ՆԱՏՕ-ի անդամ պետությունների ցանկ

[thumb|right|[ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրների քարտեզ]]
thumb|350px|right|ՆԱՏՕ-ին երկրների անդամակցության ժամանակագրության քարտեզ
**ՆԱՏՕ-ի անդամ պետությունների ցանկը** պարունակում է այն պետությունները, որոնք ստորագրել են Վաշինգտոնի պայմանագիրը 1949 թվականի ապրիլի 4-ին, ինչպես նաև այն պետությունները, որոնք հետագայում միացել են ՆԱՏՕ-ին՝ համաձայն այդ պայմանագրի 10-րդ հոդվածի և հետագա համաձայնագրերի: Ընդհանուր առմամբ, Հյուսիսատլանտյան դաշինքի անդամ է 32 երկիր, 3 պետություն մասնակցում Է ՆԱՏՕ-ի գործընկերության ընդլայնման ծրագրերին, Սերբիան բանակցություններ է վարում ՆԱՏՕ-ի հետ անհատական գործընկերության ծրագրին միանալու վերաբերյալ: Դաշինքի գոյության ընթացքում ոչ մի պետություն ամբողջությամբ դուրս չի եկել դրանից, Ֆրանսիան լքեց դաշինքի ռազմական կազմակերպությունը 1966 թվականին, վերադարձավ դրան 2009 թվականին։

ՆԱՏՕ-ի անդամ պետությունները Արևմտյան Եվրոպայում և Հյուսիսային Ամերիկա (տարածաշրջան) առանցքային դեր խաղացին Սառը պատերազմի Արևմտյան բլոկում:

## Անդամակցության չափանիշներ
ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրները պայմանավորվել են հավատարիմ մնալ Վաշինգտոնի պայմանագրով սահմանված սկզբունքներին։ Դաշինքին միանալ ցանկացող երկրները պետք է անցնեն բազմաստիճան գործընթաց, որը ներառում է քաղաքական երկխոսություն և ռազմական ինտեգրում, ինչպես նաև բավարարեն որոշակի պահանջներ, մասնավորապես՝

* միջազգային վեճերը լուծել խաղաղ ճանապարհով,
* ցուցաբերել հավատարմություն իրավունքի գերակայության և մարդու իրավունքների սկզբունքներին,
* խաղաղ ճանապարհով լուծել միջէթնիկական հակամարտությունները և արտաքին տարածքային վեճերը, ներքին իրավասության վիճելի հարցերը՝ ԵԱՀԿ սկզբունքներին համապատասխան և բարիդրացիական հարաբերություններ հաստատելու ձգտման նպատակով,
* սահմանել պատշաճ ժողովրդավարական և քաղաքացիական վերահսկողություն իր զինված ուժերի նկատմամբ,
* զերծ մնալ ՄԱԿ-ի նպատակներին չհամապատասխանող որևէ ձևով ուժի սպառնալիքից կամ ուժի կիրառումից,
* նպաստել խաղաղ և բարեկամական միջազգային հարաբերությունների զարգացմանը՝ ամրապնդելով իր ազատ ինստիտուտները և նպաստելով կայունության և բարեկեցության ամրապնդմանը,
* շարունակել լիակատար աջակցություն ցուցաբերել և մասնակցել Եվրատլանտյան գործընկերության խորհրդի աշխատանքներին, «Գործընկերություն հանուն խաղաղության» ծրագրին և ՆԱՏՕ-ի անդամ չհանդիսացող գործընկեր երկրների հետ համագործակցության զարգացմանը,
* ցույց տալ նվիրվածություն կայունության և բարեկեցության ամրապնդմանը՝ տնտեսական ազատության, սոցիալական արդարության և շրջակա միջավայրի պահպանության համար պատասխանատվության սկզբունքների պահպանման միջոցով,
