Մարտին Զամա Ագրոնսկի

**Մարտին Զամա Ագրոնսկի**  ( , ), հայտնի է նաև որպես **Մարտին Ագրոնսկի**, ամերիկացի լրագրող, քաղաքական վերլուծաբան, և հեռուստահաղորդավար։ Նա սկսել է իր կարիերան 1936 թվականին, աշխատելով իր մորեղբոր՝  Գերշոն Ագրոնի մոտ, Երուսաղեմի  *Palestine Post»* -ում,  նախքան մեկ տարի անց Եվրոպայում ազատ գրաֆիկով աշխատելու որոշում կայացնելը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբում, նա դարձավ NBC-ի  ռազմական թղթակից, աշխատեց երեք մայրցամաքներում, նախքան 1943 թվականին վերադառնալը Միացյալ Նահանգներ և լուսաբանեց պատերազմի վերջին տարիները Վաշինգտոնից՝  **ABC** ալիքով։

Պատերազմից հետո, Ագրոնսկին ABC-ի համար լուսաբանեց '''Մաքարթիզմ'''ը։ Հակադրվելով Մաքարթիին-ին 1952 թվականին նա ստացավ,  Փիբոդի մրցանակ։ Երբ հեռուստատեսային լրագրությունը առանձնացավ ռադիոյից, Ագրոնսկին վերադարձավ NBC, որտեղ ոչ միայն լուսաբանեց լուրերը, այլ նաև հարցազրույցներ անցկացրեց նշանավոր անձանց հետ, այդ թվում երիտասարդ Մարտին Լյութեր Քինգի հետ։ Նա վերադարձավ Երուսաղեմ, և 1961 թվականին ստացավ Alfred I. duPont մրցանակը  Այխմանի դատավարությունը լուսաբանելու համար։ 1962 թվականի ավարտին նա վավերագրական ֆիլմ է նկարահանել  *[[Ջորջ Վաշինգտոն]]* սուզանավի վրա, որն էլ մրցանակ է ստացել Վենետիկի կինոփառատոնի ժամանակ։ Որպես հանրահայտ լրատվականի թղթակից և  Ջոն Քենեդիի  համախոհ, նա 1963 թվականին լայնորեն լուսաբանեց  Քեննեդիի սպանությունը։ Հաջորդ տարի նա միացավ  CBS-ին, ըստ տեղեկությունների դառնալով միակ լրագրողը, ով աշխատում էր բոլոր երեք կոմերցիոն ցանցերում։ Կոլումբիայի հեռարձակման համակարգի հետ նա վարում էր  Face the Nation*-ը*   և արժանանում  Էմմի  մրցանակի, Հյուգո Բլեքի հետ իր հարցազրույցների համար, որը դարձավ առաջին հեռուստատեսային հարցազրույցը Գերագույն դատարանի դատավորի հետ։

1968 թվականին նա հեռացավ խոշոր ընկերություններից, միանալով տեղական ցանցին՝ ղեկավարելու իր սեփական*Agronsky & Co*  շոուն։  Շոուն հաջողություն ունեցավ և դարձավ "Talking Heads" նորությունների ձևաչափի նախատիպը։ Նա իր շոուին ավելացրեց *Երեկոյան թողարկումը*՝ հարցազրույցի ձևաչափ, որը հայտնի դարձավ Ուոթերգեյթի սկանդալի լուսաբանմամբ։ Ագրոնսկին այնուհետև միացավ  Հանրային Հեռարձակման Ծառայությանը,  *Երեկոյան թողարկումը* փոխելով ավելի երկար հարցազրույցի շոուի հետ՝ *Agronsky at Large*։ Հետագայում իր կարիերայում նա նաև խաղացել է կինոյում և հեռուստատեսությունում, հանդես գալով իր իսկ տարբերակներով։  Որպես Ռատգերսի համլսարանի   շրջանավարտ՝ հաստատությունը Ագրոնսկուն շնորհել է նաև Արվեստի մագիստրոսի կոչում և Ռատգերսի համալսարանի մրցանակ ( բարձրագույն պարգևը) և նրան ընդգրկել իր Վաստակավոր Շրջանավարտների Սրահում։ Նա շարունակեց վարել Agronsky and Company-ն մինչև 1988 թվականը, երբ նա թոշակի անցավ ավելի քան 50 տարվա լրագրողական կարիերայից հետո։

## Վաղ տարիներ
Մարտին Զամա Ագրոնսկին  ծնվել է Մարտին Զամա Ագրոնս անունով, Փենսիլվանիա նահանգի   Ֆիլադելֆիա քաղաքում,1915 թվականի հունվարի 12-ին, Իսադորի և Մարսիայի (նախկին ազգանունը՝ Դվորին) Մինսկից (ներկա Բելառուսից) եկած ռուսահրեական միգրանտների ընտանիքում։  Իսադոր Ագրոնսը Մարտինի ծնվելուց որոշ ժամանակ առաջ փոխեց ազգանունը Ագրոնսկուց Ագրոնս, սակայն Մարտինը նախընտրեց օգտագործել սկզբնական ազգանունը, երբ սկսեց իր լրագրողական կարիերան։ Ընտանիքի անդամները տարբեր կերպ էին օգտագործում Ագրոնսկի, Ագրոնս և Ագրոն անունները։ Իր կարիերայի ընթացքում Ագրոնսկին ընկերություն է արել  Հարրի Գոլդենի հետ,  որի հետ մտերմացել է և դարձել Իսադորի վստահելի անձը։

Ագրոնսկու ընտանիքը տեղափոխվեց  Ատլանտիկ Սիթի, Նյու Ջերսի, երբ նա դեռ փոքր երեխա էր, որտեղ էլ  1932 թվականին Ագրոնսկին ավարտեց Ատլանտիկ Սիթիի  ավագ դպրոցը։ Սովորել է Նյու Ջերսի  նահանգի  Նյու Բրանսվիկի  Ռատգերսի համալսարանում, որն ավարտել է 1936    թվականին։ Ռատգերսում Ագրոնսկին (դեռևս Ագրոնս) հրեական եղբայրության  Sigma Alpha Mu-ի անդամ էր և ներկայացնում էր նրանց Միջեղբայրական խորհրդում։

## Կարիերա
### 1936–1945: Վաղ կարիերա և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
մինի|Ագրոնսկին 1942 թվականին
1936 թվականին, համալսարանն ավարտելուց հետո, Ագրոնսկուն առաջարկվեց աշխատել որպես թղթակից անգլիալեզու *Palestine Post*   թերթում,որը ներկայիս Jerusalem Post-ի նախորդն էր, որը պատկանում էր նրա հորեղբայր Գերշոն Ագրոնին և տեղափոխվել էր Երուսաղեմ։ He left the newspaper in 1937 թվականին նա թողեց  թերթը, քանի որ չէր ցանկանում աշխատել  Ագրոնի մոտ, անվանելով այն  «մաքուր  նեպոտիզմ», քանի որ նա «ցանկանում էր այդ ամենը անել իր սեփական ուժերով» և տեղափոխվեց Փարիզ, բացելու գրախանութ, այնուհետև դարձավ ֆրիլանսով աշխատող լրագրող, որը լուսաբանում էր  Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմը։ During his time in Europe, primarily Britain and France,Եվրոպայում, հիմնականում Բրիտանիայում և Ֆրանսիայում  գտնվելու ընթացքում, նա ֆրիլանս տարբերակով աշխատեց տարբեր թերթերում և  ֆրանսերեն պատմություններ թարգմանեց անգլերեն  Միջազգային լրատվական ծառայության համար , Մասնավորապես, նա մանրամասն հոդված է գրել Foreign Affairs ամսագրի համար Մուսոլինիի Իտալիայում  հակասեմականության աճի մասին։  Այս հոդվածը գրավեց Նյու Յորք Թայմսի փարիզյան բյուրոյի ուշադրությունը, այն թերթը, որտեղ Ագրոնսկին վաղուց էր ձգտում աշխատել։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկման հետ մեկտեղ նա տեղափոխվեց Ժնև, Շվեյցարիա, որտեղ հանդիպեց Մաքս Ջորդանին՝ Եվրոպայում Ազգային հեռարձակման ընկերության (ԱՀԸ) բյուրոյի ղեկավարին, ով ի սկզբանե հրավիրել էր Ագրոնսկուն աշխատելու որպես անկախ ռադիո պատմվածքների հեղինակ ։ Ագրոնսկին վաճառեց իր պատմությունները և՛ Ազգային հեռարձակման ընկերությանը, և՛ Նյու  Յորք Թայմսին։

Չնայած լրագրության ուսուցման բացակայությանը, նա աշխատանքի ընդունվեց NBC-ում որպես պատերազմի թղթակից 1940 թվականի ապրիլին, երբ ընկերությունը ընդլայնեց իր հեռարձակման հասանելիությունը։ Ագրոնսկին ժխտում  էր աշխատանքի ընդունման գաղափարը, քանի որ նույն օրը նրան  աշխատանք էր առաջարկվել *Դը Նյու Յորք Թայմսից*՝ իր երազանքի աշխատանքը, իսկ  NBC-ն էլ առաջարկում էր շաբաթական 250 դոլար աշխատավարձ գումարած ծախսերը։ Ջորդանը ցանկանում էր համախմբել NBC-ի ներկայությունը ողջ Եվրոպայում՝ լուսաբանելու բրիտանական հակամարտությունը Գերմանիայի հետ Բալկաններում, և Ագրոնսկուն ընտրեց այնտեղ որպես բյուրոյի ղեկավար։ Միանալով NBC-ին որպես նրանց բալկանյան թղթակից՝ Ագրոնսկին հավատարմագրվեց բրիտանական բանակի և թագավորական օդուժի կողմից։  Նա լուսաբանում էր պատերազմը  Բալկաններից և Արևելյան Եվրոպայի մեծ մասից՝ նախքան չեզոք Թուրքիայի մայրաքաղաք Անկարայում NBC-ի մշտական ​​բյուրո բացելը։ Թեև Ագրոնսկին գտնվում էր Անկարայում, իր ժամանակի մեծ մասն անց էր կացնում Ստամբուլում։ Այնուհետև նա դարձավ արտասահմանյան թղթակից Եվրոպայում և Հյուսիսային Աֆրիկայում, տեղափոխվելով Կահիրե և հավատարմագրում ստանալով Հյուսիսային Աֆրիկայում բրիտանական ութերորդ բանակի գործունեությունը լուսաբանելու համար։ Թեև Եվրոպայում պատերազմի մասին NBC-ի լուսաբանումն առանձնապես հայտնի չէր, Ագրոնսկին «լուսավոր կետ էր, որը կրակի տակ էր ընկնում Բալկաններում, Հյուսիսային Աֆրիկայում և Մերձավոր Արևելքում»։  Նա նաև հավատարմագրված էր՝ լուսաբանելու իրադարձությունները «Մալայայում և Հոլանդական Արևելյան Հնդկաստանում» Հարավարևելյան Ասիայում, երբ NBC-ի Ասիայի թղթակից Ջոն Յանգը ստիպված էր լքել Սինգապուրը 1941 թվականի նոյեմբերին՝ բրիտանական հավատարմագրման բացակայության պատճառով, նրա փոխարեն ուղարկվեց Ագրոնսկին, որը ժամանել էր Անկարայից 1941 թվականի դեկտեմբերի 22-ին։ Այն բանից հետո, երբ Փերլ Հարբորը և Սինգապուրը ռմբակոծվեցին Ճապոնիայի կողմից 1941 թվականի դեկտեմբերի 7-8-ին, Ագրոնսկին, որն այժմ համարվում էր պատերազմի փորձառու թղթակից, ուղարկվեց Խաղաղօվկիանոսային սահմանագիծ։  Նրա խաղաղօվկիանոսյան լուսաբանումը նրան կտաներ Ավստրալիա, որտեղ նա պետք է լուսաբաներ Դուգլաս Մկարթուրի ժամանումը Մելբուռն։ Սինգապուրում Ագրոնսկին սկզբում մնաց Ռաֆլզ (հյուրանոց) հյուրանոցում այլ լրագրողների հետ, բայց հեռացավ 1941 թվականի Սուրբ Ծննդյան օրվան հաջորդող շաբաթը՝ ռազմական դրություն հայտարարվելու օրը, քաղաքից դուրս մնալու համար։ Նրան թույլ չեն տվել ռազմական դրության կիրառման մասին լուրեր ուղարկել, քանի որ հեռարձակումները կարճ են, և ենթարկվել է նույն գրաքննությանը, ինչ տեղական մամուլը. Լրագրող Սեսիլի Բրաունը, ի վերջո, ամբողջությամբ գրաքննության ենթարկվեց, և Ագրոնսկուն մի քանի օր թույլ չտվեցին հեռագրել այս լուրը։  Բրաունը ծանոթացել է Ագրոնսկու հետ Անկարայում 1941 թվականին և նկարագրել նրան այդ ժամանակ. «Նա կրքոտ, անձնազոհ լրագրող է, ով իր հիմնական տեղեկությունները ստանում է Բրիտանիայի դեսպանատնից։ Նա շատ աշխատասեր է, և նա ու Բուրդետը զբաղված են միմյանց կոկորդները կտրելով՝ այն, ինչը իբր թե անվանում են «հեռանկարային տեղեկություններ» ստանալու համար»։ Երբ ճապոնացիները ժամանեցին, Ագրոնսկին դեռ Սինգապուրում էր, և հասցրեց վերջին ինքնաթիռին, նախքան քաղաքը գրավելը։ Այնուհետև նա նշանակվեց Մակարթուրի զորքերում և հիմնականում լուսաբանեց Ճապոնիայի գրավումը և դաշնակիցների նահանջը Ասիայում, Կուալա Լումպուրում նա գրեթե գերի էր ընկնում ճապոնացի զինվորների կողմից, իսկ հետո հոլանդացի զինվորականների հետ նա  Lockheed Lodestar ինքնաթիռով թռավ դեպի ճանապարհի  վերջին հատվածը Ավստրալիա։ 1942 թվականին նա գրավել էր ողջ երկրի ուշադրությունը իր հաղորդումներով Խաղաղ օվկիանոսից, երբ փոխանցել էր լուրեր այն մասին, որ դաշնակիցները դժվարություններ են ունենում Ճավայում՝ բացակայող զինամթերքի պատճառով, և որ Թագավորական օդուժը ստիպված էր լքել Սինգապուրը, քանի որ ամերիկացիները նրանց չէին սպասում, և այդ խառնաշփոթում ենթարկվել էին ճապոնացիների լուրջ հարձակումների։ Նա թռչել էր Թագավորական օդուժի հետ մի քանի ռմբակոծությունների ժամանակ։ 1943 թվականին NBC-ին հանձնարարվեց վաճառել իր ռադիո ցանցը Կարմիր և Կապույտ ցանցերի միջոցով, և Ագրոնսկու պայմանագիրը ներառված էր «Կապույտ» ցանցին տրված պայմանագրերի մեջ, որը NBC-ն որոշեց վաճառել։ Կապակցված ակտիվները դարձել են American Broadcasting Company(ABC); Ավելի փոքր և ավելի քիչ հայտնի, քան արդեն կայացած ցանցերը, ABC-ն չուներ հեռուստատեսային բյուրո։ Ագրոնսկին վերադարձավ Միացյալ Նահանգներ 1943 թվականին, երբ միացավ ABC-ին։ Մինչ պատերազմի այլ հայտնի լրագրողներ կարողացան բարձր պաշտոններ զբաղեցնել հեռուստատեսությամբ, փոխարենը Ագրոնսկին ուղարկվեց Վաշինգտոն, որտեղ նա աշխատում էր *The Daily War Journal*-ում մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտը։

### 1946–1955 թվականներ։ ABC-ի և Մաքքարթիի լուսաբանում
մինի|Ագրոնսկին 1946 թվականին
Ագրոնսկին պատերազմից հետո պահպանեց իր հայտնիությունը որպես ABC ռադիոլրագրող։ Քաղաքացիական իրավունքների վաղ կողմնակիցը, երբ նախագահ Հարի Ս. Թրումանը 1947 թվականին ելույթ ունեցավ Գունավոր մարդկանց առաջխաղացման ազգային ասոցիացիայում, Ագրոնսկին թերահավատորեն էր վերաբերվում այս ամենին, ենթադրելով, որ դա «քաղաքական ժեստ էր». Գունավոր մարդկանց առաջխաղացման ազգային ասոցիացիայի նախագահ Ուոլթեր Ֆրենսիս Ուայթը գրեց Ագրոնսկուն չհամաձայնելու համար՝ ցույց տալով ԳՄԱԱ-ի աջակցությունը Թրումանին։ 1948թ.-ին Ագրոնսկին օգնեց ամերիկյան քաղաքական կոնվենցիաների հեռուստատեսային լուսաբանմանը`  շարունակելով հաղորդումներ տալ դրանցից 1952թ. առաջին խոշոր հեռուստահաղորդումներով։ 1948թ.-ին Ագրոնսկին ուներ հեռարձակման ամենաշատ հովանավորները` 104 հովանավոր։  Այնուհետև նա սկզբունքային դիրք բռնեց ընդդեմ աճող Մաքքարթիզմի, ինչպես նաև լուսաբանելով Hollywood 10-ը և Ներկայացուցիչների պալատի հակաամերիկյան գործունեության հանձնաժողովը։ Թեև շատ լրագրողներ խլացված լուսաբանում էին Մակքարթիզմը, ասվում է, որ վախից էր, Ագրոնսկին, ինչպես CBS-ի Էդվարդ Ռ. Մերոուն, բացահայտ քննադատում էր Մակքարթիին և նրան աջակցող սենատորներին։  Այս համարձակ դիրքորոշումը ցույց տվեց, որ Ագրոնսկին թիրախավորվեց հակասեմական ատելությամբ, և նրա շոուն կորցրեց հովանավորներին, ըստ երևույթին Մաքքարթին ճնշում էր գործադրել հեռանալու համար, որպեսզի Ագրոնսկու շոուն չհեռանա եթերից. ABC-ն, սակայն, «շնորհավորեց նրան և տարավ ճաշի» և խրախուսեց շարունակել քննադատությունները։

Հաղորդվում է, որ խոսակցությունը եղել է.
մինի|Ագրոնսկու 1952 թվականի Փիբոդի մրցանակի ընդունման ելույթը
1952 թվականին նա ստացավ Փիբոդի  մրցանակ սենատոր Ջոզեֆ Մաքքարթիի չափից դուրս մեղադրանքների լուսաբանման և քննադատության համար, և մրցանակների հանձնաժողովը նշեց, որ նրա կարողությունը «պատմության հիմքում ընկած պատմությունը հասկանալու համար առանձնահատուկ է»։ Նա ամփոփեց Մաքքարթին ասելով. «Ջոն այնքան էլ լավ չէր ընդունում քննադատությունը»: 1953թ.-ին Ագրոնսկին հարցաքննեց նախագահ Դուայթ Դ. Էյզենհաուերին եկեղեցիներում կոմունիզմի հետաքննության և գրքերի այրման վերաբերյալ։  Այնուհետև ABC-ն դարձավ միակ խոշոր ցանցը, որը հեռուստատեսությամբ հեռարձակեց 1954թ. բանակն ընդդեմ Մաքքարթիի լսումները՝ մեծացնելով դրանց տեսանելիությունը և «խորտակելով ՄակՔարթիին»՝ հանրայնորեն  բացահայտելով  նրա անկարգությունները։  Ագրոնսկին նաև անհատական ​​քննարկման շոու է անցկացրել ABC-ի, At Issue-ում, որը հեռարձակվում էր 1953թ.-ի ամեն կիրակի երեկոյան։ Մի նշանավոր դրվագ վերաբերում էր ծխախոտի ճգնաժամին 1953թվականին․ Հայտնվում էին նոր բժշկական զեկույցներ, որոնք ենթադրում էին կապ ծխելու և թոքերի քաղցկեղի միջև, և ծխախոտի արդյունաբերությունը ցանկանում էր խրախուսել այդ տեղեկատվության ճնշումը։ Զեկույցները լուսաբանող սակավաթիվ ծրագրերից մեկը՝ Ագրոնսկու ծրագիրը, այնուամենայնիվ, «ավարտվեց դրական նոտայով` Big Tobacco-ի կողմից վարձված հասարակայնության հետ կապերի ընկերության կազմակերպած կոնֆերանսներից հետո»։ 1954թ.-ին At Issue-ը տեղափոխվեց կիրակի կեսօրի հեռարձակումներ՝ որպես իր հանրային կապերի ծրագրային բլոկի մի մաս և փակվեց նույն թվականին, երբ ABC-ն ունեցավ տեխնիկական և հովանավորչական խնդիրներ, որոնք ստիպեցին այն չեղարկել։  Ագրոնսկին Ռադիոյի և հեռուստատեսության թղթակիցների ասոցիացիայի (ՌՀԹԱ) անդամ էր 1948 թվականից  և դարձավ դրա նախագահը, որն ավարտեց իր լիազորությունները 1954 թվականին (երբ այդ պաշտոնը ստանձնեց Ռիչարդ Հարքնեսը) և ի պաշտոնե դարձավ գործադիր կոմիտեի անդամ։

### 1956–1963 թվականներ։ «Նայեք այստեղ», Այխմանի դատավարություն և NBC լուրեր
1956 թվականին, երբ հեռուստատեսությունը դարձավ առաջատար հեռարձակման միջոց, Ագրոնսկին լքեց ABC-ն (որի ծրագրավորումը դեռ թույլ էր) և վերադարձավ NBC՝ որպես նորությունների թղթակից։ 1957 թվականից մինչև 1964 թվականը, սկսած «Today» շոուից, որը վարում էր Դեյվ Գարովեյը, նա բոլոր հարցազրույցներն արեց Վաշինգտոնից, D.C. 1960 թվականին շոուն (և հետևաբար՝ Ագրոնսկին) սկսեց հարցազրույցներ վերցնել գործադիր քարտուղարներից։ Այս ընթացքում նրա հեղինակությունը մեծացավ։ Նա նաև վարել է «Նայեք այստեղ» շոուն, որտեղ նա հարցազրույց է վերցրել Ջոն Քենեդիից որպես սենատոր  և երիտասարդ Մարտին Լյութեր Քինգ կրտսերին։ Ագրոնսկին մի քանի անգամ հարցազրույց է վերցրել Քինգից, որտեղ Քինգը հատկապես ուրվագծել է իր համոզմունքները ոչ բռնության և Աստծո հանդեպ հավատքի մասին «Նայեք այստեղ» բաժնում։ Խոսելով նաև Աստծո մասին, Քենեդիի պատասխանը Ագրոնսկուն իր հավատքի մասին, որ նա «կպահպանի Սահմանադրությունը» ամեն ինչից առաջ, դարձավ բեղմնավոր մեջբերում, որը նա օգտագործում էր իր նախագահական քարոզարշավի ընթացքում : Ագրոնսկին 1961 թվականին Երուսաղեմում նացիստական ​​պատերազմական հանցագործ Ադոլֆ Այխմանի  դատավարությունը լուսաբանեց սկզբից մինչև վերջ ինը ամիս, որի համար նա ստացավ Alfred I. duPont-Կոլումբիական համալսարանի մրցանակը։ Ագրոնսկու ռեպորտաժը ամեն օր հեռարձակվում էր *Huntley-Brinkley* զեկույցի հատվածում առավոտյան 6:30-ին որպես հատուկ ռեպորտաժ; նա հարցազրույց է վերցրել Հոլոքոստը վերապրածների, ինչպես նաև Իսրայելի և Գերմանիայի հետաքրքրություն ներկայացնող գործիչների հետ։ Դատավարությունը արժանացավ ԶԼՄ-ների մեծ ուշադրության, բայց, ընդհանուր առմամբ, ավելի լայն հետևանքներին՝ Էյխմանի գործի վրա քիչ շեշտադրումներով. Ագրոնսկու թարմացումները, ներառյալ «Today» շոուի դատավճռի վերաբերյալ հարցազրույցը, անտիպ էին իրենց օրինաչափությամբ։ Ագրոնսկին այս հանձնարարությունն անվանեց իր կարիերայի «ամենահուզիչ» պատմությունը։ Երուսաղեմում գտնվելու ժամանակ նա զրուցել է ընկեր Ռիչարդ Կ. Բլումի հետ՝ արտահայտելով իր լարվածությունը. Բլումն ասաց, որ Ագրոնսկին ԱՄՆ-ի գլխավոր զեկուցողն էր Իսրայելի գործերի վերաբերյալ։ Նաև 1961թ.-ին Ագրոնսկին հարցազրույց է վերցրել Freedom Riders-ի անդամներից ԱՄՆ-ում, երբ խումբը նոր էր ձևավորվում և լուսաբանում էր Վիեննայի գագաթնաժողովը։
մինի|Մարտին Ագրոնսկին USS ''George Washington սուզանավի հետ''
1962 թվականի դեկտեմբերին Ագրոնսկին և նկարահանող խումբը ավարտեցին ռազմածովային ուսուցումը և միացան USS George Washington-ի սուզանավերին, որոնք ԱՄՆ Polaris ծրագրի մաս են կազմում, մոտ երեք շաբաթ ստորջրյա  պարտականությունների մեջ՝ նկարահանելու Polaris Submarine. Journal of an Undersea Voyage վավերագրական ֆիլմը։ Ֆիլմը արժանացել է բազմաթիվ մրցանակների, այդ թվում՝ վավերագրական «St Mark's Plaque» - Առաջին մրցանակին 1963 թվականի Վենետիկի կինոփառատոնում։ Ագրոնսկին սկսեց հեռուստատեսային լուսաբանումը Վաշինգտոնում 1963 թվականի օգոստոսին, «Today»-ով առավոտյան ժամը 8:30-ին կես ժամանոց ռեպորտաժով։ Այնուհետև լուսաբանումը շարունակվեց տարբեր սերիաներով բոլոր ցանցերում. Ագրոնսկին Նենսի Դիքերսոնի հետ զեկուցում էր Վաշինգտոնի հրապարակից ողջ օրվա ընթացքում։ Նույն ամսին NBC-ն գրեց, որ «Ագրոնսկու կողմից Կոնգրեսի կաբինետի անդամների և Վաշինգտոնի այլ պաշտոնյաների, ինչպես նաև արտասահմանից պետական ​​պաշտոնյաների այցելությունները հաճախ հանգեցնում են հաջորդ օրվա թերթերում հիմնական լուրերի»։ Ավելի ուշ՝ 1963 թվականին, Ագրոնսկին հատուկ թույլտվություն ստացավ մեկնելու Մոսկվա՝ լուսաբանելու միջուկային քննարկումները NBC-ի արգելումից հետո։ Վերադառնալուց հետո նա լսարանին ներկայացրեց իր կարծիքը ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության մասին՝ հիմնվելով իր տեսածի վրա՝ հայտարարելով, որ նման գլոբալ քաղաքական մթնոլորտում ոչ մի երկիր չի կարող դիտորդ մնալ՝ կոչ անելով բնակչությանը անտարբեր չլինել։

### 1963 թվական։ Ջոն Քենեդու սպանություն
Նախագահ Ջոն Քենեդու սպանությունից չորս օր հետո Ագրոնսկին այն ավագ լրագրողներից մեկն էր, ով գլխավորում էր հեռուստատեսային լուրերի լայնածավալ լուսաբանումը։ Այս լուսաբանումը հորինեց ժամանակակից հեռուստատեսային լուրերի բեկումնային ձևաչափը։ Կոլումբիայի համալսարանի սոցիոլոգները՝ Հերբերտ Գանսի գլխավորությամբ, հարցազրույց վերցրեցին եթերում լրագրողների մի ընտրանիից, որոնք կարճ ժամանակ անց ազդեցին դրա վրա։ շատերը հարցաքննվել են զգացմունքներ դրսևորելու վերաբերյալ։ Ագրոնսկու պատասխանը, ասելով, որ լրագրողը չի կարող զգացմունքներ դրսևորել, քանի որ դա կարող է զգացմունքներ պարտադրել հեռուստադիտողին, ավելի ուշ ասվեց, որ տիպիկ էր տվյալ ժամանակի տեսակետը։ Երբ Գանսը շարունակեց այդ հարցի վրա ճնշում գործադրել, Ագրոնսկին ավելացրեց. «Ես ուզում էի լաց լինել, իսկ դու՝ ոչ»։ Հաղորդվում էր, որ նա ծխում էր, երբ նա հաղորդումներ էր ներկայացնում Վաշինգտոնից, լուսաբանման ընթացքում, մինչդեռ իր ծխախոտը թաքցնում էր տեսախցիկից:Պատմաբան Ուիլյամ Մանչեսթերը գրել է, որ կրակոցից անմիջապես հետո Ագրոնսկին զանգահարել է Թեդ Քենեդիին, որպեսզի հարցնի, թե արդյոք նա թռչելու է Վաշինգտոնից Դալլաս, այն սահմանափակ հաղորդագրություններից մեկն է, որը Թեդ Քենեդին ստացել է իր եղբոր սպանությունից հետո գերծանրաբեռնված հեռախոսագծերի պատճառով, երբ մարդիկ փորձում էին զանգահարել ուրիշներին՝ քննարկելու լուրը։ Քենեդիի հրաժեշտը Ագրոնսկին լուսաբանել է Today շոուում։ Նա նշել է, որ նաև լուսաբանել էր Ֆրանկլին Դ. Ռուզվելտի հուղարկավորությունը, նկարագրելով տարբեր տրամադրություններ, բացատրել է, որ Քենեդիին ողբացող մարդիկ, կարծես, տպավորված էին նրա չիրացված հնարավորություններով։ 1963 թվականի նոյեմբերի 27-ին, սպանությունից հինգ օր անց, Ագրոնսկին հարցազրույց է անցկացրել Տեխասի նահանգապետ Ջոն Կոննալի հետ, նստած նրա մահճակալի մոտ՝ Parkland Memorial Hospital հիվանդանոցում։ Կոննալի, որի հետ Ագրոնսկին լավ ընկերներ էին, ճանապարհորդում էր Կենեդիի առաջ և վիրավորվել էր։ Երբ Կոննալի վերականգնվում էր, լրատվամիջոցները հուսահատորեն ուզում էին լսել նրա պատմությունը, սակայն նրա օգնականները կարծում էին, որ նա շատ թույլ է, որպեսզի հանդես գա մամուլի ասուլիսում։ Փոխարենը միավորված լրատվամիջոցները համաձայնվեցին օգտագործել մեկ լրագրողի՝ որպես թղթակից, և բոլոր ցանցերը ուղիղ եթերում հեռարձակեցին հարցազրույցը։ Կոննալիի գրասենյակը ընտրեց Ագրոնսկիին իր լրագրողը դարձնելու համար; նա ուշ երեկոյան հայտնաբերվեց Արլինգտոնի ազգային գերեզմանատանը և գիշերը ժամը 12-ին մեկնեց Դալաս։

Ագրոնսկին հարցազրույց էր վերցրել Քենեդիից, երբ նա դեռ ողջ էր, և որոշ հատվածներ կրկին ցուցադրվել են սպանության 20-ամյակին «Շնորհակալություն, պարոն նախագահ» հեռուստադոկումենտալ ֆիլմում։ Նա նաև համահեղինակ և խմբագիր էր 1961 թվականին հրատարակված «Սկսենք. Քենեդիի վարչակազմի առաջին 100 օրերը» գրքի։

### 1964–1969 թվականներ։ CBS
Ագրոնսկին 1964 թվականին տեղափոխվեց CBS: Այնտեղ նա զբաղեցրել է CBS-ի Փարիզի գրասենյակի ղեկավարի և Face the Nation հաղորդման վարողի պաշտոնները։ 1969 թվականին նա ստացել է **[[Էմմի (մրցանակաբաշխություն)|Էմմի]]** մրցանակ իր CBS News Special Reports *Justice Black and the Bill of Rights* or *Justice Black and the Constitution* դոկումենտալ ֆիլմի համար՝ առաջին հեռուստահաղորդումի հարցազրույցը ԱՄՆ գերագույն դատարանի դատավոր Հյուգո Բլեքի հետ, որտեղ ներկայացվել էին Բլեքի տեսակետները Բիլի իրավունքների ներառման վերաբերյալ։ Ֆիլմը կրկին ցուցադրվել է 1971 թվականին։

1968-1969 թվականներին Ագրոնսկին եղել է CBS-ի Փարիզի բյուրոյի ղեկավարը։

### 1969–1988 թվականներ։ Համանուն ծրագրեր
#### Agronsky & Company
մինի|Ագրոնսկին (աջից) Միացյալ Նահանգների պաշտպանության նախարար Դոնալդ Ռամսֆելդի հետ Ռամսֆելդի գրասենյակում Պենտագոնում, նոյեմբերի 3, 1976 թվական
1969 թվականին Ագրոնսկին դարձավ Վաշինգտոնի WTOP-TV հեռուստաալիքի լրատվական հաղորդավարը, իսկ 1970 թվականին դարձավ նույն կայանի կողմից արտադրված Agronsky & Company քաղաքական քննարկումների հեռուստահաղորդման վարողը։ Ձևաչափը Ագրոնսկուն քաղաքական լրագրողների հետ նորությունների վերաբերյալ կարճ հատված ներկայացրեց։ Դրանից անմիջապես հետո Ագրոնսկին լքեց տեղական երեկոյան լուրերը, և Agronski & Company-ն դարձավ իր շաբաթական շոուն, որը արտադրվում և հեռարձակվում էր Post-Newsweek կայաններով։ Շոուն հեռարձակվել է ամբողջ երկրում Post-Newsweek-ի կողմից տեղական կայաններով և Հանրային հեռարձակման ծառայության կողմից (PBS) ամբողջ երկրում, ներառյալ WETA-ն Կոլումբիայի շրջանում։ 1981թվականին այն հեռարձակվեց քսանհինգ հեռուստաընկերություններով, իսկ 1981թվականի հոկտեմբերին Mutual Broadcasting System-ը սկսեց շոուն հեռարձակել ռադիոյի ձևաչափով։ 1970-ական և 80-ական թվականներին Ագրոնսկին նաև վարում էր «Եվրոպական հեռանկարներ» ռադիոհաղորդումը, որը  քննարկում էր միջազգային նորությունները Վաշինգտոնում գտնվող օտարերկրյա թղթակիցների հետ։  Հեռարձակող ամսագիրը 1981 թվականին նշել է, որ Ագրոնսկին «դեռևս հայտնվում է օրվա ամենամեծ պատմությունների մեծ մասի կենտրոնում»։ Նա հյուրընկալել է Agronsky and Company-ին մինչև 1988 թվականի հունվարին թոշակի անցնելը, և դա նրա կարիերայի ամենամեծ հաջողություններից մեկն էր։ Այն վերանվանվեց Վաշինգտոնի ներսում՝ Ագրոնսկու թոշակի անցնելուց հետո, և այն վարում էր Գորդոն Պետերսոնը մինչև 2013 թվականը։ Շոուն, ընդհանուր առմամբ, համարվում է, որ հորինել է կլոր սեղանի («Talking Heads») հանրային հարցերի և քաղաքական հեռուստատեսային շոուների քննարկման ձևաչափը, որտեղ հայտնի լրագրողներ են քննարկում ընթացիկ իրադարձությունները և առաջարկում իրենց կարծիքը դրանց մասին։ *Agronsky & Company-ն* սակայն, չունեին այն բուռն վեճերն ու գոռգոռոցները, որոնք բնորոշում էին իրենց նմանակողներից շատերին։ Թեև որոշ ազատական ​​և պահպանողական փաստարկներ, որոնք այժմ տարածված են ամերիկյան կառավարության գործերի շոուներում, սկսվեցին որպես Agronsky & Company-ի անդամների բուռն վեճեր, Ագրոնսկին ինքը միշտ հանգստացնող ազդեցություն է ունեցել։ Շոուն ընդհանուր առմամբ մեծ հարգանք էր վայելում. Թեդ Քենեդին մի անգամ ասել է, որ «հասարակական կյանքում բոլորը դիտում են Ագրոնսկուն»։

Այն եղել է լրագրության փոփոխվող դեմքի առաջնագծում թե՛ ձևաչափով, թե՛ անհատականություններով, հատկապես «ազդարարների» ժողովրդականության աճով, և նրա անդամները դարձան ազգային գործիչներ և հաճախ պահանջված որպես հրապարակախոսներ հետագա տարիներին։ 1986 թվականին շոուի վարկանիշը գերազանցեց Ջոն ՄաքԼաֆլինի նմանակող The McLaughlin Group-ի վարկանիշը; Ասվում էր, որ հիմնական տարբերությունն այն է, որ «ՄաքԼաֆլինի քայլքը և նրա անձնական թշնամանքի մթնոլորտը հեռուստադիտողներին տալիս է այն զգացումը, որ նրանք դիտում են իսկական ներքին կատակներ»։

Ագրոնսկու մահից հետո Agronsky & Co.-ի մեկնաբան Հյու Սիդեյը պատմել է շոուի American Journalism Review-ին.

#### Մարտին Ագրոնսկու երեկոյան թողարկում
1970-ին Agronsky & Company շաբաթաթերթը վարելուց բացի, Ագրոնսկին սկսեց վարել հինգօրյա, կես ժամ տևողությամբ հարցազրույցի շոու՝ Մարտին Ագրոնսկու երեկոյան թողարկումը, որը արտադրվում էր Արևելյան կրթական ցանցի կողմից։ Դա վաղաժամ ամենօրյա լրատվական հաղորդում էր, որը շատ հայտնի դարձավ Ուոթերգեյթի սկանդալի ժամանակ։ Հաղորդվում է, որ Ռիչարդ Նիքսոնը  դիտել է շոուն՝ Ագրոնսկուն գրառումներ ուղարկելով իր լուսաբանման վերաբերյալ։ Երեկոյան հրատարակությունը լայնորեն լուսաբանում էր Նիքսոնի նախագահությունը, ներառյալ Սառը պատերազմի դետենանտը և Վիետնամի պատերազմը։ Երեկոյան թողարկումը հեռարձակվում էր ամեն գիշեր և հեռարձակվում էր Ուոթերգեյթի ներխուժման լսումներից առաջ, ընթացքում և հետո, որը հեռարձակվում էր PBS հեռուստաալիքով, որը, ի վերջո, հանգեցրեց Նիքսոնի հրաժարականին 1974 թվականի օգոստոսի 9-ին։ Երեկոյան թողարկումը եթեր դուրս եկավ 1975թ.-ի վերջին։ Քանի որ PBS-ը զգում էր «ծրագրի ծախսերի աճը», այն կրճատեց 1976 թվականին շարունակվող բազմաթիվ շոուներ, ներառյալ *Երեկոյան Թողարկումը*:

Չնայած Ագրոնսկին երկար տարիներ եղել է ափից առափնյա կայարաններում, համեմատաբար տեղական ծրագրավորումը, որը նա վերնագրել է, «շատ բան արեց Ագրոնսկուն ազգային ազդեցիկ գործիչ դարձնելու համար»։

#### Agronsky At Large
1975 թվականին PBS-ի համար Ագրոնսկին և Փոլ Դյուկը հարցազրույց են վերցրել նախագահ Ջերալդ Ֆորդից։ Այնուհետև Ագրոնսկին 1976թվականինին ամենշաբաթյա մեկ ժամ տևողությամբ հարցազրույց է տվել PBS հեռուստաալիքին, որը կոչվում է Agronsky at Large, որտեղ նա հարցազրույց է վերցրել այնպիսի հյուրերից, ինչպիսիք են Ալֆրեդ Հիչքոկը և Անվար Սադաթը Եգիպտոսի առաջնորդի սպանությունից անմիջապես առաջ։ Նա նաև հարցազրույցներ էր վերցնում Մուհամեդ Ալիից և Ջորջ Ֆ. Քեննանից, որոնց ռեգիստրները պահվում են Փիբոդի մրցանակների հավաքածուում՝ Ամերիկյան հասարակական հեռարձակման արխիվում։ 1977թվականին նախագահ Ջիմի Քարթերի մամուլի քարտուղար Ջոդի Փաուելի հետ հարցազրույցում Ագրոնսկին առաջարկեց, որ ԶԼՄ-ների և նոր նախագահների միջև «մեղրամիսը» իրականում կրճատվել է Վիետնամի պատերազմից և Ուոթերգեյթից հետո։

## Ազդեցություն և ժառանգություն
Իր 52-ամյա լրագրողական կարիերայի ընթացքում (տպագիր 1936-1940 թվականներին և ռադիո և հեռուստատեսություն 1940-1988 թվականներին) Ագրոնսկին աշխատել է Միացյալ Նահանգների բոլոր երեք կոմերցիոն ցանցերում։ Ենթադրվում է, որ նա միակ հեռարձակվող լրագրողն է/մեկնաբանը, ով աշխատել է բոլոր երեքի համար, և միակ մարդն է, ով աշխատել է բոլոր երեքի և PBS-ի համար։ Նա առաջին հեռուստալրագրողն էր, ով հարցազրույց անցկացրեց Գերագույն դատարանի դատավորի հետ։ Լրատվական շոուների մոդերատորված պանելային քննարկումների ձևաչափը 1984 թվականին նկարագրվեց որպես «Մարտին Ագրոնսկու ոճ»։ Agronsky & Company-ն «talking heads» լրատվական ձևաչափի առաջատարն էին։ Նրա աշխատությունները, որոնք պարունակում են մոտավորապես 30,000 նյութ, պահվում են Կոնգրեսի գրադարանի հավաքածուում։

## Անձնական կյանք
Նրա Փիբոդի մրցանակի համար պրոֆիլավորում իրականացնելիս Newsweek-ը նշել է, որ Ագրոնսկին միջին հասակ ունի՝ 5'11" (180 սմ), և մուգ մազեր։  Նա ամուսնացավ Հելեն Սմազերսի հետ 1943 թվականի սեպտեմբերի 1-ին։ Սմազերսը Միացյալ Նահանգների բանակի բուժքույր էր, ում նա հանդիպեց 1942 թվականին Մելբուռնում Մաքարթուրի մասին լուսաբանելիս։ Ագրոնսկին վերադարձավ ԱՄՆ 1943 թվականի մարտին, որից հետո նա արագացրեց Սմազերսի վերադարձը։ Նրանք ամուսնացան Բալթիմորի քաղաքապետարանում, Մերիլենդ նահանգում, փողոցից անծանոթ մեկին որպես վկա վերցնելով։ Նրանք ունեցան չորս երեխա՝ Մարսիան, Ջոնաթանը, Դեյվիդը և Ջուլին։ Նա իր ընտանիքի համար ժամանակակից ​​տուն կառուցեց Վաշինգտոնում 1951 թվականին, թեև 1953 թվականին սկսեց զզվել իր ոճից։ 1964 թվականին նրա տունը հրդեհվեց՝ կրելով 35,000 դոլարի վնաս, և նա կոտրեց կրունկը՝ ցատկելով երկրորդ հարկի պատշգամբից՝ դուրս գալու համար։ Հելենը մահացավ 1969 թվականի փետրվարի 18-ին քաղցկեղից։ Ագրոնսկին այնուհետև ամուսնացավ Շերոն Հայնսի հետ 1971թվականի ապրիլի 22-ին . այդ ամուսնությունից ծնվեց մեկ երեխա՝ Ռեյչելը։ Ամերիկյան ազգային կենսագրությունը ասում է, որ Ագրոնսկին և Հայնսը ամուսնալուծվել են տասնհինգ տարի հետո։ Նա մահացավ Վաշինգտոնում գտնվող իր Rock Creek Park տանը, 1999 թվականի հուլիսի 25-ին, սրտի անբավարարությունից։ Նա 84 տարեկան էր։

Ագրոնսկու որդին՝ Ջոնաթան Յան Զամա Ագրոնսկին  ամերիկացի լրագրող և կենսագիր է։ Նա սովորել է Վաշինգտոնի Սուրբ Ալբանս դպրոցում, նախքան Դարտմուտ քոլեջում անգլերեն սովորելը; ընդունվելով 1964-ին, նա երկու անգամ ձախողել է իր ուսումը, նախքան 1971-ին ավարտելով AB-ն։ Նա օգտագործել է իր ուսանողությունը, որպեսզի խուսափի Վիետնամի պատերազմի զորակոչից, ինչի մասին նա ամաչում է, չնայած պատերազմի հետ անհամաձայնությանը։ Նա մասնագիտորեն սկսել է գրել 1967թվականին։ Թեև նա հետևում էր իր հոր կարիերային, նա ծրագրել էր լինել քոլեջի ֆուտբոլիստ՝ ութ տարեկանում միանալով թիմին և նախապես միանալով համալսարանական կիսապաշտպան խաղալով նախապատրաստական ​​դպրոցում, իսկ տասը օր անց թողնելով Դարտմուտի թիմը վնասվածքի և թերագոհության պատճառով։ Նրա վաղ ստեղծագործությունները ներառում են «*Penthouse* Vietnam Veterans Advisor » սյունակը 1970-ական և 1980-ական թվականներին; 1991 թվականին նա նաև հոդված գրեց Մարիոն Բարրիի մասին ամսագրում մի թեմայի շուրջ, որտեղ նա փորձագետ էր, և նույն տարի հրատարակեց գիրք Բարրիի մասին։ Այդ ընթացքում նա աշխատել է Վաշինգտոնի «Ամերիկայի ձայն» ռադիոկայանի համար։ Նա նաև գրել է Washington City Paper-ի համար։ Բացի լրագրողական գրությունից, նա գրել է գրքեր և սցենարներ կինոյի և ռադիոյի համար։  Բարրիի մասին նրա «*Ռասայի քաղաքականությունը*» գիրքը, ըստ Kirkus Reviews-ի, «զգույշ, սթափ և հավասարակշռված նկարագրություն է Բարրիի անկման և ռասայի քաղաքականության մանիպուլյացիայի մասին», բայց «չի ուսումնասիրում Բարրիի դատավարության մեջ ակնհայտ խորը քաղաքական բաժանումները»։ Նա գրել է այլ իրավական հարցերի շուրջ, այդ թվում՝ 1987 թվականի Miranda Rights-ը ABA ամսագրումում։ 2009 թվականին նա ընդգրկվել է «Մարիոն Բարրիի ինը կյանքը» վավերագրական ֆիլմում հակասական քաղաքական գործչի մասին։ 2020 թվականին նա սկսեց գիրք գրել Դեյվիդ Ուայթինգի մասին։

## Ֆիլմացանկ

## Մրցանակներ և պարգևներ

1987 թվականին Ագրոնսկին ելույթ ունեցավ Սան Դիեգոյի պետական ​​համալսարանում:Նշումներ

## Նշումներ


### Մեջբերումներ

### Աղբյուրներ
;

* 

* 

* 

* 

* 

; Մատենագրություն

* 
* 
* 

; Հավաքածուներ

* 
* 
* 
* 

* 
* 

* 
* 

* 
* 

* 
* 

* 

* 
* 

* 

* 

* 
* 

* 
* 

* 
* 
* 

* 

; Առանձնահատկություններ

* 
* 

* 

* 
* 

* 
* 

* 

; Գրականություն

* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 

* 

* 

* 
* 

* 
* 
* 
* 

* 

* 
* 

* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 
* 

* 

* 

; Նորություններ

* 
* 
* 

* 

* 
* 

* 

* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 

* 
* 

; Առևտրային մամուլ

* 
* 

; Կայքեր

* 
* 

* 

* 

* 

* 

* 

## Արտաքին հղումներ
*