La Tour d’Argent

thumb|320x320px|Ֆիրմային համարակալված սերտիֆիկատ, որը տրվում է ցանկացած այցելուի, ով պատվիրել է բադ
**La Tour d’Argent** ( ), ֆրանսիական ռեստորան, որը հայտնի է բադի իր ֆիրմային ուտեստներով։ Գտնվում է Փարիզում՝ Տուրնել առափնյա, 15 հասցեում և իր ծագումն սկսում է պանդոկից, որը գոյություն է ունեցել այս վայրում առնվազն 1580-ականների սկզբից։ Ռեստորանն ունի Միշլենի մեկ աստղ, թեև նախկինում դրանք երեքն էին։ Հաստատությունը կարող է պարծենալ նաև Ֆրանսիայի մայրաքաղաքի, մասնավորապես՝ Փարիզի Աստվածամոր տաճարի շքեղ համայնապատկերային տեսարանով։

## Ռեստորանի պատմություն
Ռեստորանի սեփականատերերը պնդում են, որ այն հիմնադրվել է 1582 թվականին և որ այնտեղ հաճախ է այցելել Ֆրանսիայի թագավոր Հենրի IV-ը, բայց չեն ներկայացնում որևէ փաստաթուղթ՝ հաստատելու նրա նրա հնագույն ծագման որևէ ապացույցը: Սակայն հայտնի է, որ 1582 թվականին Փարիզի Quai de la Tournelle (Տուրնել առափնյա) 15 հասցեում արդեն իսկ գտնվում էր մի պանդոկ (hostellerie), որտեղ խոհարար Ռուրտոն (Rourteau) մատուցում էր վայրի մսով (ձկնկուլ, վայրի բադ) պաշտետներ։ Ըստ լեգենդի, մի անգամ որսից վերադառնալիս Ֆրանսիայի թագավոր Հենրի III-ը համտեսել է պանդոկի ուտեստները և այնքան տպավորվել դրանցից, որ սկսել է ուտեստներ պատվիրել իր արքունիքի համար։ Ռեստորանի անվան ծագումը կապում են Տուրնել ամրոցի հետ, որի աշտարակները լուսնի լույսի ներքո արծաթագույն էին դառնում։ Ըստ լեգենդի՝ Վալուա դինաստիայի վերջին թագավորը հենց այստեղ է բացահայտել իր համար պատառաքաղը, որն օգտագործում էին իտալացի ճանապարհորդները։ 17-րդ դարի սկզբին հաստատությունը նախընտրեց կարդինալ Ռիշելյեն, որն այստեղ սալորաչրով սագ էր պատվիրում։ Հին ռեժիմի ժամանակ այստեղ լինում էին նաև այլ հայտնի այցելուներ, որոնց թվում կարելի է նշել կարդինալի զարմիկին՝ դուքս դե Ռիշելյոին, գրող տիկին դե Սեվինյեին, մարքիզուհի դե Պոմպադուրին։ Ֆրանսիական մեծ հեղափոխության ժամանակ ռեստորանը տուժեց, սակայն նրա համբավը վերականգնվեց Առաջին կայսրության ժամանակ Նապոլեոն I-ի անձնական խոհարար Լեկոկի ջանքերով, որը նախկին սեփականատերերից գնեց «Արծաթե աշտարակը»։ Այս ժամանակահատվածում ֆիրմային ուտեստներ դարձան տապակած բադը և գառի տապական։

Ռեստորանի ծաղկումը վերագրվում է 1880-ականների վերջին - 1890-ականներին, երբ հաստատության ղեկավարը դարձավ Ֆրեդերիկ Դելերը (Frédéric Delair), որը մի փոքր ուշ դարձավ նրա սեփականատերը։ Նա ռեստորանի մենյուում ներառեց ֆիրմային ուտեստ՝ հատուկ բաղադրատոմսով պատրաստված սեղմված բադ, և այս ուտեստի մատուցումը սկսեց ուղեկցվել համարակալված սերտիֆիկատի հանձնմամբ (հաշիվը վարվում է 1890 թվականից)։ Ֆրեդերիկը բադեր էր գնում Լուար գետի ստորին հոսանքներում գտնվող լավագույն մասնագիտացված տնտեսություններից, որտեղ թռչուններին լավ խնամում և կերակրում էին ընտիր հացահատիկով։ 1913 թվականին Անդրե Տերայը (André Terrail), որն այդ ժամանակ Դելերից գնել էր «Աշտարակը», միավորեց ակտիվները 1913 թվականին փակված հռչակավոր *Café Anglais*-ի հետ։ Դա հնարավոր դարձավ Անդրեի և «Անգլիական սրճարանի» տիրոջ դստեր ամուսնության շնորհիվ։ Այդ ժամանակից ի վեր (1911 թվականից) ձեռնարկությունը ղեկավարում են Տերայների ընտանիքի ժառանգները. 1947 թվականին գործը գլխավորեց Կլոդը (Անդրեի որդին), իսկ 2006 թվականից՝ Կլոդը։ 

Նրանից հետո ռեստորանը սկսեց ղեկավարել Անդրե Տերայը (André Terrail)՝ նրա որդին։

## Առանձնահատկություններ
Ռեստորանի խոհարարները բադը պատրաստում են հատուկ եղանակով. թռչուններին տապակում են, որից հետո ոսկորները հանում են (քամում) մամլիչով, և այդ «արյունոտ» հյութի հիման վրա պատրաստում են իրենց ֆիրմային սոուսը, որը կերակրին տալիս է նուրբ համ։ 1976 թվականի մայիսի 17-ին մատուցվեց կես միլիոներորդ բադը, իսկ 2003 թվականին այդ թիվը գերազանցեց մեկ միլիոնը (մեկ միլիոներորդ բադի առթիվ ռեստորանի տերերը կազմակերպեցին տոնական հրավառություն)։ 

Ռեստորանը հպարտանում է իր գինու մառանով (այն գտնվում է շուրջօրյա պահպանության տակ), իսկ գինին այստեղ շշալցվել է տակառներից մինչև 1950-ականների կեսերը։ Կոլեկցիայի ամենահին շիշը 1788 թվականի կոնյակն է։ Լեգենդի համաձայն, ամերիկացի մագնատ Ջոն Պիրպոնտ Մորգանը գողացել է *Fine Napoléon* կոնյակի կոլեկցիոն շիշը մառանից, բայց, ցանկանալով քավել մեղքը, հաստատության հասցեին ուղարկել է ստորագրված չեկ՝ առանց գումարի նշման։ Եթե հավատանք սեփականատերերին, չեկը վերադարձվել է՝ չօգտագործելով այն։ 1984 թվականին ռեստորանը բացեց իր մասնաճյուղը Տոկիոյում, «*New Otani*» հյուրանոցում։ Յուրաքանչյուր բադ, որը մատուցվում է այցելուին, ունի իր համարը, ինչի մասին տրվում է վկայական (օրինակ, Էլիզաբեթ Թեյլորին հասավ 579 051 համարի բադը)։ Յուրաքանչյուր սեղան զարդարված է բադի մանրակերտով (արծաթե, բյուրեղյա, ճենապակյա, կերամիկական), ինչպես նաև արծաթե ոճավորված բաժակով՝ մարմնավորելով «աշտարակը»։ Ռեստորանին կից գործում է խանութ՝ մթերքներով, հացաբուլկեղենի խանութ և rôtisserie՝ ռեստորան, որտեղ մատուցվում է միս շամփուրի վրա և ուղեկցող ուտեստներ։

## Գրականություն
* 

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

* Փարիզի La Tour d’Argent-ի պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:Փարիզի շենքեր և կառույցներ
Կատեգորիա:Փարիզի ռեստորաններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական խոհանոց
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ռեստորաններ