Խորխե Կոլոմար

**Խորխե Կոլոմար** (կամ **Խորխե Լուիս Կոլոմար Պուեյո**, , 1953, Բարսելոնա, Իսպանիա), իսպանացի մասնավոր դետեկտիվ, 1978 թվականին իր կողմից ստեղծված *«Investigator Detectives»* հետախուզական գործակալության ղեկավար։ Հայտնի է քրեական հանցագործությունների քննությամբ, որոնք գրավել են առավել խոշոր տպագիր մամուլի և այլ ԶԼՄ-ների ուշադրությունը։ Իսպանական զանգվածային լրատվության միջոցները նրան անվանում են «իսպանական Շերլոկ Հոլմս»։ 2017 թվականին հանդես է եկել որպես փաստավավերագրական մի շարք ֆիլմերի ստեղծող, որոնք ցուցադրվել են Իսպանիայի ազգային հեռուստատեսությամբ և վերաբերել են այն  բոլոր քրեական գործերին, որոնց քննությանը, հանգամանքների բացայատմանն ինքը մասնակից է եղել։

Կոլոմարի կողմից քննված առավել հայտնի գործերից են հետևյալները՝ «Սպանություն Կասպեում», «Էսպերանսա Կոմասի սպանությունը» և «Ռամոն Լասոյի սպանությունները»։ Սան Պաբլոյի համալսարանի՝ միջազգային իրավունքի և միջազգային հարաբերությունների պրոֆեսոր Ելենա Պրադասը իսպանացի դետեկտիվին նվիրված գիրք է գրել՝ հետևյալ խորագրով՝ «Սնդիկի կաթիլ․ նյութեր և դեպքեր՝ դետեկտիվ Խորխե Լ․ Կոլոմարի գործունեությունից» ()։

## Կենսագրություն
Իր կարիերան Խորխե Կոլոմարն սկսել է որպես հետախուզական գործակալության շարքային աշխատակից։ Արդեն 1978 թվականին նա հիմնել է սեփական հետախուզական գործակալությունը՝ *«Investigator Detectives»*-ը (այժմ կոչվում է *«Investigadores Privados Barcelona y Girona»*)։ Այդ ժամանակից ի վեր այն իրականացնում է ոչ միայն մասնավոր հետաքննություններ, այլև մատուցում է փաստաբանական ծառայություններ։ Կոլոմարն ԱՄՆ-ում և Իսրայելում ստացել է հետաքննությունների և անվտանգության մագիստրոսի աստիճան, ինչպես նաև *«ICADE Business School»*-ի կողմից ստացել է բիզնեսի անվտանգության ապահովման մասնագետի դիպլոմ։ Այն գրասենյակում, որտեղ Կոլոմարն ընդունում է իր այցելուներին, պատերին ամրացված է 11 դիպլոմ, որոնք տրված են ԱՄՆ-ի և Իսրայելի համալսարանների կողմից, որտեղ նա սովորել է հետաքննության ժամանակակից մեթոդները։ «Իսրայելցիները լավագույնն են, քանի որ նրանք մշտապես ստիպված են կատարելագործվել, որպեսզի կարողանան հակազդել արաբական երկրներին, այնտեղ ես առաջին անգամ իմացա պոլիգրաֆի կիրառման և ձայնագրության բարդ մեթոդների մասին»։

Խորխե Կոլոմարն իրեն համարում է առաջին մասնավոր դետեկտիվն Իսպանիայում, ով ստացել է պաշտոնական թույլտվություն՝ մասնակցելու քրեական գործերի հետաքննությանը։ Նրա հետաքննություններից մի քանիսը, որոնք հայտնի են որպես «Կասպեի սպանություն», «Էսպերանսա Կոմասի սպանություն» և «Ռամոն Լասոյի սպանությունները», մեծ հայտնիության են արժանացել Իսպանիայի խոշոր ԶԼՄ-ներում լուսաբանման շնորհիվ: Ազգային *«[[El Pais]]»* թերթում հրապարակված առաջին հոդվածը հենց Կոլոմարի մասին էր, այլ ոչ թե նրա բացահայտած հանցագործությունների, իսկ հոդվածը հրապարակվել է 1990 թվականին և վերնագրված է եղել *«Los casos resueltos del sabueso Colomar»* («Խուզարկու Կոլոմարի հաջող հետաքննությունները»): Այն ընթերցողներին տեղեկացնում էր մասնավոր դետեկտիվի հետաքրքրությունների և հոբբիների լայն շրջանակի  մասին՝ նշելով, որ նա «նախկին լեգեոներ է, արևելյան փիլիսոփայության մասին գրքի հեղինակ և մասնավոր ավիացիայի օդաչու», իսկ նրա գործակալությունը մասնագիտացած է «ֆինանսական հարցերի և արդյունաբերական լրտեսության, ամուսնական անհավատարմության և սպանության» հետաքննություններում։

Ի սկզբանե Կոլոմարի դետեկտիվ գործակալության գրասենյակը գտնվում էր Բարսելոնայում, այնուհետև Կոլոմարը գրասենյակի մասնաճյուղը տեղափոխեց Պալամոս փոքրիկ քաղաք, որը գտնվում է Ժիրոնայից 30 կիլոմետր հեռավորության վրա: Լրատվամիջոցները նշում են դետեկտիվի յուրօրինակ տեսքը և սովորությունները՝ անսովոր բարձր հասակ և Թոմ Սելեքի ոճով բեղեր, ծխախոտ ծխելու հանդեպ ունեցած մոլուցքը: Իր փոքրիկ գրասենյակում նա շրջապատված է քրեագիտության վերաբերյալ գրքերով և կոկիկ դասավորված փաստաթղթերով: Ընդ որում՝ նա պնդում է, որ տանել չի կարողանում դետեկտիվներին գրականության մեջ, ինչպես նաև այն, որ չնայած զենք կրելու իրավունք ունի, երբեք այն չի օգտագործել: *«El Pais»*-ին տված հարցազրույցում Կոլոմարը հայտարարել է, որ չի սիրում շփվել լրագրողների և ոստիկանության հետ, բայց խոստովանել է, որ ժամանակ առ ժամանակ համագործակցում է նրանց հետ, իսկ երբեմն էլ լրագրող է ներկայանում՝ գաղտնեգործունեության նպատակներով։

Կոլոմարի մասին խոշոր հեռուստածրագիր է պատրաստել *«[[Antena 3]]»* մասնավոր ազգային հեռուստաալիքը։ Սան Պաբլոյի համալսարանի՝ միջազգային իրավունքի և միջազգային հարաբերությունների պրոֆեսոր Ելենա Պրադասը իսպանացի դետեկտիվին նվիրված գիրք է գրել՝ հետևյալ խորագրով՝ «Սնդիկի կաթիլ․ նյութեր և դեպքեր՝ դետեկտիվ Խորխե Լ․ Կոլոմարի գործունեությունից»։

Կոլոմարը Կատալոնիայի մասնագիտական մասնավոր դետեկտիվների քոլեջի և Դետեկտիվների համաշխարհային ասոցիացիայի, ինչպես նաև Արդյունաբերական անվտանգության ամերիկյան ընկերության և Ինտեգրված անվտանգության տնօրենների ասոցիացիայի (ADSI), Կատալոնիայի և Բալեարյան կղզիների մասնավոր դետեկտիվների ասոցիացիայի և անվտանգության խորհրդատուների մասնագիտական ասոցիացիայի անդամ է։

2017 թվականին Կոլոմարը իսպանական հեռուստատեսության համար նկարահանել է հայտնի հանցագործությունների վավերագրական վերակառուցման և դրամատիզացիայի շարք, որոնց քննությանը ինքը մասնակցել է: Այս սերիալը կոչվում էր *«La noche de las mentes criminales»*, որտեղ նա հանդես է եկել նաև որպես հաղորդավար: Սերիալը նկարահանվել է *«Mediaset»* ստուդիայի կողմից, առաջին սերիան նվիրված էր Ռամոն Լասոյի գործի հետաքննությանը։

