Միացյալ Թագավորության անկախության կուսակցություն

**Միացյալ Թագավորության անկախության կուսակցություն**, աջ պահպանողական քաղաքական կուսակցություն Միացյալ Թագավորությունում, որը կոչ է արել երկրին դուրս գալ Եվրամիությունից։ Կուսակցությունը միավորում է Բրիտանիայի 12 տարածաշրջանային կազմակերպությունների։ Կուսակցությունը հիմնականում գրավում է բողոքող ընտրողներին։ Որոշ քննադատներ կուսակցությունը համարում են պոպուլիստական։

## Պատմություն
### Ալան Սքեդի դարաշրջանը
PNSC-ի պատմությունը սկսվում է 1991 թվականից, երբ, ի պատասխան Մաաստրիխտի դատավարության, թագավորական պատմական ընկերության ակադեմիկոս Ալան Սքեդը[en]ստեղծեց Հակաֆեդերալիստական ​​լիգան, որը հանդես էր գալիս ֆունտի պահպանման և եվրոգոտու չմիանալու օգտին: Կուսակցությանը միացան նաև իշխող Պահպանողական կուսակցության որոշ անդամներ, որոնք խորապես բաժանված էին «սև չորեքշաբթիից» հետո ֆունտ ստերլինգի ապագայի շուրջ: Սակայն ազգային-պահպանողական գաղափարների հանրաճանաչությունը հասարակության մեջ անմիջապես զգացնել տվեց. 1992-ի խորհրդարանական ընտրություններում Սքեդը չկարողացավ հավաքել ժողովրդական մակարդակով ձայների նույնիսկ մեկ տոկոսը (0,2%)։ Դրա հետ կապված՝ 1993 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Լիգայի նիստում որոշում է կայացվել փոխել կուսակցության կառուցվածքն ու անվանումը։.

1994-ին PNSK-ն, լինելով իր նախընտրական քարոզարշավի համար շատ համեստ ֆինանսավորում ունեցող փոքր կուսակցություն, այնուամենայնիվ կարողացավ ստանալ ձայների 1%-ը Եվրախորհրդարանի ընտրություններում։.Բարձրագոչ հայտարարություն անելով՝ PNC-ն անմիջապես կանգնեց «հայելային» խնդրի առաջ՝ բրիտանական քաղաքական ասպարեզում հայտնվեց նոր քաղաքական կուսակցությունՀանրաքվեի կուսակցությունը, որը գլխավորում է ժառանգական ֆինանսիստ և մուլտիմիլիոնատեր Ջեյմս Գոլդսմիթը, նույնպես եվրոսկեպտիկ կուսակցություն է, որը կոչ է անում հանրաքվե անցկացնել ԵՄ-ից Մեծ Բրիտանիայի դուրս գալու վերաբերյալ: PNSK-ի և «Հանրաքվեի կուսակցության» հիմնական տարբերությունն այն է, որ ֆինանսական բաղադրիչը առաջինի օգտին չէ։ Այսպիսով, 1997-ի խորհրդարանական ընտրություններում PNSK-ն, մի իրավիճակում, երբ չկար մեծ ֆինանսական ռեսուրսներ, կրեց ջախջախիչ պարտություն. 165 շրջաններից 163-ում PNSK-ն պարտվեց «Հանրաքվեի կուսակցության» թեկնածուներին: Միայն Գոլդսմիթի մահն ավելի ուշ հանգեցրեց նրա կուսակցության լուծարմանը, որի անդամներից շատերը տեղափոխվեցին PNSC:.

Ընտրություններից հետո Սքեդը ստիպված եղավ հրաժարական տալ ներքին կուսակցական խմբի խնդրանքով, որը գլխավորում էր Նայջել Ֆարաջը, Մայքլ Հոլմսը և Դեյվիդ Լոտը, ովքեր մեղադրում էին իրենց առաջնորդին կուսակցության սխալ կառավարման մեջ, և Մայքլ Հոլմսը դարձավ կուսակցության ղեկավար։.

### Անցումային շրջան (1997-2006)
1999 թվականին Եվրախորհրդարանի ընտրություններում PNSC-ն ստացավ ձայների 6,5%-ը, ինչը կուսակցության պատմության մեջ առաջին անգամ թույլ տվեց նրան օրենսդիր մարմնում վերցնել 3 տեղ և այլ կուսակցությունների հետ ձևավորել քաղաքական դաշինք՝ «Ժողովրդավարությունների և բազմազանության Եվրոպա» աշխատանքային վերնագրով։ Այնուամենայնիվ, Եվրոպական խորհրդարանում Հոլմսի ելույթից հետո, որը կոչ էր անում ավելի մեծ լիազորություններ տրամադրել Եվրոպական հանձնաժողովին, կուսակցության գործադիր կոմիտեն կոչ արեց Հոլմսին հեռանալ կուսակցության ղեկավարի պաշտոնից: Դեմարշից հետո կուսակցության նախագահ ընտրվեց Արեւելյան Անգլիայից Եվրախորհրդարանի պատգամավոր Ջեֆրի Թիթֆորդը։.

NUC-ն 2001 թվականի բրիտանական խորհրդարանական ընտրություններին մոտեցավ ամբողջությամբ զինված, սակայն Պահպանողական կուսակցության առաջնորդ Ուիլյամ Հեյգը որդեգրեց եվրասկեպտիկ հռետորաբանություն՝ դրանով իսկ հիմնական ընտրազանգվածին հեռացնելով NUC-ից: PNSK-ի պարտությունը համապետական ​​ընտրություններում, հատկապես Եվրախորհրդարանի հաջող ընտրություններից հետո, իսկական աղետ էր. կուսակցությունը ստացավ ձայների ընդամենը 1,5%-ը, և 428 թեկնածուներից միայն 6-ը կարողացավ վերադարձնել իրենց ընտրագրավը[1]։ Թիթֆորդը հրաժարական է տալիս PNSC-ի ղեկավարի պաշտոնից՝ իր իսկ խնդրանքով.

Ռոջեր Քնապմանը դարձել է PNSC-ի նոր ղեկավարը։ 2004 թվականի Եվրախորհրդարանի ընտրություններում կուսակցությունը ստացել է ձայների 16,1%-ը և 12 մանդատ։ Դա հնարավոր է դարձել նաև կուսակցության կողմից հայտնի բրիտանացի քաղաքական գործիչ և հեռուստահաղորդավար Ռոբերտ Քիլրոյի աջակցությամբ, ով մեծ ֆինանսական միջոցներ է հավաքել քարոզարշավի համար։ Այնուամենայնիվ, մինչ Քիլրոյի մասնակցությունը Եվրախորհրդարանի ընտրություններին ֆենոմենալ արդյունք տվեց, նրա մասնակցությունը 2005 թվականի համընդհանուր ընտրություններին հանգեցրեց կուսակցության ամենամեծ պառակտմանը Ալան Սքեդի պաշտոնանկությունից ի վեր: BBC One-ից վիճահարույց հեռացումը ռասիստական ​​արտահայտությունների համար, կուսակցության ներսում Քնապմանի կոշտ քննադատությունը, Պահպանողական կուսակցության հետ ֆրակցիոն կոալիցիայի հարցում կատեգորիկ բացասական դիրքորոշումը..

### Նայջել Ֆարաջի դարաշրջանը (2006–2016)
Կուսակցությունը բարեփոխելու անհրաժեշտությունն անմիջապես երևաց. Ֆարաջը պլատֆորմի մեջ մտցրեց մի շարք սոցիալապես պահպանողական դիրքորոշումներ, ներառյալ ներգաղթի կրճատումը, հարկերի կրճատումը և կլիմայական թերահավատությունը՝ փորձելով աջակցություն ստանալ հիասթափված Պահպանողական կուսակցության անդամների և ընտրողների կողմից:.2009 թվականի Եվրախորհրդարանի ընտրություններում կուսակցությունը հանդես է եկել Մեծ Բրիտանիայում աշխատատեղերի ստեղծման օգտին, Մեծ Բրիտանիայում և ընդհանուր առմամբ ԵՄ-ում ներգաղթային քաղաքականության խստացմանը, արտաքին առևտրային հարաբերությունների ընդլայնմանը և ԵՄ Սահմանադրության կամ որևէ նմանատիպ փաստաթղթի պարտադիր հանրաքվեի անցկացմանը:.«Իշխանությունը մտադիր է թույլ չտալ, որ ձեր ձայնը լսելի լինի, քվեարկելով ՀԾԿՀ-ի օգտին՝ բարձր և հստակ «Ոչ» եք ասում.. Նաև ընտրողներ ներգրավելու շարժիչ ուժերից էր Մեծ Բրիտանիայի խորհրդարանի ծախսերի հետ կապված սկանդալը.NUC-ն, որպես խորհրդարանում ներկայացվածություն չունեցող և նրա հետ կապ չունեցող կուսակցություն, ստանում է զգալի աջակցություն, իսկ 2009-ի ընտրություններում Պահպանողական կուսակցությունից հետո երկրորդն է՝ ստանալով ձայների 16,5%-ը (0,8%-ով ավելի, քան իշխող Լեյբորիստական ​​կուսակցությունը), մինչդեռ զգալի տարբերությամբ հաղթում է իր հիմնական մրցակցին՝ BNP-ին:.

Չնայած հասարակության մեջ որոշակի ժողովրդականությանը, կուսակցությունը չկարողացավ ներկայացվածություն ստանալ Համայնքների պալատում՝ Մեծ Բրիտանիայում մեծամասնական ընտրակարգի առկայության պատճառով։ 2010 թվականին կուսակցությունը հավաքել է ձայների 3,1%-ը և հաջորդ համընդհանուր ընտրություններում տեղ չի ունեցել Համայնքների պալատում։

2010 թվականի նոյեմբերի 5-ին, այն բանից հետո, երբ Բարոն Փիրսոնը ղեկավարեց կուսակցությունը ինը ամիս, Նայջել Ֆարաջը, ով ղեկավարել էր կուսակցությունը 2006-ից 2009 թվականներին, վերընտրվեց սովորական անդամների ուղղակի քվեարկությամբ։.2014 թվականի մայիսի 22-ի Եվրոպական ընտրություններում կուսակցությունը ջախջախիչ հաղթանակ տարավ՝ ստանալով 4,376,635 ընտրողների աջակցությունը (27,49%), ինչը նրան բերեց Եվրախորհրդարանում Միացյալ Թագավորությանը հատկացված 73 տեղից 24 մանդատ։.

2015 թվականի մայիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրություններից հետո կուսակցությունը հավաքեց ձայների 12,6%-ը և զբաղեցրեց երրորդ տեղը խորհրդարանական կուսակցությունների շարքում՝ զիջելով միայն պահպանողականներին և լեյբորիստներին և առաջին անգամ Համայնքների պալատ մտցրեց մեկ պատգամավոր։.

2016 թվականի հուլիսի 4-ին Նայջել Ֆարաջը հայտարարեց իր հրաժարականի մասին կուսակցության ղեկավարի պաշտոնից՝ ԵՄ-ից Մեծ Բրիտանիայի դուրս գալու հանրաքվեի բարենպաստ արդյունքի պատճառով, որը տեղի ունեցավ 2016 թվականի հունիսի 23-ին և դրանով իսկ հասնելով իր հիմնական նպատակին, որի համար նա մտավ քաղաքականություն:.

### Անկման դարաշրջան (2016 թվականից)
2016 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Դիանա Ջեյմսն ընտրվել է կուսակցության ղեկավար։ (նա հրաժարական տվեց 18 օր հետո).

2016 թվականի նոյեմբերի 28-ին Փոլ Նաթալն ընտրվեց կուսակցության ղեկավար։.

2017 թվականի հունիսի 9-ին Նաթալը հրաժարական տվեց համընդհանուր ընտրություններում կուսակցության պարտությունից հետո, որի օգտին քվեարկած ընտրողների թիվը 2015 թվականի 3,881,099-ից իջավ մինչև 593,852՝ թողնելով NUC-ն առանց մանդատների Համայնքների պալատում:.

2017 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Հենրի Բոլթոնը ընտրվեց նոր ղեկավար։.

2018 թվականի փետրվարի 17-ին արտակարգ նիստի ժամանակ Լոնդոնի Եվրախորհրդարանի պատգամավոր Ջերարդ Բաթենը ընտրվեց կուսակցության ղեկավարի ժամանակավոր պաշտոնակատար՝ Բոլթոնի հարկադիր հրաժարականից հետո՝ ակտիվիստ Ջո Մարնիի հետ կապ ունենալու պատճառով, ով ռասիստական ​​և վիրավորական հաղորդագրություններ էր ուղարկել, այդ թվում՝ արքայազն Հարիի հարսնացու Մեգան Մարքլի մասին: Բաթենը հայտարարություններ է արել իսլամի մասին՝ որպես «մահացու աղանդ» և կոչ է արել մուսուլմաններին գրի առնել Ղուրանի որոշ ուսմունքներ։.

2018 թվականի ապրիլի 14-ին Բաթենն ընտրվեց կուսակցության լիիրավ ղեկավար։. 2019 թվականի հունիսի 2-ին նա հրաժարական է տվել՝ եվրոպական ընտրությունների խայտառակ պարտությունից հետո՝ ստանալով ընտրողների միայն 3,2%-ի աջակցությունը, NUC-ն կորցրեց Եվրախորհրդարանի բոլոր 24 տեղերը, որոնք նա նվաճել էր 2014 թվականին հաղթական հաղթանակից հետո (շատ հայտնի ակտիվիստներ, այդ թվում՝ Նայջել Ֆարաջը, նախկինում լքել էին կուսակցությունը):.

2019 թվականի օգոստոսի 10-ին Ռիչարդ Բրեյնը ընտրվեց կուսակցության նոր ղեկավար՝ ստանալով PNSC-ի անդամների ձայների 53%-ը։. Այնուամենայնիվ, 2019 թվականի հոկտեմբերի 21-ին նրա կուսակցական անդամակցությունը կասեցվել է Ազգային գործադիր կոմիտեի կողմից տվյալների գողության մեղադրանքի պատճառով։,իսկ հոկտեմբերի 30-ին հրաժարական տվեց.

2020 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Նիլ Հեմիլթոնը ընտրվեց կուսակցության ղեկավարի ժամանակավոր պաշտոնակատար՝ փոխարինելով Ֆրեդի Վաչային (որին պաշտոնանկ արեցին ընտրվելուց չորս ամիս անց՝ ահաբեկման և ոտնձգությունների մեղադրանքների պատճառով) և դառնալով վեցերորդը, ով զբաղեցնում էր այդ պաշտոնը վերջին չորս տարում։.

2024 թվականի հունվարին Լոիս Փերին ընտրվեց կուսակցության նոր ղեկավար՝ ստանալով ձայների 77,4%-ը։.

## Ծանոթագրություններ

## Հղումներ
* Официальный сайт партии

Կատեգորիա:Եվրոպական միություն
Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորության կուսակցություններ
Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորություն