Պիսկո Սոուր

**Պիսկո Սոուր,** պերուական ծագման ալկոհոլային կոկտեյլ, որը բնորոշ է ինչպես պերուական, այնպես էլ չիլիական խոհանոցին։ Խմիչքի անվանումը ծագել է  բառից, որը թարգմանաբար նշանակում է կոնյակ։ Պերուական խմիչքը պատրաստված է կոնյակից, թարմ քամած լայմի հյութից, օշարակից, սառույցից,  ից և ձվի սպիտակուցից։ Չիլիական տարբերակը նման է իրականին, սակայն իր մեջ չի ներառում ձվի սպիտակուցը։ Կոկտեյլի այլ տարբերակները ներառում են տարբեր մրգեր, ինչպիսիք են արքայախնձորը կամ բույսեր, ինչպիսիք են կոկայի տերևները։

Պատմաբաններն ու ըմպելիքների փորձագետները համաձայն են, որ կոկտեյլը, ինչպես հայտնի է այսօր, հորինվել է 1920-ականների սկզբին Պերուի մայրաքաղաք Լիմայում, ամերիկացի բարմեն Վիկտոր Վոգեն Մորիսի կողմից։  Մորիսը թողել է Միացյալ Նահանգները 1903 թվականինա, որպեսզի աշխատի Պերուի կենտրոնում գտնվող Սերրո դե Պասկո քաղաքում։ 1916 թվականին նա բացեց Morris' Bar-ը Լիմայում, և նրա սրահը արագորեն դարձավ հայտնի վայր պերուացի բարձր դասի և անգլախոս օտարերկրացիների համար։ Պիսկո Սոուրի մասին ամենահին հայտնի հիշատակումները կարելի է գտնել թերթերի և ամսագրերի գովազդներում, որոնք թվագրվում են 1920-ականների սկզբին։ Դրանք գրվել են  Պերուում և Չիլիում հրատարակված Մորիսի և նրա բարերի համար։ Մինչև այսօրվա բաղադրատոմսն ունենալը խմիչքը ենթարկվեց մի քանի փոփոխության, Մարիո Բրյուժեն՝ պերուացի բարմեն, ով աշխատում էր Morris' Bar-ում, ստեղծեց ժամանակակից պերուական բաղադրատոմսը կոկտեյլի համար 1920-ականների վերջին՝ խառնուրդին ավելացնելով  և ձվի սպիտակուցը։

Կոկտեյլների գիտակները Պիսկո Սոուրը համարում են հարավամերիկյան դասական խմիչք:  Չիլին և Պերուն երկուսն էլ պնդում են, որ պիսկո սոուրը իրենց ազգային ըմպելիքն է։  հետևաբար, այն դարձել է լատինաամերիկյան ժողովրդական մշակույթի կարևոր և հաճախ քննարկվող թեմա։ Լրատվամիջոցների աղբյուրները և վեճը մեկնաբանող հայտնի մարդիկ հաճախ արտահայտում են իրենց նախապատվությունը մեկ կոկտեյլ տարբերակին մյուսի նկատմամբ, երբեմն պարզապես հակասություններ առաջացնելու համար։ Որոշ  արտադրողներ նշել են, որ հակասությունները նպաստում են խմիչքի նկատմամբ հետաքրքրության զարգացմանը։ Պիսկոի երկու տեսակները և թթու պատրաստելու ոճի երկու տատանումները տարբերվում են ինչպես արտադրության մեջ, այնպես էլ համով։ Պերուն ամեն տարի փետրվարի առաջին շաբաթ օրը նշում է կոկտեյլի օրը։

## Անուն
*Սոուր* տերմինը վերաբերում է խառը ըմպելիքներին, որոնք պարունակում են հիմնականում լիկյոր, կիտրոնի կամ կրաքարի հյութ և քաղցրացուցիչ:  *Պիսկոն* վերաբերում է կոկտեյլի մեջ օգտագործվող հիմնական լիկյորին։ Ալկոհոլային խմիչքի նկատմամբ կիրառվող բառը գալիս է պերուական Պիսկո նավահանգստից։ *Լատինական Ամերիկան և Կարիբյան ծովը* գրքում պատմաբան Օլվին Բլուեն և քաղաքական աշխարհագրագետ Բրայան Բլուեթը նկարագրում են խաղողի այգիների զարգացումը վաղ գաղութատիրական Պերուում և ինչպես է տասնվեցերորդ դարի երկրորդ կեսին ոգելից խմիչքի շուկան ձևավորվել հանքարդյունաբերության աճող բնակավայրերի պահանջարկի պատճառով։ Անդերում ավելի թունդ խմիչքի հետագա պահանջարկը ստիպեց, որ Պիսկոն և մոտակա Իկա քաղաքը հիմնեն թորման գործարաններ «գինին կոնյակի վերածելու համար»  և ապրանքը ստացավ այն նավահանգստի անվանումը, որտեղից այն թորվում և արտահանվում էր։

## Պատմություն
### Նախապատմություն
[alt=Aerial photograph|աջից|մինի|[Plaza de toros de Acho (Լիմա)՝ Ամերիկա մայրցամաքի ամենահին ցլահրապարակը, որտեղ վաճառվել է «pisco sour»-ի նախորդը։]]
Առաջին խաղողի վազերը բերվել են Պերու՝ 16-րդ դարում Իսպանիայի կողմից նրա նվաճումից անմիջապես հետո։ Իսպանացի մատենագիրները նշում են, որ Հարավային Ամերիկայում առաջին գինեգործությունը տեղի է ունեցել Կուսկոյի Մարկաուասի *[[Hacienda|հացիենդաում]]*։  16-րդ և 17-րդ դարերի Ամերիկաների ամենամեծ և ամենահայտնի խաղողի այգիները հիմնվել են Պերուի հարավ-կենտրոնական Իկա հովտում։ 1540-ական թվականներին Բարտոլոմե դե Տերազասը և Ֆրանցիսկո դե Կարաբանտեսը խաղողի այգիներ են տնկել Պերուում։  Carabantes-ը նաև խաղողի այգիներ հիմնեց Իկայում, որտեղ Անդալուսիայի և Էքստրեմադուրայի իսպանացիները խաղողի վազեր ներմուծեցին Չիլի:

Արդեն 16-րդ դարում Չիլիում և Պերուում իսպանացի վերաբնակիչները սկսեցին ֆերմենտացված խաղողից թորած ագվարդիենտե արտադրել։  Առնվազն 1764 թվականից ի վեր պերուական aguardiente-ն կոչվում էր Պիսկո իր նավահանգստի անունով. անվան օգտագործումը Aguardiente-ի համար այնուհետև տարածվեց Չիլիում։  Պիսկո արտադրելու և շուկա հանելու իրավունքը, որը դեռ պատրաստվում է Պերուում և Չիլիում, երկու երկրների միջև շարունակական վեճերի առարկա է:

Ըստ պատմաբան Լուչիանո Ռևորեդոյի ՝ լայմով պիսկոն պատրաստելը թվագրվում է դեռևս 18-րդ դարում։ Նա իր պնդումը հիմնավորում է *[[Mercurio Peruano|Mercurio Peruano-]]* ում հայտնաբերված աղբյուրի վրա, որը մանրամասնում է Լիմայի *[[Plaza de toros de Acho|Plaza de toros de Acho-ի Plaza de toros de Acho-]]* ում՝ Ամերիկա մայրցամաքի ամենահին ցլահրապարակում, Aguardiente-ի արգելքը։ Այդ ժամանակ խմիչքը կոչվում էր *«Punch»* ( Punch ) և վաճառվում էր ստրուկների կողմից։ Revoredo-ն այնուհետև պնդում է, որ այս ըմպելիքը ծառայել է որպես կալիֆորնիայի pisco-ի նախորդը, որը հորինել է Դունկան Նիկոլը Սան Ֆրանցիսկոյի (Կալիֆորնիա) Bank Exchange Bar-ում։ Համաձայն 1921 թվականի *«West Coast Leader»* -ի՝ Պերուի անգլալեզու թերթի նորությունների տեսահոլովակի, Սան Ֆրանցիսկոյի Barbary Coast-ի կարմիր լույսերի թաղամասում գտնվող սրահը հայտնի էր «Pisco»-ի թթուներով «հին նախավոլստադյան օրերում»։  Խոհարարական փորձագետ Դուգգան Մակդոնելը գտնում է, որ դա վերագրում է Սան Ֆրանցիսկոյում պիսկո կոկտեյլի ժողովրդականությունը, որը թվագրվում է դեռևս 1906 թվականի Բարբարի ավերիչ երկրաշարժից առաջ:  Պիսկոյի բաղադրատոմսը, ներառյալ ձվի սպիտակուցները, գտել է հետազոտող Նիկո Վերան 1903 թվականին պերուական խոհարարական ձեռնարկում, *Manual de Cocina a la Criolla* ; հետևաբար, McDonnell-ը գտնում է, որ «միանգամայն հնարավոր է, որ կոկտեյլը պատրաստվել է Լիմայում՝ նախքան խոհարարական գրքում ներառվելը» ։

### Ծագում
alt=Photograph of a man|աջից|մինի|Վիկտոր Մորիս, պիսկո թթու գյուտարար
Ծագել է Պերուի Լիմայից։ Այն ստեղծվել է բարմեն Վիկտոր Վոգեն Մորիսի կողմից, ով ուելսյան ծագումով հարգված մորմոնական ընտանիքից ամերիկացի է, ով տեղափոխվել է Պերու 1904 թվականին՝ աշխատելու Սերրո դե Պասկոյում գտնվող երկաթուղային ընկերությունում։   Ամերիկացիները գաղթեցին Անդյան հանքարդյունաբերության աշխույժ կենտրոն Սերրո դե Պասկո, որն այն ժամանակ Պերուի մեծությամբ երկրորդ քաղաքն էր՝ մագնատ Ալֆրեդ Վ. ՄակՔյունի կողմից ստեղծված բիզնես ձեռնարկություններում աշխատելու համար։ Մորիսը, ով աշխատում էր որպես ծաղկի խանութի մենեջեր Սոլթ Լեյք Սիթիում, միացավ McCune-ի նախագծին՝ կառուցելու այն, ինչ այն ժամանակ աշխարհում ամենաբարձր բարձրության երկաթգիծն էր և հեշտացնելու քաղաքից իր թանկարժեք մետաղների արտահանումը։ 1904 թվականի հուլիսին երկաթուղու ավարտի տոնակատարությունների ժամանակ Մորիսը, որին հանձնարարված էր վերահսկել տոնակատարությունները, հիշեց, որ առաջին անգամ պիսկոն խառնել է կոկտեյլ ըմպելիքի մեջ այն բանից հետո, երբ մոտ 5000 ամերիկացի և պերուացի ներկաներ սպառել են բոլոր հասանելի բանալիները։

Մորիսն իր պերուացի կնոջ և երեք երեխաների հետ տեղափոխվել է Պերուի մայրաքաղաք Լիմա 1915 թվականին։ Մեկ տարի անց նա բացեց  անգլ՝ Morris' Bar ը, որը հայտնի դարձավ ինչպես պերուացի բարձր դասի, այնպես էլ անգլախոս օտարերկրացիների շրջանում։   Մորիսը, ով հաճախ փորձեր էր անում նոր ըմպելիքների հետ, մշակեց  Պիսկո Սոուրը:  Չիլիացի պատմաբան Գոնսալո Վիալ Կորեան նույնպես Pisco Sour-ի գյուտը վերագրում է *Gringo* Morris-ին պերուական Morris Bar-ից, սակայն փոքր տարբերությամբ նրան անվանել է William Morris: 

Որոշ անհամապատասխանություններ կան այն Մորիսի կոկտեյլը ստեղծելու ճշգրիտ ամսաթվի վերաբերյալ։ Միքսոլոգ Դեյլ Դե Գրոֆը պնդում է, որ ըմպելիքը հայտնագործվել է 1915 թվականին  սակայն այլ աղբյուրներ պնդում են, որ դա տեղի է ունեցել 1920-ական թվականներին։  Չիլիական *[[El Mercurio]] Online* թերթը մասնավորապես պնդում է, որ պատմաբանները ըմպելիքի գյուտի տարեթիվը վերագրում են 1922 թվականին՝ հավելելով, որ «մի գիշեր Մորիսը զարմացրել է իր ընկերներին նոր ըմպելիքով, որը նա անվանել է *Սոուրի*, բանաձև, որը  պերուական *պիսկոի*  ամերիկյան *[[Sour (cocktail)|թթուների]]* հետ խառնուրդն է»։ (իսպաներեն. « *Una noche Morris sorprendió a sus amigos con una nueva bebida a la que llamó pisco sour, una fórmula que funde lo peruano del pisco con el 'sour' estadounidense* »):
alt=Snippet of an old newspaper|ձախից|մինի|Morris' Bar and Register-ի գովազդ
Նախնական բաղադրատոմսը պարզ կոկտեյլն էր։  Ըստ պերուացի հետազոտող Գիլերմո Տորո-Լիրայի՝ «ենթադրվում է, որ դա եղել է պիսկոյի անմշակ խառնուրդ՝ կրաքարի հյութով և շաքարով, ինչպես այդ օրերի թթու վիսկին»։  Քանի որ կոկտեյլի բաղադրատոմսը շարունակում էր զարգանալ, կարծիքների մատյանը ցույց է տալիս, որ հաճախորդները մեկնաբանել են խմիչքի անընդհատ բարելավվող համը։ Բաղադրատոմսի ժամանակակից պերուական տարբերակը մշակվել է Մարիո Բրյուժեի կողմից ով աշխատել է Մորիսի հսկողության ներքո՝ սկսած 1924 թվականի հուլիսի 16-ից։ Բրյուժեի բաղադրատոմսը խառնուրդին ավելացրեց Angostura  և ձվի սպիտակուցը։ Լրագրող Էրիկա Դյուեսին գրում է, որ Բրյուժեի նորարարությունը կոկտեյլին ավելացրել է «մետաքսյա հյուսվածք և փրփրուն գլուխ»։ 

Մորիսն օգտագործում էր տարբեր մեթոդներ՝ գովազդելու իր բարն ու գյուտը։ Պիսկոյի մասին ամենահին հիշատակումը  պերուական *Hogar* ամսագրի 1920 թվականի սեպտեմբերի համարում է։  Մեկ այլ հին գովազդ հայտնվում է պերուական *Mundial* ամսագրի 1921 թվականի ապրիլի 22-ի համարում։ Ամսագրում ոչ միայն այն նկարագրված է որպես սպիտակ գույնի ըմպելիք, այլև դրա գյուտը վերագրվում է «Mister Morris»-ին։ Ավելի ուշ՝ 1924 թվականին, Մորիսի ընկեր Նելսոն Ռունսվելի օգնությամբ բարը գովազդեց իր տեղանքն ու գյուտը Վալպարաիսոյում։ Գովազդը ցուցադրվել է Վալպարաիսոյի *South Pacific Mail* թերթում, որը պատկանում է Rounsevell-ին։ 1927 թվականին Morris' Bar-ը լայն տարածում գտավ իր կոկտեյլներով, մասնավորապես՝ պիսկո թթուներով։ Բրեդ Թոմաս Փարսոնսը գրում է, որ «Մորիս բարի գրանցամատյանը լցված էր այցելուների բարձր գովասանքով, ովքեր հիացած էին ըմպելիքով»:

Morris' Bar-ի նշանավոր մասնակիցների թվում էին գրողներ Աբրահամ Վալդելոմարը և Խոսե Մարիա Էգուրենը, արկածախնդիրներ Ռիչարդ Հալիբերթոնը և Դին Իվան Լամբը, մարդաբան Ալֆրեդ Քրոբերը և գործարարներ Էլմեր Ֆոսեթը և Խոսե Լինդլին։ Իր հուշերում Լամբը հիշում է իր տպավորությունը Morris' Bar-ում, մեկնաբանելով, որ այն «հաճելի զովացուցիչ ըմպելիքի համ ուներ» և որ նա ապակողմնորոշված էր զգում երկրորդը խմելուց հետո, չնայած բարմենի խիստ առարկությանը, որ մեկը սովորաբար բավարար է։

### Տարածումը
Ժամանակի ընթացքում մոտակա բարերի մրցակցությունը և Վիկտոր Մորիսի առողջության վատթարացումը հանգեցրին նրա ձեռնարկության անկմանը։ Իր վատթարացող սահմանադրության պատճառով Մորիսի բարմենների մեծ մասը հեռացան։ Մոտակա մրցակիցները, ինչպիսիք են Hotel Bolívar-ը և Country Club Lima Hotel-ը հաճախորդներին հեռացնում էին Morris' Bar-ից։ Ավելին, Տորո-Լիրան հայտնաբերել է, որ Մորիսն իր նախկին բարմեններից չորսին մեղադրել է մտավոր սեփականության գողության մեջ այն բանից հետո, երբ նրանք մեկնել են աշխատելու այս մրցակից հաստատություններից մեկում։ 1929 թվականին Մորիսը հայտարարեց սնանկության մասին և փակեց իր սրահը։ Մի քանի ամիս անց՝ հունիսի 11-ին, Վիկտոր Վոգեն Մորիսը մահացավ ցիռոզից։
[alt=Photograph of a white five-story building|աջից|մինի|[Hotel Bolívar|Hotel Bolívar- ը Լիմայի մի քանի հյուրանոցներից է, որոնք դեռևս մատուցում են *պիսկո թթու* կոկտեյլ Morris' Bar-ի փակումից հետո:]]
Պատմաբան Լուիս Ալբերտո Սանչեսը գրում է, որ այն բանից հետո, երբ Մորիսը փակեց իր բարը, նրա բարմեններից ոմանք հեռացան աշխատելու այլ վայրերում։ Բրյուժեն սկսեց աշխատել որպես բարմեն մոտակա Grand Hotel Maury հյուրանոցում, որտեղ նա շարունակեց մատուցել իր պիսկո թթու բաղադրատոմսը։ Խմիչքի հետ կապված նրա հաջողությունը հանգեցրեց նրան, որ հյուրանոցը Maury-ն ասոցացվի որպես pisco sour-ի բնօրինակ տուն։ Սանչեսը, ով իր պատանեկության տարիներին հաճախում էր նաև Morris' Bar, իր հուշերում գրում է, որ Մորիսի երկու այլ աշակերտուհիներ՝ Լեոնիդաս Սիսներոս Արտետան և Ավգուստո Ռոդրիգեսը, բացել են իրենց սեփական բարերը։ 

Քանի որ Մորիսի մյուս նախկին աշակերտները աշխատանք գտան այլուր, նրանք նաև տարածեցին պիսկո սոուրի բաղադրատոմսը։ Առնվազն 1927 թվականից ի վեր, պիսկոն սկսեցին վաճառել Չիլիում, հատկապես Club de la Unión- ում, բարձրակարգ ջենթլմենների ակումբում Սանտյագոյի կենտրոնում։ 1930-ականներին ըմպելիքը մտավ Կալիֆոռնիա ՝ հասնելով մինչև Սան Ֆրանցիսկո քաղաք։  Ռեստորատոր Վիկտոր Ժյուլ Բերժերոն կրտսերը հիշում է, որ 1934 թվականին Օքլենդում գտնվող Trader Vic-ի օրիգինալ տիկի բարում պիսկո է մատուցել մի ճանապարհորդի, ով կարդացել էր կոկտեյլի մասին *[[Life]]* ամսագրում։  Առնվազն 1960-ականների վերջին կոկտեյլը նույնպես գտավ իր ճանապարհը դեպի Նյու Յորք։ 

## Պատրաստում և տարբերակներ
[alt=Painting of a man on horseback leading two pack animals|ձախից|մինի|Pisco-ն փոխադրվել է [Ica, Peru|Պերուի Իկա քաղաքից համանուն կավե տարաներով: Աֆրո-պերուացի նկարիչ Պանչո Ֆիերոյի ջրաներկ նկարը]]
Սննդամթերքի գրող և քննադատ Դանիել Ջոելսոնը պնդում է, որ պիսկո թթու տարբերակների միջև հիմնական տարբերությունն այն է, որ պերուացիները հիմնականում ներառում են ձվի սպիտակուցներ, մինչդեռ չիլիացիները՝ ոչ։ Բարմենների միջազգային ասոցիացիայի վարկածը, որն իր « Նոր դարաշրջանի ըմպելիքների » շարքում դասում է պիսկո սոուրը, նման է պերուական տարբերակին, բայց այն տարբերությամբ, որ այն օգտագործում է կիտրոնի հյութ՝ կրաքարի հյութի փոխարեն և չի տարբերվում։ երկու տարբեր տեսակի պիսկոներից։

Զգալի տարբերություններ կան կոկտեյլներում օգտագործվող պիսկոյի մեջ։ Ըստ սննդի և գինու փորձագետ Մարկ Սպիվակի, տարբերությունն այն է, թե ինչպես են արտադրվում երկու ըմպելիքները. մինչդեռ «Չիլիական պիսկոն զանգվածային է արտադրվում», պերուական տարբերակը «պատրաստվում է փոքր խմբաքանակներով»։ Կոկտեյլների պատմաբան Էնդրյու Բորերն իր համեմատությունը կենտրոնացնում է համի վրա՝ պնդելով, որ «[i]Պերուում պիսկոն պատրաստվում է կաթսայի մեջ, թորած և չհնեցված։ Այն շատ նման է գրապպային։ Չիլիում, պիսկոն։ պատրաստված է սյունակի մեջ և հնեցված է փայտից, այն նման է շատ թեթև կոնյակի .  Չիլիացի էնոլոգ Պատրիսիո Տապիան ավելացնում է, որ թեև չիլիացի պիսկո արտադրողները սովորաբար խառնում են խաղողի պաշարները, պերուացի արտադրողներն ունեն պիսկոների հատուկ տեսակներ, որոնք օգտագործում են վազերի անուշաբույր հատկությունները, ինչպիսիք են Դեղին Մուսկատը և Իտալիան։ Tapia-ն եզրակացնում է, որ սա է պատճառը, որ պերուական պիսկո շշերը նշում են իրենց խաղողի բերքահավաքի տարին, իսկ չիլիական տարբերակները՝ ոչ։

Pisco sour-ի տատանումները գոյություն ունեն Պերուում, Բոլիվիայում և Չիլիում։ Պերուում կան կոկտեյլի հարմարեցումներ՝ օգտագործելով մրգեր, ինչպիսիք են *[[Passiflora edulis|մարակույան]]* (սովորաբար հայտնի է որպես կրքի մրգեր), *[[Physalis peruviana|ագուայմանտոն]]* և խնձոր, կամ ավանդական բաղադրիչներ, ինչպիսիք են կոկայի տերևը։ Lima's Hotel Bolivar-ը մատուցում է կոկտեյլի ավելի մեծ տարբերակը, որը կոչվում է *pisco sour catedral*, որը հորինվել է մոտակա կաթոլիկ տաճարից ժամանող շտապ հյուրերի համար։ Չիլիում տարբերակները ներառում են ají Sour (կծու կանաչ չիլիով), մանգո թթու ( մանգոյի հյութով) և sour de campo (կոճապղպեղով և մեղրով)։ Բոլիվիայում Yunqueño տարբերակը (իր Յունգասի շրջանից ) փոխարինում է լայմի նարնջի հյութով։ 

Pisco sour-ի նման կոկտեյլներ կան Չիլիում և Պերուում։ Չիլիական պիսկոլան պատրաստվում է պիսկոն կոլայի հետ խառնելով։  Հյուսիսային Պերուում տարածված Algarrobina կոկտեյլը պատրաստվում է պիսկոյից, խտացրած կաթից և պերուական *[[Prosopis humilis|ալգարոբա]]* ծառի հյութից։  Պիսկոյի վրա հիմնված այլ պերուական կոկտեյլներ ներառում են *չիլկանոն* (պատրաստված պիսկոյով և կոճապղպեղով ) և *կապիտանը* (պատրաստված պիսկոյով և վերմուտով )։  Մեկ այլ նմանատիպ կոկտեյլ, Միացյալ Նահանգներից, Կալիֆորնիայի պիսկո փանշն է, որն ի սկզբանե պատրաստված էր պերուական պիսկոյից, արքայախնձորից և կիտրոնից։

## Հանրաճանաչություն
[alt=Photograph|աջից|մինի|Արգենտինայի նախագահ [Քրիստինա Ֆեռնանդես դե Կիրշներ|Քրիստինա Ֆերնանդեսը և Պերուի նախագահ Ալան Գարսիան պիսկոյի թթուով կենաց են խմել Պերուի Կառավարական պալատում 2010 թ.]]
Duggan McDonnell-ը նկարագրում է Պիսկո սոուրըը որպես «Լատինական Ամերիկայի ամենաէլեգանտ, փրփրուն, հավասարակշռված, պայծառ, բայց հարուստ կոկտեյլը»  Ավստրալացի լրագրող Քեյթ Շնայդերը գրում է, որ խմիչքը «այնքան հայտնի է դարձել, որ ամեն տարի փետրվարի առաջին շաբաթ օրը նշվում է Pisco Sour Day-ի միջազգային տոնակատարությունը, ինչպես նաև Facebook-ի էջը ավելի քան 600,000 հավանումներով»։ Ըստ չիլիացի ձեռնարկատեր Ռոլանդո Հինրիխս Օյարսեի՝ Իսպանիայում ռեստորան-բարի սեփականատիրոջ, «Պիսկո Սոուրը շատ միջազգային է, ինչպես Cebiche-ն» (իսպաներեն՝ « *El pisco sour es bastante internacional* »: *, al igual que el cebiche, por lo tanto no son tan desconocidos* »): 2003 թվականին Պերուն ստեղծեց « *Día Nacional del Pisco Sour* » (Պիսկո Սոուրի ազգային օր), պաշտոնական պետական տոն, որը նշվում է փետրվարի առաջին շաբաթ օրը։  2008թ. APEC-ի տնտեսական առաջնորդների հանդիպման ժամանակ Պերուն լայն տարածում գտավ իր pisco sour-ի առաջխաղացմանը։ Հաղորդվում է, որ կոկտեյլը ներկաների, հիմնականում առաջնորդների, գործարարների և պատվիրակների նախընտրած խմիչքն էր։

### Ծագման վեճ
alt=Photograph of two persons in front of a sculpture|ձախից|մինի|Մորիսը 2009 թվականին Պերուում արժանացել է կիսանդրի

Վիկտոր Վոն Մորիսը պատմաբանների մեծամասնության կողմից համարվում է կոկտեյլի հայտնագործողը։  Այնուամենայնիվ, կոկտեյլի ավանդական ծագման պատմությունը բարդ է բացահայտումներով, որոնք այլ բան են հուշում։ Հիմնվելով 1903 թվականի պերուական խոհարարական գրքի *Manual de Cocina a la Criolla-ի* բաղադրատոմսի վրա՝ հետազոտող Նիկո Վերան կարծում է, որ  ծագումը կարող է լինել ավանդական կրեոլական կոկտեյլը, որը պատրաստվել է Լիմայում ավելի քան 100 տարի առաջ»։ Ելնելով 1921 թվականի *West Coast Leader-ի* նորությունների հոդվածից՝ Մակդոնելը հնարավոր է համարում, որ պիսկո թթունն իրականում ծագել է Սան Ֆրանցիսկոյից՝ հաշվի առնելով նաև, որ այս ընթացքում քաղաքը զգացել է «կոկտեյլային ստեղծագործական պոռթկում», կոկտեյլը «առատ էր և ամենուր տարածված», և «այն փաստը, որ Պիսկոն ազդարարվում էր որպես հատուկ ոգի» քաղաքում։ 

## Ծանոթագրություններ


## Ընդհանուր ծանոթագրություններ

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* Piscosour.com&nbsp;– Website about pisco sour.
* Liquor.com&nbsp;– Detailed pisco sour preparation guide.
* Food Network&nbsp;– Video preparation of a pisco sour version.