## Հայտնի հետաքննություններ
### Կասպեում տեղի ունեցած սպանության հետաքննություն
thumb|300px|Կասպե քաղաքի համայնապատկերը

1978 թվականին Անտոնիա Տորես անունով մի երիտասարդ տնային տնտեսուհի, որը ծնունդով Բաենա փոքրիկ քաղաքից էր (Կորդոբա պրովինցիա), ապրում և աշխատում էր Սարագոսա նահանգի Կասպե քաղաքում, անհետ կորավ։ Նա հինգ ամսական հղի էր, և վերջին բանը, որ նրա ընկերները գիտեին նրա մասին, այն էր, որ նա պլանավորում էր ամուսնանալ մի երիտասարդի հետ, որի հետ հարաբերությունների մեջ էր արդեն երեք տարի։ 1986 թվականի հունիսին նրա հուսահատ մայրը զանգահարեց ռադիո՝ իսպանացի հայտնի պարահոգեբան Մանուելայի հետ զրույցի ժամանակ, և հարցրեց իր՝ անհետ կորած դստեր գտնվելու վայրի մասին։ Աղջկա ընտանիքը ութ տարի լուր չէր ստացել նրանից։ Պարահոգեբանն ասաց, որ աղջիկը մահացած է։ Անտոնիայի մայրը խնդրեց ռադիոհաղորդմանը ներկա գտնվող մասնավոր դետեկտիվ Խորխե Կոլոմարին ուսումնասիրել իր դստեր գործը։ Սակայն, նա հավելեց, որ ինքը գումար չունի՝ Կոլոմարի ծառայությունների համար վճարելու համար։ Կոլոմարը հանգստություն հաղորդեց նրան՝ ասելով, որ դա այս դեպքում էական չէ։

Կոլոմարի հետաքննությունը նրան տարավ ոմն Ֆեռնանդո Օլմոս Իրիզարիի մոտ, ով աղջկա անհետացման պահին նրա ընկերն էր, ով 1986 թվականին արդեն ամուսնացած էր և ուներ որդի։ Կասպե քաղաքում՝ ջրամբարի մոտ, որտեղ զույգը մի ժամանակ ժամադրությունների էր գնացել, հայտնաբերվել էին մնացորդներ, որոնք հետագայում նույնականացվել են որպես Անտոնիա Տորեսի կմախքի մասեր։ Նրա գանգը կոտրված էր։ Ձերբակալությունից հետո Ֆեռնանդո Օլմոսը սկզբում պնդում էր, որ Անտոնիան մահացել է հղիության անհաջող ընդհատման հետևանքով։ Այնուհետև նա խոստովանեց, որ ինքն է կատարել սպանությունը։ Նա ասաց, որ սիրում է ձկնորսությամբ զբաղվել և բավականաչափ լավ գիտի այդ վայրը՝ նման հանցագործություն կատարելու համար։ 1978 թվականի մարտի 7-ի առավոտյան, իր խոսքերով՝ զգալով «հոգեբանական անհարմարություն, որը չէր կարող վերահսկել», նա իր ընկերուհու հետ գնացել է Կասպե։ Սպանության վայր հասնելուն պես նա մոտ չորս կամ հինգ մետր հեռավորությունից կրակել է աղջկա վրա՝ տեղում սպանելով նրան։ Այնուհետև նա մարմինը քարշ է տվել մոտակա խրճիթ, որն օգտագործվում էր ձկնորսների կողմից հանգստի համար, և այնտեղ ընկած ճյուղերի կույտի միջոցով այրել է մարմինը։ Հրդեհը մասամբ ոչնչացրել է խրճիթը և այն անպիտան դարձրել ձկնորսների համար: Ձկնորսները մոխրի մեջ տեսել են ոսկորների մնացորդներ, բայց ուշադրություն չեն դարձրել դրանց՝ կարծելով, որ դրանք պատկանում են ինչ-որ կենդանիների: Հանցագործի օգտագործած զենքը 22 տրամաչափի *Miroku* կարաբին էր, որը Ֆեռնանդո Օլմոսը գնել էր Սարագոսայում կատարված հանցագործությունից մեկ ամիս առաջ: Իր ընկերուհու սպանությունից մի քանի օր անց Ֆեռնանդո Օլմոսը վաճառել էր այն։

Իսպանացի գրող և լրագրող Ֆրանցիսկո Պերես Աբելյանը այս հանցագործությունը և դրա բացահայտման հանգամանքները բնութագրել է որպես Իսպանիայի ամենազարմանալի քրեական դեպքերից մեկը։

2017 թվականին իսպանական հեռուստատեսությունը նկարահանեց «Սպանություն Կասպեում» փաստավավերագրական ֆիլմը, որտեղ Խորխե Կոլոմարի դերը խաղացել է դերասան Խոսե Դալտը։

### Ռամոն Մատեուի առևանգում
thumb|left|300px|Լա Գրանդ Մոտտը, որտեղ տեղի է ունեցել առևանգումը
Խորխե Կոլոմարն էլ ունեցավ խնդիրներ արդարադատության համակարգի հետ, ինչի պատճառը 1983 թվականին գործարար Ռամոն Մատեուի բռնի «վերադարձն» էր հայրենիք։ Ռամոն Մատեուն երկրի խոշորագույն տրանսպորտային ընկերություններից մեկի՝ *«Mateu y Mateu»*-ի սեփականատերն էր, որի արտահանձնումը պահանջել էին մի շարք իսպանական դատարաններ և Ինտերպոլը՝ խարդախության, փաստաթղթերի կեղծման, գույքի անօրինական յուրացման և ակտիվների ներգրավման հետ կապված հանցագործությունների համար: Մատեուն փախել էր Ֆրանսիա՝ 2000 ընտանիք թողնելով առանց աշխատանքի։

Սկզբում Կոլոմարը անհայտ անձից հեռախոսով առաջադրանք ստացավ՝ Մատեուի փաստաթղթերը գողանալու: Պատվիրատուի հետ հեռախոսային կապը շարունակվեց երկու շաբաթ: Կոլոմարը պահանջեց երկու միլիոն պեսետա առաջադրանքի համար: Նա և իր խումբը պետք է սենյակ վարձեին Ռամոն Մատեուի բնակարանի կողքին՝ «Ֆրանտել» հյուրանոցում, և գողանային փաստաթղթերը: Այս կամ մոտակա մեկ այլ հյուրանոցում սենյակ գտնելու անհնարինությանը բախվելով՝ առևանգողները հրաժարվեցին փաստաթղթերը գողանալու իրենց փորձերից: Անհաջող կողոպուտը վերածվեց առևանգման գործողության: Ֆրանսիա կատարած ուղևորությունն օգտագործվեց այն վայրը ուսումնասիրելու համար, որտեղից պետք է առևանգվեր Ռամոն Մատեուն։

Մատեուն առևանգվել է Ֆրանսիայի Լա Գրանդ Մոտտ քաղաքում՝ Մոնպելիեից ոչ հեռու, Կոլոմարի գլխավորած խմբի կողմից և նրա կամքին հակառակ տարվել է Իսպանիայի տարածք: Կոլոմարը առևանգողներին վստահեցրել է, որ գործում է Քաղաքացիական գվարդիայի անունից և նրանցից յուրաքանչյուրին խոստացել է 200,000 պեսետա՝ առևանգումն իրականացնելու համար, բայց այդպես էլ գումարը չի տվել: Հետագայում պարզվել է, որ Քաղաքացիական գվարդիայի մեկ սպա, մեկ սերժանտ և չորս շարքայիններ իսկապես պլանավորել էին Մատեուի առևանգումը՝ հետախույզի հետ միասին: Բախվելով նրան պայմանավորված վայր հասցնելու անհնարինության հետ՝ առևանգողները Մատեուին տարել են Բարսելոնա, որտեղ նրանց ձերբակալել են։ Հետախույզը բանտում անցկացրել է 23 օր: Նա իր բանտային փորձի մասին պատմել է. «Շաբաթ օրը բանտարկյալներին թույլատրվել էր հեռուստացույց դիտել», Կոլոմարը այդ օրը միշտ դիտում էր լուրերը՝ պարզելու համար, թե ինչպես է ընթանում Մատեուի գործով հետաքննությունը: Մեղադրողը պահանջել է, որ Կոլոմարը դատապարտվի 6-ից 12 տարվա ազատազրկման՝ գործարարի բռնի ձերբակալության համար: Լուրեր էին շրջանառվում, որ Մատեուն ինքը խոշոր գումար էր նշանակել դետեկտիվի գլխի դիմաց։ Գործարարը, ի վերջո, դատապարտվեց 18 տարվա ազատազրկման՝ ընդհանուր առմամբ 11 հանցագործության համար: Տարիներ անց՝ արդեն վաղուց ազատության մեջ գտնվելով՝ Կոլոմարը ներում ստացավ Խոսե Մարիա Ասնարի կառավարության կողմից։

