Ամադեուս (պիես)

***«Ամադեուս»,*** Պիտեր Շաֆերի պիես, որը պատմում է կոմպոզիտորներ Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի և Անտոնիո Սալիերիի կյանքի մասին՝ պատկերացնելով նրանց միջև մրցակցությունը Սրբազան Հռոմեական կայսր Ժոզեֆ II- ի (1741-1790) արքունիքում։ Առաջին անգամ բեմադրվել է 1979 թվականին և ոգեշնչվել է Ալեքսանդր Պուշկինի 1830 թվականի *[[Մոցարտ և Սալիերի|«Մոցարտ և Սալիերի»]]* կարճ պիեսով, որը Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովը 1897 թվականին օգտագործել է որպես համանուն օպերայի լիբրետտո։

Պիեսում զգալի կերպով օգտագործվում է Մոցարտի, Սալիերիի և այդ ժամանակաշրջանի այլ կոմպոզիտորների երաժշտությունը: Մոցարտի ''«Առևանգումը'' ''հարեմից»'', *[[Ֆիգարոյի ամուսնությունը (օպերա)|«Ֆիգարոյի ամուսնությունը»]] ,* *[[Դոն Ժուան (օպերա)|«Դոն Ժուան»]]* և *[[Կախարդական սրինգ|«Կախարդական սրինգ»]]* օպերաների պրեմիերաները հիմնական տեսարանների համար նախատեսված միջավայրեր են: Այն ներկայացվել է Լոնդոնի Թագավորական ազգային թատրոնում 1979 թվականին, այնուհետև տեղափոխվել է «Վեսթ-Էնդ» Նորին Մեծության թատրոն, որին հաջորդել է Բրոդվեյում ներկայացումը: Այն 1981 թվականին արժանացել է «Թոնի» մրցանակի՝ լավագույն պիես անվանակարգում, և Շաֆերն այն վերափոխել է 1984 թվականի համանուն ֆիլմի համար, որը մեծ ճանաչում է ստացել:

## Սյուժե
[աջից|մինի|[Ջեյն Սեյմուր (դերասանուհի)|Ջեյն Սեյմուրը (Կոնստանցե Մոցարտ) Յան ՄակՔելլենի (Անտոնիո Սալիերի) կողքին *Ամադեուս* ներկայացումում, մոտ 1981 թվականին]]
*Պիեսի սկզբնական բեմադրությունից ի վեր Շաֆերը լայնորեն վերանայել է իր պիեսը, այդ թվում՝ փոփոխություններ կատարել սյուժետային մանրամասներում.* *ստորև ներկայացված են բոլոր վերանայումները։*

Կոմպոզիտոր Սալիերին ծեր մարդ է, ով վաղուց է ապրել իր փառքը։ Ուղիղ դիմելով լսարանին՝ նա պնդում է, որ թույն է օգտագործել Մոցարտին սպանելու համար և խոստանում է բացատրություններ տալ։ Այնուհետև գործողությունները վերադառնում են տասնութերորդ դար, այն ժամանակ, երբ Սալիերին՝ այն ժամանակվա Ավստրիայի կայսեր Ժոզեֆ II- ի պալատական կոմպոզիտորը, չէր հանդիպել Մոցարտին, բայց լսել էր նրա և նրա երաժշտության մասին։ Նա պաշտում է Մոցարտի ստեղծագործությունները և ոգևորվում է նրան հանդիպելու հնարավորությամբ՝ իր հովանավորին նվիրված սալոնային ցուցադրության ժամանակ։ Սակայն, երբ նա վերջապես տեսնում է Մոցարտին, խորապես հիասթափվում է՝ տեսնելով, որ կոմպոզիտորը զուրկ է իր ստեղծագործություններին բնորոշ նրբագեղությունից ու հմայքից։ Մոցարտը չոչ է անում ծնկների վրա և անպարկեշտ զրույցներ է վարում իր ապագա հարսնացու Կոնստանցե Վեբերի հետ։

Սալիերին չի կարողանում համակերպել Մոցարտի անքաղաքավարի վարքն այն հանճարի հետ, որն Աստված անհասկանալիորեն շնորհել է նրան։ Ամբողջ կյանքում բարեպաշտ կաթոլիկ Սալիերին, այնուամենայնիվ, չի կարողանում հավատալ, որ Աստված կարող էր Մոցարտին իրենից վեր դասել՝ նման պարգև շնորհելու համար։ Սալիերին հրաժարվում է Աստծուց և երդվում անել ամեն ինչ իր ուժերի սահմաններում՝ Մոցարտին ոչնչացնելու համար՝ այդպիսով վրեժ լուծելով իր Արարչից։ Սալիերին արտաքուստ ձևացնում է, թե Մոցարտի դաշնակիցն է, միաժամանակ ամեն ինչ անում ոչնչացնելու նրա հեղինակությունը և նրա ստեղծագործությունների ցանկացած հաջողությունը։ Մոցարտի սեփական բախտը չի բերում նրա գռեհիկ բնույթի պատճառով։ Մի քանի անգամ միայն կայսր Ժոզեֆ II-ի միջամտությունն է թույլ տալիս Մոցարտին շարունակել (միջամտություններ, որոնց Սալիերին դեմ է, բայց ուրախ է վերագրել իրեն, եթե Մոցարտը ենթադրում է, որ *ինքն* է միջամտել)։ Սալիերին նվաստացնում է Կոնստանցեային՝ ստիպելով նրան մերկանալ իր առջև, երբ վերջինս դիմում է նրա օգնությանը։ Նա Մոցարտի կերպարը զրպարտում է կայսերական արքունիքում՝ ի չիք դարձնելով կոմպոզիտորի բազմաթիվ հնարավորությունները։

*«Ամադեուս»* պիեսի հիմնական թեման Մոցարտի բազմիցս փորձերն են՝ նվաճելու Վիեննայի արիստոկրատիայի ընդունումն ավելի ու ավելի հանճարեղ ստեղծագործություններով, որոնք միշտ խափանվում են կա՛մ Սալիերիի մեքենայությունների պատճառով, կա՛մ այն պատճառով, որ արիստոկրատները չեն կարողանում գնահատել Մոցարտի նորարարությունները և դասական երաժշտության ընդունված չափանիշները մարտահրավեր նետելու պատրաստակամությունը։

Պիեսի վերջում, երբ նրա կյանքն ամբողջությամբ կործանվել էր, Մոցարտին վերջին անգամ այցելում է Սալիերին, որը բացահայտում է, որ ինքը միշտ եղել է Մոցարտի թշնամին։ Սա լսելուց հետո Մոցարտը կոտրվում է և լիովին պարտված՝ երգելով մանկական մեղեդի։ Ավելի ուշ նա մահանում է Կոնստանցեայի գրկում։

Սալիերին պատմում է, թե ինչպես է ինքն իրեն ավելի քան 30 տարի գովաբանել ամբողջ Եվրոպայում, և միևնույն է, հանդիսատեսը սկսել է հրաժարվել իր երաժշտությունից և դիմել Մոցարտի երաժշտությանը, քանի որ աշխարհը վերջապես սկսել է ճանաչել նրա իրական հանճարը։ Այնուհետև Սալիերին բացահայտում է, որ նա կեղծ խոստովանություն է թողել, որ Մոցարտին սպանել է մկնդեղով՝ վերջին փորձ անելով, որպեսզի իրեն հիշեն, և փորձում է ինքնասպան լինել ածելիով։ Նա գոյատևում է, և նրա խոստովանությունն ընդունվում է թերահավատությամբ և, ի վերջո, մերժվում է։ Պարտված Սալիերին, դատապարտված իր կյանքի մնացած մասն անցկացնել անհայտության և ձախողման մեջ, արդարացնում է հանդիսատեսին՝ համարելով միջակություն։

## Նախապատմություն և թողարկում
Պիեսի բեմադրություններում հիմնականում օգտագործվել է Մոցարտի ստեղծագործությունները, որոնց երաժշտական ձևավորումն առաջին փուլում կատարել է Հարիսոն Բիրտվիսլը: Ներկայացումում Սալիերիի միակ ստեղծագործությունը «Ողջույնի քայլերգն» է, որի վրա Մոցարտը ծաղրականորեն իմպրովիզացրել է «Non più andrai» («Դու այլևս չես գնա») արիան (որը եզրափակում է *[[Ֆիգարոյի ամուսնությունը (օպերա)|«Ֆիգարոյի ամուսնությունը]]» օպերայի առաջին գործողությունը)*: Նիկոլաս Քենյոնը պնդում է, որ պիեսը (և ֆիլմը) նպաստել են Սալիերիի երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրության վերականգնմանը և նրա օպերաների բեմադրությունների ավելացմանը:

### Պատմական ճշգրտություն
Շաֆերը Մոցարտի և Սալիերիի իր պատկերներում օգտագործել է գեղարվեստական ազատություն։ Փաստագրական ապացույցները ենթադրում են, որ երկու տղամարդկանց միջև կարող է որոշակի հակակրանք լինել, սակայն այն միտքը, որ Սալիերին Մոցարտի մահվան հրահրողն էր, լուրջ չի ընդունվում տղամարդկանց կյանքի և կարիերայի ուսումնասիրողների կողմից։ Իրականում, կան ապացույցներ, որ նրանք վայելել են փոխադարձ հարգանքով բնորոշ հարաբերություններ։ Օրինակ՝ Սալիերին հետագայում երաժշտության դասեր է տվել Մոցարտի որդուն՝ Ֆրանցին: Նա, հավանաբար, ղեկավարել է Մոցարտի որոշ ստեղծագործություններ։

Գրող Դեյվիդ Քերնսը *Ամադեուս* պիեսն անվանել է «առասպելներ տարածող» և վիճարկել է Շաֆերի Մոցարտի՝ որպես «երկու հակասական էակների՝ վեհ արվեստագետի և հիմարի» պատկերումը, փոխարենը պնդելով, որ Մոցարտը «հիմնովին լավ ինտեգրված» է եղել։ Քերնսը նաև մերժում է «ռոմանտիկ լեգենդը», որ Մոցարտը միշտ գրում էր իր գլխում արդեն ամբողջությամբ գրված ստեղծագործությունների կատարյալ ձեռագրեր՝ մեջբերելով մի քանի ձեռագրերի խոշոր և երկարատև վերանայումները: Մոցարտագետ  Հ.Ս. Ռոբինս Լանդոնը նշել է, որ «դժվար կլինի հանրությանը համոզել Շաֆերի ներկայացրած կոմպոզիտորով՝ որպես աստվածային օժտված հարբած անբարոյականի, որին հետապնդում է վրեժխնդիր Սալիերին։ Նույն կերպ, Կոնստանցե Մոցարտը՝ (ֆիլմում) արտասովոր դեկոլտեի և հիմար ծիծաղի տեր անձը, պետք է փրկվի Շաֆերի նրա մասին ունեցած տեսակետից»։

### Հայտնի ներկայացումներ
*«Ամադեուս»* պիեսն առաջին անգամ ներկայացվել է Լոնդոնի Ազգային թատրոնում 1979 թվականին՝ Փիթեր Հոլի բեմադրությամբ, իսկ գլխավոր դերերում՝ Փոլ Սքոֆիլդը ՝ որպես Սալիերի, Սայմոն Քելոուն՝ որպես Մոցարտ, իսկ Ֆելիսիթի Քենդալը՝ որպես Կոնստանցե։ (Քելոուն ֆիլմային տարբերակում հանդես է եկել այլ դերում։) Ավելի ուշ այն փոփոխված տեսքով տեղափոխվել է Լոնդոն` Վեսթ-Էնդի Նորին Մեծության թատրոն՝ Ֆրենկ Ֆինլեյը որպես Սալիերի։ Դերասանական կազմում էին նաև Էնդրյու Քրուիքշենքը (Ռոզենբերգ), Բազիլ Հենսոնը (ֆոն Շտրակ), Ֆիլիպ Լոքը (Գրեյբիգ), Ջոն Նորմինգտոնը (Ժոզեֆ II) և Նիկոլաս Սելբին (վան Սվիտեն)։

Ներկայացման պրեմիերան Բրոդվեյում տեղի է ունեցել 1980 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Բրոդհերսթ թատրոնում. Յան ՄակՔելենի՝ որպես Սալիերի, Թիմ Քարիի՝ որպես Մոցարտ, և Ջեյն Սեյմուրի՝ որպես Կոնստանցե։  Այն ցուցադրվել է 1181 ներկայացումով, ավարտվել է 1983 թվականի հոկտեմբերի 16-ին և առաջադրվել է յոթ «Թոնի» մրցանակի (Լավագույն դերասան՝ և՛ ՄակՔելենի, և՛ Քարիի համար, Լավագույն ռեժիսոր՝ Փիթեր Հոլի համար, Լավագույն պիես, Լավագույն զգեստների դիզայն, լուսավորություն և բեմադրություն՝ Ջոն Բերիի համար), որոնցից այն հաղթել է հինգում (ներառյալ Լավագույն պիեսը և Լավագույն դերասան՝ ՄակՔելենի համար)։ 2015 թվականին Քարին հարցազրույցում նշել է, որ Բրոդվեյի բնօրինակ ներկայացումն իր սիրելի բեմական ներկայացումն էր, որում երբևէ խաղացել է։  Ներկայացման ընթացքում ՄակՔելենին փոխարինել են Ջոն Վուդը, Ֆրենկ Լանգելան, Դեյվիդ Դյուքսը, Դեյվիդ Բիրնին, Ջոն Հորթոնը և Դանիել Դեյվիսը։ Քարիին փոխարինել են Փիթեր Ֆըրթը, Փիթեր Քրուքը, Դենիս Բուցիկարիսը, Ջոն Պանկոուն, Մարկ Համիլը և Ջոն Թոմաս Ուեյթը։  Կոնստանցեի դերում խաղացել են նաև Էմի Իրվինգը, Սյուզան Լեդերերը, Միշել Ֆարը, Քարիս Քորֆմանը և Մորին Մուրը։

1981 թվականի հունիսին Ռոման Պոլանսկին բեմադրել և խաղացել է Մոցարտի դերում համատեղ դերակատարում, սկզբում Վարշավայում (Տադեուշ Լոմնիցկիի հետ՝ որպես Սալիերի), ապա Փարիզի Մարինյի թատրոնում՝ Ֆրանսուա Պերիեի հետ՝ որպես Սալիերի: Պիեսը կրկին բեմադրել է Պոլանսկին, Միլանում 1999 թվականին։

1982 թվականին Ռիչարդ Վերեթը Սիդնեյի Թագավորական թատրոնում բեմադրել է Սիդնեյի թատերական ընկերության ներկայացումը։ Գլխավոր դերերում էին Ջոն Գադենը՝ որպես Սալիերի, Դրյու Ֆորսայթը՝ որպես Մոցարտ, և Լինդա Քրոփերը՝ որպես Կոնստանցե, իսկ Լին Քոլինգվուդը՝ որպես տիկին Սալիերի, իսկ Ռոբերտ Հյուզը ՝ որպես Վենտիչելլո II։ Այն ցուցադրվել է 1982 թվականի ապրիլի 6-ից մինչև մայիսի 29-ը։ Ադամ Ռեդֆիլդը (որպես Մոցարտ) և Թերի Ֆինը (որպես Կոնստանցե) նկարահանվել են 1984 թվականին Վիրջինիա Սթեյջ ընկերության կողմից Վիրջինիա նահանգի Նորֆոլկ քաղաքի Ուելս թատրոնում Չարլզ Թաուերսի բեմադրությամբ բեմադրված ներկայացման մեջ։

Պիեսը վերաներկայացվել է 1998 թվականին Լոնդոնի Օլդ Վիկ թատրոնում՝ կրկին ռեժիսյորը եղել է Փիթեր Հոլը և պրոդյուսերը Քիմ Փոստերը։ Գլխավոր դերերում էին Մայքլ Շինը որպես Մոցարտ, Դեյվիդ Սուշեն որպես Սալիերի, Սինդի Կացը որպես Կոնստանցե և Դեյվիդ ՄակՔալումը որպես Ժոզեֆ II։ Հետագայում պիեսը տեղափոխվել է Նյու Յորքի Music Box թատրոն, որտեղ այն ցուցադրվել է 173 անգամ (1999 թվականի դեկտեմբերի 15-ից մինչև 2000 թվականի մայիսի 14-ը) և արժանացել է «Թոնի» մրցանակի՝ «Լավագույն վերածնունդ» և «Պիեսում լավագույն դերասան» անվանակարգերում (Դեյվիդ Սուշեն «Սալիերի» համար):

2006 թվականի հուլիսին Լոս Անջելեսի ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը Հոլիվուդ Բոուլում ներկայացրել է պիեսի վերջին վերանայված տարբերակի հատվածների բեմադրությունը: Նիլ Պատրիկ Հարիսը խաղացել է Մոցարտի դերում, Քիմբերլի Ուիլյամս-Փեյսլին՝ Կոնստանցե Մոցարտի, իսկ Մայքլ Յորքը՝ Սալիերիի դերում: Լեոնարդ Սլատկինը ղեկավարել է ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը: Ռուպերտ Էվերեթը խաղացել է Սալիերիի դերը վերանորոգված Չիչեստերի փառատոնի թատրոնում 2014 թվականի հուլիսի 12-ից մինչև օգոստոսի 2-ը կայացած ներկայացման մեջ: Դերասանական կազմում էին Ջոշուա ՄաքԳուայրը՝ Մոցարտի դերում, Ջեսի Բաքլին՝ Կոնստանցեի դերում և Ջոն Սթենդինգը՝ կոմս Օրսինի-Ռոզենբերգի դերում: Սայմոն Ջոնսը խաղացել է Ժոզեֆ II-ի դերը: Փիթեր Շաֆերը ներկա է եղել վերջին ներկայացմանը:

Ներկայացումը վերակենդանացվել է Լոնդոնի Ազգային թատրոնում՝ Մայքլ Լոնգհերսթի նոր բեմադրությամբ, 2016 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2017 թվականի մարտը:  Գլխավոր դերերում հանդես են եկել Լուսիան Մսամատին՝ որպես Սալիերի, Ադամ Գիլլենը՝ որպես Մոցարտ, Կարլա Քրոմը՝ որպես Կոնստանցե, Հյու Սաքսը՝ որպես կոմս Օրսինի-Ռոզենբերգ և Թոմ Էդենը՝ որպես Ժոզեֆ II, Սաութբանկի սիմֆոնիկ նվագախմբի (Լոնդոն) նվագակցությամբ։ Ներկայացման բոլոր տոմսերը վաճառվել են՝ ստանալով դրական արձագանքներ և վերադարձել է Ազգային թատրոնի Օլիվիե թատրոն՝ Մսամատիի և Գիլլենի հետ, որոնք կրկին կատարել են Սալիերիի և Մոցարտի դերերը 2018 թվականի փետրվարից մինչև ապրիլի 24-ը՝ կրկին ստանալով դրական արձագանքներ։

Ներկայացումը առաջին անգամ անգլերեն լեզվով՝ Գայ Ռոբերտսի բեմադրությամբ բեմադրվել է 2017 թվականին Չեխիայում, Դասային թատրոնում, որտեղ 1787 թվականին տեղի էր ունեցել *«[[Դոն Ժուան (օպերա)|Դոն Ժուան»]]* օպերայի առաջին բեմադրությունը, և որտեղ նկարահանվել էր 1984 թվականի ֆիլմի մի մասը,։ *«Ամադեուս»* պիեսը  Թեհրանում 2018 թվականի մարտին՝ Հաֆեզ դահլիճում բեմադրել է Ջավադ Մոլանիան։  Ներկայացումը բեմադրել է Իշիլ Քասապօղլուն  Թուրքիայում 2020 թվականի հունվար/փետրվար ամիսներին՝ Ստամբուլի Uniq Hall թատրոնում:  2022 թվականի հուլիսին հայտարարվել է Սիդնեյի օպերային թատրոնում 2022 թվականի դեկտեմբերին նախատեսված նոր բեմադրության մասին, որտեղ Մայքլ Շինը մարմնավորել է Սալիերիին, իսկ Ռահել Ռոմանը՝ Մոցարտին:   Շինը 2023 թվականին BroadwayWorld Australia - Sydney Awards մրցանակաբաշխության ժամանակ արժանացել է «Լավագույն կատարող պիեսում» մրցանակին՝ իր «Սալիերիի» դերակատարման համար:

### Մրցանակներ և անվանակարգեր
* 1979 թվականի «Evening Standard» թատերական մրցանակ՝ լավագույն պիեսի համար
* 1981 թվականի «Դրամա Դեսկ» մրցանակ՝ լավագույն նոր պիեսի համար
* 1981 թվականի «Թոնի» մրցանակներ՝ լավագույն պիեսի և պիեսում լավագույն գլխավոր դերասանի դերի համար (Յան ՄակՔելլեն), պիեսի լավագույն ռեժիսուրայի համար (Փիթեր Հոլ), լավագույն բեմական ձևավորման և լավագույն լուսավորության համար (երկուսն էլ ՝ Ջոն Բերի): Անվանակարգեր՝ պիեսում լավագույն գլխավոր դերասանի դերի համար ( Թիմ Քերի ) և լավագույն զգեստների ձևավորման համար (Ջոն Բերի):

### Այլ լրատվամիջոցներում
#### Ռադիո
1983 թվականին BBC Radio 3-ը հեռարձակել է Փիթեր Հոլի ռեժիսորական աուդիո տարբերակը, որում գլխավոր դերերում էին նրա Ազգային թատրոնի ներկայացման բնօրինակ դերասանական կազմը։ Դերասանական կազմում էին.

