Օծման պատմություն

մինի|Դավթի օծումը Փարիզի սաղմոսից, 10-րդ դար (Ազգային գրադարան, Փարիզ)
**Օծում** ` մարդու գլխին կամ ամբողջ մարմնին անուշաբույր յուղ լցնելու ծիսական գործողություն: Ավելի լայն իմաստով, տերմինը կիրառվում է նաև անձի կամ առարկայի վրա ցողելու կամ տարածելու գործողությունը անուշաբույր յուղով, կաթով, կարագով կամ այլ ճարպով: Բուրավետ յուղերն օգտագործվում են որպես օծանելիք, և դրանց փոխանակումը հյուրընկալությանձև է: Օծումը օգտագործվել է որպես բժշկության մի ձև, որը ենթադրվում էր, որ մարդկանց և առարկաները ազատում է վտանգավոր ոգիներից և դևերից, որոնք ենթադրվում էր, որ հիվանդություն են առաջացնում:

Ժամանակակից օգտագործման մեջ «օծումը» սովորաբար օգտագործվում է արարողակարգային օրհնությունների համար, ինչպիսիք են եվրոպական միապետների թագադրումը: Սա ավելի վաղ հրեական պրակտիկայի շարունակությունն է, որոնցից ամենահայտնին Ահարոնին քահանայապետի, ինչպես նաև Սավուղի և Դավթի օծումն է Սամուել մարգարեի կողմից: Այս հայեցակարգը կարևոր է Մեսիայի կամ Քրիստոսի կերպարի համար (եբրայերեն և հունարեն նշանակում է «Օծյալ»), որոնք նշանավոր տեղ են զբաղեցնում հրեական և քրիստոնեական աստվածաբանության և էսխատոլոգիայի մեջ։ Օծումը, հատկապես հիվանդների օծումը, կարող է նաև հայտնի լինել որպես Օծություն: Մահացողների օծումը, որպես կաթոլիկ եկեղեցու վերջին ծեսի մաս, երբեմն սահմանվում է որպես «խաչի վրա ժողով»:

## Անուն
Ներկա լարվածության բայը գալիս է այժմ հնացած «օծել» ածականից, որը համարժեք է «օծված» բառին։ Այս ածականն առաջին անգամ հիշատակվել է 1303 թվականին, գալիս է հին ֆրանսերեն( enoint-ից՝ enoindre-ի անցյալ մասնակցից), (լատիներեն inung(u) - ից ung(ներ) )բառի ուժեղացված ձևը: Այսպիսով, այն կապված է «գործառույթի» հետ:

Արարողակարգային օծման ժամանակ օգտագործվող յուղը կարելի է անվանել «օծում»՝ Հունարեն χρσσμα (քրիզմ) բառից։

## Նպատակ
Օծումը ծառայել և շարունակում է ծառայել երեք տարբեր նպատակների՝ այն դիտվում է որպես առողջության և հարմարավետության պահպանման միջոց, որպես պատվո նշան և նվիրվածության խորհրդանի։ Ենթադրվում է, որ այն օգտագործվել է առողջության համար նախքան կրոնական արարողությունների առարկա դառնալը, բայց այս սովորույթը, ըստ երևույթին, առաջացել է գրավոր պատմությունից և հնագիտական գտածոներից շատ առաջ, և դրա ծագումը հնարավոր չէ վստահորեն որոշել։

### Առողջություն
Օգտագործվում է լոգանքի հետ համատեղ, յուղով օծումը փակում է ծակոտիները։ Համարվում էր, որ այն հակադարձում է արևի ազդեցությանը, նվազեցնում քրտնարտադրությունը: Անուշաբույր յուղերը բնական կերպով քողարկում են մարմինը և այլ հոտերը։

Յուղերն ու ճարպերը նույնպես օգտագործվում են որպես ավանդական դեղամիջոցներ։ Աստվածաշնչում նշվում է, որ ձիթապտղի յուղը քսել են հիվանդներին և յուղել վերքերը։ Հայտնի աղբյուրները վերաբերում են այն ժամանակներին, երբ օծումն արդեն կրոնական գործառույթ ուներ։ Հետևաբար, Պարսկաստանում, Հայաստանում և Հունաստանում օծումը նույնպես օգտագործվում էր դևերի չար ազդեցության դեմ պայքարելու համար։ Ենթադրվում էր նաև, որ օծումը գրավում է  բարությունը և դիմակայում է փչացմանը, հավանաբար անալոգիայով՝ օգտագործելով յուղի վերին շերտը հին ամֆորաներում գինին պահպանելու համար, որի փչացումը սովորաբար վերագրվում էր դիվային ազդեցությանը։

Սանիտարական և կրոնական նկատառումներից ելնելով՝ մահացածների մարմինները երբեմն լվանում են խնկով։ Միջնադարյան և վաղ ժամանակակից քրիստոնեության մեջ այս պրակտիկան հատկապես կապված էր արնախումներից և գայլերից պաշտպանվելու հետ, որոնք այլ կերպ կարող էին տիրել դիակին։

### Հյուրընկալություն
Ի նշան հյուրընկալության և ակնածանքի հյուրերին յուղով թրջելը հիշատակվում է Եգիպտոսում, Հունաստանում և Հռոմում, ինչպես նաև հրեական սուրբ գրություններում։ Դա հին հրեաների շրջանում տարածված սովորույթ էր, որը արաբների մոտ պահպանվել է 20-րդ դարում։

### Կրոն
Նախապատմական և պարզունակ կրոնների համար տարածված սիմպաթիկ մոգության մեջ զոհաբերական կենդանիների և մարդկանց ճարպը հաճախ դիտվում է որպես հզոր Ամուլետ, որը զիջում է արյունին՝ որպես կյանքի կրող և տարա: Արևելյան Աֆրիկայի արաբները ավանդաբար իրենց քսում էին առյուծի յուղով, որպեսզի համարձակություն ձեռք բերեն և վախ սերմանեն այլ կենդանիների մեջ: Ավստրալացի աբորիգեններն իրենց քսում էին առյուծի յուղով՝ ուժ ստանալու համար։

Քրիստոնեության նման կրոններում, որտեղ կենդանիների զոհաբերություններն այլևս չեն կիրառվում, սովորական է յուղը օծել հատուկ արարողության ժամանակ։

#### Եգիպտոս
մինի|Փարավոնի օծումը Հին Եգիպտոսում
Ըստ քսաներորդ դարի սկզբի գիտնականների (Վիլհելմ Շպիգելբերգ, Բոննե, Կոտենե, Կուտշ, Մարտին-Պարդի) հին Եգիպտոսի պաշտոնյաները օծվել են թագավորությունը որպես իրենց պաշտոնը ստանձնելու արարողության մաս: Այս ենթադրությունը կասկածի տակ է դրվել այնպիսի գիտնականների կողմից, ինչպիսին Սթիվեն Թոմփսոնն է, ովքեր կասկածում են, որ նման օծումը երբևէ գոյություն է ունեցել:Հին Եգիպտոսում պաշտոնյաների օծման վկայությունները դիտարկելուց հետո, որպես նրանց պաշտոնավարության մաս, Ես պետք է հանգեմ այն եզրակացության, որ չկա որևէ ապացույց, որ նման արարողություն երբևէ կիրառվել է Հին Եգիպտոսում: Եգիպտական աղբյուրներից թագավորներին օծելու եբրայերեն պրակտիկայի ծագումը գտնելու փորձերը հանգեցնում են սխալ եզրակացությունների: Միակ հավաստի դեպքը, երբ եգիպտական արքունիքը օծեց իր պաշտոնյաներից մեկին, թվագրվում է Մ. թ. 51 թվին։ Այս դեպքում հավանական է, որ Թութմոս III-ը հավատարիմ է եղել ասիացիների շրջանում տարածված սովորույթին, այլ ոչ թե եգիպտական սովորույթը ներմուծել Սիրիա և Պաղեստին։Այնուամենայնիվ, դիակը անուշաբույր յուղերով լվանալը լավ հաստատված պրակտիկա էր՝ որպես մումիֆիկացման կարևոր մաս:

#### Հնդկաստան
մինի|Ջայն Աբհիշեկան Շրավանա Բեհոգայում
Հնդկական կրոնում ի հայտ եկան ուշ վեդական ծեսեր՝ կապված պետական պաշտոնյաների, հավատացյալների և կուռքերի օծման հետ։ Ներկայումս նրանք հայտնի են որպես աբիշեկա: Այս պրակտիկան տարածվել է հնդիկ բուդդայականների շրջանում։ Ժամանակակից հինդուիզմում և ջայնիզմում օծումը տարածված է, թեև պրակտիկան սովորաբար օգտագործում է ջուր, մածուն, կաթ կամ հատկապես կարագ Սուրբ կովից, ոչ թե կարագից: Շատ հավատացյալներ օծումը կատարում են որպես նախաձեռնության կամ օրհնության գործողություն կյանքի յուրաքանչյուր փուլում, ներառյալ ծննդյան, դպրոց ընդունվելու, կրոնական նախաձեռնությունների և մահվան Ուղեկցող ծեսերը: Նոր շենքերը, կացարանները և ծիսական գործիքները յուղվում են յուղով, իսկ որոշ կուռքեր՝ ամեն օր: Նման ծեսերում հատուկ ուշադրություն է դարձվում քսելու ուղղությանը՝ Մարդիկ յուղվում են ոտքից գլուխ և ներքևում։ Ջուրը կարող է վերցվել Սուրբ գետերից մեկից և ունենալ զաֆրանի, քրքումի կամ ծաղկային թուրմերի բույր: Կարող են օգտագործվել նաև կեղտաջրերը, որոնք առաջանում են որոշակի կուռքեր մաքրելիս կամ սուրբ գրությունների որոշակի համարներ գրելիս: Քսուքները կարող են ներառել մոխիր, կավ, մանրացված ճանդան կամ բուսական մածուկներ:

#### Բուդդիզմ
Բուդդայական օծման պրակտիկան մեծապես փոխառված է հնդկական պրակտիկայից, բայց ընդհանուր առմամբ ավելի քիչ բարդ է և ավելի ծիսական: Բուդդիստները կարող են ջուր շաղ տալ հավաքված պրակտիկանտներին կամ քսել Բուդդայի կամ բոդհիսատվայի պատկերները կովի յուղով կամ յակի յուղով: Օգտագործվում են նաև ծաղկային բույրով ջուր, թանաքի ջուր և «զաֆրանի ջուր», որը ներկված է դեղին գույնով՝ օգտագործելով զաֆրան կամ քրքում:

#### Հուդիզմ
մինի|Սամուելը օծում է Դավիթին, Դուրա Եվրոպոս, Սիրիա, 3-րդ դար
Հնում օծման համար Սուրբ յուղի օգտագործումը կարևոր դեր է խաղացել հրեաների քահանաների, Քոհեն Գադոլի (Գերագույն քահանա), և սրբազան անոթների օծման ժամանակ: Մարգարեները և Իսրայելի թագավորները նույնպես օծվեցին, թագավորի եղջյուրից: Համարվում էր, որ աշխարհի օծումը, որը պատրաստվել է ըստ Ելից գրքում նկարագրված արարողության, փոխանցում է «Տիրոջ Հոգին»: Դա կատարվել է Սամուելի կողմից՝ Սավուղի և Դավթի թագադրման փոխարեն: Այս պրակտիկան միշտ չէ, որ պահպանվել է և, ըստ երևույթին, անհրաժեշտ էր միայն նոր տոհմի կամ տոհմի օծման ժամանակ:

Իր կարևորության պատճառով քահանայապետն ու թագավորը երբեմն կոչվում էին «Օծյալ»։ Այս տերմինը առաջացրել է Մեսիայի կանխատեսված կերպարից (տես վերևում) և հավակնորդների երկար պատմություններից:

«Օծիր Վահան» արտահայտությունը, որը հանդիպում է Եսայիայի մոտ՝ ազգակցական կամ բանաստեղծական գործածություն է, որը վերաբերում է վահանի մաշկի մեջ յուղ քսելու պրակտիկային՝ այն առաձգական և պատերազմի համար պիտանի պահելու համար: Վահանի օծման պրակտիկան նախորդում էր այլ առարկաների օծմանը այն իմաստով, որ Վահանի «տարածումը» (եբրայերեն «մաշիահ») նորացնում էր փայտե վահանի կաշվե ծածկույթը։ Հաղթական մարտիկը մարտից հետո կամ նոր թագավոր ընտրվելուց հետո իր ընկերների կողմից բարձրացվեց իր վահանի վրա: Դրանից ծագեց պաշտպանության և ընտրության գաղափարը, որն ընդլայնվեց դեպի "ընտրյալի" գաղափարը, ինչը հանգեցրեց Մեսիայի ժամանակակից հայեցակարգին (եբրայերեն նշանակում է «նա, ով օծվեց»):

#### Քրիստոնեություն
մինի|Ուիլյամ Հոուլի «Հիսուսի օծումը», 1906Քրիստոնեությունը զարգացել է Հիսուս Նազովրեցու ընկերակցությունից եւ «Օծյալի» մասին հրեական մարգարեություններից: Նրա «Քրիստոս» էպիթեթը հունարեն համարժեք եբրայերեն տիտղոսի ձևն է։ Քահանայապետը նրան չի օծել Ելիցում նկարագրված արարողության համաձայն, սակայն մկրտության ժամանակ համարվել է Սուրբ Հոգու կողմից օծված: Հիսուսի բառացի օծումը տեղի է ունենում նաև այն ժամանակ, երբ Բեթանիի Մարիամը նրան առատորեն օծում էր: Կատարվել է գորովանքից, ըստ Հիսուսի՝ օծումը նախապատրաստվել է իր թաղմանը։

Նոր Կտակարանում Հովհաննեսը նկարագրում է «Սուրբից օծումը» և «Նրանից մնում է քո մեջ»: Թե՛ այս հոգևոր օծումը և թե՛ յուղի հետ բառացի օծումը սովորաբար կապված են Սուրբ Հոգու հետ։ Արևելյան ուղղափառ եկեղեցիները հատկապես մեծ նշանակություն են տալիս յուղին, որը, ինչպես ասում են, ի սկզբանե օրհնվել է Տասներկու Առաքյալների կողմից։

«Քրիսմացիայի» (յուղաներկով մկրտության) պրակտիկան, ըստ երեւույթին, զարգացել է վաղ եկեղեցում 2-րդ դարի վերջին՝ որպես Քրիստոսի, վերածննդի և ոգեշնչման խորհրդանիշ: Նման արարքի ամենավաղ վերապրած պատմությունը, ըստ երևույթին, Անտիոքի եպիսկոպոս Թեոփիլոսի կողմից գրված «Դեպի Աուտոկիոս» նամակն է։ Դրա մեջ նա այդ գործողությունը անվանում է «քաղցր եւ օգտակար»՝ պատժելով *Քրիստոս-*ին (հին հուն.՝ χριστος, «օծյալ») և *khrēstós* (χρηστος, «օգտակար»): Նա կարծես շարունակում է ասել. «Ուստի մենք քրիստոնյաներ ենք կոչվում այս պատմության մեջ, որովհետեւ մենք օծված ենք Աստծո յուղով» և «ո՞ր մարդը, որ մտնում է այս կյանք ատլետ է, օծված չէ յուղով»։ Այս սովորույթը պաշտպանում է նաև Հիպոլիտոսը իր «Մեկնաբանությունը երգերի մասին» և Օրիգենեսն իր «Մեկնաբանություն հռոմեացիների մասին» ստեղծագործությունների մեջ։ Օրիգենես օպիններ, որ «բոլորս մկրտվենք այդ տեսանելի ջրերում եւ տեսանելի օծումով՝ համաձայն եկեղեցիներին փոխանցված ձևի»:

Օծումը հատկապես կարևոր էր ավետիսյանների շրջանում։ Շատ վաղ շրջանի պարականոն և գնոստիկական տեքստերում ասվում է, որ Հովհաննես Մկրտչի մկրտությունը ջրի միջոցով անավարտ է եղել, և որ յուղով օծումը մկրտության գործընթացի անհրաժեշտ մասն է կազմում։ Փիլիպպոսի Ավետարանը պնդում է, որմկրտությունը գերազանցում է մկրտությանը, քանի որ հենց «մկրտություն» բառից էր, որ մեզ անվանում էին «Քրիստոնյաներ», այլ ոչ թե «մկրտություն» բառից: Եվ հենց «միրոպոմազանությունից» է առաջացել Քրիստոս անունը։ Որովհետև հայրը օծեց Որդուն, իսկ որդին օծեց առաքյալներին, իսկ առաքյալները օծեցին մեզ: Նա, ով օծվել է, ունի ամեն ինչ: Նա ունի Հարություն, լույս, Խաչ, Սուրբ Հոգի: Հայրը նրան դա տվեց ամուսնության սրահում. նա պարզապես ընդունեց նվերը: Հայրը որդու մեջ էր, իսկ Որդին ՝ Հոր: Այսպիսին Է Երկնքի Արքայությունը:«Թովմասի գործերը» գրքում օծումը մկրտության ծեսի սկիզբն է և անհրաժեշտ է քրիստոնյա դառնալու համար, քանի որ այն ասում է, որ Աստված ճանաչում է իր երեխաներին իր կնիքով, և որ կնիքը փոխանցվում է եղևնու միջոցով: Գրքում շատ նման քրիստոնյաներ մանրամասն նկարագրված են:

Միջնադարյան և վաղ ժամանակակից քրիստոնեության մեջ կարծում էին, որ եկեղեցու խորանի առջև վառվող լամպերի յուղն առանձնահատուկ սրբություն ունի։ Նոր եկեղեցիների և խորանների օծման ժամանակ օծվել են դրանց չորս անկյունները, ինչպես նաև դամբարաններ, գոնգներ և մի շարք այլ ծիսական գործիքներ ու պարագաներ.

##### Լատինական կաթոլիկություն
մինի|Վատիկանի գրադարանի Գելասյան հաղորդաշարի մենագրության առաջնագիր
Հռոմեական Կաթոլիկ, Անգլիկան և լյութերական եկեղեցիները օրհնում են օծման համար Սուրբ յուղերի երեք տեսակ՝ հայտարարվածի յուղ (կրճատ ՝ OS, լատիներեն oleum sanctum-ից, որը նշանակում է Սուրբ յուղ), տկարների յուղ (OI) և Սուրբ Մյուռոն (SC): Առաջին երկուսը համարվում են օրհնված, մինչդեռ Մյուռոնը սրբագործվում է:

Հայտարարվածների յուղով մարդիկ մահանում են մկրտությունից անմիջապես առաջ՝ լինեն դրանք նորածիններ, թե մեծահասակներ, ովքեր հայտարարվում են: Վաղ եկեղեցում մկրտություն փնտրող նորադարձները, որոնք հայտնի են որպես հայտարարվածներ, անցել են ձևավորման շրջան, որը հայտնի է որպես կատեխումենատ, և այդ ուսումնառության ընթացքում ստացել են մեկ կամ մի քանի օծություններ, որոնք հայտարարվում են յուղով՝ չար ոգիներին վտարելու նպատակով: Մինչև ձեռնադրման ծեսի վերանայումը՝ 1968 թվականին ձեռնադրվող եպիսկոպոսը նոր քահանայի ձեռքերը օծում էր հայտարարվածների յուղով: Ավելի հին ձևը ներկայումս օգտագործվում է միայն ասոցիացիաների անդամների ձեռնադրման ժամանակ, ինչպիսին է Սուրբ Պետրոսի քահանայական եղբայրությունը, որը նվիրված է նախագերմանական կանոնադրության պահպանմանը: Ավանդական հռոմեական պապական Եկեղեցում կա նաև թագավորների և թագուհիների թագադրման ծես, որը ներառում է հայտարարվածների յուղով օծումը։ Որոշ երկրներում, Օրինակ ՝ Ֆրանսիայում, այս ծիսակատարության մեջ օգտագործվել է օծման յուղ։

Տկարների յուղն օգտագործվում է հիվանդների օծման Խորհուրդը կատարելու, հիվանդների և տկարների ծիսական բուժման համար այն բանի միջոցով, ինչը արևմտյան քրիստոնեության մեջ 12-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի վերջը սովորաբար կոչվում էր Տաճար:

Սուրբ օծումը օգտագործվում է մկրտության, հաստատման և հոգևոր աստիճանի օծման արարողություններում: Այն օգտագործվում է նաև նոր եկեղեցիների, նոր խորանների օծման և պատարագի ժամանակ օգտագործելու համար նոր պատենաների և ամանների օծման ժամանակ: Մկրտության հաղորդության դեպքում սուբյեկտը ստանում է երկու տարբեր Օծություն, մեկը՝ յուղով, որը հայտարարվում է մկրտությունից առաջ, իսկ հետո ջրով մկրտություն կատարելուց հետո սուբյեկտը օծվում է խաղաղությամբ: Հաստատման հաղորդության դեպքում օծումը ծեսի անբաժանելի մասն է:

Ցանկացած եպիսկոպոս կարող է սրբագործել Սուրբ յուղերը։ Սովորաբար դա արվում է յուրաքանչյուր Ավագ հինգշաբթի հատուկ «օծման պատարագի» ժամանակ։ Գելասյան հաղորդության մեջ դա արվում է հետևյալ կերպ:Իջիր, Տեր, մենք աղաչում ենք քեզ, քո սուրբ Մխիթարիչ Հոգին երկնքից այս հյութեղ յուղի մեջ, որը դու բարեհաճեցիր ստանալ կանաչ ծառից՝ միտքն ու մարմինը թարմացնելու համար և թող դա լինի, ըստ քո սուրբ օրհնության, բոլոր նրանց համար, ովքեր օծվում են դրանով, ճաշակեն այն: Դիպչելը մտքի և մարմնի, հոգու և ոգու պաշտպանությունն է, որը վերացնում է բոլոր ցավերը, բոլոր թուլությունները, մտքի և մարմնի բոլոր հիվանդությունները: Որովհետև սրանով օծեցիր քահանաներին, թագավորներին, մարգարեներին և նահատակներին քո այս խաղաղությամբ, որ կատարյալ ես Դու, Տեր, օրհնված, որ մեր ընդերքում ես՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի անունով:

##### Ուղղափառություն և հույն-կաթոլիկություն
աջից|մինի|1917 թվականի հեղափոխությունից առաջ Ռուսաստանում գործած քրիսմարիում
Արևելյան Ուղղափառ և Արևելյան կաթոլիկ եկեղեցիներում հաստատումը հայտնի է որպես օծում։ Մկրտության հաղորդությունը կատարվում է մկրտության հաղորդությունից անմիջապես հետո՝ որպես միասնական արարողության մաս: Ծիսակարգում օգտագործվում են սրբազան, որը, ինչպես ասում են, պարունակում է տասներկու առաքյալների կողմից օրհնված յուղի մնացորդը: Առաքելական օրհնությունը անձեռնմխելի պահելու համար անոթը երբեք ամբողջությամբ չի դատարկվում բայց այն լցվում է ըստ անհրաժեշտության, սովորաբար Ավագ հինգշաբթի օրը Կոստանդնուպոլսի պատրիարքարանում տեղի ունեցած արարողության ժամանակ կամ ինքնավար եկեղեցիների պատրիարքական տաճարները: Կոստանդնուպոլսի պատրիարքարանում այս գործընթացը գտնվում է պատրիարքարանի աշխարհիկ պաշտոնյաների՝ արքոնտես Միրեպսոյի խնամակալության ներքո։ Պատրաստմանը կարող են մասնակցել նաև տարբեր հոգևորականներ, բայց օծումն ինքնին միշտ կատարվում է պատրիարքի կամ եպիսկոպոսի կողմից, որը նշանակված է այդ նպատակով: Նոր Միրոնի բաղադրության մեջ մտնում են ձիթապտղի յուղ, Զմյուռնիա և բազմաթիվ համեմունքներ ու խունկ։ Այս Միրոնը սովորաբար պահվում է Սուրբ սեղանի կամ զոհաբերության սեղանի վրա: Միութենական օծման ժամանակ «նորահայտ»- ը օծվում է միութենական օծմամբ՝ խաչի նշան կատարելով ճակատին, աչքերին, քթանցքներին, շուրթերին, երկու ականջներին, կրծքավանդակին, ձեռքերին և ոտքերին: Քահանան այդ նպատակով օգտագործում է հատուկ խոզանակ։ Մինչև 20-րդ դարը Միրոնը օգտագործվում էր նաև ուղղափառ միապետներին օծելու համար։ .

Յուղը, որով օծվում են հայտարարվածները մկրտությունից առաջ, պարզ ձիթապտղի յուղ է, որը քահանան օծում է մկրտության տառատեսակի մեջ լցնելուց անմիջապես առաջ: Այնուհետև նա իր մատներով վերցնում է սրբագործված յուղի մի մասը, որը լողում է մկրտության ջրի մակերեսին և օծում է հայտարարվածի ճակատը, կրծքավանդակը, ուսերը, ականջները, ձեռքերն ու ոտքերը: Այնուհետև նա անմիջապես մկրտում է նրան, ով հայտարարում է եռապատիկ ընկղմամբ՝ Երրորդության անունով։

Հիվանդների օծումը կոչվում է «օծման Սուրբ խորհուրդ»: Այս պրակտիկան կիրառվում է ինչպես հոգևոր, այնպես էլ ֆիզիկական հիվանդությունների դեպքում, և հավատացյալները կարող են Օծություն խնդրել այնքան անգամ, որքան ցանկանում են: Որոշ Եկեղեցիներում ընդունված է, որ բոլոր հավատացյալները հաղորդություն ստանան Ավագ շաբաթվա Մեծ Չորեքշաբթի օրը ծառայության ընթացքում: Սուրբ յուղը, որն օգտագործվում է տաճարում, չի պահվում եկեղեցում, ինչպես միրոնովոն, այլ սրբագործվում է յուրաքանչյուր առանձին ծառայության համար: Երբ ուղղափառ քրիստոնյան մահանում է, եթե նա կատարել է խորհրդի հաղորդությունը, և մնացել է մի քիչ օծված յուղ, ապա նրան հուղարկավորությունից անմիջապես առաջ թափում են նրա մարմնի վրա: Ընդունված է նաև օծել յուղեր, որոնք օծվել են կամ քահանայի (կամ նույնիսկ հարգված վանականի) պարզ օրհնությամբ, կամ ինչ-որ Սուրբ առարկայի հետ շփվելիս, ինչպիսիք են սրբի մասունքները, կամ որոնք վերցվել են հրաշագործ պատկերակի առջև վառվող յուղային լամպից: Այս յուղերն օգտագործվում են որպես սրբություն, որը կարող է օգտագործվել որպես սրբություն կամ սրբություն: ինչ-որ այլ սրբավայր:

Հայ եկեղեցում խաչերն ավանդաբար Սուրբ չեն համարվում, քանի դեռ չեն օծվել և չեն աղոթել դրանց վրա՝ դրանով իսկ նրանց մեջ սերմանելով Սուրբ Հոգին: Նույն ծեսը նախկինում կատարվել է այլ ուղղափառ եկեղեցիներում։

##### Բողոքականություն
Սուրբ Հոգու գործողության նկատմամբ իրենց հատուկ ուշադրության շնորհիվ, Հոգեգալստյան եկեղեցիները երբեմն շարունակում են օգտագործել օծումը հովիվների և երեցների կարգման, ինչպես նաև հիվանդներին բուժելու համար:

Հիսունական «օծությունը ջախջախում է լուծը» արտահայտությունը գալիս է Եսայիա մարգարեի գրքից մի հատվածից, որտեղ խոսվում է Եզեկիա Մարգարեին Սուրբ Հոգով տրված իշխանության մասին սենեքիրիմ բռնակալի վրա:

##### Վերջին Օրերի Սրբեր
Հիսուս Քրիստոսի Վերջին Օրերի Սրբերի Եկեղեցու անդամները օծվում են մաքուր, օծված ձիթապտղի յուղով երկու եղանակով՝ 1) որպես քահանայության արարողություն՝ նախապատրաստվելով քահանայության օրհնությանը և 2) զուգակցված լվացման հետ՝ որպես օժտման մաս: Վարդապետություն և ուխտերում կան բազմաթիվ հիշատակություններ օծման և հիվանդներին օգնելու մասին, որոնք օժտված են ձեռնադրելու զորությամբ: 1836 թվականի հունվարի 21, Ջոզեֆ Սմիթը ներկայացրեց օծումը Կիրթլենդի տաճարում կիրառվող ծիսակատարությունների նախապատրաստական արարողությունների ժամանակ  օծումը պետք է նախապատրաստեր Եկեղեցու անդամներին ստանալու «վերևից զորություն» պարգևը, որը խոստացվել էր 1831 թվականի ավելի վաղ հայտնության մեջ: Ներկայումս Մելքիսեդեկյան Քահանայության ցանկացած կրող կարող է ձեռնադրությամբ օծել մարդու գլուխը։ Եթե առկա է, անհրաժեշտ է օգտագործել ձիթապտղի յուղ, և այն պետք է նախապես օծվի կարճ արարողության ժամանակ, որը կարող է կատարել Մելքիսեդեկյան Քահանայության ցանկացած կրող:

### Թագավորական ընտանիքը
մինի|Լուի XV-ի օծումը Ֆրանսիայի գահին
մինի|Ֆրիդրիխ I-ը պրուսիայի թագավոր է օծվում երկու բողոքական եպիսկոպոսների կողմից, 1701 թվականին Քյոնիգսբերգում նրա թագադրումից հետո:
մինի|Քսուք արծաթե տուփի մեջ շվեդ թագավոր Գուստավ III-ի թագադրումից, 1772 թ., պարունակում է լավենդեր և վարդեր
մինի|Ցար Նիկոլայ II-ի օծումը 1896 թվականի Մոսկվայի Ուսպենսկի մայր տաճարում:Օծումը կարևոր ծես էր քրիստոնեական թագադրման ծեսերում, հատկապես Եվրոպայում: Ինչպես հայտնել է իրավախորհրդատու Տանկրեդոն, ի սկզբանե թագադրվել և Թագավորություն են օծվել միայն Երուսաղեմի, Ֆրանսիայի, Անգլիայի և Սիցիլիայի թագավորները:

Ավելի ուշ ֆրանսիական լեգենդն ասում է, որ յուղի շիշը՝ Սուրբ ամպուլը, երկնքից իջավ Կլովիս I-ին օծելու որպես ֆրանկների թագավոր՝ 493 թվականին քրիստոնեություն ընդունելուց հետո: Վիզիգոտ Վամբան ամենավաղ կաթոլիկ թագավորն է, թեև այս պրակտիկան, ըստ երևույթին, նախորդել է դրան Իսպանիայում։ Արարողություն, որը ճշգրտորեն կրկնում էր Հին Կտակարանում նկարագրված ծեսը, կատարվել է 672 թվականին Տոլեդոյի արքեպիսկոպոս Կվիրիկոսի կողմիցԸստ երևույթին, այն պատճենվել է մեկ տարի անց, երբ Ֆլավիուս Պողոսը լքեց և միացավ սեպտիմանի ապստամբներին, որոնց խաղաղեցնելու հանձնարարություն էր տրվել, Այս ծեսը ներկայացնում էր կաթոլիկ եկեղեցու կողմից միապետի կառավարման թույլտվությունը.Այն լայնորեն օգտագործվում էր այնպիսի ուզուրպատորների կողմից, ինչպիսիք են Պիպինը, որի դինաստիան հաջորդեց Մերովինգներին 751 թվականին: Չնայած կարելի էր պնդել, որ այս պրակտիկան հնազանդեցնում էր եկեղեցու թագավորին, գործնականում թագավորների Սուրբ օծումը դիտվում էր որպես թագավորին քահանայի կամ նույնիսկ սրբի կոչում բարձրացնելը։ Լուպոյը պնդում է, որ դա հանգեցրել է հակասական պահանջների, որոնք վերաճել են ներդրումային ճգնաժամի։ Միևնույն ժամանակ, Թագավորական ժողովը փոխեց ընտրությունների և ժողովրդական հավանության համատեքստը, որոնք դեռ իրավաբանորեն պատասխանատու էին նոր կառավարիչների գահակալության համար: Նրանք այլևս չէին ընկալվում որպես ինքնավար իշխանություններ, այլ պարզապես որպես Աստծո կամքը կատարող գործակալներ։ Օծման բնույթի մասին նշվեց՝

Հաղորդվում է, որ Նապոլեոնը թագավորությանը օծվել է Հռոմի պապի ներկայությամբ իր թագադրման ժամանակ։

Արևելյան Ուղղափառության մեջ նոր թագավորի օծումը համարվում է Սուրբ Հաղորդություն: Ենթադրվում է, որ այս գործողությունը նրան շնորհում է, Սուրբ Հոգու շնորհով, Աստծո կողմից իրեն տրված պարտականությունները կատարելու ունակություն, հատկապես հավատքի պաշտպանության ծառայություն: Այս արարողության համար օգտագործվում է նույն Միրոնը, ինչ օծման ժամանակ։ Ռուսական ուղղափառ ծեսում օծումը կատարվել է ցարի թագադրման ժամանակ Ծառայության ավարտին մոտ՝ Սուրբ Հաղորդության ընդունումից անմիջապես առաջ։ Կայսրը և նրա կինը ուղեկցվեցին տաճարի Սուրբ դարպասներին (պատկերապատկերին), որտեղ մետրոպոլիտենը կատարեց համատեղ օծումը: Դրանից հետո թագավորը միայնակ անցավ Սուրբ դարպասների միջով, գործողություն, որը սովորաբար վերապահված էր միայն հոգևորականներին, և հաղորդություն ստացավ Սուրբ աթոռի կողքին տեղադրված փոքրիկ սեղանի շուրջ:

Մեր օրերում թագավորական ժողովն ավելի հազվադեպ է հանդիպում, այն կատարում են միայն Մեծ Բրիտանիայի և Տոնգայի միապետերը։ Ծիսական պարագաները երբեմն համարվում են ռեգալիաներ, ինչպես, օրինակ, ամպուլն ու գդալը, որոնք օգտագործվում են ֆրանսիական Թագավորությունում կամ օծման եղջյուրները, որոնք օգտագործվում են Շվեդիայում և Նորվեգիայում: Աստվածաշնչյան բանաձևը պարտադիր չէ, որ պահպանվի։ 1626 թվականին Անգլիայի թագավոր Չարլզ I-ի թագադրման համար Սուրբ յուղը պատրաստվել է նարնջի, Հասմիկի, թորած վարդերի, թորած դարչինի և Բենի եթերայուղի խառնուրդից։

* Կորոնացիա, պաշտոնի ստանձնում՝ թագ կրելով
* Գահ բարձրանալ, պաշտոն ստանձնել՝ գահին նստելով
* Ինվեստիտուրա, պաշտոնի ստանձնում՝ կրելով հագուստի իր
* Մեսիան՝ «օծյալը» աբրահամական կրոններում

## Նշումներ

## Մեջբերումներ

## Ծանոթագրություններ
* .
* 
* .
* .
* .
* .
* .

## Կարդա ավելին
* .

Կատեգորիա:Աստվածաշունչ
Կատեգորիա:Արարողություններ
Կատեգորիա:Արևելյան կաթոլիկ եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Կաթոլիկություն
Կատեգորիա:Կրոն
Կատեգորիա:Կրոնական արարողություններ
Կատեգորիա:Կրոնական վարք և փորձ
Կատեգորիա:Կրոնի պատմություն
Կատեգորիա:Հուդայականություն
Կատեգորիա:Հրեական օրենքներ և սովորույթներ
Կատեգորիա:Մեսիականություն
Կատեգորիա:Ուղղափառություն
Կատեգորիա:Պատարագ
Կատեգորիա:Քրիստոնեական աստվածաբանություն
Կատեգորիա:Քրիստոնեական ժամերգություն
Կատեգորիա:Քրիստոնեություն