Հելեն Ուիլս

**Հելեն Նյուինգտոն Ուիլս** (, ), ով հայտնի էր նաև որպես **Հելեն Ուիլս Մուդի** և **Հելեն Ուիլս Ռոարկ,** ամերիկացի թենիսիստուհի էր։ Իր փայլուն մարզական կարիերայի ընթացքում նա նվաճեց 31 Մեծ սաղավարտի տիտղոս (մենախաղում, զուգախաղում և խառը զուգախաղում), այդ թվում՝ 19 մենախաղի հաղթանակ։

Ուիլսը դարձավ առաջին ամերիկացի մարզուհին, ով ձեռք բերեց համաշխարհային ճանաչում՝ շփվելով արքայական ընտանիքների անդամների և կինոաստղերի հետ, թեև նախընտրում էր մնալ ուշադրության կենտրոնից հեռու։ Նա գրավում էր իր նուրբ կազմվածքով և շարժումների էլեգանտությամբ։ Նա նոր ոճ բերեց թենիսում՝ հագնելով ծալքավոր ծնկաչափ կիսաշրջազգեստներ, որոնք ավելի կարճ էին, քան իր նախորդների կրած հագուստները, և դարձավ իր խորհրդանիշ սպիտակ արեգակնային գլխարկի խորհրդանիշը։ Հելեն Ուիլսը մարզումների ընթացքում հաճախ խաղում էր տղամարդկանց դեմ, ինչը անսովոր մոտեցում էր նրա ժամանակներում։ Նա նախընտրում էր խաղալ հիմնականում հիմնագծի մոտ՝ շարունակական ճնշում գործադրելով մրցակիցների վրա։ Իր ուժեղ և ճշգրիտ հարվածներով նա աստիճանաբար հոգնեցնում և հաղթում էր կանանց մրցակիցներին։ 1926 թվականի փետրվարին Ուիլսը մասնակցեց լայնորեն լուսաբանված և պատմական նշանակություն ունեցող հանդիպմանը Սյուզան Լենգլենի դեմ, որը ստացել էր «Դարի մրցամարտ» անվանումը։

1927-ից 1933 թվականների ընթացքում նա անպարտելի մնաց՝ հաղթելով 180 անընդմեջ հանդիպում։ 1933 թվականին նա ցուցադրական խաղում հաղթեց ԱՄՆ-ի ութերորդ դասվածք ունեցող տղամարդ թենիսիստին՝ ևս մեկ անգամ ապացուցելով իր բացառիկ տաղանդը։ Ուիլսի ութ հաղթանակները Ուիմբլդոնում երկար տարիներ անգերազանցելի մնացին, մինչև 1990 թվականին Մարտինա Նավրատիլովան գերազանցեց նրա ռեկորդը։ Շատերը նրան համարում են 20-րդ դարի ամենահեղինակավոր թենիսիստուհին, իսկ մի շարք մասնագետներ, այդ թվում՝ Ջեք Քրամերը, Հարի Հոփմանը, Մերսեր Բիզլին, Դոն Բաջը և AP News-ը, նրան անվանել են «բոլոր ժամանակների լավագույն կին թենիսիստը»։

## Վաղ տարիներ
Հելեն Նյուինգտոն Ուիլսը ծնվել է 1905 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Կալիֆոռնիայի Ալամեդա շրջանի Սենթերվիլ քաղաքում (այժմ՝ Ֆրեմոնտ), Սան Ֆրանցիսկոյի մոտակայքում։ Նա ընտանիքի միակ երեխան էր։ Նրա հայրը՝ Կլարենս Ա. Ուիլսը, Ալամեդայի շրջանային հիվանդանոցի բժիշկ և վիրաբույժ էր, իսկ մայրը՝ Քեթրին Անդերսոնը, Կալիֆոռնիայի Բերքլիի համալսարանում ստացել էր սոցիալական գիտությունների բակալավրի աստիճան։ Ուիլսի ծնողները ամուսնացել էին 1904 թվականի հուլիսի 1-ին, Յոլո շրջանում, Կալիֆոռնիայում։

Մինչ ութ տարեկանը Հելենն ուսումը ստանում էր տանը՝ մոր ղեկավարությամբ։ 1917 թվականի դեկտեմբերին, երբ նրա հայրը զորակոչվեց բանակ և ուղարկվեց Ֆրանսիա՝ որպես ամերիկյան էքսպեդիցիոն զորքերի անդամ, մայրը նրան ընդունեց Բիշոփ Հոփքինս Հոլ դպրոց, որը գտնվում էր Վերմոնթի Բերլինգթոն քաղաքում։ Առաջին աշխարհամարտի ավարտից հետո ընտանիքը վերադարձավ Հյուսիսային Կալիֆոռնիա և հաստատվեց Բերքլիում՝ Live Oak Park-ի հարևանությամբ։

Ուիլսը սովորեց Anna Head School մասնավոր դպրոցում, որտեղ ավարտական քննություններին գերազանց արդյունքներ ցուցաբերեց և 1923 թվականին արժանացավ գերազանցության դիպլոմի։ Նրա հոր ընտանիքը զբաղվում էր հացահատիկի աճեցմամբ և ֆերմերությամբ՝ Անտիոք քաղաքի մոտակայքում։ Հելենն այստեղ երբեմն հնարավորություն էր ունենում մարզվել՝ թենիս խաղալով Բայրոնի տաք աղբյուրների առողջարանում։ Հետագայում նա ընդունվեց Կալիֆոռնիայի Բերքլիի համալսարան՝ ինչպես իր ծնողները, և ստացավ կրթաթոշակ՝ ակադեմիական հաջողությունների համար։ 1925 թվականին ավարտեց համալսարանը՝ դառնալով Phi Beta Kappa պատվավոր ակադեմիական միության անդամ։

Ութ տարեկան հասակում հայրը նրան նվիրեց առաջին թենիսի ռակետը, և նրանք միասին մարզվում էին Ալամեդայի շրջանային հիվանդանոցի կողքի հողե կորտերում, ինչպես նաև Live Oak Park-ում։  Նրա թենիսի նկատմամբ հետաքրքրությունն ավելի ուժեղացավ, երբ նա դիտեց հայտնի կալիֆոռնիացի թենիսիստների՝ Մեյ Սաթոնի, Բիլ Ջոնսթոնի և իր սիրելի խաղացող Մորիս ՄաքԼոգլինի ցուցադրական խաղերը։ 1919 թվականի օգոստոսին, հոր ընկերոջ՝ թենիսի մարզիչ Ուիլյամ «Փոփ» Ֆուլերի խորհրդով, Ուիլսը դարձավ Բերքլիի թենիսի ակումբի կրտսեր անդամ։ 1920 թվականի գարնանը նա մի քանի շաբաթ մարզումներ անցկացրեց Հեյզել Հոչքիսս Ուայթմենի հետ, ով չորս անգամ հաղթել էր ԱՄՆ-ի բաց առաջնության մենախաղի տիտղոսը։ Նա Ուիլսին ուսուցանեց թենիսի հարվածների տեխնիկան, շարժունակությունը և տակտիկան, ինչը կարևոր դեր խաղաց նրա հետագա հաջողություններում։

## Թենիսի կարիերա
մինի|Ուիլսը 1921 թվականին

### 1919-1921 թվականներ․ Առաջին մրցաշարերն ու տիտղոսները
1919 թվականի սեպտեմբերին, երբ Հելեն Ուիլսը ընդամենը 13 տարեկան էր, մասնակցեց իր առաջին մրցաշարին՝ Կալիֆոռնիայի պետական առաջնությանը, որը անցկացվում էր նրա իսկ Բերքլիի թենիսի ակումբում։ Առաջին փուլում նա չէր խաղում, իսկ երկրորդ փուլում երկու սեթի պայքարում պարտվեց Մարջորի Ուեյլին։ San Francisco Examiner թերթը, լուսաբանելով մրցաշարը, գրել էր, որ «արժե հետևել նրա առաջընթացին ապագայում»։ 1919 թվականի ավարտին Ուիլսը Կալիֆոռնիայի լավագույն երիտասարդ թենիսիստների ցանկում զբաղեցրեց 7-րդ հորիզոնականը։ 1920 թվականին նա մասնակցեց հյուսիսային Կալիֆոռնիայի չորս մրցաշարերի (Սակրամենտո, Բերքլի և Սան Ֆրանցիսկո), և այդ տարվա ավարտին արդեն 9-րդն էր Կալիֆոռնիայի մենախաղի դասակարգման աղյուսակում։ I1921 թվականի հուլիսին Ուիլսը առաջին անգամ մեկնեց ԱՄՆ-ի արևելյան ափ՝ մասնակցելու չորս նախապատրաստական մրցաշարի խոտածածկ կորտերում, որպեսզի լավ մարզավիճակով ներկայանա ԱՄՆ-ի աղջիկների ազգային առաջնությունում, որը պետք է կայանար Ֆորեսթ Հիլսում։ Նրա այս ուղևորությունը հովանավորում էր Կալիֆոռնիայի թենիսի ասոցիացիան։ 1921 թվականի սեպտեմբերին Ուիլսը տպավորիչ հաղթանակ տարավ Կալիֆոռնիայի պետական առաջնությունում՝ հաղթելով ինչպես մենախաղում, այնպես էլ զուգախաղում։ Մենախաղի եզրափակչում նա երեք սեթում հաղթեց Հելեն Բեյքերին։ 1921 թվականի ավարտին Ուիլսը ԱՄՆ-ի ազգային դասակարգման աղյուսակում զբաղեցրեց 14-րդ տեղը մենախաղում, Կալիֆոռնիայում՝ 2-րդ հորիզոնականը՝ զիջելով միայն Հելեն Բեյքերին, իսկ ԱՄՆ-ի երիտասարդ թենիսիստների վարկանիշում ճանաչվեց թիվ 1 խաղացող։

### 1922 թվական․ ԱՄՆ առաջնության եզրափակչի մասնակից
1922 թվականի մայիսին Հելեն Ուիլսը հաղթեց Խաղաղօվկիանոսյան ափի առաջնությունում՝ եզրափակչում պարտության մատնելով Ռիմ Լիչմանին։ Այնուհետև, Արևելյան ափի խոտածածկ կորտերում անցկացվող նախապատրաստական մրցաշարերում, որոնք նախորդում էին ԱՄՆ-ի բաց առաջնությանը, նա չորս անգամ պարտվեց Լեսլի Բանքրոֆթին։ 1922 թվականին Ուիլսը առաջին անգամ մասնակցեց ԱՄՆ-ի բաց առաջնության կանանց մենախաղին և հասավ եզրափակիչ։ Մինչև այդ փուլը նա պարտվել էր միայն մեկ սեթ՝ քառորդ եզրափակչում Մարիոն Զինդերշթեյն Ջեսափի դեմ խաղում։ The New York Times-ը եզրափակիչը նկարագրեց որպես «երիտասարդության և փորձառության պայքար», քանի որ 16-ամյա Ուիլսը մրցում էր 38-ամյա Մոլլա Մելորիի հետ, ով արդեն վեց անգամ նվաճել էր այս տիտղոսը։ Մելորին հաղթեց երկու սեթում՝ տիրելով իր յոթերորդ տիտղոսին։ Չնայած մենախաղում պարտությանը՝ Ուիլսը իր առաջին Մեծ սաղավարտի տիտղոսը նվաճեց զուգախաղում, խաղալով Զինդերշթեյն Ջեսափի հետ։ Եզրափակչում նրանք հաղթեցին Մելորի-Էդիթ Սիգուրնի զույգին՝ երեք սեթում։ Ուիլսը նաև մասնակցեց խառը զուգախաղին, որտեղ նրա խաղընկերը Հովարդ Քինզին էր։ Նրանք հասան եզրափակիչ, սակայն պարտվեցին Մերի Բրաունին և Բիլ Թիլդենին։ Բացի այդ, Ուիլսը պաշտպանեց իր 1921 թվականի տիտղոսը աղջիկների մենախաղում՝ դառնալով կրկնակի չեմպիոն։ Տարվա ավարտին նա ԱՄՆ-ի մենախաղի դասակարգման աղյուսակում զբաղեցրեց 3-րդ տեղը և դարձավ Կալիֆոռնիայի լավագույն թենիսիստուհին։

### 1923 թվական․ Առաջին ԱՄՆ բաց առաջնության տիտղոս
1923 թվականի հունիսին Ուիլսը պաշտպանեց Խաղաղօվկիանոսյան ափի առաջնության մենախաղի տիտղոսը՝ եզրափակչում հաղթելով Շառլոտ Հոսմերին։ Օգոստոսի 10-ին նա առաջին անգամ մասնակցեց Ուայթմանի գավաթի խաղարկությանը՝ ԱՄՆ-ի և Մեծ Բրիտանիայի կանանց թիմային առաջնությանը։ Ուիլսը հաղթեց ինչպես իր երկու մենախաղերը՝ Մեյբլ Քլեյթոնի և Քիթի ՄքՔեյնի դեմ, այնպես էլ զուգախաղը՝ Մոլլա Մելորիի հետ։ Ուայթմանի գավաթից անմիջապես հետո Ուիլսը մասնակցեց ԱՄՆ-ի բաց առաջնությանը և 17 տարեկանում նվաճեց իր առաջին կանանց ազգային տիտղոսը՝ եզրափակչում երկու սեթում հաղթելով Մոլլա Մելորիին։ Այս հաղթանակով նա դարձավ ԱՄՆ-ի բաց առաջնության ամենաերիտասարդ չեմպիոնը այդ ժամանակվա համար։ Տարվա վերջին, վերադառնալով Կալիֆոռնիա, նա հաղթեց նաև Կալիֆոռնիայի պետական առաջնությունում՝ եզրափակչում կրկին ուժեղ գտնվելով Հոսմերից։ Ուիլսը 1923 թվականն ավարտեց՝ լինելով ԱՄՆ-ի և Կալիֆոռնիայի առաջին համարի թենիսիստուհին։ The Daily Telegraph-ի Ա. Ուոլիս Մայերսը նրան դասեց աշխարհի երրորդ լավագույն թենիսիստուհին, զիջելով միայն Սյուզան Լենգլենին և Քիթի ՄքՔեյնին։

### 1924 թվական․ Օլիմպիական և ԱՄՆ-ի չեմպիոնուհի
Ձմեռային ամիսներին Հելեն Ուիլսը շարունակեց կատարելագործել իր խաղը, և նրա մարզիչ Պոպ Ֆուլլերի խոսքով՝ նա զգալիորեն առաջադիմեց մատուցման, գնդակի գլխավերևից խփելու և տեղաշարժման մեջ։ Ապրիլին Ամերիկայի թենիսի ասոցիացիան  ընտրեց նրան Օլիմպիական թիմի, Ուայթմանի գավաթի և Ուիմբլդոնի առաջնության համար, որը նախորդելու էր Օլիմպիական խաղերին։ Մայիսի 14-ին Ուիլսը RMS Berengaria նավով մեկնեց Նյու Յորքից՝ իր առաջին ուղևորությանն առ Եվրոպա։ Մամուլում մեծ հետաքրքրություն կար նրա և աշխարհի առաջին ռակետ Ֆրանսուհի Սյուզան Լենգլենի հնարավոր հանդիպման վերաբերյալ։ Անգլիա հասնելուց հետո Ուիլսը նախընտրեց կենտրոնանալ մարզումների վրա՝ հարմարվելու համար խոտածածկ կորտերին, փոխարենը մասնակցելու նախապատրաստական մրցաշարերին։ Հունիսին Ուայթմանի գավաթի խաղարկությանն Ուիմբլդոնի կորտերում Ուիլսը պարտվեց իր երկու մենախաղերում Ֆիլիս Քովելին և Քիթի ՄքՔեյնին,  սակայն զուգախաղում Հեյզել Ուայթմանի հետ կարողացավ հաղթել։ Ուիմբլդոնի առաջնությունում, որը սկսվեց Ուայթմանի գավաթից օրեր անց, Ուիլսը հեշտությամբ հասավ եզրափակիչ՝ առանց սեթ պարտվելու։ Եզրափակչում նրա մրցակիցը Մքքեյնն էր, ով կիսաեզրափակչում հաղթանակ էր ստացել տեխնիկական հաղթանակով՝ Լենգլենի առողջական խնդիրների պատճառով։ Ուիլսը հաղթեց առաջին սեթը և երկրորդում 4-1 հաշվով առաջ էր, սակայն Մքքեյնը, անցնելով հարձակվողական խաղի, հաղթեց երկու հաջորդ սեթերը և նվաճեց տիտղոսը Սա Ուիլսի միակ պարտությունն էր Ուիմբլդոնի մենախաղում իր ամբողջ կարիերայի ընթացքում։ Չնայած այդ պարտությանը՝ Ուիլսը հաղթեց զուգախաղում, կրկին Ուայթմանի հետ, եզրափակչում երկու սեթում պարտության մատնելով Քովել-Մքքեյն զույգին։ Հուլիսին Ուիլսը մեկնեց Փարիզ՝ մասնակցելու Օլիմպիական խաղերին, որտեղ թենիսը խաղացվում էր Ստադ Օլիմպիկ Իվ-դյու-Մանուարի կավե կորտերում, որը գտնվում է Փարիզի հյուսիսարևմտյան արվարձան Կոլոմբում։ Սա վերջին Օլիմպիական խաղերն էին, որտեղ թենիսը եղել էր մեդալային մարզաձև, մինչև այն կրկին վերադառնալը 1988 թվականին՝ Սեուլի Օլիմպիական խաղերում։ Հելեն Ուիլսը նվաճեց Օլիմպիական ոսկե մեդալը թե՛ մենախաղում, թե՛ զուգախաղում։ Ուիլսը առաջին շրջանում անցավ առանց խաղալու և իր հաջորդ չորս հանդիպումներում հաղթեց ուղիղ սեթերով, հասնելով հուլիսի 19-ին կայացած եզրափակչին։ Եզրափակչում նրա մրցակիցը Ֆրանսուհի Ժուլի Վլաստոն էր, ում Ուիլսը հաղթեց երկու սեթում՝ նվաճելով Օլիմպիական չեմպիոնի տիտղոսը։ Ուիլսի խաղընկերը փորձառու Հեյզել Ուայթմանն էր։  Նրանք առաջին շրջանում նույնպես անցան առանց խաղալու, այնուհետև երկու տեխնիկական հաղթանակ ստացան և ուղիղ դուրս եկան կիսաեզրափակիչ։ Եզրափակչում նրանց մրցակիցները կրկին Ֆիլիս Քովելն ու Քիթի ՄքՔեյնը էին, որոնց հետ Ուիլսն ու Ուայթմանը մրցել էին Ուիմբլդոնի եզրափակչում։ Արդյունքն այս անգամ էլ նույնն էր՝ Ուիլսն ու Ուայթմանը հաղթեցին երկու սեթում՝ նվաճելով երկրորդ Օլիմպիական ոսկին։ Օգոստոսի սկզբին նա վերադարձավ Միացյալ Նահանգներ՝ մասնակցելու ԱՄՆ-ի բաց առաջնությանը։ Իր կարիերայում առաջին անգամ նա հաղթեց բոլոր երեք տիտղոսները՝ մենախաղում, զուգախաղում և խառը զուգախաղում։ Երրորդ տարին անընդմեջ նա մրցեց Մոլլա Մելորիի հետ մենախաղի եզրափակչում և ինչպես 1923 թվականին այս անգամ ևս հաղթեց ուղիղ սեթերով։ Խառը զուգախաղի մրցաշարը կայացավ Լոնգվուդի կրիկետի ակումբում Բրուքլայնում, որտեղ նա հանդես եկավ Վիննի Ռիչարդսի հետ և հաղթեց Մելորի-Թիլդեն զույգին։ Սեպտեմբերին նա հաղթեց Կալիֆոռնիայի պետական առաջնությունը եզրափակչում հաղթելով Մեյ Սաթթոնին։ Տարվա վերջում նա կրկին զբաղեցրեց աշխարհի երրորդ հորիզոնականը ըստ A Wallis Myers-ի դասակարգման՝ զիջելով միայն Սյուզան Լենգլենին և Քիթի ՄքՔեյնին։

### 1925 թվական․ ԱՄՆ-ի բաց առաջնության երրորդ տիտղոս
1925 թվականին՝ մոր խորհրդով, Ուիլսը չմեկնեց Եվրոպա, ուստի չմասնակցեց Ուիմբլդոնի առաջնությանը, ինչպես նաև Ֆրանսիայի առաջնության առաջին բաց մրցաշարին, որը թույլ էր տալիս մասնակցել նաև այն խաղացողներին, ովքեր չէին հանդիսանում Ֆրանսիայի քաղաքացիներ կամ բնակիչներ։ Փետրվարին նա հաղթեց Պասադենայում կայացած հրավիրյալների մրցաշարում։ Հուլիսին Ուիլսը մեկնեց Արևելյան ափ՝ մասնակցելու ԱՄՆ-ի բաց առաջնության նախապատրաստական խոտածածկ կորտերի ավանդական մրցաշարերին։ Նա հաղթեց Լոնգվուդի հրավիրյալների մրցաշարի մենախաղում Բրուքլայնում՝ եզրափակչում հաղթելով Մարիոն Զինդերշթայն Ջեսափին, ինչպես նաև Էսսեքս Քանթրի ակումբի հրավիրյալների մրցաշարի մենախաղում՝ հաղթելով Մերի Բրաունին։ Սիբրայթի հրավիրյալների մրցաշարի եզրափակչում նա պարտվեց Էլիզաբեթ Ռայանին, որը, խաղալով առանց կոշիկների, ավելի լավ հարմարվեց ծանր ու խոնավ կորտերին, ինչը խանգարեց Ուիլսին կիրառել իր սովորական ուժային խաղը։ Դա նրա տարվա միակ անհատական պարտությունն էր։ Նյու Յորքի նահանգային առաջնությունում, որն անցկացվում էր Ուեսթչեսթերում, նա եզրափակչում երեք սեթում հաղթեց Մոլլա Մելորիին։ Օգոստոսին՝ Ֆորեսթ Հիլզում, կայացավ Ուայթմանի գավաթի երրորդ մրցաշարը։ Ուիլսը հաղթեց իր երկու մենախաղերում՝ մրցելով Ջոան Ֆրայի և Քիթի ՄքՔեյնի դեմ, սակայն զուգախաղում Մերի Բրաունի հետ զիջեց Էվելին Քոլյերի և ՄքՔեյնի զույգին։ Օգոստոսի 17-ին մեկնարկած ԱՄՆ-ի բաց առաջնությունում Ուիլսը քառորդ եզրափակչում՝ Ջոան Ֆրայի, և կիսաեզրափակչում՝ Էլեոնոր Գոսի դեմ, պարտվելով առաջին սեթում, կարողացավ հետ բերել հանդիպումը ու դուրս գալ եզրափակիչ։ Եզրափակչում Քիթի ՄքՔեյնի դեմ նա կրկին պարտվեց առաջին սեթում, բայց հաղթեց հաջորդ երկուսում և 19 տարեկան հասակում նվաճեց իր երրորդ անընդմեջ ԱՄՆ-ի բաց առաջնության տիտղոսը։ Սեպտեմբերի կեսերին Ուիլսը նաև երրորդ անգամ անընդմեջ հաղթեց Կալիֆոռնիայի պետական առաջնությունում՝ եզրափակչում առանց գեյմ զիջելու հաղթելով Լյուսի ՄաքՔյունին։ Սեպտեմբերի վերջին A. Wallis Myers-ը Ուիլսին դասակարգեց որպես աշխարհի երկրորդ խաղացող՝ Սյուզան Լենգլենից հետո։ Նույն ամսին Կալիֆոռնիայի համալսարանը նրան ընտրեց Phi Beta Kappa պատվո միության անդամ։

### 1926 թվական․ Դարի հանդիպում և ապենդիցիտ
մինի|Սյուզան Լենգլեն (ձախից) և Հելեն Ուիլս Մուդին Կաննում, 1926 թվական
Հունվարի 6-ին Ուիլսը Նյու Յորքից մեկնում է Լե Ավր, Ֆրանսիա՝ նպատակ ունենալով մասնակցել կավե կորտերի Ռիվիերայի մրցաշարերին և խաղալ Սյուզան Լենգլենի դեմ։ Նա նաև նշել էր, որ ցանկանում է տեսարժան վայրեր այցելել և ուսումնասիրել արվեստը։ Հունվարի վերջին նա հաղթում է Մետրոպոլի և Գալիայի մրցաշարերում Կաննում։ Փետրվարի 16-ին 20-ամյա Ուիլսը և 26-ամյա Սյուզան Լենգլենը՝ Վիմբլդոնի վեցակի չեմպիոնը, հանդիպում են Կաննի Կառլտոն ակումբի մրցաշարի եզրափակչում՝ Դարի հանդիպման ընթացքում։ Դա նրանց միակ հանդիպումն էր մենախաղում։ Հանդիպման նկատմամբ հասարակության հետաքրքրությունը հսկայական էր. տոմսերը վերավաճառվում էին թանկ գնով, իսկ մոտակա շենքերի տանիքներն ու պատուհանները լցված էին դիտորդներով, այդ թվում՝ Շվեդիայի Գուստավ V թագավորով։ Երկու խաղացողներն էլ շատ էին հուզվել, և Լենգլենը նույնիսկ մի պահ կոնյակով ջուր է խմում՝ հանգստանալու համար։ Լենգլենը հաղթում է 6-3, 8-6 հաշվով՝ առաջին սեթում հետ մնալով 2-1, իսկ երկրորդում՝ 5-4 հաշվով։ Ուիլսն ունեցել է սեթ-փոյնթ, նույնիսկ կարծել է, թե հաղթել է միավորը, սակայն գծային մրցավարը հակառակ որոշում է կայացրել։ Սա Ուիլսի այն եզակի պահերից էր, երբ նա ցուցաբերել է հույզեր կորտում՝ բարկացած վիճելով մրցավարի որոշման հետ։ Խաղից հետո Լենգլենի հայրը նրան հուշում է, որ եթե նրանք կրկին հանդիպեն, ապա Լենգլենը պարտվելու է Ուիլսին։ Այդ պատճառով Լենգլենը խուսափում է Ուիլսի հետ նոր հանդիպումից ամբողջ գարնան ընթացքում։ Լենգլենի հետ խաղից հետո Ուիլսը հաղթում է Ռիվիերայի մրցաշարերում Բոլյո-սյուր-Մերում, Մոնտե Կառլոյում, Մենթոնում, ինչպես նաև հաղթանակներ է տանում Ֆրանսիայի հարավի առաջնությունում և Կաննի ակումբի մրցաշարում։ Լենգլենը չի մասնակցում այս մրցաշարերի մենախաղերին։ Ուիլսը երկրորդ հնարավորությունը Լենգլենի հետ հանդիպելու համար չի ստանում, քանի որ հունիսի 5-ին, Ֆրանսիայի առաջնության ընթացքում, նա ենթարկվում է շտապ ապենդէկտոմիայի, Այս պատճառով նա չի կարողանում շարունակել մրցաշարը, իսկ հետո հրաժարվում է նաև Վիմբլդոնից, ինչը նույնպես համարվում էր տեխնիկական պարտություն։ 1926 թվականին Լենգլենը դառնում է պրոֆեսիոնալ և ավարտում իր սիրողական կարիերան։

Հուլիսին Միացյալ Նահանգներ վերադառնալուց հետո Ուիլսը փորձեց կրկին խաղալ ապենդիցիտի վիրահատությունից հետո։ Նա հաղթեց Իստ Հեմփթոնի մրցաշարում՝ հաղթելով Մերի Բրաունին, բայց Սիբրայթում եզրափակչում կրկին պարտվեց Էլիզաբեթ Ռայանին՝ ինչպես նախորդ տարի։ Նյու Յորքի նահանգային առաջնության կիսաեզրափակչում Ուիլսը ևս մեկ պարտություն կրեց Մալորիից։ Բժշկի խորհրդով նա որոշեց հրաժարվել այդ տարվա ԱՄՆ առաջնությանը մասնակցելուց և վերադարձավ Բերքլի՝ ուսմանը կենտրոնանալու համար։ 1923 թվականի ԱՄՆ առաջնությունից սկսած՝ Ուիլսը երեք տարվա ընթացքում ընդամենը հինգ պարտություն է կրել․ մեկ անգամ Սյուզան Լենգլենից, երկու անգամ Քեթլին ՄքՔեյն Գոդֆրից և երկու անգամ Էլիզաբեթ Ռայանից։ Սակայն վերջին երկուսի հետ նա ընդհանուր առմամբ ավելի շատ հաղթանակներ է տարել, քան պարտություններ։

### 1927 թվական. Ուիմբլդոնի և ԱՄՆ-ի չեմպիոն
Ուիլսի մրցաշրջանը սկսվեց մարտին, երբ նա հաղթեց Hotel Huntington Invitation մրցաշարը՝ եզրափակչում հաղթելով Մարիոն Ուիլյամսին։ Մայիսին նա մոր հետ մեկնեց Անգլիա, որտեղ հունիսին մասնակցեց երկու մրցաշարի․ Հյուսիսային Լոնդոնի առաջնություն, որտեղ հաղթեց Էլիզաբեթ Ռայանին, և Քենթ առաջնություն, որտեղ հաղթեց Քիթի ՄքՔեյն Գոդֆրիին։ Այդ տարի նա չմասնակցեց Ֆրանսիայի առաջնությանը։

Ուիմբլդոնի առաջնությունում առաջին անգամ բոլոր խաղացողները դասակարգվել էին ըստ ուժեղության,   և Ուիլսը գլխավորում էր այդ ցուցակը։ Առաջին փուլում նա մեկ սեթ պարտվեց Գվեն Սթերիին, ինչը դարձավ վերջին անգամը,որ նա սեթ պարտվեց մենախաղում մինչև 1933 թվականը։ Դրանից հետո նա բոլոր խաղերում հաղթեց առանց սեթ կորցնելու, այդ թվում՝ եզրափակչում, որտեղ պարտության մատնեց Լիլի դե Ալվարեսին՝ նվաճելով իր առաջին Ուիմբլդոնի մենախաղի տիտղոսը։ Զուգախաղում նա հանդես եկավ Էլիզաբեթ Ռայանի հետ և երկրորդ անգամ դարձավ Ուիմբլդոնի զուգախաղի չեմպիոն, երբ եզրափակչում հաղթեցին Հարավաֆրիկյան Բոբի Հայնին և Իրեն Փիքոքին։ Ուիմբլդոնից հետո Ուիլսը վերադարձավ ԱՄՆ և մասնակցեց Essex Country Club Invitational մրցաշարին, որտեղ եզրափակչում հաղթեց 18-ամյա Հելեն Ջեյքոբսին։ Սա նրանց առաջին հանդիպումն էր, որը հետագայում վերածվեց լուրջ մրցակցության։ Այնուհետև նա մասնակցեց Wightman Cup միջազգային մրցաշարին, որտեղ հաղթեց թե՛ մենախաղում, թե՛ զուգախաղում (զուգընկերը՝ Հոթչքիս Ուայթման)՝ օգնելով ԱՄՆ-ին հաղթել Մեծ Բրիտանիայի հավաքականին։ Օգոստոսին կայացած ԱՄՆ առաջնությունում Ուիլսը քառորդ եզրափակչում հաղթեց Ֆրանսիայի առաջնության չեմպիոն Կեա Բոումանին, ապա կիսաեզրափակչում՝ Հելեն Ջեյքոբսին։ Եզրափակչում նա մրցեց 16-ամյա Բեթի Նաթոլլի հետ, ով մատուցումները կատարում էր ներքևից, սակայն Ուիլսը հեշտությամբ հաղթեց երկու սեթում և նվաճեց իր չորրորդ ԱՄՆ տիտղոսը։ Այդ մրցաշարից հետո նա մնաց Նյու Յորքում և տարվա մնացած մասը այլևս չմասնակցեց մրցաշարերի։ Այդ տարի առաջին անգամ Ուիլսը ճանաչվեց աշխարհի №1 թենիսիստ A. Wallis Myers-ի կողմից՝ առաջ անցնելով Ալվարեսից և Ռայանից։

### 1928 թվական. Ֆրանսիայի, Ուիմբլդոնի և ԱՄՆ-ի չեմպիոն
1928 թվականի մրցաշրջանը սկսվեց ապրիլին, երբ Ուիլսը մեկնեց Ֆրանսիա՝ մասնակցելու Ֆրանսիայի առաջնությանը առաջին համարի սերմանված խաղացողն էր 37 մասնակցից և հեշտությամբ նվաճեց մենախաղի տիտղոսը՝ եզրափակչում հաղթելով ութերորդ համարի Էյլին Բենեթին։ American Lawn Tennis ամսագիրն այդ հաղթանակից հետո գրեց. «Միս Վիլսը այդքան գերազանցում է աշխարհի առաջատար թենիսիստուհիներին, որ այսօր նրա համար մրցակից գրեթե չկա»։ Զուգախաղերում Ուիլսը հասավ խառը զուգախաղի եզրափակիչ՝ Ֆրենկ Հանթերի հետ, սակայն պարտվեց Էյլին Բենեթին և Անրի Կոշեին։ Մայիսին Ուիլսը մեկնեց Հաագա, որտեղ մասնակցեց Նիդեռլանդների դեմ միջազգային խաղին։ Նա հաղթեց Մադզի Ռոլին Կուերկին և Կեա Բոումանին,  bապա ուղևորվեց Լոնդոն՝ մասնակցելու Wightman Cup մրցաշարին։ Այստեղ նա հաղթեց իր մենախաղերը, բայց զուգախաղում Պենելոպե Անդերսոնի հետ պարտվեց Էյլին Բենեթին և Ֆիբի Հոլքրոֆթ Ուաթսոնին։ Ուիմբլդոնում Ուիլսը կրկին առաջին համարի սերմանվածն էր և պաշտպանեց իր տիտղոսը՝ երկրորդ անգամ անընդմեջ նվաճելով մենախաղի հաղթանակը։ Եզրափակչում նա կրկին երկու սեթում հաղթեց Լիլի դե Ալվարեսին։ Նա չմասնակցեց զուգախաղի մրցաշարին, սակայն խառը զուգախաղում հասավ կիսաեզրափակիչ՝ Ֆրենսիս Հանթերի հետ։ ԱՄՆ վերադառնալուց հետո Ուիլսը պաշտպանեց իր տիտղոսը Essex Country Club Invitational-ում՝ հաղթելով Էդիթ Քրոսին, այնուհետև Իստ Հեմփթոնի մրցաշարում հաղթեց Հելեն Ջեյքոբսին։ ԱՄՆ առաջնությունում, որը մեկնարկեց օգոստոսի 20-ին, Ուիլսը ամբողջ մրցաշարը հաղթահարեց առանց սեթ կորցնելու։ Եզրափակչում նա կրկին հաղթեց Հելեն Ջեյքոբսին։ Սա նրանց առաջին հանդիպումն էր «Մեծ սաղավարտի» եզրափակիչում։ Զուգախաղում Ուիլսը, զուգընկեր Հոթչքիս Ուայթմանի հետ, հաղթեց եզրափակչում՝ պարտության մատնելով Էդիթ Քրոսին և Աննա ՄաքՔյուն Հարպերին։ Այնուհետև նա մեկնեց Բոստոն, որտեղ խառը զուգախաղում, Ջոն Հոքսի հետ, ևս մեկ տիտղոս նվաճեց։ Իր «Fifteen-Thirty» ինքնակենսագրությունում Ուիլսը գրել է, որ Հոքսն իր երբևէ ունեցած լավագույն խառը զուգախաղի զուգընկերն էր։ Տարվա ավարտին Ուիլսը երկրորդ անգամ ճանաչվեց աշխարհի №1 թենիսիստուհի A. Wallis Myers-ի կողմից՝ առաջ անցնելով Ալվարեսից և Դաֆնե Աքհրսթից։

### 1929 թվական. Ֆրանսիայի, Ուիմբլդոնի և ԱՄՆ-ի տիտղոսների պաշտպանություն
[աջից|մինի|Հելեն Ուիլս Մուդին 1929 թվականի հունիսին [Rot-Weiss|Բեռլինի Rot-Weiss թենիսի ակումբում։]]
1928-ին, Հելեն Ուիլսի մրցաշրջանը սկսվեց ապրիլին, երբ նա մեկնեց Ֆրանսիա՝ մասնակցելու Ֆրանսիայի առաջնությանը, որը մեկնարկում էր մայիսի 20-ին։ Նրա հետ ուղևորությանը միացավ Էդիթ Քրոսը։ Ուիլսը հաջողությամբ պաշտպանեց իր միակարտի տիտղոսը՝ եզրափակչում հաղթելով վեցերորդ համարանիշով խաղացող, տեղացի Սիմոն Մատյոյին։ Կրկնակի խաղերում նա ընկերություն արեց Էդիթ Քրոսի հետ, սակայն պարտություն կրեց քառորդ եզրափակչում Լիլի դե Ալվարեսի և Կեա Բոումանի դեմ խաղում։ Խառը զուգախաղում Ուիլսը հանդես եկավ Ֆրենկ Հանթերի հետ, սակայն եզրափակչում զիջեց անգլո-ֆրանսիական զույգին՝ Էյլին Բենեթին և Անրի Կոշեին։ Ֆրանսիայից հետո նա մասնակցեց միջազգային հանդիպումների՝ որպես ԱՄՆ-ի թիմի անդամ։ Մայիսին նա մրցեց Նիդեռլանդների հավաքականի դեմ, որտեղ հաղթեց Մադզի Ռոլեն Կուկերկին և Կեա Բոումանին։ Հունիսին Գերմանիայում, Բեռլինի «Ռոտ-Վայս» թենիսի ակումբում, հաղթանակներ տարավ Ցիլի Աուսսեմի և Պաուլա ֆոն Ռեզնիցեկի դեմ։ Ուիմբլդոնի առաջնությունում սպասվում էր նրա երրորդ եզրափակիչը Լիլի դե Ալվարեսի հետ, սակայն փոխարենը նա հանդիպեց հինգերորդ համարանիշով Հելեն Ջեյքոբսին՝ առաջին անգամ «Մեծ սաղավարտի» եզրափակչում։ Ուիլսը հաղթեց ուղիղ սեթերում՝ նվաճելով իր երրորդ անընդմեջ Ուիմբլդոնի տիտղոսը։ Զուգախաղերում, կրկին զուգընկերանալով Էդիթ Քրոսի հետ, նա պարտվեց երրորդ շրջանում, սակայն խառը զուգախաղում Ֆրենկ Հանթերի հետ հաղթեց և դարձավ չեմպիոն։ Օգոստոսի 8-9-ին՝ Նյու Յորքի West Side Tennis Club-ում կայացած Ուայթմեն Գավաթի մրցաշարում, Ուիլսը հաղթեց իր երկու միակարտի հանդիպումներում, այդ թվում՝ Բեթի Նաթոլի դեմ ծանր պայքարում։ Սակայն կրկնակի խաղում Էդիթ Քրոսի հետ պարտվեց Փիբի Հոլքրոֆթ Ուոթսոնին և Փեգի Միթչելին։ Օգոստոսի վերջին Ուիլսը հաղթեց իր վեցերորդ ԱՄՆ-ի ազգային առաջնության միակարտի տիտղոսը՝ եզրափակչում գերազանցելով երկրորդ համարանիշով օտարերկրյա խաղացող Փիբի Հոլքրոֆթ Ուոթսոնին։ Սա նրա վերջին մրցաշարն էր այդ տարում։ Չնայած տարվա ընթացքում միայն երեք մրցաշարի մասնակցելուն, Ուիլսը երրորդ անընդմեջ անգամ ճանաչվեց աշխարհի առաջին ռակետ՝ ըստ A. Wallis Myers-ի վարկանիշի։

### 1930 թվական. Ֆրանսիայի և Ուիմբլդոնի տիտղոսներ
1929 թվականի դեկտեմբերին ամուսնանալուց հետո նա սկսեց հանդես գալ Հելեն Ուիլս Մուդի անունով։ Նրա տարվա առաջին մրցաշարը մարտին էր՝ Hotel Huntington  հրավերային առաջնությունում (Պասադենա), որտեղ եզրափակչում հաղթեց իր ընկեր և մշտական զուգընկեր Էդիթ Քրոսին։ Ապրիլի վերջին Ուիլսը մեկնեց Փարիզ՝ մասնակցելու Ֆրանսիայի առաջնությանը, որտեղ հերթական անգամ դարձավ չեմպիոն՝ եզրափակչում հաղթելով յոթերորդ համարանիշով Հելեն Ջեյքոբսին։ Նա նաև նվաճեց զուգախաղի տիտղոսը՝ ընկերանալով Էլիզաբեթ Ռայանի հետ և հաղթելով ֆրանսիական զույգին՝ Սիմոն Բարբիեին և Սիմոն Մատյոյին։ Հունիսին Ուայթմեն Գավաթի մրցաշարը կայացավ Ուիմբլդոնում, որտեղ Ուիլսը հաղթեց իր երկու միակարտի խաղերը, բայց ամերիկյան թիմը պարտվեց Մեծ Բրիտանիային։ Ուիմբլդոնի առաջնությունում Ուիլսը, լինելով առաջին համարանիշով դասված, եզրափակիչում հանդիպեց ութերորդ համարանիշով Էլիզաբեթ Ռայանին, հաղթեց ուղիղ սեթերով և նվաճեց իր չորրորդ անընդմեջ Ուիմբլդոնի տիտղոսը։ Զուգախաղում Ռայանի հետ ևս դարձավ չեմպիոն՝ հաղթելով Էդիթ Քրոսին և Սառա Փալֆրիին։ ԱՄՆ-ի առաջնությանը նա չմասնակցեց, քանի որ ցանկանում էր ավելի շատ ժամանակ անցկացնել ամուսնու հետ։ Փոխարենը նա խաղաց Խաղաղօվկիանոսյան ափի առաջնությունում և հաղթեց Աննա ՄաքՔյուն Հարփերին՝ նվաճելով իր չորրորդ տիտղոսը։ Չնայած ԱՄՆ-ի առաջնությանը չմասնակցելուն, Ուիլսը կրկին ճանաչվեց աշխարհի առաջին ռակետ A. Wallis Myers-ի վարկանիշում, սակայն ԱՄՆ-ի թենիսի ասոցիացիան (USLTA) նրան չներառեց ազգային վարկանիշում։

### 1931 թվական. ԱՄՆ-ի տիտղոսի վերադարձ
1931-ին Ուիլսը չմեկնեց Եվրոպա և մրցեց միայն ԱՄՆ-ում։ Նրա առաջին մրցաշարը հուլիսին էր՝ Մասաչուսեթսի Essex Country Club Invitational-ում, որտեղ եզրափակչում հաղթեց Աննա ՄաքՔյուն Հարփերին՝ ընդամենը մեկ գեյմ զիջելով։ Օգոստոսի սկզբին նա նվաճեց Seabright Invitational-ի տիտղոսը՝ եզրափակչում 6-0, 6-0 հաշվով ջախջախելով Հելեն Ջեյքոբսին։ Օգոստոսին Ուայթմեն Գավաթի մրցաշարում Ուիլսը հաղթեց իր երկու միակարտի խաղերը, սակայն զուգախաղում Աննա ՄաքՔյուն Հարփերի հետ պարտվեց։ ԱՄՆ-ի ազգային առաջնությունում նա նվաճեց իր յոթերորդ (և վերջին) միակարտի տիտղոսը՝ 35 րոպե տևած եզրափակչում հաղթելով Մեծ Բրիտանիայի Էյլին Բենեթ Ուիթթինգսթոլին։ Աշնանը Ուիլսն ու նրա ամուսինը ճամփորդեցին Ճապոնիա, Չինաստան և Ֆիլիպիններ, որտեղ նա ցուցադրական խաղեր անցկացրեց Տոկիոյում, Կոբեում և Յոկոհամայում։ Նա հինգերորդ տարին անընդմեջ ճանաչվեց աշխարհի առաջին ռակետ՝ ամրապնդելով իր լեգենդար կարգավիճակը թենիսի պատմության մեջ։

### 1932 թվական.Վերադարձ Եվրոպա՝ Ֆրանսիայի և Ուիմբլդոնի տիտղոսներով
մինի|Հելեն Ուիլս Մուդին 1932 թվականի մայիսին Ռոլան Գարոսում։
ԱՄՆ-ում տնտեսական ճգնաժամի պատճառով Հելեն Ուիլսը և նրա ամուսինը որոշեցին ճանապարհորդել տարբեր եվրոպական երկրներով։ Նա Նյու Յորքից մեկնեց ապրիլի վերջում՝ նշելով, որ ուզում է Եվրոպայում մրցել յուրաքանչյուր երկու տարին մեկ։ Ուիլսը մասնակցեց Ֆրանսիայի առաջնության երեք մրցույթներին (մայիսի 22-ից հունիսի 6-ը)՝ առանց նախապես որևէ մրցաշարի մասնակցելու։ Մեկնարկից հետո՝ քառորդ և կիսաեզրափակիչներում, նա դժվար պահեր ունեցավ, բայց այդուհանդերձ, առանց մեկ սեթ պարտվելու, նվաճեց տիտղոսը՝ եզրափակչում հաղթելով Սիմոն Մատյոյին։ Նրա խաղը նույնքան տպավորիչ չէր, որքան նախորդ տարիներին։ Էլիզաբեթ Ռայանի հետ զուգախաղում նրանք հաղթեցին Բեթի Նաթոլին և Այլին Բենեթ Ուիթինգսթոլին, իսկ խառը զուգախաղում Սիդնի Վուդի հետ հասան եզրափակիչ, սակայն պարտվեցին Նաթոլ-Պերրի զույգին։ Սա նրա վերջին ելույթն էր Ֆրանսիայի առաջնությունում։ Հաջորդ օրն իսկ նա ուղևորվեց Լոնդոն՝ պատրաստվելու Ուայթմեն Գավաթին (հունիսի 10-11), որը կայացավ Ուիմբլդոնի ակումբում։ ԱՄՆ-ի հավաքականը հաղթեց, և Ուիլսը մեծ ներդրում ունեցավ՝ հաղթելով Բենեթ Ուիթինգսթոլին և Դորոթի Ռաունդին մենախաղերում, բայց զուգախաղում Սառա Փալֆրիի հետ պարտվեց։

Ուիմբլդոնի առաջնությունում Ուիլսը կրկին հանդիպեց Հելեն Ջեյքոբսին՝ արդեն չորրորդ անգամ մեծ սաղավարտի եզրափակիչում։ Ինչպես նախկինում, այս անգամ էլ նա հաղթեց՝ նվաճելով իր հինգերորդ Ուիմբլդոնի տիտղոսը։ Խառը զուգախաղում նա խաղաց Էլսուորթ Վայնսի հետ, բայց դուրս մնաց քառորդ եզրափակիչում։ Հուլիսին նա առաջին անգամ մասնակցեց Նիդեռլանդների առաջնությանը (Նորդվեյքում) և հաղթեց թե՛ մենախաղում, թե՛ զուգախաղում՝ Ռայանի հետ զույգ կազմելով։ Չնայած տարվա սկզբին Ուիլսը հայտարարել էր, որ պատրաստվում է պաշտպանել ԱՄՆ-ի ազգային տիտղոսը,  օգոստոսին նա փոխեց որոշումը և երկարաձգեց իր ճանապարհորդությունը Եվրոպայում։ Այնուհետև նա մեկնել է Գերմանիայի Ստրասբուրգ, որտեղ ևս հաղթել է՝ եզրափակչում առավելության հասնելով Իլզե Ֆրիդլեբենի նկատմամբ։ Դրանից հետո ամուսնու հետ այցելել է Շվեյցարիա, Շվեդիա և Նորվեգիա, սակայն այլևս չի մասնակցել մենախաղի մրցաշարերի։ Տարվա վերջում, արդեն վեցերորդ տարին անընդմեջ, Ուիլսը համարվել է աշխարհի առաջին ռակետը։

### 1933 թվական. Թերություն ԱՄՆ-ի եզրափակչում
1933 թվականի հունվարի 28-ին Սան Ֆրանցիսկոյում Հելեն Ուիլսը մասնակցեց «Սեռերի մենամարտ» ցուցադրական հանդիպմանը, որտեղ մրցեց ամերիկացի տղամարդկանց վարկանիշային ութերորդ տեղը զբաղեցնող Ֆիլ Նիրի դեմ։ Նա հաղթեց 6-4 հաշվով՝ մեկ սեթից բաղկացած խաղում։ Ուիլսը չմասնակցեց Ֆրանսիայի առաջնությանը, այլ միանգամից մեկնեց Անգլիա՝ մայիսին։ Հունիսին նա հանդես եկավ Քուինզ ակումբի առաջնությունում և հասավ եզրափակիչ, որտեղ պետք է մրցեր Էլսի Գոլդսաք Փիթմանի հետ, սակայն անձրևի պատճառով խաղը չեղարկվեց, և տիտղոսը համատեղ բաժանվեց։ Ուիմբլդոնի առաջնությունում, որն սկսվեց Քուինզի մրցաշարից մեկ շաբաթ անց, Ուիլսը հեշտությամբ անցավ բոլոր մրցակիցներին և եզրափակչում հանդիպեց երկրորդ ռակետ Դորոթի Ռաունդին։ Նա հաղթեց առաջին սեթը, բայց երկրորդը պարտվեց 6-8 հաշվով։ Սա նրա առաջին սեթի պարտությունն էր մրցակցային թենիսում 1927 թվականից ի վեր։ Այնուամենայնիվ, նա հաղթեց վճռորոշ սեթը՝ նվաճելով իր վեցերորդ Ուիմբլդոնի մենախաղի տիտղոսը։ Հուլիսի 20-ին Նյու Յորք վերադառնալուց հետո Ուիլսը ցավ ու թմրություն զգաց իր աջ ոտքում։ Նա դիմեց Նյու Յորքի Օրթոպեդիկ հիվանդանոց, որտեղ խորհրդատվությունից հետո որոշեց դուրս մնալ Ուայթմեն Գավաթից։ Նրան փոխարինեց Սառա Փալֆրին։

ԱՄՆ-ի առաջնությունում նրա անպարտելիության շարքը, որը տևում էր յոթ առաջնություն անընդմեջ, ավարտվեց, երբ 1933 թվականի եզրափակչում նա հրաժարվեց հանդիպումը շարունակելուց՝ մեջքի վնասվածքի պատճառով։ Այդ պահին նա 0-3 հաշվով զիջում էր Հելեն Ջեյքոբսին և ուներ կրկնակի բրեյք։

Այս պարտությամբ Ուիլսի 45 անընդմեջ հաղթանակների շարքը ԱՄՆ-ի առաջնությունում ընդհատվեց։ Հետագայում նրան բուժեցին՝ ախտորոշելով ողնաշարի մեկ ողի տեղաշարժ։

### 1934–1935 թվական. Վերականգնում և յոթերորդ Ուիմբլդոնի տիտղոս
1934 թվականի հունվարից Հելեն Ուիլսը սկսեց օստեոպաթիկ բուժում ստանալ, ինչը բարելավեց նրա ինքնազգացողությունը, սակայն նա այդ տարի մրցակցային թենիսով չզբաղվեց։ Daily Mail թերթի հրավերով նա մեկնեց Լոնդոն՝ Ուիմբլդոնի մրցաշարի վերաբերյալ հոդվածներ գրելու համար։ Հոր խորհրդով նա սկսեց լողով զբաղվել, իսկ 1935 թվականի սկզբին սկսել էր մարզվել՝ հարվածելով պատին, որպեսզի վերականգնվի։ Մեկ տարուց ավելի դադարից հետո Ուիլսը վերադարձավ մրցաշարային թենիսին 1935 թվականի հունիսին՝ մասնակցելով Ուիմբլդոնից առաջ Անգլիայում անցկացվող նախապատրաստական երկու մրցաշարի։ Սուրբ Ջորջի Հիլի ակումբի առաջնությունում նա հաղթեց Էլսի Փիթմանին, բայց Քենթի առաջնության կիսաեզրափակչում ուղիղ սեթերով պարտվեց Քեյ Սթամմերսի։ Ուիմբլդոնի առաջնությունում Ուիլսը մրցաշարի չորրորդ ռակետն էր՝ Դորոթի Ռաունդից, Հիլդա Սպերլինգից և Հելեն Ջեյքոբսից հետո։ Այնուամենայնիվ, նա հաղթեց մրցաշարը՝ նվաճելով իր յոթերորդ Ուիմբլդոնի տիտղոսը։ Եզրափակչում, երրորդ սեթում 2-5 հաշվով զիջելուց հետո, նա փրկեց մրցախաղի միավորը և, ի վերջո, հաղթեց Հելեն Ջեյքոբսին։

### 1936–1938 թվական. Ութերորդ Ուիմբլդոնի տիտղոսն ու կարիերայի ավարտը
1936 և 1937 թվականներին Ուիլսը մրցակցային մենախաղի թենիսում հանդես չեկավ։ 1938-ի ապրիլի վերջին նա նորից մեկնեց Անգլիա։ Մայիսին նա մասնակցեց Հյուսիսային Լոնդոնի կոշտ ծածկույթի առաջնությանը, որը նրա առաջին մրցաշարն էր երեք տարվա ընթացքում։ Եզրափակչում նա հաղթեց Իվոն Լոյին։ Այնուհետև նա հաղթանակ տարավ Սուրեյի խոտածածկի առաջնությունում, եզրափակչում հաղթելով Մարգոտ Լամբին։ Հազել Ուայթմենի հորդորով Ուիլսը կրկին մասնակցեց Ուայթմեն Գավաթին, առաջին անգամ 1932-ից հետո։ Հունիսի 10-11-ին նա հաղթեց Մարգարեթ Սքրիվենին և Քեյ Սթամմերսին՝ օգնելով ԱՄՆ-ի հավաքականին ութերորդ անգամ անընդմեջ նվաճել գավաթը։ Քուինզ ակումբի առաջնությունում նա հասավ կիսաեզրափակիչ, սակայն պարտվեց Հիլդա Սպերլինգին։ 1938 թվականին Ուիլսը կրկին հաղթեց իր հիմնական մրցակից Հելեն Ջեյքոբսին Ուիմբլդոնի եզրափակչում և նվաճեց իր ութերորդ ու վերջին մենախաղի Ուիմբլդոնի տիտղոսը, ինչից հետո պաշտոնապես ավարտեց մենախաղային կարիերան։ Այնուամենայնիվ, հետագա տարիներին նա երբեմն մասնակցեց զուգախաղերի մրցաշարերի։ 1994 թվականին Inside Tennis ամսագրին տված հարցազրույցում Ուիլսը բացահայտեց, որ նրա կարիերայի իրական ավարտը տեղի ունեցավ 1943 թվականին՝ շան կծելու հետևանքով։

## Թենիսի ժառանգություն
### Ձեռքբերումներ
1919-ից 1938 թվականների ընթացքում Հելեն Ուիլսը հանդես եկավ տպավորիչ՝ 398 հաղթանակ և 35 պարտություն արդյունքով՝ մրցակցային հանդիպումներում ապահովելով 91.9% հաղթանակի ցուցանիշ։ Նա ուներ առնվազն 158 անընդմեջ հաղթանակ, որի ընթացքում ոչ մի սեթ չէր պարտվել։ Ուիլսը դարձավ առաջին ամերիկուհին, ով հաղթեց Ֆրանսիայի առաջնությունում, իսկ 1928-ին դարձավ առաջին թենիսիստը (անկախ սեռից), ով մեկ օրացուցային տարվա ընթացքում նվաճեց երեք Մեծ սաղավարտի տիտղոս։ 1922-ից 1938 թվականներին նա մասնակցել է 24 Մեծ սաղավարտի մենախաղային մրցաշարի, որոնցից 19-ում հաղթել է, երեքում հասել է եզրափակիչ և երկու անգամ հրաժարվել մասնակցությունից՝ ապենդիցիտի վիրահատության պատճառով։ Ընդհանուր առմամբ, Ուիլսը նվաճել է 31 Մեծ սաղավարտի տիտղոս (ներառյալ մենախաղ, կանանց զուգախաղ և խառը զուգախաղ), այդ թվում՝ յոթ անգամ ԱՄՆ առաջնությունում, ութ անգամ Ուիմբլդոնում և չորս անգամ Ֆրանսիայի առաջնությունում։ 1926 թվականին Ֆրանսիայի և Ուիմբլդոնի առաջնություններից նրա դուրս մնալը տեխնիկական էր, քանի որ հրաժարվել էր մասնակցությունից։ Բացառությամբ այդ դեպքերի, նա Մեծ սաղավարտի յուրաքանչյուր մենախաղային մրցաշարում հասել է եզրափակիչ։ Նա երբեք չի մասնակցել Ավստրալիայի առաջնությանը։ Ուիլսը ԱՄՆ-ի Ուայթմեն Գավաթի հավաքականի անդամ էր 1923, 1924, 1925, 1927, 1928, 1929, 1930, 1931, 1932 և 1938 թվականներին։ Նա օգնել է թիմին հաղթել 1923, 1927, 1929, 1931, 1932 և 1938 թվականներին։ Նրա ընդհանուր արդյունքը Ուայթմեն Գավաթում կազմում է 20 հաղթանակ և 9 պարտություն։

Լեգենդար մարզիչներ Ջեք Քրամերը, Հարրի Հոփմանը, Մերսեր Բիսլին, Դոն Բաջը, ինչպես նաև Associated Press-ը Ուիլսին անվանել են թենիսի պատմության լավագույն կին խաղացողը։

### Վարկանիշներ
The Daily Telegraph-ի և Daily Mail-ի թենիսի վերլուծաբան Ա. Ուոլիս Մայերսի գնահատմամբ՝ Ուիլսը աշխարհի լավագույն տասնյակում էր 1922-1925, 1927-1933, 1935 և 1938 թվականներին։ Նա աշխարհի առաջին ռակետն էր ինը անգամ՝ 1927-1933, 1935 և 1938 թվականներին։ ԱՄՆ-ի Թենիսի Ասոցիացիայի (USLTA) տարեկան վարկանիշներում նա ընդգրկված էր լավագույն տասնյակում 1922-1925, 1927-1929, 1931 և 1933 թվականներին։ ԱՄՆ-ում նա առաջին ռակետն էր 1923-1925 և 1927-1929 թվականներին։ 1950 թվականին սպորտային լրագրող Գրանթլենդ Ռայսը Ուիլսին ճանաչեց որպես բոլոր ժամանակների լավագույն կին թենիսիստը։

### Պարգևներ և ճանաչում
1935 թվականին նա ճանաչվեց Տարվա լավագույն կին մարզիկ՝ ըստ Associated Press Wills-ը։ 1959 թվականին ընդունվեց Թենիսի միջազգային փառքի սրահ Bill Tilden-ի հետ միասին ով մահացել էր 1953-ին։ Նրանք դարձան Փառքի սրահի 22-րդ և 23-րդ անդամները։ 1981 թվականին Wills-ը ընդգրկվեց (San Francisco) Bay Area Athletic Hall of Fame-ում։ 1996 թվականին Wills-ը ընդունվեց Կանանց փառքի սրահ՝ ըստ  Intercollegiate Tennis Association։

1926-ի և 1929-ի հուլիսին Wills-ը հայտնվեց Time ամսագրի շապիկին։ The New York Times-ի մահախոսականը նրան նկարագրեց որպես «հնարավոր է՝ 20-րդ դարի ամենահզոր թենիսիստը»։

Wills-ի անունը հիշատակվում է Leonard Bernstein-ի Wonderful Town մյուզիքլում որը գրվել է 1953 թվականին բայց իրադարձությունները տեղի են ունենում 1935-ին Conga երգում Ruth Sherwood-ը երգում է

«Ի՞նչ ես մտածում մեր ժայռերի ու ալիքների մասին Mothersill-ի ծովային հիվանդության հաբերի մասին Ի՞նչ կարծիք ունես Helen Wills-ի մասին»

## Խաղաոճ և անձնական հատկանիշներ
1941 թվականին, երբ Էլիզաբեթ Ռայանին հարցրեցին՝ Ուիլսը թե Լենգլենը ավելի ուժեղ խաղացող էր, նա, ով երկուսի հետ էլ խաղացել էր թե՛ մենախաղում, թե՛ զուգախաղում, պատասխանեց. «Իհարկե՝ Սյուզաննան։ Նա ուներ բոլոր տեսակի հարվածները, ինչպես նաև հանճար՝ դրանք ճիշտ ժամանակին և ճիշտ ձևով օգտագործելու համար»։ Սակայն Ուիլսի և Լենգլենի խաղաոճերը տարբեր էին։ Ուիլսն ուներ ուժեղ մատուցում և գնդակի հարվածներ, նրա ֆորհենդն ու բեկհենդը անսովոր ուժեղ էին։ Նա մրցակիցներին ստիպում էր տեղաշարժվել, կատարելով խորը հարվածներ աջ ու ձախ, որպեսզի նրանց հանի դիրքից։ Լենգլենն ավելի ճկուն էր, խաղում ավելի ստեղծագործաբար ու արագ կողմնորոշվում՝ հարվածը փոփոխելու համար։ Նա գերազանց տիրապետում էր կարճ հարվածներին և ցանցի մոտ խաղալու տեխնիկային, ինչը Ուիլսի թույլ կողմն էր։ Գիտակցելով իր թերությունը, Ուիլսն անում էր հնարավոր ամեն ինչ, որպեսզի մրցակիցներին հեռու պահի՝ ստիպելով նրանց մնալ խաղադաշտի հետևի գծի մոտ։ Հելեն Ջեյքոբսն Ուիլսի խաղաոճը համեմատել է մեքենայի հետ՝ ասելով. «Նրա դեմ խաղալը նման էր մեքենայի դեմ խաղալուն՝ անսասան կենտրոնացում, անժխտելի հմտություն, բայց նվազագույն ճկունություն»։

Ջորջ Լոթը, ով 12 անգամ հաղթել էր «Մեծ սաղավարտ» մրցաշարերում զուգախաղում, Ուիլսի խաղը համեմատել է պոկերի հետ՝ ասելով. «Հելենի դեմքը երբեք չէր փոխվում, նա միշտ կենտրոնացած էր գործի վրա, բայց մրցակիցները երբեք չէին կասկածում, թե ինչ խաղաքարտեր ունի նա՝ գերազանց մատուցում, հզոր ֆորհենդ, ամուր բեկհենդ, սպանիչ բնազդ և ոչ մի թույլ կողմ։ Հինգ միանման խաղաքարտ՝ իդեալական ձեռք պոկերում։ Ո՞վ կցանկանար խաղալ նրա դեմ»։ Չարլի Չապլինին մի անգամ հարցրել էին՝ որն է նրա տեսած ամենագեղեցիկ տեսարանը։ Նա պատասխանել էր. «Հելեն Ուիլսի շարժումները թենիսի խաղի ընթացքում»։

Ուիլսին բնութագրել են որպես փակ և քիչ շփվող մարդ։ Խաղի ընթացքում նա երբեք չէր ցուցադրում հույզեր, անտեսում էր թե՛ մրցակիցներին, թե՛ հանդիսատեսին։ 1924 թվականին Ուիմբլդոնում Ուիլսին միակ պարտությունն հասցրած Քիթի ՄքՔեյն Գոդֆրին ասել է. «Հելենը շատ փակ մարդ էր, և նա իրականում գրեթե ընկերներ չուներ»։ Հեյզլ Հոթչքիս Ուայթմանը նշել է. «Հելենն իրականում անինքնավստահ և սոցիալական առումով չափազանց անփորձ աղջիկ էր…Դուք չեք պատկերացնի՝ որքան անփորձ։ Ես նրան ընկալում էի որպես իսկապես ամաչկոտ մարդու, ով պարզապես չէր հասկանում, թե ինչու էր մարդկանց գոհացնելն այդքան բարդ» ։ Ամերիկացի սպորտային լրագրող Գրենթլենդ Ռայսը նրան մականուն էր տվել «Փոքրիկ օրիորդ Պոկերային դեմք», քանի որ Ուիլսն արտահայտությունների փոփոխություն գրեթե չուներ։ Ժողովրդի հետ հարաբերությունների բարդ լինելու պատճառով, նրա հաջողությունների հետ մեկտեղ, աճում էր նաև նրա նկատմամբ չհամակրանքը։ Հենց այդ պատճառով նրան անվանում էին «Թագուհի Հելեն» և «Կայսրուհի Հելեն»։ Ուիլսն իր ինքնակենսագրության մեջ գրել է. «Իմ միակ մտահոգությունը գնդակը ցանցից այն կողմ ուղարկելն էր։ Ես պարզապես ինքս ինձ էի՝ խորը կենտրոնացած խաղի վրա, առանց որևէ այլ մտքի»։

### Հագուստ և թենիսի ռակետ
Հելեն Ուիլսը սովորաբար կրում էր սպիտակ նավային ոճի հագուստ՝ ծալքավոր ծնկաչափ կիսաշրջազգեստ, սպիտակ կոշիկներ, կարճաթև բլուզ և վառ վարդագույն կարդիգան։ Սակայն նրա հանդերձանքի ամենահայտնի մասն անփոփոխ սպիտակ հովանոցաձև գլխարկն էր, որը նա գրեթե միշտ կրում էր դեռ պատանեկան տարիներից սկսած։ 1927 թվականի ապրիլին The Ladies’ Home Journal ամսագրում նա մեկնաբանել էր իր ընտրությունը. «Ինչ վերաբերում է թենիսի գլխարկին, ապա ես առանձնապես չեմ հավանում այն նեղ ատլասե ժապավենները, որոնք որոշ խաղացողներ փաթաթում են գլխին, նույնիսկ եթե դա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն է։ Մադմուազել Լենգլենի հայտնի գլխաշորը՝ ժորժետ կրեպից, և՛ գրավիչ է, և՛ գործնական, բայց ես նախընտրում եմ արևապաշտպան գլխարկ։ Այն պաշտպանում է աչքերը, կանխում է կնճիռների առաջացումը դրանց շուրջը, պահում է մազերը տեղում և որոշ չափով պաշտպանում արևայրուքից»։

1929 թվականին American Lawn Tennis ամսագիրը հաղորդել էր, որ Ուիլսն օգտագործում էր Wright & Ditson Challenge Cup փայտե ռակետը, որը կշռում էր 372 գրամ (13 1/4 ունցիա) և ուներ 127 մմ (5 դյույմ) երկարությամբ բռնակ։ 1931 թվականի գարնանը նույն ամսագիրը նշել էր, որ նա դեռևս նույն մակնիշի և մոդելի ռակետն էր օգտագործում, բայց այն այս անգամ ավելի ծանր էր՝ 376 գրամ (13 1/2 ունցիա), իսկ բռնակի երկարությունը մի փոքր ավելացել էր՝ դառնալով 130 մմ (5 1/8 դյույմ)։

## Անձնական կյանք
[մինի|«Կալիֆորնիայի Հելեն»՝ Հայգ [Պատիգյանի դիմաքանդակը, ցուցադրված է Սան Ֆրանցիսկոյի de Young թանգարանում։]]
Հելեն Ուիլսը 1929 թվականի դեկտեմբերի 23-ին ամուսնացավ Ֆրեդերիկ Ս. Մուդի կրտսերի հետ, ով Սան Ֆրանցիսկոյի ֆոնդային բրոքեր էր։ Հելենն ու Ֆրեդերիկը հանդիպել էին 1926 թվականի փետրվարին Ռիվիերա ակումբում՝ Լենգլենի դեմ խաղից հետո, և 1929-ի հունվարին հայտարարեցին իրենց նշանադրության մասին։ Ամուսնությունից հետո Ուիլսն ուզեց պահել իր մասնագիտական անունը արվեստում՝ որպես Հելեն Ուիլս։ Նրանք բնակություն հաստատեցին Կլերեմոնթ հյուրանոցի և հարակից Բերկլիի թենիսի ակումբի մոտ, որտեղ Ուիլսը մարզվում էր։ Հելենը նշում էր, որ իրենք ապրում էին «մի փոքրիկ բնակարանում», ուստի նա առանձին ստուդիա ուներ, որտեղ զբաղվում էր նկարչությամբ ու էսքիզներ անում։ Մուդին ավելի շատ նախընտրում էր սկվոշ խաղալ, բայց երբեմն զվարճանալու համար թենիս էր խաղում կնոջ հետ։ Ուիլսը 1937-ի օգոստոսին բաժանվեց Մուդիից, իսկ 1939-ի հոկտեմբերին ամուսնացավ իռլանդացի պոլո խաղացող Այդեն Ռոարկի հետ։ Նա երեխաներ չունեցավ ոչ մի ամուսնությունից։

Ուիլսը նաև զբաղվում էր գրականությամբ։ Նա հեղինակել է թենիսի ուսուցողական ձեռնարկ «Tennis» (1928), իր ինքնակենսագրությունը «Fifteen-Thirty։ Բացի այդ, նա հոդվածներ էր գրում The Saturday Evening Post-ի և այլ ամսագրերի համար։

Կալիֆորնիայի սենատոր Ջեյմս Դ. Ֆելանը բարեկամություն էր հաստատել Ուիլսի հետ և հաճախ հրավիրում էր նրան իր Villa Montalvo կալվածք։ Ուիլսը սիրողական մակարդակով պոեզիա էր գրում և 1926-ին ներկայացրեց իր «The Awakening» և «The Narrow Street» գործերը Ֆելանի կողմից կազմակերպված գրական մրցույթում։ Հաղթողների գլուխներին դափնեպսակներ դնելու պատիվը Ուիլսին տրվեց։ Ինքը Ֆելանը Ուիլսին նվիրված բանաստեղծություն գրեց։ Ֆելանը նաև հանձնարարեց քանդակագործ Հայգ Պատիգյանին, ով Բոհեմյան ակումբի անդամ էր, ստեղծել Ուիլսի դիմաքանդակը։ 1927-ին Պատիգյանը ավարտեց «Helen of California» մարմարե արձանը, որը Ֆելանը նվիրաբերեց M. H. de Young Memorial Museum-ին։ Ֆելանը 1930-ին մահացավ և իր կտակում Ուիլսին թողեց $20,000 (այսօրվա հաշվարկով՝ մոտ $365,000), որպես երախտագիտություն Կալիֆորնիայի համար թենիսի առաջնություններում նրա հաղթանակների համար։

1930-ին Ուիլսը ծանոթացավ մեքսիկացի նկարիչ Ֆրիդա Կահլոյի և նրա ամուսնու՝ Դիեգո Ռիվերայի հետ Սան Ֆրանցիսկոյում՝ քանդակագործ Ռալֆ Սթաքպոլի արվեստանոցում։ Ռիվերան Ուիլսի էսքիզն արեց և խնդրեց նրան դառնալ իր «California» 30 ֆուտ բարձրությամբ որմնանկարի գլխավոր կերպարը, որը նա նկարում էր Սան Ֆրանցիսկոյի ֆոնդային բորսայի ակումբի համար։ Սակայն բորսայի ղեկավարությունն իմացավ, որ Ուիլսին են պատկերում, և արգելեց որևէ կենդանի մարդու պատկերել որմնանկարում։ Ռիվերան ստիպված փոխեց նկարը՝ մգեցնելով մազերը, լայնացնելով աչքերը, փոխելով շուրթերի անկյունը և ձևափոխելով ծնոտը, որպեսզի այն չնմանվեր Ուիլսին։ Սակայն Սթաքպոլի որդու՝ Փիթեր Սթաքպոլի փոքր դիմանկարը որմնանկարի մեջ մնաց աննկատ։

Ուիլսը ողջ կյանքում զբաղվում էր նկարչությամբ՝ ցուցադրելով իր կտավներն ու փորագրանկարները Նյու Յորքի պատկերասրահներում։ Նա անձամբ նկարազարդել էր «Tennis» գիրքը։ Նրա աշխատանքները ներկայացվել են նաև 1932 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերի արվեստի մրցույթում։ 1929-ի հունիսի 17-ին նրա առաջին ցուցահանդեսը բացվեց Լոնդոնի Cooling Gallery-ում։

Նա շարունակեց իր  թենիսի կարիերան մինչև 80 տարեկան։

Հելեն Ուիլսը մահացավ 1998 թվականի հունվարի 1-ին Carmel Convalescent Hospital-ում։ Նրա մահվան լուրը հայտարարվեց հաջորդ օրը։ Ուիլսն իր կտակով $10 միլիոն դոլար նվիրաբերեց Կալիֆորնիայի Բերկլիի համալսարանին, որպեսզի այնտեղ հիմնադրվի նյարդաբանության ինստիտուտ։ Այս ինստիտուտը, որը կոչվեց Helen Wills Neuroscience Institute, բացվեց 1999-ին և այժմ ներառում է ավելի քան 70 պրոֆեսորադասախոսական կազմի ներկայացուցիչներ և 36 մագիստրանտ։

## Կարերիայի վիճակագրություն
### Մեծ Սաղավարտի մենախաղի ելույթների ժամանակացույց

### Մեծ Սաղավարտի եզրափակիչներ
#### «Միավորներ՝ 22 (19 հաղթանակ, 3 երկրորդ տեղ)»

#### «Զույգեր՝ 10 (9 հաղթանակ, 1 երկրորդ տեղ)»

#### «Զույգեր: 7 (3 հաղթանակ, 4 երկրորդ տեղ)

### Օլիմպիական խաղեր
#### «Միավորներ՝ 1 (1 ոսկե մեդալ)»

#### «Միավորներ՝ 1 (1 ոսկե մեդալ)»

## Նշումներ
## Ծանոթագրություններ

### Աղբյուրներ
* 
* 
* 
* 
* 

## Նշումներ


Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի թենիսի բաց առաջնության կանանց մենախաղի հաղթողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի բարերարներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դետեկտիվ ժանրի գրողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երկարակյացներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի թենիսիստուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կին վիպասաններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի օլիմպիական չեմպիոններ
Կատեգորիա:Բերքլիի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Կանանց թենիսի առաջին ռակետներ
Կատեգորիա:Կին ինքնակենսագիրներ
Կատեգորիա:Ուիմբլդոնի մրցաշարի կանանց մենախաղի հաղթողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի թենիսի բաց առաջնության կանանց մենախաղի հաղթողներ