Ֆրենսիս Ֆարմեր

**Ֆրենսիս Էլենա Ֆարմեր (**, **)** **,** ամերիկացի դերասանուհի։ Իր կարիերայի ընթացքում նա նկարահանվել է տասնյակից ավելի գեղարվեստական ֆիլմերում և Բրոդվեյի երեք նշանակալի պիեսներում։ Ֆարմերը հետմահու ավելի մեծ ճանաչում ձեռք բերեց նյարդային խանգարման և հինգ տարի պետական հոգեբուժարանում հարկադիր հոսպիտալացման համար։ Ասում էին, որ նա տառապել է բռնության ենթարկվելու հետևանքով, ինչը մնացել է բազմաթիվ վիճաբանությունների և ենթադրությունների առարկա։

Վաշինգտոն նահանգի Սիեթլ քաղաքում ծնված Ֆարմերը սկսել է խաղալ բեմական ներկայացումներում դեռևս Վաշինգտոնի համալսարանում եղած ուսանողական տարիներին։ Ավարտելուց հետո նա սկսել է հանդես գալ թատերական ներկայացումներում, նախքան 1935 թվականի սեպտեմբերին իր 22-րդ տարեդարձին Paramount Pictures-ի հետ կինոպայմանագիր կնքելը։

Նա իր կինոդեբյուտը կատարել է «Չափազանց շատ ծնողներ» (1936) B կատեգորիայի ֆիլմում, որին հաջորդել է մեկ այլ B կատեգորիայի «Սահմանային թռիչք» ֆիլմը, նախքան Բինգ Քրոսբիի հետ գլխավոր դերը ստանալը «Վեսթերն Ռիթմը լեռնաշղթայի վրա» (1936) մյուզիքլում: Դժգոհ լինելով ստուդիայի կողմից իրեն տրված հնարավորություններից՝ Ֆարմերը 1937 թվականին վերադարձավ թատրոն, նախքան Նյու Յորքի «Group Theatre»-ի կողմից բեմադրված Քլիֆորդ Օդեցի «Ոսկե տղա» պիեսի Բրոդվեյի բեմադրությանը մասնակցելու նկարահանվելը։ Դրանից հետո նա 1939 թվականին բեմադրեց Էլիա Կազանի ռեժիսորությամբ Բրոդվեյի երկու ներկայացում, սակայն դեպրեսիայի դեմ պայքարի պատճառով նա հրաժարվեց մասնակցել Էռնեստ Հեմինգուեյի հետագա բեմականացմանը։

Ֆարմերը վերադարձավ Լոս Անջելես, որտեղ երկրորդական դերեր ստացավ «Աշխարհի պրեմիերա» կատակերգությունում և «Կենդանիների շարքում» ֆիլմում (երկուսն էլ՝ 1941թ.): 1942 թվականին նրա՝ իբր անկանոն վարքագծի մասին հրապարակումները սկսեցին տարածվել, և մի քանի ձերբակալություններից ու հոգեբուժական հաստատություններում հարկադիր տեղավորումներից հետո Ֆրենսիս Ֆարմերի մոտ ախտորոշվեց պարանոյալ շիզոֆրենիա։

Ընտանիքի՝ հատկապես մոր պահանջով նա հարկադիր տեղավորվեց իր հայրենի նահանգ Վաշինգտոնի հոգեբուժական հաստատություններից մեկում, որտեղ որպես հիվանդ մնաց մինչև 1950 թվականը։ Ֆրենսիս Ֆարմերը փորձեց վերադառնալ դերասանական գործունեությանը՝ հիմնականում հանդես գալով որպես հեռուստահաղորդավար Ինդիանապոլիսում՝ իր սեփական «Frances Farmer Presents» հաղորդաշարով։ Նրա վերջին կինոդերը եղել է 1958 թվականի դրամայում՝ «The Party Crashers»։ 1960-ականների մեծ մասը նա երբեմն մասնակցել է տեղական թատերական բեմադրություններին, որոնք իրականացվում էին Purdue University-ի կողմից։ 1970 թվականի գարնանը նրա մոտ ախտորոշվեց կերակրափողի քաղցկեղ, որի հետևանքով նա մահացավ 1970 թվականի օգոստոսի 1-ին՝ 56 տարեկան հասակում։

Մահվանից հետո հաջորդ տասնամյակում Ֆրենսիս Ֆարմերը դարձավ երկու բարձրագույն գրքերի կենտրոնական կերպարը, որոնք անդրադառնում էին այն տարիներին, երբ նա գտնվում էր հոգեբուժական հաստատություններում։ «Will There Really Be a Morning?» (1972) գիրքը ինքնակենսագրություն էր, որը մասամբ գրվել էր ընկերոջ օգնությամբ։ Այդ գրքում նա պնդում էր, որ ենթարկվել է շարունակական և սարսափեցնող ֆիզիկական բռնությունների։ Այնուհետև Սիեթլի լրագրող William Arnold-ը հետաքննեց գրքում ներկայացված պնդումները՝ իր սեփական վեպի՝ «Shadowland» (1978) համար, որտեղ հեղինակը փորձել է վերականգնել նրա հոգեբուժական հաստատման և ենթադրյալ վատ վերաբերմունքի շուրջ եղած ավելի լայն պատմությունը։

Այս գրքերը Ֆրենսիս Ֆարմերի վերաբերյալ ներկայացնում էին էապես տարբեր պատկերացումներ, որոնցից յուրաքանչյուրի որոշ տարրեր վիճարկվում էին, սակայն դրանք միասին ստեղծեցին նրա կյանքի նկատմամբ ուժեղ հետմահու հետաքրքրություն։ Հաջորդող չորս տասնամյակների ընթացքում այդ հետաքրքրությունը հանգեցրեց նրա մասին երեք լիամետրաժ ֆիլմերի, ութ բեմական պիեսների և բազմաթիվ հանրաճանաչ երգերի ստեղծմանը։ Ինչպես օրինակ, Kurt Cobain-ի 1993 թվականի ռոք հիմնում՝ «Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle», նա հաճախ ներկայացվում էր որպես հոգեբուժական նահատակ և ըմբոստ ֆեմինիստական ապստամբ։

## Կենսագրություն
### 1913–1935: Վաղ տարիներ
Ֆրանսիս Էլենա Ֆարմերը ծնվել է 1913 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Սիեթլում՝ Վաշինգտոն նահանգում:  Նա Քորա Լիլիանի (ծննդյան ազգանունը՝ Վան Օրնում, 1873 –1955),  պանսիոնատի օպերատորի և դիետոլոգի և իրավաբան Էռնեստ Մելվին Ֆարմերի (1874–1956) դուստրը: Հայրը ծագումով Մինեսոտա նահանգի Սփրինգ Վելլի քաղաքից էր,  իսկ մայրը՝ Օրեգոնից և պիոներների ժառանգ էր: Լիլիանի մորական տատն ու պապը՝ Ջոն և Ջեմայմա (Սքյուզ) Ռոուները, 1849 թվականին Անգլիայի Տրուրո քաղաքից տեղափոխվել էին Վիսկոնսին նահանգի Ուոլդուիք։ Ֆարմերը ուներ իրենից մեծ քույր՝ Էդիթը, մեծ եղբայր՝ Ուելսի, ինչպես նաև իրենից մեծ խորթ քույր՝ Ռիտա, որը ծնվել էր մոր առաջին ամուսնությունից: Ուեսլիի և Էդիթի ծնունդից առաջ Լիլիանը ունեցել էր ևս մեկ դուստր, որը մանկության շրջանում մահացել էր թոքաբորբից:

Երբ Ֆարմերը չորս տարեկան էր, նրա ծնողները բաժանվեցին, և մայրը երեխաների հետ տեղափոխվեց Լոս Անջելես, որտեղ ապրում էր նրա քույրը՝ Զելլան:  1925 թվականի սկզբին ընտանիքը տեղափոխվեց հյուսիս՝ Չիկո, Կալիֆոռնիա, որտեղ Լիլիանը կարիերա սկսեց սննդի հետազոտությունների ոլորտում: Չիկո ժամանելուց կարճ ժամանակ անց Լիլյանը եկավ այն եզրակացության, որ երեխաների խնամքը խանգարում է իր աշխատանքային գործունեությանը: Երեխաների մորաքույրը՝ Զելլան, նրանց ավտոմեքենայով տարավ Օրեգոն նահանգի Ալբանի քաղաք և այնտեղից նստեցրեց գնացք՝ ուղարկելով Սիեթլ՝ իրենց հոր մոտ ապրելու:
մինի|'''Ֆրանսիս Ֆարմեր'''՝ մամուլի լուսանկարում՝ ''Voice of Action'' գրական մրցույթում հաղթելու առթիվ, 1935 թվականի ապրիլի 10։
Ֆարմերի անկայուն ընտանեկան կյանքը զգալի ազդեցություն ունեցավ նրա վրա։ Ավելի ուշ նա հիշեց Սիեթլ վերադառնալու մասին. «Որոշակի իմաստով, այդ գնացքի ուղևորությունը խորհրդանշում էր իմ  մանկության ավարտը: Ես սկսեցի հասկանալ, որ մեծահասակներից կան բաներ, որոնք կարելի է ակնկալել, և կան բաներ, որոնք չի կարելի ակնկալել… մեկ տնից մյուսը տեղափոխվելը նոր հարմարվողականություն էր, նոր խառնաշփոթ, և ես փորձում էի գտնել ուղիներ՝ այդ ամենը փոխհատուցելու համար»: Հաջորդ տարի նրա մայրը վերադարձավ Սիեթլ, երբ Չիկոյում գտնվող նրա տունը այրվեց:

Սիեթլում ընտանիքը ապրում էր նույն տանը, բայց Լիլիանն ու Էռնեստը մնացին բաժանված, չնայած Լիլիանն ու Էռնեստը փորձեցին վերականգնել իրենց ամուսնությունը: 1929 թվականի աշնանը, երբ Ֆարմերը 16 տարեկան էր, Լիլիանն ու Էռնեստը ամուսնալուծվեցին, և Լիլիանը տեղափոխվեց Վաշինգտոն նահանգի Բրեմերթոն քաղաքի Փյուջեթ Սաունդի մյուս կողմում գտնվող մի տնակ։ Երեխաները մնացին իրենց հոր հետ:

Իր ինքնակենսագրականում Ֆարմերը ստեղծել է անհաճո մոր դիմանկարը՝ որպես «կոշտ կամքի տեր» կնոջ, որի «էքստրեմալությունները ստեղծեցին նվաստացուցիչ հանգամանքներ, որոնք գրեթե կործանեցին իմ կյանքը․․․․ Անկախ նրանից, թե որքան էինք մենք փորձում, երբեք չկար մի օր, որ մենք կարողանայինք իսկապես հասկանալ միմյանց։ Մանկուց ի վեր մեր հարաբերությունները լարված էին և լի էին կռիվներով։ Մեր միջև յուրաքանչյուր հանդիպում ավարտվում էր ճիչերով  հիստերայով և դռների շրխկոցով»։

1931 թվականին, երբ սովորում էր Արևմտյան Սիեթլի ավագ դպրոցի ավարտական դասարանում, Ֆարմերը ամուր բարեկամություն հաստատեց իր անգլերենի ուսուցչուհի Բել Մաքքենզիի հետ, ով ժամանակ առ ժամանակ ծառայելու էր որպես նրա խորհրդատու և վստահելի անձ իր կյանքի մեծ մասի ընթացքում։ Տպավորված «Աստված մահանում է» ակնարկով, որը Ֆարմերը գրել էր դասարանային նախագծի համար, Մաքքենզին այն ներկայացրեց հեղինակավոր Scholastic Art and Writing Awards մրցանակաբաշխությանը։  Նա շահեց առաջին մրցանակը՝ 100 դոլար, սակայն համարվելով «աթեիզմի» դրսևորում առավել պահպանողական Սիեթլի թերթերի և տեղական եկեղեցական խմբերի կողմից, քաղաքում դարձավ փոքրիկ սկանդալի պատճառ։ Իր ինքնակենսագրության մեջ Ֆարմերը աղմուկը որակել է որպես թյուրըմբռնում, իսկ էսսեն՝ որպես Ֆրիդրիխ Նիցշեի իր ընթերցանության ազդեցությամբ ստեղծված վաղաժամ փորձ՝ հաշտեցնելու իր, իր խոսքերով, «սուպերհայր» Աստծո ցանկությունը քաոսային և անաստված աշխարհի մասին իր դիտարկումների հետ։ «Նիցշեն արտահայտեց նույն կասկածները, պարզապես նա ասաց դա Gott ist tot. ()։ Սա ես կարող էի հասկանալ։ Ես չպետք է ենթադրեի, որ Աստված չկա, բայց ես չէի կարողանում գտնել իմ կյանքում որևէ ապացույց, որ Նա գոյություն ունի կամ որ Նա երբևէ որևէ հատուկ հետաքրքրություն է ցուցաբերել ինձ նկատմամբ։ Ես աթեիստ չէի, բայց անկասկած ագնոստիկ էի, և երբ 16 տարեկան էի, ես ներգրավվել էի այս տեսության մեջ»։

Ավագ դպրոցն ավարտելուց հետո Ֆարմերը ընդունվեց Վաշինգտոնի համալսարան, սկզբում մասնագիտանալով լրագրության ոլորտում։ Նա աշխատել է տարբեր աշխատանքներում՝ իր ուսման վարձը վճարելու համար, այդ թվում՝ որպես կինոթատրոնի ուղեկցորդ, մատուցողուհի, կրկնուսոիյց, օճառի գործարանում բանվոր,  ինչպես նաև որպես երգող մատուցողուհի Ռեյնիեր լեռան ազգային պարկում։

Երկրորդ կուրսում նա հանդիպեց ևս մեկ դասախոսի, որը մեծ ազդեցություն պիտի ունենար նրա կյանքի և կարիերայի վրա՝ համալսարանի երիտասարդ դրամատիկական արվեստի դասախոս Սոֆի Ռոզենշտեյնն էր։ Ֆարմերը հետագայում նրան նկարագրել է որպես «ամենահրամայական կինը, որին երբևէ ճանաչել եմ»։ Առանց նրան բեմում տեսնելու՝ Ռոզենշտեյնը Ֆարմերին համարեց բնատուր աստղ և համոզելով նրան փոխել իր մասնագիտությունը լրագրությունից դրամայի, խորհրդատվություն տրամադրեց նրա ելույթների համար Վիսկոնսինի համալսարանի մի շարք պիեսներում, այդ թվում՝ Եվրիպիդեսի «Տրոյացի Հեղինեն», 15-րդ դարի բարոյախոսական պիես «Յուրաքանչյուր մարդ» և Չեխովի «Քեռի Վանյա» պիեսներում։ 1934 թվականի վերջին նա գլխավոր դեր խաղաց Վիսկոնսինի համալսարանի Սիդնի Հովարդի «Օտար եգիպտացորեն» պիեսի բեմադրության մեջ, որը նրան արժանացրեց Սիեթլի մամուլում բարձր գնահատականների և ցուցադրվեց տասնչորս շաբաթ անընդմեջ՝ դառնալով Վիսկոնսինի համալսարանի դրամատիկական ֆակուլտետի ռեկորդ։

Նա ավարտել է համալսարանը՝ ստանալով դրամայի բակալավրի աստիճան 1935 թվականին: Այդ վերջին տարվա վերջում Ռոզենշտեյնը մշակեց մի սխեմա, որի շրջանակներում Ֆարմերի դրամատիկական բաժնի համակուրսեցիները նրա անունով բաժանորդագրություններ էին վաճառում Սիեթլի կոմունիստական ​​«Գործողության ձայնը» թերթին՝ որպես այդ թերթի կողմից անցկացվող բաժանորդագրությունների մրցույթի մաս:  Առաջին մրցանակը, որը նա հեշտությամբ շահեց, Խորհրդային Միություն ուղևորություն էր՝ համընկած մայիսմեկյան տոնակատարությունների հետ։  Ակնհայտորեն, ծրագրի նպատակն էր Ֆարմերին Նյու Յորք տեղափոխել, որտեղ Ռոզենշտեյնն ուներ թատերական կապեր, որոնք կարող էին սկսել նրա պրոֆեսիոնալ դերասանական կարիերան, ինչպես նաև նրան հնարավորություն տալ ընդլայնել իր հորիզոնները և տեսնել Մոսկվայի արվեստի թատրոնը:

Սակայն մայրը այդպես չէր մտածում և երբ չկարողացավ համոզել դստերը հրաժարվել այդ ուղևորությունից, դիմեց մամուլին։ Վիսկոնսինի համալսարանի երիտասարդ դրամատիկական աստղի պատմությունը, որը նման ճանապարհորդություն է կատարել Կոմունիստական ​​կուսակցության հովանու ներքո և մոր կտրուկ առարկություններին հակառակ, առաջին էջերում հայտնվեց «Սիեթլ Թայմս» և «Փոստ-Ինթելիջենսեր» թերթերում։ Այն արագորեն լուսաբանվեց ազգային լրատվական ծառայությունների կողմից։ Ֆարմերի տանը տեղի ունեցածը մամուլի ասուլիսում Լիլիան Ֆարմերը պարզաբանեց իր դիրքորոշումը.Ես վախենում եմ, որ կոմունիստները կազդեն իմ դստեր վրա իր երկրի դեմ՝ առանց  գիտակցելու, թե ինչ են անում.... Ես չեմ կարող հանդուրժել նրան կոմունիստական ​​գործակալությունների թևի տակ ընկնելը։ Նա չգիտի ռուսերեն։ Ես վախենում եմ, որ անմեղորեն և առանց այդ բանի հետևում ընկած քայքայիչ սկզբունքները ճանաչելու, Ֆրենսիսը իր ռուս լսարանին կներկայացվի որպես ամերիկյան համալսարանների կոմունիստ ներկայացուցիչ։ Նրանք կարող են նույնիսկ օգտագործել նրան Միացյալ Նահանգներում կոմունիստական ​​քարոզչություն տարածելու համար միջոցներ հայթայթելու համար՝ նրա սեփական երկրի կոկորդը կտրելու համար։Մեկ այլ հարցազրույցում Լիլիան Ֆարմերը քննադատեց Սոֆի Ռոզենշտեյնին և Բելլ Մաքքենզին, ասելով որ նրանք մեծ դեր են ունեցել  իր դստեր «արմատականացման» գործընթացում։ «Սիեթլցի մոր զգուշացումը» վերնագրի ներքո նա զգուշացնում էր, որ «համալսարաններն ու ավագ դպրոցները կոմունիզմի օջախներ են»  և «պետք է անհապաղ միջոցներ ձեռնարկվեն՝ դպրոցները մաքրելու արմատական ուսուցիչներից, մինչև նրանք մյուս աղջիկներին ու տղաներին շեղեն ամերիկյան գաղափարներից… Եթե ես պետք է իմ դստերը զոհաբերեմ կոմունիզմին, հույս ունեմ, որ մյուս մայրերը կփրկեն իրենց դուստրերին, նախքան նրանք մեր դպրոցներում կդառնան արմատականներ»:

Նա երդվեց, որ «եթե մնացած ամեն ինչ ձախողի, ես կպառկեմ ավտոբուսի անիվների տակ և թույլ կտամ, որ այն անցնի իմ ընկած մարմնի վրայով։ Նա երբեք չի գնա»։ Սակայն այս սպառնալիքը կյանքի չկոչվեց, և նրա դուստրը, այնուամենայնիվ, մեկնեց Խորհրդային Միություն:

Ֆարմերն իր ինքնակենսագրականում գրել է, չնայած իմ մոր աղմկոտ առարկություններին՝ 1935 թվականի ապրիլի 10-ին ավտոբուսով Սիեթլից մեկնեցի Նյու Յորք, որտեղ երեք օր կանգ  առա՝ նախքան Եվրոպա նավարկելը: Նյու Յորք ժամանելով՝ նա նկարագրեց քույր թերթի ներկայացուցչի այցը «Գործողության ձայնը» թերթին:Նա կարճահասակ, խոժոռ ու խառնաշփոթ տեսքով տղամարդ էր և չնայած իմ բողոքներին՝ համառորեն պնդում էր, որ ինձ ընթրիքի տանի... Նա առաջին մարդն էր, ում հանդիպեցի, ով բացահայտորեն ընդունում էր, որ կուսակցական անդամատոմս ունի  և ես սարսափած էի՝ լսելով նրա անհեթեթ գաղափարախոսությունները։ Նրա խոսքով՝ Ռուսաստանում գտնվելու ընթացքում ես պարտավոր էի հանդես գալ որպես համագործակցող թղթակից... Ես չափազանց հոգնած էի վիճելու համար և որքան երկար էի լսում նրա մոլեռանդ ճառերը, այնքան ավելի էի նյարդայնանում։ Նա ծրագրել էր, որ իմ կանգառի ժամանակը անցկացնեմ իրենց թերթի խմբագրությունում, որի ընթացքում պետք է ծանոթանայի իմ ռուսական ժամանակացույցին։ Քանի որ արդեն բավականաչափ  կշտացել էի նրանից ու նրա հրամաններից, վճռականորեն մերժեցի, ինչին հետևեց «Դու ինչպիսի՞ կուսակցական աշխատող ես» աղմկոտ պոռթկումը։ Երբ նրան տեղեկացրի, որ ես ոչ ոքի «ընկեր» չեմ, նա վրդովվեց, որ «Voice»-ը թույլ էր տվել կասկածելի հավատարմություն ունեցող մեկին հաղթել մրցույթում։Ֆարմերը Նյու Յորքից SS Manhattan նավով նավարկեց դեպի Սաութհեմփթոն։ Այնտեղ նա նստեց Բրեմերհաֆեն մեկնող խորհրդային նավ, իսկ այնտեղից գնացքով անցավ Կենտրոնական և Արևելյան Եվրոպայով՝ կարճատև կանգառներ կատարելով Բեռլինում, Վարշավայում և Լենինգրադում: Մոսկվա ժամանելուց հետո Ֆարմերին դիմավորեցին կոմունիստական ​​կուսակցության պաշտոնյաները և շրջայց կատարեցին, ի թիվս այլ բաների, Մեծ թատրոնում, մի քանի գործարաններում ու կոլտնտեսություններում։ Ֆարմերը ցնցված էր ծայրահեղ աղքատությամբ և մարդկային տառապանքներով։ Նրան նաև հրավիրեցին մասնակցելու Աշխատավորների միջազգային օրվա ցույցին, որտեղ նա մեկնաբանեց այն աղքատությունը, որը տեսել էր Ռուսաստանում ամենուրեք՝ վիրավորելով բարձրաստիճան կուսակցական պաշտոնյաներին։ Ֆարմերը հետագայում նշեց, որ ամբողջ այդ փորձությունը իր համար ավելի շատ փորձություն էր. այն ամրապնդեց իր անձնական վճռականությունը՝ ինչ-որ բան անելու իր կյանքում։ «Ես տեսել եմ աշխարհը, և հիմա պատրաստ եմ իմ հետքը թողնել դրա վրա», - գրեց նա տանը:

### 1935–1936: Վաղ ֆիլմեր և փառքի վերելք
աջից|մինի|Ֆարմերը հրապարակային կադրում 1938 թվականին
1935 թվականի ամռանը Խորհրդային Միությունից վերադառնալով՝ Ֆարմերը կանգ առավ Նյու Յորքում՝ հույս ունենալով սկսել թատերական կարիերա: Նա հանդիպեց իր հին համալսարանական ընկերուհուն՝ դերասանուհի Ջեյն Ռոուզի հետ և տեղափոխվեց նրա փոքրիկ բնակարանը  Upper West Side-ում։ Կարճ ժամանակ անց՝ 1935 թվականի հունիսի 25-ին, նա հանդիպեց Շեփարդ Տրաուբեի հետ, ով նրան խորհուրդ տվեց Paramount Pictures-ի  հետախույզ Օսկար Սերլինին, ով կազմակերպեց էկրանային փորձարկում: Paramount-ը նրան յոթ տարվա պայմանագիր առաջարկեց, որը Ֆարմերը ստորագրեց Նյու Յորքում՝ նրա 22-ամյակի օրը: Լոնգ Այլենդում էկրանային փորձարկումներն ավարտելուց հետո Ֆարմերը տեղափոխվեց Լոս Անջելես՝ Paramount-ում աշխատանքը սկսելու համար: Ժամանելուն պես նա ատամնաբուժական վիրահատության ենթարկվեց՝ առջևի ատամների ճեղքը շտկելու համար և երկար ժամեր անցկացրեց էկրանի փորձարկումներով և մարզումներով Paramount ստուդիայի տարածքում: 1935 թվականի նոյեմբերին նա նկարահանվեց «Չափազանց շատ ծնողներ» (1936) B կարգի ֆիլմում, որը կատակերգություն էր զինվորական դպրոցում սովորող երիտասարդ տղամարդկանց մասին: Ֆիլմը հաջողություն ունեցավ կինովարձույթում: Ֆարմերը հետագայում ֆիլմի նկարահանումները նկարագրեց որպես «ձանձրալի, մասնագիտորեն նվաստացուցիչ փորձառություն»: 1936 թվականի փետրվարին այն ավարտելուց հետո Ֆարմերն ամուսնացավ Paramount-ի պայմանագրային խաղացող Ուայքլիֆ Անդերսոնի հետ (ով փոխել էր իր անունը՝ դառնալով Ուիլյամ Անդերսոն, իսկ ավելի ուշ՝ Գլեն Էրիկսոն, և վերջապես՝ Լեյֆ Էրիկսոն՝ վիկինգ հետազոտողի անունով):  Այնուհետև նա ստացավ գլխավոր դեր «Սահմանային թռիչք» դրամայում :

Նույն թվականին Ֆարմերը նկարահանվեց իր առաջին «A» լիամետրաժ ֆիլմում՝ «Ռիթմը լեռնաշղթայի վրա», որը մյուզիքլն էր՝ Բինգ Քրոսբիի մասնակցությամբ: Նա հիշում է ֆիլմի մասին. «Ես սիրահարված էի նրան [Քրոսբիին] դեռ դպրոցական տարիներից և հիանում էի այն փաստով, որ իմ առաջին կարևոր ֆիլմում ես իրականում խաղում էի նրա գլխավոր դերը»: «Rhythm on the Range»-ը արժանացավ դրական արձագանքների և բարձրացրեց Ֆարմերի հանրային հեղինակությունը: Թողարկումից հետո Paramount Pictures-ի ղեկավար Adolph Zukor-ը զանգահարեց նրան և ասաց. «Հիմա, երբ դու դառնում ես  աստղ, պետք է սկսես քեզհամապատասխանաբար պահել»: Ֆարմերը դիմադրում էր և իր ժամանակի մեծ մասն անցկացնում էր Լորել Քենյոնում գտնվող իր տանը՝ Էրիկսոնի հետ՝ հրաժարվելով Հոլիվուդյան երեկույթներին և միջոցառումներին մասնակցելու հրավերներից: Նրան շուկայում ավելի գրավիչ դարձնելու փորձով Paramount Pictures-ը որոշեց մամուլի հաղորդագրություններում նրան ներկայացնել որպես «այն աստղը, որը չէր պատրաստվում գնալ Հոլիվուդ», շեշտադրելով նրա «էքսցենտրիկ» հագուստի ճաշակը : Ֆարմերը հետագայում գրել է, որ գոհ էր իր հագնվելու ձևից՝ նախընտրելով տաբատ կամ կիսաշրջազգեստ՝ ավելի ճոխ հագուստի փոխարեն, որը 1930-ականների Հոլիվուդի երիտասարդ բարձրացող դերասանուհուն, կարծես թե վայել կլիներ։ Սակայն նա մեկ զիջում արեց Զուկորի՝ ավելի փայլուն հագնվելու կոչերին․ Paramount Pictures-ի զգեստապահարանից գնեց թրենչ վերարկու, որը նախկինում կրել էր Marlene Dietrich-ը ստուդիայի իր նախորդ ֆիլմերից մեկում: Ֆարմերը հետագայում իր ինքնակենսագրության մեջ գրել է, որ՝ բացի թրենչ վերարկուն գնելուց, ամբողջությամբ անտեսել է Զուկորի խնդրանքը՝ ավելի «պատշաճ» հագնվելու՝ որպես Paramount Pictures-ի կինոաստղ և  ավելի ուշ սկսեց «մտածել [իր] գիտակցված հակադրության իմաստության մասին», քանի որ նրան իր վճռական վերաբերմունքով վերածել էր թշնամու:

1936 թվականի ամռանը նրան ժամանակավորապես փոխանցեցին Սեմյուել Գոլդուինին՝ նկարահանվելու **Come and Get It** ֆիլմում, որը հիմնված էր Edna Ferber-ի վեպի վրա։ Ֆիլմում նա մարմնավորում էր երկակի դեր՝ մի երիտասարդ կնոջ, որին հետապնդում էր իր մոր նախկին սիրեցյալը, ինչպես նաև հենց մորը։ Սկզբում ռեժիսոր էր նշանակված Howard Hawks-ը, սակայն արտադրության ընթացքում նրան փոխարինեց William Wyler-ը։ Ֆարմերը վրդովված էր այդ փոփոխությունից և նկարահանումների ընթացքում հաճախ բախվում էր Ուայլերի հետ։: Ֆարմերը մի առիթով ասել է, որ «Ուայլերի հետ խաղալը ստրկությանը ամենամոտ բանն է»: Իր հերթին William Wyler-ը հետագայում հայտարարել է. «Ֆրենսիս Ֆարմերի մասին ամենալավ բանը, որ կարող եմ ասել, այն է, որ նա անտանելի է»: Չնայած նրանց աշխատանքային հարաբերությունները լարված էին, Howard Hawks-ը Ֆարմերի մասին խոսում էր հիացմունքով՝ նշելով, որ նա «ավելի մեծ տաղանդ ուներ, քան որևէ մեկը, ում հետ երբևէ աշխատել եմ»: Նա նաև ասել է. «Նա, հավանաբար, ամենաազնիվ, ամենապարզ ու ամենաաշխատասեր մարդկանցից էր, ում երբևէ ճանաչել եմ»: Ֆարմերը, իր հերթին, հետագայում գրել է. «Հովարդ Հոքսը ոլորտի ամենալավ և ամենազգայուն ռեժիսորներից մեկն էր և նրա մոտեցման մեջ ոչինչ սովորական կամ կաղապարված չէր»: Պրոդյուսերները որոշեցին ֆիլմի պրեմիերան անցկացնել Սիեթլում՝ Ֆարմերի հայրենի քաղաքում:  Սակայն նա հետագայում գրել է, որ պրեմիերայի համար Սիեթլ վերադառնալու միտքը խորապես անհանգստացնում էր իրեն: Իր ինքնակենսագրության մեջ նա նշել է, որ աշխատանքից հյուծված էր և հուզականորեն դատարկված՝ հասկանալով, որ սխալ է գործել ամուսնանալով Էրիքսոնի հետ:  Պրեմիերայի ժամանակ Ֆարմերը նկատելիորեն լուռ էր և քիչ էր խոսում լրագրողների հետ, ինչի արդյունքում մամուլում հայտնվեցին լուրեր, թե նա սառն է: Այնուամենայնիվ, Come and Get It-ը արժանացավ թե՛ հանդիսատեսի, թե՛ քննադատների գովեստին, և մի շարք գրախոսություններում Ֆարմերին ներկայացրին որպես նորահայտ աստղ՝ որոշները նրան համեմատելով Greta Garbo-ի հետ:

1937 թվականին նրան ժամանակավորապես փոխանցեցին RKO ստուդիային՝ նկարահանվելու The Toast of New York ֆիլմում՝ Cary Grant-ի հետ զուգընկերությամբ: Ֆիլմի արտադրությունը անկայուն էր, քանի որ Ֆարմերը դժգոհ էր իր կերպարի վերանվանումից՝ կոպիտ աղվեսից դառնալով «Սանիբրուքից նոր եկած մի անմիտ»: Հրապարակում նա վիճում էր ռեժիսոր Rowland V. Lee-ի հետ և մամուլին տալիս էր նվաստացուցիչ հարցազրույցներ: Ավելի ուշ Գրանտը Ֆարմերի մասին ասել է. «Նա Հոլիվուդ եկավ՝ իմանալով կանոնները, բայց ընտրեց խախտել դրանք։ Նա ինքնակործան էր»: «The Toast of New York»-ից հետո, դժգոհ լինելով իր կարիերայի ուղղությունից, Ֆարմերը դիմադրում էր ստուդիայի վերահսկողությանը և նրա անձնական կյանքը գլամուրացնելու բոլոր փորձերին։ Ֆիլմի նկարահանման ժամանակ Հոլիվուդյան թղթակից Kyle Crichton-ը Collier's ամսագրում հրապարակեց հոդված՝ «I Dress as I Like» վերնագրով, որտեղ համակրանքով ներկայացնում էր Ֆարմերին՝ ընդգծելով, որ նա անտարբեր է իր հագուստի նկատմամբ և վարում է հին մոդելի «կանաչ ռոդսթեր» մեքենա: Քրայթընը գրել է նրա մասին.Նա բարձրահասակ, նիհար աղջիկ է, որն ավելի խելացի տեսք ունի, քան գեղեցիկ է, հրապարակից դուրս դիմահարդարում չի օգտագործում, ընդհանրապես չի հետաքրքրվում հագուստով և պատրաստ է դառնալ դերասանուհի, եթե Հոլիվուդը թույլ տա… Նրա հագուստի ճաշակը սարսափելի է, որովհետև աշխարհում չկա մի բան, որի նկատմամբ նա ավելի քիչ հոգատարություն ցուցաբերի։Նույն՝ 1937 թվականին, նա նկարահանվեց նաև քրեական դրամայում՝ Exclusive, որտեղ նրա խաղընկերը Fred MacMurray-ն էր, ինչպես նաև «Technicolor» արկածային ֆիլմում՝ Ebb Tide, Ray Milland-ի հետ: Frank S. Nugent-ը, «Ebb Tide»-ի իր գրախոսության մեջ, որը հրապարակվել էր The New York Times-ում, գրել է. «Ֆրենսիս Ֆարմերն ունի գեղեցիկ ուսեր, որոնք որքան էլ պատկերավոր լինեն, ստեղծված են ավելի ծանր դրամատիկական բեռ կրելու համար»:

### 1937–1941: Անցում դեպի թատրոն
մինի|Լեյֆ Էրիկսոնը և Ֆարմերը (առաջին շարքում, ձախ ծայրում) «Group Theatre»-ի անդամների հետ 1938 թվականին
Չհամաձայն լինելով ստուդիայի համակարգի սպասելիքներին և ձգտելով ամրապնդել իր հեղինակությունը որպես լուրջ դերասանուհի, Ֆարմերը 1937 թվականի ամռանը լքեց Հոլիվուդը և մեկնեց Արեւելյան ծայրամասում սեզոնային ներկայացումներ ունենալու՝ ելույթ ունենալով Վեստչեսթերում, Նյու Յորք և Վեստպորտում, Կոնեկտիկուտ: Այստեղ նրա ուշադրությունն գրավեցին ռեժիսոր Harold Clurman-ն և դրամատուրգ Clifford Odets-ը, ովքեր նրան հրավիրեցին մասնակցելու Օդեթսի պիեսի Golden Boy եռամսյա արտադրությանը, որը կազմակերպվել էր Group Theatre-ի կողմից: Paramount Pictures-ը ցանկանում էր, որ Ֆարմերը վերադառնա Լոս Անջելես՝ նկարահանվելու համար Beau Geste ֆիլմում, սակայն Ֆարմերը պնդեց մնալ Նյու Յորքում պիեսի համար: Ֆարմերի հրաժարված դերը վերջապես ստացավ Susan Hayward-ը, ինչը հիմնականում ազդարարեց նրա կինո կարիերայի մեկնարկը։ Golden Boy-ը բացվեց 1937 թվականի նոյեմբերին և ցուցադրվեց ընդհանուր 248 անգամ: Իր սկզբնական ելույթը ստացավ խառը քննադատություններ՝ օրինակ, Time ամսագիրը նշել էր, որ նա «չի համապատասխանում դերին»: Սակայն Brooks Atkinson «The New York Times»-ում 1937 թվականի նոյեմբերի 5-ին գրել է, որ «Ֆրենսիսը լիովին համապատասխանում է դերին և գերազանց է սիրային տեսարաններում»:  Cue ամսագրի 1937 թվականի նոյեմբերի 13-ի «Golden Boy»-ի գրախոսությունում, որը գրել է Herbert Drake, նշված է․ «Ֆրենսիս Ֆարմերը ցուցադրում է պարզ ու անկեղծ կերպարազարմ, ամբողջությամբ համահունչ մնացած խմբի հանդիսատեսների գերազանց խաղին»: Ֆարմերի տոմսային գրավչության շնորհիվ պիեսը դարձավ խմբի պատմության ամենամեծ հիթը։ 1938 թվականին, երբ ներկայացումը մեկնարկեց ազգային շրջագայություն, Վաշինգտոնից մինչև Չիկագո տարածաշրջանային քննադատները նրան բարձր գնահատականներ տվեցին:
alt=Three woman posed in shawls|աջից|մինի|Ձախից աջ՝ Մարթա Սքոթը, Ուտա Հագենը, Ֆարմերը և Ջուլի Հեյդոնը կեցվածք են ընդունել Stage ամսագրում, 1938 թվականին
«Ոսկե տղա» սերիալի ընթացքում Ֆարմերը սիրային կապ սկսեց Օդեցի հետ, սակայն նա ամուսնացած էր դերասանուհի Լուիզ Ռայների հետ և Ֆարմերին որևէ պարտավորություն չէր առաջարկել: Ֆարմերը իրեն դավաճանված զգաց, երբ Օդեցը հանկարծակի խզեց հարաբերությունները, և երբ խումբը լոնդոնյան ներկայացման համար ընտրեց մեկ այլ դերասանուհու՝ մի դերասանուհու, որի ընտանիքը օգնել էր պիեսի համար միջոցներ ապահովել, նա սկսեց հավատալ, որ խումբը եսասիրաբար օգտագործել է իր գրավչությունը՝ պիեսի հաջողությունը խթանելու համար: Անհաջողությունից հիասթափված, Ֆարմերը վերադարձավ Լոս Անջելես՝ խաղալու իր ամուսին Էրիքսոնի հետ Ride a Crooked Mile ֆիլմում (1938): Այս ժամանակին Ֆարմերը մամուլում ձեռք էր բերել ինչ-որ չափով դժվար «դերասանուհի» համբավը և The New York Times-ը նկատել է նրա վերադարձը Հոլիվուդ՝ այս ֆիլմի համար, որը նաև հայտնի էր որպես Escape from Yesterday:Paramount-ը գոհ է Ֆրենսիս Ֆարմերի կարճատև էկրանային կարիերայի վերականգնման խաղաղությունից։ «Golden Boy»-ի Բրոդվեյի երկարատև շրջագայությունից հետո ստուդիան սպասում էր փոթորիկների, երբ պետք է լիներ դերաբաշխումը։ Սակայն երբ նրան նշանակեցին Escape from Yesterday փոքրիկ ֆիլմի դեր, աստղը որևէ առարկություն չտվեց, որին շնորհվեց ուշադրություն նաև իր Նյու Յորքի հարցազրույցներում Հոլիվուդի մասին կտրուկ կարծիքներ արտահայտելու համար։Օդեթը ավելի ուշ՝ 1940 թվականի իր օրագրում գրել է Ֆերմերի մասին՝ նկարագրելով նրան որպես «դժբախտ, կոշտ, կոպիտ և անվերահսկելի աղջկա, բայց իսկական մաքրությամբ»: 1939 թվականի ապրիլին նա մասնակցեց Նյու Յորքի Բրոդվեյի կարճատև «Հանգիստ քաղաք» ներկայացմանը՝ Իրվին Շոուի փորձարարական պիեսը, որի ռեժիսորը եղել է Elia Kazan: Ֆարմերը այդ ժամանակահատվածում նաև ռադիոյով էր ելույթ ունենում և մայիսին՝ «Հանգիստ քաղաք» հաղորդման փակումից հետո, նա Լյութեր Ադլերի հետ միասին հայտնվեց «Քեյթ Սմիթի ժամը» հաղորդմանը՝ «Սպիտակազգեստ մարդիկ» հաղորդման ռադիոադապտացիայում: Այնուհետև նա  ելույթ ունեցավ Նյու Ջերսիում մինչև օգոստոս։ Նոյեմբերին նա վերադարձավ Բրոդվեյ՝ խաղալով Մելանիին Thunder Rock պիեսում, որը նույնպես ռեժիսորել էր Կազանը և աստեղծված էր Group Theatre-ի կողմից: Պիեսը լավ ընդունված չէր և նրա համար մեծ հիասթափություն էր, երբ այն ավարտվեց 1939 թվականի դեկտեմբերին: Հետագայում նա ընդունեց դեր Էռնեստ Հեմինգուեյի «Հինգերորդ շարասյուն» վեպի Բրոդվեյի էկրանավորման մեջ, որի փորձերը նա պետք է սկսեր 1940 թվականի սկզբին: Փորձերի ժամանակ Ֆարմերը սկսեց չափից շատ խմել՝ փորձելով մեղմել իր դեպրեսիան: Նա, ի վերջո, որոշեց հրաժարվել ներկայացումից, ինչի արդյունքում Թատերական միությունը տուգանվեց 1500 դոլարով՝ «ոչ պրոֆեսիոնալիզմի» համար:

