Աննա Ռենցի

**Աննա Ռենցի** (), իտալացի սոպրանո երգչուհի, հայտնի է իր դերասանական ունակությամբ, ինչպես նաև իր ձայնով, և օպերայի պատմության մեջ նկարագրվել է որպես առաջին դիվա։

## Գործունեություն
Ծնված լինելով Հռոմում՝ Աննա Ռենցին մեծապես հայտնի է եղել Վիեննայում 1640-ականներին և իր առաջին ելույթն ունեցել է 1640 թվականին Ֆրանսիայի դեսպանի պալատում կարդինալ Ռիշելյոյի ներկայությամբ, Լուսինդայի դերում Օտավիանո Կաստելիի և երիտասարդ կոմպոզիտոր Ֆիլբերտո Լորենցիի *Il favorito del principe* օպերայում։ Վերջինս էլ շարունակել է լինել նրա ուսուցիչը և/կամ նվագակցողը հետագա տարիներին։ 1641 թվականին նա կատարում է իր վենետիկյան սենսացիոն առաջին ելույթը որպես Դեիդամիա, Ջիուլիո Ստրոզիի և Ֆրանչեսկո Սակրատիի *La finta pazza* (Կեղծ խենթ կինը) օպերայի գլխավոր դերում, որի հանդիսավոր բացումն արվել է Նովիսիմո թատրոնում, իսկ դեկորները նախագծել է հայտնի բեմանկարիչ Ջիակոմո Տորելին։ 1642 թվականին նա ստեղծում է Արքիմենեի կերպարը Վինչենցո Նոլֆիի և Սակրատիի Il Bellerofonte օպերայում, և նույն տարում Օրացիո Տարդիտին նրան է նվիրում երկու և երեք մասից բաղկացած կանցոնետեի հավաքածու, որը վկայում է նրա փառքի մասին։

1643 թվականին նա ստեղծում է երկու դեր Սանտի Ջովանի է Պաոլո թատրոնում․ Արետուզա, Ստրոցիի և Լորենցիի La finta savia (Կեղծ իմաստուն կինը․ երաժշտությունը պահպանվել է հատվածներով) օպերայում գլխավոր դերը, և Օտտավիայի գլխավոր դերը Ջովանի Ֆրանչեսկո Բուսենելոյի և Կլաուդիո Մոնտեվերդիի L'incoronazione di Poppea օպերայում, որոնց օպերայում նա հավանաբար ստեղծել է նաև Լա Վիրտու և Դրուսիլա դերերը։ 1644 թվականին նա վերադառնում է Նովիսիմո՝ ստեղծելով Սկիպիոնե Հերիկոյի և անհայտ կոմպոզիտորի (հավանաբար Լորենցի) *La Deidamia* օպերայի գլխավոր դերը։ Նույն տարում նա դառնում է Le glorie della signora Anna Renzi romana-ի՝ Ստրոցիի խմբագրած ստեղծագործությունների ժողովածուիի գլխավոր դերակատարը, որը վառ տպավորություն է թողնում որպես կատարող նրա բնորոշ գծերի և հանդիսատեսի վրա նրա ունեցած ազդեցության մասին։ 1645 թվականին նա երգել է Մայոլինո Բիսաչոնիի և Ջովանի Ռովետտայի *Ercole in Lidia* օպերայում, նույն թատրոնում, հավանաբար Ջյունոնեի և Ֆիլիդեի դերերում։ Նույն թվականին Ռենցիի և հռոմեացի ջութակահար Ռոբերտո Սաբատինիի միջև կնքված ամուսնական պայմանագիրը խզվում է, սակայն որևէ ապացույց չկա, որ հարսանիքը երբևէ տեղի է ունեցել։

Նովիսիմոյի փակվելուց հետո, Ռենցին, որը մինչ այժմ դարաշրջանի ամենահայտնի և ամենաբարձր վարձատրվող երգչուհին է, մտնում է  Սանտի Ջովանի է Պաոլո թատրոն։ 1646 թվականին նա հավանաբար երգել է այնտեղ *Poppea* օպերայի վերածննդի ժամանակ, 1648 թվականին նա ստեղծել է Պիետրո Պաոլո Բիսարիի և անհայտ կոմպոզիտորի (հնարավոր է Ֆրանչեսկո Կավալի) La Torilda օպերայի գլխավոր դերը, և 1649 թվականին նա, ըստ երևույթին, ստեղծել է Ջովանի Բատիստա Ֆուսկոնիի և Ալեսանդրո Լեարդինիի *Argiope* օպերայի գլխավոր դերը։ 1650 թվականին նա երգել է Ֆլորենցիայում *La Deidamia-ի* ժամանակ, իսկ 1652 թվականին նա հավանաբար ստեղծել է Դարիո Վարոտարի կրտսերի և Անտոնիո Չեստիի Cesare amante օպերան Սանտի Ջովանի է Պաոլո թատրոնում։ 1657 թվականին Ռենցին հրաժեշտ է տալիս բեմին՝ որպես Դամիրա (հավանաբար կրկնապատկելով Ջյունոնեի դերը նախաբանում) Աուրելիո Աուրելիի և Զիանիի Le fortune di Rodope e Damira-ում, Սան Ապոլինարեում։ Վերջին հայտնի հիշատակումը նրա մասին գալիս է 1660 թվականին։

## Ռենցին որպես կատարող
Կոմպոզիտորները հակված էին օգտագործել Ռենցիի ձայնի ողջ ծավալը, որն ընդգրկում էր միջին դո նոտայից մինչև բարձր սի բեմոլ, և նրա համար գրված դերերի չորս պահպանված ոչ մոնտեվերդյան դերերի դեկորացիաները (Սակրատիի, Լորենցիի, Չեստիի և Զիանիի) բնութագրվում են ուժեղ դրամատիկ, զգացմունքային և ոճական հակադրություններով, որոնք հավանաբար նախատեսված են վոկալային և արտահայտիչ միջոցներին նրա անսովոր տիրապետումը ցույց տալու համար։ Տասներեք գլխավոր դերերից շատերը, որոնք նա երգել է, և որոնք, հավանաբար, բոլորն էլ գրվել են նրա հատուկ շնորհների միջոցով, պատկերում են զավեշտական ​​և ողբերգական տեսարանների և տրամադրությունների դաժան համադրումներ, և դրանք հաճախ ներառում են քողարկումներ, կամ խաբեության այլ ձևեր, ինչպիսիք են կեղծ պարզությունը (Il favorito del principe և Il Bellerofonte), կեղծ խենթությունը (La finta pazza, L'Eupatra and Le fortune di Rodope e Damira), կեղծ բարեպաշտությունը (La finta savia) կամ կեղծ սիրալիրությունը (L'Argia): Շնայդերը պնդում է, որ Ռենցին հազիվ թե բավարարվեր երգել միայն Օտտավիայի դերը Poppea օպերայում, որը նրա համար գրված ցանկացած այլ դերի կես չափն է, զուրկ է կատակերգության որևէ նշույլից, դրամատիկ և էմոցիոնալ կերպով միատեսակ է, բացառապես դրված է ասերգությամբ, և հիմնականում ուսումնասիրել է նրա ձայնի ցածր դիապազոնը, և հետևաբար նա ենթադրում է, որ Օտտավիան և Դրուսիլլան գուցե գրվել են նրա համար որպես վիրտուոզ արագ փոփոխվող մաս։ 1644 թվականին Ստրոցին նկարագրել է նրա արվեստը հետևյալ կերպ․Գործողությունը, որը հոգի, ոգի և գոյություն է տալիս իրերին, պետք է ղեկավարվի մարմնի շարժումներով, ժեստերով, դեմքով և ձայնով, մե՛կ ​​բարձրացնելով այն, մե՛կ իջեցնելով, կատաղելով և անմիջապես նորից հանդարտվելով։ Երբեմն հապճեպ խոսելով, երբեմն՝ դանդաղ, մարմինը շարժելով մեկ մի, մեկ այլ ուղղությամբ, քաշելով ձեռքերը և տարածելով դրանք, ծիծաղելով և լացելով, մեկ՝ քիչ, մեկ՝ ձեռքերի շատ ցնցումով։ Մեր սինյորա Աննան օժտված է այնպիսի կենդանի արտահայտությամբ, որ նրա արձագանքներն ու ելույթները թվում են ոչ թե անգիր արված, այլ հենց այդ պահին ծնված։ Ընդհանուր առմամբ, նա ամբողջովին վերածվում է այն անձին, որին ներկայացնում է, և մեկ թվում է Թալիա՝ լի զավեշտական ​​ուրախությամբ, մեկ՝ ողբերգական վեհությամբ հարուստ Մելպոմենե

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
*Belgrano, Elisabeth: ''″Lasciatemi Morire″ o farò ″La Finta Pazza″. Embodying vocal NOTHINGNESS on stage in Italian and French 17th century operatic LAMENTS and MAD SCENES'' , ArtMonitor, diss. Gothenburg, 2011 
*Glixon, Beth L.: "Private Lives of Public Women: Prima Donnas in Mid-Seventeenth-Century Venice". *Music & Letters*, Vol. 76, No. 4 (November 1995), pp.&nbsp;509–31.
*Glixon, Beth L. & Glixon, Jonathan E.: *Inventing the Business of Opera: The Impresario and His World in Seventeenth-Century Venice*, Oxford University Press, Oxford & New York 2006.
*Murata, Margaret: "Why the First Opera Given in Paris Wasn't Roman". *Cambridge Opera Journal*, Vol. 7, No. 2 (Jul., 1995), pp.&nbsp;87–105.
*Wolfgang Osthoff: "Neue Beobachtungen zu Quellen und Geschichte von Monteverdis *Incoronazione di Poppea*". *Die Musikforschung*, 1958, No. 11, .
*Ellen Rosand|Rosand, Ellen: ''Opera in Seventeenth-Century Venice: The Creation of a Genre'', University of California Press, Berkeley 1991.
*Sartori, C.: "La prima diva della lirica italiana: Anna Renzi", ** (*NRMI*), ii (1968), 430–52
*Schneider, Magnus Tessing: "Seeing the Empress Again: On Doubling in *L'incoronazione di Poppea*". *Cambridge Opera Journal*, Vol. 24, No. 3 (Nov., 2012), pp.&nbsp;249–91.
*Whenham, John: "Perspectives on the Chronology of the First Decade of Public Opera at Venice". *Il saggiatore musicale*, 2004, No. 11, pp.&nbsp;253–302.

 
Կատեգորիա:Իտալացի սոպրանոներ
Կատեգորիա:Իտալացի օպերային երգիչներ
Կատեգորիա:Իտալացի օպերային երգչուհիներ
Կատեգորիա:Իտալացի օպերային սոպրանոներ
Կատեգորիա:Օպերային սոպրանոներ