Կլաուդիո Տաֆարել

**Կլաուդիո Անդրե Մերգեն Տաֆարել** (, ) նա կարիերան ավարտած բրազիլացի ֆուտբոլիստ, որը հանդես է եկել դարպասապահի դիրքում, ինչպես նաև Անգլիայի Պրեմիեր լիգայի Լիվերպուլ ակումբի և Բրազիլիայի ազգային հավաքականի դարպասապահների մարզիչ: Իր 18-ամյա կարիերայի ընթացքում նա պրոֆեսիոնալ մակարդակով հանդես է եկել հինգ տարբեր ակումբներում ինչպես Բրազիլիայում, այնպես էլ Եվրոպայում: Նա իր ավագ կարիերան սկսել է 1985 թվականին բրազիլական Ինտերնասիոնալում, մինչդեռ նրա վերջին ակումբներն էին Պարմա, Ռեջիանան, Ատլետիկո Մինեյրոն և Գալաթասարայը: Նա իր կարիերան ավարտել է 2003 թվականին՝ իտալական Պարմայի կազմում երկրորդ խաղից հետո:

Բրազիլիայի հավաքականի կազմում ավելի քան 100 հանդիպում անցկացրած Տաֆարելը օգնել է ազգային թիմին հաղթել 1994 թվականի աշխարհի առաջնությունում, ինչպես նաև մեկ ամբողջ տասնամյակի ընթացքում հանդես է եկել ութ այլ խոշոր միջազգային մրցաշարերում՝ օգնելով Բրազիլիային 1998 թվականի աշխարհի գավաթում երկրորդ տեղը գրավելով, և Կոպա Ամերիկայի երկու տիտղոս 1989 և 1997 թվականներին; նա նաև արծաթե մեդալ է նվաճել 1988 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերում։

## Ակումբային կարիերա

Տաֆարելը ծնվել է Ռիո Գրանդե դու Սուլ նահանգի Սանտա Ռոզա քաղաքում, ծագումով իտալացի-բրազիլացի, Տաֆարելը իր կարիերան սկսել է Ինտերնասիոնալում խաղալով, սակայն իր կարիերայի հինգ տարիների ընթացքում մասնակցել է Ա Սերիայի ընդամենը 14 խաղի, սակայն 1988 թվականի մրցաշրջանում արժանացել է «Ոսկե գնդակ» մրցանակին:

1990 թվականին նա տեղափոխվել է արտերկիր և միացել իտալական Պարմա ակումբին, որը իր պատմության մեջ առաջին անգամ էր տեղափոխվել Սերիա Ա։ Համաձայն Լա Գազետա դելլո սպորտի թերթի Անդրեա Սկյանչիի հոդվածի, որը հրապարակվել է 2003 թվականին, Տաֆարելի տեղափոխությունը «Պարմա» նույնպես թելադրված էր կոմերցիոն նկատառումներով՝ այդ ժամանակ Կալիստո Տանզին՝ Պարմալատ ընկերության սեփականատերը, որին պատկանում էր Պարմա ակումբը, ցանկանում էր, որ բրազիլացի դարպասապահը դառնա կորպորացիայի նոր գովազդային արշավի դեմքը՝ վերջերս Բրազիլիա ընդլայնվելուց հետո: Տաֆարելը դարձել է առաջին ոչ իտալացի դարպասապահը, որը հանդես է եկել Ա Սերիայում և հաջորդ մրցաշրջանում գլխավոր մարզիչ Նևիո Սկալայի գլխավորությամբ մասնակցել առաջնության բոլոր 34 հանդիպումներին։ Նա նվաճել է Իտալիայի գավաթը 1992 թվականին և Գավաթակիրների գավաթը 1993 թվականին ակումբում իր առաջին ելույթի ժամանակ, թեև մի շարք ոչ հաջող ելույթների շարքիչ հետո, ինչպես նաև հին ժամանակվա կանոնակարգի պատճառով, որը թույլ էր տալիս թիմի մեկնարկային կազմում միայն երեք ոչ իտալացի խաղացողների (Ֆաուստինո Ասպրիլա, Թոմաս Բրոլին և Ժորժ Գրյուն, որին ժայռը  սովորաբար ընտրում էր մեկնարկային կազմում), Հաջորդ երկու մրցաշրջանների ընթացքում նա ուղարկվեց պահեստայինների նստարանին՝ նախ տեղը զիջելով Մարկո Բալլոտտային, իսկ հետո Լուկա Բուչիին:
1993 թվականին Տաֆարելը, ով այդ ժամանակ ընդամենը Պարմայի պահեստային ֆուտբոլիստ էր, պայմանագիր կնքեց Ա Սերիայում հանդես եկող Ռեջանայի ակումբի հետ,որտեղ նա հիմնական խաղացողն էր ամբողջ հաջորդ մրցաշրջանում: Այնուամենայնիվ, հետագայում ՝ 1994 թ. - ին, նա հեռացավ հիմնական թիմից և մնաց առանց պրոֆեսիոնալ ակումբի ՝ աշխարհի գավաթի խաղերից առաջ և հետո, որը այդ տարի տեղի ունեցավ Միացյալ Նահանգներում, փոխարենը սիրողական մակարդակով խաղալով տեղական եկեղեցական թիմում և նույնիսկ երբեմն հանդես գալով որպես կենտրոնական հարձակվող: Հետագայում ՝ 1995 թվականին, նա վերադարձավ հայրենիք և երեք տարի հանդես եկավ Ատլետիկո Մինեյրոյի կազմում:

1998 թվականի հունիսի 24-ին, երբ դեռ հանդես էր գալիս «Սելեսաոյում» 1998 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունում, Տաֆարելը Փարիզի Դիսնեյլենդում երկու տարվա պայմանագիր կնքեց Գալաթասարայի հետ։Գալաթասարայը իր նախկին ակումբի Ատլետիկո Մինեյրոյի  տրանսֆերի համար վճարել է մոտ 1,5 միլիոն դոլար:Գալաթասարայում երեք տարվա ընթացքում նա նվաճել է վեց խոշոր գավաթ, այդ թվում ՝ Հարավային լիգայի երկու տիտղոս, ինչպես նաև 1999-2000 թվականների ՈՒԵՖԱ - ի գավաթ և 2000 թվականի ՈՒԵՖԱ–ի Սուպերգավաթ; նախորդ մրցաշարի եզրափակչում ՝ 4:1 հաշվով 11 մետրանոց հարվածաշարում Արսենալի նկատմամբ տարած հաղթանակը 120 րոպե դադարից հետո 0:0 հաշվով ոչ – ոքիից հետո, նա ընտրվել է «Գալաթասարայի»գլխավոր մարզիչ: Հանդիպման լավագույն ֆուտբոլիստ։

Նա ավարտեց իր կարիերան նախկին Պարմա ակումբում ՝ միանալով թիմին 2001 թվականին; Նա հիմնականում հանդես եկավ որպես պահեստային դարպասապահ Սեբաստիան Ֆրեյից հետո ակումբի կազմում իր երկրորդ ելույթի ժամանակ,բայց խաղադաշտ դուրս եկավ 2002 թվականի Իտալիայի Գավաթի եզրափակչի երկու խաղերում, որտեղ Պարման հաղթեց Ա Սերիայի նորընծա չեմպիոն ՝ Յուվենտուս։ Նա կարիերան ավարտել է 2003 թվականին, ակումբում մեկուկես մրցաշրջան անցկացնելուց հետո, 37 տարեկան հասակում, և այն բանից հետո, երբ հրաժարվել է Էմպոլիի առաջարկից.Նրա մեքենան խափանվել է պայմանագիր կնքելու ճանապարհին և գործարքն ավարտելու ճանապարհին, որը նա հետագայում անվանել է «Աստծո նշան»։

## Միջազգային կարիերա
Տաֆարելը Բրազիլիայի հավաքականի կազմում իր նորամուտը նշել է 1988 թվականի հուլիսի 7-ին Ավստրալիայի երկհարյուրամյա Ոսկե գավաթի խաղարկությունում ՝ խաղալով բոլոր չորս խաղերում և բաց թողնելով երկու գոլ, իսկ նրա թիմը հաղթել է մրցաշարում։ Հաջորդ տարի Նա նաև գոլ խփեց Ամերիկայի գավաթի մրցաշրջանում որը նույնպես հաղթեց Բրազիլիան (իր տասնամյա միջազգային կարիերայի ընթացքում նա մասնակցեց վերջին մրցաշարի հինգ հանդիպումներին՝ 1997 թվականին երկրորդ անգամ նվաճելով տիտղոսը և 1991 և 1995 թվականներին զբաղեցնելով երկրորդ տեղը): 1988 թվականին Սեուլում կայացած ամառային Օլիմպիական խաղերում նա նվաճեց արծաթե մեդալ՝ մրցաշարի կիսաեզրափակչում հետ մղելով երեք 11 մետրանոց հարված՝ մեկը հիմնական ժամանակում և երկուսը ՝ Բրազիլիայի հետխաղյա 11 մետրանոց հարվածաշարում։ Նա նաև Բրազիլիայի հավաքականի անդամ էր, որը մասնակցեց 1990 թվականին Իտալիայում կայացած ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությանը, որտեղ Բրազիլիայի հավաքականը 16-րդ տուրում դուրս մնաց մրցակիցներից և Արգենտինայի գործող չեմպիոնից 1:0 հաշվով պարտվելուց հետո, Իսկ Տաֆարելը բաց թողեց ընդամենը երկու գոլ ամբողջ մրցաշարում։

Տաֆարելը ազգային հավաքականի հիմնական խաղացողն էր 1994 թվականին Միացյալ Նահանգներում կայացած աշխարհի գավաթի խաղերում՝ բաց թողնելով միայն մեկ գոլ Առաջին ռաունդում և երկուսը փլեյ-օֆֆի փուլում՝ չհաշված երկու 11 մետրանոց հարվածները Իտալիայի դեմ վերջին տուգանային շարքում։ Չորս տարի անց Ֆրանսիայում նա օգնել է իր ազգային թիմին երկրորդ անգամ անընդմեջ դուրս գալ աշխարհի գավաթի եզրափակիչ, որը նրա վերջին ելույթն էր միջազգային ասպարեզում,սակայն, այս անգամ Բրազիլիան պարտվեց տանտերերին 3-0 հաշվով։ Եզրափակչից առաջ Տաֆարելն աչքի է ընկել նրանով, որ երկու 11 մետրանոց պահել է՝ կիսաեզրափակչում 4:2 հաշվով հաղթելով Նիդեռլանդներին:

Ընդհանուր առմամբ, Տաֆարելը «Սելեսաոյի» կազմում անցկացրել է 101 հանդիպում, ինչը նրան դարձրել է Բրազիլիայի բոլոր ժամանակների ամենաարդյունավետ Դարպասապահը և այն սակավաթիվ բրազիլացի ֆուտբոլիստներից մեկը, ով առնվազն 100 հանդիպում է անցկացրել ազգային թիմում: 2003 թվականին թոշակի անցնելուց հետո մարզիչ Կառլոս Ալբերտո Պարեյրան առաջարկեց հրաժեշտի հանդիպում կազմակերպել, բայց խաղացողը հրաժարվեց ՝ ասելով, որ իրեն չի հետաքրքրում նման ֆանֆարը. նա վերադարձավ Ռոմարիոյի հետ խաղալու 2004 թվականի վերջին Մեքսիկայի դեմ՝ ի պատիվ 1994 թվականի աշխարհի գավաթի խաղարկության հաղթանակի Լոս Անջելեսի Մեմորիալ Կոլիզեումում:

## Խաղաոճ
Համարվում է բոլոր ժամանակների մեծագույն բրազիլացի դարպասապահներից մեկը, Տաֆարելը հայտնի է եղել որպես բանական, արդյունավետ և ընդհանուր առմամբ հետևողական դարպասապահ, ունի լավ հիմնական դարպասապահական տեխնիկա և նախընտրում էր արդյունավետ, քան դիտարժան խաղաոճը։ Նրա հիմնական հատկանիշներն էին պայթուցիկ ռեֆլեքսները, դիրքի զգացումը և սառնասրտությունը դարպասը գրավելիս, ինչպես նաև 11 մետրանոց հարվածները հետ մղելու ունակությունը.շնորհիվ իր երիտասարդության տարիներին լողափնյա վոլեյբոլ խաղալիս զարգացրած ոտքերի մկանային ուժի, նա հայտնի էր իր զարմանալի ցատկով և կանգնած դիրքից բարձրանալով։ Բացի այդ, նա հայտնի էր իր գծից դուրս գալու արագությամբ, ինչպես նաև բարձր էր գնահատվում իր հմտության և ոտքերի մոտ Գնդակը կարգավորելու ունակության համար, քանի որ իր երիտասարդության տարիներին խաղում էր հարձակվողի դիրքում։ Այնուամենայնիվ, իր ցածր հասակի պատձառով, ինչպես նաև վատ կառավարելիության և որոշումներ կայացնելու ունակության պատճառով նա երբեմն  վստահ կամ վճռական չէր, երբ հեռանում էր իր գծից ՝ բարձր գնդակներ բռնելու համար։ Այսպիսով, Թաֆարելի նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքը իր ողջ կարիերայի ընթացքում հաճախ հակասական էր։ Մինչ Բրազիլացի երկրպագուներն ու լրատվամիջոցները գովաբանում էին նրան Բրազիլիայի ազգային հավաքականի կազմում որոշիչ ելույթների համար, ինչի համար նա նույնիսկ Բրազիլական լրատվամիջոցներում ստացավ «Սուրբ Տաֆարելե» մականունը, Իտալացի փորձագետները ժամանակ առ ժամանակ քննադատում էին նրա խաղի հոգեբանական կողմի և այդ ժամանակ անբավարար զարգացման համար A Սերիայում, ինչը նրան դարձրեց անվստահելի և ժամանակ առ ժամանակ տեխնիկական սխալներ թույլ տալով ՝ չնայած հարվածները դադարեցնելու ունակությանը և, ընդհանուր առմամբ, որակյալ խաղամակարդակ, ինչպես նաև հիանալի սեյվեր կատարելու ունակությանը։ Ենթադրվում է, որ նյարդերը հաղթահարելու նրա փորձերը խանգարել են նրան իր կարիերայի ընթացքում ամենաբարձր մակարդակով հանդես գալ Եվրոպական առաջատար ակումբներում ՝ չնայած հաջողությանը և հեղինակությանը: 1998-ի աշխարհի գավաթի եզրափակչին ընդառաջ, Լոս Անգելս Թայմս-ի Մայք Փենները ենթադրեց, որ Տաֆարելը և ընդհանուր առմամբ դարպասապահի դիրքը Բրազիլիայի համաշխարհային կարգի ազգային հավաքականի «թույլ օղակն» էին այն ժամանակ բրազիլական ֆուտբոլի լավագույն դարպասապահների բացակայության պատճառով:Մրցաշարի ընթացքում Ռեուտերսը Տաֆարելին բնութագրեց որպես «Բրազիլիայում մոտավորապես մեկ տասնյակ դարպասապահներից մեկը,որը նույն մակարդակի է։ Բացի իր խաղային ունակություններից, Թաֆարելը հաճախ իր անունը դնում էր որպես առանցքային անձնավորություն իր թիմերի հանդերձարաններում։

## Կարիերա ավարտից հետո

Տաֆարելը և «Ատլետիկո Մինեյրոյի» նախկին թիմակից Պաուլո Ռոբերտոն հիմնել են խաղային գործակալություն, որը հիմնականում կենտրոնացած է խոստումնալից երիտասարդների վրա։

1998 թվականի աշխարհի առաջնության ժամանակ, երբ Բրազիլիայի հավաքականը մարզվում էր Փարիզից հարավ-արևելք գտնվող Օզուար Լա Ֆերիեր քաղաքի «Տրուա Սապեն» մարզադաշտում, քաղաքապետն առաջարկեց մարզադաշտը վերանվանել իր պատվին։

2004 թվականին Տաֆարելը վերադարձավ Գալաթասարայ՝ որպես դարպասապահների մարզիչ ՝ նախկին թիմակից Գեորգե Հաջիի գլխավորությամբ, և վերադարձավ ակումբ 2011/12 մրցաշրջանում՝ կրկին Ֆաթիհ Թերիմի գլխավորությամբ։ Թաֆարելը երկու կարճ ժամանակահատված է անցկացրել որպես ժամանակավոր մենեջեր ՝ նախքան 2019 թվականին թուրքական կողմը լքելը։

Ներկայումս նա աշխատում է որպես դարպասապահների մարզիչ Ինչպես «Լիվերպուլում», որին միացել է 2021 թվականին, այնպես էլ Բրազիլիայի ազգային հավաքականում ՝ զբաղեցնելով այդ պաշտոնը 2014 թվականին։

## Անձնական կյանք
Տաֆարելը ծնվել է Բրազիլիայի Ռիո Գրանդե դու Սուլ նահանգի Սանտա Ռոզա քաղաքում և ունի գերմանական և իտալական ծագում:

Տաֆարելը վերածնված քրիստոնյա է, ով ակտիվորեն կիսում է իր հավատը բազմաթիվ հարթակներում: Նա քրիստոնյա մարզիկների եղբայրության անդամ է 1988 թվականից,ունի 17 երեխա, որոնցից 15-ը որդեգրված են։

## Կարիերայի վիճակագրություն
### Ակումբ

### Միջազգային

## Պարգևներ
**Պարմա**
* Ֆուտբոլի Իտալիայի գավաթ, 1991-92, 2001-02
* UEFA Cup Winners' Cup, 1992-93

**Ատլետիկո Մինեիրո**
* Կամպեոնատո Մինեիրո, 1995
* Կոպա ԿՈՆՄԵԲՈԼ, 1997

**Գալաթասարայ** 
* Թուրքիայի ֆուտբոլի առաջնություն, 1998-99, 1999-2000
* Թուրքական գավաթ, 1998-99, 1999-2000
* ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի Լիգա, 1999-2000
* ՈՒԵՖԱ Սուպեր գավաթ, 2000

**Բրազիլա**
* Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնություն, 1994, երկրորդ տեղը զբաղեցրած 1998
* Ֆուտբոլի Ամերիկայի գավաթ, 1989, 1997, երկրորդ տեղը զբաղեցրած 1991,1995
* Ամառային օլիմպիական խաղեր Արծաթե մեդալ,1988
* ՖԻՖԱ-ի պատանեկան գավաթ, 1985

**Անհատական**
* Թոուլոնի առաջնություն լավագույն դարպասապահ, 1987
* Բոլա դե Օուրո, 1988
* Բոլա դե Պրատա, 1988
* ՖԻՖԱ XI, 1998
* Բրազիլիայի Ֆուտբոլ թանգարանի փառքի սրահ
* Հանդիպման լավագույն խաղացող, 2000 ՈՒԵՖԱ գավաթի ֆինալ

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Cláudio Taffarel Լիվերպուլի ֆուտբոլային ակումբի պաշտոնական կայքը
* 
* 
* 
* 

 
Կատեգորիա:Ատլետիկո Մինեյրոյի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլային մարզիչներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Գալաթասարայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Թուրքական Սուպերլիգայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ինտերնասիոնալի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Պարմայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Ռեջինայի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի դարպասապահներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոններ