Նուդիստական ​​լողափ

**Նուդիստական լողափ**, երբեմն անվանում են **հագուստն ըստ ցանկության** կամ **ազատ լողափ**, որտեղ մարդիկ ազատորեն կարող են մերկ լինել: Մերկ լողափերը սովորաբար ունեն խառը լողափեր: Նման լողափերը սովորաբար գտնվում են հանրային տարածքներում, և հանրության ցանկացած անդամ կարող է օգտվել հարմարություններից՝ առանց որևէ շարժման անդամակցության կամ որևէ անձնական համոզմունքի բաժանորդագրության: Նուդիստական լողափն օգտագործելու համար սովորաբար անդամակցության կամ ստուգման պահանջ չկա: Նման լողափերից օգտագործումն չի պահանջում նախնական ամրագրում: Մերկ լողափերը կարող են լինել պաշտոնական (օրենքով թույլատրված), ոչ պաշտոնական (բնակիչների և իրավապահ մարմինների կողմից հանդուրժվող) կամ անօրինական: 

Որոշ երկրներում նուդիստական լողափերի թիվը համեմատաբար ցածր է, և դրանք, որպես կանոն, գտնվում են քաղաքից որոշակի հեռավորության վրա։ Մուտքը երբեմն ավելի դժվար է, քան սովորական լողափում, և այդ լողափերում հարմարությունները, մի քանի նշանակալի բացառություններով, սովորաբար շատ պարզ են։ Այլ երկրներում, ինչպիսին է Դանիան, լողափերի մեծ մասում հագուստը պարտադիր չէ։ Մերկ լողալը հանրային վայրերում նուդիստականության ամենատարածված ձևերից մեկն է։ Մերկ լողափը չպետք է շփոթել վերնամասով լողափի (կամ վերնամասից զերծ լողափի) հետ, որտեղ վերին մարմնի հագուստը պարտադիր չէ ո՛չ կանանց, ո՛չ էլ տղամարդկանց համար, չնայած սեռական օրգանները ծածկող լողազգեստը պարտադիր է և՛ տղամարդկանց, և՛ կանանց համար։ Մերկ լողափը պետք է համարել հագուստից զերծ լողափ։

Մերկ լողափերը սովորաբար ֆիզիկապես առանձնացված կամ մեկուսացված են ոչ մերկ լողափերի համար նախատեսված տարածքներից: Այլ դեպքերում մարդիկ հարմարավետ տարածք են պահպանում լողափներից օգտվողների միջև: Ցուցանակները հաճախ օգտագործվում են լողափին անծանոթ մարդկանց լողափի հատուկ նշանակված տարածքների մասին զգուշացնելու համար: Սա հարմար է ինչպես այն մարդկանց համար, ովքեր անհարմար են զգում մերկության հետ, այնպես էլ այն մերկ լողափի օգտատերերի համար, ովքեր չեն սիրում, որ իրենց հետևեն հագուստով անձինք, մասնավորապես՝ նրանք, ովքեր զբաղվում են վուայերիզմով:

## Նուդիստական լողափերի տեսակներ

Կան նուդիստական լողափերի մի քանի կատեգորիաներ՝
*Լողափեր, որտեղ մերկությունը պարտադիր է՝ կախված եղանակային պայմաններից: Այս տեսակի մերկ լողափը տարածված է նուդիստական հանգստավայրերում:
*Ափեր, որտեղ մերկությունը խրախուսվում է, բայց պարտադիր չէ: Այս տեսակի նուդիստական լողափը տարածված է, երբ լողափը մասնավոր հանգստավայրի կամ այլ մասնավոր սեփականության մաս է կազմում: Նման լողափերում մարդկանց մեծ մասը մերկ է գնում, բայց ոմանք՝ ոչ:

*Լողափեր, որտեղ մերկությունը թույլատրվում է, բայց պարտադիր չէ (այսինքն՝ հագուստ չպահանջող լողափեր): Դանիայի և Նորվեգիայի որոշ լողափեր հագուստ չպահանջող լողափեր են: ԱՄՆ-ում հագուստ չպահանջող մեծ և հայտնի լողափ է Ֆլորիդա նահանգի Բալ Հարբոր քաղաքում գտնվող Հաուլովեր ափը, որն ունի հագուստ չպահանջող հատված, որը պաշտոնապես նշանակվել է Մայամի-Դեյդ շրջանի կողմից: Նման լողափերում կարող են լինել ինչպես մերկ, այնպես էլ հագնված մարդիկ: Որոշ հագնված մարդկանց համար հագուստ չպահանջող կարգավիճակը նրանց պակաս դժկամ է դարձնում հագուստը փոխելիս կարճ ժամանակով մերկանալը:
*Ափեր, որտեղ մերկությունը արգելված է, բայց իշխանությունները հանդուրժում են այն: Այս կատեգորիայի լողափերը, որպես կանոն, հանրային լողափեր են, որտեղ իշխանությունները աչք են փակում մերկության վրա՝ չկիրառելով տեղական օրենքները:
*Ափեր, որտեղ մերկությունը արգելված է և անընդունելի։ Այդպիսի լողափերում մերկ անձանց կարող են հրահանգել հագնել հագուստը, կարող են տուգանվել կամ ձերբակալվել։
*Լողափեր, որոնք մերկ լինելու կամ հագուստ կրելու ընտրության հնարավորություն չեն տալիս։ Այս լողափերում մերկությունը թույլատրված չէ, բայց մոտակայքում կա հագուստի ընտրության հնարավորություն չունեցող լողափ։

## Իրավական կարգավիճակ

Աշխարհի լողափերի մեծ մասը, այդ թվում՝ նուդիստական լողափերը, գտնվում են հանրային տարածքներում: Սա նշանակում է, որ չնայած լողափին հարող մասնավոր հանգստավայրերն ու հյուրանոցները կարող են իրենց տարածքը փակել վերահսկվող մուտքով ցանկապատերի ետևում, երկրների մեծ մասը թույլ չի տալիս լողափի իրական տարածքի մասնավոր սեփականությունը: Այսպիսով, մինչդեռ հանգստավայրը կարող է վերահսկել մուտքը և սահմանել հագուստի չափանիշներ իր տարածքում, այդ չափանիշները պարտադիր չէ, որ կիրառվեն լողափի վրա, որը շարունակում է ենթարկվել տեղական օրենքներին կամ սովորույթներին, և լողափ հանրության մուտքը սովորաբար մնում է անսահմանափակ: Սա վերաբերում է, օրինակ, Կարիբյան ավազանի կղզիներին, Մեքսիկային և Ֆլորիդային: Օրինակ՝ Ջամայկայի Նեգրիլի Յոթ մղոն լողափում, չնայած լողափը շրջապատված է մասնավոր հանգստավայրերով՝ ցանկապատներով, որոնք հասնում են մինչև ավազ/ջրագիծ, լողափն ինքնին բաց է հանրության համար: Չնայած հագուստի իրական չափանիշները տարբերվում են հանգստավայրից հանգստավայր, լողափի տարածքը պաշտոնապես համարվում է «առանց վերնահագուստի արգելքի», և հանրության մուտքը անսահմանափակ է:

Հարավային Աֆրիկայի Հիբիսկուսի ափի տեղական մունիցիպալիտետը պաշտոնականացրել է Մպենջատի արգելոցում գործող լողափը, որտեղ հագուստը պարտադիր չէ։

Բրազիլիայում կան ութ պաշտոնապես կարգավորվող նատուրիստական լողափեր, բայց դրանք չունեն պարտադիր հագուստի առկայությունը: Մերկությունը պարտադիր է, և միայնակ տղամարդկանց մուտքն արգելված է, քանի դեռ նրանք չունեն անդամության քարտ ճանաչված նատուրիստական կազմակերպությունից: Հակառակ դեպքում, դրանք նման են այլ ինքնակարգավորվող նատուրիստական լողափերին, որոնք պնդում են, որ մերկությունը բնական է և պարտադիր չէ, որ սեքսուալ լինի։

Նատուրիստների միջազգային ֆեդերացիան (INF) մշակել է վարքականոն կամ էթիկետ՝ անդամ կազմակերպությունների կողմից կիրառման համար։ INF-ի՝ նուդիստական լողափերի համար նախատեսված էթիկետով պահանջվել է խուսափել սեռական ոտնձգությունների և սեռական ակտիվության բոլոր ձևերից, ինչպիսիք են ձեռնաշարժությունը կամ սեռական հարաբերությունը։ Չի թույլատրվել գիշատչային վարքագիծը, ինչպես նաև չարտոնված լուսանկարահանումը։ Ընդհանուր առմամբ, չափորոշիչներով կոչ է արվել հարգել այլ այցելուների անձնական կյանքի գաղտնիությունը։ Կանոնակարգով և հասարակական ճնշմամբ՝ դատապարտվել է սևեռուն հայացքով նայելը։

Այս նորմերի խախտումներ ևս արձանագրվել են. սեռական ակտիվության դեպքեր են հաղորդվել Նոր Զելանդիայի Օքլենդ քաղաքի Լեդի Բեյ լողափում։

Այնուամենայնիվ, ի տարբերություն նատուրիստական հանգստավայրերի և հյուրանոցների, որոնք կարողացել են իրենց տարածքներում արագ և արդյունավետ կերպով պարտադրել վարքագծի չափորոշիչները, նուդիստական լողափերի մեծ մասը տեղակայված է եղել հանրային հողերում՝ նուդիստական լողափի էթիկետի չափորոշիչների կիրառումը դարձնելով ավելի շատ անձնական խնդիր, որը ենթարկվել է տեղական օրենքների զսպող ազդեցությանը։ Վարքագծի չափորոշիչները տարբեր երկրներում տարբեր ձևեր են ընդունել։ Բացի այն փաստից, որ նուդիստական լողափից օգտվող մարդիկ ակնկալել են տեսնել մերկ մարդկանց, շարունակել են գործել տեղական օրենքների և սովորույթների մեծ մասը։

## Պատմություն

1894 թվականի հուլիսի 17-ին Տորոնտոյի քաղաքային խորհուրդը Հանլանս Փոյնթ լողափից 200 ոտնաչափ հատված է հատկացրել տղամարդկանց մերկ լողալու համար։ Որոշումն ուժի մեջ է մնացել մինչև 1930 թվականը, երբ փոխարինվել է մերկ լողալու համընդհանուր արգելքով։ 1920 թվականին Գերմանիան արդեն բացել է իր առաջին պաշտոնական նուդիստական լողափը Զիլթ կղզու Կամպեն բնակավայրում։ 1936 թվականին Էդվարդ VIII թագավորը և նրա սիրուհի Ուոլիս Սիմփսոնը չարտերային նավարկություն են կատարել Ադրիատիկ ծովով։ Նրանք այցելել են Խորվաթիայի Ռաբ կղզու լողափ, որտեղ տեղական իշխանությունները թագավորին հատուկ թույլտվություն են շնորհել՝ մերկ լողալու համար։ Այս իրադարձությունը նշանավորել է նուդիստական զբոսաշրջության սկիզբը Խորվաթիայում։ Նուդիստական լողափերը հայտնի են դարձել 1950-ական թվականներին Ֆրանսիայի ափերին և այդ ժամանակվանից տարածվել են ամբողջ աշխարհում, թեև դրանք դեռևս սակավաթիվ են եղել և հազվադեպ են հանդիպել։ Որոշ նուդիստական լողափեր մաս են կազմել ավելի մեծ նուդիստական տարածքի, ինչպիսին է Կապ դ'Ագդի տարածքը։ Դանիայի լողափերի մեծ մասը և Նորվեգիայի որոշ լողափեր համարվել են «հագուստը՝ ըստ ցանկության» (clothing-optional) վայրեր։ Գերմանիայում հանրային այգիներում, օրինակ՝ Մյունխենում և Բեռլինում, գործել են արևայրուք ընդունելու տարածքներ, որտեղ հագուստ կրելը եղել է ոչ պարտադիր։ Որոշ հանգստյան ուղղությունների լողափերում, ինչպիսին Կրետեն է, հագուստը նույնպես եղել է ըստ ցանկության, բացառությամբ կենտրոնական քաղաքային որոշ լողափերի։ Բարսելոնայում գործել են կենտրոնական դիրք ունեցող երկու լողափեր, որտեղ հագուստ կրելը պարտադիր չի եղել։

1960-ական և 70-ական թվականներին Միացյալ Նահանգներում նուդիստական լողափերի նկատմամբ դրսևորվել է որոշակի հանդուրժողականություն։ Օրինակ է եղել Ջեյքոբ Ռիիսի զբոսայգին, որտեղ մերկությունը սահմանափակված է եղել «Bay One»-ով՝ ամենահյուսիսային հատվածով, որը ոչ պաշտոնապես առանձնացված է եղել պատնեշներով։ Սկզբնական շրջանում այնտեղ հաճախել են միասեռական տղամարդիկ, սակայն հետագայում ժողովրդականությունը տարածվել է նաև ավանդական նատուրիստների, այդ թվում՝ ընտանիքների շրջանում։ Երբ 1972 թվականին զբոսայգին դարձել է «Gateway» ազգային հանգստի գոտու մաս, դաշնային օրենքը գերակայել է անպարկեշտ մերկացման վերաբերյալ տեղական օրենքներին։ 1974 թվականին քաղաքային օրենք է ընդունվել, որով հատուկ արգելվել է մերկությունը զբոսայգում, սակայն ԱՄՆ պարկային ոստիկանությունը շարունակել է մեղմ վերաբերմունքի իր քաղաքականությունը, քանի դեռ այլ օրենքներ չեն խախտվել։ 1983 թվականին նահանգային օրենքով մերկությունն անօրինական է ճանաչվել։

Թեև ազատ լողափերը զարգացել են ազգային նատուրիստական մարմիններից անկախ, այդ մարմիններից որոշները հետաքրքրություն են ցուցաբերել և օգնել են պաշտպանել դրանք իրավական ճանապարհով, ինչպես նաև ընդունելի վարքագծի ուղեցույցների հրապարակման միջոցով։ Հյուսիսային Ամերիկայում «Ազատ լողափերի շարժում» (Free Beach Movement) է անվանվել այն խումբը, որը դեմ է եղել պաշտոնական նուդիստական կազմակերպության՝ «Մերկ հանգստի ամերիկյան ասոցիացիայի» ուղղվածությանը և ստեղծել է մրցակից մարմին՝ «Նատուրիստական հանրությունը» (The Naturist Society)։ Հագուստից ազատ կազմակերպությունները և ազատ լողափերի ասոցիացիաները, ինչպիսին է «Նատուրիստական գործողությունների կոմիտեն» (Naturist Action Committee), լոբբինգ են իրականացրել մերկ լողալն ու արևայրուք ընդունելը արգելող օրենքների վերացման, նուդիստական լողափերի թվի ավելացման և երբեմն էլ՝ այդ լողափերում հարմարությունների բարելավման համար։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Զբոսաշրջություն
Կատեգորիա:Հագուստ
Կատեգորիա:Հանգիստ