Կիրակնօրյա ընթերցանություն

**Կիրակնօրյա ընթերցանություն,** Վիկտորիանական Բրիտանիայում տարածված պարբերականների ժանր, որը առաջարկում էր թեթև քրիստոնեական ընթերցանություն, որը կատարվում էր տանը՝ ընտանեկան շրջապատում: «Կիրակի օրը տանը», «Կարպետը» և «Ժամանցային ժամը» տիպիկ օրինակները ներառում էին գեղարվեստական, ոչ գեղարվեստական և չափածո ստեղծագործությունների խառնուրդ, որոնք բոլորն էլ որոշակիորեն անդրադառնում էին քրիստոնեական թեմաներին։

Ժանրը մասամբ արձագանք էր էժանագին աշխարհիկ հրատարակությունների աճին, որոնք որոշ դիտորդներ համարում էին բարոյապես նենգ: Այն անկում  է ապրել 20-րդ դարի սկզբին, քանի որ շաբաթ օրը աշխարհիկ զվարճանքի սպառման շուրջ սոցիալական տաբուները թուլացել են:

## Բովանդակություն
Կիրակնօրյա ընթերցանության ամսագրերը պարունակում էին գեղարվեստական, ոչ գեղարվեստական և չափածո ստեղծագործությունների խառնուրդ, չնայած ընդհանուր առմամբ բոլոր հոդվածները առանձնանում էին բացահայտ քրիստոնեական տեսանկյունով: Գեղարվեստական գրականությունը, որը ներառում էր պատմվածքներ և սերիական վեպեր, ինչպիսին է «*[[Jessica's First Prayer]]* » (սերիականացված 1866 թվականին «Կիրակի օրը տանը» գրքում), սովորաբար պարունակում էր հստակ բարոյական դասեր: Խմբագիրները գեղարվեստական գրականության ներառումը արդարացնում էին Հիսուսի առակների հետ համեմատությամբ: 19-րդ դարի վերջին հրատարակությունները ավելի ու ավելի պատրաստակամ էին ներկայացնել սենսացիոն աշխարհիկ գեղարվեստական գրականություն: Օրինակ՝ 1890-ական թվականներին «The Quiver»-ը հրատարակում էր այնպիսի հեղինակների պատմվածքներ, ինչպիսիք են Բարոնուհի Օրչին և Հենրի Ռայդեր Հագարդը:

## Լսարան
Կիրակնօրյա պարբերականները, զանգվածներին քարոզելու նպատակ ունենալու փոխարեն, հիմնականում նախատեսված էին արդեն իսկ բարեպաշտ քրիստոնյա ընտանիքների համար հարմար կիրակնօրյա զվարճանք ապահովելու համար: Վիկտորիական հասարակությունը հայտնի էր Շաբաթի նկատմամբ իր զգաստ վերաբերմունքով: Օրինակ, նկարազարդող Էռնեստ Շեփարդը հիշում էր, որ մանկության տարիներին իրեն և իր եղբորը արգելվում էր խաղալիքներով խաղալ, և որ նրանց ընթերցանության տարբերակները սահմանափակվում էին կրոնական կիրակնօրյա պարբերականներով. «Չկան հին Punch կամ Illustrated London News հատորներ, որոնց կարելի է նայել. փոխարենը The Sunday Magazine, Leisure Hour և Sunday at Home...»:

Կիրակնօրյա ընթերցանության պարբերականները մրցակցում էին և մասամբ արձագանքն էին 1840-ական թվականներին սկսված տարբեր էժան աշխարհիկ պարբերականների, ինչպիսիք են The London Journal-ը, The Family Herald-ը, Lloyd's Weekly-ն և Reynold's Miscellany-ն: Դրանք սովորաբար գնվում էին մեկ պեննիով, ինչը հանգեցրեց «պեննի շաբաթներ» մականվանը:

London Review-ի 1859 թվականի համարում նշվում էր Pure Literature Society-ի կողմից Լոնդոնի սրճարաններում մատակարարվող պարբերականների հարցման մասին: Նրանք գտան 171 տուն, որտեղ վաճառվում էր «The Leisure Hour»-ը, և 34 տուն, որտեղ վաճառվում էր «Sunday at Home»-ը, երկուսն էլ Ընկերության կողմից հաստատված կիրակնօրյա ընթերցանության ամսագրեր էին: Նրանք նաև պարզեցին, որ 259 տներում պահվում էին պարբերականներ, որոնք Ընկերությունը համարում էր «առարկայական», ինչպիսիք են «The London Journal»-ը և «The Family Herald»-ը:

Կիրակնօրյա պարբերականների շուկան նվազել է 20-րդ դարի սկզբին, քանի որ շաբաթ օրը աշխարհիկ զվարճանքներին մասնակցելը դարձել է սոցիալապես ավելի ընդունելի: 1899 թվականին «Religious Tract Society»-ի տարեկան զեկույցում, որը հրատարակում էր բազմաթիվ կիրակնօրյա պարբերականներ, նշվում էր, որ իրենց հրատարակությունները «պետք է ավելի կամ պակաս պայքարեն իրենց կյանքի համար», և որ «ամեն տարի նրանց ճանապարհն ավելի է դժվարացնում»:

## Պարբերականների ցանկ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Գրականություն
Կատեգորիա:Քրիստոնեական աղոթքներ