* Փոլ Սկոֆիլդ - Անտոնիո Սալիերի
* Սայմոն Քելոու - Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտ
* Ֆելիսիթի Քենդալ - Կոնստանցե Մոցարտի դերում
* Ջոն Նորմինգտոն -  Ժոզեֆ II, Սրբազան Հռոմեական կայսր
* Նիկոլաս Սելբի - Գոթֆրիդ վան Սվիտենի դերում
* Ուիլոուբի Գոդարդ - կոմս Ֆրանց Օրսինի Ռոզենբերգի դերում
* Բազիլ Հենսոն - Յոհան Քիլիան ֆոն Շտրակ
* Դոնալդ Գի, Դերմոտ Քրոուլի -  Վենտիչելլի
* Նայջել Բելեյրս, Սյուզան Գիլմոր, Փեգի Մարշալ, Ռոբին Մերեդիթ, Անն Սեջվիկ, Ուիլյամ Սլի, Գլեն Ուիլյամս - Վիեննայի քաղաքացիների դերերում

Այս ռադիոներկայացումը վերահեռարձակվել է 2011 թվականի հունվարի 2-ին՝ Radio 3-ի *«Մոցարտի հանճարը»* եթերաշրջանի շրջանակներում։  Մոցարտի 250-ամյակի առթիվ 2006 թվականին BBC Radio 2-ը հեռարձակել է Շաֆերի պիեսի Նևիլ Թելլերի կողմից մշակված ադապտացիան՝ ութ տասնհինգ րոպեանոց դրվագներով, որոնց ռեժիսորը Փիթեր Լեսլի Ուայլդն էր, իսկ Սալիերիի դերում պատմողը Ֆ. Մյուրեյ Աբրահամն էր։  Այս տարբերակը վերահեռարձակվել է 2010 թվականի մայիսի 24-ից հունիսի 2-ը BBC Radio 7- ով։

#### Ֆիլմ
1984 թվականի կինոադապտացիան արժանացել է «Օսկար» մրցանակի՝ որպես լավագույն ֆիլմ։ Ընդհանուր առմամբ, ֆիլմն արժանացել է ութ «Օսկար» մրցանակի։ Գլխավոր դերերում էին Ֆ. Մյուրեյ Աբրահամը՝ որպես Սալիերի (արժանանալով «Օսկար» մրցանակի՝ որպես լավագույն դերասան), Թոմ Հալսը որպես Մոցարտ (նույնպես առաջադրվել է «Լավագույն դերասան» անվանակարգում) և Էլիզաբեթ Բերիջը՝ որպես Կոնստանցե։ Պիեսը մանրակրկիտ վերամշակվել է Շաֆերի և ֆիլմի ռեժիսոր Միլոշ Ֆորմանի կողմից՝ տեսարաններով և կերպարներով, որոնք բացակայում են պիեսում։  Չնայած պիեսի ուշադրության կենտրոնում հիմնականում Սալիերին է, ֆիլմն ավելի խորն է անդրադառնում երկու կոմպոզիտորների կերպարների զարգացմանը։

#### Հեռուստասերիալ
2022 թվականի նոյեմբերին հայտարարվել է, որ Ջո Բարթոնը *«Ամադեուս»* պիեսը կվերածի հեռուստասերիալի Sky-ի համար։  Այն կնկարահանեն Ջուլիան Ֆարինոն և Ալիս Սիբրայթը։ 2024 թվականի փետրվարի 20-ին հայտարարվել է, որ Մոցարտի դերը կխաղա Ուիլ Շարփը,  Փոլ Բեթանին հայտարարվել է Սալիերիի դերում,  իսկ Գաբրիել Քրիվին՝ Կոնստանցեի դերում։

## Տես նաև
* Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի մահը
* Ամադեուս (ֆիլմ)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* *[https://www.ibdb.com/broadway-show/amadeus-1502 Amadeus] Internet Broadway Database-ում*
* ''Amadeus'' StageAgent.com-ում

Կատեգորիա:«Դրամա Դեսկ» մրցանակակիր պիեսներ
Կատեգորիա:Անգլերեն պիեսներ
Կատեգորիա:Բրիտանական գրականություն
Կատեգորիա:Բրիտանական պիեսներ
Կատեգորիա:Դրամատուրգիա
Կատեգորիա:Պիեսներ