Հենրի Լայոն Օլդի

**Հենրի Լայոն Օլդի** կամ **Հ. Լ. Օլդի** (, ), ուկրաինացի ռուսալեզու գիտաֆանտաստիկ գրող համահեղինակներ Դմիտրի Գրոմովի և Օլեգ Լադիժենսկիի կեղծանունն է։ Նրանք գրում են և՛ ֆանտաստիկա, և՛ գիտաֆանտաստիկա ժանրերում, ինչպես մեծ, այնպես էլ փոքր ձևաչափերով: Գիտաֆանտաստիկայի բնագավառում համահեղինակներն արժանացել են բազմաթիվ հեղինակավոր մրցանակների։ 2006 թվականի ապրիլին գիտաֆանտաստիկայի համաեվրոպական *Eurocon* համաժողովում Օլդին ճանաչվել է Եվրոպայի տարվա լավագույն գիտաֆանտաստիկ գրող՝ 22 երկրների ազգային պատվիրակությունների քվեարկությամբ:

Հայտնի են նաև Օլդիի բանաստեղծություններն ու երգերը։ Օլեգ Լադիժենսկու բանաստեղծությունները ներառվել են դուետի բազմաթիվ գրքերում։ Բացի այդ, Հ. Լ. Օլդին գիտաֆանտաստիկայի բնագավառի գրականագետներից է։ Օլդիի հոդվածները, որոնք տպագրվել են «Միր Ֆանտաստիկի» և *«Если»* ամսագրերում, ստացել են մի շարք մրցանակներ քննադատության ոլորտում։

Օլդի զույգը մի շարք գիտաֆանտաստիկ մրցանակների ժյուրիի անդամներ են և Խարկովի «Աստղային կամուրջ» գիտաֆանտաստիկայի միջազգային փառատոնի կազմակերպիչները, «Երկրորդ նրբաբլիթ» ստեղծագործական սեմինարի ստեղծողները, որոնց մասնակցությամբ հրատարակվել են հարյուրավոր գրքեր:

## Համահեղինակներ
### Դմիտրի Եվգենիևիչ Գրոմով
Դմիտրի Եվգենիևիչ Գրոմով (**', արտասանվում է` Դմիտրո Եվհենովիչ Հրոմով), ծնվել է 1963 թվականի մարտի 30- ին [[Սիմֆերոպոլ]]ում: 1969 թվականին տեղափոխվել է [[Սևաստոպոլ]], իսկ 1974 թվականին տեղափոխվել է [[Խարկով]], որտեղ ապրում է մինչ օրս։ 1980 թվականին, միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո, ընդունվել է Խարկովի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի անօրգանական նյութերի տեխնոլոգիայի ֆակուլտետը։ Ինստիտուտը գերազանցությամբ ավարտել է 1986 թվականին և սկսել աշխատել ՆԻՈԽԻՄ-ում որպես քիմիական ինժեներ։ 1988 թվականին ընդունվել է Խարկովի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի [[Ընդհանուր քիմիա|ընդհանուր]] և [[Անօրգանական քիմիա|անօրգանական]] քիմիայի ամբիոնի ասպիրանտուրան։ Ասպիրանտուրան ավարտել է 1991 թվականին, սակայն որոշել է չպաշտպանել թեկնածուական ատենախոսությունը, քանի որ այդ ժամանակ ամբողջովին անցել էր գրական գործունեության:

Գրոմովն ամուսնացել է 1989 թվականին և ունի որդի՝ ծնված 1989 թվականին:

Գրոմովի հոբբիներից են [[Հարդ ռոք|ծանր ռոք]] երաժշտությունը, մասնավորապես [[Դիփ Փարփլ|''Deep Purple'']] խումբը, որի աշխատանքի մասին Դմիտրի Գրոմովը գրել և հրատարակել է մենագրություն: Նա ունի 2-րդ կյու (շագանակագույն գոտի) [[կարատե]]ում (Գոջու-րյու դպրոց), Պելիկան թատերական ստուդիայի դերասան է մոտ տասը դերերի փորձառությամբ, որոնցից կեսը՝ գլխավոր։

1976 թվականից պարբերաբար գիտաֆանտաստիկա է գրում։ 1990 թվականից գրում է Օլեգ Սեմյոնովիչ Լադիժենսկու հետ համագործակցությամբ: Գրոմովի մենաստեղծագործությունները հիմնականում պատմվածքներ են։ Առաջին անհատական հրատարակությունը «Մահվան կոորդինատները» պատմվածքն էր (ամսագիր «Վերսիա», Խարկով, 1991 թվականին)։ 2004 թվականին լույս է տեսել «Broken Circle» [[ռոք օպերա]]ն՝ հիմնված Դմիտրի Գրոմովի խոսքերի վրա։ Օպերան հիմնված է Գրոմովի «Կոտրված շրջան» պատմվածքի վրա:

=== Օլեգ Սեմյոնովիչ Լադիժենսկի ===
Օլեգ Սեմյոնովիչ Լադիժենսկի (**', արտասանվում է` Օլեհ Սեմենովիչ Լադիժենսկի), ծնվել է 1963 թվականի մարտի 23-ին, Խարկովում: 1980 թվականին, ավարտելով միջնակարգ դպրոցը, ընդունվել է Խարկովի մշակույթի պետական ինստիտուտ՝ մասնագիտանալով թատերական ռեժիսուրայի մեջ։ 1984 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է ինստիտուտը և նույն թվականին ամուսնացել։ Ունի դուստր՝ ծնված 1985 թվականին:

1984 թվականին Լադիժենսկին սկսել է աշխատել որպես ռեժիսոր «*Пеликан*» թատրոն ստուդիայում։ Այս թատրոնում Լադիժենսկին բեմադրել է ավելի քան 10 ներկայացում, այդ թվում՝ հիմնված Ստրուգացկի եղբայրների «Դժվար է Աստված լինել» պատմվածքի և նրանց «Պիտեր քաղաքի ժլատները» կամ *Տխուր զրույցները մոմերի լույսի ներքո* (*Жиды города Питера, или Невесёлые беседы при свечах*) պիեսի վրա։ 1987 թվականին մրցանակ է ստացել թատերախմբերի II համամիութենական փառատոնում։

Լադիժենսկին Կոնտակտային կարատե-դո ազգային միությունների միջազգային ասոցիացիայի (МАНОКК) անդամ է։ Նա ունի սև գոտի 2-րդ դան Գոջու-րյուում: Նա նաև միջազգային դատավոր է։ 1992 - 1994 թվականներին՝ Մարտարվեստի սիրահարների միության (ОЛБИ) փոխնախագահ։ Մարզել է Գոջու-րյու ոճի վետերանների խումբ:

Երաժշտական նախասիրություններից են ջազ և դասական ժանրերը:

1990 թվականից գրում է ֆանտաստիկա ժանրում (համահեղինակ Դմիտրի Եվգենևիչ Գրոմովի հետ)։ Իր անհատական գրական ստեղծագործություններից Լադիժենսկին գրում է հիմնականում պոեզիա և մանրածավալ երկեր:  Այսպիսով, 2007 թվականին ռուսական *Эксмо́* հրատարակչությունը թողարկել է Օլեգ Լադիժենսկու «Կամուրջ օվկիանոսի վրայով» բանաստեղծությունների ժողովածուն: Բանաստեղծությունները, որոնք գրում է Լադիժենսկին, շատ կատարողներ ունեն։ Թողարկվել են մի քանի աուդիո ալբոմներ, այդ թվում՝ երգեր՝ հիմնված Լադիժենսկու բանաստեղծությունների վրա:

#### Ծանոթություն
Ապագա համահեղինակներն առաջին անգամ հանդիպել են իրենց պատանեկության տարիներին Պիոներպալատի գրական ստուդիայում: Նրանք ավելի մոտիկից ծանոթացել են կարատեի դպրոցում, այնուհետև «Պելիկան» թատրոն-ստուդիայում, որը Օլեգ Լադիժենսկին ստեղծել է իր երիտասարդության տարիներին, և որտեղ նա աշխատել է որպես ռեժիսոր և դերասան։ Դմիտրի Գրոմովն իր «Երկուսը Երկրից» ֆանտաստիկ պիեսը ներկայացրել է «Պելիկան» թատերական ստուդիային: Լադիժենսկին մերժել է պիեսը, բայց Գրոմովը սկսել է աշխատել ստուդիայում որպես դերասան: Լադիժենսկին երբեմն ռեժիսորին ներկայացրել է իր գրական մյուս գործերը (սովորաբար պատմվածքներ), սակայն Լադիժենսկին Դմիտրիին տալիս էր իր բանաստեղծություններն ու դրամատիկական գործերը կարդալ:

#### Համահեղինակություն և անվան ստուգաբանություն
Միմյանց հետ բանավիճելու և բացատրություն, մեկնաբանությունների ընթացքում այն մասին, թե ինչպես պետք է և ինչպես չպետք է աշխատել տեքստերի վրա, աստիճանաբար առաջացել է համահեղինակությամբ աշխատելու գաղափարը:

«Օլդի» կեղծանունն առաջացել է 1991 թվականին: Ստեղծվել է, քանի որ համահեղինակները վախենում էին, որ իրենց երկու ազգանունները միասին դժվար կլինի հիշել ընթերցողներին, և որոշել էին երկուսի համար վերցնել մեկ կեղծանուն՝ կարճ և հնչեղ։ Գրող **Օլդի** ազգանունը կազմված է համահեղինակների անունների առաջին երկու տառերից՝ **ՕԼ**եգ և **Դի**մա:

Գ. Լ. Օլդի անվան սկզբնատառերն այբբենական կարգով համապատասխանում են ազգանունների առաջին տառերին՝ **Գ**րոմով, **Լ**ադիժենսկի։ Ամբողջական անունները հայտնվել են այն բանից հետո, երբ հրատարակիչներից մեկը ուտլիմատիվ պահանջ է ներկայացրել՝ նշել «հեղինակի լրիվ անունը և հայրանունը»:

Օլդի զույգի հավաստմամբ` ստեղծագործելու ընթացքում «աշխատանքի բաժանումը» տեղի է ունենում հետևյալ կերպ.

Օլդիի պատմվածքների վաղ շարքերը՝ «Վամպիր պապիկի հեքիաթները» (1990-1992) և «Քո ժամանակի հերոսը» (1991), թեթև զվարճալի պատմություններ են, բավականին ավանդական և տեղ-տեղ նման են Բուլիչովի՝ Մեծ Գուսլյարի մասին  շարքին։

## Ստեղծագործական ուղի
1990 թվականի նոյեմբերի 13-ին գրվել է առաջին համատեղ աշխատանքը՝ «Կինոն մինչև գերեզման և...» պատմվածքը, որը ներառվել է «Վամպիր պապի հեքիաթները» շարքում։ Հետագայում այս պատմությունը բազմիցս տպագրվել է՝ թերթերում, ամսագրերում, հեղինակավոր անթոլոգիաներում և այլն: Համագործակցությամբ գրված ստեղծագործության առաջին հրատարակությունը 1991 թվականին հրատարակված «Երջանկությունը գրելու մեջ» պատմվածքն էր:

Օլդիի պատմվածքների վաղ շարքերը՝ «Վամպիր պապիկի հեքիաթները» (1990–1992) և «Քո ժամանակի հերոսը» (1991), թեթև կատակություններ են, բավականին ավանդական և տեղ-տեղ նման են Բուլիչևի՝ «Մեծ Գուսլյար» (*Великий Гусляр*)  շարքին։

1990-ականներին Օլդիի ստեղծագործությունը որակական թռիչք է ապրել. նրանք գրել են «Քաղցած աչքերի անդունդը» շարքը, որը «Ֆանտազիայի աշխարհ» (*Мир фантастики*) ամսագրի գրախոս Վ. Վասիլևսկուն անվանել է «տարօրինակ, խելագար և աներևակայելի հետաքրքրաշարժ, պատմական արձակի, ֆանտազիայի բեմական խառնուրդ»: Շարքը ներառում է, մասնավորապես, Օլդիի առաջին գիրքը՝ «Ճանապարհը», որը բաղկացած է մի շարք վաղ շրջանում գրած պատմվածքներից, «Աշխարհի մթնշաղը» և «Ապրել վերջին անգամ» վեպերը, «Նահապետների վիտրաժները», «Սպասում ենք խաչմերուկում» վեպը, «Վախ», «Քո մտնելու հերթն է կամ ծաղրածուներին թաղում են ցանկապատից դուրս» (*Ваш выход, или Шутов хоронят за оградой*), «Դերի մեջ մտնել» պատմվածքները և «Դրախտից հառնածները» սիրավեպը:

Շարքի ստեղծագործությունները միավորում է «Քաղցած աչքերի անդունդը» կերպարը` պոտենցիալ սուբյեկտների համախումբ, որը ծարավ է ցանկացած գնով մարմնավորվելու (Воплоще́ние): Գլխավոր հերոսները ստիպված են անցնել Անդունդի փորձությունը՝ մարդկային ամուր անհատականություն լինելու փորձություն: «Քաղցած աչքերի անդունդի» աշխարհը զարմանալի է և տարօրինակ: Այն ներկայացնում է մի ամբողջ Տիեզերք, ներառյալ բազմաթիվ գալակտիկաներ և համակարգեր, Երկիրն իր գոյության տարբեր ժամանակաշրջաններում, զուգահեռ աշխարհներ և հեռավոր մոլորակներ: Այս Տիեզերքում կան մահկանացուներ և Անմահներ, Փոփոխվող մարդագայլեր և արնախում հրեշ-խոհարարներ, Իննակի ապրողներ և Սնամեջ / Փչված բնակիչներ, աստվածներ, բանական Տուն, Գազանագիրք: Այս արարածներից գրեթե բոլորն ունեն իրենց զենքերը, որոնցից գլխավորն ու ամենահզորը *Խոսքն* է: «Անդունդ...» շարքում *Խոսքի* շնորհիվ գահ են բարձրանում տիրակալները, փոշիանում են պետություններ ու ժողովուրդներ։

«Անդունդ...» շարքը բնութագրվում է նորությամբ, նրբագեղությամբ և վարպետորեն կատարմամբ, միևնույն ժամանակ էլիտար է և ուղղված է մտածված, գիտուն ընթերցողին: «Քաղցած աչքերի անդունդը» կարելի է անվանել մի տեսակ փորձարարական լաբորատորիա, որտեղ ստեղծվել և փորձարկվել են Օլդիի պատմելու ընդհանուր տեխնիկան և մեթոդները, որոնք հետագայում օգտագործվել են այսպես կոչված «առասպելաբանական վեպերում», որոնք գրել են ստեղծագործական համահեղինակությամբ 1990-ականների երկրորդ կեսին:

Նաև 1990-ականներին Լադիժենսկին և Գրոմովը աշխատել են որպես խմբագիր *Ռևանշ* հրատարակչությունում, թարգմանել են ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ դասականներ (Փոլ Անդերսոն, Կուտներ, Ռոջեր Ժելյազնի, Ազիմով) և ղեկավարել են հայտնի հոլիվուդյան ֆիլմերի վիպականացման նախագծեր՝ Այլմոլորակայիններ, Բեթմեն, Հայլենդեր և այլն: Նրանք հրատարակել են «Խաչմերուկ» էլիտար ֆանտաստիկ շարքի ժողովածուներ, որտեղ լույս է տեսել Օլդիի «Ապրել վերջին անգամ» վեպը։ Սեփական միջոցներով տպագրել են իրենց ստեղծագործությունները՝ «Մտի՛ր կերպարի մեջ» և «Ճանապարհ»:

Օլդին մոտ մեկուկես հազար նամակ է ուղարկել հրատարակչություններ՝ առաջարկելով իր վեպերը, վիպակներն ու պատմվածքները՝ ստանալով քաղաքավարի մերժումներ, կոպտություն կամ լռություն: 1990-ականների առաջին կեսին գեղարվեստական հրատարակչությունները տպագրում էին հիմնականում օտարերկրյա հեղինակների գրքեր։ Օլդիի առաջին հեղինակային գրքին սպասել են վեց տարի .

1992 թվականին Գրոմովը և Լադիժենսկին մասնակցել են Յալթայում հայտնի ВТО МПФ (Երիտասարդ գիտաֆանտաստիկ գրողների համամիութենական ստեղծագործական միության) սեմինարին, որը վարում էր Վիտալի Պիշչենկոն։

1990-ականների կեսերին Օլդին սկսել է ստանալ ժանրային մրցանակներ՝ *«Великое Кольцо»* մրցանակ 1994 թվականին, ոչ մրցութային մրցանակային տեղեր *World Fantasy Award*- Ֆենտեզի համաշխարհային մրցույթում նույն թվականին Եկատերինբուրգում, և «*ФАНКОН*» և «*СТАРТ*» մրցանակներ 1995 թվականին։

Օլդիի առասպելական վեպերի շարքը, որը գրվել է հիմնականում 1990-ականներին, որոնք քննադատական գրականության մեջ երբեմն անվանում են «Մարդիկ, աստվածները և ես», ներառում է «Հերոսը պետք է մենակ լինի», «Սրի ճանապարհը», «Ութերորդ պատվիրանի խորթ երեխաները», «Մեսիան մաքրում է սկավառակը», «Թողեք մեռնեն», «Սև բալամուտ» (*Чёрный Баламут*) եռապատումը *(«Անիշխանության տեղատարափ» (Гроза в Безначалье), «Ցանց աշխարհի տիրակալների համար», «Գնա ուր ուզում ես»)*, «Ես ինքս կվերցնեմ», «Սահման», «Ոդիսևս, Լաերտեսի որդին»: Միևնույն ժամանակաշրջանում գրված երկու ստեղծագործությունները մի փոքր իրարից տարբերվում են՝ այսպես կոչված «քաղաքային» վեպերը՝ «Այստեղ դեռ ապրելու ենք» (Нам здесь жить) և «Նոպերապոն, կամ ըստ պատկերի և նմանության»:

«Կաբիրյան շարքը» ներառում է «Սրի ճանապարհը» վեպը, նրա շարունակությունը «Թողեք մեռնեն» և «Ես ինքս կվերցնեմ» վեպը: Հնագույն առասպելները վերաիմաստավորվում են «Հերոսը պետք է մենակ լինի» վեպում և «Ոդիսևս, Լաերտեսի որդի» (որոնք կազմում են «Ախեյական շարքը») երկխոսությունը: «Մեսիան մաքրում է սկավառակը» ունի հիանալի մանրամասն չինական անտուրաժ. «Սև Բալամուտ» ֆենտզին գրված է հնդկական նյութի վրա: Վեպերի եվրոպական շարքը սկսվում է «Ութերորդ պատվիրանի խորթ զավակները» ստեղծագործությամբ («Օրենքով հրաշագործը» վեպի հետ միասին կազմող «Գողական շարքը»)։

Օլդիի յուրաքանչյուր դիցաբանական վեպում կենտրոնական խնդիրը մարդկանց և աստվածների փոխհարաբերությունների խնդիրն է, որն ամեն անգամ լուծվում է նորովի՝ կախված ստեղծագործական համահեղինակների օգտագործած նյութից: Այստեղ հիմնական տարրերն են քայքայումը, բազմաստվածային հավատքի համակարգի ոչնչացումը, որը տեղի է տալիս միաստվածությանը, և Մեսիայի գալստյան ակնկալիքը: Օլդի համահեղինակները տեսնում են բազմաստվածությունը միաստվածությամբ փոխարինելու անխուսափելիությունը, բայց հայտնի չէ՝ սա լավ բան են համարում, թե ոչ։ Ինչպես շատ այլ դեպքերում, համահեղինակները բազմատեսակ են՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ինքնուրույն որոշել, թե ինչն է իրենց դուր գալիս: Ավելին, մի քանի գրքերում կա այն միտքը, որ աստվածները գոյություն ունեն այնքան ժամանակ, քանի դեռ ցանկացած մարդ հիշում է նրանց. եթե կան մարդիկ, ովքեր խունկ են ծխում, գինարբուք են անում և զոհեր են մատուցում այս կամ այն կուռքերին, ապա գուցե կյանքը պահպանված է այս կուռքերի մեջ և նրանք սպասում են իրենց ժամանակին՝ պատրաստվելով կռվել Միակի հետ։

Օլդիի վեպերում հազվադեպ չէ սյուժետային շրջադարձը, որտեղ մարդը մարտահրավեր է նետում աստվածներին և ճակատագրին (ինչպես, օրինակ, Ալկիդեսը «Հերոսը պետք է մենակ լինի», Կարնան «Գնա ուր ուզում ես», Աբու-տ-Թայիբ ալ-Մութանաբբին «Ես ինքս կվերցնեմ»), այս դեպքում նա գրեթե միշտ հաղթող է դառնում։ Հենց այստեղ է դրսևորվում Օլդիի ստեղծագործությունների հումանիստական պաթոսը. համահեղինակները հավատում են մարդու անսահման հնարավորություններին:

1995 թվականի վերջին, մինչև 1996 թվականին գրքի մեծ բումի սկիզբը, Գրոմովին և Լադիժենսկիին դիմել է «Պոլիգրաֆիստ» ընկերության ներկայացուցիչ Կոնստանտին Կայգորոդցևը Բառնաուլ քաղաքից՝առաջարկելով հրատարակել հեղինակների գիրքը, ներառելով «Քաղցած աչքերի անդունդը» շարքի ստեծագործությունները և 1995 թվականի դեկտեմբերին հրատարակվել է «Մահվան իրավունք» վերնագրով գիրքը: 1996 թվականին Գրոմովը և Լադիժենսկին վաճառել են «Հերոսը պետք է մենակ լինի» վեպը ռուսական *АСТ* և  «*Полиграфист*» հրատարակչություններում միաժամանակ հրատարակելու իրավունքը, այնուհետև «Սրի ճանապարհը» վեպը մոսկովյան «Аргус» և նովգորոդյան «Параллель» հրատարակչություններում միաժամանակ հրատարակելու իրավունքները Ահա այսպես է սկսվել Օլդիի հանրաճանաչությունը։

1996 թվականին (հունվարին և մարտին) «Մահանալու իրավունքը» և «Հերոսը պետք է մենակ լինի» գրքերը չորրորդ տեղն են զբաղեցրել մոսկովյան «ֆանտաստիկ բեսթսելլերների» ցուցակում՝ ըստ վաճառքի վարկանիշների, համաձայն «*Стожары*» խանութի տվյալների, որոնք հրապարակվել են «*Книжное обозрение*» (Գրքի հանդես) թերթում: Այդ տարվա ապրիլին «Սրի ճանապարհը» զբաղեցրել է երկրորդ տեղը «ֆանտաստիկ բեսթսելլերների» ցանկում՝ ըստ «*Книжное обозрение*» թերթի։ Հունիսին «Պատրիարքների վիտրաժները» գիրքը նույն ցանկում զբաղեցրել է հինգերորդ տեղը:

1996 թվականին Սանկտ Պետերբուրգի «Ինտերպրեսկոն» համաժողովում Օլդին հանդիպել է «Էքսմո» հրատարակչության ներկայացուցիչ Լեոնիդ Շկուրովիչին, ով անմիջապես առաջարկել է հրատարակել իրենց «Ութերորդ պատվիրանի խորթ որդիները» գիրքը, որը դարձել է երկար տարիների բիզնես և բարեկամական հարաբերությունների սկիզբ: Երկար տարիներ Օլդիի գրքերը հրատարակում է *Էքսմո*-ն՝ Շկուրովիչի ակտիվ մասնակցությամբ, և, որպես կանոն, բոլոր նախագծերը, որոնց նա մասնակցում էր, արագ համաձայնեցվել և իրականացվել են:

1996 թվականի ընթացքում Օլդին հրատարակել է 10 գիրք. այն ամենը, ինչ նրանք գրել էին վեց տարվա ընթացքում: 1997 թվականի հունվարի 7-ի *«Книжное обозрение*» թերթի համաձայն՝ Օլդին հինգերորդ տեղում էր ռուսալեզու ֆանտաստ գրողների հանրաճանաչության հիթ շքերթում:

Օլդիի գրքերը շարունակել են գլխավորել Մոսկվայի բեսթսելերների ցուցակը։ Նոր գրքերը արագ հրատարակվել, հները վերահրատարակվել և վերահրատարակվում են:

Անդրեյ Վալենտինովի հետ համատեղ գրված «Մենք դեռ այստեղ ապրելու ենք» վեպ-դիլոգիան, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1999 թվականին, բարդ և որոշ չափով նշանակալից ստեղծագործություն է, որն ամփոփում է ինչպես Օլդիի, այնպես էլ Վալենտինովի աշխատանքը։ Վեպը ժանրով դիստոպիա է՝ ցույց է տալիս «աշխարհի վերջը», բայց հեղինակների համար աշխարհի վերջը պարտադիր չէ, որ մարդկության մահը լինի, այն պարզապես կարող է լինել ծանոթի վերջը: «Մենք դեռ այստեղ ապրելու ենք» վեպը շատ առումներով ավանդական է և համապատասխանում է քաղաքային ֆանտազիայի կանոններին. գործողությունը տեղի է ունենում պայմանական իրականության մեջ, մի աշխարհում, որը մասամբ նման է մեզ: Այնուամենայնիվ, Խարկով քաղաքի պայմանական իրականության հետևում («Մենք դեռ այստեղ ապրելու ենք»-ում անվանվել են քաղաքի գրեթե բոլոր կենտրոնական փողոցներն ու տեսարժան վայրերը), ինչպես նշում է գրականագետ Օ. Ն. Կալենիչենկոն, հստակ տեսանելի են 1980-ականների վերջի և 1990-ականների սկզբի իրողությունները։

Նույն թվականին լույս տեսած «Նոպերապոն» կամ Ըստ պատկերի և նմանության» վեպը շոշափում է գրողի և  ստեղծագործելու թեման։ Վեպն ունի երկու պատմվածք, որոնցից մեկի հերոսներն են հենց Դմիտրի Եվգենևիչ Գրոմովը և Օլեգ Սեմյոնովիչ Լադիժենսկին, իսկ գործողությունները տեղի են ունենում Խարկովում, իսկ երկրորդ սյուժեի հերոսը ճապոնական թատրոնի հիմնադիր Զեամի Դաբուցուն է, ով ապրել է 15-րդ դարում։ Վեպը պարունակում է մեծ անկեղծություն, զգացած և ապրած վիճակներ:

«Սահման» երկհատոր վեպը, որն առաջին անգամ լույս է տեսել 2000 թվականին, գրվել է Օլդիի, Մարինայի և Սերգեյ Դյաչենկոների և Անդրեյ Վալենտինովի համահեղինակներով։ Բոլորովին տարբեր հեղինակների ստեղծագործական ոճերի միավորումը հանգեցրել է ոչ թե սինթեզի, այլ բազմաձայնության։ Համակցված են տարբեր տեսակետներ, ութ հերոսներ մարմնավորում են աշխարհի տարբեր հայացքները։ «Սահմանը» կալեիդոսկոպային վեպ է, որտեղ աշխարհները, մարդիկ, մեջբերումները հերթափոխվում և հատվում են, հակասում են միմյանց և գալիս միասնության։ Վեպը միավորում է երեք հարթություն՝ ավանդական ֆանտազիա, ուկրաինական սյուժետային պլան (գոգոլական ոգով) և կաբալիստական, և երեքն էլ սկսում են հայտնվել վեպի առաջին դրվագներում։ Այս դրվագների կապը սկզբում ակնհայտ չէ, բայց այն առկա է և ավելի ուշ սկսում է ավելի պարզ դառնալ։ Ի վերջո, ամեն ինչ բացատրվում է, և խճանկարի ֆրագմենտները կազմում են միակ ճիշտ և միակ հնարավոր նախշը։ Վեպի բազմաձայնությունը թույլ է տալիս յուրաքանչյուր հեղինակի պահպանել իր անհատականությունը, սեփական ստեղծագործական ոճը, միաժամանակ պահպանելով կապերը, բայց առանց աչք ծակելու: Գրելու տարբեր ոճերի բախումը գրքին նոր որակ է հաղորդում:

«Օրենքով հրաշագործը» վեպը, որը նույնպես առաջին անգամ տպագրվել է 2000 թվականին, խոսում է արվեստի և ստեղծագործության վատթարացման մասին։ Արվեստն ի վերջո դարձել է արհեստ. Երևակայությունը կորել է, նոր բանի որոնումը վերացել է։ Ուսուցիչները (Կախարդները) գիտելիքները փոխանցում են ուսանողներին ոչ թե երկարաժամկետ վերապատրաստման և հմտությունների կատարելագործման միջոցով, այլ շատ արագ, կարծես մատրիցայից դրոշմ անելով, և այդ դրոշմը աստիճանաբար դառնում է ավելի գունատ և գունատ: Մոգերն այլևս կախարդներ չեն, այլևս տիեզերքի հիմքերը ցնցողներ չեն, նրանք դարձել են սովորական հանցագործներ՝ ձիագողեր, մաքսանենգներ, գողեր: Օրենքով այս մոգերի գործունեությունը գրավել է իրավապահ մարմինների ուշադրությունը, և մոգերին հակադրվում է կառավարության կողմից ստեղծված «Բարբարոս» հատուկ ռեյդ կորպուսը, որը գրանցում է մոգության համար ոչ ենթակա աշխատողների: «Օրենքով հրաշագործը» երբեմն դասակարգվում է որպես այլընտրանքային պատմության ժանր, երբեմն կոչվում է պայմանականորեն պատմական քնարական-փիլիսոփայական վեպ, երբեմն՝ կրիպտոպատմական -միստիկական վեպ։

Մի քանի հիմնական աշխատանքներից հետո Օլդին որոշել է ընդմիջել և դիմել համեմատաբար ավելի փոքր գործեր գրելուն։ Այս ժամանակաշրջանում եղել է միայն մեկ իսկապես մեծ գործ՝ «Ծերանոցը» (*Богадельня*): Կարճ վեպերը, վիպակների և պատմվածքների ժողովածուները ներառել են «Անծանոթը յուրայինների մեջ», «Քո մտնելու հերթն է» (*Ваш выход*), «Սուրբ բեսթսելլերի շքանշանը», «Կատակը», «Պիտեր Սլադեկի երգերը» և «Պենտակլը»:

«Ծերանոցը» վեպը ( կամ Անկելանոցը, առաջին անգամ հրատարակվել է 2001 թվականին) սկսում է մի շարք, որը աշխարհագրորեն կապված է հորինված Հոյնինգ դքսության հետ, որն արդեն էպիզոդիկորեն հիշատակվել է «Օրենքով հրաշագործը» վեպում։ Այս դքսությունում, կարծես թե, ամեն ինչ հակառակն է՝ հասարակ ժողովրդն է զենքով կռվում, իսկ ազնվականության արտոնությունն է մերկ ձեռքերով կռվելը։ Անհույս, մռայլ աշխարհ է: «Ծերանոցը» բարդ և բազմաշերտ տեքստ է, որը գրված է Օլդիի փիլիսոփայական էքշնի ավանդական ձևով:

Հումորային ֆանտազիայի ժանրը ներառում է «Օտարը յուրայինների մեջ» ժողովածուի գործերը (մասնավորապես, «Օտարը յուրայինների մեջ» պատմվածքն ինքնին տիեզերական կատակ է, զվարճալի հումորային պատմություն ոչնչի մասին) և «Քո մտնելու հերթն է» ժողովածուն (որը ներառում է «Քո հերթն է կամ ծաղրածուներին թաղում են ցանկապատից դուրս» «Որտեղ է հայրդ, Ադամ», «Վաղուց, հոգնած ստրուկ, ես պլանավորում էի իմ փախուստը» և մի քանի պատմվածքներ «Պիտեր Սլադեկի երգերը» շարքից։ պատմվածքները։ Շատ վաղուց, հոգնած ստրուկը, ես ծրագրել եմ փախուստ» և մի քանի պատմվածքներ «Պիտեր Սլադեկի երգերը» շարքից) բնութագրվում է թեթև տխրությամբ, սոցիալական հոռետեսությամբ և ապատիայով. Այս գիրքը գոթականորեն մռայլ է, բայց բարոկկոյապես` նաև աշխույժ, և հոգին անհանգստացնող: Ժողովածուի տեքստերի մեծ մասն անդրադառնում է Ելք/Մուտք, Փախուստ խնդիրներին՝ դուրս գալ բեմ, աստղային հարթություն, փախչել եռուզեռից, կյանքի բեմից, առօրյայից, փախուստ իրենից և մարդկանցից:

«Սուրբ բեսթսելլերի շքանշանը կամ տպագրվել» վեպը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 2002 թվականին, նվիրված է Հ. Լ. Օլդիի ստեղծագործության հիմնական թեմաներից մեկին` «Շքանշանի…» հիմնական գաղափարական և թեմատիկ բովանդակությանը, որը ընթերցողին բացահայտում է գիտաֆանտաստիկ գրողի արհեստի խճճված կողմը, գրողի հմտությունն ու վարպետությունը, հեղինակի պատասխանատվությունն իր գրքերի, կյանքի, աշխարհայացքի, ստեղծագործական դիրքի համար։ Օլդի համահեղինակները ընթերցողի առաջ մերկացնում են գիտաֆանտաստիկ գրելու արհեստի հակառակ կողմը, անխնա վերարտադրում *ֆենդոմ* կոչվող մոտ գիտաֆանտաստիկ ամբոխի շուրջ մթնոլորտը և ընթերցողին հնարավորություն տալիս քննադատորեն գնահատել այնպիսի երևույթ, ինչպիսին է *կոնվենտը* (конвент). ցուցադրելով գրական մրցանակների բաշխման մեխանիզմը, որում ամեն ինչ որոշվում է բարեկամական կապերով, ընկերական գինարբուքները, իրար մեջ պարզաբանումները, թե ով է ամենաշատ հրատարակված, բազմամրցանակակիր գիտաֆանտաստիկ գրողը:

«Կատակասեր կինը» (Шутиха) վեպը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 2003 թվականին, «նոր ռուսական» ապրելակերպի մասին է, թե ինչպես է խոշոր գործարարի դուստրը կատակների միջոցով ցանկանում ազատվել մելամաղձությունից: Դրա համար ծաղրածու է ձեռք բերում` վերածվելով փիլիսոփայական գրոտեսկի։ Ստեղծագործության լեզվին բնորոշ են միտումնավոր բարդ փոխաբերությունները, բազմաթիվ բառահյուսման ձևերը, բառերի խաչելաձևումը, բառախաղը, գունեղ էպիտետները, կատակները և ակնարկները։ Վեպը ճիշտ ընկալելու համար հարկավոր է ուշադիր կարդալ այն՝ երբեմն մի քանի անգամ վերընթերցելով նույն արտահայտությունը։ Լեզվի այս բարդությունը կարող է անհանգստություն պատճառել շարքային ընթերցողին, ով բացել է գիրքը՝ փնտրելով հանգստություն և ժամանց:

«Պիտեր Սլադեկի երգերը» նորավեպերով վեպ է, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 2004 թվականին և «Ծերանոց»-ի հետ միասին «Խյոնինգի շարքի» մի մասն է: Այն ոչ միայն տասներկու նորավեպ է, որը միավորում է պատմողի կերպարը, այլ մեկ ամբողջական վեպ՝ ավարտուն և լրիվ: Վեպի բնութագրական գծերից են տարբեր հատվածներում խաչաձև կրկնվող կերպարները (*сквозные герои*), կոմպոզիցիայի միասնությունն ու ներդաշնակությունը և տարածական-ժամանակային կազմակերպվածությունը: Յուրաքանչյուր նորավեպ որոշ չափով զարգացնում և լրացնում է նախորդում շոշափված թեման, իսկ վերջինում խաղարկվում են շարքում առկա բոլոր թեմաներն ու սյուժեները։ Գրքի գործողությունները տեղի են ունենում միջնադարում, բայց ժամանակային շրջանակը շատ անորոշ է։ «Երգեր...»-ի ժամանակներն ու դարաշրջանները հատվում են և արձագանքում միմյանց: Պատմությունների շրջանակը ոչ պակաս լայն է. Արևմտյան և Կենտրոնական Եվրոպա ( Լեհաստան, Հունգարիա, Գերմանիա, Հոլանդիա), հարավ (Իտալիա, Հունաստան, Ալժիր), մուսուլմանական երկրներ (Ալբանիա, Թուրքիա), նույնիսկ Սլոբոժանշչինա քաղաքի կենտրոնը (Խարկով): «Երգերը…» շատ հարուստ են ակնարկներով և հիշողություններով: Բոլոր պատմություններին միավորում է թափառաշրջիկ լյուտենիստ Փիթեր Սլադեկի կերպարը:

«Շմագիա» վեպը, որն առաջին անգամ լույս է տեսել 2004 թվականին, ֆանտաստիկ վեպ է՝ պարոդիայի տարրերով, որն ունի նաև գիտաֆանտաստիկայի, պատմական արձակի-առասպելական վեպի և դետեկտիվ պատմության տարրեր։ «Շմագիա» վեպում գործողությունները տեղի են ունենում ֆանտաստիկ աշխարհում, որտեղ մոգությունը ճշգրիտ գիտության կարգավիճակ ունի. այն հաշվարկվում է ճշգրիտ բանաձևերով, ուսումնասիրվում է հետազոտական հաստատություններում, անցկացվում են փորձեր, գրվում են դասագրքեր և մենագրություններ, իսկ տերմինաբանության մեջ օգտագործվում է լատիներեն: Գիտական կարևոր խնդիր է այսպես կոչված «խափանումը»՝ կեղծ *մանայի* (հատկանիշ, որը ցույց է տալիս էներգիայի քանակությունը, որն օգտագործվում է հատուկ կարողություններ կամ «կախարդություններ» կատարելու համար) համախտանիշը: «Շմագիայում» շոշափվում է արվեստում գրաֆոմաների տեղի հարցը։ Ի՞նչ պետք է անի ինչ-որ մեկը, եթե չի կարող դառնալ կախարդ, մարդկանց մտքերի տերը, բայց իսկապես ցանկանում է դա անել: Անկեղծ ինքնախաբեությունը և հասարակության վերաբերմունքn այս ինքնախաբեությունն անողների նկատմամբ էական և լայն խնդիր է։ Հարցը բաց է մնում, թե երկու մոգություններից ո՞րը պետք է համարել իսկական՝ բարձր գիտությո՞ւնը, թե՞ հոգուն մոռացություն տվողը, պատրանքի մեջ ընկղմող, ձանձրույթից ու առօրյայից փրկողը:

«Պենտակլը» նորավեպերով վեպը, որն առաջին անգամ ամբողջությամբ հրատարակվել է 2005 թվականին, համահեղինակել են Օլդին, Անդրեյ Վալենտինովին և Մարինա և Սերգեյ Դյաչենկոները և բաղկացած է 30 պատմվածքներից, որոնք անուղղակիորեն կապված են միմյանց: Վիպակներից մի քանիսն առանձին են գրել ամուսիններ Դյաչենկոն, Օլդին կամ Վալենտինովը. որոշները` «կրկնակի» համահեղինակությամբ (Օլդի + Դյաչենկո, Օլդի + Վալենտինով, Վալենտինով + Դյաչենկո), որոշները - բոլոր հինգը: Միաժամանակ, համահեղինակները որոշել են չբացահայտել առանձին վիպակների հեղինակությունը։ «Պենտակլը» (պենտակլ, օկուլտիզմի թալիսման) հիշեցնում է լայնածավալ կտավ, որում գործողությունները տեղի են ունենում 20-րդ դարի Ուկրաինայում՝ «գայլաշան դարի» սկզբից մինչև վերջ։ Այս տեքստը կարելի է անվանել ժամանակակից դիցաբանական վեպ-շարք կամ մետա-վեպ: Ըստ էության, սա նեոառասպել է, Գոգոլի պատկերած Ուկրաինայի (իր քաղաքներով, խուտորներով) վերաիմաստավորում, ինչպես երևում է «Երեկոներ Դիկանկայի մոտ գտնվող ֆերմայում» և «Վիյ»-ում, բայց արդիականության հայելու բեկման մեջ: Վհուկները, սատանաները, կախարդներն ու գայլերը չեն անհետացել, այլ հարմարվել են 20-րդ դարի իրողություններին:

«Հերոսների ապաստարան» ֆանտաստիկ դետեկտիվը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 2006 թվականին, «Շմագիայի» շարունակությունն է։ Սա թեթև, հուզիչ գիրք է, որը կարելի է դասել նաև արկածախնդրային-արկածային ժանրի շարքին: Բացի այդ, այստեղ կան սիրո՝ սենտիմենտալ վեպի տարրեր։ «Հերոսների ապաստարան» գրքի ոճն ավելի թեթև է, քան Օլդիի մի քանի նախորդ ստեղծագործությունները. քիչ են ծանր շարահյուսական կոնստրուկցիաները, փոխաբերությունները և այլ շրջադարձեր:

2006 թվականին լույս է տեսել Հ. Լ. Օլդիի և Ա. Վալենտինովի «Տիրմեն» վեպը։ Վեպի գլխավոր հերոսը՝ Դանիիլ Արխանգելսկին, դառնում է դահիճ՝ դառնալով տիրմեն՝ հանուն սովորական կյանքից ավելի ապրելու, առողջության, իշխանությունը զավթած լպրծուն անհատների հարգանքը վայելելու համար, ինչպես նաև աշխարհը փրկելու համար: Տիրմենը Ճակատագրի ձեռքն է, Մահ անունով Մեծ տիկնոջ  հրազեն զենքով ձեռքը։ Տիրմենները արտոնյալ խավ են, որոնց ավելի շատ կյանք և առողջություն է տրված, քան սովորական մարդկանց։ Հեղինակները մի շարք հարցեր են տալիս ընթերցողին. Ինչպիսի՞ն է մարդասպան դառնալը, սպանել որոշներին մյուսների կյանքը փրկելու համար: Արդյո՞ք նորմալ, պարկեշտ մարդը կարող է սպանություն կատարել իր և իր սիրելիների համար, և ի՞նչի է նա պատրաստ ահանուն նրանց: Իսկ հանուն կյանքի՞ որպես այդպիսին:

2006-2007 թվականներին առաջին անգամ լույս է տեսել «Օյկումենա» եռահատոր վեպը՝ Օլդիի «Տիեզերական շարքի» առաջին վեպը։ Վեպը ներառում է «Տիկնիկագործը», «Տիկնիկը» և «Տիկնիկագործության վարպետը» գրքերը և իրենից ներկայացնում է մեծածավալ կտավ, որը հեղինակներն իրենք են անվանել «տիեզերական սիմֆոնիա»։ «Օյկումենա» վեպում ընթերցողին ցուցադրվում է բնակեցված տիեզերքի անվերջանալի համայնապատկեր, որտեղ «տիկնիկավար» Լուչիանո Բորգոտան չափազանց դժվար ճանապարհորդություն է կատարում՝ հավաքելով ամենատարբեր տիեզերական ցեղերի ներկայացուցիչների ճակատագրերի թելերը։ Վեպը լիովին ցուցադրում է հեղինակների երևակայությունը. հեռավոր ապագայի տեխնոլոգիաները և մարդու մարմնի կտրուկ էվոլյուցիոն փոփոխություններն ավելի տպավորիչ են թվում, քան ցանկացած մոգություն ֆանտաստիկ ստեղծագործություններում:

Ընդմիջելով «Օիկումենայի» առաջին, երկրորդ և երրորդ գրքերի վրա աշխատանքը՝ Օլդի համահեղինակները գրել են երկու վիպակ՝ «Սպունգ Բոբը» և «Վամպիր Ռեջինալդի մռութը» և «Անեծքը» պատմվածքը (որը հարում է «Ֆենտեզի» շարքին, որը ներառում է «Շմագիա», «Հերոսների ապաստարան» վեպերը և նախկինում գրված պատմվածքներ)։ Ստեղծվել են նաև մի քանի «Tribute» (հարգանքի տուրք) պատմվածքներ՝ նվիրված Շեքլիի, Հովարդի, Ռոջեր Ժելյազնիի, Թոլքինի և նրանց հետևորդների հիշատակին։

«Ֆենտեզի» շարքի մաս է կազմում նաև «Հարպիա» (*Гарпия*) վեպը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 2008 թվականին։ «Հարպայիում» հետաքրքրաշարժ սյուժեն ու հրաշքների խաղի վիրտուոզությունը զուգորդվում են բարձրացված հարցերի փիլիսոփայական բնույթի և լրջության հետ։ Քննադատ Վ. Վասիլևսկին այս շարքի ամենատպավորիչ ստեղծագործությունը համարում է «Հարպիա» վեպը։ Վեպում արծարծված խնդիրները ներառում են այլատյացությունը։

2009 թվականին լույս է տեսել «Ալյումեն» երեք գրքից բաղկացած վեպը, որը գրվել է Վալենտինովի հետ և համատեղում է փափուկ գիտական ֆանտաստիկա, քրոնո-օպերա և տեխնո-ֆենտեզի ժանրերը։ Վեպը շատ էկլեկտիկական է (ոճային խառնուրդներով) և իր էկլեկտիկայի մեջ հսկայական գլուխկոտրուկ է հիշեցնում, հեղինակներն ազատ են արձակել իրենց երևակայությանը. կան ոչ ավանդական արնախումներ և աննորմալ զոմբիներ, գաղտնի միությունների և գիտնականների պատերազմ, գիտական մոգության և կախարդական գիտության մարտեր (այս մարտերը ներառում են լեգիոներներ «լեգիոներներ» աշխարհի տարբեր ծայրերից և առասպելաբանությունից), ճանապարհորդում է մահվան միջանցքով դեպի ապագայի ջրհորը և ետ, նաև շատ այլ վայրեր:

2010-ականներին լույս են տեսել «Տիեզերական շարքի» շարունակությունները՝ չորս էպիկական վեպ, որոնցից յուրաքանչյուրը բաղկացած է երեք հատորից՝ «Urbi et Orbi, կամ Քաղաքին և Աշխարհին», «Օյկումեն վայրենիները», «Փախուստ աննախադեպ արագությամբ» և «Անառակ որդին, կամ Օյկումենա. քսան տարի անց»: 2012 և 2021 թվականներին հրատարակվել են «Ախեյական շարքի» նոր վեպեր՝ «Պերսևսի թոռը» և «Ոսկե աղեղը»։ 2012 թվականին լույս է տեսել «Կիկլոպը» վեպը, 2013 թվականին՝ «Իմ հոգու ամրոցը» վեպը, որը գրվել է Վալենտինովի հետ, իսկ 2014 թվականին՝ «Շերլոկ Հոլմսն ընդդեմ մարսեցիների» վեպը, որը «Սուրբ բեսթսելլեր շքանշանի»  հետ միասին դարձել է *«Վլադ Սնեգիր»* շարքի մի մաս։ Դրան հաջորդել են «Ուժեղները» (2016), «Ցուլը մեքենայից» (2017), «Իմ լույս, հայելի…» (2017), «Նյուանսերները» (2019)», «Հետևի անցուղի» (2020) վեպերը։ 2020 և 2022 թվականներին հրատարակվել է «Մաքուր երկիր» շարքը, որը ներառում է «Կարպ և վիշապ» և «Վիշապ և «Կարպ» վեպերը: 2024 թվականին «Հատուկ ժամանակ» շարքի պատմվածքներն ու վիպակները հրապարակվել են առցանց: Նույն թվականին լույս է տեսել «Սև ձնամրրիկ» պատմվածքներով վեպը:

## Ստեղծագործության առանձնահատկություններ
Օլդիի գեղարվեստական գրականությունն այն դեպքերից է, երբ բարձրորակ ժամանակակից գիտաֆանտաստիկ գրականությունը, բացի ժամանցից, կատարում է փիլիսոփայական և դաստիարակչական գործառույթ՝ խրախուսելով ընթերցողին մտածել գոյության իմաստի և տիեզերքում մարդու տեղի մասին գլոբալ խնդիրների և արդիական հարցերի (անհատականություն և հասարակություն, մշակութային և սոցիալ-քաղաքական իրավիճակ և այլն): Չնայած ստեղծված ստեղծագործությունների մեծ քանակին, Օլդիին հաջողվել է պահպանել դրանց բարձր որակը, ինչի պատճառով նրանց աշխատանքը չի համապատասխանում հանրամատչելի գրականությանժամանակակից ըմբռնմանը։

Այն ժանրը, որում աշխատում է Օլդի զույգը, այն է, ինչ նրանք իրենք անվանում են «փիլիսոփայական էքշն»: Այն հիմնված է «հետաքրքրաշարժ, դինամիկ սյուժեի օրգանական համադրության վրա՝ հետին պլանում ոչ տրիվիալ, բավականին խորը և փիլիսոփայական զարգացումներով»։ Այս ժանրի շրջանակներում հեղինակները ձգտում են ցույց տալ կերպարների հոգեբանությունն անսովոր միջավայրում և ստիպել ընթերցողին կարեկցել գործողությունների միջոցով: Ինչպես նշում են իրենք՝ Օլդին հեղինակները, այս ոլորտում իրենց ուսուցիչներն են Ռոջեր Զելազնին, Արկադի և Բորիս Ստրուգացկիները։

Աշխարհի պատկերը ( քրոնոտոպ, բնական նյութ, մոտիվա- կերպարային համակարգ, առարկայական իրականություններ) առկա է վեպերում, շարունակում է դասական գիտաֆանտաստիկայի ավանդույթը, բայց միևնույն ժամանակ մոտ է պոստմոդեռնիստական աշխարհի մոդելին, որը բնութագրվում է ընդհանուր տարածա-ժամանակային փոփոխականությամբ (երբեմն վերածվում է գեղարվեստականորեն համակարգված քաոսի), փլուզվող աշխարհի սուբյեկտ-օբյեկտային կապերով, աշխարհի պատկերի տարբեր խաղային մոդելների մասնակցությամբ, ստեղծում է աշխարհի պատկեր և այն թարգմանում է այն պայմանական ձևի (մասնավորապես՝ համակարգչային տիեզերքի մոդալության), փիլիսոփայական և էթիկական դոմինանտների հարաբերականությամբ (երբեմն ձգտելով դրանք հարթեցնել ընթերցողի մտքում) և այլն։

Օլդիի վեպերի սյուժե- կոնֆլիկտային առանձնահատկությունները նույնպես համապատասխանում են պոստմոդեռնիստական գրականության չափանիշներին, որին բնորոշ է տոտալ (և որոշ չափով «լղոզված») ինտերտեքստուալությունը, հստակ արտահայտված հեղինակային դիրքորոշման բացակայություն կամ դրա բազմավեկտոր բնույթը, խաղային մոդուսի գերակշռում, կոլաժային ոճ և խճանկարային կոմպոզիցիա, սյուժեի և փոխաբերական սիմվոլիզմի հեգնական օտարացում և իմաստային ամբիվալենտությունը:

Գ.Լ.Օլդիի վեպերը, որոնք խորհրդային գիտաֆանտաստիկայի ժանրային ավանդույթը շարունակող գործերից են, ներկա փուլում փոխառել են այլ ժանրերի առանձնահատկություններ ( 19-րդ դարի ֆենտեզի, դետեկտիվ, անտիստոպիա, այլընտրանքային պատմություն, էզոթերիկ գրականություն, մարտավար գործողություն, փիլիսոփայական պրիտչա, մոգական ռեալիզմ, ռուսական ռոմանտիկ վեպ), ինչը հանգեցնում է ժանրային տիպաբանության վերաիմաստավորման անհրաժեշտությանը։ Այն պատճառով, որ հեղինակներն աշխատում են տարբեր ժանրային պարամետրերով, տեքստերը հարուստ են տարբեր, երբեմն հակասական ժանրային հատկանիշներով։ Մի քանի ժանրային տեսակների միախառնման արդյունքում ի հայտ է գալիս սինթետիկ դժվար սահմանվող ժանր։ Այն կարելի է բնութագրել «հետգիտական գեղարվեստական գրականություն» տերմինով, որի հիմնական հատկանիշները, ըստ Մ. Ա. Դվորժակի հետևյալն են.

* Հայեցակարգային մակարդակում ժանրի նկատմամբ հստակ արտահայտված հեղինակային վերաբերմունքի բացակայություն
* գեղարվեստական հատկանիշների սինթեզ, որոնք գենետիկորեն կապված են ֆանտաստիկ կատեգորիայի հետ (ֆանտաստիկ ենթադրություններ, ֆանտաստիկ մոտիվներ, համաշխարհային մոդելավորման սկզբունքներ և այլն)
* ժանրային տարբեր տարրերի (գիտաֆանտաստիկա, ֆանտաստիկա, դիստոպիա, պատմական արձակ, դետեկտիվ, թրիլլեր և այլն) համադրություն մեկ տեքստում։
Երբեմն Օլդիին մեղադրում են հակասոցիալական լինելու մեջ: Գրականագետ Իգոր Չերնին համաձայն չէ այս պնդման հետ՝ նշելով, որ իրենց աշխատություններում առկա խնդիրները սուր սոցիալական են՝ չնայած իշխանության հասցեին կոշտ քննադատությունների բացակայությանը։ Համահեղինակները շոշափում են «հավերժական թեմաներ»՝ կյանք ու մահ, բարի և չար, ստեղծող ու կործանող, ուժի բնույթ, ստեղծագործություն, հաջողություն, բայց այս թեմաները հաճախ դիտարկվում են արդիության, մեր օրերի, և ոչ թե փղոսկրի աշտարակում նստած առանձին դիտորդի տեսանկյունից:

Քննադատ Վիտալի Կապլանը կարծում է, որ Օլդին «իրականում զբաղված է Աստծուն փնտրելով՝ անցնելով տարբեր հոգևոր ավանդույթներով։ Նրանց հիմնական թեման բախումն է մեկ այլ, ավելի բարձր իրականության հետ, ներքին ինքնորոշումը գերբնականի հետ կապված, սահմանը հատելու և մարդուն իր ներսում պահպանելու փորձը: Այդպիսին են «Ոդիսևս, Լաերտեսի որդի», «Ես ինքս կվերցնեմ», «Ութերորդ պատվիրանի խորթ զավակները» վեպերը, «Հերոսը պետք է մենակ լինի»։

Քննադատ Դմիտրի Վոլոդիխինը նշում է, որ Օլդիի վեպերը, չնայած իրենց ընդգծված ինտելեկտուալությանը, պարունակում են անդադար փնտրտուք` քվեստ, մշտական «թափառում»։ Թափառականի ռոմանտիկացումը Օլդիոի գործերում սահմանային է։ Ինչպես պնդում է Դ. Վոլոդիխինը, «այստեղ ներդրված է մի տեսակ փիլիսոփայական ծրագիր. ավելի բարձր արժեքների մեջ ներգրավվելն անհնար է առանց ուղի փնտրելու և դրան հետևելու»:

Դեռևս Օլդիի վաղ ստեղծագործություններում («Քաղցած աչքերի անդունդը» վեպերի և պատմվածքների շարքը) արտահայտված է համընդհանուր փոխըմբռնման անհրաժեշտության գաղափարը։ Սա է Օլդիի դիրքորոշման հիմնարար տարբերությունը բուլվարային գրականության հեղինակների դիրքորոշման միջև, որը քարոզում է ուժի պաշտամունք, գովերգում է գերհերոսներին, ովքեր հաղթում են բոլորին և ամեն ինչին և բռնի ուժով արդարություն են հաստատում: Ինչպես նշում է Ա. Գուսևը «Միֆի և լեգենդի միջև» հոդվածում, Օլդիի գրքերում «պարտված թշնամին ինքնին ոչինչ չի նշանակում: Հաղթանակը որպես այդպիսին չի կարող հաստատել (կամ, այնուամենայնիվ, հերքել) ձեր տեսակետի ճիշտությունը։ «Նա, ում դուք հիմա ոտնակոխ եք անում, նույնպես ճիշտ էր իր ձևով»:

Թեման, որը կարմիր թելով անցնում է Օլդիի բոլոր ստեղծագործությունների միջով, մի իրավիճակ է, երբ նրանցում ստեղծված աշխարհը գտնվում է կործանման եզրին և պետք է փրկվի: Այն տեղի է ունենում տարբեր դարաշրջաններում և երկրներում՝ Հին Հնդկաստանում, Հելլադայում, միջնադարյան Իրանում և միջնադարյան Չինաստանում, ինչպես նաև ամբողջովին գեղարվեստական աշխարհներում: Սրանք բոլորը Մետամիր Օլդիի ամբողջ Տիեզերքի բաղադրիչներն են: Ըստ Լան Դաոքսինի՝ «Մեսիան մաքրում է սկավառակը» վեպի կերպարը, այս բաղադրիչները «հատապտուղներ են խաղողի մեկ ողկույզից», որոնցից յուրաքանչյուրն «արժանի է իր տիեզերքին»:

Օլդիի ստեղծագործության մեկ այլ առանձնահատկությունը տեղական գույնն է, օրինակ՝ «Մենք դեռ պետք է ապրենք այստեղ» և «Նոպերապոն, կամ ըստ պատկերի և նմանության» վեպերում գործողությունները տեղի են ունենում Խարկովում, իսկ «Սահմանը» վեպում՝ Ուկրաինայում, ընդ որում` հին Ուկրաինայում, որը մտաբերվում էենԳոգոլի, Կվիտկա-Օսնովյանենկոյի, Կոտլիայի ստեղծագործություններում:

Օլդիի աշխատանքի սկզբնական շրջանում նա հաճախ է փորձարկել տեքստի կառուցվածքը։ Նրանց պատմվածքների ու վեպերի կոմպոզիցիան տարօրինակ է՝ հիմնված մասնատման սկզբունքների վրա, որն ամբողջ կառույցին հաղորդում է նյարդ և դինամիկա։ Օլդիի արձակն այս ժամանակահատվածում ասոցիացիաներ է առաջացնում կինոյի հետ. կա մեծ պլան, հետո կադրի արագ փոփոխություն, հետո ևս մեկ խոշոր պլան: Որոշ տեղերում դրվագը սկսվում է դադարով, կարծես տեքստի մի մասը կորել է կամ ընթերցողը հանկարծ խրվել է ուրիշի գիտակցության հոսքի մեջ: «Քաղցած աչքերի անդունդը» շարքում օգտագործված այս խճանկարային կառուցվածքը դարձել է Օլդիի արձակի պոետիկայի նշանակալի տարրը։ Սակայն «հասուն» շրջանի տեքստերում ֆրագմենտացումը, մոնտաժն ու կոլաժը փոխարինվում են բազմաձայնությամբ և պոլիֆոնիայով:

Այնուամենայնիվ, գրողները լիովին չեն հրաժարվել խճանկարային սկզբունքից, որը փորձել էին իրենց վաղ ստեղծագործություններում. «Խարկով» շարքում («Մենք դեռ այստեղ ապրելու ենք», «Նոպերապոն») կրկին առկա են կոլաժի տարրեր. տեքստը պարունակում է հատվածներ թերթերի հոդվածներից, առցանց արձագանքային կոնֆերանսներից, նամակներից և տարբեր հրահանգներ:

Օլդիի փորձերը տարբեր դիցաբանությունների հետ՝ հունական առասպելներ («Պետք է լինի մեկ հերոս», «Ոդիսևս, Լաերտեսի որդին»), չինական դիցաբանության («Մեսիան մաքրում է սկավառակը»), ճապոնական(«Noperapon»), հնդկական («Սև բալամուտ»), իսլամական և հնդ-իրանական առասպելներ («Ես ինքս կվերցնեմ դա»): Արդեն 1990-ականներին Օլդին սկսել է որոնել ֆանտաստիկայի նոր ֆոլկլորային և գրական աղբյուրներ և առաջինն էր ռուս գրականության մեջ, ով ընդլայնել է ֆանտազիային բնորոշ գեղարվեստական ժամանակի սահմանները՝ հնդկական, ապա հունական դիցաբանության սյուժեների և կերպարների ստեղծագործական վերամշակման միջոցով : Օլդի գրական համահեղինակները բազմիցս ընդգծել են, որ վեպերի վրա աշխատելիս նրանք ձգտում են «…հնարավորինս օգտագործել վստահելի աղբյուրներ, իդեալական են լուրջ ակադեմիական հրապարակումները»։ Հեղինակները հաճախ իրենց տեքստերը կենտրոնացնում են Արևելքի մշակույթի վրա, որով նրանք նման են ժամանակակից գիտաֆանտաստիկ գրողներ Վ. Ռիբակովին, Վ. Պելևինին, Օ. Դիվովին: Դրա պատճառները, ըստ երևույթին, ոչ միայն այս մշակույթի էկզոտիկությունն է ընթերցողի համար, այլև արևելյան ժողովուրդների փիլիսոփայական, մշակութային և կրոնական պարադիգմների մեծ բազմազանությունն ու խորությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս ստեղծել հետաքրքիր և հիշարժան գործեր մի թեմայով, որը չի ձանձրացնում ընթերցողին:

Օլդիի ստեղծագործությունը սկսվել է աշխարհաստեղծությամբ և առասպելներով` ստեղծելով մի ամբողջ աշխարհ՝ *Քաղցած աչքերի անդունդի* աշխարհը: Օլդիի աշխատանքի երկրորդ փուլը առասպելների վերակառուցման և վերաիմաստավորման շրջանն է. սովորելով ստեղծել սեփական աշխարհները՝ Օլդին ցանկացել է հասկանալ, թե ինչպես են կառուցված մյուս դիցաբանությունները՝ հունական, չինական, հնդկական: Այնուհետև Օլդին շրջվել է դեպի ներկան. և՛ «Մենք դեռ այստեղ ապրելու ենք», և՛ «Սահմանը» վիպակներ են անդունդի եզրին առօրյա կյանքի մասին, այն բարակ եզրի մասին, որը մեզ բոլորիս բաժանում է Ապոկալիպսիսից:

Օլդիի յուրաքանչյուր նոր վեպ համարձակ և շատ ռիսկային փորձ է, իներցիայի, կեղծ ավանդույթների, նախապաշարմունքների մարտահրավեր, և, հետևաբար, Օլդիի յուրաքանչյուր նոր գիրք թշնամանքով են ընդունում ֆենտեզի երկրպագուները, ովքեր որպես օրինակ են բերում նախորդ գրքերը, որոնք ենթադրաբար շատ ավելի լավն են, քան նորը:80-82: Այս կապակցությամբ Օլդին նշում է:82.

## Հանրաճանաչություն և ազդեցություն
Հ. Լ. Օլդի համահեղինակած գրքերը բազմիցս հայտնվել են ինչպես գիտաֆանտաստիկ, այնպես էլ ընդհանրապես գրականության վաճառքի ցանկերի առաջին հորիզոնականներում: Գրողները Ռուսաստանի և Ուկրաինայի ամենահայտնի ֆանտաստ գրողների տասնյակում են։ Օլդիի վեպերն ու պատմվածքները ռուսերենից թարգմանվել են ֆրանսերեն, իսպաներեն, լեհերեն, հունգարերեն, էստոներեն, լիտվերեն և ուկրաիներեն: Օլդիի ստեղծագործությունների ընդհանուր տպաքանակը կազմում է միլիոնավոր օրինակներ։

Օլդիի ստեղծագործությունները բազմիցս կարդացվել են ռադիոյով և ներկայացվել ռադիոներկայացումներով։ Բացի սովորական տպագիր հրատարակություններից, դրանք տպագրվել են էլեկտրոնային տարբերակներով՝ կոմպակտ սկավառակների վրա։ Օլդիի «Երկրոդ ձեռքեր» (*Вторые руки*) պիեսի հիման վրա բեմադրված ներկայացումները բեմադրվել են Ուկրաինայի, Ռուսաստանի և Բելառուսի թատրոններում մեծ հաջողությամբ։ «Գ. Լ. Օլդիի թատրոն» շարքը թողարկել է մի քանի երաժշտական ձայնասկավառակներ, որոնք հիմնված են ստեղծագործական դուետի վեպերում օգտագործված բանաստեղծությունների վրա՝ «Պարտեզներ եմ խոստանում քեզ...» (*Я обещаю вам сады…*), «Կրկնակների բալլադ» (*Баллада двойников*), «Ճակատագրի բալլադ»:

«Աշխարհի մթնշաղը» և «Վերջին անգամ ապրողը» վեպերի հիման վրա կազմակերպվել են դերային խաղեր:

### Երկրպագուների գործունեություն
Օլդի համահեղինակներն օգնել են շատ սկսնակ գրողների ոտքի կանգնել և սկսել հրատարակվել: Օլդիի ստեղծած «Երկրորդ բլին» ստեղծագործական սեմինարն ակտիվորեն ներգրավվել է գիտաֆանտաստիկայի կառավարման մեջ՝ ներառյալ գրողներ, խմբագիրներ, թարգմանիչներ, նկարիչներ, համակարգչային մասնագետներ, գրքերի օրիգինալ մակետավորող մասնագետներ և տպագրիչներ: «Երկրորդ բլին» աշխատաժողովի մասնակցությամբ հարյուրավոր գրքեր են հրատարակվել:

1996 թվականից մինչև 2005 թվականը Գրոմովը և Լադիժենսկին եղել են գրողների և գիտաֆանտաստիկայի սիրահարների *Интерпресскон* կոնվենտի և 1997 թվականին «Բրոնզե խխունջ» գրական մրցանակների առաջադրման հանձնաժողովի կազմում, նրանք դարձել են «*Старт*» գրական մրցանակի նոմինացիաների առաջադրման անդամներ: 1999 թվականին սկսել է Խարկովի «Աստղային կամուրջ» (*Звёздный мост*) գիտաֆանտաստիկայի միջազգային փառատոնը, որի կազմակերպիչների և կազմկոմիտեի անդամների թվում էին Օլդի զույգը։ Նրանք նաև «Աելիտա» մրցանակի և Իվան Ա. Եֆրեմովի անվան մրցանակի ժյուրիի անդամներ են եղել:

2009 թվականին Օլդին և Անդրեյ Վալենտինովը վարել են այսպես կոչված «վեպի սեմինարը» Պարտենիտ քաղաքում, որն ամենից շատ նմանվել է վարպետության դասի. բացի հաղորդավարներից, քննարկվող վեպերի վերաբերյալ իրենց կարծիքն արտահայտել ու հնարավորություն են ունեցել նաև մասնակիցներն ու աուդիտորները: Սեմինարում երկու խումբ է եղել. մեկը ղեկավարել են Օլդի զույգը, մյուսը՝ Վալենտինովը: Հաղորդավարները ստացել, կարդացել և վերանայել են գիտաֆանտաստիկ վեպերի տեքստերը, որոնք նախապես անցել էին ընտրությունը:

## Գրական ստեղծագործությունների ցանկ
### «Քաղցած աչքերի անդունդ» շարք

* 1991 «Պատրիարքների վիտրաժներ»
* 1991 «Կերպարի մեջ մտնել»
* 1991 «Վախ»
* 1991 «Վերջին անգամ ապրող մարդը»
* 1992 «Ճանապարհ»
* 1992 «Աշխարհի մթնշաղ»
* 1993 «Խաչմերուկներում սպասողը»
* 1993 «Դրախտից հառնածները»
* 2001 «Քո հերթն է կամ ծաղրածուներին թաղում են ցանկապատից դուրս»:

**Պատմվածքներ**

«Գետնանցումի ութերորդ շրջանը» (1990), «Մոնստր» (1990), «Վագր» (1990), «Ոչ ոքի տունը» (1990), «Հինգ րոպե պարտքով» (1991), «Ռեքվիեմ երազանքի մասին» (1991), «Վարպետը» (1991), «Զեղչ տաղանդին» (1991), «Դիոնիսի ծիծաղը» (1991), «Վերջինը» (1991), «Պատռված շրջան» (1991), «Անաբել-Լի» (1991):

Այս պատմվածքները սկզբում հրատարակվել են առանձին, այնուհետև ներառվել են «Քաղցած աչքերի անդունդը» շարքում (դրանցից մի քանիսը ներառվել են «Ճանապարհը» վեպի տեքստում որպես ներդիր գլուխներ, մյուսները՝ որպես «Մտնել կերպարի մեջ» վեպի ներդիր գլուխներ):

**Գրքերն ըստ իրադարձությունների ժամանակագրության.**

* 1992 «Ճանապարհը»
* 1992 «Աշխարհի մթնշաղ»
* 1991 «Վերջին անգամ ապրող մարդը»
* 1991 «Վախ»
* 1993 «Խաչմերուկներում սպասողը»
* 1991 «Պատրիարքների վիտրաժներ»
* 1991 «Կերպարի մեջ մտնել»
* 2001 «Քո հերթն է կամ ծաղրածուներին թաղում են ցանկապատից դուրս»
* 1993 «Դրախտից հառնածները»:

### Կաբիրական շարք
* 1998 «Ես ինքս կվերցնեմ»
* 1994 «Սրի ճանապարհը»
* 1996 «Թող մեռնեն»:

### Ախեյական շարք
* 1996 «Հերոս պետք է մենակ լինի»
* «Ոդիսևս, Լաերտեսի որդի» (2 գրքով)
** 2000 «Նոմոսի մարդը»
** 2001 «Տիեզերքի մարդը»
* 2011 «Կինը և նրա տղամարդիկ»
* «Պերսևսի թոռը» (2 գրքով)
** 2011 «Իմ Կործանիչ պապիկը»
** 2012 «Կաղ Ալկեոսի որդին»
* «Ոսկե աղեղը» (2 գրքով)
** 2021 «Եթե հերոսը գալիս է»
** 2021 «Ամեն ինչ լինում է»:

### Գողական շարք
* 1996 «Ութերորդ պատվիրանի խորթ որդիները» վեպ
* 1999 «Օրենքով հրաշագործը» (2 հատորով):

### Ուկրաինական շարք
* 1999 «Սահմանը» վեպ (համահեղինակներ՝ Անդրեյ Վալենտինով, Մարինա և Սերգեյ Դյաչենկո)
* 2004 «Պենտակլ» պատմվածքների շարք (համահեղինակներ՝ Անդրեյ Վալենտինով, Մարինա և Սերգեյ Դյաչենկո):

### Խյոնինգական շարք
* 2001 «Ծերանոց» վեպ
* 2003 «Պիտեր Սլադեկի երգերը»:

### «Ֆենտեզի» շարք («Մաքուր ֆենտեզի»)
* 2004 «Շմագիա»
* 2006 «Հերոսների ապաստարան»
* 2007 «Հրաշքների երեք վիպակ»
* 2008 «Հարպիա» վեպ
* 2004 - 2008 «Ականատեսների վկայություններ կամ Յոթի հսկողության արխիվ» պատմվածքների ցիկլ
* 2022 « Փրկարարները» (համանուն պատմվածքի, ինչպես նաև «Խոանգա» պատմվածքի կազմողներ և հեղինակներ) պատմվածքների ժողովածու:

### «Վլադ Սնեգիր» շարք
* 2005 «Սուրբ Բեսթսելլերի շքանշան կամ տպագրվել» վեպ
* 2014 «Շերլոկ Հոլմսն ընդդեմ մարսեցիների» վեպ:

### «Օիկումենաների աշխարհ» շարք
* «Օիկումենա» (3 գրքով) վեպ
** 2006 «Տիկնիկավարը»
** 2007 «Տիկնիկը»
** 2007 «Տիկնիկագործության վարպետը»
* «Urbi et orbi, կամ Քաղաքին և աշխարհին» (3 գրքով)
** 2010 «Օիկումենայի երեխան»
** 2010 «Օիկումենա թագուհին»
** 2011 «Օիկումենաների աքսորը»
* «Օիկումենաների վայրենիները» (3 գրքով)
** 2013 «Գայլի ձագը»
** 2014 «Գայլը»
** 2014 «Առաջնորդը»
* «Փախուստ աննախադեպ արագությամբ» (3 գրքով)
** 2014 «Օիկումենայի սեպերը»
** 2015 «Օիկումենայի ուրվականները»
** 2015 «Օիկումենաների հրեշտակները»
* «Անառակ որդին կամ Օիկումենա. քսան տարի անց» (3 գրքով)
** 2018 «Ռենեգատ»
** 2018 «Փախստականը»
** 2019 «Քամու որդին»:

### «Մաքուր Երկիր» շարք
* 2019 «Կարպը և վիշապը. Գիրք 1. Կարմայի վիպակներ» վեպ 
* 2020 վեպ «Կարպը և վիշապը. Գիրք 2. Գիշերային պահակի վիպակներ» վեպ 
* 2022 «Վիշապն ու Կարպը» վեպ, Գիրք 1. Թալիսման տիկնիկը»
* 2022 «Վիշապն ու Կարպը» վեպ, Գիրք 2. Հարյուր սարսափելի պատմություն»

### Այլ ստեղծագործություններ
* 1991 «Մեր ժամանակի հերոսը» պատմվածքների շարք
* 1996 «Մեսիան մաքրում է սկավառակը» վեպ
* 1997  «Սև Բալամուտ» (3 գրքով) վեպ-եռապատում
** Անիշխանության ամպրոպ (1997)
** Ցանց խաղաղապահների համար (1998)
** Գնա ուր կուզես (1998)
* 1998 «Նոպերապոն կամ ըստ պատկերի և նմանության» վեպ
* 1998 «Մենք այստեղ դեռ ապրելու ենք» (համահեղինակներ` Անդրեյ Վալենտինով, 2 գրքով) վեպ
** Արմագեդոնը երեկ էր
** Արյունը ձեռքերով են խմում
* 2003 «Կատակասեր կինը» վեպ
* 2005 «Երկրորդ ձեռքերը» պիես
* 2006 «Տիրմեն» (համահեղինակ Անդրեյ Վալենտինով) վեպ
* 2008 «Ֆենտեզիի համար ֆանտեր» հրապարակախոսություն
* 2008-2009 «Ալյումեն» (համահեղինակ Անդրեյ Վալենտինով, 3 րքով) վեպ
** Ժամանակի մեխանիզմը (2008)
** Տարածության մեխանիզմը (2009)
** Կյանքի մեխանիզմը (2009)
* 2009 «Զոլոտար, կամ խնդրեք, և կտրվի» վեպ
* 2010 «СԴրակոնի ծիծաղը» պատմվածքների ժողովածու
* 2012 «Ցիկլոպ» (2 գրքով) վեպ
* 2013 «Իմ հոգու ամրոցը» (համահեղինակ Անդրեյ Վալենտինով) վեպ
* 2013 «Անդրանիկության իրավունքը» (համահեղինակ Անդրեյ Վալենտինով) վեպ
* «Անիծյալների ուղին» նորավեպ
* «Հարազատների մեջ օտարը»
* «Որտեղ է հայրդ, Ադամ»
* 2016  «Ուժեղները» երկու գրքով վեպ
** առաջին գիրք. «Երկաթե լեռան գերին»
** երկրորդ գիրք. «Սև սիրտը»
* 2017 «Իմ լույս, իմ հայելի» վեպ
* 2017 «Մեքենայի ցուլը» վեպ
* 2019 «Нюансеры» վեպ
* 2020 «Հետևի անցուղի» վեպ
* 2022 «Իմ հետևից եկողները» նորավեպ
* 2024 «Սև ձնամրրիկ» վեպ:

## Մրցանակներ և պարգևներ
Գրողները բազմիցս արժանացել են մրցանակների:

* 1995 «Վարպետը», ուկրաինական «*Фанкон*» մրցանակ 
* 1996 «Խաչմերուկներում սպասողը», *«Интерпресс[[Ազգային կոնվենտ|кон»]]*, 3-րդ տեղ
* 1997 «Ֆանտաստիկ գրականության մեջ պայքարի և արվեստի սինթեզի համար» Մոշե Դայանի անվան Իսրայելի գիտաֆանտաստիկ ակումբի մրցանակ
* 1997 «Հերոսը պետք է մենակ լինի», Մերձդնեստրյան Մոլդովական Հանրապետության գրողների միության մրցանակ
* 1997 «Մեսիան մաքրում է սկավառակը», Իսրայելի ռուսալեզու գրողների ասոցիացիայի մրցանակ
* 1997 «Ութերորդ պատվիրանի խորթ զավակներ», *«Мечи»* մրցանակ, Լուսնային սուր անվանակարգ
* 1999 «Մեսիան մաքրում է սկավառակը» *«Звёздный мост»* մրցանակ, Վարպետ Ֆենգ-դո անվանակարգ, 3-րդ տեղ (Սև գոտի 1-ին դան)
* 1999 «Սրի ճանապարհը», «*Зиланткон*» մրցանակ, «Մեծ Զիլանտ» անվանակարգ, 2-րդ տեղ
* 2000 «Սահմանը», *«Звёздный мост»* մրցանակ, Լավագույն վեպ անվանակարգ, 1-ին տեղ
* 2001 «Ոդիսևս, Լաերտեսի որդի», *«РосКон»* մրցանակ, բրոնզե ՌոսԿոն Վեպեր անվանակարգում, 3-րդ տեղ
* 2004 «Պորտալ» մրցանակ Հատուկ մրցանակներ և դիպլոմներ անվանակարգում, առաջին տեղ
* 2005 «Պիտեր Սլադեկի երգերը», *«Сигма-Ф»* մրցանակ, Վեպեր Մեծ ձևաչափ անվանակարգում
* 2005 «Երիտասարդ հրատարակչի տասը գայթակղությունները», *«Звёздный мост»* մրցանակ, Քննադատություն, լրագրություն և գրականագիտություն անվանակարգում 1-ին տեղ
* 2005 «Аз воздам», «Պորտալ» մրցանակ Միջին և փոքր ձևաչափ անվանակարգում
* 2005 «Պենտակլ», «*Звёздный мост*» մրցանակ, Լավագույն շարք, սերիալ և վեպ՝ շարունակությամբ, 1-ին տեղ («Ոսկե կադուսեուս»)
* 2005 «Պենտակլ» «*Мир фантастики*» մրցանակ, Գրքեր - Լավագույն միստիցիզմ, ​​թրիլլեր, քաղաքային ֆանտազիա անվանակարգում
* 2006 «Երիտասարդ հրատարակչի տասը գայթակղությունները», «Պորտալ» մրցանակ, Քննադատություն, գրականագիտություն, էսսե անվանակարգում
* 2006 «*EuroCon*» (ESFS Awards, թարգմ.` Գիտաֆանտաստիկայի եվրոպական միության մրցանակ), Փառքի սրահ, Լավագույն գրող (22 երկրների ազգային պատվիրակությունների քվեարկության արդյունքների հիման վրա)
* 2006 «Երիտասարդ հրատարակչի տասը գայթակղությունները», «*РосКон*»,  Ֆանտաստիկագիտություն անվանակարգում 1-ին տեղ («Ոսկե РОСКОН») 
* 2006 «Պենտակլ», «*РосКон*» մրցանակ,  Վեպ, 2-րդ տեղ («Արծաթե РОСКОН»)
* 2006«Պենտակլ»,  «*Басткон*» մրցանակ, «Բեսթ» անվանակարգում 2-րդ տեղ
* 2007 «Հավերժական երգեր գլխավորի մասին, կամ Ֆանտեր երկրպագուի համար», «*РосКон*» մրցանակ, Ֆանտաստիկագիտություն անվանակարգում 2-րդ տեղ («Արծաթե РОСКОН»)
* 2008 «Օեկումեն» վեպի Լուչիանո Բորգոտա հերոսը, «*Сильверкон*» մրցանակ,  Տարվա լավագույն ֆանտաստիկ հերոս  անվանակարգում
* 2008 «Խղճուկ վեպի համար բարեխոսեք» «Պորտալ» մրցանակ Քննադատություն, գրականագիտություն, էսսե անվանակարգում
* 2008 «Օիկումենա», «Պորտալ» մրցանակ, Մեծ ձևաչափ անվանակարգում 
* 2008 «Խղճուկ վեպի համար բարեխոսեք», «*РосКон*» մրցանակ,  Ֆանտաստիկագիտություն անվանակարգում 2-րդ տեղ («Արծաթե РОСКОН»)
* 2007 «Օիկումենա», «*Мир фантастики*» մրցանակ, Լավագույն ռուսալեզու ֆանտաստիկա անվանակարգում
* 2007 «Օիկումենա», «*Серебряная стрела*» մրցանակ,  Լավագույն գլխավոր հերոս անվանակարգ 
* 2009 «Հարպիա», «*Сигма-Ф*» մրցանակ,  Վեպ, Մեծ ձևաչափ անվանակարգում
* 2009 «Հարպիա», «*Астрея*» մրցանակ, Վեպ անվանակարգում
* 2009 «Ենթադրենք, դուք բզեզաչք այլմոլորակային եք...», «РосКон» մրցանակ Ֆանտաստիկագիտություն անվանակարգում, 2-րդ տեղ («Արծաթե РОСКОН»)
* 2009 «Հարպիա», «*РосКон*» մրցանակ,  Վեպ անվանակարգում 2-րդ տեղ («Արծաթե РОСКОН») 
* 2009 «Ալյումեն», «*Мир фантастики*» մրցանակ, Տարվա անակնկալ անվանակարգ
* 2010  «Ալյումեն», «*Басткон*» մրցանակ, «Բեսթ» մրցանակ. 2-րդ տեղ
* 2010 «Փորձված հրատարակչի տասը գայթակղությունները», «*РосКон*» մրցանակ, Ֆանտաստիկագիտություն անվանակարգում 1-ի տեղ («Ոսկե РОСКОН»)
* 2010 «Ալյումեն», «*РосКон*» մրցանակ,  Վեպ. 3-րդ տեղ («Բրոնզե РОСКОН»)
* 2010 «Ալյումեն», «*Серебряная стрела*», Համաստեղծագործություն անվանակարգում (լավագուն համահեղինակ) 
* 2010 «Ալյումեն», «*Бронзовый Икар*», Լավագույն գեղարվեստական ստեղծագործություն անվանակարգ
* 2011 «Հավաստիացում, թե ինչպես այն չկա», «РосКон», Ֆանտաստիկագիտություն անվանակարգում 1-ին տեղ («Ոսկե РОСКОН») «Աստղային կամուրջ - 2009» փառատոնում տրված զեկույցի համար, որը նվիրված էր գիտաֆանտաստիկ գրականության իսկության խնդրին։
* 2011 «Դրակոնի ծիծաղը», «*Интерпресскон*», Փոքր ձևաչափ անվանակարգ
* 2011 «Аэлита» Գրանպրի մրցանակ «Ակնառու ստեղծագործական աշխատանքի և ռուսալեզու գիտաֆանտաստիկայի զարգացման գործում մեծ ներդրման համար»
* 2011 «Urbi et Оrbi, կամ Քաղաքին և Աշխարհին» գրքի հերոս Ռեգինա վան Ֆրասենի կերպարի համար «Сильверкон» մրցանակ Լավագույն գլխավոր հերոս անվանակարգում
* 2011  Ն. Վ. Գոգոլի մեդալ, «Հանրաճանաչ գրականություն և ժամանակակից հասարակություն» ամենամյա միջազգային ֆորումում ռուսական մշակույթի զարգացման գործում ակնառու ծառայությունների համար
* 2011 «Այու Դագ համաստեղություն» (*Созвездие Аю-Даг*) Ղրիմում տեղի ունեցող Ֆանտաստիկայի ամենամյա փառատոնում Ֆենդոմի հերոս անվանակարգ, Պարտենիտում վեպի ամենամյա սեմինարի անցկացման համար
* 2011 «Urbi et Оrbi, կամ Քաղաքին և Աշխարհին», «*Созвездие Аю-Даг*» մրցանակ, Շարքեր, սերիալներ և վեպեր շարունակություններով անվանակարգ
* 2011 «Urbi et Оrbi, կամ Քաղաքին և Աշխարհին», «*Созвездие Аю-Даг*» մրցանակ («Մեծ Արջի համաստեղություն»)
* 2012 «Urbi et Оrbi, կամ Քաղաքին և Աշխարհին», «*РосКон*» մրցանակ,  Վեպ. 1-ին տեղ («Ոսկե РОСКОН»)
* 2012 «Ես կգնայի Ստրուգացկիների մոտ, թող ինձ սովորեցնեին», «*РосКон*» մրցանակ, Քննադատություն, գրականագիտություն, ֆանտաստիկայի պատմություն անվանակարգում 1-ին տեղ («Ոսկե РОСКОН»)
* 2012 «Կերպարի բեմական ներկայությունը կամ ինչպես կյանքի կոչել կերպարը», «*РосКон*» մրցանակ, Քննադատություն, գրականագիտություն, ֆանտաստիկայի պատմություն անվանակարգում 3-րդ տեղ («Բրոնզե РОСКОН»)
* 2012 «Հոանգա», «*Интерпресскон*», Պետրաեդր մրցանակ «Տարվա պատմվածք» անվանակարգում
* 2012 «Պերսևսի թոռը», «Urbi et Оrbi, կամ Քաղաքին և Աշխարհին», «*Созвездие Аю-Даг*» Գրանպրի մրցանակ («Մեծ Արջի համաստեղություն»)
* 2013 «Գրական ներկապնակ, կամ Օլդեյի խորհուրդների երկիր», «РосКон» մրցանակ, Քննադատություն, գրականագիտություն, ֆաանտասիկայի պատմություն, 2-րդ տեղ («Արծաթե РОСКОН»)
* 2013 «Իմ հոգու ամրոցը», «*Мир фантастики*», Ամփոփում 2013, Գրքեր, Լավագույն ռուսալեզու ֆանտաստիկա
* 2014  «Ցիկլոպ», «*РосКон*», Վեպ 1-ին տեղ («Ոսկե РОСКОН»)
* 2014  «Ֆանտազիայի բազմաթիվ դեմքեր կամ զրույցներ ստուդիայում», «*РосКон*», Քննադատություն, գրականագիտություն, ֆաանտասիկայի պատմություն անվանակարգում 1-ին տեղ («Ոսկե РОСКОН»)
* 2015 «Փախուստ աննախադեպ արագությամբ», «*Мир фантастики*», Ամփոփում, Գրքեր, Լավագույն ռուսալեզու ֆանտաստիկա անվանակարգ 
* 2016 «Փախուստ աննախադեպ արագությամբ», «РосКон», Վեպ, 1-ին տեղ («Ոսկե РОСКОН») 
* 2016«Փախուստ աննախադեպ արագությամբ», *«Интерпресскон*» մրցանակ, Մեծ ձևաչափ անվանակարգ
* 2017 «Ուժեղները», «*Филигрань*»,  *Մեծ Ֆիլիգրան* մրցանակ
* 2018 Պետերբուրգի գիտաֆանտաստիկայի ասամբլեայի մրցանակ «Լուսավորության համար» ձևակերպմամբ
* 2017 «Իմ լույս, իմ հայելի…», «Ֆանտաստիկայի աշխարհ» ամսագրի «Տարվա ամփոփում», Գրքեր, Լավագույն ռուսալեզու գիրք անվանակարգ
* 2018 «Ապոկալիպսիսի չորս ձիավորները. Գիտաֆանտաստիկ գրահրատարակության ճգնաժամը», «РосКон» մրցանակ,  Ֆանտաստիկագիտություն անվանակարգ
* 2021 «Անառակ որդին կամ Օիկումենա. քսան տարի անց», «Интерпресскон», Մեծ ձևաչափ անվանակարգում
* 2020 «Կարպն ու դրակոնը», Ֆանտլաբի տարվա գիրք մրցանակաբաշխությունում Լավագույն վեպ` ռուսալեզու հեղինակի հեղինակային ժողովածու անվանակարգում:

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 
* *Юлия Андреева*. Триумвират: творческие биографии писателей Генри Лайона Олди, Андрея Валентинова, Марины и Сергея Дяченко. — СПб.: АураИнфо,2013. — 344 с. — ISBN 978-5-98673-049-3.
* 
* 

## Հղումներ
*  
* Գ. Լ. Օլդիի հոդվածները *«Мир фантастики»* ամսագրի համար 
* Сообщество об-Олделых «Հենրի Լայոն Օլդի» միությունը «Живой Журнал» ամսագրում 
*  (հրապարակվել է «Независимая газета» թերթում) 
*  
*  
*  

Կատեգորիա:1963 ծնունդներ
Կատեգորիա:«Պորտալ» մրցանակի դափնեկիրներ
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Կատեգորիա:Համահեղինակներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի գրողներ