Ալֆ Վիստ

**Ալֆ Լարսեն Վիստ** (, ), նորվեգացի գործարար և քաղաքական գործիչ, Նորվեգիայի ժողովրդական պատգամավոր։

## Նախապատերազմյան կյանք և կարիերա
Ալֆ Լարսեն Վիստը ծնվել է Ֆրեդրիքսհալդում՝ Սվեն Լարսենի (1833-1893) և Սոֆի Մաթիլդա Լաումանի (1842-1897) ընտանիքում։  1896 թվականին ավարտել է միջնակարգ դպրոցը և  ծառայելուց հետո սկսել է աշխատել Քրիստիանիայի ապահովագրական ընկերությունում։ 1909 թվականից նա ամուսնացած էր խմբագիր Ավգուստայի դստեր՝ Կատինկե Հալսի հետ։

1905 թվականին Վիստը հիմնել է իր սեփական ապահովագրական ընկերությունը՝ Նորսկե Լլոյդը, ինչպես նաև ապահովագրական ընկերություններ, ինչպիսիք են Հյուսիսային դաշինք,Նորվեգիայի Ֆորենենդ Լիվսֆորսիկրինգսելսկապ, Գլոբուս և Զարթոնք։ 1920-1921 թվականներին Նորսկե Լլոյդ ապահովագրական ընկերությունը սնանկացավ։ Այնուհետև նա Ուլերնից տեղափոխվեց Ֆրանսիա։ Վիստը եղել է Ֆինլանդիայի, Ֆրանսիայի, Ալժիրի և Միացյալ Նահանգների ապահովագրական ընկերությունների խորհրդի անդամ։

Վիստը պարգևատրվել է պատվո լեգեոնի շքանշանով, Բրիտանական կայսրության շքանշանի սպա, Լեոպոլդի հրամանատարի  շքանշանի և Ֆինլանդիայի սպիտակ վարդի ասպետ շքանշանի։ Այնուամենայնիվ, 1935 թվականին Ֆրանսիայում նա դատապարտվեց տնտեսական հանցագործությունների համար (դատավճիռը չեղյալ հայտարարվեց 1942 թվականին նացիստների վերահսկողության ներքո)։ Դատավճիռը կայացնելուց որոշ ժամանակ անց նա վերադարձել է Նորվեգիա, որտեղ ներկայումս ղեկավարում է Ալֆ Լ. Ուայթ   ընկերությունը։ Այս ընկերության բերած շահույթը Վիստը ներդրել էր անշարժ գույքում։ Վիստի որդիներից մեկը վերահսկողություն է ձեռք բերել Ալֆ Լ. Ուայթ ընկերության նկատմամբ, որը զբաղվում էր պատրաստի տնակների կառուցմամբ։

## Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
Նացիստական Գերմանիայի կողմից Նորվեգիայի օկուպացիայից հետո, որը սկսվեց 1940 թվականի ապրիլի 9-ին,Վիստը սկսեց սպեկուլյանտի նոր կարիերա։  Չնայած քաղաքական փորձի բացակայությանը, 1940-ի ամռանը նա միացավ երկրի միակ օրինական քաղաքական կուսակցությանը՝ ֆաշիստական ազգային միասնության կուսակցությանը  և շուտով ընդգրկվեց Վինմոնոպոլետի (որպես նախագահ) և Նորվեգական Բրաննկասեյի տնօրենների խորհրդում։ Վիստի ընկերությունները նույնպես զգալի պատվերներ են ստացել Թոդ կազմակերպությունից։ 1941 թվականի նոյեմբերի 8-ին նա հռչակվեց ձեռներեցության ազգային անվտանգության հանձնակատար։ Դա նոր գրասենյակ էր, որի ստեղծումն առաջարկել էր հենց ինքը՝ Վիստը։  Վիստի նպատակը  Նորվեգիայի գործարար կյանքում մասամբ Ազգային ժողովի կողմնակիցների ցանցի ստեղծումն էր և գործարարներին կուսակցություն բերելը, բայց մանդատը անորոշ էր։ Վիստը դա օգտագործեց որպես իր սեփական շահերը խթանելու, ինչպես նաև բիզնեսում Ազգային Սոցիալիստական տնտեսական գաղափարներն ամրապնդելու միջոց։

Վիստը կանգնած էր գործատուների մի քանի ասոցիացիաների միաձուլման հետևում՝ նպատակ ունենալով ստեղծել Նորվեգիայի ազգային ասոցիացիա 1943 թվականի մայիսի 1-ին, որտեղ էլ նա նաև դարձավ նախագահ։ Փոխնախագահը մանկություն մտերիմն էր՝ Կառլ Դիտրիխ։ Կազմակերպության նախագահ է նշանակվել Լարս Հասվոլդը՝  նախկին գլխավոր քարտուղարը, որը 1941 թվականի աշնանից կապի մեջ է եղել Վիստի հետ։ Նորվեգիայի բիզնես ասոցիացիան օգտագործվել է նաև որպես քաղաքական իշխանության հասնելու անձնական գործիք, ինչպես նաև ապագա ֆաշիստական Նորվեգիայի տեխնոլոգիական հասկացությունները մշակող կազմակերպություն։ 1943 թվականի նոյեմբերի 4-ին Վիստի ազդեցությունն էլ ավելի նշանակալից դարձավ, քանի որ նա ընդգրկվեց Քվիսլինգի երկրորդ կաբինետում՝ որպես նախարար առանց պորտֆելի, որը պատասխանատու էր արդյունաբերության մեջ սննդի մատակարարման և ռազմական գործողությունների համակարգման համար։ 1944 թվականի հունվարին նրան թույլատրվեց ուղեկցել Վիդքուն Քվիսլինգին Ադոլֆ Հիտլերի մոտ այցելության ժամանակ։  Նա անհաջող փորձեց ֆինանսների նախարար դառնալ, բայց 1944 թվականի հունիսի 12-ին փոխարինեց Էյվինդ Բլերին և դարձավ արդյունաբերության և նավագնացության նախարար։ Բլերը հեռացվեց իշխանությունից, քանի որ նա չափազանց  ազգայնական էր, մինչդեռ Վիստն ավելի բարյացակամ էր Գերմանիայի նկատմամբ։

## Հետպատերազմյան կարիերա
Գերմանական օկուպացիան ավարտվեց 1945 թվականի մայիսի 8-ին և Վիստը արագ կորցրեց աշխատանքը։  1946 թվականին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Նորվեգիայում իրավական մաքրման ընթացքում նա դատապարտվել է ցմահ հարկադիր աշխատանքների, ինչպես նաև վերանորոգման համար վճարելու համար։ Երկու դատավոր կողմ քվեարկեցին փոքրամասնության մահապատժի դատավճռին։ Վիստը ներում է ստացել 1952 թվականին և մահացել 1962 թվականին։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Նորվեգիայի նախարարներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի սպաներ