Առևտրի հաշվեկշիռ

**Առեւտրի հաշվեկշիռ, առեւտրային հաշվեկշիռ** կամ **մաքուր արտահանում** (երբեմն նշանակվում է որպես **NX)**, որոշակի ժամանակահատվածի համար ազգի արտահանման և ներմուծման դրամական արժեքի տարբերություն։ Երբեմն տարբերակվում են ապրանքների և ծառայությունների առևտրային հաշվեկշիռները։ Առեւտրային հաշվեկշիռը չափում է արտահանման եւ ներմուծման հոսքը որոշակի ժամանակահատվածում։ Առեւտրային հաշվեկշռի հասկացությունը չի նշանակում, որ արտահանումն ու ներմուծումը «հավասարակշռության մեջ են» միմյանց հետ։ 
[thumb|upright=1.8|Ընթացիկ գործառնությունների հաշվի 1980-2008 թվականների համախառն հաշվեկշիռը, որը հիմնված է [Արժույթի միջազգային հիմնադրամի տվյալների վրա:]]
thumb|upright=1.8|Բնակչության մեկ շնչի հաշվով ընթացիկ գործառնությունների հաշվի համախառն հաշվեկշիռը 1980-2008 թվականներին, որը հիմնված է Արժույթի միջազգային հիմնադրամի տվյալների վրա:

Եթե մի երկիր արտահանում է ավելի մեծ արժեքով, քան ներմուծում, նա ունի **առևտրային ավելցուկ** կամ **դրական առևտրային հաշվեկշիռ**, և հակառակը, եթե երկիրը ներմուծում է ավելի շատ, քան արտահանում, նա ունի **առևտրային պակասուրդ** կամ **բացասական առևտրային հաշվեկշիռ**։ 2016 թվականին՝ 200 երկներից 60-ը ունեցել են առևտրային ավելցուկ։ Այն կարծիքը, որ երկկողմ առեւտրային դեֆիցիտը վատ է ինքնին, ճնշող մեծամասնությամբ մերժվում է՝ առեւտրային փորձագետների եւ տնտեսագետների կողմից։

## Բացատրություն
thumb|Ապրանքների և ծառայությունների առևտրի սալդոն (եվրոգոտու երկրներ)
thumb|ԱՄՆ-ի առեւտրային հաշվեկշիռը 1960 թվականից
thumb|ԱՄՆ առեւտրի հաշվեկշիռը եւ առեւտրային քաղաքականությունը (1895-2015)
thumb|Մեծ Բրիտանիայի առեւտրի հաշվեկշիռը (1870-ից)
Առեւտրային հաշվեկշիռը կազմում է ընթացիկ հաշվի մաս, որը ներառում է այլ գործարքներ, ինչպիսիք են՝ միջազգային ներդրումներից ստացված զուտ եկամուտը, ինչպես նաև միջազգային օգնությունը։ Եթե ընթացիկ հաշիվը ավելցուկային է, համապատասխանաբար աճում է երկրի ակտիվների զուտ միջազգային դիրքը։ Հավասարապես, պակասուրդայինը՝ նվազեցնում է։

Առեւտրի հաշվեկշիռը նույնական է երկրի արտադրության ծավալի եւ դրա ներքին պահանջարկի տարբերությանը (այն տարբերության միջեւ, թե որ երկիրն է արտադրում եւ որքան ապրանք է գնում արտասահմանից․ այն չի ներառում օտարերկրյա բաժնետոմսերի վրա կրկին ծախսված գումարները եւ հաշվի չի առնում ներքին շուկայում արտադրության համար ապրանքների ներմուծման հայեցակարգը)։