Նա վերադարձավ Paramount, որը նրան վարձակալությամբ տրամադրեց United Artists-ին «Պագո Պագոյից հարավ» (1940) ֆիլմի համար, որտեղ նա նկարահանվել էր Ջոն Հոլի և Վիկտոր ՄաքԼագլենի հետ միասին, որտեղ նա մարմնավորում էր Ռուբիին՝ մի կնոջ, որը ճանապարհորդում էր արկածախնդիրների խմբի հետ և մարգարիտներ էր փնտրում կղզում: Ռուբին նկարագրվում է որպես «լավ ժամանակ անցկացնող աղջիկ», իսկ Ֆարմերը նրան պատկերում է որպես «համարձակ» և «ինքնավստահ»: Այնուհետև նա վարձով տրվեց Warner Bros.-ին՝ Ջոն Գարֆիլդի հետ միասին նկարահանվելու «Հոսող ոսկի» արկածային դրամայում, որը տեղի է ունենում նավթարդյունաբերության դեմ պայքարում: Ֆարմերը ստացավ Գարֆիլդի հետ միասին ֆիլմում դերը, այն բանից հետո, երբ նա խնդրել էր նրան խաղալ գլխավոր դերը: Դերն արդեն մերժվել էր և՛ Օլիվիա դե Հևիլենդից, և՛ Անն Շերիդանից։ Ֆարմերը, որը սիրավեպ ուներ Գարֆիլդի հետ ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ, հույս ուներ երկարաժամկետ պայմանագիր կնքել Warner Bros.-ի հետ, սակայն նրան ոչ մի պայմանագիր չառաջարկվեց: Ֆիլմն ավարտելուց հետո Ֆարմերը վերադարձավ Արևելյան ափ՝ ամառային կինոթատրոնում հայտնվելու համար: Նա ելույթ է ունեցել «Փոքրիկ կանայք» և Կոնստանս Քոլիերի հետ՝ «Our Betters» ներկայացումներում Դենիսի (Մասաչուսեթս) «Քեյփ Քոդ» թատերախմբում, նախքան Նյու Յորք մեկնելը: Նյու Յորքում անցկացրած «մենակ ձմեռից» հետո, 1941 թվականի գարնանը Ֆարմերը մեքենայով վերադարձավ Լոս Անջելես և վարձակալեց շքեղ առանձնատուն Սանտա Մոնիկայում: Նրա հաջորդ ֆիլմը «Աշխարհի պրեմիերա» (1941) ֆիլմն էր՝ Ջոն Բերիմորի գլխավոր դերակատարմամբ կատակերգություն: Այդ ֆիլմի մասին Ֆարմերն ասել է. «Այդ մեկում ես քմահաճ դերասանուհի եմ, որը սև կեղծամ է կրում և փորձում է էկզոտիկ տեսք ունենալ»: Դրանից հետո նա երկրորդական դեր խաղաց «Կենդանիների շարքում» (1941) ֆիլմում, որտեղ խաղաց Սյուզան Հեյվարդի և Ալբերտ Դեկքերի հետ միասին:

Այս ընթացքում Ֆարմերը «աշխատանքի մեջ փնտրում էր հանգստի հնարավորություն իր անձնական դժվարություններից»: Քլարմանը ժամանակավորապես տեղափոխվեց իր Սանտա Մոնիկայի տուն՝ նրան ընկերակցելու համար, մինչ նա ավարտում էր «Դակոտայի անբարենպաստ երկրները»  նկարահանումները, որտեղ նա նկարահանվել էր որպես Քալամիթի Ջեյն՝ Ռոբերտ Սթեքի հետ միասին: Ֆարմերը կրկին վիճեց ստուդիայի հետ՝ զգալով, որ դերը չափից շատ շքեղացված է, ինչը վնասեց նրա հեղինակությանը: 1941 թվականի սեպտեմբերի 10-ի Variety-ում նշված է՝ «Տիկին Ֆարմերը մատուցեց բացառիկ ելույթ»: Սակայն ոչ բոլոր մամուլն էր դրական, Լուելլա Փարսոնսն իր սյունակում գրել է. «Ֆրենսիս Ֆարմերը, ով մի քանի տարի առաջ Հոլիվուդը իրենից ցածր էր համարում, ամենից առաջ խաղում է Քալամիթի Ջեյնի դերը»: Հաջորդը նա հայտնվեց Թայրոն Փաուերի և Ռոդի ՄաքԴաուելի հետ միասին «Զայրույթի որդին» (1942) ֆիլմում (վարձույթով տրամադրվել է 20-րդ դարում)՝ մարմնավորելով բրիտանացի արիստոկրատի խորամանկ դստերը: Նույն տարվա վերջում Paramount-ը կասեցրեց նրան, երբ նա հրաժարվեց նկարահանվել «Վերցրու նամակ, սիրելիս» ֆիլմում և չեղյալ հայտարարեց իր պայմանագիրը: Նրա ամուսնությունը Էրիքսոնի հետ փլուզվեց և նա սկսեց հանդիպել դերասանուհի Margaret Hayes-ի հետ: Նրանք բաժանվեցին 1942 թվականի հունիսի 12-ին, իսկ Էրիքսոնը նույն օրը ամուսնացավ Հեյսի հետ:

1937-1941 թվականները Ֆարմերի համար նույնպես ձախակողմյան քաղաքական ակտիվ գործունեության շրջան էին, չնայած նրա նվիրվածության խորությունը վիճելի է: 1935 թվականին, Խորհրդային Միություն մեկնելու համար երկրով մեկ անցնող ավտոբուսի կանգառում, նա հիասթափեցրեց իր հանդիսատեսին Վաշինգտոնի Սփոքեյն քաղաքում գտնվող Կոմունիստական ​​կուսակցության գլխավոր գրասենյակում իր պատվին կազմակերպված ընթրիքի ժամանակ՝ կտրականապես հայտարարելով. «Ես կոմունիստ չեմ»: Կյանքի վերջում նա նաև հեռացավ իր նախկին քաղաքական գործունեությունից և իր ինքնակենսագրականում պնդում էր, որ երբեք լրջորեն չի զբաղվել «Ռուզվելտի դարաշրջանի Դեմոկրատական ​​կուսակցությունից ավելի հեռու մնացած որևէ ուսմունքով»:  Սակայն Հոլիվուդում և Նյու Յորքում նա ակտիվորեն ներգրավված էր մի շարք կազմակերպությունների գործունեության մեջ, որոնք, անարդարացիորեն թե ոչ, հետագայում անվանվեցին «կոմունիստական» կամ «կոմունիստների կողմից գերիշխող»: Նրա ՀԴԲ գործը, որը թվագրվում է 1941 թվականի ապրիլի 18-ին և այժմ բաց է հանրության համար, պարունակում է տասներեք ցուցանմուշ, որոնք նրան կապում են այնպիսի խմբերի հետ, ինչպիսիք են Ամերիկյան երիտասարդական կոնգրեսը, Ամերիկյան խաղաղության և ժողովրդավարության լիգան, Աբրահամ Լինքոլնի անվան բրիգադի բարեկամները և Գյուղատնտեսական աշխատողներին օգնելու կոմիտեն, որի համար նա նախագահել է 1940 թվականի ապրիլին կազմակերպված դրամահավաք-երեկոն, որը լցվել էր Լոս Անջելեսի 2700 տեղանոց ֆիլհարմոնիկ դահլիճում։ Ֆայլում նշվում է նաև նրա «ակտիվ աջակցությունը» և դրամահավաքի ջանքերը New Masses կոմունիստական պարբերականի համար, մի շարք դեպքեր, երբ նրա քաղաքական աշխատանքը գնահատվել է Daily Worker-ում, ինչպես նաև ՀԴԲ-ի տեղեկատուների զեկույցներ՝ կապված այլ կասկածելի գործունեության և Dies կոմիտեի մասին նրա արած քննադատական արտահայտությունների հետ։ Մի շարք հատվածներում հատուկ գործակալ B.E. Sackett-ը նրան ճանաչում է որպես «Հոլիվուդի կոմունիստական կուսակցության շատ ակտիվ և ինտենսիվ անդամ»։ 1943 թվականի հունվարին Washington Herald-ում հրապարակված Ֆրանկ Ս. Ուոլդրոփի սյունակը նույնպես հետևում է նրա ներգրավվածությանը ձախակողմյան խմբերում և բնութագրում նրան որպես 1930-ականների վերջի և 1940-ականների սկզբի քաղաքականորեն ամենաակտիվ Հոլիվուդի աստղերից մեկին:

### 1942–1949: Իրավական խնդիրներ և հոգեբուժական սահմանափակումներ
1942 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Սանտա Մոնիկայի ոստիկանությունը կանգնեցրեց Ֆարմերին՝ պատերազմի ժամանակների արևմտյան ափի մեծ մասում լուսարձակները միացված վիճակում մեքենա վարելու համար: Որոշ հաղորդագրություններում նշվում էր, որ նա չի կարողացել ներկայացնել վարորդական իրավունք և բանավոր վիրավորանքներ է հասցրել ոստիկաններին: Ոստիկանությունը կասկածել է, որ նա հարբած է եղել, և նրան գիշերը բանտարկել են: Ֆարմերը տուգանվեց 500 դոլարով և դատապարտվեց 180-օրյա պայմանական ազատազրկման: Նա անմիջապես վճարեց 250 դոլար և նրան պայմանական ազատազրկման դատապարտեցին:  Մեքենան առգրավված և վարորդական իրավունքը կասեցված լինելով՝ Ֆարմերը թաքնվեց իր Սանտա Մոնիկայի տանը և հրաժարվեց մամուլի հարցազրույցներից:

1942 թվականի նոյեմբերին նրա գործակալը նրան դեր ապահովեց Ջոն Սթեյնբեքի «Սպանություն Լոդիսում» վեպի անկախ կինոադապտացիայում, որի նկարահանումները պետք է տեղի ունենային Մեքսիկայում:  Մեքսիկա ժամանելուն պես նա պարզեց, որ նկարահանումների սցենարը անավարտ է և արտադրությունը երբեք չի իրականացվել։ Ֆարմերի քրոջ՝ Էդիթի խոսքով՝ նա հրաժարվել է արտադրությունից՝ Մեքսիկա քաղաքում երկու շաբաթ սպասելուց հետո, մինչև սցենարի վերաշարադրումը տեղի ունենար: Մեքսիկայում գտնվելու ընթացքում Ֆարմերը, իբր, մեղադրվել է ալկոհոլի ազդեցության տակ անկարգություն կատարելու և հասարակական կարգը խախտելու մեջ, և իշխանությունները նրան ստիպել են վերադառնալ Միացյալ Նահանգներ: Կալիֆոռնիա վերադառնալուն պես նա իր Սանտա Մոնիկայի տունը գտավ դատարկված իր ունեցվածքից և բնակեցված մի տարօրինակ ընտանիքի կողմից: Ֆարմերը հետագայում պնդեց, որ իր մայրն ու սկեսուրը ավերել էին տունը և պահել իր իրերը, մինչ նա բացակայում էր: Նրա մայրը նրան սենյակ վարձեց Հոլիվուդի «Նիկերբոքեր» հյուրանոցում, որտեղ նա ժամանակավորապես բնակություն հաստատեց:

1943 թվականի հունվարին Ֆարմերը չէր կարողացել վճարել տուգանքի մնացած մասը և նրան ձերբակալման հրաման տրվեց դատարանի կողմից։ Գրեթե նույն ժամանակ, ստուդիայի վարսահարդարը մեղադրանք առաջադրեց հարձակման համար՝ պնդելով, որ Ֆարմերը հարվածել է իր դեմքին և հոդախախտել ծնոտը նկարահանման հրապարակում: Ֆարմերը նոր էր սկսել աշխատել Monogram Pictures-ի «Ես փախա Գեստապոյից» (1943) ֆիլմի վրա: Իր իսկ խոստովանությամբ՝ Ֆարմերն այդ ժամանակ վատ հոգեկան վիճակում էր: Նա նշեց, որ իրեն այնպիսի զգացողություն էր պատում, կարծես «սահում էր» և հասկացավ, որ իրեն «տարօրինակ» էր պահում, տառապում էր անընդհատ գլխացավից և մեկ աչքի նյարդային ցնցումից. ցավն այնքան ուժեղ էր, որ նա հազիվ էր կարողանում դիմահարդարվել կամ մազերը սանրել: 1943 թվականի հունվարի 13-ին նա կտրուկ լքեց ստուդիան, վերադարձավ Նիկերբոքեր հյուրանոցի իր սենյակ և ուշաթափվեց: Ավելի ուշ այդ օրը ոստիկանությունը գնաց «Նիկերբոքեր»՝ նրան ձերբակալելու, սակայն նա խաղաղ չհանձնվեց: Ֆարմերը նշեց, որ ինքը կռվել է ձերբակալող ոստիկանների դեմ և ստիպված է եղել ուժով քարշ տալ հյուրանոցի նախասրահով՝ ոտքերով հարվածելով և գոռալով:

Հաջորդ առավոտյան իր լսումների ժամանակ Ֆարմերը անկանոն պահվածք ցուցաբերեց։ Նա պնդեց, որ ոստիկանությունը խախտել է իր իրավունքները, պահանջեց փաստաբան և թանաքամանը նետեց դատավորի վրա: Երբ Ֆարմերը դատավորին հարցրեց իր խմելու սովորությունների մասին, նա պատասխանեց. «Ես ալկոհոլ եմ լցնում կաթիս մեջ... սուրճիս և նարնջի հյութիս մեջ»: Նա նաև խոստովանել է, որ պարբերաբար բենզեդրին էր օգտագործում: Դատավորը նրան դատապարտեց 180 օրվա կալանքի: Դատարանի դահլիճից տանելիս Ֆարմերը գետնին տապալեց մի ոստիկանի և վնասվածքներ պատճառեց մեկ ուրիշին, ինչպես նաև տեսչության ծառայակցուհուն։ Նա վազեց դեպի հեռախոսախցիկ, որտեղ փորձեց զանգահարել իր փաստաբանին, բայց ոստիկանությունը նրան կանգնեցրեց: Երբ նրան ֆիզիկապես տարան, նա գոռաց. «Երբևէ սիրտդ կոտրվե՞լ է»:

