Գործընկերություն (բիզնես)

**Գործընկերություն** կամ **համագործակցություն**, համաձայնություն է, որի ընթացքում կողմերը համաձայնվում են համագործակցել՝ իրենց ընդհանուր շահերը առաջ տանելու համար: Գործընկերության անդամ գործընկերները կարող են լինել անհատներ, ձեռնարկություններ, հետաքրքրությունների կազմակերպություններ, դպրոցներ, կառավարություններ կամ ասոցիացիաներ: Կազմակերպությունները կարող են միավորվել՝ յուրաքանչյուրին իրենց նպատակին հասնելու հավանականությունը մեծացնելու և իրենց հասանելիությունն ընդլայնելու համար:

## Պատմություն
Գործընկերությունները երկար պատմություն ունեն. դրանք արդեն օգտագործվել են միջնադարյան Եվրոպայում և Մերձավոր Արևելքում: 2006 թվականին հրապարակվել է հոդվածի, ըստ որի՝ առաջին գործընկերությունը ստեղծվել է 1383 թվականին Պրատոյի և Ֆլորենցիայի վաճառական Ֆրանչեսկո դի Մարկո Դատինիի կողմից։ Covoni (1336-40) և del buono-Benchivenni ընկերությունները (1336-40) նույնպես հիշատակվում են որպես վաղ գործընկերության օրինակ, բայց դա պաշտոնական գործընկերություն չի եղել։

Եվրոպայում գործընկերությունը նպաստել Է առևտրային հեղափոխությանը, որը սկսվել է 13-րդ դարում: 15-րդ դարում հանզեական միության քաղաքները փոխադարձաբար ամրացնում էին միմյանց. նավը Համբուրգից Գդանսկ տեղափոխել է ոչ միայն իր սեփական բեռը, այլև հանձնարարել է բեռներ տեղափոխել հանզեական միության մյուս անդամների համար։ Այս պրակտիկան ոչ միայն խնայել է ժամանակ և գումար, այլև առաջին քայլն է եղել գործընկերության ճանապարհին: Փոխադարձ ծառայություններ մատուցելու համար ուժերը միավորելու ունակությունը դարձել է հանզեական թիմային ոգու առանձնահատկությունը և երկարաժամկետ հաջողության գործոն։

Եվրոպայում միջնադարյան առևտրի մանրակրկիտ ուսումնասիրությունը ցույց են տվել, որ վարկի վրա հիմնված շատ խոշոր գործարքներ տոկոս չեն վաստակել: Հետևաբար, պրագմատիզմը և ողջախոհությունը պահանջում են արդար փոխհատուցում պարտքի տրամադրման հետ կապված ռիսկի համար և փոխհատուցում պարտքի տրամադրման հետ կապված հնարավոր ծախսերի համար՝ առանց այն այլ բեղմնավոր նպատակների համար օգտագործելու: Եկեղեցու կողմից սահմանված վաշխառության մասին օրենքները շրջանցելու համար ստեղծվել են պարգևատրման այլ ձևեր, մասնավորապես՝ գործընկերության տարածված ձևը, որը կոչվում է կոմմենդա, որը շատ է տարածված լինում իտալացի առևտրային բանկիրների շրջանում։ Ֆլորենցիայի առևտրային բանկերը գրեթե վստահ են եղել իրենց վարկերի դրական վերադարձի հարցում՝ նախքան անվճարունակության ռիսկերը հաշվի առնելը:

Մերձավոր Արևելքում կիրադ և մուդարաբաս հաստատությունները զարգացել են Լևանտի, մասնավորապես Օսմանյան կայսրության և Մերձավոր Արևելքի հետ առևտրի ծաղկման շրջանում, երբ ստեղծվել են առաջին առևտրային ընկերությունները, պայմանագրերը, օրինագծերը և միջազգային միջքաղաքային առևտուրը։ 10-11-րդ դարերում՝ Հռոմեական կայսրության անկումից հետո, Լևանտի առևտուրը վերածնվել է Բյուզանդական Իտալիայում: Արևելյան և արևմտյան Միջերկրական ծովերը միջնադարում մեկ առևտրային քաղաքակրթության մաս են կազմել, և երկու շրջանները տնտեսապես փոխկապակցված են եղել առևտրի միջոցով (տարբեր աստիճանի)։

Մոնղոլները որդեգրել և զարգացրել են մոնղոլ–օրթոկ գործընկերություններում ներդրումների և վարկերի նկատմամբ պատասխանատվության հայեցակարգը՝ խրախուսելով առևտուրն ու ներդրումները՝ հեշտացնելու Մոնղոլական կայսրության առևտրային ինտեգրումը: Մոնղոլ-օրթոկ գործընկերության պայմանագրային տարրերը շատ նման էին կիրադի և կոմենդի համաձայնագրերին։ Այնուամենայնիվ, Մոնղոլական ներդրողները գործընկերային ներդրումների համար օգտագործել են մետաղական մետաղադրամներ, թղթային փողեր, ոսկու և արծաթի ձուլակտորներ, հոսող ապրանքներ և հիմնականում ֆինանսավորել են վաշխառուական և առևտրային գործունեությունը։ Բացի այդ, մոնղոլական էլիտան առևտրային համագործակցություն է հաստատել Կենտրոնական և Արևմտյան Ասիայի, ինչպես նաև Եվրոպայի վաճառականների հետ, այդ թվում նաև Մարկո Պոլոյի ընտանիքի հետ։

## Գործընկերային համաձայնագրեր
Յուրաքանչյուր գործընկերության ստեղծման համար անհրաժեշտ է գործընկերության համաձայնագիր, նույնիսկ եթե այն գրավոր չէ: Ընդհանուր իրավունքի իրավասություններում գրավոր գործընկերության համաձայնագիրը իրավաբանորեն պարտադիր չէ, բայց գործընկերները կարող են օգտվել գործընկերության համաձայնագրից, որը կարող է ձևակերպել իրենց հարաբերությունների կարևոր պայմանները։

Բիզնեսում, երկու կամ ավելի ընկերություններ միավորում են իրենց ուժերը համատեղ ձեռնարկման, գնորդ-մատակարարի հարաբերությունների, ռազմավարական դաշինքի կամ կոնսորցիումի միջոցով՝ աշխատելու որևէ նախագծի վրա (օրինակ՝ արդյունաբերական կամ հետազոտական նախագիծ), որը շատ ծանր կամ ռիսկային կարող է լինել մեկ կազմակերպության համար, ուժերը միավորելու՝ շուկայում ավելի ուժեղ դիրք ունենալու համար համապատասխանելու հատուկ կանոնակարգերի (օրինակ՝ որոշ զարգացող երկրներում օտարերկրացիները կարող են ներդրումներ անել միայն տեղական ձեռնարկատերերի հետ գործընկերության ձևով)։ Այս դեպքում դաշինքը կարող է կառուցվել գործարքի ձևով, որը համեմատելի է միաձուլումների և ներգրավումների հետ: Բիզնեսի և կառավարման մեծ գրականություն ուշադրություն է դարձնում գործընկերային համաձայնությունների ձևավորմանը և կառավարմանը։ Մասնավորապես, այն ցույց է տվել պայմանագրերի և փոխհարաբերական մեխանիզմների դերը բիզնես գործընկերությունները կազմակերպելու գործում։

Գործընկերային հարաբերությունները շահագրգիռ կողմերի առջև բարդ խնդիրներ են դնում, որոնք պետք է լուծվեն համաձայնեցման միջոցով: Ընդհանուր նպատակները, զիջումների մակարդակները, պատասխանատվության ոլորտները, ենթակայության և շարունակականության կարգը, հաջողության գնահատման և բաշխման եղանակները և հաճախ մի շարք այլ գործոններ պետք է համաձայնեցվեն: Համաձայնությունը ձեռք բերելուց հետո գործընկերությունը, ընդհանուր առմամբ, ենթակա է կատարման քաղաքացիական օրենսդրության համաձայն, հատկապես, եթե այն լավ փաստաթղթավորված է: Գործընկերները, ովքեր ցանկանում են հստակ ներկայացնել իրենց համաձայնագիրը և ապահովել, որ այն իրականացվի, սովորաբար կազմում են գործընկերության կանոնադրությունը: Վստահությունը և պրագմատիզմը նույնպես կարևոր են, քանի որ չի կարելի ակնկալել, որ ամեն ինչ կարող է շարադրված լինել սկզբնական գործընկերության համաձայնագրում, ուստի որակյալ կառավարումը և հստակ հաղորդակցությունը երկարաժամկետ հաջողության հիմնական գործոններն են: Պաշտոնապես գործընկեր կազմակերպությունների մասին տեղեկատվությունը սովորաբար հանրային է դառնում, օրինակ՝ մամուլի հաղորդագրությունների, թերթերի հայտարարությունների կամ հանրային գրառումների մասին օրենքների միջոցով։

## Գործընկերային վարձատրություն
Գործընկերների վարձատրությունը հաճախ որոշվում է գործընկերության համաձայնագրի պայմաններով: Համաձայնագրով աշխատող գործընկերները կարող են փոխհատուցվել իրենց աշխատանքի համար մինչև գործընկերների միջև շահույթի ցանկացած բաժին։

### Սեփական կապիտալի և վճարային գործընկերային հարաբերակցություն
Անհատների որոշ գործընկերություններում, մասնավորապես իրավաբանական ընկերություններում և հաշվապահական ընկերություններում, բաժնեմասով աշխատող գործընկերները տարբերվում են աշխատավարձ ստացող գործընկերներից ( պայմանագրային գործընկերներից կամ եկամուտ ստացող գործընկերներից): Վերահսկողության աստիճանը, որը յուրաքանչյուր տեսակի գործընկեր իրականացնում է գործընկերության վրա, կախված է համապատասխան գործընկերության համաձայնագրից։
*Բաժնետիրական գործընկերը բիզնեսի համասեփականատեր է և իրավունք ունի բաշխվող գործընկերային շահույթի մասնաբաժնի,
* Աշխատավարձ ստացող գործընկեր, որը վճարվում է աշխատավարձով, բայց կարող է չունենալ բիզնեսում որևէ հիմնական մասնաբաժին և չի կարող մասնակցել դուստր ձեռնարկությունների եկամուտների բաշխմանը (չնայած բավականին տարածված է, որ վարձու գործընկերները ստանում են բոնուս՝ հիմնված ընկերության շահութաբերության վրա):

Չնայած երկու կատեգորիաներին պատկանող անհատները համարվում են գործընկերներ, բաժնեմասի գործընկերները և վարձու գործընկերները քիչ ընդհանրություններ կարող են ունենալ, բացի համատեղ պատասխանատվությունից: Շատ իրավական համակարգերում վարձու գործընկերները օրենքի աչքում տեխնիկապես ընդհանրապես «գործընկերներ» չեն: Այնուամենայնիվ, եթե նրանց ընկերությունը նրանց դիտարկում է որպես գործընկերներ, նրանք, կարող են համատեղ պատասխանատվություն են կրել։

Սովորաբար, բաժնեմասային գործընկերները վայելում են համագործակցությունից ֆիքսված բաժնեմասը (սովորաբար, բայց ոչ միշտ հավասար է այլ գործընկերների հետ բաժնեմասին) և շահույթի բաշխման ժամանակ կարող են ստանալ համագործակցության շահույթի մի մասը, որը համամասնական է այդ բաժնեմասին: Ավելի բարդ համագործակցություններում կարող են լինել գույքի մասնաբաժնի, շահույթի բաշխման կամ երկուսն էլ որոշելու տարբեր մոդելներ: Շահույթի բաշխման երկու ընդհանուր այլընտրանքային մոտեցումներն են․ փոխհատուցումը՝ «գործողությունների հաջորդականության սկզբունքով», և փոխհատուցումը՝ «ծագման աղբյուրից» մոտեցումները։
*Ծագման աղբյուրը ենթադրում է շահույթի փոխհատուցում ըստ բանաձևի, որը հաշվի է առնում յուրաքանչյուր գործընկերոջ կողմից առաջացած եկամտի և շահույթի չափը, այնպես, որ ավելի մեծ եկամուտ ունեցող գործընկերները ստանան բաշխված գործընկերության շահույթի ավելի մեծ բաժին:

### Իրավական ընկերություններ
Փոխհատուցման վճարման աղբյուրը հազվադեպ է հայտնի իրավաբանական ընկերություններից դուրս: Սկզբունքն այն է, որ յուրաքանչյուր գործընկեր ստանում է գործընկերության շահույթի մասնաբաժինը մինչև որոշակի գումար, և ցանկացած լրացուցիչ շահույթի միավոր կարող է բաշխվել այն գործընկերների միջև, ովքեր պատասխանատու են շահույթ բերած աշխատանքը «ստեղծելու» համար։

Բրիտանական իրավաբանական ընկերությունները հակված են օգտագործել «Քայլ առ քայլ» սկզբունքը, մինչդեռ ամերիկյան ընկերություններն ավելի շատ սովոր են «ծագման աղբյուրի» սկզբունքին: Երբ բրիտանական Clifford Chance ընկերությունը միավորվել է Ամերիկյան Rogers & Wells ընկերության հետ, շատ դժվարություններ են առաջացել, քանի որ պետք է եղել «Քայլ առ քայլ» մշակույթը «ծագման աղբյուրի» մշակույթի հետ միաձուլել։

## Հարկումը
Պետական մարմինների կողմից ճանաչված համագործակցությունները կարող են օգտվել հարկման հատուկ արտոնություններից: Օրինակ՝ զարգացած երկրներում բիզնես համագործակցությունները հաճախ հարկային քաղաքականության մեջ նախապատվությունը տալիս են կորպորացիաներին, քանի որ շահաբաժինների հարկերը գանձվում են միայն շահույթի վրա (շահութահարկ), նախքան այն բաշխվի գործընկերների միջև: Այնուամենայնիվ, կախված համագործակցության կառուցվածքից և այն իրավասությունից, որտեղ այն գործում է, համագործակցության սեփականատերերը կարող են ավելի շատ անձնական պատասխանատվություն կրել, քան նրանք կրում էին որպես կորպորացիայի բաժնետերեր: Նման երկրներում գործընկերային հարաբերությունները հաճախ կարգավորվում են հակամենաշնորհային օրենսդրությամբ, որի նպատակն է ճնշել մենաշնորհային պրակտիկան և խթանել ազատ շուկայական մրցակցությունը: Այնուամենայնիվ, օրենքների կիրառումը զգալիորեն տարբերվում է: Կառավարությունների կողմից ճանաչված ազգային գործընկերությունները կարող են հակված լինել նաև օգտվել հարկային արտոնություններից:

## Ընդհանուր կանոն
Ընդհանուր կանոնի համաձայն, գործարար համագործակցության անդամները անձամբ պատասխանատու են համագործակցության պարտքերի և պարտավորությունների համար: Ի հայտ են եկել համագործակցության ձևեր, որոնք կարող են սահմանափակել գործընկերոջ պատասխանատվությունը։

### Համագործակցության ձևերը
Ընդհանուր համագործակցությունը, որում բոլոր գործընկերները ղեկավարում են բիզնեսը և անձնական պատասխանատվություն են կրում դրա պարտքերի համար, առաջացել է ընդհանուր իրավունքի համաձայն: «լիրարժեք գործընկերները» խիստ պատասխանատվություն են կրում համագործակցության գործունեության արդյունքում տուժած երրորդ անձանց նկատմամբ: «Լիարժեք գործընկերները» կարող են համատեղ պատասխանատվություն կրել՝ կախված հանգամանքներից:

Սահմանափակ գործընկերությունը (LP) համագործակցության ձև է, որտեղ հիմնական գործընկերները ղեկավարում են համագործակցության գործունեությունը, իսկ սահմանափակ գործընկերները հրաժարվում են բիզնես վարելու իրավունքից՝ համագործակցության պարտատոմսերին տիրապետելու դիմաց: Սահմանափակ գործընկերների պատասխանատվությունը սահմանափակվում է համագործակցության մեջ նրանց ներդրումներով: Համագործակցության այս ձևը մշակվել է 19-րդ դարում Մեծ Բրիտանիայում, որտեղ այն ամրագրվել է խարտիայով, և ԱՄՆ-ում, որտեղ այն ստեղծվել է օրենքի հիման վրա։

Վերոնշյալներից ավելի ուշ ճանաչվել են համագործակցության այլ լրացուցիչ ձևեր․
*Սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերություն (ՍՊԸ): Համագործակցության մի ձև, որտեղ բոլոր գործընկերները կարող են ունենալ սահմանափակ պատասխանատվության որոշակի աստիճան:
* Հավատի վրա հիմնված սահմանափակ ընկերությո: Հավատքի վրա հիմնված համագործակցությունը համագործակցության մի ձև, որտեղ լիարժեք գործընկերները սահմանափակ պատասխանատվություն են կրում կազմակերպության պարտավորությունների նկատմամբ։

### Լուռ գործընկեր
«Լուռ գործընկերը» կամ «քնած գործընկերը» մեկն է, ով կարող է մասնակցել բիզնեսի շահույթին և վնասին, բայց ներգրավված չլինել դրա կառավարման մեջ։ Երբեմն լուռ գործընկերոջ հետաքրքրությունը բիզնեսի նկատմամբ հանրային չէ: Այս գործընկերները հաճախ կարող են ներդրող լինել կազմակերպության մեջ՝ ստանալով շահաբաժիններ համագործակցությունից: Այս գործընկերները կարող են նախընտրել ներդրումներ կատարել սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերություններում՝ իրենց անձնական ակտիվները գործընկերության պարտքերից կամ պարտավորություններից պաշտպանելու համար:
#### Ավստրալիա
Ամփոփելով 1958 թվականի համագործակցության մասին օրենքի 5-րդ հոդվածը, կարելի է ասել, որ Ավստրալիայում գործընկերության գոյության համար անհրաժեշտ է պահպանել չորս հիմնական չափանիշ: Դրանք են․
* Կողմերի միջև վավեր համաձայնություն
* Բիզնեսով զբաղվել - սա սահմանվում է որպես «ցանկացած արհեստ, զբաղմունք կամ մասնագիտություն»
* Ընդհանուր իմաստով պետք է լինի իրավունքների, շահերի և պարտականությունների որոշակի փոխադարձություն
* Շահույթի հետամուտ լինելը - Բարեգործական կազմակերպությունները չեն կարող լինել համագործակցություն (բարեգործական կազմակերպությունները սովորաբար ասոցիացիաներ են՝ համաձայն 1981 թվականի ասոցիացիաների ներառման մասին օրենքի):
Գործընկերները կիսում են շահույթն ու վնասը: Համագործակցությունը, ըստ էության, համաձայնագիր է երկու կամ ավելի խմբերի կամ կազմակերպությունների միջև, որտեղ շահույթներն ու վնասները հավասարապես բաժանվում են

### Հարավային Ասիա
#### Բանգլադեշ
Բանգլադեշում համագործակցությունները կարգավորող համապատասխան օրենքը 1932 թվականի համագործակցության մասին օրենքն է։ Համագործակցությունը սահմանվում է որպես հարաբերություն այն անհատների միջև, ովքեր համաձայնել են կիսել բիզնեսի շահույթը, որն իրականացվում է բոլորի կամ նրանցից որևէ մեկի կողմից, որը գործում է բոլորի անունից։ Օրենքը չի պահանջում գործընկերների միջև գրավոր համագործակցության պայմանագիր կնքել համագործակցություն ստեղծելու համար: Համագործակցության գրանցում չի պահանջվում, և այն իր սեփականատերերից անկախ դիտվում է որպես առանձին իրավաբանական անձ միայն այն դեպքում, եթե համագործակցությունը գրանցված է: Այս տիպի համագործակցություններում պետք է ունենալ առնվազն 2, առավելագույնը 20 գործընկեր։

#### Հնդկաստան
Իրավական գործընկերության մասին 1932 թվականի օրենքի 4-րդ բաժնի համաձայն, «Համագործակցությունը սահմանվում է որպես հարաբերություն երկու կամ ավելի անձանց միջև, ովքեր համաձայնել են կիսել բիզնեսի շահույթը, որը ղեկավարվում է նրանցից բոլորի կամ որևէ մեկի կողմից՝ բոլորի անունից»: Այս սահմանումը փոխարինել է 1872 թվականի Հնդկական պայմանագրային օրենքի 239-րդ բաժնում տրված նախկին սահմանմանը՝ «Համագործակցությունը հարաբերություն է, որը գոյություն ունի անձանց միջև, ովքեր համաձայնել են միավորել իրենց գույքը, աշխատանքը, հմտությունները որևէ բիզնեսում և կիսել դրանից ստացված շահույթը»: 1932 թվականի սահմանումը այս օրենքին ավելացրել է փոխադարձ գործակալության հասկացությունը:

Հնդկական համագործակցությունները կարողեն ունենալ հետևյալ ընդհանուր բնութագրիչները․

1) **Գործընկեր ընկերությունը** իրավաբանական անձ չէ՝ իր կազմի մեջ մտնող գործընկերներից առանձին: Այն ունի սահմանափակ իրավական ինքնություն հարկային օրենսդրության նպատակների համար՝ համաձայն 1932 թվականի գործընկերության ակտի 4-րդ բաժնի։

2) **Համագործակցային պայմանագրերը** ներառված են Հնդկաստանի Սահմանադրության III ցուցակի 7-րդ բաժնում (Այս ցուցակը ներկայացնում է այն հարցերը, որոնց վերաբերյալ ինչպես նահանգային, այնպես էլ Հնդկաստանի կենտրոնական (ազգային) կառավարությունը կարող է կնքել գործընկերության պայմանագրեր): Կառավարությունը կարող է օրենքներ ընդունել (տեսանյութ)։

3) **Անսահմանափակ պատասխանատվություն:** Համագործակցության հիմնական թերությունը գործընկերների անսահմանափակ պատասխանատվությունն է ընկերության պարտքերի և պարտավորությունների համար: Ցանկացած գործընկեր կարող է պարտավորեցնել ընկերությանը պարտասխանատվություններով, և ընկերությունը պատասխանատու է ընկերության անունից ցանկացած ընկերության կողմից կատարված բոլոր պարտավորությունների համար: Եթե գործընկեր ընկերության գույքը բավարար չէ պարտավորությունները կատարելու համար, ցանկացած գործընկերոջ անձնական ունեցվածքը կարող է շրջանառվել ընկերության պարտքերը մարելու համար։

4) **Գործընկերները փոխադարձ գործակալներ են:** Բիզնեսը կարող է իրականացվել բոլորի կողմից կամ նրանցից որևէ մեկի կողմից, որը գործում է բոլորի անունից: Ցանկացած գործընկեր իրավունք ունի ընկերությանը պարտավորություններով կապել: Յուրաքանչյուր գործընկերոջ գործողությունները պարտադիր են բոլոր գործընկերների համար: Այսպիսով, յուրաքանչյուր գործընկեր բոլոր մյուս գործընկերների «գործակալն» է: Հետևաբար, գործընկերները «փոխադարձ գործակալներ» են։ 1932 թվականի գործընկերության մասին օրենքի 18-րդ հոդվածում ասվում է. «սույն օրենքի դրույթներին համապատասխան, գործընկերը ընկերության գործակալն է՝ բիզնես հարցերով կարագավորումներ իրականացնելու համար»։

5) **Բանավոր կամ գրավոր համաձայնագրեր:** 1932 թվականի համագործակցությունների մասին օրենքում ոչ մի տեղ չի նշվում, որ համագործարկային պայմանագիրը պետք է կազմված լինի գրավոր կամ բանավոր: Այսպիսով, կիրառվում է «պայմանագրերի մասին» օրենքի ընդհանուր կանոնը, ըստ որի պայմանագիրը կարող է լինել «բանավոր» կամ «գրավոր», պայմանով, որ այն բավարարի պայմանագրի հիմնական պայմաններին, այսինքն՝ գործընկերների միջև համաձայնագիրն ունենա իրավական ուժ: Համագործակցության գոյությունը հաստատելու և յուրաքանչյուր գործընկերոջ իրավունքներն ու պարտականությունները ապացուցելու համար ցանկալի է գրավոր համաձայնություն կնքել, քանի որ բանավոր համաձայնությունը դժվար է ապացուցել։

6)**Ցանկացած տեսակի առևտրային գործունեության** մեջ գործընկերների թիվը պետք է լինի առնվազն 2 և ոչ ավելի, քան 50: Քանի որ համագործակցությունը «համաձայնագիր» է, պետք է լինի առնվազն երկու գործընկեր: Համագործակցության մասին օրենքը չի սահմանում գործընկերների առավելագույն քանակի սահմանափակումներ: Այնուամենայնիվ, 2013 թվականի ընկերությունների մասին օրենքի 464-րդ բաժինը և 2014 թվականի «ընկերությունների մասին կանոնների» 10-րդ կանոնը արգելում է ավելի քան 50 հոգուց բաղկացած համագործակցությունը ցանկացած բիզնեսի համար, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ այն գրանցված է որպես ընկերություն 2013 թվականի՝ ընկերությունների մասին օրենքի համաձայն կամ ստեղծվել է որևէ այլ օրենքով: Ինչ-որ այլ օրենք նշանակում է ընկերություններ և կորպորացիաներ, որոնք ստեղծվել են Հնդկաստանի խորհրդարանի կողմից ընդունված ինչ-որ այլ օրենքի հիման վրա։

7) **Փոխադարձ գործակալությունը** իրական թեստն է: Հնդկական դատարանների կողմից սահմանված «համագործակցային ձեռնարկության» իրական թեստը «փոխադարձ գործակալությունն» է, այսինքն՝ արդյոք գործընկերը կարող է իր գործողությամբ պարտավորեցնել ձեռնարկությունը, այսինքն՝ արդյոք նա կարող է գործել բոլոր մյուս գործընկերների գործակալի կարգավիճակով։

### Հյուսիսային Ասիա
#### Կանադա
Համագործությունների օրենսդրական կարգավորումը Կանադայում ենթակա է պրովինցիական իրավազորության: Համագործակցությունը առանձին իրավական սուբյեկտ չէ, և համագործակցության եկամուտը հարկվում է եկամուտ ստացող գործընկերոջ դրույքաչափով: Այն կարող է համարվել գոյություն ունեցող՝ անկախ գործընկերների մտադրությունից: Դատարանների կողմից գործընկերության գոյությունը որոշելիս հաշվի առնվող ընդհանուր տարրերն են, որ երկու կամ ավելի իրավական անձինք՝
*Պետք է զբաղվեն բիզնեսով
*Ուենան ընդհանուր պատասխանատվություն
*Ունենան մի տեսակետ։

#### Միացյալ Նահանգներ
ԱՄՆ օրենսդրության համաձայն, համագործակցությունը երկու կամ ավելի ֆիզիկական անձանց բիզնես միավորում է, որի միջոցով գործընկերները կիսում են շահույթն ու պատասխանատվությունը իրենց ձեռնարկության պարտավորությունների համար։ ԱՄՆ Նահանգները ճանաչում են համագործակցությունների սահմանափակ ձևերը, որոնք կարող են թույլ տալ, որ ոչ առևտրային ձեռնարկությունում գտնվող գործընկերը խուսափի ընդհանուր համագործակցության պարտքերի և պարտավորությունների համար պատասխանատվությունից: Համագործակցությունները սովորաբար ավելի քիչ հարկեր են վճարում, քան կորպորացիաները այնպիսի ոլորտներում, ինչպիսիք են ֆոնդերի կառավարումը։

Միացյալ Նահանգների դաշնային կառավարությունը չունի հատուկ օրենսդրական ակտ գործընկերությունների հիմնադրումը կարգավորող: Փոխարենը, յուրաքանչյուր ԱՄՆ նահանգ և Կոլումբիայի օկրուգը ունեն իրենց սեփական օրենքներն ու ընդհանուր իրավունքը, որոնք կարգավորում են գործընկերությունները: Միասնական Նահանգային Օրենքների Հանձնաժողովը թողարկել է ոչ պարտադիր մոդելային օրենքներ (կոչվող միասնական ակտ), որոնք նպաստում են գործընկերության օրենքի միասնականացմանը՝ նահանգների օրենսդրական մարմինների կողմից: Մոդելային օրենքները ներառում են Միասնական Գործընկերության Ակտը և Միասնական Սահմանափակ Գործընկերության Ակտը: ԱՄՆ-ի մեծ մասը ընդունել է Միասնական Գործընկերության Ակտի որևէ տարբերակ, որը ներառում է ընդհանուր գործընկերությունների, սահմանափակ ընկերությունների և սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությունների կարգավորման դրույթներ:

Չնայած դաշնային կառավարությունը չունի գործընկերությունների հիմնադրման հատուկ օրենսդրական ակտ, այն ունի գործընկերությունների հարկման համարժեք օրենսդրական և կարգավորող սխեմա, որը սահմանված է Ներքին Եկամուտների Օրենսգրքում (IRC) և Դաշնային Կանոնակարգերի Օրենսգրքում: IRC-ն սահմանում է գործընկերությունների գործունեության դաշնային հարկային պարտավորությունները, որոնք ըստ էության ծառայում են որպես գործընկերությունների որոշ հայեցակետերի դաշնային կարգավորում:

### Արևելյան Ասիա
#### Հոնգ Կոնգ
Հոնկոնգյան համագործակցությունը առևտրային կազմակերպություն է, որը ստեղծվել է Հոնկոնգի համագործակցության մասին օրենքի համաձայն, որը սահմանում է գործընկերությունը որպես «շահույթ ստանալու նպատակով համատեղ բիզնես վարող անձանց միջև հարաբերություններ» և բաժնետիրական ընկերություն կամ գրանցված ընկերություն չէ։ Եթե իրավաբանական անձը գրանցվում է ընկերությունների գրանցամատյանում, ապա այն ձեռք է բերում սահմանափակ պատասխանատվությամբ գործընկերության ձև, որը սահմանված է «սահմանափակ պատասխանատվությամբ գործընկերության մասին» օրենքում։ Այնուամենայնիվ, եթե այդ իրավաբանական անձը չի գրանցվում ընկերությունների գրանցամատյանում, այն լռելյայն դառնում է լիակատար գործընկերություն։

### Եվրոպա
#### Սահամանափակ համագործակցությունը Միացյալ թագավորությունում
Միացյալ Թագավորությունում սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությունը բաղկացած է․

* Մեկ կամ մի քանի անհատներ, որոնք կոչվում են ընդհանուր գործընկերներ, որոնք պատասխանատու են ընկերության բոլոր պարտքերի և պարտավորությունների համար։
* Մեկ կամ մի քանի ֆիրմաներից։

Սահամանափակ համագործակցությունները չեն կարող․

* Հետ վերցնել կամ հետ ստանալ գործընկերության մեջ ներդրումների իրենց ցանկացած մասը դրա գործողության ընթացքում։
* Մասնակցել բիզնեսի կառավարմանը կամ ունենալ ընկերության շահերը կապելու ուժ:

Այս դեպքում նրանք պատասխանատու են դառնում ընկերության բոլոր պարտքերի և պարտավորությունների համար, մինչև այն գումարային սահամանը, որը նրանք ներդրել են։

## Տես նաև

*Միություն
*Կոնսորցիում
*Համատեղ ձեռնարկություն
*Սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերություն 

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*

Կատեգորիա:Բիզնես իրավունք
Կատեգորիա:Ընկերություններ
Կատեգորիա:Համագործակցության նախագծեր