Ղրիմի պատմություն

[thumb|[Ղրիմ|Ղրիմի թերակղզին տիեզերքից]]

Ղրիմի թերակղզին, իր աշխարհագրական դիրքի և եզակի բնական պայմանների պատճառով, գոյություն ունի հնագույն ժամանակներից։ Առաջին մարդիկ այստեղ հայտնվել են 1,5 միլիոն տարի առաջ կամ ավելի վաղ։ Քարանձավների առատությունը հեշտացրել է նախամարդու բնակության վայրերի տեղայնացումը։ Թերակղզու տարածքում հայնաբերվել են մի քանի հարյուր կացարաններ վաղ պալեոլիթից մինչև էնեոլիթ։

Լեռնային  Ինքնավար Ղրիմի բնակչությունը, որը նշվել է առաջին գրավոր աղբյուրներում, տավրերն էին Ղրիմի տափաստանային մասը և ամբողջ Հյուսիսային Սևծովյան շրջանը Սկյութիայի մաս էին կազմում։ Մ.թ.ա. 7-րդ դարում սկսվել է Հյուսիսային Սևծովյան տարածաշրջանի և Ղրիմի հունական գաղութացումը։ Կերչի թերակղզում և Թամանում առաջացել է Բոսֆորի թագավորությունը։ Մոտավորապես մ.թ.ա. 1-ին դարի կեսերից մինչև 4-րդ դարի սկիզբը Հռոմեական կայսրության հետաքրքրությունների շրջանակը ներառել է ամբողջ սևծովյան տարածաշրջանը և Ղրիմը։ 4-րդ դարում, Հռոմեական կայսրության արևմտյան և արևելյան (Բյուզանդական) բաժանումից հետո, վերջինիս հետաքրքրությունների ոլորտում է հայտնվել նաև Տավրիկայի հարավային մասը։ Խերսոնեսը (հետագայում Խերսոն) դարձել է թերակղզու բյուզանդացիների հիմնական բազան։ 6-րդ դարի վերջին Ղրիմում հայտնվել է նվաճողների նոր ալիքը՝ խազարները։

10-րդ դարի 60-ական թվականներին Կիևի իշխան Սվյատոսլավ Իգորևիչը ջախջախել է խազարներին։ 988-989 թվականներին Կիևի իշխան Վլադիմիրը վերցրել է Խերսոնը (Կորսուն), որտեղ նա ընդունել է քրիստոնեական հավատը։ 11-րդ դարում Ղրիմի արևելյան մասը մտնում էր ռուսական Տմուտարականի իշխանության կազմի մեջ։ 11-րդ դարի վերջից Ղրիմի տափաստանային մասը բնակեցրել են թյուրքական քոչվորները՝ պոլովցիները։ 13-րդ դարի կեսերից տափաստանային Ղրիմը Ոսկե հորդայի մաս է կազմել, Ղրիմի հարավային ափը Բյուզանդիայի անկումից հետո գրավել են ջենովական գաղութները, թերակղզու կենտրոնում եղել է Թեոդորոյի ուղղափառ իշխանությունը։

15-րդ դարի կեսերին Ոսկե հորդայի փլուզումից հետո Ղրիմում ձևավորվել է Ղրիմի խանությունը։ 1475 թվականի թուրքական նվաճումից հետո Ղրիմի ծովափնյա քաղաքներն ու Լեռնային մասը մտել են Օսմանյան կայսրության կազմի մեջ։ Թերակղզու մնացած տարածքը պատկանում էր Ղրիմի խանությանը, որն իր հերթին դարձել է Օսմանյան կայսրության վասալը։ 1768-1774 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում ստորագրված Քյուչուկ-Կայնարջիի հաշտության պայմանագրով ինչպես Թուրքիան, այնպես էլ Ռուսաստանը պարտավորվել են չմիջամտել Ղրիմի խանության գործերին։

1783 թվականին Ղրիմի թերակղզին միացվել է Ռուսական կայսրությանը, այստեղ ձևավորվել է Տավրիկյան շրջանը, իսկ ավելի ուշ՝ Տավրիկյան նահանգը։ 1854-1855 թվականներին Ղրիմը դարձել է Արևելյան (Ղրիմի) պատերազմի ռազմական գործողությունների հիմնական թատերաբեմը։ Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ (1917-1922) Ղրիմի թերակղզին դարձել է Ռուսաստանի եվրոպական մասում Սպիտակ շարժման վերջին հենակետը։

Հայրենական Մեծ պատերազմի ժամանակ Ղրիմի տարածքում տեղի ունեցան խոշոր մարտեր՝ Ղրիմի պաշտպանական գործողություն (1941 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբեր), Սևաստոպոլի պաշտպանություն (1941-1942), Ղրիմի հարձակողական գործողություն (1944 թվականի ապրիլ-մայիս)։

Խորհրդային տարիներին Ղրիմի Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունը մտնում էր ՌԽՖՍՀ-ի կազմի մեջ, 1944 թվականին Ղրիմի թաթարների տեղահանությունից հետո այն վերածվեց Ղրիմի մարզի (1945)։ 1954 թվականին խորհրդային ղեկավարության որոշմամբ Ղրիմը հանձնվել է Ուկրաինական ԽՍՀ-ին, ԽՍՀՄ փլուզումից հետո (1991) Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունը դարձել է անկախ Ուկրաինայի մաս։

2014 թվականի մարտին Ղրիմը բռնակցվել է Ռուսաստանի կողմից, ինչը չի ճանաչվում Ուկրաինայի և ՄԱԿ-ի անդամ երկրների մեծամասնության կողմից։ 2022 թվականին Ղրիմի թերակղզին Ռուսաստանի կողմից օգտագործվել է որպես պլացդարմներից մեկը՝ Ուկրաինա լայնամասշտաբ ներխուժման համար։

Ղրիմի աշխարհագրական տարածքը բաժանված է մի քանի վարչական միավորների։ Թերակղզու վիճելի մասում Ղրիմի Հանրապետությունն է և Սևաստոպոլի դաշնային նշանակության քաղաքը (Ռուսաստանի դիրքորոշման համաձայն), կամ Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունը և Սևաստոպոլի հատուկ կարգավիճակ ունեցող քաղաքը (Ուկրաինայի դիրքորոշման համաձայն)։ Ռուսաստանի և Ուկրաինայի կողմից վիճարկվում է նաև Խերսոնի շրջանի պատկանելությունը, որն իր մեջ ներառում է Արբատի սլաքի հյուսիսը և Պերեկոպ իստմուսի հյուսիսային մասը։

## Անտիկ աշխարհ
### Հունական գաղութներ-պոլիսներ և ուշ սկյութական պետություն
thumb|Ղրիմը մ. թ. II դարում
[220x220px|thumb|[Բոսֆորի թագավորությունը մ. թ. ա. I դարում]]

Մ․թ․ա․ VI-V դարերում, երբ սկյութները գերակշռում էին տափաստաններում, Հելլադայից ներգաղթյալները իրենց առևտրային գաղութները հիմնեցին Ղրիմի ափին։ Պանտիկապեոսը կամ Բոսպորը (ներկայիս Կերչ քաղաքը) և Թեոդոսիան կառուցվել են հին հունական Միլետոս քաղաքի գաղութարարների կողմից; Խերսոնեսոսը, որը գտնվում է ներկայիս Սևաստոպոլի սահմաններում, կառուցվել է պոնտական գաղութի Հերակլեայի հույների կողմից։

Մ․թ․ա․ V դարի առաջին կեսին Սև ծովի ափերին առաջանում են երկու անկախ հունական պետություններ։ Դրանցից մեկը Խերսոնես Տավրիկյան Դեմոկրատական ստրկատիրական Հանրապետությունն էր։ Այն գտնվում էր հզոր քարե պատերի հետևում։ Հիմնադրվել է Տավրոսի բնակավայրի տեղում՝ Պոնտական գաղութի Հերակլեայի հույների կողմից։ Մյուսը Բոսպորն է՝ ավտոկրատ պետություն, որի մայրաքաղաքը դարձել է Պանտիկապեյը։ Այս քաղաքի Ակրոպոլիսը գտնվում էր Միհրդատ լեռան վրա, դրանից ոչ հեռու հայտնաբերվել են Մելեկ-Չեսմենսկու և Ցարսկու բլուրները։ Այստեղ հայտնաբերվել են քարե դամբարաններ, բոսպորի ճարտարապետության եզակի հուշարձաններ։

Պատկեր:Херсонес (17779452778).jpg|Բազիլիկ Խերսոնեսում
Պատկեր:Стены Херсонеса, Севастополь, Крым.jpg|Խերսոնեսոսի պատեր
Պատկեր:Античный амфитеатр (Херсонес).jpg|Խերսոնեսոսի ամֆիթատրոն
Պատկեր:Херсонес 15.jpg|Խերսոնեսոսի կառուցապատում
Պատկեր:Калос Лимен - внутри крепости.jpg|Կալոս Լիմենի պեղումները
Պատկեր:Неаполь Скифский - panoramio.jpg|Սկյութական Նեապոլ
Պատկեր:Skilur&Palak - Scythian Neapolis.jpg|Թագավոր Սկիլուրը և Պալակը: Սկյութական Նեապոլի հարթաքանդակ
Պատկեր:Золото Скифов.jpg|Սկյութների ոսկի
Պատկեր:Царський курган 007.jpg|Կերչի թագավորական բլուր
Պատկեր:Charax2.JPG|I-III դարերի հռոմեական ամրոցի մնացորդները Խարաքս հրվանդանի վրա
Հույն գաղութարարները նավաշինություն, խաղողագործություն, ձիթապտղի ծառեր և այլ մշակաբույսեր են բերել Կիմմերիայի ափեր՝ Տավրիկա, կառուցեցին տաճարներ, թատրոններ, մարզադաշտեր։ Ղրիմում առաջացել են հարյուրավոր հունական բնակավայրեր՝ պոլիսներ։ Հին հույները ստեղծել են Ղրիմի մասին պատմական և գրական մեծ հուշարձաններ։ Եվրիպիդեսը Ղրիմի պատմությունը հիմք ունենալով գրել է «Իֆիգենիան Տավրիդում» դրաման։ Հույները, ովքեր ապրել են Տավրիկյան Խերսոնեսոսում և Կիմմերիայի Բոսպորում, գիտեին «Իլիականն» ու «Ոդիսականը», որոնցում Կիմերիան անհիմն բնութագրվում է որպես «տխուր տարածք, որը ծածկված է հավերժ խոնավ մառախուղով և ամպերով»։

Ըստ Հերոդոտոսի, Հյուսիսային Ղրիմի սկյութները պատկանում էին «արքայական սկյութներին», ի տարբերություն Հյուսիսային Սևծովյան տարածաշրջանում բնակվող սկյութների քոչվորների։ Շփումների ընթացքում ափի սկյութները մասամբ հելլենիզացվեցին, առևտրային և մշակութային կապեր պահպանեցին հունական գաղութների հետ։

Մինչև III դարի վերջը սկյութների պետությունը զգալիորեն կրճատվել է սարմատացիների հարձակման տակ։ Սկյութները ստիպված էին իրենց մայրաքաղաքը տեղափոխել Սալգիր գետի մոտ (Սիմֆերոպոլի մոտակայքում), որտեղ առաջացել է սկյութական Նեապոլը։

