open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Բուխարեստի պայմանագիր (1812)

**Բուխարեստի պայմանագիր**, ռուս-թուրքական 1806-1812 թվականների պատերազմից հետո Օսմանյան Թուրքիայի և Ռուսական կայսրության միջև կնքված հաշտության պայմանագիր։ Հաշտությունը մի կողմից ստորագրել է ռուս գեներալ Միխայիլ Կուտուզովը, իսկ մյուս կողմից՝ մոլդովահայ ազդեցիկ գործիչ Մանուկ Բեյը 1812 թվականի հուլիսի 5-ին՝ Մոլդովական իշխանության Բուխարեստ քաղաքում։

Ըստ Բուխարեստի պայմանագրի՝ Պրուտ և Դնեստր գետերի միջև ընկած Մոլդովական իշխանության արևելյան շրջանները (ավելի քան 45 հազար քառակուսի կիլոմետր տարածքով) անցնում էր Ռուսական կայսրությանը (նախկինում Մոլդովան համարվում էր Օսմանյան Թուրքիայի վասալը)։ Ռուսաստանը նաև հստակ ձևակերպումներով պաշտպանում էր Դանուբի նկատմամբ իր իրավունքները։

Պայմանագրի 8-րդ հոդվածով Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում էր տարածք հատկացնել և ինքնավարություն շնորհել Սերբիային։ Այնուամենայնիվ, Բուխարեստի պայմանագրի ստորագրմամբ Ռուսաստանը հերթական անգամ ոտնահարում է հայ և վրաց ժողովուրդների ազգային շահերը։ Մոլդովայի դիմաց ռուսները Թուրքիային են հանձնում արևմտյան Վրաստանի մեծ մասը, Փոթի և Անապա նավահանգիստները, ինչպես նաև Ախալքալաքի շրջանը։

Պայմանագիրը կողմերի միջև ստորագրվում է մայիսի 28-ին և ուժի մեջ է մտնում հուլիսի 5-ին։

## Տես նաև
* Ադրիանապոլսի պայմանագիր
* Ռուս-թուրքական պատերազմ (1806-1812)

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

Կատեգորիա:Ռուս-թուրքական պատերազմ (1806-1812)
Կատեգորիա:Ռուսական կայսրության պայմանագրեր
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պայմանագրեր
Կատեգորիա:Ռուս-թուրքական պատերազմներ
Կատեգորիա:Հաշտության համաձայնագրեր
Կատեգորիա:1812
Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն
Կատեգորիա:Ռուսաստանի խաղաղության պայմանագրեր
Կատեգորիա:19-րդ դարը Վրաստանում
Կատեգորիա:Մոլդովայի պատմություն
Կատեգորիա:Ռումինիայի պատմություն
Կատեգորիա:1812 պայմանագրեր
Գաբրիել Մոլոյան

**Գաբրիել Մոլոյան** (), հայ հասարակական գործիչ, «Նոր սերունդ» մշակութային միության հիմնադիր, մանկավարժ, լրագրող։

## Կենսագրություն
Գաբրիել Մոլոյանը ծնվել է 1933 թվականի հունվարի 30-ին։ Ուսանել է Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկոսության Անթիլիասի դպրեվանքում և հաճախել Բեյրութի «Սենթ Ժոզեֆ» ֆրանսիական համալսարանի հայագիտական դասընթացներին։ 1954 թվականին Բեյրութում, իսկ 1977 թ.-ին Լոս Անջելեսում մի խումբ ընկերների հետ հիմնել է «Նոր Սերունդ» մշակութային միությունը։ Ավելի քան 30 տարի եղել է նույն միության վարչության անդամ և ատենապետ։

«Արարատ» օրաթերթի և «Արարատ Գրական»-ի խմբագրության անդամ է եղել։ Միջազգային երիտասարդական փառատոների ժամանակ գլխավորել է լիբանանահայ երիտասարդական պատվիրակությունները։ 25 տարի եղել է Դամասկոսի Ս. Թարգմաչաց և Բեյրութի Ազգային Սահակ Մեսրոպեան վարժարանի ուսուցիչ և փոխտնօրեն։

1977 թվականին եղել է Կալիֆորնիայի Ս. Դ. Հնչակյան կուսակցության շրջանի հիմնադիրն ու առաջին ատենապետը։ 1980 թվականից մինչ օրս Լոս Անջելեսում տպագրվող «Մասիս» շաբաթաթերթի խմբագրակազմի անդամ է։ 1983-2005 թվականներին եղել է Փասադենայի Ս. Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցու «Ա. և Մ. Յովսէփեան» ազգային վարժարանի հիմնադիր անդամներից մեկն ու շարունակաբար եղել հոգաբարձուների անդամ։

Ներկայումս Սոցիալ Դեմոկրատ Հնչակյան կուսակցության Արևմտյան Ամերիկայի վարիչ մարմնի փոխատենապետն է։

«Նոր Սերունդ» մշակութային միության հիմնադրման 50-ամյակին իր մատուցած ազգային, մշակութային և կրթական ծառայության համար արժանացել է Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի կոնդակին և «Ներսես Շնորհալի» շքանշանին։

Այժմ Գլենդելում կառուցվող Հայ-Ամերիկյան թանգարանի համահայկական տնօրենների խորհրդի անդամ է։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ
Էլբայ Ղասիմզադե

**Էլբայ Էնվեր օղլի Ղասիմզադե** (, ), ադրբեջանցի ճարտարապետ, Ադրբեջանական ԽՍՀ վաստակավոր ճարտարապետ (1990 թվական), Ադրբեջանի ճարտարապետների միության նախագահ (2012 թվականի նոյեմբերի 6-ից)։

## Կենսագրություն
Էլբայ Ղասիմզադեն ծնվել է 1948 թվականի դեկտեմբերի 26-ին Բաքվում։ 1971 թվականին ավարտել է Ադրբեջանի Պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ճարտարապետական ֆակուլտետը։ 1976 թվականին ավարտել է Ադրբեջանի գիտությունների ակադեմիայի Ճարտարապետության և արվեստի ինստիտուտի ասպիրանտուրան։ 1975-1989 թվականներին աշխատել է Շինարարության դիզայնի ինստիտուտում։ 1989-2001 թվականներին եղել է Բաքվի գլխավոր ճարտարապետը։

Էլբայ Ղասիմզադեն Ադրբեջանի ճարտարապետության և շինարարության համալսարանի ճարտարապետության ֆակուլտետի պրոֆեսորն է։ 1998 թվականին հիմնադրել է *«El&En»* ճարտարապետական ընկերությունը և ներկայումս այս ընկերության տնօրենն է։ Նա հեղինակ է ավելի քան 150 նախագծերի, ավելի քան 80 հոդվածների և 8 գրքերի։ Էլբայ Ղասիմզադեն Արևելյան երկրների Ճարտարապետության միջազգային ակադեմիայի փոխնախագահն է։ Հանդիսանում է Ճարտարապետության միջազգային ակադեմիայի (ՅՈՒՆԵՍԿՕ) և Ճարտարապետների միջազգային միության պրոֆեսորը։
2025 թվականի ապրիլի 25-ին նրա նկատմամբ մեղադրանք է առաջադրվել դավաճանության,հայերին աջակցելու համար

## Ծանոթագրություններ
Անգելոս Յալինաս

**Անգելոս Յալինաս** () (), 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հույն նկարիչ։

## Կենսագրություն
Անգելոս Յալինասը ծնվել է 1857 թվականին Կերկիրա կղզում։ 1872-1875 թվականներին գեղանկարչություն է սովորել Պախիս Խարալամբոսի մասնավոր դպրոցում։ Իր ուսումը շարունակել է Վենետիկում, Նեապոլում և Հռոմում։ Իտալիայում նրա հիմնական ժանրը դարձել է ջրաներկը։ Յալինասը 1878 թվականին վերադարձել է Կերկիրա և նկարել է բացառապես բնանկար-ջրանկարներ՝ ձեռք բերելով միջազգային ճանաչում գեղանկարչության այս ժանրում։ Կերկիրայում ապրելու տարիներին Յալինասը բազմաթիվ ճանապարհորդություններ է կատարել Կոստանդնուպոլսում, Փոքր Ասիայում, Եգիպտոսում, Իտալիայում, Ֆրանսիայում, Իսպանիայում և Շվեյցարիայում՝ դրանք պատկերելով իր բնանկարներում։

Յալինասը Աթենքում մասնակցել է Աթենքում կազմակերպվող համահունական բոլոր մի շարք ցուցահանդեսների։

1886 թվականին Աթենքում իր առաջին անհատական ցուցահանդեսի ժամանակ ներկայացրել է իր աշխատանքները։ Այստեղ նա ծանոթացել է Մեծ Բրիտանիայի դեսպան Ֆորդի հետ (Clare Ford, 1828-1899): Ֆորդը հանձնարարել է նրան 7 ալբոմ պատկերել՝ ընդգրկելով Կոստանդնուպոլսի, Հռոդոսի, Վենետիկի և Իսպանիայի բնանկարներ։ Ֆորդը կազմակերպել է նաև Յալինասի ցուցահանդեսներն Աթենքում և արտերկրում, մասնավորապես, 1891-1892 թվականներին՝ Լոնդոնում, և Յալինասին հայտնի է դարձրել եվրոպական պալատական շրջանակներում։

Յալինասը շարունակել է ցուցադրվել Հունաստանի անհատական և խմբակային ցուցահանդեսներում, մասնակցել է 1900 թվականի Փարիզի համաշխարհային ցուցահանդեսին։ Լինելով արդեն ճանաչված նկարիչ՝ Յալինասն իր աշխատանքները 1918 թվականին Աթենքի «Գեո» դահլիճում ցուցադրել է իր անհատական մեծ ցուցահանդեսում։ 1902 թվականին հիմնադրել է իր գեղարվեստական ուսումնարանը Կերկիրայում, որտեղ ինքը նույնպես դասավանդել է։

1907-1908 թվականներին պատկերազարդել է Ավստրիայի կայսրուհի Էլիզաբեթ Բավարացու կողմից կառուցված ամառային առանձնատան պատերը։ 1974 թվականին Հունաստանի Ազգային պատկերասրահը կազմակերպել էր նրա ջրանկարների հետահայաց մեծ ցուցահանդես։

Նրա տունը Կերկիրայում վերածվել է պատկերասրահի։ Հիմնվել է նրա անվան հիմնադրամը, որը ղեկավարում է պատկերասրահը։ 2010 թվականի սեպտեմբերին պատկերասրահից անհայտ անձանց կողմից գողացվել են Յալինասի մի քանի ստեղծագործություններ։

## Պատկերասրահ

File:Giallinas (8).jpg |left|300px|thumb|*Կերկիրա*
File:Giallinas Angelos 35.jpg |left|300px|thumb|*Օլիմպոսի տաճար և Աթենքի Ակրոպոլիս*
File:Giallinas-aggelos-keratios-kolpos-konstantinoupolis.jpeg |left|300px|thumb|*Կոստանդնուպոլիս, Ոսկե Եղջյուր*
File:Giallinas (13).jpg |right|300px|thumb|*Կերկիրա, Պոնտիկոնսի կղզու*
File:Γιαλλινάς, Άγγελος - Το Θησείο και η Ακρόπολη, π. 1895.jpg |right|300px|thumb|*Աթենք-Թեզեոն և Ակրոպոլիս*
File:Giallinas (3).jpg |right|300px|thumb|*Կերկիրա-Բենիտսես*


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հույն նկարիչներ
Վաղ ձյուն

**«Վաղ ձյուն»** (), ռուս նկարիչ Վասիլի Պոլենովի (1844-1927) նկարը, որ ստեղծվել է 1891 թվականին։ Ներկայում Տրետյակովյան պատկերասրահի հավաքածուի մաս է ( Ж-1217): Նկարի չափերը՝ 48 × 85 սմ։

## Պատմություն և նկարագրություն
Բնանկարի էսքիզը Վասիլի Պոլենովը նկարել է 1890 թվականին Օկայի ափին գտնվող Բյոխովո գյուղում, երբ սեպտեմբերին տեղացել է վաղ ձյուն։ Դա տեղի է ունեցել հարևան Բորոկ կալվածք տեղափոխվելուց առաջ, որը հետագայում կոչվել է Պոլենովո։

Նկարի կոմպոզիցիան մանրամասն մտածվել է նկարչի կողմից։ Առջևի պլանում դեռևս տերևաթափ չեղած ծառեր են, որոնց ետևում դեպի հեռուն է ձգվում գետի ժապավենը։ Հորիզոնից վեր մոխրաերկնագույն, ամպերով պատված երկիքն է։ Ստույգ և նրբորեն մշակված են ծառերի տերևների դետալները։

Նկարչի որդու՝ Դմիտրի Պոլենովի վկայության համաձայն՝ 1891 թվականին Վասիլի Պոլենովն ստեղծել է «Վաղ ձյուն» նկարի ութ պատճեն։ Ըստ որոշ տվյալների՝ Տրետյակովյան պատկերասրահին պատկանած նկարը 1955 թվականին նվիրվել է «Կոմեդի Ֆրանսեզ» ֆրանսիական թատրոնի պատվիրակությանը (հնարավոր է՝ Խրուշչովի անձնական հրահանգով): Այդ նկարի մեկ այլ հեղինակային պատճեն, որը նախկինում պատկանել է Ալեքսեյ Պետրովիչ Լանգովոյին, 1989 թվականին փոխանցվել է Տրետյակովյան պատկերասրահին հավաքորդ Գրիգորի Պավլովիչ Բելյակովի կողմից՝ «Գ․ Բելյակովի ընծան ի հիշատակ որդու՝ գիտնական, մանկավարժ Բորիս Գրիգորևիչ Բելյակովի (1936-1989)»։

Եվս մեկ նկար («Վաղ ձյուն։ Բյոխովո» (), 1891) գտնվել է Ֆեոդոր Տերեշչենկոյի հավաքածուում, որը հետագայում դարձել է Կիևի ռուսական արվեստի թանգարանի հավաքածուի մաս։ Նույն խորագրով մեկ այլ նկար գտնվում է Յարոսլավլի պատկերասրահում։

## Արձագանքներ
Արվեստագետ Էլեոնորա Պաստոնը Վասիլի Պոլենովի արվեստին նվիրված իր մենագրության մեջ գրել է․

Բնության կյանքի նկատմամբ նկարչի հատուկ նրբազգացությունը, բեկումնային պահերին նրա վիճակի հազիվ նշմարելի փոփոխությունը ցանկությունը երևում են 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի նրա բնանկարներում և լիովին արտահայտվել են «Վաղ ձյուն» նկարում (1891)։ Ըստ Պոլենովի խոսքերի՝ նա տեսել է «իր արվեստանոցի պատուհանից 1890 թվականին․ ձյունը տեղացել է բոլորովին անսպասելի, երբ անտառը դեռ չէր նետել իր աշնանային հագուստը և դեռ իսկական «ոսկե աշուն» էր»։ 

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1891 նկարներ
Կատեգորիա:Բնանկարներ
Կատեգորիա:Վասիլի Պոլենովի նկարներ
Կատեգորիա:Տրետյակովյան պատկերասրահի նկարներ
Ախ այս աչքակապուկը (մուլտֆիլմ)

**Ախ այս աչքակապուկը** (), ռեժիսոր Իվան Ուֆիմցևի ռուսական տիկնիկային մուլտֆիլմը, որը նկարահանվել է ըստ նրա կնոջ` Էլենորա Տադեի սցենարի։ Լեոնիդ Շվարցմանի հետ Ուֆիմցևը կենդանիների մասնակցությամբ ստեղծել է մի պատմություն՝ ազնվության, պարկեշտության, բարության և փոխադարձ աջակցության մասին։

1993 թվականին նկարահանված «Գյուղական զավեշտախաղ» մուլտֆիլմի շարունակությունն է։

## Սյուժե
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում ռյազանյան գյուղի անասնաբակերից մեկում։ Աչքակապուկ անմեղ խաղը թյուրիմացության պատճառ է դառնում, որի արդյունքում քիչ է մնում քանդվի Անտարկտիդայից եկած պինգվինի և համեստ հավիկ Պեստրուշկինի ընտանեկան երջանկությունը։ Պինգվինը իր ճուտիկների հետ աչքակապուկ խաղալիս պատահմամբ համբուրում է կովին, ինչի պատճառով տեղի բամբասող հավեր Իզաբելը և Ագնեսան, որ սիրահարված էին պինգվինին, հայտնում են նրա կնոջն այդ իբր թե «դավաճանության» մասին, և վերջինս դուրս է վռնդում խեղճ պինգվինին։ Իսկ հարևաններից յուրաքանչյուրը որոշում է ձեռք բերել նրան, ինչի պատճառով պինգվինը նույնիսկ ստիպված է լինում ջրհորի մեջ ցատկել։ Բայց վերջում ամեն ինչ լավ է ավարտվում. «ջրահեղձը», պարզվում է, ողջ ու առողջ է, և վերադառնում է իր կնոջ մոտ։

## Նկարահանող խումբ
* սցենարի հեղինակ` Էլեոնարա Տադէ
* բեմադրող ռեժիսոր` Իվան Ուֆիմցև
* բեմադրող նկարիչ` Լեոնիդ Շվարցման
* կինոօպերատոր` Իգոր Դիանով
* կոմպոզիտոր` Ալեքսեյ Շելիգին
* հնչյունային օպերատոր` Բորիս Ֆիլչիկով
* նկարիչ-անիմատորներ` Տատյանա Մոլոդովա, Սերգեյ Կոսիցին
* տիկնիկները և դեկորացիաները պատրաստել են` Ալեքսանդր Մաքսիմով, Վլադիմիր Կոնոբեև, Վլադիմիր Ալիսով, Օլեգ Մասաինով, Վիկտոր Գրիշին, Նինա Մոլևա, Նատալյա Գրինբերգ, Նիկոլայ Զակլյակով, Նատալյա Բարկովսկայա
* Խմբագիր` Նատալյա Աբրամովա
* մոնտաժող` Գալինա Ֆիլատովա
* տնօրեն` Ալինա Վլասովա

## Դերերը հնչյունավորել են
* Եվգենի Վեսնիկ
* Վսեվոլոդ Լարիոնով 
* Լյուդմիլա Գնիլովա
* Նադեժդա Ռումյանցևա
* Ելենա Սանաևա
* Եկատիրինա Ուֆեմցև
* Ալեքսեյ Շելիգին

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* «Ախ այս աչքակապուկը» youtube.com կայքում

Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր
Կատեգորիա:Իվան Ուֆիմցևի մուլտֆիլմեր
Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր կենդանիների մասին
Կատեգորիա:Ռուսական մուլտֆիլմեր
Երաժշտության ընդհատված դաս

**Երաժշտության ընդհատված դաս** (), հոլանդացի նկարիչ Յան Վերմեերի նկարներից՝ հավանաբար նկարված 1660-1661 թվականներին։ Երաժշտության թեմայի ժանրով նկարները 17-րդ դարի հոլանդական նկարչության մեջ արդիական էին։ Նկարը պահվում է Նյու-Յորքում՝ Ֆրիկի հավաքածուում։

## Ստեղծման պատմություն
1660 թվականին Յան Վերմեերը ընտանիքի հետ տեղափոխվում է իր մոր տուն, որը գտնվում էր Աուդ Լանգենդեյկում (հոլ.՝ Oude Langendijk), Դելֆտի Նիևե կերկ եկեղեցու մոտ։ Շենքի առաջին հարկում նկարիչը տեղավորում է իր արհեստանոցը, որտեղ և, հավանաբար, 1660-1661 թվականների ընթացքում նկարում է այս նկարը։ 1901թվականին այն գնվել է 26000 դոլարով, որը զգալիորեն ավելի մեծ գումար էր, քան նկարչի մնացած նկարները։

## Նկարի սյուժե
«Երաժշտության դաս», «Համերգ», «Լյուտնյա նվագողը» և «Կիթառահարուհին» նկարների հետ այս ստեղծագործությունը մի մասն է կազմում երաժշտական թեմաներին նվիրված նկարների։ Այս նկարի սյուժեն արտացոլում է 17-րդ դարի Եվրոպայում սիրաշահելու գործընթացը, մասնավորապես` նվագելու ժամանակ, ընկերոջ կամ երաժշտության ուսուցչի հետ։ Դատելով հագուստի հարուստ տեսքից, երևում է, որ մեծ ուսուցիչը եկամուտ ունի։ Առաջին հայացքից նման անհասկանալի դետալներից մեկը գինու բաժակն է և հետևի պլանում՝ Էրոսի նկարը, որը ներքին ուղղվածություն ունի գործող երկու անձանց միջև մտերիմ հարաբերությունների։ Էրոսի նկարի միջոցով նկարիչն արտահայտում է այն միտքը, որ միայն իրար հետ կապված մարդկանց միջև կարող անկեղծ սեր լինել։ Տղամարդն ու աղջիկը միասին նոտաների թերթ են բռնել, և այդ ժամանակ, հավանաբար, ինչ-որ մեկը սենյակ է մտնում, և աղջիկը, հանկարծակիի գալով շրջում է գլուխը։

Որպեսզի աղջկա դեմքն ավելի արտահայտիչ երևա, և հայացքն ավելի ուշադրություն գրավող լինի, Վերմեերը նրա գլխին նկարում է սպիտակ գլխաշոր և լուսավոր տոնով հագեցնում է դեմքի գույնը։ Այս աշխատանքի մեջ Վերմեերը առաջին պլան է բերում մարդկային փոխհարաբերությունները, ոչ դե գործողությունների զարգացում։ Ենթադրվում է, որ ձախ անկյունի թռչնի վանդակը նկարվել է հետագայում՝ այլ նկարիչների կողմից, քանի որ ներկի բաղադրությունը տարբեր է հիմնական ներկի բաղադրությունից։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1660 նկարներ
Կատեգորիա:1661 նկարներ
Կատեգորիա:Յան Վերմեերի նկարներ
Վլադիմիր Բարովիչ

**Վլադիմիր Բարովիչ** (, ), հարավսլավացի կոնտր-ադմիրալ։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1939 թվականի նոյեմբերի 7-ին Բանյա-Լուկայում։ Հայրը՝ չերնոգորեց գեներալ Յունան, Հարավսլավիայի Ժողովրդական ազատագրական պատերազմի մասնակից և Պրիշտինայի առաջին պարետն է։ Մայրը՝ սլովենուհի է։ Հայրը կարճ ժամանակ զբաղեցրել է Պրիշտինայի պարետի պաշտոնը, քանի որ անընդունելի էր գտնում անտառներում թաքնված ալբանացիների դեմ պայքարը և դեմ է հանդես եկել բռնությանը, հետևելով եղբայրության ու միասնության գաղափարախոսությանը։ Վլադիմիր Բարովիչի ծառայակիցները գրել են. ինչպես ասում է հին ասացվածքը, եթե լավ արմատներ կան, ապա յուրաքանչյուր թերթ էլ լավն է։

Բարովիչը 1960 թվականից ծառայել է հարավսլավական նավատորմում՝ ստանալով 1990 թվականի դեկտեմբերի 22-ին կոնտր-ադմիրալի կոչում և Պուլի ռազմածովային շրջանի հրամանատարի պաշտոն։ Ավելի վաղ նա ղեկավարում էր Կոտորյան ծոցի ռազմածովային շրջանը։ Որպես Պուլիի կայազորի հրամանատար՝ նա բանակցություններ էր վարում Խորվաթիայի հետ, որոնք հանդես էին գալիս երկրի՝ ՀՍՖՀ-ից դուրս գալու օգտին, և հույս ուներ հասնել Պուլայից Յունայի զորամասերի խաղաղ դուրսբերմանը։ Նա հայտարարել է, որ չի հանդուրժի ոչ մի ավերածություն այնքան ժամանակ, քանի դեռ ծովային հատվածի հրամանատարն է, և վայր կդնի բոլոր լիազորությունները, եթե նման հրաման ստանա ուժի կիրառման համար։ Պուլայի ռազմածովային շրջանի հրամանատարի պաշտոնից հեռացումից հետո նա նշանակվել է Վիս կղզու Սպլիտի ռազմական օկրուգի հրամանատար՝ այդ պաշտոնում փոխարինելով ադմիրալ Միլե Կանդիչին։

1991 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Հարավսլավական ժողովրդական բանակի շտաբ-բնակարանից կրակ է բացել խորվաթական զինվորական կազմավորումների վրա, որոնք չեն ենթարկվում ՀԺԲ-ին և ամրապնդվել են Դալմացիայում։ Բարովիչը հրաժարվել է կատարել հրամանը՝ այն համարելով անազնիվ, և նույն երեկոյան ինքնասպան է եղել։ Բարովիչը իր մահվան թղթում հայտնել է․ «Ես չեմ ցանկանում պատերազմ հրահրել եղբայրական խորվաթ ժողովրդի դեմ»՝ դա բացատրելով հետևյալ կերպ. «Այս արարքն ինձ համար արարք է Չեռնոգորիայի պատվի դեմ, քանի որ չերնոգորցիները չեն կարող կռվել և ոչնչացնել ժողովրդին, որը նրանց ոչ մի վատ բան չի արել»։

Վլադիմիր Բարովիչի հուղարկավորությունը տեղի կունենա Գերցեգ-Նովի քաղաքում։ 2016 թվականի հուլիսի 13-ին հետմահու պարգևատրվել է «Արիության համար» շքանշանով՝ Չեռնոգորիայի նախագահ Ֆիլիպ Վույանովիչի հրամանագրով՝ «Բացառիկ խիզախության և անձնազոհության համար», որոնք դրսևորվել են չափազանց վտանգավոր իրավիճակներում՝ մարդկային կյանքերի և նյութական բարիքների փրկության տեսքով։

## Կոչումներ
* Փոխ-տեղակալ (1960)
* 1-ին կարգի կապիտան (1982)
* Դերծովակալ (դեկտեմբերի 22, 1990)

## Ծանոթագրություններ
Պավլովի փողոց (Կրասնի Սուլին)

**Պավլովի փողոց** (), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքի Գոռնյացկի միկրոշրջանում։ Անվանվել է ռուս ֆիզիոլոգ, հոգեբան Իվան Պետրովիչ Պավլովի (1849-1936) պատվին։ Սկիզբ է առնում Ավտոմոբիլիստների փողոցից և ավարտվում Մոկրոուսովի փողոցի հետ խաչմերուկից 180 մետր հեռավորության վրա։ Երկարությունը 1500 մետր է։

## Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Պավլովի փողոցը գտնվում է Գոռնյացկի միկրոշրջանում։ Այն սկսվում է Ավտոմոբիլիստների փողոցից, հատում է Սեդովի, Սերաֆիմովիչի, Գլինկայի, Տոլստոյի փողոցները, երկու անգամ՝ Ածխագործների անցուղին, Ռիլեևի փողոցը, երկու անգամ՝ Պողպատագործների անցուղին, Ֆուրմանովի փողոցը, Չայկովսկու անցուղին, Սվետլայա փողոցը և ավարտվում Մոկրոուսովի փողոցի հետ խաչմերուկից 180 մետր հեռավորության վրա։ Երկարությունը 1500 մետր է։ Փողոցում առկա է համարակալված 88 շինություն։

Պավլովի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346356։

Փողոցն անվանվել է ռուս ֆիզիոլոգ, հոգեբան, բարձրագույն նյարդային գործունեության և մարսողության շարժընթացների մասին գիտական տեսությունների հեղինակ, ռուսական խոշորագույն ֆիզիոլոգիական դպրոցի հիմնադիր, բժշկագիտության և ֆիզիոլոգիայի բնագավառում «ֆիզիոլոգիական մարսողության աշխատանքի համար» Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (1904 թվական) Իվան Պետրովիչ Պավլովի (1849-1936) պատվին։

## Աղբյուրներ
*Улица Павлова в Красном Сулине
*Подробная карта Улица Павлова, город Красный Сулин со спутника с номерами домов, индекс и маршруты, Яндекс, Гугл карты

## Արտաքին հղումներ
* г. Красный Сулин, улица Павлова

Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Արայիկ Համբարձումով

**Արայիկ Կարենի Համբարձումով** (), ռուս բռնցքամարտիկ, կիսաթեթև քաշային կարգի ներկայացուցիչ, «Ռուսաստանի միջազգային կարգի սպորտի վարպետ»։ 2000 թվականի երկրորդ կեսին հանդես է եկել Ռուսաստանի բռնցքամարտի հավաքականում, Եվրոպայի առաջնության արծաթե մեդալակիր, Ռուսաստանի չեմպիոն, համառուսաստանյան և միջազգային նշանակության մրցաշարերի հաղթող և մրցանակակիր։ Մրցումներում ներկայացնում էր Ստավրոպոլի երկրամասը և «Դինամո» մարզական ընկերությունը։

## Կենսագրություն
Արայիկ Համբարձումովը ծնվել է 1986 թվականի օգոստոսի 22-ին Ուզբեկստանի Տաշքենդ քաղաքում, հետագայում մշտական բնակության է տեղափոխվել Ստավրոպոլի երկրամասի Պյատիգորսկ քաղաք։ Ավարտել է Հյուսիսկովկասյան պետական տեխնիկական համալսարանը (այժմ՝ Հյուսիսկովկասյան դաշնային համալսարան)։

Ակտիվորեն բռնցքամարտով զբաղվել սկսել է տասնչորս տարեկանում մարզիչ Վ. Ֆ. Ակատովի ղեկավարությամբ, ավելի ուշ եղել է Ռուսաստանի վաստակավոր մարզիչներ Վալերի Վասիլևիչ Էնտալցևի և Էդուարդ Աբրամովիչ Ջագրաևի սանը։ Մրցումներում ներկայացնում էր Պյատիգորսկ քաղաքի «Դինամո» մարզական ընկերությունը։

Հայտնի է դարձել 2006 թվականին, առաջին անգամ մասնակցելով Ալմաթիում կայացած ուսանողների աշխարհի առաջնությունում՝ նվաճելով արծաթե մեդալ։

Իր մարզական կարիերայում ամենամեծ հաջողությանը Համբարձումովը հասավ 2008 թվականի մրցաշրջանում, երբ Կալինինգրադում Ռուսաստանի առաջնությունում կիսաթեթև քաշային կարգում հաղթանակ տարավ։ Հաջող ելույթների շարքի շնորհիվ ընդգրկվել է Ռուսաստանի ազգային հավաքականի հիմնական կազմում և Լիվերպուլի Եվրոպայի առաջնությունում երկրի պատիվը պաշտպանելու իրավունք է ստացել՝ կարողացել է հասնել եզրափակիչ և նվաճել արծաթե արժանապատվության պարգևը (վճռորոշ գոտեմարտում 1:7 հաշվով պարտվել է տիտղոսակիր ուկրաինացի բռնցքամարտիկ Վասիլի Լոմաչենկոյին)։ Այդ նվաճման համար արժանացել է «Ռուսաստանի միջազգային կարգի սպորտի վարպետ» պատվավոր կոչմանը։

Ակտիվ բռնցքամարտով էր զբաղվում ընդհուպ մինչև 2014 թվականը, պարբերաբար մասնակցում էր Ռուսաստանի ազգային առաջնությունների ստուգարքին, սակայն մեդալակիրների թվում այլևս ոչ մի անգամ հայտնվել չկարողացավ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Амбарцумов Араик Каренович — страница на сайте «Спортивная Россия»
* Амбарцумов Араик Каренович  — биографическая справка на сайте СКФО

Կատեգորիա:Բռնցքամարտիկներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ուզբեկահայ բռնցքամարտիկներ
Կատեգորիա:Ռուսահայ բռնցքամարտիկներ
Ուկրաինական գիշեր

**«Ուկրաինական գիշեր»**, ռուս նկարիչ Արխիպ Կուինջիի (1841/1842-1910) նկարը, որ ստեղծվել է 1876 թվականին։ Պահվում է Տրետյակովյան պատկերասրահում  ( 879): Նկարի չափերը՝ :

## Պատմություն և նկարագրություն
«Ուկրաինական գիշեր» նկարն առաջին անգամ ցուցադրվել է 1876 թվականին Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության 5-րդ ցուցահանդեսում և ունեցել մեծ հաջողություն։ Այն ցուցադրվել է նաև Փարիզում 1878 թվականին կայացած Համաշխարհային ցուցահանդեսի ռուսական արվեստի բաժնում.: 1878 թվականի «Ուկրաինական գիշեր», «Վալաամե կղզում» (, 1873, Տրետյակովյան պատկերասրահ), «Чумацкий тракт в Мариуполе» (1875, Տրետյակովյան պատկերասրահ) և «Տափաստան» («Степь», 1875, Յարոսլավլի պատկերասրահ) նկարների համար Կուինջին արժանացել է առաջին աստիճանի դասային նկարչի կոչման։

Այդ նկարը համարվում է բեկումնային նկարչի ստեղծագործական կյանքում։ Դրանից սկսած այն հեռացել է իր վաղ աշխատանքների ակադեմիական ռոմանտիզմից, և նրա աշխատաքների բնութագրական գիծը դարձել է պատկերի էկզոտիկությունը։ «Ուկրաինական գիշեր» նկարի մեծ մասը նկարվել է թավշե կապտասև երանգներով, և միայն նկարի աջ մասի գյուղական մազանկա տների բաց գույնի պատերն են վառ փայլում լուսնի լույսի տակ։

## Արձագանքներ
Գրող Միխայիլ Նևեդոմսկին, որ հեղինակել է մենագրություն Կուինջիի մասին, գրել է․

Սակայն Կուինջիի արվեստում իսկական հաղթանակ է եղել 1876 թվականի նրա նկարը՝ «Ուկրաինական գիշեր», որը զարդարում է, այդ բառի ամենաիսկական իմաստով, հինգերորդ շրջիկ ցուցահանդեսը։ Կարելի է ասել, որ հենց այդ երևույթներն է Կուինջին առաջին անգամ գտել իր մեջ, կանգնել իր իսկական ուղու վրա, բացահայտել իր գեղարվեստական անհատականության ողջ հարստությունը։ Հենց «Ուկրաինական գիշերվա» հետ պետք է նշել Կուինջիի արվեստում հասուն ժամանակաշրջանի սկիզբը․․․

Արվեստագետ Վլադիմիր Պետրովը Արխիպ Կուինջիի ծննդյան 150-ամյակին նվիրված հոդվածում գրել է․

Իսկ 1876 թվականին գեղանկարիչն իրեն ցույց է տվել որպես գիշերային տափաստանի անզուգական երգիչ․ Պերեդվիժնիկների 5-րդ ցուցահանդեսում հանդիսատեղի առաջ ներկայացել է «Ուկրաինական գիշերը» (ՏՊՊ)։ Վառ աստղերով ծածկված խոր մուգ կապույտ երկինքը, տափաստանային գյուղակի՝ լուսնի լույսով ողողված սպիտակ խրճիթները, կառուցիկ բրգաձև կաղնիներն ու եղեգնով պատված լճակը նկարչի կողմից նկարվել են լուսագունային ընդհանրացման զարմանալի համարձակությամբ ու «ֆիզիոլոգիական» ճշգրտության ու պոետական ստույգ կեպարի անսովոր միավորմամբ՝ ստիպելով ոչ միայն ապշել պատկերման վարպետությամբ, այլ նաև հիշել «կուսական» ուկրաինական գիշերվա ոգեշնչված պատկերումները Պուշկինի ու Գոգոլի մոտ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:1876 նկարներ
Կատեգորիա:Արխիպ Կուինջիի նկարներ
Կատեգորիա:Տրետյակովյան պատկերասրահի նկարներ
Մարյան Վնուկ

**Մարյան Վնուկ** (, ), լեհ քանդակագործ, մանկավարժ, պրոֆեսոր (1949), ռեկտոր։

## Կենսագրություն
[մինի|справа|250пкс|«Հանքագործներ» արձանները [Խոժուվում]]
մինի|справа|Մարյան Վնուկի գերեզմանի հուշարձանը Վարշավայի Պովոնզկի ռազմական գերեզմանատանը
1922-1927 թվականներին սովորել է Զակոպանեի փայտամշակման դպրոցում։ Այնուհետև մինչև 1934 թվականը սովորել է Վարշավայի գեղարվեստի դպրոցի քանդակագործության բաժնում, եղել Տադեուշ Բրեերի աշակերտը։

Մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելը քանդակագործություն է դասավանդել Լվովի Պլաստիկ արվեստի պետական ինստիտուտում։ 1944 թվականին տեղափոխվել է Վարշավա, որտեղից էլ արտաքսվել է Գերմանիա։ Պատերազմից հետո  վերադարձել է հայրենիք, բնակվել Գդանսկում, որտեղ դասավանդել է Գեղարվեստի պետական բարձրագույն դպրոցում (այժմ՝ Գդանսկի գեղարվեստի ակադեմիա)։ Եղել է Գդանսկի գեղարվեստի ակադեմիայի հիմնադիրներից, պրոֆեսոր, 1948-1949 թվականներին՝ ակադմիայի ռեկտոր։ 1949 թվականից մինչև կյանքի վերջը եղել է Վարշավայի գեղարվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր, 1951-1954 և 1959-1967 թվականներին` ռեկտոր։

Մարյան Վնուկը եղել է քանդակագործական արվեստում սոցռեալիզմի ներկայացուցիչը Լեհաստանում։ Ավելի ուշ ժամանակաշրջանում ստեղծագործել է դասական ոճով, իսկ կյանքի վերջին տարիներին հակված է եղել աբստրակցիոնիզմին։ Մինչպատերազմական ժամանակաշրջանից մասնակցել է մրցույթների, մասնավորապես՝ Լվովում և Վարշավայում Յուզեֆ Պիլսուդսկու հուշարձանների ստեղծմանը։

## Ստեղծագործություններ
* Խորհրդային բանակի ազատարար զինվորների հուշարձանը Գդինում (1949, բացվել է 1953, ապամոնտաժվել՝ 1990)
* Օկուպացիայի ժամանակաշրջանի կանանց հուշարձան (1964)
* Երկու բնօրինակ (1964)
* Հանքափորները (1965)
* Բրունո Շուլցի հուշարձանը (1966)
* Այրվող քաղաք (1967)

## Պարգևներ
* ԼԺՀ 2-րդ աստիճանի պետական մրցանակ Վ. Ի. Լենինի հուշարձանի ստեղծման համար (1952)
* Լեհաստանի վերածննդի շքանշան Կոմանդորական խաչ (1954)

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Ріпко Олена. У пошуках страченого минулого. - Львів: Каменяр, 1996. - С. 246.

Կատեգորիա:20-րդ դարի քանդակագործներ
Կատեգորիա:Լեհ մանկավարժներ
Կատեգորիա:Լեհ քանդակագործներ
Հայ-թաթարական ընդհարումներ (1905-1906, Բանանց)

**Հայ-թաթարական ընդհարումներ 1905-1906թթ. Բանանց** (նաև՝ հայ-թուրքական ընդհարումներ Բանանցում), հայ-թաթարական (թուրքական) զինված հակամարտություն Ցարական Ռուսաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Բանանց բնակավայրի տարածքում, որը տեղի է ունեցել 1905-1906 թվականներին։ Այն ուղեկցվել է խաղաղ բնակչության ջարդերով և ունեցվածքի թալանով։ Հանդիսանում է 1905 թվականին Բաքվի‎, Երևանի‎, Թիֆլիսի‎, Ելիզավետպոլի նահանգներում‎ սկսված հայ-թաթարական ընդհարումների մաս։

Հայ-թաթարական ընդհարումների ամբողջ ընթացքում թուրք-թաթարական ուժերը այդպես էլ չեն կարողանում հարձակվել Բանանց գյուղի վրա՝ սահմանափակվելով բնակավայրի մոտակայքում դարանակալման գործողություններով, ինչի հետևանքով հայկական կողմը ունեցել է մարդկային և նյութական կորուստներ։ Բանանցի հայերից շատերը մասնակցել են նաև հայկական այլ բնակավայրերի պաշտպանությանն ու թուրքական գյուղերի նկատմամբ պատժիչ գործողություններին։

1906 թվականի մարտի 16-ին թուրքերը սպանել են հովիվ Կարապետ Բալյանցին, նրա երկու որդիներին ու եղբորորդուն, որոնցից 9 տարեկան երեխային մորթել են, իսկ մնացածին գնդակահարել։ Նրանք գյուղի մոտակայքում արածեցնելիս են եղել իրենց 65 գլուխ տավարը։

1906 թվականի մայիսի 16-ին Բանանցի մրգատու այգիներում թուրքերը դարանակալել և սպանել են 34-ամյա Զաքար Շահմուրադյանցին։

Նմանատիպ դեպք է տեղի ունեցել նաև 1906 թվականի սեպտեմբերի 19-ին թուրք-թաթարները դարանակալել և անտառի միջից գնդակահարել են բանանցեցի մի երիտասարդի, ով եղբոր հետ գնալիս է եղել Քարհատ գյուղ։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ-թաթարական ընդհարումներ 1905-1907
Կատեգորիա:Ադրբեջանի պատմություն
Չար ոգու զվարճանքը

**«Չար ոգու զվարճանքը»** (*Arearea no varua ino*), Պոլ Գոգենի նկարն է։
Նկարի  սկզբնական  անվանումը՝ *«Arearea no varua ino»*, կարելի է մոտավոր թարգմանել հետևյալ կերպ՝ «Չար ոգու զվարճանքը»։ *Arearea* նշանակում է *զվարճանք*, *չար կատակ*, *ժամանց*,իսկ *varua ino*՝ *չար ոգի*, *[[սատանա]]*։

Առջևի մասում պատկերված են երկու կանայք՝ նստած և պառկած։ Նրանց հետևի բնապատկերում ընկած ծառաբունը անկյունագծով նկարը բաժանում է երկու  մասի։ Այդ ստեղծագործական տարրը Գոգենը հաճախ է կիրառել։ Հետևի ձախ կողմում կանգնած է աստվածուհի Հինայի արձանը, իսկ նրանից աջ՝ կապույտ դիմակ է։ Հեռվում՝ աջ կողմում, երկու մարդիկ են, որոնք կռվում են, կամ՝ պարում։

Նկարի ճշգրիտ մեկնաբանությունը պարզ չէ, սակայն հիմնական թեման կյանքը ներկայացնող աստվածուհի Հինայի և մահվան խորհրդանիշ դիմակի միջև եղած հակամարտությունն է։ Առաջնային հիմնապաստառի վրա պատկերված կանանց միջև եղած երկու կարմիր մրգերը, հնարավոր է, գայթակղության խորհրդանիշն են։ Կանայք ընտրության առջև են կանգնած, որի արդյունքում նրանք կա՛մ հավերժական կյանք կունենան, կա՛մ կմահանան։

«Չար ոգու զվարճանքը» իր խորհրդանիշներով նմանվում է «Մահացածների ոգին չի  ննջում» նկարին (*Manao Tupapau*, 1892) և համանուն վիմագրությանը (1894), ինչպես նաև «Ծովի մոտ» նկարին (*Fatata te miti*, 1892), որտեղ Գոգենն օգտագործել է նմանատիպ գեղարվեստական էլեմենտներ։

Նկարը հանձնվել է Կարլսբերգի քանդակաքարերի ժողովածուին՝ Հելգա Յակոբսենի կողմից՝ 1927 թվականին և ներկայումս գտնվում է քանդակաքարերի ժողովածուի 65-րդ սրահում։ Գույքագրման համարը՝ *MIN 1832*:


Պատկեր:Paul Gauguin- Manao tupapau (The Spirit of the Dead Keep Watch).JPG|Մեռածների ոգին չի ննջում
Պատկեր:Paul Gauguin 052.jpg|Ծովի մոտ


## Մատենագիտություն
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* «Չար ոգու զվարճանքը» Կարլսբերգի քանդակաքարերի նոր ժողովածուի կայքում

Կատեգորիա:1894 նկարներ
Կատեգորիա:Կարլսբերգի նոր գլիպտոտեկի նկարներ
Կատեգորիա:Պոլ Գոգենի նկարներ
Էլիզաբեթ Ռադո

**Էլիզաբեթ Ռադո** (, ), ավստրիացի օպերային երգչուհի և վոկալի ուսուցչուհի։

## Կենսագրություն
Ծնվել է Ավստրո-Հունգարիայի (այժմ Բոսնիա և Հերցեգովինա) տարածքում գտնվող Մոստար քաղաքում։ Երգեցողության առաջին դասերը վերցրել է իր խորթ մոր՝ Մարիա Ռադոյից։ 1920-ական թվականներին տեղափոխվել է Վիեննա, որտեղ հանդես է եկել համերգներով և երգել օպերայում։ 1930-ական թվականների սկզբին սկսել է զբաղվել երգեցողության և վոկալի դասավանդմամբ՝ դառնալով Ավստրիայի ամենահարգված և ճանաչված դասախոսներից մեկը, ինչպես նաև բազմաթիվ հայտնի երգիչների դաստիարակ։ Երբեմն ելույթ է ունեցել համերգներում, բայց ժամանակի ընթացքում ավարտել եմ երգչուհու կարիերան՝ անդրադառնալով վոկալ մանկավարժությանը։

1950 թվականից մինչև 1966 թվականը Ռադոն դասավանդել է Վիեննայի երաժշտության և կատարողական արվեստի համալսարանում՝ ստանալով վոկալի լեգենդար մանկավարժի կարգավիճակ։ Նրա դասախոսական տաղանդն ու գործի նկատմամբ լուրջ վերաբերմունքը նշում էր Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի ստեղծագործության մասնագետ բժիշկ Էռնստ Ռայխերտը։ Մի պահ Rադոն ուներ միանգամից 83 աշակերտ, որոնք երգում էին Գերմանիայի, Ավստրիայի և Շվեյցարիայի օպերաներում։  Հայտնի աշակերտների թվում առանձնանում են բարիտոն Էբերհարդ Վեխտերը, տենորներ Ֆրից Ուլը, Վալդեմար Քմենթը, Վերներ Կրենը, մեցցո սոպրանո Գերտրուդե Յանը, բաս-բարիտոն Հայնց Խոլեցեկը, սոպրանո Դորիտ Հանակը, Հերբերտ Պրիկոպը, Լիլիան Բենիգսենը, ինչպես նաև ամերիկացիներ՝ Կիտ Էնջենը, Ջորջ Ֆուրինը, Էմիլ Բելկուրը, Ֆրեդերիկ Գաթրինը, Ջոզեֆ Մայերսը (հետպատերազմյան տարիներին նրանք ժամանել են Վիեննա՝ սովորելու օպերային երգեցողությունը կրթության գերազանց որակով և ավելի էժան գներով) և շատերը։ Ռադոյի աշակերտ դերասանների շարքում առանձնանում է Միխայել Հելթաուն։  Բոլոր աշակերտները նշում էին Էլիզաբեթ Ռադոյի բարձր վարպետությունը։

Էլիզաբեթ Ռադոն բնակվում էր 4-րդ թաղամասում՝ Վիդենում, իր աշակերտ Վալդեմար Քմենթի հետ նույն շենքում, որը հայտնի է ավստրիական օպերային տենորով։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն

* Alexander Rausch: Radó, Elisabeth. In: Oesterreichisches Musiklexikon. Online-Ausgabe, Wien 2002 ff., ISBN 3-7001-3077-5; Druckausgabe: Band 4, Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 2005, ISBN 3-7001-3046-5.

Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգչուհիներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի երգչուհիներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի մանկավարժներ
Տուրյանչայի արգելոց

**Տուրյանչայի արգելոց** (), արգելոց Ադրբեջանական Հանրապետության Շաքիի շրջանում։ Ստեղծվել է 1958 թվականին։ Ստեղծման պահին արգելոցի մակերեսը կազմել է 12․630 հա։ 2003 թվականի հունվարին արգելոցի մակերեսը մեծացվել է մինչև է 22.000 հա։

## Ստեղծման նպատակ
Արգելոցը ստեղծվել է Բոզդաղ լեռան անտառների բնական համալիրների պահպանման ու վերականգնման նպատակով։

## Կենդանական և բուսական աշխարհ
Արգելոցնում կարելի է հանդիպել 3 տեսակի գիհիի՝ լալկան, կարմիր և բազմապտուղ։ Նաև արգելոցի տարածքում աճում են վրացական կաղնի, նռնենի և ծառերի այլ տեսակներ։

Արգելոցնում բնակվում են 24 տիպի կաթնասուններ, 20 տիպի սողուններ և 3 տիպի երկկենցաղներ։

## Տես նաև
* Ադրբեջանի բուսական աշխարհ
* Ադրբեջանի կենդանական աշխարհ
* Ադրբեջանի արգելոցների ցանկ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ

* Ադրբեջանի արգելոցներ

Կատեգորիա:Ադրբեջանի արգելոցներ
Կատեգորիա:Արգելոցներ
Միլկո Ջուրովսկի

**Միլկո Ջուրովսկի** (, ), հարավսլավական և մակեդոնացի ֆուտբոլիստ, հարձակվող։ 1984 թվականի Օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիր։ Ֆուտբոլային կարիերայի ավարտից հետո՝ ֆուտբոլային մարզիչ։

## Ակումբային կարիերա
Մեծահասակների ֆուտբոլում նորամուտը նշել է 1980 թվականին «Ցրվենա Զվեզդա» ակումբի կազմում ելույթներով, որտեղ անցկացրել է վեց մրցաշրջան՝ մասնակցելով առաջնության 115 խաղի։ Ցրվենա Զվեզդայի կազմում եղել է թիմի գլխավոր ռմբարկուներից մեկը՝ միջին արդյունավետություն ունենալով առաջնության խաղում 0,47 գոլի մակարդակում։

Այս թիմում իր խաղով գրավել է Պարտիզան ակումբի մարզչական շտաբի ներկայացուցիչների ուշադրությունը, որի կազմին միացել է 1986 թվականին։ Հաջորդ չորս մրցաշրջանները խաղացել է Բելգրադի ակումբում։ Նոր ակումբում լավագույն գոլերի թվում էր՝ աչքի ընկնելով Հարավսլավիայի առաջնության յուրաքանչյուր երկրորդ խաղում խփած գոլով։

Հետագայում 1990-1996 թվականներին խաղացել է «Մարիբոր», «Գրոնինգեն», «Կամբուր», «Մարիբոր», «Նիմ Օլիմպիկ» և «Ժելեզնիչար» ակումբների կազմում։

Պրոֆեսիոնալ խաղային կարիերան ավարտել է 42 տարեկանում՝ սլովենական Բեժիգրադ ակումբում, որի կազմում հանդես է եկել 2005-2006 թվականների ընթացքում.

## Ելույթներ հավաքականներում
1984 թվականին նորամուտը նշել է Հարավսլավիայի ազգային հավաքականի կազմի պաշտոնական խաղերում։ Կարիերայի ընթացքում ազգային թիմում, որը տևել է 2 տարի, երկրի գլխավոր թիմի մարզավիճակում անցկացրել է 6 հանդիպում՝ խփելով 2 գոլ։ 1994 թվականին 3 խաղ է խաղացել Մակեդոնիայի հավաքականի կազմում։

## Մարզչի կարիերա
Մարզչական կարիերան սկսել է 2006 թվականին՝ կարիերան ավարտելուց անմիջապես հետո՝ գլխավորելով «Նաֆտի» մարզչական շտաբը։ Մինչ այդ փորձել է իրեն որպես «Ժելեզնիչար» (Մարիբոր) և «Դրավա» ակումբներում խաղացող մարզիչ։

Հետագայում գլխավորել է բալկանյան թիմերը՝ «Մարիբոր», «Վարդար», «Բելասիցյա» (Ստրումիցյա), «Դրավա», «Զավրչ» և սլովակ «Վիոն»։

2016 թվականից Սարաևոյի Սլավիայի գլխավոր մարզիչն է։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Мелко Джуровський на сайте National-Football-Teams.com 
* 
* Биография и статистика на сайте сборной Сербии по футболу

Կատեգորիա:Գրոնինգենի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Հարավսլավացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Հյուսիսային Մակեդոնիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Մակեդոնացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Մարիբորի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Պարտիզան Բելգրադի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի հարձակվողներ
Կատեգորիա:Ցրվենա Զվեզդայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով
Էքրեմ Իմամօղլու

**Էքրեմ Իմամօղլու** (, ), թուրք քաղաքական գործիչ, որը 2019 թվականի մարտի 31-ին կայացած տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրության ժամանակ ընտրվել է Ստամբուլի քաղաքապետ՝ կարողանալով հաղթել իր հիմնական մրցակցին՝ Թուրքիայի մեջլիսի նախկին խոսնակ, Արդարություն և զարգացում կուսակցության թեկնածու Բինալի Յըլդըրըմին։ Նախկինում եղել է Ստամբուլի Բեյլիքդյուզյու շրջանի ղեկավար։ Ավելի ուշ, ընտրությունները չեղարկվել են, սակայն Իմամօղլուն վերընտրվել է այդ պաշտոնում 2019 թվականի հունիսի 23-ին։

## Կենսագրություն
Իմամօղլուն ծնվել է 1970 թվականին Թուրքիայի Տրապիզոնի մարզի Աքչաաբաթ գյուղում։ Ավարտելով Տրապիզոնի ավագ դպրոցը՝ սովորել է Ստամբուլի համալսարանի բիզնես կառավարման բաժնում (բակալավր), իսկ մագիստրոսական կրթությունն ստացել է նույն համալսարանի մարդկային ռեսուրսների կառավարման բաժնում։ Համալսարանն ավարտելուց հետո՝ նա միացել է ընտանեկան բիզնեսին, որն զբաղվում էր շինարարական գործունեությամբ։

2008 թվականին միացել է Ժողովրդահանրապետական կուսակցությանը։ Հավաքելով ձայների 50.44%-ը 2014 թվականին տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրությունների ժամանակ, Իմամօղլուն ընտրվել է Ստամբուլի Բեյլիքդյուզյու շրջանի ղեկավար։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*Պաշտոնական կայք էջ

Կատեգորիա:Ստամբուլի քաղաքապետեր
Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Ստամբուլի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Անձինք:Ստամբուլ
Կատեգորիա:Անձինք Տրապիզոնից
Կատեգորիա:Թուրքիայի Ժողովրդահանրապետական կուսակցության քաղաքական գործիչներ
Նասիմ Սուլեյմանփուր

**Նասիմ Սուլեյմանփուր** (), իրանցի դրամատուրգ։ Մերժելով Իրանի զինված ուժերում պարտադիր զինվորական ծառայությունը` նրան արգելվել է լքել երկիրը մինչև 2013 թվականը, երբ նրան շնորհվել է անձնագիր։

## Աշխատանքներ
2010 թվականին Սուլեյմանփուրի գրած *Սպիտակ նապաստակ, կարմիր նապաստակ* պիեսը բեմադրվել է շատ տարբեր վայրերում և ավելի քան 20 լեզուներով։ Յուրաքանչյուր անգամ այն ներկայացվում է տարբեր դերասանների կողմից, ովքեր նախկինում չեն կարդացել նյութը։ Առաջին անգամ այն բեմադրվել է 2011 թվականին, Edinburg և Clubbed Thumb's Summerworks փառատոններում։ Դրանից հետո այն ներկայացվել է մի շարք այնպիսի  առաջատար դերասանների կողմից, ինչպիսիք են Ֆարիդ Մյուրեր Աբրահամը, Ուայնե Բրեդին, Բոբբի Կանավալեն, Դարրեն Քրիսը, Բրայան Դենեհհին, Ջոյս դիԴոնատոն, Վուպի Գոլդբերգը, Նաթան Լայնեն, Սինտիա Նիքսոնը, Պատրիկ Ուիլսոնը և շատ ուրիշներ։ Նյու Յորքի Ուեսթսայդ թատրոնում 2016 թվականին այն բեմադրվել է 42 շաբաթ, նախագծի պրոդյուսերն էր Թոմ Քիրդահին։ Սուլեյմանփուրն առաջին անգամ տեսել է պիեսի բեմադրությունը Բրիսբեյն Փաուերհաուսում, Ավստրալիայում, Համաշխարհային թատերական փառատոնի ժամանակ։

Նրա *Կույր Համլետը* պիեսն առաջին անգամ բեմադրվել է Edinburgh Festival Fringe փառատոնի ժամանակ, 2014 թվականին։ *Նասիմ* պիեսը, որը պահանջում է պարսկերեն խոսող դերասան և հանդիսատես, առաջին անգամ ներկայացվել է 2017 թվականին, Էդինբուրգում և խաղացվել է Մելբոուրնի արվեստի կենտրոնում 2018 թվականի սկզբին։

Սուլեյմանփուրը ներկայացվում է բեռլինյան Aurora Nova գրական գործակալության կողմից։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* White Rabbit Red Rabbit on American Theatre Wing's *Working in the Theatre* series

Կատեգորիա:Իրանցի դրամատուրգներ
Վլադիմիր Պապոյան

**Վլադիմիր Վլադիմիրի Պապոյան** (), հայ ֆիզիկոս։ Ֆիզիկա-մաթեմատիկական գիտությունների դոկտոր (1990), պրոֆեսոր (1991):

## Կենսագրություն
Վլադիմիր Պապոյանը ծնվել է 1937 թվականի հոկտեմբերի 17-ին, Թբիլիսի քաղաքում։ 1941 թվականին ընտաինքի հետ տեղափոխվել է Երևան։ 1955 թվականին ավարտել է Երևանի Ձերժինսկու անվան դպրոցը, 1960 թվականին՝ Երևանի պետական համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետը։ Նույն թվականին աշխատանքի է անցել ՀԽՍՀ ԳԱ ֆիզիկա-տեխնիկական լաբորատորիայում։ 1961-1963 թվականներին սովորել է ասպիրանտուրայում, միաժամանակ, դասավանդել համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետում։ 1964 թվականից աշխատել է տեսական ֆիզիկայի ամբիոնում, նախ որպես ասիստենտ, ապա՝ դոցենտ, այնուհետև՝ պրոֆեսոր։ 1992-2004 թվականներին եղել է Դուբնայի միջուկային հետազոտությունների միացյալ ինստիտուտի առաջատար գիտաշխատող։

Աշխատանքները վերաբերում են ձգողականության տեսությանը, տիեզերաբանությանը, նեյտրոնային աստղերի ֆիզիկային։ Հաշվարկել է երկնային գերխիտ մարմինների ռելյատիվիստ. իներցիայի մոմենտները, ստացել Էյնշտեյնի և Յորդան-Բրանս-Դիկեի ձգաղականության տեսությունների հավասարումների ճշգրիտ լուծումներ։ Պապոյանը ցույց է տվել, որ նեյտրոնային աստղերի թաղանթներում առաջացած մագնիսահիդրոդինամիկ, ոչ շառավղային տատանումների և բաբախիչների ճառագայթման հաճախությունները համընկնում են։ Ուսումնասիրել է վաղ Տիեզերքի դինամիկան՝ սկալյար և էլեկտրամագնիսական դաշտերի առկայությամբ։ Հեղինակ է բուհական դասագրքերի և ուումնական ձեռնարկների։

## Մահ
Մահացել է 2004 թվականի մայիսի 6-ին Երևան քաղաքում, երկարատև հիվանդությունից հետո։

## Մրցանակներ
* ՀԼԿԵՄ մրցանակ (1970)
* «1997 տարվա մարդ կոչում» ԱՄՆ կենսագրական ինստիտուտի կողմից

## Երկեր
* Введение в векторный и тензорный анализ: Учеб.- метод. пособие / Владимир Владимирович Папоян. Дубна: ОИЯИ, 2004. 96 с. (Учебно-методические пособия Учебно-научного центра ОИЯИ. УНЦ; 2004-25).
* Избранные лекции по классической электродинамике.
* Лекции по классической механике.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:ԵՊՀ դասախոսներ
Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Կատեգորիա:Հայ ֆիզիկոսներ
Կատեգորիա:Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորներ
Բելառուսի արգելոցների և ազգային պարկերի ցանկ

**[[Բելառուս]]ի արգելոցների և ազգային պարկերի ցանկն** իր մեջ ընդգրկում է 4 ազգային պարկ և 2 արգելոց։

## Բելառուսի ազգային պարկերի ցանկ

## Բելառուսի արգելոցների ցանկ

## Պատմություն
* 1925 - ԲԽՍՀ-ում ստեղծվել է առաջին Բերեզինսկի արգելոցը։
* 1939 - ԲԽՍՀ-ին միացած տարածքի վրա ստեղծվել է Բելովեժյան թավուտ արգելոցը։
* 1969 - ստեղծվել է Պրիպյատսկի արգելոցը։
* 1988 - ստեղծվել է Պոլեսի արգելոցը։
* 1991 - «Բելովեժյան թավուտ» արգելոցը վերածվել է ազգային պարկի։
* 1995 - ստեղծվել է «Բրասլավյան լճեր» ազգային պարկը։
* 1996 - Պրիպյատսկի արգելոցը վերածվել է ազգային պարկի, իսկ նրա տարածքը մեծացվել է։
* 1999 - ստեղծվել է «Նարոչանսկի» ազգային պարկը։
*2007 - մեծացվել է «Բրասլավյան լճեր» ազգային պարկի տարածքը։

## Տես նաև
* Նալիբոկիի անտառ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Միակը երկրում 
* «Բելովեժյան թավուտ» ազգային պարկ 
* «Բրասլավյան լճեր» ազգային պարկ 
* «Նարոչանսկի» ազգային պարկ 
* «Պրիպյատսկի» ազգային պարկ 

Կատեգորիա:Բելառուսի արգելոցներ
Կատեգորիա:Բելառուսի ազգային պարկեր
Կատեգորիա:Ցանկեր:Բելառուս
Կատեգորիա:Ազգային պարկերի և արգելոցների ցանկեր
Հարավուրալյան ազգային բնական արգելոց

**Հարավուրալյան ազգային բնական արգելոց**, արգելոց Բաշկորտոստանում և Չելյաբինսկի մարզում։

Համարվում է Բաշկորտաստանի և Հարավային Ուրալի ամենամեծ արգելոցը։ Ստեղծման պահին արգելոցի մակերեսը կազմել է 252,8 հազար հա։ Արգելոցի տարածքի մոտավորապես 90 %-ը ընկած է Բաշկորտոստանի տարածքում։ Չելյաբինսկի մարզի Կատաև-Իվանովսկի շրջանի տարածքում գտնվում է արգելոցի տարածքից 2,404 հազար հեկտարը։

մինի|ձախից|Յամանտաու
Բնական արգելոցի տարածքում են գտնվում մի քանի լեռնաշղթաներ՝ Մաշակ, Զիգալգա, Նարի, Կումարդակ և Յամանտաու (1640 մ, Հարավային Ուրալի ամենաբարձր լեռը)։ Տարածքում են նաև գտնվում Մաշակ, Փոքր Ինզեր, Յուրյուզան, Տյուլմեն, Ռևետ, Կատավ, Նուրա և այլ գետեր։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականության
* Алибаев Ф. Южно-Уральский государственный природный заповедник / Ф. Алибаев // Ватандаш. — 2002. — № 9. — С. 184—185.

## Արտաքին հղումներ
* Հարավ Ուրալյան ազգային բնական արգելոց, պաշտոնական կայք
* 
* Տուռ Հարավային Ուրալում։ Հարավ Ուրալյան ազգային բնական արգելոց
* Հարավ Ուրալյան ազգային բնական արգելոց

Կատեգորիա:1979 հիմնադրված բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ
Կատեգորիա:Բաշկորտոստանի պահպանվող բնական տարածքներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի արգելոցներ
Կատեգորիա:Բաշկորտոստանի աշխարհագրություն
Ապուզենի ազգային պարկ

**Ապուզենի ազգային պարկ** (), բնության հատուկ պահպանվող տարածք (ԲՊՄՄ V կատեգորիայի բնական պարկ) Ռումինիայում։

## Դիրք
Ազգային պարկը գտնվում է Արևմտյան Ռումինիայում, Հարավային ռումինական լեռների հյուսիս-կենտրոնական ծայրամասում, ընդգրկում է Բիհոր լեռան հարավային մասը և Վլեդեսա լեռան հյուսիսային մասը։

## Աշխարհագրություն
Ապուզենի ազգային պարկի ընդհանուր տարածքը կազմում է 75,784 հա։ Այն *2000 թվականի մարտի 6-ի № 5 օրենքով* դարձել է բնական արգելոց (հրատարակվել է Ռումինիայի № 152 Monitorul Oficial-ում 2000 թվականի ապրիլի 12-ին) և իրենից ներկայացրել է արևմտյան Կարպատներին բնորոշ բուսական և կենդանական աշխարհով լեռնային տեղանք (լեռներ, կատարներ, կարեր, քարանձավներ, հովիտներ, կարստեր, անտառներ և արոտավայրեր)։

### Բնական արգելոցներ, որոնք ընդգրկված են պարկի կազմում
;Ալբա կոմսություն
* Izbucul de la Cotețul Dobreștilor (0,20 հա)
* Izbucul Mătișești (2 հա)
* Izbucul Tăuzului (1 հա)
* Coiba Mare քարանձավ (0,50 հա)
* Avenul din Hoanca Urzicarului (1 հա)
* Սկերիշոարա քարանձավ (1 հա)
* Ghețarul de la Vârtop (1 հա)
;Բիհոր
* *Pietrele Galbenei *(6,30 հա)
* *Cetatea Rădesei * քարանձավ (20 հա)
* *Carstic Padiș սարահարթ* (39 հա)
* *Poiana Florilor* (1 հա)
* *Valea Galbenei* (70,50 հա)
* *Valea Sighiștelului* (412,60 հազար հա)
* *Vârful Biserica Moțului* (3 հա)
* *carstic Lumea Pierdută* սարահարթ (39 հա)
* *Cetățile Ponorului* (14,90 հա)
* *Ghețarul Focul Viu* քարանձավ (0,10 հա)
* *Ciur Izbuc* քարանձավ (0,10 հա)
* *Միկուլի քարանձավ* (0,10 հա)
* *Smeii de la Onceasa* քարանձավ (0,50 հա)
* *Cerbului Cave-Avenul cu Vacă* (45 հա)
;Բիհոր
* Molhașul Mare de la Izbuc (8 հա)

## Տես նաև
* Ռումինիայի ազգային պարկերի ցանկ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:2000 հիմնադրված բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ
Կատեգորիա:Ռումինիայի ազգային պարկեր
Ժիլավկա

**Žilavka**, սպիտակ գինու խաղողի տեսակ է, որը հիմնականում աճեցվել է Հերցեգովինայի Մոստար տարածաշրջանում՝ Բոսնիա և Հերցեգովինայի հարավային շրջանում։ Որպես գինու խաղող՝ *Žilavka*-ն հայտնի է իր բաց գույնի կեղևով և թթվաշությամբ։ Իդեալական է հիմնականում ճաշի հետ զուգորդելիս, այն հաճախ հնեցվում է կաղնու փայտանյութի մեջ՝ որպես «*barrique*» գինի, ներկայացնում է ավելի հագեցած և թանձր գինիներ, որոնք ընկուզահամ են, առավելապես գերիշխում էին 2000-ականների սկզբին և ավելի վաղ արտադրված գինիներում։

Լայնորեն աճեցված լինելով նախկին Հարավսլավիայի տարածքում՝ *Žilavka*-ն օգտագործվել է որպես միայն խաղող փոքրիկ խառնուրդի համար նախկին երկրում։ Ներկայումս այն ունի իր սեփական գինին և Հերցեգովինայի, Բլատինա, գինու արտադրության խաղողի մյուս հիմնական տեսակների հետ մեկտեղ շշալցված է որպես առանձին տեսակ։

Արտադրությունը հիմնականում կենտրոնանում է Մոստարի հարավային շրջանում Չիտլուկ, Մեջուգորյե, Լյուբուշկի և Չապլինա քաղաքների շուրջը այնպիսի նշանակալի արտադրողների կողմից, ինչպիսիք են՝ *Nuić*, *Škegro*, *Brkić*, *Vinarija Čitluk*, *Zadro* և *Vitai/Gangaš* ընկերությունները։

## Այլ անվանումներ
Ժիլավկան հայտնի է նաև *Mostarska*, *Mostarska Zilavka*, *Zhelavka Biella*, *Žilava Hercegovačka*, *Zilavka*, *Žilavka Bijela* և *Žilavka Mostarska* անվանումներով։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինայի տնտեսություն
Կատեգորիա:Գինիներ ըստ երկրի
Կատեգորիա:Խաղողի սորտեր
Էյհեյձի

, Ճապոնիայի Ֆուկուի պրեֆեկտուրայի Յոսիդա գավառում գտնվող ավան։ Ավանի մակերեսը կազմում է 94,34 կմ², բնակչությունը՝ 20 086 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 212,91 մարդ/կմ²։

## Աշխարհագրական դիրք
Ավանը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Տյուբու տարածաշրջանի Ֆուկուի պրեֆեկտուրայում։ Այս ավանի հետ սահմանակցում են Սակաի, Կացույամա, Կոկա, Ֆուկուի քաղաքները։

## Բնակչություն
Ավանի բնակչությունը կազմում է 20 086 մարդ (2014 թվականի հուլիսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 212,91 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.

## Սիմվոլիկա
Ավանը խորհրդանշող ծառ է համարվում Vernicia cordata-ն, ծաղիկը ճապոնական ծիրանի ծաղիկն է։

## Տնտեսություն
Էյհեյձիի տնտեսության զարգացումը մեծապես կախված է զբոսաշրջությունից և ուխտագնացությունից։ Վերջինս հիմնականում կապված է Էյհեյ-ձի տաճարի հետ։

*Aoyama Harp*-ը միակ ընկերությունն է Ճապոնիայում, որն արտադրում է տավիղ։

## Տես նաև
* Կոկա
* Յասու
* Ռիտտո
* Մորիյամա
* Սուձուկա
* Օմիհատիման
* Կոնան

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:Ճապոնիայի ավաններ
Ռիլեևի փողոց (Կրասնի Սուլին)

**Ռիլեևի փողոց** (), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքի Գոռնյացկի միկրոշրջանում։ Անվանվել է ռուս բանաստեղծ, դեկաբրիստ Կոնդրատի Ֆեոդորովիչ Ռիլեևի (1795-1826) պատվին։ Սկիզբ է առնում Բրատսկայա փողոցից և ավարտվում Չկալովի փողոցի հետ հատումով։ Երկարությունը 530 մետր է։

## Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Ռիլեևի փողոցը սկսվում է Բրատսկայա փողոցից, հատում Պարկովայա և Պավլովի փողոցները և ավարտվում Չկալովի փողոցի հետ հատումով։ Զուգահեռ է Դնեպրովսկի և Կնիժնի անցուղիներին։ Երկարությունը 530 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 32 շինություն։

Ռիլեևի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346356։

## Աղբյուրներ
*Ռիլեևի փողոցը Կրասնի Սուլինում
*Կրասնի Սուլին քաղաքի Յանդեքս, գուգլ քարտեզներ՝ Ռիլեևի փողոց

## Արտաքին հղումներ
*ք․ Կրասնի Սուլին, Ռիլեևի փողոց 

Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Aurus Senat

**Aurus Senat** (), ռուսական կառավարական դասի ավտոմեքենա։ Ներկայումս թողարկվում է Մոսկվայում գտնվող «Ռուսաստանի Ավտոմեքենաների և Ավտոշարժիչների Կենտրոնական Գիտահետազոտական Ինստիտուտ»-ի՝ ՌԱԱԿԳԻ կողմից։ Թողարկվում է թափքի երկու տեսակներով՝ սեդան-«Aurus Senat S600» և լիմուզին-«Aurus Senat Limousine L700» տարբերակներով։ Ներկայումս  Aurus Senat զրահապատ լիմուզինը հանդիսանում է Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի և վարչապետի հիմնական ծառայողական ավտոմեքենան։ Մոդելի անունը ընտրվել է Մոսկովյան Կրեմլի Սենատի Աշտարակ անունից։

Aurus Senat-ի մշակումը սկսվել է 2012 թվականից «Կորտեժ»  պրոյեկտի շրջանակներում, ստեղծելով կառավարական ավտոմեքենա Ռուսաստանի նախագահի տեղաշարժի համար։ Առաջին անգամ «Aurus Senat Limousine L700» լիմուզինը և «Aurus Senat S600» սեդանը ներկայացվել է լայն հանրությանը 2012 թվականի մայիսի 7-ին, Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի երդմնակալության արարողակարգի ժամանակ.:

2018 թվականի հուլիսի 16-ին Հելսինկիյում Վլադիմիր Պուտինի և Դոնալդ Թրամփի հանդիպումը եղել է առաջին արտասահմանյան այցը, որտեղ օգտագործվել Aurus մոդելի ավտոմեքենաները։ Aurus լիմուզինները, սեդանները և միկրոավտոբուսները նախօրոք տեղափոխվել էին  Ֆինլանդիայի մայրաքաղաք Հելսինկի.:

Aurus Senat-ը նկարահանվել է «Ձգողություն 2» ֆիլմում, որը էկրան է կբարձրանա 2019 թվականին։

## Պատկերասրահ

Պատկեր:Vladimir Putin arrives in Helsinki, 16 July 2018 (4).jpg|Արտասահմանում Aurus ավտոմեքենաները հայտնվել են 2018 թվականի հուլիսի 16-ին՝ Հելսինկիյում Վլադիմիր Պուտինի և Դոնալդ Թրամփի հանդիպման ժամանակ
Պատկեր:Aurus Senat, GIMS 2019, Le Grand-Saconnex (GIMS1173).jpg|2019 թվականին Aurus Senat զրահապատ լիմուզինը ցուցադրվել է Ժնևի ավտոցուցասրահում: Ցուցասրահի տնօրեն Անդրէ Խեֆտին ավտոմեքենան անվանել է «իսկական տանկ»
Պատկեր:Владимир Путин и Аурус.jpg
Պատկեր:Aurus Senat, GIMS 2019, Le Grand-Saconnex (GIMS1177).jpg


## Տես նաև
* Aurus

### Տեսանյութեր
* На инаугурацию Владимир Путин приехал на автомобиле отечественного производства — проезд по территории Кремля во время инаугурации на автомобиле Aurus Senat Limousine
## Ծանոթագրություններ