Սպանություն յոգուրտ սրճարանում

**Սպանություն յոգուրտ սրճարանում** կամ **Սպանություն Օստինի յոգուրտ սրճարանում** (**', **'), արյունալի սպանություն, որը տեղի է ունեցել 1991 թվականին Տեխաս նահանգի Օստին քաղաքում։ Սպանվել են 3 դեռահաս աղջիկ (13-17 տարեկան)։ Հանցագործությունը մինչ օրս չի բացահայտվել։

## Պատմություն
Հանցագործությունը լայնորեն լուսաբանվել է ինչպես Տեխասի զանգվածային լրատվամիջոցներում, այնպես էլ դաշնային հրատարակություններում՝ դրա կատարման պահից մինչև 2009 թվականը, երբ հետաքննությունը վերջնականապես փակվել է, և սպանության համար դատապարտված դեռահասները վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ ազատ են արձակվել: Այս թեմայով առանձին հոդվածներ լույս են տեսել նաև 2010-ականներին։ Հանցագործության մասին թերթերի հոդվածների հեղինակներից է «Էմմի» մրցանակի կրկնակի դափնեկիր Էրին Ֆ. Մորիարթին և Պուլիցերյան մրցանակի եռակի եզրափակչի մասնակից Մորիս Պոսլին։

2009 թվականին լույս է տեսել ամերիկացի գրող և կինոգործիչ Քորի Միտչելի «Անմեղ զոհեր» գիրքը (**'), որը նվիրված էր 1991 թվականի դեկտեմբերի 6-ի դեպքերին և մարդասպանների որոնումներին։ 2014 թվականին այս իրադարձություններին նվիրված մի գլուխ հայտնվել է Ուիլյամ Ուեբի «Սպանության համար անպատիժ մնալը. 15 սարսափելի չբացահայտված գործեր, որոնք կստիպեն ձեզ մտածել» (**')։ 2016 թվականին հրատարակված «Դատապարտելով անմեղներին. մահապարտների տեսախցիկները և Ամերիկայի արդարադատության համակարգի ճգնաժամը» () գրքում «Ռոբերտ Սփրինգսթինը և Մայքլ Սքոթը» գլուխը նվիրել է սոցիոլոգ, Լոնդոնի տնտեսագիտության և քաղաքական գիտությունների դպրոցի պրոֆեսոր Սթենլի Քոենը։

Լրագրող, ԱՄՆ արվեստի ազգային հիմնադրամի, Գուգենհայմի հիմնադրամի, Տեխասի Գրականության ինստիտուտի և Միսիսիպիի արվեստի և Գրականության ինստիտուտի մրցանակակիր Բևերլի Լաուրիից ավելի քան ութ տարի է պահանջվել 384 էջանոց «Ով է սպանել այս աղջիկներին. Սպանություններ Յոգուրտ սրճարանում» (**') գրքի ստեղծման համար, որը ներառում է հեղինակի խոսակցությունները քննիչների հետ, դատական արձանագրությունները և փաստաբանների, դատախազների և դատավորների բնութագրերը:  Հեղինակի խոսքով՝ Լաուրին փորձել է սպառել ցնցող սպանության բոլոր հնարավոր սցենարները այն գիշերը, երբ քաղաքը, ըստ գրքի հեղինակի, «կորցրել է իր անմեղությունը»: Գիրքը բաղկացած է չորս մասից և սկսվում է հանցագործության մասին հաշվետվությամբ, այնուհետև վերարտադրում է աղջիկներից յուրաքանչյուրի կենսագրությունը, ինչպես նաև 1999 թվականին սպանության մեջ մեղադրվող չորս երիտասարդների, ԱՄՆ Գերագույն դատարանի որոշումները, որոնք ազդել են գործի վրա, դրա հետ կապված բազմաթիվ տարբեր հարցեր, որոնք այդպես էլ անպատասխան են մնացել։

Գեղարվեստական գրականության մեջ հանցագործության և դրա հետաքննության պատմությունն արտացոլվել է Սքոթ Բլեքվուդի «Տեսեք, թե որքան քիչ է. վեպ» (**') վեպում, որը հրատարակվել է 2015 թվականին։

## Հանցագործության վայր և իրադարձությունների վերակառուցում
«Brice Foods» ընկերությունը, որին պատկանում էր «Ես չեմ կարող հավատալ, որ սա յոգորտ է» (I can' t Believe It's Yogurt!) ֆրանշիզը, Տեխասի ընկերություն էր, որը հիմնադրել էին դալասցի քույր ու եղբարյր Բիլ և Ջուլիա Բրայսները 1977 թվականին, երբ նրանք ընդունվել էին Հարավային մեթոդական համալսարան: Նրանք գրավ էին դրել իրենց ուսման համար նախատեսված գումարները՝ երկու արդեն գոյություն ունեցող Յոգուրտ սրճարաններ գնելու և վերակառուցելու համար: Նրանք ստեղծել էին տարբերանշան և անվանում, ընդգծել վաճառվող ապրանքի ցածր յուղայնությունը, որն այն ժամանակ տարածված էր, և այդպիով թողել էին ուսումը։

1991 թվականի դեկտեմբերի 6-ին տասնյոթամյա Ջենիֆեր Հարբիսոնը (**') և Էլիզա Թոմասը (**') երեկոյան հերթափոխով աշխատում էին Օստին քաղաքի «Չեմ հավատում, որ սա յոգուրտ է» սրճարանում։ Ջենիֆերի 15-ամյա քույրը՝ Սառան () և 13-ամյա Էմի Այերսը, եկել էին օգնելու նրանց: Հայտնի է, որ Էմին պատրաստվում էր գիշերել ոչ թե տանը, այլ Հարբիսոնների մոտ։ Ծնողներին Էմին հայտնել էր, որ պատրաստվում է գնալ *Northcross* առևտրի կենտրոն ոչ այնքան գնումներ կատարելու համար (դրամապանակում հինգ դոլար կար), որքան զվարճանալու համար (որտեղ կային վեց էկրանով կինոթատրոն, սահադաշտ, արվեստի գործերի ցուցահանդես)։

«Նրանք այնքան գեղեցիկ էին...», - պնդում էր աղջիկներից մեկի մայրը՝ Բարբարա Այերս-Ուիլսոնը, - «չորս աղջիկներն էլ հիանալի երեխաներ էին»։ Ջենիֆեր Հարբիսոնը Էլիզա Թոմասի խորհրդով, աշխատանքի էր անցել «Չեմ հավատում, որ դա յոգուրտ է» սրճարանում։ Էլիզան արդեն վեց ամիս էր, ինչ աշխատում էր այստեղ, որպեսզի օգնի հորը մարել վարկը բեռնատարի համար, որը նա վերջերս էր ձեռք բերել: Մինչ այդ Ջենիֆերն աշխատում էր մոտակա Ալբերտսոնում, որտեղ օգնում էր խանութի հաճախորդներին (չնայած իր փխրուն կազմվածքին) գնված ապրանքները ավտոկայանատեղիով տեղափոխել մեքենաներ։ Նա նման էր «փարթամ մազերով փոքրիկ տիկնիկի», հատկապես համեմատած իր գիրանալու հակում ունեցող կրտսեր քրոջ հետ։

Իր մանկության մեծ մասն անցկացնելով ռանչոյում՝ Էմի Այերսը երեք տարեկանից ձիավարում էր: Նա կարող էր ամբողջ օրը ձիավարել առանց հոգնելու կամ ձանձրանալու, հաճախ դպրոց էր տանում կովբոյի գլխարկը, ուզում էր անասնաբույժ դառնալ։ Էլիզան սիրում էր նաև կենդանիներին խնամել, տարբեր ժամանակներում տանը խեցգետիններ, սպիտակ առնետներ էր ունեցել, նրա վերջին հոբբին խոզն էր: Նա նաև շատ էր կարդում և փորձում էր գրական ստեղծագործել։ Նրա ծնողները ամուսնալուծվել էին, իսկ նա մոր հետ սկսել էր ապրել միայն 1991 թվականի մի մասը, իսկ մինչ այդ ապրել էր հոր և նրա երկրորդ կնոջ հետ։ Էլիզա Թոմասի ծնողներն այդ օրը երկու անգամ մոտեցել են սրճարանին՝ դստերը հյուրընկալելու։  Երեկոյան 21:45-ին դա արել է Մարիա Թոմասը, իսկ երեկոյան 22:00-ին՝ Ջեյմս Թոմասը: Նրանք երկուսն էլ տեսել էին բոլոր չորս աղջիկներին: Խանութը սովորաբար փակվում էր 23:00-ին։

Ժամը 23:47-ին սրճարանի մոտով անցնող ոստիկանը տեղամասից հայտնել էր, որ խանութի տարածքում կրակ է տեսնում: Ժամը 23:53-ին հրշեջ ծառայության առաջին մեքենան ժամանել էր հրդեհի վայր վեց րոպեում, քանի որ մեքենան ի սկզբանե գնացել էր սխալ հասցեով: Հրշեջները ստիպված են եղել կոտրել խանութի մուտքի դուռը, քանի որ այն կողպված էր փականի ներսում գտնվող բանալիով: Նրանք գործել են համպատրաստից, քանի որ ծխի պատճառով խանութում ոչինչ չեն կարողացել տեսնել։  Այն բանից հետո, երբ կրակը հաջողվել է մարել, հրշեջները հայտնաբերել են Էյերսին, որից հետո նաև մյուս աղջիկների մարմինները (խանութի հետևի տարածքում): Էյերսին գտել են խանութի «միջին» սենյակում, առանց հագուստի, բերանքսիվայր պառկած։ Նրա կողքին դատարկ դրամարկղ կար։ Բժշկական փորձագետը պարզել է, որ մահվան պատճառը խեղդամահությունն ու 22 տրամաչափի փամփուշտով գլխի հրազենային վնասվածքներն են եղել։

Երեք աղջիկներն էլ գնդակահարվել են գլխին արձակված կրակոցից, նրանցից ամենափոքրը՝ Էմին, գլխին երկու գնդակ է ստացել։ Նրանք մերկ էին և կապված էին իրենց հագուստով, բերանում խցոց։ Հանցագործները սրճարանը հրկիզել են հետքերը ծածկելու համար։ Ապացույցների զգալի մասը վնասվել էր ջրով, որը հրշեջներն օգտագործել էին կրակը մարելու ժամանակ։  Ականատեսը համեմատել է Վիետնամի պատերազմի ժամանակ իր տեսածի հետ։ Երեք աղջիկների մարմինները շարված էին միմյանց վրա (բացառությամբ ամենափոքրի՝ Էմիի)։ Նրանցից առնվազն մեկը (որոշ ԶԼՄ-ների տվյալներով՝ Սառա Հարբիսոնը, իսկ մյուսների տվյալներով՝ Էմի Այերսը) ենթարկվել է բռնաբարության։ Էլիզա Թոմասի մարմինը և դեմքը, որը պառկած էր նրա վրա, անճանաչելիորեն այլանդակվել էին կրակով, և նա նույնականացվել էր միայն ատամնաբուժական գրառումների շնորհիվ: Փորձագետները պնդում էին, որ Ջենիֆեր Հարբիսոնի մարմինն ի սկզբանե ընկած է եղել մյուս երկու մարմինների վրա, սակայն այն հայտնաբերվել է մոտակայքում: Ոչ նա, ոչ էլ Էլիզա Թոմասը սեռականացված բռնության չեն ենթարկվել: Խանութի հետնամասի մոտ գտնվող անկյունում քննիչները հայտնաբերել են աղջիկների այրված հագուստի կույտ՝ ջինսե կտորի մնացորդներ, ինչպես նաև սրտաձև ճարմանդ, որը պատկանել է Էմիին։

Հրդեհն այնքան ինտենսիվ է եղել, որ հանցագործության վայրում գտնված իրերը ստիպված են եղել մաղել՝ ապացույցներ գտնելու համար։  Այսպես են հայտնաբերվել Սառա Հարբիսոնին պատկանող դրամապանակն ու մատանին։  Ոստիկանները զարմացել են, որ հանցագործները մեծ ժամանակ են ծախսել և մեծ ջանքեր են գործադրել, որպեսզի ինչ-ինչ պատճառներով հանեն այդ մատանին, սակայն այն իրենց հետ չեն տարել։

## Հետաքննության վարկածներ
Ոստիկանությունը միաժամանակ 342 կասկածյալ է ունեցել։ «Մեծ թվով մարդիկ», ըստ մամուլի հաղորդագրությունների, խոստովանել են Յոգուրտ սրճարանում կատարված սպանությունները՝ սկսած հոգեկան հիվանդներից մինչև փառք փնտրողներ։

### Հետաքննության հիմնական վարկած
Դետեկտիվներ Ջոն Ջոնսը և Մայք Հաքքաբին, որոնց ի սկզբանե հանձնարարված էր հետաքննությունը, միաժամանակ մի քանի գործ էին վարում և չգիտեին, թե որ ուղղությամբ տանել հանցագործների որոնումները։  Հայտնի էր, որ հանցագործության մեջ օգտագործվել են երկու տարբեր զենքեր (22 տրամաչափի զենք, որից սպանվել է երեք զոհ, իսկ 38 տրամաչափի մեկը), ուստի քննիչները կենտրոնացել են մի երիտասարդի վրա, որը շուտով ձերբակալվել է հասարակական վայրում 22 տրամաչափի ատրճանակով։
* Դա Մորիս Էրլ Փիրսն ( (1975—2010) էր,Դա Մորիս Էրլ Փիրսն էր, այն ժամանակ ոստիկանությունը համոզված էր, որ նա հանցագործության ոգեշնչողն է, բայց նրանք դա հաստատող ապացույցներ չունեին: 22 տրամաչափի ատրճանակը, որը հայտնաբերվել է նրա մոտ, ըստ ձգաբանական փորձաքննության արդյունքների, չի եղել Յոգուրտ-սրճարանում օգտագործված զենք։ 1989 թվականին հաճախել է Լամարի միջնակարգ դպրոցի 7-րդ դասարան։  Այնուհետև նա տեղափոխվել է Դոբիի ավագ դպրոց, այնուհետև Ռոբինսի դպրոց (այլընտրանքային դպրոց էր)՝ ներկայումս փակ է։ Փիրսը դադարել է հաճախել դպրոց և զբաղվել է ժամանակավոր վարձու աշխատանքով, ներառյալ քրոջ երեխաների դայակի աշխատանքը: Նա կրկին մտել է Անդերսոնի ավագ դպրոցի իններորդ դասարան, բայց երեք ամիս անց թողել է այն: Մինչև ձերբակալվելը նա ունեցել է միայն աննշան իրավախախտումներ։ Նա 16 տարեկան էր։ Հետաքննությունը կենտրոնացել է նաեւ նրա ընկերների վրա․
* Մայքլ Ջեյմս Սքոթ (, ծնված 1974 թվականին)։ 1991 թվականին Սքոթը երկրորդ կուրսեցի էր Մաքքալումի ավագ դպրոցում։ Նա ստիպված էր նորից սովորել 10-րդ դասարանում: Նա 17 տարեկան էր։
* Ռոբերտ Բարնս Սփրինգսթայն IV (, ծնվել է 1974 թվականինին, դեկտեմբերի 6-ին՝ ուրբաթ օրը, սպանությունները կատարելու նույն օրը, Սփրինգսթինի հայրը զանգահարել է ոստիկանություն՝ զեկուցելու իր որդուն և նույն համատիրությունում ապրող Սքոթին որպես անհայտ կորած: Նա ասել է, որ նրանք երկուսով հեռացել են չորեքշաբթի, 1991 թվականի դեկտեմբերի 4-ին, բայց այդպես տուն չեն վերադարձել)։ Սփրինգսթինը ծնվել է Չիկագոյում։ Նրա ծնողները ամուսնալուծվեցին, երբ նա մեկուկես տարեկան էր։ Նա մոր հետ տեղափոխվել է Արևմտյան Վիրջինիա: Նրա հայրը ապրում էր Օստինում։ Սփրինգսթինը տեղափոխվել է նրա մոտ և ապրել նրա հետ 1991 թվականին։  Նա աշխատում էր վարձով, ոստիկաններին դեռահասը հայտնել է, որ թողել է դպրոցը, սակայն Մաքքալումի դպրոցի փաստաթղթերի համաձայն՝ հանցագործության պահին նա շարունակել է համարվել այդտեղի աշակերտը։
* և Ֆորեսթ Ուելբորն (, ծնվել է 1976 թվականին, սպանությունների ժամանակ նա 15 տարեկան էր, հետագայում ոչ մի ապացույց չի հայտնաբերվել նրան այդ սպանությունների հետ կապելու համար, բացի Մայքլ Սքոթի ցուցմունքներից, որոնք արվել են ոստիկանության ճնշման տակ, ինքը՝ Ուելբորնը, միշտ հերքել է իր մասնակցությունը)։ Սրճարանի դեպքերից առաջ նա միայն մանր հանցագործություններ էր կատարում։ Ուելբորնի ընկերը, ով ցանկացել է անանուն մնալ, ով ճանաչել է բոլոր չորս կասկածյալներին, լրագրողներին հայտնել է, որ Ուելբորնը այդ խմբից ամենահանգիստն է եղել։

Այս չորս երիտասարդները, հնարավոր է, միասին են անցկացնել այդ օրվա երեկոն.Հարցաքննության ժամանակ Փիրսն ասել է, որ զենքը որոշ ժամանակով տրամադրել է իր ընկեր Ֆորեսթ Ուելբորնին, իսկ Ուելբորնը այն օգտագործել է մածունի խանութում սպանություններ կատարելու համար։  Հարցաքննված Ուելբորնը հերքել է որևէ առնչություն այս հանցագործության հետ, բայց քննիչներին ասել է, որ ինքը, Փիրսը, Սփրինգսթինը և Սքոթը 1991 թվականի դեկտեմբերի 7-ին շաբաթ օրը (սրճարանում կատարված հանցագործության հաջորդ օրը) գողացել են Nissan Pathfinder մեքենան, իսկ կիրակի նրանք բոլորը դրանով գնացել են Սան Անտոնիո: Դատարանում դատախազը պնդել է, որ ճանապարհին Սփրինգսթինը կանգ է առել թերթ գնելու համար և ուշադիր կարդացել է սպանությունների մասին հաղորդագրությունները, իսկ հետո կարդացածի բովանդակությունը փոխանցել մեքենայում նստած բոլոր մարդկանց.

Ոստիկանության պնդմամբ՝ ձերբակալվածներ Սփրինգսթինն ու Սքոթը խոստովանել են, սակայն մի քանի րոպե անց հրաժարվել են հանցանքից։ «Օ, լավ, ես ... Ես պարզապես կատակում էի», - հայտարարել է նրանցից մեկը։ Երբ բալիստիկ փորձաքննությունը չի կարողացել ատրճանակը նույնականացնել սրճարանում արձակված փամփուշտների հետ, չորսն էլ ազատ են արձակվել։

### Նոր քննություն՝ հիմնական վարկածով և դատավարություն
Դետեկտիվ Ջոն Ջոնսը ստացել է սերժանտի կոչում և տեղափոխվել է մեկ այլ հետաքննության։ *Յոգուրտ*-սրճարանում տեղի ունեցած սպանությունների հետաքննությունը շարունակվել է, բայց առանց արդյունքների։ Այն աշխուժացել է 1996 թվականին, երբ հանձնարարվեց դետեկտիվ Փոլ Ջոնսոնին։ 1998 թվականի փետրվարին ոստիկանությունն անցել է ակտիվ գործողությունների: Ոստիկանները կրկին հարցաքննել են Սքոթին հեռախոսով, սակայն նա հերքել է մասնակցությունը։

1999 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Սքոթը կրկին հարցաքննվել է, այս անգամ ոստիկանության բաժանմունքում։ 12 ժամ տևած հարցաքննության ժամանակ Սքոթը խոստովանել է, որ ճանաչում է մարդասպաններին։  Սեպտեմբերի 10-ին հարցաքննությունը վերսկսվել է։ Ի վերջո, Սքոթն ասել է, որ ինքը, հավանաբար, կրակել է աղջիկներից մեկին, քանի որ մեկ անգամ կրակել է ատրճանակից, և որ հենց նա է հրկիզել խանութը: Սեպտեմբերի 13-ին Սքոթն ասել է, որ հիշում է, որ Փիրսին աղջիկներից մեկի հետ տեսել է Յոգուրտ սրճարանի առանձին սենյակում: Բացի այդ, Սքոթն ասել է, որ խանութում օգտագործված 22 տրամաչափի ատրճանակը Սփրիգսթինի զենքն էր: Նա քիչ էր հիշում մյուս զենքի մասին և կարծում էր, որ դա կիսաավտոմատ 38 տրամաչափ է։ Սփրինգսթինը ձերբակալվել էր Արևմտյան Վիրջինիա նահանգի Չարլսթոն քաղաքում, որտեղ նա ապրում էր այդ ժամանակ (երբ դա տեղի ունեցավ, նա արդեն ամուսնացած էր և աշխատում էր ճաշասենյակում)։ Չարլսթոնի ոստիկանությունը 1999 թվականի սեպտեմբերի 15-ին տեսաերիզով նկարահանել է հարցաքննության ընթացքում իր կողմից արված խոստովանությունը սեքսուալացված բռնության և զոհերից մեկի սպանության մասին (Էմի Այերս՝ 38 տրամաչափի զենքից, որը երբեք չի գտնվել։ Փիրսը ձերբակալվել է Դալլասի մոտ գտնվող Լյուիսվիլում։  Ամուսնացած էր, ուներ մեկ դուստր: Մորիսը կնոջ հետ հանդիպել է 10 տարի՝ նախքան 1997 թվականին ամուսնանալը։ 1992 թվականին սպանություններից մեկ տարի անց Սքոթը թողել է դպրոցը: Ավելի ուշ նա տեղափոխվել և աշխատել է Սան Անտոնիոյի վերանորոգման խանութում: Նա ամուսնացել է Օստինում 1998 թվականի մարտին։ Ուելբորնը հեռացել է Մաքքալումի ավագ դպրոցից 1993 թվականին: Նա Լոկհարտում ավտոմեքենաների վերանորոգման խանութ էր բացել, որտեղ նա ապրում էր, երբ նրան ձերբակալեցին։

Ոստիկանների ձեռքում եղել է վեց գրավոր խոստովանություն դատավարության սկզբում։  Նրանցից ոմանք բավականին համոզիչ էին։  Այնուամենայնիվ, դետեկտիվները կարծում էին, որ ցանկացած «խոստովանություն» պետք է հիմնված լիներ ամուր ապացույցների վրա։ Ոստիկանական տարբերակում ասվում էր, որ այս չորս դեռահասները ծրագրում էին թալանել Յոգուրտ սրճարանը։ Նրանցից երեքը մտան տարածք; Ֆորեսթ Ուելբորնը դրսում մնաց մեքենայում՝ շրջանին հետևելու համար։ Ավելի ուշ ինչ-որ բան սխալ է ընթացել, և հանցագործությունն ավարտվել է չորս սպանություններով։ Հետագայում մեղադրանքները հանվել են Ֆորեսթ Ուելբորնից։ Որոշ ժամանակ անց դրանք հեռացվել են նաև Մորիս Փիրսից։ Փիրսը երեք տարի անց է կացրել բանտում՝ սպասելով դատավարությանը և ազատ է արձակվել 2003 թվականին՝ իր մեղավորության վերաբերյալ ապացույցների բացակայության պատճառով, դատախազն ասաց, որ Փիրսը դեռ կասկածյալ է, և որ ինքը կշարունակի աշխատել հանցագործությանը նրա մասնակցության վարկածի վրա: Լրագրողների հետ մի քանի զրույցներում ազատված Փիրսի ընտանիքը նկարել է սիրող որդու, եղբոր և հոր դիմանկարը: Որպես փաստարկներ օգտագործվել են վերջին տարիների լուսանկարների կույտերը ընտանեկան ընթրիքների ժամանակ և նրա դստեր հետ ավարտական երեկոյի ժամանակ։

Մայքլ Սքոթի և Ռոբերտ Սփրինգսթինի դեմ միայն իրենց սեփական խոստովանություններն էին, և նրանք պնդում էին, որ այդ խոստովանություններն իրենց կողմից տրվել են հարկադրանքի ներքո։ 2001 թվականի մայիսին Սփրինգսթինը դատարանի առաջ է կանգնել Յոգուրտ-սրճարանում սպանությունների գործով։ Շուտով դատարանի առջև կանգնել է  նաև Մայքլ Սքոթը։ Երդվյալ ատենակալների դատարանը Սփրինգսթինին և Սքոթին մեղավոր է ճանաչել սպանությունների մեջ, չնայած նրանց պնդումներին, որ խոստովանությունները տրվել են քննիչների հարկադրանքի ներքո, որոնք այդպիսով հույս ունեին հանգստացնել քաղաքի բնակիչներին: 2001 թվականի մայիսի 30-ին Սփրինգսթինը դատապարտվել է մահապատժի (դատավճիռը հետագայում փոխարինվել է ցմահ բանտարկությամբ, քանի որ ԱՄՆ Գերագույն դատարանը որոշել է, որ անչափահասները չեն կարող դատապարտվել մահապատժի), իսկ Սքոթը 2002 թվականի սեպտեմբերի 22-ին ստացել է ցմահ բանտարկություն, այն բանից հետո, երբ երդվյալ ատենակալները չկարողացան միաձայն որոշում կայացնել մահապատժի մասին։ Նրա մեղադրական դատավճիռը հիմնված էր հիմնականում հարցաքննության 20-ժամյա տեսագրության վրա, որի ընթացքում նա խոստովանել է մասնակցությունը հանցագործությանը: Թե Սփրինգսթինը, և թե Սքոթը պնդում էին, որ խոստովանությունը կեղծ է և քննիչների կողմից հարկադրանքի արդյունք։

### Սփրինգսթինի և Սքոթի բողոքարկումներ
Տեխասի քրեական վերաքննիչ դատարանը համապատասխանաբար 2006 և 2007 թվականներին չեղյալ է հայտարարել Սփրինգսթինի և Սքոթի վերաբերյալ դատարանի որոշումները՝ որոշելով, որ նրանց խոստովանությունները սխալ են օգտագործվել միմյանց դեմ: Քանի որ գործերը պատրաստվել են կրկնակի դատավարության համար, բանտարկյալների փաստաբանները խնդրել են ԴՆԹ թեստեր անցկացնել: Մեղադրող կողմը համաձայնել է, քանի որ ԴՆԹ-ի փորձարկումը զգալիորեն ավելի կատարյալ է դարձել հանցագործության կատարման պահից 17 տարվա ընթացքում: Սփրինգսթինը և Սքոթը հայցեր են ներկայացրել պետական և դաշնային դատարան՝ պահանջելով փոխհատուցում ազատազրկման մեջ անցկացրած տարիների համար, սակայն այդ հայցերը չեն բավարարվել։

Չնայած չորս երիտասարդների նկատմամբ գործի կարճմանը, նրանց ներգրավվածության վերաբերյալ կասկածները պահպանվել են: Այսպիսով, դետեկտիվ Ջեյ Սվանը մինչ օրս պնդում է Սփրինգսթինի, Սքոթի և Փիրսի մեղավորությունը։ Փիրսը, որը շարունակում էր մնալ կասկածյալ, չնայած նրան, որ նրան դատի չեն տվել, մահացու վիրավորվել է 2010 թվականին այն բանից հետո, երբ Օստինում ձերբակալության ժամանակ դանակով հարվածել է ոստիկանի պարանոցին։

### 2009 թվականին հայտնված տարբերակ
2009 թվականին ԴՆԹ-ի նոր արդյունքները, որոնք հնարավոր չէին նախնական հետաքննության ընթացքում, խաթարեցին Յոգուրտ սրճարանում սպանությունների մեջ մեղադրվող չորս դեռահասների գործի հետաքննությունը, այն բանից հետո, երբ անհայտ տղամարդու ԴՆԹ-ն հայտնաբերվել է կենսանյութի վերլուծության միջոցով, որը հայտնաբերվել էր Էլիզա Թոմասի դաստակները կապելու համար օգտագործվող հագուստի վրա: 2009 թվականին Էլիզ Թոմասի դաստակները կապելու համար օգտագործված հագուստի վրա հայտնաբերված մեկ այլ անհայտի ԴՆԹ-ն հայտնաբերվել է միանգամից երկու զոհերի մոտ՝ Էմի Այերսի և Ջենիֆեր Հարբիսոնի մոտ։  Այն չէր համապատասխանում Փիրսի, Սփրինգսթինի, Սքոթի և Ուելբորնի կենսանյութին։ Երրորդ դեմքի մասնակի ԴՆԹ-ն հայտնաբերվել է Ջենիֆեր Հարբիսոնի մարմնի վրա։ Միակ մարդը, որը հայտնաբերվել է ստացված ԴՆԹ-ի հիման վրա, եղել է ավագ աղջիկներից մեկի ընկերը։  Ոստիկանությունը նրան չի դիտարկել որպես կասկածյալ։ Դատախազները հետազոտության համար վերցրել են ավելի քան 100 մարդու ԴՆԹ նմուշներ, որոնք աշխատել են կենսանյութի վրա, այդ թվում՝ հրշեջների և լաբորանտների, որոնք, հնարավոր է, պատահաբար դիպչել են ապացույցներին։

Բ. Լաուրիի գրքում մանրամասն ներկայացված վարկածը «ընդհանուր աջակցություն» է ստացել Սփրինգսթինի և Սքոթի փաստաբաններից, ինչպես նաև դեպքի վայրում հայտնված առաջին ոստիկանի կողմից: Այս վարկածը պնդում է, որ գոյություն ունեն երկու անհայտ տղամարդիկ, ովքեր խանութ են մտել փակվելուց անմիջապես առաջ և մատնանշում են ներսում նրանց ներկայության կոնկրետ ապացույցներ՝ չբացված կոլայի բանկա, որի կողքին կանգնած է սառույցի տարա և երկու գիշերային հաճախորդների վստահելի ապացույցներ,մի սեղանի աթոռները բարձրացված չէին, անձեռոցիկի պահարանը դատարկ էր (ի տարբերություն մյուս բոլոր սեղանների): Ոստիկանության հայտարարությունների համաձայն, ամուսնական զույգը, որը լքել է սրճարանը փակվելուց առաջ, տեսել է, որ երկու տղամարդիկ դեռևս նստած են սեղանի շուրջ և իրենց կասկածելի են պահում։

Նախկին ոստիկան Դիրլ Քրոֆթի խոսքով, ով 1991 թվականին անվտանգության ընկերություն էր ղեկավարում և ժամը 22։ 00-օն մոտ խանութ էր այցելել՝ յոգուրտ գնելու համար, նա նկատել է անծանոթին պաշտպանիչ գույնի ռազմականացված բաճկոնով։ Այս մարդը ծիծաղել է, խոսել է այլ հաճախորդների հետ, իսկ Քրոֆթը հարցրել է, թե արդյոք նա ոստիկան է: Երբ անծանոթը վերջապես մոտեցել է վաճառասեղանին, նա պատվիրել է միայն մի բանկա սոդա: Անծանոթը վճարելուց հետո վաճառասեղանի կողքով շարժվել է դեպի խանութի հետևը: Երբ Քրոֆթը հարցրել է, թե ուր է գնացել, Էլիզա Թոմասը պատասխանել է, որ իրեն թույլ է տվել օգտվել զուգարանից։ Քրոֆթը անհանգստացած էր և ևս մի քանի րոպե էր անցկացրել վաճառասեղանի մոտ՝ տեսնելու, թե արդյոք այդ մարդը վերադարձել է: Երբ նրա յոգուրտը սկսել է հալվել, Քրոֆթը լքել է խանութը՝ չսպասելով տղամարդու վերադարձին: Մոտ 6 ոտնաչափ հասակ ունեցող սպիտակամորթ տղամարդ, ավելի քան 25 տարեկան, միջին կազմվածքով, երկար, սրածայր քիթ, մուգ մազեր, կոկիկ սափրված կզակ, հստակ, խորը ձայն: Նա նաև կարողացել է  նկարագրել այն մարդուն, ում նա տեսել էր: Քրոֆթը չի կարողացել կասկածյալին նույնականացնել ոստիկանության կողմից իրեն տրամադրված լուսանկարների մեջ, ներառյալ չորս պաշտոնական կասկածյալների լուսանկարները։

Հանցագործության զոհերը եռանդուն և ուժեղ փողոցային աղջիկներ էին, ովքեր ակտիվորեն զբաղվում էին հողագործությամբ: Փաստաբանների կարծիքով, եթե չորս դեռահասներ, որոնք աչքի չէին ընկնում իրենց ակնառու ուժով, փորձեին հարձակվել նրանց վրա, ապա նման իրադարձությունը նրանց համար անհաջողությամբ կավարտվեր: Հարևան խանութի սեփականատերը հայտարարել է, որ ոչինչ չի լսել, բացի մի քանի «աղմուկներից», որոնք, ինչպես ենթադրում էին փաստաբանները, կրակոցների ձայներ էին: Դա հնարավոր է միայն այն դեպքում, եթե հարձակվողները մեծահասակ տղամարդիկ էին և, հավանաբար, զգալի հանցավոր փորձ ունեցող մարդիկ։

"Այս վարկածի համաձայն, հենց [հաճախորդները] վերցրել են իրենց յոգուրտի պայուսակները և գնացել են տուն, Ջենիֆերը փակել է մուտքի դուռը (երբ հրշեջները այդ գիշեր հասան սրճարան, մուտքի դուռը դեռ կողպված էր), շրջել է «բաց է» ցուցանակը և շարունակեց մաքրել», - գրել է Լաուրին Օստինը՝ հանցագործության մասին իր գրքում, - «երկու տղամարդիկ դեռ նստած էին խանութում:  Նրանք դեռ աշխատում էին տանը: Աղջիկները զրուցում էին...»: Խանութի առօրյան աշխատակիցներին թույլ էր տալիս փակել առջևի դռները փակվելուց 10 րոպե առաջ: Աշխատակիցներն այս պահին խանութում արդեն ոչ մեկին չէին վռնդելու, բայց նրանք չէին ուզում, որ մեկ ուրիշը գա, երբ մաքրեն և գիշերը փակեն խանութը: Լաուրին ենթադրել է, որ անծանոթը Կոլա է պատվիրել, Էլիզան ստիպված էր թեքվել, որպեսզի վաճառասեղանի տակ գտնվող սառնարանում պահածոը հաներ, և երբ նա վեր է կացել, հնարավոր է, որ հանցագործներից մեկն արդեն հրացանով թիրախավորել էր նրան։

### Սերիական մարդասպանի վարկած
Յոգուրտ սրճարանում սպանությունների առաջին կասկածյալների թվում էր սերիական մարդասպան Քենեթ Մաքդաֆը (1946-1998): Այս տարբերակը հետագայում մերժվել է։ 1966 թվականին Մակդաֆը Ռոյ Դեյլ Գրինի հետ միասին սպանեց իր հորը՝ Ջոն Մակդաֆին և բետոնով հողարկավորել է նրա մարմինը։ Դրանից հետո Էվերմանի բեյսբոլի խաղադաշտում նրանք առևանգել են երեք երիտասարդների՝ սպանելով նրանց՝ 18-ամյա Ռոբերտ Բրենդին, նրա ընկերուհուն՝ 16-ամյա Էդնա Լուիզա Սալիվանին (նա նույնպես ենթարկվել է բռնաբարության) և 16-ամյա Մարկ Դանմենին՝ Բրենդի զարմիկին։  Մակդաֆը դատարանի որոշմամբ ստացել է երեք մահվան դատավճիռ, իսկ Գրինը՝ 25 տարվա ազատազրկում։ Մակդաֆը մահապատժի չի ենթարկվել: Տեխասի բանտերի գերբնակեցման պատճառով նա ազատ է արձակվել 1989 թվականին։ Ազատ արձակվելուց երեք օր անց Մաքդաֆի զոհը դարձել է 31-ամյա Սարաֆիա Փարքերը։  Ավելի ուշ Քենեթի զոհ են դարձել մարմնավաճառներ Բրենդա Թոմփսոնը և 17-ամյա Ռեջինիա Դի Էն Մուրը։  1991 թվականին Մակդաֆը սպանել է Քոլին Ռիդին՝ առևանգելով նրան մի քանի վկաների ներկայությամբ։  Նա տեղափոխվել է Կանզաս Սիթի և աշխատանքի անցել որպես աղբահան Ռիչարդ Ֆաուլեր անունով, բայց ճանաչվել և ձերբակալվել է: Ընդհանուր առմամբ հանցագործը կասկածվում էր 14 մարդու սպանության մեջ։  Մակդաֆը դատապարտվել է մահապատժի, իսկ 1998 թվականի նոյեմբերին դատավճիռն ի կատար Է ածվել։

## Տես նաև
* Ռեյչել Բարբերի սպանություն

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 

Կատեգորիա:Զանգվածային սպանություններ ԱՄՆ-ում
Կատեգորիա:Չբացահայտված սպանություններ ԱՄՆ-ում
Կատեգորիա:Սպանված ամերիկացի երեխաներ