Էդելվեյս ռազմագործողություն

**Էդելվեյս ռազմագործողություն** (), գերմանական հրամանատարության ռազմական գործողության ծածկագիրը՝ որպես ավելի լայն պլան Բլաուի մաս՝ գրավելու Կովկասը և մասնավորապես՝ Գրոզնիի և Բաքվի նավթարդյունահանող շրջանները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Գործողության պլանը հաստատվել է Հիտլերի կողմից 1942 թվականի հուլիսի 23-ին, գործողությունը տևել է 4 ամիս՝ 1942 թվականի հուլիսի 25-ից մինչև նոյեմբեր։

Հիմնական ուժերը ներառում էին.

*«Ա» բանակային խումբը՝ Վիլհելմ Լիստի հրամանատարությամբ,
*1-ին տանկային բանակ՝ Էվալդ ֆոն Կլայստի հրամանատարությամբ,
*Ռիչարդ Ռուֆի 17-րդ բանակի «Ա» խումբ,
*Ֆելդմարշալ Վոլֆրամ ֆոն Ռիխտհոֆենի 4-րդ օդային նավատորմը,
*Գեներալ Պետրե Դումիտրեսկուի 3-րդ ռումինական բանակի ստորաբաժանումները, ինչպես նաև այլ փոքր միավորներ:
«Ա» խմբի բանակներին արևելքից աջակցում էր Բանակի «Բ» խումբը՝ Ֆեդոր ֆոն Բոկի հրամանատարությամբ և 4-րդ օդային նավատորմի ստորաբաժանումները։

## Նախապատրաստում
Գործողության մեկնարկից առաջ Գերմանիայի ղեկավարությունը ստեղծեց «Ost-Öl» և «Karpaten-Öl» ընկերությունները, որոնց նախատեսվում էր փոխանցել նավթի արդյունահանումը տարածաշրջանի հաջող գրավման դեպքում։ Նրանք 99 տարվա պայմանագիր են ստացել կովկասյան նավթահանքերը շահագործելու համար։ Այս նպատակին հասնելու համար արդյունաբերական օբյեկտներ են մատակարարվել մեծ քանակությամբ խողովակներ, որոնք հետագայում գրավվել և օգտագործվել են ԽՍՀՄ-ում։ Ստեղծվել է հատուկ տնտեսական հանձնաժողով՝ գեներալ-լեյտենանտ Նիդենֆուգի գլխավորությամբ, որից հետո նավթի հանքերի վրա ռումբեր նետելու արգելք է դրվել։

Նավթային արդյունաբերության գրավված օբյեկտները Նիկոլայ Բայբակովի և մարշալ Սեմյոն Բուդյոննիի հրամանատարությամբ խորհրդային զորամասերի գործողություններից պաշտպանելու համար ստեղծվեցին հատուկ գնդեր, որոնք բաղկացած էին Վաֆֆեն ՍՍ-ի զինվորներից և կազակներից:

## Ընթացք
### Գերմանական հաջողություն
Իզյում-Բարվենկովո գործողության մեջ խորհրդային հակահարձակման չեզոքացումից և «Բլաու» գործողության ուժի մեջ մտնելուց հետո թշնամու բանակի «Բ» խումբն արագորեն շտապեց Կովկաս:

1942 թվականի հուլիսի 23-ին Դոնի Ռոստովի անկումից հետո օպերատիվ տարածքները բացվեցին, և Էվալդ ֆոն Կլայստի տանկային ստորաբաժանումները հասան Կովկասյան լեռնաշղթայի լանջերին։ Շրջանցելով Ստավրոպոլի մարզը՝ «Էդելվեյս» դիվիզիայի հրամանատար Լանց Հուբերտը որոշեց առաջ շարժվել Կուբան գետի ավազանի կիրճերով՝ անցնելով Թեբերդա գետի Մարուխ լեռնանցքը և Ուչկուլան ու Կլուխորի լեռնանցքը։ Գերմանական 4-րդ լեռնային դիվիզիայի զորքերը, որոնց կազմում ընդգրկված էին տիրոլցիներ, Սանչարոյով առաջ շարժվեցին Վրաստանի ուղղությամբ։ «Էդելվայս» 1-ին լեռնային հրաձգային դիվիզիայի եզրերը ծածկելու և դեպի Էլբրուս տանող անցումը գրավելու համար ստեղծվել է 150 հոգանոց հատուկ ջոկատ։ Խուրզուկի և Ուլու-Կամի միջոցով հաուպտման Գրոտի ջոկատը գրավեց Խոտյուտաու լեռնանցքը, որը շուտով ստացավ նոր անվանում՝ «Գեներալ Կոնրադ Փասս»։
[մինի|300пкс|[Սվաստիկա, թվագրված 1942 թվականին, Բակսանի կիրճի վերևում գտնվող ժայռերի մեջ]]

Կրասնոդար-Պյատիգորսկ-Մայկոպ ուղղությամբ գործողության մեկնարկային կետը որոշվել է 1942 թվականի օգոստոսի 10-ին, օգոստոսի 16-ին գումարտակը ֆոն Հիրշֆելդի հրամանատարությամբ գրավել է Կոդորի կիրճը։ Օգոստոսի 21-ին Կովկասի ամենաբարձր կետում՝ Էլբրուսում, տեղադրվեցին Երրորդ Ռեյխի վիմպելներ։ Սա նշանակում էր գլխավոր Կովկասյան լեռնաշղթայի նվաճում։ Պաշտպանական փուլն ավարտված էր։

Օգոստոսի 24-ին գերմանացիները վերցրեցին Տեմրյուկը։ Օգոստոսի 31-ին ծանր մարտերից հետո Անապան գրավվեց ռումինական զորքերի կողմից։ Ափով առաջ շարժվող զորքերը հասան Տուապսեի շրջանի սահմաններին, որտեղ հարձակումը կասեցվեց խորհրդային բանակի ցրված զորամասերի մնացորդների և պարտիզանների անհավատալի ջանքերի գնով։

### Պարտիզանական շարժում և կոլաբորացիոնիզմ
Առաջնագծում գործողություններին զուգահեռ, կուսակցական դիմադրությունը և, ավելի փոքր չափով, համագործակցությունը առանցքային դեր խաղացին օպերատիվ իրավիճակում։

**Պարտիզանների գործողությունները**.

***Դիվերսիոն պատերազմ**. 1942 թվականի օգոստոսից ավելի քան 120 պարտիզանական ջոկատներ (ընդհանուր թվով 15-20 հազար մարդ) սիստեմատիկորեն խափանեցին գերմանական հաղորդակցությունները։ Հատկապես արդյունավետ է եղել Արմավիր-Տուապսե և Նևիննոմիսսկ-Պյատիգորսկ երկաթուղիների պայթեցումը, ինչը դժվարացրել է 1-ին տանկային բանակին տեխնիկայի և պաշարների տեղափոխումը։ Նաև պարտիզանական ջոկատները պարբերաբար հարձակումներ էին կատարում (հատկապես գիշերը) գերմանական դիրքերի վրա, ինչը ոչ միայն բացասաբար է ազդել զինվորների բարոյահոգեբանական վիճակի վրա, այլև ստիպել է գերմանական հրամանատարությանը հատկացնել բանակային Ա խմբի ուժերի մինչև 15%-ը թիկունքը պահպանելու համար։
***Վերահսկողություն լեռնանցքների նկատմամբ**. լեռնային ջոկատները (օրինակ՝ «Վրիժառուն» Կարաչայ-Չերքեզիայում) փակել են արահետները Կլուխորի և Մարուխի լեռնանցքների տարածքում՝ խափանելով խորհրդային դիրքերը շրջանցելու փորձերը։
***Նավթի արդյունահանման խափանում**. չնայած Մայկոպի գրավմանը (1942 թվականի օգոստոսի 9-ին), պարտիզանները և ՆԿՎԴ սակրավորները ոչնչացրեցին նավթային հարթակների 94%-ը, ինչը գերմանացիների համար անհնարին դարձրեց դրանց շահագործումը:

**Կոլաբորացիոնիստական ​​կազմավորումներ.**

***Կազակական ստորաբաժանումներ**. Մոտ 8-10 հազար կազակներ (հիմնականում նախկին սպիտակ գվարդիականներ) միացան Վերմախտի առաջին կազակական դիվիզիային և «Կազակական ճամբարին»՝ Կոնոնովի հրամանատարությամբ։ Դրանք օգտագործվում էին թիկունքի օբյեկտները պահպանելու համար, սակայն նրանց մարտունակությունը ցածր էր[5]:
***Տեղական կառավարում**. օկուպացված շրջաններում (Կուբան, Ստավրոպոլ) ստեղծվել են «լեռնային ինքնակառավարումներ», սակայն դրանց ազդեցությունը սահմանափակվել է խոշոր բնակավայրերով։

**Գերմանական հրամանատարության արձագանքը**. Պարտիզանների դեմ պայքարի համար.

*գործարկվել են անվտանգության 444-րդ և 454-րդ ստորաբաժանումները
*իրականացվել են պատժիչ գործողություններ («Շամրոկ», «Էդելվեյս II»)

Այնուամենայնիվ, բարդ տեղանքը և տեղական աջակցությունը հասցրին դրանց արդյունավետությունը նվազագույնի:

### Սևծովյան նավատորմի գործողություններ և գերմանական հակաքայլեր
«Էդելվայս» գործողության ընթացքում ԽՍՀՄ Սևծովյան նավատորմը ակտիվորեն աջակցում էր ցամաքային ուժերին՝ գնդակոծելով գերմանական դիրքերը Նովոռոսիյսկի, Անապայի և Տուապսեի մոտ։ Նավերը (կործանիչներ, հրացանակիրներ) հարձակվել են զորքերի և տեխնիկայի կենտրոնացման վրա, ինչը դժվարացնում է Վերմախտի առաջխաղացումը ափի երկայնքով:

Դրան հակազդելու համար գերմանացիներն օգտագործում էին.

***Ավիացիա** - *Ju 87 «Stuka»* և *Heinkel He 111* ռմբակոծիչները հարձակվել են խորհրդային նավերի վրա։
***Ականադաշտեր** - Ռումինիայի և Գերմանիայի ռազմածովային ուժերը ականապատել են նավահանգիստների մոտեցումները:
***Ափամերձ հրետանին** - 150 մմ հրազեններ են տեղակայվել Թամանի և Կերչի տարածքում:
***Դաշնակիցների գործողություններ**. ռումինական նավատորմը և իտալական տորպեդային նավերը գրոհում էին խորհրդային նավերի վրա:

Չնայած կորուստներին (օրինակ, Խարկովի առաջնորդի մահը 1943 թվականին), խորհրդային նավատորմը պահպանեց ազդեցությունը, օգնեց պահել Մալայա Զեմլյան, կանխեց թշնամու ուժերի մատակարարումը ծովով, ինչպես նաև աջակցեց Նովոռոսիյսկի մոտ նախապատրաստվող հակահարձակմանը:

### Իրավիճակի փոփոխություն
1942 թվականի աշնանը ռազմաճակատում իրավիճակը սկսեց փոխվել։ Գերազանցված հաղորդակցությունների, լեռնային բարդ տեղանքի և խորհրդային ուժերի համառ դիմադրության, ինչպես նաև ռեսուրսների սղության պատճառով (որը գերմանական *OKW*-ն այդ ժամանակ սկսել էր ավելի ու ավելի կենտրոնանալ Ստալինգրադի ուղղությամբ՝ անտեսելով մնացածը), Առանցքի հարձակումը կասեցվեց:

Խորհրդային հրամանատարությունը, տեսնելով հակառակորդի զորքերի հյուծվածությունը, հմտորեն օգտվեց ստեղծված իրավիճակից։

«Ուրան» ռազմագործողության մեկնարկից և Ստալինգրադի մոտ Պաուլուսի 6-րդ բանակի հաջող շրջափակումից հետո խորհրդային հրամանատարությունը լայնածավալ հակահարձակում սկսեց։ Դա ստիպեց գերմանական հրամանատարությանը իր ուժերի մի մասը Կովկասից տեղափոխել Ստալինգրադի ուղղություն, որն էլ ավելի թուլացրեց խմբավորումը հարավում։

1943 թվականի ձմռանը հետագա շրջափակումների սպառնալիքը ստիպեց գերմանական հրամանատարությանը սկսել ուժեր դուրս բերել հարավում, ինչը հետագայում, խորհրդային հակահարձակման զարգացմամբ, վերածվեց ամբողջ հարավ-կենտրոնական խմբի լայնածավալ նահանջի:

1943 թվականի հոկտեմբերին խորհրդային զորքերը ամբողջությամբ մաքրեցին Կովկասը գերմանական զորքերից՝ դրանով իսկ ավարտելով Նովոռոսիյսկ-Թաման գործողությունը։

## Արդյունքներ
Գործողությունն ավարտվեց Գերմանիայի ռազմավարական նպատակների լիակատար ձախողմամբ, որը հետագայում առանցքային դեր խաղաց Ռայխի մի շարք պարտությունների մեջ 1944-1945 թվականներին, որոնք ի վերջո հանգեցրին նրա անվերապահ կապիտուլյացիային: Գերմանական զորքերը չկարողացան տիրանալ Կովկասի օգտակար հանածոների հանքավայրերին, մասնավորապես այն նավթին, որը գերմանացիներն այնքան ցանկանում էին, այդ իսկ պատճառով նրանք ստիպված էին ապավինել սինթետիկ վառելիքին, որն անբավարար էր ռազմաճակատի կարիքների համար, ինչպես նաև մուտք գործել Կասպից ծով:

Վերմախտի կորուստները զգալի էին ինչպես մարդկանց, այնպես էլ տեխնիկայի մեջ: Բացի այդ, պարտությունը ուժեղ ազդեցություն ունեցավ զինվորների բարոյական վիճակի վրա։

ԽՍՀՄ-ի համար Կովկասի պահպանումը մեծ նշանակություն ուներ, քանի որ թույլ էր տալիս նրան մուտք գործել նավթային ռեսուրսներ, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն պատերազմ վարելու համար։ Բաքուն տրամադրել է խորհրդային նավթի մինչև 80%-ը, իսկ Մայկոպն ու Գրոզնին՝ ևս 15%-ը։ Այս շրջանների կորուստը կարող էր կաթվածահար անել խորհրդային տնտեսությունը և բանակը. և նաև այն պատճառով, որ հարավում Գերմանիայի հաջողության դեպքում Թուրքիան և Իսպանիան կարող էին պատերազմի մեջ մտնել Առանցքի կողմից:

Ընդհանուր առմամբ, Գերմանիայի ձախողումն այս գործողության մեջ ելակետ էր և վերջի սկիզբ։

## Տես նաև
*Կովկասի ճակատամարտ (1942—1943)
*Բարբարոսա (ռազմական գործողություն)
*Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ

## Գրականություն
* 
* Nick Michael. *Operation Edelweiss: The most audacious mission of World War Two*.
* Иван Тюленев. *Крах операции «Эдельвейс»*. Орджоникидзе, 1975.
* К.-М. Алиев. *В зоне «Эдельвейса»*. М.-Ставрополь, 2005.

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* «Операция „Эдельвейс“. Последняя тайна.» Документальный фильм. 2012.
* Гусев А. М. «Эльбрус в огне»
* О. Опрышко «На эльбрусском направлении»

Կատեգորիա:Գերմանական ռազմական նախագծեր
Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի ռազմական գործողություններ