Ակադեմիական անազնվություն

**Ակադեմիական անազնվություն, ակադեմիական սխալ վարքագիծ, ակադեմիական խարդախություն և** ակադեմիական ամբողջականություն**,** հարակից հասկացություններ, որոնք վերաբերում են ուսանողների տարբեր գործողություններին, որոնք հակասում են դպրոցի, համալսարանի կամ այլ ուսումնական հաստատության ակնկալվող նորմերին: Ակադեմիական սխալ վարքագծի սահմանումները սովորաբար ուրվագծվում են ինստիտուցիոնալ քաղաքականության մեջ: Հետևաբար, ակադեմիական անազնվությունը բաղկացած է վարքագծի շատ տարբեր կատեգորիաներից՝ ի տարբերություն եզակի հասկացության:

## Պատմություն
Ակադեմիական անազնվությունը գալիս է առաջին փորձություններից: Գիտնականները նշում են, որ հազարամյակներ առաջ չինական քաղաքացիական ծառայության քննությունների ժամանակ խաբեությունը տարածված էր, նույնիսկ այն դեպքում, երբ խաբեությունը մահապատժի էր ենթարկվում և՛ քննվողի, և՛ քննողի համար: Քննողների կաշառքը նույնպես տարածված էր, որը ներկայացված էր այնպիսի աշխատություններում, ինչպիսիք են Մինգ դինաստիայի «Խարդախների գիրքը» պատմվածքների ժողովածուն:

Մեջբերման և հղումների չափորոշիչները սկսվեցին 19-րդ դարի վերջում, երբ ի հայտ եկան գիտական ​​հասարակությունները, որոնք տրամադրեցին ուղղորդումներ, որոնք մշակեցին հատուկ ակնկալիքներ հղումների համար, ինչպիսիք են MLA-ն և APA-ն: Մոտավորապես միևնույն ժամանակ գիտնականները սկսեցին ուսումնասիրել խաբեության հետ կապված խնդիրները, որոշ վաղ հետազոտություններ սկսվեցին 19-րդ դարի վերջին  և 20-րդ դարի սկզբին, երբ խաբեությունը ճանաչվեց որպես Միացյալ Նահանգների քոլեջների համալսարաններում տարածված խնդիր: Ենթադրվում է, որ ուսանողների երկու երրորդը խաբել է իրենց քոլեջի կարիերայի ինչ-որ պահի 20-րդ դարի սկզբին: Եղբայրությունները հաճախ գործում էին, այսպես կոչված, ռեֆերատների բանկերում, որտեղ կուրսային աշխատանքները պահվում էին ֆայլում և կարող էին նորից ու նորից ներկայացվել տարբեր ուսանողների կողմից, հաճախ միակ փոփոխությունը թերթի անվանումն էր: Ակադեմիական անազնվության խնդիրն ավելի ակնառու դարձավ քսաներորդ դարի վերջին կեսին, երբ համալսարանները անցան դեպի ընդունելության ավելի ժողովրդավարական մոտեցումներ:

## Այսօր
Ակադեմիական անազնվությունը չունի համընդհանուր սահմանում:  Տարբեր տարածաշրջանների կրթական հաստատությունները տարբեր կերպ են հասկանում և գործում ակադեմիական անազնվության դեմ: Ուսանողների գործերի շատ այլ ոլորտների նման, ակադեմիական ազնվությունը պարծենում է նաև կազմակերպություններով, որոնք օգնում են ուսանողներին, պրոֆեսորադասախոսական կազմին և հետբուհական հաստատությունների անձնակազմին քննարկել և հասկանալ ակադեմիական ազնվության արժեքները, ինչպիսին է Ակադեմիական ազնվության միջազգային կենտրոնը (ICAI): Բազմաթիվ հաստատություններ, ինչպիսիք են Վաթերլոյի համալսարանը, Քուինսի համալսարանը, Կոլորադոյի համալսարանը և Յորքի համալսարանը, հիմնում են իրենց ակադեմիական ամբողջականության մշակույթը ICAI-ի 6 հիմնարար արժեքների վրա (ազնվություն, վստահություն, հարգանք, արդարություն, պատասխանատվություն և քաջություն):

### Միացյալ Նահանգներ
Միացյալ Նահանգներում մեկ ուսումնասիրություն ցույց է տվել, որ ուսանողների 20 %-ը սկսել է խաբել առաջին դասարանում: Նմանապես, այլ ուսումնասիրություններ ցույց են տալիս, որ ներկայումս ԱՄՆ-ում միջին դպրոցի աշակերտների 56 %-ը և ավագ դպրոցի աշակերտների 70 %-ը խաբել են: Ուսանողները միակը չեն, ովքեր խաբում են ակադեմիական միջավայրում: Հյուսիսային Կարոլինայի դպրոցի ուսուցիչների շրջանում անցկացված հետազոտությունը ցույց է տվել, որ հարցվածների 35 %-ն ասել է, որ ականատես է եղել, թե ինչպես են իրենց գործընկերներն այս կամ այն ​​ձևով դավաճանում: Թեստավորման բարձրացումը և արդյունքների հետևանքները ուսուցչի վրա նշվում են որպես պատճառ, թե ինչու ուսուցիչը կարող է ցանկանալ ուռճացնել իրենց աշակերտների արդյունքները:

1960-ականների առաջին գիտական ​​ուսումնասիրությունները բարձրագույն կրթության ակադեմիական անազնվության վերաբերյալ պարզեցին, որ ազգային մակարդակով ԱՄՆ-ում քոլեջի ուսանողների 50-70 %-ը առնվազն մեկ անգամ խաբել է: Չնայած ազգային մակարդակով, ԱՄՆ-ում խաբելու այս տեմպերը մնում են կայուն այսօր, տարբեր դպրոցների միջև կան մեծ տարբերություններ՝ կախված դպրոցի չափից, ընտրողականությունից և խաբեության դեմ ուղղված քաղաքականությունից: Ընդհանրապես, որքան փոքր և ընտրովի է քոլեջը, այնքան քիչ խաբեություն է տեղի ունենում այնտեղ: Օրինակ՝ փոքր էլիտար լիբերալ արվեստի քոլեջներում ակադեմիական անազնվության մեջ ներգրավված ուսանողների թիվը կարող է լինել 15–20 տոկոս, մինչդեռ խոշոր պետական ​​համալսարաններում խաբելը կարող է հասնել մինչև 75 տոկոս: Ավելին, հետազոտողները պարզել են, որ այն աշակերտները, ովքեր հաճախում են պատվո կոդով դպրոց, ավելի քիչ հավանական է, որ խաբեն, քան ակադեմիական ազնվության պահպանման այլ եղանակներով դպրոցների աշակերտները: Ինչ վերաբերում է ավարտական ​​կրթությանը, վերջին ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ MBA-ի ուսանողների 56 %-ը խոստովանել է, որ խաբել է, ինչպես նաև ճարտարագիտության ասպիրանտների 54 %-ը, կրթության 48 %-ը և իրավունքի 45 %-ը:

Մեծ տարբերություն կա նաև ուսանողների ընկալումների և սեփական էթիկական վարքագծի իրականության մեջ: 2008 թվականին Ջոզեֆսոնի երիտասարդական էթիկայի ինստիտուտի կողմից անցկացված ավագ դպրոցի 30,000 աշակերտների շրջանում հարցման արդյունքում հարցված ուսանողների 62 %-ն ասել է, որ «անցյալ տարվա ընթացքում երկու կամ ավելի անգամ պատճենել են ուրիշի տնային աշխատանքը»: Այնուամենայնիվ, նույն հարցման ժամանակ, 92 %-ն ասել է, որ «գոհ է իրենց անձնական էթիկայից և բնավորությունից»:

Քանի որ ավելի շատ ուսանողներ անցնում են առցանց դասընթացներ և գնահատումներ, կայուն ընկալում կա, որ առցանց դասընթացում ավելի հեշտ է խաբել, քան դեմ առ դեմ դասընթացը: Ավելին, կան առցանց ծառայություններ, որոնք առաջարկում են պատրաստել ավագ դպրոցի և քոլեջի մակարդակի ցանկացած տնային աշխատանք և առցանց թեստեր հանձնել ուսանողների համար: Թեև ադմինիստրատորները հաճախ տեղյակ են նման վեբկայքերի մասին, նրանք չեն կարողացել զսպել խաբելը տնային առաջադրանքների և առցանց թեստերի ժամանակ՝ դիմելով Օհայոյի մաթեմատիկայի ասոցիացիայի առաջարկին՝ առցանց դասերի գնահատականի առնվազն 80 %-ը ստանալ պաշտպանված թեստերից: Բացի այդ, քոլեջներն ու համալսարաններն ավելի ու ավելի են դիմում առցանց հետախուզական ծառայություններին՝ տարեկան տասնյակ հազարավոր քննություններ վերահսկելու համար:

Թեև այլ երկրներում ակադեմիական անազնվության վերաբերյալ հետազոտություններն ավելի քիչ ծավալուն են, անեկդոտային ապացույցները ցույց են տալիս, որ խաբեությունը կարող է ավելի տարածված լինել այնպիսի երկրներում, ինչպիսին Ճապոնիան է:

### Ավստրալիա
Ավստրալիայում Բարձրագույն կրթության որակի և ստանդարտների գործակալությունը վերաբերում է ակադեմիական անազնվությանը:

### Միացյալ Թագավորություն
Միացյալ Թագավորությունում Որակի ապահովման գործակալությունը պատասխանատու է բարձրագույն կրթության որակի ապահովման համար: Այն մշակել է մի շարք քաղաքական և ուղեցույց փաստաթղթեր քաղաքականություն մշակողների, մանկավարժների և լայն հասարակության համար:

### Կանադա
Կանադայում, առանձին հետբուհական հաստատություններն արգելում են ակադեմիական սխալ վարքագիծը հենց համալսարանի կողմից հրապարակված քաղաքականության և ուղեցույցների օգնությամբ, չնայած թեմայի վերաբերյալ հետազոտությունները հետ են մնացել այլ երկրներից: Հետազոտությունները ցույց են տվել, որ ակադեմիական անազնվության դեպքերը Կանադայում նման են Միացյալ Նահանգների դեպքերին:Թեև շատ հաստատություններ առաջնորդվում են ICAI-ի կողմից, կան նաև գավառական կազմակերպություններ, ինչպիսին է Օնտարիոյի ակադեմիական ամբողջականության խորհուրդը (AICO): Ակադեմիական անազնվության դեպքերը հիմնականում իրականացվել են կանոնների համապատասխանության մոտեցմամբ, որն ավելի պատժիչ բնույթ է կրել: Այնուամենայնիվ, ավելի ու ավելի շատ հաստատություններ այժմ որդեգրում են ամբողջականության մոտեցումը, որը հիմնված է ավելի կրթական և վերականգնողական մոդելի վրա:

### Գերմանիա
Գերմանիայում անցկացված լայնածավալ ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ համալսարանի ուսանողների 75 %-ը խոստովանել է, որ նախորդ վեց ամսվա ընթացքում կատարել է ակադեմիական սխալ՝ վարքագծի յոթ տեսակներից առնվազն մեկը (օրինակ՝ գրագողություն կամ տվյալների կեղծում):

## Տեսակներ
### Խաբեություն
Խաբելը կարող է լինել խաբեության թերթիկների ձև, քննության ընթացքում ինչ-որ մեկի ուսի վրայով նայելը կամ քննության կամ վարժությունների վերաբերյալ ուսանողների միջև տեղեկատվության ցանկացած արգելված փոխանակում: Տարիների ընթացքում ստեղծվել են խաբելու շատ բարդ մեթոդներ: Օրինակ, ուսանողներին փաստաթղթավորել են, թե ինչպես են թաքցնում խաբեության թերթիկները կամ նշումները լոգարանի զուգարանի բաքում, բեյսբոլի գլխարկների եզրերին, թևերի վերևում, ազդրերի երկայնքով կամ դեկոլտեում: Բացի այդ, տեղեկատվության պահպանումը գրաֆիկական հաշվիչներում, փեյջերներում, բջջային հեռախոսներում և այլ էլեկտրոնային սարքերում աճել է տեղեկատվական հեղափոխության սկզբից ի վեր: Մինչ ուսանողները երկար ժամանակ գաղտնի կերպով սկանավորում էին իրենց մոտ նստածների թեստերը, որոշ ուսանողներ ակտիվորեն փորձում են օգնել նրանց, ովքեր փորձում են խաբել: Ընկերներին ճիշտ պատասխանի գաղտնի ազդանշան տալու մեթոդները բավականին բազմազան են՝ սկսած կոդավորված փռշտալուց կամ մատիտի հարվածներից մինչև բարձր հնչյուններ, որոնք գերազանցում են ուսուցիչների լսողության շրջանակը: Հայտնի է, որ որոշ ուսանողներ օգտագործում են ավելի բարդ միջոցներ, ինչպիսիք են՝ օգտագործելով մարմնի կրկնվող ազդանշանների համակարգ, ինչպիսիք են ձեռքի շարժումները կամ ոտքի ցնցումները՝ պատասխանները բաշխելու համար (այսինքն, որտեղ ոտքի հպումը կարող է համապատասխանել «A» պատասխանին, երկու հպում «B» պատասխանի համար, և այլն):

Մեկ այլ մեթոդ է օգտվել ժամային գոտիներից, հատկապես ամբողջ աշխարհում անցկացվող քննությունների ժամանակ: Նրանք, ովքեր առաջինը հանձնում են քննությունը (հավանաբար Օվկիանիայում), կարող են այնուհետև պատասխաններ հրապարակել քննությանը հանձնելու պատրաստվողների համար (ժամային գոտում, ինչպիսին Եվրոպան է):

### Անձնավորում
Ինքնությունը խաբելու ձև է, երբ առաջադրանք կամ քննություն հանձնարարված ուսանողից տարբերվող անձը ավարտում է այն: Դասի հաճախելը կամ մեկ այլ ուսանողի անունից հարցազրույց ավարտելը նույնպես համարվում է անձնավորություն: Ակադեմիական աշխատանքն ամբողջությամբ «աութսորսվում» է մեկ այլ անձի կամ կազմակերպության, սովորաբար վճարովի:

#### Պայմանագրի խաբեություն
Պայմանագրային խաբեությունը, որը նաև հայտնի է որպես ուրվական գրություն, նման է անձը կեղծելուն, քանի որ ուսանողը վարձում է երրորդ անձի՝ իրենց անունից աշխատանքն ավարտելու համար: Էսսեների գործարանները պատկանում են այս կատեգորիային: Թեև ենթադրվում է, որ պայմանագրային խաբեությունը զգալիորեն աճել է 2014 թվականից ի վեր, ներկայումս չկան թվեր, որոնք ցույց կտան այս աճը: Սա խաբեության համեմատաբար նոր ձև է, որը կարծես թե լայն տարածում է գտել 1940-ականներին, երբ ուրվական գրողների գովազդների աճող քանակությունը կարելի էր տեսնել համալսարանական համալսարաններում և թերթերում: Այս միտումը շարունակեց աճել մինչև 1960-ական և 1970-ական թվականներին: Համաձայն 2019-ին կատարված ուսումնասիրության, գնահատվում է, որ ուրվական գրելու արդյունաբերությունը բերում է մոտավորապես 100 միլիոն դոլարի եկամուտ:

### Գրագողություն
Գրագողությունը, ինչպես սահմանված է 1995թ. Random House Compact Unabridged Dictionary-ում, դա «մեկ այլ հեղինակի լեզվի և մտքերի օգտագործումը կամ սերտ ընդօրինակումն է և դրանք որպես սեփական բնօրինակ ստեղծագործություն ներկայացնելը»: Ակադեմիական ասպարեզում դա կարող է տատանվել՝ սկսած փոխառությունից՝ առանց առանձնապես տեղին արտահայտությունը վերագրելու, մինչև ուրիշի սկզբնական գաղափարի վերափոխումը՝ առանց մեջբերումների, մինչև մեծածախ պայմանագրային խաբեություն:

Եվրոպան 18-րդ դարում մշակել է գրագողության ժամանակակից հայեցակարգը որպես անբարոյական և ինքնատիպություն՝ որպես իդեալ, մինչդեռ նախորդ դարերում հեղինակներին և նկարիչներին խրախուսվում էր «հնարավորինս ուշադիր պատճենել վարպետներին» և խուսափել «ավելորդ գյուտից»: 18-րդ դարի նոր բարքերը ինստիտուցիոնալացվել և կիրառվել են ակնհայտորեն ակադեմիական (ներառյալ ակադեմիական գիտությունը, կրթությունը, ճարտարագիտությունը և այլն) և լրագրությունը, որտեղ գրագողությունն այժմ համարվում է ակադեմիական անազնվություն և լրագրողական էթիկայի խախտում, որը ենթակա է պատժամիջոցների, ինչպիսիք են արտաքսումը և կարիերայի այլ լուրջ վնասներ: Դա այդպես չէ արվեստներում, որոնք ընդդիմանում են պատճենահանման իրենց վաղեմի ավանդույթին որպես ստեղծագործական գործընթացի հիմնարար պրակտիկա: 21-րդ դարի դրությամբ արվեստագետները շարունակում են հանդուրժել գրագողությունը:

Գրագողությունը հանցագործություն չէ, այլ ավելի շատ մերժվում է բարոյական վիրավորանքի հիմքով:2000 թվականից ի վեր ուսանողական գրագողության թեմաների շուրջ քննարկումներն ավելացել են այս քննարկման հիմնական ուղղությունը կենտրոնացած է այն հարցի վրա, թե ինչպես կարելի է լավագույն ուսանողներին օգնել հասկանալ և խուսափել գրագողությունից: Հաշվի առնելով այն լուրջ հետևանքները, որ գրագողությունն ունի ուսանողների համար, կոչ է արվել ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել ուսուցման վրա՝ օգնելու ուսանողներին խուսափել գրագողություն կատարելուց:

Գրագողության շրջանակում է նաև ինքնագրագողությունը։ Ինքնագրագողությունը տեղի է ունենում, երբ ուսանողը ներկայացնում է առաջադրանք, շարադրություն կամ աշխատանք, որն ի սկզբանե ներկայացվել է մեկ այլ դասընթացի համար՝ առանց ուսուցչի թույլտվության:

Թոմարը և Չանը եզրակացրեցին, որ այն ուսանողները, ովքեր մուտք ունեն AI-ի կողմից ստեղծված վեբկայքեր, ինչպիսիք են ChatGPT-ն, ավելի հավանական է, որ գրագողություն անեն իրենց առաջադրանքները և պահանջեն, որ աշխատանքը կայքերից իրենցն է: Քանի որ ChatGPT-ն ստեղծում է մարդանման տեքստ, այն կարող է մեծացնել ուրվականների գրառման գործողությունները, օրինակ՝ ուսանողներն օգտագործում են ուղղակի տեղեկատվություն իրենց աղբյուրներից՝ առանց համապատասխան մեջբերումներ տալու: Intelligent.com-ի կողմից հրապարակված հոդվածում դոկտոր Ռոննի Գլադդենը պնդում էր, որ «Ըստ էության, ինքնատիպությունն ու խստությունը բացարձակապես կարևոր են: Եվ քննադատական ​​գիտակցությունն ու անկախ միտքը պետք է խթանվեն, և ես կատաղի կերպով կպաշտպանեմ այդ տարրերը»:

Սեբրիան-Ռոբլսը քննարկեց ակադեմիայում AI գործիքների օգտագործման ռիսկերը, ինչպիսիք են առցանց գործունեությունը վերահսկելու անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև ակադեմիական ազնվության և AI-ի միջև պայքարը: Չալմերսի տեխնոլոգիական համալսարանի կողմից անցկացված հարցման համաձայն՝ «ուսանողների 62 %-ը կարծում է, որ քննությունների ժամանակ չաթ-բոթեր օգտագործելը խաբեություն է»:

### Դիվերսիա
Ակադեմիական համատեքստում դիվերսիա է տեղի ունենում, երբ մեկը կատարում է գործողություններ՝ խաթարելու մեկ այլ անձի աշխատանքը՝ նպատակ ունենալով կանխել այն հաջողությամբ ավարտելը: Օրինակները ներառում են մեկ այլ անձի հետազոտությունը խաթարելը, կարևոր փաստաթղթերի ոչնչացումը և նաև հետազոտության համար օգտագործվող համակարգիչների կոտրումը:

### Գաղտնիության չարաշահում
Սա տեղի է ունենում, երբ հետազոտության կամ ակադեմիական աշխատանքի վերաբերյալ տվյալները կամ արդյունքները տարածվում կամ համօգտագործվում են, մինչդեռ հեղինակ(ներ)ի ակնկալիքն էր, որ դրանք մնան գաղտնի:

### Օգնում և աջակցում
Օգնելն ու աջակցելը որևէ մեկին օգնելու, հնարավորություն տալու կամ խրախուսելու գործողությունն է, որպեսզի ներգրավվի կամ փորձի ներգրավվել ակադեմիական անազնվության որևէ գործողության մեջ:

### Ոչ պատշաճ հետազոտական ​​պրակտիկա
Անպատշաճ հետազոտական ​​պրակտիկաները ներառում են հետազոտության տվյալների կեղծում, խեղաթյուրում կամ ընտրովի զեկուցում, ինչպես նաև հեղինակներին կամ հետազոտողներին պատշաճ գնահատական ​​չտալ իրենց աշխատանքի արդյունքների մասին:

## Պատճառներ
Ակադեմիական սխալ վարքագծի պատճառները տարբեր են: Հետազոտողները ուսումնասիրել են խաբեության հարաբերակցությունը անձնական հատկանիշների, ժողովրդագրության, համատեքստային գործոնների, սխալ վարքագծի կանխարգելման մեթոդների, նույնիսկ բարոյական զարգացման փուլերի հետ: Հետազոտության մեջ կան որոշ ապացույցներ, որոնք ցույց են տալիս, որ «A տիպի» անհատականություններ ունեցող անհատները, ովքեր հաճախ փորձում են հասնել հաջողության բարձր աստիճանի, ամենայն հավանականությամբ, կհայտնվեն ակադեմիական սխալ վարքագծի (խաբեության) համար:

### Խաբելու խթաններ
Որոշ գիտնականներ պնդում են, որ կան ուսանողներ, ովքեր խաբելու պաթոլոգիական մղում ունեն: Գրող Թոմաս Մալոնը նշել է, որ շատ գիտնականներ գտել են գրագողությունը գրականության մեջ (Սամուել Թեյլոր Քոլրիջը և Չարլզ Ռիդը երկու նշանավոր օրինակներ են), որը հաճախ կատարվում է կլեպտոմանիայի նմանությամբ (հոգեբանական հիվանդություն, որը կապված է անվերահսկելի գողության հետ, նույնիսկ երբ այն հակասում է գողի շահերը): Մյուս կողմից, Մալոնը եզրակացնում է, որ հավանական է, որ «խաբողների» մեծամասնությունը ռացիոնալ ընտրություն է կատարում՝ ակադեմիական սխալ վարքագիծ գործելու համար: Ոչ էթիկական վարքագծի ընդհանուր պատճառն այն է, որ «մրցակցային առավելություններ ձեռք բերելու դիրքի կամ իշխանության համար մրցավազքում»:

Ռիչարդ Ֆասը առաջ է քաշում այն ​​հնարավորությունը, որ իրական աշխարհում բիզնես սկանդալները ստիպում են ուսանողներին հավատալ, որ անազնվությունը ընդունելի մեթոդ է ժամանակակից հասարակության մեջ հաջողության հասնելու համար: Ակադեմիական անազնվությունը, այս դեպքում, պրակտիկա կլինի իրական աշխարհի համար: Որոշ ուսանողների համար հաջողության և ազնվության միջև երկփեղկվածություն կլիներ, և նրանց որոշումն այն է, որ «ոչ թե մենք ավելի քիչ ենք սիրում ազնվությունը, այլ ավելի շատ ենք սիրում հաջողությունը»: Ընդհակառակը, այլ գիտնականներ կարծում են, որ Բիզնես աշխարհում կորպորատիվ էթիկայի հետ կապված պաշտոնանկությունների վերջին աճը, խաբեության այս մոտեցումը կարող է կորցնել իր գրավչությունը, եթե երբևէ իսկապես այդպիսին եղել է: Այնուամենայնիվ, ցույց է տրվել, որ խաբեության ակնկալվող օգուտները, ինչպես նաև ուսանողի բարոյականությունը կարևոր դեր են խաղում անազնիվ վարքագծի մեջ ներգրավվելու համար:

Եղել են ուսումնասիրություններ, որոնք ուսումնասիրել են հաջողությունը և ակադեմիական անազնվությունը. Մեկ ուսումնասիրություն ցույց է տվել, որ խաբելու անսպասելի հնարավորություն տրված ուսանողներին վերահսկիչ խմբից զգալիորեն չեն բարելավել իրենց գնահատականները:  Մեկ այլ ուսումնասիրություն ցույց է տվել, որ այն ուսանողները, ում թույլատրվել է խաբեության թերթիկներ բերել քննության, չեն բարելավել իրենց գնահատականները: Թեև դա կարող է հակասել խաբեության մասին ընդհանուր ընկալմանը (հարցումներից մեկում պարզվել է, որ տղամարդկանց միայն 13%-ը և կանանց 46%-ն են կարծում, որ խաբելը չի ​​օգնում գնահատականներին):

ԱՄՆ-ում Ուիլյամ Բաուերսը զեկուցել է, որ միջին հաշվով A դասարանի աշակերտների մեկ երրորդը խաբել է 1964 թվականին: Նա պնդում է, որ նույնիսկ եթե գրագող թերթը ստանում է համեմատաբար ցածր գնահատական, այդ գնահատականն իրականում բարձր է՝ հաշվի առնելով, թե որքան ժամանակ և ջանք է ծախսվել թերթի վրա: Վերոհիշյալ ուսումնասիրության մեջ (որում ուսանողներին թույլատրվում էր օրորոցային թերթիկներ բերել թեստի, բայց չբարելավեցին իրենց միավորները), հետազոտողը եզրակացրեց, որ ուսանողներն օգտագործում էին օրորոցի նշումները որպես այլընտրանք սովորելու, այլ ոչ թե որպես սովորելու լրացում, և, հետևաբար, Քննությանը պատրաստվելու համար ավելի քիչ ժամանակ է ծախսել:

#### Ուսուցիչներ
Միացյալ Նահանգների դաշնային կառավարությունը հանձնարարել է բարձր ցցերի թեստավորում՝ որպես «Ոչ մի երեխա չմնալու ետևում» օրենքի մաս, որն օրենք է ստորագրվել 2002 թվականին: Դպրոցներն ու ուսուցիչները պատասխանատվություն են կրում արդյունքների համար: Ըստ Freakonomics-ի համահեղինակներ Սթիվեն Լևիթի և Սթիվեն Դուբների՝ ուսուցիչները հայտնի են որպես «սովորեցնում են թեստով» չուսուցանելով իրական պատասխանները, նրանք դասավանդում են հարցերը և նմանատիպ հարցերը և անտեսում են ցանկացած թեմա, որը չի փորձարկվի։ Լևիտը նաև նշում է, որ ուսուցիչները կարող են ուռճացնել իրենց դասարանում տրված թեստերի արդյունքները: Ուսուցիչները և գրադարանավարները կարող են զգալի ակտիվ ազդեցություն ունենալ ազնիվ աշխատանք կատարելու վրա:

### Ժողովրդագրական և անձնական պատճառներ
Հետազոտությունը բացահայտել է մի շարք ժողովրդագրական բնութագրեր, որոնք, ըստ երևույթին, կարևոր ազդեցություն են ունենում խաբեության վրա, ներառյալ տարիքը, սեռը և միջին գնահատականը: Ավելի հին ուսանողները, իգական սեռի ներկայացուցիչները և ավելի բարձր ակադեմիական առաջադիմություն ունեցող ուսանողները ավելի քիչ հավանական է խաբելու, մինչդեռ արտադասարանական բազմաթիվ միջոցառումներով ներգրավված ուսանողները ավելի հավանական է դա անեն: Արտադասարանական գործունեության մեջ ներգրավված ուսանողները կարող են ավելի քիչ նվիրված լինել իրենց ուսմանը, կամ կարող են ավելի շատ պահանջներ ունենալ իրենց ժամանակի նկատմամբ, ինչը խանգարում է նրանց ուսմանը` ստեղծելով խաբեության ավելի մեծ խթան: Պարզվել է, որ երիտասարդ ուսանողները որոշ չափով ավելի հաճախ են խաբում. մի ուսումնասիրություն, որը պարզել է, որ խաբեության ամենաբարձր հաճախականությունը տեղի է ունենում քոլեջի երկրորդ կուրսում: Թեև կարելի է ակնկալել, որ խաբեությունը կնվազի ավելի մեծ բարոյական զարգացման հետ մեկտեղ, մի փորձ պարզեց, որ որևէ կապ չկա աշակերտի կատարած բարոյականության թեստում և խաբելու հավանականության միջև (այսինքն՝ բարոյականության նախավանդական փուլում գտնվող ուսանողները նույնքան հավանական են: խաբել, ինչպես հետպայմանական փուլում գտնվողները): Պարզվել է, որ ավելի բարձր ակադեմիական հետաձգումը մեծացնում է ակադեմիական սխալ վարքագծի յոթ տարբեր ձևերի հաճախականությունը (խարդախ պատրվակներ օգտագործելը, գրագողությունը, քննություններին ուրիշից պատճենելը, քննություններին արգելված միջոցների օգտագործումը, քննություններին արգելված միջոցների օգտագործումը, տնային առաջադրանքների մասերի պատճենումը ուրիշներից, և տվյալների կեղծում կամ կեղծում), ինչպես նաև ակադեմիական սխալ վարքագծի բազմազանություն:

Ռասայական, ազգային պատկանելությունը և դասակարգը բոլորը քիչ կապ ունեն ակադեմիական սխալ վարքագծի հետ: Չկա նաև որևէ հարաբերակցություն այն բանի միջև, թե որքան կրոնական է ինչ-որ մեկը և հավանականությունը, որ նա կխաբի: Տարբեր կրոնների աշակերտների միջև համեմատությունը տվեց նմանատիպ արդյունքներ, թեև ուսումնասիրությունը ցույց տվեց, որ հրեաները հակված են ավելի քիչ խաբելու, քան այլ կրոնների ներկայացուցիչները: Միացյալ Նահանգներում ակադեմիական սխալ վարքագծի հետ ժողովրդագրական ամենաուժեղ կապերից մեկը լեզվի հետ է: Ուսանողները, ովքեր խոսում են անգլերենը որպես երկրորդ լեզու, ցույց է տրվել, որ ավելի շատ ակադեմիական անազնվություն են գործում և ավելի հավանական է բռնվելու, քան մայրենի լեզվով խոսողները, քանի որ նրանք հաճախ չեն ցանկանա վերաշարադրել աղբյուրները իրենց բառերով, վախենալով, որ նախադասության իմաստը կլինի. կորցրել է վերափոխման վատ հմտությունների պատճառով: Կալիֆորնիայի համալսարանի համակարգում միջազգային ուսանողները կազմում են ուսանողական կազմի 10%-ը, սակայն կազմում են ակադեմիական անազնվության դեպքերի 47%-ը: Բրիտանական համալսարաններում ուսանողներ դուրս են գալիս: Եվրոպական միությունը կազմում է ուսանողական կազմի 12%-ը, սակայն կազմում է ակադեմիական անազնվության դեպքերի 35%-ը:

Պարզվել է, որ իմպոստորի համախտանիշը և ակադեմիական անազնիվ վարքագիծը փոխկապակցված են: Ուսանողները, ովքեր չեն հավատում, որ արժանի են լինել այնտեղ, որտեղ գտնվում են ակադեմիական առումով, ակտիվորեն մասնակցում են ինքնասաբոտաժային վարքագծին (գրագողություն և խաբեություն), որպեսզի ապացուցեն, որ չեն պատկանում այնտեղ, որտեղ գտնվում են, մինչդեռ այն ուսանողները, ովքեր չեն տառապում խաբեբաների համախտանիշով: ավելի քիչ հավանական է, որ ներգրավվի ակադեմիական անազնվության մեջ:

### Համատեքստային պատճառներ
Համատեքստային գործոնները, որոնց վրա առանձին ուսուցիչներ կարող են ազդել, հաճախ նվազագույն տարբերություն են դնում խաբեության վարքագծի վրա: Հետազոտությունը ցույց է տվել, որ քննություն հանձնող ուսանողների միջև հեռավորության ավելացումը քիչ ազդեցություն է ունենում ակադեմիական սխալ վարքագծի վրա, և որ քննությունից առաջ ուսանողներին սպառնալը հեռացնելով, եթե նրանք խաբեն, իրականում խթանում է խաբեության վարքագիծը: Իրոք, քննությունների ստուգման ավելացումը և դասարանում խաբեությունը հայտնաբերելու այլ մեթոդները հիմնականում անարդյունավետ են: Ամերիկացի քոլեջի ուսանողների շրջանում անցկացված հարցման համաձայն, եթե 50%-ը խաբել է առնվազն մեկ անգամ նախորդ վեց ամիսների ընթացքում, իսկ 7%-ը խաբել է ավելի քան հինգ անգամ այդ ժամանակահատվածում, խաբեբաների միայն 2,5%-ն է բռնվել: Քանի որ ուսուցիչները հորինում են խաբեությունից զերծ մնալու ավելի մշակված մեթոդներ, աշակերտները հորինում են խաբեության էլ ավելի մշակված մեթոդներ (երբեմն նույնիսկ դա վերաբերվում են որպես խաղ), ինչը հանգեցնում է նրան, որ որոշ ուսուցիչներ անվանում են թանկարժեք և անհաղթահարելի սպառազինությունների մրցավազք: Պատժի բարձրացում ակադեմիական սխալ վարքագիծը նույնպես քիչ կապ ունի խաբեության հետ: Պարզվել է, որ խաբեության համար պատժի խստության մասին էապես տարբեր պատկերացումներ ունեցող ուսանողները բոլորը հավասարապես հակված էին խաբելու, հավանաբար ցույց տալով, որ նրանք կարծում էին, որ տուգանքների ավելացումը էական չէ, քանի որ նրանց խաբեությունը երբեք չի բացահայտվի: Այնուամենայնիվ, եթե պրոֆեսորը հասկացնում է, որ իրենք հավանություն չեն տալիս խաբելուն, թե՛ ուսումնական պլանում, թե՛ առաջին դասում կամ թեստի սկզբում, ակադեմիական անազնվությունը կարող է նվազել 12%-ով: Որոշ դասախոսներ կարող են քիչ խթաններ ունենալ իրենց դասարաններում խաբեությունը նվազեցնելու այն կետից ցածր, որն այլապես ակնհայտ կլիներ արտաքին դիտորդների համար, քանի որ նրանք գնահատվում են ըստ այն բանի, թե որքան հետազոտական ​​աշխատանք են նրանք հրապարակում և գիտահետազոտական ​​դրամաշնորհներ են ստանում քոլեջի համար, և ոչ թե որքանով են դրանք լավ ուսուցանել:

Այնուամենայնիվ, ուսուցիչները կարող են պատահաբար խթանել խաբեության վարքագիծը: Հետազոտության արդյունքում պարզվել է, թե որքան կոշտ կամ անարդար է դասախոսը ընկալվում որպես դասախոսի և ակադեմիական սխալ վարքագծի միջև, քանի որ ուսանողները խաբեությունը համարում են ուսուցչին վերադարձնելու միջոց: Նաև այն ուսանողները, ովքեր իրենց տեսնում են մրցույթում, օրինակ, երբ ուսուցիչը օգտագործում է գնահատականների կորը, ավելի հավանական է, որ խաբեն: Հետազոտությունները ցույց են տվել նաև նպատակային կողմնորոշման և ակադեմիական խաբեության առաջացման հարաբերակցությունը: Ուսանողները, ովքեր իրենց դասարանն ընկալում են որպես բարձր վարպետության նպատակներ, ավելի քիչ հավանական է, որ զբաղվեն խաբեությամբ, քան նրանք, ովքեր իրենց դասարանն ընկալում են որպես կատարողական նպատակներ ընդգծելու համար:

Ակադեմիական սխալ վարքագծի ամենակարևոր համատեքստային պատճառները հաճախ դուրս են գալիս առանձին ուսուցիչների ձեռքից: Շատ կարևոր գործոն է ժամանակի կառավարումը: Մի հարցում ցույց է տվել, որ ուսուցիչների երկու երրորդը կարծում է, որ ժամանակի վատ կառավարումն է խաբեության հիմնական պատճառը։  Հաճախ մեղավոր են սոցիալական ներգրավվածությունները: Պարզվել է, որ արտադասարանական գործունեության և խաբեության միջև կա ուժեղ հարաբերակցություն, հատկապես մարզիկների, նույնիսկ ներդպրոցական թիմերի միջև։ Պարզվել է նաև, որ ուսանողների խաբեության մակարդակը զգալիորեն աճում է, որքան շատ ժամանակ ուսանողները ծախսում են թղթախաղի, հեռուստացույց դիտելու կամ ընկերների հետ մի քանի խմիչքի վրա։ Համապատասխանաբար, եղբայրության կամ ընկերակցության անդամությունը նույնպես խիստ փոխկապակցված է ակադեմիական սխալ վարքագծի հետ։

Ակադեմիական սխալ վարքագծի ամենակարևոր պատճառներից մեկը հասակակիցների կողմից խաբեությանը չհամապատասխանող միջավայրի համատեքստային գործոնն է, այսինքն՝ հասակակիցների ճնշումը: Հոգեբանները նշում են, որ բոլոր մարդիկ հակված են հետևել իրենց հասակակիցների խմբի նորմերին, որոնք կներառեն ակադեմիական անազնվության վերաբերյալ նորմեր։  Այսպիսով, այն ուսանողները, ովքեր կարծում են, որ իրենց հասակակիցները հավանություն չեն տալիս խաբեությանը, ավելի քիչ հավանական է, որ խաբեն: Իրոք, բազմաթիվ ուսումնասիրություններ ցույց են տալիս, որ աշակերտի խաբելու որոշման մեջ ամենավճռորոշ գործոնը նրա ընկալումն է իր հասակակիցների հարաբերությունների ակադեմիական անազնվության հետ։  Օրինակ՝ ուսանողների միջին հաշվով 69%-ը խաբում է քոլեջներում, որտեղ համայնքը չի հավանում ակադեմիական սխալ վարքագիծը, մինչդեռ ուսանողների միայն մոտ 23%-ն է խաբում քոլեջներում, որտեղ համայնքը չի հավանություն տալիս ակադեմիական սխալ վարքագծին։ Հասակակիցների ճնշումը գործում է երկու ուղղությամբ, քանի որ ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ աշակերտի խաբելու հավանականությունը 41%-ով ավելանում է, եթե նրանք տեսել են, թե ինչպես է ուրիշը խաբել։ Այնուամենայնիվ, նույնիսկ եթե ուսանողների մեծ մասը կտրականապես հավանություն չի տալիս խաբեությանը, պետք է լինի համայնք, որպեսզի այդ նորմերը կիրառվեն հասակակիցների ճնշման միջոցով: Օրինակ, ավելի մեծ դպրոցները, որոնք սովորաբար ունեն շատ ավելի բարձր խաբեության մակարդակ, քան փոքր դպրոցները, հակված են ունենալ ավելի թույլ համայնք՝ ավելի շատ բաժանված լինելով տարբեր հասակակից խմբերի, որոնք քիչ սոցիալական ճնշում են գործադրում միմյանց վրա։  Քոլեջի համայնքի մեկ այլ չափանիշ, թե քանի ուսանող է ապրում համալսարանում, հետագայում ցույց է տալիս զգալի կապ դպրոցի խաբեության մակարդակի հետ։ Համապատասխանաբար, շատ դասախոսներ պնդում են, որ փոքր դասարանները նվազեցնում են խաբեության պահվածքը։

### Էթիկական պատճառներ
Անկախ նրանից, թե ինչպիսի ժողովրդագրական կամ համատեքստային ազդեցություն կունենա ուսանողը, ով որոշել է խաբեության վարքագիծ դրսևորել, նախքան նրանք կարող են խաբել, նա պետք է հաղթահարի սեփական խիղճը: Սա կախված է թե՛ նրանից, թե ինչ-որ մեկը կտրականապես չի հավանություն տալիս ակադեմիական անազնվությանը, և թե ինչ տեսակի հիմնավորումներ է օգտագործում ուսանողը՝ խուսափելու մեղքի զգացումից: Օրինակ, ուսանողները, ովքեր անձամբ չունեն ակադեմիական սխալ վարքագծի բարոյական խնդիր, կարող են խաբել առանց մեղքի: Այնուամենայնիվ, չնայած շատ ուսանողների ուսուցանվել են և ընկալել են, որ ակադեմիական անազնվությունը սխալ է, ցույց է տրվել, որ միջին հաշվով ուսանողների մեկ երրորդը, ովքեր կտրականապես չեն հավանում խաբեությունը, իրականում խաբել են։ Մարդիկ, ովքեր խաբում են, չնայած խաբելու դեմ անձնական դժգոհությանը, ներգրավվում են մի բանի մեջ, որը կոչվում է «չեզոքացում», որտեղ ուսանողը ռացիոնալացնում է խաբեությունը որպես ընդունելի որոշ մեղմացուցիչ հանգամանքների պատճառով։  Ըստ շեղված վարքի հոգեբանների՝ չեզոքացման մեջ ներգրավված մարդիկ աջակցում են խնդրո առարկա հասարակական նորմին, բայց «հորատում» են պատճառներ, թե ինչու են իրենց թույլ տալիս խախտել այդ նորմը կոնկրետ դեպքում։  Չեզոքացումը ex post facto ռացիոնալացման պարզ դեպք չէ, այլ ավելի ընդգրկուն գործ է, որը տեղի է ունենում խաբեության գործողությունից առաջ, ընթացքում և հետո։  Հետազոտողները հայտնաբերել են ակադեմիական անազնվության չեզոքացման չորս հիմնական տեսակ, որոնք նրանք դասակարգում են ըստ հիմնավորման տեսակների: Պատասխանատվության մերժումը, այսինքն՝ մեղադրանքը, որ ուրիշներն են մեղավոր կամ ինչ-որ բան ստիպել է ուսանողին խաբել, չեզոքացման ամենատարածված ձևն է քոլեջի ուսանողների շրջանում, ովքեր խաբել են, ընդ որում խաբեբաների 61%-ն օգտագործում է արդարացման այս ձևը*։*  Դատապարտողի դատապարտումը, այսինքն, որ դասախոսները կեղծավոր են կամ իրենց վրա են բերել, քոլեջի ուսանողների չեզոքացման երկրորդ ամենատարածված ձևն է՝ 28%։  Քոլեջի ուսանողների շրջանում չեզոքացման երրորդ ամենահայտնի ձևը ավելի բարձր հավատարմության կոչն է, որտեղ ուսանողը կարծում է, որ իր պատասխանատվությունը որևէ այլ սուբյեկտի, սովորաբար իրենց հասակակիցների հանդեպ, ավելի կարևոր է, քան անել այն, ինչ նրանք գիտեն, որ բարոյապես ճիշտ է: Բարձրագույն կրթության ոլորտում խաբեբաների մոտ 6,8%-ն օգտագործում է չեզոքացման այս ձևը*։*  Վնասվածքի ժխտումը, մտածելով, որ ոչ ոք ավելի վատ վիճակում է խաբեության համար, չորրորդ ամենատարածված տեսակն է չեզոքացման՝ խաբողների 4,2%-ով։

### Մշակութային նկատառումներ
Շատ ուսումնասիրություններ ցույց են տվել, որ ակադեմիական ազնվությունը համընդհանուր հասկացություն չէ: Որոշ մշակույթներ ընդունում են տեղեկատվության մտապահումն ու վերականգնումը` առանց աղբյուրներ նշելու, իսկ մյուսները դա կհամարեն գրագողություն: Բացի այդ, որոշ մշակույթներ կարծում են, որ գիտելիքը պատկանում է բոլորին, և որ այդ գիտելիքը պետք է կիսվի: Ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ ասիական որոշ մշակույթներում ավելի կարևոր է լայնորեն տարածել տեղեկատվությունը, քան ճիշտ նշել այս գիտելիքի սեփականատիրոջը։

### COVID-19 և ակադեմիական անազնվություն
Covid-19 համաճարակի ընթացքում աճել են ակադեմիական անազնվության դեպքերը։։  Անհատական ​​դասընթացներից առցանց դասընթացի հանկարծակի անցման արդյունքում դասախոսները (որոնք կարող էին տարիներ շարունակ զբաղվել նույն գնահատման պրակտիկայով) հնարավորություն չունեցան մտածելու, թե ինչպես պետք է մատուցել առցանց գնահատումներ, ինչպես են դրանք տարբերվում ին-ից: անձի գնահատումները և այն, ինչ ենթադրում է առցանց գործընթացը։  Ակադեմիական ֆայլերի փոխանակումը, պայմանագրային խաբեությունը և համադասարանցիներից և այլ աղբյուրներից օգնության չարտոնված ստացումը աճել են առցանց դասընթացների անցման պատճառով։

## Ազդեցություն
Այն ուսանողները, ովքեր խաբեությունը արդարացնելու համար, նույնիսկ մեկ անգամ, ներգրավվում են չեզոքացման մեջ, ավելի հավանական է, որ հետագայում դրանով զբաղվեն՝ պոտենցիալ կերպով նրանց դնելով անազնիվ կյանքի ճանապարհի վրա: Մի ուսումնասիրություն ցույց է տվել, որ այն ուսանողները, ովքեր դասի ժամանակ անազնիվ են, ավելի հավանական է, որ աշխատավայր մտնելիս խարդախության և գողության մեջ ներգրավվեն աշխատանքի վայրում։

Ուսուցիչների համար խնդիրներ է ստեղծում նաև ակադեմիական անազնվությունը։ Տնտեսական առումով խաբելը հանգեցնում է գիտելիքի թերարտադրության, որտեղ պրոֆեսորի գործը գիտելիք արտադրելն է։ Ավելին, հաճախ խաբելու դեպքը հուզական անհանգստություն կառաջացնի դասախոսական կազմի անդամների համար, շատերը համարում են, որ դա անձնական աննշան վերաբերմունք է իրենց նկատմամբ կամ նրանց վստահության խախտում: Ակադեմիական սխալ վարքագծի հետ գործ ունենալը հաճախ կրթության ոլորտում կարիերայի ամենավատ մասերից մեկն է: Մեկ հարցումը պնդում է, որ գիտնականների 77%-ը համաձայն է այն հայտարարության հետ, որ «խաբող ուսանողի հետ գործ ունենալը աշխատանքի ամենածանր կողմերից մեկն է»։

Ի վերջո, ակադեմիական անազնվությունը խարխլում է ակադեմիական աշխարհը: Այն խանգարում է կրթության հիմնական առաքելությանը` գիտելիքի փոխանցմանը` թույլ տալով ուսանողներին յոլա գնալ` առանց գիտելիքները տիրապետելու։  Ավելին, ակադեմիական անազնվությունը ստեղծում է ուսուցման գործընթացին ոչ նպաստավոր մթնոլորտ, ինչը ազդում է նաև ազնիվ ուսանողների վրա։  Երբ ազնիվ ուսանողները տեսնում են, որ խաբեբաները փախչում են, դա կարող է հուսալքել ուսանողի բարոյականությունը, քանի որ նրանք տեսնում են, որ իրենց աշխատանքի համար պարգևները էժանանում են: Խաբելը նաև խաթարում է ակադեմիան, երբ ուսանողները գողանում են գաղափարները: Գաղափարները պրոֆեսիոնալ հեղինակի «կապիտալն ու ինքնությունն են», և եթե մարդու գաղափարները գողանում են, դա դանդաղեցնում է գիտելիքի ձգտումը։

Եթե ​​երբեք պաշտոնապես հետ չեղարկվեն, կեղծ հրապարակումները կարող են երկար տարիներ խնդիր մնալ, քանի որ հոդվածներն ու գրքերը մնում են դարակներում և շարունակում են հիշատակվել: Ս. Ուոլթեր Փոուլշոկի՝ 1960-ականների վաղ կարիերայի պատմաբանի գործը, ում աշխատանքում պարզվել է, որ ամբողջությամբ շինծու նյութեր են պարունակում, բացահայտվել է 1966-ին, երբ ամերիկյան պատմական վերանայումը նախազգուշացում է տրամադրել այդ թեմայի վերաբերյալ։  Այնուամենայնիվ, նրա գիրքը երբեք չի հանվել բազմաթիվ համալսարանական գրադարանների դարակներից և (իր հարակից թեզի հետ միասին) դեռևս հիշատակվում էր 2013 թվականին՝ 47 տարի անց այն բանից հետո, երբ այն մտադրվել էր հանել իր հրատարակիչը։

## Զսպողություն
Պատմականորեն համարվում էր, որ քոլեջի դասախոսը գործում է in loco parentis, և, հետևաբար, նրան թույլատրվում էր կարգավորել ուսանողի վարքը որպես ծնող։

### Պատվո ծածկագրեր
Սկզբում Ուիլյամի և Մերիի քոլեջում 1779 թվականին, այնուհետև դպրոցները, ինչպիսիք են Վիրջինիայի համալսարանը 1850-ականներին և Ուեսլեյան համալսարանը 1893 թվականին, ուսանողները, պրոֆեսորադասախոսական կազմի համաձայնությամբ, ովքեր իրենց նվիրված էին ժողովրդավարության իդեալներին և մարդկային բնավորությանը, ստեղծել է պատվի կոդերը։  Հարվարդի համալսարանից Բ. Մելենդեսը սահմանեց պատվի օրենսգիրքը որպես ակադեմիական վարքագծի կանոն, որը ներառում է ազնվության գրավոր խոստում, որը ստորագրում են ուսանողները, ուսանողների կողմից վերահսկվող դատական ​​համակարգ, որը լսում է ենթադրյալ խախտումները, չհաստատված քննությունները և բոլոր ուսանողների պարտավորությունը, որն օգնում է օրենքի կիրարկմանը։

### Խառը դատական ​​կոլեգիաներ
Այնուամենայնիվ, շատերը կասկածում էին ակադեմիական անազնվությունը կանխելու համար պատվի վերացական հասկացության վրա հիմնվելու նպատակահարմարության մեջ: Այս կասկածը, թերևս, հանգեցրել է այն իրականությանը, որ ամերիկյան համալսարանների ոչ ավելի, քան մեկ քառորդն է ընդունել պատվո կոդերը։  Ավելին, շատ դասախոսներ չէին կարող նախատեսել ուսանողների դատավարության գործընթաց, որը արդարացի կվերաբերվեր դասախոսներին մեղադրողներին: Ի պատասխան այս մտահոգությունների՝ քսաներորդ դարի կեսերին շատ դպրոցներ ստեղծեցին խառը դատական ​​կոլեգիաներ՝ կազմված թե՛ ուսանողներից և թե՛ դասախոսներից: Ակադեմիական ազնվության այս տեսակը նման էր դասախոսների վերահսկման ավանդական համակարգին, քանի որ այն հիմնվում էր դասախոսների վրա՝ խաբեությունը հայտնաբերելու համար, բացառությամբ այս համակարգում խաբեբաները ներկայացվում էին ուսանողների և դասախոսների կենտրոնացված խորհուրդների առաջ՝ պատժելու համար: 1960-ականներին ամերիկյան համալսարանների ավելի քան մեկ քառորդն ընդունել էր խառը դատական ​​խորհուրդների այս համակարգը։

### Ուսանողների պատշաճ ընթացակարգային իրավունքներ
Սկսած 1960-ականներից, ԱՄՆ Գերագույն դատարանը սկսեց չեղարկել in loco parentis դոկտրինը՝ քոլեջի ուսանողներին տալով ավելի շատ քաղաքացիական ազատություններ, ինչպիսիք են կարգապահական վարույթում պատշաճ դատավարության իրավունքը (Դիքսոնն ընդդեմ Ալաբամայի կրթության խորհրդի, 1961)։

### Փոփոխված պատվո ծածկագրեր
Վերջերս Դոնալդ Լ. Մաքքեյբը և Լինդա Կլեբե Տրևինոն՝ ակադեմիական անազնվության ոլորտում երկու փորձագետներ, առաջարկել են խաբեությունը կանխելու նոր միջոց, որն իրականացվել է Մերիլենդի համալսարանի նման դպրոցներում: Փոփոխված պատվի օրենսգիրքը ուսանողներին դնում է դատական ​​լսումների գործընթացի պատասխանատուն՝ պարզ դարձնելով, որ ուսանողների պարտականությունն է դադարեցնել միմյանց միջև խաբելը, բայց միևնույն ժամանակ ուսանողները դեռևս ունեն հատուկ քննություններ և իրավունք չունեն լավ վարքագիծ դրսևորել պրոֆեսորի հսկողության վայրում։  Հետազոտողները, ովքեր պաշտպանում են այս տիպի օրենսգիրքը, կարծես թե կարծում են, որ սովորական պատվի օրենսգիրքը հատուկ դեպք է, որը կիրառելի չէ շատ դպրոցների համար։  Այս համակարգի կողմնակիցների կարծիքով՝ մեծ աշակերտական ​​կազմով, թույլ քոլեջային համայնքով կամ ուսանողական ինքնակառավարման պատմություն չունեցող դպրոցները չեն կարողանա պաշտպանել պատվի ամբողջական օրենսգիրքը: Այնուամենայնիվ, թեև փոփոխված պատվի կոդերն ավելի արդյունավետ են թվում, քան դասախոսների կամ վարչակազմի վարքագծի կանոնները, հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ փոփոխված ծածկագրերով դպրոցները դեռևս ունեն խաբեության ավելի բարձր ցուցանիշներ, քան այն դպրոցները, որոնք ունեն ամբողջական պատվի կոդեր։

### Կատարման տարբեր համակարգերի համեմատություն
Հետազոտությունները ցույց են տվել, որ կա ամուր փոխկապակցվածություն ակադեմիական ազնվության համակարգի ձևերի և դպրոցում խաբելու մակարդակների միջև: Մի քանի ուսումնասիրություններ ցույց են տվել, որ այն աշակերտները, ովքեր հաճախում են պատվավոր կոդերով դպրոցներ, ավելի քիչ հավանական է, որ խաբեն, քան ավանդական ազնվության կոդերով դպրոցների աշակերտները։  Մեկ այլ ուսումնասիրություն ցույց է տվել, որ պատվո կոդերով դպրոցների միայն 28%-ն ունի խաբեության բարձր մակարդակ, մինչդեռ խառը դատական ​​խորհուրդներով դպրոցների 81%-ը խաբեության բարձր մակարդակ ունի։  Մինչ դասախոսների կամ վարչակազմի վարքագծի կանոնները հակված են հենվել ոստիկանության և պատժի վրա՝ ուսանողներին խաբելուց զերծ պահելու համար, պատվի կանոնները հակված են ապավինել և զարգացնել ուսանողների պատվի զգացումը և խմբակային հասակակիցների ճնշումը՝ կանխելու ակադեմիական սխալ վարքագիծը։

### Ֆակուլտետի խնդիրները կանխելու ակադեմիական անազնվությունը
Ֆակուլտետի վրա ոստիկանական ակադեմիական անազնվության համար վստահվելու սահմանափակումներ կան: Մի ուսումնասիրություն ցույց է տվել, որ պրոֆեսորների մինչև 21%-ը անտեսել է խաբեության առնվազն մեկ հստակ դեպք։  Մեկ այլ ուսումնասիրություն ցույց է տվել, որ դասախոսների 40%-ը «երբեք» չի հայտնում խաբեության մասին, 54%-ը «հազվադեպ» հայտնում է խաբեության մասին, և որ ընդամենը 6%-ը գործում է ակադեմիական սխալ վարքագծի բոլոր դեպքերի վերաբերյալ, որոնց առնչվում են իրենց։  Պրոֆեսորների երրորդ հարցումը ցույց է տվել, որ թեև 79%-ը նկատել է խաբեություն, միայն 9%-ն է պատժել ուսանողին։  Համաձայն դասախոսների համար նախատեսված խաբեության ձեռնարկի.


Գործողությունների այս բացակայության պատճառները ներառում են խնդրին ժամանակ և էներգիա տրամադրելու չցանկանալը, հուզական առճակատման ենթարկվելու դժկամությունը և ուսանողի կողմից վրեժխնդրության վախը, ուսանողներին կորցնելու, ոտնձգությունների կամ խտրականության մեջ մեղադրվելու և նույնիսկ դատի տալու վախը: այս հանցագործությունների և/կամ բնավորության զրպարտության համար։


Կան նաև այլ պատճառներ. Որոշ դասախոսներ չեն ցանկանում խախտումների մասին հայտնել համապատասխան մարմիններին, քանի որ կարծում են, որ պատիժը չափազանց խիստ է։  Որոշ դասախոսներ կարող են քիչ խթաններ ունենալ իրենց դասարաններում խաբեությունը նվազեցնելու այն կետից ցածր, որը այլապես ակնհայտ կլիներ արտաքին դիտորդների համար, քանի որ նրանք գնահատվում են ըստ նրանց հրապարակած հետազոտական ​​աշխատանքների քանակի  և հետազոտական ​​դրամաշնորհները, որոնք նրանք շահում են քոլեջի համար, և ոչ թե այն բանով, թե որքան լավ են դասավանդում։

Պոստմոդեռնիզմի հեգնական հայացքի ներքո սկանդալային բանավեճերում ներթափանցած մեղքի և անմեղության, ազնվության և խաբեության միջև եղած տարբերություններն անտեղի են թվում»։  Այնուամենայնիվ, կա փաստարկ, որ պոստմոդեռնիզմը պարզապես բարոյական հարաբերականություն է, հետևաբար խաբելը թույլատրվում է որպես վավերական ակադեմիական մեթոդ, նույնիսկ եթե այն բարոյական և իրավական տեսանկյունից սխալ է: Պրոֆեսորներից մեկը գրել է The English Journal-ի հոդվածում, որ երբ նա նայեց մի թեստ հանձնող մի դասի և տեսավ, որ մի քանի ուսանող ոտքի են կանգնել և խորհրդակցում միմյանց հետ, նա որոշել է, որ նրանք չեն խաբում, այլ օգտագործում են ոչ ավանդական տեխնիկա և համագործակցում են։ սովորելով հաղթահարել այն խոչընդոտները, որոնք ուսուցիչները դրել էին իրենց ճանապարհին։  Մշակութային հարաբերականության հարցերը նույնպես ազդում են խաբեության վերաբերյալ դասախոսների տեսակետների վրա. Ստանդարտ առարկությունն այն է, որ «Մերձավոր Արևելքի, Ասիայի և Աֆրիկայի որոշ մշակույթների ուսանողները շփոթված են այն մտքից, որ կարելի է «տիրանալ» գաղափարներին, քանի որ նրանց մշակույթները բառերն ու գաղափարները համարում են բոլորի սեփականությունը, այլ ոչ թե որպես անհատական ​​սեփականություն»։  Մեկ այլ խնդիր, որը ուսուցիչները կարող են ունենալ խաբեությունը զսպելու հետ կապված, այն է, որ նրանք կարող են որոշել, որ դա իրենց գործը չէ: Ակադեմիական շրջանակներում հաճախ են հնչում այն ​​փաստարկը, որ «նրանք դասախոսներ են, ոչ թե ոստիկաններ»։ Տնտեսական առումով որոշ դասախոսներ կարծում են, որ իրենց վարձատրվում են ուսուցում ապահովելու համար, և եթե ուսանողը կորցնում է այդ ուսումը խաբելու միջոցով, նրանք խաբում են իրենց միայն իրենց կրթության համար վճարած գումարից։

## Արտաքին հղումներ
* Max A. Eckstein, Combating academic fraud: Toward a culture of integrity, International Institute for Educational Planning, UNESCO, 2003 (101 pages)
* ''The great university cheating scandal'', Maclean's magazine, February 9, 2007
* Richard P. Phelps, Dismissive Reviews: Academe's Memory Hole, *Academic Questions*, May 30, 2012.

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ակադեմիա
Կատեգորիա:Բացասական վարքագիծ
Կատեգորիա:Խարդախություն
Կատեգորիա:Կրթություն
Կատեգորիա:Հետազոտություն