Ժյուլ Քլարեթի

**Արսեն Առնո Քլարեթին**, հայտնի որպես **Ժյուլ Քլարեթի**, (, ) ֆրանսիացի վիպասան, թատերագիր, թատերական քննադատ, պատմաբան և փարիզյան կյանքի թեմատիկայով լրատու խմբագիր։ 1888 թվականին ընտրվել է Ֆրանսիական ակադեմիա անդամ։ Իր կարիերայի ընթացքում նա օգտագործել է ավելի քան տասնյակ կեղծանուններ՝ իր ստեղծագործություններն ու հոդվածները հրապարակելու համար, որոնց թվում է նաև Շառլ-Էդմոնդ Շոժեցկու հետ ստեղծած Ժյուլ Տիբիլ համատեղ կեղծանունը։

## Կենսագրություն
Ժյուլ Քլարեթին ծնվել է 1840 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Լիմոժում՝ Լիմուզան մայրաքաղաքում, որը գտնվում է Վերին Վիեն գավառում։

Նա համագործակցել է բազմաթիվ թերթերի հետ, հատկապես «Ֆիգարո»-ի և «Ժամանակ»-ի, տարբեր կեղծանունների ներքո։ Թատերական քննադատությամբ զբաղվել է «Ազգային կարծիք»-ի, «Երեկո»-ի և «Մամուլ»-ի շրջանակներում։ Էտիեն Արագոյի մտերիմ ընկերը լինելով՝ նա 1892 թվականի մայիսի 28-ին «Ժամանակ» թերթում  հրապարակում է վերջինիս հուշերի վերլուծությունը.

Լինելով պատմաբան՝ նա, այլ աշխատությունների թվում, կազմում է «1870–1871 թթ. հեղափոխության պատմությունը»։

Գրականության ոլորտում իր կարիերայի սկզբում հրատարակում է զգացմունքային, երբեմն մելոդրամատիկ երանգներով վեպեր, հատկապես «Էլիզա Մերկյոր» (1864) և «Վերջին համբույրը» (1864)։ Հետագայում նա մուտք է գործում նաև վեպի դետեկտիվ ժանր «Մի մարդասպան» (1866) ստեղծագործությամբ, որը պատմում է «մի աշխարհիկ հանցագործության մասին, որը դառնում է տարվա մեծ հաջողություններից մեկը»։ Դետեկտիվ ժանրի վեպ է նաև «Փոքրիկ Ժակը» (1885) մելոդրաման, որը մի քանի անգամ վերածվել է կինոֆիլմի. պատմությունը մի բանվորի մասին է, որը ընդունում է իրեն առաջադրված սպանության մեղադրանքը, քանի որ իրական հանցագործը խոստացել էր իր որդուն ապահովել լավ կրթությամբ։

Դետեկտիվ ժանրին պատկանող մյուս պատմությունների շարքում պետք է նշել «Ժան Մորնաս» (1885), «Մեղադրողը» (1895), «Մոլուցքը (Ես և մյուսը)» (1905–1908), ինչպես նաև մի շարք պատմվածքներ, որոնցից «հատկապես «Կատիսուն և Կաջան»՝ հրապարակված «Ժան Մորնաս» վեպի հետ միասին)։ Սակայն պետք է հիշատակել նաև «Մոմե ձեռքերով մարդը» (1878), որտեղ հերոսը, համոզված լինելով, որ իր հարսնացուին սիրահարված անծանոթը վամպիր է, սրտին օրհնված դաշույն խրելով, սպանում է իր մրցակցին։ Եվ վերջապես «Իմպուլսը»(1912), որը խորանում է անիմաստ թվացող սպանության դրդապատճառների մեջ։

Ժյուլ Քլարեթին գրել է նաև բազմաթիվ վեպեր, որոնք պատկերում են բուրժուական միջավայրը և իշխանական վերնախավի շրջանակները, օրինակ՝ «Պարոն նախարար» (1881) և «Միլիոնը» (1882)։ Գրել է նաև մի քանի ավելի էկզոտիկ բնույթի պատմություններ, ինչպիսին է «Իշխան Զիլան» (1884), որը էկրանավորվել է երկու անգամ։ Նրա մի շարք վեպեր, այդ թվում՝ «Չքավորների ընտանիքը» (գրված Ֆերդինանդո Պետրուչելլի դելլա Գատինայի հետ համահեղինակությամբ), նույնպես բեմադրվել են թատրոնում։

1894 թվականին նա Մասնեի համար գրում է «Նավարացի կնոջ» և «Ամադիս»-ի օպերայի լիբերտոն, որը վերցված է Գարսի Ռոդրիգես դե Մոնտալվոյի «Գալիացի Ամադիսը» ասպետական վեպից։ Վերջինս բեմադրվում է միայն երկու արվեստագետների մահից հետո՝ 1922 թվականի ապրիլի 1-ին, Մոնտե Կառլոյի Մեծ թատրոնում.

, Ժորժ Ռոդենբախը՝ իր «Առագաստը» (1894) պիեսով, Հենրի Բատայլը և Օկտավ Միրբոն, որի «Բիզնեսը բիզնես է» պիեսը բեմադրում է Քլարեթին, իսկ «Օջախը» դատարանի որոշմամբ պարտադրված ներկայացնում է դժկամությամբ։

Նա ընտրվում է Գրողների  միության նախագահ, ապա՝ 1882 և 1883 թվականներին դառնում է Դրամատիկական հեղինակների և կոմպոզիտորների ընկերության փոխնախագահ։ 1885‑ից մինչև 1913 թվականը նա նշանակվում է Կոմեդի Ֆրանսեզ հաստատության գլխավոր ադմինիստրատոր, որի դռները նա բացում է ժամանակակից հեղինակների առջև, ինչպիսիք են Պոլ Հերվիոն, Ժորժ Ռոդենբախը՝ իր «Առագաստը» (1894) պիեսով, Հենրի Բատայլը և Օկտավ Միրբոն, որի «Բիզնեսը բիզնես է» պիեսը բեմադրում է Քլարեթին, իսկ «Օջախը» դատարանի որոշմամբ պարտադրված ներկայացնում է դժկամությամբ։

1907 թվականին նա ստորագրում է Վիոլետա Բուայե-Կարի «Սիրահարը» գրքի նախաբանը․ ստեղծագործություն, որը արժանանում է Ֆրանսիական ակադեմիայի բարձր գնահատանքին։

1888 թվականի հունվարի 26-ին՝ 48 տարեկան հասակում, նա ընտրվում է Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ՝ զբաղեցնելով 35-րդ աթոռը և այսպիսով հաջորդում Ալֆրեդ-Օգյուստ Կյուվիլյե-Ֆլերիին։

Ժյուլ Քլարեթին մահացել է 1913 թվականի դեկտեմբերի 23-ին, Փարիզում, 73 տարեկան հասակում։ Նա թաղված է Պեր-Լաշեզ գերեզմանատանը (4-րդ բաժին)****։

Նա Լեո Քլարեթիի զարմիկն է։ Մոր կողմից նա ազգակցական կապ ունի նաև նկարիչ Ժյուլ Դյուպրեի հետ։

## Ստեղծագործություններ
Ժյուլ Քլարեթի անձնական, ինչպես նաև ընտանիքի փաստաթղթերը պահվում են Փարիզի քաղաքային պատմական գրադարանում։ Դրանք բաղկացած են նամակագրությունից, ձեռագիր նյութերից, նրա օրագրից և տարբեր հոդվածներից։ Դոսն-Թիերս հիմնադրամի գրադարանը 1917 թվականին ձեռք է բերել նրա անձնական գրադարանում պահվող գրքերը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի սպաներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիա
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պատմաբաններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