Ցենտ հնդկացու պատկերով

**Ցենտ հնդկացու պատկերով**, Միացյալ Նահանգների 1 ցենտ արժողությամբ մետաղադրամ։ Այն հատվել է 1859-ից 1909 թվականներին։ Այն ունի մի քանի տեսակներ։ Ընդհանուր առմամբ հատվել է ավելի քան 1 միլիարդ 900 միլիոն մետաղադրամ։

1793-ից 1857 թվականներին ցենտը պղնձե մետաղադրամ էր, որի չափը մոտավորապես կես դոլար էր։ Կալիֆոռնիայում ոսկու հայտնաբերումը հանգեցրեց գների զգալի աճի։ Ոսկու քանակի աճին զուգընթաց աճեց նաև պղնձի գինը։ Ցենտերի և կես ցենտերի արտադրությունը դրամահատարանի համար շահույթի քիչ աղբյուրներից մեկն էր, և 1850 թվականին այն սկսեց փնտրել այլընտրանքներ։ 1857 թվականին դրամահատարանը կրճատեց ցենտի չափը և փոխեց մետաղադրամի կազմը՝ դարձնելով այն 12% նիկել և 88% պղինձ (պղնձ-նիկել), ստեղծելով նոր դիզայն՝ թռչող արծվի ցենտը։ Նոր մետաղադրամները տրամագծով նույնական էին ժամանակակից ցենտներին, բայց ավելի հաստ։ Սա պղինձ-նիկելի առաջին օգտագործումն էր Միացյալ Նահանգների մետաղադրամների վրա։ Պղինձ-նիկելի համաձուլվածքը դրանք դարձրեց ավելի պայծառ տեսք ունեցող, և դրանք հայտնի դարձան որպես «սպիտակ ցենտներ» կամ «նիկներ»։

1858 թվականին թռչող արծվի պատկերը փոխարինվեց հնդկացու գլխով։ Թռչող արծիվը արտադրության խնդիրներ առաջացրեց, և դրամահատարանը շուտով մտածեց այն փոխարինելու մասին։ Դրամահատարանի տնօրեն Ջեյմս Ռոս Սնոուդենը հակառակ կողմի համար ընտրեց հնդկացու գլուխը և դափնեպսակը, որը 1860 թվականին փոխարինվեց կաղնու պսակով՝ վահանով։ Ամերիկյան քաղաքացիական պատերազմի տնտեսական քաոսի ժամանակ, երբ նիկել մետաղը պակասում էր, ցենտները կուտակվում էին։ Տեսնելով շրջանառության մեջ գտնվող մասնավոր կերպով թողարկված բրոնզե ժետոնները՝ դրամահատարանի պաշտոնյաները համոզեցին Կոնգրեսին ընդունել 1864 թվականի «Մետաղադրամների մասին» օրենքը, որը թույլատրում էր ավելի բարակ բրոնզե համաձուլվածքից ցենտների հատումը։

Հետպատերազմյան շրջանում ցենտը մեծ ժողովրդականություն ձեռք բերեց և գրեթե ամեն տարի մեծ քանակությամբ հատվում էր։ Բացառություն էր 1877 թվականը, երբ տնտեսական անկումը և ցենտների ցածր պահանջարկը հանգեցրին շարքի ամենահազվագյուտ ամսաթվերից մեկի ստեղծմանը։ 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին՝ մետաղադրամ ընդունողների ի հայտ գալով, ցենտերի հատումը աճեց՝ 1907 թվականին հասնելով 100 միլիոնի։ 1909 թվականին hնդկացու գլխով ցենտը փոխարինվեց Լինքոլնի ցենտով, որը նախագծել էր Վիկտոր Դ. Բրենները։

## Պատմություն
Հնդկացու պատկերով ցենտը փոխարինեց թռչող արծվի պատկերով ցենտին։ Այն ունի մի քանի տարատեսակներ։ 1859 թվականին մետաղադրամի դարձերես պատկերված էր ձիթենու ճյուղերից պատրաստված պսակ, որի կենտրոնում գրված էր «ՄԵԿ ՑԵՆՏ» անվանական արժեքը։

1860 թվականից սկսած՝ հակառակ կողմի դիզայնը փոխվեց։ Ձիթենու ճյուղերից պատրաստված պսակը փոխարինվեց դափնու պսակով։ Հայտնվեց նաև 13 ուղղահայաց շերտերով վահան, որը խորհրդանշում էր պետության վճարունակությունն ու միասնությունը, ինչը շատ կարևոր էր քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ։

1864 թվականին փոխվեց մետաղադրամի պղինձ-նիկելային կազմը։ Մետաղադրամը սկսեց հատվել 95% պղնձից, իսկ համաձուլվածքի ևս 5%-ը կազմված էր անագից և պղնձից։ Միևնույն ժամանակ, մետաղադրամի քաշը կրճատվեց 4.67-ից մինչև 3.11 գրամ։

Մետաղադրամը թողարկվեց շատ երկար ժամանակ՝ մինչև 1909 թվականը։.

## Տարածում

(Փակագծերում նշված է մետաղադրամների քանակը որակի ապացույց)

Մետաղադրամի ընդհանուր շրջանառությունը կազմում է ավելի քան 1 միլիարդ 900 միլիոն օրինակ։.

## Ծագում
Մեծ ցենտը՝ մոտավորապես կես դոլարի չափ, հատվել է 1793-ից 1857 թվականներին։ Մետաղադրամը նախատեսված էր մոտ մեկ ցենտ պղինձ պարունակելու համար, քանի որ մարդիկ ակնկալում էին, որ մետաղադրամների մետաղի պարունակությունը մոտ կլինի դրանց անվանական արժեքին։ Սակայն սահմանադրական դրույթի պատճառով, որը միայն ոսկին և արծաթը դարձնում էր օրինական վճարամիջոց, կառավարությունը չէր ընդունում պղնձի ցենտներ հարկերի կամ այլ վճարումների համար։ 1850-ականների սկզբին պղնձի գների տատանումները ստիպեցին Միացյալ Նահանգների դրամահատարանին փնտրել այլընտրանքներ, այդ թվում՝ ցենտի չափի կրճատումը և մաքուր պղնձից բացի այլ բաղադրությունների փորձարկումը: Արդյունքը թռչող արծվի ցենտն էր՝ նույն տրամագծով, ինչ ավելի ուշ շրջանի Լինքոլնի ցենտը, բայց մի փոքր ավելի հաստ և ծանր՝ բաղկացած 88% պղնձից և 12% նիկելից։ Թռչող արծվի ցենտը սահմանափակ քանակությամբ հատվել է որպես նմուշ մետաղադրամ 1856 թվականին, ապա շրջանառության մեջ է դրվել 1857 և 1858 թվականներին:

Թռչող արծվի ցենտը թողարկվել է իսպանական գաղութային ժամանակաշրջանի մաշված արծաթե մետաղադրամների փոխարեն, որոնք մինչ այդ լայնորեն շրջանառվում էին Միացյալ Նահանգներում:  Այս «փոքր ցենտները» թողարկվել են նաև դրանց փոխարինող պղնձե մետաղադրամների փոխարեն։ 1858 թվականին դրամահատարանի վարչակազմի ներկայացուցիչներն այս մետաղադրամի արտադրության որակը անբավարար են համարել։ Մետաղադրամի երկու կողմերի ուռուցիկ մասերը (արծվի գլուխը և պսակը) միմյանց հակադիր դիրքում էին, և դժվար էր լիովին իրականացնել դիզայնը դիմացկուն պղինձ-նիկելի համաձուլվածքի վրա։ Թռչող արծվի ցենտի դիզայներ, դրամահատարանի փորագրող Ջեյմս Բ. Լոնգեյքըրին հանձնարարված էր մշակել այլընտրանքային դիզայններ: Նա ստեղծեց ավելի բարակ արծիվով տարբերակ, որը այդքան էլ չէր հակադրվի հակառակ կողմի ծաղկեպսակին: Չնայած սա կլուծեր արտադրության խնդիրը, դիզայնը լավ ընդունելության չարժանացավ: Դրամահատարանի տնօրեն Ջեյմս Ռոս Սնոուդենը առաջարկեց, որ Կոլումբոսի գլուխը պատկերվի մետաղադրամի դիմերեսին, սակայն Լոնգեյրը զգաց, որ հանրությունը չի հավանի պատմական անձի պատկերումը ամերիկյան մետաղադրամի վրա:
ձախից|մինի|Իսպանական գաղութային երկու ռեալից (երկու բիթ) մետաղադրամ Պոտոսիի (այժմ՝ Բոլիվիա) դրամահատարանից
1858 թվականին դրամահատարանը փորձարկեց ցենտների նոր դիզայնը: Հատվել է տասներկու մետաղադրամներից բաղկացած 60-ից 100 հավաքածու, որոնցից յուրաքանչյուրն ուներ տարբեր դիզայն, այդ թվում՝ դիմերեսին թռչող արծվի ստանդարտ դիզայն, հակառակ կողմում՝ «նիհար արծվի» դիզայն և հնդկական գլխի դիզայն, որոնք լրացվում են չորս տարբեր ծաղկեպսակներով հակառակ կողմում։ Սնոուդենը այս նմուշներից ընտրեց 1859 թվականին հատման ենթակա դիզայնը, և հավաքածուները նույնպես վաճառվեցին հավաքորդներին: Հնդկական գլխի դիզայնը, ըստ երևույթին, ավարտվել էր ապրիլին, քանի որ նույն ամսվա տասներկուսին պարոն Հովարդը գրել էր Սնոուդենին. «Ես իմացա, որ դրամահատարանում հատվել է նոր նմուշ՝ ցենտով [որի] գլուխը նման է հինգ դոլարանոց մետաղադրամի վրա գտնվողին, իսկ հակառակ կողմում վահան է՝ ձիթապտղի և կաղնու պսակով», և խնդրել էր նմուշ: Այլ դրամագետներ նույնպես նմուշներ էին փնտրում. դրամահատարանի հետ կապված Ֆիլադելֆիայի դեղագործ Ռ. Քոլթոն Դեյվիսը հունիսին նամակ գրեց Սնոուդենին՝ տեղեկացնելով նրան Բոստոնի թերթում տպագրված բարենպաստ հոդվածի մասին, իսկ Օգաստուս Բ. Սեյջը նույն ամսվա ընթացքում նամակ գրեց դրամահատարանի տնօրենին՝ խնդրելով մեկ նմուշ իր համար և մեկը՝ նորաստեղծ Ամերիկյան դրամագիտական ընկերության համար:

Ուոլթեր Բրինի կարծիքով, Սնոուդենը, ամենայն հավանականությամբ, ընտրել է «Հնդկական գլուխ» և «Դափնեպսակ» համադրությունը, քանի որ այն բոլոր տարբերակներից ամենաքիչ թեթևացումն ուներ և, հավանաբար, ազդեցություն կունենար: 1858 թվականի նոյեմբերի 4-ին Սնոուդենը նամակ գրեց ֆինանսների նախարար Հովել Քոբին՝ նկարագրելով «Ինդիանս Հեդ» նախագիծը, իսկ երկու օր անց նամակ գրեց Լոնգեյքրին՝ տեղեկացնելով, որ նախագիծը հաստատվել է։ Լոնգեյրը պետք է պատրաստեր արտադրության համար անհրաժեշտ դրոշմները, որը նախատեսված էր սկսել 1859 թվականի հունվարի 1-ին:

## Դիզայն
Լոնգեյրը պաշտպանել է իր «Հնդկական գլխի» նախագիծը 1858 թվականի օգոստոսի 21-ին Սնոուդենին ուղղված նամակում.Ըստ դրամագիտական լեգենդի՝ Հնդկական գլխի ցենտի դիմերեսին Ազատություն աստվածուհու դեմքի գծերը հիմնված էին Լոնգեյքի դստեր՝ Սառայի դեմքի գծերի վրա։ Ըստ լեգենդի՝ նա մի անգամ դրամահատարանում շրջելիս փորձել է մի բնիկ ամերիկացու գլխազարդ, և նրա հայրը նրա ուրվագիծն է արել։ Սակայն Սառա Լոնգեյրը 30 տարեկան էր և ամուսնացել էր 1858 թվականին, այլ ոչ թե 12, ինչպես պատմվածքում է, և Լոնգեյրն ինքը պնդում էր, որ դեմքը հիմնված է Ֆիլադելֆիայում գտնվող Կռացած Վեներայի արձանի վրա, որը նրան նվիրել էր Վատիկանը: Նա հաճախ էր ուրվագծում իր ավագ դստերը, և կան նմանություններ Սառայի պատկերի և 1850-ականների նրա մետաղադրամների վրա պատկերված Ազատության տարբեր պատկերների միջև։ Այս պատմությունները, ըստ երևույթին, այդ ժամանակ շրջանառության մեջ էին, քանի որ Սնոուդենը 1858 թվականի նոյեմբերին ֆինանսների նախարար Հաուել Քոբին ուղղված նամակում հերքել էր, որ մետաղադրամը հիմնված է «Լոնգեյքր ընտանիքի որևէ մարդկային հատկանիշի վրա»: Լի Ֆ. Մաքենզին Լոնգեյքրի մասին իր 1991 թվականի հոդվածում նշում է, որ ցանկացած արվեստագետ կարող է ազդվել բազմաթիվ բաներից, բայց պատմությունն անվանում է «էապես կեղծ»:

Անկախ նրանից, թե ով է կեցվածք ընդունել Լոնգեյքրի համար, «հնդկական» դիմագծերը էապես կովկասյան են, այսինքն՝ սպիտակամորթ կին, որը կրում է բնիկ ամերիկացիների գլխազարդ։ 1854 թվականին Լոնգեյքըրը նախագծել է երեք դոլարանոց մետաղադրամ, որի վրա պատկերված է նմանատիպ դիմագծերով մի կին (ենթադրվում է, որ այն ստեղծվել է թանգարանի քանդակի հիման վրա), բայց ավելի նուրբ գլխազարդով, և այդ դիզայնը հարմարեցրել է ոսկե դոլարի համար: Պաշտոնյաները տեղյակ էին այս գեղարվեստական լիցենզիայի մասին մետաղադրամի թողարկման պահին. Սնոուդենը 1858 թվականի նոյեմբերին Քոբին ուղղված իր նամակում երկու նախորդ մետաղադրամները բնութագրում է հետևյալ կերպ. «Դրամահատարանի նկարիչները, ըստ երևույթին, չէին գիտակցում քաջարի զինվորի այս ամենաառնական հատկանիշը կնոջ գլխին դնելու անհեթեթությունը»: Լոնգեյրը վերջինը չէր, որ համադրեց սպիտակամորթ կնոջ դիմագծերը տղամարդկանց համար նախատեսված բնիկ ամերիկյան գլխազարդերի հետ. Օգոստոս Սեն-Գոդենսը նմանատիպ դիզայն ստեղծեց «Հնդկական արծիվ» (1907) գլխազարդերի համար։  Հետագա թողարկումներում հնդկացիներին ավելի ճշգրիտ էին պատկերվում, այդ թվում՝ Բելա Լայոն Փրատի «Հնդկացիական գլուխ» ոսկե մետաղադրամները (1908), Ջեյմս Էրլ Ֆրեյզերի «Բուֆալո նիկել» մետաղադրամները (1913), որը մետաղադրամները մոդելավորել էր բնիկ ամերիկացիների մոդելների հիման վրա, և Ֆրեյզերի և նրա կնոջ՝ Լորայի կողմից նախագծված «Օրեգոնի արահետ» կես դոլարը (1926):
աջից|մինի|Կոռնելիուս Վերմյուլը կարծում էր, որ Հնդկական Հեդի ցենտը գերազանցում է 1859 թվականի Լոնգակրի կես դոլարը։
Արվեստի պատմաբան Կոռնելիուս Վերմյուլը խառը զգացմունքներ ուներ հնդկական գլխային ցենտի վերաբերյալ. «Լոնգակրը հաճելի, թեև աննկատ ձևով հարստացրել է ամերիկյան մետաղադրամների դիցաբանությունը: Եթե նրա 1859 թվականի կես դոլարի նախագծերը որևէ ուղեցույց լինեին, նա կարող էր ավելի վատ բան անել»: Մեկ այլ համեմատության մեջ Վերմյուլը ենթադրել է, որ «հեռու լինելով ո՛չ գեղագիտական, ո՛չ էլ պատկերագրական առումով նշանակալի ստեղծագործություն լինելուց և աչքի համար շատ ավելի քիչ գրավիչ լինելով, քան [թռչող արծիվը], հնդկական գլխով ցենտը պետք է առնվազն արժանանար ժողովրդականության օրհնությանը»։ Այս մետաղադրամը դարձավ, թերևս, ամենասիրվածը և բնորոշ ամերիկյանը բոլոր ամերիկյան շարքի մետաղադրամներից՝ մեծ ու փոքր։ Մետաղադրամը արվեստի գործ չէր, բայց այն ԱՄՆ դրամահատարանների առաջին արտադրանքներից մեկն էր, որն ուներ այս ընդհանուր ոճը:

## Արտադրություն
### Վերակառուցում և ավելցուկ (1859–1861)
Հնդկական ցենտը առաջին անգամ թողարկվել է առևտրային նպատակներով 1859 թվականի սկզբին։ Շրջանառության համար թողարկված մետաղադրամները որոշ մանրամասներով տարբերվում են 1858 թվականի նմանատիպ դիզայնով նմուշից. Լոնգեյրը սրել է որոշ մանրամասներ։  Նմուշային մետաղադրամի հակառակ կողմում դափնու տերևները դասավորված են հինգ տերևանոց փնջերով, իսկ 1859 թվականին թողարկված ցենտի վրա դրանք դասավորված են վեց տերևանոց փնջերով։  Հայտնի են 1858 թվականի ցենտներ՝ ընդունված հակառակ կողմով (վեցտերևանոց ողկույզներով), որոնք, ամենայն հավանականությամբ, հատվել են 1859 թվականին և չափազանց հազվագյուտ են:

1860 թվականին ցենտի հակառակ կողմը փոխվեց՝ պատկերելով կաղնու պսակ և նեղ վահան։ Նմանատիպ հակառակ կողմեր հայտնի են նաև 1859 թվականի նմուշային մետաղադրամների վրա։ Ռիչարդ Սնոուի՝ «Թռչող արծիվ» և «Հնդկական գլխով» ցենտների մասին իր ուղեցույցում նշվածի համաձայն, սա պայմանավորված չէր 1859 թվականին օգտագործված «Դափնեպսակ» հակառակ կողմի դիզայնի հետ կապված խնդիրներով, քանի որ շատ պահպանված մետաղադրամներ պահպանում են ամբողջական մանրամասները: Սակայն Ուոլթեր Բրինը ենթադրեց, որ առջևի մասում փետուրներն ու պտույտները նույն ազդեցությունը չեն ունեցել, ինչ հետագայում, և որ «սա կարող է բացատրել Սնոուդենի որոշումը՝ կրկին փոխելու դիզայնը»: Դեյվիդ Լանգը իր դրամահատարանի պատմության մեջ պնդում է, որ սա արվել է մետաղադրամին, Սնոուդենի մեջբերմամբ, «ավելի ազգային բնույթ» հաղորդելու համար: Բոլոր 1859 և որոշ 1860 ցենտների վրա դիմերեսին կա Լիբերթիի կիսանդրու հատված՝ կետով. 1860 ցենտների մեծ մասի և բոլոր հետագա թողարկումների վրա այն կլորացված է:

Թռչող արծվի պատկերով տասնյակ միլիոնավոր ցենտներ թողարկվեցին հին ամերիկյան պղնձե մետաղադրամների և իսպանական փոքր արծաթե մետաղադրամների փոխարեն։ 1859 թվականի սկզբին իսպանական արծաթը դեռևս հասնում էր դրամահատարան, և Սնոուդենի հորդորով Կոնգրեսը նույն թվականի մարտի 3-ին երկարաձգեց այս օտարերկրյա մետաղադրամների, որոնք Միացյալ Նահանգներում օրինական վճարամիջոց էին, մարման ժամկետը մինչև 1857 թվականը, ևս երկու տարով։  Նիլ Քարոզերսը փոքր անվանական արժեքով փողի վերաբերյալ իր աշխատանքում այս որոշումը համարել է ավելորդ. կորցնելով օրինական վճարամիջոցի կարգավիճակը՝ մնացած իսպանական արծաթը կոչնչանար՝ վաճառվելով բանկերին՝ իրենց ձուլակտորների դիմաց։ Նրանք, ովքեր հին մետաղադրամները բերեցին դրամահատարան, ստացան դրանց դիմաց ցենտներ՝ նախ՝ «Թռչող արծիվը», ապա՝ «Հնդկական գլուխը»։ Վերականգնումից հաջորդող տարում թողարկվեց մոտ քառասուն միլիոն «Հնդկական գլուխ» ցենտ, ինչը նշանակում է, որ 1857 թվականից ի վեր շրջանառության մեջ է մտել գրեթե հարյուր միլիոն պղնձ-նիկելային ցենտ։  Քանի որ մետաղադրամները Հարավում և Արևմուտքում չէին շրջանառվում՝ ոչ թանկարժեք մետաղներից պատրաստված փողի նկատմամբ նախապաշարմունքների պատճառով, առևտուրը կաթվածահար էր եղել։  Ոչ ոք պարտավոր չէր ընդունել դրանք. ոչ մի օրենք դրանք օրինական վճարամիջոց չէր դարձնում։ Սնոուդենի հորդորով Կոնգրեսը դադարեցրեց փոխանակումը 1860 թվականի հունիսին։  Սակայն, ինչպես Սնոուդենը խոստովանեց իր տարեկան զեկույցում այդ տարի, շրջանառության մեջ չափազանց շատ ցենտներ կային: 1860 թվականի հոկտեմբերին «Բանկերների ամսագիրը» և «Վիճակագրական գրանցամատյանը» հաղորդեցին, որ Նյու Յորքում առևտուրը տասը միլիոն ցենտով ավելի էր, քան անհրաժեշտ էր, և եթե որևէ մեկը ցանկանար դրանք մեծ քանակությամբ պատվիրել, դրանք կարող էին ձեռք բերվել զեղչով:

### Պակասորդություն և վերակառուցում (1862–1864)
Ցենտների ավելցուկը առաջացել էր 1861 թվականին սկսված Ամերիկյան քաղաքացիական պատերազմի հետևանքով առաջացած տնտեսական քաոսի հետևանքով։ Այդ տարվա վերջում բանկերը դադարեցին ոսկի թողարկել, որը հետագայում ավելի արժեքավոր դարձավ, քան թղթադրամը։ Այս դոլարները դաշնային կառավարության կողմից թողարկվել են մեծ քանակությամբ՝ սկսած հաջորդ տարվանից։ Արծաթը շրջանառությունից անհետացել է 1862 թվականի հունիսին՝ այդ մետաղի գների աճի պատճառով, և ցենտը մնացել է միակ դաշնային մետաղադրամը, որը լիովին չի անհետացել շրջանառությունից կուտակումների պատճառով։ Այդ ժամանակ ցենտների ավելցուկը նվազել էր, քանի որ վաճառականները դրանք մեծ քանակությամբ կուտակում էին. Նյու Յորքի շենքի մեկ հարկը փլուզվեց բեռի ծանրության տակ։ Արտակարգ իրավիճակներում օգտագործվում էին մանրի այլ ձևեր՝ փոստային նամականիշներից մինչև մասնավոր թողարկված ժետոններ, բայց հանրային պահանջարկը մեկ ցենտն էր. Ֆիլադելֆիայի դրամահատարանը հատեց ռեկորդային քանակությամբ մետաղադրամներ և որոշ քանակությամբ արտադրանք հատկացրեց այլ քաղաքներ առաքելու համար։ Սակայն մինչև 1862 թվականի հուլիսը Արևելքի խոշոր քաղաքներում ցենտը կարելի էր գնել մեծ քանակությամբ միայն թղթադրամի համեմատ 4% ավելի թանկ։ Պղինձ-նիկելի համաձուլվածքներից պատրաստված արտադրանքը կոչվում է «նիկելներ» կամ «նիկներ»։ Մետաղադրամների որպես վճարման ներկայացումը չէր ենթադրում դրանք փոխանակելու որևէ պարտավորություն։ Համապատասխանաբար, փոքր թվով «նիկներով» գնորդը կարող էր գնումներ կատարել ճշգրիտ մանրով՝ առանց դիմելու այնպիսի կեղծիքների, ինչպիսիք են վաճառականների կտրոնները, որոնք մյուսները կարող էին չընդունել նշված արժեքով:

1863 թվականին «Բանկերների ամսագիրը» հաղորդեց, որ Ֆիլադելֆիայում ցենտերի վրա գնի աճը հասել էր 20%-ի։ Հետագայում վճարված գումարը նվազեց, քանի որ առևտրականները թողարկեցին տարբեր մետաղական թոքեններ, որոնք լայնորեն հասանելի դարձան։ Այլ ռազմական միջոցառումներ, ինչպիսին է կոտորակային արժույթի կիրառումը, նվազեցրին ցենտի պահանջարկը՝ փոխարինելով բացակայող արծաթե մետաղադրամները: Նրանց մեջ շրջանառվում էր փոքր քանակությամբ ցենտ, չնայած շատերը դեռևս պահվում էին իրենց մոտ:

Կառավարության պաշտոնյաները տեսել են, որ հանրությունը պատրաստակամորեն ընդունում է առևտրային տոկենները։ Այս ժետոններից շատերը պատրաստված էին բրոնզից, և երբ 1863 թվականին փորձ արվեց վերականգնել մետաղադրամները, դիտարկվեց բրոնզե մետաղադրամների օգտագործումը, որոնք մետաղից անվանական արժեք չէին ունենա։ 1863 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ներկայացված իր տարեկան հաշվետվության մեջ Լինքոլնի վարչակազմի դրամահատարանի տնօրեն Ջեյմս Փոլոքը նշել է, որ «մինչդեռ մարդիկ ակնկալում են իրենց ոսկե և արծաթե մետաղադրամի ամբողջական արժեքը, նրանք պահանջում են միայն ցածրորակ մետաղադրամ [հիմնական մետաղից]՝ ճշգրիտ վճարումներ կատարելու հարմարության համար»: Նա նշեց, որ մասնավոր սեփականության տակ գտնվող ցենտային ժետոնները երբեմն պարունակում էին մետաղի ընդամենը մեկ հինգերորդ մասը, բայց դեռևս շրջանառության մեջ էին։ Նա առաջարկեց պղնձ-նիկելային ցենտը փոխարինել նույն չափի բրոնզե մետաղադրամով: Փոլոքը նաև ցանկանում էր վերացնել նիկելը մետաղադրամներ հատելու համար օգտագործվող մետաղներից. դրա կարծր համաձուլվածքները ոչնչացնում էին դրոշմներն ու մեքենաները: Դեկտեմբերի 8-ին Փոլոքը գրեց ֆինանսների նախարար Սալմոն Պ. Չեյզին՝ առաջարկելով թողարկել բրոնզե և երկու ցենտանոց մետաղադրամներ:
ձախից|մինի|Քաղաքացիական պատերազմի ցենտի չափի ժետոն, որը մասնավոր կերպով թողարկվել է որպես դաշնային մետաղադրամներ և պահվել է գաղտնի։
1864 թվականի մարտի 2-ին Փոլոքը շտապ նամակ գրեց Չեյզին՝ զգուշացնելով նրան, որ դրամահատարանը սպառում է նիկելների պաշարները, իսկ ցենտերի պահանջարկը գտնվում է բոլոր ժամանակների ամենաբարձր մակարդակի վրա։ Նա նաև տեղեկացրեց քարտուղարին, որ Միացյալ Նահանգների փորձաքննության հանձնաժողովը, որը քաղաքացիներից և պաշտոնյաներից բաղկացած մարմին էր, որը նախորդ ամիս հանդիպել էր երկրի արծաթե և ոսկե մետաղադրամներն ուսումնասիրելու համար, խորհուրդ է տվել օգտագործել ֆրանսիական բրոնզը (95 տոկոս պղինձ, մնացածը՝ անագ և ցինկ) որպես ցենտի և նոր երկու ցենտանոց մետաղադրամի մետաղադրամ: Երեք օր անց Չեյզը Փոլոքի դեկտեմբերյան նամակը և բրոնզե մեկ և երկու ցենտանոց թղթադրամը ուղարկեց Մեն նահանգի սենատոր Ուիլյամ Փ. Ֆեսենդենին, որը Սենատի ֆինանսական հանձնաժողովի նախագահն էր։ Ֆեսենդենը անմիջապես որևէ գործողություն չձեռնարկեց, և մարտի 16-ին Պոլլոքը կրկին գրեց Չեյզին՝ զգուշացնելով, որ դրամահատարանը շուտով կսպառի նիկելը, որի մեծ մասը ներմուծվում էր։ Չեյզը իր նամակը ուղարկեց Ֆեսենդենին։ Օրինագիծը վերջապես ներկայացրեց Նյու Հեմփշիրի սենատոր Դանիել Քլարկը մարտի 22-ին։ Փոլոքի նամակները կարդացվեցին և, ըստ երևույթին, ազդեցին գործընթացի վրա, քանի որ Սենատը օրինագիծն ընդունեց առանց քննարկման:

Այդ ժամանակ նիկելի ներքին սպառման աղբյուրը Փենսիլվանիա նահանգի Գեփ քաղաքում գտնվող հանքն էր, որը պատկանում էր արդյունաբերող Ջոզեֆ Ուորթոնին։ Մարտի 19-ին Պոլլոքը գրեց Չեյզին, որ նրանք այլևս նիկել չունեն և չեն կարող արտասահմանից ձեռք բերել. «հետևաբար, մենք ստիպված ենք հույսը դնել միայն պարոն Ուորթոնի աշխատանքներից ստացված ներքին մատակարարման վրա»: Հակադրվելով նիկելի հեռացմանը ցենտից՝ Ուորթոնը 1864 թվականի ապրիլին հրատարակեց մի գրքույկ, որում առաջարկվում էր մեկ, երկու, երեք, հինգ և տասը ցենտանոց մետաղադրամներ հատել մեկ մաս նիկելի և երեք մաս պղնձի համաձուլվածքից, որը կրկնապատկում էր նիկելի տոկոսը ցենտում։ Չնայած Ուորթոնի ջանքերին՝ Ներկայացուցիչների պալատի հատուկ հանձնաժողովը ապրիլի 20-ին հաստատեց օրինագիծը։ Նրան դեմ էր Փենսիլվանիայից Թադեուս Սթիվենսը, որը ներկայացնում էր այն հանքարդյունաբերական շրջանը, որտեղ Ուորթոնը արդյունահանում էր իր նիկելը։ Սթիվենսն ասաց, որ Ուորթոնը 200,000 դոլար է ծախսել հանքարդյունաբերության և հանքաքարի վերամշակման սարքավորումների մշակման վրա, և անարդար կլինի նրան զրկել մետաղի հիմնական օգտագործումից։ «Պե՞տք է ոչնչացնենք այս ամբողջ ունեցվածքը, որովհետև մեկ այլ մետաղից մետաղադրամներ հատելով՝ մենք ավելի շատ գումար կխնայենք կառավարության համար»: Ավելին, նա պնդում էր, որ ցենտի համար պղինձ-նիկելի համաձուլվածքը հաստատվել էր Կոնգրեսի կողմից, և նոր մետաղը, որը նա անվանում էր «արույր», կժանգոտեր։ Սա հերքեց Այովայի կոնգրեսական Ջոն Ա. Քասոնը՝ Ներկայացուցիչների պալատի մետաղադրամների, կշիռների և չափերի հանձնաժողովի նախագահն, որն ասաց, որ բրոնզի համաձուլվածքը նման չէ արույրին, և ինքը չի կարող աջակցել այն ենթադրությանը, որ կառավարությունը պարտավոր էր գնել մատակարարից, քանի որ գումար էր ծախսել վաճառքից առաջ:

Օրինագիծն ընդունվեց Ներկայացուցիչների պալատի կողմից, և 1864 թվականի «Մետաղադրամների մասին» օրենքը ստորագրվեց նախագահ Աբրահամ Լինքոլնի կողմից 1864 թվականի ապրիլի 22-ին։ Այս օրենքն առաջին անգամ ոչ թանկարժեք մետաղներից պատրաստված մետաղադրամները դարձրեց օրինական վճարամիջոց՝ ընդունելով և՛ ցենտերը, և՛ երկու ցենտանոց մետաղադրամները մինչև տասը ցենտ քանակով: Սակայն կառավարությունը դրանք մեծածախ չէր գնում: Օրենքը նաև արգելեց մեկ և երկու ցենտանոց մասնավոր տոկենները, և նույն տարվա վերջում Կոնգրեսը չեղարկեց նման բոլոր տոկենների թողարկումները: Օրինագիծը թույլ չէր տալիս հին պղնձ-նիկելի ցենտերի հետգնումը. այն մշակվել էր Պոլլոքի կողմից, ով հույս ուներ, որ նոր մետաղադրամներից ստացված սենյորաժի եկամուտը կօգնի ֆինանսավորել դրամահատարանի գործունեությունը, և նա չէր ցանկանում, որ այդ եկամուտը նվազեցվի հին մետաղադրամները շրջանառությունից հետ կանչելու պատճառով: Ուորթոնի շահերին ծառայեց 1865 թվականին երեք ցենտանոց և 1866 թվականին հինգ ցենտանոց մետաղադրամների թողարկման մասին օրինագծի ընդունումը։ Երկու մետաղադրամներն էլ պատրաստված էին նրա առաջարկած համաձուլվածքից, որը մինչ օրս օգտագործվում է «նիկել» հատելու համար, ինչպես վերջինս հայտնի դարձավ: Չնայած դրան, Ուորթոնը և նրա նիկելի շահագրգիռ կողմերը բազմիցս փորձել են նիկելը վերադարձնել ցենտի, ամեն անգամ անհաջող, երկուսն էլ՝ որպես 1873 թվականի «Մետաղադրամների մասին» օրենքի քննարկումների մաս, և 1880-ականների սկզբին:

1864 թվականի սկզբին պղինձ-նիկելի ցենտները հիմնականում գնվել են սպեկուլյանտների կողմից և մեծ քանակությամբ չեն շրջանառվել։ Դրամահատարանը սկսեց հատել բրոնզե ցենտներ մայիսի 13-ին՝ «Մետաղադրամների մասին» օրենքի ընդունումից երեք շաբաթ անց, և դրանք շրջանառության մեջ դրվեցին մայիսի 20-ին։ Բրոնզը հատելու համար օգտագործվել են պղինձ-նիկելային արտադրանքի համար պատրաստված մատրիցներ: Մոտավորապես 1864 թվականին Լոնգեյրը կատարելագործեց իր դիզայնը՝ ավելի փափուկ բրոնզե մետաղադրամներ հատելու համար, ինչպես նաև ավելացրեց իր սկզբնատառ «L»-ն։ Հայտնի չէ, թե երբ է սա արվել. հնարավոր է, որ դա եղել է դեռևս մայիս ամսին, երբ նոր նամականիշերն օգտագործվել են հիների հետ միասին։ Այս բրոնզները հաճախ անվանում են «1864-L» և «1864 No L»: «L» տառը հանդիպում է երկու մետաղներից պատրաստված 1863 թվականի մետաղադրամների, ինչպես նաև 1864 թվականի պղինձ-նիկելե մետաղադրամների վրա: Այս թողարկումներից մի քանիսը, որոնք բոլորը չափազանց հազվագյուտ են, հավանաբար հատվել են ավելի ուշ: Բրոնզե ցենտը անմիջապես ընդունվեց հանրության կողմից, և մետաղադրամների զանգվածային արտադրությունը շուտով մեղմեց ցենտների պակասը:

### Հետագա տարիներ (1865–1909)
մինի|1877 թվականի հնդկական գլխի կենտրոն
Հետպատերազմյան տարիներին ցենտերի ինտենսիվ արտադրությունը նվազեց, քանի որ պաշարների կուտակումը դադարեց, և ավելցուկի մի մասը լրացվեց այլ, ոչ թանկարժեք մետաղներից պատրաստված մետաղադրամներով: Սակայն փոքր մետաղադրամների բազմաթիվ թողարկումները, որոնք այդ ժամանակ կառավարությունը չէր կարողանում մարել, առևտրում ևս մեծ գերբեռնվածություն առաջացրին, որն ամբողջությամբ դադարեցվեց միայն 1871 թվականի մարտի 3-ի օրենքի ընդունմամբ, որը թույլատրեց ցենտների և այլ փոքր մետաղադրամների մարումը 20 դոլար կամ ավելի արժողությամբ խմբաքանակներով: Այս օրենքի համաձայն՝ «Հնդկական գլուխ» և «Թռչող արծիվ» նախագծերի ավելի քան երեսուն միլիոն պղինձ-նիկելային ցենտներ հետգնվեցին և հալեցվեցին դրամահատարանի կողմից վերահաշվարկման համար։  Կառավարությանը վաճառվեց նաև հիսունհինգ միլիոն բրոնզե ցենտ։ Սկսած 1874 թվականից՝ դրամահատարանը վերաթողարկեց դրանք՝ ի պատասխան ցենտների առևտրային պահանջարկի, ինչը նվազեցրեց նոր մետաղադրամների պահանջարկը: Արծաթի գնի անկումը վերադարձրեց շրջանառության մեջ արծաթե մետաղադրամները, որոնք շրջանառության մեջ էին մեկ տասնամյակ կամ ավելի, ինչը նաև նվազեցրեց պահանջարկը: 1866-1878 թվականների միջև թողարկված մետաղադրամը հազվադեպ էր գերազանցում տասը միլիոնը. 1877 թվականի մետաղադրամը, որի թողարկման թիվը 852,500 էր, շարքի ամենահազվագյուտն է: 1881 թվականից հետո բրոնզե ցենտների հետգնումները հազվադեպ էին այս անվանական արժեքի մեծ պահանջարկի պատճառով, չնայած պղինձ-նիկելային ցենտները շարունակում էին հետգնվել և հալվել:

1873 թվականին՝ երկու և երեք ցենտանոց արծաթե մետաղադրամների արտադրությունը դադարեցնելուց հետո, հինգ ցենտից պակաս արժեքով մնացած միակ մետաղադրամներն էին պեննին և երեք ցենտանոց նիկելը։  Այս ժամանակ երեք ցենտանոց նիկելը այլևս տարածված չէր իր տարօրինակ անվանական արժեքի և (արծաթե մետաղադրամների վերադարձի հետ մեկտեղ) տասնմեկ ցենտին չափի նմանության պատճառով: Երեք ցենտ փոստային վճարը 1850-ական թվականներին այս անվանական արժեքի ներդրման պատճառներից մեկն էր. 1880-ականների սկզբին փոստը նամակների հիմնական վճարը նվազեցրեց մինչև երկու ցենտ։  Այս փոփոխությունը և՛ մեծացրեց ցենտների պահանջարկը, և՛ նվազեցրեց երեք ցենտանոց նիկելի պահանջարկը, որը դադարեցվեց 1890 թվականին: Հնդկական թեմատիկայով ցենտների մեծ խմբաքանակ թողարկվեց 1880-ականների մեծ մասի ընթացքում: Բացառություն էին 1880-ականների կեսերը, երբ փոքր մետաղադրամների պահանջարկը նվազեց անբարենպաստ տնտեսական իրավիճակի պատճառով: 1885 թվականի փետրվարից հետո և գրեթե մինչև 1886 թվականի վերջը ոչ մի ցենտ կամ նիկել մետաղադրամ չի հատվել։ Անթվագիր դրոշմների արտադրությունը, որոնց վրա կարող էր նշվել թողարկման տարեթիվը, շարունակվեց, և մետաղադրամների արտադրության ընդմիջման ժամանակ գլխավոր փորագրող Չարլզ Է. Բարբերը փոփոխեց դիզայնը՝ հեռացնելով դիմերեսի տառերի և դիզայնի մնացած մասի միջև եղած բաց ուրվագծերը և կատարելով այլ փոփոխություններ: Սա հանգեցրեց 1886 թվականի հնդկական գլխային ցենտի երկու տարբեր տեսակների. I տիպի մետաղադրամի դիմերեսին ամենացածր փետուրը գտնվում է I և C տառերի միջև՝ «ԱՄԵՐԻԿԱ» տառով, մինչդեռ II տիպի մետաղադրամի վրա այն գտնվում է C և վերջնական A տառերի միջև: Սնոուն գնահատել է, որ հատված 17,654,290 մետաղադրամներից 14 միլիոնը I տիպի էին, ինչպես նաև հատված 4,290 մետաղադրամների մեծ մասը:

1893 թվականի տնտեսական խուճապը կրկին հանգեցրեց թողարկված ցենտերի թվի կրճատման, քանի որ մասնավոր ձեռքերում պահվող մետաղադրամները ծախսվեցին՝ ստեղծելով ավելցուկ: Բացի այդ, շարքի վերջին տարիները՝ մինչև 1909 թվականին դրա լուծարումը, նշանավորվեցին մեծ տպաքանակներով, որոնք 1907 թվականին գերազանցեցին հարյուր միլիոնը։ Առողջ տնտեսությունը տարիների ընթացքում խթանել է պահանջարկը, ինչպես նաև մետաղադրամով աշխատող ավտոմատների աճող ժողովրդականությունը, որոնցից մի քանիսը կարելի է գտնել արկադային սրահներում: 20-րդ դարի սկզբին ցենտը ընդունված էր ամբողջ երկրում, բայց օրենքով դրա արտադրությունը սահմանափակվում էր Ֆիլադելֆիայի դրամահատարանով։ Գանձապետարանի պաշտոնյաները ձգտում էին վերացնել այս սահմանափակումը և ավելացնել ցենտների և նիկելների արտադրության համար նախատեսված ոչ թանկարժեք մետաղների գնման համար նախատեսված տարեկան հատկացումները, որոնք մնացել էին անփոփոխ 1873 թվականից ի վեր, չնայած ցենտների պահանջարկը զգալիորեն աճել էր։ 1906 թվականի ապրիլի 24-ի օրենքով դրամահատարանը լիազորվեց հատել ոչ թանկարժեք մետաղներից պատրաստված մետաղադրամներ ցանկացած դրամահատարանում, իսկ հատկացումը քառապատկվեց՝ հասնելով 200,000 դոլարի: 1908 և 1909 թվականներին Սան Ֆրանցիսկոյի դրամահատարանում հատվել են փոքր քանակությամբ ցենտներ. 1909-S ցենտը՝ 309,000 հատ հատմամբ, շարքի ամենափոքր հատումն է և արժանի է հիմնական ամսաթվի լրացուցիչ առանձնաշնորհմանը:

## Տպաքանակի ցուցանիշներ

## Փոխարինում
ձախից|մինի|1909 Լինքոլն Սենթ
1890 թվականին Կոնգրեսն ընդունեց օրենք, որը թույլ էր տալիս դրամահատարանին փոխել 25 տարի օգտագործվող մետաղադրամների դիզայնը՝ առանց օրենսդրական թույլտվության անհրաժեշտության: 1904 թվականին նախագահ Թեոդոր Ռուզվելտը նամակ գրեց իր ֆինանսների նախարար Լեսլի Մորտիե Շոուին՝ բողոքելով, որ ամերիկյան մետաղադրամները զուրկ են գեղարվեստական ​​արժեքից և հարցրեց, թե արդյոք կարելի է վարձել մասնավոր նկարչի, ինչպիսին է քանդակագործ Օգաստուս Սեն-Գոդենսը, նոր մետաղադրամների դիզայն ստեղծելու համար:  Ռուզվելտի ցուցումով դրամահատարանը վարձեց Սեն-Գոդենսին՝ ստեղծելու ցենտի և չորս ոսկե մետաղադրամների նոր դիզայններ՝ «Կրկնակի արծիվ» (20 դոլար), «Արծիվ» (10 դոլար), «Կես արծիվ» (5 դոլար) և «Քառորդ արծիվ» (2.50 դոլար): Քանի որ այս մետաղադրամների դիզայնը 25 տարի մնացել էր անփոփոխ, դրանք կարող էին փոփոխվել առանց Կոնգրեսի որոշման, ինչպես նաև Հնդկական գլխի ցենտը:
աջից|մինի|Սեն-Գոդենի դիզայնը ցենտի դիմերեսի համար. Ազատություն՝ հնդկական գլխազարդի ավելացմամբ։ Դիզայնը հետագայում մշակվեց 10 դոլարանոց մետաղադրամի համար։
Սեն-Գոդենսը սկզբում մտահղացել էր թռչող արծվի դիզայնը մի ցենտի համար, սակայն Ռուզվելտի խնդրանքով նա այն նախագծեց 20 դոլարանոց մետաղադրամի համար՝ իմանալով, որ 1873 թվականի օրենքն արգելում է արծվի պատկերը ցենտի վրա:  Գրող և ընկեր Վիտեր Բինները հիշում էր, որ 1907 թվականի հունվարին Սեն-Գոդենսը ծանր հիվանդ էր քաղցկեղով և օրական տասը րոպեով նրան բերում էին ստուդիա, որպեսզի կարողանար քննադատել իր օգնականների աշխատանքը ընթացիկ նախագծերի, այդ թվում՝ ցենտի վերաբերյալ: Սեն-Գոդենսը մահացավ 1907 թվականի օգոստոսի 3-ին՝ առանց մեկ ցենտանոց մետաղադրամի այլ դիզայն ներկայացնելու:

1908 թվականին չորս ոսկե թղթադրամների վերաձևավորումն ավարտելուց հետո Ռուզվելտը ուշադրությունը սևեռեց ցենտի վրա։ 1909 թվականի փետրվարին լրացավ սպանված նախագահ Աբրահամ Լինքոլնի ծննդյան հարյուրամյակը, և նույնիսկ այդ ժամանակ թողարկվում էին մեծ թվով մասնավոր արտադրության հուշանվերներ։ Շատ քաղաքացիներ նամակներ գրեցին Ֆինանսների նախարարությանը՝ առաջարկելով թողարկել Լինքոլնի պատկերով մետաղադրամ, և Ռուզվելտը հետաքրքրված էր իր հանրապետական կուսակցին պատվելու հարցով։ Սա խզում էր նախորդ ամերիկյան դրամագիտական ավանդույթը. մինչև Լինքոլնի ցենտը կանոնավոր շրջանառության մեջ գտնվող ոչ մի ԱՄՆ մետաղադրամ չէր պատկերել իրական անձ (ի տարբերություն իդեալականացված անձնավորումների, ինչպիսին է «Ազատությունը»):

1908 թվականի վերջին Ռուզվելտը կեցվածք ընդունեց քանդակագործ Վիկտոր Դեյվիդ Բրենների համար, որը նախագծում էր մեդալ Պանամայի ջրանցքի հանձնաժողովի համար։ Հայտնի չէ, թե ինչպես է Բրենները ընտրվել մետաղադրամի դիզայնի համար, բայց 1909 թվականի հունվարին դրամահատարանի տնօրեն Ֆրենկ Ա. Լիչը վարձել է նրան Լինքոլնի ցենտը դիզայնի համար: Մետաղադրամը շրջանառության մեջ է մտել ավելի ուշ՝ 1909 թվականին՝ նշելով «Ինդիանս Հեդ» ցենտների շարքի ավարտը:

## Հավաքագրում
աջից|մինի|213x213փքս|«S» դրամահատարանի տարբերանշանը (նշված է նետով) 1908 թվականի Indian Head ցենտի հակառակ կողմում
Հնդկական գլխազարդով մետաղադրամները հայտնի էին մետաղադրամի հավաքորդների շրջանում իրենց վաղ շրջանում՝ կես դար անց, և այդ ժամանակվանից ի վեր ժողովրդականություն են ձեռք բերել՝ զուգընթաց հոբբիի զարգացմանը։1930-ականներին էժան մետաղադրամների ալբոմների ներդրումը, որոնք ներառում էին ամբողջ շարքը և խրախուսում էին հավաքորդներին փնտրել ամբողջական հավաքածուն, տեղի ունեցավ այն ժամանակ, երբ Indian Head ցենտի բրոնզե տարբերակը դեռևս տարածված էր որպես գրպանի մանր։ Այս մետաղադրամները լայնորեն չեն ուսումնասիրվել մինչև 1960-ական թվականները։ Դրամագետ Թոմ ԴեԼորին Սնոուի գրքի իր նախաբանում սա վերագրում է դրամագետների շրջանում առկա նախապաշարմունքներին, որոնք ձևավորվել են այն ժամանակ, երբ Հնդկական գլխի ցենտը տարածված շրջանառության մեջ գտնվող մետաղադրամ էր։ Նա նշում է, որ Ռ. Ս. Յոմենի «Միացյալ Նահանգների մետաղադրամների ձեռնարկի» (որը սովորաբար անվանում են «Կարմիր գիրք») 1960 թվականի հրատարակությունում թվարկված են միայն չորս տարեթվեր, որոնցից մեկը՝ ուռճացված 1869/68 թվականների ամսաթիվը, սխալ էր, քանի որ վերջին թվանշանն իրականում մեծ էր 9-ից: Նա նշում է, որ Ռ. Ս. Յոմենի «Միացյալ Նահանգների մետաղադրամների ձեռնարկի» (որը սովորաբար անվանում են «Կարմիր գիրք») 1960 թվականի հրատարակությունում թվարկված են միայն չորս տարեթվեր, որոնցից մեկը՝ ուռճացված 1869/68 թվականների ամսաթիվը, սխալ էր, քանի որ վերջին թվանշանն իրականում մեծ էր 9-ից:

Ինչպես ԱՄՆ մյուս մետաղադրամների մեծ մասը, 1873 թվականի մետաղադրամը գոյություն ունի երկու տարբերակով՝ կախված ամսաթվի վերջին թվանշանի տեսքից. «Փակ 3»-ը կամ «Փակ 3»-ը վերաբերում է վաղ դրոշմներին, բայց գլխավոր դրամահատ Ա. Լաուդոն Սնոուդենի բողոքից հետո, որ «3»-ը չափազանց նման է «8»-ի, գլխավոր փորագրող Ուիլյամ Բարբերը փոխեց իր աշխատանքը՝ ստեղծելով «Բաց 3»-ը: 1875 թվականի որոշ օրինակներում հակառակ կողմում «ONE» բառում «N»-ի փոխարեն կետ կա։ Հնարավոր է՝ դա գաղտնի նշան է եղել, որը ավելացվել է Ֆիլադելֆիայի դրամահատարանում գողին բռնելու համար:

Հնդկական գլխի ցենտը հատվել է մեծ քանակությամբ, և արմավների մեծ մասը մնում է էժան. Յեոմանը թվարկում է Ֆիլադելֆիայից 1900-ից 1908 թվականների բոլոր ամսաթվերը՝ 2 դոլար արժողությամբ, լավ վիճակում։ Արժույթի ռեկորդակիրը 1864-L Proof-ն է, որը հատվել է մոտ 20 մետաղադրամով և 2012 թվականին վաճառվել է 161,000 դոլարով:

## Ծանոթագրություններ


### Մեջբերումներ


### Գրականության ցանկ
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Նշումներ

Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի մետաղադրամներ