Ժյուլ Սանդո

**Ժյուլ Սանդո**, (, ) ֆրանսիացի վիպասան և թատերագիր:

## Կենսագրություն
Հարկահավաքի որդի լինելով՝ նա ուսանել է Բուրժում, ապա մեկնել Փարիզ, որտեղ առանց մեծ հետաքրքրության զբաղվել է իրավաբանական ուսմամբ և սկսել է հաճախել փարիզյան գրական շրջանակներ։ 1830 թվականին մի ընդունելության ժամանակ նրան ծանոթացնում են Օրոր Դյուպենի՝ բարոնուհի Դյուդևանի հետ, որի հետ նա սկսում է սիրավեպ։ Նրանք միասին գրում են մի վեպ՝ «Ռոզ և Բլանշ կամ դերասանուհին և միանձնուհին», որը լույս է տեսնում 1831 թվականին՝ Ժյուլ Սանդ կեղծանունով։ Այս անունից Օրոր Դյուպենը պահում է «Սանդ» կեղծանունը և դրան ավելացնում անգլերեն ձևով գրված տղամարդու անուն՝ «Ժորժ», դառնալով գրականության մեջ հայտնի որպես Ժորժ Սանդ (George Sand)։ Նույնպես նրա միջոցով է, որ նա ծանոթանում է Օնորե դը Բալզակին, որի համար Ժյուլ Սանդոն որոշ ժամանակ աշխատում է որպես քարտուղար։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը՝ «Մադմուազել դը լա Սեյգլիեր», մասամբ անդրադառնում է իր և Բալզակի հարաբերություններին։

1858 թվականի փետրվարի 11-ին Ժյուլ Սանդոն ընտրվեց Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ՝ Շառլ Բրիֆոյի մահվան պատճառով թափուր մնացած 11-րդ տեղի համար։ Նա 1859 թվականի մայիսի 26-ին պատասխանում է Կամիլ Դուսեի կողմից արտասանված ընդունելության ելույթին։ Նույն թվականի դեկտեմբերին նա նշանակվեց Մազարինի գրադարանի օգնական,  որտեղ նա սկսել էր աշխատել որպես գրադարանավար 1853 թվականին՝ փոխարինելով Թեոֆիլ Բոդմենին, որը մեկնել էր Կայսերական գրադարան։

Այս պաշտոնները նրան ապահովում են բնակարան Ինստիտուտի պալատում։ Սկզբում նա զբաղեցնում է փոխգրադարանավարի բնակարանի չորս սենյակները, որոնք գտնվում էին գրադարանի տաղավարի կողմում (արևելյան կողմ), ծառայողական սանդուղքով հասանելի երկրորդ հարկում, մինչև որ՝ որպես ակադեմիայի անդամ, ստանում է ավելի ընդարձակ բնակարան հակառակ կողմի (արևմտյան) տաղավարում, որը կոչվում էր Արվեստների տաղավար:  1859 թվականին Նապոլեոն III-ը նրան նշանակեց Սեն-Կլու պալատի գրադարանավար, որը թալանվեց և այրվեց 1870 թվականի հոկտեմբերին:

Ժյուլ Սանդոն մահանում է 1883 թվականի ապրիլի 24-ին՝ 72 տարեկան հասակում, Փարիզում իր բնակարանում՝ Արվեստների տաղավարում, Սեն փողոց 1 հասցեում (Փարիզի 6-րդ շրջան), և թաղվում է Մոնպառնասի գերեզմանատանը (9-րդ բաժին);

Նա մոտ հիսուն վեպերի և թատերական ստեղծագործությունների հեղինակ է, որոնցից վերջինները նրա կենդանության օրոք ավելի մեծ հաջողություն են ունեցել, քան առաջինները: Նա կորցրել էր իր միակ որդուն՝ ծովային սպային, որը մահացել էր կրծքային հիվանդությունից 1870 թվականի պատերազմից հետո: Նրա վերջին վեպը՝ «Ծովախեցգետինների ժայռը» (La Roche aux mouettes), որը պատմում է ծովային կոչման ծագման մասին, նվիրված է նրա եղբորորդի Պոլին:

## Ժյուկ Սանդոն և Օրոնե դը Բալզակը
1834 թվականին «փոքր Ժյուլը» հանդիպում է Բալզակին և նրան պատմում իր հուսահատության մասին՝ Ժորժ Սանդից բաժանումից հետո՝ խոստովանելով, որ մտածում է ինքնասպանության մասին, քանի որ չունի միջոցներ և նպատակ։ Բալզակը նրան առաջարկում է տեղափոխվել Կասինի փողոց և օգնել իրեն գրել մի դրամա՝ արդեն պատրաստ սյուժեով՝ «Մեծ մադմուազելը»: Սակայն Բալզակի աշխատասիրությունը շուտով վախեցնում է երիտասարդ Սանդոյին, որը բողոքում էր, որ «արթնանում էր հանկարծակի՝ Տիտանի կողմից, որը ցանկանում էր կարդալ իր նոր վեպի թարմ էջերը կամ ստիպել ինձ ուղղել իր անթիվ սրբագրությունները»:  Վերջիվերջո Բալզակի կարծիքը Ժյուլ Սանդոյի մասին արագորեն համընկնում է Ժորժ Սանդի կարծիքին, որը նրան համարում էր ծույլ, անտարբեր և կամքի պակաս ունեցող։ Դա հաստատվում է 1836 թվականին, երբ Ժյուլ Սանդոն փախչում է Կասինի փողոցից՝ իր պաշտպանին թողնելով բոլոր պարտքերը և չվճարված վարձը:

## Ստեղծագործություններ
### Վեպեր
աջից|մինի|<center>'''Ժյուլ Սանդո'''</center>

* *Rose et Blanche*, en collaboration avec sa maîtresse, Aurore Dupin baronne Dudevant  (future George Sand), roman signé  du pseudonyme « *Jules Sand »* (1831)
* *Vie et malheurs de Horace de Saint-Aubin* (1836)
* *Les Revenants*, avec Arsène Houssaye (1836)
* *Marianna*, portrait de George Sand (1839)
* *Le Docteur Herbeau* (1841)
* *Madame de Vandeuil*, avec Arsène Houssaye (1843)
* *Mademoiselle de Kérouare* (1843)
* *La Dernière Fée* (1844)
* *Catherine* (1845)
* *Le Docteur Herbeau* (1846)
* *Mademoiselle de La Seiglière* (1848)
* *Madeleine* (1848)
* *La Chasse au roman* (1849)
* *Sacs et Parchemins* (1851)
* *Un héritage* (1852)
* *Le jour sans lendemain* (1853)
* *La Maison de Penarvan* (1858)
* *La Roche aux mouettes* (1871)

### Թատրոններ
* *La Chasse au roman*, comédie-vaudeville en 3 actes, avec Émile Augier, Paris, Théâtre des Variétés,
* *Mademoiselle de La Seiglière*, comédie en 4 actes et en prose, Paris, Comédie-Française, Bruxelles, Théâtre royal e la Monnaie,
* *La Pierre de touche*, comédie en 5 actes et en prose, avec Émile Augier, Paris, Théâtre-Français, 23 décembre 1853.
* *La Maison de Penarvan*, comédie en 4 actes, en prose, Paris, Théâtre français,
* *Le Gendre de M. Poirier*, comédie en 4 actes, en prose, avec Émile Augier, Paris, théâtre du Gymnase,
* *Marcel*, drame en 1 acte, en prose, avec Adrien Decourcelle, Paris, Comédie-Française,
* *Jean de Thommeray*, comédie en 5 actes, avec Émile Augier, Paris, Comédie-Française,

* *Un début dans la magistrature* (1863)

## Ծանոթագրություններ


## Գրականություն
* Mabel Silver, *Jules Sandeau, l'homme et la vie*, Boivin, 1936.
* Florica Dulmet, *Un Romantique converti : Jules Sandeau (1811-1883)*. Écrits de Paris, Paris 1983.
* Brigitte Rastoueix-Guinot, *Jules Sandeau, le premier romancier académicien*, Pulim, 2003.

Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացիներ