Եկատերինա Ագիբալովա

**Եկատերինա Վասիլևնա Ագիբալովա**  (, ), ուկրաինացի խորհրդային պատմաբան և պատմության ուսուցչուհի, 6-րդ դասարանի «Միջնադարի պատմություն» դպրոցական դասագրքի հեղինակ (համահեղինակ՝ Գրիգորի Դոնսկոյի հետ), ԽՍՀՄ գիտության և տեխնոլոգիայի պետական ​​մրցանակի դափնեկիր (1973):

## Կենսագրություն
Եկատերինա Ագիբալովան ծնվել է 1914 թվականի սեպտեմբերին Ենիսեյի նահանգի Տուրուխանկա գյուղում։ Նա ազգությամբ ռուս է։ Նրա հայրը ցմահ աքսորվել է Սիբիր՝ Սոցիալիստական ​​հեղափոխական կուսակցության կազմում հեղափոխական գործունեության համար։ Տուրուխանկայում նա աշխատել է որպես հանրային ուսուցիչ ։

1933 թվականին Եկատերինա Ագիբալովան ընդունվել է Խարկովի պլանավորման և տնտեսագիտության ուսումնարան։ Նա նաև սովորել է Խարկովի համալսարանի պատմության ամբիոնի երեկոյան բաժնում, որն ավարտել է գերազանցությամբ 1938 թվականին։ Նա շարունակել է ուսումը պատմության ամբիոնի ասպիրանտուրայում, որն ավարտել է 1941 թվականին։ Նույն թվականի փետրվարին նա նշանակվել է միջնակարգ պատմության ամբիոնի ավագ դասախոսի պաշտոնում։ Նա ամուսնացած էր, նրա ամուսինը ազգությամբ հրեա էր և աշխատում էր Խարկովի համալսարանում։

Հայրենական մեծ պատերազմի սկսվելուց հետո նա ստիպված էր մնալ Խարկովում՝ հիվանդ մոր պատճառով։ Եկատերինա Ագիբալովայի ամուսինը գնդակահարվել է գերմանացի օկուպանտների կողմից Դրոբիցկի Յարում։ Նա ինքը աշխատել է որպես դպրոցի ուսուցչուհի Կոչետոկ գյուղում։ 1943 թվականի դեկտեմբերին նա վերադարձել է աշխատանքի Խարկովի համալսարանի պատմության ֆակուլտետում, որտեղ սկզբում աշխատել է որպես ընդհանուր պատմության ամբիոնի վարիչ, իսկ ավելի ուշ հաջորդաբար զբաղեցրել է դասախոսի և ավագ դասախոսի պաշտոններ նույն ֆակուլտետի միջնակարգ պատմության ամբիոնում։

1947 թվականի հունիսին նա հեռացվեց համալսարանից՝ պատերազմի ժամանակ օկուպացված տարածքում գտնվելու պատճառով։ Հետագայում նա աշխատել է որպես դպրոցական պատմության ուսուցչուհի Խարկովի միջնակարգ դպրոցներում, մասնավորապես՝ թիվ 131 դպրոցում։ 1950-ականների երկրորդ կեսին, պատմության ուսուցիչների համար նախատեսված սեմինարներից մեկի ընդմիջման ժամանակ, նա առաջարկեց իր գործընկեր Գրիգորի Դոնսկոյին դառնալ միջնադարյան պատմության վերաբերյալ դպրոցական դասագրքի համահեղինակ։ Սկզբում նա հրաժարվեց, բայց երկու տարի անց համաձայնվեց։ Ագիբալովան և Դոնսկոյը սկսեցին աշխատել դասագրքի վրա միջնակարգ դպրոցների պատմության դասագրքերի համամիութենական մրցույթի հայտարարումից վեց ամիս առաջ, որը տեղի ունեցավ 1961 թվականին։ Հեղինակները որոշեցին մասնակցել դրան, և նրանց «Միջնադարյան պատմություն» դասագիրքը ճանաչվեց լավագույնը ներկայացված տասնչորս աշխատանքների շարքում և արժանացավ առաջին մրցանակի։ Ագիբալովայի և Դոնսկոյի աշխատանքը տարբերվում էր նախորդ պատմության դասագրքերից իր պարզությամբ և դասավանդման հստակությամբ, նկարազարդումների մեծ թվով և ճշգրիտ ստուգված մեթոդաբանությամբ։

Հաջորդ տարի հրատարակվեց Ագիբալովայի և Դոնսկոյի դասագիրքը։ Ընդհանուր առմամբ այն ենթարկվեց ավելի քան 25 վերահրատարակության: Դասագրքի հրատարակումից հետո առաջին երեսուն տարիների ընթացքում այն ​​հեղինակների կողմից երկու անգամ արմատապես վերանայվեց: Նոր տարբերակներում նրանք ուշադրություն դարձրին ոչ միայն աշակերտի կրթությանը և դաստիարակությանը, այլև նրա զարգացմանը։ ԽՍՀՄ-ից բացի, դասագիրքը հրատարակվել է Լեհաստանում, Չեխոսլովակիայում, Վիետնամում, Մոնղոլիայում և Կուբայում։ Աբիգալովան նաև դպրոցներում պատմության դասավանդման վերաբերյալ մի շարք մեթոդական աշխատանքների հեղինակ էր, որոնք բարձր գնահատվեցին մասնագետների կողմից: 1973 թվականին Եկատերինա Ագիբալովան և Գրիգորի Դոնսկոյը արժանացան ԽՍՀՄ գիտության և տեխնոլոգիայի պետական ​​մրցանակի ՝ «6-րդ դասարանի «Միջնադարի պատմություն» (1971, 10-րդ հրատարակություն) դասագրքի համար»։ Նա դարձավ առաջին դպրոցի ուսուցչուհին, որը արժանացավ նման մրցանակի։

Հրապարակախոս Ֆելիքս Ռախլինը շեշտել է, որ դասագրքի համահեղինակներից յուրաքանչյուրը տուժել է խորհրդային ռեժիմից։ Եթե Գրիգորի Դոնսկոյը տուժել է իր հրեական ծագման պատճառով, ապա Եկատերինա Ագիբալովան տուժել է, քանի որ մնացել է օկուպացված տարածքում։ Այդ պատճառով այն դպրոցի կուսակցական կազմակերպիչ Անատոլի Տարասենկոն, որտեղ նա աշխատում էր, դեմ էր նրան պետական ​​մրցանակ շնորհելուն։ Նա անբարոյական էր համարում մրցանակը «համագործակցին» տալը և բողոքի նամակներ էր գրում ԽՄԿԿ Կենտկոմ և այլ իշխանություններին։

Ավելի ուշ Ագիբալովան տեղափոխվել է Օրջոնիկիձե (1990 թվականից՝ Վլադիկավկազ)։ 1989 թվականին նա նամակագրություն է հաստատել Դրոբիցկի Յարի հանձնաժողովի նախագահ Պավել Սոկոլսկու հետ։ Նա իր նամակներում կիսվել է Խարկովի Հոլոքոստի մասին իր հիշողություններով։ Եկատերինա Ագիբալովան մահացել է 2000 թվականի նոյեմբերին։

Նրա ուսանող Ալեքսանդր Շուլմանը Եկատերինա Վասիլևնային բնութագրել է որպես բարձր կրթված և շատ բարեխիղճ կնոջ։

## Աշխատություններ
* 
* 
* 
* 

## Ծանոթագրություններ
### Մեկնաբանություն

### Աղբյուրներ

## Աղբյուրներ
* 
* 
* 
* 
* 
* 
 
Կատեգորիա:20-րդ դարի մանկավարժներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ
Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