Անվանման արարողություն

**Անվանման արարողություն,** այն փուլն է, երբ անձը կամ անձինք պաշտոնապես ստանում են անուն։ Այս պրակտիկայի մեթոդները տարբերվում են մշակույթների և կրոնների միջև։ Անվան վերաբերող որոշում կայացնելու ժամանակը կարող է տարբեր լինել՝ լինելով ծնունդից հետո մի քանի օրից մինչև մի քանի ամիսներ կամ նույնիսկ տարիներ։

## Կրոններում և մշակույթներում
### Քրիստոնեություն
Երեխայի անվանումը, որը սովորաբար կոչվում է «մկրտություն», սովորաբար կատարվում է մկրտության արարողության միջոցով քրիստոնեության մեջ, հատկապես կաթոլիկ մշակույթում, և որոշ չափով այնպիսի բողոքականների մոտ, ովքեր նորածին մկրտություն են կատարում։ Ուղղափառության մեջ երեխաներին սովորաբար անվանում են կյանքի ութերորդ օրը հատուկ ծառայության ընթացքում, որը կարող է տեղի ունենալ ինչպես տանը, այնպես էլ եկեղեցում։ Հաճախ քրիստոնյաները հետևում են այն երկրի տեղական ավանդույթներին, որտեղ նրանք ծնվել են։ Օրինակ, Կերալայում ավանդական հինդուական սովորույթը՝ արանջանամ կապելը, հետևում են նույնիսկ քրիստոնեական ընտանիքներում։ Հիսուս Քրիստոսի վերջին օրերի սրբերի եկեղեցում երեխաներին ավանդաբար անուն ու օրհնություն է տրվում ամսվա առաջին կիրակի օրը՝ այն ժամանակ, երբ ծնողը, եթե ունի քահանայական լիազորություն, կատարում է օրհնությունը, և եթե այդ օրհնությունը թույլատրված է նրա տեղական եկեղեցական առաջնորդի կողմից։ Ժամանակը  ընտրությունը կարող է հարմարեցվել ընտանեկան պայմաններին։

### Հինդուիզմ
Հինդուիզմում արարողությունը ավանդաբար հայտնի է որպես « Namakarana » կամ «Namakarana Samskara», այս արարողությունը կատարվում է մանրակրկիտ ձևով, ծնվելուց հետո 12-րդ օրը: Կերալայում դա անցկացվում է 28-րդ օրը և կոչվում է « Noolukettu»։

Նեպալում անվանակոչման արարողությունը հայտնի է որպես Նվարան։ Հինդուիստական ​​ավանդույթի համաձայն՝ Նվարանը նշվում է ծննդյան օրվանից հետո 11-րդ օրը։ Այս արարողությունը կատարվում է երեխային ծննդյան անուն տալու համար՝ ըստ իրենց լուսնային հորոսկոպի, որը սովորաբար այն անունը չէ, որով նրանք այլ կերպ հայտնի են: Որպես կանոն, արարողությունը տանը կատարելու համար հրավիրվում է քահանա, ով գտնում է երեխայի լուսնային հորոսկոպը նրանց ծննդյան մանրամասներից, քանի որ մայրը դեռ վերականգնվում է տանը երեխայի հետ: Այն նաև հայտնի է որպես Մաչաբու Բյակեգու Նյուարիում։ Այս արարողությունը սովորաբար փոքր է և նշվում է մտերիմ ընտանիքի շրջանակում: Արարողության ժամանակ նշանակված անունը կարող է երեխայի օրինական կամ նախընտրած անունը չլինել, բայց սովորաբար վերապահված է կրոնական գործունեության և հորոսկոպի համար: Հաջորդ արարողությունը, որը հաջորդում է նվարան արարողությանը, փաշին է (տոնակատարություն): 

Չհաթիի արարողությունը կատարվում է, երբ երեխան վեց օրական է: Այս արարողությունը հիմնականում կանանց համար է և նախատեսված է ուշ գիշերին, օրինակ՝ ժամը տասին և կեսգիշերին: Ըստ ժողովրդական ավանդության, կար համոզմունք, որ երեխայի ծնվելուց հետո 6-րդ օրը Վիդհատան (ճակատագրի աստվածուհի) հանգիստ տուն է մտնում կեսգիշերին մոտ՝ գրելու նորածնի ճակատագիրը: Ավանդաբար նորածնի մայրը լամպ է վառում (դիյա): Այս լամպը կարմիր գրիչի և թղթի հետ միասին դրվում են փայտե տախտակի վրա, որպեսզի Վիդհատան գրի նորածնի ապագան: Մայրը, նորածինին գրկած, ծնկի է իջնում ​​լամպի առաջ, որը իբր խորհրդանշում է Վիդհատային։  Երեխային կարելի է անվանել նաև այս օրը։

