Մոմե տախտակ

**Մոմե տախտակ** (սերա՝ ; ), կարծր նյութից (բոխ, հաճարենի, ոսկոր) պատրաստված փոքրիկ տախտակ՝ խոռոչավոր փոսով, որի մեջ լցվում էր մուգ մոմ։ Տախտակի վրա գրում էին սուր մետաղական, փայտե կամ ոսկրե փայտիկով՝ գրիչով (, )։ Անհրաժեշտության դեպքում արձանագրությունները կարող էին ջնջվել, հարթեցվել, և տախտակը կարող էր օգտագործվել բազմիցս։ Մոմե տախտակներն օգտագործվում էին ամենօրյա գրառումների համար, հիշեցնում էին գործերի, պարտքերի և պարտավորությունների մասին, ծառայում էին որպես տեքստերի նախագծեր, որոնք այնուհետև փոխանցվում էին պապիրուսի և մագաղաթի վրա։ Կնքված տախտակներն օգտագործվում էին կտակներ կազմելու, ղեկավարների գաղտնի հրամաններ, տարբեր հայտարարություններ, ստացականներ և նույնիսկ դատապարտումներ փոխանցելու համար։ Սարայի ամենահին հնագիտական ​​գտածոն թվագրվում է մ.թ.ա. 7-րդ դարով (Էտրուրիա)։ Մոմե տախտակները Եվրոպայում որպես առօրյա իր օգտագործվել են գրեթե մինչև 19-րդ դարի կեսերը։

## Օգտագործում
Ամենահին մոմե տախտակը, որը փորագրված էր փղոսկրից, հայտնաբերվել է Մարսիլիանոյում՝ հին Էտրուրիայում, պեղումների ժամանակ։ Հնագետները այն թվագրել են մ.թ.ա. 7-րդ դարի սկզբին։ Հունական այբուբենը հնագիտական ​​ձևով փորագրված է դրա եզրին. նշանները գրված են աջից ձախ. սա հին և միջնադարյան «դպրոցական տետրերի» անալոգն է, որոնք հայտնի են ավելի ուշ ժամանակների այլ գտածոներից։ Տախտակները սովորաբար պատրաստվում էին հաճարենուց, կաղնուց և այլ կարծր փայտանյութից։ Տախտակների եզրերը բարձրացվում էին, և հալված մոմը լցնում էին մինչև դրանց մակարդակը. այն հարթեցվում էր սեղանաձև քերիչով։ Կարծրացած մոմի վրա գրում էին երկարավուն մետաղական կամ ոսկրային ձողով. մեկ ծայրը սրված էր, մյուսը՝ սպաթուլայի մեջ։ Եթե գրվածքը որևէ պատճառով չէր բավարարում գրողին կամ այլևս դրա կարիքը չկար, մոմը հարթեցվում էր սպաթուլայով, որից հետո նույն տախտակի վրա նորից գրում էին։ Հռոմեացիները այս ձողը անվանում էին ոճ (որից էլ առաջացել է ոչ միայն համապատասխան տերմինը, այլև դաշույնի մի տեսակ)։

Հորացիոսը խորհուրդ էր տալիս սկսնակ գրողներին «ավելի հաճախ փոխել ոճը» (Սատիրա, I, 10, 72), այս արտահայտությունը դարձավ կենցաղային բառ՝ ձեռք բերելով «խմբագրում», «ուղղում» իմաստը: «Լատինական անթոլոգիայում» (I, 286) կան ոճի մասին բանաստեղծություններ.
Վերևում հարթ, ես փոխում եմ իմ տեսքը, շտապելով ներքև,
Ես դիմում եմ երկու կողմերին տարբեր ծառայությունների համար.
Վերին մասը ջնջում է այն ամենը, ինչ կատարվում է ստորինի կողմից։Հռոմեական հռետորաբանության տեսաբան Քվինթիլիանուսը սկսնակ հռետորներին հրահանգել է գրել միայն մոմե տախտակների վրա, քանի որ դրանց վրա գրվածը շատ հեշտ է ջնջել (X, 3, 31):վ Ցերերան օգտագործվում էր նաև նամակագրության համար, երբ հասցեատերը, ջնջելով գրվածը, անմիջապես գրում էր իր պատասխանը: Հռոմեացի բանաստեղծ Պրոպերտիոսը, որը ապրել է մ.թ.ա. առաջին դարի երկրորդ կեսին, իր էլեգիաներից մեկում (III, 22) ափսոսանք է հայտնել այն տախտակների կորստի համար, որոնք այդքան հաճախ շրջանառվում էին իր և իր սիրելիի միջև:

## Հնություն
Հին հույները մոմապատ սալիկները անվանում էին դելտա (), հավանաբար այն պատճառով, որ հին ժամանակներում դրանք ունեին եռանկյուն կամ սեղանաձև ձև։ Սալիկների եզրերը փորված էին, և անցքերից անցկացնում էին թելեր (կամ կապանքներ, օղակներ)՝ միացնելով երկու կամ ավելի սալիկները։ Միասին միացված երկու սալիկները կոչվում էին դիպտիխ, երեքը՝ եռապատիխ, չորսը կամ ավելիը՝ պոլիպտիխ։ Դիպտիխը հիշատակվել է Հերոդոտոսի կողմից Սպարտայի թագավոր Դեմարատի խորամանկության մասին իր պատմության մեջ (VII, 239): Պարսից թագավոր Քսերքսեսի ծրագրերը իր համաքաղաքացիներին փոխանցելու համար Դեմարատոսը քերում էր մոմը դիպտիխոնից (դելտիոն դիպտիխոն), տառ գրում փայտի մակերեսին, ապա ամբողջ արձանագրությունը ծածկում մոմով։ Մաքուր մոմե սալիկները կասկած չէին առաջացնում. դրանք գրագետ մարդու համար սովորական կենցաղային իրեր էին [3]:

Հռոմեական հարուստ տները պահում էին մոմե տախտակների արխիվներ, որոնց համար օգտագործվում էր հատուկ սենյակ՝տաբլինում (լատիներեն․ tabula - «փոքր տախտակ»): Նման արխիվները նկարագրել է Պլինիոս Ավագը իր «Բնական պատմություն» (XXXV, 7) աշխատության մեջ, սակայն նա օգտագործել է «codex» տերմինը cer-ի համար, որը հետագայում անցել է ժամանակակից տիպի մագաղաթյա գրքերի: Ազնվական և հարուստ մարդիկ նախընտրում էին օգտագործել շքեղ տախտակներ, որոնք հաճախ պատրաստված էին փղոսկրից, երբեմն դրանք զարդարված էին ոսկով, իսկ արտաքին կողմը կարող էր ունենալ բարձր գեղարվեստական ​​պատկերներ: Կար մի սովորույթ, ըստ որի՝ հռոմեական հյուպատոսները Նոր տարվա համար նման տախտակներ էին նվիրում ծանոթներին և ընկերներին: Գործարարներն ու քաղաքական գործիչները նման տախտակների վրա գրում էին փաստաթղթերի և նամակների նախագծեր, ապա թելադրում դրանք պրոֆեսիոնալ գրագիրներին՝լիբրալիներին: Ըստ Ցիցերոնի՝ Կեսարն իր հետ ուներ յոթ գրագիր (Pro Sulla, 14):

Սալիկներն սովորաբար գրված էին շեղագիր տառերով, եթե միայն սալի տերը չէր գեղագրություն սովորող դպրոցական։ Երկար ժամանակ շեղագիր տառատեսակը անընթեռնելի էր դասական գիտնականների համար և վերծանվեց 18-րդ և 19-րդ դարերի սահմաններում Յոհան Մասմանի կողմից՝ օգտագործելով Հռոմեական Դակիայի Տրանսիլվանիայի ոսկու հանքերում հայտնաբերված սալիկներ։ Դրանք թվագրվում են 131-167 թվականներով։ Աշխատանքի արդյունքները հրապարակվել են 1840 թվականին Լայպցիգում։

Ծավալի առումով ամենանշանակալի հնագիտական ​​​​գտածոները կատարվել են 19-րդ դարի երկրորդ կեսին և 20-րդ դարի սկզբին: Օրինակ՝ 1881 թվականին հոլանդացի գիտնական Կոնինգը Լեյդենի համալսարանին նվիրաբերել է պոլիպտիխ կազմող 7 սալիկներ: Դրանք գնել է իր եղբայրը՝ հին Պալմիրայի ավերակներից և կոչվել են Ասենդելֆտի սալիկներ: Սալիկներն պատրաստված էին հաճարենուց, իսկ մոմին ավելացվել էր խեժ՝ այն ավելի մուգ դարձնելու համար: Սալիկների ձևաչափը համապատասխանում էր հին գրքի, այսինքն՝ դրանք գրեթե քառակուսի էին՝ 14.5 × 12 սմ: Առաջին սալիկի հակառակ կողմում կար Հեսիոդոսի «Գործեր և օրեր» պոեմի մի տող: Այն ուշադիր գրված էր կլորացված և հավասար տառերով. հավանաբար դա գեղագրության ուսուցչի թողած տետր էր: Մյուս սալիկներում են Բաբրիուսի առակները՝ «Հիվանդ ագռավը», «Առյուծն ու ցուլը», «Կաքավն ու ֆերմերը», «Մրջյունի կծած մարդը և Հերմեսը», «Ցուլն ու այծը», «Առյուծն ու աղվեսը»։ 1928 թվականին Ալժիրում հայտնաբերվել են վանդալական թագավորության ժամանակներից 45 մոմե սալիկներ՝ այսպես կոչված «Ալբերտինիի սալիկներ» :

1875 թվականի հուլիսի 3-5-ը ֆինանսիստ Լուցիուս Կեսիլիուս Յուկունդուսի Պոմպեոսյան տանը կատարված պեղումները հանգեցրին շատ մեծածավալ գտածոների: (Ծավալով համեմատելի էին Հերկուլանումում գտածոները, բայց դրանք շարունակվեցին ամբողջ 1930-ական թվականներին): Յուկունդուսի տան պերիստիլի սյունասրահի վերևում հայտնաբերվել են արկղի մնացորդներ, որոնցում պահվում էին 127 դիպտիխներ և եռագիրներ, որոնց մեծ մասը: Չնայած այն հանգամանքին, որ դրանք վնասվել էին հրաբխային մոխիրից և մասամբ այրվել, դրանց մեծ մասը ընթեռնելի էր: Այս ցուցանակների վրա պահպանված փաստաթղթերը մեծ մասամբ թվագրվում են 53-62 թվականներին, և միայն երկուսը՝ ավելի վաղ ժամանակաշրջանին (15 և 27): Պոմպեոսյան եռագիրները բաղկացած են մոմով լցված խորշերով ցուցանակներից, որոնք նախատեսված են միայն 2-րդ, 3-րդ և 5-րդ էջերում գրելու համար: 2-րդ և 3-րդ էջերում գրվել է փաստաթղթի հիմնական տեքստը, ապա առաջին և երկրորդ տախտակները կապվել են միմյանց (երկրորդ և երրորդ էջերը փակվել են), իսկ հարթ չորրորդ էջի կենտրոնում գտնվող հատուկ ակոսի մեջ անցկացրել են լար, որը ամրացվել է գործարքի կնքմանը ներկա ստորագրողների՝ վկաների կնիքներով, և նրանցից յուրաքանչյուրը իր ստորագրությունը դրել է իր կնիքի կողքին՝ փայտի վրա թանաքով։ Կեչիլիոս Ջուկունդոսի տանը պահվող փաստաթղթերի հիմնական տեսակը եղել են կտրոնները, վճարման կտրոնները և այլն :

Հնագույն գրքերի ստեղծման գործընթացում նշանակալի դեր են խաղացել հուշատախտակները։ Այստեղ մարմնավորվել է հեղինակի սկզբնական գաղափարը, ուրվագծվել են ստեղծագործության առանձին մասեր։ Միայն ուշադիր ավարտելուց հետո է գրական ստեղծագործությունը փոխանցվել պապիրուսի («չարտա») կամ մագաղաթի վրա։ Երբեմն ստեղծագործության ավարտը շատ ուշադիր չէր կատարվում, և դա հանգեցնում էր անճշտությունների և սխալների։ Հենց սա է Պլինիոս Ավագի «Բնական պատմության» բազմաթիվ սխալների պատճառը ։

## Միջնադար և ժամանակակից ժամանակներ
Միջնադարյան գրականության և գեղանկարչության աշխատությունները ցույց են տալիս, որ մոմե տախտակները, որոնք գրեթե անփոփոխ են մնացել հնագույն ժամանակներից, շարունակել են ակտիվորեն օգտագործվել իրենց նախկին կարգավիճակով: Դրանց մասին XI-XII դարերում բավականին շատ հիշատակումներ կան: Ֆլամանդացի ժամանակագիր Գալբերտ Բրյուգգցին (մահացել է 1134 թվականին) գրել է իր «Փառահեղ Կառլոսի՝ Ֆլանդրիայի կոմսի դավաճանական հարձակման, դավաճանության և սպանության մասին» պատմական աշխատությունը՝ հիմնվելով դրանց վրա կատարած ամենօրյա նշումների վրա: Տուրնեի վանահայր Գերիմանը (1095-1147) նշել է, որ նա օգտագործել է ցերերաները որպես իր տրակտատների նյութ: Պահպանվել է եկեղեցական գրող Հիլդեգարդ Բինգենցու (1098-1179) պատկերը, որը թելադրում է իրեն տրված հայտնությունը՝ ստուգելով նրա նշումները ցերերի վերաբերյալ: Ֆրանսիացի թագավորների քարտուղարությունը մոմե տախտակներ օգտագործել է դեռևս XIV դարում:

Մոմե սալիկներն ակտիվորեն օգտագործվել են նաև ավելի ուշ շրջանում: Ավստրիական Էնս քաղաքում պահպանվել են քաղաքային արխիվներից 1500 թվականից եկած սերվիտուտի գրառումներով զերներ, որոնք շարունակում են 1447 թվականից սկսված փաստաթղթերը: Պահպանվել են տասը փայտե սալիկներ՝ 375 × 207 մմ չափսերով և 90 մմ հաստությամբ: Դիպտիխի ձախ սալիկը պարունակում է մագաղաթի կամ թղթի վրա արված վարկային գրառումներ, իսկ պարտքի տվյալները գրվել են մոմի վրա և ջնջվել մարումից հետո: Այս սալիկների վրա մոմը մուգ շագանակագույն է, պարունակում է մուր և 5-10% յուղ:

Գերմանիայում մոմե սալիկներն օգտագործվել են առօրյա գործարար գրառումների համար մինչև 19-րդ դարը: Շվեյբիշ Հոլի աղի հանքերի վարչակազմը դրանք օգտագործել է դեռևս 1812 թվականից: Ֆրանսիայի Ռուան քաղաքում մոմե սալիկներն օգտագործվել են առնվազն մինչև 1860-ական թվականները, և դրանց օգտագործումը ձկան շուկայում 1849 թվականին լավ փաստագրված է:

## Հին Ռուսաստանում
Երկար ժամանակ հնագետ և ակադեմիկոս Ե.Ֆ. Կարսկին 1928 թվականին կարծիք էր հայտնել, որ Ռուսաստանը չգիտի մոմի վրա գրելու մասին։ Այս կարծիքը մերժվեց Նովգորոդում և այլ հին ռուսական քաղաքներում գրիչների (կոչվում են «պիսալներ»)  բազմաթիվ հայտնաբերումներից հետո։ Նման գործիքները (միայն Նովգորոդում հայտնաբերվել է մոտ 250 գրիչ) ունեն պարտադիր սպաթուլա, որը անօգուտ է կեչու կեղևով գրելու համար։ Մինչև 2000 թվականը հայտնաբերվել է ընդհանուր առմամբ 12 գրիչ, որոնցից մի քանիսը հետևից և կողքերից ունեն այբուբեն, ինչը վկայում է դրանց օգտագործման մասին գրելու ուսուցման մեջ։ Ամենահին օրինակները թվագրվում են 11-րդ դարով։ Մեկ գրիչի վրա պահպանվել են մոմե մնացորդներ՝ գրելու բեկորներով։ Նախկինում գտած բոլոր գտածոները փոքր չափի են, նման են ավելի ուշ շրջանի տետրերին։ Գտածոների թվում է ամենահին ռուսական գիրքը՝ Նովգորոդի կոդեքսը [15]։ 2008 թվականին հայտնաբերվել է ևս մեկ սեպագիր։

Նովգորոդում հայտնաբերված ցուցանակներից առանձնանում են Տրոիցկիի պեղումներից երեքը (14-րդ դարի երկրորդ կեսի շերտ): Դրանք իրենց ամենամոտ անալոգներն ունեն Հանզեական քաղաքների, մասնավորապես՝ Լյուբեկի նյութերում և հայտնաբերվել են կալվածքներից մեկում՝ որպես այլ արևմտաեվրոպական առարկաների մաս: Ե. Ա. Ռիբինայի խոսքով՝ միջնադարյան Նովգորոդում ցերերը մշտական ​​և լայնորեն տարածված չեն եղել. դրանց օգտագործումը տեղական է եղել և մասնավոր բնույթի: Նովգորոդում հայտնի ցերերի գրեթե կեսը կենտրոնացած է Լյուդին Կոնցայի կալվածքներում՝ 12-րդ դարի շերտերում, որտեղ հայտնաբերվել է կեչու կեղևի տառերի կույտ, և գրանցվել է նաև պրոֆեսիոնալ գրչի գոյությունը: Հնարավոր է, որ այստեղ նույնպես կազմակերպվել է գրագիտության ուսուցում, որի համար օգտագործվել են ցերեր: Ընդհանուր առմամբ, ի տարբերություն Արևմտյան Եվրոպայի, Ռուսաստանում ցերերը գործնականում չեն օգտագործվել, քանի որ կեչու կեղևն այստեղ ակտիվորեն օգտագործվել է առօրյա գործարար, կենցաղային և այլ գրառումների համար, ինչի մասին վկայում են Նովգորոդում և 8 այլ հին ռուսական քաղաքներում կեչու կեղևի տառերի բազմաթիվ գտածոները:

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն

* 
* *Добиаш-Рождественская О. А.* История письма в Средние века: Руководство к изучению латинской палеографии. — М.-Л.: Академия наук СССР, 1936. — 227 с.
* 
* *Медынцева А. А.* О «досках» русских летописей и юридических актов // Советская археология. — 1985. — № 4. — С. 173—177.
* *Рыбина Е. А.* Образование в средневековом Новгороде (по археологическим материалам) // Новгородская Русь: историческое пространство и культурное наследие. — Екатеринбург: Банк культурной информации, 2000. — (Проблемы истории России. Вып. 3). — С. 25—44.

## Հղումներ
* 
* 

Կատեգորիա:Գիր
Կատեգորիա:Գրելու գործիքներ
Կատեգորիա:Գրքերի պատմություն
Կատեգորիա:Հին Հռոմ
Կատեգորիա:Հին հռոմեական մշակույթ
Կատեգորիա:Հնագրություն
Կատեգորիա:Միջնադարի մշակույթ
Կատեգորիա:Մոմանյութեր