Սկեսուրի՝ Los Angeles County-ի շերիֆի տեղակալի ջանքերով Ֆարմերը խուսափեց բանտարկությունից և փոխարենը հունվարի 21-ին տեղափոխվեց Los Angeles General Hospital-ի հոգեբուժական բաժանմունք: Այնտեղ նրա մոտ ախտորոշվեց «մանիակալ-դեպրեսիվ փսիխոզ, հավանաբար որոշակի պրեկոքսային դեմենցիայի նախորդը»: Մի քանի օր անց, Կինոդերասանների գիլդիայի օգնությամբ, նրան տեղափոխեցին Քիմբոլի առողջարան, որը Սան Ֆեռնանդո հովտի նվազագույն անվտանգության հոգեբուժական հաստատություն է: Այնտեղի հոգեբույժները նրա մոտ ախտորոշել են պարանոիդ շիզոֆրենիա: Նրան նշանակվել է ինսուլինային շոկային թերապիա, այնուհետև՝ ստանդարտ հոգեբուժական միջամտություն, որի կողմնակի ազդեցություններից էին ուժեղ սրտխառնոցը: Նրա ընտանիքը հետագայում պնդեց, որ իրենք համաձայնություն չեն տվել բուժմանը, ինչպես փաստաթղթավորված է քրոջ ինքնահրատարակած «Look Back in Love» գրքում և դատական ​​արձանագրություններում։ Ֆարմերը ինքը հետագայում պնդեց, որ իրեն ինսուլինային բուժում են տվել 90 օր անընդմեջ: Քիմբալի առողջարանում ինը ամիս անցկացնելուց հետո, մի օր Ֆարմերը դուրս եկավ ինստիտուտից և գնաց իր խորթ քրոջ՝ Ռիտայի տուն, որը գտնվում էր ավելի քան 20 մղոն (32 կմ) հեռավորության վրա։ Նրանք զանգահարեցին Սիեթլում գտնվող մորը՝ բողոքելու ինսուլինային բուժումներից:
alt=Young woman (center) with older man and woman sitting on each side of her|աջից|մինի|Farmer was paroled into the care of her parents (pictured with her here in 1938) after her release from psychiatric confinement.
Լիլիանը մեկնեց Կալիֆոռնիա և սկսեց երկարատև իրավական պայքար՝ Կալիֆոռնիա նահանգից Ֆրենսիսի պաշտոնական խնամակալությունը ստանձնելու համար։ Չնայած մի քանի հոգեբույժներ վկայեցին, որ Ֆարմերը լրացուցիչ բուժման կարիք ունի, նրա մայրը հաղթանակ տարավ։ Նրանք երկուսով գնացքով մեկնեցին Լոս Անջելեսից 1943 թվականի սեպտեմբերի 13-ին: Ֆարմերը տեղափոխվեց իր ծնողների մոտ՝ Արևմտյան Սիեթլ, բայց մայրը և նա դաժանորեն վիճում էին։ Ֆարմերը իր ինքնակենսագրականում գրել է. «Մայրիկիս հետ վիճում էինք, վիճում, սպառնում և գոռում, մինչև որ վերջապես ամեն ինչ հասավ գագաթնակետին՝ երկու հյուծված կանայք նստած էին միմյանց դիմաց՝ փոքրիկ, անկարգ խոհանոցում։ Մենք թշնամիներ էինք, որոնք հոգնել էին ձևացնելուց»: Մեկ բռնի ֆիզիկական հարձակումից հետո Լիլիանը Ֆարմերին տեղափոխեց Վաշինգտոն նահանգի Սթեյլակում քաղաքի Արևմտյան պետական ​​հիվանդանոց: 1958 թվականին Ռալֆ Էդվարդսի «Սա քո կյանքն է» հաղորդման ժամանակ տված հեռուստատեսային հարցազրույցում Ֆրենսիսը հիշեց իր փորձառությունը.Երեք ամիս անց՝ 1944 թվականի հուլիսի սկզբին, նա հայտարարվեց «լիովին բուժված» և ազատ արձակվեց: Ազատ արձակվելուց կարճ ժամանակ անց՝ հուլիսի 15-ին, Ֆարմերը ձերբակալվեց Կալիֆոռնիայի Անտիոք քաղաքում թափառաշրջիկության համար:

1945 թվականի հունվարին Ֆարմերի հայրը նրան տարավ Նևադա նահանգի Երինգտոն քաղաքում գտնվող մորաքրոջ ագարակ: Իր գտնվելու ընթացքում Ֆարմերը փախել է բնակարանից: Նրան մի քանի օր անց հայտնաբերել են Ռենոյի կինոթատրոնում և ոստիկանության կողմից վերադարձրել մորաքրոջ տուն: Մի քանի ամիս անց՝ 1945 թվականի մայիսի 18-ին, Լիլիանը Ֆարմերի համար հոգեկան առողջության վիճակի ստուգման լսումներ ներկայացրեց, այն բանից հետո, երբ նա փախել էր Սիեթլի իրենց տնից: Լսումը տեղի ունեցավ մայիսի 21-ին, որի ընթացքում դատարանը որոշեց, որ Ֆարմերը պետք է կրկին տեղափոխվի Ստեյլակումի Արևմտյան պետական ​​հիվանդանոց: Նա հիվանդանոցում մնաց հաջորդ հինգ տարիների ընթացքում, բացառությամբ 1946 թվականին կարճատև պայմանական վաղաժամկետ ազատ արձակման: Իր կալանքի ողջ ընթացքում Ֆարմերը մնաց հիվանդանոցի «բռնի» հիվանդների համար նախատեսված խիստ անվտանգության բաժանմունքում:  Ստեյլակումում նրա բուժումը հանրային ու քննադատական ​​լուրջ քննարկումների առարկա դարձավ նրա մահից հետո, մասամբ այն պատճառով, որ նա ամենահայտնի ամերիկացի  մարդն է, որը երբևէ ակամա տեղավորվել է պետական ​​հոգեբուժարանում:

Ֆարմերի ինքնակենսագրությունը նկարագրում է այս կալանքի ընթացքում տիրող սարսափելի, «օձաբույնի» նման պայմանները  և ժամանակի թերթային հրապարակումները հաստատում են այդ պնդումների մի մասը։ 1947 թվականի մարտի 25-ին հրդեհը ոչնչացրեց հաստատության մեծ մասը՝ խլելով մի քանի հիվանդների կյանք և առաջացնելով «հսկայական» բնակարանային ու սանիտարական խնդիրներ: Հաջորդ տարի հետաքննող լրագրող Lucille Cohen-ը, լսելով տեղեկություններ, թե Ստեյլաքումը «ղեկավարվում է ինչպես համակենտրոնացման ճամբար», պատրաստեց առաջին էջի բացահայտող հոդված՝ այնտեղ տիրող ցնցող պայմանների մասին, որը հրապարակվեց Seattle Post-Intelligencer թերթում 1949 թվականի փետրվարի 18-ին:

Քոհենը հաղորդում էր. «Ծայրահեղ գերբնակեցվածություն և անձնակազմի խիստ պակաս... Հիվանդները քնում են չջեռուցվող բակերում, իսկ բացվածքների վրա ձգված կտավե ծածկը նրանց միակ պաշտպանությունն է եղանակից... Անձրևոտ օրերին բակերում գտնվող որոշ մահճակալներ պետք է պաշտպանվեն ռետինե ծածկոցներով, որպեսզի չթրջվեն։ Ներսում մահճակալները խցկված են իրար կողքի... Հիվանդանոցն ունի տասնհինգ դիպլոմավորված բուժքույր՝ իր 2,736 հիվանդների համար (որոնց օգնում են) University of Washington-ի քսաներեք ուսանող բուժքույրեր... Անձնակազմի վատ կենցաղային պայմանները ավելի են բարդացնում արդյունավետ օգնություն ապահովելու խնդիրը։ Գիշերային հերթափոխի վեց բաժանմունքի սպասավորներ տեղավորված են նկուղում՝ կախված հատակներով, փշրված ցեմենտե պատերով և առաստաղներով, որոնք ծակծկված են բաց խողովակներով...»

Քոհենի նշումները ցույց են տալիս, որ նրան թույլ չեն տվել մտնել բռնության դեպքերի բաժանմունք, որտեղ նա կարող էր ենթադրել, որ պայմանները, հավանաբար, ավելի վատն են, և այս ճգնաժամային ժամանակահատվածում անվերահսկելի հիվանդներին խնամում էին ոչ թե բուժքույրերը, այլ ՄաքՆիլ կղզու դաշնային բանտի հոգաբարձու կալանավորները:

Հստակ չէ, թե որքանով էր Լիլիան Ֆարմերը տեղյակ Ստեյլակումի պայմանների վերաբերյալ այս հրապարակային մեղադրանքներից, բայց այդ ժամանակահատվածում նրա տված միակ հարցազրույցում՝ 1947 թվականի հոկտեմբերի 20-ին «Սիեթլ Թայմս»-ի Էդ Գութմանի հետ, նա երախտագիտություն հայտնեց, որ իր դուստրը այնտեղ անվտանգ էր կոմունիստական ​​սպառնալիքից, որը կործանել էր իր կյանքը:

Հարցազրույցի ընթացքում նա իր դստեր բոլոր հոգեկան խնդիրները վերագրեց նրա կապերին Կոմունիստական կուսակցության հետ՝ ասելով, որ դրանք սկսվել են Ֆրենսիսի գաղափարական դաստիարակմամբ «քայքայիչ» ուսուցիչների կողմից West Seattle High School-ում և University of Washington-ում, և շարունակվել են նրա ողջ հասուն կյանքում, երբ կուսակցության անդամները նրան «օգտագործել են, խաբել և հարկադրել», մինչև որ «լիովին կոտրել են նրան»։«Տղամարդիկ, որոնք ընդունված կոմունիստներ էին և ազդեցություն ունեին Նյու Յորքում ու Հոլիվուդում, նրա նկատմամբ ինչ-որ սարսափելի սպառնալիք էին պահում։ Ֆրենսիսը երբեք չէր ասում, թե դա ինչ էր, բայց կոմունիստները կարողանում էին նրան ստիպել անել բաներ, որոնք նա չէր ուզում անել։ Նրանք մշտապես նրանից գումար էին պահանջում, և երբ նա փորձում էր հեռանալ, վախեցրել էին նրան՝ հասցնելով նրա ներկայիս հոգեկան վիճակին։

Երբ նա վերջապես հասկացավ, որ կոմունիզմը իրականում դավադրություն է մեր երկրի դեմ, փորձեց հեռանալ։ Երբ ես հարցրի, թե ինչու չի կարողանում, նա պատասխանեց. «Մա՛մ, ես մուտք եմ ունեցել նրանց ժողովներին և, կարծում եմ, չափազանց շատ բան եմ տեսել...» Երբ նա փորձեց փախչել, նրանք խոչընդոտեցին, որ կինոդերեր ստանա, վճռորոշ դեր խաղացին նրա ամուսնության խզման մեջ Leif Erickson-ի հետ, և ամեն հարմար առիթով շանտաժի ու սպառնալիքների էին դիմում։

Սա գեղեցիկ պատմություն չէ, և ես երկար ժամանակ երկմտել եմ այն պատմել։ Բայց այն, ինչ պատահեց Ֆրենսիսի հետ, պատահել է և շարունակում է պատահել այլ տաղանդավոր, զգայուն երիտասարդների հետ։ Գուցե նրա փորձառությունների պատմումը կփրկի ուրիշներին՝ կոմունիստների կեղծ խոստումներով հրապուրվելուց»։Ֆարմերի հոգեկան վիճակի ճշգրիտ ընթացքը նրա Ստեյլաքումում անցկացրած տարիներին հայտնի չէ, սակայն, ըստ երևույթին, այն աստիճանաբար վատթարանում էր, քանի որ, ինչպես հայտնում է նրա քույրը՝ Էդիթը, 1949 թվականին (ազատ արձակվելուց մեկ տարի առաջ) բժիշկները պատրաստվում էին նրան կատարել նախաճակատային լոբոտոմիա՝ ամենածայրահեղ բուժումը, որը նախատեսված էր միայն ամենաանհույս հիվանդների համար։ Սակայն վերջին պահին դա կանխվեց Ֆարմերների ընտանիքի փաստաբանի կողմից իրավական քայլերի սպառնալիքի շնորհիվ:

### 1950–1958: Հիվանդանոցից հետո և վերադարձի փորձ
1950 թվականի մարտի 23-ին, ծնողների խնդրանքով, Ֆարմերը պայմանական վաղաժամկետ ազատ արձակվեց և վերադարձվեց մոր խնամքին:  Ֆարմերը հետագայում գրեց, որ իր հինգ տարիների ընթացքում, որ նա Արևմտյան պետական ​​հիվանդանոցում էր, իր վարքագիծը կտրուկ չէր փոխվել մինչև դուրս գրվելու լսումը։ Նա գրեց, որ միակ բանը, որ սովորել էր, բերանը փակ պահելն էր: Նրա մայրը վերջերս թեթև կաթված էր ստացել և հայրը վերադարձել էր տwun՝ նրա հետ ապրելու։ Ֆրենսիսը  կարիք ուներ՝ նրանց խնամելու։ Ֆարմերը գրել է.Հինգ տարի շարունակ ես դիմացել էի բոլոր հնարավոր տանջանքներին և համարվում էի չափազանց վտանգավոր, որպեսզի ինձ թույլ տային ազատ արձակել։ Հիմա, հանկարծ, ես ոչ միայն բավականաչափ բուժվեցի՝ պայմանական վաղաժամկետ ազատ արձակման իրավունք ստանալու համար, այլև համարվեցի ունակ՝ ստանձնելու այն երկու մարդկանց խնամքի պատասխանատվությունը, ովքեր միակ պատասխանատուն էին իմ դատապարտման համար։Մեկ տարի անց՝ 1951 թվականի մարտի 25-ին, Ֆարմերը պաշտոնապես ազատվեց Արևմտյան նահանգի իրավասությունից, սակայն երկու տարի նրան այդ մասին չէին տեղեկացրել։ Այդ ընթացքում նա հիվանդանոցում իր վերաբնակեցումը համարում էր անխուսափելի սպառնալիք: 1953 թվականի հունիսին, իր ազատման մասին իմանալուց հետո, Ֆարմերը խնդրեց վերացնել մոր խնամակալությունը, ինչը և Գերագույն դատարանը կատարեց: Ազատությունը վերականգնելուց հետո Ֆարմերը աշխատանքի անցավ Սիեթլի «Օլիմպիկ» հյուրանոցում լվացք տեսակավորելու,  նույն հյուրանոցում, որտեղ նրան դիմավորել էին 1936 թվականին «Come and Get It»-ի պրեմիերայի ժամանակ: «Օլիմպիկ» հյուրանոցում աշխատելիս գործընկերներից մեկը Ֆարմերին կույր հանդիպման էր նշանակել 45-ամյա քաղաքային կոմունալ ծառայությունների աշխատող Ալֆրեդ Հ. Լոբլիի հետ: Նրանք ամուսնացել են 1954 թվականի ապրիլին և տեղափոխվել Լիլիանի մոտ, ով ծերանում էր և տանը օգնության կարիք ուներ: Մեկ տարվա ընթացքում Լիլիանին ուղարկել են ծերանոց, որից հետո Ֆարմերի և Լոբլիի ամուսնությունը սկսել է քայքայվել:

