Ռոջեր Սկրութոն

**Սըր Ռոջեր Վերնոն Սկրութոն** (անգլ․՝Sir Roger Vernon Scruton)  (; 27 Փետրվարի 1944 – 12 Հունվարի 2020) Անգլիացի փիլիսոփա, գրող և հասարակական քննադատ, մասնագիտացված էր գեղագիտության և քաղաքական փիլիսոփայության մեջ, հատկապես պահպանողական հայացքների առաջմղման գործում։

1982-ից 2001 թվականներին «The Salisbury Review» պահպանողական քաղաքական ամսագրի խմբագիր լինելով՝ Սկրութոնը գրել է ավելի քան 50 գիրք փիլիսոփայության, արվեստի, երաժշտության, քաղաքականության, գրականության, մշակույթի, սեքսուալության և կրոնի վերաբերյալ։ Նա գրել է նաև վեպեր և երկու օպերա։ Նրա հրապարակումների մեջ ներառված են *The Meaning of Conservatism* (1980),*Sexual Desire* (1986), *The Aesthetics of Music* (1997) և *How to Be a Conservative* (2014) գրքերը։ Նա պարբերաբար համագործակցել է հանրաճանաչ լրատվամիջոցների հետ, ներառյալ *[[The Times]]*, *[[The Spectator (1711)|The Spectator]]* և *New Statesman* թերթերն ու ամսագրերը։

Սկրութոնը բացատրել է, որ նա ընդունել է պահպանողականությունը այն բանից հետո, երբ ականատես է եղել 1968 թվականի մայիսին Ֆրանսիայում տեղի ունեցած ուսանողական բողոքներին։ 1971-ից 1992 թվականներին նա եղել է դասախոս, ապա դոցենտ և գեղագիտության պրոֆեսոր Լոնդոնի Բիրբեք քոլեջում, որից հետո՝ 1992-ից 1995 թվականներին, փիլիսոփայության պրոֆեսոր Բոստոնի համալսարանում։ Այդ ժամանակվանից նա աշխատել է որպես ազատ գրող և գիտնական, թեև հետագայում զբաղեցրել է մի քանի հեռակա կամ ժամանակավոր ակադեմիական պաշտոններ, այդ թվում՝ Միացյալ Նահանգներում։ 1980-ականներին նա օգնեց ստեղծել ընդհատակյա ակադեմիական ցանցեր Խորհրդային հսկողության տակ գտնվող Արևելյան Եվրոպայում, ինչի համար 1998 թվականին նախագահ Վացլավ Հավելի կողմից պարգևատրվեց Չեխիայի Հանրապետության վաստակի մեդալով (Առաջին աստիճան)։ Սկրութոնը ստացել է ասպետի կոչում է 2016 թվականի ծննդյան պարգևատրման արարողության ժամանակ՝ «փիլիսոփայության, դասավանդման և հանրային կրթության ոլորտում ունեցած ծառայությունների համար»։

## Վաղ կյանք
### Ընտանեկան նախապատմություն
Ռոջեր Սկրութոնը ծնվել է Լինքոլնշիր նահանգի Բասլինգթորփ քաղաքում մանչեսթերցի ուսուցիչ Ջոն «Ջեք» Սկրութոնի և նրա կնոջ՝ Բերիլ Քլարիս Սկրութոնի (ծնվ. Հեյնս) ընտանիքում և մեծացել է իր երկու քույրերի հետ՝ Հայ Ուիքոմբում և Մարլոուում։ Լինքոլնշիրում։ Սկրութոն ազգանունը ձեռք էր բերվել համեմատաբար վերջերս։ Ջեքի (Ռոջեր Սկրութոնի հոր) հոր ծննդյան վկայականում նրա անունը նշված էր որպես Մեթյու Լոու՝ ըստ նրա մոր՝ Մարգարեթ Լոուի (Սկրութոնի մեծ տատի) ազգանվան, և փաստաթղթում հոր մասին ոչինչ չէր նշված։ Սակայն անհայտ պատճառներով Մարգարեթ Լոուն որոշել էր իր որդուն մեծացնել որպես Մեթյու Սկրուտոն։

Սկրութոնը ենթադրում էր, որ Մարգարեթ Լոուն, հնարավոր է, աշխատել է Յորքշիրի Սկրուտոն գյուղի նախկին Սկրութոն Հոլում, և հնարավոր է՝ հենց այնտեղ էլ հղիացել է իր որդով։

Ջեքը մեծացել է Մանչեսթերի Անքոթս շրջանի Upper Cyrus Street փողոցի մի փոքրիկ տանը և ստացել է կրթաթոշակ՝ ընդունվելու Մանչեսթերի բարձրագույն դպրոց (Manchester High School), որը գրամներ դպրոց (Grammar school) էր.։ Սկրութոնը *[[The Guardian]]*-ին պատմել է, որ Ջեքը ատում էր բարձր խավերը և սիրում էր գյուղը, իսկ Բերիլը ժամանց էր անցկացնում «կապույտ մազերով ընկերուհիների» հետ և սիրում էր ռոմանտիկ վեպեր։ Նա նկարագրել է իր մորը որպես «փայփայած ջենթլմենական վարքագծի և սոցիալական տարբերակման իդեալ&nbsp;... [Նրա] հայրը մեծ ուրախությամբ էր սկսել դրանք ոչնչացնել»։.

### Կրթություն

Սկրութոններն ապրում էին խճաքարերով կիսակառույց տանը Համերսլի Լեյնում, Հայ Ուիքոմբում։ Թեև նրա ծնողները մեծացել էին որպես քրիստոնյաներ, նրանք իրենց համարում էին հումանիստներ, ուստի տանը «կրոնից զերծ գոտի» էր.։ Սկրուտոնի, իսկ ավելի շուտ՝ ամբողջ ընտանիքի, հարաբերությունները նրա հոր հետ բարդ էին։ Նա գրել է *Gentle Regrets* (2005) գրքում. «Ընկերները գալիս ու գնում են, հետաքրքրությունները և տոները գունավորում են հոգու լանդշաֆտը, ինչպես ամառային քամու մեջ փայլող արեգակի ճառագայթները, իսկ սեր ստանալու ծարավը կտրատվում է ամեն քայլափոխին դատապարտվելու վախից»։

11 տարեկանից հետո նա 1954-ից 1962 թվականներին հաճախել է Royal Grammar School High Wycombe-ը, Նա ավարտել է դպրոցը երեք A-level ով՝ մաքուր և կիրառական մաթեմատիկա, ֆիզիկա և քիմիա առարկաներից, որոնք հանձնել է գերազանցությամբ։ Այս արդյունքների շնորհիվ նա ստացավ  կրթաթոշակ Ջիսաս քոլեջում, Քեմբրիջում, ինչպես նաև պետական կրթաթոշակ։ Երբ նա իր ընտանիքին ասաց, որ տեղ է գրավել Քեմբրիջում, հայրը դադարեց խոսել նրա հետ։ Սկրութոնը գրում է, որ կարճ ժամանակ անց իրեն հեռացրել են դպրոցից, երբ նրա բեմադրություններից մեկի ժամանակ տնօրենը դպրոցի բեմը այրված է գտել, իսկ կրակը հանգցնող  եղել է կիսամերկ աղջիկ։

Նպատակ ունենալով սովորել բնական գիտություններ Քեմբրիջում, որտեղ նա իրեն զգում էր «չնայած սոցիալապես օտարված (ինչպես գրեթե յուրաքանչյուր քերական-դպրոցական տղա), հոգեպես տանը»։ Սկրութոնը առաջին իսկ օրը փոխեց իր մասնագիտությունը՝ ընտրելով բարոյագիտություն (փիլիսոփայություն), նրա ղեկավարն էր Էյ Քի Յուինգը։ Սկզբում նա ավարտեց կրկնակի դիպլոմով 1965 թվականին, այնուհետև ժամանակ անցկացրեց արտերկրում՝ դասավանդելով Պաուի համալսարանում և Փեյս դե լ'Ադուրում, Ֆրանսիա, որտեղ նա հանդիպեց իր առաջին կնոջը՝ Դանիել Լաֆիտին։ Նա նաև ապրել է Հռոմում,Նրա մայրը մահացավ հենց այս ժամանակ. նրա մոտ կրծքագեղձի քաղցկեղ էին ախտորոշվել և մաստեկտոմիա էր ենթարկվել Քեմբրիջ գնալուց անմիջապես առաջ։

1967թ.-ին նա սկսեց սովորել իր դոկտորական աստիճանի համար Ջիսաս քոլեջում, իսկ հետո դարձավ Փիթերհաուս, Քեմբրիջի գիտաշխատող (1969–1971), որտեղ նա ապրում էր Լաֆֆիտի հետ, երբ նա Ֆրանսիայում չէր։ 1968 թվականի մայիսին Ֆրանսիայում ուսանողական ցույցերի ժամանակ նրան այցելելիս էր, որ Սքրութոնն առաջին անգամ ընդունեց պահպանողականությունը։ Նա Փարիզի Լատինական թաղամասում էր, դիտում էր, թե ինչպես են ուսանողները շրջում մեքենաները, ջարդում ապակիներն ու պատռում սալաքարերը, և իր կյանքում առաջին անգամ «զգաց քաղաքական զայրույթի ալիք»։

 Հանկարծ հասկացա, որ մյուս կողմում եմ։ Այն, ինչ ես տեսա, ինքնախնամվող միջին խուլիգանների անկարգ ամբոխ էր։ Երբ ընկերներիս հարցրի, թե ինչ են նրանք ուզում, ինչի են փորձում հասնել, ինձ միայն այս ծիծաղելի մարքսիստական ​​լափողն էր։ Ես զզվում էի դրանից և մտածում էի, որ պետք է ճանապարհ լինի դեպի պաշտպանություն արևմտյան քաղաքակրթությունը այս բաներից։ Այդ ժամանակ ես դարձա պահպանողական։ Ես գիտեի, որ ուզում եմ պահպանել, այլ ոչ  ցած քաշել։

## 1970-1980-ական թթ
### Բիրքբեկ, առաջին ամուսնություն

Քեմբրիջը Սկրութոնին շնորհեց իր PhD աստիճանը 1973 թվականի հունվարին «Արվեստ և երևակայություն, ուսումնասիրություն մտքի փիլիսոփայության մեջ» թեզի համար, որը ղեկավարում էր Էլիզաբեթ Անսկոմբը։ Թեզը հիմք է հանդիսացել նրա առաջին գրքի՝ «Արվեստ և երևակայություն» (1974 թ.): 1971 թվականից փիլիսոփայություն է դասավանդել Լոնդոնի Բիրքբեկ քոլեջում, որը մասնագիտացած է մեծահասակների կրթության ոլորտում և իր դասերն անցկացնում է երեկոյան։ Միաժամանակ, Լաֆֆիթը ֆրանսերեն էր դասավանդում Փաթնիի միջնակարգ դպրոցում, և զույգը միասին ապրում էր Հարլի փողոցի բնակարանում, որը նախկինում զբաղեցնում էր Դելյա Սմիթը։ Նրանք ամուսնացան 1973 թվականի սեպտեմբերին Բրոմփթոն Օրատորիայում՝ Նայթսբրիջի կաթոլիկ եկեղեցում,ամուսնալուծվել 1979թ։ Այդ տարի լույս տեսավ Սքրութոնի երկրորդ գիրքը՝ «Ճարտարապետության գեղագիտությունը»։

Սկրութոնն ասաց, որ ինքը միակ պահպանողականն էր Բիրքբեկում, բացառությամբ այն կնոջ, ով ճաշ էր մատուցում ավագների ընդհանուր սենյակում։ Այնտեղ աշխատելիս Սկրութոնի ազատ էր,, ուստի նա ժամանակն օգտագործեց իրավաբանական կրթություն ստանալու համար Ինս օֆ Քորթ դպրոցի իրավունքի դպրոցում (1974–1976թթ.) և 1978թ.-ին կանչվեց փաստաբան։ նա երբեք չի պարապել, քանի որ չի կարողացել մեկ տարի աշխատանքից արձակուրդ վերցնել՝ աշակերտելու համար։

1974 թվականին Հյու Ֆրեյզերի, Ջոնաթան Այթքենի և Ջոն Քեյսիի հետ նա դարձավ Conservative Philosophy Group ճաշարանի ակումբի հիմնադիր անդամը, որի նպատակն էր զարգացնել պահպանողականության ինտելեկտուալ հիմքը։ Պատմաբան Հյու Թոմասը և փիլիսոփա Էնթոնի Քուինթոնը մասնակցում էին հանդիպումներին, ինչպես նաև Մարգարեթ Թետչերը մինչև վարչապետ դառնալը։ Հաղորդվում է, որ նա ասել է 1975-ին մի հանդիպման ժամանակ. «Մյուս կողմն ունի գաղափարախոսություն, որի դեմ կարող է փորձարկել իր քաղաքականությունը։ Մենք նույնպես պետք է ունենանք այդպիսի գաղափար»։

Ըստ Սկրութոնի, Բիրքբեկում իր ակադեմիական կարիերան խաթարվել է նրա պահպանողականությամբ, մասնավորապես՝ երրորդ գրքով՝ «Կոնսերվատիզմի իմաստը» (1980 թ.) իսկ ավելի ուշ պահպանողական Salisbury Review-ի նրա խմբագրությամբ։ Նա The Guardian-ին ասել է, որ Բիրքբեքի իր գործընկերները վիրավորել են իրեն գրքի համար։ Հաղորդվում է, որ նա մարքսիստ փիլիսոփա Գ. Ա. ​​Քոհենը Լոնդոնի համալսարանական քոլեջից հրաժարվել է սեմինար դասավանդել Սկրուտոնի հետ, չնայած նրանք հետագայում ընկերներ են դարձել։ Նա շարունակել է դասավանդել Բիրքբեկում մինչև 1992 թվականը՝ սկզբում որպես դասախոս, 1980 թվականին՝ որպես ընթերցող, ապա 1985 թվականին ամբիոն շնորհվելով՝ որպես գեղագիտության պրոֆեսոր։

### Salisbury Review

1982 թվականին Սքրութոնը դարձավ The Salisbury Review ամսագրի հիմնադիր խմբագիր, որը պաշտպանում էր պահպանողականությունը՝ ի դեմ Թետչերիզմի, որը նա խմբագրում էր մինչև 2001 թվականը։ Նա Review-ն ստեղծվել է թորիների խմբի կողմից, որը հայտնի է որպես Սոլսբերի խումբ, որը հիմնադրվել է 1978 թվականին Դիանա Սփիրմանի և Ռոբերտ Գասքոյն-Սեսիլի կողմից։Փիթերհաուս Ռայթի ներգրավմամբ։ Վերջիններս Քեմբրիջի քոլեջի հետ կապված պահպանողականներ էին, այդ թվում՝ Մորիս Քաուլինգը, Դեյվիդ Ուոթկինը և մաթեմատիկոս Ադրիան Մաթիասը։ 1983 թվականի դրությամբ այն ուներ 1000-ից տպաքանակ; Ըստ Մարտին Ուոքերի, տպաքանակը թերագնահատեց գերագնահատեց ազդեցությունը։

Սքրութոնը գրել է, որ The Salisbury Review-ի խմբագրումն արդյունավետորեն ավարտեց իր ակադեմիական կարիերան Միացյալ Թագավորությունում: Ամսագիրը ձգտում էր ինտելեկտուալ հիմք ապահովել պահպանողականության համար և խիստ քննադատում էր այդ ժամանակաշրջանի հիմնական խնդիրները, ներառյալ Միջուկային զինաթափման արշավը, էգալիտարիզմը, ֆեմինիզմը, արտաքին օգնությունը, բազմամշակութայնությունը և մոդեռնիզմը։ IԱռաջին հրատարակության մեջ նա գրել է. «Մտավոր կյանքում անհրաժեշտ է պահպանել պահպանողական գերիշխանություն, ոչ թե այն պատճառով, որ սա քաղաքական ազդեցության ամենաարագ կամ վստահ ճանապարհն է, այլ որովհետև երկարաժամկետ հեռանկարում դա պահպանողական գործին բարենպաստ կարծիքի մթնոլորտ ստեղծելու միակ միջոցն է»։ Սկզբում Սկրուտոնը ստիպված էր շատ հոդվածներ գրել ինքնուրույն՝ օգտագործելով քողարկված անուններ.«Ես պետք է այնպես գրեի,կարծես այնտեղ ինչ-որ բան կա գրելու»Նա կարծում է, որ Review-ն «օգնեց պահպանողական մտավորականների նոր սերնդի առաջացմանը։ Վերջապես հնարավոր եղավ լինել պահպանողական, մի քիչ էլ լիբերալլ։

1984թ.-ին Review-ն հրապարակեց Բրեդֆորդի տնօրեն Ռեյ Հանեյֆորդի հակասական հոդվածը, որը կասկածի տակ էր դնում բազմամշակութային կրթության առավելությունները։ Հոնիֆորդը ստիպված է եղել թոշակի անցնել հոդվածի պատճառով և ստիպված է եղել որոշ ժամանակ ապրել ոստիկանության պաշտպանության ներքո։ Գիտության առաջընթացի բրիտանական ասոցիացիան մեղադրել է Review-ին գիտական ​​ռասիզմի մեջ, և Գլազգոյի համալսարանի փիլիսոփայության բաժինը բոյկոտել է ելույթը, որը հրավիրվել էր Scruton-ին ներկայացնել իր փիլիսոփայական հասարակությանը։ Սքրութոնը կարծում էր, որ միջադեպերը անկայուն դարձրեցին իր՝ որպես համալսարանի պրոֆեսորի պաշտոնը, թեև նա նաև պնդում էր, որ «արժեր զոհաբերել Բրիտանական ակադեմիայի անդամ, պրոռեկտոր կամ պատվավոր պրոֆեսոր դառնալու քո հնարավորությունները՝ ճշմարտությունն արտասանելու զգալի թեթևացման համար»։ (Սքրութոնը փաստորեն ընտրվել է Բրիտանական ակադեմիայի անդամ 2008 թվականին) 2002 թվականին նա նկարագրեց խմբագրության ազդեցությունն իր կյանքում։

 Դա ինձ արժեցավ հազարավոր ժամ չվճարված աշխատանք, սարսափելի կերպարի սպանություն Private Eye-ում, երեք դատական ​​գործ, երկու հարցաքննություն, մեկ հեռացում, համալսարանական կարիերայի կորուստ Բրիտանիայում, անվերջ արհամարհական ակնարկներ, թորիների կասկածները և ամենուր պարկեշտ լիբերալների ատելությունը։ Եվ արժեր։

### Աշխատություններ
1980-ականներին Սկրութոնը հայտնի  գրող էր ։ Նրա ոչ գեղարվեստական ​​գործերից տասներեքը լույս տեսան 1980-ից 1989 թվականներին, ինչպես և նրա առաջին վեպը՝ «Fortnight's Anger»-ը (1981)։ Ամենավիճելի հրատարակությունը «Նոր ձախի մտածողներն» էր (1985), «Սոլսբերի ակնարկից» նրա էսսեների ժողովածուն, որը քննադատում էր 14 նշանավոր մտավորականների, այդ թվում՝ Է. Պ. Թոմսոնին, Միշել Ֆուկոյին և Ժան-Պոլ Սարտրին։ Ինչպես նշում է The Guardian-ը, գիրքը մնացել է այն բանից հետո, երբ նրան դիմավորել են «ծաղրանքով և զայրույթով»։ Սքրութոնն ասաց, որ քննադատությունից շատ ընկճվել է։ In 1987 he founded his own publisher, The Claridge Press, which he sold to the Continuum International Publishing Group in 2002.

1983-1986 թվականներին նա շաբաթական սյունակ էր գրում The Times-ի համար։ Թեմաները ներառում էին երաժշտություն, գինի և մոտոցիկլետների վերանորոգում, բայց մյուսները վիճելի էին։ Հատվածների խմբագիր Փիթեր Ստոթարդն ասաց, որ չկա որևէ մեկը, ում նա երբևէ պատվիրել է, «ում հոդվածներն ավելի շատ զայրույթ են առաջացրել»։ Սկրութոնը ծաղրում էր հակառասիզմը և խաղաղության շարժումը, և նրա աջակցությունը Մարգարեթ Թետչերին, մինչ նա վարչապետ էր, համարվում էր, գրել է նա, որպես «դավաճանության արարք համալսարանի ուսուցչի համար»։ Նրա առաջին սյունակում՝ «Ինչու են բոլոր քաղաքական գործիչները դեմ իրական կրթությանը», պնդում էր, որ համալսարանները ոչնչացնում են կրթությունը՝ «այն դարձնելով այն հասանելի»։ «Փոխարինեք մաքուրը կիրառական մաթեմատիկայով, տրամաբանությունը՝ համակարգչային ծրագրավորմամբ, ճարտարապետությունը՝ ճարտարագիտությամբ, պատմությունը՝ սոցիոլոգիայով։ Արդյունքը կլինի լավատեղյակ անկիրթների նոր սերունդը, որոնց հմայքը կցնորի բոլոր այն առավելությունները, որոնք հակառակ դեպքում նրանք կստանանին ուսուցմամբ»։

### Ակտիվիզմը Կենտրոնական Եվրոպայում

1979-ից 1989 թվականներին Սկրութոնը Կոմունիստական ​​կուսակցության իշխանության տակ գտնվող Չեխոսլովակիայում այլախոհների ակտիվ կողմնակիցն էր՝ կապեր հաստատելով երկրի այլախոհ ակադեմիկոսների և արևմտյան համալսարանների նրանց գործընկերների միջև։ Յան Հուս կրթական հիմնադրամի շրջանակներում, նա և այլ ակադեմիկոսներ այցելեցին Պրահա և Բռնո, այժմ Չեխիայում, ի աջակցություն չեխ այլախոհ Յուլիուս Տոմինի կողմից ստեղծված ընդհատակյա կրթական ցանցի, գրքերի մաքսանենգության, դասախոսությունների կազմակերպման և, ի վերջո, ուսանողների համար աստվածաբանության Քեմբրիջի արտաքին աստիճանի համար (միակ ֆակուլտետը, որն արձագանքեց օգնության խնդրանքին)։ Կային կառուցվածքային դասընթացներ և սամիզդատ թարգմանություններ, տպագրվում էին գրքեր, և մարդիկ քննություններ էին հանձնում նկուղում, որտեղ փաստաթղթերը մաքսանենգորեն դուրս էին բերվել դիվանագիտական ​​պայուսակի միջով։

Սքրութոնը ձերբակալվել է 1985 թվականին Բռնոյում՝ նախքան երկրից վտարվելը։ Չեխ այլախոհ Բրոնիսլավա Մյուլերովան տեսել էր թե նա ինչպես էր անցնում Ավտսրիայի սահմանով«Մի լայն ու դատարկ էր տարածությունը երկու սահմանային կետերի միջև, բացարձակապես դատարկ, ոչ մի մարդ չէր երևում, բացի մեկ զինվորից, և այդ լայն դատարկ տարածությամբ անցավ Ավստրիա անգլիացի փիլիսոփա Ռոջեր Սքրութոնը իր փոքրիկ պայուսակով»։ Այդ տարվա հունիսի 17-ին նա ընդգրկվել է անցանկալի անձանց ցուցակում։ Նա գրել է, որ իրեն հետևել են նաև Լեհաստան և Հունգարիա այցելությունների ժամանակ։

Այլախոհներին աջակցելու իր աշխատանքների համար  Սքրութոնը 1993 թվականին Չեխիայի Պլզեն քաղաքի կողմից արժանացել է Առաջին հունիսյան մրցանակի, իսկ 1998 թվականին Նախագահ Վացլավ Հավելի կողմից նրան շնորհվել է Չեխիայի Հանրապետության երախտիքի շքանշան (Առաջին աստիճան)։ 2019 թվականին Լեհաստանի կառավարությունը նրան պարգևատրել է Լեհաստանի Հանրապետության երախտիքի շքանշանով։ Սկրուտոնը խստորեն քննադատում էր Արևմուտքի գործիչներին, մասնավորապես՝ Էրիկ Հոբսբաումին, ովքեր «ընտրեցին արդարացնել» նախկին կոմունիստական ​​ռեժիմների հանցագործություններն ու վայրագությունները։ 1980-ականների կոմունիստական ​​Պրահայում այլախոհական ինտելեկտուալ կյանքի նրա փորձառությունը արձանագրվեց  «Նշումներ ընդհատակից» վեպում (2014)։ Նա գրել է 2019-ին, որ «չնայած լեհերի, հունգարացիների, ռումինացիների և շատ ուրիշների հանդեպ տածած համակրությանը, ամաչկոտ, ցինիկ չեխերն են, ում նկատմամբ ես կորցրել եմ իմ սիրտը, և երբեք այն չեմ գտնի։

## 1990-2000-ական թթ
### Ֆերմայի գնում, երկրորդ ամուսնություն

1990 թվականին Սկրութոնը մեկ տարվա արձակուրդ է վերցրել Բիրքբեկից և այն անցկացրել՝ աշխատելով Չեխիայի Բռնոյում ։Այդ տարի նա գրանցեց Central European Consulting-ը, որը հիմնադրվել էր հետկոմունիստական ​​Կենտրոնական Եվրոպայում բիզնես խորհրդատվություն առաջարկելու համար։ Նա վաճառեց իր բնակարանը Նոթինգ Հիլ Գեյթում, և երբ վերադարձավ Անգլիա, նա վարձեց քոթեջ Սթենթոն Ֆիցվարենում, Սուինդոն, Մունիսից և բնակարան Օլբանիում Պիկադիլիում, Լոնդոն, պահպանողական պատգամավոր Ալան Քլարկից (դա Քլարքի սպասավորների թաղամասն էր)։

1992-1995 թվականներին նա ապրել է Բոստոնում, Մասաչուսեթս՝ տարին մեկ կիսամյակ դասավանդելով տարրական փիլիսոփայության դասընթաց և երաժշտության փիլիսոփայության ասպիրանտուրա՝ որպես Բոստոնի համալսարանի փիլիսոփայության պրոֆեսոր։ Նրա գրքերից երկուսը ծնվել են այս դասընթացներից՝ ժամանակակից փիլիսոփայություն. հարցում (1994) և երաժշտության գեղագիտությունը (1997)։ 1993 թվականին նա գնեց Sundey Hill Farm-ը Բրինկվորթում, Ուիլթշիր. 35 ակր հետագայում ավելացավ 100-ի և 250-ամյա ֆերմայում, որտեղ նա ապրում էր Միացյալ Նահանգներից վերադառնալուց հետո Նա այն անվանել է «Scrutopia»։

Բոստոնում գտնվելու ժամանակ Սքրութոնը ամեն շաբաթավերջին վերադառնում էր Անգլիա՝ աղվեսի որսի,և հենց Բոֆորտի որսի հանդիպման ժամանակ նա ծանոթացավ ճարտարապետության պատմաբան Սոֆի Ջեֆրիսին։ TՀեյը հայտարարեց իրենց նշանադրության մասին The Times-ում 1996 թվականի սեպտեմբերին (Ջեֆրիսը նկարագրվում էր որպես «հանգուցյալ լորդ Ջեֆրիսի և Էննի-Լու Լեդի Ջեֆրիսի կրտսեր դուստրը»), ամուսնացավ ավելի ուշ այդ տարի և գնեց տւոն Sunday Hill Farm-ում։ Նրանց երկու երեխաները ծնվել են 1998 և 2000 թվականներին։ 1999 թվականին նրանք ստեղծեցին Horsell's Farm Enterprises-ը, PR ընկերություն, որը ներառում էր Japan Tobacco International-ը և Somerfield-ը որպես հաճախորդներ։Scruton-ին և նրա հրատարակչին այդ տարի դատի տվեցին Pet Shop Boys-ի կողմից զրպարտության համար՝ իր «Խելացի մարդու ուղեցույցը ժամանակակից մշակույթի» գրքում (1998) առաջարկելու համար, որ իրենց երգերը մեծ մասամբ հնչյունային ինժեների աշխատանքն են. խումբը բավարարվել է չբացահայտված վնասների համար

### Ծխախոտային ընկերության ֆինանսավորում
Սկրութոնին քննադատեցին 2002 թվականին ծխելու մասին հոդվածներ գրելու համար՝ չնշելով, որ ինքը կանոնավոր վճար է ստանում Japan Tobacco International-ից (JTI, նախկինում R. J. Reynolds)։ 1999թ–ին նա և իր կինըորպես Horsell's Farm Enterprises-ի համար իրենց խորհրդատվական աշխատանքի մի մասսկսեց պատրաստել եռամսյակային ճեպազրույց՝ «Ազատության վտանգը» (1999–2007 թթ.), որը  պետության կողմից ռիսկերի վերահսկման մասին էր։ Լրագրողներին բաժանված թերթը ներառում էր քննարկումներ թմրանյութերի, ալկոհոլի և ծխախոտի մասին և հովանավորվում էր JTI-ի կողմից։ Սկրութոնը գրել է մի քանի հոդված՝ ի պաշտպանություն ծխելու այս շրջանում, այդ թվում՝ մեկը 1998 թվականին The Times-ի համար, tերեքը՝ Wall Street Journal-ի համար (երկուսը 1998-ին և մեկը 2000-ին),մեկը City Journal-ի համար 2001 թ և 65 էջանոց բրոշյուր Տնտեսական հարցերի ինստիտուտի համար, ԱՀԿ, Ինչ և ինչու. Անդրազգային կառավարություն, օրինականություն և Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպություն (2000 թ.): Վերջինս քննադատել է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության՝ ծխելու դեմ ուղղված արշավը՝ պնդելով, որ անդրազգային մարմինները չպետք է ձգտեն ազդել ներպետական ​​օրենսդրության վրա, քանի որ պատասխանատու չեն ընտրողների առաջ։

The Guardian-ը 2002 թվականին հայտնել է, որ Սկրութոնը գրում էր այս հարցերի մասին՝ չբացահայտելով, որ JTI-ից տարեկան 54,000 ֆունտ է ստանում։ Վճարումները բացահայտվեցին, երբ 2001թ. սեպտեմբերին Սկրութոնից JTI-ին ուղղված նամակը հայտնվեց The Guardian-ին։ Սկրութոնի կինը այն ստորագրել էր, նրանք խնդրում էին ընկերությանը բարձրացնել իրենց ամսական վճարը 4,500 ֆունտից 5,500 ֆունտ,դրա փոխարեն Սկրութոնը ամեն երկու ամիսը մեկ հոդած կհրապարակեր *Wall Street Journal–ում,* *Times–ում*, *Telegraph–ում*, *Spectator–ում*, *Financial Times–ում*, *Economist–ում*, *Independent–ում*, և *New Statesman–ում*, Սկրուտոնը, ով ասում էր, որ իր նամակը գողացել են,պատասխանեց,որ նա որևէ կապ չի ունեցել JTI–ի հետ։The Guardian-ի հոդվածին ի պատասխան Financial Times**-**ը դադարեցրեց նրա պայմանագիրը որպես սյունակագիր, The Wall Street Journal-ը կասեցրեց նրա հոդվածների հրապարակումը,,  իսկ Տնտեսագիտական հարցերով ինստիտուտը հայտարարեց, որ կներդնի հեղինակի հայտարարագրման նոր քաղաքականություն։ Chatto & Windus-ը դադարեցրեց նրա գրքի շուրջ բանակցությունները, իսկ Բիրկբեք համալսարանը զրկեց նրան հրավիրյալ պրոֆեսորի կարգավիճակից։.

### Տեղափոխում Միացյալ Նահանգներ

Ծխախոտի շուրջ առաջացած վեճը վնասեց Սկրութոնի խորհրդատվական բիզնեսին Անգլիայում։ Մասնավորապես այդ պատճառով, ինչպես նաև այն պատճառով, որ 2004 թվականի Hunting Act-ը արգելեց աղվեսների որսը Անգլիայում և Ուելսում, Սկրութոնները քննարկում էին ԱՄՆ մշտական տեղափոխվելու հարցը։ 2004 թվականին նրանք գնել էին Montpelier անունով 18-րդ դարի տնկարկային տունը՝ Վիրջինիայի Sperryville քաղաքի մոտ։ Սկրութոնը հիմնել էր Montpelier Strategy LLC ընկերությունը՝ տունը որպես հարսանեկան և այլ միջոցառումների անցկացման վայր գովազդելու համար։ Ամուսինները բնակվում էին այնտեղ՝ միաժամանակ պահպանելով իրենց Sunday Hill Farm-ը Անգլիայում, սակայն 2009 թվականին որոշեցին չտեղափոխվել ԱՄՆ և վաճառեցին տունը։ Այդ ժամանակաշրջանում Սկրութոնը երկու մասնակի դրույքով ակադեմիական պաշտոն ուներ։ 2005-2009 թվականներին նա հետազոտող-պրոֆեսոր էր Վիրջինիայի **I**nstitute for the Psychological Sciences-ում (որը Divine Mercy University-ի շրջանավարտների դպրոցն էր), իսկ 2009 թվականին աշխատում էր Վաշինգտոնի American Enterprise Institute-ում, որտեղ գրել է իր Green Philosophy (2011) գիրքը։

### Գինի, օպերա
2001-ից 2009 թվականներին Սկրութոնը New Statesman ամսագրի համար գրել է գինու մասին սյունակ և համագործակցել The World of Fine Wine ամսագրի ու Questions of Taste: The Philosophy of Wine (2007) գրքի հետ՝ իր "The Philosophy of Wine" էսսեով։ Նրա I Drink Therefore I Am: A Philosopher's Guide to Wine (2009) գիրքը մասամբ ներառում է New Statesman-ի իր հոդվածներից հատվածներ։

Սկրութոնը, ով հիմնականում ինքնուս կոմպոզիտոր էր (բացառությամբ իր ընկեր Դեյվիդ Մեթյուզի կողմից ստացած որոշակի ուղեցույցների), գրել է երկու օպերա՝ օգտագործելով իր իսկ լիբրետոները։ Առաջինն է The Minister (1994), մեկ գործողությունից բաղկացած կամերային օպերա,[104] իսկ երկրորդը՝ Violet (2005), երկու գործողությամբ օպերա, որը հիմնված է բրիտանացի կլավեսինահար Violet Gordon-Woodhouse-ի կյանքի վրա։ Վերջինս 2005 թվականին երկու անգամ բեմադրվել է Լոնդոնի Guildhall School of Music-ում։ Բացի այդ, Սկրութոնը գրել է Three Lorca Songs, որոնք 2009 թվականին Նիդեռլանդներում կատարել են սոպրանո Քրիստինա Բիտենցն ու դաշնակահար Ջերուն Սարպատին։ Նա նաև գրել է լիբրետոն Դեյվիդ Մեթյուզի Anna օպերայի համար, որը երկու գործողությամբ ստեղծագործություն է և ունեցել է իր պրեմիերան The Grange Festival-ում 2023 թվականի հուլիսի 14-ին։

## 2010-ական թթ
### Ակադեմիական պաշտոններ, ասպետական ​​կոչում
Սկրութոնները վերադարձան ԱՄՆ-ից և հաստատվեցին Ուիլթշիրի Sunday Hill Farm-ում, որտեղ Սկրութոնը ստանձնեց չվճարվող հետազոտական պրոֆեսորի պաշտոն Բուքինգհեմի համալսարանում։ 2010 թվականի հունվարին նա սկսեց չվճարվող երեք տարվա հրավիրյալ պրոֆեսորության ծրագիր Օքսֆորդի համալսարանում՝ դասավանդելով գեղագիտության մագիստրոսական դասընթացներ և նշանակվեց Blackfriars Hall, Oxford-ի ավագ հետազոտական գործընկեր 2010 թվականին նա Սենտ Էնդրյուսի համալսարանում հանդես եկավ Շոտլանդական Գիֆորդյան դասախոսություններով՝ "The Face of God**"** թեմայով,, իսկ 2011-2014 թվականներին նա մասամբ զբաղեցրեց պրոֆեսորական պաշտոն նույն համալսարանում՝ դասավանդելով բարոյական փիլիսոփայություն։

Այս շրջանում հրատարակվեցին նրա երկու վեպեր Notes from Underground (2014) ստեղծագործությունը հիմնված է Չեխոսլովակիայում իր փորձառությունների վրա իսկ The Disappeared (2015) վեպը վերաբերում է երեխաների թրաֆիքինգին Յորքշիրի մի փոքր քաղաքում. Սկրութոնը 2016 թվականին ընդգրկվեց Birthday Honours-ի ցուցակում և ասպետական կոչում ստացավ՝ «փիլիսոփայության, դասավանդման և հանրային կրթության ոլորտում մատուցած ծառայությունների համար».։ Նա հանդիսանում էր British Journal of Aesthetics-ի խմբագրական խորհրդի անդամ ինչպես նաև Ralston College-ի խորհրդի անդամ, որը նոր համալսարան էր նախատեսվում Սավաննայում (Ջորջիա)։ [11] Բացի այդ, նա ավագ գիտաշխատող էր Վաշինգտոնի պահպանողական Ethics and Public Policy Center-ում։

### Ավելի շատ զարգացում, ավելի լավ համայնքի ստեղծում
2018 թվականի նոյեմբերին Համայնքների հարցերով քարտուղար Ջեյմս Բրոքենշայրը Սկրութոնին նշանակեց Բրիտանական կառավարության Building Better, Building Beautiful Commission-ի չվարձատրրվող նախագահ, որի նպատակը բնակարանային նախագծման բարելավումն էր Լեյբորիստական և Լիբերալ-դեմոկրատ պատգամավորները դեմ հանդես եկան այդ նշանակմանը՝ վկայակոչելով Սկրութոնի ավելի վաղ արած մեկնաբանությունները։ Նա «իսլամոֆոբիա» տերմինը նկարագրել էր որպես «պրոպագանդայի բառ», իսկ հոմոսեքսուալությունը՝ «ոչ նորմալ»։ Նա նաև ասել էր, որ լեսբիություն ասվածը փորձ է գտնելու «նվիրված սեր, որը [կինը] այլևս չի կարող ստանալ տղամարդկանցից»։ Բացի այդ, նա պնդել էր, որ «դեյթ-բռնաբարությունը» (date rape) առանձին հանցագործություն չէ և արել էր ենթադրյալ դավադրապաշտական մեկնաբանություններ հրեա գործարար Ջորջ Սորոսի մասին։

2019 թվականի ապրիլին New Statesman-ում լույս տեսավ Ջորջ Իթոնի հարցազրույցը Սկրութոնի հետ։ Հոդվածը գովազդելու համար Իթոնը Թվիթերում հրապարակեց խմբագրված հատվածներ, որտեղ Սկրութոնը խոսում էր Սորոսի, չինացիների և իսլամի մասին՝ դրանք անվանելով «շարք սկանդալային հայտարարություններ». Հարցազրույցի հրապարակումից և Իթոնի թվիթերից անմիջապես հետո Սկրութոնը սկսեց ենթարկվել քաղաքական գործիչների և լրագրողների քննադատությանը։ Մի քանի ժամ անց Բրոքենշայրը հեռացրեց նրան հանձնաժողովից։ Հեռացման մասին հայտարարությունից հետո Իթոնը Instagram-ում տեղադրեց իր լուսանկարը շամպայն խմելիս՝ մակագրելով․ «Այդ զգացողությունը, երբ ազատում ես աջակողմյան ռասիստ և հոմոֆոբ Ռոջեր Սկրութոնին որպես պահպանողական խորհրդատու»։ Հաջորդ օրը Սկրութոնը The Spectator-ում գրել էր․ «Մեծ Բրիտանիան մտնում է վտանգավոր սոցիալական փուլ, որտեղ ցանկացած կարծիքի անմիջական արտահայտումը, որը հակասում է կամ նույնիսկ ընդամենը թվում է, թե հակասում է սահմանափակ կանոններին, անմիջապես պատժվում է ինքնահռչակ զգոն խմբերի կողմից»։ Ապրիլի 12-ին Իթոնը ներողություն խնդրեց իր թվիթերի և Instagram-ի գրառման համար, բայց հրաժարվեց հրապարակել հարցազրույցի ամբողջական ձայնագրությունը։

Ապրիլի 25-ին Սկրութոնի գործընկեր Դուգլաս Մյուրեյը, ով ձեռք էր բերել հարցազրույցի ամբողջական ձայնագրությունը, The Spectator-ում մանրամասներ հրապարակեց՝ Իթոնի հարցազրույցը անվանելով «հարձակողական հոդված» (hit job)։ Ձայնագրությունը հուշում էր, որ և՛ թվիթերը, և՛ Իթոնի հոդվածը բաց են թողել համապատասխան ենթատեքստը։ Օրինակ, Սքրութոնն ասել էր. «Ով չի կարծում, որ Հունգարիայում կա Սորոսի կայսրություն, չի հետևել փաստերին», բայց հոդվածը բաց է թողել. «դա պարտադիր չէ, որ հրեաների կայսրություն լինի, դա այդպիսի անհեթեթություն է»։ Չինացիների մասին Իթոնը թվիթերում գրել է, որ Սքրութոնն ասել է. «Յուրաքանչյուր չինացի հաջորդի կրկնօրինակն է, և դա շատ սարսափելի բան է:"։&nbsp;...." արտահայտությունը իրականում եղել էր՝ «Նրանք իրենց ժողովրդից ռոբոտներ են ստեղծում... որոշ առումով՝ կաշկանդելով այն, ինչը կարելի է անել»,ինչը հստակորեն վերաբերում էր Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցությանը։ Դրանից հետո New Statesman-ը հրապարակեց հարցազրույցի ամբողջական սղագրությունը։

Մայիսի 2-ին ամսագրի ընթերցողների խմբագիր Փիթեր Ուիլբին գրել էր, որ Իթոնի առցանց մեկնաբանությունները ցույց են տալիս, որ նա հարցազրույցն անցկացրել է որպես քաղաքական ակտիվիստ, այլ ոչ թե որպես լրագրող։ Երկու ամիս անց New Statesman-ը պաշտոնապես ներողություն խնդրեց. իսկ մի քանի օր անց Բրոքենշայրը նույնպես ներողություն հայտնեց Սկրութոնին Մեկ շաբաթ անց Սկրութոնին վերանշանակեցին հանձնաժողովի համանախագահ.։

## Մշակութային հայացքներ
### Գեղագիտություն
Ըստ Փոլ Գայերի՝ A History of Modern Aesthetics: The Twentieth Century գրքում․ «Վոլհեյմից հետո բրիտանական ամենանշանակալի գեղագետը Ռոջեր Սկրութոնն է»։ Սկրութոնը կրթություն էր ստացել անալիտիկ փիլիսոփայության մեջ, թեև հետաքրքրված էր նաև այլ փիլիսոփայական ավանդույթներով։ 2012 թվականին նա գրել էր․ «Ես շարունակում եմ զարմանալ, թե որքան թույլ և հյուծված տեսք է ստանում փիլիսոփայությունը, երբ հեռանում է արվեստից և գրականությունից։ Ես չեմ կարող բացել, օրինակ, Mind կամ The Philosophical Review ամսագրերը՝ առանց անմիջապես ընկճվելու, կարծես դիահերձարան եմ մտել»։

Նրա մասնագիտությունը գեղագիտությունն էր, և 1971-1992 թվականներին նա դասավանդել է Բիրկբեքի քոլեջում։ Նրա PhD թեզը հիմք դարձավ իր առաջին գրքի՝ Art and Imagination (1974), համար որտեղ նա պնդում էր, որ «էսթետիկ հետաքրքրությունը տարբերվում է այլ հետաքրքրություններից նրանով, որ այն ներառում է ինչ-որ բանի գնահատումը հենց իր համար»։ Նա հետագայում հրապարակեց The Aesthetics of Architecture (1979), The Aesthetic Understanding (1983), The Aesthetics of Music (1997), և Beauty (2010) գրքերը։ Նրա ազդեցությունը գնահատելու համար 2008 թվականին Դարհեմի համալսարանում կազմակերպվեց երկօրյա գիտաժողով, իսկ 2012 թվականին Palgrave Macmillan հրատարակչությունը լույս ընծայեց Scruton's Aesthetics էսսեների ժողովածուն՝ խմբագրված Էնդի Հեմիլթոնի և Նիք Զենգվիլի կողմից։

2009 թվականի մարտին Intelligence Squared բանավեճի ընթացքում Սկրութոնը (պաշտպանելով պատմաբան Դեյվիդ Սթարքիի տեսակետը) հանդես եկավ «Մեծ Բրիտանիան դարձել է անտարբեր գեղեցկության նկատմամբ» թեզի օգտին և համեմատեց Բոտիչելլիի Վեներայի ծնունդը նկարն ու սուպերմոդել Քեյթ Մոսի լուսանկարը։ Այդ տարում նա BBC Two-ի համար պատրաստեց Why Beauty Matters վավերագրական ֆիլմը, որտեղ պնդում էր, որ գեղեցկությունը պետք է վերականգնվի իր ավանդական տեղը՝ արվեստում, ճարտարապետության և երաժշտության մեջ Նրա խոսքով, ֆիլմի թողարկումից հետո նա ստացել էր «ավելի քան 500 էլ. նամակ՝ ընդամենը մեկ բացասական արձագանքով, մնացած բոլորն ասում էին․ «Փառք Աստծո, մեկը վերջապես ասաց այն, ինչը պետք է ասվեր». 2018 թվականին նա պնդեց, որ հավատը Աստծուն նպաստում է ավելի գեղեցիկ ճարտարապետության ստեղծմանը։

### Սեքսի փիլիսոփայություն
Կրոնական փիլիսոփա Քրիստոֆեր Համիլթոնը նկարագրել է Սկրութոնի «Սեռական ցանկությունը» (1986 թ.) որպես «սեքսուալ ցանկության ամենահետաքրքիր և խորաթափանց փիլիսոփայական պատմությունը», որը ստեղծվել է վերլուծական փիլիսոփայության շրջանակներում։ Գիրքն ազդեց սեռական էթիկայի հետագա քննարկումների վրա։ Մարթա Նուսբաում (ով վերանայել էր աշխատանքը 1986 թվականին) 1995-ին ՍԿրութոնին վերագրել է «ամենահետաքրքիր փիլիսոփայական փորձը, որը դեռևս մշակել է բարոյական խնդիրները, որոնք ներգրավված են մարդկության մեջ որպես սեռական զուգընկերների վերաբերմունքի։

Ըստ Ջոնաթան Դոլիմորի, Սկրութոնը հիմնել է պահպանողական սեռական էթիկան Հեգելյան այն դրույթի վրա, որ «յուրաքանչյուր բանական էակի վերջնական ավարտը ես-ի կառուցումն է», որը ներառում է մյուսին որպես ինքնանպատակ ճանաչելը։ Սկրութոնը պնդում է, որ այլասերվածության հիմնական հատկանիշը «սեռական ազատումն է, որը խուսափում կամ վերացնում է մյուսին», որը նա համարում է նարցիսիստական ​​և սոլիպսիստական։ Նուսբաումը հակադարձեց, որ Սկրութոնը հավասարապես չի կիրառում այլության իր սկզբունքը, օրինակ՝ մեծահասակների և երեխաների սեռական հարաբերությունների կամ բողոքականների և կաթոլիկների միջև։

«Սեռական բարոյականությունը և ազատական ​​կոնսենսուսում» (1990) Սկրութոնը գրում է, որ համասեռամոլությունը հանգեցնում է «մարդու մարմնի ապասրբացման», քանի որ համասեռամոլի սիրեկանի մարմինը պատկանում է նույն կատեգորիային, ինչ իր սեփականը Նա այնուհետև պնդում էր, որ գեյերը երեխաներ չունեն և, հետևաբար, հետաքրքրություն չունեն սոցիալապես կայուն ապագա ստեղծելու հարցում։ Հետևաբար, նա արդարացված համարեց «մեր երեխաների մեջ նողկալի զգացումներ սերմանել» համասեռամոլության նկատմամբ 2007 թվականին նա վիճարկեց այն գաղափարը, որ գեյերը պետք է ունենան որդեգրման իրավունքt. 2010 թվականին Սկրութոնը The Guardian-ին ասել է, որ այլևս չի պաշտպանի այն տեսակետը, որ միասեռականությանը դեմ  լինելը կարող է արդարացված լինել։

### Կրոն
Սկրութոնը անգլիկան էր։ Նրա Our Church: A Personal History of the Church of England (2013) գիրքը պաշտպանում էր Անգլիայի եկեղեցու արդիականությունը.։ Նա, հետևելով Իմանուել Կանտի գաղափարներին, պնդում էր, որ մարդը ունի տրանսցենդենտալ բնույթ՝ սրբազան միջուկ, որը դրսևորվում է ինքնաբացահայտման և ինքնախորհրդածության ունակության միջոցով։ Նա ընդգծում էր, որ աշխարհը ներկայումս աննախադեպ աշխարհիկացման փուլում է․ այնպիսի գրողներ և արվեստագետներ, ինչպիսիք են Ռայներ Մարիա Ռիլկեն, Թ. Ս. Էլիոթը, Էդուարդ Հոփփերը և Առնոլդ Շյոնբերգը, փորձել են վերականգնել սրբազանի զգացողությունը, սակայն որպես անձնական, ոչ թե հանրային գիտակցության ձև։ Քանի որ այս մտավորականներն իրենց արվեստն ուղղել էին բացառապես քիչ թվով մարդկանց, այն լայն զանգվածների համար երբեք հասկանալի չի եղել։

Աստծո գոյության ապացույցի հարցում Սկրութոնը նշել էր․ «Իմաստավորված բանավեճը մեզ կարող է տանել միայն որոշակի կետ․ այն կարող է օգնել մեզ հասկանալու տարբերությունը այն հավատի միջև, որը հրամայում է ներել թշնամիներին, և այն հավատի միջև, որը հրամայում է սպանել նրանց։ Սակայն հավատքի թռիչքը՝ Աստծուն ծառայելու որոշումը, բանականության եզրից դուրս է։ Սա չի նշանակում, որ այն անհիմն է, ճիշտ այնպես, ինչպես սիրահարվելը չի նշանակում անհիմն լինել»։ Չնայած նրան, որ նա պնդում էր, որ հավատքն ինքնին բավականաչափ ռացիոնալ է, նա նաև պաշտպանում էր գեղեցկության հիմքով Աստծո գոյության ապացույցի գաղափարը։ Նա ասում էր, որ երբ մենք բնության գեղեցկությունը ընկալում ենք որպես պարգև, մեզ համար ավելի հասկանալի է դառնում Աստված։ Գեղեցկությունը մեզ հետ խոսում է, և դրա միջոցով մենք կարող ենք զգալ Աստծո ներկայությունը մեր շուրջ։

### Կրթություն
Սկրուտոնը համարում էր, որ բարոյական կրթությունը պետք է լինի ոչ միայն «լուսավորող», այլև «խավարեցնող» (endarkening), օգտագործելով «խավարեցնող» տերմինը որպես «լուսավորող»-ի հակառակ իմաստը։«Խավարեցումը» Սկրուտոնի մոտ նշանակում է սոցիալականացման այն գործընթացը, որի միջոցով որոշակի վարքագծեր և ընտրություններ փակվում և արգելվում են անհատի համար։ Նա սա համարում էր անհրաժեշտ՝ հասարակության համար վնասակար դրդապատճառներն ու վարքագծերը զսպելու համար։«Բարոյական կրթությունը չի կարող լինել միայն լուսավորող և լուսավորիչ։ Այն պարզապես չի կարող բաղկացած լինել մարդկանց սովորեցնելուց, թե ինչպես հաշվարկել երկարաժամկետ շահույթն ու կորուստը՝ միաժամանակ թողնելով ցանկությունները, որ դրանք ինքնուրույն ձևավորվեն։ Այն պետք է ներառի նաև խավարեցնող բաղադրիչ, որի միջոցով մարդիկ սովորում են հենց դադարեցնել իրենց հաշվարկները, որոշ ուղիներ դիտարկել որպես արգելված՝ որպես այնպիսի վայրեր, որտեղ ո՛չ շահույթը, ո՛չ կորուստը իշխանություն չունեն»։

## Քաղաքական հայացքներ
### Պահպանողականություն
Սկրութոնը առավել հայտնի էր պահպանողականությունը պաշտպանող իր գրություններով, և նրա մտավոր հերոսներն էին Էդմունդ Բյորքը, Սամուել Թեյլոր Կոլրիջը, Ֆյոդոր Դոստոևսկին, Գեորգ Վիլհելմ Ֆրիդրիխ Հեգելը, Ջոն Ռասկինը և Թ. Ս. Էլիոթը. Նրա երրորդ գիրքը՝ The Meaning of Conservatism (1980) («Պահպանողականության իմաստը»), որը նա բնորոշում էր որպես «Թորի արժեքների որոշ չափով հեգելյան պաշտպանություն ազատ շուկայականների դավաճանության դեմ»ըստ Սկրութոնի, պատճառ դարձավ իր ակադեմիական կարիերայի խոչընդոտման։ Նա աջակցում էր Մարգարեթ Թետչերին, սակայն կասկածում էր նրա այն տեսակետին, որ շուկան կարող է լուծել ամեն ինչ։ Սակայն Ֆոլքլենդյան պատերազմի ժամանակ նա զգաց, որ Թետչերը հասկացել էր, որ երկրի ինքնությունը վտանգված է, և դրա վերականգնումը քաղաքական խնդիր է։

Սկրութոնը Gentle Regrets (2005) գրքում գրում է, որ նրան համոզել էին Բյորքի մի շարք փաստարկներ Reflections on the Revolution in France (1790) գրքում։ Չնայած Բյորքը գրել էր հեղափոխության, ոչ թե սոցիալիզմի մասին, Սկրութոնը համոզված էր, որ սոցիալիզմի ուտոպիական խոստումները հիմնված են աբստրակտ մտածողության վրա, որը շատ հեռու է մարդկանց իրական մտածելակերպից։

Նա, կրկին հետևելով Բյորքին, պնդում էր, որ հասարակությունն իրար է պահում իշխանությունը և օրենքի գերակայությունը, այլ ոչ թե քաղաքացիների երևակայական իրավունքները։ Նա գրում էր, որ հնազանդությունն է քաղաքական արարածների գլխավոր առաքինությունը, այն նախադրյալը, որը թույլ է տալիս կառավարել նրանց, և առանց որի հասարակությունները քանդվում են՝ վերածվելով «անձնական փոշու և փոշեկատվի»։ Իրական ազատությունը հակասության մեջ չէ հնազանդության հետ, այլ նրա մյուս կողմն է։

Սկրութոնը այնուհետև պնդում էր, հետևելով Բերքին, որ հասարակությունը միավորված է իշխանության և օրենքի գերակայության շնորհիվ՝ հնազանդության իրավունքի իմաստով, այլ ոչ թե քաղաքացիների պատկերացված իրավունքների։ Հնազանդությունը, գրել է նա, «քաղաքականության հիմնական առաքինությունն է, այն տրամադրվածությունը, որը հնարավոր է դարձնում նրանց կառավարելը, և առանց որի հասարակությունները քանդվում են «անհատականության փոշու մեջ»։ Իրական ազատությունը չի հակասում հնազանդությանը, այլ դրա մյուս կողմն է։ Նրան համոզեցին նաև սոցիալական պայմանագրի վերաբերյալ Բուրկի փաստարկները, ներառյալ այն, որ պայմանագրի կողմերի մեծ մասը կա՛մ մահացել է, կա՛մ դեռ չի ծնվել։ Սա մոռանալը, նա գրել է – դեն նետել սովորույթներն ու հաստատությունները – նշանակում է «հասարակության ներկա անդամներին բռնապետական ​​գերակայության մեջ դնել, նրանց ովքեր հետո կգան»։

Նա նաև պնդում էր, որ այն հավատալիքները, որոնք հաճախ դիտվում են որպես կանխակալություն, կարող են լինել օգտակար և կարևոր․ «Մեր ամենաանհրաժեշտ հավատալիքները կարող են լինել թե՛ չարդարացված, թե՛ չարդարացվող մեր սեփական տեսանկյունից, իսկ փորձերը դրանք արդարացնել միայն կհանգեցնեն դրանց կորստին»։ Օրինակ, կանանց համեստության և տղամարդկանց ասպետականության հանդեպ կանխակալ վերաբերմունքը կարող է նպաստել սեռական հարաբերությունների կայունությանը և երեխաների դաստիարակությանը, թեև սրանք սովորաբար չեն բերվում որպես պատճառներ այդ վերաբերմունքը պաշտպանելու համար։ Այդ կանխակալությունը կարող է հեշտությամբ ներկայացվել որպես անտրամաբանական, բայց այն կորուստ կլինի, եթե այն ամբողջությամբ մերժվի։

2006 թվականին հրատարակված «Փաստարկներ պահպանողականության համար» (Arguments for Conservatism) գրքում Ռոջեր Սկրուտոնը նշում է այն ոլորտները, որտեղ փիլիսոփայական մտածողությունը կարևոր է, եթե պահպանողականությունը պետք է դառնա մտավորապես համոզիչ։ Նա պնդում էր, որ մարդիկ արարածներ են, որոնք ունեն սահմանափակ և տեղային կապվածություններ։ Տարածքային հավատարմությունը բոլոր այն կառավարման ձևերի հիմքում է, որտեղ օրենքն ու ազատությունը գերակշռում են։ Նա փաստարկում էր, որ պետության սահմաններից դուրս իրավասությունների ցանկացած ընդլայնում հանգեցնում է հաշվետվողականության նվազմանը։

Սկրուտոնը դեմ էր «ազգը» ժողովրդի վեր դասելուն, քանի որ դա ավելի շուտ կվտանգեր, քան կխթաներ քաղաքացիությունն ու խաղաղությունը։ Նա ընդգծում էր, որ «պահպանողականությունը և պահպանությունը» մեկ ընդհանուր քաղաքականության երկու կողմերն են, որը ներառում է ռեսուրսների խնայող կառավարում՝ լինի դա օրենքներում, ավանդույթներում և հաստատություններում մարմնավորված սոցիալական կապիտալը, թե շրջակա միջավայրում պարունակվող նյութական կապիտալը։ Սկրուտոնը նաև պնդում էր, որ օրենքը չպետք է օգտագործվի որպես գործիք՝ հատուկ շահերը առաջ մղելու համար։ Նա քննադատում էր այն մարդկանց, ովքեր անհամբեր են բարեփոխումների հարցում՝ օրինակ էվթանազիայի կամ աբորտի ոլորտներում, նշելով, որ նրանք չեն ցանկանում ընդունել «այն, ինչը կարող է ակնհայտ լինել մյուսների համար – որ օրենքն առկա է հենց այն բանի համար, որպեսզի խոչընդոտի նրանց նկրտումները»։

### Պոստմոդեռնիզմ
Սկրուտոնը սահմանում է պոստմոդեռնիզմը որպես պնդում, որ ճշմարտության, օբյեկտիվության և իմաստի համար հիմքեր չկան, և որ տեսակետների միջև հակամարտությունները պարզապես իշխանության պայքարներ են։ Նա պնդում էր, որ մինչ Արևմուտքը պարտավոր է դատել այլ մշակույթները նրանց սեփական պայմաններով, արևմտյան մշակույթը, ընդհակառակը, դատապարտվում է որպես էթնոցենտրիկ և ռասիստական։ Նա գրել է. «Այնzelfde հիմնավորումը, որը ձգտում է ոչնչացնել օբյեկտիվ ճշմարտության և բացարձակ արժեքների գաղափարները, պարտադրում է քաղաքական կոռեկտությունը որպես բացարձակ պարտադիր և մշակութային հարաբերականությունը որպես օբյեկտիվորեն ճիշտ»։

### Ֆեմինիզմ
Սկրուտոնը քննադատում էր ժամանակակից ֆեմինիստական շարժումը, սակայն դրական էր արտահայտվում Մերի Ուոլսթոնքրաֆթի նման սուֆրաժիստների մասին։ Այնուամենայնիվ, 2016 թվականին նա գովեստի խոսքեր էր ասել Ժերմեն Գրիրի հասցեին՝ նշելով, որ վերջինս «լույս է սփռել մեր գրական ավանդույթի վրա»՝ ցույց տալով տղամարդու գերիշխող դիրքը։ Նա նաև պաշտպանել էր Գրիրին այն քննադատություններից, որոնք ուղղված էին նրան «սեռ» (sex) բառը «գենդերի» (gender) փոխարեն օգտագործելու համար՝ դա անվանելով «քաղաքականապես կոռեկտ» հասկացություն:։

### Մենիշխանություն
Սկրուտոնը կողմնակից էր սահմանադրական միապետությանը՝ պնդելով, որ այն «քաղաքականությունից վեր լույս է, որը լուսավորում է մարդկային խառնաշփոթը ավելի հանգիստ և բարձրագույն ոլորտից»։ 1991 թվականին Los Angeles Times-ում հրապարակված իր սյունակում նա գրել էր, որ միապետությունը նպաստել է Կենտրոնական Եվրոպայում խաղաղության հաստատմանը, և որ դրա կորստյանն է հանգեցրել 70 տարվա հակամարտության մայրցամաքում։

### Տոտալիտարիզմ
Սկրուտոնը տոտալիտարիզմը սահմանում էր որպես կենտրոնական իշխանության վրա որևէ սահմանափակման բացակայություն, երբ կյանքի բոլոր ասպեկտները դառնում են կառավարության վերահսկողության առարկա։ Նա պնդում էր, որ տոտալիտարիզմի կողմնակիցները սնվում են դժգոհությունից, իսկ իշխանությունը զավթելուց հետո ոչնչացնում են այն հաստատությունները (օրենք, սեփականություն, կրոն), որոնք ձևավորում են ինքնուրույն իշխանություններ։ «Դժգոհների համար հենց այս հաստատություններն են անհավասարության պատճառը, հետևաբար՝ նաև նրանց նվաստացման ու ձախողումների աղբյուրը»,- գրում էր Սկրուտոնը:Նա պնդում էր, որ հեղափոխությունները իրականում չեն կատարվում հասարակության ստորին շերտերի կողմից, այլ վերնախավի կողմից՝ ժողովրդի անունից։

Ըստ նրա՝ տոտալիտար հասարակություններում «Նորախոսության» (Newspeak) կարևորությունը կայանում է նրանում, որ լեզվի՝ իրականությունը նկարագրելու ուժը փոխարինվում է լեզվով, որի նպատակը իրականության հետ բախումներից խուսափելն է։ Նա համաձայն էր Ալեն Բեսանսոնի հետ, որ Ջորջ Օրուելի 1984 (1949) վեպում պատկերված տոտալիտար հասարակությունը կարելի է հասկանալ միայն աստվածաբանական տեսանկյունից՝ որպես «տրանսցենդենտալ մերժման» վրա հիմնված հասարակություն:Թ. Ս. Էլիոթի տեսության համաձայն՝ Սկրուտոնը կարծում էր, որ իսկական ինքնատիպությունը հնարավոր է միայն ավանդույթի շրջանակներում, և որ հենց ժամանակակից պայմաններում՝ մասնատման, հերձվածողականության և անհավատության պայմաններում, պահպանողական ծրագրին նոր իմաստ է տրվում:.

### Անգլիայի անկախություն
2014 թվականին Սկրութոնը ասաց, որ աջակցում է Անգլիայի անկախությանը, քանի որ նա հավատում էր, որ դա կպահպանի Անգլիայի, Շոտլանդիայի, Ուելսի և Հյուսիսային Իռլանդիայի միջև բարեկամությունը, ինչպես նաև այն պատճառով, որ անգլիացիները կունենան խոսքի իրավունք բոլոր հարցերում։ 2019 թվականին, երբ նրան հարցրին, թե արդյոք նա հավատում է Անգլիայի անկախությանը, նա պատասխանեց **New Statesman** ամսագրին․

«Ոչ, ես չեմ կարծում, որ երբևէ իսկապես նախընտրել եմ Անգլիայի անկախությունը։ Իմ կարծիքը հետևյալն է. եթե շոտլանդացիները ցանկանում են լինել անկախ, ապա մենք նույնպես պետք է ձգտենք նույն բանի։ ... Չեմ կարծում, որ ուելսցիները ցանկանում են անկախություն, իսկ Հյուսիսային իռլանդացիները՝ հաստատ ոչ։ Շոտլանդիայի անկախության ձգտումը որոշ չափով հորինվածք է։ Նրանք ցանկանում են իրենց նույնականացնել որպես շոտլանդացիներ, բայց միևնույն ժամանակ ... վայելել այն սուբսիդիան, որ ստանում են թագավորության կազմում լինելուց։ Ես հասկանում եմ, որ կան շոտլանդացի ազգայնականներ, ովքեր պատկերացնում են դրանից ավելի մեծ բան, բայց եթե դա վերածվի իրական քաղաքական ուժի, ապա այո, մենք նույնպես պետք է փորձենք հասնել անկախության։ Ինչպես որ կա, ինչպես գիտեք, շոտլանդացիներն ունեն երկու ձայն. նրանք կարող են քվեարկել իրենց սեփական խորհրդարանի համար և քվեարկել՝ իրենց ներկայացուցիչներին մեր խորհրդարան ուղարկելու համար, որտեղ նրանք գալիս են ոչ թե Շոտլանդիայի շահերով, այլ մեզ ճնշելու հետաքրքրությամբ»։

### Բրիտանական ինքնիշխանություն
Սկրուտոնը կողմ էր Բրեքսիթին, քանի որ կարծում էր, որ Եվրոպական Միությունը սպառնալիք է Մեծ Բրիտանիայի ինքնիշխանության համար։ Նա նաև վստահ էր, որ Բրեքսիթը կօգնի պահպանել ազգային ինքնությունը, որը վտանգված էր զանգվածային ներգաղթի պատճառով։ Բացի այդ, նա դեմ էր քաշի և չափման միավորների մետրական համակարգին, այն համարելով «Բրիտանացի ժողովրդի, նրա պատմության և երկարատև առևտրային ավանդույթների հանդեպ վիրավորանք»։

## Պարգևատրումներ

Կոմունիստական Չեխոսլովակիայում Յան Հուսի Կրթական Հիմնադրամի հետ իր աշխատանքի համար Սկրուտոնը 1993 թվականին Պլզեն քաղաքից ստացել է «Հունիսի 1-ի մրցանակը»։ 1998 թվականին Չեխիայի Հանրապետության նախագահ Վացլավ Հավելը նրան շնորհել է «Վաստակի մեդալ» (Առաջին դասի)։ Մեծ Բրիտանիայում Սկրուտոնը 2016 թվականի ծննդյան պատվո ցուցակում ասպետության կոչման է արժանացել՝ փիլիսոփայությանը, կրթությանը և հանրային կրթությանը մատուցած ծառայությունների համար։ Պարգևատրման արարողությունը Բուքինգհեմյան պալատում. վարել է Ուելսի արքայազն Չարլզը, որին Սկրուտոնին ուղեկցել էր նրա ընտանիքը։ 2016 թվականին Տիրանայի Եվրոպական Համալսարանը նրան շնորհել է Doctor Honoris Causa տիտղոսը։

2019 թվականի հունիսին Լեհաստանի նախագահ Անդժեյ Դուդան նրան շնորհել է Լեհաստանի Հանրապետության «Վաստակի շքանշանի Մեծ խաչը», Լեհաստանում ժողովրդավարական փոփոխություններին աջակցելու համար։ Նույն տարվա նոյեմբերին Չեխիայի խորհրդարանի Սենատը նրան պարգևատրել է Արծաթե մեդալով՝ չեխ այլախոհներին աջակցելու գործում ունեցած ավանդի համար.։ Դեկտեմբերին Լոնդոնում կայացած արարողության ժամանակ Հունգարիայի վարչապետ Վիկտոր Օրբանը նրան շնորհել է Հունգարիայի Վաստակի շքանշանի հրամանատարական խաչը՝ աստղով։

*  **1998**: Չեխիայի Հանրապետության «Արժանիքների շքանշան» առաջին աստիճան
*  **2015**: Ասպետական կոչում
*  **2019**:Լեհաստանի Հանրապետության «Արժանիքների շքանշանի Մեծ խաչի առաջին աստիճան»
*  **2019**: Հունգարիայի «Արժանիքների շքանշանի հրամանատարական խաչը աստղով»

## Մահ և ժառանգություն
2019 թվականի հուլիսին Սկրութոնը իմացավ, որ ունի թոքերի քաղցկեղ և սկսեց բուժում, ներառյալ քիմիաթերապիան։ Նա մահացավ 2020 թվականի հունվարի 12-ին՝ 75 տարեկան հասակում, Լոնդոնի Քրոմվել հիվանդանոցում։ Մահվան հաջորդ օրը վարչապետ Բորիս Ջոնսոնը գրեց.«Մենք կորցրեցինք ժամանակակից դարաշրջանի մեծագույն պահպանողական մտածողին, ով ոչ միայն համարձակվում էր արտահայտել իր մտքերը, այլև դրանք արտահայտում էր հիանալի ձևով»։ Ֆինանսների նախարար Սաջիդ Ջավիդն ընդգծեց Սկրութոնի դերը Արևելյան Եվրոպայի ազատության պայքարում.«Նա եզակի ներդրում ունեցահասարակական կյանքում՝ սկսած արևելաեվրոպացի ազատամարտիկներին աջակցելուց մինչև արևմուտքում պահպանողականության գաղափարական հարստացումը»

Նոբելյան մրցանակակիր գրող Մարիո Վարգաս Լյոսան գրել է.«Սկրութթոնը ամենակրթված մարդկանցից մեկն էր, ում ես երբևէ հանդիպել եմ։ Նա կարող էր խոսել երաժշտության, գրականության, հնագիտության, գինու, փիլիսոփայության, Հունաստանի, Հռոմի, Աստվածաշնչի և հազարավոր այլ թեմաների մասին՝ ավելին, քան որևէ մասնագետ։ Բայց նա մասնագետ չէր ոչ մի բանում, որովհետև իրականում նա դասական հումանիստ էր...»։

Պահպանողական եվրոպական խորհրդարանական Դանիել Հանանը նրան անվանել է «մեր դարաշրջանի մեծագույն պահպանողականը», իսկ քաղաքական գործիչ Ռոբերտ Ջենրիկը նշել է, որ Սկրութոնի «Գեղեցիկ կառուցման» մասին ուսումնասիրությունը կշարունակվի որպես նրա հարուստ ժառանգության մի մաս»։ Սկրութոնի բարեկամներից ու գործընկերներից Այան Հիրշի Ալին նրան բնութագրել է որպես «բարեկամասեր և առատաձեռն մարդ, ով խոհեմությամբ և իմաստությամբ աջակցում էր մյուսներին՝ քիչ բան ակնկալելով փոխարենը»։ Դուգլաս Մյուրեյը շեշտել է, որ նա «ամենաբարի, խրախուսող և առատաձեռն մարդկանցից մեկն էր»։ Կրթության բարեփոխիչ Քեթրին Բիրբալսինգհը և կառավարության անդամ Մայքլ Գոուվը նույնպես մեծարել են Սկրութոնին, վերջինս նրան անվանելով «ինտելեկտուալ հսկա».։

Նոտր Դամ համալսարանի «Church Life» ամսագրում հրապարակված քննադատական էսսեում Մայքլ Շինդլերը գրել է.«Ինչպես Հռոմեական լեգեոնական պահակը, ով չէր լքում իր դիրքը Պոմպեյի կործանման պահին, այնպես էլ Ռոջեր Սկրութոնը կանգնած է մենակ՝ որպես արվեստի ավանդույթի վերջին պաշտպանը ժամանակակից գեղագիտական խռովությունների դեմ»։

Սկրութոնի հուղարկավորությունը տեղի ունեցավ 2020 թվականի հունվարի 24-ին՝ Մալմսբերի աբբայում։ Մասնակցում էին մի շարք քաղաքական գործիչներ, պահպանողական գործիչներ և Հունգարիայի վարչապետ Վիկտոր Օրբանը։ Հետո նրա մարմինը հողին հանձնվեց Գարսդոնի եկեղեցու բակում։

## Ընտրված աշխատանքներ

**Nonfiction**
* **' (London: Routledge & Kegan Paul, 1974)
* ''The Aesthetics of Architecture'' (Princeton: Princeton University Press, 1979)
* **' (1980)
* *The Politics of Culture and Other Essays* (Manchester: Carcanet Press, 1981)
* *[[A Short History of Modern Philosophy]]* (1982)
* **' (1982)
* **' (Manchester: Carcanet Press, 1983)
* **' (1982)
* **' (1985)
* *[[Thinkers of the New Left]]* (1985)
* **' (1986)
* **' (1986), republished as **' (2002)
* ''A Land Held Hostage: Lebanon and the West'' (1987)
* ''Conservative Thinkers: Essays from The Salisbury Review'' (1988)
* ''Philosopher on Dover Beach: Essays'' (Manchester: Carcanet Press, 1990)
* ''Conservative Texts: An Anthology'' (ed.) (1992)
* **' (London: Sinclair-Stevenson, 1994)
* *The Classical Vernacular: Architectural Principles in an Age of Nihilism* (1995)
* *An Intelligent Person's Guide to Philosophy* (1996); republished as *Philosophy: Principles and Problems* (2005)
* **' (1997)
* **' (1998)
* **' (1998); republished as ''Modern Culture'' (2005)
* ''Animal Rights and Wrongs'' (2000)
* ''England: An Elegy'' (2001)
* ''The West and the Rest: Globalisation and the Terrorist Threat'' (2002)
* ''Death-Devoted Heart: Sex and the Sacred in Wagner's Tristan und Isolde'' (Oxford University Press, 2004)
* ''News From Somewhere: On Settling'' (2004)
* ''The Need for Nations'' (2004)
* ''Gentle Regrets: Thoughts from a Life'' (Continuum, 2005)
* ''A Political Philosophy: Arguments for Conservatism'' (2006)
* "Immigration, Multiculturalism and the Need to Defend the Nation State" Speech to [[Vlaams Belang|Vlaam Belang]], Antwerp, June 23, 2006
* **' (Encounter Books, 2007)
* **' (2009)
* ''I Drink Therefore I Am: A Philosopher's Guide to Wine'' (2009)
* ''Understanding Music'' (2009)
* **' (2010)
* *Liberty and Civilization: The Western Heritage* (2010)
* *Green Philosophy: How to Think Seriously About the Planet* (2011); revised and republished as **' (2012)
* ''The Face of God: The Gifford Lectures'' (2012)
* **' (2012)
* *[[The Soul of the World]]* (2014)
* *[[How to Be a Conservative]]* (2014)
* *Fools, Frauds and Firebrands: Thinkers of the New Left* (2015)
* **' (2016)
* ''Conversations with Roger Scruton'' (2016)
* ''Where We Are'' (2017)
* ''Confessions of a Heretic: Selected Essays'' (2016)
* ''e'' (2017)
* ''[[Conservatism: An Invitation to the Great Tradition]]'' (2017)
* ''Music as an Art'' (2018)
* ''Wagner's Parsifal: The Music of Redemption'' (2020)
* ''Against the Tide: The best of Roger Scruton's columns, commentaries and criticism'' (2022)

**Fiction**
* **' (1981)
* *Francesca* (1991)
* **' (1991)
* ''Xanthippic Dialogues'' (1993)
* ''Perictione in Colophon: Reflections of the Aesthetic Way of Life'' (2000)
* ''[[Notes from Underground (Scruton novel)|Notes from Underground]]'' (2014)
* ''[[The Disappeared (novel)|The Disappeared]]'' (2015)
* ''Souls in the Twilight: Stories of Loss'' (2018)

**Opera**
* ''The Minister'' (1994).
* ''[[Violet (opera)|Violet]]'' (2005)

**Television*'
* *Why Beauty Matters* (BBC Two, 2009)


== Նշումներ ==



== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
* [http://www.roger-scruton.com/ Roger Scruton's website]
* [http://www.spectator.co.uk/author/roger-scruton/ Roger Scruton's articles] at *The Spectator*
* [http://www.newcriterion.com/author.cfm?mode=articles&authorid=85&CFID=339845445&CFTOKEN=27009753 Roger Scruton's articles] at *The New Criterion*
* [http://www.opendemocracy.net/author/roger-scruton Roger Scruton's articles]  at [[OpenDemocracy.net|openDemocracy]]
* [https://web.archive.org/web/20150509104425/http://www.newstatesman.com/writers/roger_scruton Roger Scruton's wine articles]. *New Statesman*, Հոկտեմբեր 2005 – Օգոստոս2009
* [http://www.salisburyreview.co.uk/The_Salisbury_Review_Front_Page.html *The Salisbury Review*]
* [https://gifford.wp.st-andrews.ac.uk/listen-to-the-2010-lectures/ The Gifford Lectures 2010]. Սենտ Էնդրյուսի Համալսարան (Աուդիո)
* [http://sms.cam.ac.uk/media/1180477/ The Stanton Lectures 2011–2012]. Քեմբրիջի համալսարան
*[https://wheatley.byu.edu/the-true-the-good-and-the-beautiful/ The True, the Good, and the Beautiful] . Բրիգամ Յանգի համալսարան
* *Who's Who*

Հոդվածներ
* Kimball, Roger (17 February 1991). [https://www.nytimes.com/1991/02/17/books/an-assault-on-mush.html "An Assault on Mush"]. *The New York Times*.
* Scruton, Roger (22 May 1983). "The Case against Feminism". *The Observer*, 27.
** Morrison, Blake (29 May 1983). "In Defence of Feminism". *The Observer*, 27.
*** Scruton, Roger (5 June 1983). "Feminism: Letter to the editor". *The Observer*, 27.
* Scruton, Roger (25 November 1990). [https://www.latimes.com/archives/la-xpm-1990-11-25-op-7210-story.html "Her Virtue Was Thatcher's Downfall"], *Los Angeles Times*.
* Scruton, Roger (17 December 2012). [http://www.aeonmagazine.com/world-views/roger-scruton-fake-culture/ "The Great Swindle"] . *Aeon Magazine''.
* 

Կատեգորիա:2020 մահեր
Կատեգորիա:Անգլիացի փիլիսոփաներ
Կատեգորիա:Քեմբրիջի համալսարանի շրջանավարտներ