I-58

**I-58,** Ճապոնիայի ռազմածովային նավատորմի սուզանավ (ՍՆ): Պատկանել է «B» տիպին, շահագործման է հանձնվել 1944 թվականի աշնանը։ Սարքավորված է եղել «Կայտեն» տորպեդներ տեղափոխելու համար, որոնք կառավարվում էին մահապարտների կողմից։ Ակտիվորեն գործել է Խաղաղ օվկիանոսում պատերազմի եզրափակիչ փուլում՝ իրականացնելով զգալի թվով հարձակումներ։ 1945 թվականի հուլիսի 29-ից 30-ի գիշերը Ֆիլիպինյան ծովում խորտակել է ամերիկյան «Ինդիանապոլիս» ծանր հածանավը։ Պատերազմից հետո այն խորտակվել է։

## Կառուցում
I-58-ը երրորդ և վերջին սուզանավն էր «B տիպի» նավարկուղային նավակների երրորդ շարքում։ Այն դրվել է Կուրեի ծովային զինանոցի նավաշինարանում 1942 թվականի դեկտեմբերին, ջրարկվել է 1943 թվականի հոկտեմբերին և շահագործման հանձնվել 1944 թվականի սեպտեմբերին։ Ինչպես այս նախագծի մյուս սուզանավերը, սպառազինությունը բաղկացած էր 6 տորպեդային ապարատներից (բոլորը՝ քթային)՝ 19 տորպեդի զինամթերքով, մեկ թեթևացված 140 մմ թնդանոթից և երկու 25 մմ զենիթային ավտոմատներից։ Սուզանավը հագեցած էր E14Y հիդրոինքնաթիռով, որը արշավի ժամանակ տեղակայված էր ամուր անգարում՝ խցիկի առջևի վերին տախտակամածին։ Նախատեսվում էր ինքնաթիռի վայրէջքը ջրի վրա, այնուհետև այն կռունկի միջոցով բարձրացվում էր հետ՝ անգար։ I-58-ի և «B տիպի» երրորդ շարքի մյուս երկու նավակների տարբերությունն էր մեծացված լողունակությունը՝ 21 հազար մղոն՝ 16 հազարի համեմատ։

Սուզանավի հրամանատար է դարձել կապիտան-լեյտենանտ Մոտիցուրա Հասիմոտոն (1909-2000), որը զբաղեցրել է այդ պաշտոնը նավակի ողջ ծառայության ընթացքում և թողել արժեքավոր հուշեր պատերազմից հետո հրատարակված «Ջրասույզ արվածները» գրքի տեսքով։ Նա, ի թիվս այլ բաների, գրել է, որ I-58-ը կառուցվել է լավ ամրության պաշարով. նրա սուզման աշխատանքային խորությունը 91,5 մ էր, բայց փորձարկումները ցույց են տվել, որ նավակը կարող է դիմակայել ջրի ճնշմանը մինչև 138 մ խորության վրա։ Այնուամենայնիվ, փորձարկումների առաջին իսկ օրը սուզանավի ամուր իրանում արտահոսք է առաջացել։

## Ծառայություններ
### Ճանապարհորդություն դեպի Գուամ
մինի|210px|left|I-58-ի հրամանատար Մ․ Հասիմոտո
Գործնականում I-58-ը շահագործման հանձնելուց անմիջապես հետո վերասարքավորվեց չորս մարդու կողմից կառավարվող (ինքնասպանների կողմից) «Կայտեն» տորպեդներ տեղափոխելու համար։ Դրանք նախատեսվում էր, ինչպես և մյուս սուզանավերի դեպքում, տեղադրել վերին տախտակամածին։ Դրանց տեղադրման և ինքնասպան օդաչուների համար բնակելի տարածքների սարքավորումների համար բավարար տեղ ապահովելու համար հանվել է 140 մմ-անոց թնդանոթը։ Հիդրոինքնաթիռի անգարի տանիքին տեղադրվել է «22-րդ տիպի» մակերևութային/օդային թիրախների հայտնաբերման ՌԼԿ։ Նավը ստացել է նաև «3-րդ տիպի» ՌԼԿ, որը տեղադրվել է նավարկման կամրջակին։ Այնուհետև սուզանավը կցվել է Կայսերական ռազմածովային ուժերի վեցերորդ նավատորմին՝ Ներքին Ճապոնական ծովում ուսումնական առաջադրանքներ անցնելու համար։.

1944 թվականի դեկտեմբերի 8-ին նավակի հրամանատարը մարտական առաջադրանք ստացավ։ «Կոնգո» մարտական խմբի կազմում I-58-ը, մյուս սուզանավերի (I-36, I-47, I-48, I-53 և I-56) հետ միասին, պետք է «Կայտենամի»-ով հարձակվեր ամերիկյան նավատորմի ուժերի վրա Մարիանյան և Կարոլինյան կղզիներում։ Մասնավորապես, I-58-ը հունվարի 11-ին պետք է մոտենար Գուամ կղզուն և այնտեղ գործեր։ Դեկտեմբերի 19-24-ը սուզանավը մարզվում էր «Կայտենների» ուսումնական արձակումներով, իսկ դեկտեմբերի 31-ին ստացավ չորս «Կայտեն» արդեն որպես սպառազինություն և ուղևորվեց դեպի Գուամ։ Նա դուրս եկավ կղզու շրջան 1945 թվականի հունվարի 6-ին։ Այնտեղ սուզանավը ստացավ օդային հետախուզության տվյալներ, որոնք պնդում էին, որ Գուամի Ապրա բազայում տեղակայված են ամերիկյան յոթ նավեր, այդ թվում՝ ուղեկցող ավիակիր, և 28 տրանսպորտային նավ։ Որոշվեց հունվարի 11-ին «Կայտեններով» հարձակում գործել այդ բազայի վրա։

Բազային 11 մղոն մոտենալով՝ I-58-ը 03:10-ից մինչև 03:27-ն ընկած ժամանակահատվածում արձակեց բոլոր չորս «Կայտենները»: Մարդատար տորպեդներից մեկը հանկարծ պայթեց արձակումից անմիջապես հետո, ըստ երևույթին, տեխնիկական անսարքության պատճառով, ինչը խանգարեց շարունակել դիտարկումը բազայի վրա՝ գնահատելու հարձակման արդյունքը: Այնուամենայնիվ, հրամանատարը հայտնեց, որ մի փոքր ուշ, կղզուց հեռանալիս, նկատել է ծխի երկու սյուն, որոնք բարձրանում էին բազայի վերևում: Հունվարի 22-ին Կուրե վերադառնալով՝ Հասիմոտոն ղեկավարության խոսքերից իմացավ, որ իր հարձակման արդյունքում խորտակվել է ավիակիր և խոշոր տրանսպորտ, ըստ երևույթին՝ տանկեր, ինչը բոլորովին կեղծ տեղեկություն էր, որն առաջացել էր ինչպես I-58-ի սխալ դիտարկումներից, այնպես էլ դրանց սխալ մեկնաբանությունից, իրականում հարձակումն անարդյունք էր: Նման չափազանցված գնահատականները հանգեցրին հրամանատարության կողմից «Կայտենների» կիրառման վերաբերյալ չափազանց մեծ սպասելիքների, որոնց արդյունքները գործնականում բավականին համեստ էին:

### Գործողություն ընդդեմ Ուլիտի
1945 թվականի փետրվարին I-58-ը պետք է ներգրավվեր «Սիմբու» մարտական խմբի կազմում՝ նպատակ ունենալով հարվածել Իվոձիմա կղզում վայրէջք կատարող ամերիկյան ուժերին։ Այս ծրագրի չեղարկումից հետո սուզանավը մասնակցեց Ուլիտի ատոլի մոտ ամերիկյան նավատորմի վրա ճապոնական հարձակման փորձին («Տան-2» գործողություն)։ Սուզանավը դուրս եկավ Կուրեից մարտի 1-ին. արշավի ժամանակ նավը երկու անգամ ՌԼՍ-ի միջոցով հայտնաբերեց ամերիկյան ինքնաթիռներ և երկու անգամ էլ ստիպված եղավ արտակարգ սուզվել։ Մարտի 7-ին I-58-ը մոտեցավ Ուլիտիին։ Հասիմոտոն հարձակման թիրախներ չգտավ, ուստի սահմանափակվեց նրանով, որ բազայի ուղղությամբ արձակեց չորս «Կայտեններից» երկուսը, որից հետո նավը անմիջապես հեռացավ։ Կան նաև մի քանի այլ տեղեկություններ. հրամանատարը, իբր, սկզբում պլանավորել էր հարվածել բոլոր չորս մարդատար տորպեդներով, բայց դրանցից երկուսը թողել էր Վեցերորդ նավատորմին տրված հրամանի պատճառով՝ դադարեցնել գործողությունները նշված տարածքում։ Այնուամենայնիվ, Հասիմոտոն իր հուշերում գրել է, որ ինքը ընդհանրապես «Կայտեններով» հարձակում չի իրականացրել, և քանի որ սուզանավը կղզուց հեռացել է վերջրյա դիրքում, ապա ավելի մեծ անվտանգության համար մարդատար տորպեդները պարզապես նետվել են ծով առանց օդաչուների։

Դրանից հետո տեղափոխվելով դեպի Օկինոտորի կղզի, սուզանավը մարտի 9-10-ը կատարում էր ռադիոկայանի դեր՝ ռադիոյով Ուլիտի ուղղորդելով ճապոնական ինքնաթիռների խմբին կամիկաձե օդաչուներով։ Ի դեպ, գրեթե բոլոր կամիկաձեները խոցվել էին մինչև ատոլին մոտենալը։ Մարտի 16-ին նավը վերադարձավ Ճապոնիա։

### Ճակատամարտը Օկինավայի համար
մինի|240px|left|«Կայտեն». ժամանակակից լիարժեք մոդել Տոկիոյի Յուսյուկան թանգարանում
Երբ ամերիկյան ուժերը 1945 թվականի ապրիլի 1-ին սկսեցին Օկինավա դեսանտային գործողությունը, նրանց դեմ գործողությունների համար ձևավորվեց «Տատարա» սուզանավերի մարտական խումբը, որի մեջ մտավ նաև I-58-ը։ Նրա խնդիրն էր անցնել Օկինավայի արևմտյան ափի մոտ գտնվող հակասուզանավային սահմանները և այնտեղ օգտագործել «Կայտենները»։ Սուզանավը մոտեցավ կղզուն ապրիլի 1-ին։ Արշավը տեղի էր ունենում ամերիկյան ավիացիայի մշտական ներկայության պայմաններում, որն այդ ժամանակ անբաժանելիորեն տիրում էր ռազմական գործողությունների թատրոնին։ Ամեն օր նավը, որը գտնվում էր ջրի երեսին, բազմիցս սուզվում էր ինքնաթիռների մոտենալիս։ Սակայն, չնայած դրան, I-58-ը շարունակում էր կատարել առաջադրանքը. դրան չխանգարեց նաև ապրիլի 7-ին սուզանավում ստացված ռադիոհաղորդագրությունը «Յամատո» գծանավի գլխավորությամբ ճապոնական միավորման ջախջախման մասին, որն ուղևորվում էր դեպի Օկինավա։

Հակասուզանավային պաշտպանությունը ճեղքելու փորձերն անհաջող անցան։ Ապրիլի 10-ին Հասիմոտոն ռադիոյով հայտնեց ՀՀՊ սահմանագծերը ճեղքելու անհնարինության մասին և որոշում կայացրեց նահանջել դեպի Գուամ։ Ապրիլի 21-ին նավակը հրաման ստացավ վերադառնալ Կուրե։ Ապրիլի 25-ին այն հայտնաբերվեց ջրի երեսին ամերիկյան էսկադրոնային ականակիրների կողմից և խորքային ռումբերով գրոհվեց։ Հարվածից խուսափելու համար I-58-ը ստիպված եղավ սուզվել մինչև 100 մ։ Ապրիլի 29-ին սուզանավը ժամանեց Ճապոնիա։ Արշավից հետո սուզանավը արդիականացվեց Կուրեում. հանվեց հիդրոինքնաթիռի կախովի պահարանը, ինչը թույլ տվեց տախտակամածին տեղադրել ևս երկու «Կայտեն», «22 տիպի» ՌԼՍ-ը տեղափոխվեց դեպի ղեկասենյակ, տեղադրվեց նոր սոնար:

### «Ինդիանապոլիս» հածանավի խորտակում
##### Հուլիսի 17–28-ի իրադարձություններ
Հուլիսի 17-ին նավը մեկնեց նոր արշավանքի «Թամոն» մարտական խմբի կազմում, որի մեջ մտնում էին նաև I-47, I-53, I-363, I-366 և I-367 սուզանավերը։ Մեկնելուց անմիջապես հետո պարզվեց «Կայտեններից» մեկի պերիսկոպի վնասվածքը, այդ պատճառով նավը ստիպված եղավ վերադառնալ բազա և նորից դուրս գալ ծով միայն հաջորդ օրը։ Հուլիսի 27-ին I-58-ը մեկնեց նշանակված շրջան Գուամի և Լեյտե կղզու միջև ընկած երթուղու վրա և սկսեց պարեկությունը։

