Գերմանացիները Ղազախստանում

**Գերմանացիները Ղազախստանում** գերմանական սփյուռքի մի մասը, որը բնակվում է ներկայիս Ղազախստանի տարածքում՝ կազմելով ազգային փոքրամասնություն։ 2021 թվականի մարդահամարի տվյալներով հիմնականում ապրում են երկրի հյուսիսարևելյան մասում՝ Աստանա և Օսկեմեն քաղաքների միջև, գերազանցապես քաղաքներում։ Հավատացյալ գերմացիները կազմում են երկրի քրիստոնյա բնակչության մի մասը։

Գերմանացիների թիվը գագաթնակետին հասավ գրեթե 1 միլիոնի (957 հազար մարդ՝ 1989 թվականի մարդահամարի տվյալներով) Խորհրդային Միության փլուզումից առաջ, քանի որ 20-րդ դարի ընթացքում գրանցվում էր գերմանական բնակչության մշտական աճ։ Այդ ժամանակից ի վեր նրանց մեծ մասը գաղթել է, սովորաբար՝ Գերմանիա կամ Ռուսաստան։ Սակայն, 1989-2009 թվականներին զգալի՝ հնգակի նվազումից հետո, մինչև 2015 թվականը թիվը մի քանի հազարով փոքր-ինչ աճել էր, ինչը Խորհրդային Միության փլուզումից հետո առաջին անգամն էր։ 2009-2021 թվականներին գերմանացի բնակչությունն աճել էր 26.7%-ով, չնայած հիմնականում ազգային ինքնության օրինաչափությունների փոփոխությունների, այլ ոչ բնակչության իրական աճի պատճառով։

## Պատմություն

Ղազախստանում գերմանացիների մեծ մասը Վոլգայի գերմանացիների ժառանգներն են, որոնք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Նացիստական Գերմանիայի ներխուժումից անմիջապես հետո Վոլգայի գերմանական ինքնավար խորհրդային սոցիալիստական ​​հանրապետությունից արտաքսվել են այն ժամանակվա Խորհրդային Ղազախստան։ Համայնքի մեծ մասը բանտարկվել է խորհրդային աշխատանքային ճամբարներում։

Արտաքսումից հետո Վոլգայի գերմանացիները, ինչպես նաև այլ արտաքսված փոքրամասնությունները ենթարկվել են ռուսական մշակույթին պարտադրված մշակութային ձուլման։ Այդ նպատակին հասնելու մեթոդների թվում էին գերմաներենի հանրային օգտագործման և գերմաներենով կրթության արգելքը, գերմանական ազգային տոների վերացումը և դրանց հանրային վայրերում նշելու արգելքը և այլն։ Այդ միջոցառումները ձեռնարկվել էին Իոսիֆ Ստալինի կողմից, չնայած Վոլգայի գերմանական համայնքը որպես ամբողջություն ոչ մի կերպ կապված չէր Նացիստական ​​Գերմանիայի հետ, և Վոլգայի գերմանացիները դարեր շարունակ եղել են Ռուսական կայսրության (և ավելի ուշ՝ Խորհրդային Միության) հավատարիմ քաղաքացիներ։ Սակայն այս սահմանափակումները վերացան «Խրուշչովյան ձնհալի» ժամանակ։

1972 թվականին ավելի քան ռուսաստանաբնակ 3500 գերմանացիներ կրկին միջնորդագիր են ուղարկել Մոսկվա՝ խնդրելով ինքնավար հանրապետություն ստեղծել Վոլգայի շրջաններում։ Կառավարությունը արձագանքեց այս խնդրանքն ուսումնասիրելու համար հատուկ հանձնաժողով ստեղծելու միջոցով: 1976 թվականին հանձնաժողովը վերջապես համաձայնվեց Հյուսիսային Ղազախստանում ստեղծել ինքնավար մարզ (շրջան), որի կենտրոնը կլիներ Էրեյմենտաուում, Ցելինոգրադից 140 կիլոմետր հեռավորության վրա: Շրջանը մասամբ կտեղակայվեր «կույս հողերում», որոնք արդեն 41.8 միլիոն հեկտար գյուղատնտեսական արտադրության մեջ էին ներդրել, չնայած այս տարածքը Ղազախստանի ամենաքիչ զարգացածներից մեկն էր։

Խրուշչովի գյուղատնտեսական ուշադրության հաջողությունը մեծապես պայմանավորված էր այնտեղ աքսորված գերմանացիների աշխատանքով: Կառավարության այս առաջարկը Ղազախստանում մեծ դիմադրություն առաջացրեց բնակիչների կողմից, այդ թվում՝ հանրային բողոքի ցույց, որը հազվադեպ երևույթ էր Խորհրդային Միությունում. ամեն ինչ արվեց ցույցը գաղտնի պահելու համար: Տեղական կոմունիստական ​​կուսակցության առաջնորդները նույնպես կտրականապես դեմ էին այդ ծրագրին, քանի որ դա կնվազեցներ նրանց հեղինակությունը Ղազախստանի ԽՍՀ-ում: Ի վերջո, գաղափարը ձախողվեց, աջակցություն չստացավ նույնիսկ ռուսաստանաբնակ գերմանացիների կողմից, ովքեր հակված էին հավատալ, որ Վոլգայի Հանրապետության վերականգնումը իրենց իրավունքների լիակատար վերականգնման և վերականգնման միակ ճանապարհն է:

1989 թվականի մարդահամարի համաձայն՝ Ղազախստանում ավելի շատ գերմանական ծագում ունեցող քաղաքացիներ էին ապրում (957,518 մարդ, կամ ընդհանուր բնակչության 5.8%-ը), քան ամբողջ Ռուսաստանում, ներառյալ Սիբիրը (841,295):

Գերմանիայի վերադարձի իրավունքի մասին օրենքի շնորհիվ, որը թույլ է տալիս արտասահմանում բռնի կերպով տեղահանված գերմանացիներին վերադառնալ Գերմանիա, Վոլգայի գերմանացիները կարող էին ներգաղթել Գերմանիա Խորհրդային Միության փլուզումից հետո: Սակայն համակարգի լայնորեն տարածված չարաշահման և խիստ ռուսացված նոր ժամանած ներգաղթյալների կողմից ձուլվելու հետաքրքրության բացակայության պատճառով Գերմանիան խստացրեց քաղաքականությունը 21-րդ դարի սկզբին: 2009 թվականին Ռուսաստանը փոխարինեց Գերմանիային՝ որպես գերմանացի ղազախստանցիների համար ներգաղթի հիմնական ուղղություն: 1999 թվականին Ղազախստանում մնացել էր 353,441 գերմանացի:

Վերջին մի քանի տարիների ընթացքում Գերմանիայից Ղազախստան է վերադարձել մի փոքր թվով գերմանացիներ՝ չկարողանալով ձուլվել գերմանական մշակութային ոլորտին: «Վերածնունդ» կազմակերպությունը, որը հիմնադրվել է 1989 թվականին, զբաղվում է գերմանական համայնքի մշակութային և համայնքային գործերով։

Ղազախստանի գերմանացիների մեծ մասը խոսում է ռուսերեն։ Նրանց մեծ մասը պատմականորեն բողոքականության հետևորդներ են եղել, բայց ոմանք կաթոլիկ են։ Ղազախստանում գերմանացիների ամենամեծ կոնցենտրացիաները կարելի է գտնել Հյուսիսային տարածաշրջանի քաղաքներում և գյուղերում, ինչպիսիք են Ուսպենը, Տարանը և Բորոդուլիխան։

2021 թվականի մարդահամարը ԽՍՀՄ փլուզումից ի վեր առաջին անգամ ցույց տվեց, որ Ղազախստանի գերմանական բնակչությունը 2009 թվականի 178,409-ից աճել է մինչև 226,092։

## Տես նաև
* Գերմանացիները Ղրղզստանում

## Ծանոթագրություններ

Ղ
Կատեգորիա:Ղազախստանի ազգեր