* ռազմական բնույթի իրենց ներդրումն ունենալ հավաքական պաշտպանության և դաշինքի առջև ծառացած նոր խնդիրների իրականացման գործում, ինչպես նաև պատրաստ լինել ստանձնել իրենց պաշտպանունակության աստիճանական կատարելագործման պարտավորություններ
* պատշաճ կերպով մասնակցել ՆԱՏՕ-ի հաստատությունների աշխատանքներին,
* ձգտեք իրականացնել ստանդարտացում և հասնել գործառնական համատեղելիության,
* ազգային ծրագրի միջոցով ստեղծել անհրաժեշտ կառույց՝ պաշտպանության ոլորտում որոշակի առաջնահերթություններին համապատասխան ռազմական բյուջեների պլանավորման և կատարման հարցերով և նախատեսել համապատասխան վերապատրաստման սխեմաներ՝ անձնակազմին ՆԱՏՕ-ում առկա պրակտիկային և ընթացակարգերին ծանոթացնելու համար՝ հետագայում դաշինքի կառույցների աշխատանքին հնարավոր մասնակցության նախապատրաստման նպատակով,
* ծանոթանալ համապատասխան իրավական մեխանիզմներին և համաձայնագրերին, որոնցով առաջնորդվում է ՆԱՏՕ-ն իր կառուցվածքում համագործակցությունն ապահովելու և անդամակցությանը նախորդող պաշտոնական իրավական գործընթացը:

## ՆԱՏՕ-ի անդամ պետություններ
}
| 
| 
|  2019 թվականի փետրվարի 6-ին ստորագրվեց ՆԱՏՕ-ին Հյուսիսային Մակեդոնիայի անդամակցության արձանագրությունը, որն այնուհետև նույն տարվա ընթացքում աստիճանաբար վավերացվեց դաշինքի անդամ բոլոր 29 երկրների կողմից։ Հյուսիսային Մակեդոնիայի ժողովը վավերացրեց արձանագրությունը 2020 թվականի փետրվարի 11-ին, և արդեն նույն թվականի մարտի 27-ին Հյուսիսային Մակեդոնիան պաշտոնապես դարձավ ՆԱՏՕ-ի անդամ։
|-
| 30pxՆիդերլանդներ
| 
| 
| 
| 
| 
| ՆԱՏՕ-ի հիմնադիր երկրներից մեկը: Բրյուսելի (1948) և Հյուսիսատլանտյան (1949) պայմանագրերի ստորագրող: Այս քայլերով Նիդերլանդները հրաժարվեցին չեզոքության դիրքորոշումից, որը 1839 թվականից ի վեր հանդիսանում էր այդ պետության արտաքին քաղաքական կուրսի հիմքը։ 2012 թվականի հունվարի 1-ից Նիդերլանդների Բրյունսյում քաղաքում ՆԱՏՕ-ի Փոխադարձ ապահովագրական ընկերության միացյալ հրամանատարության շտաբի վրա դրվել են ՆԱՏՕ-ի արձագանքման ուժերի կառավարման պարտականությունները:
|-
| 30pxՆորվեգիա
| 
| 
| 
| 
| 
| ՆԱՏՕ-ի հիմնադիր երկրներից մեկը: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Նորվեգիան փորձեց չեզոքության դիրք զբաղեցնել, բայց հրաժարվեց դրանից 1948-ի գարնանը՝ միջազգային ասպարեզում ԽՍՀՄ-ի ակտիվ գործողությունների պատճառով: Այնուամենայնիվ, նույնիսկ ՆԱՏՕ-ի անդամ դառնալով՝ Նորվեգիան փորձեց հնարավորինս անկախ դիրքորոշում որդեգրել։ 1957 թվականին Նորվեգիան հրաժարվեց խաղաղ ժամանակ միջուկային զենք ունենալ իր տարածքում, ինչպես նաև տեղակայել միջին հեռահարության բալիստիկ հրթիռներ։
|-
| 30pxԼեհաստան
| 
| 
| 
| 
| 
| Լեհաստանի և Հյուսիսատլանտյան դաշինքի միջև պաշտոնական շփումները հիմք են հանդիսացել արտաքին գործերի նախարար Քշիշտոֆ Սկուբիշևսկու կողմից, ով 1990 թվականի մարտի 21-ին առաջին պաշտոնական այցն է կատարել ՆԱՏՕ-ի կենտրոնակայան: Նույն թվականի ամռանը Բրյուսելում Լեհաստանի դեսպանատունը մշտական աշխատանքային հարաբերություններ հաստատեց ՆԱՏՕ-ի հետ։ Դաշինքին երկրի անդամակցության շուրջ առաջին բանակցությունները սկսվել են 1997 թվականի սկզբին, իսկ արդեն 1997 թվականի հուլիսին ՆԱՏՕ-ի անդամները որոշել են հրավիրել Լեհաստանին Հյուսիսատլանտյան դաշինքին միանալու շուրջ բանակցություններ սկսելու համար: Անդամակցության մասին Արձանագրությունները ստորագրվել են 1997 թվականի դեկտեմբերին: 1999 թվականի մարտի 12-ին Լեհաստանը միացավ Հյուսիսատլանտյան դաշինքին՝ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո դրա ընդլայնման Առաջին ալիքի ընթացքում։
|-
| 30pxՊորտուգալիա
| 
| 
| 
| 
| 
| ՆԱՏՕ-ի հիմնադիր երկրներից մեկը: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Սալազարի բռնապետական կառավարությունը վարում էր այսպես կոչված «միջին ճանապարհի» քաղաքականություն և, ի տարբերություն Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի, երբեք չէր ձգտում համաձայնության գալ նացիստների հետ: Առանց անմիջական մասնակցություն ունենալու ռազմական գործողություններին՝ Պորտուգալիան կարողացավ պահպանել իր գաղութային կայսրությունը մինչև 1974 թվականը: 1948 թվականի սեպտեմբերին Լիսաբոնը միացավ Մարշալի ծրագրին, իսկ 1949 թվականի ապրիլին՝ Հյուսիսատլանտյան դաշինքին։ 1974-ին երկրում ֆաշիստական ռեժիմի տապալումից և հասարակության մեջ ժողովրդավարացումից հետո Պորտուգալիան շարունակեց ակտիվ համագործակցությունը ՆԱՏՕ-ի շրջանակներում:
|-
| 30pxՌումինիա
| 
| 
| 
| 
| 
| 1991 թվականին Ռումինիայի նախագահ Իոն Իլիեսկուն ուղերձ է հղել ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղարին, որում տեղեկացրել Է Հյուսիսատլանտյան դաշինքի հետ սերտ համագործակցություն հաստատելու պատրաստակամության մասին: 1994 թվականի հունվարին Ռումինիան հետսոցիալիստական երկրների շարքում առաջիններից էր, որ միացավ «Գործընկերություն հանուն խաղաղության» ծրագրին։ 1995 թվականին սկսել Է ՆԱՏՕ-ի հետ անհատական գործընկերության ծրագիրը: 1997 թվականի ապրիլին Ռումինիայի խորհրդարանը միաձայն որոշում ընդունեց դիմել ՆԱՏՕ-ի մադրիդյան գագաթնաժողովի մասնակիցներին՝ խնդրելով աջակցել երկրի՝ դաշինքին անդամակցելու հարցում: Նույն թվականին Մադրիդի գագաթնաժողովում Ռումինիան ստացավ ՆԱՏՕ-ին անդամակցության թեկնածու երկրի կարգավիճակ։ 2002 թվականի փետրվարի 21-ին Պրահայի գագաթնաժողովում հրավիրվել է Դաշինքին անդամակցելու։ 2004 թվականի մարտի 29-ից Ռումինիան ՆԱՏՕ-ի անդամ է։
|-
| 30pxՍլովակիա
| 
| 
| 
| 
| 
| Սլովակիան հռչակեց ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու կուրսը 1993 թվականի հունվարին անկախություն ձեռք բերելուց անմիջապես հետո: Առաջիններից է, որ 1994 թվականի փետրվարին միացել է «Գործընկերություն հանուն խաղաղության» ծրագրին: Նույն թվականին միացել է գործընթացների պլանավորման և վերլուծության ծրագրին, իսկ 1995 թվականի նոյեմբերին ընդունել Անհատական գործընկերության ծրագիրը: Ընդդիմության նախաձեռնությամբ 1997 թվականին Սլովակիայում փորձ է արվել համազգային հանրաքվե անցկացնել։ Քվեաթերթիկները պարունակում էին երեք հարց՝ ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու, միջուկային զենքի տեղակայման և օտարերկրյա ռազմակայանների տեղակայման մասին: Մայիսի 23-ի քվեարկությանը մասնակցել է քաղաքացիների միայն 9,8 տոկոսը։ Նրանց 54% - ը դեմ է արտահայտվել ՆԱՏՕ-ին անդամակցելուն, 89% - ը դեմ է միջուկային զենքի տեղակայմանը, իսկ 83,5% - ը դեմ է ռազմակայանների տեղակայմանը: Հանրաքվեն ԿԸՀ-ի կողմից անվավեր է ճանաչվել բազմաթիվ խախտումների պատճառով։ 1998-ին իշխանության գալուց հետո նախկին ընդդիմությունը՝ Միկուլաշ Ձուրինդայի գլխավորությամբ, սկսեց համաձայնեցված քաղաքականություն վարել եվրաատլանտյան անվտանգության կառույցին ինտեգրվելու վերաբերյալ և չվերադարձավ հանրաքվեի հարցին: 1999 թվականի հունիսին, Վաշինգտոնի գագաթնաժողովում ընդունված անդամակցության գործողությունների ծրագրի համաձայն, Սլովակիայի կառավարությունը հաստատեց երկիրը դաշինքին անդամակցելու նախապատրաստման ծրագիրը։ 2001 թվականի մարտին Սլովակիայի Ազգային խորհուրդը ընդունեց անվտանգության նոր ռազմավարություն, որով հռչակվեց ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու կուրսը։ Պաշտոնապես հրավիրվել է դաշինք մտնելու 2002 թվականի փետրվարի 21-ին Պրահայի գագաթնաժողովում։ 2004 թվականի մարտի 29-ին Սլովակիան դարձավ ՆԱՏՕ-ի անդամ։
|-
| 30pxՍլովենիա
| 
| 
| 
| 
| 
| Սլովենիան ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու կուրսը հռչակել է 1991 թվականին Հարավսլավիայից անկախանալուց անմիջապես հետո։ 1996 թվականին Սլովենիան միացավ Փոխադարձ ապահովագրական ընկերություն
Եվրատլանտյան գործընկերության խորհրդին և նույն թվականին «Գործընկերություն հանուն խաղաղության» ծրագրի առաջին մասնակից պետությունների շարքում ընդունեց Անհատական երկխոսություն սկսելու դաշինքի առաջարկը: 1997 թվականի ապրիլին Սլովենիայի պետական ժողովն ընդունեց ՆԱՏՕ-ին անդամակցության հռչակագիրը, իսկ օգոստոսին Հանրապետության նախագահ Միլան Կուչանը հրամանագիր ստորագրեց ՆԱՏՕ-ում Սլովենիայի առաքելության բացման մասին։ Պաշտոնապես հրավիրվել է դաշինք մտնելու 2002 թվականի փետրվարի 21-ին Պրահայի գագաթնաժողովում։ 2003 թվականի մարտին Սլովենիայում անցկացվել է խորհրդատվական հանրաքվե, որին մասնակցությունը կազմել է 60,29 տոկոս։ ՆԱՏՕ-ին անդամակցելուն կողմ է արտահայտվել 66,02 տոկոսը։ 2004 թվականի մարտի 29-ին Սլովենիան դարձավ ՆԱՏՕ-ի անդամ։
|-
| 30pxԱՄՆ
| 
| 
| 
| 
| 
| ՆԱՏՕ-ի հիմնադիր երկրներից մեկը և Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի ավանդապահը: Խաղաղ ժամանակ եվրոպական պետությունների հետ ռազմական դաշինքի ստորագրումը աննախադեպ ակտ էր Միացյալ Նահանգների պատմության մեջ. ԱՄՆ Սահմանադրությունը, որն ընդունվել էր դեռևս 1787 թվականին, ըստ էության զրկում էր կառավարությանը օտարերկրյա պետությունների հետ ռազմական դաշինքներ կնքելու հնարավորությունից: «Մեկուսացումից» ԱՄՆ-ի դուրս գալու ճանապարհին կարևոր քայլ էր 1948 թվականի հունիսին ԱՄՆ Սենատի կողմից Վանդերբերգի բանաձևի ընդունումը, որը թույլ էր տալիս օգնություն ցուցաբերել տարածաշրջանային ռազմական դաշինքներին: 1948 թվականի հունիսի 6-ին սկսվեցին բանակցությունները ԱՄՆ-ի և Բրյուսելի դաշնագրի երկրների միջև, իսկ 1949 թվականի ապրիլի 4-ին ստորագրվեց Վաշինգտոնի պայմանագիրը։ ԱՄՆ Զինված ուժերը ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրների շարքում ամենաուժեղ բանակն է. դաշինքի ամբողջ ռազմական հզորության մոտ մեկ երրորդը բաժին է ընկնում ամերիկացի զինվորականներին: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Վաշինգտոնը ՆԱՏՕ-ի ստեղծման պահից կրում է դաշինքի մյուս անդամներին զինելուն ուղղված ծախսերի հիմնական բեռը, նա իր համար ապահովել է ոչ միայն ղեկավարող, այլև արտոնյալ դիրք Հյուսիսատլանտյան դաշինքում:
|-
| 30pxԹուրքիա
| 
| 
| 
| 
| 
| Նա Հյուսիսատլանտյան դաշինքի ամենահին անդամներից մեկն է. Հունաստանի հետ միասին նա դաշինքին միացավ 1952 թվականի փետրվարի 18-ին՝ Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի ստորագրումից երեք տարի անց: ՆԱՏՕ-ին «ոչ հյուսիսատլանտյան» անդամներին՝ Հունաստանին և Թուրքիային ընդունելու հիմքը Թրումենի դոկտրինի հիմքում է՝ ռազմական և տնտեսական օգնության ընդլայնում Խորհրդային սպառնալիքի համար խոցելի պետություններին։ Թուրքիայի անդամակցությունը Հյուսիսատլանտյան դաշինքին մի կողմից պաշտպանել Է Անկարային Ռուսաստանի՝ ԽՍՀՄ-ի կողմից Սևծովյան նեղուցները գրավելու մշտական սպառնալիքից, մյուս կողմի՝ ՆԱՏՕ-ին թույլ է տվել ուժեղացնել նրա «հարավային թևը»։ Խորհրդային Միության փլուզումից անմիջապես հետո Թուրքիան աջակցեց ՆԱՏՕ-ի ընդլայնման գաղափարին «բաց դռների» քաղաքականության շրջանակներում, որն ուղղված էր նախկին սոցիալիստական ճամբարի երկրներին ՆԱՏՕ ընդունելուն, ինչպես նաև ակտիվորեն մասնակցում է Սևծովյան տարածաշրջանի և Հարավային Կովկասի պետությունների հետ գործընկերության մեխանիզմներին, որոնք ներկայումս ՆԱՏՕ-ի անդամ չեն:
|-
| 30pxՖինլանդիա
| 
|
|
|
|
|Ֆինլանդիան ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու հայտ է ներկայացրել 2022 թվականի մայիսի 18-ին Շվեդիայի հետ միասին։ Սկզբում Ֆինլանդիայի բնակչության կողմից դաշինքին միանալու ցածր աջակցությունը կտրուկ աճեց Ուկրաինա Ռուսաստանի ներխուժումից հետո։ Սկզբում Ֆինլանդիայի մուտքը արգելափակել էր Թուրքիան՝ նրան մեղադրելով Քրդստանի աշխատավորական կուսակցության անդամներին թաքցնելու մեջ։ 2023 թվականի մարտի 23-ին Ֆինլանդիայի նախագահ Սաուլի Նիինիստեն ստորագրել է ՆԱՏՕ-ին երկրի անդամակցության մասին օրենքները, իսկ 2023 թվականի ապրիլի 4-ին Ֆինլանդիան դարձել Է դաշինքի անդամ։
|-
| 30pxՖրանսիա
| 
| 
| 
| 
| 
| ՆԱՏՕ-ի հիմնադիր երկրներից մեկը, սակայն 1966 թվականից մինչև 2009 թվականը Ֆրանսիան դուրս էր ՆԱՏՕ-ի ռազմական կազմակերպությունից՝ դաշինքի աշխատանքներին մասնակցելով միայն քաղաքական մակարդակով։ 1958 թվականին Ֆրանսիայի նախագահ Շառլ դը Գոլն առաջարկեց ստեղծել ՆԱՏՕ-ի եռակողմ տնօրինություն ԱՄՆ-ի, Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի կազմում և խնդրեց Ֆրանսիային օգնություն տրամադրել միջուկային զենքի ստեղծման գործում։ Վճռական մերժում ստանալով՝ Ֆրանսիայի կառավարությունը որոշում կայացրեց Ֆրանսիայի աստիճանական դուրս գալ դաշինքի ռազմական կազմակերպությունից, որը վերջնականապես հայտարարվեց 1966 թվականի սկզբին։  Ֆրանսիայի հայտարարության համաձայն, դաշինքի բոլոր օբյեկտները, ինչպես նաև ՆԱՏՕ-ի Փոխադարձ ապահովագրական ընկերության օբյեկտները պետք է լքեին երկրի տարածքը մինչև 1967 թվականի ապրիլը: Այդ պահին այն արդեն համալրել էր համաշխարհային միջուկային տերությունների ցանկը։ Չնայած ռազմական կառույցից դուրս գալուն, Ֆրանսիան միևնույն ժամանակ ՆԱՏՕ-ի հետ ստորագրեց երկու տեխնիկական համաձայնագիր, որոնք սահմանում էին համատեղ գործողությունները ԽՍՀՄ-ի կողմից ագրեսիայի դեպքում: Դե Գոլի դիրքորոշումը ՆԱՏՕ-ի վերաբերյալ չափազանց արմատական էր, և հետագա Ֆրանսիայի նախագահներն աստիճանաբար մեղմեցին այն։  Ֆրանսիայի ամբողջական վերադարձը ՆԱՏՕ-ի ռազմական կազմակերպություն տեղի է ունեցել 2009 թվականին նախագահ Նիկոլա Սարկոզիի օրոք. մարտին Ազգային ժողովը կողմ է քվեարկել Ֆրանսիայի՝ ՆԱՏՕ-ի հրամանատարական կառույցներ վերադառնալու առաջարկին, իսկ պաշտոնական որոշումը հայտարարվել Է Ստրասբուրգում և Քյոլնում ՆԱՏՕ-ի գագաթնաժողովում:  Ընդ որում, Ֆրանսիան չի միացել ՆԱՏՕ-ի միջուկային պլանավորման խմբի գործունեությանը։
|-
| 30pxԽորվաթիա
| 
| 
| 
| 
| 
| Առաջին անգամ Խորվաթիայի պատվիրակությունն այցելել է ՆԱՏՕ-ի կենտրոնակայան և հայտարարել Զագրեբի՝ 1994 թվականի գարնանը «Գործընկերություն հանուն խաղաղության» ծրագրին մասնակցելու ցանկության մասին: 2000 թվականի մայիսին Խորվաթիան միացավ «Գործընկերություն հանուն խաղաղության» ծրագրին և դարձավ Եվրաատլանտյան գործընկերության խորհրդի անդամ։ 2001 թվականի փետրվարին բացվեց ՆԱՏՕ-ում Խորվաթիայի ներկայացուցչությունը։  2003 թվականին Ալբանիան, Խորվաթիան և Մակեդոնիան, եվրատլանտյան կառույցներում համատեղ շարժումը համակարգելու նպատակով, ստեղծեցին նախաձեռնող միավորում, որը կոչվում էր «Ադրիատիկ խարտիա»։ Սակայն 2008 թվականին Մակեդոնիայի անդամակցությունը ՆԱՏՕ-ին արգելափակվեց Հունաստանի կողմից։  Մյուս երկու երկրների դաշինքին անդամակցելու սկզբունքային որոշումը կայացվել է 2008 թվականի Բուխարեստի գագաթնաժողովում։ Խորվաթիան ՆԱՏՕ-ին անդամակցել է 2009 թվականի ապրիլի 1-ին՝ Ստրասբուրգում և Քյոլնում Հյուսիսատլանտյան դաշինքի գագաթնաժողովի նախօրեին։
|-
|30pxՉեռնոգորիա
|
|
|
| 
| 
|2016 թվականի մայիսի 19-ին ստորագրվեց ՆԱՏՕ-ին Չեռնոգորիայի անդամակցության մասին արձանագրությունը։ 2017 թվականի մայիսին ՆԱՏՕ-ի բոլոր անդամների կողմից դրա վավերացումից հետո Չեռնոգորիան պաշտոնապես ներկա է գտնվել Բրյուսելում ՆԱՏՕ-ի գագաթնաժողովին: 2017 թվականի հունիսի 5-ին պաշտոնապես դարձել Է ՆԱՏՕ-ի անդամ
|-
| 30pxՉեխիա
| 
| 
| 
| 
| 
| 1993 թվականին Չեխիան, որպես անկախ պետություն, ընդունվեց եվրաատլանտյան գործընկերության խորհուրդ և անցավ Հյուսիսատլանտյան դաշինքին անդամակցելու ուղին: 1994 թվականին Չեխիան դարձավ Եվրաատլանտյան գործընկերության խորհրդի անդամ: 1994 թվականից «Գործընկերություն հանուն խաղաղության» ծրագրի մասնակից է: 1996 թվականին Չեխիայի կառավարությունը ստեղծեց ՆԱՏՕ-ին ինտեգրման հարցերով աշխատանքային կոմիտե։ 1997 թվականի հուլիսին Մադրիդյան գագաթնաժողովում ՆԱՏՕ-ն Չեխիային հրավիրեց բանակցություններ սկսելու Հյուսիսատլանտյան միությանը միանալու վերաբերյալ։ 1998 թվականի ապրիլին Չեխիայի խորհրդարանը քվեարկել Է ՆԱՏՕ-ին երկրի անդամակցության օգտին, անդամակցության մասին ստորագրվել է 1997 թվականի դեկտեմբերին։ 1999 թվականի մարտի 12-ին Չեխիան միացավ Հյուսիսատլանտյան դաշինքին։ ՆԱՏՕ-ին անմիջական անդամակցության պահին Չեխիայում այս քայլին աջակցության մակարդակը ցածր էր (1997 թվականին՝ բնակչության մոտ 37%-ը), բայց մի քանի տարի անց զգալիորեն աճել է։
|-
| 30pxՇվեդիա
| 
|
|
|
|
| Շվեդիան ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու հայտ է ներկայացրել 2022 թվականի մայիսի 18-ին Ֆինլանդիայի հետ միասին, իսկ հուլիսի 5-ին ստորագրվել է այդ երկրների՝ դաշինքին անդամակցելու արձանագրությունը։ 2024 թվականի մարտի 7-ին Շվեդիան պաշտոնապես անդամակցեց ՆԱՏՕ-ին։ Երկիրը դարձել Է Հյուսիսատլանտյան դաշինքի 32-րդ անդամը։
|-
| 30pxԷստոնիա
| 
| 
| 
| 
| 
|Եվրաատլանտյան գործընկերության խորհրդի հիմնադիր երկրներից մեկը: 1994 թվականի փետրվարի 3-ին միացել է «Գործընկերություն հանուն խաղաղության» ծրագրին: 1996 թվականին սկսել է «ՆԱՏՕ-ին անդամակցության ինտենսիվ երկխոսություն» ծրագիրը։ 1999 թվականին Վաշինգտոնում կայացած հանդիպման ժամանակ ՆԱՏՕ-ն Էստոնիան ճանաչեց որպես դաշինքի անդամության հնարավոր թեկնածուներից մեկը։ 2004 թվականի մարտի 29-ին Էստոնիան մի շարք այլ պետությունների հետ անդամակցեց Հյուսիսատլանտյան դաշինքին։ 2004 թվականի ապրիլի 2-ին Բրյուսելում տեղի ունեցավ ՆԱՏՕ-ում յոթ նոր անդամների ընդունման հանդիսավոր արարողությունը։
|}

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրներ