Թամարա Ստեփանյան

**Թամարա Վիգենի Ստեփանյան** (), ֆրանսաբնակ հայ կինոռեժիսոր, սցենարիստ, բեմադրող օպերատոր, վավերագրող։ Հայաստանի վավերագրողների պրոֆեսիոնալ գիլդիայի նախագահ։ Հայտնի է իր վավերագրական ֆիլմերով, այդ թվում՝ «Իմ հայկական ուրվականները» (համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունեցել Բեռլինի միջազգային կինոփառատոնում) և իր առաջին լիամետրաժ խաղարկային ֆիլմով՝ «Արտոյի երկիրը», որը հանդիսացել է 2025 թվականի Լոկառնոյի միջազգային կինոփառատոնի բացման ֆիլմը։

Դերասան, բեմադրիչ Վիգեն Ստեփանյանի դուստրն է։
մինի|Սենդի Ալտերմանը, ռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանը և Ջիոնա Ա Նացարոն Լոկառնոյի 78-րդ կինոփառատոնի ''Piazza Grande'' բեմում

## Կենսագրություն
Ծնվել է Երևանում։ 1990-ականների սկզբին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Լիբանան։ Սովորել է Բեյրութի Եղիշե Մանուկյան դպրոցում, ապա ուսանել Լիբանանի ամերիկյան համալսարանում (ռադիոյի, հեռուստատեսության և կինոյի բնագավառ), այնուհետև ուսումը շարունակել Դանիայի ազգային կինոդպրոցում: Ուսանողական տարիներին նկարահանել է երկու կարճամետրաժ ֆիլմ՝ The Needle (2004) և The Last Station (2005): Նրա վաղ շրջանի աշխատանքներից է «Անթեղ» (2012) վավերագրական ֆիլմը, որը ցուցադրվել է 2013 թվականի Լոկառնոյի կինոփառատոնում, և 2012 թվականին Բուսանի միջազգային կինոփառատոնում արժանացել է լավագույն վավերագրական ֆիլմ մրցանակին։ 2017 թվականին ներկայացրել է իր վավերագրական «Ափին գտնվողները» (Ceux du rivage) ֆիլմը, որը պատմում է Ֆրանսիայում բնակվող հայ փախստականների մասին։ 2019 թվականին թողարկել է «Կանանց գյուղը» վավերագրական ֆիլմը։ Ֆիլմը պատմում է հայկական Լիճք գյուղի բնակիչների մասին, որտեղ աշխատունակ տղամարդիկ բոլորն աշխատանքի են մեկնել, իսկ գյուղում մնացել են միայն կանայք, երեխաները և տարեցները։

2023 թվականին վարպետության դաս է անցկացրել «Ազնավուր» հիմնադրամում։

2025 թվականին «Իմ հայ ուրվականները» վավերագրական լիամետրաժ ֆիլմի նախադիտումը տեղի է ունեցել Բեռլինի կինոփառատոնի 2025 թվականի ֆորումի շրջանակներում։ Ֆիլմը ներկայացնում է Ստեփանյանի փորձառությունը խորհրդային շրջանի հայկական կինոյի հետ, ինչպես նաև նրա կյանքը՝ որպես հայտնի հայ դերասան և ռեժիսոր Վիգեն Ստեփանյանի զավակ։ Ստեփանյանը ներկայացնում է հայ կինոյի մեծերին՝ Համո Բեկնազարյան, Ֆրունզե Դովլաթյան, Սերգեյ Փարաջանով, Հենրիկ Մալյան և այլք, անդրադառնում նրանց ձեռագրերի առանձնահատկություններին,  Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմությանը։  Ռեժիսորը զուգահեռներ է անցկացնում իր ընտանիքի և հայ ժողովրդի պատմության միջև, զրուցում է հոր՝ Վիգեն Ստեփանյանի հետ։ 2025 թվականին ֆիլմը ցուցադրվել է «Ոսկե ծիրան» միջազգային կինոփառատոնի շրջանակում։ Ֆիլմը ներկայացվել է  2026 թվականի «Օսկար» մրցանակաբաշխության «Լավագույն միջազգային ֆիլմ» անվանակարգում։

2025 թվականին Ստեփանյանը ներկայացրել է իր առաջին գեղարվեստական լիամետրաժ ֆիլմը՝ «Արտոյի երկիրը», որը 2025 թվականի օգոստոսի 6-ին եղել է 78-րդ Լոկառնոյի կինոփառատոնի բացման ֆիլմը։ Ֆիլմը պատմում է մի կնոջ մասին, որը պարզում է, որ ամուսինը խաբել է  իրեն իր ինքնության վերաբերյալ․ պատմությունը անդրադառնում է նաև պատերազմներին, ցեղասպանությանը և այն հակամարտություններին, որոնց միջով անցել է Հայաստանը։

## Ֆիլմագրություն
* «Փոքր քարեր», 2010 (կարճամետրաժ) 
* «Փետրվարի 19», 2011 (կարճամետրաժ) 
* «Անթեղ», 2012
* «Ձյուն կար», 2016 (վավերագրական)
* «Ափին գտնվողները», 2017
* «Կանանց գյուղը», 2019
* «Իմ հայկական ուրվականները», 2022
* «Արտոյի երկիրը», 2025

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Թամարա Ստեփանյան․Իմ ֆիլմերը շատ անձնական են, ներսից բխող
* ԻՄ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՈՒՐՎԱԿԱՆՆԵՐԸ
* Թամարա Ստեփանյանի «հայկական ուրվականները». ապրել, երբ վերադարձն անհնար է
* Mes fantômes arméniens

 
Կատեգորիա:Կին կինոռեժիսորներ
Կատեգորիա:Հայ կին կինոռեժիսորներ
Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