Էդվարդ Փալմեր Թոմփսոն

**Էդվարդ Փալմեր Թոմփսոն** ()  բրիտանացի խոշոր պատմաբան, գրական հրապարակախոս, սոցիալիստ տեսաբան և պացիֆիստական ​​արշավների մասնակից։ Զգալի ներդրում է ունեցել բրիտանական և առհասարակ արևմտյան մարքսիզմի զարգացման, ինչպես նաև բրիտանական «նոր ձախերի» ձևավորման գործում՝ ակտիվորեն մասնակցելով 1950–1980-ական թվականների բրիտանական մարքսիստական ​​միջավայրի քննարկումներին։ Նա բազմաթիվ գիտական ​​գրքերի հեղինակ է, այդ թվում՝ Ուիլյամ Մորիսը (1955 թվական.), Ուիլյամ Բլեյքը (1993 թվական) և   գիտաֆանտաստիկ երգիծական վեպի՝ «Սիկաոսայի փաստաթղթերը»։

## Կենսագրություն
Ծնվել է միսիոներների ընտանիքում: Նրա հայրը՝ Էդվարդ Ջոն Թոմփսոնը, բանաստեղծ էր, բենգալերենից թարգմանիչ և Ռաբինդրանաթ Թագորի կենսագրության հեղինակ։ Ավագ եղբայրը՝ լեզվաբան և սպա Ուիլյամ Ֆրենկ Թոմփսոնը, նույնպես Մեծ Բրիտանիայի կոմունիստական ​​կուսակցության անդամ էր, որը շուտով բռնվելու և գնդակահարվելու էր Բուլղարիայում՝ տեղի հակաֆաշիստական ​​պարտիզաններին աջակցելու գործողության ժամանակ։

1946 թվականին Է. Պ. Թոմսոնը Էրիկ Հոբսբաումի, Քրիստոֆեր Հիլլի, Ռոդնի Հիլթոնի և այլոց հետ օգնեց ստեղծել Մեծ Բրիտանիայի Կոմունիստական ​​կուսակցության Պատմաբանների խումբը, որը 1952 թվականից հրապարակում էր սոցիալական պատմության «Անցյալ և ներկա» ամսագիրը։ 1948 թվականին նա ամուսնացել է կոմունիստ պատմաբան Դորոթի Թաուերսի հետ։

1956 թվականի հունգարական իրադարձություններից հետո լքելով Մեծ Բրիտանիայի Կոմունիստական ​​կուսակցությունը, նա հանդես եկավ «սոցիալիստական ​​հումանիզմի» դիրքերից՝ ընդդեմ դրա մի շարք քաղաքական և գաղափարական պոստուլատների և գործնական քայլերի (միաժամանակ պահպանելով լավ գիտական ​​և մարդկային հարաբերություններ նրա որոշ անդամների հետ։

Միևնույն ժամանակ, Թոմփսոնը  բրիտանական լեյբորիստական ​​կուսակցության քաղաքականությանը հետևողական քննադատ էր։ Նա  արմատական ​​ընդդիմություն էր 1980-ականներին վարչապետ Մարգարետ Թետչերի կառավարության կողմից իրականացվող պահպանողական-նեոլիբերալ շրջադարձի: Նա, մասնավորապես, այդ ժամանակահատվածում եղել է հակամիջուկային շարժման ակտիվ մասնակից ու խոսնակ։

Թոմփսոնը բրիտանական «The New Reasoner», «Socialist Register» և «New Left Review» ամսագրերի հիմնադիրներից էր (որի խմբագրությունից, սակայն, նա հեռացավ 1960-ականների կեսերին, Փերի Անդերսոնի հետ վեճից հետո): 1971 թվականին հրաժարական տալով Ուորվիքի համալսարանից՝ ի նշան բողոքի ակադեմիայի առևտրայնացման դեմ, նա շարունակեց դասախոսել որպես հրավիրյալ պրոֆեսոր (այդ թվում՝ ԱՄՆ-ում), բայց էլ ավելի ակտիվացավ վիճաբանության հոդվածներ հրապարակելով։ «Տեսության աղքատությունը» (1978) աշխատության մեջ նա կտրուկ քաղաքականություն է վարում Լուի Ալտյուսերի ստրուկտուրալիստական ​​մարքսիստական ​​դպրոցի հետ՝ պաշտպանելով մարքսիզմի հումանիստական ​​ընթերցումը և պատմական մատերիալիզմի սկզբունքները։

Ամենակարևոր պատմական հայեցակարգը, որը ճանաչում բերեց Թոմփսոնին գիտական ​​հանրության մեջ և նկատելի ազդեցություն ունեցավ ժամանակակից բրիտանական պատմագրության վրա, որը հիմնականում ուղղված էր դեպի մարքսիզմ, նրա «բարոյական տնտեսության» հայեցակարգն էր, որը ներառում էր հանրաճանաչ գաղափարներ այն մասին, թե ինչն է օրինական և ինչն է անօրինական. դա հասարակության որոշ անդամների ավանդական սոցիալական նորմերի, տնտեսական գործառույթների, պարտականությունների և հատուկ պարտավորությունների գաղափարն էր: Թոմփսոնն այս գաղափարների հանրագումարն անվանում է «աղքատների բարոյական տնտեսություն»։ Արտադրության և առևտրի վերաբերյալ հիմնարար բարոյական հասկացությունների կոպիտ խախտումները անկարգություններ են առաջացրել այնքան հաճախ, որքան իրական կարիքը: Ապստամբների պահանջների և նրանց բոլոր գործողությունների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ նրանց հիմնական նպատակն էր վերականգնել այս «բարոյական տնտեսության» նորմերի խստիվ պահպանումը։

Սեսիլիա Միլլերի երկրորդ գիրքը՝ «Լուսավորություն և քաղաքական գեղարվեստական ​​գրականություն. ամենօրյա ինտելեկտուալը» (2016), նախատեսված է որպես հարգանքի տուրք Է. Պ. Թոմսոնի «Անգլիական բանվոր դասակարգի ստեղծումը» (1963):

## Ծանթագրություններ


## Գրականություն
* 

Կատեգորիա:Անգլիացի հումանիստներ
Կատեգորիա:Անգլիացի պատմաբաններ
Կատեգորիա:Բրիտանացի պատմաբաններ
Կատեգորիա:Բրիտանացի սոցիալիստներ
Կատեգորիա:Կոմունիստներ
Կատեգորիա:Հակապատերազմական ակտիվիստներ
Կատեգորիա:Պատմության տեսություններ