Գաստոն, Մարկիզ դը Գալիֆետ

**Գաստոն Ալեքսանդր Օգյուստ**, **Մարկիզ դը Գալիֆետ**, **Արքայազն դը Մարտիգ** (, ), ֆրանսիացի գեներալ, առավել հայտնի է դարձել 1871 թվականի Փարիզի կոմունայի ճնշմանը մասնակցելուց հետո։ Դարասկզբին Վալդեկ-Ռուսոյի կաբինետում պաշտպոնության նախարար է եղել, ինչը հակասություններ է առաջացրել սոցիալիստական ​​շարժման մեջ, քանի որ անկախ սոցիալիստ Ալեքսանդր Միլլերանը նույնպես մասնակցել է նույն կառավարությանը և։

## Ռազմական միջամտություններ և պաշտպանության նախարար
Ծնվել է Փարիզում, Գաստոն Գալիֆեն բանակ է զորակոչվել 1848 թվականին և 1853 թվականին նշանակվել է կրտսեր լեյտենանտ։ Նա գերազանցությամբ ծառայել է Սևաստոպոլի պաշարման ժամանակ՝ 1855 թվականին, 1859 թվականի Իտալական պատերազմում և 1860 թվականին Ալժիրում, որից հետո որոշ ժամանակ ծառայել է կայսեր՝ Նապոլեոն III-ի անձնական շտաբում։

Ֆրանսիական Մեքսիկայի ներխուժման ժամանակ Գալիֆեն մեծ քաջություն է ցուցաբերել և ծանր վիրավորվել։ Երբ նա վերադարձել է Ֆրանսիա՝ վերքերից ապաքինվելու համար, նրան վստահվել է կայսրին գրավված դրոշներն ու դրոշները ներկայացնելու առաքելությունը և ստացել է շեֆ դ'էսկադրոնի կոչում։ Վերադարձել է Ալժիր 1864 թվականին, մասնակցել արաբների դեմ արշավանքներին, վերադարձել Մեքսիկա որպես փոխգնդապետ և, հետագա պարգևատրումներից հետո, 1867 թվականին դարձել է Աֆրիկայի 3-րդ գնդապետ։

1870-1871 թվականների ֆրանս-պրուսական պատերազմում նա գլխավորել է այս գունդը Հռենոսի բանակում, մինչև օգոստոսի 30-ին բրիգադի գեներալի կոչում ստանալը։ Սեդանի ճակատամարտում, որը նշանավորել է Նապոլեոն III-ի պարտությունը և Երկրորդ Ֆրանսիական կայսրության հետագա փլուզումը, նա գլխավորել է Աֆրիկայի շասսորների բրիգադը՝ գեներալ Մարգարիտի հեծելազորային դիվիզիայի հերոսական գրոհի ժամանակ, ինչը նրան արժանացրել է Պրուսիայի թագավորի հիացմունքին։ Կապիտուլյացիայի ժամանակ գերի ընկնելով՝ նա վերադարձել է Ֆրանսիա Վերսալի ֆրանսիական բանակի կողմից Փարիզի պաշարման ժամանակ և գլխավորել է բրիգադ 1871 թվականի Փարիզի կոմունայի ճնշման ժամանակ։ Նա ֆրանսիական հասարակական կյանքի ամենաշատ քննադատվող դեմքերից մեկն է եղել՝ Ադոլֆ Թիերի հետ միասին, ով ղեկավարել էր հարձակումը։ Գալիֆեն Բուլոնյան անտառի եզրին գտնվող Պորտե դը լա Մյուետում հիմնել է մշակման կենտրոն, որտեղ նա պետք է անցկացներ Վերսալ տանող կոմունար բանտարկյալների վերանայում։ Այս խմբերից նա իր սեփական չափանիշներով պետք է ընտրեր բանտարկյալներին անհապաղ մահապատժի համար։ Գալիֆեի համար ժամացույց կրող տղամարդը համարվել է Կոմունայի «պաշտոնյա», իսկ մոխրագույն մազերով տղամարդը՝ 1848 թվականի ապստամբությունների մասնակից։ Մյուսները ընտրվել են պարզապես իրենց «ակնառու տգեղության կամ դիմագծերի կոպտության» համար։ Մի կնոջ հուսահատ աղերսանքներին, որը ծնկի է իջել՝ ողորմություն խնդրելով, նա պատասխանել է.«Տիկի՛ն, ես եղել եմ Փարիզի բոլոր թատրոններում. ձեր դերասանական խաղը ինձ վրա ոչ մի ազդեցություն չի թողնի»։Փարիզի կոմունայի ճնշման ժամանակ նա իր պարտականությունը կատարել է, ինչպես ինքն էր տեսնում, խստորեն և անզիջում, և ձեռք է բերել խստության համբավ, ինչը նրա հետագա կարիերայի ընթացքում նրան դարձրել է անդադար հարձակումների առարկա մամուլում և պատգամավորների պալատում: 1872 թվականին ստանձնել է Ալժիրի Բատնա ստորաբաժանման հրամանատարությունը և գլխավորել Էլ Գոլեայի դեմ արշավանքը՝ հաղթահարելով մեծ դժվարություններ անապատով արագ երթով և ծանր պարտություններ պատճառելով ապստամբ ցեղերին։

Բանակի ընդհանուր վերակազմակերպման ժամանակ գլխավորել է 31-րդ հետևակային բրիգադը: 1875 թվականին ստացել է դիվիզիայի գեներալի կոչում, հաջորդաբար գլխավորել է Դիժոնում գտնվող 15-րդ հետևակային դիվիզիան, Տուրում գտնվող IX բանակային կորպուսը և 1882 թվականին Լիմոժում գտնվող XII բանակային կորպուսը: 1885 թվականին նա դարձել է Պատերազմի գերագույն խորհրդի անդամ: Հաջորդ տարիներին ղեկավարել է հեծելազորային զորավարժությունները և ձեռք է բերել համաեվրոպական համբավ բոլոր հեծելազորային հարցերում և, իհարկե, որպես բանակի հրամանատար։

1880 թվականին Լեոն Գամբետտայի կողմից պարգևատրվել է Պատվո լեգեոնի շքանշանի մեծ սպա, նշանակվել է Փարիզի նահանգապետ։ 1887 թվականին նա նաև պարգևատրվել է Պատվո լեգեոնի Մեծ խաչով։ Այնուհետև ստացել է ռազմական մեդալ՝ 1891 թվականին աշնանային զորավարժությունները հմուտ անցկացնելու համար։ 1894 թվականի զորավարժությունները կրկին հրամանատարելուց հետո նա թոշակի է անցել։

Ավելի ուշ նա կարևոր դեր է խաղացել ֆրանսիական քաղաքականության մեջ՝ որպես պաշտպանության նախարար (1899 թվականի հունիսից մինչև 1900 թվականի մայիսը)։ Աչքի է ընկել նաև այն վճռականությամբ, որով վարվել է Դրեյֆուսի գործի ընթացքում բանակում տեղի ունեցած անկարգությունների դեպքերում։ Գալիֆեն մահացել է 1909 թվականի հուլիսի 8-ին Փարիզում, 79 տարեկան հասակում։

## Ծանոթագրություններ

* "A Book on Galliffet", ''New York Times'', October 9, 1910, pC-4

## Գրականություն
*André Gillois, *Galliffet le fusilleur de la Commune*, Paris, France-Empire, 1985 

Կատեգորիա:19-րդ դարի ֆրանսիացիներ

Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ազնվականություն
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի նախարարներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գեներալներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ռազմական գործիչներ