Մահջար

**Մահջար** (, որի ավելի բառացի իմաստներից մեկն է «արաբական սփյուռք») ռոմանտիզմի հետ կապված միգրանտական ​​գրական շարժում էր։ Այն սկսվել էր արաբախոս գրողների կողմից, ովքեր 20-րդ դարի սկզբին Օսմանյան կայսրության տիրապետության տակ գտնվող Լիբանանից, Սիրիայից և Պաղեստինից գաղթել էին Ամերիկա, և վերածվել էր շարժման 1910-ական թվականներին։ Նահդա շարժման (կամ «արաբական վերածննդի») իրենց նախորդների նման, Մահջար շարժման գրողները խթանվել են արևմտյան աշխարհի հետ իրենց անձնական շփումներով և մասնակցել են արաբական գրականության վերականգնմանը, այդ պատճառով նրանց կողմնակիցներին երբեմն անվանում են «ուշ Նահդայի» գրողներ: Այս գրողները, ինչպես Հարավային Ամերիկայում, այնպես էլ Միացյալ Նահանգներում, իսկապես նպաստել են Նահդայի զարգացմանն արդեն 20-րդ դարի սկզբին։ Ջուբրան Խալիլ Ջուբրանը համարվում է «Մահջարի բանաստեղծներից» ամենաազդեցիկը։

## Հյուսիսային Ամերիկա
### Առաջին պարբերականներ
[մինի|''[Քաուքաբ Ամերիքա'']]
Ինչպես ձևակերպել են Դեյվիդ Լևինսոնը և Մելվին Էմբերը՝ «Հյուսիսային Ամերիկայի ներգաղթյալ համայնքների շրջանում արաբական մշակութային ինքնությունը պահպանելու ձգտումը» ամրապնդվեց սկզբից, երբ կրթված ներգաղթյալները Նյու Յորքի և Բոստոնի տարածքներում հիմնեցին արաբալեզու թերթեր և գրական ընկերություններ՝ պոեզիան և գրելը խրախուսելու համար՝ արաբական մշակութային ժառանգությունը կենդանի պահելու և հարստացնելու նպատակով»։ Այսպիսով, 1892 թվականին Նյու Յորքում հիմնադրվեց առաջին ամերիկյան արաբալեզու թերթը՝ «Կավկաբ Ամերիկա»-ն, որը շարունակվեց մինչև 1908 թվականը, իսկ առաջին արաբալեզու ամսագիրը՝ «Ալ-Ֆունուն»-ը, հրատարակվեց Նասիբ Արիդայի կողմից Նյու Յորքում 1913-1918 թվականներին: Այս ամսագիրը ծառայեց որպես երիտասարդ մահջարի գրողների խոսափող:

### Փետուրի միավորում
[մինի|Փետուրի միավորման չորս անդամներ 1920 թվականին: Ձախից աջ՝ [Նասիբ Արիդա, Ջուբրան Խալիլ Ջուբրան, Աբդ ալ-Մասիհ Հադդադ և Միխայիլ Նուայմե]]
Փետուրի միավորումը () Հյուսիսային Ամերիկայի առաջին արաբալեզու գրական ընկերությունն էր, որը սկզբնապես ստեղծվել է Նասիբ Արիդայի և Աբդ ալ-Մասիհ Հադդադի կողմից 1915 կամ 1916 թվականներին, և հետագայում վերակազմավորվել է 1920 թվականին Նյու Յորքում մահջարի գրողների ավելի մեծ խմբի կողմից՝ Խալիլ Ջիբրանի գլխավորությամբ։ Նրանք սերտորեն համագործակցում էին 1911 թվականից ի վեր։ Լիգան լուծարվել է Ջուբրանի մահից (1931) և Միխայիլ Նուայմեի Լիբանան վերադարձից հետո (1932)։

Փետուրի միավորման հիմնական նպատակներն էին, ինչպես քարտուղար Նուայմեն էր ասում, «արաբական գրականությունը լճացման և իմիտացիայի ճահճից բարձրացնելը և դրա երակներին նոր կյանք ներարկելը, որպեսզի այն դառնա արաբական ազգերի կառուցման գործուն ուժ»։ Ինչպես Նուայմեն արտահայտել է իր կազմած կանոնադրության մեջ։ Խմբի համար՝
Մեր լեզուն և գրականությունը ձևի և էության առումով հնագույններին ընդօրինակելու նեղ սահմաններում պահելու միտումը ամենավտանգավոր միտումն է. եթե չհակադրվենք, դա շուտով կհանգեցնի քայքայման և քայքայման... Նրանց ընդօրինակելը մահացու ամոթ է... Մենք պետք է հավատարիմ լինենք ինքներս մեզ, եթե ցանկանում ենք հավատարիմ լինել մեր նախնիներին։

Գրականության պատմաբան Նադիմ Նուայմեն գնահատում է խմբի կարևորությունը որպես արաբական գրականության մեջ գեղագիտական ​​​​արժանիության չափանիշները փոխող գործոն․Կենտրոնանալով մարդու վրա՝ լեզվի փոխարեն, մարդու վրա՝ օրենքի փոխարեն, և ոգու վրա՝ տառի փոխարեն, ասում են, որ Մահջար դպրոցը արաբական գրականությունը իր դարավոր դասականությունից դուրս է բերել ժամանակակից դարաշրջան։

Փետուրի միավորման անդամների թվում էին՝ Նասիբ Արիդա, Ռաշիդ Այյուբ, Վադի Բահութ, Ուիլյամ Քաթզեֆլիս (կամ Քաթսիֆլիս), Ջուբրան Խալիլ Ջուբրան (նախագահ), Աբդ ալ-Մասիհ Հադդադ, Նադրա Հադդադ, Իլյա Աբու Մադի, Միխայիլ Նուայմե (քարտուղար) և Ամին ալ-Ռեյհանին։ Տասը անդամներից ութը հույն ուղղափառներ էին, իսկ երկուսը՝ մարոնիներ։ Խմբի հետ կապված էին նաև այնպիսի երաժիշտներ, ինչպիսին է Ռասել Բունայը

## Հարավային Ամերիկա
Բրազիլիայի առաջին արաբալեզու թերթը՝ «Ալ-Ֆայհա»-ն (), Կամպինասում լույս է տեսել 1895 թվականի նոյեմբերին, որին հաջորդել է «ալ-Բարազիլ»-ը () Սանտոսում վեց ամսից էլ քիչ ժամանակ անց։ Երկուսը միավորվել են մեկ տարի անց Սան Պաուլոյում։ Հարավային Ամերիկայի առաջին արաբալեզու գրական շրջանակը՝ «Ռիվակ ալ-Մաարրին», հիմնադրվել է 1900 թվականին Սաիդ Աբու Համզայի կողմից, որը նույնպես բնակություն էր հաստատել Սան Պաուլոյում։ «Ալ-Ռաբիտա ալ-Ադաբիան» հիմնադրվելու է Բուենոս Այրեսում 49 տարի անց, սակայն արաբերենով թերթերն ու ամսագրերը արդեն գործում էին Արգենտինայում 1900-ական թվականներից։

Շաֆիկ ալ-Մալուֆը «գլխավորել է հարավամերիկյան մահջար բանաստեղծների հիմնական խումբը»։ Այլ բանաստեղծների թվում են Ֆաուզի Մաալուֆը, ալ-Կարաուին և Ֆարհաթը։ Հյուսիսային մահջարցիներից ի տարբերություն, հարավային հեղինակները շատ ավելի կապված էին ազգային թեմայով և հայրենիքի նկատմամբ կարոտով։

## Սկզբունքներ
Միխայիլ Նուայմեի «Ալ-Ղիրբալ» գրական քննադատության գիրքը (հրատարակված 1923 թվականին) պարունակում է մահջար շարժման հիմնական սկզբունքները։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկյան գրականություն
Կատեգորիա:20-րդ դարի բրազիլական գրականություն
Կատեգորիա:Արգենտինայի գրականություն
Կատեգորիա:Գրական ուղղություններ
Կատեգորիա:Լիբանանի գրականություն
Կատեգորիա:Մահջար
Կատեգորիա:Սիրիայի գրականություն