Հուլիսի 28-ին սուզանավը հիդրոակուստիկ կապ հաստատեց ամերիկյան նավերի հետ՝ խոշոր տանկեր (դա «Ուայլդ Հանթեր»-ն էր՝ 6412 տ ջրատարողությամբ) էսկադրային ականակրի ուղեկցությամբ։ Նրանց ուղղությամբ արձակվեցին երկու «Կայտեն»։ Ամերիկացիները հայտնում են, որ տանկերի վրա նկատել են պերիսկոպ, շեղման մանևր կատարել, իսկ հետո պերիսկոպի վրա կրակ են բացել 76 մմ-անոց թնդանոթներից, որից հետո այն անհետացել է։ Ուժեղ անձրևը խանգարեց Հասիմոտոյին տեսողականորեն գնահատել գրոհի արդյունքը, սակայն նա իբր լսել է երկու պայթյուն՝ մեկը առաջին մարդատար տորպեդի արձակումից 50 րոպե հետո, մյուսը ևս տասը րոպե անց։ Նավի մակերես դուրս գալուց հետո նա չի նկատել նավեր գրոհի շրջանում, ինչը նրան հիմք է տվել սխալմամբ համարել երկու թիրախներն էլ ոչնչացված:

#### «Ինդիանապոլիսի» կործանում
Պատկեր|240px|«Индианаполис» в базе в США 10 июля 1945 года 

Ամերիկյան ծանր հածանավ «Ինդիանապոլիսը» հուլիսի 28-ին դուրս եկավ Գուամի բազայից և ուղևորվում էր դեպի Լեյտե (նավը կատարել էր խիստ գաղտնի առաջադրանք՝ Տինիան կղզի ատոմային ռումբի բաղադրիչներ հասցնելու համար, որը նախատեսված էր Հիրոսիմայի ռմբակոծման համար): Հածանավը սոնարով հագեցած չէր, ինչը մեծացնում էր նրա խոցելիությունը հնարավոր ստորջրյա հարձակման դեպքում, այնուամենայնիվ, հսկիչ ականակիրներ հատկացնելու հրամանատարի խնդրանքը մերժվեց գաղտնիության նկատառումներով. գաղտնիության մակարդակն այնքան բարձր էր, որ նույնիսկ հենց հրամանատարը՝ կապիտան Չարլզ Մաքվեյը, տեղյակ չէր, թե ինչ բեռ է իր նավը հասցրել Տինիան: Հուլիսի 29-ի երեկոյան «Ինդիանապոլիսը» ընթանում էր 17 հանգույց արագությամբ՝ կատարելով հակասուզանավային զիգզագ։ Սակայն վատ տեսանելիության պատճառով հածանավի հրամանատարը հրամայեց չեղարկել զիգզագավորումը։

Մոտավորապես ժամը 23:05-ին, երբ I-58-ը գտնվում էր մակերեսային դիրքում, նրա վրա տեսողականորեն նկատվեց «Ինդիանապոլիսը», որը սխալմամբ նույնականացվեց որպես «Այդահո» գծանավ։ Ժամը 23:09-ին Հասիմոտոն հրամայեց սուզվել և որոշեց հարձակվել։ Մինչ օրս վիճելի է մնում այն հարցը, թե ինչ տորպեդներ է օգտագործել I-58-ը այս հարձակման ժամանակ՝ սովորական, թե «Կայտեններ»։ Ինքը՝ Հասիմոտոն, պնդում էր, որ օգտագործել է սովորական տորպեդներ և նույնիսկ չէր էլ պատրաստվում օգտագործել «Կայտեններ», չնայած դրանց օդաչուների խնդրանքներին, սակայն ամերիկացի որոշ զինվորականներ այլ կարծիք ունեին՝ կարծելով, որ Հասիմոտոն ինչ-ինչ պատճառներով թաքցնում է ճշմարտությունը։ «Կայտենների» մասին վարկածի օգտին նրանք բերում են այն փաստը, որ տորպեդների՝ մինչև հածանավը հասնելու ժամանակը կազմել է մի քանի րոպե, ինչը հնարավոր է միայն մարդատար տորպեդների կիրառման դեպքում, իսկ սովորական տորպեդները նպատակակետին կհասնեին 40 վայրկյանում։ Հետաքրքիր է, որ 1980-ականների լուրջ խորհրդային աղբյուրները պնդում էին, որ «Ինդիանապոլիսը» ոչնչացվել է հենց «Կայտենների» կիրառմամբ։մինի|240px|left|«Կեյթենսները» տեղադրված են I-368 սուզանավի տախտակամածին։ Մոտավորապես այսպես են դրանք տեղադրվել I-58-ի վրա։

Նախքան հարձակումը I-58-ը ստիպված էր մանևրել, քանի որ հածանավը մի փոքր փոխել էր ուղղությունը՝ նավակից 4 մղոն հեռավորության վրա գտնվելով: Ժամը 23:26-ին նավակը վեց տորպեդային արձակում է իրականացրել՝ երկու վայրկյան ընդմիջումներով արձակելով տորպեդներ (95 տիպի). ըստ Հասիմոտոյի, նա կրակել է 1370 մ հեռավորությունից: Նավակի վրա դիտարկել են տորպեդների երեք պայթյուն, սակայն հրամանատարը կասկածել է, որ իրեն հաջողվել է խորտակել գրոհված նավը, այլ ոչ թե պարզապես վնասել այն։ Հասիմոտոն հիշում էր.

«Ինդիանապոլիսը» շրջվեց և խորտակվեց հարվածներից ընդամենը 12 րոպե անց մոտավոր կոորդինատներով կետում՝ . Նրա վրա անմիջապես մահացավ մոտ 300 մարդ, սակայն ջրում հայտնված անձնակազմի մնացած անդամները ծովում անցկացրին գրեթե հինգ օր և աներևակայելի տառապանքներ կրեցին։ Արդյունքում 1196 նավաստիներից կենդանի մնաց միայն 317-ը։ Դա դարձավ անձնակազմի ամենամեծ կորուստը մեկ նավի կործանման հետևանքով ԱՄՆ-ի պատմության մեջ։

Մաքվեյը հայտնվել էր փրկվածների թվում։ ԱՄՆ վերադառնալուց հետո նա կանգնեց ռազմական դատարանի առաջ՝ մեղադրվելով այն բանում, որ չի կիրառել հականավային զիգզագ և այդպիսով փաստացի կործանել է նավը։ Նա խուսափեց պատժից, բայց մեղքը նրանից չհանվեց, և հասարակական կարծիքը նրան համարում էր աղետի մեղավորը։ 1968 թվականին Մաքվեյն ինքնասպան եղավ՝ չդիմանալով անպատվությանը։ Նա վերականգնվեց 2001 թվականին Սենատի որոշմամբ։ Նրա վերականգնման գործում ոչ վերջին դերը խաղաց Հասիմոտոյի նամակը, որն արդեն 90 տարեկան էր, որն ուղարկվել էր 1999 թվականին ԱՄՆ Սենատի զինված ուժերի հանձնաժողովի ղեկավարի անունով։ I-58-ի նախկին հրամանատարը պնդում էր, որ հածանավի դիրքն այնպիսին էր հարձակման ժամանակ, որ I-58-ն ամեն դեպքում հաջող հարձակում կգործեր՝ անկախ նրանից, թե նավը կիրառում էր հականավային զիգզագավորում, թե ոչ։

#### I-58-ի արշավի շարունակություն
Ռադիոյով խորտակման մասին զեկուցելուց հետո Հասիմոտոն շարունակեց պարեկությունը։ Օգոստոսի 1-ին, մոտավորապես ժամը 15:00-ին, նկատվեց մի մեծ ամերիկյան տրանսպորտ, որը գնում էր առանց պահակախմբի։ Նավը արագությունը մեծացրեց մինչև 15 հանգույց, բայց նպատակակետին հասնել չհաջողվեց։

Օգոստոսի 9-ի առավոտյան (այլ տվյալներով՝ 10-ին) կապ հաստատվեց շարասյան հետ, որը ճապոնացիները գնահատեցին որպես բաղկացած 10 տրանսպորտից՝ երեք էսկադրոնային ականակիրների պահպանությամբ (իրականում, դրա կազմում կար նաև «Սալամոա» ուղեկցող ավիակիրը)։ Հասիմոտոն հարձակվեց նրանց վրա «Կայտեններով»՝ արձակելով սուզանավի վրա մնացած չորսից երեքը, չորրորդի մեխանիզմը խափանվեց, և մարդատար տորպեդը դուրս չեկավ։ Ժամը 11:43-ին «Ջոնի Հաթչինս» ուղեկցող էսկադրոնային ականակիրը հայտնաբերեց «Կայտեններից» մեկի պերիսկոպը և 127 մմ-անոց թնդանոթների կրակով խորտակեց մարդատար տորպեդը։ Այնուհետև այս նավը ոչնչացրեց մեկ այլ «Կայտեն»։ Երրորդ «Կայտենի» ճակատագիրը հայտնի չէ, սակայն, ամեն դեպքում, շարասյան նավերը չտուժեցին։ Հասիմոտոն, հերթական անգամ սխալմամբ, իրեն վերագրեց էսկադրոնային ականակրի խորտակումը։

Օգոստոսի 12-ին I-58-ի վրա, որը գտնվում էր Օկինավայից հարավ-արևելք, կրկին նկատվեցին ամերիկյան նավեր։ Դրանք էին «Օուկ Հիլ» դեսանտային նավը, որը Հասիմոտոն սխալմամբ ընդունել էր որպես ավիատրանսպորտ, և «Թոմաս Նիկել» ուղեկցող էսկադրային ականակիրը, որոնք Օկինավայից գնում էին դեպի Լեյտե։ Ժամը 17:58-ին սուզանավն արձակեց իր վերջին «Կայտենը» մոտ 8800 մ հեռավորությունից։ Էսկադրային ականակիրը հայտնաբերեց մարդատար տորպեդի պերիսկոպը և խորքային ռումբերով հարձակվեց դրա վրա՝ այն սովորական սուզանավի տեղ դնելով։ Այնուհետև «Կայտենը» անհետացավ տեսադաշտից, բայց շուտով, արդեն «Օուկ Հիլի» վրա, նորից նկատեցին շարժվող տորպեդի հետքը։ «Թոմաս Նիկելը» փորձեց մխրճվել հայտնաբերված թիրախի մեջ, և նրա վրա իբր լսել են մետաղական ճռռոց հատակի տակ։ Ժամը 18:42-ին էսկադրային ականակրից 2000 մ հեռավորության վրա հզոր պայթյուն տեղի ունեցավ. ենթադրաբար, «Կայտենի» օդաչուն ինքնաոչնչացում է կատարել։ Հասիմոտոն հիշում էր, որ պայթյունը լսել է հարձակումից կես ժամ անց, իսկ հետո ևս տասը։ 18:42-ի պայթյունից հետո, գնահատելով իր գործողությունների արդյունքը պերիսկոպով, նա իբր չի տեսել ավիատրանսպորտ, այլ միայն մեկ էսկադրային ականակիր։ Դա նրան կրկին առիթ տվեց հայտարարել խորտակման մասին։մինի|240px|I-58-ի տորպեդային խցիկ։ Լուսանկարն արվել է 1946 թվականի հունվարին։

### Եզրափակիչ ժամանակահատված
Օգոստոսի 15-ի երեկոյան, երբ I-58-ն արդեն մոտենում էր Ճապոնիայի ափերին, ռադիոօպերատորը զեկուցեց Հասիմոտոյին, որ կայսեր կողմից կապիտուլյացիայի մասին հայտարարության մասին հաղորդագրություն է ստացել։ Հրամանատարը դա թաքցրեց անձնակազմից՝ վախենալով խաթարել կարգապահությունը, թեև ինքն էլ կասկածում էր հաղորդագրության իսկության վրա։ Նավը ժամանեց Հիրաո («Կայտենների» բազա) օգոստոսի 17-ին, որտեղ անձնակազմին տեղեկացրին կապիտուլյացիայի մասին։ Օգոստոսի 18-ին այն տեղափոխվեց Կուրե:

I-58-ը հանձնվեց ամերիկյան օկուպացիոն ուժերին Կուրեում 1945 թվականի սեպտեմբերի 5-ին։ Նույն օրը Հասիմոտոն ստացավ երրորդ կարգի կապիտանի կոչում։ Հոկտեմբերին նավը տեղափոխվեց Սասեբո, իսկ նոյեմբերի 30-ին այն հանվեց նավատորմի ցուցակներից։

1946 թվականի ապրիլի 1-ին I-58-ը դուրս բերվեց ծով և խորտակվեց «Ներեուս» սուզանավերի բազային նավի հրետանային կրակով։ Դրանից առաջ դրանից հանվել էր ամբողջ արժեքավոր սարքավորումը։ I-58-ի իրանը գտնվում է 100 մ խորության վրա՝ մոտավոր կոորդինատներով կետում՝։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Նավեր այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Սուզանավեր