Առևտրի հավասարակշռության չափումը կարող է խնդրահարույց լինել տվյալների հավաքագրման հետ կապված խնդիրների պատճառով։ Այս խնդրիրը լուսաբանվում է հետևյալ կերպ․ երբ պաշտոնական տվյալներ են ստեղծվում աշխարհի բոլոր երկրների վերաբերյալ, արտահանումը գերազանցում է ներմուծմանը գրեթե 1%-ով, թվում է, թե աշխարհը իր հետ ունի դրական առեւտրային հաշվեկշիռ։ Սա չի կարող ճիշտ լինել, քանի որ բոլոր գործարքները ներառում են հավասար վարկ կամ դեբետ՝ յուրաքանչյուր ազգի հաշվի վրա։ Տարածված կարծիք կա, որ այս տարբերությունը բացատրվում է փողերի լվացման կամ հարկերից խուսափելու, մաքսանենգության եւ տեսանելի այլ խնդիրներով։ Չնայած զարգացող երկրների վիճակագրության ճշգրտությունը կասկածելի կլիներ, տարաձայնությունների մեծ մասը  իրականում տեղի է ունենում զարգացած երկրների միջեւ՝ ըստ արժանահավատ վիճակագրության։

Գործոնները, որոնք կարող են ազդել առեւտրային հաշվեկշիռ վրա․

* Արտահանող տնտեսության մեջ արտադրանքի (հող, աշխատուժ, կապիտալ, հարկեր, խթաններ և այլն) արժեքը ներմուծող տնտեսության համեմատությամբ
* Հումքի, միջանկյալ ապրանքների և այլ մուտքագրվող ռեսուրսների արժեքը և մատչելիությունը
* Փոխարժեքների շարժումը
* Բազմակողմանի, երկկողմ և միակողմանի հարկեր կամ առևտրի սահմանափակումներ
* Ոչ սակագնային սահմանափակումներ, ինճպիսիք են՝ շրջակա միջավայրի պահպանության, առողջության կամ անվտանգության ստանդարտները
* Ներմուծման վճարման համար համարժեք արտարժույթի առկայություն
* Ներքին պայմաններում արտադրված ապրանքների գները (առաջարկի արձագանքի ազդեցության տակ)

Բացի այդ, առեւտրային հաշվեկշիռը, ամենայն հավանականությամբ, նրա համար է, որպեսզի տարբեր լինել ամբողջ բիզնես ցիկլից։ Արտահանման ուղղվածություն ունեցող աճի դեպքում (օրինակ ՝ նավթ և վաղ արդյունաբերական ապրանքներ), առևտրային հաշվեկշիռը կտեղափոխվի դեպի արտահանում տնտեսական աճի ժամանակ։ Այնուամենայնիվ, ներքին պահանջարկի աճի դեպքում (ինչպես ԱՄՆ-ում և Ավստրալիայում) առևտրային հաշվեկշիռը կփոխվի դեպի ներմուծում՝ բիզնես ցիկլի նույն փուլում։

Առեւտրի դրամական հաշվեկշիռը տարբերվում է առեւտրի ֆիզիկական հաշվեկշռից (որը արտահայտվում է հումքի քանակով, որը հայտնի է նաեւ որպես նյութի ընդհանուր սպառում)։ Զարգացած երկրները սովորաբար ներմուծում են զգալի քանակությամբ հումք՝ զարգացող երկրներից։ Սովորաբար, այս ներմուծված ապրանքները ձևափոխվում են վերջնական ապրանքների, և արժեք ավելացնելուց հետո կարող են արտահանվել։ Առևտրի ֆինանսական հաշվեկշռի վիճակագրությունը թաքցնում է նյութական հոսքը։ Շատ զարգացած երկներ ունեն մեծ ֆիզիկական առեւտրային դեֆիցիտ, քանի որ նրանք սպառում են ավելլի շատ հումքային ռեսուրսներ, քան արտադրում են։ Քաղաքացիական հասարակության կազմակերպությունները պնդում են, որ այդ անհավասարակշռությունը կողոպտիչ է եւ բնապահպանական պարտքի մարման արշավ է իրականացնում։

## Օրինակներ
### Պատմական օրինակ
Վաղ ժամանակակից Եվրոպայի շատ երկրներ ընդունել են մերկանտիլիզմի քաղաքականությունը, որը ենթադրում է, որ առևտրային ավելցուկը շահավետ է երկրի համար, ի թիվս այլ տարրերի, ինչպիսիք են գաղութատիրությունը և առևտրի խոչընդոտները այլ երկրների և նրանց գաղութների համար։(Բուլիոնիզմ էր վաղ փիլիսոփայությունը աջակցող Մերկանտիլիզմը)։

Մերկանտիլիզմի պրակտիկան եւ չարաշահումները հանգեցրել են այն բանին, որ Բրիտանական Հյուսիսային Ամերիկայի բնական պաշարներն ու ապրանքային մշակույթները սկսել են արտահանվել Մեծ Բրիտանիայից պատրաստի արտադրանքի դիմաց, ինչը հանգեցրել է ամերիկյան հեղափոխության։ Անգլիայի այս տիրույթի ընդհանուր հարստության քննարկումում, 1549 հայտնվեց մի վաղ հայտարարություն. «Մենք միշտ պետք է հիշենք, որ օտարներից գնում ենք ոչ ավելի, քան վաճառում ենք նրանց, քանի որ այդպես մենք պետք է աղքատացնենք ինքներս մեզ և հարստացնենք նրանց »։ Նմանապես, առեւտրի հավասարակշռության համակարգված եւ հետեւողական բացատրությունը հրապարակվել է 1630-ում Թոմաս Մունի կողմից «Անգլիայի գանձը արտաքին առեւտրի մեջ, կամ մեր արտաքին առեւտրի հաշվեկշիռը մեր գանձի կանոնն է »աշխատության մեջ։ 
thumb|Ապրանքների արտահանում (1870-1992)
thumb|Առեւտրային քաղաքականություն, արտահանում եւ աճ առանձին եվրոպական երկրներում։

1980-ականների կեսերից սկսած, Միացյալ Նահանգները աճող դեֆիցիտ ունեցավ առևտրային ապրանքների մեջ, հատկապես ասիական երկրների (Չինաստանի եւ Ճապոնիայի) հետ, որոնք ներկայումս ունեն մեծ քանակությամբ ԱՄՆ պարտք, որոնք մասամբ ֆինանսավորվում են սպառումով։ Միացյալ Նահանգները  ունի առեւտրային դրական հաշվեկշիռ մի շարք երկրների հետ, որոնցից է Ավստրալիան։ Առևտրային պակասուրդի խնդիրները կարող են բարդ լինել։ Առեւտրի հաշվեկշռի դեֆիցիտը, որը ստեղծվում է այնպիսի ապրանքներից, ինչպիսիք են արդյունաբերական ապրանքները կամ ծրագրային ապահովումները, կարող է ազդել երկրի տարբեր աստիճանի զբաղվածության վրա, քան հումքային ապրանքների առեւտրի հաշվեկշռի դեֆիցիտը։

Տնտեսությունները, որոնք ունեն խնայողությունների ավելցուկներ, ինչպիսիք են՝ Ճապոնիան և Գերմանիան, սովորաբար ունենում են առևտրային ավելցուկներ։ Բարձր աճող տնտեսություն ունեցող Չինաստանը, հակված է մեծացնել առեւտրային ավելցուկը։ Խնայողությունների ավելի բարձր մակարդակը, ընդհանուր առմամբ, համապատասխանում է առևտրային ավելցուկին։ Համապատասխանաբար, ԱՄՆ-ը իր խնայողությունների ավելի ցածր մակարդակով հակված է ունենալ  բարձր առեւտրային դեֆիցիտ, հատկապես Ասիական երկների հետ։

Որոշները ասում են, որ Չինաստանը հետևում է մերկանտիլիստների տնտեսական քաղաքականությանը։ Ռուսաստանը հետևում է պրոտեկցիոնիզմի քաղաքականությանը, ըստ որի՝ միջազգային առեւտուրը ոչ թե "անպարտելի" խաղ է, այլ զրոյական գումարով խաղ, ավելցուկ ունեցող երկրները հարստանում են պակասուրդ ունեցող երկրների հաշվին։

### 2016 թվական

### Երկրի օրինակ։ Հայաստան
2019 թվականի մարտին, Հայաստանի առևտրային դեֆիցիտը կազմել է 203,90 մլն դոլար։ Վերջին 2 տասնամյակներում, Հայաստանի առևտրային հաշվեկշիռը բացասական է եղել, 2003 թվականի օգոստոսին հասնելով ռեկորդային ցուցանիշի՝ 303,98 մլն ԱՄՆ դոլարի։ Առևտրային հաշվեկշռի դեֆիցիտի պատճառ է այն, որ Հայաստանի արտաքին առեւտուրը սահմանափակված է դեպի ծով ելք չունենալու եւ Թուրքիայի ու Ադրբեջանի հետ սահմանային վեճերով, համապատասխանաբար արեւմտյան եւ արեւելյան կողմերից։ Իրավիճակը հանգեցնում է երկրի՝ առևտրի բարձր դեֆիցիտների սովորական զեկույցի։

## Տնտեսական հետեւանքներ
Այն տեսակետը, որ երկկողմ առևտրային դեֆիցիտը վատ է և ինքնին ճնշող է, մերժվում է առևտրային մասնագետնեռրի և տնտեսագետների կողմից։ Ըստ IMF-ի, առևտրային դեֆիցիտը կարող է հանգեցնել վճարման հաշվեկշռի խնդիրների, ինչը կարող է ազդել արտարժույթի դեֆիցիտի վրա եւ վնաս հասցնել երկրներին։ Մյուս կողմից, Ջոզեֆ Ստիգլիցը նշում է, որ ավելցուկ ունեցող երկրները «բացասական արտաքին ազդեցություն են ունենում» առևտրային գործընկերների վրա և սպառնալիք են ներկայացնում գլոբալ բարգավաճման համար, ընդ որում ՝ շատ ավելի մեծ, քան դեֆիցիտ ունեցող երկրները։ Բեն Բերնանկեն պնդում է, որ «եվրագոտու ներսում մշտական անհավասարակշռություններ կան․․․ անառողջ, քանի որ դրանք հանգեցնում են ֆինանսական անհավասարակշռությունների, ինչպես նաեւ անհավասարակշիռ աճի։ Այն փաստը որ Գերմանիան ավելի շատ վաճառում է, քան գնում է, նա վերահղում է իր հարևանների պահանջարկը (ինչպես նաեւ այլ երկրներում), կրճատելով արտադրությունը եւ զբաղվածությունը Գերմանիայից դուրս»։

Արժույթի միջազգային հիմնադրամի եւ Կալիֆորնիայի Բերքլիի  համալսարանի տնտեսագետների զեկույցում, որը հրապարակվել է 2018-ի տնտեսական հետազոտությունների ազգային բյուրոյի կողմից, պարզվել է, որ սակագների ներդրումը զգալի ազդեցություն չի ունեցել առեւտրի հաշվեկշռի վրա։

### Դասական տեսություն
#### Ադամ Սմիթը առեւտրային հավասարակշռության մասին

### Քեյնսյան տեսություն
Ջոն Մեյնարդ Քեյնսը իր կյանքի վերջին մի քանի տարիներին շատ հետաքրքրված էր միջազգային առևտրի հաշվեկշռի հարցով։ Նա Բրիտանակն պատվիրակության նախագահն էր՝ 1944 թվականի ՄԱԿ-ի արժութաֆինանսական կոնֆերանսում, որի ժամանակ ստեղծվեց Բրետոն-Վուդյան Միջազգային Արժութային կարգավորման համակարգը։ Նա եղել է Քեյնսի այսպես կոչված նախագծի գլխավոր հեղինակը՝ քլիրինգային միջազգային միության ստեղծման առաջարկի հարցում։ Ծրագրի երկու ղեկավար սկզբունքներն այն էին, որ չմարված մնացորդների կարգավորման խնդիրը պետք է լուծվի «լրացուցիչ» միջազգային փողերի «ստեղծման միջոցով, եւ որ պարտապանն ու պարտատերը պետք է գրեթե նույն կերպ դիտարկվեն որպես հավասարակշռություն խախտողներ»։

Նոր համակարգը հիմնված է ոչ թե ազատ առեւտրի (արտաքին առեւտրի ազատականացում), այլ ավելի շուտ միջազգային առեւտրի կարգավորման վրա ՝ առեւտրային անհավասարակշռությունները վերացնելու նպատակով․ ավելցուկ ունեցող երկրները դրանից ազատվելու հզոր խթան կունենան, եւ միեւնույն ժամանակ դրանք ավտոմատ կերպով կվերացնեն այլ երկրների դեֆիցիտը։ Նա առաջարկել է ստեղծել գլոբալ բանկ, որը կթողարկի իր սեփական արժույթը ՝ բանկորը, որը ազգային արժույթների հետ կփոխանակեր ֆիքսված փոխարժեքներով եւ կդառնար երկրների միջեւ հաշվարկային միավոր, իսկ դա նշանակում է, որ այն կօգտագործվեր երկրի առեւտրային դեֆիցիտը կամ առեւտրային հավելուրդը չափելու համար։ Յուրաքանչյուր երկիր իր բանկային հաշվի վրա օվերդրաֆտ կունենա՝ միջազգային քլիրինգային միությունում։ Նա նշում թ, որ ավելցուկները բերում են թույլ գլոբալ համախառն պահանջարկի՝ ավելցուկ  ունեցող երկրները «բացասական արտաքին ազդեցություն» են ունենում առևտրային գործընկերների վրա և շատ ավելի մեծ սպառնալիք են ներկայացնում գլոբալ բարգավաճման համար, քան դեֆիցիտ ունեցող երկրները։ «Ազգային ինքնաբավության» մեջ «Յեյլ» ակնարկում,(հատոր։ 22, համար 4 (1933-ի հունիս)), նա արդեն կարևորում է ազատ առևտրի ստեղծած խնդիրները։

Նրա տեսակետը, որը այդ ժամանակ խրախուսվում է շատ տնտեսագետների և մեկնաբանների կողմից, այն էր, որ պարտատեր երկրները կարող են կրել նույն պատասխանատվությունը, ինչպես պարտապան երկրները,  հավասարակշռության խախտման դեպքում, և որ երկուսն էլ պետք է պարտավորվածություն ունենան առևտուրը հետ բերել հաշվեկշռի վիճակի։ Դրանց չկատարելը կարող է լուրջ հետևանքներ ունենալ։ «Տնտեսագետ»-ի այն ժամանակվա խմբագիր Գեոֆֆրի Քրոթերի խոսքերով. «Եթե ժողովուրդների միջև տնտեսական հարաբերությունները, այս կամ այն կերպ, չեն բերի հավասարակշռության բավականին մոտ վիճակի, ապա չկա ֆինանսական պայմանավորվածությունների մի շարք, որոնք կարող են փրկել աշխարհը քաոսից»։

Այդ գաղափարներն ամրապնդվեցին մեծ դեպրեսիային նախորդած իրադարձություններով, երբ, ըստ Քեյնսի և մյուսների, միջազգային վարկավորումը, առաջին հերթին, ԱՄՆ-ի կողմից, գերազանցեց ողջամիտ ներդրումների հնարավորությունները և դրանով իսկ շեղվեց ոչ արդյունավետ և սպեկուլյատիվ նպատակների վրա, ինչն էլ իր հերթին հանգեցրեց դեֆոլտի և վարկավորման գործընթացի հանկարծակի դադարեցման։

Քեյնսի տեսակետի ազդեցության տակ, տնտեսական տեքստերի հետպատերազմյան ժամանակահատվածում զգալի ուշադրություն է դարձվել առեւտրային հաշվեկշռին։ Օրինակ, «փողի ակնարկ » հայտնի ներածական դասագրքի երկրորդ հրատարակությունը նվիրված է վերջին երեք տասը գլուխների հարցերի արժութային կառավարմանը եւ, մասնավորապես, «հավասարակշռության խնդրին»։ Սակայն ավելի ուշ տարիներին, սկսած 1971 թ. Բրետոն-Վուդսի համակարգից, ինչպես նաեւ ուժեղացման ազդեցության մոնետարիստների դպրոցների 1980-ականներին մուտքով, եւ հատկապես դեմքը մեծ կայուն առեւտրային անհավասարակշռությունների, այդ մտահոգությունները, եւ հատկապես մտահոգություններ ապակայունացնող հետեւանքների մեծ առեւտրի ավելցուկ - հիմնականում անհետացել է հիմնական տնտեսական դիսկուրսի, եւ Քեյնսի գաղափարներից։ Նրանք կրկին իրենց մոտ որոշակի ուշադրություն են գրավել 2007-2008 թվականների ֆինանսական ճգնաժամից հետո։

### Մոնետարիստների տեսություն
Մինչև 20-րդ դարի մոնետարիստական տեսությունը, 19-րդ դարի տնտեսագետ և փիլիսոփա Ֆրեդերիկ Բաստիատը ներկայացրեց այն գաղափարը, որ առևտրային դեֆիցիտը ավելի շատ շահույթի դրսեւորում է, քան կորուստ։ Նա առաջարկել է որպես օրինակ ենթադրել, որ ինքը՝ ֆրանսիացին, արտահանել է ֆրանսիական գինի և ներմուծել Բրիտանական ածուխ՝ շահույթ ստանալով։ Նա ենթադրել է, որ գտնվում է Ֆրանսիայում, և Անգլիա է ուղարկել գինու տակառիկ, որը արժեր 50 ֆրանկ։ Մաքսատունը կգրանցի 50 Ֆրանկի արտահանումը։ Եթե Անգլիայում գինին վաճառվեր 70 ֆրանկով (կամ համարժեք ֆունտ ստեռլինգով), որը նա այնուհետեւ օգտագործվում էր ածուխի գնման համար, որը նա ներմուծելու էր Ֆրանսիա եւ Ֆրանսիայում վաճառվեր  90 ֆրանկով, նա կստանա 40 ֆրանկ շահույթ։ Բայց մաքսատունը կասեր, որ ներմուծման արժեքը գերազանցում է արտահանման արժեքը և առևտրային դեֆիցիտ Է Ֆրանսիայի հաշվապահական գրքի համար։

«Reducio ad absurdum»-ի միջոցով, Բաստիատը պնդում էր, որ ազգային առևտրի դեֆիցիտը հաջող տնտեսության ցուցանիշ է, այլ ոչ թե ձախողման։ Բաստիատը կանխատեսել է, որ հաջողակ, աճող տնտեսությունը կհանգեցնի առևտրային դեֆիցիտի ավելացմանը, իսկ անհաջող, կրճատող տնտեսությունը կհանգեցնի առևտրային դեֆիցիտի նվազման։ Ավելի ուշ՝ 20-րդ դարում, այս միտքը կրկնեց տնտեսագետ Միլթոն Ֆրիդմանը։

1980-ականներին, տնտեսագիտության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր եւ մոնետարիզմի կողմնակից Միլթոն Ֆրիդմանը, պնդում էր, որ առեւտրի դեֆիցիտի որոշ խնդիրներ անարդար քննադատություն են, փորձելով մղել մակրոտնտեսական քաղաքականությունը, որը նպաստում է արտահանման ոլորտներին։

Ֆրիդմանը պնդում էր, որ առևտրային պակասուրդները կարևոր չեն, քանի որ արտահանման բարձր գործակիցը բարձրացնում է դրամի արժեքը՝ նվազեցնելով վերը նշված արտահանումը, և հակառակն է տեղի ունենում ներմուծման համար, այդպիսով, վերանում է առեւտրային դեֆիցիտը, բայց ոչներդրումների պատճառով։ 1971 թվականից ի վեր, երբ Նիքսոնի վարչակազմը որոշում է կայացրել չեղյալ հայտարարել ֆիքսված փոխարժեքները, Ամերիկայի ընթացիկ հաշվի առեւտրային դեֆիցիտը 2010 թվականի դրությամբ կազմել է 7,75 տրլն դոլար։ Այս դեֆիցիտը գոյություն ունի, քանի որ նրան համապատասխանում են ներդրումները, որոնք ներկայացվում են Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների զուտ սահմանման վճարային հաշվեկշիռը, յուրաքանչյուր գոյություն ունեցող ընթացիկ հաշվի պակասուրդը համապատասխանում է օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների հոսքին։

1970-ականների վերջին եւ 1980-ականների սկզբին ԱՄՆ-ում բարձր գնաճ էր նկատվում, եւ Ֆրիդմանի քաղաքական դիրքերը այդ ժամանակ հակված էին պաշտպանել դոլարը։ Նա իր համոզմունքը հայտնեց, որ այդ առեւտրային դեֆիցիտը պարտադիր չէ, քանի որ վնասակար է տնտեսության համար այն ժամանակ, երբ արժույթը վերադառնում է Երկիր (երկիրը A-ն վաճառում է երկիր B-ին, B-ն վաճառում է երկիր C-ին, որը գնում է երկիր A-ից, բայց առեւտրային դեֆիցիտը ներառում է միայն A եւ B երկրներին)։ Այնուամենայնիվ, այն կարող է լինել այս կամ այն ձևով, ներառյալ ակտիվների արտաքին վերահսկողության հնարավոր փոխանակումը։ Նրա կարծիքով ՝ «վատագույն սցենարը» այն է, երբ արժույթը երբեք չի վերադառնում ծագման երկիր, իրականում դա լավագույն հնարավոր ելքն է.երկիրը փաստացի գնում է իր ապրանքները՝ դրանք փոխանակելով էժան թղթի կտորներով։ Ինչպես ասում է Ֆրիդմանը, դա կլինի նույն արդյունքը,  եթե արտահանող երկիրը վառի իր վաստակած դոլարները՝ երբեք չվերադարձնելով շուկայի շրջանառության մեջ։

Այս տեսությունը ավելի շատ վերափոխված ձևն է այն տեսության, որը առաջին անգամ բացահայտել է Դավիթ Հյումը։ Հյումը պնդում է, որ Անգլիան չի կարող անընդհատ շահույթ ստանալ արտահանումից, քանի որ ոսկու կուտակումը (այսինքն ՝ որպես արժույթ) ոսկին ավելի առատ է դարձնում Անգլիայում. հետեւաբար, անգլիական ապրանքների գները կբարձրանան, դարձնելով դրանք ավելի գրավիչ արտահանման համար եւ օտարերկրյա ապրանքները ավելի գրավիչ ներմուծման համար։ Այս կերպ հավասարակշռվելու են երկրների առևտրային հաշվեկշիռները։

Ֆրիդմանը ներկայացրել է առևտրի հաշվեկշռի իր վերլուծությունը՝ «ազատ ընտրություն» աշխատության մեջ, որը  համարվում էր նրա ամենանշանավոր աշխատանքը։

### Առևտրի հաշվեկշռի ազդեցությունը ՀՆԱ-ի վրա
Արտահանումը ուղղակիորեն բարձրացնում, իսկ ներմուծումը ուղղակիորեն նվազեցնում է երկրի առևտրային հաշվեկշիռը(այսինքն` զուտ արտահանում)։ Առևտրային ավելցուկը առևտրային հաշվեկշռի դրական գործակիցն է, իսկ առևտրային դեֆիցիտը՝ բացասական գործակիցը։ Քանի որ առեւտրի հաշվեկշիռը ակնհայտորեն ավելացվում է երկրի համախառն ներքին արդյունքի հաշվարկին, օգտագործելով համախառն ներքին արդյունքի (այսինքն ՀՆԱ) հաշվարկման ծախսային մեթոդը, առեւտրային ավելցուկը ներդրում է, իսկ առեւտրային դեֆիցիտը "ձգում" է երկրի ՀՆԱ-ն դեպի ներքև։

## Առեւտրային հաշվեկշիռը եւ վճարային հաշվեկշիռը

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Where Do U.S. Dollars Go When the United States Runs a Trade Deficit?  from Dollars & Sense magazine
* OECD Trade balance statistics 
* U.S. Government Export Assistance 
* U.S Trade Deficit Depicted in an Infographic



Կատեգորիա:Առևտրային քաղաքականություն
Կատեգորիա:Արտահանում
Կատեգորիա:Արտաքին առևտուր ըստ երկրի
Կատեգորիա:Երկկողմ առևտրային հարաբերություններ
Կատեգորիա:Ներմուծում