Նախազգուշացում

**Նախազգուշացում** պատմողական մեթոդ, որի միջոցով պատմողը նախապես ակնարկում է, թե ինչ կարող է տեղի ունենալ պատմության հետագա հատվածներում։ Այն հաճախ հանդիպում է պատմության սկզբում և օգնում է զարգացնել կամ խարխլել լսարանի սպասումները գալիք իրադարձությունների վերաբերյալ։

Հեղինակները կարող են նախազգուշացումը կիրառել տարբեր ձևերով, օրինակ՝ հերոսների խոսակցությունների, սյուժետային իրադարձությունների կամ գեղարվեստական ձևավորումների փոփոխությունների միջոցով։ Նույնիսկ ստեղծագործության կամ գլխի վերնագիրն ինքնին կարող է հուշում լինել, որը ցույց է տալիս, թե ինչ կարող է տեղի ունենալ։ Նախազգուշացումը գեղարվեստական արձակ ստեղծագործություններում ստեղծում է անորոշության մթնոլորտ, որպեսզի ընթերցողները հետաքրքրվեն ու ցանկանան ավելին իմանալ:

Այս գրական միջոցն օգտագործվում է առաջիկա իրադարձությունների վերաբերյալ ընթերցողների մտքում ակնկալիք ստեղծելու, պատմությանը դրամատիկ լարվածություն հաղորդելու և անսովոր կամ արտառոց իրադարձությունները ավելի հավանական դարձնելու համար։ Ավելին, կանխատեսումը կարող է արտասովոր և տարօրինակ իրադարձություններին հավատալի տեսք հաղորդել, և որոշ իրադարձություններ դասավորվում են այնպես, որ հանդիսատեսը զգա, որ կանխատեսել է դրանք։

Ակնարկները կարող են վերաբերել ապագա իրադարձություններին, կերպարի բացահայտումներին և սյուժեի շրջադարձերին ՝ տրամադրություն ստեղծելու, թեման փոխանցելու և լարվածություն ստեղծելու համար։ Դրանք սովորաբար մատնանշում են բարի իրադարձություններ, որոնք, ամենայն հավանականությամբ, կազդեն գլխավոր հերոսի վրա կամ հետագայում տեղի կունենան նրա հետ։

Սյուժեն երբեմն կարող է հետաձգվել որոշակի իրադարձությունների կամ իրավիճակների պատճառով, որպեսզի տպավորություն ստեղծվի, որ ինչ-որ կարևոր բան է տեղի ունենալու, ինչը հանդիսատեսի մոտ առաջացնում է մի շարք հարցեր, հատկապես՝ կիսատ մնացած վերջաբանի դեպքում։

Այս գրական միջոցը հաճախ հարմարեցվում է թատերական երաժշտության, օպերաների, մյուզիքլների, ռադիոյի, ֆիլմերի, հեռուստատեսության, խաղերի, փոդքասթների, ինչպես նաև ինտերնետային երաժշտական ստեղծագործությունների և բեմադրությունների համար օգտագործվում են որպես հիմք կամ լրացուցիչ երաժշտություն։

## Մեթոդներ
Նախազգուշացումը կարող է իրականացվել սյուժեով պայմանավորված կամ գեղարվեստական իրադարձությունների օգտագործման միջոցով, որոնք ներառում են բնօրինակ երկխոսություններ, հուզական ներդրում սյուժեում, օրինակ՝ գլխավոր հերոսի, հայտնի և անհայտ այլ կերպարների մասնակցությամբ։

Վերհիշումը սյուժետային հաջորդականությունը խախտող միջոց է, որը ներկայացնում է անցյալում տեղի ունեցած կարևոր իրադարձություններ։ Դրանք կարող են բացատրել պատմության մեջ բերված կետերը, օրինակ՝ կերպարների հատկությունները, անցած դեպքերը կամ թեմաները, որոնք կարող են ազդել ընթացիկ սյուժեի վրա կամ բացահայտվել հետագայում։

Նախատեսումները ժամանակի ընթացքում առաջ են մղում սյուժեն՝ ներառելով նախկինում բացահայտված կամ նոր կերպարների հատկություններ, իրադարձություններ կամ թեմաներ։ Դրանք կարող են լրացնել կամ հարստացնել անցյալի կամ ներկայի սյուժետային կետերը։

«Չեխովի հրացանը» այն սկզբունքն է, երբ մի առարկա կամ կերպար բազմիցս ցուցադրվում է և հետո պարզվում է, որ այն կարևոր դեր է խաղում սյուժեի համար։ Այս սկզբունքը հաճախ կարող է ուղեկցվել «կեղծ հետքով», երբ ուշադրությունը միտումնավոր շեղվում է իրականությունից։

## Հարակից գաղափարներ
Նախազգուշացումը հաճախ շփոթում են այլ գրական միջոցների հետ։

Կեղծ հետքը ակնարկ է, որը նպատակ ունի մոլորեցնել լսարանին։ Նախազգուշացումը, ի տարբերություն դրա, միայն մատնանշում է հնարավոր ելքը պատմության սահմաններում և ուղղորդում է ընթերցողներին ճիշտ ուղղությամբ։

Նախատեսումը տեսարան է, որը սյուժեն տանում է ապագա՝ պատմության ընթացիկ կետից։ Այն կարող է հանդիպել գրականության, կինոյի, հեռուստատեսության կամ այլ մեդիայի մեջ։ Նախազգուշացումը երբեմն իրականացվում է կերպարների կողմից ապագայի բացահայտ կանխատեսման միջոցով։ Նախատեսումները սովորաբար ներկայացնում են տեսարաններ ոչ հաջորդական կարգով, ինչը խթանում է ընթերցողի կամ լսարանի ուշադրությունը սյուժեի վերջաբանին կամ անակնկալներին։

«Չեխովի ատրճանակը» թելադրում է, որ բոլոր ավելորդները պետք է հեռացվեն։ Ինչ վերաբերում է նախանշանին, ապա գրականագետ Գարի Մորսոնը նկարագրում է դրա հակառակը՝ թաքցնելը։ Այս մեթոդը հատուկ է Լև Տոլստոյի և Ֆյոդոր Դոստոևսկու էպիկական վեպերին և ներառում է տեսարաններ, որոնք վերջիվերջո ոչ մի առնչություն չեն ունենում սյուժեի հետ: Սա, ըստ Մորսոնի, մեծացնում է գեղարվեստական ստեղծագործության ճշմարտացիությունը, քանի որ հանդիսատեսը գիտի, որ իրական կյանքում, ի տարբերություն վեպերի, իրադարձությունների մեծ մասն իրականում աննշան է: «Կառուցվածքային անկանոնության զգացողությունը» խրախուսում է հանդիսատեսին «մեկնաբանել և կասկածի տակ դնել այն իրադարձությունները, որոնք իրականում տեղի են ունենում»։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Գրական տերմինաբանություն
Կատեգորիա:Ֆիլմերի և վիդեոների տերմինաբանություն