King Crimson (խումբ)

**King Crimson** (), անգլիական պրոգրեսիվ ռոք խումբ, ստեղծվել է Լոնդոնում` 1968 թվականին։ Ղեկավարվելով կիթառահար Ռոբերտ Ֆրիպի կողմից` խումբը ներշնչվել է երաժշտության տարբեր ոճերից՝ ներառելով դասական, ջազ, ֆոլկ, ծանր մետալ, գամելան, բլյուզ, ինդուստրիալ, էլեկտրոնային, էքսպերիմենտալ երաժշտության և նյու վեյվի տարրեր։ Խումբը մեծ ազդեցություն է ունեցել 1970-ականների սկզբի պրոգրեսիվ ռոքի շարժման վրա, ներառյալ այնպիսի ժամանակակիցների, ինչպիսիք են՝ «*[[Yes (խումբ)|Yes]]*»-ը և «*[[Genesis (խումբ)|Genesis]]*»-ը, և շարունակում է ներշնչել արվեստագետների նոր սերունդներին՝ տարբեր ժանրերում։ Խումբն արժանացել է մեծ քանակով հետևորդների ուշադրության, հատկապես 21-րդ դարում։

Խումբը հիմնադրվել է Ռոբերտ Ֆրիպի, Մայքլ Ջայլզի, Գրեգ Լեյքի, Իան ՄաքԴոնալդի և Փիթեր Սինֆիլդի կողմից։ Նրանց դեբյուտային ալբոմը՝ «*In the Court of the Crimson King* »(1969), մնում է խմբի ամենաէական առևտրային և ազդեցիկ թողարկումը։ Հաջորդ երկու ալբոմները՝ «*In the Wake of Poseidon»* և «*Lizard»* (երկուսն էլ՝ 1970), ձայնագրվել են խմբի կազմի անկայունության շրջանում, նախքան Ֆրիպի, Սինֆիլդի, Մել Քոլինսի, Բոզ Բարելի և Իան Ուոլեսի հաստատուն կազմը ձայնագրեց «*Islands* ալբոմը՝ 1971 թվականին։ 1972 թվականի կեսերին Ֆրիպը լուծարեց այս կազմը, հավաքեց նոր մասնակիցներ՝ Բիլ Բրուֆորդին (նախկինում «*Yes*»-ից), Ջոն Ուետոնին, Դեյվիդ Քրոսին և Ջեյմի Մյուրին, և փոխեց խմբի երաժշտական մոտեցումը՝ ներշնչվելով եվրոպական ազատ իմպրովիզացիայից և զարգացնելով առավել բարդ կոմպոզիցիաներ։ Խումբը հասավ ստեղծագործական գագաթնակետի, ըստ որոշների՝ «*Larks' Tongues in Aspic»* (1973), «*Starless and Bible Black»* (1974) և «*Red* »(1974) ալբոմներով։ *King Crimson*-ը լուծարվել է 1974 թվականի վերջին։Յոթ տարի անգործության շրջանից հետո *King Crimson*-ը սկսեց գործել 1981 թվականին՝ Ֆրիպի, Բրուֆորդի և նոր անդամների՝ Էդրիան Բիլյուի (նախկինում Ֆրենկ Զապպայի, Դեյվիդ Բոուիի կողակից) և Թոնի Լևինի (արդեն համաշխարհային երաժիշտ և բազմաթիվ հայտնի արտիստների, այդ թվում՝ Ջոն Լենոնի և Փիթեր Գաբրիելի հետ համագործակցող) մասնակցությամբ։ Նոր խումբը ներշնչվել էր աֆրիկյան երաժշտությունից, գամելանից, փոստ փանկից և Նյու Յորքի մինիմալիզմից։ Այս կազմը գործեց երեք տարի՝ թողարկելով երեք ալբոմ՝ «*Discipline»*(1981), «*Beat»* (1982) և «*Three of a Perfect Pair»* (1984)։ Տասնամյա դադարից հետո խումբը վերամիավորվեց 1994 թվականին՝ ավելացնելով Փաթ Մաստելոտոյին և Թրեյ Գանին՝ ստեղծելով վեց հոգուց բաղկացած կազմ, որը Ֆրիպը անվանեց «*Double Duo*»։ Այս կազմով խումբը երեք տարվա ակտիվության նոր շրջափուլ ունեցավ, որի ընթացքում թողարկվեց «*Thrak»* (1995) ալբոմը։ 2000 թվականին Ֆրիպը, Բիլյուն, Մաստելոտոն և Գանը վերամիավորվեցին որպես քառյակ՝ «*The Double Duo*» անվանումով՝ թողարկելով «*The Construkction of Light»* (2000) և «*The Power to Believe»* (2003) ալբոմները։ Հաջորդ դադարից հետո խումբը վերամիավորվեց 2008 թվականին՝ նշելու իրենց՝ 1968 թվականի ստեղծման 40-ամյակը՝ ավելացնելով Գևին Հարիսոնին («*[[Porcupine Tree]]*» խմբից) և Թոնի Լևինին, ով վերադարձավ Գանի փոխարեն։

2009-2012 թվականների նոր դադարից հետո, որի ընթացքում ենթադրվում էր, որ Ֆրիպը թոշակի է անցել, *King Crimson*-ը վերամիավորվեց 2013 թվականին՝ այս անգամ որպես յոթ հոգանոց (և ավելի ուշ՝ ութ հոգանոց) խումբ՝ անսովոր երեք հարվածային գործիքներով, նոր վոկալիստ և երկրորդ կիթառահար Ջակո Ջակսիկի մասնակցությամբ։ Այս կազմով խումբը շրջագայեց 2014-ից 2021 թվականներին։ 2021 թվականին՝ խմբի վերջին համերգից հետո, Ֆրիպը մեկնաբանեց, որ *King Crimson*-ը «հնչյուններից անցավ լռության»։

## Պատմություն
### 1967-1968։ Ջայլս եղբայրներ և Ֆրիպ
1967 թվականի օգոստոսին Ջայլս եղբայրները՝ Մայքլը (թմբկահար) և Փիթերը (վոկալիստ/բասիստ), ովքեր Դորսեթում (Անգլիա) դեռ պատանեկության տարիներից հանդես էին գալիս պրոֆեսիոնալ խմբերում, հայտարարություն տվեցին նոր ձևավորվող խմբի համար «երգող մասնակից» գտնելու նպատակով։ Դորսեթից ևս մեկ երաժիշտ՝ Ռոբերտ Ֆրիպը պատասխանեց հայտարարությանը, և արդյունքում ծնվեց Ջայլս, Ջայլս և Ֆրիպ խումբը։ Երեքն էլ ձայնագրեցին մի քանի յուրօրինակ սինգլներ և ալբոմներ՝ «*The Cheerful Insanity of Giles», «Giles» և «Fripp»*: Նրանք հաջողության շեմին էին և նույնիսկ հայտնվեցին հեռուստատեսությամբ, բայց երբեք չկարողացան կոմերցիոն բեկման հասնել։

Նրանք փորձեցին ընդլայնել իրենց ձայնային դաշտը՝ խմբին միացնելով Իան ՄաքԴոնալդին՝ ստեղնաշարերի և փողային գործիքների համար։ ՄաքԴոնալդը իր հետ բերեց ևս երկու նոր մասնակից՝ իր ընկերուհուն՝ «*Fairport Convention*»-ի նախկին վոկալիստ Ջուդի Դայբլին, ով կարճ ժամանակ անց հեռացավ խմբից՝ նրանց բաժանման պատճառով, և երգերի բառերի հեղինակ, խմբի ուղեկից և արվեստի սիրահար Փիթեր Սինֆիլդին։ Սինֆիլդի հետ համագործակցությունը սկսվեց, երբ ՄաքԴոնալդը նրան հայտնեց իր «*Creation*» խմբի մասին՝ ասելով․ «Փիթեր, պետք է ասեմ՝ քո խումբը հուսահատ է, բայց դու հիանալի խոսքեր ես գրում։ Չե՞ս ուզի միասին մի քանի երգ գրել»։ Ֆրիպը այդ ընթացքում Լոնդոնի «*Marquee*» ակումբում տեսավ «*Clouds*» խումբը, ինչը նրան դրդեց իր ստեղծագործություններում ներգրավել դասական ոճով ներշնչված մեղեդիներ և օգտագործել իմպրովիզացիա՝ նոր գաղափարներ գտնելու համար։

Այլևս չհետաքրքրվելով Փիթեր Ջայլսի փոփ երգերով՝ Ֆրիպը առաջարկեց, որ իր հին ընկեր, կիթառահար և վոկալիստ Գրեգ Լեյքը միանա խմբին՝ փոխարինելով կամ Փիթերին, կամ հենց իրեն։ Փիթեր Ջայլսը հետագայում սա անվանեց Ֆրիպի «խորամանկ քաղաքական քայլերից մեկը»։ Մայքլ Ջայլսի խոսքով՝ իր եղբայրը հիասթափվել էր խմբի հաջողության բացակայությունից և հեռացել էր խմբից՝ նախքան Ֆրիպի կողմից Փիթեր Ջայլսի փոփոխության առաջարկը։

### 1968-1970: Նախնական կազմ և ''«In the Court of the Crimson King»''
King Crimson-ի առաջին կազմը՝ Ֆրիպ, Մայքլ Ջայլս, Գրեգ Լեյք, Իան ՄաքԴոնալդ և Փիթեր Սինֆիլդ, ձևավորվեց 1968 թվականի նոյեմբերի 30-ին, իսկ փորձերը սկսվեցին 1969 թվականի հունվարի 13-ին։ Սինֆիլդը խումբը կոչեց «*King Crimson*»՝ «սթրեսային խուճապի պահին»: Մինչ Ջայլս եղբայրների և Ֆրիպի հետ իր համագործակցությունը, Սինֆիլդն արդեն օգտագործել էր «*Crimson King*» տերմինը՝ իր կոմից գրված երգերից մեկում։ Սինֆիլդը պնդում էր, որ անվանումը չէր նշանակում «դևերի իշխան», այլ «*Crimson King*»-ը կարող էր լինել ցանկացած կառավարիչ, որի կառավարման ժամանակ տեղի էին ունենում «հասարակական խռովություններ» և աշխուժանում էին «աշխարհի մութ ուժերը»: Ֆրիպի խոսքերով՝ *King Crimson* նշանակում է «նպատակային մարդ» և իրեն համարում էր այսպիսին։

Այս սկզբնական փուլում ՄաքԴոնալդն էր հիմնական կոմպոզիտորը, կարևոր ներդրումներ էին ունենում նաև Ֆրիպը և Լեյքը, մինչդեռ Սինֆիլդը մենակ էր գրում երգերի տեքստերը։ Նա նաև նախագծում և ղեկավարում էր խմբի յուրահատուկ բեմային լուսավորությունը, այդ իսկ պատճառով նրա անունը ալբոմի կազմին նշվում է այսպես՝ «բառեր և լուսավորում»: «*The Moody Blues»* խմբից ներշնչված՝ ՄաքԴոնալդն առաջարկեց ձեռք բերել մելոտրոն ստեղնաշարային գործիքը, որը դարձավ King Crimson-ի վաղ շրջանի ձայնային առանցքային բաղադրիչներից մեկը։

Սինֆիլդը այսպես է նկարագրել *Crimson*-ի սկզբնական մոտեցումը. «Եթե մի բան հնչում էր չափազանց հանրամատչելի, ապա մենք այն վերացնում էինք։ Մեր երգերը պետք է լինեին բարդ, պետք է օգտագործեինք ավելի ընդարձակ ակորդներ, անսովոր հնչյուններ։ Եթե ինչ-որ բան շատ պարզ էր հնչում, մենք այն ավելի էինք բարդացնում, նվագում էինք 7/8 կամ 5/8 չափսով՝ մեր վարպետությունը ցույց տալու համար»։

Քինգ Քրիմսոնի առաջին կենդանի համերգը տեղի ունեցավ Լոնդոնի «*Speakeasy*» ակումբում՝ 1969 թվականի ապրիլի 9-ին (մասնակիցների թվում էր նաև «*[[Yes (խումբ)|Yes]]*» խմբի կիթառահար Փիթեր Բենքսը): Նրանց բեկումնային շրջադարձը տեղի ունեցավ 1969 թվականի հուլիսի 5-ին, երբ նրանք ելույթ ունեցան «*[[The Rolling Stones|Rolling Stones]]*» անվճար համերգում` Լոնդոնի Հայդ Պարկում՝ մոտ 500,000 հանդիսատեսի առջև։

Խմբի դեբյուտային ալբոմը՝ «*In the Court of the Crimson King»*, թողարկվեց 1969 թվականի հոկտեմբերին՝ «*Island Records*» լեյբլի հովանավորությամբ։ Ֆրիպը հետագայում այն նկարագրեց որպես «անմիջական հիթ» և «1970 թվականի Նյու Յորքի թթվածնային ալբոմ»: «*[[The Who]]*» խմբի կիթառահար և կոմպոզիտոր Փիթ Թաունսենդը ալբոմը անվանել է «անսովոր գլուխգործոց»։ Ալբոմը ներառում է Սինֆիլդի գոթական բառերը, իսկ դրա հնչողությունը նկարագրվել է որպես «մռայլ ու մետաղային»: Ալբոմի բացման՝ «*21st Century Schizoid Man*» երգը նկարագրվել է որպես «պրոտո-մետալ», և երգի տեքստերը քննադատում են Միացյալ Նահանգների ռազմական ներգրավվածությունը Հարավարևելյան Ասիայում։ Տարբերվելով ժամանակակից բրիտանական և ամերիկյան բլյուզը հարդ ռոքից՝ King Crimson-ը ներկայացրեց ավելի եվրոպական մոտեցում՝ համադրելով հնությունն ու ժամանակակիցությունը։ Խմբի երաժշտությունը ներառում էր հինգ անդամների տարբեր ճաշակները, այդ թվում՝ դասական երաժշտություն, Ջիմի Հենդրիքսի առաջնորդած ռոք, ֆոլկ, ջազ, ռազմական երաժշտություն (ՄաքԴոնալդի բանակային երաժշտական փորձի հիման վրա) և իմպրովիզացիա։

Անգլիայի համերգներից հետո խումբը շրջագայեց ԱՄՆ-ում՝ հանդես գալով տարբեր փոփ և ռոք խմբերի հետ։ Նրանց առաջին համերգը տեղի ունեցավ Վերմոնտի Փլեյնֆիլդ քաղաքի «Goddard» քոլեջում։ Թեև խումբը վայելում էր հաջողություն և արժանանում էր բարձր գնահատանքի՝ ստեղծագործական լարվածությունն արդեն ի հայտ էր գալիս։ Ջայլսը և ՄաքԴոնալդը, ովքեր դժվարանում էին հարմարվել *King* *Crimson*-ի արագ հաջողությանը և համերգային շրջագայությունների իրականությանը, սկսեցին անհանգստանալ իրենց ընտրած երաժշտական ուղղությունից։ Չնայած Ֆրիպը ո՛չ խմբի առաջատար կոմպոզիտորն էր, ո՛չ էլ դեմքը, նա խմբի շարժիչ ուժն ու խոսնակն էր, ով նրանց առաջնորդում էր դեպի ավելի «մռայլ և ինտենսիվ երաժշտական» դաշտեր։ ՄաքԴոնալդն ու Ջայլսը, ովքեր նախընտրում էին ավելի թեթև և ռոմանտիկ ոճ՝ հրաժարական տվեցին ԱՄՆ շրջագայության ավարտից հետո՝ 1970 թվականի հունվարին։ Խմբի միասնականությունը պահպանելու համար Ֆրիպը առաջարկեց ինքնակամ հեռանալ, սակայն ՄաքԴոնալդը հայտարարեց, որ *King Crimson*-ը «ավելի շատ Ֆրիպինն է, քան մյուսներինը», և որ ինքն ու Ջայլսը պետք է հեռանան։ ՄաքԴոնալդը հետագայում խոստովանեց, որ «հավանաբար բավականաչափ հուզականորեն հասուն չէր, որպեսզի դա հաղթահարի» և «անհեռատես որոշում կայացրեց հեռանալ՝ առանց որևէ մեկի հետ խորհրդակցելու»: Խմբի սկզբնական կազմն իր վերջին համերգը տվեց Սան Ֆրանցիսկոյի «*Fillmore West*»-ում՝ 1969 թվականի դեկտեմբերի 14-ին՝ կազմավորվելուց մեկ տարի անց։ Խմբի՝ 1969 թվականի կենդանի ձայնագրությունները թողարկվեցին 1997 թվականին՝ «*Epitaph»* ալբոմում և 2010 թվականին՝ «*In the Court of the Crimson King»* հավաքածուում։

### 1970-1971: «''In the Wake of Poseidon»'' և «''Lizard»''
1970 թվականի ընթացքում King Crimson-ը պայքարում էր կայուն կազմ ձևավորելու և հստակ երաժշտական ուղղություն գտնելու համար։ Այդ ընթացքում Ֆրիպը զարգանում էր որպես երգահան՝ փորձելով նոր ոճեր։ Բացի կիթառից, Ֆրիպը ստանձնեց նաև ստեղնաշարային գործիքների պարտականությունները, իսկ Սինֆիլդն ընդլայնեց իր դերը՝ ներառելով սինթեզատորների կառավարումը։

ՄաքԴոնալդի և Ջայլսի հեռանալուց հետո Գրեգ Լեյքը կասկածներ ուներ խմբի ապագայի վերաբերյալ։ Այդ ժամանակ նա սկսեց քննարկումներ՝ Քիթ Էմերսոնի հետ («*The Nice*» խմբից)՝ նոր խումբ ստեղծելու մասին։ Ֆրիպի և Սինֆիլդի՝ երկրորդ ալբոմի ձայնագրման պլաններին զուգահեռ, խմբի մենեջմենթը Էլթոն Ջոնին առաջարկեց երգել՝ որպես հրավիրյալ երաժիշտ, բայց Ֆրիպը հրաժարվեց այդ գաղափարից՝ լսելով Ջոնի «*Empty Sky»* ալբոմը։ Լեյքը համաձայնեց մնալ խմբում, մինչև Էմերսոնը ավարտեր իր մնացյալ պարտավորությունները «*The Nice*» խմբում։ Լեյքը երգեց «*In the Wake of Poseidon»* ալբոմի բոլոր գլխավոր վոկալները, բացառությամբ «*Cadence and Cascade*» երգի, որի ձայնագրման ժամանակ նա արդեն լքել էր խումբը։ Ֆրիպի դպրոցական հին ընկեր Գորդոն Հասկելը հրավիրվեց՝ այդ երգի վոկալները կատարելու համար։ Ալբոմի ձայնագրման ժամանակ մասնակցեցին նաև Մայքլ և Փիթեր Ջայլս եղբայրները (համապատասխանաբար թմբուկներ և բաս), սաքսոֆոնահար Մել Քոլինսը («*Circus»* խմբից) և ջազ դաշնակահար Քիթ Թիպեթը։

1970 թվականի մայիսին թողարկված «*In the Wake of Poseidon»* ալբոմը հասավ Մեծ Բրիտանիայի չորրորդ հորիզոնականին և ԱՄՆ-ում զբաղեցրեց 31-րդ տեղը։ Այնուամենայնիվ, որոշ քննադատներ դժգոհեցին, որ այն չափազանց նման էր խմբի առաջին ալբոմին։

Ֆրիպն ու Սինֆիլդը շարունակեցին գրել խմբի երրորդ՝ «*Lizard»* ալբոմը։ Ալբոմի ձայնագրմանը մասնակցեցին Հասկելը, Քոլինսը և նոր թմբկահար Էնդի ՄաքՔալոքը։ Սակայն նրանցից ոչ մեկը չուներ ազդեցություն՝ երաժշտական ուղղության վրա։ Ալբոմը ներառում էր նաև հրավիրյալ երաժիշտների, այդ թվում՝ Քիթ Թիպեթին, ինչպես նաև նրա խմբի անդամներ Մարկ Չարիգին (կոռնետ) և Նիք Էվանսին (տրոմբոն)։ Ռոբին Միլլերը  նույնպես մասնակցեց ձայնագրմանը։ «*Yes*» խմբի Ջոն Անդերսոնը երգեց «*Prince Rupert Awakes*» հատվածը, քանի որ Ֆրիպն ու Սինֆիլդը գտնում էին, որ երգը դուրս էր Հասկելի վոկալ հնարավորություններից։ «*Lizard»* ալբոմը թողարկվեց 1970 թվականի դեկտեմբերին՝ զբաղեցնելով 29-րդ տեղը Մեծ Բրիտանիայում և 113-րդ տեղը՝ ԱՄՆ-ում։ Ալբոմն առանձնանում էր ավելի ուժեղ ջազային և կամերային դասական ազդեցություններով։ Այն ներառում էր Սինֆիլդի «ֆանտաստիկ» տեքստերը, ինչպես՝ «*Happy Family*» երգը (The Beatles խմբի փլուզման ալեգորիա) և գլխավոր ստեղծագործությունը, որը նկարագրում էր միջնադարյան/առասպելական ճակատամարտ և դրա արդյունքները։

Ալբոմի ձայնագրման ժամանակ խումբը ներքին տարաձայնություններ ուներ։ Հասկելն ու ՄաքՔալոքը կարծում էին, որ նոր ձայնագրվող երգերը ձանձրալի ու խճճված էին։ Քոլինսը դժգոհ էր իր պարտականությունների բարդությունից, իսկ Ֆրիպն ու Հասկելը՝ Սինֆիլդի տեքստերից։ Հասկելը լքեց խումբը համերգների նախապատրաստության ընթացքում՝ հրաժարվելով երգել ձայնափոխիչների ազդեցությամբ, և ՄաքՔալոքը շուտով հետևեց նրան։ Այս շրջանում խումբը կրկին կանգնած էր վերակազմավորման անհրաժեշտության առջև։

### 1971-1972: «''Islands»''
Նոր թմբկահար Իան Ուոլեսի ընդգրկումից հետո *King Cromoson-*ում սկսվեցին նոր փոփոխություններ։ Ֆրիպն զգալիորեն վերականգնեց իր ոգևորությունը, և Ուոլեսին ու Մել Քոլինսին միանալով՝ սկսեց որոնել նոր վոկալիստներ և բաս կիթառահարներ։ Թեկնածուների շարքում էին Բրայան Ֆերին («*Roxy Music*»-ից) և նույնիսկ խմբի մենեջեր Ջոն Գեյդոնը։ Վերջնականապես վոկալիստի և բաս կիթառահարի տեղն անցավ Ռեյմոնդ Բարելին։ Չնայած նա երբեք բաս չէր նվագել, Ֆրիպը որոշեց ինքնուրույն ուսուցանել նրան՝ գիտենալով նրա նախնական գիտելիքները ակուստիկ կիթառից։ Ուոլեսը նույնպես աջակցեց նրան՝ սովորեցնելով բաս կիթառի ռիթմիկ հատվածները։ Այս կազմով խումբը սկսեց համերգներ անցկացնել 1971 թվականի մայիսից՝ վերադառնալով բեմ՝ 1969-ի դեկտեմբերի իրենց վերջին ելույթից հետո։ Չնայած համերգներին ցուցաբերած դրական արձագանքներին՝ Ֆրիպի և խմբի մնացած անդամների միջև երաժշտական տարբերությունները, ինչպես նաև Քոլինսի, Ուոլեսի և Բարելի ավելի ակտիվ և «վայրի» կենսակերպը, ավելի հեռացրին Ֆրիպին իր գործընկերներից։

1971 թվականին խումբը ձայնագրեց «*Islands»* ալբոմը։ Սինֆիլդը, որը նախընտրում էր մեղմ մոտեցումներ, ոգեշնչվում էր Հոմերոսի ''Ոդիսևսից'', ջազային երաժիշտներից (օրինակ՝ Մայլս Դևիս և Ահմադ Ջամալ), ինչպես նաև Իբիցայի և Ֆորմենտերայի իր արևաշող ճանապարհորդությունից։ Ալբոմը ներառում էր «*Sailor's Tale*» (մելոտրոնով և Ֆրիպից ներշնչված կիթառի սոլոյով), «*Ladies of the Road*» և «*Song of the Gulls»* նվագախմբով միակ ստեղծագործությունը։ Ալբոմի համար հատվածներ ենլ էին Ֆրիպի նախորդ՝ «*Giles, Giles & Fripp*» ալբոմից։ *«Islands»* ալբոմը թողարկվեց 1971 թվականի դեկտեմբերին և զբաղեցրեց 30-րդ տեղը Մեծ Բրիտանիայում և 76-րդ տեղը՝ ԱՄՆ-ում։ Սակայն խումբը ներքին լարվածության մեջվ էր. Բարելը չէր հավանում Սինֆիլդի տեքստերը, և խմբի անդամներից մեկը ալբոմը համարում էր «անիմաստ բան»։ 1971 թվականի ամերիկյան շրջագայությունից հետո Ֆրիպը որոշեց բաժանվել Սինֆիլդից, քանի որ այլևս չէր կարողանում աշխատել նրա հետ։ 1972-ի հունվարին խումբը, մեծ տարաձայնությունների պատճառով, կազմալուծվեց։ Ֆրիպը հրաժարվեց նվագել Քոլինսի ստեղծագործություններից մեկը՝ դա համարելով «անորակ»։

Չնայած խմբի անդամների հարաբերությունների կտրուկ վատթարացմանը, King Crimson-ը կատարեց իր 1972 թվականի ամերիկյան շրջագայության պայմանագրերը՝ նախապես որոշելով կազմալուծվել շրջագայությունից անմիջապես հետո։ Այդ շրջագայության ձայնագրությունները հրապարակվեցին «*Earthbound»* ալբոմում, որն ընդունվեց խառը արձագանքներով։ Այն ներառում էր ֆանկ ոճի տարրեր և վոկալ, բայց հաճախ քննադատվում էր ձայնի ցածր որակի համար։ Ավելի բարձր որակի կենդանի ձայնագրությունները թողարկվեցին ավելի ուշ՝ 2002 թվականին («*Ladies of the Road»*) և 2017 թվականին («*Sailors' Tales* *»(1970–1972)* հավաքածուի շրջանակում)։

1971–1972 կազմի երաժշտական հետաքրքրությունների տարբերությունները խորանում էին. Ուոլեսը, Բարելը և Քոլինսը նախընտրում էին բլյուզի և ֆանկի իմպրովիզացիաներ, մինչդեռ Ֆրիպը ցանկանում էր պահպանել «ճիշտ» երաժշտական ուղղություն։ Չնայած խմբի անդամները պատրաստակամ էին շարունակել համագործակցությունը՝ Ֆրիպը որոշեց հեռանալ և խումբը վերակազմավորել նոր երաժիշտներով՝ հետևելու իր երաժշտական տեսլականին։

### 1972–1975: «''Larks' Tongues in Aspic»'', «''Starless», «Bible Black»'', «''Red»'' և դադար
King Crimson-ի 1972–1975 կազմը արմատապես տարբերվում էր նախորդներից՝ ներառելով նոր անդամներ և առաջարկելով ամբողջովին թարմ երաժշտական մոտեցում։ Նոր կազմի կազմում էին իմպրովիզացիայի հարվածային Ջեյմի Մյուրը, թմբկահար Բիլ Բրուֆորդը (ով հասցրել էր «*Yes*» խումբ իրենց հաջողության գագաթնակետին), բասիստ և վոկալիստ Ջոն Ուեթոնը («*Family*»-ից) և ջութակահար, ստեղնաշարահար ու ֆլեյտահար Դեյվիդ Քրոսը։ Վերջինիս Ֆրիպը հանդիպել էր, երբ հրավիրվել էր Քրոսի ստեղծած «*Waves»* խմբի փորձին։

Երաժշտական կոմպոզիցիաների մեծ մասն իրականացվել է Ֆրիպի և Ուեթոնի համագործակցությամբ։ Նրանք առանձին-առանձին գրում էին երաժշտության հատվածներ և համադրում դրանք՝ ստանալով նոր ստեղծագործություններ։ Սինֆիլդի հեռանալուց հետո խումբը բերեց Ուեթոնի ընկեր Ռիչարդ Պալմեր-Ջեյմսին՝ որպես նոր տեքստագիր։ Ի տարբերություն Սինֆիլդի՝ Պալմեր-Ջեյմսը խմբի պաշտոնական անդամ չէր և ներգրավված չէր ո՛չ գեղարվեստական, ո՛չ տեսողական կամ ձայնային որոշումներում։ Նրա միակ ներդրումը խմբում տեքստերն էին, որոնք նա ուղարկում էր փոստով՝ Գերմանիայում գտնվելիս։ 1972 թվականի հոկտեմբերի 13-ին Ֆրանկֆուրտի «*Zoom Club»*-ում King Crimson-ը վերսկսեց համերգները։ Նրանց նոր երաժշտական ուղղությունը, ինչպես նաև Մյուրքի թատերական բեմական ոճը, մեծ արձագանք ստացան մամուլում։

1973-ի հունվար-փետրվարին խումբը Լոնդոնում ձայնագրեց «*Larks' Tongues in Aspic»* ալբոմը, որը հեռարձակվեց մարտին։ Նոր ձայնը, հատկապես նույնանուն երկու մասանոց ստեղծագործությունը, ընդգծում էր խմբի գործիքային ձայներ։ Երաժշտությունը ներառում էր ժամանակակից դասական երաժշտությունից, իմպրովիզից և նույնիսկ ծանր մետալից։ Ջեյմի Մյուրը յուրահատուկ մոտեցում ուներ հարվածային գործիքների հանդեպ՝ օգտագործելով հարվածային սարքավորումներ, խաղալիքներ, փուչիկներ և նույնիսկ շղթաներ։ Բեմում նա հաճախ կրել է տարօրինակ հագուստ, երբեմն օգտագործել կեղծ արյուն և ցուցադրել անկանխատեսելի շարժումներ՝ ստեղծելով խմբի բեմական պատմության ամենաթատերական պահերը։ Ալբոմը հասավ 20-րդ տեղին Մեծ Բրիտանիայում և 61-րդ տեղին՝ ԱՄՆ-ում։

Հաջորդող շրջագայությունների ընթացքում Ջեյմի Մյուրը հեռացավ խմբից և երաժշտական ոլորտից՝ որոշելով միանալ շոտլանդական բուդդիստական վանքին։ Չնայած խմբի մենեջմենթը հայտարարել էր, որ Մյուրը լքել է խումբը վնասվածքի պատճառով՝ իրական պատճառը նրա որոշումն էր՝ թողնել երաժշտական կյանքը։ Այս կազմը հիմք դրեց King Crimson-ի հետագա ալբոմների՝ «*Starless and Bible Black»* (1974) և «*Red*»(1974), որոնք համարվեցին խմբի կարիերայի գագաթնակետը։
ձախից|մինի|Կինգ Կրյիմզոն՝ 1974 թվականին: Ձախից աջ. Ջոն Վեթթոն, Դևիդ Կրոս, Ռոբերտ Ֆրիպ և Բիլ Բրյուֆորդ:
Մյուիրի հեռանալուց հետո խմբի մնացած անդամները 1974 թվականի հունվարին հավաքվեցին՝ ստեղծելու «*Starless and Bible Black»* ալբոմը, որը թողարկվեց 1974 թվականի մարտին և արժանացավ դրական գնահատականների «*[[Rolling Stone]]»*-ի կողմից: Չնայած ալբոմի մեծ մասը ձայնագրվել էր 1973 թվականի ուշ շրջանի համերգների ընթացքում` ձայնագրությունները խնամքով խմբագրվելէին, որպեսզի ստուդիական ձայնագրության տպավորություն թողնեն։ Միայն «*The Great Deceiver*», «*Lament*» և «*The Night Watch*»-ի երկրորդ հատվածներն ամբողջությամբ ձայնագրված էին ստուդիայում։ Ալբոմը հասավ Մեծ Բրիտանիայում՝ 28-րդ և ԱՄՆ-ում՝ 64-րդ հորիզոնականներին։

Ալբոմի թողարկումից հետո խումբը կրկին բաժանվեց, այս անգամ՝ կատարողական մոտեցումների տարբերությունների պատճառով։  Քրոսը սկսեց հեռանալ թե՛ երաժշտական, թե՛ անձնական առումով, ինչի արդյունքում նա հեռացվեց խմբից՝ 1974 թվականի եվրոպական և ամերիկյան շրջագայությունից հետո։
աջից|մինի|Ֆրիպը ելույթ է ունենում Չիկագոյի Օդիտորիայի թատրոնում՝ 1974 թվականի ապրիլի 25-ին:
1974 թվականի հուլիսին Ֆրիպը, Բրուֆորդը և Վետտոնը սկսեցին «*Red»* ալբոմի ձայնագրությունները։ Մինչ ձայնագրությունների սկիզբը Ֆրիպը, արդեն իսկ հիասթափված երաժշտական ինդուստրիայից, սկսեց հետաքրքրվել անգլիացի միստիկ Ջ. Գ. Բենեթի աշխատություններով և ունեցավ հոգևոր փորձառություն։ Ալբոմի մեծ մասը ստեղծվել էր համերգային իմպրովիզացիաների միջոցով, մինչ Ֆրիպը նահանջում էր և թողնում, Բրուֆորդն ու Վետտոնը ղեկավարում էին ձայնագրական գործընթացը։ Ալբոմում ներառված է նաև մեկ կենդանի ձայնագրություն՝ «*Providence*», որը կատարվել է 1974 թվականի հունիսի 30-ին՝ Դեյվիդ Քրոսի ջութակի մասնակցությամբ։ Ալբոմը թողարկվեց 1974 թվականի հոկտեմբերի 6-ին և Մեծ Բրիտանիայում  հասավ 45-րդ, իսկ ԱՄՆ-ում՝ 66-րդ հորիզոնականներին։ «*AllMusic»*-ը ալբոմը բնութագրեց որպես «տպավորիչ ձեռքբերում» խմբի համար, որը պատրաստվում էր բաժանվել։

*«Red»*-ի թողարկումից երկու ամիս առաջ King Crimson-ի ապագան լուսավոր էր թվում, և նույնիսկ քննարկվում էր հիմնադիր անդամ Յան ՄաքԴոնալդի վերադարձը։ Սակայն Ֆրիպը չէր ցանկանում շարունակել համերգային գործունեությունը՝ զգալով ավելի ու ավելի մեծ օտարում թե՛ խմբի, թե՛ երաժշտական ոլորտից։ Նա նաև հավատում էր, որ աշխարհը 1981 թվականին կտրուկ փոխվելու է, և նա պետք է պատրաստվի այդ փոփոխություններին։ Չնայած խմբի անդամների հանդիպմանմ որտեղ Ֆրիպը հայտնեց խումբը փակելու ցանկության մասին, խումբը պաշտոնապես լուծարվեց միայն 1974 թվականի սեպտեմբերի 25-ին։ Ավելի ուշ Ֆրիպը հայտարարեց, որ *King Crimson*-ը « փակվել է ընդմիշտ»։

Խմբի լուծարումից հետո՝ 1975 թվականի մայիսին, թողարկվեց կենդանի ալբոմ, որը ներառում էր 1974 թվականի հյուսիսամերիկյան շրջագայության ձայնագրությունները։ Ալբոմը որոշ չափով դրական արձագանքներ ստացավ՝ համարվելով «պարտադիր լսելի»՝ երկրպագուների համար։ Սակայն ձայնագրական խնդիրները հանգեցիրին, որ Դեյվիդ Քրոսի ջութակի հատվածները հաճախ անլսելի լինեն, և Ռոքսի Մյուզիք խմբի Էդի Ջոբսոնը հրավիրվեց ստուդիա՝ վիոլայի և ստեղնաշարային գործիքների համար։

1975–1981 թվականների ընթացքում *King Crimson* խումբը ամբողջությամբ չէր գործում։

1972–1974 թվականների ժամանակաշրջանի ավելի շատ կենդանի ձայնագրություններ թողարկվեցին «*The Night Watch»* անունով՝ 1997 թվականին, ինչպես նաև որպես մաս հետևյալ հավաքածուների՝ «*The Great Deceiver»*(1992), «*Larks' Tongues in Aspic» (1972–1973)* (2012), «*The Road to Red* *»(1974)* և «*Starless» (1973–1974)* (երկուսն էլ՝ 2014)։ 1975–1981 թվականների ընթացքում *King Crimson* խումբը ամբողջությամբ չէր գործում։

### 1981-1984: «''Discipline»'', «''Beat»'', «''Three of a Perfect Pair»''
ձախից|մինի|''«Discipline»-ի վերջնական տարբերակը''
1980 թվականի ուշ աշնանը, մի քանի տարի ակտիվ որոնումներով զբաղվելուց և աստիճանաբար երաժշտություն վերադառնալուց հետո (կիթառ նվագելով Դեյվիդ Բոուիի, Փիթեր Գաբրիելի և Դարիլ Հոլի համար, զբաղվելով փորձարարական մենահամերգային կարիերայով և ղեկավարելով նոր ալիքային «*The League of Gentlemen»* գործիքային խումբը), Ռոբերտ Ֆրիպը որոշեց ստեղծել նոր ռոք խումբ, սակայն նրա մտադրությունները չէին վերաբերում *King Crimson*-ը վերսկսելուն։

Ֆրիպը հավաքագրեց թմբկահար Բիլ Բրուֆորդին, իսկ հետո դիմեց վոկալիստ և կիթառահար Էդրիան Բելյուին՝ առաջարկելով համագործակցել։ Սա առաջին անգամն էր, որ Ֆրիպը գիտակցաբար որոշում էր ընդունում մեկ այլ կիթառահարի հետ խմբում աշխատելու մասին, ինչը վկայում էր նրա ցանկությունը՝ ստեղծելու ինչ-որ բան, որը տարբերվում էր իր նախորդ գործերից։ *Talking Heads*-ի հետ շրջագայությունից հետո Բելյուն համաձայնեց միանալ խմբին և ստանձնել նաև խմբի տեքստերի հեղինակությունը։ Բրուֆորդի առաջարկած բաս կիթառահար Ջեֆ Բեռլինը մերժվեց, քանի որ Ֆրիպը կարծում էր, որ նրա երգերը «չափազանց ծանրաբեռնված էին»։ Դրա փոխարեն Նյու Յորքում անցկացվեցին լսումներ. երրորդ օրվա ընթացքում՝ երեք լսումից հետո, Ֆրիպը հեռացավ, բայց մի քանի ժամ անց վերադարձավ Թոնի Լևինի հետ (ով ստացավ գործն անմիջապես՝ «*Red*»-ի միայն մեկ հատված նվագելուց հետո)։

Ֆրիպը հետագայում խոստովանեց, որ եթե իմանար, որ Լևինը (ում հետ նա արդեն աշխատել էր Փիթեր Գաբրիելի խմբում)  հետաքրքրված է, նրան կընտրեր առանց լսումների։ Ֆրիպը նոր քառյակին անվանեց «*Discipline»*, և նրանք մեկնեցին Անգլիա՝ փորձելու և նոր նյութեր գրելու.։ Նրանց կենդանի դեբյուտը տեղի ունեցավ 1981 թվականի ապրիլի 30-ին՝ Բաթի (Սոմերսեթ) «*Moles Club*»-ում։ Նրանք նաև փոքր շրջագայություն անցկացրին, որտեղ աջակցում էր «*The Lounge Lizards»* խումբը։ 1981 թվականի հոկտեմբերին խումբը որոշեց փոխել իր անունը և կրկին դառնալ *King Crimson*։

1981 թվականին *King Crimson*-ը ձայնագրեց «*Discipline*»ալբոմը՝ պրոդյուսեր Ռեթ Դևիսի հետ, ով նախկինում աշխատել էր Բելյուի հետ՝ «*Talking Heads»*-ի «*Remain in Light»*-ում և Ֆրիպի հետ՝ Բրայան Ինոյի «*Another Green World* և *Before and After Science»* ալբոմներում ։ Այս ալբոմում խումբն ունեցավ շատ տարբեր հնչողություն՝ ներառելով նոր ժանրեր, ինչպիսիք են՝ փոստ-պանկը, նոր ալիքը, ֆանկը, մինիմալիզմը, պուանտիլիզմը, համաշխարհային երաժշտությունը և աֆրիկյան հարվածային գործիքները։ «*The New Rolling Stone Album Guide»*-ում ալբոմի հնչողությունը բնութագրվեց որպես «տեխնիկապես ցնցող հրաշք», որը ներառում էր «ռիթմիկ և հարմոնիկ արժանքիներ»։ Ալբոմի գլխավոր երգը՝ «*Discipline»*-ը, նկարագրվեց որպես փոստմինիմալիստական ռոք ստեղծագործություն ։ Ֆրիպի նպատակն էր ստեղծել այնպիսի ռոք հնչողություն, որտեղ զուգակցված կիթառների ռիթմիկ համադրվածությունն ուներ նմանություն ինդոնեզական գամելան ոճի հետ։ Ֆրիպը կենտրոնացավ բարդ արպեջոների վրա, մինչդեռ Բելյուն ստեղծում էր կիթառի այնպիսի հնչյուններ, որոնք հաճախ նմանվում էին կենդանիների ձայների։ Բացի բաս կիթառից, Թոնի Լևինը գործածում էր «*Chapman Stick»*, տասը լար ունեցող հիբրիդ կիթառ և բաս, որը նվագում էր «բացարձակ յուրահատուկ ոճով»։ Խմբի երգերը ավելի կարճ էին *King Crimson*-ի նախորդ ալբոմներից, և մեծապես ձևավորված էին Բելյուի փոփ մտածելակերպով ու երգերի տեքստերի յուրօրինակ մոտեցմամբ։ Չնայած խմբի նախընտրած իմպրովիզացիան այդ ժամանակ խիստ սահմանափակված էր՝ գործիքային մի երգ՝ «*The Sheltering Sky»*-ը, ստեղծվեց խմբային փորձերի ընթացքում։ Իսկ աղմկոտ,կիսաբացականչական «*Indiscipline»*-ը մասամբ գրված և մասամբ իմպրովիզացված ստեղծագործություն էր, որը թույլ տվեց Բրուֆորդին խուսափել ալբոմի մնացած մասի խիստ ռիթմիկ պահանջներից։ 1981 թվականի սեպտեմբերին թողարկված «*Discipline»*-ը հասավ 41-րդ հորիզոնականին Մեծ Բրիտանիայում և 45-րդ տեղին՝ ԱՄՆ-ում։

1982 թվականի հունիսին *King Crimson*-ը շարունակեց «*Discipline»*-ը՝ թողարկելով «*Beat»* ալբոմը, որը դարձավ առաջին ալբոմը, որտեղ խմբի կազմը մնաց նույնը, ինչ նախորդ ալբոմում։ «*Beat»* ալբոմն այն եզակին էր, որտեղ Ֆրիպը չէր մասնակցել բնօրինակ ձայնային միքսին. պրոդյուսերական աշխատանքները կատարեցին Դևիսն ու Բելյուն։ Ալբոմի հիմնական թեման կապված էր *Բիթ սերնդի* (Beat Generation) և նրա գրականության հետ, ինչը արտացոլվում էր երգերի վերնագրերում, օրինակ՝ «*Neal and Jack and Me»* (ոգեշնչված Նիլ Կեսիդիի և Ջեք Քերուակի գրքերից), «*Heartbeat*» (կապված է Քերոլին Կեսիդիի «*Heart Beat: My Life with Jack and Neal»* գրքի հետ), «*The Howler»* (ոգեշնչված Ալեն Գինսբերգի «*Howl»* պոեմով) և «*Waiting Man»* (հղում Ուիլյամ Բերոուզին): Ալբոմը անդրադառնում էր ճանապարհորդական կյանքին, էքզիստենցիալ հարցերին և ռոմանտիզմին։ Չնայած «*Beat»*-ը ավելի մատչելի էր հնչում՝ այն ներառում էր իմպրովիզացված «*Requiem»*, որտեղ օգտագործվել էր «Ֆրիպերտրոնիկս» տեխնիկան՝ ստեղծված Բրայան Ինոյի և Ռոբերտ Ֆրիպի կողմից՝ թեյփ-լուպ համակարգի միջոցով։

Ալբոմի ձայնագրումը լարված էր ընթանում. Բելյուն մեծ սթրես էր ապրում՝ որպես խմբի առաջատար, գլխավոր վոկալիստ և հիմնական երգերի հեղինակ։ Մի անգամ նա վիճեց Ֆրիպի հետ և պահանջեց, որ վերջինս լքի ստուդիան։ «*Beat»*-ը հասավ 39-րդ հորիզոնականին Մեծ Բրիտանիայում և 52-րդին՝ ԱՄՆ-ում։ «*Heartbeat»* երգը թողարկվեց որպես սինգլ, որը զբաղեցրեց 57-րդ հորիզոնականը «*Billboard Mainstream Rock»* աղյուսակում։ Այդ ժամանակ խումբը թողարկեց «*The Noise: Live in Frejus»* վիդեոֆիլմը, որը փաստագրում էր 1982 թվականի օգոստոսի 27-ին Ֆրանսիայի Ֆրեժյուս քաղաքի ամֆիթատրոնում տեղի ունեցած համերգը։ Համերգը համատեղ անցկացվել էր «*Roxy Music»*-ի հետ, որոնց ելույթը նույնպես թողարկվել էր «*The High Road* VHS» տարբերակով։ «*The Noise»-ի* տեսահոլովակը 2004 թվականին վերաթողարկվեց՝ «*Neal and Jack and Me»* DVD-ի կազմում։

1983 թվականին խումբը ձայնագրեց իր հաջորդ ալբոմը՝ «*Three of a Perfect Pair»*, որը թողարկվեց 1984 թվականի մարտին։ Ալբոմի ստեղծման ընթացքում խումբը բախվեց դժվարությունների՝ ինչպես գրելու, այնպես էլ ալբոմի ուղղությունը որոշելու հարցում։ Նրանք որոշեցին ալբոմի առաջին հատվածը անվանել «*Left side*»՝ ներառելով չորսից ավելի «փոփ» երգեր և մեկ գործիքային, իսկ երկրորդ հատվածը՝ «right side», որտեղ տեղ էին գտել փորձարարական ստեղծագործություններ, իմպրովիզացիաներ, որոնք ներշնչված էին ինդուստրիալ երաժշտությունից, ինչպես նաև «*Larks' Tongues in Aspic»* շարքի երրորդ մասը։ Ալբոմի ստեղծման գործընթացում լարվածությունը և անդամների միջև առկա տարաձայնությունները արտացոլվեցին ինչպես երգերի բառերում, այնպես էլ երաժշտությունում՝ դարձնելով այն «նյարդային» ալբոմ.։

2001 թվականին ալբոմի վերամշակված տարբերակը ներառում էր «*Other side*», որը բաղկացած էր ռեմիքսներից, իմպրովիզացիաներից և Լևինի կատակերգական երգից՝ «*The King Crimson Barbershop*։ *Three of a Perfect Pair»*-ը հասավ 30-րդ հորիզոնականին Մեծ Բրիտանիայում և 58-րդ` ԱՄՆ-ում։ Երգերը՝ «*Three of a Perfect Pair»* և «*Sleepless»*, թողարկվեցին որպես սինգլներ։ «*Three of a Perfect Pair»* շրջագայության վիդեոն՝ «*Three of a Perfect Pair: Live in Japan»*, թողարկվեց 1984 թվականին և հետագայում ներառվեց «*Neal and Jack and Me»* *[[DVD]]*-ում։ Շրջագայության վերջին համերգը՝ Կանադայի Մոնրեալ քաղաքի «*Spectrum»* համերգասրահում` 1984 թվականի հուլիսի 11-ին, ձայնագրվեց և թողարկվեց 1998 թվականին՝ «*Absent Lovers: Live in Montreal»* անվանումով։ 2016 թվականին 1980-ականների խմբի կենդանի ձայնագրությունները տեղ գտան «*On (and off)», «The Road» (1981-1984)* հավաքածուի կազմում։ Չնայած ներքին կոնֆլիկտներին` երաժիշտները մնացին բեմում։

1984 թվականի շրջագայությունից հետո Ֆրիպը երկրորդ անգամ լուծարեց *King Crimson*-ը՝ ճիշտ տասը տարի անց նախորդ խմբի լուծարումից։ Բրուֆորդն ու Բելյուն որոշակի դժգոհություն արտահայտեցին այս որոշման վերաբերյալ. Բելյուն հիշում էր, որ առաջին անգամ խմբի բաժանման մասին իմացել էր, երբ կարդացել էր դրա մասին «*Musician»* ամսագրում։

### 1994-1999: «''The Double Trio''», «''Vrooom»'', «''THRAK» և'' «''the ProjeKcts''»
1991 թվականի ամռանը Բելյուն հանդիպեց Ֆրիպի հետ Անգլիայում՝ հայտնելով իր ցանկությունը՝ վերսկսել *King Crimson*-ը։ Մի տարի անց Ֆրիպը ստեղծեց իր «*Discipline Global Mobile* (DGM)»՝ պրոդյուսեր Դևիդ Սինգլտոնի հետ։ Այնուհետև, «*DGM*»-ն դարձավ Ֆրիպի աշխատանքների հիմնական հարթակը, որտեղ մեծ ալբոմները տարածվում էին ավելի մեծ երաժշտական ընկերությունների (նախապես «*Virgin Records»*) միջոցով, իսկ փոքր թողարկումները մշտապես արտադրվում էին «*DGM*»-ի կողմից։ Սա Ֆրիպին և նրա գործընկերներին տվեց ավելի մեծ ստեղծագործական ազատություն և ավելի շատ վերահսկողություն իրենց աշխատանքների վրա։

1991 թվականի վերջին Ֆրիպը խնդրեց նախկին «*Japan»* խմբի երգիչ Դևիդ Սիլվյանին միանալ նոր *King Crimson* խմբին, սակայն Սիլվյանը մերժեց առաջարկը, չնայած նրանք համագործակցեցին որպես «*Sylvian/Fripp»*։ 1993 թվականի հունիսին Ֆրիպը սկսեց հավաքել խմբի ավելի մեծ կազմ, որի անդամներ էին Բելյուն և Լևինը` 1980-ական թվականների քառյակից նվագող Թրեյ Գանը (Ֆրիպի «*Guitar Craft»* դասընթացից) և դաշնակահար Ջերի Մարոտտան, ում հետ Ֆրիպը նվագել էր Պիտեր Գեբրիելի հետ։ «*Sylvian/Fripp»*-ի վերջին համերգներից հետո` 1993 թվականին, որոնց Մարոտտան չէր մասնակցում, Ֆրիպը որոշեց խնդրել ուղևորության համար դաշնակահար Պատ Մաստելոտոյին՝ նախկինում «*Mr. Mister»* խմբից՝ փոխարինելու Մարոտտային։ Բրուֆորդը դարձավ վերջին անդամը 1980-ական թվականների խմբից, որ վերադարձավ։ Ֆրիպը բացատրեց, որ նա ցանկություն ուներ «*Double Trio*»-ի։

Վուդստոկում անցկացված վարժությունների հետևանքով, խումբը թողարկեց «*Vrooom»* ալբոմը 1994 թվականի հոկտեմբերին։ Այս ալբոմը ցույց տվեց նոր *King Crimson* ձայնը, որը համատեղում էր 1980-ական թվականների կիթառները։  Բոլոր երգերը սկսվել կամ ավարտվել էին Բելյուի կողմից, որոնք ներառում էին ավելի ուժեղ 1960-ականների փոփ երաժշտության տարրեր, հատկապես բիթլզան ազդեցությունը։ Բրուֆորդը խմբին բնութագրում էր այսպես․ «ստվերներ՝ ստերեոիդների վրա»։ Ինչպես նախկինում, այստեղ էլ նոր տեխնոլոգիաներ էին օգտագործվում, այդ թվում «*MIDI*» (բազմիցս օգտագործվել է որպես էֆեկտների ֆիլտր՝ Բելյույի և Գաննի կողմից, իսկ Ֆրիպը օգտագործել էր իր «*Frippertronics»*-ը և բազմաֆունկցիոնալ «*Warr*» կիթառը, որով Գանը փոխարինեց իր «*Stick*»-ը՝ 1995 թվականին։ *King Crimson*-ը սկսեց համերգային շրջագայություն՝ «*Vrooom»* ալբոմի շուրջ՝ 1994 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Բուենոս Այրեսում, Արգենտինայում։ Այս համերգներից որոշ հատվածներ թողարկվեցին 1995 թվականին՝ երկկողմանի կենդանի CD հավաքածուում՝ «*B'Boom: Live in Argentina»*։

1994 թվականի հոկտեմբեր և դեկտեմբեր ամիսներին *King Crimson*-ը հրատարակեց իրենց վեցերորդ ստուդիական ալբոմը՝ «*THRAK»*-ը։ Այն կազմված էր հիմնականում «*Vrooom»* ալբոմից վերամշակված երգերից, ինչպես նաև նոր երգերից։ Ալբոմը «*Q»* ամսագրում բնութագրվել է որպես «ջազային-ռոք կառուցվածքներ, որոնք բնութագրվում են աղմկոտ, հրաշալի կիթառային ձայներով» և «աթլետիկ, միշտ հնարամիտ ռիթմային որակներով», ինչպես նաև 1990-ական թվականների կեսի այլընտրանքային ռոքին համապատասխանող ձայնով։ Խմբի ջանքերը կարելի էր  տեսնել մի շարք բարդ երգերում, ինչպես օրինակ՝  «*Dinosaur*» և «*Sex Sleep Eat Drink Dream*», ավելի ուղիղ բալլադ «*One Time*»-ում, ինչպես նաև «*Radio I*» և «*Radio II*»-ում՝ Ֆրիպի «*Soundscapes»* գործիքային կատարումներով։

*King Crimson*-ը շարունակեց շրջագայություններ՝ 1995 և 1996 թվականներին։ 1995 թվականի հոկտեմբեր և նոյեմբեր ամիսներին անցկացված համերգները ձայնագրվեցին և թողարկվեցին կենդանի ալբոմում՝ «*THRaKaTTaK*»՝ 1996 թվականի մայիսին, որը բաղկացած մեկ ժամ շարունակվող  երաժշտությունից՝ ներառելով տարբեր հատվածներ «*THRAK»* շրջագայության ժամանակ ԱՄՆ-ում և Ճապոնիայում կատարված ելույթներից, որը դասակարգել էր Ֆրիպի գործընկեր,ինժեներ Դևիդ Սինգլտոնը։ Այս շրջանի  կենդանի ձայնագրությունը ավելի ուշ դարձավ երկու *[[CD]]*-ների թողարկում՝ «*Vrooom Vrooom»* (2001), իսկ ամբողջ 1995 թվականի համերգը թողարկվեց «*[[VHS]]*» ձեւաչափով՝ 1996 թվականին և կրկին թողարկվեց «*[[DVD]]*»-ով 1999 թվականին՝ «*Déjà Vrooom»*։ Այս «*Double Trio»*-ն ավելին հասավ ճանաչելիության «*THRAK»* *(1994–1997)* հավաքածուով 2015 թվականին։

1997 թվականի մայիսին Նեշվիլում սկսվեցին երգերի կարտարումների փորձերը։ Ֆրիպը դժգոհ էր խմբի կողմից ստեղծվող նոր երաժշտության որակից։ Երկարատև լարվածությունն ու տարաձայնությունները Բրուֆորդի հետ հանգեցրին նրան, որ վերջինս որոշեց հեռանալ *King Crimson*-ից միանգամից։ Լարված մթնոլորտն ու աշխատող երաժշտական գործիքների բացակայությունը գրեթե կարող էին կոտրել խմբի գոյությունը։ Եվ այդպիսով խմբի վեց անդամները որոշեցին աշխատել չորս փոքր խմբերում, որոնք հայտնի էին որպես «*ProjeKcts*»։ Սա թույլ տվեց խմբին զարգացնել գաղապարներ և նոր ուղղություն գտնել՝ առանց վեց երաժիշտներին միասին հավաքելու դժվարության (և ծախսերի)։ 1997-1999 թվականներին առաջին չորս «*ProjeKcts»*-ները հանդես եկան ԱՄՆ-ում և Մեծ Բրիտանիայում, և թողարկեցին ձայնագրություններ, որոնք ցույց տվեցին բարձր մակարդակի իմպրովիզացիա՝ ջազի և տեխնոյի ազդեցություններով։ Այս աշխատանքները երաժշտական քննադատ Ջ. Դ. Կոնսիդինի կողմից նկարագրվել են որպես «հաճախ զարմանալի, բայց միաժամանակ առանց մելոդիաների»։ Բրուֆորդը, ով «*ProjeKct One»*-ի հետ 1997 թվականի դեկտեմբերի 4 համերգից հետո թողեց *King Crimson*-ը՝ վերսկսելու իր սեփական ջազային խումբը՝ «*Earthworks»*-ը, հեռացավ խմբից։

### 1999-2003: «''The Double Duo''», «''The Construkction of Light» և'' «''The Power to Believe»''
1999 թվականին *King Crimson*-ը կրկին հավաքվեց։ Թոնի Լևինը զբաղված էր երաժշտական աշխատանքներով և որոշեց դադար վերցնել՝ խմբից հեռանալով։ Այսպիսով մնացած անդամները (Ֆրիպ, Բելյու, Գան և Մաստելոտտո) ստեղծեցին «*Double Duo*» խմբի ձևաչափը՝ աշխատելու և ձայնագրելու «*The Construkction of Light»*-ը՝ Բելյուի նկարչության ստուդիոյում և կայարանին մոտ գտնվող ավտոգարաժում, Նեշվիլում ։ Ֆրիպը ներշնչվել էր «*[[Tool (խումբ)|Tool]]»*-ի «*Undertow»* ալբոմից՝ «*The Construktion of Light»* երգերի գրման գործընթացից։ Ալբոմը թողարկվեց 2000 թվականի մայիսին և հասավ Անգլիայի հիթ շքերթներում՝ 129-րդ հորիզոնականին։ Այն հիմնականում մետալ հնչեղություն ուներ։ Երաժշտությունը ներառում էր էլեկտրոնային ձայներ, էլեկտրական թմբուկներ, բաս, և կիթառ։ Ընդհանուր առմամբ, երգերը խիտ ու բարդ էին։ Ալբոմում կա նաև «*Larks' Tongues in Aspic»* -ի չորրորդ մասը։ Այն սպասված դրական արձագանքների չարժանացավ՝ նոր գաղափարներ չներառելու համար։

*King Crimson*-ը անցավ շրջագայություունների՝ աջակցելու երկու ալբոմներին՝ ներառելով երկկողմանի համերգներ «*[[Tool (խումբ)|Tool]]»*-ի հետ։ Շրջագայությունը ներկայացվել է կենդանի ալբոմում՝ «*Heavy ConstruKction»՝* 2000 թվականին և «*Heaven & Earth»՝* (1997–2008) հավաքածուում՝ 2019 թվականին։ «*[[Լեդ Զեփելին|Led Zeppelin]]»* խմբի բասիստ Ջոն Պոլ Ջոունսն ու իր խումբը աջակցել են *Crimson*-ի համերգների մի մասին։

2001 թվականի նոյեմբերի 9-ին *King Crimson*-ը թողարկեց սահմանափակ հրատարակությամբ կենդանի ալբոմներ՝ *Level Five»*, որն ունի երեք նոր ստեղծագործություններ՝ «*Dangerous Curves*», «*Level Five*» և «*Virtuous Circle*», ինչպես նաև «*The Construkction of Light»* և «*ProjeKct*»-ի «*The Deception of the Thrush*» տարբերակներ։ Երկրորդ ալբոմը թողարկվեց 2002 թվականի հոկտեմբերին՝ «*Happy with What You Have to Be Happy With»* անվանմամբ։ Այն ուներ 11 երգեր (ներառյալ «*Larks' Tongues in Aspic», «Part IV»-ի* կենդանի տարբերակը)։ Երգերի կեսը Բելյուի վերամշակված ձայնագրություններն էին, իսկ մյուսները տարբերակներ էին ծանր մետալ և բլյուզ ժանրերում։
մինի|Խումբը ելույթ է ունենում 2003 թվականին: Ձախից աջ. Թրեյ Գանն, Ադրիան Բելյու, և Ռոբերտ Ֆրիպ
2003 թվականի մարտին *King Crimson*-ը թողարկեց իր տասներորդ ալբոմը՝ «*The Power to Believe»*։ Ֆրիպպը այն բնութագրեց որպես «Երեք տարի շարունակ *Crimson*-ի հաջողության արդյունք։ Ալբոմը ներառել էր վերամշակված և վերանվանված տարբերակներ «*Deception of the Thrush*»(որը դարձավ «*The Power to Believe III*») երգից, ինչպես նաև նախորդ երկու ալբոմներից, նաև Ֆրիպի «*Soundscape*»-ի հատվածը՝ հավելված գործիքներով և վոկալներով։ «*The Power to Believe»*-ը հասավ 162-րդ տեղը Միացյալ Թագավորությունում և 150-րդ տեղը՝ ԱՄՆ-ում։ *King Crimson*-ը 2003 թվականին շրջագայեց՝ ալբոմը ճանաչելի դարձնելու համար, իսկ դրա ելույթներից մեկը օգտագործվեց «*EleKtrik: Live in Japan»* ալբոմում։ 2003 թվականին թողարկվեց նաև «*Eyes Wide Open»-ը՝* «*[[DVD]]*» տարբերակով, որտեղ ներառված էին «*Live at the Shepherds Bush Empire»* (Լոնդոն, 2000 թվականի հուլիսի 3) և «*Live in Japan»* (Տոկիո, 2003 թվականի ապրիլի 16) ելույթները։

2003 թվականի նոյեմբերին Գանը լքեց խումբը՝ գործելով մեիայնակ նախագծերի վրա, և նրան փոխարինեց վերադառնալու Լևինը։ Խումբը 2004 թվականի սկզբին վերամիավորվեց՝ փորձերի համար, սակայն ոչինչ չզարգացավ դրանց արդյունքում։ Նրանք նորից դադար տվեցին։ Այդ պահին Ֆրիպպը հրապարակային կերպով աշխատում էր երաժշտական ոլորտում՝ հաճախ նշելով երաժիշտների կյանքում եղած ոչ հաճելի կողմերը։

2006 թվականի սեպտեմբերի 21-ին *King Crimson-ի նախկին*  անդամ Բուրելը մահացավ սրտի կաթվածից, իսկ մյուս նախկին անդամ Իան Ուոլեսը մահացավ 2007 թվականի փետրվարի 22-ին՝ քաղցկեղից։

### 2008: 40-րդ ամյակին նվիրված շրջագայություն և երրորդ դադար
2007 թվականին հայտարարվեց նոր *King Crimson* կազմ, որտեղ ընդգրկված էին Ֆրիպպը, Բելյուն, Լևինը, Մաստելոտտոն և նոր երկրորդ բեմադրող՝ Գևին Հարիսոնը։ 2008 թվականի օգոստոսին՝ փորձերի ավարտից հետո, ավարտեցին խմբի 40-ամյակի տուրը։ Կոմպոզիցիաներում նոր նյութ չկար, փոխարենը ներկայացվեցին գոյություն ունեցող «*Discipline*», «*Double Trio*», «*Double Duo*» ալբոմներից։ Նոր ելույթներ պլանավորված էին 2009 թվականին, սակայն դրանք չեղարկվեցին Բելյուի պատճառով։

40-ամյակի տուրից հետո *King Crimson*-ը նոր դադար վերցրեց։ Բելյուն շարունակեց քարոզներ՝ խմբի վերաբացման մասին և Ֆրիպպի հետ մի քանի անգամ քննարկեց այն 2009 և 2010 թվականներին, բայց առաջակը մերժվում էր՝ հետևյալ պարզաբանությամբ․ «Բոլորովին անիմաստ կլիներ փորձել վերարտադրել նույնը, մի առաքելություն, որը կարծում եմ դատապարտված է անհաջողության»։

2012 թվականի օգոստոսին Ֆրիպը հայտարարեց իր թոշակի անցումը երաժշտական ոլորտից՝ թողնելով *King Crimson*-ի ապագան անորոշ։
մինի|Բելյու, 2006 թիվ

### 2014–2021: «''The Seven-Headed Beast''» և «''Three Over Five''»
Ֆրիպի թոշակի անցնելու հայտարարությունից առաջ «*Jakszyk, Fripp and Collins*» անունով մի խումբ էր հիմնվել, որը թողարկել էր «*A Scarcity of Miracles»* ալբոմը՝ 2011 թվականին։ Խումբը կազմված էր կիթառահար և երգիչ Յակո Ջաքսիկից (ով նախկինում կատարել էր *King Crimson*-ի երգերից՝ «*21st Century Schizoid*» խմբի հետ), Ֆրիպից և *Crimson*-ի  նախկին սաքսոֆոնահար Մել Քոլինսից՝ որպես հիմնական կատարողներ/կազմողներ, բասը նվագում էր Թոնի Լևինը, իսկ հարվածային գործիքները՝ Գևին Հարիսոնը։ Մի ժամանակ Ֆրիպը խմբին անվանեց «*P7*»(*ProjeKct Seven*)։ Այս «*ProjeKct*»-ը հիմնված էր  օրգինալ երգերի վրա՝ որոնք ստեղծվել էին իմպրովիզաիաներից։

2013 թվականի սեպտեմբերին Ֆրիպը հայտարարեց *King Crimson*-ի վերադարձի մասին՝ շատ տարբեր վերակազմավորմամբ, քան նախկինում՝ յոթ մասնակիցներո( չորս անգլիացիներ և երեք ամերիկացիներ): Նա նշեց մի քանի պատճառներ, որոնք հանգեցրին վերադառնալուն, սկսած գործնականից մինչև առևտրային․ «Ես չափազանց երջանիկ էի)։  Նոր կազմը ներառում էր նախորդ կազմից անդամներ (Ֆրիպպ, Լևին, Հարիսոն և Մաստելոտտո), ինչպես նաև «*Scarcity of Miracles»* նախագծից (Ջաքսիկ և Քոլինս), և «Guitar Craft alumnus»-ից, նաև նախկին «*R.E.M./Ministry*»-ի անդամ Բիլ Ռիֆլինը՝ որպես յոթերորդ անդամ։ Ադրիան Բելյուն չհրավիրվեց մասնակցելու, ուստի ավարտվեց նրա 32 տարվա համագործակցությունը *King Crimson*-ի հետ։ Ջաքսիկը զբաղեցրեց նրա տեղը՝  որպես երգիչ և երկրորդ կիթառահար։ Այս կազմը ընդունեց «*the Seven-Headed Beast*» մականունը։

Այսպիսի շոշափելի փոփոխությունների հետ մեկտեղ King Crimson-ը ոչ մի ծրագիր չուներ՝ ստուդիայում ձայնագրելու հետ կապված, փոխարենը կենտրոնանում էր հին նյութերի «պահպանման »վրա։ Այս մոտեցումը հիմնականում շարունակվեց խմբի գործունեության ընթացքում։ 2014 թվականին, և առաջին անգամ 1974-ից հետո, խմբի ռեպերտուարն ընդգրկում էր երգեր՝ «*In the Court of the Crimson King»,* «*Larks' Tongues in Aspic»* ալբոմներից, ինչպես նաև երգեր «*Red»* ալբոմից։ Ադրիան Բելյուի շրջանի երգեր չներառվեցին համերգների ծրագրում, սակայն այդ շրջանից որոշ գործիքային երգեր կատարվեցին (ներառյալ «*THRAK*»-ից և «*The Power to Believe»*-ից գործիքային հատվածներ)։ «*A Scarcity of Miracles»*-ից որոշ նյութեր նույնպես ներառվեցին խմբի ռեպերտուար։

Փորձերից հետո *King Crimson*-ը շրջագայեց Հյուսիսային Ամերիկայում՝ սեպտեմբերի 9-ից մինչև հոկտեմբերի 6-ը։ Լոս Անջելեսի ելույթներից ձայնագրություններ հրատարակվեցին՝ որպես «*Live at the Orpheum»*՝ ներառելով նոր *King Crimson* գործիքային երաժշտություն՝ «*Banshee Legs Bell Hassle*» և «*Walk On: Monk Morph Chamber Music*»։

Եվրոպայում, Կանադայում և Ճապոնիայում շրջագայությունները շարունակվեցին 2015 թվականի երկրորդ կեսին։ Նոր երգերը, որոնք հիմնականում գրել էին Ֆրիպը և Ջաքսիկը, ցուցադրվեցին համերգներում։ Նոր ձայնագրություն հրատարակվեց 2016 թվականի փետրվարի վերջին՝ «*Live In Toronto»* անունով, որի մեջ էին նոր երգեր՝ «*Radical Action* (*To Unseat the Hold of Monkey Mind*)» և «*Meltdown*»։ 2016 թվականին պլանավորված էր Եվրոպական շրջագայություն։

Մինչ Ֆրիպի թոշակի գնալու հայտարարությունը՝ 2011 թվականին թողարկվեց «*Jakszyk, Fripp և Collins*» խմբի ալբոմը, որը վերնագրված էր  «*Scarcity of Miracles»* և ենթավերնագրված՝ «A King Crimson *ProjeKct*»: Խմբում ընդգրկված էին կիթառահար և երգիչ Յակո Ջաքսիկը (ով նախապես կատարել էր *King Crimson*-ի նյութեր՝ «*21st Century Schizoid*» խմբի հետ), Ռոբերտ Ֆրիպը և  Crimson-ի նախկին սաքսոֆոնահար Մել Քոլինսը՝ որպես հիմնական կատարողներ և ստեղծագործողներ, Թոնի Լևինը՝ բասի վրա, և Գևին Հարիսոնը՝ հարվածայինների վրա։
ձախից|մինի|280x280փքս|Խումբը իր "Three Over Five" կազմով,2018թ. դեկտեմբերի 7-ին Տակամատսու, Ճապոնիայում՝ համերգից հետո: Ձախից աջ. Կոլինս, Լևին, Ռիֆլին, Ջաքսիկ, Ֆրիպ, այնուհետև,Մաստելոտտո, Սթեյսի, Հարիսոն:
2016 թվականի սեպտեմբերին թողարկվեց «*Radical Action to Unseat the Hold of Monkey Mind»* կենդանի ալբոմը, որն ընդգրկում էր խմբի՝ 2015 թվականի Ճապոնիայում, Կանադայում և Ֆրանսիայում ունեցած համերգներից նյութեր՝ Ռիֆլինի հեռանալուց առաջ և Ջերեմի Սթեյսիի միանալուց հետո։ Սա 4 սկավառակից բաղկացած հավաքածու էր, որը նպատակ ուներ փաստագրել խմբի փոփոխվող և զարգացող կենդանի երգացանկը։ Այն ներառում էր խմբի կատարած յուրաքանչյուր երգի մեկ կատարում՝ հիմնականում 2015 թվականի դեկտեմբերի 19-ին՝ Տակամացումում տեղի ունեցած համերգից։

2016 թվականի դեկտեմբերի 7-ին *King Crimson*-ի հիմնադիր անդամ Գրեգ Լեյքը մահացավ քաղցկեղից։ 2017 թվականի հունվարի 31-ին հաստ աղիքի քաղցկեղից մահացավ խմբի մեկ այլ նախկին անդամ՝ Ջոն Ուեթոնը։

2017 թվականի հունվարի 3-ին Բիլ Ռիֆլին վերադարձավ *King Crimson*։ Քանի որ խումբը ցանկանում էր պահել Ջերեմի Սթեյսիին, *King Crimson*-ը դարձավ ութնյակ՝ չորս հարվածային գործիքներով։ Ֆրիպն այս կազմը սկզբում անվանեց «*Double Quartet Formation*»։ Ավելի ուշ Ռիֆլին փոխեց իր դերը խմբում և դարձավ *King Crimson*-ի առաջին մշտական ստեղնաշարահարը, իսկ Ֆրիպն այս կազմը վերանվանեց «*Double Quartet Formation*»։

2017 թվականի հունիսի 2-ին *King Crimson-*ը թողարկեց նոր ալբոմ՝ «*Heroes»*, որտեղ ներկայացված էր Դեյվիդ Բոուիի համանուն երգի քավեր տարբերակը։ Այս թողարկումը նվիրված էր Բոուիին, որի ալբոմներում՝ «*Heroes»*(1977) և «*Scary Monsters» (and Super Creeps)* (1980), Ֆրիպը նվագել էր յուրահատուկ կիթառային հատվածներ։ Խմբի «*Heroes»* երգի տեսահոլովակը 2017 թվականի «*Progressive Music Awards*»-ում հաղթեց «*Տարվա տեսահոլովակ*» անվանակարգում։ Կարճ ժամանակ անց խումբը մեկնարկեց Հյուսիսային Ամերիկայի առաջին շրջագայությունը՝ հունիսի 11-ից հուլիսի 19։

2017 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Ռոբերտ Ֆրիպը հայտարարեց, որ իր և Ադրիան Բելյուի միջև տարաձայնությունները լուծվել են, թեև Բելյուի վերադարձը խմբի ներկայիս կազմին դեռևս ծրագրված չէր։ Բելյուն հաստատեց այս հայտարարությունը՝ ավելացնելով, որ հնարավոր է ապագայում վերադառնա խումբ։

2017 թվականի հոկտեմբերի 14-ին *King Crimson*-ը թողարկեց «*Live in Chicago»* կենդանի ալբոմը, որը ձայնագրվել էր նույն տարվա հունիսին։ Այն ներառում էր նոր գործեր՝ առանց ստուդիական ալբոմի թողարկման («*Bellscape & Orchestral Werning»*, «*The Errors»* և «*Interlude»*)։ Բացի այդ, այս ալբոմը ներկայացնում էր 1970 թվականի «*Lizard»* ալբոմի  երկար ժամանակ անտեսված նյութերը՝ համերգային ծրագրին։

2017 թվականի հոկտեմբերի 13-ին հայտարարվեց, որ Բիլ Ռիֆլին չի մասնակցի խմբի՝ 2017 թվականի աշնանային շրջագայությանը ԱՄՆ-ում։ Նրան ժամանակավորապես փոխարինեց Սիեթլից երաժիշտ Քրիս Գիբսոնը։ 2018 թվականին *King Crimson*-ը ձեռնարկեց 33 համերգից բաղկացած «*Uncertain Times»* շրջագայությունը Մեծ Բրիտանիայում և Եվրոպայում՝ հունիսի 13-ից նոյեմբերի 16։

Չնայած խումբը շարունակեց "առանց նոր ստուդիական ալբոմի" քաղաքականությունը, 2018 թվականի ապրիլին թողարկվեց «*Live in Vienna»* կենդանի ալբոմը, որը ներկայացնում էր 2016 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Վիեննայում տեղի ունեցած համերգի ամբողջական ձայնագրությունը։ Հոկտեմբերի 20-ին թողարկվեց ևս մեկ կենդանի ալբոմ/տեսահոլովակ՝ «*Meltdown: Live in Mexico City»*, որը ձայնագրվել էր 2017 թվականի հուլիսին։

### 2022: «''The Court of the Crimson King''» վավերագրական ֆիլմ և խմբի գործունեության ավարտ
2021 թվականի հյուրախաղերից հետո *King Crimson*-ը դադարեցրել է իր գործունեությունը, թեև առանց պաշտոնապես հայտարարելու լուծարման մասին: Պատճառները գործնական էին՝ կապված մի քանի անդամների տարիքի և համավարակի ընթացքում ծառայությունների աճող ծախսերի հետ, առանց հետագա հյուրախաղերի նկատմամբ խմբի մտադրությունների:

2021 թվականի օգոստոսին Յակշիկը խոսել է «մոտ քառասունից հիսուն րոպե տևողությամբ նոր (King Crimson) նյութի առկայության մասին՝ որոշ երգեր, որոնք նա համահեղինակել է Ռոբերտի հետ, և որոշ գործիքային ստեղծագործություններ, որոնք Ռոբերտն է գրել: Լոքդաունի ընթացքում Գևինն առաջարկել է. «Ինչու՞ չձայնագրենք այս նյութերը, որպեսզի գոնե ունենանք այս նյութի ստուդիական ձայնագրությունները: Դա չի նշանակում, որ մենք պատրաստվում են նոր ալբոմ թողարկել կամ այն երբևէ լույս կարող է տեսնել, բայց մենք սկսել ենք այս գործընթացը»:

2022 թվականի փետրվարի 9-ին քաղցկեղից մահացալ է *King Crimson*-ի հիմնադիր անդամ Իան ՄակԴոնալդը:

2022 թվականի մարտին «*The Court of the Crimson King»* վավերագրական ֆիլմը ցուցադրվել է «*SXSW*» կինոփառատոնում: Թոբի Էյմիսի ռեժիսորությամբ՝ 2019-2021 թվականներին նկարահանված ֆիլմը, լուսաբանել է այդ ժամանակվա խմբի բեմական և կուլիսային գործունեությունը՝ ներառելով պատմական ակնարկ, ինչպես նաև *Crimson*-ի նախկին անդամներ Իան ՄակԴոնալդի, Մայքլ Ջայլզի, Բիլ Բրուֆորդի, Էդրիան Բելյուի և Թրեյ Գանի ներդրումները (ինչպես նաև հանգուցյալ Բիլ Ռիֆլինի երկարատև հարցազրույցի նյութերը):

2022 թվականի դրությամբ King Crimson-ն ամբողջովին դադարեցրել է գործունեությունը՝ առանց ապագայի պլանների: Լևինը 2022 թվականի վերջին տված հարցազրույցում ասել է. «Ռոբերտից ստացած տպավորությունն այն էր, որ ամեն ինչ ավարտված է: Գուցե *King Crimson*-ը ապագայում ինչ-որ ձևով կխոսի նրա հետ և կվերակենդանացնի իրեն, բայց ո՞վ գիտե ինչ դերասանական կազմով»:

King Crimson-ը երաժշտական առումով նկարագրվել է որպես պրոգրեսիվ ռոք, արտ-ռոք և պոստ-պրոգրեսիվ, իսկ նրանց վաղ շրջանի աշխատանքները նկարագրվել են որպես պրոտո-պրոգ: Նրանց երաժշտությունը սկզբնապես հիմնված էր 1960-ականների ռոքի, հատկապես էսիդ ռոքի և փսիխոդելիք ռոքի շարժումների վրա: Խումբը համերգների ժամանակ կատարել է Դոնովանի «Get Thy Bearings»-ը և հայտնի է եղել նրանով, որ իրենց փորձերի ժամանակ նվագոել են *[[The Beatles]]*-ի «*Lucy in the Sky with Diamonds*»-ը:  Այնուամենայնիվ, իրենց սեփական ստեղծագործությունների համար *King Crimson*-ը (ի տարբերություն նրանցից առաջ եղած ռոք խմբերի) մեծապես հեռացրել էր ռոք երաժշտության բլյուզային հիմքերը և փոխարինել դրանք դասական կոմպոզիտորներից վերցված ազդեցություններով: *King* *Crimson*-ի առաջին կազմը կենդանի կատարում էր Գուստավ Հոլստի «Մոլորակներ» Մարս հատվածը, իսկ ավելի ուշ խումբը Մարսն օգտագործել է որպես «Devil's Triangle» երգի հիմք: Այս ազդեցության արդյունքում «In the Court of the Crimson King»-ը հաճախ դիտվել է որպես պրոգրեսիվ ռոքի շարժումների անվանական մեկնարկային կետ: *King Crimson*-ը սկզբնապես նաև ներկայացրել է ջազի ուժեղ երանգներ, հատկապես իր բնորոշ «*21st Century Schizoid Man*» կատարման մեջ: Խումբը նաև օգտվել է անգլիական ժողովրդական երաժշտությունից այնպիսի ստեղծագործությունների համար, ինչպիսիք են «*Moonchild*»-ը և «*I Talk to the Wind*»-ը:

## Երաժշտական ոճ
*King Crimson*-ը երաժշտական առումով նկարագրվել է որպես պրոգրեսիվ ռոք, արտ-ռոք և պոստ-պրոգրեսիվ, իսկ նրանց վաղ շրջանի աշխատանքները նկարագրվել են որպես պրոտո-պրոգ: Նրանց երաժշտությունը սկզբնապես հիմնված էր 1960-ականների ռոքի, հատկապես էսիդ ռոքի և փսիխոդելիկ ռոքի շարժումների վրա: Խումբը համերգների ժամանակ կատարել է Դոնովանի «*Get Thy Bearing*s»-ը և հայտնի է եղել նրանով, որ իրենց փորձերի ժամանակ նվագել են *[[The Beatles]]*-ի «*Lucy in the Sky with Diamonds*»-ը:  Այնուամենայնիվ, իրենց սեփական ստեղծագործությունների համար *King Crimson*-ը (ի տարբերություն նրանցից առաջ եղած ռոք խմբերի) մեծապես հեռացրել էր ռոք երաժշտության բլյուզային հիմքերը և փոխարինել դրանք դասական կոմպոզիտորներից վերցված ազդեցություններով: *King* *Crimson*-ի առաջին կազմը կենդանի կատարում էր Գուստավ Հոլստի «*The Planets*» -ի «*Mars»* հատվածը, իսկ ավելի ուշ խումբը այն օգտագործել է որպես «*Devil's Triangle*» երգի հիմք: Այս ազդեցության արդյունքում «*In the Court of the Crimson King*»-ը հաճախ դիտվել է որպես պրոգրեսիվ ռոքի շարժումների անվանական մեկնարկային կետ: *King Crimson*-ը սկզբնապես նաև ներկայացրել է ջազի ուժեղ երանգներ, հատկապես իր բնորոշ «*21st Century Schizoid Man*» կատարման մեջ: Խումբը նաև օգտվել է անգլիական ժողովրդական երաժշտությունից այնպիսի ստեղծագործությունների համար, ինչպիսիք են «*Moonchild*»-ը և «*I Talk to the Wind*»-ը:

1981 թվականին խմբի վերամիավորումը բերել է էլ ավելի տարրեր՝ ցուցադրելով ֆանկի, հետպանկ, նոր ալիքի, գամելանի երաժշտության և 20-րդ դարի վերջին դասական կոմպոզիտորների ազդեցությունը, ինչպիսիք են Ֆիլիպ Գլասը, Սթիվ Ռայխը և թերի Ռայլին: 1994 թվականին խմբի վերամիավորման համար Քինգ Քրիմսոնը վերանայեց 1970-ականների և 1980-ականների կեսերի մոտեցումները ՝ հաշվի առնելով նոր տեխնոլոգիաները, այնպիսի միջանկյալ երաժշտական ձևեր, ինչպիսիք են Էլեկտրոնիկան, դրամն ու բեյսը և տեխնոն:

2013 թվականի տարբերակում խումբը մեծ մասամբ վերադարձավ 1960-ականների և 1970-ականների ազդեցություններին և երգացանկին, բայց օգտագործեց ժամանակակից տեխնոլոգիաներ և պայմանավորվածություններ, որոնք հարմար էին ավելի փորձառու երաժիշտների  համար, ինչպես նաև նոր ստանդարտ հարմարեցումներ, որոնք Ֆրիփը օգտագործում էր 1984 թվականից:

### Նոր մոտեցումներ
*King Crimson*-ի մի շարք կոմպոզիցիոն մոտեցումներ մնացին անփոփոխ՝ խմբի ամբողջ կյանքի ընթացքում։ Դրանք ներառում էին.

* 1Ավելի ռիթմիկ ալբոմ։ Դրանք ներառում են «*The Devil's Triangle*» (Գուստավ Հոլստի «*Mars*» ստեղծագործությանփոփոխություն, որը կատարել է սկզբնական *King Crimson*-ը), "The Talking Drum", «*Industry*» («*Three of a Perfect Pair*» ալբոմից) և «*Dangerous Curves*» («*The Power to Believe*» ալբոմից)
* Ինստրումենտալ ստեղծագործություն՝ «21st Century Schizoid Man», «*Larks' Tongues in Aspic*»
* Դժվար սոլո հատվածների ստեղծումը՝ առանձին գործիքների համար, օրինակ՝ «*Fracture*»՝ «*Starless and Bible Black*» ալբոմում։
* Երգերի և բալլադների համադրում՝ հաճախ դիսոնանտ ձայներով (օրինակ՝ «*Cirkus*»՝ «*Lizard*» ալբոմից, «*Ladies of the Road*»՝ «Islands» ալբոմից և «Eyes Wide Open», «The Power to Believe» ալբոմից։

### Իմպրովիզացիա
King Crimson-ը իմպրովիզացիան ներառել է իրենց ելույթներում և ստուդիական ձայնագրություններում սկզբից ևեթ, որոնցից մի մասը ներառված էր այնպիսի ստեղծագործություններում, ինչպիսիք են «*Moonchild*»-ը, «*Providence*»-ը, «*Requiem*»-ը և «*No Warning*»-ը, ներառյալ զսպված լռության հատվածները, ինչպես Բիլ Բրուֆորդի ներդրումը իմպրովիզացված «*Trio*»-ում:

Իմպրովիզացիայի համար ստանդարտ ջազային կամ ռոք «ջեմինգ» ձևաչափի փոխարեն (որտեղ մեկ սոլիստ  զբաղեցնում է կենտրոնական դիրք, մինչ խմբի մնացած անդամները հետին պլանում են և նվագում են հաստատված ռիթմի և ակորդների փոփոխություններով), *King Crimson*-ի իմպրովիզացիան բաղկացած է եղել երաժիշտների կողմից կոլեկտիվ կերպով ստեղծագործական որոշումներ և ներդրումներ կատարելուց երաժշտության կատարման ընթացքում: Անհատական սոլոներից հիմնականում խուսափում էին. յուրաքանչյուր երաժիշտ պետք է լսեր մյուսներին և խմբի ընդհանուր հնչողությունը՝ կարողանալով ստեղծագործաբար արձագանքել խմբի դինամիկայի ներսում: Ֆրիպն օգտագործել է «մոգություն» փոխաբերությունը այս գործընթացը նկարագրելու համար։

Նմանապես *King Crimson*-ի իմպրովիզացված երաժշտությունը բազմազան է եղել հնչողությամբ, և խումբը կարողացել է թողարկել մի քանի  ալբոմներ, որոնք բաղկացած են եղել հիմնականում ամբողջությամբ իմպրովիզացված երաժշտությունից, ինչպիսին է «*THRaKaTTaK*» ալբոմը, և խմբի «*ProjeKcts*» շարքը: Երբեմն, որոշակի իմպրովիզացված հատվածներ վերհիշվումել և վերամշակվումել են տարբեր ձևերով՝ տարբեր շոուներում, դառնալով ավելի ու ավելի մշակված և ի վերջո հայտնվել են պաշտոնական ստուդիական թողարկումներում:

## King Crimson-ի ազդեցությունը երաժշտական աշխարհում
*King Crimson*-ը մեծ ազդեցություն է ունեցել 1970-ականների սկզբի պրոգրեսիվ ռոք շարժման և ժամանակակից արվեստագետների վրա:

«*[[Genesis (խումբ)|Genesis]]*» և «''Yes''» ներշնչվել են խմբի կողմից օգտագործվող մելոտրոնից, իսկ խմբի անդամներից շատերը մասնակցել են այլ հայտնի խմբերի գործունեությանը. Բրուֆորդը՝ «*Yes*»-ում, Լեյքը՝ «Emerson, Lake & Palmer»-ում, Մակդոնալդը՝ «Foreigner»-ում, Բարելը՝ «*Bad Company*»-ում, և Վետոնը՝ «*U.K.*» և «*Asia*» խմբերում: Կանադական ռոք խումբ «*Rush»*-ի հարվածորդ Նիլ Փիրթը նշել է, որ Մայքլ Ջայլզի նորարարական ոճը ազդել է իր հարվածային գործիքների մոտեցման վրա:

*King Crimson*-ի ազդեցությունն ընդգրկում է բազմաթիվ ժանրերի խմբեր, հատկապես 1990-2000-ականներին: «''Nirvana''»-ի ֆրոնտմեն Կուրտ Քոբեյնը ասել է, որ «*Red»* ալբոմը մեծ ազդեցություն է ունեցել իրենց վերջին ստուդիական ալբոմի՝ «*In Utero»*-ի ձայնի վրա: «*[[Tool (խումբ)|Tool]]*»-ը նույնպես հայտնի է *King Crimson*-ի ազդեցությամբ, որի մասին նրանց վոկալիստ Մեյնարդ Ջեյմս Քինանը կատակել է համատեղ շրջագայության ժամանակ. «Հիմա գիտեք, թե ումից ենք մենք «գողացել»: Ուղղակի մի ասեք այդ մասին, հատկապես *King Crimson*-ի անդամներին»:

Ժամանակակից պրոգրեսիվ, էքսպերիմենտալ, փսիխոդելիկ և ինդի ռոք խմբերը նույնպես ներշնչվել են *King Crimson*-ից, այդ թվում՝ «*MGMT*», «*The Mars Volta*», «*Primus*», «*Black Country*», «*New Road*», «*Mystery Jets*», «*Fanfarlo*», «*Phish*» և «*Anekdoten*», ովքեր իրենց առաջին փորձերը կատարել են *King Crimson*-ի երգեր նվագելով:«*[[Porcupine Tree]]*»-ի առաջնորդ Սթիվեն Ուիլսոնը, ով պատասխանատու էր *King Crimson*-ի ձայնագրությունների ռեմիքսավորման համար, նշել է, որ այդ գործընթացը մեծ ազդեցություն է ունեցել իր մենահամերգային ալբոմների վրա:

*King Crimson*-ը հաճախ հիշատակվում է որպես պրոգրեսիվ մետալի գլխավորներից մեկը և մեծ ազդեցություն է ունեցել այս ժանրի խմբերի վրա, ներառյալ՝ «*Dream Theater*»,«*[[Opeth]]*», «*Mastodon*», «*Between the Buried*», «*Me*», «*Leprous*», և «*Haken*»: Նույնիսկ ծանր էքսպերիմենտալ խմբերը, ինչպես՝ «*Dillinger Escape Plan*»-ը և «*Neurosis*»-ը, նշում են իրենց վրա *King Crimson*-ի ազդեցությունը:

Բացի երաժշտական աշխարհից, *King Crimson*-ը ներշնչել է նաև այլ ոլորտներում աշխատող արվեստագետների, ներառյալ՝ վիդեոխաղերի կոմպոզիտոր Նոբույո Ուեմացուն։

## Ժառանգություն/հաջորդ «King Crimson» խմբերը
2000-ականների սկզբից սկսած, նախկին, վերջին կամ ներկայիս *King Crimson*-ի անդամներ պարունակող մի քանի խմբեր հյուրախաղերով հանդես են եկել և ձայնագրվել՝ կատարելով *King Crimson*-ի երաժշտությունը:

2002-ից 2005 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում «*21st Century Schizoid*» խումբը վերամիավորել էր *King Crimson*-ի մի քանի նախկին անդամների, ովքեր նվագել են խմբի առաջին չորս ալբոմներում: Խմբում ներգրավված են եղել Իան ՄակԴոնալդը, Մել Քոլինզը, Փիթեր Ջայլզը և Մայքլ Ջայլզը (վերջինիս հետագայում փոխարինել է Իան Ուոլեսը), և գործել են Ջակկո Յակշիկի ղեկավարության ներքո, *King* *Crimson*-ին իր միանալուց տասը տարի առաջ: Խումբը մասնակցել է մի քանի հյուրախաղերի, նվագել է King Crimson-ի 60-ականների և 70-ականների ռեպերտուարից նյութեր և ձայնագրել մի քանի կենդանի ալբոմներ: Խումբը ցրվել է Ուոլեսի մահից հետո 2007 թվականին:

2007 թվականից ի վեր, Թոնի Լևինը ղեկավարում է Stick Men եռյակը, որում նաև հանդես է գալիս Փեթ Մաստելոտոն: Սկզբնական շրջանում խմբի անդամ էր Chapman Stick նվագող Մայքլ Բերնիեն, որին 2010 թվականին փոխարինել է թաչ կիթառահար և Ֆրիպի նախկին ուսանող Մարկուս Ռոյթերը: Այս խումբը կատարել է (և վերամեկնաբանել) King Crimson-ի ստեղծագործությունները իրենց կենդանի կատարումներում:

2011-ից 2014 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում, «*Stick Men*»-ը և Էդրիան Բելյուի «*Power Trio*» խմբի անդամները(Բելյուն՝ թմբկահար Թոբիաս Ռալֆի և բաս նվագող Ջուլի Սլիքի հետ միավորվել են, որպեսզի հյուրախաղերով հանդես գան՝ որպես «*The Crimson ProjeKCt*»՝ կատարելով 80-ականներին և 90-ականներին ստեղծված երաժշտությունը:

2024 թվականի մարտին հայտարարվել է 1980-ականների *King Crimson*-ի երգացանկը կատարող նոր խմբի մասին. նրանում մինչ օրս նվագում են խմբի նախկին անդամներ Էդրիան Բելյուին և Թոնի Լևինին՝ կիթառահար Սթիվ Վայի և թմբկահար Դենի Քերիի հետ միասին: Ֆրիպը և Բրուֆորդը երկուսն էլ մերժել են խմբին միանալու առաջարկները, բայց տվել են իրենց օրհնությունը: Ֆրիպը նաև առաջարկել է վերջնական նախագծի անունը՝ «*Beat*» (1982 թվականի նույնանուն ալբոմի անունով): Խումբը շարունակել է հյուրախաղերով հանդես գալ Միացյալ Նահանգներում՝ 2024 թվականի երկրորդ կեսին:

## Անդամներ
**Վերջնական կազմ**

** *Ռոբերտ Ֆրիպ* – կիթառ, մելոտրոն, էլեկտրոնիկա (1968-1974, 1981-1984, 1994-2008, 2013-2021)
** *Մել Քոլինս* – սաքսոֆոն, փողային, բաս-փողային, կլառնետ, բաս-կլարնետ, մելոտրոն (1970-1972, 2013-2021)
** *Թոնի Լևին* – բաս-կիթառ, բաս, սինթեզատորներ, հետնաբառեր (1981-1984, 1994-1999, 2003-2008, 2013-2021)
** *Պատ Մաստելոտոն* – դրամեր, հարվածային գործիքներ(1994-2008, 2013-2021)
** *Գևին Հարիսոն* – դրամեր, հարվածային գործիքներ (2007-2008, 2013-2021)
** *Ջակկո Ջաքսիկ* – գլխավոր վոկալ, կիթառ, փողային (2013-2021)
** *Ջերեմի Ստեյսի* – հարվածային գործիքներ (2016-2021)

**Նախկին անդամներ**

* *Պիտեր Սինֆիլդ* – տեքստեր, լուսավորություն, սինթեզատոր (1968-1972)
* *Մայքլ Ջայլս* – հարվածային նվագող, հարվածային գործիքներ (1968–1970)
* *Գրեգ Լեյք* – բաս-կիթառ, գլխավոր վոկալ (1968–1970)
* *Իան ՄակԴոնալդ* – սաքսոֆոն, փողային, կլառնետ, բաս-կլարնետ, մելոտրոն (1968-1970)
* *Պիտեր Ջայլս* – բաս-կիթառ (1970)
* *Գորդոն Հասկել* – գլխավոր վոկալ, բաս-կիթառ (1970)
* *Անդի ՄաքՔալոք* – հարվածային նվագող (1970)
* *Իան Ուոլաս* – հարվածային գործիքներ (1970-1972)
* *Բոզ Բուրել* – բաս-կիթառ, գլխավոր վոկալ (1971-1972)
* *Բիլ Բրուֆորդ* – հարվածային գործիքներ (1972-1974, 1981-1984, 1994-1999)
* *Ջոն Վետտոն* – բաս-կիթառ, գլխավոր վոկալ (1972-1974)
* *Դեյվիդ Քրոս* – ջութակ, վիոլա(1972-1974)
* *Ջեյմի Մյուր* – հարվածային գործիքներ (1972-1973)
* *Ադրիան Բելոո*ւ – կիթառ, կիթառային սինթեզատոր, գլխավոր վոկալ, հարվածային գործիքներ (1981-1984, 1994-2008)
* *Թրեյ Գանն* – կիթառ, բաս-կիթառ (1994-2003)
* *Բիլ Ռիֆլին* – սինթեզատոր, մելոտրոն, հարվածային գործիքներ (2013-2016, 2017-2019)

## Սկավառակագրություն
* *In the Court of the Crimson King* (1969)
* *In the Wake of Poseidon* (1970)
* *Lizard* (1970)
* *Islands* (1971)
* *Larks' Tongues in Aspic* (1973)
* *Starless and Bible Black* (1974)
* *Red* (1974)
* *Discipline* (1981)
* *Beat* (1982)
* *Three of a Perfect Pair* (1984)
* *THRAK* (1995)
* *The Construkction of Light* (2000)
* *The Power to Believe* (2003)

## Ծանոթագրություններ

## Հիմնական ծանոթագրություններ
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* Discipline Global Mobile Live
* Crimson Jazz Trio 
* Elephant Talk
* ProjeKction
* 

Կատեգորիա:1968 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:1968 հիմնադրումներ Անգլիայում
Կատեգորիա:1968 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Կատեգորիա:Անգլիական երաժշտական խմբեր
Կատեգորիա:Անգլիացի ռոք երաժիշտներ
Կատեգորիա:Բրիտանական երաժշտական խմբեր
Կատեգորիա:Բրիտանական ռոք երաժշտական խմբեր
Կատեգորիա:Երաժիշտներ
Կատեգորիա:Ռոք երաժիշտներ
Կատեգորիա:Ռոք երաժշտության ժանրեր
Կատեգորիա:Ռոք երաժշտություն