### Սոմոսիերացի տղայի անհետացման վերաբերյալ գործ
1986 թվականին Իսպանիան ցնցվեց տասնամյա տղայի՝ Խուան Պեդրո Մարտինես Գոմեսի մարմնի անհետացումից, ով հայտնի էր որպես «Սոմոսիերացի տղա» (իսպաներեն՝ «El Nino de Somosierra»)։ Մարմինն անհետացել էր վթարի վայրից, որտեղ նրա ծնողները վթարի հետևանքով զոհվել էին ծծմբական թթվի գլանատակառներ տեղափոխելիս։ Ինտերպոլը այս գործը դասում է վերջին երեք տասնամյակների ընթացքում Եվրոպայում ամենադժվար և խորհրդավոր անհետացումներից շարքում։ 1987 թվականին անհետ կորած տղայի հարազատները վարձեցին Խորխե Կոլոմարին, ով արդեն հայտնի էր անհետ կորած մարդկանց գտնելու իր հաջողություններով, սակայն նրա հետաքննությունը արդյունք չտվեց։

### Ռամոն Լասոյի երկու գործերի հետաքննություն

1989 թվականին ավտովթարի հետևանքով մահացած փոքրիկ տղայի հարազատները խնդրեցին Կոլոմարին հետաքննել միջադեպը: Այդ ժամանակ նրա մոտ աշխատում էին ութ գործակալներ, իսկ նրա ղեկավարած դետեկտիվ գործակալությունը ուներ 4000 մշտական հաճախորդ: Հետաքննության ընթացքում մասնավոր դետեկտիվը և նրա անձնակազմը պարզեցին, որ տղայի հայրը՝ դագաղագործ Ռամոն Լասո Մորենոն, բեմադրել էր 1989 թվականի մարտի 3-ի վթարը, որի ժամանակ մահացել էր նրա վեցամյա որդին՝ Դանիելը: Մեքենան, որը, ըստ Լասոյի, բախվել էր բեռնատարի (ոստիկանությունը այդպես էլ չկարողացավ գտնել այն), ընկել էր 25 մետր խորությամբ ձորակը: Ընդ որում՝ ինքը՝ Ռամոն Լասոն չէր տուժել, չնայած, իբր, վթարից հետո՝ 15 րոպե, անգիտակից է եղել: Տղայի մարմինն ամբողջությամբ այրվել էր մեքենայում: Լասոն այրված մեքենայի համար ստացել էր 3,5 միլիոն պեսետա ապահովագրություն, և այդ գումարն օգտագործել էր տեսախաղերի խանութ բացելու համար: Նա իր հարևաններին հայտնի էր որպես ուշադիր և կրթված մարդ, լավ զրուցակից, որը երեխաներին սիրով քաղցրավենիք էր բաժանում: Կոլոմարը ապացուցեց, որ Ռամոնն օգտվել է այն հանգամանքից, որ տղան քնած է, դուրս է եկել մեքենայից, ապա այն նետել ձորը։ Մեղադրանք է առաջադրվել Քաղաքացիական գվարդիայի սպա Մանուել Լոպես Բայոնայի դեմ, ով, որպես Լասոյի հորեղբայր, թաքցրել է նրա հանցավոր գործողությունները։

Կոլոմարին նաև հաջողվեց ապացուցել, որ Լասոն բեմադրել էր իր կնոջ՝ Դոլորես (Լոլիտա) Կամաչոյի ինքնասպանությունը՝ որդու սպանությունից մեկ տարի առաջ։ 1988 թվականի հունիսի 9-ին Դոլորես Կամաչոյի մարմինը գլխատված վիճակում գտան գնացքի մոտ՝ *La Aldea* երկաթուղային կայարանի մոտ։ Կոլոմարը պարզեց, որ Լասոն վիճաբանության ժամանակ խեղդամահ է արել իր 25-ամյա կնոջը, որին կասկածում էր ամուսնական անհավատարմության մեջ, ապա նրա՝ արդեն մահացած մարմինը դրել է գնացքի երկաթգծերի վրա: Նրա մահվան օրը անձրև էր տեղում: Ամեն դեպքում, մարմինը գտնելու ժամանակ նրա հագած սպորտային կոշիկները մաքուր էին: Կոլոմարը հասկացավ, որ կնոջն սպանել են այլ վայրում, հավանաբար, տանը, իսկ հետո մարմինը տեղափոխել են, որպեսզի «բեմադրեն» ինքնասպանությունը: Նրա պարանոցի կտրվածքը համաչափ էր, ինչը բնորոշ չէ նմանատիպ մահվան համար: Նման դեպքերում ինքնասպանները սովորաբար գլուխները բարձրացնում են, երբ տեսնում են, որ մոտենում է գնացքը, ուստի գնացքի անիվներից պարանոցի վրա կտրվածքները բոլորովին այլ բնույթի են: Կոլոմարի շնորհիվ Ռամոն Լասոն ձերբակալվեց և 1993 թվականին դատապարտվեց 56 տարի 8 ամիս ազատազրկման՝ կնոջ և որդու սպանությունների համար, ինչպես նաև լրացուցիչ վեց ամիս ազատազրկման՝ խարդախության համար։ Մարդասպանը դատարանում խոստովանեց տղայի սպանությունը, բայց հերքեց կնոջ մահվան մեջ իր մասնակցությունը։ Բանտում լավ վարքի և աշխատասիրության համար (նա խոհանոցի ղեկավարն էր) նա ազատ արձակվեց պատժի ժամկետը լրանալուց առաջ (1999 թվականին Կոլոմարը պայմանականորեն ազատ արձակվեց։

Երկրորդ անգամ Կոլոմարի և Լասոյի ճանապարհները հատվեցին 21 տարի անց։ Նրան հետաքննություն սկսելու համար հրավիրեց Մերսեդես Լամասը, որը դժգոհ էր իր քրոջ՝ Ջուլիա Լամասի անհետացման հետաքննության ընթացքից, որի հետ ամուսնացած էր այդ ժամանակ ազատության մեջ հայտնված Լասոն, ինչպես նաև անհետացել էր Մերսեդեսի ամուսինը՝ Մաուրիսի Ֆոնտը։ Այդ ժամանակ երկու կորածներն էլ համարվում էին անհետ կորածներ։ Նրանցից ոչ մեկը այդ ժամանակից ի վեր չէր օգտագործել բանկային հաշիվը, չէր զանգահարել Մերսեդեսին, կամ հաղորդագրություններ չէին ուղարկել իրենց բջջային հեռախոսներից. Մաուրիսին տառապում էր ծանր շաքարախտով, բայց անհետացման պահից ի վեր նրա կողմից ինսուլին ձեռք բերելու վերաբերյալ որևէ ապացույց չկար։ Երբ Կոլոմարը սկսեց հետաքննությունը, Ռամոն Լասոն իր տանը զգալի քանակությամբ կանխիկ գումար ուներ։ Հետագայում պարզվեց, որ նա պլանավորում էր փախուստ դեպի Պարագվայ, որտեղ ծնվել էր նրա նոր կինը, որի հետ նա ամուսնացել էր 2010 թվականի դեկտեմբերին։ Նա վաճառեց այն տունը, որտեղ ապրում էր Խուլիայի հետ, արժեքավոր իրերն ուղարկեց Պարագվայ։ Այս լուրը արագացրեց նրա ձերբակալման սանկցիայի հրապարակումը։ 2011 թվականին Լասոն կրկին ձերբակալվեց Կոլոմարի նախաձեռնությամբ, որը մեղադրվում էր Մաուրիսիին և Խուլիային սպանելու մեջ, ինչը տեղի էր ունեցել 2009 թվականի մարտին։

[thumb|220px|right|Ռամոն Լասոն՝ դատական երկրորդ գործընթացի ժամանակ, [2014|2014 թվական]]

1999 թվականին Լասոն բնակություն հաստատեց Տառագոնայում։ Նա երբեք իր նոր կնոջը կամ նրա ընտանիքին չասաց, որ դատապարտվել է կրկնակի սպանության համար։ Լասոն նրանց պատմեց, որ իր առաջին կինը և որդին մահացել են վթարի հետևանքով, և, որ ինքը բանտում է եղել՝ առանց բացատրելու, թե ինչու է դատապարտվել։ Նոր սպանությունները նա իրագործել է 2009 թվականի մարտի 27-ին։ Խանութի աշխատակիցը տեսել է, թե ինչպես է Լասոն աշխատանքից հետո վերցրել Խուլիային և նստեցրել իր մեքենան։ Կարճ ժամանակ անց Լասոն գնացել է Հովհաննես XXIII-ի հիվանդանոց, որտեղ աշխատում էր Մերսեդեսը, և պատմել նրան, որ Խուլիան և Մաուրիսին, իբր, փախել են։ Մերսեդեսն անմիջապես ոստիկանությանը հայտնել է ամուսնու և քրոջ անհետացման մասին, բայց Ռամոնը, որը նրան ուղեկցել էր ոստիկանական բաժանմունք, հայտարարեց, որ իր կարծիքով՝ զույգը փախել է։ Ոստիկանությունը որոշել է սպասել 48 ժամ՝ նախքան հետաքննություն սկսելը։ Հաջորդ օրը բանտում աշխատող հարևանը Մերսեդեսին պատմել է, որ Ռամոնը պատիժ է կրել կրկնակի սպանության համար։ «Ես ապշած էի», - ավելի ուշ ասել է Մերսեդեսը, որից հետո նա խզել է հարաբերությունները Լասոյի հետ, որը սիրահարված էր իրեն։

Դատարանը կրկնակի սպանությունը համարեց շահադիտական դրդապատճառներով կատարված։ Լասոն, հավանաբար, սպանել էր կնոջը՝ զույգի ողջ ունեցվածքը իրեն պահելու համար, որը կբաժանվեր ամուսնալուծության դեպքում։ Լասոն դատարանի կողմից մեղավոր ճանաչվեց կրկնակի սպանության համար։ Այս դատավճիռը Նոր ժամանակների Իսպանիայում դարձավ առաջին դեպքը, երբ մեղավորության դատավճիռ կայացվեց՝ առանց մահացած մարդու մարմնի, կենսաբանական մնացորդների և նույնիսկ մեղադրյալի կողմից սպանություն կատարելու խոստովանության։ Այս անգամ Ռամոն Լասոն ամբողջությամբ հերքեց իր մեղքը Խուլիայի և Մաուրիչիի անհետացման գործում։

Երկրորդ դեպքում Խորխե Կոլոմարն աշխատում էր՝ համագործակցելով ոստիկանության հետ։ Այսպիսով, քննչական տվյալների մի մասն ստացվել է հեռախոսազանգերի մոնիթորինգի շնորհիվ, որոնք արվել են Լասոյի բջջային հեռախոսից, ինչպես նաև Մաուրիչիի բջջային հեռախոսի օգտագործմամբ։

## Հրատարակված գրքեր
* 

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Кальпена, Энрик и Олле, |заглавие=Cuatro guardias civiles pueden estar Implicados en el secuestro en Francia del industrial Ramon Mateu.|ссылка=https://elpais.com/diario/1983/09/24/espana/433202402_850215.html|язык=es |издание=El Pais|тип=Газета  |год=1983 |месяц=9 |число=24 |том= |номер=|страницы= |issn= |ref=Calpena, Sales}}
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Կատեգորիա:Դետեկտիվ
Կատեգորիա:Ընտանեկան բռնություն
Կատեգորիա:Իսպանացի իրավաբաններ
Կատեգորիա:Հանցագործություններ ըստ երկրի
Կատեգորիա:Հանցագործություններ ըստ ժամանակաշրջանի
Կատեգորիա:Հանցագործություններ ըստ տասնամյակի
Կատեգորիա:Հանցագործություններ ըստ տարեթվի
Կատեգորիա:Հանցագործություններ կանանց նկատմամբ
Կատեգորիա:Մարդկանց առևանգում