկո*
* Կինյո Տանակա` *Օտիցու, Հեյմիրույի մայրը*
* Խիտոմի Նադզոե` *Վահակո Յոսիկուրա*
* Կունիկո Միյակե` *Յոսիկուրա*
* Սին Սաբուրի` *Իմիրո Ամանո*
* Կեյդձո Կավասակի*` Տոկիո, Վահակոյի եղբայրը*
* Էյտարո Օդզավա` *դպրոցի ուսուցիչ*
* Տայձի Տորոյամա` *Հորեղբայր Հեյմուրո*
* Օսամա Տակինձավա` *Ակեդորի*

## Պրեմիերաներ
*Ճապոնիայում ֆիլմի ազգային պրեմիերան կայացել է 1957 թվականի նոյեմբերի 22-ին։
* ` 1959 թվականի օգոստոսի 16-ից ֆիլմը ցուցադրվել է ԽՍՀՄ-ի վարձույթում (Սոչիում օգոստոսի 1-ից), կրկնօրինակվել է «Լենֆիլմ» կինոստուդիայում։

## Մեկնաբանություններ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:1957 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Ճապոնական դրամա ֆիլմեր
Լուիզ Կաուցկի

**Լուիզ Կաուցկի** (, ), ավստրո-գերմանական ձախ քաղաքական գործիչ, Բեռլինի քաղաքային խորհրդի անդամ Գերմանիայի սոցիալ-դեմոկրատական անկախ կուսակցությունից։ Կարլ Կաուցկիի երկրորդ կինը, Բենեդիկտ Կաուցկիի մայրը։

Սոցիալիստական շարժման ակտիվ մասնակից Լուիզա Կաուցկին Ռոզա Լյուքսեմբուրգի մտերիմ ընկերուհին էր, որի մահից հետո հրապարակել է նրա հետ նամակագրությունը։

1938 թվականին հրեալինելու պատճառով Գերմանիայից փախել է Նիդերլանդներ, որտեղ այրիացել Է։ Նացիստների կողմից բռնազավթված Նիդերլանդներում նա գտնվում էր Վեստերբրոքի տարանցիկ ճամբարում, որտեղից 1944 թվականին արտաքսվել է Օսվենցիմ, որտեղ էլ վախճանվել է, ըստ պաշտոնական եզրակացության` «սրտային անբավարարությունից» (այս ճամբարում սպանվածների ստանդարտ ձևակերպումը)։

Ամուսնացած էր, ուներ երեք երեխա, որոնցից Կառլը գինեկոլոգ էր (մահացել է 1938 թվականին), Ֆելիքսը (1953) տնտեսագետ էր, իսկ Բենեդիկտոսը` սոցիալ-դեմոկրատական քաղաքական գործիչ (1894-1960), որը 7 տարի է անցկացրել նացիստական համակենտրոնացման ճամբարներում, որից հետո ազատ է արձակվել Բուխենվալդից։

## Հիշողություն
[thumb|left|Լուիզ Կաուցկիի հիշատակի քարը ([Գայթաքար նախագիծը Բեռլինում)]]
2009 թվականին Գայթաքար նախագծի շրջանակներում ի պատիվ Լուիզ Կաուցկիի հուշաքար է տեղադրվել Բեռլինում։ 2011 թվականի հունվարին Բեռլինում Լուիզ և Կարլ Կաուցկիների նախկին տանը բացվել է թանգարան։

Լուիզ Կաուցկիի արխիվը գտնվում է Ամստերդամի սոցիալական պատմության ինստիտուտում։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականության
* 
* Luxemburg, Rosa. Briefe an Karl und Luise Kautsky. (1896—1918). Ed. Luise Kautsky. Berlin: E. Laub’sche Verlagsbuchhandlung, 1923.

## Արտաքին հղումներ
* Luise Kautsky

Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Օսվենցիմ համակենտրոնացման ճամբարում մահացածներ
Ժոզետ Աբոնդիո

**Ժոզետ Աբոնդիո** (, ), իվուարիացի մանկավարժ, արձակագիր և դրամատուրգ, պետական ծառայող։ Կոտ դ’Իվուարի գրողների ասոցիացիայի նախկին նախագահ (1997-2000 թվականներին)։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1949 թվականի հուլիսի 18-ին Կոտ դ’Իվուարի տարածքում, որն այդ ժամանակ մտնում էր Ֆրանսիական Արևմտյան Աֆրիկայի հավաքածուում։ Գրողի մանկությունն անցել է գյուղական վայրում։ 1973 թվականին ստացել է ֆրանսիական լեզվի դասավանդողի և գրականության հավաստագիր։ 1973-1978 թվականներին դասավանդել է ֆրանսերեն լեզու և գրականություն Աբիջանի դասական ճեմարանում։ 1978 թվականին անցել է դեպորտամենտ ծառայության և կրթական մինիստրության անիմացիայի ազգային կազմավորում։ 1991-1993 թվականներին աշխատել է Աֆրիկայի զարգացման բանկում` Բնապահպանական ազգային գործողությունների ծրագրի և Տարածաշրջանային ուսուցման և զարգացման ծրագրի ներքո։ 1992-1993 թվականների նա եղել է Կոտ-դ’Իվուարի կարատեի ֆեդերացիայի նախագահ։

Աբոնդիոյի առաջին վեպը «Կուասի Կոկոն... իմ մայրիկն է» տպագրվել է 1993 թվականին և հաջողություն է ունեցել։ Այդ ժամանակից սկսել է նրա գրողի կարիերան։ 1997 թվականի հուլիսին ընտրվել է Կոտ դ’Իվուարի գրողների ասոցիացիայի նախագահ և այդ պաշտոնը զբաղեցրել է մինչև 2000 թվականի մարտը։ Նրա ժամանակահատվածում 1999 թվականին ասոցիացիան ձեռք է բերում հողատարածք գրողների տուն կառուցելու համար։ 2004 թվականին աշխատել է «Կյանքի տեսակ» գրքային խանութի տնօրեն և «Հոգևոր գրողներ» լուսագրի խմբագիր։

## Ստեղծագործություններ
* «Կուասի Կոկո... իմ մայրն է» (, 1993 թվական)
* «Կիմիի երազանքը» (, 1999 թվական)
* «Ադալուի այգին» (, 2012 թվական)
* «Սրտի թագավորություն» (, 2013 թվական)
* «Սարդ ընկերոջ վերջին հնարքը» (, 2013 թվական)
* «Դեռ նա սիրում է. Նովելներ» (, 2015 թվական)

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի կանայք
Կատեգորիա:21-րդ դարի գրողներ
Կատեգորիա:Կոտ դ'Իվուարցի կին գրողներ
Կատեգորիա:Կին գրողներ
Կատեգորիա:Կին դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Կոտ դ'Իվուարցի դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Մանկագիրներ
Դոմենիկո Ամբրոջի

**Դոմենիկո Ամբրոջի** (, ), Բոլոնիայի 17-րդ դարի իտալացի նկարիչ, ով նաև կոչվում էր Մենիկինո կամ Մենինյո դել Բրիցիո, իր վարպետի անունով։ Հիմնականում հայտնի է որպես կվատրատուրայի ձևավորող։ Նա նաև հայտնի է Դոմենիկո դելի անունով։ Նա պարապել է Ֆրանչեսկո Բրիչյոյի, Բերնարդինո Բալդիյի և Դենիս Կալվարեատի հետ։

## Կենսագրություն
280px|մինի|Նկարչություն և քանդակ խորհրդանշող կանայք, փորագրանկար, ճշգրիտ ամսաթիվը անհայտ է: Բրիտանական թանգարանի հավաքածու
Դոմենիկո Ամբրոջին ծնվել է մոտավորապես 1600 թվականին Բոլոնիայում։ Երիտասարդ տարիներին նա աշակերտել է Բերնարդինո Բալդիյին, ումից հեռացել է վերջինիս մահից կարճ ժամանակ անց։ Դրանից հետո կարճ ժամանակ նա սովորել է Դենիս Կալվարեատի հետ և վերջապես դառնում է Ֆրանչեսկո Բրիցիոյի աշակերտը։ Այդ ժամանակ Բրիցիոն տալիս էր նկարչության հանրային դասեր և Ամբրոջին ստացավ Մենիկինո կամ Մենինյո դել Բրիցիո մականունը։ Երբ նա թողել է իր վարպետին, սկսել է համագործակցել Ջիրոլամո Կուրտիյի հետ, ով կերպարների նկարիչ էր և Անջելո Միչել Կոլոննայի հետ, ով կվադրատուրայի նկարիչ էր։ Վերջին տարիների ընթացքում նա նախագծել է շատ զարդարանքներ և նկարներ։ Նա ուներ աշակերտներ, որոնցից էին Ջիաչինտոն, Պիեր Անտոնիո Չերվան և Ջիովաննի Անտոնիո Ֆումանին Վենետիկից, որը շատ տարիներ ապրել է նրա տանը և օգտագործել է նրա գծանկարները` իր առաջին նկարներն ստեղծելու համար։ Նա մահացել է 1678 թվականից հետո։

## Աշխատանքներ
Աղբյուրներում հիշատակված աշխատանքները`

* Պալացցո Սպադայի որմնանկարները սրահում և մատուռում (Բրիզիգելլայում (Ռավեննա))
* Մադոննա դել Պոջջո, (Սուրբ Մարիա դել Պոջջոյի եկեղեցու առաստաղը)
* Դե Բուոյի վիլլա եկեղեցին,
* Լոջիան և երկու սենյակները Մարքիս Մալվեցիյի վիլլայում (Բագնարոլայում),
* Հինգ սենյակների պատկերազարդ առաստաղում (Բոլոնիայում)
* Որմանկարներով սենյակը ըստ Ռինալդոյի պատմությունների պատկերազարդ սենյակ, գրող Ռինալդ Չեսարիդի տանը (Բոլոնիայում)
* Աննունցիատա սյունասրահի վերջին կամարը որմնանկարի տակ (Մալվասիայի կարծիքով առաջին հանրային գործը, որը Ամբրոջին իրականացրել էր առանց օգնության (Բոլոնիայում),
* Սուրբ Ֆրանցիսկոս եկեղեցու բոլոր որմնանկարները (Բոլոնիայում)։
Բոլոնիայում պահպանված աշխատանքները`

* Որմնանկարները Պալեոտտու պալատում (հիմա Աշակերտների տանը), առաջին աշխատանքը համագործակցել է Կուրտիյի հետ,
* Կտավը Խնամակալի հրեշտակի հետ (Սուրբ Ջիացոմոյի հետ, թողնված առաջին մատուռը), 
* Մարիամի պսակադրության մեծ կտավը  (Սուրբ Մարիա դելլա Վիտա աղոթատեղու առաստաղը)։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*
*

Կատեգորիա:16-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Կատեգորիա:17-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Գորդոն լիճ

**Գորդոն լիճ** (Lake Gordon), արհեստական ջրամբար, որը ստեղծվել է Գորդոն ամբարտակին կից։ Գտնվում է Գորդոն գետի գետաբերանում, Ավստրալիա մայրցամաքի Թասմանիա նահանգի հարավ-արևմուտքում։

## Առանձնահատկություններ
Ջրամբարը կառուցվել է 1970-ական թվականների սկզբին Թասմանիայի Հիդրոէլեկտրական հանձնաժողովի կողմից ամբարտակի կառուցման արդյունքում։ Վերջինիս նպատակն էր ստեղծել վերին պահեստարան Գորդոնի էլեկտրակայանի համար, որը կունենար ամենամեծ և վիճահարույց հիդրոէներգետիկական սխեման Թասմանիայում։

Հաշված ջրահավաք ավազանից Գորդոն լիճն ունի 1280 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ Ամենամեծ լիճն է Թասմանիայում, 278 քառակուսի կիլոմետր մակերեսով և 12 359 040 մեգալիտր հզորությամբ (436,455,4 × 106 խորանարդ ֆուտ) կամ 12,5 կմ³ (3,0 խորանարդ մղոն) ջրի տարողությամբ, որը քսանհինգ անգամ գերազանցում է Փորթ Ջեքսոնի ջրի քանակին։ Պեդեր լիճը միանում է Գորդոն լճին Մաք Պարթլան ջրանցքով, որի աշխարհագրական կոորդինատներն են՝ :

## Հակասություններ
Առաջարկվել են լրացուցիչ ամբարտակներ կառուցել Գորդոն գետի ստորին հոսանքում, բայց դրանք քաղաքական բողոքի ալիք բարձրացրին «Վայրի բնության պահպանում» կազմակերպության կողմից։ Առավել նշանավոր էր 1980-ական թվականների սկզբին Ֆրանկլինի ամբարտակի հակասությունները։ 1983 թվականին Ավստարլիայի վարչապետ Ռոբերտ Հոուքի միջամտությամբ Ավստրալիայի կառավարությունը չեղյալ հայտարարեց Թասմանիայի կառավարության որոշումը՝ ստորին Գորդոնը պատնեշելու մասին։ Երբ Թասմանիայի կառավարությունը հրաժարվեց դադարեցնել ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ցուցակում ընդգրկված Համաշխարհային ժառանգության տարածքի աշխատանքը, Ավստրալիայի կառավարությունը հաջողությամբ ապահովեց վճիռ Ավստրալիայի Բարձր դատարանում՝ Համագործակցություն ընդդեմ Թասմանիայի գործով։ Ստորին Գորդոնը չպատնեշվեց։

## Թասմանյան էներգետիկ ճգնաժամ
2016 թվականի սկզբին լճում երբեմնի ջրամատակարարման ամենացածր մակարդակը գրանցվեց 2016 թվականի Թասմանյան էներգետիկ ճգնաժամի ընթացքում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1970-ականների ճարտարապետություն
Կատեգորիա:Ավստրալիայի լճեր
Կատեգորիա:Ավստրալիայի ջրամբարներ
Կատեգորիա:Լճեր այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ջրամբարներ այբբենական կարգով
Չարլզ և Ռեյ Իմզեր

**Չարլզ Օրմոնդ Իմզ կրտսեր** (, 1907 թվական հունիսի 17, Սենթ Լուիս-1978 թվական  օգոստոսի 21, Սենթ Լուիզ) և **Ռեյ Իմզ** (, 1912 թվական դեկտեմբերի 15, Սակրամենտո- 1988 թվական օգոստոսի 21 Լոս Անջելես ), ամերիկացի ճարտարապետներ և դիզայներներ։

## Կենսագրություն
300փքս|մինի|Իմզերի տունը
Չարլզ Իմզը ծնվել է Միսուրիում, սովորել Վաշինգտոնի Սենթ Լուիսի համալսարանում, սակայն այն չի ավարտել։ Դեռևս ուսանող է եղել, երբ ամուսնացել է Քեթրին Վիրմանի հետ, և նրանք շուտով դուստր են ունեցել։ 1930 թվականին Իմզը բացել է ճարտարապետական բյուրո։ Երիտասարդ ճարտարապետը ջերմ հարաբերությունների մեջ է եղել Սաարինեի ընտանիքի հետ։ Նա իր ավագ ընկերոջ ՝ Էլիել Սաարինենի խորհրդով տեղափոխվել է Միչիգան, որպեսզի ավարտի կրթությունը նրա ղեկավարությամբ։ Այնտեղ Իմզը լքել է կնոջը, որպեսզի միանա իր կալիֆոռնիացի դասընկերուհու՝ Ռեյ Կայզերի մոտ, որն արդեն հասել էր որոշակի ճանաչման` որպես աբստրակցիոն նկարչուհի։ Չարլզը և իր ընկեր Էերո Սաարինենին Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստի թանգարանի կողմից մրցանակ են ստացել ֆեներային կահույքի համար, որն ուներ ժամանակակից և հարմարավետ տեսք։

## Գործունեություն
Իմզերները որոշ ժամանակ հետո տեղափոխվել են Կալիֆոռնիա, որտեղ նրանք իրականացրել են ԱՄՆ ռազմածովային ուժերի կողմից իրենց տրված հրամանը։

1940-ականների երկրորդ կեսին ամուսինները (Սաարինենի, Ռ. Նեյտրայի և այլոց հետ) մասնակցել են տեղական ճարտարապետական ամսագրի ծրագրին` նոր ճաշակով առանձնատներ կառուցելու համար։ Դրանցից մեկում ` *Իմզերի տանը*, հեղինակները տեղավորվել են։ 2006 թվականին այդ լուսավոր շենքը  ստացել է ԱՄՆ Ազգային պատմական հուշարձանի կարգավիճակ։ Ամուսինները հաջողությունների էին հասել կահույքի դիզայնի ոլորտում։ 1945 թվականին նրանք նախագծել են (*)* նրբատախտակյա աթոռը, որի վրա կարելի էր հանգստանալ։ 1956 թվականին դրան լրացվել է մի փոքրիկ օտոմանակ բազմոց, այդպիսով վերածվելով շեյզլոնգ աթոռի։ 1979 թվականին Չարլզի մահից հետո  Իմզի աշխատանքը արժանացել է Արքայական ոսկե մեդալի։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 

Կատեգորիա:20-րդ դարի ճարտարապետներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դիզայներներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ճարտարապետներ
Կատեգորիա:Մոդեռնիստ ճարտարապետներ
Կատերինա Բոլոնացի

**Կատերինա Բոլոնացի** կամ *Կատերինա դե Վիգրի* (, ), կաթոլիկ եկեղեցու իտալացի սուրբ, Բոլոնիայի Դոմինի Կորպուսի հիմնադիր և կլարիսինյան վանքի առաջին աբբա։ 1712 թվականի մայիսի 22-ին սրբադասվել է Հռոմի պապ Կլիմենտ XI-ի կողմից։

## Կենսագրություն
Կատերինան ծագումով եղել է ազնվական, խոշոր դիվանագետ և Բոլոնիայի փաստաբան Ջովաննի դե Վիգրիի դուստրը։ 11 տարեկանում Կատերինան պարգևատրվել է որպես ֆրեյլինա մարկիզ Նիկոլոյի արտամուսնական դստեր պալատում, որի դեսպանը նրա հայրն էր։ Նա պալատում ուսումնասիրել է մշակույթներ, գրել բանաստեղծություններ և արձակ ստեղծագործություններ, յուրացրել լատիներենը և կալիգրաֆիա, նկարել և նվագել ալտ։ Սակայն երեք տարի անց Կատերինան հրաժարվել է հոգևոր կյանքից և մտել կույսերի համայնք` Սբ․ Ֆրանցիսկոս` Ֆերարայում։

1431 թվականին Ֆերարայից մեկ ուրիշ կնոջ հետ հիմնում է վանք` Սբ․ Կլարայի պատվին։

Նա Բոլոնիա է վերադարձել 1456 թվականին, երբ քաղաքային կառավարությունը խնդրել է նրան գտնել և լինել նույն կարգի մի կուսակրոնի վանահայր, որը ենթադրաբար գտնվում էր Կորպուս Քրիստիի եկեղեցում (Basilica of Corpus Domini):

Կատերինան հեղինակն է «Հոգևոր պատերազմի համար անհրաժեշտ յոթ հոգևոր զենքերի մասին տրակտատի»։ Տրակտատը գրվել է որպես Աստծո և սատանայի զրույց՝ դրանից բխող հրաշքներով։

Նրա ձեռագրերի մի մասը պահպանվել են, ներառյալ Սուրբ Ուրսուլայի կենսագրությունը 1456 թվականից և այժմ պահպանվում են Վենեցիայի ակադեմիական թանգարանում։ Որոշ պատմաբաններ նրա ոճը անվանում են անարվեստ։

Կատերինան մահացել է 48 տարեկան հասակում։ Տասնութ օր հետո նրա՝ դեռ չթառամած մարմինը արտաշիրմվել է և տեղափոխվել Բոլոնիայի Կլարիսին մատուռ։
Նրա մասունքներն այնտեղ պահվում են ապակու տակ։

## Հարգանքի տուրք
Սուրբ Կատերինան համարվում է գայթակղության պաշտպան և նկարիչների հովանավոր։ Նրան իր հայրենի Բոլոնիայում հարգում էին երեք դար, նախքան սրբադասվեց 1712 թվականին։ Նրա հիշատակի օրը  կաթոլիկ եկեղեցում մարտի ինն է։

## Ժամանակակից իրադարձություններ
Նախորդ հազարամյակում հայտնաբերվել էին Կատերինայի նոր աշխատանքներ և իր հայրենի Բոլոնիայում հրատարակվել իտալերենով։ Ահա նրանց նկարագրությունը կարդինալ Ջակոմո Բիֆֆի կողմից.

## Աշխատություններ
thumb|''Sette armi spirituali'', 1475
* *Treatise on the Seven Spiritual Weapons Necessary for Spiritual Warfare*
* *Laudi, Trattati e Lettere*
* *I dodici giardini*
* *Rosarium*
* *I sermoni*

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* *Chadwick, Whitney*. Women, Art, and Society. — : Thames and Hudson, 1990. — ISBN 978-0500203934.
* *Harris, Anne Sutherland and [[Linda Nochlin]]*. Women Artists: 1550—1950. — : Los Angeles County Museum of Art, Knopf, 1976. — ISBN 978-0875870731.

## Արտաքին հղումներ
* Saint Catherine of Bologna Parish, Ringwood, New Jersey

Կատեգորիա:Կաթոլիկ եկեղեցու սրբեր
Կատեգորիա:Քրիստոնեական սրբեր
Կատեգորիա:Քրիստոնյա հոգևորականներ
Կատեգորիա:Իտալացի նկարչուհիներ
Կատեգորիա:Իտալացի արվեստագետներ
Կատեգորիա:Իտալացի մանկավարժներ
Ալբերտ Էյլեր

**Ալբերտ Էյլեր** (; 1936 թվական, հուլիսի 13 — 1970 թվական, նոյեմբերի 25), ամերիկացի  ֆրի-ջազային և ավանգարդային սաքսոֆոնիստ, երգիչ և կոմպոզիտոր։

## Սկավառակագրություն
* 1962: *Something Different!!!!!* (aka *The First Recordings Vol. 1*) (Bird Notes) (Sweden)
* 1962: *The First Recordings, Vol. 2* (Bird Notes) (Sweden)
* 1963: *My name is Albert Ayler* (Debut) (Denmark)
* 1964: *Spirits* (aka *Witches & Devils*) (Debut) (Denmark)
* 1964: *Swing low sweet spiritual* (Osmosis) (Holland) (p) (CD release: *Goin' Home* (Black Lion))
* 1964: *Prophecy* [live] (ESP/Base) (Italy) (p)
* 1964: *Albert Smiles With Sunny* [live] (In Respect] (Germany) (p) (CD 1: *Prophecy*, CD 2: extra material from same concert, subsequently included on *Holy Ghost*)
* 1964: *[[Spiritual Unity]]* (ESP Disk) (US)
* 1964: *[[New York Eye And Ear Control]]* (ESP) (US)
* 1964: *Albert Ayler* [live] (Philology) (Italy) (p) (CD release: *Live In Europe 1964—1966* (Landscape) (France). 1964 tracks included on *The Copenhagen Tapes*, 1966 tracks included on *Holy Ghost*)
* 1964: *The Copenhagen tapes* [live] (Ayler Records) (Sweden) (p)
* 1964: *Ghosts* (aka *Vibrations*) (Debut) (Denmark)
* 1964: *The Hilversum Session* (Osmosis Records/Coppens Records) (Holland) (p) -
* 1965: *Bells* (ESP) (US) Live at New York Town Hall
* 1965: *Spirits rejoice* (ESP) (US)
* 1965: *Sonny’s Time Now* (Jihad) (US)
* 1966: *At Slug’s saloon, vol. 1 & 2* [live] (ESP/Base) (Italy) (p)
* 1966: *Lörrach / Paris 1966* [live] (hat HUT) (Switzerland) (p)
* 1966: *In Greenwich Village* [live] (Impulse! Records) (US)
* 1966: *The Village Concerts* [live] (Impulse! Records) (US) (p) (CD release of *In Greenwich Village* and *The Village Concerts* as *Live In Greenwich Village: The Complete Impulse Recordings* (Impulse! Records))
* 1967: *Love Cry* (Impulse! Records) (US)
* 1968: *New Grass* (Impulse! Records) (US)
* 1969: *Music is the Healing Force of the Universe* (Impulse! Records) (US)
* 1969: *[[The Last Album]]* (Impulse! Records) (US) (p)
* 1970: *[[Nuits de la Fondation Maeght Vol. 1]] & 2* [live] (Shandar) (France) (p)
* 1970: *Albert Ayler Quintet 1970* [live] (Blu Jazz) (Italy) (p) (re-released as *Live On The Riviera* (ESP) (US))
* 2004: *Holy Ghost* (Revenant Records) (US) (p) (9 disc box set featuring Ayler’s first and last recordings, plus other previously unreleased material.)
* 2006: The Complete ESP-Disk Recordings

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* https://web.archive.org/web/20081220041702/http://st52.narod.ru/reviews/ayler/ayler.html
* JAZZ — КВАДРАТ № 4‘ 99

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երաժիշտներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ջազմեններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի սաքսաֆոնահարներ
Կատեգորիա:Ինքնասպան երաժիշտներ
Կատեգորիա:Խեղդվածներ
Կատեգորիա:Ռիթմ-և-բլյուզ երաժիշտներ
Գյուղի բնատեսարան

**«Գյուղի բնատեսարան»** (), ֆրանսիացի նկարիչ Ֆրեդերիկ Բազիլի ակադեմիզմի տարրերով, վաղ իմպրեսիոնիզմի ոճով նկար, որում աղջկա դիմանկարը պատկերված է գյուղական բնատեսարանի ֆոնին։ Կտավը պատկերվել է 1868 թվականին յուղաներկերով և ունի 137,5×85,5 չափսեր։ Գտնվում է Մոնպելիեի Ֆաբրա թանգարանում։

## Ստեղծում
1863 թվականին Բազիլը իր արջև նպատակ է դրել՝ «նկարել դիմանկարներ արևի տակ»։ 1864-1869 թվականներին նա պատկերել է մի քանի կտավներ բաց երկնքի տակ, իսկ այդ ընթացքում ապրել է Մոնպելիեի ծայրամասում գտնվող Մերիկ ընտանեկան կալվածքում։ Այսպիսով, 1864 թվականին նա նկարել է «Վարդագույն զգեստ» կտավը, իսկ 1867 թվականին «Ընտանեկան վերամիավորումը»՝ հարազատների և ընկերների խմբային դիմանկար։ 1868 թվականին, Ֆրանսիայի հարավում Բազիլը պատկերել է երկու կտավ՝ «Ցանցով ձկնորս», որը մերկ տղամարդու դիմանկար էր, և «Գյուղի բնատեսարան» կտավը, որտեղ գյուղական բնապատկերի ֆոնին պատկերված է աղջկա դիմանկար։

Բազիլը ցանկանում էր երկու նկարներն էլ հանրությանը ներկայացնել 1869 թվականին Փարիզի ցուցահանդեսի սրահում, սակայն սրահի ղեկավարությունը մերժել է նկարչի «Ցանցով ձկնորսը» կտավը և ցուցահանդեսին ընդունել է միայն «Գյուղի բնատեսարանը» կտավը։ Նկարչուհի Բերտա Մորիզոն, որը տեսել է նկարը ցուցահանդեսում 1869 թվականի մայիսին, քույրերին ուղղված նամակում գրել է. «Մեծն Բազիլը ստեղծել է այն, ինչ ինձ թվում է շատ ճիշտ. այդ աղջիկը թեթև զգեստով նստած է ծառի ստվերում, իսկ նրա ետևում կարող ենք տեսնել գյուղը։ Շատ լույս կա, արև։ Նա փորձել է պատկերել այն, ինչը բոլորս այդքան հաճախ ենք փորձել անել՝ դիմանկար նկարել բաց երկնքի տակ, և այս անգամ նրա փորձը հաջողվել է»։

Քննադատ Լուի Էդմոնդ Դյուրանտին իր ակնարկում գրել է Բազիլի` իր կտավներում դիմանկարը պլեներային նկարչության տարրերի հետ համատեղելու ունակության մասին. «Ամեն գարուն պարոն Բազիլը հարավային շրջաններից վերադառնում է ամառային […] կանաչապատ, արևի լույսով և հասարակ կառուցվածքով լի նկարներով»։ Նկարիչ Զախարիա Աստրուկը նույնպես կտավի հեղինակին ճանաչել է առաջնորդ` «լույսի արտասովոր լրիվություն, բաց երկնքից հատուկ տպավորություն, կեսօրվա ուժ» պատկերելու համար։

## Նկարագրություն
Նկարի առաջին պլանում պատկերված աղջիկը հավանաբար Բազիլի ծնողների կալվածքի իտալացի այգեպանի դուստրն էր։ Նա նստած է գետնին՝ սոճու ծառի ստվերում, ձեռքերը ծալված են, ձեռքին մի փոքրիկ ծաղկեփունջ կա։ Նրա ներթափանցող և լուրջ հայացքը ուղղված է դիտողին և հակադրում է դեմքի նուրբ դիմագծերին։ Բազիլը մեծ հմտությամբ պատկերել է աղջկա դեմքը՝ ցուցադրելով նրա բնավորությունը։

Աղջիկը կրում է մուսլինե սպիտակ զգեստ՝ վարդագույն և մոխրագույն գծերով։ Նրա մազերի կարմիր ժապավենը և նույն գույնի գոտին ստեղծում են պայծառ շեշտադրություն։ Նկարի հետին պլանում պատկերված են Լես գետը և արևավառ Կաստելնու-լե-Լեզ քաղաքը՝ սալիկապատ տանիքներով և Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցու զանգակատան հետ։

## Պատմություն
Կտավի ստեղծումից՝ 1868 թվականից ի վեր, այն գտնվել է նկարչի ծնողների՝ Գաստոն Բազիլի և Կամիլ Բազիլի կալվածքում, որը գտնում է Մոնպելիեի Վիալարում։ 1898 թվականին Կամիլ Բազիլը նկարը նվիրել է Ֆաբրեի թանգարանին, որի հավաքածուում էլ այն այժմ գտնվում է։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 
* 

Կատեգորիա:1868 նկարներ
Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Կատեգորիա:Ֆաբրի թանգարանի նկարներ
Կատեգորիա:Ֆրեդերիկ Բազիլի նկարներ