### Հռոմեական պրոտեկտորատ
Մ.թ. I դարի կեսերին հռոմեացիները բնակություն են հաստատել Ղրիմում։ Բոսֆորի թագավորությունը կախվածության մեջ է ընկել Հռոմից։ Հռոմը ակտիվորեն ազդել է թերակղզու քաղաքականության վրա։ Մ. թ. ա. 47 թվականից մինչև մ. թ. 340 թվականը Ներոն կայսեր կառավարման տարում մ. թ. 62-ից 68 թվականներին, Բոսֆորի թագավորության տարածքը ներառվել է Մեզիա նահանգի կազմում։ Հռոմեական զորքերը Ղրիմում էին 2-րդ դարի կեսերից մինչև մ. թ. 3-րդ դարի կեսերը։ Տարբեր ժամանակներում Ղրիմում հռոմեական կայազորը բաղկացած էր իտալական լեգեոնների զորքերից, ինչպես նաև օժանդակ ստորաբաժանումների զինվորներից։ Լեգեոնի նշաններով սալիկների գտածոները օգնել են հաստատել դրանց անունները։ Բացի այդ, Հռոմեական ռազմական նավատորմը մտել է Ղրիմի նավահանգիստներ, որոնք հիմնականում ներկայացված էին Ռավեննայի ջոկատի նավերով։ Հռոմեացիները 1-ին դարում կառուցել են ռազմական ճամբար՝ Հարաքս, որը վերջնականապես լքվել է 3-րդ դարում։ Նրանք Ղրիմի լեռների միջով անցնում էին Via Militaris ճանապարհը։ Հռոմեական ժամանակաշրջանում քրիստոնեությունը սկսել է տարածվել Ղրիմում։ Ղրիմի առաջին քրիստոնյաներից մեկը աքսորյալ Կղեմես I-ն էր՝ Հռոմի 4-րդ պապը։

### Ուշ անտիկ ժամանակաշրջան Ղրիմում
Եվրոպայում ցնցումներ են սկսվել՝ կապված ժողովուրդների մեծ վերաբնակեցման հետ, որն անմիջականորեն վնասել Է Ղրիմը։

Ղրիմում սկյութական պետությունը գոյություն է ունեցել մինչև 3-րդ դարի երկրորդ կեսը և ոչնչացվել է գոթերի կողմից։ Ղրիմի տափաստաններում գոթերի մնալը համեմատաբար կարճ է տևել։ 370 թվականին Թամանի թերակղզուց Ղրիմ են ներխուժել բալեմբերի հոները։ Գոթերը հետ են մղել և հաստատվել Լեռնային Ղրիմում մինչև 7-րդ դարը (Ղրիմի գոթեր)։ Միևնույն ժամանակ, Բոսֆորի թագավորությունը դիմակայել է՝ նույնիսկ պահպանելով դինաստիան։ 4-րդ դարի վերջին Ղրիմում մնացել է միայն մեկ Անտիկ քաղաք՝ Խերսոնես Տավրիկյան, որը դարձել է տարածաշրջանում բյուզանդական ազդեցության ֆորպոստը։ Հուստինիանոս կայսեր օրոք Ղրիմում կառուցվում են Ալուստոն, Գուրզուֆ, Սիմբոլոն և Սուդակ ամրոցները, ինչպես նաև վերակառուցվել է Բոսպորը, որի վրա Բյուզանդիան իշխանություն է ստացել 520-530 թվականներին։ Ղրիմում սլավոնները հայտնվել են 3-րդ դարում գերմանացիների բազմաթիվ ցեղերի հետ միասին։ Հավանաբար սլավոնական բնակչության որոշ մասը պահպանվել է Ղրիմի հողերում ուշ հռոմեական ժամանակներից, իսկ անտերի փոքր խմբերը տեղափոխվել են Ղրիմ 6-7-րդ դարերում։

## Ղրիմյան խանություն և Օսմանյան կայսրություն
մինի|220x220փքս|Ղրիմը VIIդարում
1441 թվականին Ոսկե հորդայի փլուզումից հետո Ղրիմում բնակվող տարբեր էթնիկ խմբերից սկսվել է Ղրիմի թաթար ժողովրդի ձևավորումը, ձևավորվել է նրանց պետությունը՝ Ղրիմի խանությունը։ Բացի տափաստանային և նախալեռնային մասից, Ղրիմն ինքնին զբաղեցնում էր Դանուբի և Դնեպրի, Ազովի շրջանի և Ռուսաստանի ժամանակակից Կրասնոդարի երկրամասի մեծ մասի միջև ընկած հողերը։ Այդ պահին Ղրիմը բաժանված էր Ղրիմի տափաստանային խանության, Թեոդորոյի Լեռնային իշխանության և Հարավային ափի ջենովական գաղութների միջև։ Ֆեոդորոյի իշխանության մայրաքաղաքը Մանգուպն էր՝ միջնադարյան Ղրիմի ամենամեծ ամրոցներից մեկը (90 հա), որն անհրաժեշտության դեպքում պաշտպանության տակ է վերցրել բնակչության զգալի զանգվածներ։

1475 թվականի ամռանը օսմանյանները, որոնք մինչ այդ գրավել էին Կոստանդնուպոլիսը և նախկին Բյուզանդական կայսրության տարածքը, Գեդիկ Ահմեդ փաշայի հրամանատարությամբ մեծ դեսանտ են իջեցրել Ղրիմում և Ազովի շրջանում՝ գրավելով ջենովական բոլոր ամրոցները (ներառյալ Դոնի Թանը) և հունական քաղաքները։ Հուլիսին պաշարվել է Մանգուպը։ Ղրիմի ծովափնյա քաղաքներն ու լեռնային մասը դարձել են Օսմանյան կայսրության մաս։

16-րդ դարում Օսմանյան կայսրությունն անցել է ռազմավարական պաշտպանության, որի հիմնական բաղադրիչներն էին գետերի գետաբերաններում ամրոցների կառուցումը, մի տեսակ բուֆերային գոտու ստեղծումը՝ «վայրի դաշտի» ամայի տարածքը, հյուսիսային հարևանների՝ Լեհաստանի և Ռուսաստանի հետ զինված պայքարի տեղափոխումը լեհական և ռուսական տիրույթների խորքերը՝ դրա համար օգտագործելով նրանից կախված Ղրիմի խանությունը։
Պատկեր:Мечеть_Узбека.JPG|Ղրիմի ամենահին գոյություն ունեցող մզկիթը՝ Խան Ուզբեկի մզկիթը (1314)
Պատկեր:Kırım_Hanlığı_döneminden_kalma_Tarak_damgalı_paralar.jpg|Տամգա Գերաևը Ղրիմի խանության մետաղադրամների վրա
Պատկեր:Facial_Chronicle_-_b.20,_p._077.gif|16-րդ դարի դիմային տարեգրության մանրանկար. «Ղրիմի Ցար Սաիպ-Գիրեյի ռուսական հողի վրա Օկա գետի ափին ժամանման մասին»
Պատկեր:0204-Han_Cami.jpg|Ջումմա-Ջամմի մզկիթ (1552-1564)
Պատկեր:Бахчисарайский_дворец_-_panoramio.jpg|Խանի պալատը Բախչիսարայում (XVI դարի սկիզբ - XVIII դար)
Պատկեր:Карло_Боссоли._Татарский_дом_в_деревне_Алупка.jpg|Թաթարական տուն Ալուպկայում: Կառլո Բոսոլի, 1856 թվական
Պատկեր:Карло_Боссоли._Перекоп.jpg|Օր-կապու ամրոցը թուրքական լիսեռի վրա: Փորագրություն Կառլո Բոսոլիի «Պերեկոպ»
16-րդ դարում թուրքերն իտալացի մասնագետների օգնությամբ Պերեկոպի վրա կառուցում են Օր-Կապու ամրոցը։ 15-րդ դարի վերջից Ղրիմում թաթարները տնտեսության քոչվոր ձևերից աստիճանաբար անցել են նստակյաց գյուղատնտեսության։ Ղրիմի թաթարների հիմնական զբաղմունքը (ինչպես նրանք սկսեցին կոչվել շատ ավելի ուշ) հարավում դարձել է այգեգործություն, խաղողագործություն, ծխախոտի աճեցում։ Ղրիմի տափաստանային շրջաններում զարգացած էր անասնապահությունը, առաջին հերթին՝ ոչխարների և ձիերի բուծումը։
մինի|220x220փքս|Ղրիմի խաությունը 1644 թվականին
15-րդ դարի վերջից Ղրիմի խանությունը հաճախակի արշավանքներ է իրականացրել Ռուսական պետության և Ռեչ Պոսպոլիտայի վրա։ Արշավանքների նպատակներից մեկը ստրուկներին գրավելն ու թուրքական շուկաներում նրանց վերավաճառելն էր։ Ղրիմի շուկաներով անցած ստրուկների ընդհանուր թիվը գնահատվել է երեք միլիոն մարդ։

Հենց որ Ռուսական պետությունը ազատվել է Ոսկե հորդայի լծից, նրա առջև կրկին հայտնվեց դեպի Սև ծով ելք ունենալու խնդիրը, որն իրականացվել է Կիևյան Ռուսիայի դարաշրջանում։ Ջախջախելով Կազանի և Աստրախանի խանությունները՝ Ռուսաստանը էքսպանսիայի վեկտորն ուղղել է դեպի հարավ՝ թուրք-թաթարական սպառնալիքին ընդառաջ։ Ռուսական սահմաններին կառուցված սերիֆային առանձնահատկությունները մոտենում էին Վայրի դաշտին։ Նվաճված հողերը յուրացվել են հողագործների կողմից, կառուցապատվել են քաղաքներով, ինչը ճնշում է գործադրել Օսմանյան կայսրության պաշտպանական սահմանների վրա՝ չնայած 16-րդ և 17-րդ դարերում ռուսական զորքերի անհաջող Ղրիմի արշավներին։

Ռուսական բանակի ռազմական արշավները Ղրիմի խանության դեմ, որոնք ձեռնարկվել են 1687 և 1689 թվականներին իշխան Վ.Վ. Գոլիցինի ղեկավարությամբ, չեն անցել ավելի հեռու, քան Օր-Կապին։

Այդ ռազմական ձեռնարկությունների անհաջողությունը ստիպել է գիտակցել Ղրիմի տեղն ու դերը՝ որպես առանցքային տարածք, որն ապահովել է գերիշխանությունը Հյուսիսային Սևծովյան տարածաշրջանում։ Պետրոս Առաջինի (1695-1696) Ազովյան արշավները, որոնք չլուծեցին Սևծովյան խնդիրը, ևս մեկ անգամ ընդգծեցին Ղրիմի ուղղության նշանակությունը։ Ղրիմի թերակղզու տիրապետումը 18-րդ դարում դարձել է Ռուսաստանի կայսրության կարևորագույն արտաքին քաղաքական խնդիրներից մեկը։

## 18-րդ դար, ռուս-թուրքական պատերազմ

մինի|220x220փքս|Ղրիմի հին քարտեզը ռուսական զորքերի արշավների համար 1736, 1737, 1738 թվականներին
Ռուս-թուրքական պատերազմի (1735-1739) ընթացքում ռուսական «Դնեպրի» բանակը, որը կազմում էր 62 հազար մարդ և գտնվում էր գեներալ-ֆելդմարշալ Բուրխարդ Քրիստափոր Մինիխի հրամանատարության ներքո, 1736 թվականի մայիսի 20-ին Պերեկոպից գրոհել է Օսմանյան ամրությունները, իսկ հունիսի 17-ին գրավել՝ Բախչիսարայը։ Այնուամենայնիվ, սննդի պակասը, ինչպես նաև բանակում համաճարակների բռնկումները ստիպել են Մինիխին նահանջել Ռուսաստան։

1737 թվականի հուլիսին բանակը ներխուժել է Ղրիմ՝ գեներալ-ֆելդմարշալ Պյոտր Լասսիի գլխավորությամբ՝ մի շարք պարտություններ պատճառելով Ղրիմի խանի բանակին և գրավելով Կարասուբազարը։ Բայց նա նույնպես շուտով ստիպված էր լքել Ղրիմը՝ մատակարարման պակասի պատճառով։ Ռուսական բանակների արշավանքների միակ արդյունքը թերակղզու ավերածությունն էր, քանի որ ռուսների կողմից արդեն յուրացված վայրի դաշտի տարածքի և ռազմական արշավանքների ընթացքում գրավված հողերի միջև եղած անջրպետը չափազանց մեծ էր նրանց տնտեսական զարգացումը և արդյունավետ պաշտպանությունը ապահովելու համար և այդպիսով հույս ունենալ, որ Ղրիմը կներառվի ռուսական տարածքի մեջ։

Նման գործնական հնարավորությունը հայտնվել է միայն այն բանից հետո, երբ նոր յուրացված տարածքներում պատրաստվել է անհրաժեշտ հենակետը։ Չնայած Ղրիմի խանության և Օսմանյան կայսրության փորձերին՝ զինված ուժով Հյուսիսային Սևծովյան տարածաշրջանի ռուսական գաղութացմանը խոչընդոտելու համար, այն իրականում սկսվել է նույնիսկ նախքան 1771 թվականին գեներալ Դոլգորուկովի բանակը գրավել է Ղրիմը, որի համար նա հետագայում կայսրուհի Եկատերինա II-ից ստացել է ադամանդներով սուր և Սուրբ Անդրեասի շքանշան։ Իշխան Դոլգորուկովը Ղրիմի խան Սելիմին ստիպել է փախչել Թուրքիա և նրա փոխարեն բարձրացրել է Ռուսաստանի կողմնակից խան Սահիբ II Գիրեյին, որը Ռուսաստանի հետ պայմանագիր է կնքել դաշինքի մասին՝ ստանալով ռուսական ռազմական և ֆինանսական օգնության խոստում։

1768-1774 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմը վերջ է դրել Ղրիմի նկատմամբ Օսմանյան տիրապետությանը, իսկ 1774 թվականի Քյուչուկ-Կայնարջիի հաշտության պայմանագրով օսմանցիները պաշտոնապես հրաժարվել են թերակղզու նկատմամբ հավակնություններից։ Կերչի և Ենիկալեի ամրոցները տեղափոխվել են Ռուսաստան, որոնք փակել էին Ազովի ծովից դեպի Սև ծով ելքը։ Կերչի նեղուցը դարձել է ռուսական, ինչը մեծ նշանակություն է ունեցել Ռուսաստանի Հարավային առևտրի համար։ Ղրիմի խանությունը հայտարարվել է անկախ Թուրքիայից։ Ղրիմի խանությանն են անցել թերակղզու նախկին Օսմանյան կալվածքները (Հարավային և Հարավարևելյան Ղրիմ)։ Ռուսաստանի՝ Սև ծով դուրս գալու պատմական խնդիրը կիսով չափ լուծվել է։

Սակայն բավական ժամանակ, միջոցներ և ջանքեր են պահանջվել (ինչպես ռազմական, այնպես էլ դիվանագիտական), մինչև Թուրքիան համակերպվել է Ղրիմի և Հյուսիսային Սևծովյան տարածաշրջանի՝ իր ազդեցությունից դուրս գալու հետ։ Թուրքական սուլթանը, լինելով գերագույն խալիֆա, իր ձեռքում պահում էր կրոնական իշխանությունը և նոր խաներ հաստատելու իրավունքը, ինչը նրան թողնում էր Ղրիմի խանության վրա իրական ճնշման հնարավորություն։ Արդյունքում, Ղրիմի ազնվականությունը բաժանվել է երկու խմբի՝ ռուսական և թուրքական կողմնորոշումների, որոնց միջև բախումները հասնում էին իրական մարտերի, և նոր հաստատված խաների՝ Ղրիմի գահին հաստատվելու փորձերը հանգեցրել են ռուսական զորքերի միջամտությանը ռուս դրածոների կողմից։

Հասնելով Ղրիմի անկախության հռչակմանը՝ Եկատերինա II-ը չի հրաժարվել այն Ռուսաստանին միացնելու մտքից։ Դա պահանջում էին Ռուսաստանի կենսական շահերը, քանի որ Ղրիմը ռազմաքաղաքական և տնտեսական մեծ նշանակություն ուներ ռուսական պետության համար։ Առանց Ղրիմի անհնար էր ազատ ելք ունենալ դեպի Սև ծով։ Բայց սուլթանական Թուրքիան, իր հերթին, չէր մտածում հրաժարվել Տավրիկյան թերակղզուց։ Նա դիմել է տարբեր հնարքների՝ Ղրիմում իր ազդեցությունն ու գերիշխանությունը վերականգնելու համար։ Այսպիսով, չնայած Քյուչուք-Կայնարջիի խաղաղության պայմանագրի առկայությանը, Ղրիմի պատճառով Ռուսաստանի և Թուրքիայի միջև պայքարը չի թուլացել։
Պատկեր:Dolgorukov-Krymsky_Vasily_Michailovich.jpg|Վ. Մ. Դոլգորուկով․ 1770-1771 թվականներին ռուսական 2-րդ բանակի գլխավոր հրամանատար
Պատկեր:ShpilDolgorukov.jpg|Դոլգորուկովի կոթողը Սիմֆերոպոլում, որը տեղադրվել է 1842 թվականի սեպտեմբերի 29-ին (հոկտեմբերի 11-ին) ի պատիվ իշխան Վ․ Մ․ Դոլգորուկովի
Պատկեր:Крепость_Ени-Кале_(вид_1).jpg|Ենի-Կալե ամրոց (1699-1706)
Պատկեր:Місце_поранення_М.І.Кутузова_1.JPG|Հուշարձան Մ. Ի. Կուտուզովի վիրավորվելու ենթադրյալ վայրում, 1774 թվական, Շումա գյուղի մոտ
Ղրիմի վերջին խանը Շահին Գիրեյն էր, որը գահ է բարձրացել 1777 թվականին՝ ռուսական աջակցության շնորհիվ։ Սալոնիկում և Վենետիկում սովորող, մի քանի լեզու իմացող Շահին Գիրեյը իշխել է՝ հաշվի չառնելով ազգային թաթարական սովորույթները, փորձել է պետությունում բարեփոխումներ իրականացնել և վերակազմավորել կառավարումը եվրոպական մոդելի համաձայն, հավասարեցնել Ղրիմի մուսուլման և ոչ մուսուլման բնակչության իրավունքները, և շուտով իր ժողովրդի համար վերածվել է դավաճանի և հավատուրացի։

1778 թվականի մարտին Ալեքսանդր Սուվորովը նշանակվել է Ղրիմի և Կուբանի ռուսական զորքերի հրամանատար, որը արմատապես ամրապնդել է թերակղզու պաշտպանությունը թուրքական հարձակումից և ստիպել է թուրքական նավատորմին լքել Ղրիմի ջրերը։

1778 թվականին Սուվորովը, արքայազն Պոտյոմկինի ցուցումով, որն այդ ժամանակ զբաղեցնում էր Նովոռոսիյսկի, Ազովի, Աստրախանի և Սարատովի նահանգների փոխանորդի (գեներալ-նահանգապետի) պաշտոնը, նպաստել է Ղրիմի քրիստոնյա բնակչության (հայեր, հույներ, վոլոխներ, վրացիներ) տեղափոխմանը Ռուսաստանի քաղաքացիություն և վերաբնակեցմանը Ազովի ծովի ափի նոր հողեր և Դոնի գետաբերան (նախագիծն ի սկզբանե առաջարկվել է Եկատերինա II-ի կողմից 1778 թվականի մարտին)։

Մի կողմից, դա պայմանավորված էր Հյուսիսային Սևծովյան տարածաշրջանի բերրի հողերի արագացված վերաբնակեցման անհրաժեշտությամբ (հիմնականում լուծարված Զապորոժիեի հատվածի հողերը, որոնք դատարկված էին Զապորոժիեի կազակների մի մասի Դանուբից հեռանալու և մնացածը Կուբան վտարելու պատճառով)։

Մյուս կողմից, Ղրիմից հայերի և հույների դուրսբերումը նպատակ ուներ տնտեսապես թուլացնելու Ղրիմի խանությունը և ուժեղացնելու նրա կախվածությունը Ռուսաստանից։ Սուվորովի գործողությունները հարուցել են Շահին Գիրեյի և տեղական թաթարական ազնվականության զայրույթը, քանի որ բնակչության տնտեսապես ակտիվ մասի հեռանալուց հետո գանձարանը կորցրել է եկամտի զգալի աղբյուրներ։ Որպես «հպատակների կորստի» փոխհատուցում խանին, նրա եղբայրներին, բեյին և մուրզային ռուսական գանձարանից վճարվել է 100 հազար ռուբլի։

1778 թվականի մայիսից-սեպտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում 31 հազար մարդ Ղրիմից տեղափոխվել է Ազովի շրջան և Նովոռոսիա։ Հույները, որոնք հիմնականում բնակվում էին Ղրիմի արևմտյան և հարավային ափերին, բնակություն են հաստատել Ազովի ծովի հյուսիսային ափին, որտեղ նրանք հիմնել են Մարիուպոլ քաղաքը և 20 գյուղ։ Հայերը, որոնք բնակվում էին հիմնականում Ղրիմի արևելյան և հարավարևելյան շրջաններում (Թեոդոսիա, Հին Ղրիմ, Սուրխատ և այլն), բնակություն են հաստատել Դոնի ստորին հոսանքներում՝ Դմիտրի Ռոստովի ամրոցի մոտ, որտեղ նրանք հիմնել են Նոր Նախիջևան քաղաքը և նրա շուրջ 5 գյուղ (ժամանակակից Դոնի Ռոստովի տեղում)։

1779 թվականի մարտի 10-ին Ռուսաստանն ու Թուրքիան ստորագրել են Այնալի-Կավակի կոնվենցիան, որով Ռուսաստանը պետք է դուրս բերեր իր զորքերը Ղրիմի թերակղզուց և, ինչպես և Թուրքիան, չմիջամտեր խանության ներքին գործերին։ Թուրքիան Շահին Գիրեյին ճանաչել է Ղրիմի խան, հաստատել է Ղրիմի անկախությունը և ռուսական առևտրային նավերի համար Բոսֆորով և Դարդանելի միջով ազատ անցման իրավունքը։ Ռուսական զորքերը, թողնելով վեցհազարանոց կայազորը Կերչում և Ենիկալում, 1779 թվականի հունիսի կեսերին հեռացել են Ղրիմից և Կուբանից։

Օսմանյան նավահանգիստը, սակայն, չի հաշտվել Քյուչուկ-Կայնարջիի հաշտության պայմանագրով կրած կորուստների հետ և ձգտել է իր ազդեցության ոլորտ վերադարձնել և Ղրիմի խանությունը, և Հյուսիսային Սևծովյան տարածաշրջանի հողերը։ 1781 թվականի աշնանը Ղրիմում տեղի է ունեցել Թուրքիայի կողմից հրահրված հերթական ապստամբությունը։ 1782 թվականի ամռանը Եկատերինա II-ը Իշխան Պոտյոմկինին հանձնարարել է ռուսական զորքեր ուղարկել գահընկեց արված խան Շահին Գիրեյին օգնելու համար՝ միաժամանակ վտանգելով Թուրքիայի հետ բաց հակամարտության մեջ մտնելը։ Սեպտեմբերին ռուսական զորքերի օգնությամբ խան Շահին Գիրեյը վերադարձրել է գահը։

## Ղրիմը քաղաքացիական պատերազմում
Հեղափոխության նախօրեին Ղրիմում ապրում էր 800 հազար մարդ, այդ թվում՝ 400 հազար ռուս և 200 հազար թաթար, ինչպես նաև 68 հազար հրեա և 40 հազար գերմանացի։ 1917 թվականի փետրվարյան իրադարձություններից հետո Ղրիմի թաթարները ստեղծել են «Միլի Ֆիրկա» կուսակցությունը։

Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո, 1917 թվականի նոյեմբերի 26-ին, Բախչիսարայի Խանյան պալատում հռչակվել է Ղրիմի Ժողովրդական Հանրապետությունը, նշանակվել է տնօրենների խորհուրդ՝ ազգային կառավարություն, որը ղեկավարում էր Նոման Չելեբիջիխանը։

1917 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Սևաստոպոլում ստեղծվել է բոլշևիկյան ռազմահեղափոխական կոմիտե, որը իշխանությունը վերցրել է իր ձեռքը։ 1918 թվականի հունվարի 4-ին բոլշևիկները իշխանությունը վերցրել են Թեոդոսիայում՝ այնտեղից դուրս մղելով Ղրիմի թաթարական միավորումները, իսկ հունվարի 6-ին՝ Կերչում։ Հունվարի 8-ի լույս 9-ի գիշերը կարմիր գվարդիան մտել է Յալթա։ Հունվարի 14-ի գիշերը կարմիրները գրավել են Սիմֆերոպոլը։ 1918 թվականի մարտի 19-ին Ղրիմում հռչակվել է Տավրիդայի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունը։

1918 թվականի ապրիլի 22-ին ուկրաինական զորքերը գնդապետ Բոլբոչանի հրամանատարությամբ գրավել են Եվպատորիան և Սիմֆերոպոլը, որին հետևեցին գեներալ ֆոն Կոշի գերմանական զորքերը։ Գերմանիայի հետ համաձայնությամբ ապրիլի 27-ին ուկրաինական զորամասերը լքել են Ղրիմը՝ հրաժարվելով թերակղզու նկատմամբ հավակնություններից։ Ղրիմի թաթարները նույնպես ապստամբել են՝ դաշինք կնքելով գերմանացի օկուպանտների հետ։ 1918 թվականի մայիսի 1-ին գերմանական զորքերը գրավել են Ղրիմի ամբողջ թերակղզին։
[մինի|274x274փքս|Ձախից աջ ՝ [Ռուսաստանի Հարավային կառավարության ղեկավար Ա. Վ. Կրիվոշեին, գլխավոր հրամանատար Պ. Ն. Վրանգել, նրա շտաբի պետ Պ. Ն. Շատիլով։ Ղրիմ, Սևաստոպոլ, 1920 թվական]]
1918 թվականի մայիսի 1-ից նոյեմբերի 15-ը Ղրիմը դե ֆակտո գտնվել է գերմանական օկուպացիայի տակ, դե յուրե՝ Ղրիմի մարզային կառավարության (հունիսի 23-ից) Սուլեյման Սուլկևիչի վերահսկողության տակ։ 1918 թվականի նոյեմբերի 15-ին ստեղծվել է Ղրիմի երկրորդ մարզային կառավարությունը՝ Սոլոմոն Ղրիմի գլխավորությամբ՝ Անտանտի հովանու ներքո։ 1918 թվականի նոյեմբերի 25-ին դաշնակից ջոկատը մտել է Սևաստոպոլի նավահանգիստ, և ֆրանսիական զորքերը մտել են քաղաք։ Հունական դիվիզիայի 2-րդ գունդը վայրէջք է կատարել 1919 թվականի մարտի 24-ին Սևաստոպոլում։

1919 թվականի ապրիլին Ուկրաինական Կարմիր բանակի ստորաբաժանումները գրավել են Ղրիմը՝ իր տարածքից (բացառությամբ Կերչի թերակղզու) դուրս մղելով Սպիտակ գվարդիականներին և անգլո-ֆրանսիացի միջամտողներին։ 1919 թվականի ապրիլի 28-29-ը Սիմֆերոպոլում տեղի է ունեցել ՌԿՊ(Բ) Ղրիմի 3-րդ տարածաշրջանային համաժողովը, որը որոշում է ընդունել ՌՍՖՍՀ-ի կազմում Ղրիմի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության ձևավորման մասին։

1919 թվականի մայիսի վերջից Ա. Ի. Դենիկինի զորքերի հարձակման ընթացքում Բելիխը հնարավորություն է ունեցել կրկին գրավել Ղրիմի տարածքը։ 1919 թվականի հունիսի 18-ին Ռուսաստանի հարավի զինված ուժերի դեսանտ է իջեցվել Կոկտեբելի շրջանում՝ Յ.Ա. Սլաշչևի հրամանատարությամբ։ 1919 թվականի հունիսի 23-26-ին Ղրիմի շրջանային կոմիտեն հանրապետության իշխանությունների տարհանում է իրականացրել Խերսոն (Խերսոնի նահանգի գավառական քաղաք) և Մոսկվա։ 1919 թվականի հունիսին Ղրիմը գրավվել է սպիտակ գվարդիական զորքերի կողմից։ Դրանից հետո, մինչև 1920 թվականի նոյեմբերի 12-ը, Ղրիմը գտնվում էր Ռուսաստանի Հարավային կառավարության տիրապետության տակ։ 1920 թվականի հունվար-մարտ ամիսներին 3-րդ բանակային կորպուսի 4 հազար մարտիկներ գեներալ Յ.Ա. Սլաշչևի գլխավորությամբ հաջողությամբ պաշտպանել են Ղրիմը երկու սովետական բանակայինների հարձակումներից, որոնց ընդհանուր թիվը կազմում էր 40 հազար մարտիկ՝ օգտագործելով իրենց հրամանատարի սրամիտ մարտավարությունը։ Փետրվարի 4-ին սպիտակ գվարդիականները 300 մարտիկներով ապստամբել և գրավել են Սիմֆերոպոլը՝ ձերբակալելով կամավորական բանակի մի քանի գեներալների և Տավրիկյան նահանգի նահանգապետին։ Մարտի վերջին սպիտակ գվարդիականների բանակների մնացորդները, հանձնելով Դոնն ու Կուբանը, տարհանվել են Ղրիմ։

Ապրիլի 5-ին Դենիկինը հայտարարել է իր հրաժարականի և իր պաշտոնը գեներալ Վրանգելին փոխանցելու մասին։ Սևաստոպոլում ստեղծվել է Գերագույն Խորհրդի գլխավոր կոմիտեին կից խորհուրդ, որն օգոստոսին ստացել է Ռուսաստանի Հարավային կառավարություն պաշտոնական անվանումը։ Մայիսի 15-ին վրանգելյան նավատորմի արշավանք է տեղի ունեցել Մարիուպոլի վրա, որի ընթացքում գնդակոծվել է քաղաքը և որոշ նավեր տեղափոխվել են Ղրիմ։ Հունիսի 6-ին Սլաշչևի մասերը սկսել են արագ շարժվել դեպի հյուսիս՝ հունիսի 10-ին գրավելով Հյուսիսային Տավրիայի մայրաքաղաքը՝ Մելիտոպոլը։ Հունիսի 24-ին Վրանգելի դեսանտը երկու օրով գրավել է Բերդյանսկը, իսկ հուլիսին կապիտան Կոչետովի դեսանտային խումբը վայրէջք է կատարել Օչակովի մոտ։ Օգոստոսի 3-ին Սպիտակները գրավել են Ալեքսանդրովսկը, բայց հաջորդ օրը ստիպված են եղան լքել քաղաքը։

1920 թվականի նոյեմբերի 12-ին Կարմիր բանակը ճեղքել է պաշտպանությունը Պերեկոպում և ներխուժել Ղրիմ։ Նոյեմբերի 13-ին Ֆ. Կ. Միրոնովի հրամանատարությամբ 2-րդ հեծելազորային բանակը գրավել է Սիմֆերոպոլը։ Վրանգելյան հիմնական զորքերը նավահանգստային քաղաքների միջոցով լքել են թերակղզին։ Գրավված Ղրիմում բոլշևիկները 1920-1921 թվականներին զանգվածային ահաբեկչություն են իրականացրել, որի հետևանքով, տարբեր գնահատականներով, զոհվել է 20-120 հազար մարդ։
աջից|մինի|250x250փքս|Տավրիկյան նահանգի թերակղզու շրջանները 1921 թվականի մայիսին
Քաղաքացիական պատերազմի ավարտին Ղրիմում ապրում էր 720 հազար մարդ։
Պատկեր:Noman_Chelebicihan.jpg|Նոման Չելեբիջիխան (1885-1918), Ղրիմի Ժողովրդական Հանրապետության կառավարության նախագահ, Ղրիմի մուֆթի։ Սպանվել է նավաստիների կողմից 1918 թվականի փետրվարի 23-ին Սևաստոպոլում
Պատկեր:Слуцкий,_Антон_Иосифович_(1884_-1918)_российский_революционер.jpg|Ա. Ի. Սլուցկի (1884-1918), Տավրիդայի Սովետական սոցիալիստական հանրապետության Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի նախագահ: Գնդակահարվել է Ղրիմի թաթար ազգայնականների կողմից 1918 թվականի ապրիլի 24-ին Ալուշտայում
Պատկեր:Evpatoria_red_terror_corpses_at_sea_coast.jpg|Եվպատորիայում «Բարդուղիմեոսյան գիշերների» ժամանակ մահապատժի ենթարկվածների մարմինները, որոնք ափ էին նետվել 1918 թվականի ամռանը
Պատկեր:Крым_25_1918.jpg|25 ռուբլի թղթադրամ, 1918 թվական
Պատկեր:Дмитрий_Ильич_Ульянов.jpg|Դ. Ի. Ուլյանով (1874-1943), Ղրիմի Սովետական սոցիալիստական հանրապետության Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի նախագահ, 1919 թվական
Պատկեր:Yakov_Aleksandrovich_Slashchov.jpg|Գեներալ Յա. Ա. Սլաշչև-Կրիմսկի (1885-1929), Ղրիմի պաշտպանության հերոս, 1920 թվական
Պատկեր:Marka-perekop1940.jpg|Պերեկոպի հարձակումը 1920 թվականի նոյեմբերի 8-9-ը Մ. Վ. Ֆրունզեի զորքերի կողմից: ԽՍՀՄ փոստային նամականիշ՝ Շտուրմի 20-ամյակի կապակցությամբ


## Ղրիմը Ռուսական կայսրության կազմում
### Միացումը Ռուսական կայսրությանը
աջից|մինի|220x220փքս|Ղրիմի ամրոցները, քաղաքները և գյուղերը պատկերող քարտեզ, 18-րդ դարի վերջ
Այնուամենայնիվ, Թուրքիայի կողմից պահպանվող սպառնալիքը (որի համար Ղրիմը հնարավոր հենակետ էր Ռուսաստանի վրա հարձակման դեպքում) ստիպել է հզոր ամրացված գծեր կառուցել երկրի հարավային սահմաններին և շեղել ուժերն ու միջոցները սահմանային նահանգների տնտեսական զարգացումից։ Պոտյոմկինը, որպես այս տարածքների փոխարքա, տեսնելով Ղրիմում քաղաքական իրավիճակի բարդությունն ու անկայունությունը, վերջնական եզրակացության է եկել Ռուսաստանին միանալու անհրաժեշտության մասին, ինչը կավարտեր կայսրության տարածքային ընդլայնումը դեպի հարավ դեպի բնական սահմաններ և կստեղծեր մեկ տնտեսական տարածք՝ Հյուսիսային Սևծովյան տարածք։ Պոտյոմկինը, որպես այս տարածքների նահանգապետ, որոշել է, որ Ղրիմում քաղաքական իրավիճակի բարդությունն ու անկայունությունը պետք է ներառվեն Ռուսաստանի կազմում, ինչը կհանգեցնի կայսրության տարածքային ընդլայնմանը դեպի 1782 թվականի դեկտեմբերին, վերադառնալով Խերսոնից, Պոտյոմկինը հուշագրով դիմել է Եկատերինա Երկրորդին, որում մանրամասն արտահայտել է իր տեսակետը։

Այս ծրագրի իրականացման հիմքը, որը ընկած էր այսպես կոչված Հունական նախագծի հիմքում, որը նախատեսում էր վերականգնել Բյուզանդական կայսրությունը Կոստանդնուպոլսում մայրաքաղաքով և գահի վրա գտնվող ռուսական դրածոով, պատրաստվել էր Պոտեմկինի բոլոր նախորդ աշխատանքով՝ Նովոռոսիայի վերաբնակեցման, ամրոցների կառուցման և տնտեսական զարգացման վերաբերյալ։ 1920-ականների սկզբին Պոտեմկինի կողմից կատարված աշխատանքները, որոնք ուղղված էին բյուզանդական կայսրության վերականգնմանը, հիմք են հանդիսացել Նոր Ռուսական կայսրության վերականգնման համար։ Հենց նրան էր պատկանում թերակղզու Ռուսաստանին միանալու գլխավոր և որոշիչ դերը։

1782 թվականի դեկտեմբերի 14-ին կայսրուհին Պոտյոմկինին ուղարկել է «գաղտնի» գրություն, որում նա հայտարարել է իր կամքը «թերակղզին յուրացնելու» մասին։ 1783 թվականի գարնանը որոշվել է, որ Պոտյոմկինը կմեկնի հարավ և անձամբ կղեկավարի Ղրիմի խանության միացումը Ռուսաստանին։ 1783 թվականի ապրիլի 8-ին (19) կայսրուհի Եկատերինա II-ը ստորագրել է մանիֆեստը «Ղրիմի թերակղզին, Թամանա կղզին և Կուբանի ամբողջ կողմը ռուսական տերության տակ ընդունելու մասին», որի վրա նա աշխատել է Պոտեմկինի հետ միասին։ Այս փաստաթուղթը պետք է գաղտնի պահվեր, քանի դեռ խանության միացումը չէր դարձել կատարված փաստ։ Նույն օրը Պոտյոմկինը գնացել է հարավ, բայց ճանապարհին անսպասելի լուր է ստացել Շահին Գիրեյի խանության հրաժարման մասին։ Դրա պատճառը Շահին Գիրեյի վարած բարեփոխումների և քաղաքականության նկատմամբ հպատակների բացահայտ ատելությունն էր, պետության փաստացի ֆինանսական սնանկությունը, փոխադարձ անվստահությունն ու ռուսական իշխանությունների հետ թյուրիմացությունը։

Հավատալով, որ ամենամեծ դժվարությունները կարող են առաջանալ Կուբանում, Պոտյոմկինը կարգադրել է Ալեքսանդր Սուվորովին և նրա ազգականին՝ Պ.Ս. Պոտյոմկինին զորքերը մղել դեպի աջ ափ՝ Կուբան։ Ստանալով իշխանի հրամանները՝ Սուվորովը գրավել է նախկին Կուբանի գծի ամրապնդման զորքերը։ Պոտեմկինի կողմից նշանակված օրը ՝ հունիսի 28-ին (Եկատերինա Երկրորդի գահին բարձրանալու օրը) միաժամանակ Կովկասյան կորպուսի հրամանատար Պ. Ս. Պոտյոմկինը պետք է հրաման տար Կուբանի վերին հոսանքներում։

Ղրիմի տարածք են մտցվել նաև ռուսական զորքերը գեներալ-լեյտենանտ Կոմս Դե Բալմենի հրամանատարությամբ։ 1783 թվականի հունիսին Ղրիմի խանությունը դադարել է գոյություն ունենալ, բայց նրա վերնախավը (ավելի քան 300 սերունդ) միացել է ռուս ազնվականությանը և մասնակցել նորաստեղծ Տավրիկյան շրջանի տեղական ինքնակառավարմանը։
Պատկեր:Крым._Карта_Ахтиярской(Алхиарской)_гавани_в_1772г_Бурнашев_krym-1798.jpg|Ախթիարի (Ալխիարի) նավահանգստի քարտեզը 1772 թվականին, որտեղ շուտով լինելու էր Սևաստոպոլը
Պատկեր:Потёмкин_и_Шахин_Гирей.jpg|Իշխան Գրիգորի Պոտեմկինը ընդունում է Ղրիմի վերջին Խանի հրաժարումը (1783)
Պատկեր:Пам.медаль_В_память_присоединения_Крыма_и_Тамани_к_России_Абрамсон,Снэк,1783г_ГИ_e1_ab.jpg|Հուշամեդալ Պոտեմկինի փառաբանությամբ՝ ի հիշատակ Ղրիմի և Կուբանի Ռուսաստանին միանալու 1783 թվականին
Պատկեր:Амазонская_рота_втречает_Екатерину_II_в_Крыму.jpg|Ամազոնյան ընկերությունը հանդիպել է Եկատերինա Երկրորդին Ղրիմում (1787)
Պատկեր:Памятная_медаль_по_случаю_путешествия_Екатерины_II_в_Крым_в_1787гГравюра_кон.XIXв_ГИМ_e1.jpg|Հուշամեդալ 1787 թվականին Եկատերինա թագուհու Ղրիմ կատարած ճանապարհորդության կապակցությամբ, փորագրություն
Պատկեր:Kherson-28102009(099).jpg|Գ. Ա. Պոտեմկինի գերեզմանը Խերսոնում
Եկատերինա II-ի հրամանով շտապ միջոցներ են ձեռնարկվել հարավ-արևմտյան ափին Սևծովյան նավատորմի ապագայի համար նավահանգիստ ընտրելու ուղղությամբ։ II աստիճանի կապիտան Ի. Մ. Բերսենևը խորհուրդ է տվել օգտագործել Ախթիար գյուղի մոտ գտնվող ծովախորշը՝ Խերսոնես-Տավրիդսկու ավերակների մոտ։ Եկատերինա Երկրորդը 1784 թվականի փետրվարի 10-ի հրամանագրով հրամայել է այստեղ հիմնել «ռազմական նավահանգիստ ծովակալությամբ, նավաշինարանով, ամրոցով և այն դարձնել ռազմական քաղաք»։ 1784 թվականի սկզբին հիմնադրվել է նավահանգիստ-բերդը, որին Եկատերինա II-ը տվել է Սևաստոպոլ անունը։

Սկզբում իշխան Պոտեմկինը, որը ստացել է «Տավրիկյան» տիտղոսը, ղեկավարում էր ռուսական Ղրիմի կազմակերպումը։
մինի|Ռուսական ջոկատը Սևաստոպոլի արշավանքի ժամանակ (1846)
1787 թվականին կայսրուհի Եկատերինան ուղևորվել է Ղրիմ։ Ռուս-թուրքական հերթական պատերազմի ժամանակ ղրիմաթաթարական միջավայրում սկսվել են անկարգություններ, որոնց պատճառով նրանց բնակության տարածքը զգալիորեն կրճատվել է։

Ղրիմը ակտիվորեն ուսումնասիրվել է ռուս գիտնականների կողմից։

1796 թվականին մարզը մտել է Նովոռոսիյսկի նահանգի կազմի մեջ, իսկ 1802 թվականին կրկին առանձնացվել է որպես անկախ վարչական միավոր։ 19-րդ դարի սկզբին Ղրիմում զարգացել է այգեգործությունը և խաղողագործությունը։ 1812 թվականին Քրիստիան Ստևենը կայսր Ալեքսանդր I-ի հրամանով հիմնադրել է Նիկիտայի բուսաբանական այգին, 1828 թվականին Ն. Ա. Գարթվիսը խաղողի այգի է հիմնել «Մագարաչ» տրակտատի հողերի վրա և կազմակերպել Մագարաչի խաղողագործության և գինեգործության հաստատություն։

Սևծովյան նավատորմի հրամանատարների՝ ծովակալներ Ա.Ս. Գրեյգի (1816-1833) և Մ. Պ. Լազարևի (1834-1851) ղեկավարությամբ աճել է Սևծովյան նավատորմի հիմնական բազան՝ Սևաստոպոլը։ Նավաշինությունը զարգացել է Ախթարայի ծովակալությունում (այժմ՝ Սևաստոպոլի ծովային գործարան), կառուցվում են չոր նավահանգիստներ։ Ղրիմում ռազմական սակրավորների ուժերով ճանապարհներ են կառուցվել։

Սիմֆերոպոլում բացվել է գիմնազիա (1812), Կերչի հնությունների թանգարան (1826), Կերչի շրջանի դպրոց (1829)։ Իշխան Մ. Ս. Վորոնցովի օրոք Յալթան սկսել է վերազինվել, 1837 թվականին այն ստացել է քաղաքի կարգավիճակ, կառուցվել է Վորոնցովի պալատը, իսկ Ղրիմի հարավային ափը վերածվել է արիստոկրատական հանգստի։ 1838 թվականին Յալթան դարձել է Ղրիմի մայրաքաղաքը, իսկ 1839 թվականին՝ Ղրիմի մայրաքաղաքը։
Պատկեր:Ялта_2010_(7).jpg|Նիկիտայի բուսաբանական այգու հիմնադիր Խ. Ստևենի հուշարձանը (1812)
Պատկեր:Церковь_казенной_мужской_гимназии,_Симферополь.jpg|Սիմֆերոպոլի տղամարդկանց գիմնազիա (1812)
Պատկեր:IZ_Church_old.jpeg|Սուրբ Հովհան Ոսկեբերան մայր տաճար (1837), ճարտարապետ Գ. Ի. Տորիչելլի
Պատկեր:Крым._Алупка._Воронцовский_дворец._Львиная_терраса_1910-1913гг_464650_e1sm.jpg|Վորոնցովի պալատը Ալուպկայում (1848), ճարտարապետ Էդվարդ Բլոր
Պատկեր:805_of_'The_Illustrated_History_of_the_War_against_Russia._Plates'_(11046475014).jpg|Լազարյան ծովակալություն (1818-1850), ինժեներ-գնդապետ Դ. Ուփթոնի նախագիծը


### Ղրիմի պատերազմ
1854 թվականի հունիսին անգլո-ֆրանսիական նավատորմը սկսել է գնդակոծել Ղրիմի ռուսական ափամերձ ամրությունները, իսկ սեպտեմբերին Եվպատորիայում սկսվել է դաշնակիցների վայրէջքը (Մեծ Բրիտանիա, Ֆրանսիա, Օսմանյան կայսրություն)։ Շուտով տեղի է ունեցել Ալմայի ճակատամարտը։ Հոկտեմբերին սկսվել է Սևաստոպոլի պաշարումը, որի ընթացքում Կորնիլովը մահացել է Մալախով Կուրգանում։ 1855 թվականի փետրվարին ռուսները անհաջող փորձել են գրոհել Եվպատորիան։ Մայիսին անգլո-ֆրանսիական նավատորմը գրավել է Կերչը։ 1855 թվականի հուլիսին Սևաստոպոլում մահացել է պաշտպանության գլխավոր ոգեշնչողը՝ ծովակալ Նախիմովը։ 1855 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Սևաստոպոլը ընկել է, սակայն պատերազմի ավարտին վերադարձվել է Ռուսաստանին՝ որոշակի զիջումների դիմաց։

### Ղրիմը 19-րդ դարի վերջին - 20-րդ դարի սկզբին
1874 թվականին Սիմֆերոպոլը միացվել է Ալեքսանդրովսկու (ներկայիս Զապորոժիեի) երկաթուղուն։ Ղրիմի առողջարանային կարգավիճակը բարձրացել է այն բանից հետո, երբ Լիվադիայում հայտնվել է լիվադիայի ամառային թագավորական նստավայրը։

Ըստ 1897 թվականի մարդահամարի՝ Ղրիմում ապրում էր 546 700 մարդ։ Նրանցից Ղրիմի թաթարները կազմում էին 35,6 %-ը, ռուսները՝ 33,1 %-ը, գերմանացիները՝ 5,8 %-ը, հրեաները՝ 4,4 %-ը, հույները՝ 3,1 %-ը, հայերը՝ 1,5 %-ը, բուլղարացիները՝ 1,3 %-ը, լեհերը՝ 1,2 %-ը, թուրքերը՝ 0,3 %-ը։

1905 թվականի նոյեմբերին տեղի է ունեցել Սևաստոպոլի ապստամբությունը՝ լեյտենանտ Շմիդտի գլխավորությամբ։

## Ուկրաինայի կազմում
thumb|250px|right

1991 թվականի օգոստոսի 19-ին Արտակարգ դրության պետական կոմիտեի ելույթի ժամանակ ԽՍՀՄ առաջին և վերջին նախագահ Մ.Ս. Գորբաչովը, ով արձակուրդն անցկացնում էր Ղրիմում՝ Ֆորոսի պետական բնակարանում, այնտեղ արգելափակվել էր առանց ՌԴ-ի հետ կապի (բայց մեքենայում արբանյակային հեռախոսով հաղորդակցվելու հնարավորություն ուներ) և տեղաշարժվելու հնարավորության։ Օգոստոսի 21-ին ԱԴՊԿ-ի որոշ անդամներ (Կրյուչկով, Յազով, Կորմորանով և Տիզյակով) Լուկյանովի հետ միասին մեկնել են Ղրիմ՝ Գորբաչովի հետ բանակցելու համար, բայց նա հրաժարվել է ընդունել նրանց։ Մեկ այլ ինքնաթիռով ՌՍՖՍՀ փոխնախագահ Ա. Վ. Ռուցկոյը և վարչապետ Ի. Ս. Սիլաևը մեկնում են Ֆորոս Գորբաչովի մոտ։ Գորբաչովը վերադարձել է Մոսկվա։

Երբ ԱԴՊԿ-ի պարտությունը միանգամայն որոշակի էր դարձել, 1991 թվականի օգոստոսի 24-ին Ուկրաինական ԽՍՀ Գերագույն Խորհուրդը ընդունել է Ուկրաինայի անկախության հռչակման որոշում և ակտ, որը հետագայում հաստատվել է 1991 թվականի դեկտեմբերի 1-ին համաուկրաինական հանրաքվեում, որում, մասնավորապես, ակտին աջակցություն է հայտնել ղրիմցիների քվեարկողների 54 %-ը։

### 1992-1995 թվականների ճգնաժամ
Ղրիմի շուրջ Ուկրաինայի և Ռուսաստանի միջև վեճերը սրվել են, երբ 1992 թվականի մայիսի 5-ին Ղրիմի Գերագույն խորհուրդը հռչակել է Հանրապետության անկախությունը. ընդունվել է «Ղրիմի Հանրապետության պետական անկախության հռչակման մասին» ակտը։ Ղրիմի խորհրդարանի շարժումներին աջակցել են Ռուսաստանում ազգայնական ուժերը; Նույն ամիս Ռուսաստանի խորհրդարանը հռչակագիր է ընդունել 1954 թվականին Ղրիմն Ուկրաինային հանձնելն անօրինական ճանաչելու մասին և առաջարկել բանակցություններ Ղրիմի կարգավիճակի շուրջ։

Ուկրաինան հրաժարվել է բանակցություններից։ Գերագույն ռադան դատապարտել է առաջարկը՝ որպես միջամտություն Ուկրաինայի ներքին գործերին։ Ուկրաինայի կառավարությունը Ղրիմի իշխանություններին համոզել է փոփոխություններ կատարել Սահմանադրության մեջ և չեղարկել հանրաքվեն։ Իրավական հակամարտությունը լուծվել է խաղաղ ճանապարհով՝ ի տարբերություն Ուկրաինայի հարևան Մոլդովայի։

Սակայն Ղրիմի շուրջ շփումները շարունակվել են։ Ռուսաստանում դրա շուրջ հակասություն է առաջացել նախագահի և խորհրդարանի միջև։ 1993 թվականի հուլիսին խորհրդարանն ընդունել է բանաձև, որը հայտարարում էր Սևաստոպոլը Ռուսաստանին պատկանելու մասին։ Ելցինը դատապարտել է բանաձևը՝ ասելով. «մենք չենք կարող պատերազմ սկսել Ուկրաինայի դեմ»։ Ելցինը հանդիպել է Ուկրաինայի նախագահ Կրավչուկի հետ, որտեղ Ուկրաինային առաջարկվել է վաճառել ԽՍՀՄ Սևծովյան նավատորմի իր մի մասը՝ որպես գազի պարտքի դիմաց վճարում՝ գազի մատակարարումն անջատելու սպառնալիքով։

1993 թվականին Ռուսաստանի ընտրություններում կոմունիստների և ազգայնականների հաղթանակը ամրապնդել է անջատողական շարժումները Ղրիմում։ 1994 թվականի հունվարին Յուրի Մեշկովը ընտրվել է Ղրիմի Հանրապետության նախագահ։ Մեշկովը կրկին բարձրացրել է անկախության հարցը և առաջարկել նոր հանրաքվե։

Ղրիմի անջատողականները որոշակի քաղաքական աջակցություն էին ստանում Ռուսաստանից. շատ քաղաքական գործիչներ Ղրիմը անվանում էին ռուսական տարածք, իսկ 1992 թվականի մայիսին ՌԴ Գերագույն Խորհուրդը ՌՍՖՍՀ զինված ուժերի նախագահության որոշումը՝ Ղրիմի մարզը Ուկրաինական ԽՍՀ կազմ հանձնելը, հայտարարել են անօրինականն։ 1993 թվականին Ռուսաստանի Գերագույն Խորհուրդը Սևծովյան նավատորմի բազան՝ Սևաստոպոլը, հռչակել է ռուսական քաղաք։ Ռուսաստանի բարձրագույն իշխանությունների նման գիծը, զուգորդված Ղրիմում ուժեղ անջատողական տրամադրությունների հետ, ռազմական հակամարտության մտավախություններ է առաջացրել։ Կողմերը, սակայն, կարողացել են խուսափել դրանից, և մինչև 1996 թվականը համաձայնել են Ղրիմի որպես Ուկրաինայի մաս կարգավիճակին։

Այն ժամանակվա Ղրիմի անջատողականության ձախողմանը նպաստել են մի քանի գործոններ։ Արտաքին աջակցությունը թեև ամպագոռգոռ էր, բայց ոչ էական. խոսք չէր կարող լինել տեղի անջատողականներին զենք տրամադրելու կամ ռուսական բանակի կողմից ռազմական աջակցություն ցուցաբերելու մասին։ Ռուսաստանի գործադիր իշխանությունը՝ ի դեմս նախագահ Բորիս Ելցինի, չէր ցանկանում հակամարտություն Ուկրաինայի հետ (որի ամբողջականության դեմ ոտնձգությունը կլիներ ԽՍՀՄ համապատասխան միութենական հանրապետությունների տարածքներում հետխորհրդային պետությունների սահմանները ճանաչելու ՌԴ պարտավորությունների խախտում) և բազմիցս հեռու է մնացել «ազգայնական տրամադրված» ռուսական խորհրդարանի որոշումներից՝ ըստ էության զրոյացնելով դրանք։ Ռուսաստանի ղեկավարությունն այն ժամանակ փորձում էր մերձենալ Արևմուտքի հետ և այդ պատճառով արտասահմանում ռուսամետ գործիչների ակտիվությունը դիտարկում էր որպես տհաճ խոչընդոտ, որը կարող էր արևմուտքում վերակենդանացնել Ռուսաստանի «կայսերական չարդարացված հավակնությունների» վերաբերյալ կասկածները։ Բացի այդ, մինչև 1995 թվականը Ռուսաստանի ներսում զինված հակամարտություն կար Չեչնիայում, ինչը չի նպաստել Ղրիմի անջատողականներին օգնելու «ուժերի փոշիացմանը»։

Բացի այդ, Ղրիմի նոր ղեկավարությունը բախվել է ֆինանսական, տնտեսական, կառավարչական բազայի բացակայությանը՝ իրական ինքնավարություն ապահովելու համար, իսկ Ղրիմի քաղաքական ուժերը տուժել են անջատումից։ Ղրիմի նախագահի և խորհրդարանի միջև ծագած հակամարտությունը խոչընդոտում էր Ուկրաինայի կենտրոնական իշխանության դեմ միասնական ճակատով հանդես գալու հնարավորությանը։

Ուկրաինան այդ ժամանակահատվածում հաստատակամություն է ցուցաբերել՝ հրաժարվելով քննարկել երկրի դաշնայնացման առաջարկները (չնայած Ղրիմի ինքնավարությունը՝ պահպանելով Ուկրաինայի ունիտար հիմքը, երբեք չի բացառվել նրա հատուկ կարգավիճակի ապահովման տարբերակներից, ինչը պահպանել է փոխզիջման հնարավորությունը. այս իրավիճակում «Ղրիմի կողմից ձայն ստանալու հնարավորությունը ճնշում էր անջատողական նկրտումները») կամ նրա սահմանների ցանկացած փոփոխության մասին։ Ղրիմի ճգնաժամը լուծվել է Ուկրաինայում գործող ժողովրդավարության պատճառով։ 1994 թվականի ընտրություններում հաղթած Կուչմանին  լայնորեն աջակցել են Ղրիմի ընտրողները և նա ստացել է ձայների 90 %-ը Ղրիմում (92 %-ը Սևաստոպոլում)։ Կուչման՝ Ուկրաինայի արդյունաբերական հարավ-արևելքից եկած ռուսախոս, համոզել է Ղրիմի ռուսներին, որ իրենց լեզվական և մշակութային կարիքները պաշտպանված կլինեն։ Ուկրաինայի կառավարությունը ոչ պաշտոնական համաձայնության է եկել Ղրիմի խորհրդարանի առաջնորդների հետ իշխանության բաժանման շուրջ։ Ղրիմի խորհրդարանը վերացրել է Ղրիմի նախագահի պաշտոնը և համաձայնել է Ղրիմի Սահմանադրությունն ու օրենքները համապատասխանեցնել ուկրաինականին։ Ղրիմի իշխանությունների առջև ծառացած խնդիրների և թերակղզու գործերին Ռուսաստանի չմիջամտելու պայմաններում Ուկրաինան 1995 թվականին չեղյալ է հայտարարել 1992 թվականի Ղրիմի Սահմանադրությունը և վերացրել նախագահի պաշտոնը, ինչպես նաև վերահսկողության տակ է դրել տարածաշրջանային կառավարությունը։ Այս ամենը նեղացրել է այն ինստիտուտների շրջանակը, որոնցից կարող էին օգտվել ռուսամետ ուժերը։

Ճգնաժամը չի սրվել պատերազմում նաև այն պատճառով, որ Ռուսաստանը հրաժարվել է օգտագործել Սևծովյան նավատորմի իր հետևորդներին՝ անջատողականների կողքին միջամտելու համար, ի տարբերություն Մոլդովայում նրա արածի։ Ղրիմի անջատումը կարող էր հող տալ ինքնավար կազմավորումների, մասնավորապես, Թաթարստանի, հենց Ռուսաստանից առանձնացնելու համար, ինչպես նաև բացասաբար է ազդել ԱՄՆ-ի հետ հարաբերությունները բարելավելու Ելցինի փորձերի վրա, ներառյալ Ուկրաինայի վրա ճնշումը միջուկային զենքից հրաժարվելու նպատակով։

Քաղաքագետ Ֆիլիպ Ռիդերի կարծիքով՝ 1994 թվականի իրադարձությունները կարելի է դիտարկել որպես 2014 թվականին Ռուսաստանի կողմից Ղրիմի բռնակցման փորձ՝ բնակչության արագ մոբիլիզացիայի հնարավորությունների մասով։

### 1995-2014 թվականներ
1990-ական թվականների երկրորդ կեսից Ղրիմի իշխանություններում գերակշռում էին անջատողականության դեմ հանդես եկող կուսակցությունները։ Ղրիմի ռուսամետ քաղաքական ուժերը, որոնք թուլացել էին քաղաքական ճգնաժամից, պարտություն են կրել Ղրիմի Գերագույն Խորհրդի 1998 թվականի ընտրություններում։ 1998 թվականի հոկտեմբերի 21-ին Ղրիմի խորհրդարանը ընդունել է նոր սահմանադրություն, որը լիովին համապատասխանում էր Ուկրաինայի Սահմանադրությանը։ Որոշ ժամանակ ռուսամետ կազմակերպությունների գործունեության մեջ բուն քաղաքական բաղադրիչը երկրորդ պլան է մղվել, ընդ որում՝ ավելի կարևոր դեր են սկսել խաղալ ռուսաց լեզվի, կրոնի, մշակույթի, պատմական ինքնագիտակցության, Ռուսաստանի հետ կապերի պահպանման հարցերը։ Միջազգային մակարդակով, 1994 թվականին Բուդապեշտի հուշագրով ամրագրվել է Ուկրաինայի հրաժարումը միջուկային զենքից, որի դիմաց երաշխավոր երկրները, այդ թվում՝ ՌԴ-ն, պարտավորվել էին հարգել Ուկրաինայի տարածքային ամբողջականությունը, 1995 թվականին նավատորմի հարցը սկզբունքորեն լուծվե է այն ռուսական (Սևծովյան նավատորմի) և Ուկրաինայի ռազմածովային ուժերի բաժանման որոշմամբ, ինչպես նաև Ռուսաստանի Դաշնության և Ուկրաինայի միջև Բարեկամության, համագործակցության և գործընկերության մասին պայմանագիրը («Մեծ պայմանագիր»)։ Ճանաչելով միմյանց սահմանների անխախտելիությունը՝ երկրները դրանով իսկ ճանաչել են Ղրիմի նկատմամբ Ուկրաինայի ինքնիշխանությունը։


Պատկեր:1999 Касатонов ИВ.JPG|Ծովակալ Ի. Վ. Կասատոնով, 1991-1992 թվականներին Սևծովյան նավատորմի հրամանատար ռուս-ուկրաինական դիմակայության ժամանակ
Պատկեր:Mustafa Dzhemilev1.jpg|Ջեմիլև, Մուստաֆա Աբդուլջեմիլ, 1991-2013 թվականներին Ղրիմի թաթար ժողովրդի Մեջլիսի նախագահ
Պատկեր:Москаль, Геннадий Геннадиевич 0020 Чуприна Вадим А.jpg|Գ. Գ. Մոսկալ, 1997-2000 թվականներին Ղրիմում Ուկրաինայի ՆԳՆ գլխավոր վարչության պետ, 2006-2007 թվականներին եղել է նախագահի ներկայացուցիչը Ղրիմում
Պատկեր:Куніцин Сергій Володимирович VADIM CHUPRINA.jpg|Ս. Վ. Կունիցին, 1998 վականի մայիս - 2001 թվականի հուլիս։ 2002 թվականի ապրիլ-2005 թվականի ապրիլ ՝ Ղրիմի Նախարարների խորհրդի նախագահ:
Պատկեր:Донузлавская ВЭС 2008.JPG|Դոնուզլավսկի ԲԷՑ-ը Ղրիմում այլընտրանքային էներգետիկայի Ուկրաինական ծրագրի ընթացքում կառուցված 7 քամու և 6 արևային կայաններից մեկն է


ԽՍՀՄ նախկին Սևծովյան նավատորմի ժառանգության բաժանման և դրա հիման վրա Ուկրաինայի ռազմածովային ուժերի և Ռուսաստանի Դաշնության Սևծովյան նավատորմի վերջնական ձևավորման գործընթացը հիմնականում ավարտվել է մինչև 2000 թվականը։ Այդ ժամանակ պաշտոնապես լուծվել է նաև Սևաստոպոլի կարգավիճակի խնդիրը՝ որպես Սև ծովում երկու նավատորմի հիմնական ռազմածովային բազա։

1990-ական թվականները Ղրիմում նշանավորվել են կազմակերպված հանցավորության «ծաղկումով», որը իշխանությունների, տնտեսության մեջ ներթափանցման աստիճանի, հանցագործությունների քանակի և ծանրության առումով Ղրիմին տվել է քրեական շրջանի համբավ։ Ավելի քան 20 տարի այստեղ գործում էին Բաշմակի, Սալեմ ՕՊԳ-ները և տասնյակ փոքր խմբեր։ Ծաղկման տարիներին նրանք վերահսկում էին հարյուրավոր գրոհայիններ։ Մերձդնեստրի և Աբխազիայի հակամարտությունները զենքի հասանելիություն էին ապահովում, դրանք վերահսկվում էին խոշոր ձեռնարկությունների, քաղաքական գործիչների և նույնիսկ կուսակցությունների կողմից (տնտեսական վերածննդի կուսակցություն, Քրիստոնեական լիբերալ-դեմոկրատական կուսակցություն)։ Ամսվա ընթացքում տեղի էին ունենում տասնյակների հասնող սպանություններ։ Պատվիրված սպանությունների զոհ են դարձել Սիրոշթան կուսակցության 19-րդ համագումարի անվան կոլտնտեսության նախագահ (1995), Ղրիմի Նախարարների խորհրդի նախագահի տեղակալ Ալեքսանդր Սաֆոնցևը (1998), բազմաթիվ գործարարներ և պաշտոնյաներ։ 1997 թվականին Ղրիմում Ուկրաինայի ՆԳՆ գլխավոր վարչության պետ է նշանակվել Գ.Գ. Մոսկալը, որը մասամբ տիրապետում էր իրավիճակին, տեղի են ունեցել դատական գործընթացներ։ 2000-ականների վերջին հանցավոր խմբավորումների ողջ մնացած ղեկավարները օրինական բիզնես ունեին։

## Ղրիմի բռնակցումը Ռուսաստանի Դաշնությանը

thumb|right|270px|Ռուս զինվորականն առանց տարբերանշանների զորամասի մոտ, Պերեվալնի, 2014 թվականի մարտի 92014 թվականի սկզբին ուկրաինական Եվրամայդանում բախումների սրման ժամանակ Սևաստոպոլում ռուսական հատուկ ջոկատայինները բերվել էին պատրաստության վիճակի, իսկ Յանուկովիչի փախուստից հետո Պուտինը որոշել էր գրավել Ուկրաինական Ղրիմը, որն այնուհետև բռնակցվել էր Ռուսաստանի կողմից։ Ուկրաինան և ՄԱԿ-ի անդամ մյուս երկրների մեծ մասը չեն ճանաչել Ռուսաստանի կողմից Ղրիմի բռնակցումը՝ շարունակելով թերակղզին դիտարկել որպես Ուկրաինայի մաս։ Առաջին տարիներին ռուսական հասարակության մեջ նկատվում էր Ղրիմի բռնակցմանը հավանություն տալու բարձր աստիճան, որը հայտնի է որպես Ղրիմի կոնսենսուս։
Պատկեր:Аэропорт Симферополь.jpg|Սիմֆերոպոլի օդանավակայանի նոր տերմինալ (2016-2018)
Պատկեր:Balaklava TPP 1.jpg|Բալակլավայի ՋԷԿ-ը 470 ՄՎտ հզորությամբ (2015-2019)
Պատկեր:Крымский мост 21 декабря 2019 года.jpg|Ղրիմյան կամուրջ (2016-2019).
Պատկեր:Трасса Таврида.jpg|«Տավրիդա» դաշնային մայրուղի (2017-2020):
Ռուսաստանի կողմից Ղրիմի բռնակցումից հետո սկսվել է էներգետիկ և տրանսպորտային ենթակառուցվածքային օբյեկտների ակտիվ շինարարությունը։ 2015 թվականին սկսվել է և 2019 թվականին ավարտվել է Սիմֆերոպոլի ՋԷԿ-ի, Բալակլավայի ՋԷԿ-ի (Սևաստոպոլ) շինարարությունը։ Կառուցվել է ավտոմոբիլային երկաթուղային կամուրջ Կերչի նեղուցով (ավտոմոբիլային երթևեկությունը բացվել է 2018 թվականի մայիսի 16-ին)։ 2015-2016 թվականներին շահագործման է հանձնվել Ղրիմի էներգահամակարգը Ռուսաստանի միասնական էներգահամակարգին միացնող էներգահամակարգը։ 2016 թվականի դեկտեմբերին շահագործման է հանձնվել մայրուղային գազատարը, որը Ղրիմը միացրել է Ռուսաստանի գազամատակարարման միասնական համակարգին։ 2017 թվականի մայիսին սկսվել է «Տավրիդա» դաշնային ավտոմոբիլային ճանապարհի շինարարությունը, 2018 թվականի դեկտեմբերին բացվել է նոր ճանապարհի առաջին հատվածը։ 2018 թվականի ապրիլի 16-ին շահագործման է հանձնվել «Սիմֆերոպոլ» օդանավակայանի նոր տերմինալը։

Ուկրաինա Ռուսաստանի լայնածավալ ներխուժման ժամանակ Ղրիմը ռուսական ուժերի կողմից օգտագործվել է որպես ռազմական հենակետ։ Թերակղզու միջով ծովով կամ Կերչի կամրջով մատակարարվում էր Ուկրաինայի հարավային շրջանները գրաված ռուսական զորքերի խմբավորումը։ Ղրիմից ռուսական ավիացիան և Սևծովյան նավատորմը հարվածներ են հասցրել Ուկրաինային։ Իրենց հերթին Ուկրաինայի զինված ուժերը հարվածներ են հասցրել Ղրիմում ռուսական ռազմական օբյեկտներին։

## Ղրիմի բնակչություն

Ղրիմում տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում ապրել են տավրերը և կիմմերները, սկյութներն ու հույները, սարմատներն ու հռոմեացիները, գոթերը, հոները, հայերը, բուլղարները, խազարները, արևելյան սլավոնները, պեչենեգները, պոլովցիները, կարաիմները, կրիմչակները, մոնղոլները, Ղրիմի թաթարները, իտալացիները և թուրքերը։

Ռուսաստանի կողմից Ղրիմի բռնակցումից հետո մարդահամար չի անցկացվել, օգտագործվել են Շահին-Գիրեյի տվյալները, տարածքում գոյություն են ունեցել վեց կայմակամստներ (Բախչիսարայի, Ակմեչետի, Կարասուբազարի, Կոզլովի, Կեֆինսկու և Պերեկոպսկի)։

1784 թվականի ապրիլի 2-ից տարածքը բաժանվում էր գավառների, կային 1400 բնակեցված գյուղեր և 7 քաղաքներ։thumb|left|270px|Ղրիմի բնակիչների ազգային հագուստ|alt=Украинская народная одежда в Крыму. Укрпочта, 20081834 թվականին բոլոր գավառներում, բացի Սևաստոպոլ քաղաքից, թվով գերակշռում էին Ղրիմի թաթարները, սակայն Ղրիմի պատերազմից հետո ուժեղացավ նրանց վերաբնակեցումը Օսմանյան կայսրությունում (մուհաջիրականություն)։

1853 թվականին 43 հազար մարդ ուղղափառ էր, Տավրիկյան նահանգում «հեթանոսների» թվում էին հռոմեական կաթոլիկները, լյութերականները, ռեֆորմատները, հայ կաթոլիկները, հայ գրիգորյանները, մենոնիտները, թալմուդիստ հրեաները, կարաիմները և մուսուլմանները։

19-րդ դարի վերջին, ըստ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարանի, Ղրիմում բնակվում էր 397 239 մարդ։ Բացառությամբ լեռնային շրջանի, Ղրիմը թույլ բնակեցված էր։ Կար 11 քաղաք, 1098 գյուղ, 1400 ֆերմա և գյուղ։ Քաղաքներում կար 148 897 բնակիչ՝ ընդհանուր բնակչության մոտ 37 %-ը։ Բնակչության ազգագրական կազմը բազմազան էր՝ թաթարներ, ուկրաինացիներ, ռուսներ, հայեր, հույներ, կարաիտներ, կրիմչակներ, գերմանացիներ, բուլղարացիներ, չեխեր, էստոնացիներ, հրեաներ, գնչուներ։ Թաթարները կազմում էին բնակչության գերակշռող մասը (մինչև 89 %) լեռնային շրջանում և մոտ կեսը տափաստանային շրջանում։ Տափաստանային թաթարները մոնղոլների անմիջական հետնորդներն են, իսկ Լեռնային թաթարները, դատելով նրանց տեսակից, հարավային ափի բնօրինակ բնակիչների (հույներ, իտալացիներ և այլն) հետնորդներն են, ովքեր ընդունել են իսլամ և նրանց լեզունը թաթարերեն էն։ Այս լեզվով նրանք այնքան թուրքական և կոտրված հունարեն բառեր են մտցրել, որ հաճախ այն անհասկանալի է տափաստանային թաթարների համար։ Ռուսներն ամենից շատ Ֆեոդոսիայի շրջանում են. նրանք կամ գյուղացիներ են, կամ տարբեր եկվորներ, ովքեր ապրում էին հողատերերի հետ որպես տասանորդ։ Գերմանացիներն ու բուլղարացիները բնակություն են հաստատել Ղրիմում 19-րդ դարի սկզբին՝ ստանալով հսկայական և բերրի հողեր; Հետագայում հարուստ գաղութարարները սկսել են հող գնել, հիմնականում Պերեկոպի և Եվպատորիայի նահանգներում։ Չեխերն ու էստոնացիները Ղրիմ են ժամանել 1860-ականներին և գրավել արտագաղթած թաթարների թողած հողերի մի մասը։ Հույները մասամբ մնացել են խանության ժամանակներից, մասամբ հաստատվել են 1779 թվականին։ Հայերը Ղրիմ են եկել դեռևս 6-րդ դարում, 14-րդ դարում Ղրիմում կար մոտ 150,000 հայ, որը կազմում էր թերակղզու բնակչության 35 %-ը, այդ թվում Թեոդոսիայի բնակչության 2/3-ը։ Պոլովցի քրիստոնյաների հետ խառնվելու արդյունքում առաջացած էթնոսին հաջողվել է պահպանել հայ-կիպչակերեն լեզուն և հավատը։ Հրեաներն ու կարաիմները՝ Ղրիմի շատ հին բնակիչները, պահպանել են կրոնը, բայց կորցրել են լեզուն և ընդունել թաթարական տարազն ու ապրելակերպը։ Թաթարացած հրեաները, այսպես կոչված, կրիմչակները, ապրում էին հիմնականում Կարասուբազարում․ կարաիմներն խաների օրոք ապրում էին Չուֆուտ Կալեում (Բախչիսարայի մոտակայքում), այժմ կենտրոնացած են Եվպատորիայում։ Գնչուները մասամբ մնացել են խանության ժամանակներից (նստակյաց), մասամբ վերջերս են տեղափոխվել Լեհաստանից (քոչվորներ)։

## Ղրիմի քաղաքական պատկանելության ժամանակագրություն

DateFormat = yyyy
ImageSize = width:1024 height:auto barincrement:20
PlotArea = left:20 right:20 bottom:20 top:10
Colors =
  id:noir              value:black
  id:canvas            value:rgb(0.97,0.97,0.97)
  id:gris              value:gray(0.75)
  id:gris2             value:gray(0.90)
  id:grilleMajor       value:rgb(0.80,0.80,0.80)
  id:bleuclair         value:rgb(0.56,0.56,0.86)
  id:rouge             value:red
  id:rougeclair        value:rgb(0.86,0.56,0.56)
  id:bleuclair         value:rgb(0.76,0.76,0.96)
  id:grilleMinor       value:rgb(0.86,0.86,0.86)

Period = from:-1200 till:2100
TimeAxis = orientation:horizontal format:yyyy
AlignBars = justify
ScaleMinor = unit:year increment:10 start:-1200 gridcolor:grilleMinor
ScaleMajor = unit:year increment:100 start:-1200 gridcolor:black
BackgroundColors = canvas:canvas bars:canvas
BarData=
  bar:epoque
  barset:evennement

PlotData=

  barset:evennement color:rouge shift:(2,0) width:16

 #at:2010 #blank line
 from:2014 till:2022 text:"Россия" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:1991 till:2022 text:"Украина" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:1921 till:1991 text:"СССР" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:1917 till:1921 text:"Российская республика, РСФСР" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:1783 till:1917 text:"Российская Империя" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:1475 till:1774 text:"Османская империя" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:1441 till:1783 text:"Крымское ханство" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:1266 till:1475 text:"Газария" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:1229 till:1420 text:"Монгольская империя, Золотая Орда" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:1204 till:1461 text:"Трапезундская империя" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:1204 till:1475 text:"Готия (княжество Феодоро)" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:988 till:1094 text:"Тмутаракань" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:960 till:1132 text:"Киевская Русь" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:750 till:960 text:"Хазарский каганат" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:576 till:704 text:"Тюрк.каганаты" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:500 till:1204 text:"Византийская империя" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:395 till:480 text:"Восточная римская империя" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:375 till:469 text:"Гуны" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:257 till:375 text:"Готы" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:-47 till:340 text:"Римская империя" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:-424 till:500 text:"Херсонес Таврический" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:-480 till:500 text:"Боспорское царство" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:-550 till:50 text:"Тавры" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:-650 till:250 text:"Скифы" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300
 from:-1150 till:-650 text:"Киммерийцы" shift:(1,-2) color: gris anchor:from #c.1000-c.1300


## Ղրիմի պատմական քարտեզներ
Ստորև ներկայացված է Ղրիմի պատմական քարտեզների ոչ ամբողջական ցանկը, որոնք պատրաստվել են մինչև 1900 թվականը․
Պատկեր:Petro Vesconte map of Crimea.jpg|1318 թվական
Պատկեր:Abraham and Jehuda Cresques Catalan Atlas. Eastern Europe view from the south.B.jpg|1375 թվական
Պատկեր:Fac-similé manuscrit de la carte de la Mer Noire de l'atlas d'Andrea Biancho de 1436 conservé à la Marciana, ms 4783.jpg|1436 թվական
Պատկեր:Albino de Canepa. The east of 1489 Portolan Chart. From the Black Sea at the top to the Red Sea at the bottom.A.jpg|1489 թվական
Պատկեր:Battista Agnese. Black Sea. HM 25. PORTOLAN ATLAS Italy, ca. 1540.A.jpg|1540 թվական
Պատկեր:Atlas Cosmographicae (Mercator) 035 cropped.JPG|1596 թվական
Պատկեր:1624 ORTELIUS Map BLACK SEA Roman Era Pontus Euxinus.jpg|1624 թվական
Պատկեր:Карта Чёрного моря, 1697 год.jpg|1682 թվական
Պատկեր:1747 Ratelband Map of the Black Sea, Crimea, and Northern Turkey - Geographicus - Crimea-ratelband-1747.jpg|1747 թվական
Պատկեր:Ca. 1775 map of the Sea of Azov.jpg|1775 թվական
Պատկեր:RussianEmpireMap1800-38-NovorossiyskayaProvince.jpg|1800 թվական
Պատկեր:Das Schwarze Meer nebst Kriegschauplatz in der europaïsch u. Asiatisch. Türkei - von F. Handtke - btv1b53102657n.jpg|1878 թվական


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ղրիմի պատմություն
Կատեգորիա:Ուկրաինայի պատմություն
Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատմություն