open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Գունազարդում

thumb|Պատկեր մինչև գունազարդումը

**Գունազարդում**, ուրվագծային նկարներով գիրք կամ էջ` տարաբնույթ կոմպոզիցիաները մատիտներով, ներկերով, գունավոր նշիչներով կամ այլ գեղարվեստական միջոցներով ներկելու համար։ Գրքի բոլոր ուրվագծերը արդեն տպագրված են, բայց ամբողջ պատկերը, սովորաբար, բացի սև գույնից, անգույն է։

thumb|Պատկերի գունազարդում

## Պատմություն
Առաջին գունազարդումները ի հայտ են եկել 1880 թվականին ԱՄՆ-ում՝ «*The Little Folks' Painting Book»* վերնագրով *McLoughlin Brothers* ընկերության կողմից։ 1907 թվականին *Richard F. Outcault* հեղինակը հրատարակել է իր «*Buster’s Paint Book» գիրքը՝* ներկելու կոմիքսներով, դրանից հետո գունազարդումները սկսել են ժողովրդայնություն ձեռք բերել։

1960-ական թվականներին հասել է գունազարդումների «Ոսկե ժամանակը» և դրանք դարձել են շատ հանրահայտ ապրանք մանկական խանութներում։ Գունազարդումներում ներկայացվել են բոլոր հնարավոր պատկերները՝ սկսած փոշեկուլից մինչև ավտոմեքենաներ և տարբեր կոմիքսների հերոսներ։

1980-ական թվականներից մի քանի հրատարակիչներ հրատարակել են ուսուցողական գունազարդումներ մեծերի համար՝ նախատեսված ավարտական մակարդակի առարկաների ուսուցման համար, ինչպես օրինակ անատոմիա և ֆիզիոլոգիա, որտեղ գունային ծածկագրումը և մանրամասն սխեմաները օգտագործվում են ուսուցման ընթացքում որպես օգնություն։ Օրինակները ներառում են «Գունազարդումների անատոմիական գիրք» (օրգինալ անվանում «The Anatomy Coloring Book») և դրան հետևած Wynn Kapit և Lawrence գրքերի շարքը Elson HarperCollins (1990-ական թվականներ) և Benjamin Cummings (2000-ական թվականներ) հրատարակություններից։

## Օգտակար հատկություններ
Մատիտով կամ վրձնով միատոն շարժումները լիցքաթափում են։ Հնարավորություն ինքնուրույն ընտրել գույներ և պատկերացնել արդյունքը տարբեր գույներով՝ զարգացնել ստեղծագործությունը։ Գունավոր նկարների ստեղծումը շատ հեշտ է, այդ պատճառով ներկայումս գունազարդումը ժողովրդայնություն է վայելում ոչ միայն երեխաների, այլև մեծահասակների շրջանում։

Նախադպրոցական տարիքի երեխաներին գունազարդումը առաջին հերթին օգնում է ձեռքը գրելուն սովորեցնել, նաև յուրացնել գույները, ավելին իմանալ շրջապատող աշխարհի մասին։

## Գունազարդումներ մեծերի համար
Մոտավորապես 2015 թվականից սկսել են ժողովրդայնություն ձեռք բերել մեծահասակների համար գունազարդումները, օրինակ, 2016 թվականի ապրիլին Amazon կայքում գունազարդման երկու գրքեր զբաղեցրել են բարձր դիրքեր։

Մեծահասակների համար գունազարդումները՝ ալբոմներ և գրքեր, նոթատետրեր և օրագրեր հասանելի են տպագրված տեսքով, սակայն առաջարկվում են նաև թվային տեսքով։ Նմանատիպ գունազարդումները կարելի է ոչ միայն ներբեռնել և տպել, այլ նաև գունազարդել անմիջապես էլեկտրոնային միջավայրում, դրա համար նախատեսված տարաբնույթ գրաֆիկական գործիքների միջոցով։  Washington Post-ի համար նամակում Dominic Bulsuto-ն ենթադրում է, որ մեծահասակների համար գունազարդումների տարածման միտումը թվային տարբերակով նպաստում է ժանրի տարածմանը, նշելով, որ գործընթացի համեմատաբար անանուն բնույթը թույլ է տալիս մարդկանց ավելի վստահ զգալ և չզգալ այնպիսի շփոթություն, ինչպես իրական կյանքում դրանք գնելիս։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Գեղանկարչություն
Կատեգորիա:Կրթական նյութեր
Կատեգորիա:Պատկերազարդում
Մարտին Լյութերի հուշարձան (Վորմս)

**Մարտին Լյութերի հուշարձան**, կառուցվել է ռեֆորմացիա նախաձեռնող Մարտին Լյութերի պատվին Վորմս քաղաքում (Ռայնլանդ Պֆալց, Գերմանիա)։ Ժնևի ռեֆորմացիայի պատի հետ մեկտեղ այս հուշարձանը համարվում է Մարտին Լյութերի աշխարհի ամենամեծ հուշահամալիր։ Քանդակագործական կոմպոզիցիան տեղադրված է հին քաղաքում՝ Լյութերպլացում (Lutherplatz) դեռևս 1868 թվականից։

Իր ժամանակի համար դա ամենաշքեղ հուշարձանն էր՝ բրոնզե պատկերներով։ Հուշարձանի հիմքի մակերեսը հավասար է 100 մ²։

Լյութերի հուշարձանի նախագիծը ստեղծել են Դրեզդենի քանդակաքործ Էռնստ Ռիչելը և նրա աշակերտներ՝ Ադոլֆ ֆոն Դոնդորֆը, Յոհաննես Շիլինգը և Գուստավ Կիտցը։

## Պատմություն
լռելյայնpx|մինի|ձախից|Հուշարձանը, փորագրություն, 1868 թվական
լռելյայնpx|մինի|աջից|Հուշարձանը բացիկի վրա, 1902 թվական
Հուշարձանի կառուցման հիմնական դրդապատճառը Մարտին Լյութերի 95 թեզիսներն էին (1517 թվականին) ապաշխարության և ինդուլգենցիայի վերաբերյալ, որոնք նա պաշտպանեց 1521 թվականին նորընտիր կայսր Կառլոս V-ի ներկայությամբ Վորմսի Ռայխստագի նիստի ժամանակ։

## Նկարագրություն
Բացի Լյութերի մեծ արձանից, որը զարդարված է հարթաքանդակներով, դիմանկարներ-մեդալիոններով և մակագրություններով, այստեղ տեղադրված են ևս 11 պատկերաքանդակներ պաշտոնական եկեղեցու հայտնի դեմքեր և հակառակորդներ։ Նրան շրջապատում են Լյութերի պաշտպանները՝ Սաքսոնիայի կուրֆյուրստ Ֆրիդրիխ III Իմաստունը (Լյութերի ձախ կողմում), Հեսսենի լանդգրաֆ Ֆիլիպ Մեծահոգին (աջից), Ֆրանց ֆոն Զիքինգենը՝ Ասպետական ապստամբության առաջնորդ Ռեֆորմացիայի պաշտպան, ասպետ Ուլրիխ ֆոն Հութթենը «Մութ մարդկանց նամակների» գլխավոր հեղինակներից մեկը։ Ռեֆորմացիայի նշանավոր ներկայացուցիչներ և պաշտոնական եկեղեցու հակարակորդներն են՝ Վալդենսների կրոնական շարժման հիմնադիր, ֆրանսիացի Պյոտր Վալդոն, վիքլիֆիստների ուսմունքի հիմնադիր, անգլիացի Ջոն Վիքլիֆը, որը հետագայում վերածվել էր լոլարդական ժողովրդական շարժման ռեֆորմատոր և բողոքականության նախակարապետ, չեխական ռեֆորմացիայի գաղափարախոս Յան Հուսը և իտալացի ռեֆորմատոր Ջիրոլամո Սավոնարոլան, ինչպես նաև Լյութերի սխրակիցներ՝ Յոհան Ռեյխլինը և Ֆիլիպ Մելանխթոնը։

Հուշարձանի կանացի պատկերները խորհրդանշում են բողոքական քաղաքներ՝ Շպայերը, Աուգսբուրգը և Մագդեբուրգը։

## Պատկերասրահ

Lutherdenkmal Worms 22.jpg|Մարտին Լյութեր
Lutherdenkmal Worms 17.jpg|Յան Հուս
Lutherdenkmal Worms 13.jpg|Ջիրոլամո Սավոնարոլա
Worms Lutherdenkmal Petrus Waldus 2012-02-21-18-24-52.jpg|Պյոտր Վալդո
Lutherdenkmal Worms 18.jpg| Ջոն Վիքլիֆ
Lutherdenkmal Worms 19.jpg|Ֆիլիպ Մելանխթոն
Lutherdenkmal Worms 07.jpg|Յոհան Ռեյխլին
Lutherdenkmal Worms 03.jpg|Հեսսենի լանդգրաֆ, Ֆիլիպ Մեծահոգի

Lutherdenkmal Worms 06.jpg|Աուգսբուրգ
Lutherdenkmal Worms 12 Magdeburg.jpg|Մագդեբուրգ
Lutherdenkmal Worms 08.jpg|Շպայեր
Kurfürst Friedrich III. von Sachsen.jpg|Սաքսոնիայի կուրֆյուրստ Ֆրիդրիխ III Իմաստուն


## Արտաքին հղումներ
* Lutherdenkmal — eines der größten Reformationsdenkmäler der Welt! 

Կատեգորիա:Գերմանիայի հուշարձաններ
Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Բրոնզե արձաններ
Լիպարիտ Մարգարյան

**Լիպարիտ Բադալի Մարգարյան** (), հայ մանկավարժ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։ ԽՄԿԿ անդամ (1941):

## Կենսագրություն
Լիպարիտ Մարգարյանը ծնվել է 1919 թվականին, Հրազդանի շրջանի Արզական գյուղում։ 1938 թվականին ավարտել է Երևանի մանկավարժական տեխնիկումը։ 1938 թվականի օգոստոսից մինչև 1939 թվականի նոյեմբերի 26-ը աշխատել է Ապարանի շրջանի Չամրլու գյուղի ոչ լրիվ միջնակարգ դպրոցում։ Դասավանդել է պատմություն, աշխարհագրություն և բնագիտություն։

## Ռազմական ուղի
1939 թվականին զորակոչվել է կարմիր բանակ։ Ծառայել է 64-րդ հրաձգային, ապա՝ հակաօդային պաշտպանության զենիթային գնդում, որպես հրանոթի հաշվարկի հրամանատար։ Ավագ սերժանտ Մարգարյանը պատերազմի առաջին օրերից Հարավ- Արևմտյան ռազմաճակատում 16-րդ հակաօդային գնդում եղել է դասակի հրամանատար։ 1941 թվականի հուլիս-սեպտեմբեր ամիսներին Դնեպրի ափերին, Զապորոժիե, Սինելնիկովո քաղաքների պաշտպանության մարտերում, աչքի է ընկել խիզախությամբ, որի համար պարգևատրվել է «Մարտական ծառայությունների համար» մեդալով։ Ռազմի դաշտում ընդունվել է կոմունիստական կուսակցության շարքերը։ Մասնակցել է Սինելնիկովո քաղաքի պաշտպանության մարտերին, 1941 թվականի սեպտեմբերի 2-ին ոչնչացրել է թշնամու ինքնաթիռներից։ Մարգարյանը թշնամու դեմ կռվել է Բելոռուսիայում, Ուկրաինայում, Դոնի ափերին, Սալսկի տափաստաններում, Հյուսիսային Կովկասում։ Աչքի է ընկել հատկապես 1942 թվականի օգոստոս ամսին Արմավիր քաղաքի մատույցներում ծավալված մարտերում։ 1942 թվականի սեպտեմբերի 10-ին հերթական մարտական առաջադրանքը կատարելու ժամանակ Գրոզնի քաղաքի մատույցներում վիրավորվել է թշնամու ինքնաթիռից նետված արկի բեկորից։ Ապաքինվելուց հետո վերադարձել է ռազմաճակատ։ Ակտիվ մասնակցություն է ունեցել [Ռոստովի, Խարկովի, Կիևի, Լվովի և այլ քաղաքների ու բնակավայրերի ազատագրմանը։ Հարավ-Արևմտյան, 1-ին Բելոռուսական, 1-ին և 2-րդ Ուկրաինական ռազմաճակատներում մասնակցել է Լեհաստանի, Չեխոսլովակիայի ազատագրման մարտերին։ Կրակով քաղաքի ազատագրման համար 1945 թվականին պարգևատրվել է «Մարտական ծառայությունների համար» երկրորդ մեդալով։ Մարգարյանը մարտական ուղին ավարտել է  Բեռլինում։

## Հետպատերազմյան տարիներ
Հետպատերազմյան տարիներին աշխատել է Ապարանի շրջանային ժողկրթբաժնի դպրոցական տեսուչ, միաժամանակ դասավանդել է աշխարհագրություն։ Պատասխանատու աշխատանքներ է վարել կուսակցական խորհրդային ապարատներում։ Պարգևատրվել է «Աշխատանքային գերազանցության համար» մեդալով, իսկ 1967 թվականին՝ ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի նախագահության պատվոգրով։

## Պարգևներ
* «Մարտական ծառայությունների համար» կրկնակի մեդալ
* «Աշխատանքային գերազանցության համար» մեդալ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ
Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի հայ մասնակիցներ
Կատեգորիա:«Աշխատանքային գերազանցության համար» մեդալով պարգևատրվածներ
Աշոտ Մանուկյան (մանկավարժ)

**Աշոտ Բադալի Մանուկյան** (), հայ մանկավարժ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։

## Կենսագրություն
Աշոտ Մանուկյանը ծնվել է 1916 թվականին Սիսիանի շրջանի Լծեն գյուղում։ 1936 թվականին ավարտել է Գորիսի մանկավարժական ուսումնարանը, ընդունվել է Երևանի հեռակա մանկավարժական ինստիտուտը, միաժամանակ աշխատել որպես Լծենի յոթնամյա դպրոցի տնօրեն։

1939 թվականին զորակոչվել է զինվորական ծառայության։ Սկզբում ծառայել է Արևմտյան Ուկրաինայում, 175-րդ գնդում, որի հրամանատարն էր փառաբանված գեներալ Նվեր Սաֆարյանը։ Այնուհետև սովորել է գնդի դպրոցում, ստացել սերժանտի կոչում՝ տեղափոխվել է 154-րդ գունդը։

Գերմանական ֆաշիստների դեմ կռվել է 1941 թվականի հունիսի 22-ից, Լուցկ քաղաքի շրջանում։ 1941 թվականի հուլիսի 17-ին Ժիտոմիրի պաշտպանության համար մղված մարտերի ժամանակ Աշոտը կատարել է հրամանատարության առաջադրանքը, կենդանի «լեզու»՝ ֆաշիստ սպա է գերեվարել, որի համար արժանացել է Կարմիր աստղի շքանշանի։ 1941 թվականի սեպտեմբերին նրանց զորամասը կռվել է Կիևից ոչ հեռու Բորիսպոլ քաղաքի մերձակայքում։ Ջոկատը նահանջելով ընկել է շրջապատման մեջ։ Խրամատում ծանոթացել է ռուս գրող Արկադի Գայդարի հետ։ Ջոկատ են կազմել և ազատագրել են Բերեզան քաղաքը, այնուհետև սեպտեմբերի 26-ին շարժվել են Պերեյասլավ-Յագոտինի ուղղությամբ, որտեղ հանդիպելով հիտլերականների հարձակմանը, ետ են նահանջել։ Աշոտը վիրավորվել է, Գայդարը կապել է նրա վերքը և որպես հիշատակ նրան նվիրել է ածելի, որը երեսուն տարի որպես սուրբ մասունք պահելուց հետո 1972 թվականին նվիրել է Գայդարի անվան գրադարան-թանգարանին։ Մանուկյանը ապաքինվելուց հետո վերադարձել է ռազմաճակատ, ծառայել 795-րդ Բոգդան Խմելնիցկու անվան գնդում, մասնակցել Կոտովսկ և այլ քաղաքների ու բնակավայրերի ազատագրմանը, իր զորամասի կազմում մարտերով հասել Բուխարեստ, Բուդապեշտ, Պրահա։ Արժանացել է «Խիզախության համար» երեք մեդալների և այլ պարգևների։

Մասնակցել է հաղթանակի տոնահանդեսին Մոսկվայի Կարմիր հրապարակում։ Մանուկյանը անցել է կենսաթոշակի։ Ապրելով Ղափանում նամակագրական սերտ կապեր է պահպանել հանրապետության, երկրի շատ պիոներ-դպրոցականների հետ, նրանց պատմել պատերազմական տարիների իր մարտական ընկերների և Արկադի Գայդարի սխրագործությունների մասին։

## Պարգևներ
* Կարմիր աստղի շքանշան
* «Խիզախության համար» եռակի մեդալակիր

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Դպրոցի տնօրեններ
Կատեգորիա:Լծեն գյուղում ծնվածներ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ
Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի հայ մասնակիցներ
Նարինջներով հրեա կինը

**Նարինջներով հրեա կինը** (), ինչպես նաև **«Նարինջներ»** () կամ էլ **«Նարինջներով վաճառողուհին»** (), նկարը նկարված է իմպրեսիոնիզմի տարրերով ռեալիզմ ոճով և պատկանում է լեհ նկարիչ Ալեքսանդր Գերմիմսկու վրձնին, որը պատկերել է տարեց հրեա կնոջը մրգերի զամբյուղներով՝ քաղաքի բնապատկերի ֆոնին։ Կտավը նկարվել է 1880-1881 թվականներին և իրենից ներկայացնում է յուղաներկով գունանկարչություն 66×55 սանտիմետր չափի վրա։ Ներկայումս պահվում է Վարշավայի ազգային թանգարանում։

## Պատմություն
Կտավը նկարվել է 1880-1881 թվականներին Վարշավայում։ Այդ ժամանակ Ջերմիսկին սերտորեն շփման մեջ էր գտնվում մշակույթի գործիչների հետ՝ գրելով հոդվածներ պոզիտիվիստական «Վենդրովեց» շաբաթաթերթի համար մասնավորապես նկարիչ Ստանիսլավ Վիտկեվիչի և գրականագետ Էնթոնի Սիգետինսկու հետ։ Հենց այդ ժամանակ էլ նրանց կողմից ստեղծվել է իրատեսական ժանրի տեսարանների շարքը՝ պատկերելով Պովիսլերիև Վարշավայի այլ աղքատ շրջանների հրեա բնակիչների կյանքը։ Այդ շարքի աշխատանքներից են համարվում նաև «Դարպաս Վարշավայի հին քաղաքում»-ը և «Տոնական շեփորներ»-ի մի քանի տեսակ։

Սկզբում նկարը պատկանել է Վարշավայում գտնվող Մշակույթի տուն հնաոճ իրերի խանութին, որտեղից էլ Ազգային թանգարանը ձեռք էր բերել այն։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի և 1939 թվականին Լեհաստանը գրավելու ժամանակ նացիստներն առևանգել են նկարը։ 1945 թվականից ի վեր Լեհաստանը ձգտում էր հետ վերադարձնել կտավը։

2010 թվականին նկարը հայտնվել է Գերմանիայի հնաոճ իրերի շուկայում։ Այն վաճառքի է հանվել 2010 թվականի նոյեմբերի 27-ին, Համբուրգի մերձակայքում գտնվող Բուխտեհուդե քաղաքում գտնվող Եվա Ալդագ տան կողմից կազմակերպված աճուրդի ժամանակ։ Կտավի նախնական արժեքը եղել է չորս հազար չորս հարյուր եվրո։ Լեհաստանի մշակույթի և ազգային ժառանգության նախարարությունը սկսել է բանակցությունները նկարը Լեհաստան վերադաձնելու շուրջ։ Աճուրդի տան տերը պնդում էր, որ ինքն աշխատանքի իրական արժեքի մասին տեղեկություն չուներ, իսկ այն նացիստները գողացել են Վարշավայի ազգային թանգարանից։ 2011 թվականին նկարը վերադարձավ Ազգային թանգարանի հավաքածուների շարքին, այն բանից հետո, երբ PZU հիմնադրամը փոխհատուցում վճարեց նկարի նախկին տիրոջը։

## Նկարագրություն
Նկարում պատկերված է տարեց հրեա կին, մրգերի վաճառողուհի։ Կինը կրում է հին հագուստ։ Գլխին փաթաթված կապոտ, իսկ ուսերին՝ շարֆ։ Ձեռքերում զամբյուղներ են, որոնցից մեկի մեջ երևում են նարինջները։ Վաճառողուհու դեմքի արտահայտությունը լուրջ է։ Արտահայտված են այտոսկրերը և երևում են կնճիռները, որոնք էլ ավելի են ընդգծում տխրության արտահայտությունը և անօգնական լինելու փաստը։ Նույն մոդելին նկարիչը պատկերել է նաև «Հրեա կինը կիտրոններով» և «Հրեա կինը, ով մրգերեր վաճառում» նկարներում։ Նկարի հետևի հատվածում պատկերված են քաղաքի տների կտուրները։ Կտավի ձախ ներքևի հատվածում նկարիչը թողել է իր ստորագրությունը և քաղաքի անվանումը, որտեղ նա նկարել է նկարը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1880 նկարներ
Կատեգորիա:1881 նկարներ
Կատեգորիա:Արվեստի գողացված գործեր
Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Կատեգորիա:Վարշավայի ազգային թանգարանի նկարներ
Վինսենթ վան Գոգի ինքնադիմանկար (1889)

Հոլանդացի պոստիմպրեսիոնիստ **[[Վինսենթ վան Գոգ]]ը այս ինքնադիմանկարը** նկարել է յուղաներկով, կտավի վրա՝ 1889 թվականին։ Աշխատանքը, որը, հավանաբար, Վան Գոգի վերջին ինքնադիմանկարն է, նկարվել է Սեն Ռեմի դը Պրովանսը լքելուց ոչ շատ ուշ։ Կտավը գտնվում է Փարիզի Օրսե թանգարանում։

## Նկարչություն
Այս ինքնադիմանկարը 10 տարիների ընթացքում ստեղծված նրա 30 ինքնադիմանկարներից է, և դրանք, որպես նկարիչ, նրա աշխատանքի կաևոր մի մասն էին․ նա ինքն իրեն էր նկարում, քանի որ հաճախ նրա գումարը չէր բավականացնում բնորդ վարձելու համար։ Նա այս կտավը իր հետ Օվեր սյուր Ուազ է տարել, որտեղ այն բժիշկ Պոլ Գաշեին է ցույց տվել, վերջինս էլ այն «բացարձակ մոլեռանդական» անվանեց։

Արվեստի պատմաբանները տարակարծիք են այն հարցում, թե արդյոք այս կտավը, թե «Ինքնադիմանկար առանց մորուքի»-ն է Վան Գոգի վերջին ինքնադիմանկարը։ Ինգո Ֆ․ Վալտերը և Ժան Հուլսկերը կարծում են, որ սա վերջին ինքնադիմանկարն է, Հուլսկերը նաև կարծում է, որ այն նկարվել է Առլում այն բանից հետո, երբ Վան Գոգը, ականջը վնասելուց հետո, հիվանդանոց է ընկեր, մինչդեռ Ռոնալդ Փինքվասը կարծում է, որ «Ինքնադիմանկար առանց մորուքի»-ն առավել ուշ է նկարվել։

Վան Գոգն այս նկարը ուղարկել է իր կրտսեր եղբորը՝ Թեոդորուս վան Գոգին․ ուղեկցող նամակում ասվում է՝ «Քեզ ժամանակ պետք կգա այն ուսումնասիրելու համար։ Հույս ունեմ, որ դու կնկատես, որ իմ դեմքի արտահայտությունն առավել հանգիստ է դարձել, չնայած աչքերս, ինչպես առաջ, նույն կերպ անապահով տեսք ունեն, կամ էլ ինձ է այդպես թվում»։

Արվեստի պատմաբաններ Վալտերն ու Մեցգերը կարծում են, որ «նկարը չունի գեղեցիկ կեցվածք, ոչ էլ իրատեսական է․․․ նա շատ վտանգներ և իրարանցում է տեսել, որպեսզի հնարավորություն ունենա զսպել իր անհանգստությունն ու դողը»։ Ըստ Բեքեթի, լուծիչ գույները և միևնույն ժամանակ փոթորկված նախշերը խորհրդանշում են լարվածության և ճնշման զգացողությունը՝ հղելով նկարչի հոգեվիճակը, որը գտնվում է հոգեկան, ֆիզիկական և հուզական ճնշման տակ։

1986 թվականից կտավը գտնվում է Փարիզի Օրսե թանգարանում։

## Տես նաև
* Իմպրեսիոնիզմ
* Պոլ Գոգեն

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1889 նկարներ
Կատեգորիա:Ինքնադիմանկարներ
Կատեգորիա:Վինսենթ վան Գոգի նկարներ
Գրեմմի լավագույն փոփ դուոյի/խմբի ելույթի համար

**Գրեմմի մրցանակ լավագույն փոփ դուոյի/խմբի ելույթի համար** (), տրվում է ամենամյա «Գրեմմի» մրցանակաբաշխության ժամանակ։ Ըստ 54-րդ Գրեմմի մրցանակաբաշխության, այն նախատեսված է դուետի/խմբի համատեղ փոփ ձայնագրությունների համար (վոկալային կամ գործիքային) և սահմանափակվում է միայն սինգլներով կամ թրեքերով։

Մրցանակը տրվում է կատարող արտիստներին։ Պրոդյուսերը, վոկալի գործիքավորողը և երգահանը կարող են դիմել հաղթողի հավաստագիր ստանալու համար։

Սա «Գրեմմի» ամենամյա մրցանականաշխության նոր կատեգորիաներից մեկն է, որը տրվում է 2012 թվականից։ Այն իր մեջ ներառում է նախորդ՝ «Լավագույն փոփ վոկալային համագործակցություն», «Լավագույն փոփ դուոյի/խմբի ելույթի կամ վոկալային խմբի համար» և «Լավագույն փոփ գործիքային կատարում» անվանակարգերը։ Այս կատեգորիաների վերակազմավորումը Ձայնագրման ակադեմիայի ցանկության արդյունքն էր՝ կրճատել անվանակարգերի ցանկը և վերացնել համագործակցության և դուետի կամ խմբի միջև տարբերությունը։

## Դափնեկիրներ
### 2010-ականներ

[right|upright|thumb|2012 թվականի հաղթող [Էմի Ուայնհաուսը՝ Թոնի Բենեթի հետ միասին ստացել է իր առաջին հետմահու մրցանակը]]
[thumb|upright|Երեք անգամ առաջադրված և 2015 թվականի հաղթող [Քրիստինա Ագիլերան]]

### 2020-ականներ

 Թվականները կապված են այդ թվականի «Գրեմմի» մրցանակաբաշխության հոդվածի հետ։

## Ամենաշատն առաջադրված արտիստներ

;4 առաջադրում
* Maroon 5

;3 առաջադրում
* Քրիստինա Ագիլերա
* Coldplay
* Արիանա Գրանդե

;2 առաջադրում
* Թոնի Բենեթ
* Ջասթին Բիբեր
* The Chainsmokers
* Florence and the Machine
* Լեդի Գագա
* Վիզ Խալիֆա
* Ռիհաննա
* Նեյթ Ռյուս
* Թեյլոր Սվիֆթ
* Ջասթին Թիմբերլեյք
* Ֆարել Վիլյամս
* Zedd

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք

Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի երաժշտական մրցանակներ
Կատեգորիա:Գրեմմիի անվանակարգեր
Կատեգորիա:Երաժշտական մրցանակներ
Կատեգորիա:Պարգևներ այբբենական կարգով
Սեդա Գպրանյան-Մելքոնյան

**Սեդա Պետրոսի Գպրանյան-Մելքոնյան** (), սփյուռքահայ գրականագետ, Հայաստանի ազգային հերոս Մոնթե Մելքոնյանի այրին։

## Կենսագրություն
Սեդա Գպրանյանը ծնվել է 1963 թվականին Լիբանանում։ 15 տարեկանում ծանոթացել է Մոնթե Մելքոնյանի հետ։ Համալսարանական կրթությունը Սեդան շարունակել է Երևանի պետական համալսարանում։ Փարիզում Մոնթեի ձերբակալումից հետո Սեդան նամակագրական կապ է ունեցել ապագա ամուսնու հետ և հետագայում՝ 1987 թվականի փետրվարի 9-ին այցելել նրան։

Արցախյան շարժման առաջին օրերին Սեդան Երևանում մասնակցել է ցույցերին, որի ընթացքի մասին նամակագրությամբ տեղեկացրել բանտում գտնվող Մոնթեին։

Բանտից ազատվելուց հետո Մոնթեն մեկնել է Եմեն, որտեղ նրան այցելել է Սեդան։ Որոշ ժամանակ հետո նրանք մեկնել են Պրահա, այնտեղից էլ՝ Բելգրադ։ Որոշ ժամանակ անց Սեդան վերադարձել է Հայաստան և զբաղվել Մոնթեի Հայաստան վերադառնալու գործընթացով։ Սեդայի ջանքերով Մոնթեն 1990 թվականի հոկտեմբերի 6-ին առաջին անգամ այցելել է Հայաստան։

Սեդան և Մոնթեն ամուսնացել են 1991 թվականի օգոստոսի 3-ին, հարսանեկան արարողությունը տեղի է ունեցել Գեղարդի վանքում։

1992 թվականի Սեդան Մոնթեի հետ մեկնել է Արցախի Մարտունի քաղաք, որտեղ Մոնթեն նշանակվել է Մարտունու շտաբի պետ։

Մոնթեի մահից որոշ ժամանակ հետո Մոնթեի ծնողների հորդորով Սեդան ամուսնացել է։ Նրա երկրորդ ամուսինը Մոնթեի մանկության ընկերն է՝ իռլանդա-գերմանական ծագումով Հովել Կընդընը։ Երկրորդ ամուսնությունից հետո Սեդան կրում է Սեդա Գպրանյան-Մելքոնյան-Կընդընը անուն ազգանունը։ Հովելի և Սեդայի որդին կրում է Մոնթե-Սարո անունը։

## Աշխատություններ
Սեդան սփյուռքահայ գրականության մասնագետ է, ուսումնասիրել է Հայոց ցեղասպանությունից հետո ստեղծված արձակը։ Համահեղինակ է «Իրականությունը։ ՀԱՀԳԲ-հեղափոխական շարժան փաստաթղթերը», «Ավո։ Մոնթե Մելքոնյանի կյանքն ու մահը» գրքերի։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*Ավո։ Մոնթե Մելքոնյանի կյանքն ու մահը,  Մելքոնյան, Մարգար, Գպրանյան-Մելքոնյան, Սեդա

Կատեգորիա:Սփյուռքահայ գրականագետներ
Միկել-Անջելո Վաննի

**Միկել-Անջելո Վաննի** (, ), իտալացի նկարիչ Սիենայի դպրոցից։

Ֆրանչեսկո Վաննիի ավագ որդին։

Նրա նկարներից հայտնի է միայն «Եկատերինա»-ն։ Ճանաչում է ձեռք բերել իր՝ մարմարի վրա հատուկ, քարի մեջ խորը ներթափանցող ներկերով նկարելու գյուտով։ Վաննին իր եղբոր Ռաֆաելլոյի հետ հոր համար մարմարից գերեզմանաքար կանգնեցրին՝ ներկված այդպիսի ներկերով։ Գերեզմանաքարի գրվածքը ապացուցում է, որ ներկերի հայտնագործողը եղել է Վաննին։ Դրանց բաղադրության գաղտնիքը պահել է 1640 թվականին Նիկոլո Տորնիոլին, ինչպես ենթադրվում է, Վանիի նախկին աշակերտը։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* *[[Плюшар, Адольф Александрович|Плюшар А.]]* Ванни: 3. Михель-Анджело Ванни. // Энциклопедический лексикон. — Т. 8. — : Типография А. Плюшара, 1837. — С. 243.

Կատեգորիա:Իտալացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի փորագրիչներ
Ռաֆաելլո Վաննի

**Ռաֆաելլո Վաննի** (, ), իտալացի նկարիչ Սիենայի դպրոցից, ով գեղանկարչության մեջ գերազանցել է իր ավագ եղբորը։

Ռաֆաելլո Վաննին ծնվել է Սիենայում 1590 թվականին։ Սովորել է հոր՝ Ֆրանչեսկո Վաննիի մոտ, որբանալով՝ 13 տարեկանում (1603 թվականին) նրան ուղղարկում են Հռոմ, որտեղ նրա ուսուցիչն է դառնում Անտոնիո Կարաչչին (): Վաննին չշտապեց ենթարկվել հոր և ուսուցչի գեղանկարչական ձևերին։ Նա դարձավ Պիետրո դա Կորտոնայի ոճի հետևորդ։ Նա 1655 թվականին մտավ Սուրբ Լուկայի Ակադեմիայի կազմ։ Նրա աշակերտներից մեկը եղել է Դեյֆեբո Բուրբարինին։

Նրա լավագույն գործերն են՝
* Ֆլորենցիայում Ռիկարդիի դահլիճում,
* Սուրբ Եկատերինայի կերպարը Պիզայի Սուրբ Եկատերինայի եկեղեցում,
* «Հիսուս Քրիստոսը Գողգոթայում» Սիենայի սուրբ Գևորգ եկեղեցում։

## Գրականություն
* *[[Плюшар, Адольф Александрович|Плюшар А.]]* Ванни: 4. Рафаэль Ванни. // Энциклопедический лексикон. — Т. 8. — : Типография А. Плюшара, 1837. — С. 243.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:17-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Բարոկկո ոճի նկարիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի մաներիստ նկարիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի նկարիչներ
Միխայիլ Կոնով

**Միխայիլ Ֆեոդորովիչ Կոնով** , ), ռուս խորրդային նկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ (մինչև 1992 թվականը՝ ՌԽՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն։

## Կենսագրություն
1952-1958 թվականներին սովորել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտում։ Ինստիտուտն ավարտել է Իոսիֆ Սերեբրյանիի  արվեստանոցում՝ ստանալով գեղանկարչության նկարչի կոչում։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Ռուսական հեքիաթ» նկարը։

1958 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների։ Ստեղծել է դիմանկարներ, թեմատիկ նկարներ, բնանկարներ։ Ստեղծված ստեղծագործությունների թվում են «Բարգուզինյան ձկնորսուհի» (1960), «Կիրովի գործարանի պողպատագործ Պ. Ռոմանովի դիմանկարը» (1961), «Կիրովի գործարանի պողպատագործ Յուրի Գրիգորևի դիմանկարը» (1964), «Կիրովի գործարանի պողպատագործ Մ․ Բուլգանինի դիմանկարը» (1970), «Կիրովի գործարանի պողպատագործ Ն. Ժուկովսկու դիմանկարը» (1972), «Պողպատագործներ» (1975), «Լիճ» (1994) և այլն։ Միխայիլ Ֆեոդորովիչի ստեղծագործությունները պահվում են թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում են Ռուսաստանում և արտասահմանում։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* *Выставка произведений ленинградских художников 1960 года. Каталог*. Л., Художник РСФСР, 1961. С.21.
* *Республиканская художественная выставка «Советская Россия». Каталог*. М., Советский художник, 1960. С.42.
* *Выставка произведений ленинградских художников 1961 года. Каталог*. Л., Художник РСФСР, 1964. С.21.
* *Ленинград. Зональная выставка*. Л., Художник РСФСР, 1965. С.26.
* *Вторая республиканская художественная выставка «Советская Россия». Каталог.* М., Советский художник, 1965. С.21.
* *Наш современник. Каталог выставки произведений ленинградских художников 1971 года.* Л., Художник РСФСР, 1972. С.13.
* *Наш современник. Вторая выставка произведений ленинградских художников 1972 года. Каталог*. Л., Художник РСФСР, 1973. С.7.
* *Наш современник. Зональная выставка произведений ленинградских художников 1975 года. Каталог.* Л., Художник РСФСР, 1980. С.17.
* *Справочник членов Ленинградской организации Союза художников РСФСР*. Л., Художник РСФСР, 1987. С.60.
* *Связь времен. 1932—1997. Художники — члены Санкт—Петербургского Союза художников России. Каталог выставки*. СПб., 1997. С.289.
* *Иванов С. Неизвестный соцреализм. Ленинградская школа.* СПб., НП-Принт, 2007. С.394. ISBN 5-901724-21-6, ISBN 978-5-901724-21-7.
* *Юбилейный Справочник выпускников Санкт-Петербургского академического института живописи, скульптуры и архитектуры имени И. Е. Репина Российской Академии художеств. 1915—2005.* СПб, Первоцвет, 2007. С.80.

## Արտաքին հղումներ
* ''Иванов С. В. Ленинградская школа живописи. Очерк истории.''
* ''Хронология Ленинградской школы живописи.''

Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ
Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ
Եվգենի Գալունով

**Եվգենի Ալեքսանդրովիչ Գալունով** (, ), ռուս խորհրդային նկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգների նկարիչների միության (մինչև 1992 թվականը՝ ՌԽՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն)։

## Կենսագրություն
Եվգենի Գալունովը ծնվել է 1931 թվականի նոյեմբերի 25-ին Լենինգրադում։ 1961 թվականին ընդունվել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտ։  1967 թվականին ավարտել է ինստիտուտը Վիկտոր Օրեշնիկովի արվեստանոցում՝ ստանալով գեղանկարչության նկարչի որակավորում։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Անդրեյ Ռուբլյով» նկարը։

Մասնակցել է ցուցահանդեսների  1967 թվականից՝ իր աշխատանքները ներկայացնելով Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների ստեղծագործությունների հետ միասին։ Նկարել է դիմանկարներ, բնանկարներ, ժանրային նկարներ։ Եղել է ՌԽՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպության (1992 թվականից՝ Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միություն) անդամ։ Եվգենի Գալունովի ստեղծած նկարների թվում են՝ «Ազատ օր» (1970), «Հաց», «Գյուղ։ 1930-ական թվականներ» (երկուսն էլ 1972), «Լենինգրադի նոր շրջանը» (1975), «Լենինգրադ» (1980) և այլ նկարներ։

Մահացել է 1999 թվականի օգոստոսի 2-ին Լենինգրադում, կյանքի 68-րդ տարում։

Եվգենի Գալունովի ստեղծագործությունները պահվում են թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում և արտասահմանում։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* *Выставка произведений ленинградских художников, посвящённая 25-летию победы над фашистской Германией. Каталог.* — Л: Художник РСФСР, 1972. — с.6.
* *По родной стране. Выставка произведений художников Ленинграда. 50 Летию образования СССР посвящается. Каталог.* — Л: Художник РСФСР, 1974. — с.11.
* *Наш современник. Зональная выставка произведений ленинградских художников 1975 года. Каталог.* — Л: Художник РСФСР, 1980. — с.13.
* *Зональная выставка произведений ленинградских художников 1980 года. Каталог.* — Л: Художник РСФСР, 1983. — с.12.
* *Справочник членов Ленинградской организации Союза художников РСФСР.* — Л: Художник РСФСР, 1987. — с.28.
* *Matthew Cullerne Bown. A Dictionary of Twentieth Century Russian And Soviet Painters. 1900 — 1980s.* — London: Izomar Limited, 1998.
* *Иванов С. В. Неизвестный соцреализм. Ленинградская школа.* — Санкт-Петербург: НП-Принт, 2007. — с.398, 399. ISBN 5-901724-21-6, ISBN 978-5-901724-21-7.
* *Юбилейный Справочник выпускников Санкт-Петербургского академического института живописи, скульптуры и архитектуры имени И. Е. Репина Российской Академии художеств. 1915—2005.* — Санкт Петербург: «Первоцвет», 2007. — с.98.

Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ
Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ
Աբու Նիդալի կազմակերպություն

**ՖԱԹՀ  հեղափոխական խորհուրդ** (), ավելի հայտնի է որպես **Աբու Նիդալի կազմակերպություն,** գոյություն ունեցող միջազգային ահաբեկչական կազմակերպություններից ամենավտանգավորներից մեկը։ Հայտնի է նաև Արաբական հեղափոխական խորհուրդ, Արաբական հեղափոխական բրիգադներ, Սոցիալիստական մուսուլմանների հեղափոխական կազմակերպություն անվանումներով։

## Պատմություն
Հիմնադրվել է պաղեստինցի ազգայնական Աբու Նիդալի կողմից 1973 թվականին Յասեր Արաֆաթի հետ տարաձայնությունների արդյունքում։ Աբու Նիդալը Արաֆաթին համարում էր Պաղեստինյան ազգային գաղափարի դավաճան, քանի որ նա պատրաստ էր գործել ոչ միայն ահաբեկչական, այլև դիվանագիտական մեթոդներով։ 1973 թվականին Աբու Նիդալը մահվան դատապարտվեց Ֆաթհի դատարանի կողմից, թաքնվեց իրաքցիների օգնությամբ և հիմնադրեց իր սեփական ահաբեկչական կազմակերպությունը՝ Ֆաթհի հեղափոխական խորհուրդը»։

1980 թվականին կազմակերպությունը փոխադրվել Է Սիրիա, որտեղ Աբու Նիդալը զբաղվում էր ՕԿԾ-ի և Հորդանանի դեմ ահաբեկչական գործողությունների կազմակերպմամբ՝ սիրիացիների հանձնարարությամբ։

## Գաղափարախոսություն
Աբու Նիդալը Իսրայելի ոչնչացման համար զինված պայքարը համարում էր ազգային-ազատագրական պայքարի միակ միջոցը։ Նա կարծում էր, որ նման պայքարը համախմբում է ողջ արաբ ժողովրդին։ Կազմակերպությանը մեղադրել են վարձկանության մեջ, քանի որ այն ահաբեկչություններ էր իրականացնում այն երկրների կառավարությունների հանձնարարությամբ, որտեղ գտնվում էին նրա բաժանմունքները, և Պարսից ծոցի պետությունների կառավարություններից ահաբեկչության սպառնալիքներով շորթելու մեջ։

## Ահաբեկչական գործունեություն
1973 թվականից մինչև 1999 թվականը Աբու Նիդալի կազմակերպությունը ավելի քան 120 ահաբեկչական գործողություն է իրականացրել աշխարհի ավելի քան 20 երկրներում, ահաբեկչական գործունեության հետևանքով զոհվածների և վիրավորների թիվը կազմում է ավելի քան 1000 մարդ։ Աբու Նիդալի կազմակերպության զինված գործողությունների տարածքն առավել ընդարձակ է։ Աբու Նիդալի կազմակերպութունն ահաբեկչական գործողություններ է իրականացրել Եվրոպայում, Ասիայում և Մերձավոր Արևելքում, ընդ որում Աբու Նիդալը օգտվել Է Իրաքի, Լիբիայի և Սիրիայի աջակցությունից՝ նրանցից ստանալով մատակարարումներ և ապաստան։

Կազմակերպության առավել հայտնի ահաբեկչություններ են համարվում Լոնդոնում Իսրայելի դեսպան Շլոմո Արգովի դեմ 1982 թվականի հունիսի 3-ի լույս 4-ի գիշերը կատարված մահափորձը, ինչը հանգեցրել է լիբանանյան պատերազմի, և միաժամանակյա ահաբեկչությունները Հռոմի և Վիեննայի օդանավակայաններում 1985 թվականի դեկտեմբերի 27-ին։

Կազմակերպությունը մոտ 400 անդամ ուներ։ Աբու Նիդալի գրոհայինները պատրաստվել են Լիբանանի, Լիբիայի, Ալժիրի, Սուդանի և այլ երկրների ճամբարներում։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 

Կատեգորիա:Միջազգային ահաբեկչական կազմակերպություններ
Աշուն (նկար)

**«Աշուն»** (), իտալացի նկարիչ Ջուզեպպե Արչիմբոլդոյի (, 1527-1593) նկարը, որն ստեղծվել է 1573 թվականին։ Նկարվել է յուղաներկով կտավի վրա։ Պահվում է Լուվրի թանգարանում։ Չափերը՝ 76 × 64 սմ։

## Նկարագրություն
«Աշունը» դիմանկար է «Տարվա եղանակներ» շարքից։ Մարմնավորում է հասունությունը։ Այս շարքի մյուս նկարների («Գարուն», «Ամառ» և «Ձմեռ») նման, ոչ երիտասարդ մարդու այլաբանական դիմանկարն ամբողջությամբ ստեղծված է աշնան բարիքներից։ Նրա դեմքը հավաքված է հյութալի հասած մրգերից։ Հոնքերը և մորուքը պատրաստված են ցորենի հասկերից։ Բաց շագանակագույն կեղևով պատկերված են բեղերը։ Ականջը մեծ սնկով է, իսկ ականջօղին փոխարինում է հասուն թուզը։ Սանրվածքը բաղկացած դեղձից, սև ու սպիտակ խաղողից, կեռասից և տանձից։ Գլխարկին փոխարինում է դդումը։ Այն պատված է խաղողի տերևներով։ Հին կոտրված տակառից նկարիչը ստեղծել է աշնան մարմինը։ Տակառը զարդարված է մասուրի պտուղներով։ Տղամարդու պարանոցը հավաքված է արմատներից։ Դիմանկարը պատկերված է մուգ ֆոնի վրա՝ հագեցած տաք գույներով։ Ամբողջ պատկերը շրջանակված է ծաղկային շղթայով։ Ենթադրվում է, որ ծաղիկներով շրջանակումը ավելացվել է մեկ այլ նկարչի կողմից XVII դարում։

## Պատմություն
1563 թվականից Արչիմբոլդոն աշխատել է Հաբսբուրգների կայսերական պալատներում, նախ՝ Վիեննայում Մաքսիմիլիան II-ի մոտ, ապա՝ Պրահայում Ռուդոլֆ II-ի համար։ Քսանհինգ տարի նա եղել է պալատական նկարիչ՝ ստեղծելով թագավորական ընտանիքի անդամների դիմանկարները։ Սակայն նկարիչը ճանաչման է արժանացել «Տարվա եղանակները» և «Չորս տարերք» («Ջուր», «Հող», «Կրակ», «Օդ») դիմանկարների երկու շարքերի շնորհիվ, որոնք կազմված են բույսերից և կենդանի էակներից՝ կազմելով մարդկային բարդ ձև։

## «Տարվա եղանակներ» շարքի նկարներ

Պատկեր:Arcimboldo - Les saisons - Le printemps - Sans cadre.jpg|Գարուն, 1573 թվական, Լուվր
Պատկեր:Arcimboldo - Les saisons - L'été.jpg|Ամառ, 1573 թվական, Լուվր
Պատկեր:Arcimboldo - Les saisons - L'hiver.jpg|Ձմեռ, 1573 թվական, Լուվր


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1573 նկարներ
Կատեգորիա:Լուվրի նկարներ
Կատեգորիա:Ջուզեպպե Արչիմբոլդոյի նկարներ
Բանալիների հանձնումը Պետրոս առաքյալին

**«Բանալիների հանձնումը Պետրոս առաքյալին»**, Պետրո Պերուջինոյի ստեղծած որմնանկարը, որը նա նկարել է շուրջ 1482 թվականին։ Գտնվում է Վատիկանի Սիքստինյան կապելլայում։

## Պատմություն
1480 թվականին  Պերուջինոն զբաղվել է Հռոմում Սուրբ Պետրոսի հին բազիլիկի որմնանկարով։ Հռոմի Պապ Սիքստոս IV-ը գոհ էր նրա աշխատանքից և որոշել է նրան ներգրավել Վատիկանի պալատում նոր կապելլայի որմնանկարի ստեղծման աշխատանքում։ Աշխատանքի մեծ ծավալների պատճառով հետագայում Պերուջինոյին են միացել մի խումբ նկարիչներ Ֆլորենցիայից, այդ թվում՝ Սանդրո Բոտիչելլին, Դոմենիկո Գիրլանդայոն և այլք։

## Նկարագրություն
Որմնանկարը Կապելլայի հյուսիսային պատի «Հիսուսի պատմությունների» մի մասն է և պատկերում է հատված Մաթևոսի ավետարանի 16-րդ գլխից, որտեղ Հիսուսը Սուրբ Պետրոսին է հանձնում երկնքի բանալիները, որոնք խորհրդանշում են մեղքերը թողնելու և դրախտ մտնելու իշխանությունը։ Ֆիգուրները առաջին պլանում բաժանված են երկու խմբի, որոնք կանգնած են խիտ շարքով այնպես, որ ձևավորվում են եզրազարդի նմանություն։ Հիմնական խումբը բաղկացած է առաքյալներից (Հուդա Իսկարիովտացին, որը Հիսուսից հետո հինգերորդն է ձախ կողմում), որոնք շրջապատում են Քրիստոսին, որը ոսկե և արծաթե բանալիները հանձնում է ծնկաչոք Պետրոսին։ Երկրորդ խումբը բաղկացած է հեղինակի ժամանակակիցներից (ներառյալ հենց նկարիչը՝ աջ եզրից 5-րդը)։

Հետին պլանում պատկերված են Հիսուսի կյանքից ևս երկու տեսարաններ՝ *Կեսարինը կեսարին* ձախ կողմում, և *Քրիստոսին քարերով հարվածելը* աջ կողմում։
left|thumb|230px|Կենտրոնական շինությունը
Ֆիգուրների պատկերման ձևը ոգեշնչված է Անդրեա դել Վերոկկիոյից։ Առաքյալների, հատկապես Հովհաննես Աստվածաբանի ֆիգուրները, որոնք պատկերված են բարդ զգեստապատկերներով, երկար բաց թողնված մազերով, նրբագեղ դիրքով հիշեցնում են Թովմաս առաքյալին, որին նկարել է Վերոկկիոն Օրսանմիկելե եկեղեցում։։

Սողոմոնի տաճարը, որը պատկերված է սյունասրահներով ութանկյուն ռոտոնդայի տեսքով, գերիշխում է որմնանկարի կենտրոնում և ծառայում է որպես ֆոն ընթացիկ գործողությունների համար։ Նմանատիպ շենքը օգտագործվեկ է Պինտուրիկիոն (Պերուջինոյի աշակերտը) Բուֆալինի կապելլայի որմնանկարներում Սանտա Մարիա ին Արաչելիի բազիլիկում և Պերուջինոն «Մարիամի պսակադրությանը» որմնանկարում։
մինի|Հատված որմնանկարից
Հեղինակը մեծ ուշադրություն է դարձրել բնապատկերի մշակմանը՝ փորձելով հանդիսատեսի մոտ ստեղծել աշխարհի անսահմանության զգացողություն։ Ամպամած երկնքի և կապտամոխրագույն բլուրների ֆոնին փետրաձև ծառերով հնարքը հետագայում ընդունել են նաև այլ նկարիչներ, հատկապես Ռաֆայելը։

## Լեգենդ
Գոյություն ունի նախանշան, որը կապված է որմնանկարի և պապական կոնկլավների հետ․ այն կարդինալը, որին վիճակահանությամբ տեղ կստանա որմնանկարի ներքևում, կընտրվի Հռոմի պապ։ Գրառումները ցույց են տալիս, որ դա արդարացի է առնվազն երեք պապերի՝ Կղեմես VII-ի, Հուլիոս II-ի և Պողոս III-ի վերաբերյալ։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

Կատեգորիա:1482 նկարներ
Մեյ Մորիսի դիմանկար

**«Մեյ Մորիսի դիմանկար»** (), անգլիացի պրեռաֆայելիտ նկարիչ Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարը՝ ստեղծված 1872 թվականին։ Ներկայումս նկարը գտնվում է մասնավոր հավաքածուում։

## Տեղեկություն նկարի մասին
Նկարում պատկերված է Մեյ Մորիսը՝ դիզայներ և նկարիչ Ուիլյամ Մորիսի և նրա կնոջ՝ Ռոսսետտիի բնորդուհի և սիրեցյալ Ջեյն Մորիսի կրտսեր դուստրը։ Նկարի ստեղծման ժամանակ Մեյը եղել է 10 տարեկան։ Աղջիկը պատկերված է ալիքավոր երեսպատված շրջազգեստով, աջ ձեռքում պահում է եռագույն մանուշակի ծաղիկ։ Նկարչին դուր է եկել Մեյի և նրա ավագ քրոջ՝ Ջենիի հետ անցկացրած ժամանակը, որոնք լցրել են նրա կյանքի դատարկությունը՝ կապված սեփական երեխաներ չունենալու հետ։ Դեռևս Մեյի մանուկ հասակում Ռոսսետտին նրա մեջ տեսել է նկարչուհու կարողություն։ Նա նաև կարծել է, որ աղջիկը ժառանգել է իր մոր գեղեցկությունը։ Ռոսսետտին ստեղծել է Մեյի մի շարք դիմանկարներ. ի տարբերություն նկարների, որոնցում կեցվածք ընդունել էր աղջկա մայրը, Մեյի դիմանկարներն առանձնացել են նրբությամբ և նվազ անբնականությամբ։ Ռոսսետտիի ստեղծագործություններում Մեյը դարձել է մաքրության և անմեղության մարմնավորումը, մինչդեռ նրա շատ այլ բնորդուհիներ առավել հաճախ պատկերվում էին որպես ճակատագրական կին՝ զգացմունքայնության և կրքի մարմնավորում։

Դիմանկարը հիշատակվում է նկարչի՝ իր եղբորը՝ Ուիլյամ Մայքլ Ռոսսետտին ուղղված նամակում։ Նկարիչը գրում է, որ դա «Մեյ Մորիսի չափազանց ճշգրիտ պատկերն է, որը հասնում է 100 գինեյի»։ Ռոսսետտին Մեյի դիմանկարն ստեղծել է «Պրոզերպինա» կտավը նկարելու հերթական փորձի ընդմիջումների ընթացքում, երբ Ջեյն Մորիսը մրսած է եղել և որոշ ժամանակ չի կարողացել կեցվածք ընդունել։

Ներկայումս նկարը գտնվում է անհայտ անձնական հավաքածուում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1872 նկարներ
Կատեգորիա:Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարներ
Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Կատեգորիա:Մասնավոր հավաքածուներում գտնվող նկարներ
Անդերսոնի Սահմանադրություն

«**Անդերսոնի Սահմանադրություն**» (, ինչպես նաև` «Անդերսոնի օրենսգիրք», «Անկախ որմնադիրների սահմնադրություն» կամ «Կանոնագիր»), մասոնական Սահմանադրություն, որը ստեղծվել է 1723 թվականին բրիտանացի մասոն Ջեյմս Անդերսոնի կողմից (1738 թվականին խմբագրված)։ Տպագրվել է Լոնդոնում (1723) և ԱՄՆ-ում (1734)։

## Պատմություն
1717 թվականին լոնդոնյան 4 մասոնական օթյակները, միաբանվելով Լոնդոնի և Վեստմինստերի բարձրագույն օթյակում, Անդերսոնի եղբորը պատվիրել են կազմել կանոնադրությունների ժողովածու՝ փոխառելով դրանք որմնադիրների եղբայրության փաստաթղթերից և կիրառելով ժամանակի նոր պայմանների համատեքստում։

Այդ ժողովածուն, որը տպագրվել է «Մասոնների սահմանադրությունը, որը պարունակում է ամենահին ու հարգարժան եղբայրության պատմությունը, օրենսգիրքը, կանոնները, հրահանգները և այլն, որն օգտագործվում է մասոնական օթյակում» անվամբ, դարձել է ֆրանկմասոնության միության հիմքը։ Տեքստը պարունակում էր մասոնների հակիրճ պատմությունը՝ աշխարհի արարումից սկսած, շինարարանական արվեստի պատմությունը՝ քարագործների եղբայրության պատմություններից վերցված, ինչպես նաև 1717 թվականի մեծ օթյակի որոշմամբ հավաքված «Հին պարտականությունները կամ հիմնական կանոնները» և «Ընդհանուր որոշումները»։

Միության զարգացման գլխավոր նախապայմանը պետք է լիներ այն արգելապատնեշների փլուզումը, որոնք մարդկանց բաժանում էին տարբեր, գլխավորապես՝ կրոնական խմբավորումների։ Այդ պատճառով Սահմանադրության հիմնական օրենքը նվիրված էր կրոնի հանդեպ մասոնի վերաբերմունքին։ Տեքստի համաձայն՝ մասոնական օթյակները բաժանվում էին երկու խմբի՝ անհատական և ընդհանուր, այսինքն՝ բարձրագույն։ Աստիճանակարգային մակարդակներն էին՝ աշակերտ, ենթավարպետ և վարպետ։ Բացի դրանից կար վերակացուի հատուկ կոչում։ Ընտրություններն անցկացվում էին տարին մեկ անգամ, իրավասությունները տրվում էին մեկ տարով։ Յուրաքանչյուր եղբայր պետք է պատկաներ ինչ-որ օթյակի և ենթարկվեր նրա ինչպես հատուկ, այնպես էլ ընդհանուր որոշումներին։ Որպես օթյակի անդամ ընդունվում էին բարեկիրթ, ազնիվ, ազատածին և հասուն տարիքի (25 տարեկանից ոչ պակաս, կանայք չէին ընդունվում) անձինք, ընդ որում՝ նոր եղբայր ընդունելու համար հարկավոր էր բոլոր ներկա անդամների համաձայնությունը։ «Սահմանադրությունը» հրեաների համար մուտք բացեց դեպի մասոնություն։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 

## Արտաքին Հղումներ
* Անդերսոնի Սահմանադրություն

Կատեգորիա:Մասոնականություն
Լճակ Մոնժերոնում

**«Լճակ Մոնժերոնում» («Գետի ափ»)**, Կլոդ Մոնեի նկարը, որը ներկայում պահվում է Էրմիտաժի հավաքածուում։

Նկարում պատկերված է ծառերով ստվերված փոքր լճակ, վերին աջ մասում երևում է կնոջ ուրվագիծ՝ թեթև հագուստով, որը հենվել է ծառի բնին, իսկ ձեռքին կարթաձող է։

## Պատմություն
Կտավը նկարել է շուրջ 1876 թվականին ֆինանսիստ և բարերար Էռնեստ Օշեդեի պատվերով որպես Մոնժերոնի Ռոտեբուրգ ամրոցի չորս դեկորատիվ պաննոներից մեկը․ նույն շարքի մյուս աշխատանքներն են՝ «Այգու անկյուն Մոնժերոնում» (Էրմիտաժ), «Հնդկահավեր» (Օրսե), «Որս» (մասնավոր հավաքածու)։ Սակայն 1877 թվականին Օշեդեն սնանկացել է, և նրա ունեցվածքը (ներառյալ իմպրեսիոնիստների հավաքածուն) վաճառվել է, ինչի հետևանքով նկարն այդպես էլ իր տեղը չի գրավել ամրոցում։ Պետական Էրմիտաժի աշխատակիցները ենթադրում են, որ կարթով տիկինը պատվիրատուի կինն է՝ Ալիսա Օշեդեն, որը հետագայում դարձել է Կլոդ Մոնեի երկրորդ կինը։

«Լճակ Մոնժերոնում» խորագրով նկարը ցուցադրվել է իմպրեսիոնիստների երրորդ ցուցահանդեսում։ Սակայն Ա. Բարսկայան հնարավոր է համարում, որ այդ ժամանակ ցուցադրվել էր ոչ թե այդ նկարը, այլ դրա էսքիզը։ Այս էսքիզի գտնվելու վայրը չի պարզվել, և այն հայտնի է միայն Մոնեի ստեղծագործության կատալոգում նրա վերարտադրության հրապարակման շնորհիվ, որը կազմված է Դ. Վիլդենշտեյնի կողմից։

1907 թվականին նկարը Ամբրուազ Վոլարի պատկերասրահում 10000 ֆրանկով ձեռք է բերել Մոսկվայից վաճառական և կոլեկցիոներ Իվան Մորոզովը․ նկարը գտնվել է խորդանոցում փաթաթված գլանափաթեթի ձևով, խիստ աղտոտված, իսկ լաքը զգալիորեն վնասվել էր։ Ըստ Վոլարի նշումների՝ այն կոչվել է «Գետի ափ»։ Փարիզում էլ նկարը ենթարկվել է նախնական մաքրման և կատարվել է լաքային շերտի վերականգնում։

Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո նրա հավաքածուն ազգայնացվել է, և այդ նկարը ի թիվս այլոց հայտնվել է Նոր արևմտյան արվեստի պետական թանգարանում, իսկ թանգարանի լուծարումից հետո 1948 թվականին հանձնվել է Էրմիտաժին։ «Գետի ափ» խորագրով նկարը հրատարակվել է ինչպես Նոր արևմտյան արվեստի թանգարանի կատալոգներում, այնպես էլ Էրմիտաժի արևմտաեվրոպական գեղանկարչության կատալոգում, որը հրատարակվել է 1958 թվականին, որից հետո նկարին վերադարձվել է իր սկզբնական անվանումը։

2014 թվականի վերջից ցուցադրվում է Սերգեյ Շչուկինի և Մորոզով եղբայրների հիշատակի պատկերասրահում՝ Գլխավոր շտաբի շենքում (սրահ 403)։

Պետական Էրմիտաժի արևմտաեվրոպական կերպարվեստի բաժնի գլխավոր գիտաշխատող, արվեստագիտության դոկտոր Ալբերտ Կոստենևիչը 19-րդ դարի և 20-րդ դարի սկզբի ֆրանսիական արվեստին նվիրված իր ակնարկում, նկարագրելով «Լճակ Մոնժերոնում» նկարը, նշել է․

Մոնժերոնյան կտավներում իմպրեսիոնիզմը գտնում է ամբողջական և հետևողական մարմնավորում։ Նկարիչը այժմ հիանալի տիրապետում է ոչ միայն լույսի, այլև օդի փոխանցմանը։ Տեղի է ունենում բացարձակ հրաժարում բնանկարի կառուցման «կանոններից», որոնցից օգտվում էին Մոնեի նախորդները, նույնիսկ, օրինակ, Կորոն... որոնք դիմում էին պլանների բաժանմանը, կենտրոնի առանձնացմանը, այսպես կոչված կուլիսների ներդրմանը՝ տարածության խորության զգացողություն ստեղծելու համար։ Մոնեն գրեթե միտումնավոր կերպով խուսափում է ամեն տեսակի կանխամտածվածությունից։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:1877 նկարներ
Կատեգորիա:Էրմիտաժի նկարներ
Կատեգորիա:Կլոդ Մոնեի նկարներ
Սոյլեմեզի խումբ

**Սոյլեմեզի խումբ,** կազմակերպված հանցավոր կազմակերպություն Թուրքիայում, որը ղեկավարում էր Ֆայսալ Սոյլեմեզը և նրա հինգ եղբայրները։ Նրանք զբաղվում էին թմրանյութերի մաքսանենգությամբ, առևանգումներով և սպանություններով։ Դրա գործունեությունը բացահայտվել է 1996 թվականին՝ 25 անդամների ձերբակալությամբ։ Այս խմբավորման կազմում էին ոստիկանության գործող ծառայողներ և զինվորականներ։ Խումբը բացահայտվել է 1996 թվականի հունիսին։ Խմբավորման անդամների մոտ հայտնաբերվել են մեծ քանակությամբ պայթուցիկ նյութեր և հրթիռային կայանքներ

## Ակնարկ
Խմբի ղեկավարը ուղղաթիռի սպա Ֆայսալ Սոյլեմեզն էր, իսկ ավազակախմբում ներգրավված բարձրաստիճան պաշտոնյաների թվում էին Ստամբուլի ոստիկանության պետի նախկին տեղակալ Դենիզ Գյոկչեթինը և Ստամբուլի անվտանգության մասնաճյուղի նախկին ղեկավար Սեդաթ Դեմիրը։ Կառավարության հաղորդագրությունների համաձայն՝ Սոյլեմեզի խմբավորումն ուներ զենք, պայթուցիկ նյութեր, 186,500 DM և 155,200,000 TL:

Սոյլեմեզ եղբայրների խմբավորումը բացահայտվել է 1996 թվականի հունիսին Սևերեկ քաղաքում Ուրֆայի Բուչակ կլանի գրասենյակ գրոհելու ծրագրով։ Խմբի կլանի ղեկավարն էր խորհրդարանի «Ճշմարիտ Ուղի» կուսակցության անդամ Սեդաթ Բուչակը՝ 1996 թվականի նոյեմբերին Սուսուրլուկի ավտովթարից միակ փրկվածը։ Ենթադրաբար, Բուկաչի և Սոյլեմեզի ավազակախմբի միջև արյան հետապնդումը հիմնված է Թուրքիայում և մասնավորապես՝ Հարավ-Արևելքում զենքի և թմրանյութերի վաճառքի վերահսկողության վրա։

1997-1998 թվականներին ավազակախմբի մի քանի անդամ, ներառյալ Ֆայսալը, դատապարտվել է 18-30 տարվա ազատազրկման։ Ինտերպոլի օժանդակությամբ 2010 թվականին Ադրբեջանում ձերբակալվել են ավազակախմբի երկու առաջատար անդամները։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Թուրքիա
Կատեգորիա:Հանցագործ խմբավորումներ
Կատեգորիա:Հանցավոր կազմակերպություններ այբբենական կարգով
Տիրամայրը և երեխան Սուրբ Դոմինիկի և Սուրբ Թովմաս Աքվինացու հետ

**«Տիրամայրը և երեխան Սբ Դոմինիկի և Սբ Թովմաս Աքվինացու հետ»**, վաղ վերածննդի իտալացի նկարիչ Ֆրա Բեատո Անջելիկոյի որմնանկարը Պետական Էրմիտաժի հավաքածուից։

Կտավում պատկերվել են Մադոննան և Մանուկը, որոնք նստած են երկնագույն կապույտ ֆոնի վրա՝ Սուրբ Դոմինիկի և Սուրբ Թոմաս Աքվինացու միջև։ Սուրբ Դոմինիկն իր աջ ձեռքում պահում է իր կանոնական խորհրդանիշը` շուշանի ծաղիկ, իսկ ձախ ձեռքում` բաց գիրք` անընթեռնելի գրությամբ, որում կարելի է կազմել միայն լատինական և հունական այբուբենի առանձին տառեր։ Թովմաս Աքվինացին գիրքը պահում է երկու ձեռքերով, դրա վրա գրվածքը բավականին ընթեռնելի է և պարունակում է Սաղմոս 18։ 2-8-ի տեքստը և 103:13-րդ սաղմոսի մի փոքրիկ բեկոր լատիներենով, կրծքին նա ունի ոսկե աստղի պատկեր։

Էրմիտաժի Արևմտաեվրոպական արվեստի վարչության առաջատար հետազոտող Տ.Կ.Կուստոդիևան նկարագրել է նկարը և նշել.
«Նկարիչը ստիպում է հավատալ, որ պատի սահուն մակերեսը, որը ստորև նշված է մարմարի նմանակող գունավոր հրապարակներով, անցնում է մակերեսային տարածքով, որտեղ գահին նստած Մադոննան աշխարհին ցույց է տալիս իր փրկիչ Քրիստոսին։ Այս տեսարանում ամեն ինչ պարզ է ու զուսպ»:

Первоначально фон был красного цвета с золотыми звездами, но практически сразу его закрасили светло-голубой краской, имитирующей небо; незакрашенным остался лишь небольшой фрагмент между Мадонной и Фомой Аквинским.Սկզբում ֆոնը կարմիր էր ոսկե աստղերով, բայց գրեթե անմիջապես այն ներկվեց բաց կապույտ ներկով՝ երկինքը սիմուլյացիայի ենթարկելու համար։ Մադոննայի և Թովմաս Աքվինացու միջև եղած միայն մի փոքրիկ բեկոր մնաց անպաշտպան։
thumb|left|Որմնանկարը ցուցադրված է Մեծ Էրմիտաժի 209 սենյակում
Որմնանկարը նկարվել է 1430 թվականին, Ֆիեզոլում, որտեղ նախկինում եղել էր Ֆրա Անժելիկոն։ Որմնանկարի ճշգրիտ գտնվելու վայրը անհայտ է, ենթադրվում էր, որ այն գտնվել է գլխի դահլիճում, այնուամենայնիվ, որոշ հետազոտողներ կարծում են, որ այն գտնվել էր միջանցքի պատին` երկրորդ հարկի վանական խցեր տանող աստիճանների վայրէջքի մոտ։ 1870-ական թվականներին վանքի վերացումից հետո որմնանկարը հանվել է պատից և պատկանել է իտալացի նկարիչներ Ա. Մացցանին և Ս. Կոնտին, որոնցից 1883 թվականին Ֆլորենցիայում այն գնվել է Ալեքսանդր III կայսեր հրամանով Էրմիտաժի համար։ 1883 թվականի դեկտեմբերին Սանկտ Պետերբուրգը որմնանկարչության համար ժամանելուն պես, կայսերական արվեստի ակադեմիայի փոխնախագահ, իշխան Գ.Գ. Գագարինը պատրաստել է նկարի ոսկեզօծ շրջանակ, որը պաշտպանիչ ապակու հետ միասին պատրաստ էր հաջորդ տարվա մարտին, որից հետո որմնանկարը իր տեղն է գրավել Էրմիտաժի ցուցահանդեսում։ Ներկայումս ցուցադրվում է Մեծ (Հին) Էրմիտաժում, 209 սրահում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Էրմիտաժի նկարներ
Կատեգորիա:Մարիամ Աստվածածինը գեղանկարչության մեջ
Կատեգորիա:Քրիստոսը գեղանկարչության մեջ
Կատեգորիա:1435 նկարներ
Բերնարդինո Լիչինիո

**Բերնարդինո Լիչինիո** (; ), իտալացի նկարիչ, Վենետիկի գեղարվեստի դպրոցի ներկայացուցիչ։

Նկարչի կենսագրությունը ներկայացվել է Ջորջո Վազարիի առաջին երկու հրատարակություններում, սակայն նրա ներկայացմամբ Բերնարդինո Լիչինիոյին երեք դար շփոթել են Ջովաննի Անտոնիոյի հետ, որի արվեստանոցում աշխատում էր Բերնարդինոն։ Նկարիչների և նրանց ստեղծագործությունների տարանջատմանը նպաստել է Գուստավ Լյուդվիգը 1903 թվականին տպագրված իր մանրամասն աշխատության մեջ։

## Կենսագրություն
Բերնարդինո Լիչինիոն եղել է գավառական նկարիչների ընտանիքից։ Երիտասարդ տարիներին տեղափոխվել է Վենետիկ։ Որոշ ժամանակ աշխատել է նկարիչ Ջովաննի Անտոնիո Պորդենոնեի արվեստանոցում։ Ներկայումս հայտնի առաջին աշխատանքը թվագրվում է 1522 թվականին, երբ նկարիչը մոտ 37 տարեկան էր։ Բերնարդինոն ստեղծել է  աստվածաշնչյան կոմպոզիցիաներ և դիմանկարներ։ Պահպանված ստեղծագործությունների մեծ մասը պատկանում է 1630-ական թվականներին՝ նկարչի հայտնիության ծաղկման ժամանակաշրջանին։

Նրա ստեղծագործական ոճը զուգակցել է Ջորջոնեի, Տիցիանի և Պալմա իլ Վեկկոյի ստեղծագործությունների թույլ ազդեցությունները։ Նկարիչը դժվարությամբ է հաղթահարել իր կերպարների կարծրությունը՝ փոխհատուցելով դա չափազանց վառ գույներով, այդ թվում՝ կարմիրի տարբեր երանգներով, որոնք այդքան սիրում էին վենետիկցիները։ Նկարչի ժողովրդականության վրա ազդել են նկարիչ Ջորջոնեի վաղահաս մահը, Տիցիանի դիմանկարների թանկ գները (որը դարձավ Կառլոս V կայսրի պալատական նկարիչը), Վենետիկից դիմանկարի վարպետներ Սեբաստիանո դել Պիոմբոյի և Լորենցո Լոտտոյի հեռանալը։

Նկարչի թվագրած վերջին ստեղծագործությունը նշվում է 1546 թվականին։ Փաստաթղթերում Բերնարդինո Լիչինիոյի մասին վերջին հիշատակումը նշվում է 1549 թվականին։

## Պատկերասրահ

Bernardino Licinio 026.jpg|*Ճարտարապետի դիմանկարը,* Բերնարդինո Լիչինիոյի ինքնանկարի ֆոնին (մոտ 1520-1530), Մարտին ֆոն Վագներ թանգարան
Bernardino Licinio 006.jpg|Բերնարդինո Լիչինիո, *Կինը ամուսնու դիմանկարով* (մոտ 1500), Բերգամո, Իտալիա]]


## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

## Արտաքին հղումներ
*Painters of reality: the legacy of Leonardo and Caravaggio in Lombardy

Կատեգորիա:16-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի նկարիչներ
Ֆրանչեսկո Մենզոկի

**Ֆրանչեսկո Մենզոկի** (; ), իտալացի նկարիչ։ Բարձր Վերածննդի և վաղ շրջանի մաներիզմի նկարիչներից է։ Ծնվել է Ֆորլիում, սովորել Ֆորլիի գեղանկարչության դպրոցում, հիմնականում աշխատել է Ֆորլիում և Պեզարոյում։

## Կենսագրություն
Ֆրանչեսկո Մենզոկիին երբեմն անվանում են նաև *Իլ Վեկկիո դի Սան Բերնարդո*։ Գեղանկարչության առաջին հիմունքները ստացել է նկարիչ Մարկո Պալմեգանոյից, ապա սովորել է Ջիրոլամո Ջենգայի մոտ։

Ջենգայի հրավերով աշխատել է Պեզարոյում գտնվող Վիլա Իմպերիալի որմնանկարի վրա, որտեղ մեծ ազդեցություն է ունեցել Ռաֆայել Կոլեի գեղարվեստական ոճի վրա։ Վերջինս նույնպես մասնակցում էր գեղանկարի աշխատանքներին։

Մենզոկին ստեղծել է Լորետոյի բազիլիկի Սան Ֆրանչեսկո դի Պաուլ մատուռի *«Մելխիսեդեկի զոհաբերությունը»* և *«Մանայի երկնային հրաշքը»* որմնանկարները։ Ֆորլիում նկարել է Սանտա Մարիա դելլա Գրատա եկեղեցու «Երրորդություն» որմնանկարը։

Վենետիկի Պալացցո Գրիմանի պալատի (1539-1540) Պսիքեին նվիրված սենյակի փայտի առաստաղին նկարել է չորս նկար, որոնք, սակայն, մինչ օրս չեն պահպանվել։

Նկարչի կենսագրությունը ներկայացվել է Ջորջո Վազարիի *«Առավել հայտնի նկարիչների, քանդակագործների և ճարտարապետների կյանքի նկարագրություններ»* գրքում։

Նրա որդիները՝ Պիեռ Պաոլոն և Սեբաստիանոն, նույնպես նկարիչներ էին։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* *Francesco Menzocchi: Forlì 1502—1574*, Edisai 2003.

Կատեգորիա:16-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Իտալացիներ
Կատեգորիա:Վերածննդի նկարիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի մաներիստ նկարիչներ