Ժան-Լուի Բորի

**Ժան-Լուի Բորի** (, ), Ֆրանսիացի գրող, լրագրող և կինոքննադատ։

## Կենսագրություն
Ժան-Լուի Բորին ծնվել է 1919 թվականին Մերևիլ քաղաքում՝ դեղագործի և ուսուցչի ընտանիքում։ Ժան-Լուիի ծնողները կրոնասեր մարդիկ չէին, ուստի կրոնը գործնականում ոչ մի ազդեցություն չուներ նրա վրա։ Ապագա գրողի անձը ձևավորվել է ժողովրդական ճակատի ազդեցությամբ։ Սովորել է Անրի IV-ի ճեմարանում։

1939 թվականին Ժան Լուին զորակոչվել է բանակ։ Նա վերադարձել է Լատինական թաղամաս 1942 թվականի հոկտեմբերին։ 1945 թվականի հուլիսին հանձնել է *agregation des lettres* քննությունները։ Երկու ամիս անց Ֆլամարիոնը հրատարակել է Բորիի առաջին պատմվածքը՝ «Իմ գյուղը գերմանական ժամանակներում», որը շուտով շահել է 1945 թվականի Գոնկուրյան մրցանակը։ Բորիի երկրորդ գիրքը՝ *Chère Aglaë* (1947), պակաս հաջողություն չի ունեցել։ 1948 թվականին Բորին գործուղվել է Փարիզ («*La Gazette des Lettres*» թերթ)։

Ժան-Լուի Բորին պատկանում էր Ֆրանսիայի քաղաքական ակտիվ գրական վերնախավին։ Ժամանակին հայտնի ֆրանսիացի գրող Լուի Արագոնը համոզել է Բորիին միանալ Ֆրանսիայի կոմունիստական ​​կուսակցությանը։ Այնուամենայնիվ, Ժան-Լուի Բորին սահմանափակվել է միանալով կոմունիստամետ պացիֆիստական ​​*Mouvement de la Paix* խմբին, Գրողների ազգային ասոցիացիային և Ֆրանսիա-ԽՍՀՄ միությանը ():

1952 թվականին Բորին իր լրագրողական նորամուտը կատարել է *Samedi Soir* թերթում։ 1955 թվականից իր ընկեր Ֆրանսուա Հերվալի հետ աշխատել է *L’Express* թերթում։

1956 թվականին Բորին հեռացել է կոմունիստներից՝ ապստամբությունը ճնշելու համար խորհրդային զորքերի Հունգարիա մուտք գործելու պատճառով։ Այս ներխուժման դեմ Բորին ստորագրել է միջնորդություն Էդգար Մորինի, Ժիլ Մարտինեի, Ժան-Մարի Դոմենի և այլոց հետ։ Դրանից հետո Բորին լքել է Ֆրանսիա-ԽՍՀՄ ընկերության պատվավոր կոմիտեն։ 

Բորիի քաղաքական հայացքները մնացել են անփոփոխ, և նա շարունակել է հանդես գալ երրորդ աշխարհի երկրների գաղութացման դեմ։ 1960 թվականին, երբ նրա խմբագիր Ռենե Ժուլիարդը նրան հրավիրել է ստորագրելու «Մանիֆեստ 121» խնդրագիրը, նա առանց վարանելու համաձայնել է, ինչի պատճառով նրա ուսուցչական գործունեությունը Անրի IV լիցեյում, որով նա զբաղվում էր 1957 թվականից ի վեր, դադարեցվել է։ Մի քանի ամիս անց նրան վերականգնել են, բայց դասավանդման նկատմամբ նրա հետաքրքրությունը սկսել է թուլանալ։

1957 թվականին Ժան Լուի Բորին միացել է *Cahiers des saisons*-ի խմբագրությանը, որտեղ հրապարակել է իր գրական ստեղծագործությունները։ 1961 թվականին նա փոխարինել է Ֆրանսուա Տրյուֆոյին՝ որպես կինոքննադատ *Arts* շաբաթաթերթում։ Հաջորդ տարվա ընթացքում նա թողել է դասավանդումը և իր աշխատանքը *La Gazette des Lettres*-ում՝ ամբողջությամբ նվիրվելով լրագրությանը և գրականությանը։ 

Նախկին գրական հաջողությունը «Բույսի բույրը» (*L’Odeur de l’herbe*, 1962) վեպով կրկնելու փորձը հաջողություն չի ունեցել։ Հաջողություններ, սակայն, նրան սպասում էին կինոքննադատության ասպարեզում։ 1964 թվականին նա մասնակցել է *Le Masque et la Plume* հաղորդումներին, որից հետո հանրության շրջանում հռչակ է ձեռք բերել։ 1964 թվականի վերջին նա վերջնականապես լքել է *L’Express*--ը, միաժամանակ անցյալում մնաց նաև նրա ընկերությունը Ֆրանսուա Հերվալի հետ։

1965 թվականի հունվարին Գայ Դումուրը հրավիրել է նրան շարունակելու իր աշխատանքը որպես քննադատ Nouvel Observateur-ում։ Այնտեղ նա նպաստել է Լուի-Ֆերդինանդ Սելինի վերականգնմանը, ինչպես նաև ընկերացել Փոլ Մորանդի և Ժակ Շարդոնի հետ։ 1966 թվականի նոյեմբերից նա փոխարինել է Միշել Կուրնոյին՝ որպես Nouvel Observateur-ի գլխավոր կինոքննադատ։

Որպես *Masque et la plume*-ի մի մաս, նա լայնորեն լուսաբանել է Երրորդ աշխարհի կինոն, հատկապես աֆրիկյան և արաբական։ Բորին դարձել է Լատինական հատվածի, մասնավորապես «*Art et Essais*» շրջանակի ամենահեղինակավոր կինոքննադատը։ 1968 թվականի մայիսին նա եղել է Կաննի կինոփառատոնը դադարեցնող ակցիայի առաջնորդներից մեկը։ Նա բոցաշունչ ելույթ ունեցավ Փառատոնների պալատում ուսանողների առաջ՝ անկարգություններ հրահրելով Փարիզում։ Հետաքրքիր է, որ մեկ տարի առաջ նա Կաննի կինոփառատոնի ժյուրիի անդամ էր։ Բորին, սակայն, 1970-1973 թվականներին եղել է Կաննի կինոփառատոնի ժյուրիի կազմում։ Նա որոշիչ դեր է խաղացել նաեւ Լա Ռոշելի փառատոնում։ Նա պարբերաբար հայտնվում էր *Nouvel Observateur*-ի խմբագրությունում և միայն նյութ էր թողնում հրապարակման։

1970-ական թվականներին նա սկսեց ակտիվորեն պաշտպանել համասեռամոլներին։ Դա արտացոլվել է նրա ինքնակենսագրական «Զեբրայի մաշկը» (1969) և «Կին ծնվածները» (1976) ստեղծագործություններում, բայց ավելի մեծ չափով նրա «Իմ կես նարինջը» (1973) վեպում, որը մեծ հաջողություն է ունեցել և որտեղ նա բացահայտորեն խոստովանել է, որ համասեռամոլ է։ Մասնակցել է միասեռականների «Արկադիա» (*Arcadia*) ասոցիացիային, նրանց համաժողովում զեկուցում է տվել։ Հետագայում նա դարձել է *Front Homosexuel d'Action Révolutionnaire*-ի մի մասը։

Իր քաղաքական պայքարին և հասարակական գործունեությանը զուգընթաց Բորին հրատարակել է ևս մի քանի պատմվածքներ՝ «*Eugène Sue, dandy et socialiste*» (1973), «*La Révolution de Juillet*» (1972) պատմական էսսեն։ Բայց նրա գրական կարիերայի ամենամեծ հաջողությունը եղավ «*Le Pied*» վեպը, որը գրվել է 1976 թվականին։ Վեպը վաճառվել է ավելի քան 100000 օրինակով։

1977 թվականի օգոստոսին նա ընկել է ծանր դեպրեսիայի մեջ։ Վերականգնողական կարճ շրջանը տևել է 1978 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1979 թվականի փետրվարը և թույլ է տվել Բորիին հրատարակել իր վերջին աշխատանքը՝ «*Cambacérès*»-ը, 1978 թվականին։

Ժան Լուի Բորին 1979 թվականի հունիսի 11-ի լույս 12-ի գիշերը ինքնասպան է եղել հայրենի քաղաքում։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* 
* 

 
Կատեգորիա:ԼԳԲՏ արվեստագետներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