Ֆարմերը օտարված մնաց իր քրոջից մինչև Լիլյանի մահը՝ 1955 թվականի մարտը։ Մոր մահից հետո Ֆարմերի քույրը՝ Էդիթը, տեղափոխվեց Portland, Oregon՝ ավելի մոտ լինելու իրենց հորը, ով նույնպես մահացավ այնտեղ 1956 թվականի հուլիսի 15-ին՝ կաթվածից: Այս ընթացքում Ֆարմերը և Էդիթը երբեմն նամակագրական կապ էին պահպանում: Էդիթը պնդում էր, որ մի անգամ Ֆարմերը այցելել է իրեն Պորտլենդում, որտեղ նրանք երկուսով անցկացրել են կեսօրը «Գրոտո»-ում՝ կաթոլիկ սրբավայրում, որտեղ նրանք մի ժամանակ այցելել էին իրենց հոր հետ:
alt=Woman with hair pinned up, smiling|աջից|մինի|Ֆրենսիս Ֆարմեր 1958
1957 թվականի վերջին Ֆարմերը բաժանվեց Լոբլիից և տեղափոխվեց Էվրիկա, Կալիֆոռնիա, որտեղ նա աշխատանք գտավ որպես հաշվապահ և քարտուղար առևտրային լուսանկարչական ստուդիայում: Էվրիկայում նա հանդիպեց Ինդիանապոլիսից անկախ հեռարձակման կազմակերպիչ Լելանդ Ս. Միկեսելին, ով նրան ճանաչեց տեղական բարում: Շուտով նրանք սիրային կապ հաստատեցին, և Մայքսելը պատկերացնում էր նրա կարիերայի վերադարձը: Նրանք տեղափոխվեցին Սան Ֆրանցիսկո, որտեղ Ֆարմերը ժամանակավորապես աշխատեց որպես գրագիր «Պարկ Շերատոն» հյուրանոցում: 1958 թվականին Մայքսելը և նա ամուսնացան:

1957 թվականի դեկտեմբերին Modern Screen-ին տված հարցազրույցում Ֆարմերն ասել է. «Ես ոչ մեկին չեմ մեղադրում իմ անկման համար։ Ես ստիպված էի բախվել տանջալից որոշումների, երբ ավելի երիտասարդ էի։ Այդ որոշումները կոտրեցին ինձ։ Բայց նաև իմ կյանքում փիլիսոփայության պակաս կար։ Հավատալով ինքս ինձ և Աստծուն՝ կարծում եմ, որ հաղթել եմ ինքս ինձ վերահսկելու պայքարում»: Հետագայում նա երկու անգամ ելույթ ունեցավ «Էդ Սալիվանի շոու»-ում, որոնցից մեկի ժամանակ նա նվագեց կիթառ և կատարեց «Aura Lee» ժողովրդական երգը, որը նա կատարել էր «Come and Get It» (1936) հեռուստասերիալում: Նա նաև հայտնվեց «Սա քո կյանքն է» հաղորդմանը՝ փորձելով պարզաբանել իր կարիերայի ընթացքում ստացած հրապարակայնության իսկությունը։ Ֆարմերը «Սա քո կյանքն է» հաղորդման հաղորդավար Ռալֆ Էդվարդսին բացատրեց.Էդվարդսը հետագայում հարցրեց Ֆարմերին նրա ենթադրյալ ալկոհոլիզմի մասին. «Այլ պատմություններ քեզ մեղադրում են ալկոհոլիկ լինելու մեջ։ Արդյո՞ք դու ալկոհոլիկ էիր, Ֆրենսիս»։ Ֆարմերի պատասխանն էր. «Ոչ, ես երբեք ալկոհոլիկ չեմ եղել», կտրականապես ժխտում, որը վերաբերում էր նաև Էդվարդսի հետագա հարցին «թմրանյութի» մասին:

1957 թվականի օգոստոսին Ֆարմերը վերադարձավ բեմ Նյու Հոուփում, Փենսիլվանիա, Էնիդ Բեգնոլդի «Կավճե այգի» պիեսի ամառային բեմադրության համար: 1958 թվականի գարնանը Ֆարմերը նկարահանվել է մի քանի ուղիղ հեռուստատեսային դրամաներում, որոնցից մի քանիսը պահպանվել են կինեսկոպի վրա։ Նույն թվականին նա նկարահանել է իր վերջին ֆիլմը՝ «Խնջույքի ջարդիչները», Paramount-ի կողմից նկարահանված մի խառնաշփոթ դրամա, որը մի գրողի կողմից նկարագրվել է որպես «անհաջող B դասի ֆիլմ վայրի դեռահասների և հիմար մեծահասակների մասին»: Ֆիլմ վերադառնալու փորձ արեց նաև Բոբի Դրիսկոլը, ով ֆիլմում նկարահանվեց Ֆարմերի հետ միասին։ Սա Ֆարմերի և Դրիսկոլի վերջին ֆիլմն էր: Այնուհետև, 1958 թվականի հուլիսին, Ֆարմերը ընդունեց գլխավոր դերը «Այո՛, իմ սիրելի դուստր» ներկայացման մեջ՝ շնորհիվ փոխադարձ պայմանավորվածությունների, որոնք գոյություն ունեին Արևելյան ափի ամառային թատրոններից մեկի, որտեղ նա ելույթ էր ունենում, և Միջին Արևմուտքի վայրերի միջև. այս կոնկրետ դերը տեղի էր ունենում Ինդիանապոլիսի մի թատրոնում:

### 1959–1964: Բեմական և հեռուստատեսային աշխատանքներ
Ֆարմերի բեմական աշխատանքը օգտակար եղավ, քանի որ նա հնարավորություն ստացավ վարելու իր սեփական ցերեկային կինոծրագիրը՝ «Ֆրենսիս Ֆարմերը ներկայացնում է»։ Շոուն ստեղծվել է այն բանից հետո, երբ տեղական Ազգային հեռարձակող ընկերության (NBC) դուստր կազմակերպության՝ WFBM-TV (այժմ հայտնի է որպես WRTV) հեռուստատեսային ղեկավարը տեսել է նրա ելույթը «Կավճե այգի» հաղորդման մեջ 1958 թվականի օգոստոսին: Ծրագիրը նրան հայտնի դարձրեց որպես բարեհամբույր հաղորդավար և հետագայում նա ստացավ տարվա տեղական գործարար կին մրցանակ։: Սակայն 1959 թվականի մարտին ազգային լրատվական ծառայության հաղորդագրությունները ցույց տվեցին, որ նա բաժանվել էր Մայքսելից և  նա դատի էր տալիս նրան պայմանագրի խախտման համար: 1959 թվականին Ֆարմերը տեղափոխվեց ապրելու Ջանիրա «Ջին» Ռատկլիֆի՝ մի այրու հետ, որի հետ նա լավ ընկերուհիներ դարձավ Ինդիանապոլիսում:

1962 թվականին Ֆարմերը նկարահանվել է Անտոն Չեխովի «Ճայը» պիեսի Պերդյուի համալսարանի բեմադրության մեջ: Հաջորդ տարի նրա ամուսնալուծությունը Մայքսելից վերջնականապես հաստատվեց Ինդիանապոլիսում: «Ֆրենսիս Ֆարմեր Փրեսենթս»-ը ավարտվեց 1964 թվականի ամռանը։ Ռադիոկայանի գլխավոր տնօրենը նրան ազատել էր աշխատանքից ապրիլին, երկու ամիս անց կրկին աշխատանքի ընդունել, բայց օգոստոսի վերջին/սեպտեմբերի սկզբին Ֆարմերին ընդմիշտ ազատել էր աշխատանքից՝ սրվելով նրա ենթադրյալ չարաշահումներով: Ֆարմերը շարունակեց իր բեմական աշխատանքը և ընդունեց դեր Պերդյուի ամառային թատրոնի՝ Քեթի Ֆրինգսի «Նայիր տուն, հրեշտակ» պիեսի ներկայացման մեջ: 1965 թվականին նա խաղաց Քլեր Զախանասյանի դերը Պերդյուի Ֆրիդրիխ Դյուրենմատի «Այցելությունը» ներկայացման մեջ, որը ցուցադրվեց համալսարանի Լոեբ թատրոնում 1965 թվականի հոկտեմբերի 22-ից 30-ը։ Ներկայացումը նկարագրվել է հետևյալ կերպ.«Այցելությունը» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ Ֆարմերը վթարի է ենթարկվել ալկոհոլի ազդեցության տակ մեքենա վարելիս:  Երբ ոստիկանությունը բախվեց, նա հիշեց. «Ֆրենսիս Ֆարմերի դերը խաղալու փոխարեն, ես վերադարձա պիեսում իմ դերին և [հանկարծակիի պես] դարձա աշխարհի ամենահարուստ կինը՝ գոռալով մինչև երկինք, որ կգնեմ նրա անիծյալ քաղաքը։ Ես դուրս եկա անշարժ ոտքերով և փղոսկրե ձեռքերով՝ մեջբերելով բոլոր այն հրամայական տողերը, որոնք կարող էի հիշել։ Դժբախտաբար, սա [ոստիկանին] դուր չեկավ, և պարեկային մեքենան ինձ տարավ բանտ»: Հեգնական է, որ միջադեպի մասին լրատվամիջոցներում հաղորդումներից հետո, հաջորդ երեկոյան «Այցելություն» ներկայացման տոմսերը լիովին վաճառվեցին։ Ֆարմերը շատ դժկամությամբ էր վերադառնում բեմ, բայց նրան խրախուսում էր Ռեդքլիֆը։ Ֆարմերը իր ինքնակենսագրականում պատմել է ներկայացման փորձի մասին. «Երբ ես կանգնած էի այնտեղ, երկար լռություն տիրեց, որին հաջորդեցին իմ կարիերայի ամենաուժեղ ծափահարությունները։ [Հանդիսատեսը] սկանդալը թաքցրեց ծափահարություններով»։ Դա «իմ լավագույն և վերջին ներկայացումն էր։ Ես գիտեի, որ այլևս երբեք բեմ դուրս գալու կարիք չեմ ունենա։ Ես ինձ բավարարված և պարգևատրված զգացի»:

### 1965–1970: Վերջին տարիներ
1960-ականների սկզբի և կեսերի ընթացքում Ֆարմերը դերասանուհի-ռեզիդենտ էր Պերդյուի համալսարանում և իր ազատ ժամանակի մեծ մասն անցկացնում էր նկարելով և բանաստեղծություններ գրելով: Նա և Ռեթքլիֆը փորձեցին հիմնել փոքր կոսմետիկայի ընկերություն, բայց չնայած նրանց արտադրանքը հաջողությամբ փորձարկվեց դաշտային պայմաններում, նախագիծը ձախողվեց, երբ նրանց ներդրումային պորտֆելը կառավարող մարդը յուրացրեց նրանց միջոցները: 1968 թվականին նա պաշտոնապես դարձավ կաթոլիկ, քանի որ պնդում էր, որ զգացել է Աստծուն իր կյանքում և զգում էր, որ «պետք է գտնի հավատքի և երկրպագության կարգապահ ուղի»: Նա պատմեց իր փորձառության մասին.Ֆարմերը մեծ սեր ուներ Սուրբ Ժաննա դ'Արկի եկեղեցու նկատմամբ և իր վերջին տարիներին պարբերաբար մասնակցում էր այնտեղ պատարագների:   Այս ժամանակահատվածում նա նաև թողեց խմելը և սկսեց գրել իր ինքնակենսագրությունը:

## Մահ
1970 թվականի գարնանը Ֆարմերի մոտ ախտորոշվեց կերակրափողի քաղցկեղ, որը վերագրվում էր ծանր ծխելուն: Նա երեք շաբաթ հոսպիտալացվել է, նախքան կարճ ժամանակով տուն ուղարկելը: Նա մահացավ քաղցկեղից Ինդիանապոլիսի համայնքային հիվանդանոցում 1970 թվականի օգոստոսի 1-ին: Նա թաղված է Ինդիանա նահանգի Ֆիշերս քաղաքի Օքլոն Մեմորիալ Գարդենս գերեզմանատանը:

## Իսկապե՞ս կլինի առավոտ
1972 թվականին՝ Ֆարմերի մահից երկու տարի անց, նրա ինքնակենսագրությունը՝ «Կլինի՞ արդյոք առավոտ» (վերնագիր՝ փոխառված նրա սիրելի Էմիլի Դիքինսոնի բանաստեղծությունից), հրատարակվեց Ջ.Պ. Փութնամի որդիների կողմից: Գիրքը նրա կյանքը ներկայացնում էր որպես էպիկական պայքար էքսցենտրիկ և պաթոլոգիկորեն վերահսկող մոր հետ, որը պատմվում էր ոչ գծային, հաճախ գիտակցության հոսքի ոճով, որը հստակորեն հիշեցնում էր այն դաժանությունը, որին նա կրել էր Ստեյլակումի անանուն Արևմտյան պետական ​​հիվանդանոցում անցկացրած հինգ տարիների ընթացքում: Սա ներառում էր սեփական կղանքը ուտելու  տղամարդ բժիշկների ու սանիտարների համար սեռական ստրկության դեր կատարելու հարկադրանքը։ Ֆերմերը իր մնալը նկարագրել է որպես «անտանելի սարսափ». «Ինձ սանիտարները բռնաբարեցին, առնետները կրծեցին և թունավորեցին աղտոտված սննդով։ Ինձ շղթայեցին փափուկ խցերում, զսպաշապիկներով կապեցին և կիսով չափ խեղդվեցին սառցե լոգարաններում»:

1970-ականներին «Ֆարմեր»-ը այլևս մեծ ճանաչում չուներ, սակայն, որպես սարսափելի, բայց ոգեշնչող գոյատևման պատմություն ներկայացված, գիրքը հաջողություն ունեցավ:  Տասնմեկ տարի անց, 1983 թվականին «Ֆարմեր» ֆիլմի հետ կապված նոր հրապարակայնության և հակասությունների շնորհիվ, այն նկարահանվեց CBSTV-ի կողմից՝ Ֆարմերի դերում նկարահանվելով Սյուզան Բլեյքլին, իսկ նրա մոր դերում՝ Լի Գրանտը:

Սակայն, Ֆարմերի գրքի ամբողջական հեղինակությունը հետագայում կասկածի տակ կդրվեր։ Համաձայն Ֆարմերի կյանքի վերջին տարիների մասին եռամաս շարքի, որը լույս է տեսել «Ինդիանապոլիս Սթար»-ում 1983 թվականի հունվարին, նա սկսել է աշխատել դրա վրա մահից երկու տարի առաջ՝ իր Ինդիանապոլիսից ընկերուհի Ջին Ռատկլիֆի օգնությամբ: Սակայն գործընթացը ցավոտ և դժվար համարելով՝ նա, ի վերջո, պայմանավորվեց դերասանուհի/հեղինակ Լոիս Քիբիի հետ, որպեսզի նա իր համար գրի այն: Սա շատ հեռու չգնաց, մինչև Քիբին, չկարողանալով լեզու գտնել Ռեթքլիֆի հետ և հիասթափված Ֆարմերի՝ իր անցյալի մեծ մասը հիշելու անկարողությունից, հրաժարվեց նախագծից:

Հետագա իրադարձությունները անհասկանալի են։ Ռեդքլիֆը պնդում է, որ Ֆարմերն ինքն է ավարտել գիրքը, և ինքը գրել է միայն վերջին գլուխը, որը նկարագրում է Ֆարմերի մահը: Գրքի խմբագիր Ջոն Դոդսը «Պուտնամ» հրատարակչությունում ասել է, որ երբ ինքը ձեռագիրը ստացել է Ինդիանապոլիսից, ենթադրել է, որ այն ամբողջությամբ գրվել է Ռեթքլիֆի կողմից՝ որպես ինքնագլուխ գրող: Ֆարմերի վերջին կենսագիրը նույնպես պնդում է, որ գիրքը գրվել է բացառապես Ռեթքլիֆի կողմից: Սակայն Քիբին պնդում էր, որ գրքի հիմքը և բովանդակությունը վերցված են բանավոր պատմության մի շարք ձայնագրություններից, որոնք նա իր մահից առաջ վերցրել է Ֆարմերից:

## Ստվերային երկիր
1974 թվականի հունվարի 6-ին քաղաքի առավոտյան օրաթերթը՝ «Սիեթլ Փոստ-Ինթելիջենսերը», հրապարակեց «Ֆրենսիս Ֆարմերի մութ ոդիսականը» վերնագրով ընդարձակ հոդված, որը մասամբ «Կլինի՞ արդյոք առավոտ» գրքի ակնարկ էր, մասամբ՝ խմբագրական, որը պահանջում էր պատասխաններ իր բարձրացրած հոգեբուժական բռնության մեղադրանքներին, իսկ մասամբ՝ Ֆարմերի պատմության վերապատմում Հյուսիսարևմտյան քաղաքական պատմության համատեքստում:

Հոդվածի հեղինակը Ուիլյամ Առնոլդն էր՝ երիտասարդ խմբագրական հոդվածագիր, որը երկու տարի առաջ հիացել էր Ֆարմերով՝ նրան տեղական կինոթատրոնում «Come and Get It» ֆիլմի վերակենդանացման մեջ տեսնելուց հետո: Հոդվածի հիմնական աղբյուրը Ֆարմերի մասին մի ֆայլ էր, որը նա հայտնաբերել էր թերթերի արխիվում, որը ներառում էր ոչ միայն նրա մասին նախորդ քառասուն տարիների ընթացքում գրված բոլոր նորությունները, այլև ընտանեկան լուսանկարներ, մոր՝ խմբագիրներին ուղղված նամակներ, նրա հոգեկան առողջության վիճակի ստուգման լսումների պատճենը և լրագրողի նշումները թերթի կողմից 1948 թվականին հրատարակված շարքի համար՝ Արևմտյան պետական ​​հիվանդանոցում տիրող անմարդկային պայմանների մասին:

«Մութ ոդիսականը» հոդվածը հանգեցրեց նամակների և հեռախոսազանգերի հոսքի Սիեթլում մեծացած մարդկանցից, Արևմտյան պետական ​​հիվանդանոցի բազմաթիվ նախկին հիվանդներից և թոշակառու աշխատակիցներից, ինչպես նաև երկու կանանցից, ովքեր նրան հատկապես լավ էին ճանաչում, բայց նրա ողբերգության վերաբերյալ արմատապես տարբեր պատկերացումներ ունեին. նրա ավագ քույր Էդիթը պնդում էր, որ ինքնակենսագրության մեջ նկարագրված հոգեբուժական բռնություններից ոչ մեկը իրականում տեղի չի ունեցել, և Ֆարմերի ավագ դպրոցի ուսուցչուհին և ընկերուհի Բել Մաքքենզին, որը ենթադրեց, որ եթե Արնոլդը բավականաչափ խորը ուսումնասիրի Ֆարմերի հնգամյա նվիրվածությունը Մաքքարթիի դարաշրջանում, նա կարող է դրա հետևում քաղաքական դրդապատճառ գտնել:

Այս հակասական տեսլականների, ինչպես նաև իր առաջացրած հանրային հետաքրքրության առջև կանգնած՝ Արնոլդը որոշեց ավելի խորը ուսումնասիրել Մաքքենզիի կողմից առաջարկված Ֆերմերի պատմությունը՝ հոդվածների շարքի համար: Այս հետաքննությունը տևեց գրեթե չորս տարի՝ 1974-ից 1978 թվականներին, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա երկու անգամ փոխեց աշխատանքը՝ թերթի կինոքննադատ դառնալու համար: Այդ ընթացքում նա բացահայտեց այն, ինչը նա համարում էր նշանակալի անձնական և քաղաքական նախապաշարմունք Սիեթլի շատ իշխանությունների մոտ, որոնք նրան բանտարկել էին, ինչը կարող էր մեղմացնել նրա հոգեկան առողջության վերաբերյալ նրանց գնահատականը, ինչպես նաև բազմաթիվ ընկերների և նախկին գործընկերների վկայությունները, որոնք խորապես հավատում էին, որ չնայած հաճախ դժվարություններին և իր սեփական ամենավատ թշնամուն, Ֆարմերը երբեք կլինիկորեն խելագար չի եղել:

Նա նաև հայտնաբերեց նշաններ, որ Ֆարմերը, հնարավոր է, գաղտնի ստացել է Սթեյլաքումի բժիշկների կողմից նրա ընտանիքին առաջարկված լոբոտոմիան: Սակայն սա չէր այն ենթադրված «նախաճակատային» լոբոտոմիան, այլ ավելի նոր ու պակաս ներխուժող տարբերակ, որը կոչվում էր «տրանսորբիտալ» լոբոտոմիա, և որը մշակել էր Dr. Walter Jackson Freeman։ Նա բազմաթիվ ուղևորություններ էր կատարել Ստեյլաքում՝ Ֆարմերի այնտեղ գտնվելու վերջին տարիներին, փորձարկելու այս ընթացակարգը որոշ ավելի անհույս հիվանդների վրա:

Վիրահատությունը, որն այժմ անօրինական է, ներառում էր սառցե փորիչի նման գործիքի «մուտքագրումը հիվանդի աչքի և կոպի միջև, այն ուղեղի մեջ մտցնելը մինչև մոտ մեկուկես դյույմ վերջնական խորություն, որտեղ այն միայն թեթևակի տեղաշարժվում էր՝ կեղևը և թալամուսը միացնող նյարդերը կտրելու համար»: Այն կարող էր ներարկվել գրիպի դեմ պատվաստումից ոչ ավելի դժվարությամբ՝ չթողնելով ոչ մի սպի,  այնպես որ հիվանդը և նրան ամենամոտ մարդիկ չէին կարող ասել, որ վիրահատությունն ընդհանրապես տեղի է ունեցել: Հաջողության դեպքում այն ​​վերացնում էր բռնի, ապստամբ և հակասոցիալական հակումները և հիվանդին թողնում համագործակցող և հանգիստ: Դրա կողմնակի ազդեցությունը «երևակայության» ուժի և հաճախ ստեղծագործելու ունակության որոշակի կորուստն էր. մի վիճակ, որը, ըստ Արնոլդի, կատարյալ կերպով նկարագրում էր Ստեյլակումից հետո ապրող ֆերմերին:Նա կարծում էր, որ այն, ինչ տեղի ունեցավ, երբ Ֆրիմանը հանդիպեց Ֆարմերին, պետք է լիներ այն առեղծվածի լուծումը, թե ինչու էր հաստատությունը նրան բուժված ճանաչել այդքան շուտ՝ ընտանիքին նրա վիճակն այնքան ծանր դարձնելուց հետո, որ նա լոբոտոմիայի կարիք ուներ: Սակայն նա չի գտել գործողության կամ դրա անմիջական ականատես եղած որևէ մեկի որևէ արձանագրություն, ուստի դա կարող է լինել միայն հետաքրքրաշարժ հնարավորություն:

Այս չորս տարվա հետաքննության ավարտին Արնոլդը զգաց, որ ինքը դեռ ավելի շատ հարցեր ունի, քան պատասխաններ և ոչինչ չէր կարող վերածել համահունչ լրագրության: Նա նաև գիտակցեց, որ այնքան չափազանց համակրելի, նույնիսկ հուզականորեն կապված էր Ֆարմերի հետ, որ երբեք չէր կարող գրել նրա կյանքի օբյեկտիվ կենսագրական պատմություն: Այլընտրանք չունենալով և պատմությունը կրծքից հանելու անհրաժեշտությամբ՝ նա շարունակեց և գրեց իր հետաքննության մասին ոչ օբյեկտիվ առաջին դեմքից պատմություն՝ ներկայացնելով դրա մնացած առեղծվածներն ու չարագործ հնարավորությունները և չթաքցնելով այն զգացմունքները, որոնք այն առաջացրել էր իր մեջ:

Ձեռագիրը կինոարդյունաբերության ոլորտի ընկերոջ միջոցով հասավ Նոել Մարշալին՝ «Էքսորցիստը» ֆիլմի գործադիր պրոդյուսերին, ով այն ճանաչեց որպես «ինչ-որ տարբեր բան», գնեց ֆիլմի իրավունքները և տարավ այն McGraw-Hill-ի առևտրային գրքերի բաժնի գլխավոր խմբագիր Ֆրեդ Հիլզին: Հիլզը հիմնականում գեղարվեստական ​​գրականության խմբագիր էր, որի հեղինակների թվում էին Վլադիմիր Նաբակովը, Ռայմոնդ Քարվերը և Հենրիխ Բյոլը և նրան նույնպես գրավել էր Ֆարմերի մասին մի գիրք գրելու գաղափարը, որը կլիներ և՛ հետաքննչական, և՛ գրական։ Հետագա նախագծերում նա և Մարշալը խրախուսեցին Արնոլդին ավելի շատ կենտրոնանալ իր անձնական պատմության վրա՝ օգտագործելով դետեկտիվ գեղարվեստական ​​գրականության տարրեր և Ֆարմերին դարձնելով անցյալի ավելի հեռավոր և հետապնդող սիրեն: Գիրքը չէր վաճառվի որպես կենսագրություն. Ֆարմերի անունը չէր հայտնվի ո՛չ վերնագրում, ո՛չ էլ շապիկին, իսկ գովազդը այն կներկայացներ որպես դետեկտիվ պատմություն և բաց ավարտ ունեցող պատմական առեղծված:

«Ստվերների երկիրը» հրատարակվել է 1978 թվականի հունիսի 4-ին և անմիջապես դարձել է բեսթսելլեր՝ առաջին ամսում վերադառնալով վեց հրատարակությամբ և գրավելով առաջին տեղը մի շարք շուկաներում, այդ թվում՝ Սիեթլում և Բևեռլի Հիլզում, ոչ գեղարվեստական ​​գրքերի համար: Այն դրական արձագանքներ է ստացել «Նյու Յորք Թայմս»-ում, «Վաշինգտոն Փոստ»-ում և «Թայմ» ամսագրում և գովազդվել է բազմաթիվ ազգային հեռուստատեսային և ռադիո լրատվական հաղորդումներում, այդ թվում՝ «Բարի լույս, Ամերիկա»-ում «NBC Today Show»-ում, և «Լարի Քինգի շոու»-ում: Քննադատները այն համեմատել են դասական «Լորա» ֆիլմ-նուարի հետ, որտեղ դետեկտիվը սիրահարվում է իր հետաքննող մահացած կնոջը:

«Ստվերների երկիր»-ի և Ֆրենսիս Ֆարմերի ճանաչելիությունը հաջորդ տասնամյակում բարձրացավ գրքի չնշված կինոտարբերակի՝ «Օսկար»-ի առաջադրված «Ֆրենսիս» կենսագրական ֆիլմի շնորհիվ: Ֆիլմը փոխանցեց «Ֆարմերի» մասին գրեթե նույն տեսլականը, ինչ «Շատերի երկիր»-ը, և գագաթնակետին հասավ Ֆրիմենի լոբոտոմիայով, ինչի հետևանքով Արնոլդն ու Մարշալը դատական ​​​​հայց ներկայացրեցին գրագողության համար:  Դատական ​​​​հայցը դարձավ 1980-ականների շոու-բիզնեսի ամենաշատ հրապարակված վեճերից մեկը որը, որոշ փորձագետների կանխատեսմամբ, հաջողության դեպքում նախադեպ կստեղծի հեղինակային իրավունքի ոլորտում: Սակայն, 1983 թվականի հուլիսին Լոս Անջելեսի դաշնային դատարանում տեղի ունեցած դատավարությունից հետո դատավոր Մալքոլմ Լուկասը որոշեց, որ գրքի դետեկտիվ-պատմողական կառուցվածքին և վիպական առանձնահատկություններին չնայած, այն չունի գեղարվեստական ​​​​գրքի հեղինակային պաշտպանություն:

## Հետմահու հռչակը և հակասությունները
1984 թվականին լույս տեսավ ցածր բյուջեով «Պարտավորված» ֆիլմ-կենսագրությունը, որը նույնպես ոգեշնչված էր երկու գրքերից և Ֆարմերի՝ որպես անարդարացիորեն ինստիտուցիոնալացված ֆեմինիստ ապստամբի հեղինակությունը շարունակեց աճել ինչպես ազգային, այնպես էլ միջազգային մակարդակով: 1978 թվականին, երբ հրատարակվեց «Ստվերների երկիր»-ը, տասնյոթամյա ֆրանսիացի երգչուհի-երգահան Միլեն Գոտիեն իր անունը փոխեց Միլեն Ֆարմերի՝ ի պատիվ իր կուռքի և դարձավ բոլոր ժամանակների ամենահաջողակ ֆրանսիացի ձայնագրող արտիստներից մեկը՝ ամբողջ աշխարհում վաճառելով ավելի քան 35 միլիոն ձայնագրություն և իր անվանակցի պատմությունը արմատավորելով ֆրանսիական երաժշտության երկրպագուների սերնդի մեջ:

Տասը տարի անց այս հետմահու երևույթը ևս մեկ ոգեշնչում ստացավ Կուրտ Քոբեյնի «Ֆրենսիս Ֆարմեր Will Have Her Revenge on Seattle» երգից, որը հայտնվեց Nirvana-ի վերջին՝ «In Utero» ալբոմում, նրա ինքնասպանությունից կարճ ժամանակ առաջ՝ 1994 թվականի ապրիլին: Քոբեյնն առաջին անգամ «Շատերի երկիրը» կարդացել էր ավագ դպրոցում, «մոլուցքով» վերընթերցել այն տարիների ընթացքում և հարցազրույցներում հաճախ էր հիշատակում այն ​​որպես իր կյանքի վրա մեծ ազդեցություն թողած գործոն: Իր 2006 թվականի «In Utero» ալբոմի մասին գրքում քննադատ Ջիլիան Գարը երգն անվանել է «հիմնված Shadowland-ի վրա»: Քոբեյն-Ֆերմեր-Շեդոուլենդ կապն ավելի մեծ հռչակություն ձեռք բերեց երբ պարզվեց, որ ինքնասպանությանը նախորդող ամիսների և շաբաթների ընթացքում Քոբեյնը մի քանի անգամ փորձել էր որոշակի շտապողականությամբ հանդիպել Արնոլդի հետ, սակայն ապարդյուն:

Մինչդեռ, Ֆարմերների լեգենդի տարածման տարիների ընթացքում, Էդիթ Ֆարմեր Էլիոթը առաջ էր մղում իր քրոջ տեսլականը, որը ներկայացրել էր իր սեփական 1978 թվականի «Հայացք սիրով. փայլուն, տաղանդավոր, գեղեցիկ դերասանուհու և նրա ընտանիքի փառքի և դժբախտության իրական պատմությունը» գրքում: Չափահաս կյանքի մեծ մասի ընթացքում օտարացած լինելով՝ Էդիթ Ֆարմերը քրոջ՝ Սթայլաքումում ապրելու տարիներից առաջ և դրա ընթացքում ապրել է Հավայան կղզիներում և խոստովանել է, որ այնտեղ անցկացրած հինգ տարիների ընթացքում չի կարողացել այցելել Ֆրենսիսին նույնիսկ մեկ անգամ: Սակայն նա կտրականապես պնդում էր, որ «Իսկապե՞ս կլինի առավոտ» ֆիլմում պատկերված և «Ստվերների երկիր» ֆիլմում հաստատված հոգեբուժական բռնություններից ոչ մեկը տեղի չի ունեցել: Նա հատկապես թիրախավորեց Ջին Ռեթքլիֆին, որին գրքում անվանում էր միայն Ֆրենսիսի «գրող ընկերուհի», բայց բնութագրում էր որպես քրոջ գլխավոր շահագործող: 1974 թվականին «Ինդիանապոլիս Նյուզ»-ում հրապարակված նամակում նա ինքնակենսագրությունն անվանել է «լեսբուհիների պոռնոգրաֆիա (լի) կեղտոտ ստերով»: Իր մոր նման՝ Էդիթ Ֆարմերը իր քրոջ անկումը վերագրում էր նրա ներգրավվածությանը ձախակողմյան քաղաքականությանը՝ Վաշինգտոնի համալսարանում սովորելու տարիներին, ինչպես նաև նրա կապերին Group Theater-ի հետ:

Գիրքը «մասնավորապես հրատարակվել է գրեթե առանց ազգային տարածման» և նույնիսկ դրա ամենաբարի քննադատը՝ «Ինդիանապոլիս Սթար»-ի Ռիտա Ռոուզը, խոստովանել է, որ այն «կարդացվում է որպես ընտանիքի անունը մաքրելու և Ջին Ռեթքլիֆին վրեժ լուծելու հուսահատ փորձ»: Սակայն ժամանակի ընթացքում Էլիոթը մի քանիսին դարձի բերեց և նրա դերը, ի վերջո, ստանձնեց սիեթլցի գրող Ջեֆրի Կաուֆմանը, որը 1999 թվականին հրապարակեց «Լույս սփռելով ստվերների երկրի վրա» վերնագրով բլոգ, որում հիմնավորում էր նրա պնդումը, որ հոգեբուժական բռնություն տեղի չի ունեցել և մեղադրում էր, որ Արնոլդը 1983 թվականի Ֆրենսիսի դատավարության ժամանակ խոստովանել է, որ ինքը Ֆարմերի պատմության մեծ մասը հորինել է:

Կաուֆմանը հատկապես համառորեն պնդում էր, որ լոբոտոմիան հնարավոր չէր լինի՝ հիմնվելով վիրաբուժական գրառումների բացակայության և ընտանիքի ու ընկերների դիտարկումների վրա, ովքեր ազատ արձակվելուց հետո Ֆարմերի մոտ բնավորության կտրուկ փոփոխություն չէին նկատել: Հաջորդ տարիներին Սիեթլի մի շարք այլ գրողներ միացան Կաուֆմանին՝ հայտարարելով, որ իր մեջբերած պատճառներով 1949 թվականի Ֆարմերի լոբոտոմիան մեռած թեմա է: Սակայն այլ գրողներ պաշտպանեցին գիրքը կամ նշեցին, որ լոբոտոմիան ժխտողները լիովին անտեսեցին այն փաստը, որ տրանսորբիտալ լոբոտոմիան իր ֆիզիկական հետք չի թողնում, և դրա անհատականության վրա ազդեցությունը հաճախ այնքան նուրբ է, որ աննկատ է մնում հիվանդների և նրանց շրջապատի մարդկանց կողմից:

1983 թվականին Ֆրենսիսի դատավարությունից հետո Արնոլդը մնաց Սիեթլում որպես լրագրող շատ հայտնի, բայց հաջորդ 35 տարիների ընթացքում Ֆրենսիս Ֆարմերի մասին ասելիք չուներ։ Սակայն 2017 թվականին, «Ստվերների երկիր» գրքի վերանայված էլեկտրոնային հրատարակության հետ մեկտեղ, նա հարցազրույց տվեց «Ստվերների երկիր» էլեկտրոնային գրքի համար, որը նոր տեղեկություններ էր ներկայացնում Ֆարմերի պատմության և նրա գրքի մասին: Այդ հարցազրույցում նա պնդում էր, որ որքան էլ իր ցուցմունքներից՝ դատական գործի շրջանակում, կարող էր այլ կերպ թվալ (որոնք գրեթե ամբողջությամբ վերաբերում էին գրքից իր ադապտացրած սցենարին, ոչ թե հենց գրքին), «Shadowland»-ում Ֆարմերի կյանքի մասին որևէ բան հորինված չէր:

Լոբոտոմիայի մասին նա ընդգծեց, որ գրքում այն ​​ներկայացվել է միայն որպես հնարավորություն, բայց նա կարծում է, որ վերջին երեք տասնամյակների ապացույցները վիրահատությունն ավելի հավանական են դարձրել, այլ ոչ թե պակաս հավանական: Նա նշեց, որ դոկտոր Ֆրիմենի որդին Ֆրենսիսի դատավարության ժամանակ ցուցմունք էր տվել, որ հայրը իրեն ասել է, որ ինքը իսկապես Ֆարմերի վրա տրանսորբիտալ լոբոտոմիա է կատարել: Ամենից առաջ Արնոլդը կարծում էր, որ Ֆրիմենի ամբարտավան և բժշկական առումով անբարոյական բնավորությունը, որը պատկերված է «Ստվերների երկիր»-ից հետո նրա մասին գրված գրեթե ամեն ինչում (հատկապես 2021 թվականի «Սառցե փորիչ վիրաբույժը» գրքում), մեծացնում էր այն հավանականությունը, որ նա չէր կարողանա դիմադրել իր ամենահայտնի հիվանդին իր բուժումը տրամադրելուն, հատկապես այն պատճառով, որ քանի որ պետական ​​հոգեբուժարաններում հիվանդների քաղաքացիական իրավունքների վերաբերյալ օրենքները գրվել էին Վաշինգտոն նահանգում, նրան իրականում ընտանիքի կամ որևէ մեկի թույլտվության կարիքը չուներ դա անելու համար:
աջից|մինի|Ֆարմերի մահից հետո Արևմտյան պետական ​​հիվանդանոցում (նկարում) գտնվելու մանրամասները լուրջ վիճաբանությունների և քննարկումների առարկա դարձան։

## Ժողովրդական մշակույթում
Ֆրենսիս Ֆարմերի առաջին բեմական պիեսը «Ստվերների երկիր» պիեսի թատերական տարբերակն էր 1982 թվականի մայիսի 28-ին Վիսկոնսին նահանգի Մեդիսոն քաղաքի Բրում Սթրիթ թատրոնում, որը ադապտացվել էր գեղարվեստական ​​ղեկավար Ջոել Գերսմանի կողմից:

Նրա կյանքի մասին բեմադրված այլ ներկայացումներ ներառում են Անգլիայի The New Garbo՝ Դագ Լյուսիի հեղինակությամբ (Hull Truck Theatre Company, նոյեմբեր 1978), Կանադայի Saint Frances of Hollywood՝ Սալի Քլարկի հեղինակությամբ (Calgary-ի Alberta Theater Projects, ապրիլ 1994), ինչպես նաև ԱՄՆ-ից՝ The Frances Farmer Story՝ Սեբաստիան Ստյուարտի (Re.Cher.Chez Theatre, 1982), Golden Girl՝ Փիթեր Օկիոգրոսոյի (Theater for the New City, նոյեմբեր 1982), Mrs. Farmer's Daughter (մյուզիքլ)՝ Ջեք Էրիկ Ուիլյամսի (PepsiCo Summerfare ’83), Ջորջ Սնոուի Frances Farmer, My Hero: The Unauthorized Biography (չբեմադրված մյուզիքլ, սակայն պահպանվել է 1991 թ. սաունդթրեքի ձայնագրությամբ), և Brilliance (մյուզիքլ)՝ Քրիստան Քինգի, Լենս Լյումանի և Գաբրիել Քեյնի հեղինակությամբ (Player’s Theatre, ապրիլի 7–24, 2022)։

Nirvana-ի «Ֆրենսիս Ֆարմերը վրեժ կլուծի Սիեթլում» (1994) երգի հետ մեկտեղ, Ֆարմերը ներկայացված է հետևյալ երգերում.

* «Մեդալի երգը» «Waking Up with the House on Fire» (1984) երգի հիման վրա՝ Culture Club-ի կատարմամբ
* «Նկարիր թվերով (երգ Ֆրենսիսի համար)» Ռոմանովսկու և Ֆիլիպսի «Ես կարծում էի, որ դու ավելի բարձրահասակ կլինես» (1984) ստեղծագործության հիման վրա
* «Անճոռնի փոքրիկ երազներ»՝ Everything but the Girl-ի «Սեր, ոչ թե փող» (1985) երգի հիման վրա
* «Լոբոտոմիա, նրանց տուն է բերում»՝ Սիլվերթաունում, The Men They Couldn't Hang-ի կատարմամբ
* «Ֆրենսիս»՝ «Հանգստացնել» (1992) ֆիլմի վրա՝ Motorpsycho-ի կողմից
* «Ֆրենսիս Ֆարմերը վրեժ կլուծի Սիեթլում» (1993) երգը Nirvana խմբի կողմից՝ իրենց վերջին ստուդիական ալբոմում՝ In Utero-ում
* «Ֆրենսիս Ֆարմեր» (2004)՝ Պատերսոն Հուդի կողմից
* «Rats!Rats!Rats!» (2006)՝ Deftones-ի կատարմամբ, Saturday Night Wrist ալբոմի ութերորդ երգը
* «Չտեսա՞ր այս ֆիլմը» (2009)՝ Թոմ Քիթի և Բրայան Յորքիի «Նորմալի կողքին» մյուզիքլից։

2017 թվականի Netflix-ի «Մտքերի որսորդ» օրիգինալ սերիալում Էդմունդ Կեմպերի կերպարային տարբերակը նշում է, որ Ֆարմերը լոբոտոմիզացվել է:

Ֆարմերի մասին հիշատակվել է 2022 թվականի «Հրաշալի տիկին Մեյզելը» սերիալի «Բիլլի Ջոնսը և օրգիական լամպերը» դրվագում, որտեղ կերպարներից մեկի հոգեկան խանգարումը նկարագրվել է որպես «լիարժեք Ֆրենսիս Ֆարմեր»:

## Ֆիլմագրություն

## Բեմական գործունեություն

## Նշումներ


## Ծանոթագրություններ

## Օգտագործված աղբյուրներ

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Brigitte Tast, Hans Jürgen Tast: *Frances Farmer. Eine Fotogeschichte*. Hildesheim 1979, ISBN 3-88842-010-5.
* Brigitte Tast, Hans Jürgen Tast: *Frances Farmer. Kulleraugen-Materialsammlung Nr. 7*. Schellerten 1984, ISBN 3-88842-107-1.

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հաղորդավարներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դեմքեր
Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Թատրոնի ամերիկացի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Կին