«Namakarma Samskara»-ն սովորաբար անցկացվում է երեխայի ծննդաբերության առաջին 11 գիշերներից հետո: Հետծննդյան այս 11 օրերը համարվում են ժամանակաշրջանը, որի ընթացքում երեխան հարմարվում է նոր միջավայրին և հետևաբար շատ խոցելի է վարակների նկատմամբ: Դա կանխելու համար մայրն ու երեխան այս 10 օրվա ընթացքում բաժանվում են ընտանիքի մնացած անդամներից, որոնց ընթացքում ոչ մեկին, բացի օգնականից/մորական տատիկից, չի թույլատրվում դիպչել նրանցից որևէ մեկին։ Ընտանիքում և մեծ ընտանիքում բոլոր փառատոներն ու միջոցառումները հետաձգվում են 11 գիշերով: Այդ 11 գիշերից հետո տունը զարդարում և սրբագործում են արարողության համար։ Մորն ու երեխային ավանդաբար լողացնում են և պատրաստվում արարողությանը։ Սա, ամենայն հավանականությամբ, երեխային կամ մորը վարակելուց խուսափելու համար է: Հարազատներն ու մտերիմ ընկերները հրավիրված են այս առիթին մասնակցելու և երեխային օրհնելու։ Հրավիրում են քահանաներին և տեղի է ունենում մանրակրկիտ ծեսը։

Երեխայի անվանակոչության արարողությանը մասնակցում են նորածնի ծնողները, հորական և մորական տատիկներն ու պապիկները և սակավաթիվ մտերիմներ ու ընկերներ: Մահարաշտրայում, Բենգալիայում և Գուջարաթի Ռաջպուտների շրջանում հայրական մորաքույրը պատիվ ունի անվանել իր եղբոր երեխային: Երեխային հագցնում են նոր հագուստ, իսկ մայրը ջրի կաթիլներով թրջում է երեխայի գլուխը՝ որպես երեխայի մաքրման խորհրդանիշ։ Որոշ համայնքներում երեխային հետո հանձնում են հորական տատիկին կամ հորը, ով ծիսակատարության ժամանակ նստում է քահանայի մոտ: Այնտեղ, որտեղ հայրական մորաքույրը երեխայի անունը տալիս է, նա շշնջում է նորածնի անունը նրանց ականջին, այնուհետև այդ մասին հայտնում հավաքված ընտանիքին և ընկերներին: Որոշ համայնքներում կամ ընտանիքներում սուրբ կրակը վառվում է, և քահանան սուրբ օրհներգեր է երգում երկնքում գտնվող աստվածներին երեխային օրհնելու համար:

Սա կարող է տարբերվել տեղից տեղ: Հյուսիսային Կերալայի որոշ շրջաններում պապը շշնջում է երեխայի անունը, որը նաև կարող է լինել  երեխայի հայրը կամ մոր հորեղբայրը: Այս գործառույթները փոխվում են տեղից տեղ: Այս օրը երեխային առաջին անգամ դնում են օրորոցի մեջ։
Կերալայում 28-րդ օրը երեխայի գոտկատեղին կապում են սև թել և ոսկյա շղթա, որը կոչվում է արանջանամ։ Նահանգի որոշ շրջաններում այն ​​կատարվում է 27-ին, եթե տղա երեխա է։ Երեխայի աչքերը գծված են մայե կամ կանմաշիով (կոհլ): Մի այտի վրա կամ ասիմետրիկ կերպով ճակատին դրվում է սև կետ՝ չար աչքերը հեռացնելու համար։ Պապը երեխայի աջ ականջին երեք անգամ շշնջում է ընտրված հինդուական անունը, մինչդեռ ձախ ականջը ծածկված է բետելի տերևով: Այնուհետև դա կրկնվում է ձախ ականջի հետ: Երեխային որպես հիմք են տալիս յուղի (հալած և մաքրված կարագի) կամ մեղրի խառնուրդը ապագայում նրա տարբեր կերակուրների համար: Որոշ տեղերում արատի են անում յոթ անգամ՝ տերևի մեջ լամպի թելով։

Ըստ երեխայի ծննդյան ամսաթվի և ժամի՝ ընտրվում է սանսկրիտ այբուբենի որոշակի տառ, որը կապված է երեխայի արևային ծննդյան նշանի (Սուրյա Ռաշի) հետ, որը բախտավոր կլինի երեխայի համար: Այնուհետև երեխային տրվում է այդ տառով սկսվող անուն: Սովորաբար պապիկը երեխայի աջ ականջին չորս անգամ շշնջում է անունը։ Մահարաշտրայում դա կատարում է հորական մորաքույրը։ Երեխան օրհնություններ է ստանում բոլորից, այդ թվում՝ քահանաներից: Քահանաների և հյուրերի համար կազմակերպվում է մշակված հյուրասիրություն՝ որպես հանդիսության փակում։

Նամակարանա Սամսկարան կատարվում է նաև հինդուիզմ դարձած չափահասների վրա՝ նշելու նրանց պաշտոնական մեկնարկը հինդուիզմին: Նորադարձը ընտրում է հինդուական անուն, որպեսզի հայտարարի իր հավատարմությունը հինդուիզմին և իր խզումը նախկին կրոնից: Այնուհետև կատարվում է վեդայական կրակի զոհ, և նորադարձը գրում է իր նոր անունը չեփած բրնձի սկուտեղի մեջ:

Մահարաշտրայում, ավանդաբար, կանայք ամուսնանալուց հետո փոխում էին իրենց ծննդյան անունը: Նոր անունն ընտրել է ամուսինը՝ լրացնելու իր սեփական անունը։ Օրինակ՝ Վիշնու անունով փեսան փոխում էր իր հարսնացու անունը Լակշմի,Վիշնուի ամուսինը, Ռամաչանդրան իր հարսնացու անունը Սիտա և այլն։ Սովորաբար ամուսինը նոր անունը գրում է չոր չեփած բրնձի հատիկներով լցված ափսեի մեջ։

### Հումանիզմ
Որոշ աշխարհիկ հումանիստներ անվանակոչման արարողություն են կատարում՝ որպես ոչ կրոնական այլընտրանք այնպիսի արարողություններին, ինչպիսին է մկրտությունը: Նպատակն է ճանաչել և նշել երեխայի գալուստը և ողջունել նրան ընտանիքում և ընկերների շրջանում: Կառուցվածքը հաճախ արտացոլում է անվանակոչման ավելի ավանդական արարողությունները՝ հումանիստ հանդիսավարի գլխավորությամբ հանդիսավոր արարողությամբ, որի ժամանակ ծնողները կնքահայրերի փոխարեն անվանում են «ուղեցույց ծնողներ», «ուսուցիչներ» կամ «աջակցող մեծահասակներ»: Դրան հաճախ հաջորդում է տոնական երեկույթ։

Արձանագրված հումանիստական ​​անվանակոչման ամենավաղ արարողությունը տեղի է ունեցել Լոնդոնում 1849 թվականին, «աշխարհիկ անվանակոչման արարողություն» Մազզինի Թրյուլավի, արմատական ​​հրատարակիչ Էդվարդ Թրյուլավի որդու: Օուենյան մտածողության ազդեցությամբ այն վարում էր Ջորջ Ջեյքոբ Հոլյոակը՝ Բրիտանիայի հումանիստական ​​և կոոպերատիվ շարժումների նշանավոր անդամը, ով հորինել էր «աշխարհիկություն» տերմինը:

### Իսլամ
Իսլամում երեխային անվանակոչում են յոթերորդ օրը մայրն ու հայրը, ովքեր միասին որոշում են կայացնում, թե ինչպես պետք է անվանել երեխային: Ընտրում են համապատասխան անուն՝ դրական իմաստով։ Ակիկան տեղի է ունենում նաև յոթերորդ օրը, սա տոն է, որը ներառում է ոչխարների մորթ: Ոչխարներ են մատաղ անում, իսկ միսը բաժանում են հարազատներին ու հարեւաններին ու տալիս աղքատներին։ Եթե ​​հայրը չունի բավարար միջոցներ, նա կարող է դա անել ցանկացած ժամանակ ապագայում, քանի դեռ դա արվում է ընդհանուր առմամբ:

Թուրքական ավանդույթների համաձայն՝ հորական պապը երեխայի աջ ականջին շշնջում է ազան (աղոթքի կանչ) և այնուհետև երեք անգամ կրկնում կամ ասում է նորածին երեխայի ընտրած անունը։

### Հուդայականություն
Հրեական ավանդույթի համաձայն՝ տղա երեխաներին ծնվելուց հետո ութերորդ օրը անվանում են բրիտանական միլա: Աղջիկների անունները տրվում են առաջին երկու շաբաթվա ընթացքում: Աշքենազիների ընդհանուր սովորույթը պնդում է, որ աղջիկներին պետք է անվանակոչել, երբ հայրը կանչվում է Թորա այն օրը, երբ Թորայի ընթերցանությունն ամենամոտն է կամ մոտ, երբ աղջիկը ծնվել է, թեև պրակտիկան հաճախ երեխա աղջիկների անուններով անվանակոչվում է Տորայի ընթերցմամբ՝ ծնվելուց հետո առաջին Շաբաթում: . Վերջերս նորածին ուղղափառ աշքենազի շատ համայնքներում տեղի է ունեցել նորածինների աղջիկներին անվանակոչելու ոչ այնքան տարածված սիմչաթ չղջիկների արարողության վերածնունդը:

### Վիկկա
Վիկկա կրոնում, նախաձեռնության ծեսի ժամանակ, նախաձեռնողները վերցնում են « Wiccan » անուն, որը հաճախ կոչվում է Արհեստի անուն: Այս անունը սովորաբար չի օգտագործվում հանրության մեջ, այլ միայն այլ վիկկանների շրջանում կրոնական հավաքույթների ժամանակ: Որոշ Wiccan հեղինակներ օգտագործում են իրենց Wiccan անունը իրենց գրքերում, օրինակ, Silver RavenWolf: Wiccan-ի համար Wiccan անունը վերցնելը խորհրդանշում է վերածնունդ

### Դրուիդ
Դրուիդիզմում անվանակոչման արարողությունը երբեմն կարելի է անվանել «Առաջին երդում» և նույն կերպ օգտագործվում է Վիկկանում։ Անունը սովորաբար կոչվում է «Սուրբ անուն» կամ «Դրուիդ անուն»: Առաջին երդումը կարող է օգտագործվել առանձին, եթե որևէ մեկը կարող է ընտրել միայնակ լինելը, բայց երբեմն ընդունված է երդմանը մասնակցել վկա կամ օջախի կամ պուրակի անդամները, որոնց հետ նրանք ներգրավված են: Այս Առաջին երդումը կարող է լինել մի բան, որն ասվել է Անվանակոչության ծեսի կամ արարողության ընթացքում կամ պարզապես օգտագործել իրավունքը: Սրանից բոլորովին այլ բան կարելի է ասել.

«Ես, [նշեք ձեր քաղաքացիական անունը], ընտրում եմ անունը [նշեք ձեր դրուիդը կամ սուրբ անունը]՝ հարգելու յուրայիններին, որոնք ներառում են աստվածությունները, բնության ոգիները և նախնիները: Նա, ով արժեք է տեսնում Երկրի մայրիկի մեջ և դրա շուրջը, Ժամանակի Հայրից առաջ և այն կողմ, ես ցանկանում եմ, որ իմ ուղին և այն ուղին, որին ես կանչել եմ, հռչակվեն որպես ես ոտքս դնեմ այս ուղու վրա, ես խոստանում եմ օգտագործել մեր էներգիաները՝ սեր և լույս բերելու բոլոր կենդանի էակներին, որպեսզի ես շատ գիտելիքներ ձեռք բերեմ նրանց մասին, ովքեր եկել են ինձանից առաջ և բացվել նրանց բարի կամքի առաջ Այս անունով ես [հայտնում եմ քո դրուիդը կամ սուրբ անունը], որը նաև հայտնի է որպես [հայտնիր քո քաղաքացիական անունը], քանի որ ձգտում եմ հյուրընկալության, քաջության և տեսլականի համար, որպեսզի կարողանամ պայծառ օրհնություններ բերել ինձ շրջապատողներին»:

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Անուններ ըստ մշակույթի
Կատեգորիա:Հինդուիզմ