open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Խուրս Արշամունի

**Խուրս Արշամունի** (), հայ իշխան, Արշամունիների նախարարական տոհմից։

## Կենսագրություն
Խուրս Արշամունին Մեծ Հայքի Տուրուբերան նահանգի Արշամունիք գավառի Շիրմաց գյուղից էր։ Մայրը՝ Շիրակի իշխան Ներսեհ Կամսարականի դայակն է եղել։ Վահանանց պատերազմում եղել է Վահան Մամիկոնյանի գործակիցներից մեկը։ Մասնակցել է 483 թվականին, Կարնո գավառի Արծաթ գյուղի մոտ՝ Ներսեհ Կամսարականի և Մուշեղ Մամիկոնյանի փոքրիկ զորաջոկատի ու պարսիկների միջև տեղի ունեցած Արծաթի ճակատամարտին։

## Արծաթի ճակատամարտ
Վահանանց պատերազմի ժամանակ պարսիկները ամեն գնով փորձում էին որսալ և սպանել ապստամբության ղեկավար Վահան Մամիկոնյանին, բայց չէին կարողանում հարմար պահը գտել։ Վահան Մամիկոնյանը ամեն օր իր զորքով հանգիստ չէր տալիս պարսկական բանակին։ Ամեն գիշեր նետաձգությամբ կոտորում էր նրանց։

Հայոց զորավար Վահան Մամիկոնյանին որոշ ժամանակ կորցրած լինելով, Մուշեղ Մամիկոնյանը և Շիրակի իշխան Ներսեհ Կամսարականը Կարնո ծովակի հյուսիսից փոքրիկ զորաջոկատով մոտենում են Կարնո գավառի Արծաթ գյուղին։ Հասնելով գյուղի մոտ գտնվող մի հեղեղատի, պատրաստվում են հեղեղատի եզրին մի փոքր հանգստանալ։ Նրանց հետապնդող պարսիկները տեսնելով, որ չկարողացան նրանց հասնել, մտադրվում են հեղեղատի շրջակայքում արտեր հնձող մշակներին սպանել։

Խուրս Արշամունին տեսնում մի պարսիկ զինվորի, որը ցանկանում էր մի կարնեցի մշակի սպանել, իսկ մշակը պտտվելով մի բարդու շուրջը, փախչում էր նրանից։ Տեսնելով այդ, զայրացած Մուշեղ Մամիկոնյանի և Ներսեհ Կամսարականի վրա, աներկյուղ ասում է նրանց. «Չէ՞ որ ուրիշները ևս, եթե պարսիկներից են սպանվում, վրեժխնդիր Աստված մեզանից կպահանջի»։ Ապա հարձակվելով այն պարսիկի վրա, սպանում է նրան ու ազատում կարնեցուն։ Մուշեղ Մամիկոնյանը ու Ներսեհ Կամսարականը, Խուրսի խոսքերից և արարքից ոգևորված, նկատելով, որ իրենց հետապնդողներն այնքան էլ շատ չեն, իրենց հետ եղած սակավաթիվ մարդկանցով հարձակվում են պարսիկների վրա և սպանում շատերին՝ 72 հոգու, իսկ մի մասն էլ մատնվում են փախուստի։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Արշամունիներ
Կատեգորիա:Հայ իշխաններ
Յուպիտեր LXIII

**Յուպիտեր LXIII**, Յուպիտերի անկանոն բնական արբանյակներից է, ունի հակադարձ շարժում։ Հայտնաբերվել է Սքոթ Շեփարդի ղեկավարած խմբի կողմից 2017 թվականին, սկզբում արբանյակը ստացել է **** ժամանակավոր անվանումը։

Յուպիտեր LXIII արբանյակը ունի մոտ 2 կմ տրամագիծ, և պտտվում է Յուպիտերի շուրջ միջինում 23&nbsp;303&nbsp;335 միլիոն կմ հեռավորության վրա, 723,1 օրվա ընթացքում։ Արբանյակի ուղեծրի թեքումը կազմում է 166,4° խավարածրի հարթության նկատմամբ, իսկ էքսցենտրիսիտետը 0,236 է։

Յուպիտեր LXIII արբանյակը պատկանում է Կարմեի խմբին, որի արբանյակները ունեն հակադարձ շարժում, հեռավորությունը մոլորակից ընկնում է 23 - 24 գիգամետր միջակայքում, իսկ ուղեծրի թեքումը մոտ 165° է։

## Տես նաև
* Յուպիտերի արբանյակներ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Անկանոն արբանյակներ
Կատեգորիա:Յուպիտերի արբանյակներ
Մանուել Ուրիբե

**Մանուել "Մեմե" Ուրիբե Գարզա** (;  բժշկության պատմության մեջ ամենածանր քաշ ունեցող մարդկանցից մեկը։

2001 թվականին՝ այն բանից հետո, երբ նրա քաշը կազմել է  587 կգ, ի վիճակի չի եղել դուրս գալ անկողնուց։ 2007 թվականին, նա կշռել է 560 կգ, և եղել է երկրագնդում ապրող ամենածանր մարդը։

Մանուել Ուրիբեն հեռուստատեսությամբ օգնություն է խնդրել։ Նրան վիրահատելու համար բազմաթիվ առաջարկություններ են ստացվել, որոնք կնպաստեին մարմնի զանգվածի պակասելուն, սակայն նա հրաժարվել է դրանցից՝ որոշելով նիհարել սննդակարգի օգնությամբ։ Ուրիբեն անցել է սպիտակուցային սննդակարգի և 2007 թվականին նրա մարմնի քաշը նվազել է  մինչև 381 կգ։ Առաջին անգամ նա ինքնուրույն փողոց է դուրս եկել։

2006 թվականին Մանուելը ծանոթացել է  36-ամյա Կլաուդիա Սոլիսի հետ, որը ժամանակ առ ժամանակ կտրում էր Մանուելի մազերն ու եղունգները։ Հետո նրա այցերը վեր են ածվել ընկերության, ինչը շարունակվել է՝ ի հեճուկս Կլաուդիայի ծնողների ցանկության։ 2008 թվականի հոկտեմբերին Մանուելը նրան ամուսնության առաջարկություն է արել, ինչը Կլաուդիան ընդունել է։ Այդ ժամանակ Մանուելը կշռել է 330 կգ, Կլաուդիան՝ շուրջ 67 կգ։

2011 թվականի մարտին Մանուելը հատուկ սննդակարգի և ֆիզիկական վարժությունների օգնությամբ նիհարել է  187 կգ-ով։ 2012 թվականի մարտին եղել է 444 կգ։ Արդյունքում՝ նա կշռել է  330 կգ։

Ապրել է Մեքսիկայի Մոնտերեյ քաղաքում։ Մահացել է հիվանդության բարդությունից՝ Մոնտերեյի հիվանդանոցում՝ 2014 թվականի մայիսի 26-ին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* Official Zone Diet Manuel Uribe Page 

Կատեգորիա:Գինեսի գրքի ռեկորդակիրներ
Կատեգորիա:Ճարպակալում
Վերափոխման տաճար (Տարտու)

**Վերափոխման տաճար** (), Էստոնիայի առաքելական ուղղափառ եկեղեցու Տարտուի թեմի առաջնորդանիստ եկեղեցին (Կոստանդնուպոլսի պատրիարքություն)։ Գտնվում է Էստոնիայի Տարտու քաղաքում՝ Մագազինի փողոց (Magasini tänav), 1 հասցեում։

## Պատմություն
Եկեղեցին գտնվում է Մարիամ Մագդաղենացու դոմինիկյան նախկին վանքի տեղում, որը քաղաքում գործել է 13-րդ դարից։ 1704 թվականին դրա փոխարեն կառուցվել է Կույս Մարիամին նվիրված փայտե եկեղեցի։ 1752 թվականի ապրիլի 16-ին տեղադրվել է նոր եկեղեցու հիմնաքարը Պետրոս I-ի հրամանով։ Այն կառուցվել է Նիկոլայ Վասիլևի նախագծով և օծվել 1754 թվականի հունվարի 28-ին։ 1772 թվականի կառուցվել է զանգակատունը։ Քարե եկեղեցին այրվել է 1775 թվականի հրդեհի ժամանակ։

Նոր քարե տաճարը կառուցվել է 1776-1782 թվականներին և օծվել 1783 թվականին ի պատիվ Աստվածամոր վերափոխման։

1997 թվականին ընդգրկվել է Էստոնիայի մշակույթի հուշարձանների պետական ռեգիստրում։

Եկեղեցին դարձել է մայր տաճար 2009 թվականի հունվարի 10-ին և ծառայում է որպես Տարտուի ուղղափառ եպիսկոպոսի նստավայր։

## Պատկերասրահ

File:Album von Dorpat, TKM 0031H 10.jpg|Եկեղեցին 1860 թվականին
File:Tartu Uspenski õigeusu kirik.jpg|Եկեղեցին 2011 թվականին
File:Tartu Uspenski kirik, vaade Magasini tänaval, 3. veebruar 2013.jpg|Եկեղեցին 2013 թվականին
File:Tartu asv2022-04 img69 Assumption Church.jpg|Եկեղեցու ինտերիերը


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Mälestised • 6949 Tartu Uspenski õigeusu kirik 1776—1783.a.
* Успенский собор на портале Тарту-Юрьев-Дерпт

Կատեգորիա:1783 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի մշակույթի հուշարձաններ
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով
Էմիլ Կորալով

**Էմիլ Կորալով** (իրական անուն և ազգանուն՝ **Էմիլ Դոնչև Ստանչև**, , ), բուլղար գրող, բանաստեղծ, լրագրող, հրատարակիչ, խմբագիր։ Դիմիտրովյան մրցանակի դափնեկիր (1952)։

## Կենսագրություն
Էմիլ Կորալովը ծնվել է 1906 թվականի նոյեմբերի 2-ին Սլավոտինում, Բուլղարիա։ Նրա հայրը եղել է ուսուցիչ, Սեպտեմբերյան հեղափոխության անդամ։ Ավարտել է Սոֆիայի համալսարանը։ Համագործակցել է «Նոր ճանապարհ», «Բուլղարական մտքեր», «Ոսկեղջյուր», «Արվեստ և քննադատություն», «Մանկական ուրախություն», «Լուսատիտիկ» պարբերականների, «Արձագանք», «Մեր օրեր», «Կանանց թերթ», «Գրական նորություններ» թերթերի հետ։

1933-1947 թվականներին իր եղբայր Լաչեզար Ստանչևի հետ եղել է հայտնի «Весела дружина» թերթի խմբագիր և հրատարակիչ, որում հրատարակվում էին երեխաների և երիտասարդության համար բուլղարական ֆանտաստիկ ժանրի վեպեր։

Հետո 1947-1966 թվականներին աշխատել է «Ժողովրդական երիտասարդություն» () հրատարակչությունում։

Էմիլ Կորալովը մահացել է 1986 թվականի հուլիսի 29-ին Սոֆիայում՝ 79 տարեկան հասակում։

## Ստեղծագործություն
Էմիլ Կորալովի «Սպիտակ ձի» բանաստեղծությունների առաջին հավաքածուն հրատարակվել է 1926 թվականին։ 1927 թվականին հրատարակել է «Լուսին և դատախազ» պատմվածքների հավաքածուն։ Նրան հաջորդել են «Մեծ ծարավ» (1930), «Անհաղթելի» (1933) և այլ վեպեր։

Պատմվածքների, բանաստեղծությունների, հեքիաթների ժողովածուների և երեխաների ու երիտասարդության համար ավելի քան 30 վեպերի հեղինակ։ Նրա գրչին են պատկանում մի շարք գրքեր, որոնք նվիրված են Բուլղարիայի պատմությանը։

Ակտիվ աշխատել է մանկական և դեռահասական գրականության ոլորտում։ Եղել է երեխաների համար բուլղարական ֆանտաստիկ ստեղծագորությունների առաջին ստեղծողներից մեկը։

Էմիլ Կորալովի գրքերը թարգմանվել են գերմաներեն, չեխերեն, լեհերեն, ռուսերեն և այլ լեզուներ։

## Ընտրյալ երկեր
* «Великата жажда» (1930)
* «Непримиримите» (1938)
* «Септемврийци — 1923 г.» (1945)
* «Дъщерята на партизанина» (1948)
* «Каблешково гори» (1949)
* «Чавдаркината катеричка» (стихи, 1949)
* «Край Марица» (1952)
* «Нова летопис» (1953)
* «Малкият въстаник» (1960)
* «Тези, които обичаме» (1961)
* «Чинарите зашумяха» (1965)
* «Отражения в Марица» (1968)
* «Заслужена награда»
* «Сребърно гласче»
* «Неразделни другари»
* «Лудо-полудяло»
* «Крилатото момиче»
* «Хората на бъдещето» (ֆանտաստիկա)
* «Градът на окованите»
* «Дивные времена. Сказки» (1984)

## Մրցանակներ
* Բուլղարիայի կրթության նախարարության մրցանակներ (1930)
* Դիմիտրովյան մրցանակ (1952)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Էմիլ Կորալով

Կատեգորիա:Բուլղարացի գրողներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի լրագրողներ
Կատեգորիա:Սոֆիայի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի խմբագիրներ
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Կատեգորիա:Հրատարակիչներ
Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Բուլղարացի մանկագիրներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի խմբագիրներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի արձակագիրներ
Մոխրոտիկ (վագր)

**Մոխրոտիկ**, ամուրյան էգ վագր, որը փրկվել է մարդկանց կողմից։ Մոխրոտիկն առաջին վագրերից մեկն է, որն սկսել է վերականգնել իր ցեղատեսակի պոպուլյացիան։

## Կենսագրություն
Էգ վագրը եղել է 6 ամսական, երբ մարդիկ գտել են նրան։ Դեպքը տեղի է ունեցել 2012 թվականի փետրվարին, Պրիմորիեի երկրամասի հարավ-արևմուտքում։ Վագրը մահանում էր հյուծումից և ցրտից։ Մարդիկ նրան փրկել են և անվանել Մոխրոտիկ։ Երկարատև բուժումից հետո, վագրը տեղավորվել է վերականգնողական կենտրոնում։ Այնտեղ Մոխրոտն անցել է վերականգնողական հատուկ կուրս։
2013 թվականի սկզբին մասնագետների կողմից ընդունվել է որոշում՝ Մոխրոտիկին վայրի բնություն արձակելու վերաբերյալ։ Վագրը բաց է թողնվել Բաստակ արգելոցում։ Այնտեղ բնակվում էր Զավետնի անունով միայնակ որձ վագրը։ Գիտնականները ենթադրում էին, որ Մոխրոտիկը և Զավետնին կարող են դառնալ զույգ և սերունդ տալ։
2,5 տարվա ընթացքում գիտնականները անդադար հետևել են վագրերի զույգին՝ GPS վզկապների և ֆոտոծուղակների միջոցով։ Ստացվել են Մոխրոտիկի և Զավետնիի ավելի քան հազար լուսանկարներ։
### Ձագերի ծնունդ

2015 թվականի դեկտեմբերին Մոխրոտիկը երկու ձագերի հետ ընկել է ֆոտոծուղակը։ Դա նշանակում է, որ որոշ ժամանակ անց էգ վագրը ծննդաբերել է։ Այդ տարածքներում ամուրյան վագրերը բնակվել են մինչև 20-րդ դարի 50-60-ական թվականները, որից հետո այդ ցեղատեսակի վագրերի թիվը կտրուկ անկում է ապրել։

Մոխրոտիկը և նրա ձագերը ստացել են անհատական ուժեղ հսկողություն։ Վագրի ձագերին անվանել են Պրինց (Արքայազն) և Վոստոկ (Արևելք)։

Վագրի ձագերի ծննդյան հետ կապված «Բաստակ» արգելոցն իր շնորհակալությունն է հայտնել Ռուսական աշխարհագրական ընկերակցությանը, Կենդանիների պաշտպանության միջազգային ֆոնդին, Վայրի կենդանիների պահպանության միությանը, ԳԱԱ Ա․Ն․Սևերցովի անվան բնապահպանության և էվոլյուցիայի խնդիրների ինստիտուտին՝ Մոխրոտիկին նյութական և խորհրդատվական օգնություն ցուցաբերելու համար։

2017 թվականին Մոխրոտիկը կրկին սերունդ է տվել։
### Լուսանկար

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Тигрица Золушка стала мамой!
* Золушка и хулиган: истории амурских тигров, спасенных людьми

Կատեգորիա:Հայտնի վագրեր
Հրեշտակ (Միքելանջելո)

**«Աշտանակով հրեշտակ»** (, ինչպես նաև՝ **«Մոմակալով հրեշտակ»**, **«Ջահով հրեշտակ»**), ոչ մեծ մարմարյա արձան, ստեղծված Միքելանջելոյի կողմից մոտավորապես 1494-1495 թվականներին, Բոլոնյայում գտնվող սուրբ Դոմինիկի դամբարանի համար։ «Հրեշտակ» արձանն այն երեքից մեկն է, որը Միքելանջելոն ստեղծել է դամբարանի համար։ Ինչպես նշում է Վիկտոր Լազարևը, Միքելանջելոյի վաղ ստեղծագործությունների մեջ զգացվում է Յակոպո Դելլա Քվերչայի աշխատանքների ազդեցությունը։

## Նկարագրություն
Սուրբ Դոմինիկի դամբարանն անավարտ է մնացել քանդակագործ Նիկոլո դել Արկայի մահվան պատճառով, ով սկսել էր դամբարանի կառուցման աշխատանքները։ Միքելանջելոն ճյուղավոր աշտանակով հրեշտակը քանդակել է դամբարանի աջ մասում։ Նրա հրեշտակն այդքան կանացի և նուրբ չէ, ինչպես Նիկոլո դել Արկայինը, նրա տեսքը, չնայած ոչ մեծ չափսերին, ավելի կոպիտ և տղամարդկային է։ Հրեշտակի վարսերը կարճ և գանգուռ են։ Նա ծնկել է ձախ ծնկի վրա և երկու ձեռքերով ծանր մոմակալ է բռնում։ Միքելանջելոն կարողացել է բավականին հաջող կերպով ընդօրինակել Նիկոլո դել Արկայի հրեշտակին, սակայն իր հրեշտակի դեմքն ավելի իրական է։

Ուիլյամ Ուոլեսը գրում է, որ սա «Միքելանջելոյի մտածած ամենագեղեցիկ արձանն է»։

## Արվեստում
Այս քանդակը հիշատակվում է Կարել Շուլցի «Քար և ցավ» ինքնակենսագրական վեպում՝

1967 թվականին լույս է տեսել Ե. Լ. Քոնիգսբուրգի «Տիկին Բազիլ Է. Ֆրանկվայլերի արխիվից, ով ամենախճճվածն էր աշխարհում» գիրքը, որի սյուժեն զարգանում է «Հրեշտակ» արձանի գաղտնիքի վրա, որը, հավանաբար, ստեղծվել է Միքելանջելոյի կողմից։ 1968 թվականին գիրքը Ջոն Նյուբերիի մեդալ է ստացել։ 1973 թվականին գիրքը էկրանավորվել է Ֆիլդեր Քուկի կողմից (տիկին Ֆրանկվայլերի դերը կերտել է Ինգրիդ Բերգմանը), իսկ 1995 թվականին՝ Մարկուս Քուկի կողմից (տիկին Ֆրանկվայլերի դերը կերտել է Լորեն Բեքոլը)։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
*  
* 
* 
* 
*  
*  
*  
*  

Կատեգորիա:Արձաններ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Միքելանջելո
Կատեգորիա:Միքելանջելոյի ստեղծագործություններ
Լի Բրեքեթ

**Լի Դուգլաս Բրեքեթ** ( ), ամերիկացի գրող և սցենարիստ, Էդմոնդ Համիլթոնի կինը։

## Կենսագրություն
Ծնվել է հաշվապահ և սկսնակ գրող Ուիլյամ Ֆրանկլին Բրեքեթի ընտանիքում։ 1918 թվականին հայրը մահացել է իսպանական գրիպից, ինչից հետո Լին մոր՝ Մարգարետ Դուգլաս Բրեքեթի հետ, բնակություն է հաստատել Սանտա Մոնիկայում՝ մայրական կողմից պապիկի և տատիկի մոտ։

Առաջին ստեղծագործությունը՝ «Մարսյան գլադիատոր» պատմվածքը, տպագրվել է 1940 թվականին *«Astounding Science Fiction»* ամսագրում։ Նրան առավել մեծ ճանաչում են բերել 1945 թվականին լույս տեսած պատմվածքները, որոնց գլխավոր հերոսը Էրիկ Ջոն Սթարքն էր։ 
 
Բրեքեթը նաև սցենարներ է գրել հետևյալ ֆիլմերի համար․ «Խորը երազ» (1946), (համահեղինակել է Ուիլյամ Ֆոլքների հետ), «Ռիո Բրավո» (1959), «Ռիո Լոբո» (1970), «Երկարատև հրաժեշտ» (1973), «Աստղային պատերազմներ։ Էպիզոդ V։ Կայսրությունը հասցնում է պատասխան հարված» և այլն։

Լի Բրեքեթը մահացել է 1978 թվականի մարտի 18-ին քաղցկեղից։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Լի Բրեքեթը «Лаборатория Фантастики» կայքում

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն
Կատեգորիա:Ամերիկացի դետեկտիվ ժանրի գրողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կին գրողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կին վիպասաններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆանտաստ գրողներ
Կատեգորիա:Հյուգո մրցանակի դափնեկիրներ
Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ
Անկախություն (եզրույթ)

**Անկախություն**, **պետական անկախություն**, քաղաքական ինքնուրույնություն, ինքնիշխանություն, ազգի, ժողովրդի, պետության կամ երկրի ենթակայության կամ կախվածության բացակայություն։

## Սահմանում
Մարդկային կենսագործունեության տարբեր բնագավառներում *անկախություն* բառն ունի տարբեր սահմանումներ։

Միջազգային իրավունքում պետության անկախությունը նույնականացվում է այլ պետությունների կողմից նրա ճանաչմամբ (պարտադիր պայման չէ, որ այդ պետությունները նրա հետ դիվանագիտական հարաբերություններ ունենան)։

Քաղաքական տեսանկյունից «անկախություն» տերմինով նշում են սահմանադրական իրավունքի տարբեր սկզբունքներն ու ինստիտուտները։ Արտաքին հարաբերություններում պետության համար դա միջազգային իրավունքի սուբյեկտիվությունն է, ինքնիշխանության պարտադիր մասը, իսկ ներքին հարաբերություններում՝ իշխանությունների բաժանումը։ Անձի համար անկախությունը նրա իրավական կարգավիճակն է։

Պատմության մեջ հայտնի են դեպքեր, երբ պետական անկախությունը ձեռք է բերվել ազգի պայքարի արդյունքում, օրինակ՝ ԱՄՆ-ի Անկախության պատերազմը (1775-1783): Հայտնի են մի քանի անկախ պետությունների ձևավորման դեպքեր, որոնք կազմել են մեկ պետության մասը (Հարավսլավիա, Չեխոսլովակիա, ԽՍՀՄ)։ Միևնույն ժամանակ կան անկախության աստիճանական ձեռքբերման դեպքեր, ինչպես Մեծ Բրիտանիայից Կանադայի անկախության պարագայում։ Կան նաև երկրներ, որոնց անկախությունը հռչակման օր չունի․ դրանք երկար ժամանակ անկախ են պատմական հանգամանքների բերումով՝ Ճապոնիա, Շվեդիա, Ռուսաստան։

Անկախության հայտարարումը կարող է ուղեկցվել անկախության մասին հռչակագրով։

Անկախությունը պետք է բնութագրվի հետևյալ հիմնական հատկանիշներով. նպատակների ու պահանջների և դրանց հասնելու մեթոդների ինքնուրույն որոշում, սեփական հնարավորություններով հարցեր և խնդիրներ լուծելու ունակություն, այս կամ այն վարքագծի ընտրության ազատություն։

## Հայաստանի անկախություն
Հայաստանի անկախության տոնը նշվում է յուրաքանչյուր տարի՝ սեպտեմբերի 21-ին։ Հայաստանի անկախության հռչակագիրը ընդունվել է ՀՀ Գերագույն խորհրդի կողմից 1990 թվականի օգոստոսի 23-ին։ Դրանում նշված էր, որ ՀԽՍՀ-ն կազմալուծվում է, և ձևավորվում է նոր պետություն՝ Հայաստանի Հանրապետությունը։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* Нидерландская война за независимость 1567—1609 гг. // Военная энциклопедия : [в 18 т.] / под ред. В. Ф. Новицкого [и др.]. — СПб. ; [М.] : Тип. т-ва И. Д. Сытина, 1911—1915.
* Д. Н. Ушаков, Толковый словарь Ушакова. 1935—1940 годов. Москва.

Կատեգորիա:Անկախություն
Կատեգորիա:Ինքնավարություն
Կատեգորիա:Պետություն
Իմ տարեդարձը

**«Իմ տարեդարձը»** (), 19-20-րդ դարերի գրող Անտոն Պավլովիչ Չեխովի հումորեսկն է, որը գրվել է 1880 թվականին և առաջին անգամ հրատարակվել է 1880 թվականի հուլիսի 6-ին «Արձակ բանաստեղծ» ստորագրությամբ «Ստրեկոզա» գեղարվեստա-կատակերգական հանդեսի քսանյոթերորդ համարում։ Գրաքննության հանձնաժողովի թույլտվությունը ստացել է հուլիսի 3-ին։

Այս հումորեսկի հեղինակությունն առաջին անգամ հաստատել է Ա. Վ. Կորոտաևը 1838 թվականին։ Պահպանվել է 1881 թվականի հունվարի 17-ի «Ստրեկոզա» հանդեսի խմբագրական նամակը, որով 1880 թվականին երկրորդ գլխի համար ամսագիրը հաշվարկ է կատարել Անտոն Պավլովիչ Չեխովի հետ։

Հումորեսկի գլխավոր հերոսը «ծախսել է» հարյուրավոր փոստային նամականիշներ՝ իր աշխատանքներով նամակներն ուղարկելով Սանկտ Պետերբուրգի տարբեր հայտնի ամսագրերի, որտեղից էլ միայն մերժումներ է ստացել։ Ինքը՝ Չեխովը, ըստ իր խոսքերի, իր գրական կարիերան սկսել է «Ճպուռում», նույնպես ստանալով բացասական պատասխաններ։ Բայց ի տարբերություն հումորեսկի հերոսի, Անտոն Պավլովիչի հրապարակումները կամ բացասական պատասխաններ նշված «Նիվա» (), «Նևա» () և «Կայծ» () ամսագրերից չեն գտնվել.

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 

Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ
Նիկոլայ Պլավյուկ

**Նիկոլայ Պլավյուկ** (, ), արտագաղթած ուկրաինացի քաղաքական գործիչ, Ուկրանիայի ժողովուրդների Հանրապետության կառավարության վերջին աքսորված ղեկավարն էր։ Իր լիազորությունները դադարեցրել է 1992 թվականի օգոստոսի 22-ին և այն պաշտոնապես փոխանցել է անկախ Ուկրաինայի առաջին նախագահ Լեոնիդ Կրավչուկին։

## Կենսագրություն
Նիկոլայ Պլավյուկը ծնվել է 1925 թվականի հունիսի 5-ին Լեհաստանի Ռուսով գյուղում (ներկայումս Ուկրաինայի Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզի մի մասն է)։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Նիկոլայը, Արևմտյան Ուկրաինայում սկաուտական «Պլաստ» շարժման ակտիվիստն էր, որն ըստ էության ուկրաինացի ազգայնականների կազմակերպության երիտասարդական բաժինն էր։ Պատերազմից հետո փախել է արևմտյան Գերմանիա, որտեղ ստացել է տնտեսագիտության գծով Մյունխենի համալսարանի դիպլոմը։ 1949 թվականին գաղթել է Մոնրեալ (Կանադա) և դարձել Կանադայի ուկրաինական սփյուռքի ակտիվ անդամ։

1960-ական թվականների կեսերին նա ազատ ուկրաինացիների համաշխարհային կոնգրեսի կազմակերպիչներից էր։ 1967-1969 թվականներին եղել է գլխավոր քարտուղար, այնուհետև՝ փոխնախագահ (1973-1978 թվականներ) և, վերջապես, նախագահ (1978-1981 թվականներ)։ Եղել է Ուկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետության աքսորի կառավարության անդամ։

Արտաքսման մեջ ՈւԺՀ-ի գործող կառավարության ղեկավար Նիկոլայ Լիվիցկու մահից հետո Պլավյուկը դարձել է նրա իրավահաջորդը, պաշտոնը զբաղեցրել է 1989 թվականի դեկտեմբերի 8-ից մինչև 1992 թվականը։ 1992 թվականի օգոստոսի 22-ին Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի արարողակարգային նստաշրջանում Նիկոլայ Պլովյուկը պաշտոնապես ՈւԺՀ-ի պետական ռեգալիաները փոխանցեց անկախ Ուկրաինայի առաջին նախագահ Լեոնիդ Կրավչուկին, որն ընտրվել էր 1991 թվականի դեկտեմբերի 1-ին։ Նա նաև պատվոգիր է հանձնել այն մասին, որ 1991 թվականի օգոստոսի 24-ին հռչակված անկախ Ուկրաինան` Ուկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետության իրավահաջորդն է։

1993 թվականի մայիսի 18-ին Նիկոլայ Պլյուկիին շնորհվել Է Ուկրաինայի քաղաքացիություն։ Նա արժանացել է նաև Իշխան Յարոսլավ Իմաստունի I (2007 թվական) և II (2002 թվական) աստիճանների, «Արժանիքների համար» III աստիճանի շքանշանների (1996 թվական)։ 1981 թվականից մինչև մահ եղել է ուկրաինացի ազգայնականների կազմակերպության ղեկավարը։ Ամուսնացած էր, ուներ երկու որդի և երկու դուստր։ Ապրել Է Կիևում և Կանադայում։

Մահացել է 2012 թվականի մարտի 10-ին Կանադայում։ Թաղվել է Օկվիլում գտնվող Սուրբ Վլադիմիրի գերեզմանատանը։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:Մյունխենի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի գրողներ
Վլադիսլավ Կովալյով

**Վլադիսլավ Անտոնովիչ Կովալյով** (, ), խորհրդային գրականագետ և մանկավարժ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1922 թվականի հունիսի 28-ին։ Մայրը՝ Դարյա Կովալյովան (ի ծնե՝ Ֆիլիպովա, 1897-1975 թվականներ), եղել է մաթեմատիկայի ուսուցչուհի, հայրը՝ Անտոն Սեմյոնովիչը (1890-1922 թվականներ), դարբին։

1931 թվականին մայրը որդու հետ տեղափոխվել է Մոսկվա։ Ավարտել է մայրաքաղաքի թիվ 201 միջնակարգ դպրոցը։ 1940 թվականին Կովալյովը զորակոչվել է բանակ, ինչը համընկել է Հայրենական մեծ պատերազմի սկզբի հետ, ծառայել է Սիբիրյան ռազմական օկրուգի սահմանապահ զորքերում։ Բանակում ծառայությունից հետո ընդունվել է Իրկուտսկի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետ։ Ավարտելով երկրորդ կուրսը՝ տեղափոխվել է Մոսկվայի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետ, որն ավարտել է 1945 թվականին։ 1945-1948 թվականներին եղել է Ա. Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտի ասպիրանտ։ 1949 թվականին պաշտպանել է թեզը՝ բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի համար (թեմա՝ «Լև Տոլստոյի «Հաջի-Մուրադ» վիպակը»)։

1943-1946 թվականներին եղել է երեկոյան դպրոցի ռուսաց լեզվի և գրականության ուսուցիչ, 1948-1951 թվականներին՝ Խորհրդային բանակի ռազմա-մանկավարժական ինստիտուտի դասախոս, 1951-1952 թվականներին՝ Մոսկվայի պոլիգրաֆիական ինստիտուտի։

## ՄՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում գործունեություն
1952 թվականից և մինչև կյանքի վերջը Կովալյովն աշխատել է Մոսկվայի պետական համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում՝ սկզբում ռուսերենի ոճաբանության ամբիոնում, ապա՝ ռուս գրականության և ժուռնալիստիկայի ամբիոնում։ Նրա գիտական հետաքրքրությունների հիմնական թեման Լև Տոլստոյի և Անտոն Չեխովի արվեստն էր։

1970 թվականի հունիսի 26-ին ՄՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում Կովալյովը պաշտպանել է դիսերտացիան՝ բանասիրական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճանի համար (թեմա՝ «Լև Տոլստոյի գեղարվեստական արձակի առանձնահատկությունը»)։

Շնորհիվ դասավանդման յուրահատուկ մոտեցումների՝ Կովալյովը ուսանողների շրջանում մեծ հեղինակություն է վայելել։ Օրինակ՝ Իվան Գոնչարովի «Օբլոմով» վեպի մասին դասախոսություն կարդալիս Վլադիսլավ Կովալյովը խալաթ է հագել, ցուցադրաբար պառկել ամբիոնում՝ ուսանողներին ցուցադրելով, թե ինչպես է Իլյա Իլյիչ Օբլոմովն անցկացրել իր կյանքը։

## Ակնարկներ
Կովալյովը ներկայացրել է բազմաթիվ հայտնի մարդկանց դիմանկարներ, որոնց հետ հնարավորություն է ունեցել հանդիպել՝ գրողներ, գրականագետներ, արվեստի գործիչներ, շախմատիստներ։ Դրանք իրենց տեսակի մեջ հուշագրական ուրվապատկերներ են։ Այդ պատմվածքներով նա հաճախ հանդես է եկել տարբեր երեկոներում՝ Տոլստոյի թանգարանում, Գիտնականների տանը և այլն։ Երբեմն նա կրկնօրինակել է նաև իր հերոսների ձայնը և խոսելաոճը։

## Հետաքրքիր փաստեր
Ամբողջ կյանքի ընթացքում Վլադիսլավ Կովալյովը եղել է շախմատի սիրահար։

## Հիմնական աշխատություններ
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների դոկտորներ
Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ
Կատեգորիա:Խորհրդային գրականագետներ
Կատեգորիա:Խորհրդային հուշագիրներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Չեխովագետներ
Կատեգորիա:Ռուս գրականագետներ
Կատեգորիա:Տոլստոյագետներ
Քեյթ Փիրսոն

**Քեթրին Էլիզաբեթ Փիրսոն** (, ), ամերիկացի երգչուհի, քնարերգու բանաստեղծուհի, *B-52* երաժշտախմբի հիմնադիր անդամներից ու երգչուհիներից մեկը։ Երգելուց զատ՝ բազմաթիվ երաժշտական գործիքներ է նվագում, այդ թվում՝ կիթառ, բաս կիթառ, ստեղնաշարային գործիքներ։ *B-52* երաժշտախմբում իր ելույթների ժամանակ ընկերակցել է Սինդի Վիլսոնին, Ֆրեդ Շնայդերին, Ռիկի Վիլսոնին, Քիթ Սթրիքլենդին։

2015 թվականի փետրվարին Փիրսոնը թողարկել է իր առաջին երաժշտական ալբոմը՝ «*Կիթառներ և միկրոֆոններ*» (*Guitars and Microphones*) վերնագրով, որտեղ ընդգրկված ստեղծագործությունների մի մասի հեղինակը կամ համահեղինակը Սիա Ֆուրլերն է։ Որոշ ժամանակ անց թողարկել է «*Ավելի լավ է՝ չխայթել մեղվին*» (*Better Not Sting the Bee*), իսկ 2016 թվականի ապրիլի 15-ին՝ «*Վեներա*» («*Venus*») սինգլը։

## Կենսագրություն
Փիրսոնը ծնվել է ամերիկյան Նյու Ջերսի նահանգի Վիհոքեն բնակավայրում, մանկությունն ու պատանեկությունն անցկացրել այդ նույն նահանգի Ռութերֆորդ քաղաքում։

1981-ից մինչև 1996 թվականը մտերմիկ հարաբերությունների մեջ է եղել ամերիկացի նկարիչ Թիմ Ռոլինսի հետ։

Փիրսոնը կալիֆոռնիական Լանդերսում գտնվող «*Քեյթի ծույլ անապատ*»-ի (*Kate's Lazy Desert in Landers, California*) և Նյու Յորք նահանգի Մաունթ Թրեմփերում գտնվող «*Քեյթի ծույլ մագագետնի*» (*Kate's Lazy Meadow in Mount Tremper, New York*) սեփականատերն է։ Այդ երկու ագարակներում նա բիզնեսը վարում է իր կնոջ՝ Մոնիկա Քոուլմենի հետ համատեղ։ 2015 թվականի օգոստոսի 3-ին այդ երկու կանայք ամուսնացել են, և նրանց պսակադրության ծեսին ներկա են գտնվել *B-52* երաժշտախմբի անդամները, երգերի հեղինակ ու երգչուհի Սիա Ֆուրլերը և վերջինիս այն ժամանակվա ամուսինը՝ Էրիկ Անդերս Լանգը։

## Ալբոմներ
*2015: *Guitars and Microphones*

## Կինո և հեռուստատեսություն
մինի
* *The Rugrats Movie* (1998, միայն ձայնը)
* *The Flintstones* (1994, որպես "The BC-52's" երաժշտախմբի անդամներից մեկը)
* *A Matter of Degrees* (1990)
* *Athens, GA: Inside/Out* (1987)
* *One-Trick Pony * (1980)
* Փիրսոնը մարմնավորել է ակումբի տիրոջ՝ *Flight of the Conchords* հեռուստասերիալի *What Goes on Tour* վերնագիրը կրող դրվագում
* *The Adventures of Pete and Pete* (1993, "What We Did on Our Summer Vacation"):
* Փիրսոնը B-52-ի կազմում նկարահանվել է CBS հեռուստաընկերության *Guiding Light* սերիալում (1982 թ.):
* Փիրսոնը B-52-ի կազմում կատարել է *Love Shack* երգի պարոդիան (*Glove Slap* վերնագրով) «Սիմփսոնների» E-I-E-I-(Annoyed Grunt) դրվագում։
* *Phineas and Ferb* (2012) (կատարել է *Spend Half a Day* երգը *Perry the Actorpus* դրվագում)։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
*

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգչուհիներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգչուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կիթառահարներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ռոք երգչուհիներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ռոք ստեղնահարներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի սոպրանոներ
Կատեգորիա:Բոստոնի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Բուսակերներ
Նիկոլայ Չեխով

**Նիկոլայ Պավլովիչ Չեխով** (, ), ռուս նկարիչ։

Անտոն Չեխովի հարազատ եղբայրը։

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1858 թվականի մայիսի 18-ին () Տագանրոգում։ Հայրը Պավել Եգորովիչ Չեխովն էր, մայրը՝ Եվգենյան Յակովլևնա Չեխովան (Մորոզովա)։ Սովորել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում։ Ուսումնարանի բնօրինակային դասարանը այդ տարիներին վարել է Վասիլի Պերովը։ Համագործակցել է «Մոսկվայի տերևիկ» թերթի, «Ականատես», «Ծղրիդ», «Լույս և ստվեր», «Մոսկվա», «Բեկորներ» ամսագրերի հետ (այդ թվում նկարազարդել է եղբոր մի շարք պատմվածքներ և եղել է մի շարք ծաղրանկարների հեղինակ՝ իր ստորագրությամբ։ Ի տարբերություն եղբայրներ Անտոնի և Ալեքսանդրի՝ հումորային մամուլում ստորագրել է իր իսկական ազգանունը)։ Մասնակցել է Մոսկվայի Քրիստոս Փրկիչ տաճարի պատերի նկարազարդմանը։ Սովորել և ընկերացել է նկարիչներ Իսահակ Լևիտանի, Կոնստանտին Կորովինի և Ֆեոդոր Շեխտելի հետ։ Քաղաքացիական ամուսնության մեջ է եղել Ա. Իպատևա-Գոլդենի հետ։

1883 թվականին դարձել է Ռուսաստանի մարմնամարզական միության հիմնադիրներից մեկը։

Անտոն Չեխովը բազմիցս քննադատել է եղբոր վարած կյանքը և նրա վերաբերմունքը տաղանդին. «կորչում է լավ, ուժեղ ռուսական տաղանդը, կորչում է գրոշների համար»։ Նիկոլայ Չեխովը մահացել է տուբերկուլոզից Խարկովի նահանգում գտնվող Չեխովների ընկեր Լինտվարյովների կալվածքում, այդտեղ էլ թաղվել է։

## Հավաքածուներում գտնվող աշխատանքներ
* Տագանրոգի գեղարվեստի թանգարան, Տագանրոգ
* Տագանրոգի պետական գրական և ճարտարապետական թանգարան-արգելոց, Տագանրոգ
* Գրականության պետական թանգարան, Մոսկվա
* Մելիխովո (արգելոց-թանգարան), Մելիխովո
* Անտոն Չեխովի տուն (Յալթա), Յալթա
* Ռուսաստանի պետական գրադարան, Մոսկվա

## Հիշատակ
thumb|right|Նիկոլայ Չեխովի գերեզմանը
Նիկոլայ Չեխովի գերեզմանը գտնվում է Լուչանսկի գերեզմանոցում, որը գտնվում է Լուկայում (Սումի քաղաքի շրջան, Ուկրաինա)։

## Ծանոթագրություններ

### Գրականություն
* *Чехов М. П.* Вокруг Чехова. Встречи и впечатления. М.: Московский рабочий, 1960. — 164 с.
* *Подорольский А.* Художник Н. П. Чехов. — Сумы: Университетская книга, 2007.
* *Устюгова Т.* Семейный талант // Таганрогская правда. — 2008. — 29 мая.
* *Подорольский А. Н.* Художник Николай Чехов. Альбом-каталог. — М.: Планета, МК-периодика, 2008. — 192 с. — ISBN 978-5-903162-04-08.
* *Подорольский А. Н.* Чехов и художники. — М., 2013. С. 6— 43.
* ОР РГБ, ф. 331, к. 31, ед.хр. 1. Письма Ал. П. Чехова П. Е. Чехову. 1874—1896

## Արտաքին հղումներ
* ''Кончин Е.'' «Какие же вы, Чеховы, все талантливые!» 
* Художник Николай Чехов. Выставка.
* Выставка «хороший, сильный русский талант» в Доме-музее А. П. Чехова в Москве

Կատեգորիա:19-րդ դարի ռուս նկարիչներ
Կատեգորիա:Անտոն Չեխով
Կատեգորիա:Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ
Կատեգորիա:Ռուսական կայսրության նկարիչներ
Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ
Ֆրից Գլարներ

**Ֆրից** **Գլարներ** (, ), շվեյցարացի և ամերիկացի  աբստրակցիոնիստ նկարիչ (20-րդ դարի կեսերին)։

## Կյանք և ստեղծագործություն
Ապագա աբստրակցիոնիստի մանկությունը, չհաշված կարճ ժամանակ Շարտրում և Փարիզում մնալը, անց է կացել Իտալիայի Նեապոլ քաղաքում։ Այստեղ էլ՝ Նեապոլի գեղարվեստի ակադեմիայում (), 1914—1920 թվականներին նա ստացել է նախնական կրթություն։ 1923 թվականին նա ապրել է Փարիզում, սովորել է Կոլարոսի ակադեմիայում։ Գլարները հանդիպել է գեղարվեստական ավանգարդի բազմաթիվ ներկայացուցիչների, բայց այդ ժամանակ նա ամբողջովին պոստիմպրեսիոնիզմի ազդեցության տակ էր, մասնավորապես՝ Պոլ Սեզանի, ինչն էլ արտացոլվել է նրա՝ այդ շրջանի կտավներում (կտրուկ, սուր ձևեր՝ աստիճաններ, սեղաններ, նկարակալներ)։

Ֆրից Գլարների առաջին անհատական ցուցահանդեսը տեղի է ունեցել 1926 թվականին Փարիզում։

1936 թվականին՝ Ցյուրիխում մեկ տարի մնալուց հետո, Գլարները գաղթել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ և բնակություն հաստատել Նյու Յորքում։

Իր ապագա գեղարվեստական զարգացման մեջ Գլարները պարտական է Պիտ Մոնդրիանի տեսությանը։ Նրանք ծանոթացել էին Նյու Յորքում Մոնդրիանի կյանքի վերջին երկու տարիներին (1942-1944):

1944 թվականից Գլարները հանդիսացել է Ամերիկայի աբստրակտ նկարիչների ասոցիացիայի անդամ (), մասնակցել է Ժոզեֆ Ալբերսի և Բուրգոն Դիլլերի համատեղ ցուցահանդեսներին։

## Հավաքածուներ
* Մետրոպոլիտեն թանգարան (Նյու Յորք)
* Ամերիկյան արվեստի Ուիթնի թանգարան, Նյու Յորք

## Գրականություն
* 

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Фриц Гларнер

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Կոլարոսի ակադեմիայի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Շվեյցարացի նկարիչներ
Գենադի Սեմենիխին

**Գենադի Ալեքսանդրովիչ Սեմենիխին** (, ), ռուս խորհրդային գրող, լրագրող։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։ Կարմիր աստղի շքանշանի եռակի դափնեկիր, «Պատվո նշանի» շքանշանակիր, ԽՍՀՄ պաշտպանության նախարարության գրական մրցանակի դափնեկիր։

## Կենսագրություն
Գենադի Սեմենիխինը ծնվել է Դոնի Կազակների մայրաքաղաք Նովոչերկասկում։ Նա Հիդրոմելիորացիայի տեխնիկումի մաթեմատիկայի և գեոդեզիայի ուսուցիչ Ալեքսանդր Սերգեևիչի և  Բեստուժևի բարձրագույն դասընթացների շրջանավարտ, տնային տնտեսուհի Նադեժդա Յակովլևնայի երեք որդիներից մեկն էր։

Դպրոցի վեցերորդ դասարանից Գենադին սկսել է գրել բանաստեղծություններ և պատմվածքներ, որոնք տպագրվել են Դոնի Ռոստովում տպագրվող «Լենինյան թոռներ» մանկական  թերթում։ Ավարտելով յոթերորդ դասարանը՝  ընդունվել է Հիդրոմելիորացիայի տեխնիկում, իսկ ավարտից հետո նրան ուղարկել են աշխատանքի Կալմիկիա, որտեղ նշանակվել է ոռոգման համակարգերի կառուցման հետախուզական խմբի ղեկավար։ Միաժամանակ, որպես ազատ թղթակից, ակտիվ համագործակցել է տեղական թերթերի, ինչպես նաև Դոնի և Ստավրոպոլի երկրամասի հրատարակչությունների հետ։

1939 թվականին Գենադի Սեմենիխինը Ստավրոպոլի քաղաքային զինկոմիսարիատից զորակոչվել է Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակ՝ զինվորական ծառայության։ Մինչև 1940 թվականը ծառայել է 56-րդ ավիացիոն բրիգադում, ավարտել է ավիացիոն կրտսեր մասնագետների դպրոցը։ 1940 թվականին Մինսկում հրապարակվող «Պոլիմյա»-ում լույս է տեսել Սեմենիխինի առաջին պատմվածքը՝ «Հիվանդանոցը»։

Հայրենական մեծ պատերազմի սկզբից Սեմենիխինը աշխատել է որպես գրական սպա 43-րդ օդային բրիգադի «Մարտական ուղի» թերթում, 1942 թվականից եղել է Արևմտյան ճակատի 20-րդ բանակի «Հանուն հայրենիքի» թերթի հատուկ թղթակից։ Այդ տարվա հոկտեմբերից եղել է ԽՍՀՄ ռազմաօդային ուժերի «Ստալինյան արծիվ» կենտրոնական թերթի թղթակից։

Ստանալով ավիացիայի ապագա գլխավոր մարշալ Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչ Նովիկովի թույլտվությունը՝ Գենադի Սեմենիխինը մասնակցել է «Իլ -2» գրոհային ինքնաթիռի մարտական առաքելություններին։ Պատերազմի ժամանակ կատարել է 15 մարտական թռիչք, վիրավորվել է մարտերից մեկում և հիվանդանոցում բուժվելուց հետո վերադարձել է գունդ։ Մասնակցել է Վարշավայի, Պրահայի և Բեռլինի ազատագրման մարտերին։

## Ստեղծագործություններ
* «Испытание» (1953)
* «Пани Ирена» (1963)
* «Летчики» (1956)
* «Над Москвою небо чистое» (1961)
* «Космонавты живут на Земле» (1965)
* «Лунный вариант» (1968)
* «Жили два друга» (1972)
* «Дерзкие земляне» (1973, Դ. Վ. Մալաշևի հետ համատեղ` նվիրված խորհրդային օդաչուներին և տիեզերագնացներին)
* «Новочеркасск» (1977)

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ
Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ
Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ
Թերեզա Մարոն

**Թերեզա Մարոն**  (ծնյալ՝ Մենգս, ), գերմանացի նկարիչ, առավել ակտիվ գործունեություն է ծավալել Հռոմում։

Անտոն Ռաֆայել Մենգսի ավագ քույրն էր։

Թերեզան ծնվել է հյուսիսային Բոհեմիայի Ուստի նադ Լաբեմ (գերմ․ *Aussig*) քաղաքում, Դանիացի նկարիչ՝ Իսմայել Լենգսի Լյութերական ընտանիքում։ Նրա ծնունդը Բոհեմիայում զուտ զուգադիպություն էր, քանի որ, նրա հայրը արտաամուսնական կապ էր հաստատել իր տնային տնտեսուհի՝ Շառլոտ Բորմանի հետ և անօրինական երեխայի ծնունդը թաքցնելու նպատակով  սիրուհուն «արձակուրդի» պատրվակի ներքո  ուղարկեց արտերկիր, որտեղ նա լույս աշխարհ բերեց աղջկան՝ Թերեզա Կոնկորդիային։

Մի քանի շաբաթից, Մենգսը՝  իր աղջկան և նրա մորը Սաքսոնիայի մայրաքաղաք Դրեզդեն, որտեղ նրանք բնակություն հաստատեցին։ Երեք տարի անց պատմությունը կրկնվեց, երբ լույս աշխարհ եկավ նրա որդին՝ Անտոն Ռաֆայելը։

1765 թվականին, երբ Թերեզան 16 տարեկան էր, ընտանիքի հետ տեղափոխվեց Հռոմ, որտեղ ամուսնացավ ավստրիացի դիմանկարիչ և իր եղբոր աշակերտ՝ Անտոն վոն Մարոնի հետ։ Նա նկարել է մի շարք արծնապակե, պաստելե և մանրանկար դիմանկարներ, ներառյալ՝ ինքնադիմանկար և իր փոքր քրոջ Ջուլիայի դիմանկարը։ Նա մահացել է 1806 թվականին, Հռոմում։

Մարոնն աշխատել է նաև, որպես ուսուցչուհի։ Նրա աշակերտներից է եղել Ապոլոնիա Սեյդելմանը, Ֆրանչեսկա Բրաչին և նրա զարմուհի՝ Աննա Մենգսն ու Սոֆիա Քլերքը։

## Ծանոթագրություններ

## Նշումներ
* 

Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ
Կատեգորիա:Գերմանացի արվեստագետներ
Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ
Կատեգորիա:Գերմանացի նկարչուհիներ
Բատրակներ (պատմվածք)

«**Բատրակներ**» (), ռուս խորհրդային գրող Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ Շոլոխովի պատմվածքը՝ գրված 1926 թվականին։

## Հրապարակման պատմություն
«Բատրակներ» պատմվածքն առաջին անգամ լույս է տեսել «Կոմսոմոլիա» ամսագրում 1926 թվականին, № 10. Պատմվածքն ընդգրկվել է «Լազուր տափաստան» ժողովածուում 1926 թվականի օգոստոսին։

## Նկարագրություն
Ստեղծագործության ծավալն ու կոմպոզիցիոն կառուցվածքը (բաղկացած է 19 փոքր գլուխներից), զարգացող սյուժեի անշտապ ինտոնացիան այն դարձնում են վիպակին մոտ։ Չնայած պատմվածքի պլակատայնությանը (երկու հակապատկեր հերոսների «խոսող» ազգանունները՝ «Բոյցով» և «Բլագուրոդով») և ագիտացիոն բնույթին (պատմություն գյուղական կոմսոմոլի խնդիրների և դրանց լուծման ուղիների մասին), մի շարք տեսարաններում (Ֆեոդորի հոր՝ Նաում Բոյցովի մահը, գլխավոր հերոսի կյանքը Բլագուրոդովի մոտ և այլն) դրսևորում է Շոլոխովի գրական աճը, ով այդ ժամանակ արդեն աշխատում էր Խաղաղ Դոն վեպի վրա։ Ստեղծագործությունը լի է Դոնի շրջանի լանդշաֆտային էսքիզներով, ընթացիկ իրադարձություններով, որոնք ստվերում են դրանց ներքին նշանակությունը և ճիշտ երանգ հաղորդում պատմվածքին։

## Սյուժե
Պատմության հիմքում ընկած է բատրակ Ֆեոդոր Բոյցովի պատմությունը, որի հայրը մահանում է ողբերգորեն, իսկ նրա մայրը գնում է ողորմություն մուրալու։ Խրենովսկի ավանի տիրոջ՝ Զախար Դենիսովիչ Բլագուրոդովի մոտ ուժերից վեր երկու ամիս ծառայելուց և գումար չստանալուց հետո Ֆեոդորը մտնում է Դուբովսկու խուտորի կոմերիտական կազմակերպության մեջ, իր «արյունակից հարազատների» մոտ և շուտով դառնում է կոմերիտմիության անդամ։ Հետագայում Բոյցովը դատի է տալիս Բլագուրոդովին՝ շահում է դատը և մի փոքր տուժելով գյուղի կուլակներից, կազմակերպում է Խրենովսկու կոմերիտմիության բջիջը։

## Նախատիպեր
Գլխավոր հերոսի՝ Ֆեոդոր Բոյցովի կերպարը նման է Միխայիլ Շոլոխովի «Ալյոշկայի սիրտը» պատմվածքի գյուղական թշվառ տղայի՝ Ալեքսեյ Պոպովի ավելի վաղ պատկերին։

Գեորգի Սիվովոլովի կարծիքով Զախար Դենիսովիչ Բլագուրուդովի կերպարում «հեշտ է կռահել Յակով Ալեքսեևիչ Դուդարևի պատկերը», «հարուստ կարգինսկցի կազակներից մեկը, ով խորհրդային իշխանության օրոք ուներ մեծ տնտեսություն և վարձու աշխատողներ։ Վրդովված  բատրակները նրա վրա էին նետում «կարմիր աքաղաղին», հրդեհում էին խոտի դեզերը, ջարդում կալսիչ մեքենան, բայց համառ տերը նորից կարգի էր բերում կտավե երկար վերնաշապիկը և ոտաբոբիկ դուրս գալով բակ՝ կարգի էր հրավիրում աշխատողներին։

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ
* Шолоховская энциклопедия/ Колл. авторов; глав. ред. Ю. А. Дворяшин; вступ. ст. М. М. Шолохов. — М.: Издательский дом «СИНЕРГИЯ», 2013. — 1216 с.: ил. ISBN 978-5-94238-022-9

## Արտաքին հղումներ
* Батраки 
* Батраки.

Կատեգորիա:Միխայիլ Շոլոխովի ստեղծագործություններ
Կատեգորիա:1926 պատմվածքներ
Շչուկար պապի հուշարձան

«**Շչուկար պապի հուշարձան**» (), Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ Շոլոխովի «Հերկած խոպան» վեպի գլխավոր հերոսներից մեկի հուշարձանը Դոնի Ռոստովի առափնյայում` գետի կայանի հարևանությամբ։ Բացվել է 1981 թվականին։

## Պատմություն
«Հերկած խոպան» վեպի գործող անձ Շչուկար պապի նախատիպը եղել է  ատաղձագործ Տիմոֆեյ Տիմոֆեևիչ Վորոբյովը, որը բնակվում էր Գրեմյաչի Լոգ խուտորում և նախկինում Շոլոխովին հաճախակի հյուր էր գալիս։ Նա այդ մականունը ստացել էր դեռևս երեխա ժամանակ, և այն մնաց նրա հետ մինչև իր կյանքի վերջին օրերը։

Վառ և յուրօրինակ կերպարի հուշարձան ստեղծելու գաղափարը, որի անունը հետագայում դարձավ հասարակ անուն, ծագել է 1980 թվականին, երբ ստեղծագործության հեղինակ Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ Շոլոխովին շնորհվեց Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի երկրորդ կոչումը։

Հուշարձանի հեղինակներն են Ուկրաինայի ԽՍՀ վաստակավոր արտիստ, քանդակագործ Նիկոլայ Վասիլևիչ Մոժաևը և ճարտարապետ Վիտալի Իվանովիչ Վոլոշինը։

## Նկարագրություն
Ոչ բարձր բետոնե պատվանդանի վրա տեղադրված քանդակը կերտված է ամբողջ հասակով, բրոնզից է և պատկերում է գանգուր մորուքով և բարեսիրտ դեմքով նիհար մի ծերունու` հագին ռուսական ժողովրդական հագուստ։ Շչուկար պապը պատկերված է ծնկները կիսածալված, աջ ձեռքը ծնկի վրա, ձախ ձեռքը բարձրացրած և ցուցամատը դեպի առաջ, ըստ երևույթին, պատմում է իր ուսանելի պատմություններից մեկը։ Նրա կողքի հենարանի վրա կախված է մի փոքրիկ կասթա, որի մեջ ձկնապուրն է եփվում։

«Շչուկար պապի հուշարձանից» ոչ հեռու գտնվում է Շոլոխովի մեկ այլ հերոսի` Դոնի պատմվածքների «Անպատկառի» բրոնզե հուշարձանը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1981 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:Գրական հերոսների արձաններ
Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի հուշարձաններ
Երկու նապաստակի հետևից ընկես, ոչ մեկին չես բռնի

**«Երկու նապաստակի հետևից ընկես, ոչ մեկին չես բռնի»**  (), ռուս գրող Անտոն Պավլովիչ Չեխովի պատմվածքներից՝ գրված 1880 թվականին։ Առաջին անգամ հրատարակվել է «Մեկ գլխում առանց նախաբանի և վերջաբանի վեպ» ենթավերնագրով՝ «Չեխոնտե» ծածկանունով, 1980 թվականի մայիսի 11-ին «Ճպուռ» () գեղարվեստա-կատակերգական հանդեսի տասնիններորդ համարում։ Գրաքննության հանձնաժողովի թույլտվությունը ստացել է մայիսի 7-ին։

1882 թվականին Անտոն Պավլովիչը պլանավորել է պատմվածքը տպագրել հեղինակային «Թեթևամտություն» ժողովածուում։ Այդ պատճառով ստեղծագործության մեջ կատարվել են աննշան փոփոխություններ։ Հավաքածուն տպագրվել է, բայց ի վերջո արգելվել է գրաքննության կողմից։

Պատմության հիմքում ընկած անեկդոտային սյուժեն լայնորեն տարածվեց 19-րդ դարի վերջին փոքր մամուլում։ Նման «ընտանեկան թեման» տարբեր հեղինակների կողմից դիտարկվում էր որպես կենցաղային կատակ։ Անտոն Պավլովիչն օգտագործեց այս սյուժեն, որպեսզի մանրամասն նկարագրեր «գավառական ազնվականության» կյանքը, հոգեբանությունը և տիպային առանձնահատկությունները։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 

Կատեգորիա:1880 պատմվածքներ
Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ
Շվեդական լուցկի (ֆիլմ, 1922)

«**Շվեդական լուցկի**» («**Ազնվականական  ճահճ**ի»  վերամոնտաժված տարբերակի անվանումը), ռուս գրող Անտոն Չեխովի համանուն պատմվածքի հիման վրա 1922 թվականին ռեժիսոր Նիկոլայ Սալտիկովի նկարահանած համր գեղարվեստական ֆիլմ: Ֆիլմը եղել է Համաուկրաինական ֆոտո-կինո վարչության (ՀՈՒՖԿՎ) կողմից նկարահանված առաջին խաղարկային ֆիլմը` ստեղծված Օդեսայի կինոստուդիայում։ Օպերատոր` Եվգենի Սլավինսկի։

Լես Կուրբասը շատ աղբյուրներում հաճախ հիշատակվում է որպես այս ֆիլմի ռեժիսոր, ինչը ճիշտ չէ, քանի որ հայտնի է, որ նա իր աշխատանքը սկսել է ՀՈՒՖԿՎ-ում միայն 1924 թվականին, իսկ 1922 թվականին նա զբաղված էր «Բերեզիլ» թատրոնի կազմակերպման աշխատանքներով: ՀՈՒՖԿՎ-ում իր մեկ տարվա աշխատանքի ընթացքում Կուրբասին հաջողվել է նկարահանել միայն երեք ֆիլմեր, որոնք ցուցադրվել են «Թափանիվ» կինոժուռնալում՝ «Վենդետտա», «Մակդոնալդ» և «Արսենալականներ» (չնայած կինոյի որոշ պատմաբանների պնդմամբ Կուրբասը նաև «Հաստափորիկի երազը» ֆիլմի ռեժիսորն է):

Մինչև մեր օրեր ֆիլմը չի պահպանվել։

## Սյուժե
Գավառական պրիստավի կինը առևանգում է պաշտոնաթող կոռնետին` կալվածատեր Կլյաուզովին, և թաքցնում նրան իր բաղնիքում, որպեսզի նրա հետ միասին լինի։ Կլյաուզովի անհետացումով մտահոգված քաղաքի իշխանությունը վարկած է առաջ քաշում կալվածատիրոջ սպանության մասին և ստանձնում է դիակի որոնումները...

## Դերերում
* Կոնստանտին Գարին - Մարկ Իվանովիչ Կլյաուզով, կոռնետ
* Բայանով - գավառամասային
* Ելենա Եգորովա - գավառամասայինի կինը 
* Գ. Սլավատինսկայա - Մարիա, Կլյաուզովի քույրը 
* Ի. Վիսոցկի - Չուբիկով, քննիչ
* Արկադի Մալսկի - Կոլյա
* Դ. Գոլդֆադեն - Պեսկով, Կլյաուզովի կառավարիչը  
* Կորոլենկո - սպասավորուհի

## Արտադրություն
«Հայրենիք» ամսագրի տվյալներով ֆիլմը 1926 թվականին վերամոնտաժվել է և ստացել «Ազնվականական ճահիճ» անվանումը։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Миславський Володимир. Історія українського кіно 1896—1930: факти і документи. — Харків : «Дім Реклами», 2018. — Т. 1. — С. 429. — ISBN 978-966-2149-66-1.
* Богдан Козак. Життя і творчість Леся Курбаса: в рецепції українського театрознавства. — Львів; Київ; Харків : Літопис, 2012. — С. 38-44. — ISBN 978-966-8853-22-7.
* Людмила Пуха. Кінематограф Леся Курбаса. — Черкаси : Сіяч, 1999. — 107 с. — ISBN 966-564-036-4.

Կատեգորիա:1926 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Կորած ֆիլմեր
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Պավել Չեխով

**Պավել Եգորովիչ Չեխով** (, ), երրորդ, ապա երկրորդ գիլդիայի վաճառական։

Անտոն Չեխովի հայրը։

## Կենսագրություն
Պավել Չեխովը ծնվել է ճորտ գյուղացու ընտանիքում, Օլխովատկա գյուղում։ Կրթություն է ստացել գյուղական դպրոցում, եկեղեցում սովորել է երգել և ջութակ նվագել։ Տասնվեց տարեկանում նա հետ գնվեց հոր կողմից։ Այնուհետև Պավել Եգորովիչը հայտնվեց Դոնի Ռոստովի ազնվական քաղքենիների դասում։ 1854 թվականին ամուսնացել է Եվգենյա Մորոզովայի հետ (1835-1919)։ Այս ամուսնությունից նրանք հինգ որդի են ունեցել, այդ թվում՝ Անտոն Չեխովը և մեկ դուստր։ Պավել Չեխովը զբաղվում էր անասնապահությամբ և ապա առևտուրով, որը սովորել էր Տագանրոգում։ Գումար տնտեսելով` կարողանում է ընդունվել երրորդ գիլդիայի առևտրականների միություն։ Հետագայում կարողանում է դառնալ երկրորդ գիլդիայի առևտրական։ Զբաղվում էր հասարակական գործունեությամբ։ 1871 թվականին նրան շնորհվում  է մեդալ։ 1876 թվականին երկաթուղին հասավ Ռոստով։ Սրա հետ կապված (ինչպես նաև քարե տան կառուցումը, որը շատ թանկ է նստում կապալառուի մեղքով), Պավել Չեխովը սնանկանում է։ Նա ստիպված էր փախչել Մոսկվա (ընտանիքը նույնպես այնտեղ է գնացել) և մեկուկես տարի ապրել աղքատության մեջ, մինչև որ  աշխատանք է գտնում վաճառական Ի. Է. Գավրիլովի մոտ, որտեղ էլ տասներեք ու կես տարի աշխատում է Պավել Եգորովիչը։ 1892 թվականից ապրել է Անտոն Չեխովի Մելիխովյան կալվածքում։ Այնտեղ նա հսկում էր տնային տնտեսությունը, խնամում պարտեզը, կարդում թերթեր և օրագիր էր պահում։

Մահացել է 1898 թվականի հոկտեմբերի 12-ին՝ անհաջող վիրահատական միջամտությունից հետո։ Թաղված է Նովոդևիչևյան գերեզմանատանը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Անտոն Չեխով
Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ
Յուպիտեր LXXII

**Յուպիտեր LXXII**, Յուպիտերի անկանոն բնական արբանյակներից է, ունի հակադարձ շարժում։ Հայտնաբերվել է Սքոթ Շեփարդի ղեկավարած խմբի կողմից 2011 թվականին, սկզբում արբանյակը ստացել է **** ժամանակավոր անվանումը։

Յուպիտեր LXXII արբանյակը ունի մոտ 2 կմ տրամագիծ, և պտտվում է Յուպիտերի շուրջ միջինում 22&nbsp;462&nbsp;000 միլիոն կմ հեռավորության վրա, 686,6 օրվա ընթացքում։ Արբանյակի ուղեծրի թեքումը կազմում է 163,3° խավարածրի հարթության նկատմամբ, իսկ էքսցենտրիսիտետը 0,233 է։

Յուպիտեր LXXII արբանյակը պատկանում է Կարմեի խմբին, որի արբանյակները ունեն հակադարձ շարժում, հեռավորությունը մոլորակից ընկնում է 23 - 24 գիգամետր միջակայքում, իսկ ուղեծրի թեքումը մոտ 165° է։

Արբանյակը չէր դիտարկվել հայտնաբերման պահից ի վեր, և համարվում էր կորսված, ակայն այն վերահայտնաբերվոց 2018 թվականի սեպտեմբերի 17-ին։

## Տես նաև
* Յուպիտերի արբանյակներ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Անկանոն արբանյակներ
Կատեգորիա:Յուպիտերի արբանյակներ
Տե՛ր, ների՛ր մեզ` մեղավորներիս

«**Տեր, ներիր մեզ` մեղավորներիս**» (), Արթուր Վոյտեցկու ֆիլմը` հիմնված ռուս գրող Անտոն Չեխովի «Ձորակում» վիպակի վրա, որը նկարահանվել է 1992 թվականին Ուկրաինայում։ Ստեղծագործության էկրանավորումը կատարվում է առակի տեսքով, որը պատմում է, որ անարդար ձեռք բերված բարիքը երջանկություն չի բերում։

## Սյուժե
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում 19-րդ դարի վերջում, ռուսական գյուղում։ Սյուժեի կենտրոնում գտնվում է գյուղական ազնվական քաղքենի Գրիգորի Պետրովիչ Ցիբուկինը, որը հայտնի էր հարստությամբ և ժլատությամբ։ Նրա ողջ կյանքը ուղղված է իր կապիտալի բազմապատկմանը, բայց հարստությունը նրա ընտանիքին երջանկություն չի բերում, այլ միայն խնդիրներ է առաջացնում։

Ֆիլմի առաջին տեսարանը` Գրիգորի Պետրովիչի որդու Անիսիմի և ռամիկ Լիպայի հարսանիքն է։ Հարսանիքից կարճ ժամանակ անց երիտասարդ ամուսինը աշխատանքի է մեկնում քաղաք, որտեղ պարզվում է, որ հարսանիքից հետո նրան տրված  դրամները կեղծ են։ Ձերբակալությունից հետո, չնայած ընտանիքի  բազմաթիվ  խնդրանքներին, Անիսիմին ուղարկում են Սիբիր՝ տաժանակիր աշխատանքի։ Զգալով իր մեղավորությունը որդու հանդեպ՝ Գրիգորին որոշում է իր ժառանգության մեծ մասը գրանցել Լիպայի և Անիսիմի նորածին որդու անվամբ։ Տեղեկանալով այդ մասին՝ Ակսինան կատաղում է և եռացող ջուր լցնում երեխայի վրա, որից հետո նա մահանում է։ Այդ վիշտը և տառապանքները կրելուց հետո Լիպան Ցիբուկինների տանից տեղափոխվում է իր մոր մոտ, իսկ Ակսինյան դառնում է այդ կիսավեր ընտանիքի գլխավորը։ Նա սկսում է զբաղվել շահավետ աշխատանքով՝ տանից վռնդելով  ծերունուն և նրա կնոջը։ Այս ամենից հետո ծերունին ամբողջովին կորցնում է կյանքի իմաստը, նա օրեր շարունակ սոված նստում  է եկեղեցու մոտակայքում։ Մի անգամ փողոցում տեսնելով իր սկեսրոջը՝ Լիպան հասկանում է, որ նա սոված է և հաց է տալիս  նրան։

## Դերերում
* Բոգդան Ստուպկա - Գրիգորի Պետրովիչ Ցիբուկին
* Օլգա Գոբզևա - Վարվառա (Գրիգորիի կինը)
* Վալենտին Տրոցյուկ	- Անիսիմ (Գրիգորիի ավագ որդին)
* Օստապ Ստուպկա	-Ստեպան (Գրիգորիի կրտսեր որդին)
* Նատալյա Բոյկո	-Լիպա (Անիսիմի կինը)
* Լյուբով Բոգդան - Ակսինյա (Ստեպանի կինը)

## Նկարահանող խումբ
* Ռեժիսոր - Արթուր Վոյտեցկի
* Պրոդյուսեր - Ալեքսեյ Ժուկով
* Սցենարի հեղինակ - Արթուր Վոյտեցկի, Անտոն Չեխով
* Օպերատոր - Վյաչեսլավ Ռոդնիչենկո
* Կոմպոզիտոր - Վլադիմիր Գրոնսկի, Կոնստանտին Սկոպցով
* Կինոընկերություն -	Ա. Դովժենկոյի անվան կինստուդիա

## Հետաքրքիր փաստեր
* Դերասանուհի Օլգա Գոբզևան, ով խաղում էր Գրիգորի Ցիբուկինի կնոջ դերը, վերջին անգամ նկարահանվել է «Տե՛ր, ներիր մեզ մեղավորներիս» ֆիլմում. 1993 թվականին կուսակրոնություն է ընդունել։
* Ֆիլմը ռեժիսոր Արթուր Վոյտեցկու վերջին գործն է։ Նա մահացավ 1993 թվականի մայիսին։
* Ֆիլմը նկարահանվել է Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի գյուղերում։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1990-ականների ռուսերեն ֆիլմեր
Կատեգորիա:1992 ֆիլմեր
Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինական ֆիլմեր
Վիկտոր Պետրով (բանաստեղծ)

**Վիկտոր Սերգեևիչ Պետրով** ()), ռուս դոնյան բանաստեղծ, գրաքննադատ, Ռուսաստանի գրողների միության անդամ, «Դոն» ամսագրի գլխավոր խմբագիր։ Միխայիլ Շոլոխովի անվան համառուսական գրական մրցանակի դափնեկիր և «Երիտասարդություն» () ամսագրի մրցանակակիր։ Բազմաթիվ բանաստեղծական ժողովածուների հեղինակ է։ 2008 թվականին ստացել է Ֆրանց Կաֆկայի մեդալ։ «21-րդ դարի գրող» միջազգային մրցանակի դիպլոմնիկ և «Ոսկե դյուցազն» («Ցավագին շեմ» գիրք, 2016) սլավոնական գրականության միջազգային ֆորումի հաղթող։

## Կենսագրություն
Վիկտոր Սերգեևիչ Պետրովը ռազմաճակատային զինվորի որդի է։ Ծնվել է Ավդեևկա քաղաքում, Դոնեցկի հարևանությամբ։ Մկրտվել է մոր հայրենիքի (Ռոստովի մարզ) գյուղական եկեղեցում։

Բանաստեղծի աշխատանքներում առկա են «զոնայի», կալանավայրի մոտիվներ։ Լինելով ռոստովյան բանաստեղծ` սովորաբար տպագրվում է Մոսկվայում։ Առաջին անգամ ճանաչվել է, երբ հաղթել է «Կոմսոմոլսկայա պրավդայի» բանաստեղծական մրցույթում։ Դրան հաջորդել են «Երիտասարդություն» ամսագրում տպագրված հրապարակումները, որոնք լույս են տեսել «Շեղբ» () ժողովածոում։ Այնուհետև Լոնդոնում լույս է տեսել *Reserve of Level* («*Запас высоты*») բանաստեղծությունների ժողովածուն։ «Աղի իջվածք» ժողովածուն նվիրված է բանաստեղծի սիրելի Դոնի Ռոստովին։ Հաջորդաբար լույս է տեսել Պետրովի «Твердь» («Երկնակամար») բանաստեղծական գիրքը։

## Համոզմունքներ
Պետրովը քրիստոնյա է, հավատարիմ է հայրենասիրական համոզմունքներին՝ ռուս ժողովրդին համարելով աստվածապաշտ, իսկ ռուսներին ու բելառուսներին՝ մեկ ժողովուրդ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Интервью
* Статьи и стихи

Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Ռուս գրաքննադատներ
Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գրողների միության անդամներ
Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