Նիկոլա Շեդևիլ

**Նիկոլա Շեդևիլ** (,  ), ֆրանսիացի երաժիշտ, երգահան, երաժշտական գործիքների պատրաստման վարպետ և ուսուցիչ, Շեդևիլների ընտանիքի ներկայացուցիչ։

## Կենսագրություն
Ծնվել է ֆերմեր և վաճառական Պիեռ Շեդևիլի ընտանիքում։ Նիկոլայի երկու ավագ եղբայրները՝ Պիեռը և Էպրի-Ֆիլիպը, դարձել են երաժիշտներ։ Նիկոլային երաժշտություն և երաժշտական գործիքներ պատրաստելու արհեստը սովորեցրել է իր մեծ հորեղբայր Լուի Օտտետերը, իսկ 1720-ականների սկզբին ծառայության է անցել Փարիզի օպերայի նվագախմբում որպես հոբոյիստ և մուզետտիստ։ 1725 թվականի նոյեմբերին նա ժառանգել է տեղը պալատական հոբոյիստների անսամբլում, որը նախկինում զբաղեցրել են Ժան Օտտետերը և Էպրի-Ֆիլիպ Շեդևիլը (այս նշանակումը ժամանակավոր բնույթ է կրել մինչև Օտտետերի մահը՝ 1732 թվական, որից հետո Շեդևիլը դարձել է այդ տեղի մշտական տիրող)։ 

Ժամանակի ընթացքում նա ձեռք է բերել մուզետի ուսուցչի բարձր համբավ՝ ուսուցանելով Ֆրանսիայի ամենաազնվական ընտանիքների անդամներին, այդ թվում, մոտ 1750 թվականից, արքայադուստր Վիկտորիային, որին նա նվիրել է «Les Impromptus de Fontainebleau» ստեղծագործությունը։ Շեդևիլի մյուս ուսանողուհին էր Օռլեանի արքայադուստր Մադեմուզել դե Բոժոլեն։ Երգահանը պատրաստվում է նրան նվիրել իր ստեղծագործությունների առաջին ժողովածուներից մեկը, սակայն երիտասարդ արքայադուստրը մահացել է ժողովածուի տպագրությունից առաջ, և ձոնելու փոխարեն հեղինակը սահմանափակվել է գրքում նրա զինանշանը տեղադրելով։ Շեդևիլը ստացել է Ֆրանսիայի արքայադստրերի մուզետի ուսուցչի պաշտոնական կոչում։ Արական սեռի ուսանողների թվում է դուքս դ'Օմոնը, ով իր առաջին մուզետային դասերը ստացել է Շեդևիլից, ըստ երևույթին, Հռենոսի արշավի ժամանակ: 

Նա նաև հայտնի է որպես մուզետագործ. Շեդևիլի ժամանակակից գրականության մեջ նրան վերագրվում է գործիքի տիրույթի ստորին սահմանի ընդլայնումը մինչև հակաօկտավայի «Դո» նոտան՝ ըստ 1733 թվականի թերթի հրապարակման։ Նույն աղբյուրը հայտնում է, որ Շեդևիլը փոխել է մուզետի փոքր խողովակի փականների դասավորությունը՝ հեշտացնելով դրանց օգտագործումը[։ Էպրի-Ֆիլիպի հետ միասին նրանք նաև ստեղծել են պարկապզուկներ և շալումո։

1848 թվականին նա դուրս է եկել օպերային նվագախմբից, և 600 լիվրով անցել թոշակի, թեև հրավերով հետագայում էլ է նվագել մուզետի պարտիան այնտեղ։ Նա պաշտոնապես ծառայել է թագավորական հոբոյի անսամբլում մինչև իր մահը՝ 1782 թվականը, թեև, ըստ երևույթին, վերջին անգամ նրան այնտեղ տեսել են ոչ ուշ, քան 1780 թվականը, երբ Դելավորդը սխալմամբ հայտնել է Շեդևիլի մահվան մասին։

## Ստեղծարարություն
Հիմնական գործիքը, որի համար Նիկոլաս Շեդևիլը երաժշտություն է ստեղծել, մուզետն է, սակայն հաշվի առնելով հարդի-գարդիի (երաժշտական գորժիք) աճող հանրաճանաչությունը՝ կոմպոզիտորը գրել է իր ստեղծագործություններից շատերը այնպես, որպեսզի դրանք կատարվեն այս գործիքներից որևէ մեկով, ինչպես նաև հոբոյով և ֆլեյտայով: Հաշվի առնելով այն գործիքների բնույթը, որոնց համար Շեդևիլը գրել է երաժշտություն, նրա ստեղծագործությունների մեծ մասը կարճ են, և նրա յուրաքանչյուր հավաքածու պարունակում է զգալի թվով ստեղծագործություններ։ 

1829 թվականին նա հրատարակել է իր առաջին աշխատանքները մուզետի և հարդի-գարդիի համար՝ «Amusette champêtres» վերնագրով և «Chedeville le jeune» կեղծանունով: Շեդևիլի հաջորդ երկու ժողովածուները պահպանել են նույն անվանումը՝ ավելի վաղ հրատարակվածը նույն կեղծանունով, իսկ վերջինը՝ Chedeville le cadet կեղծանունով։ Նիկոլա Շեդևիլի առաջին երկու ժողովածուների երաժշտությունը հիշեցնում է նրա ավագ եղբոր՝ Էպրի-Ֆիլիպի վաղ «Սիմֆոնիաները», սակայն օպուս 3-ից նրա ստեղծագործությունները դառնում են ավելի նշանակալից և տեխնիկապես բարդ։ Երգահանի ստեղծագործությունների մեջ առանձնանում է նրա օպուս 6-ը, որը ստեղծվել է ռազմական արշավի ազդեցության տակ, որում նա ուղեկցել է արքայազն Կոնտիին: Այս աշխատանքում առանձին մասերը վերնագրված են ի պատիվ կոնկրետ մարտերի, իսկ երաժշտության մեջ, ըստ հավաքածուին նախորդող նվիրման, Չեդևիլը փորձել է փոխանցել «ռազմական պատկերներ»։ Այս աշխատանքում առանձին մասերը վերնագրված են ի պատիվ կոնկրետ մարտերի, իսկ երաժշտության մեջ, ըստ հավաքածուին նախորդող նվիրման, Շեդևիլը փորձել է փոխանցել «ռազմատենչ պատկերներ»։ Կոմպոզիտորն իր ուսանողներին էր նվիրել ստեղծագործությունների երկու ընտրանի՝ օպուս 9 և օպուս 14։ Այս ժողովածուներում պիեսները չեն հավաքվում սյուիտների կամ սոնատների, իսկ օպուս 9-ի յուրաքանչյուր առանձին կտորի դժվարությունը, ըստ երևույթին, ընտրված է կոնկրետ ուսանողի կատարողական հմտություններին համապատասխան։

1737 թվականին հրատարակիչ Ժան-Նոել Մարշանը թողարկել է «II pastor fido» երաժշտական հավաքածուն, որի հեղինակը նշված է Անտոնիո Վիվալդին։ Այնուամենայնիվ, 11 տարի անց Մարշանդը հրապարակավ խոստովանել է, որ իրականում «II pastor fido» -ի երաժշտությունը գրել է Նիկոլաս Շեդևիլը, սակայն հեղինակի հետ համաձայնությամբ այն հրատարակվել է այլ անունով։ Շեդևիլը վճարել էր նոտաների հրատարակման համար և ստացել հոնորարներ դրանց վաճառքից։ Կատալոգներում այս հավաքածուն նշված է «Chedeville's opus 13» անվանմամբ: Երաժշտագետ Ֆիլիպ Լեկան ենթադրում է, որ ֆրանսիացի երգահանը, թաքնվելով մեծ ժամանակակցի անվան հետևում, փորձել է հանրաճանաչություն ավելացնել իր սիրելի գործիքին՝ մուզետին, որի համար և գրվել է «II pastor fido»: Ընդհանրապես, այս ժամանակահատվածում Չեդևիլը նկատելի հետաքրքրություն է ցուցաբերել իտալացի վարպետների երաժշտության նկատմամբ. այսպիսով, 1739 թվականին նա արտոնություն է ստացել հրատարակելու իտալացի կոմպոզիտորների կոնցերտների և սոնատների իր սեփական մշակումները ֆլեյտայի, հարդի-գարդիի և մուզետների համար։ Այս հավաքածուն՝ Le printems, ou Les saisons amusantes, ներառում է ընդհանուր առմամբ տասը իտալացի հեղինակների ստեղծագործությունների վերամշակումներ, այդ թվում՝ Վիվալդիի «Գարունը» «Չորս եղանակները»-ից, ինչպես նաև Քվանցի և Մահութի: Իտալական ազդեցությունը զգացվել է նաև Չեդևիլի օպուս 7-ում՝ լայնակի ֆլեյտայի, հոբոյի կամ ջութակի ստեղծագործությունների միակ ընտրությունը երգահանի ժառանգության մեջ. Իտալական ազդեցությունը զգացվել է նաև Շեդևիլի օպուս 7-ում՝ երգահանի ժառանգած ստեղծագործությունների միակ ընտրանիում լայնակի ֆլեյտայի, հոբոյի կամ ջութակի համար․ այս ստեղծագործությունն առանձնանում է տոնայնությունների ավելի մեծ հարստությամբ, քան Շեդևիլի սովորական ստեղծագործությունները] մուզետի համար։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Մանկավարժներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երաժիշտներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