Թոմաս Բրեքեթ Ռիդ

**Թոմաս Բրեքեթ Ռիդ կրտսեր** (, ), ամերիկացի իրավաբան, գրող, խորհրդարանական և Հանրապետական կուսակցության քաղաքական գործիչ, որը ծնվել է Մեն նահանգում և նա եղել է ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի 32-րդ խոսնակը՝ պաշտոնավարելով 1889-1891 և 1895-1899 թվականներին։ Ռիդը ներկայացրել է Մեն նահանգի 1-ին կոնգրեսական շրջանը 1877-1899 թվականներին և մինչև Կոնգրեսում իր գործունեություն սկսելը, նա ներկայացրել է Փորթլենդ քաղաքը Մեն նահանգի օրենսդիր մարմնում և եղել է որպես Մեն նահանգի գլխավոր դատախազ։ 1876 թվականին ընտրվել է, որպեսզի ներկայացնի Կամբերլենդ և Յորք շրջանները ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատում և վերընտրվել է տասներկու անգամ անընդմեջ։

Որպես խոսնակ Ռիդի պաշտոնավարման ընթացքում նա ավելի մեծ ազդեցություն ունեցավ Ներկայացուցիչների պալատի օրակարգի և գործունեության վրա, քան մինչ այդ որևէ խոսնակ։ Նրա առաջին պաշտոնավարումը նշանավորվեց Պալատի կանոնակարգի փոփոխություններով, որոնք զգալիորեն ընդլայնեցին խոսնակի պաշտոնական լիազորությունները։ Նա համարվում է ԱՄՆ-ի Ներկայացուցիչների պալատի պատմության մեջ ամենահզոր խոսնակներից մեկը։ Ռիդը ձգտում էր իրագործել իր հայտնի արտահայտությունից մեկը․«Լավագույն համակարգը այն է, երբ մեկ կուսակցությունը կառավարում է, իսկ մյուսը հետևում» և նա զգալիորեն մեծացրեց խոսնակի լիազորությունը՝ սահմանափակելով փոքրամասնության հնարավորությունները խոչընդոտելու համար քվորումի ձևավորումը։ Բացի այդ, Ռիդը աջակցեց Լոջի օրինագծին, որը նպատակ ուներ պաշտպանելու աֆրոամերիկացիների ընտրական իրավունքները ԱՄՆ հարավային նահանգներում, բայց այս օրինագիծն արժանացավ դիմադրության Սենատում և չընդունվեց որպես օրենք։

1896 թվականին նա ներկայացավ նախագահական ընտրություններին՝ ուժեղ արժույք նախագծով, բայց պարտվեց Ուիլյամ Մաք-Քինլիին՝ Հանրապետական կուսակցության թեկնածուին։ 1899 թվականին, երբ եղել է որպես խոսնակ, Ռիդը հեռացավ Ներկայացուցիչների պալատից՝ ընդդիմանալով աճող ամերիկյան իմպերալիզմին, ինչը հանգեցրեց նրա քաղաքական մեկուսացմանը, իսպանա-ամերիկյան պատերազմի ամերիկացիների հաղթանակի և Նյուոլանդսի բանաձևի ընդունանը։

## Վաղ տարիներ և կրթություն
մինի|344x344փքս|Ռիդի ծննդավայրը Փորթլենդում, Մեն նահանգում.
Թոմաս Բրեքեթ Ռիդը ծնվել է 1839 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ Մեն նահանգի Փորթլենդ քաղաքում՝ Հանկոկի փողոցում գտնվող փոքր, երկու հարկանի բնակարանում։ Նրա ծնողները՝ Մաթիլդա Փրինս (նաև Միտչել) և Թոմաս Բրեքեթ Ռիդ ավագը, Մեն նահանգից էին և իրենց ամերիկյան նախնիները կապ ունեին «Արբելլա» և «Մեյֆլաուեր» նավերի հետ։ Ռիդերի ընտանիքը ոչ մեծ կարողություն ուներ. Թոմաս ավագը եղել է ձկնորսական նավի կապիտան, նախքան՝ Փորթլենդում շաքարային պահեստի պահակ դառնալը։

Ռիդը հաճախել է հանրային դպրոցներ, այդ թվում՝ Փորթլենդի տղաների դպրոցը, և եղել է խորապես հետաքրքրված ուսանող և ընթերցող։ Նա դեռ փոքր տարիքից հետաքրքրվել է հասարակական գործերով, մասնակցելով Նիլ Դաուի դատավարությանը՝ 1855 թվականին, որը մասնակցել էր Փորթլենդի ալկոհոլային անկարգություններին։ Նա նաև երիտասարդ տարիքում ակտիվ անդամ էր Կոնգրեգացիոն եկեղեցում։ Եկեղեցու անդամները գումար հավաքեցին, որպեսզի նրան ուսման ուղարկեն՝ նպատակ ունենալով, որ նա դառնա հոգևորական, բայց նա հեռացավ եկեղեցուց և վերադարձրեց նվիրաբերված գումարները։

### Բոուդին քոլեջ (1856-1860)
Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո Ռիդը 1856 թվականին ընդունվեց Բոուդուին քոլեջ, որտեղ նա անցավ պարտադիր դասընթացներ, որն ընդգրկում էր քրիստոնեական տեսություն, լատիներեն, հունարեն և մաթեմատիկա։ Բոուդուին քոլեջը հայտնի էր անգլերեն գրավոր խոսքի և հանրային ելույթների դասընթացներով և արդեն կրթել էր նշանավոր անձանց, ինչպիսիք են Նաթանիել Հոթորնը, Միացյալ Նահանգների նախագահ Ֆրանկլին Փիրսը և Հենրի Ուորդսվորթ Լոնգֆելլոն։ Դասախոսական կազմը բաղկացած էր տասը մարդուց, ղեկավարում էր նախագահ Լեոնարդ Վուդսը, իսկ անդամների թվում էին Չարլզ Քերոլ Էվերեթը, Թոմաս Ս. Ուփհեմը, Ալֆեուս Փաքարդը և Ուիլյամ Սմիթը։ Ռիդի հռետորաբանության դասախոս Ջոշուա Չեմբեռլենը հետագայում հայտնի դարձավ Գետիսբերգի ճակատամարտում և Մեն նահանգի նահանգապետ Ռիդսի օրենսդիր մարմին լինելու ընթացքում։

Բոուդուինում Ռիդը հայտնի դարձավ իր ուժեղ հիշողությամբ և տպավորիչ կերպով արտասանելու ունակությամբ, հատկապես երբ ներկայացնում էր Ջոզեֆ Բաթլերի «Կրոնի անալոգիան» ստեղծագործությունը։ Նա ակտիվորեն մասնակցում էր տարբեր արտադասարանական խմբակների, այդ թվում՝ թիավարության խմբակին, շախմատի ակումբին և«Փսի Ափսիլոն» եղբայրությանը, ինչպես նաև աշխատում էր որպես տարեկան տարեգրքի խմբագիր։ Որպես Պյուզինյան ընկերության անդամ՝ նա մասնակցում էր բանավեճերին և մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցում Կառլայլի, Գյոթեի, Թաքերեյի, Մաքոլեյի և Չարլզ Ռիդի ստեղծագործությունները, ինչպես նաև մի շարք հեղինակների գրքեր, որոնք այդքան էլ հայտնի չէին։

Ռիդն ուներ փոքր, բայց մտերիմ ընկերական շրջապատ, որի մեջ էր նաև Սամուել Ֆեսենդենը՝ ԱՄՆ սենատոր Ուիլյամ Պիտ Ֆեսենդենի որդին, ով Ռիդին վարկ տրամադրեց իր կրթությունը ավարտելու համար։ Սամուել Ֆեսենդենը նվիրված աբոլիցիոնիստ էր, ով մասնակցել էր Քանզասի քաղաքացիական բախումներին և ավարտելուց մեկ տարի անց զոհվել էր Բուլ Ռանի երկրորդ ճակատամարտում։ Նրա մահը խորապես ազդեց Ռիդի վրա, ով հիշատակեց Ֆեսենդենին որպես «համեստ ընկեր...  մահվան հետ միասին դարձել է ավելի կատարյալ՝ իր բոլոր հատկանիշներով երիտասարդության գեղեցիկ կողմերով»։

### Իրավաբանական և ԱՄՆ նավատորմի կարիերիա (1860-1865)
Վերջին կուրսում Ռիդը փոխեց իր նախկինում միջին ակադեմիական արդյունքները և դարձավ իր դասարանի առաջատարներից մեկը․ 1860 թվականի շրջանավարտների թվում նա զբաղեցրեց հինգերորդ տեղը և ընտրվեց «Phi Beta Kappa» ակադեմիական ընկերակցության անդամ։ Հրաժարվելով եկեղեցական կարիերայից՝ նա հաջորդ տարիներին տարաբնույթ աշխատանքներ կատարեց և իրավաբանություն սովորեց։ Նա մեկ տարի դասավանդեց Փորթլենդի դպրոցում, այնուհետև 1861 թվականին տեղափոխվեց Կալիֆոռնիա։ 1863 թվականի սեպտեմբերի 8-ին նա ընդունվեց Սան Խոսեի փաստաբանական պալատ՝ նշանավոր իրավաբան Ուիլյամ Թ. Ուոլեսի մոտ քննություն ստանալուց հետո։ Սան Խոսեում գտնվելու ընթացքում նա հանդես էր եկել ելույթներով, որոնցում աջակցել էր Միությանը և ստորագրել էր փաստաբանների 16 անդամներից բաղկացած մի նամակ, որը աջակցում էր դատավոր Սամուել Բել Մաք-Քիի վերընտրմանը՝ ընդգծելով նրա վճռականությունը «աջակցելու վարչակազմին ապստամբությունը ճնշելու և ԱՄՆ Սահմանադրությունն ու օրենքները պաշտպանելու գործում»։ Սակայն շուտով նա վերադարձավ Փորթլենդ՝ ասելելով, որ «բնությունը երբեք չի նախատեսել, որ մարդ Կալիֆոռնիայում ապրի, այլ միայն հանք փորի, այնտեղից դուրս գա ու հետո ամբողջ կյանքում սարսափով հիշի այդ տեղը»։

Վերադառնալով Մեն, Ռիդը աշխատանքի ընդունվեց «Howard and Strout» իրավաբանական գրասենյակում որպես գրասենյակի քարտուղար։ 1864 թվականի ապրիլին նա միացավ ԱՄՆ նավատորմին՝ սենատոր Ֆեսենդենի առաջարկությամբ նշանակվելով որպես ժամանակավոր օգնական գանձապահ։ Նա այդ պաշտոնում ծառայեց մինչև 1865 թվականի վերջը, հիմնականում Միսիսիպի և Թենեսի գետերում գործող «USS Sibyl» հրետանավում, ազատվեց ծառայությունից արժանապատիվ կերպով։ Ավելի ուշ, երբ նրա աջակիցներից մեկը նշեց, որ նրա քաղաքական հակառակորդները պարծենում են իրենց ռազմական փորձով, Ռիդը կտրուկ պատասխանեց. «Ասեք նրանց, որ ես պատերազմի ժամանակ Լուիզիանայում հրետանավի վրա մթերային խանութ էի պահում»։

## Նահանգի դիվանագետներ  (1867-1876)
### Մեն նահանգի օրենսդիր մարմին (1867-1870)
Պատերազմից հետո Ռիդը վերադարձավ Փորթլենդ և 1865 թվականի հոկտեմբերին ընդունվեց Մեն նահանգի փաստաբանական միություն։ Նա բացեց իր իրավաբանական գրասենյակը Փորթլենդում՝ զբաղվելով  քաղաքացիական և քրեական փոքր գործերով։ 1867 թվականին նրա գործընկեր Նաթան Ուեբը համոզեց Ռիդին, որպեսզի առաջադրվի Մեն նահանգի Ներկայացուցիչների պալատում. որոշ համոզմունքներից հետո Ռիդը համաձայնեց առաջադրվել։ Քանի որ Փորթլենդը մեծամասամբ հանրապետական քաղաք էր, նա հեշտությամբ ընտրվեց և 1868 թվականին վերընտրվեց երկրորդ ժամկետով։

Այդ ժամանակ Ռիդը Ներկայացուցիչների պալատի ամենաերիտասարդ անդամներից էր, նա համատեղ աշխատել է դատական հանձնաժողովում և մշակել օրինագծեր, որոնք վերաբերում էին կորպորացիաների ընդհանուր օրենքին և Մեն նահանգում մահապատժի վերացմանը, սակայն երկուսն էլ ձախողվեցին։ 1869 թվականին ԱՄՆ Սենատի ընտրությունների ժամանակ Ռիդը աչքի ընկավ խորհրդարանական հմտությամբ՝ աջակցելով գործող սենատոր Լոթ Մ. Մորիլին նախկին փոխնախագահ Հանիբալ Հեմլինի դեմ պայքարում։ Հանրապետականների նախնական քվեարկության ժամանակ Ռիդը փոխեց կանոնը, և դատարկ քվեաթերթիկները համարվեցին անվավեր, ինչը օգուտ տվեց Մորլին։ (Ի վերջո, Հեմլինը հաղթեց օրենսդիր մարմնի ամբողջական քվեարկության արդյունքում։) Չնայած իր երիտասարդ տարիքին՝ 1869 թվականի մարտին Փորթլենդ թերթը Ռիդին համարում էր Ներկայացուցիչների պալատի փաստացի, թեև ոչ պաշտոնական առաջնորդ։

1869 թվականին Ռիդը ընտրվեց Կամբերլենդ շրջանի սենատոր։ Նա շարունակեց աշխատել համատեղ դատական հանձնաժողովում և հաջողությամբ ղեկավարեց պայքարը՝ հետաձգելով Փորթլենդ-Ռաթլենդ երկաթուղու շինարարությունը։ Բացի այդ, նա հարգանքի տուրք մատուցեց իր նախկին աջակից, սենատոր Ֆեսենդենին, ով մահացավ 1869 թվականին։ Չնայած Ֆեսենդենը կորցրել էր ժողովրդականությունը՝ նախագահ Էնդրյու Ջոնսոնի մեղադրանքի դեմ քվեարկելու պատճառով, Ռիդը ակտիվորեն պաշտպանեց նրա ժառանգությունը և ռազմական տարիների ծառայությունը։

Ռիդը հետագայում նշել է, որ իր ամենամեծ ձեռքբերումը որպես նահանգային օրենսդիր մարմին եղել է Կամբերլենդ շրջանի դատարանների վերակազմակերպման ապահովումը՝ դատական գործերը վերջնական վճռի հասցնելու համար անհրաժեշտ ժամանակը կրճատելու նպատակով։

### Մեն նահանգի գլխավոր դատախազ (1870-1873)
1870 թվականի հունվարին Հանրապետական կուսակցությունը Ռիդին առաջադրեց գլխավոր դատախազի պաշտոն, և նա հեշտությամբ ընտրվեց։ Գլխավոր դատախազի պաշտոնավորման ընթացքում Ռիդը մեծ ճանաչում ձեռք բերեց։ Նրա պաշտոնավարման առաջին ամիսները նշանավորվեցին մեծամասշտաբ դատական գործով, որտեղ մեկ տղամարդու մեղադրեցին իր կնոջ սիրեկանին սպանելու մեջ։ Չնայած պնդումներին, որ դա «խանդի հողի վրա սպանություն» էր, Ռիդը հաղթեց և հասավ սպանության մեղադրանքի փոխարեն չկանխատեսված մարդասպանության դատավճռի։ Արդյունքում Ռիդը հանդես եկավ ամուսինների վկայության արտոնությունը վերացնելու օգտին, քանի որ այդ օրենքը թույլ չէր տվել, որ միակ վկան՝ մեղադրյալի կինը ցուցմունք տա։ Գլխավոր դատախազի պաշտոնում նա նաև հանդես եկավ գրավի համակարգի բարեփոխումների օգտին և նաև կողմ էր նրան, որ նահանգին տրվի ավելի շատ հնարավորություններ երդվյալ ատենակալների ընտրության ժամանակ առանց հիմնավորման մերժելու թեկնածուներին։ Ռիդի շատ առաջարկներ հետագայում ընդունվեցին օրենքով, բայց դրանք անմիջապես չեն ընդունվել, ինչին նա բացատրություն տվեց այն փաստով, որ դատախազներին արգելվում էր իրենց պաշտոնից ելնելով խորհրդատվություն տալ օրենսդիր մարմնին։

Նա շարունակեց պայքարել երկաթուղային ընկերությունների դեմ՝ առաջարկելով բարձրացնել 5,000 դոլարի սահմանը, որը սահմանվել էր մահվան դեպքերի վնասների փոխհատուցման համար (2023 թվականին այդ գումարի համարժեքով), բացի այդ, նա փորձեց իրավական կարգով կասեցնել Փորթլենդ և Քենեբեք ընկերության միավորումը Մեն Սենթրալ ըկերության հետ, սակայն նրա ջանքերն անիմաստ դարձան, երբ օրենսդիր մարմինը օրինական ճանաչեց այդ միավորումը։ 1894 թվականին Ռիդը փոխեց իր դիրքորոշումը և աջակցեց երկաթուղային ընկերությունների միավորմանը։ Նա ընդունեց, որ նախորդ իրավական քայլը սխալ էր և նշեց, որ այդ միավորումը նպաստել էր երկաթուղային համակարգի զարգացմանը՝ ապահովելով ավելի լավ կայարաններ, ավելի հարմարավետ ու արդյունավետ գնացքներ, ինչպես նաև ընդհանուր առմամբ՝ ավելի լավ տրանսպորտային պայմաններ։

Ռիդը զբաղեցրեց գլխավոր դատախազի պաշտոնը շուրջ երեք տարի, ինչպես ընդունված էր ըստ ավանդույթի, մինչև 1873 թվականին լքեց պաշտոնը։ Դրանից հետո նա վերադարձավ մասնավոր իրավաբանական գործունեության, որը ավելի շահավետ էր, և երեք տարի աշխատեց որպես Փորթլենդի քաղաքային իրավախորհրդատու՝ ներկայացնելով քաղաքը անձնական վնասվածքների դատական գործերում ։

## ԱՄՆ-ի Ներկայացուցիչների պալատում վաղ շրջանի գործունեություն (1877-1881)
### 1876 թվականի ընտրություն
1876 թվականին Ռիդը առաջադրվեց որպես Մեն նահանգի շրջանից Կոնգրեսի առաջին թեկնածու։ Այդ ժամանակ գործող ներկայացուցիչ Ջոն Հ. Բերլեյը դուրս էր եկել նահանգային կուսակցական կազմակերպությունից, որը ղեկավարում էին սենատորներ Ջեյմս Գ. Բլեյնը և Հաննիբալ Համլինը և Ռիդը, լինելով ազդեցիկ կուսակցական գործիչ, Ռիդը ընտրվեց նրա դեմ պայքարելու համար։ Նրա հիմնականու աջակցում էին Փորթլենդ քաղաքից, մինչդեռ Բերլեյն ուժեղ աջակցություն էր ստանում Յորք շրջանում։ Հունիսի 29-ին տեղի ունեցած շրջանային համագումարում Ռիդը դժվարությամբ, բայց կարողացավ հաղթել։ Ռիդի և Բերլեյի հակամարտությունը շարունակվեց նաև ընդհանուր ընտրություններում, որտեղ Բերլեյը առաջադրեց իր թեկնածությունը։ Ռիդը պաշտպանում էր ալկոհոլի դեմ արգելքը, սակայն ենթարկվեց քննադատության՝ Ռոբերտ Գ. Ինգերսոլի հետ կապ ունենալու համար, որը հայտնի էր ագնոստիցիզմի բացահայտ քարոզչությամբ։ Ռիդը ստիպված եղավ հերքել իր նկատմամբ հնչեցված աթեիզմի մեղադրանքները, սակայն այդ պնդումները կրկին առաջ քաշվեցին հետագա ընտրությունների ժամանակ։ Ի վերջո, սեպտեմբերի 9-ին, Ռիդը փոքր հաղթանակ տարավ՝ ստանալով 1,000-ից քիչ ձայն, մինչդեռ Բերլեյը ստացավ ընդամենը 177 ձայն։

### Վաղ կոնգրեսական ծառայություն և վերելք
Ռիդը իր պաշտոնավորման սկզբնական շրջանում ակտիվորեն մասնակցում էր բանավեճերին՝ մասնավորապես ընդդիմանալով Ֆերնանդո Վուդին և աջակցելով ԱՄՆ դիվանագիտական կորպուսի ֆինանսավորմանը և նրա ամենահայտնի ելույթներից մեկը վերաբերում էր Ուիլյամ և Մերի քոլեջի վերականգնանը դաշնային իշխանության կողմից, որն ավերվել էր պատերազմի ընթացքում։ Ռիդը պնդում էր, որ այս ծախսը կարող էր նախադեպ ստեղծել, որը թույլ կտա «շատերին` հատկապես նրանց, ովքեր սատարում էին «Կորուսյալ պայքարին» (Հարավի կեղմնակիցներին քաղաքացիական պատերազմում), ինչպես նաև նրանց ովքեր կողմ չէին» պահանջել պետությունից դրամական փոխհատուցում։ Նա վիճեց ասելով՝ «Դուք պարտվել եք, բայց դեռ ուզում եք, որ մենք ձեր փոխարեն պատասխանատվություն կրենք։ Դուք օգնություն եք առաջարկում և պնդում, որ հաղթանակած երկիրը պետք է փոխհատուցի այն վնասների համար, որոնք հասցվել են թշնամիների կողմից»։

Ռիդի պաշտոնավորման սկզբնական շրջանի ամենահիշարժան իրադարձություններից մեկը նրա նշանակումն էր 1878 թվականի մայիսի 20-ին՝ 1876 թվականի նախագահական ընտրություններում կեղծիքների մեղադրանքները հետաքննող հանձնաժողովի կազմում։ Նա օգտագործեց այս քաղաքականորեն կարևոր պաշտոնը՝ աջակցելու Հանրապետական կուսակցության դիրքերը և օգնելու ամրապնդել դրա ազդեցությունը 1880 թվականի ընտրություններից առաջ։ Ռիդը հատկապես պաշտպանեց նախագահ Ռադերֆորդ Բ. Հեյսի հաղթանակի լեգիտիմությունը Լուիզիանա նահանգում՝ կենտրոնանալով Իստ Ֆելիսիանա շրջանում։ Նա պնդում էր, որ ընտրություններից առաջ բռնությունների ալիք, ներառյալ սպանությունները, նպատակ ունեին ահաբեկել հանրապետական ընտրողներին, քանի որ այն հանկարծակի դադարեց հենց ընտրության օրը, և զոհերի մեծ մասը հանրապետականներ էին։ Բացի այդ, Ռիդը խաչաձև հարցաքննության ենթարկեց Ուիլյամ Թ. Պելթոնին՝ դեմոկրատ թեկնածու Սամուել Ջ. Թիլդենի զարմիկին և օգնականին, բերելով ապացույնցեր, որ Պելթոնը կաշառք էր տվել իր հորեղբոր նախընտրական քարոզարշավի համար։ Պելթոնի ցուցմունքներն այնքան վնասակար էին, որ Թիլդենն անձամբ ստիպված եղավ հանձնաժողովի առջև հանդես գալ՝ հերքելու կաշառքների վերաբերյալ մեղադրանքները։ Հանրապետականների վերջնական զեկույցը մատնանշում էր, որ Պելթոնը, որը նյութապես անապահով էր, չէր կարող ինքնուրույն առաջարկել կաշառքներ առանց Թիլդենի իմացության։ Թեև հետաքննությունը ամբողջովին չարդարացրեց Հեյսին, այն մեղմացրեց քաղաքական հարվածը՝ ցույց տալով, որ ընտրակեղծիքները միայն մեկ կողմի մեղքով չեն եղել։ Այս դեպքը Ռիդին ավելի հայտնի դարձրեց և նրան առանձնացրեց որպես նորանշանակ, բայց ազդեցիկ կոնգրեսական։

Չնայած աճող Գրինբեք կուսակցության սպառնալիքին, որը կողմ էր գնաճային դրամավարկային քաղաքականությանը, և նա քվեարկել էր Բլանդ-Էլիսոն օրենքին դեմ։ Ռիդը 1878 թվականին  վերընտրվեց, նա ակտիվորեն դեմ հանդես էր գալիս թղթադրամի դեմ գնաճին, և նրա քարոզարշավին աջակցում էին Ջեյմս Գարֆիլդն ու Գալուշա Գրոուն։ Ի վերջո, նրա վերընտրվելը պայմանավորված էր նրանով, որ ընդդիմադիր ուժերը չկարողացան համախմբվել մեկ թեկնածուի շուրջ, ուստի նա հաղթեց հարաբերական մեծամասնությամբ։ Քարոզարշավի ընթացքում Ռիդը հայտնի արտահայտություն հնչեցրեց դրամական ընդլայնման դեմ՝ նշելով, որ «Անկախ նրանից՝ դու դրանց ասում ես չորս հազար չափաբաժին, թե հազար պարկ, քո ունեցած կարտոֆիլի քանակը չի փոխվի»։

1880 թվականին Ռիդը Մեն նահանգի մյուս հանրապետականների հետ աջակցեց Ջեյմս Գ. Բլեյնին՝ Հանրապետական կուսակցության նախագահի թեկնածու դառնալու անհաջող փորձին։ Նա նաև պատվիրակ էր այդ տարվա Հանրապետական ազգային համագումարում։ Աշնան ընտրություններում Ռիդը բախվեց ուժեղ մրցակցության, քանի որ Գրինբեք կուսակցությունը միավորվել էր դեմոկրատների հետ։ Սկզբնական հաշվարկով նա հաղթել էր ընդամենը 109 ձայնի տարբերությամբ, սակայն նրա մրցակիցը մեղադրեց նրան կեղծիքի մեջ և բողոքարկեց արդյունքները Կոնգրեսում։ Ի վերջո, հանրապետականների մեծամասնությամբ Ներկայացուցիչների պալատը հաստատեց Ռիդի հաղթանակը։

## Կուսակցության առաջնորդ (1881-1889)
### Դատական հանձնաժողովի ղեկավար(1881-1883)
Ռիդի երրորդ ժամկետով ընտրվելուց հետո նրան կարճ ժամանակով համարում էին Հանիբալ Հեմլինի փոխարինողը ԱՄՆ Սենատում, բայց նա հրապարակայնորեն հրաժարվեց առաջադրվել։ Իր որոշումը նա պայմանավորեց Ներկայացուցիչների պալատում հանրապետականների նեղ մեծամասնությամբ և իր տեղի հնարավոր կորստով։

47-րդ ԱՄՆ Կոնգրեսի բացման պահին՝ 1881 թվականի դեկտեմբերի 5-ին, նոր ընտրված նախագահ Ջեյմս Ա. Գարֆիլդը արդեն սպանվել էր, և Չեստեր Ա. Արթուրը դարձել էր նախագահ։ Քանի որ Ներկայացուցիչների պալատում փորձառու առաջնորդներ քիչ կային, հանրապետական խմբակցությունը 16 քվեարկությունից հետո Ներկայացուցիչների պալատի խոսնակ ընտրեց Ջ. Ուորեն Քեյֆերին. Ռիդը վերջին քվեարկությունում ստացել էր 11 ձայն և զբաղեցրել էր երրորդ տեղը՝ Ֆրենկ Հիսկոկից հետո։ Որպես ընդդիմախոսներին հաճոյանալու քայլ, Ռիդին նշանակեցին Արդարադատության հանձնաժողովը։ Բացի այդ, 1882 թվականի հունվարի 9-ից հետո, երբ Քեյֆերի դեմ արտահայտված Գոդլավ Օրթը հրաժարական տվեց, Ռիդը միացավ խոսնակի և Ջորջ Ռոբեսոնի հետ Կանոնակարգերի հանձնաժողովին, ինչը կարևոր առաջընթաց էր նրա համար։

Իր երկու պաշտոններում էլ Ռիդը աջակցեց Ներկայացուցիչների պալատի խոսնակի լիազորությունը և մեծամասնության կողմից առաջադրված կանոնակարգին։ Երբ Օրթը ներկայացրեց բանաձև, որով հանձնաժողովներն ու դրանց նախագահները պետք էր ընտրվեին ընտրական տասնմեկ անդամից բաղկացած խորհրդի կողմից, Ռիդը դեմ արտահայտվեց՝ նշելով, որ «խոսնակը ոչ միայն մշտապես գտնվում է հասարակական կարծիքի, այլ նաև Ներկայացուցիչների պալատի վերահսկողության ներքո»։ Բանաձևը մերժվեց ոչ կուսակցական մեծամասնության կողմից։ 1882 թվականի մայիսին, երբ քննարկվում էր Հյուսիսային Կարոլինայում տեղի ունեցած վիճահարույց ընտրությունները, կողմերն ամենաթեժ փուլում էին, երբ փոքրամասնությունը սկսեց օգտագործել ֆիլիբաստեր (կիրառվում է օրինագծի ընդունումը կամ կասեցնելը հետաձգելու համար, հատկապես տևական ու ճնշող ելույթներ ունենալով կամ ընթացակարգերը խոչընդոտելու համար)։ Դրան ի պատասխան՝ Ռիդը առաջարկեց փոփոխություն կատարել Ներկայացուցիչների պալատի կանոնակարգում՝ արգելելու ցանկացած ձգձգվող միջնորդություն, երբ արդեն քննարկվում էր հարցը հետաձգելու մասին առաջարկը։ Դեմոկրատական փոքրամասնության մեկշաբաթյա փորձերից հետո՝ խոչընդոտելու այս փոփոխությունը, Ռիդը հայտարարեց, որ նման ձգձգվող մարտավարությունը չի համապատասխանում օրակարգին, և առաջարկեց, որ «ոչ մի անդամ կամ անդամների խումբ իրավունք չունի օգտագործելու այն կանոնները, որոնք ենթակա են փոփոխման` խոչնդոտելու համար այն փոփոխությունները, որոնք Ներկայացուցիչների Պալատը ցանկանում է փոփոխել։ ԱՄՆ Սահմանադրության որևէ դրույթ չի նախատեսում ինքնավնասում կամ իր իսկ սկզբունքների խախտում։»։ Երեք ժամ քննարկումից հետո խոսնակ Ջ. Ուորեն Քեֆերը աջակցեց Ռիդի տեսակետը։ Նախկին խոսնակ Սամուել Ջ. Ռենդալը առարկեց և դիմեց Ներկայացուցիչների պալատին, սակայն մեծամասնության քվեարկությամբ խոսնակի որոշումը հաստատվեց։ Պատմաբան Դե Ալվա Ս. Ալեքսանդերի խոսքով՝ «Այդ պահից Ռիդը դարձավ իր կուսակցության իրական առաջնորդը։ Դրանից հետո, քանի դեռ նա մնում էր Կոնգրեսում, նրա ձայնը որոշիչ էր»։

Ռիդը կարևոր դեր խաղաց մեծամասնության իշխանության սկզբունքի ընդլայնման գործում 1883 թվականի սակագների վերաբերյալ քննարկման ընթացքում։ Որպես պաշտպանիչ սակագների կողմնակից՝ նա աջակցեց առանձին սակագների բարձրացմանը, սակայն Ներկայացուցիչների պալատը քիչ հավանական էր, որ կանցկացնի առանձին մաքսատուրքի օրինագիծ։ Դրա համար Ռիդը, օգտագործելով իր դիրքը Կանոնների հանձնաժողովում, առաջարկեց մեծամասնության քվեով կասեցնել կանոնները և պահանջել համատեղ կոնֆերենցիայի հանձնաժողով, որպեսզի վերանայի ներքին եկամուտների մասին օրինագիծը, որին Սենատը սակագնային փոփոխություններ էր ավելացրել։ Չնայած առաջին քվեարկության ժամանակ քվորում չհավաքվեց, առաջարկն ի վերջո ընդունվեց։ Օրինագիծը դժգոհություն առաջացրեց. Սամուել Ս. Կոքսը այն դատապարտեց՝ անվանելով «խորհրդարանական օրենքի խախտում», իսկ սենատորներ Թոմաս Ֆ. Բայարդն ու Ջեյմս Բ. Բեքը հրաժարվեցին մասնակցել կոնֆերենցիայի հանձնաժողովին։ Արդյունքում ընդունված օրինագիծը, որը երբեմն անվանում էին «mongrel tariff» (այն պարունակում է տարբեր, երբեմն հակասական տարրեր՝ չհամապատասխանելով ոչ՛ ազատ առևտրին, ոչ՛ պաշտպանիչ սակագնի քաղաքականության սկզբունքներին) նույնպես չընդունվեց հանրության կողմից. Ռիդը հետագայում արտահայտեց իր ափսոսանքը այս ողջ գործընթացի վերաբերյալ նշելով՝ օրինագծի գաղափարներից ոչ մեկը չիրականացվեց կամ չընդունվեց օրենքի տեսքով, «բայց դրա բոլոր սխալները, որոշումները կամ վատ հետևանքները պահպանվեցին և գործնականում կիրառվեցին»:

### Ներկայացուցիչների պալատի փոքրամասնության ղեկավար (1883-1889)
1882 թվականին Դեմոկրատական կուսակցությունը վերահսկողություն հաստատեց Ներկայացուցիչների պալատում, և Կենտուկիի Ջոն Գ. Կառլայլը ընտրվեց խոսնակ։ Ռիդը շարունակեց փորձել բարեփոխել պալատի կանոնները, օգտվելով դեմոկրատական առաջնորդության երկու անդամների՝ Սամուել Ջ. Ռենդալի և Ուիլյամ Ռոլս Մորիսոնի միջև առկա տարաձայնություններից, որոնք կտրուկ տարբեր դիրքորոշումներ ունեին սակագների քաղաքականության վերաբերյալ։ Ռիդը մնաց Կանոնների և Դատական հանձնաժողովների կազմում, ինչպես նաև ստացավ անդամություն ազդեցիկ Եկամուտների և բյուջետային միջոցների հանձնաժողովում:

Վեց տարի լինելով Ներկայացուցիչների պալատի փոքրամասնության կազմում՝ Ռիդը մեծացրեց իր ազդեցությունը կուսակցությունում։ Նախկին խոսնակ Քիֆերը, ունենալով ավագության առավելություն, պահպանեց փոքրամասնության ղեկավարի դիրքը, սակայն 1884 թվականին չվերընտրվեց Ներկայացուցիչների պալատում։ Երբ նոր Կոնգրեսը գումարվեց, Ուիլյամ Մաք-Քինլին Ռիդի թեկնածությունն առաջադրեց կուսակցության խոսնակի պաշտոնի համար։ Ռիդը հաղթեց Ֆրենկ Հիսկոկին՝ ստանալով 63 ձայն ընդդեմ 42-ի, ինչը պաշտոնապես ամրագրեց նրա դիրքը որպես կուսակցության առաջնորդ Ներկայացուցիչների պալատում։ Հիսկոկը նույնպես լքեց Պալատը 1887 թվականին, երբ ընտրվեց ԱՄՆ Սենատում, իսկ Ռիդը դարձավ կուսակցության անվիճելի առաջնորդը Ներկայացուցիչների պալատում՝ չնայած այնպիսի ազդեցիկ գործիչների աճող դերին, ինչպիսիք էին Մաք-Քինլին, Նելսոն Դինգլին և Ջո Քենոնը։

## Ներկայացուցիչների պալատի խոսնակ (1889-91, 1895-99)
[մինի|373x373փքս|Ներկայացուցիչների պալատի խոսնակ Ռիդի դիմանկարը, որը ստեղծվել է [Ջոն Սինգեր Սարջենթի կողմից (1891թվականին), գտնվում է ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի հավաքածուում։]]

### Առաջին պաշտոնավորման ընթացք (1889-1891)
1888 թվականին Հանրապետական կուսակցությունը վերահսկողություն հաստատեց Ներկայացուցիչների պալատի և Սպիտակ տան վրա՝ պաշտպանիչ սակագների քաղաքականության աջակցության շնորհիվ։ Կոնգրեսում Ռիդը այս քաղաքականության հիմնական ջատագովներից էր՝ հանդես գալով Ներկայացուցիչների պալատում սակագնի բարեփոխումների դեմ երկար ու ազդեցիկ ելույթով մայիսի 19-ին։ Ընտրություններից հետո Վաշինգտոն Փոստ-ը հայտնեց, որ «խոսնակի պաշտոնի հարցը բոլոր կողմերից համարվում է լուծված»՝ Ռիդի օգտին, թեև նրա գլխավոր մրցակից Ուիլյամ Մաք-Քինլին  անձնապես մեծ համբավ ուներ։ Ռիդի խոսնակ ընտրվելը վճռորոշ դարձավ, երբ 1889 թվականի նոյեմբերի 29-ին Նյու Յորքի պատվիրակությունը աջակցեց նրան։ Հաջորդ օրը, կուսակցական քվեարկության երկրորդ փուլում, Ռիդը հաղթեց 85 ձայնով՝ Մաք-Քինլիի 38-ի դիմաց և պաշտոնապես ընտրվեց Ներկայացուցիչների պալատի խոսնակ 1889 թվականի դեկտեմբերի 2-ին՝ նոր նստաշրջանի բացմանը։

Մաք-Քինլին նշանակվեց Ֆինանսների հարցերով հանձնաժողովի նախագահ, ստանձնելով սակագնի քաղաքականության վերահսկումը, Ռիդի մյուս մրցակիցներից Քենոնը և Դեյվիդ Հենդերսոնը  տեղ գտան բյուջետային հարցերով հանձնաժողովում, իսկ Ջուլիուս Բերոուզը  դարձավ Արտադրության հարցերով հանձնաժողովի նախագահ։ Բացի այդ, Մաք-Քինլին և Քենոնը ընդգրկվեցին Կանոնակարգերի հանձնաժողովում, որտեղ աշխատում էր նաև Ռիդը։

#### Կանոնակարգերի բարեփոխում
Նախքան Ներկայացուցիչների պալատի խոսնակ դառնալը, Ռիդը կրկին բարձրաձայնել էր կանոնակարգերի փոփոխության անհրաժեշտությունը։ 1889 թվականի մարտին «The Century» ամսագրում նա կոչ էր անում սահմանափակել ձգձգող առաջարկները և վերականգնել «առավոտյան նիստը», ինչը թույլ կտար Ներկայացուցիչների պալատին օրն սկսել հրատապ հարցերի քննարկմամբ՝ առանց դրանց ներկայացնելու հերթականությունը որոշելու։ Հոկտեմբերին «North American Review» ամսագրում Ռիդը համեմատեց Ներկայացուցիչների պալատը Բրիտանական Համայնքների պալատի հետ՝ պնդելով, որ իռլանդացի ազգայնականները յուրացրել էին կանոնակարգերը՝ խոչընդոտելու և զիջումներ կորզելու նպատակով։ Նա հայտարարեց, որ նոր Հանրապետական պալատը ամբողջովին նոր կանոնակարգեր կընդունի՝ փոխարենը խուսափելով նախորդ Պալատի կանոնների ձևական ընդունումից ու դրանց մասնակի փոփոխություններից։

1890 թվականի հունվարի 21-ին Ռիդը կատարեց Ներկայացուցիչների պալատի կանոնակարգերի իր առաջին լուրջ բարեփոխումը, երբ մերժեց Ռիչարդ Փ. Բլենդի առաջարկը, որը պահանջում էր հաշվիչներ ներգրավել նիստի ընդմիջման վերաբերյալ քվեարկության համար։ Ռիդը հիմնավորեց իր որոշումը նրանով, որ այդ առաջարկը պարզապես նպատակ ուներ ձգձգել նիստի ավարտը և խոչընդոտել Ներկայացուցիչների պալատի աշխատանքը։ Երկարատև ու լարված քննարկումից հետո խոսնակի որոշումը հաստատվեց 149 կողմ և 137 դեմ ձայներով։

Ռիդը հատկապես ձգտում էր սահմանափակել «բացակայող քվորումի» կիրառումը, որը թույլ էր տալիս փոքրամասնությանը խոչընդոտել օրենսդրական գործընթացը՝ լռելով քվորումի ժամանակ, ըստ գործող կանոնակարգերի, այս մեթոդը թույլ չէր տալիս անդամին համարվել ներկա, նույնիսկ եթե նա ֆիզիկապես գտնվում էր դահլիճում, ինչի արդյունքում Ներկայացուցիչների պալատի աշխատանքը դադարեցվում էր։ Ռիդը որոշումը իրականացավ 1890 թվականի հունվարի 29-ին, որը հայտնի դարձավ որպես «Ռիդի կանոններ», Դեմոկրատնները փորձեցին կանխել Հանրապատկան Չարլզ Բրուքս Սմիթի  պաշտոնավորումը, քանի որ նրա ընտրության արդյունքները վիճարկվում էին։ Սմիթի պաշտոնավորելու առաջարկը ընդունվեց 162 կողմ և 1 դեմ ձայներով, ինչը չէր բավարարում քվորումի համար անհրաժեշտ 165 ձայնին, երբ քվեարկության ավարտից հետո դեմոկրատները սկսեցին բղավել՝ «Քվորում չկա», ինչի հետևանքով պաշտոնապես սկսվեց քվորումի հաշվարկը։ Ռիդը սկսեց անվանացակով ներկայության հաշվարկը, բայց երբ որոշ օրենսդիրներ հրաժարվեցին արձագանքել, նա հանձնարարեց քարտուղարին նրանց հաշվել որպես ներկա, բայց չքվեարկող։ Դեմոկրատները զայրացած արձագանքեցին՝ բարձրաձայն բողոքելով, վիրավորելով ու սպառնալով Ռիդին, Կենտուկիից ընտրված դեմոկրատ Ջեյմս Բ. Մակ-Քրիրին կասկածի տակ դրեց Ռիդի լիազորությունը՝ պնդելով, որ եթե ինքը չի պատասխանել ներկա, երբ կարդացել են իր անունը ապա չի կարող հաշվել որպես ներկա։ Ռիդը պատասխանեց. «Նախագահը պարզապես փաստ է արձանագրում, որ Կենտուկիի պատվիրակը գտնվում է դահլիճում։ Նա հերքու՞մ է դա»։ Չկարողանալով հերքել իրենց ֆիզիկական ներկայությունը, մի քանի դեմոկրատներ փորձեցին հեռանալ դահլիճից կամ թաքնվել նստարանների տակ, սակայն Ռիդը հրահանգեց փակել դռները՝ կանխելով նրանց փախուստը։ Միակ մարդը, որ կարողացավ փախչել, Տեխասից ընտրված կոնգրեսական Կոնստանտին Բ. Կիլգորն էր՝ դուռը ոտքով կոտրելով։ Խորհրդարանական ընթացակարգի շուրջ հակամարտությունը տևեց երեք օր, որի ընթացքում դեմոկրատները ձգձգում էին օրինագծի քննարկումը՝ ներկայացնելով կարգապահական առարկություններ՝ այդ քայլը վիճարկելու համար, ապա բողոքարկելով Ռիդի որոշումները լիագումար նիստում։ Դեմոկրատները վերջապես դադարեցրին իրենց առարկությունները հունվարի 31-ին, և Սմիթը զբաղեցրեց իր տեղը փետրվարի 3-ին՝ 166 կողմ, 0 դեմ ձայներով։ Վեց օր անց Ռիդը հաղթեց քվեարնության ժամանակ՝ պաշտոնապես ընդունելով նոր կանոնակարգերը, որոնք վերացնում էին «բացակայողող քվորումը» և նվազեցնում էին քվորումը մինչև 100 անդամ։ Թեև հաջորդ տարի, երբ Ներկայացուցիչների պալատի վերահսկողությունը ստանձնեցին, դեմոկրատները վերականգնեցին «բացակայող քվորումը», Ռիդն այնքան հմուտ օգտագործեց այդ մեթոդը նրանց դեմ, որ 1894 թվականին նրանք կրկին հաստատեցին «Ռիդի կանոնները»:

Սմիթի ընտրության շուրջ վիճում իր վճռական հաղթանակից հետո Ռիդը ներկայացրեց համապարփակ բարեփոխումներ, որոնք նախատեսված էին արագացնելու Ներկայացուցիչների պալատում օրենսդրական գործընթացը։ Դեմոկրատական փոքրամասնությունը թույլ տվեց վերսկսել օրենսդրական աշխատանքը, իսկ նախկին խոսնակ Կարլայլը հայտարարեց. «Մենք բողոքում ենք, բայց այս հարցը պետք է լուծվի այլ տեղ»։ Այդ պայմաններում 51-րդ Կոնգրեսը դարձավ ամենաարդյունավետը Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակներից ի վեր՝ ընդունելով առնվազն 26 կարևոր օրենսդրական օրենք, այդ թվում՝ Մաք-Քինլիի սակագնի մասին օրենքը, Շերմանի արծաթի գնման մասին օրենքը, Շերմանի հակամենաշնորհային օրենքը և 1891 թվականի ներգաղթի մասին օրենքը։

#### Մաք-Քինլիի սակագնի մասին օրենք
Քանի որ 1888 թվականի քարոզարշավը կենտրոնացած էր սակագների հարցի շուրջ, 51-րդ Կոնգրեսի առաջնահերթություններից մեկը բարձրացված սակագնի ընդունումն էր։ Արդյունքում ստեղծված օրինագիծը, որը ստացավ «Մաք-Քինլիի սակագին» անունը  կոչվեց իր հիմնական հեղինակի անունով, արագ մշակման գործընթացից հետո Ներկայացուցիչների պալատում ընդունվեց 1890 թվականի մայիսի 21-ին։ Վերանայված տարբերակը (աջակցում էր պետքարտուղար Ջեյմս Գ. Բլեյնը) Սենատն ընդունեց սեպտեմբերի 10-ին։ Չնայած Ռիդը դեմ էր, այդ դրույթը պահպանվեց որոշ լրացումների ենթարկվելուց հետո։ Օրինագիծն օրենքի ուժ ստացավ 1890 թվականի հոկտեմբերի 1-ին։

Երբ Ներկայացուցիչների պալատի ընտրություններին մնացել էր ընդամենը մեկ ամիս, Մաք-Քինլիի սակագինը դարձավ քաղաքական բանավեճերի գլխավոր թեման. «Աբոմինացիայի սակագնից» հետո ոչ մի այլ սակագին այսքան չէր քննադատվել։ Շատերը կարծում էին, որ այն օգուտ էր տալիս հյուսիսարևելյան և միջինարևմտյան արդյունաբերական ու ֆինանսական շրջաններին՝ միևնույն ժամանակ վնաս հասցնելով գյուղատնտեսությանը։ Ազատ առևտրի կողմնակից «The Nation» ամսագիրը սակագինը նկարագրեց որպես «հատուկ գործողություններ կառավարության կողմից, որը նպատակ ուներ օգուտ տալ առանձին անձանց, ընկերություններին և խոշոր կորպորացիաներին» և որպես փոխհատուցում իրենց նախընտրական քարոզարշավը ֆինանսավորած կորպորացիաներին։ Թեև Ռիդը պաշտպանեց սակագնային փաթեթը հանրայնորեն, նա վերջում ընդունեց, որ այն մեծապես նպաստեց կուսակցության պարտությանը 1890 թվականի ընտրություններում և 1894 թվականին, նա ընդունեց, որ որոշ ապրանքների համար չափից դուրս բարձր սակագներ էին սահմանվել։ Երբ մոտենում էր համաշխարհային ֆինանսական ճգնաժամ, նա պնդեց, որ սակգները իրականում հաջողություն են ունեցել։ Այդ ժամանակ այն դարձրեց Մաք-Քինլիին քաղաքական բեմում լուրջ դեմք՝ թույլ տալով նրան հաղթել 1896 թվականի նախագահական ընտրություններում՝ դառնալով արդյունաբերական պաշտպանության գլխավոր կողմնակիցը, նրա կարծիքով Միջազգային առևտրային համակարգը նման էր շարժուն ավազի, որը սկսում էր «խորտակվել» (այսինքն՝ միջազգային շուկան անկայուն էր դառնում), իսկ սակագները կարող էին պաշտպանել երկրի տնտեսությունը։ Թեև այն հաջորդ Կոնգրեսիկողմից վերացվեց և փոխարինեց, օրենքը ավելի մեծ աջակցություն ստացավ 1893 թվականի տնտեսական ճգնաժամից հետո՝ Մաք-Քինլիին դարձնելով ազգային մակարդակով նշանակալի քաղաքական գործիչ. նա 1896 թվականին հաղթեց նախագահական ընտրություններում՝ դառնալով արդյունաբերական պաշտպանության գլխավոր կողմնակիցներից մեկը։

#### Շերմանի արծաթի գնման մասին օրենք
Միչև 1888 թվականիը երկու կուսակցություններում էլ ուժեղանում էր շարժումը, որը անհրաժեշտ էր համարում վերադառնալ այնպիսի արժույթային համակարգի, որը կապահովեր և՛ արծաթով և՛ ոսկով (այսպիսով ընդլայնելով դրամաշրջանառությունը) և լայն տարածում էր գտել, որ անհրաժեշտ է «ինչ որ բան անել արծաթի նորից օգտագործման համար»։ Չնայած Ռիդը կողմ էր «ուժեղ արժույթ» քաղաքականությանը, որ արժույթը պետք է հիմնված լինի միայն ոսկու ստանդարտի վրա,Կոնգրեսի երկու պալատներում էլ մեծամասնությունը որոշ չափով աջակցում էր արծաթի ազատ մետաղադրամների շարժմանը։ 1890 թվականի հունվարի 20-ին, Էդվին Հ. Կոնգերը (Մետաղադրամների, քաշերի և չափումների կոմիտեի ղեակավարը), ներկայացրեց օրինագիծ, որը թույլ էր տալիս Ֆինանսների նախարարությանը վճարային նշաններ թողարկել՝ փոխարինելով արծաթի ձուլակտորները շուկայական գնով։ Սա նշանակում էր, որ կառավարությունը որոշակի քանակությամբ արծաթ կգներ ամեն ամիս՝ տրամադրելով փոխարինող գրավային նշաններ։ Կոնգերի օրինագծի փոփոխված տարբերակը, որը նախատեսում էր ամեն ամիս $4,500,000 արժողությամբ արծաթ գնել, հունիսի սկզբին ներկայացվեց Ներկայացուցիչների պալատ։ Եթե արծաթի հարաբերակցությունը 16:1 լիներ, ազատ մետաղադրամներ կկազմվեին։

Հունիսի 4-ին կուսակցության ժողովին Ռիդը խոսեց ընդդեմ արծաթի կողմնակիցների ավելորդ զիջումների կատարելու համար. ինչը հանգեցրեց Հանրապետականերին (օրինագծի կողմնակիցներին) դժգոհությանը, այս բախումը լուրջ սպառնալիք էր կուսակցության միասնությանը։ Այնուհետև, հունիսի 5-ին, Կանոնակարգերի կոմիտեն (որը ներառում էր Ռիդին, Մաք-Քինլին և Քենոնին) ընդունեց հատուկ կարգ, որը սահմանում էր օրինագծի քննարկման համար միայն երկու օր, իսկ վերջնական քվեարկությունը նախատեսվում էր հունիսի 7-ին։ Չնայած սուր քննադատությանը, այս հատուկ կարգը ընդունվեց, 120 կողմ, 117 դեմ ձայներով։ Վերջում օրինագիծը ընդունվեց ըստ պլանի՝ առանց փոփոխությունների՝ 135 կողմ, 119 դեմ ձայներով։

Հունիսի 4-ին Ռիդը ընդդեմ արծաթի կողմնակիցներին ելույթ ունեցավ, ինչը հանգեցրեց մեծ անհամաձայնության։ Արդյունքում, հունիսի 7-ին տեղի ունեցավ քվեարկություն, որին ի վերջո անցավ առանց փոփոխությունների՝ նեղ միջնորդության ներքո։ Հունիսի 5-ին Կանոնակարգերի հանձնաժողովը Ռիդը, Մաք-Քինլին, Քենոնը) ընդունեց հատուկ որոշում, որը սահմանում էր միայն երկու օր ժամանակ՝ քննարկելու այդ հարցը մինչև վերջնական քվեարկությունը հունիսի 7-ին ժամը 3-ին։ Մի քանի բռնկուն անհամաձայնություններից հետո հատուկ որոշումը ընդունվեց 120-117 ձայներով և վերջապես, օրինագիծը ընդունվեց, համաձայն ժամանակացույցի, առանց լրացուցիչ փոփոխությունների՝ 135 կողմ և 119 դեմ ձայներով։

Այնուամենայնիվ, Սենատը, որը վերահսկվում էր արծաթի կողմնակիցների կողմից, հունիսի 17-ին ընդունեց օրինագծի փոփոխված տարբերակը, որը ներառում էր անպայման ազատ մետաղադրամների ակցիա։ Սա անակնկալի բերեց Ռիդին և Հանրապետականներին՝ որովհետև բազմաթիվ Խորհրդարանի անդամներ բացակայում էին, ուստի օրինագծի ընդունումն հնարավոր էր, եթե այն անմիջապես դրվեր քվեարկության։ Հունիսի 19-ին, երբ Մաք-Քինլին առաջարկեց հաստատել Խորհրդարանի օրենսդրական նիստերի օրագիր (որը պարունակում էր օրինագծի ընթացակարգային հարցերը)։ Անցած հատվածները կարդացվեցին, և պարզ դարձավ, որ Սենատի օրինագիծը ուղարկվել էր Մետաղադրամների կոմիտե՝ առաջացնելով մեծ աղմուկ։ Սա Ռիդի համար հազվադեպ պառլամենտար ծանր պարտություն էր՝ առաջարկը չհաստատվեց 105 դեմ, 117 կողմ քվեներով։ Միլսը հաջողությամբ առաջարկեց Օրագիրը փոխել՝ արագացնելով քվեարկությունը։ Հունիսի 20-ին, Ռիչարդ Պ. Բլենդը առաջարկեց քննարկել օրինագիծը Խորհրդարաում։ Կոնգերը և Ռիդը փորձեցին ձգձգել քննարկումը՝ պնդելով, որ օրինագիծը դեռ չի հասել քննարկման, քանի որ այն դեռ Կոնգերի կոմիտեում էր։ Սակայն, երբ օրինագիծը պատրաստ էր քվեարկության համար հաջորդ օրը, բավականաչափ հանրապետական ձայներ հավաքվեցին հեռագրերի միջոցով՝ ապահովելով հանրապետական մեծամասնություն Վաշինգտոնում։ Այդպիսով, Բլենդի առաջարկը մերժեց 144 դեմ, 117 կողմ քվեներով։

Բացի այդ, Շերմանի արծաթի գնման մասին օրենքը, որն անվանվել է Ժոն Շերմանի անունով, ընդունվեց, և այն բացառեց արծաթի ազատ մետաղադրամների ընդունումը։ Փոխարենը օրինագիծը նախատեսում էր արծաթի և ոսկու միջև հավասարակշռություն ապահովել։ Օրինագիծը շատ դժվարությամբ ընդունվեց 1891 թվականի "լեյմ-դաք" (դեռևս գործող, բայց ընտրված իշխանություններից առաջադրված պաշտոնյա) ժամանակահատվածի ընթացքում։

#### Լոջի դաշնային ընտրությունների օրինագիծ
Ռիդի կողմից 51-րդ Կոնգրեսում առաջ քաշված ամենամեծ և վիճելի օրինագիծերից մեկը, որը, սակայն, չընդունվեց։ 1889 և 1890 թվականներին, հանրապետականները վերջին անգամ փորձեցին կիրառել Տասնհինգերորդ բարեփոխումը, որը երաշխավորում էր ընտրական իրավունքներ՝ անկախ ռասայից, նպատակ ունենալով պաշտպանել սևամորթ ընտրողների իրավունքները Հարավային նահանգներում, որտեղ նրանց ձայները ճնշվում էին, և Ռիդը հետաքրքրվեց այդ օրինագծով։ Լոջի օրինագիծը, որը ներկայացվել էր 1890 թվականի հունիսի 14-ին, նպատակ ուներ ըստ որի դաշնային կառավարությունը պետք է վերահսկի կոնգրեսական ընտրությունները. Ռիդը մեծ աջակցություն ցուցաբերեց այս օրինագիծին, 1890 թվականի ապրիլին նա հանդես եկավ ելույթով, ինչպես նաև 1890 թվականի հունիսին «North American Review» ամսագրում հրապարակեց հոդված` աջակցելով, որ բոլոր ռասաները պետք է հավասար իրավունքներ ունենան օրենքի առջև։ Սակայն այս օրինագիծը բախվեց ուժեղ դիմադրության, հատկապես Հարավի դեմոկրատների կողմից, ովքեր այն անվանեցին «Բռնի օրինագիծ», կարծելով, որ Հանրապետականները փորձում էին ապահովել Հարավի դիրքերը Կոնգրեսում, հատկապես այն ժամանակ, երբ հանրապետականների աջակցությունը Արևմուտքում նվազում էր։ Ռիդը նույնիսկ Հյուսիսում դժգոհեց՝ համեմատելով Հարավի սևամորթ ընտրողներին Նյու Յորքում և այլ քաղաքներում ապրող ներգաղթյալ ընտրողների հետ՝ ասելով. «Ինչո՞ւ անգրագետբերը իրավունք ունեն քվեարկենլու, իսկ մենք՝ ոչ»։ Ռիդը, Մաք-Քինլին և Քենոնը 1890 թվականի հունիսի 25-ին անցկացնելով քվեարկությունը հանձնաժողովում, այն, դեմոկրատների հակադրությանը հակառակ, ընդունվեց քննարկումների սահմանափակ ժամանակացույցով՝ հուլիսի 2-ին։

Սենատում օրինագիծը ֆիլիբաստերվեց (բողոքի գործընթաց, որի ընթացքում մի շարք սենատորներ երկար ժամանակ խոսում են, որպեսզի կանխեն օրենքի ընդունումը) երկու կոնգրեսական նստաշրջանների ընթացքում, այնուհետև, 1891 թվականի հունվարին «լեյմ դաք» նստաշրջանում, որտեղ նոր վարչակազմի անդամները արդեն կային, օրինագիծը վերջապես հետաձգվեց, երբ դրվել էր Շերմանի արծաթի գննման մասին օրենքի քննարկման հարցը։ Հատկանշական է, որ նոր ընդունված Արևմտյան նահանգներից որոշ հանրապետական սենատորներ քվեարկեցին Շերմանի արծաթի գննման օրենքի օգտին, Ներկայացուցիչների պալատը մերժեց արծաթի մասին օրենքը (որպես պատասխան սենատորների գործողություններին), չնայած այն արդեն ընդունվել էր Սենատում «արժույթի կրճատման դեմ պայքարելու համար»։ Լոջի օրինագիծը Կոնգրեսում վերջին լուրջ փորձն էր, որը նպատակ ուներ ապահովելու Տասնհինգերորդ բարեփոխման դրույթները, մինչև 1965 թվականի Ընտրողների իրավունքների օրենքի ընդունումը։ Այս օրինագծի պարտությունը երբեմն համարվում է Ամերիկայում ռասայական հարաբերությունների վատացման սկիզբ, քանի որ այն ցույց տվեց, որ այն ժամանակ ամերիկյան քաղաքականությունը պատրաստ չէր իրականացնել ռասայական հավասարության սկզբունքները՝ հատկապես ընտրական իրավունքների հարցում։

### Փոքրամասնության վերադարձ (1891-1895)
Ռիդի ագրեսիվ օրենսդրական օրակարգը և դրան կապված ավելացված ծախսերի հատկացումը քննադատվեց և, քննադատների կողմից 51-րդ Կոնգրեսում ստացավ «Միլիարդ դոլար Կոնգրես» անվանումը։ Դեմոկրատները Ներկայացուցիչների պալատում ձեռք բերեցին զգալի մեծամասնություն, իսկ Ռիդի հիմնական դաշնակիցները՝ Մաք֊Քինլին և Քենոնը, կորցրեցին իրենց դիրքերը։ Հանրապետականները կարողացան պահել իրենց դիրքերը Սենատում, բայց ավելի փոքրամասնությամբ։ Այս բաժանումը 52-րդ Կոնգրեսում հանգեցրեց օրենսդրական մարազմի։ Ռիդը հայտնի կերպով Ներկայացուցիչների պալատը նկարագրեց որպես «ձգձգվող գոյություն»։

1892 թվականի ընտրություններին առաջիկա աղետը կանխատեսելով, Ռիդը անձնապես դեմ էր նախագահ Հարիսոնի վերընտրմանը և նույնիսկ մամուլում դիտարկվում էր որպես փոխզիջումային թեկնածու։ Երբ Հարիսոնը հաստատվեց որպես թեկնածու, Ռիդը հրաժարվեց նրա համար քարոզարշավ անել ընդհանուր ընտրություններում։ Գրովեր Քլիվլենդը հաղթեց նախագահական ընտրություններում, և հանրապետականները կորցրին Սենատի վերահսկողությունը, ինչը դեմոկրատական կուսակցությանը տվեց Սպիտակ տան, Սենատի և Ներկայացուցիչների պալատի վերահսկողությունը՝ Ամերիկայի քաղաքացիական պատերազմից ի վեր առաջին անգամ։ Այնուամենայնիվ, Ռիդը փոքր հաղթանակ տարավ 1892 թվականին, երբ Գերագույն դատարանը Միացյալ Նահանգներն ընդդեմ Բալլինի գործում որոշում կայացրեց, հաստատելով, որ Ռիդի կողմից քվորումի սահմանումը՝ ներառելով բոլոր ներկա անդամներին, համապատասխանում է Սահմանադրությանը։

53-րդ Կոնգրեսում տիրում էր 1893 թվականի ճգնաժամը, այն գումարվեց 1893 թվականի ամռանը, երբ նախագահ Քլիվլենդը կանչեց հատուկ նստաշրջան՝ խնդրելով Շերմանի արծաթի գնման մասին օրենքը չեղարկել։ Թեև Ռիդը դեռ մնացել էր փոքրամասնության անդամ կուսակցական նպատակներով, նրան կարելի էր համարել երկու կուսակցությունների միջև կազմված մեծամասնության առաջնորդներից, որոնք աջակցում էին չեղարկմանը։ Ռիդը 1893 թվականի օգոստոսի 26-ին եզրափակիչ ելույթ ունեցավ օրենքի չեղարկման օգտին՝ պնդելով, որ պետական պարտատոմսերի կանոնավոր մարման գրաֆիկը սպառել է երկրի արժութային ռեզերվները և խաթարել է վստահությունը ֆինանսական համակարգի նկատմամբ։ Երկու օր անց չեղարկումը ընդունվեց Ներկայացուցիչների պալատում 240 կողմ և 110 դեմ քվեներով։ Անցյալում ոսկի և արծաթի քաղաքականությանը կողմ քվեարկելու առաջարկը մերժվեց՝ 227 կողմ և 124 դեմ։ Երբ Սենատը հետաձգեց չեղարկման օրինագծի ընդունումը, Ռիդը հոկտեմբերի 25-ին հանրային ելույթ ունեցավ՝ հայտարարելով, որ Սենատը բացարձակապես դեմ է մեծամասնության որոշմանը։ Հինգ օր անց չեղարկումը ընդունվեց Սենատում՝ 43 կողմ և 22 դեմ։

Պաշտոնավորման մնացած ընթացքը նշանավորվեց մեծամասնության ներսում հակամարտություններով, որոնք անխուսափելիորեն բաժանվել էին արժույթի հարցի շուրջ, իսկ Հանրապետական փոքրամասնությունը մնում էր հավատարմորեն միավորված Ռիդի շուրջ՝ նրան հնարավորություն տալով թուլացնել  խոսնակ Չարլզ Ֆրեդերիկ Կրիպսի դիրքերը։ Հիասթափված Կրիպսը հունվարի 29-ին, 1894-ին խոսեց Ռիդի մասին։«Նա, ում հետևում են առանց հարցնելու, ունի մեկ մեծ գաղափար, մեկ մեծ մտահղացում իր մտքում, և այն է՝ ստիպել այս կողմին հաշվել քվորումը։ Յուրաքանչյուր այլ հարց, չնայած թե ինչքան մեծ կամ կարևոր լինի, անկարևոր է դառնում։ Բոլորը  կուրորեն հետևում են նրան, անկախ նրանից, թե որքան տարբեր են իրենց կարծիքները նրա կարծիքներից։ Նա է այդ կողմի մեծ առաջնորդը։ Դուք կլսեք նրանցից՝ «Ռիդը չպետք է անի դա», կամ «Սա սխալ է», բայց երբ Ռիդը ասում է «Արեք դա», նրանք բոլորը համաձայնվում են»:Կրիպսը, ով չէր կարողացել պահել իր մեծամասնությունը միասնական, ապրիլի 17-ին, 1894 թվականին Ներկայացուցիչների պալատը պաշտոնապես ընդունեց կանոն, ըստ որի՝ կիրառվելու էր ներկայիս քվորում, այլ ոչ թե քվեարկող քվորում, ինչը համապատասխանում էր Ռիդի 1890 թվականի բարեփոխումներին:

### Վերադարձը խոսնակի պաշտոնին (1895-1899)
[մինի|379x379փքս|1896 թվականի [Հանրապետական ազգային համագումարում Ռիդը նախագահական քվեարկությունում զբաղեցրեց երկրորդ տեղը Ուիլյամ Մաք-Քինլիից հետո: Մաք-Քինլին հետագայում հաղթեց նախագահական ընտրություններում։]]

#### 1896 թվականի նախագահական քարոզարշավ
Չորս տարի փոքրամասնություն լինելուց հետո, տնտեսական իրավիճակը և Դեմոկրատական մեծամասնության ներսում բաժանումները հանրապետականներին բերեցին պատմական հաղթանակի 1894 թվականի ընտրություններում։ Ներկայացուցիչների պալատում կուսակցություն ստացել էր 110 տեղ, այս պահի դրությամբ  մնում է Միացյալ Նահանգների պատմության մեջ միասնական ընտրությունով ամենամեծ տեղերի փոփոխությունը (տեղերի ավելացման կամ տեղափոխում)։ Ռիդը մեծամասնական էր, բայց գրեթե չէր կարողանում համատեղ աշխատանք կատարել նախագահ Կլիվլենդի հետ, բացի արժույթի հարցից, այսպիսով, նրա հիմնական ուշադրությունը 54-րդ Կոնգրեսում ուղված էր իր երկար սպասված նախագահական քարոզարշավի վրա։ Մարդիկ նկատել էին, որ Ռիդը փոխվել էր. նա կտրել էր իր յուրօրինակ մորուքը և դարձել էր ավելի լուրջ, քիչ էր հումոր ու սարկազմ անում, ինչի արդյունքում ստեղծվում էր տպավորություն, որ նա ցանկանում էր «իրեն լրջորեն ընդունելու, ազդեցիկ տեսք ներկայացնելու և որքան հնարավոր է խելացի երևալու» անհրաժեշտություն։

54-րդ Կոնգրեսի սկզբում Ռիդը լայնորեն համարվում էր Հանրապետական կուսակցության նախագահի թեկնածուի գլխավոր հավակնորդը որպես կուսակցության առաջատար գործիչ և ֆինանսական հարցերում խոսնակ։ Նա ստանում էր շատ մեծ աջակցություն Հենրի քաբոտ Լոջից և Թեոդոր Ռուզվելտից, իսկ կուսակցության ղեկավարները՝ այդ թվում՝ Ջոզեֆ Հ. Մենլի, Մեթ Քուեյ, Ջ. Դոնալդ Քեմերոն և Թոմաս Ս. Փլատ, հաղորդվում էր, որն աջակցում էին նրան։ Նրա հիմնական մրցակիցը Ուիլյամ Մաք֊Քինլին էր, ով երկար տարիներ եղել էր նրա տեղակալը, սակայն նաև կուսակցության առաջնորդության համար նրա մրցակիցը, որն այն ժամանակ Օհայոյի նահանգապետն էր։ Մաք֊Քինլիի քարոզարշավը ղեկավարում էր Մարկ Հաննան, որը հավաքեց աննախադեպ ֆինանսական աջակցություն այս մրցապայքարի համար։ Նա նաև նախաձեռնեց լայնածավալ գովազդային արշավ ողջ երկրում՝ Մաք֊Քինլիի ճանաչելիությունը բարձրացնելու համար և հմտորեն ներկայացրեց ընտրությունների հիմնական թեման որպես պաշտպանիչ սակագները, որոնք Մաք֊Քինլիի ուժեղ կողմն էին։ Այդպիսով, նա երկրորդ պլան մղեց արժույթի հարցը, որը համարվում էր Ռիդի առավելությունը։ 1896 թվականի սկզբին Մաք֊Քինլիի կողմնակիցները հայտարարեցին, որ ապահովել են 433 պատվիրակի աջակցություն, ինչը գրեթե երաշխավորում էր նրա հաղթանակը՝ ընդամենը 30 ձայնով քիչ առաջին փուլում առաջադրվելու համար։ Երբ Նյու Հեմփշիրի սենատոր Ուիլյամ Է. Չանդլերը մեղադրեց Մարկ Հաննային առևտրայից կաշառք վերցնելու մեջ՝ նոր պաշտպանիչ սակագների խոստումների դիմաց, այդ մեղադրանքները լուրջ վնաս հասցրեցին Ռիդի արդեն իսկ դժվարին պայքարին։ Սակայն Չանդլերի մեղադրանքները բազմաթիվ մարդկանց կասկածի տեղիք տվեցին, քանի որ նրա սեփական քաղաքական գործունեությունը հաճախ կոռուպցիայի հետ էր կապված, ինչի պատճառով նրա մեղադրանքները սուտ էին թվում, քարոզարշավը դիտավորյալ խաթարելու մեջ։ Երբ ապրիլի 28-ին Վերմոնտի համագումարը հայտարարեց իր աջակցությունը Մաք-Քինլիին՝ խախտելով Նոր Անգլիայի նահանգների համերաշխությունը, Ռիդի քարոզարշավը վերջնականապես անկում ապրեց։

Ռիդի ձախողումը 1896 թվականի Հանրապետական կուսակցության թեկնածությունը ստանալու հարցում հիմնականում կապված է նրանով, որ նա մերժել էր կատարել որևէ խոստում կամ պարտավորություն քաղաքական կամ ֆինանսական աջակցություն ստանալու դիմաց։ Չնայած նրա պարզ ու բացարձակ ձգտմանը Սպիտակ տուն հասնելու համար, Ռիդը հրաժարվեց գումար հատկացնել  իր դաշնակիցներին կամ աջակիցներին։ Նա մի անգամ ասել էր. «Այդ օրինագիծը չի քննարկվի, անկախ ամեն ինչից»։ 1896 թվականի Հանրապետական կուսակցության համաժողովը տեղի ունեցավ Սան Լուիսում, Մակ֊Քինլին, ով համարյա չուներ քաղաքական աջակցություն գործող նախագահի կողմից, ամենաշատ պատվիրակների աջակցությունը ստացավ և դարձավ առաջին թեկնածուն` սկսած Ուլիսիոս Ս. Գրանտից 1872 թվականից հետո, և նա դարձավ առաջին թեկնածուն, որը հաղթեց բաց ընտրությունում (առանց գործող նախագահի մրցակցությունը)՝ առանց նախնական ընտրությունների։ Նա դարձավ Հանրապետական կուսակցության թեկնածու։ Ռիդը ստացավ Մեյնի, Մասաչուսեթսի, Նյու Հեմփշիրի և Ռոդ Այլենդ նահանգների աջակցությունը, ինչպես նաև մի քանի հարավային պատվիրակների։ Համաժողովում Ռիդի աջակիցները՝ Լոջի ղեկավարությամբ, կարողացան ներառել «ոսկու ստանդարտի» (դրամական համակարգ, երբ համընդհանուր համարժեքի դեր է կատարում ոսկին) հարցը կուսակցության հռչակագրում՝ հրաժարվելով իրենց նախորդ առաջարկից՝ միջազգային համաձայնությամբ բիմետալիզմի (դրամական համակարգ, երբ երկրում ոսկուն և արծաթին օրենսդրությամբ տրվում է համընդհանուր համարժեքի դեր և այդ մետաղներից կտրած ստակները շրջանառվում են հավասար սկզբունքներով) օգտին։ Վերջում Ռիդը ամբողջությամբ աջակցեց Մաք֊Քինլինին ընդհանուր ընտրություններում՝ ընդդեմ Ուիլյամ Ջենիինգս Բրայանի, ով կողմնակից էր ազատ արծաթի քաղաքականությանը։

1896 թվականի ընտրությունները Հանրապետական կուսակցությանը վերադարձրեցին իշխանությունը, և Մաք֊Քինլին դարձավ նախագահ, իսկ կուսակցությունը ձեռք բերեց մեծամասնություն թե՛ Ներկայացուցիչների պալատում, թե՛ Սենատում։ Չնայած որոշ կարծիքներին, որ Ռիդը կարող է խոչընդոտլ Մաք֊Քինլիի վարչակազմին՝ որպես վրեժ 1896 թվականի պարտության համար, նա մի կողմ դրեց անձնական տարաձայնությունները և շարունակեց համարվել Հանրապետական օրակարգի առաջնորդը։ Նելսոն Դինգլինգը վերադարձավ Եկամուտների և բյուջետային միջոցների  հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնին և սկսեց մշակել պաշտպանիչ սակագների օրենսդրությունը, որի շուրջ Մաք֊Քինլին քարոզարշավ էր արել, և այն վերջապես ընդունվեց որպես Դինգլինգի օրենք՝ 1897 թվականի հուլիսին։

#### Իսպանա-ամերիկյան պատերազմ և պաշտոնաթող լինելը
1895 թվականից սկսած Կուբայի անկախության պայքարը մեծ հետաքրքրություն էր առաջացրել։ Իսպանական իշխանությունների խիստ վարչակազմը և Կարիբյան տարածաշրջանում տնտեսական ու ռազմական ազդեցություն հաստատելու հնարավորությունը հանգեցրին կոչերի, որոնք պահանջում էին ամերիկյան միջամտություն կղզում, որը վաղուց էր դարձել էքսպանսիոնիստների կիզակետը։ Ռիդը դեմ էր «ջինգոիզմին» (գերհայրենասիրական ագրեսիվ քաղաքականություն) և  էքսպանսիոնիստներիին ընդհանուր առմամբ։ Նա մասնավոր կերպով քննադատել էր Բենջամին Հարիսոնի միջամտությունը Չիլիի գործերին և հրապարակայնորեն հանդես էր եկել Հավայիի բռնակցման դեմ։ Արտաքին քաղաքականությունը Սենատի սահմանադրական իրավասության ներքո էր, ինչը Ռիդին քիչ հնարավորություն էր տալիս մասնակցելու Կուբայի շուրջ ծավալվող բանավեճին։ 1897 թվականի հուլիսի 7-ին այդ հարցը առաջին անգամ ներկայացվեց Ներկայացուցիչների պալատում, երբ ներկայացուցիչ Բենթոն Մաք-Միլինը առաջարկեց բանաձև՝ ճանաչելու կուբացի ապստամբներին։ Նելսոն Դինգլին անմիջապես առաջարկեց հետաձգել նիստը։

Ռիդը շարունակում էր խուսափել Կուբայի հարցը Ներկայացուցիչների պալատում քննարկելուց, բայց իր դիրքորոշումը հրապարակայնորեն արտահայտեց մի շարք հարցազրույցների և հոդվածների միջոցով։ Սեպտեմբերին նա հրապարակեց մի հոդված > շաբաթաթերթում, որտեղ կոչ էր անում կառավարությանը խուսափել արտաքին բախումներից, «զարգանալ արդեն գոյություն ունեցող տարածքների սահմաններում» և ձգտել ազգային միասնության։ Նա հավելեց, որ Իսպանիայի կամ Կուբայի կողմից լուրջ հարձակման վտանգ չկա, և թեև նա աջակցում էր նավատորմի հզորացմանը որպես ապահովագրական միջոց, չափից շատ ռազմական պատրաստվածությունը «չափից շատ ռազմական հզորացում ունենալը կարող է երկիրը ներքաշել վտանգավոր հակամարտությունների մեջ, որոնք ոչ միայն մեծ ծախսեր կառաջացնեն, այլև կարող են սպառնալ հենց այն արժեքներին, որոնք պատերազմով փորձում են պաշտպանել»։  Երկրորդ հոդվածում, որը վերնագրված էր «Կայսրությունը կարող է սպասել», նա պատմական օրինակներ բերելով պնդում էր, որ տարածքային ընդլայնումը տարբերություններ է ստեղծում ժողովրդի մտածելակերպում և կարիքներում, իսկ չինտեգրված բնակչությունը անխուսափելիորեն կծանրաբեռնի ամերիկյան հաստատությունները։ Բացի այդ, նա կշտամբեց Դեղին մամուլին՝ հանրային հետաքրքրություններ էին առաջացնում «հանցագործությունների անբարո մանրամասներով» Կուբայում և Թուրքիայում՝ արտաքին քաղաքականություն ազդեցություն ունենալու նպատակով։

Սկզբում Ռիդը և նախագահ Մաք֊Քինլին համամիտ էին Կուբայի հարցում։ Մաք֊Քինլին ակտիվորեն փնտրում էր խաղաղ լուծում Կուբայի հեղափոխության համար, և Ռիդը լիովին աջակցում էր նրան։ Այնուհետև, երբ հրապարակվեց Դե Լոմե նամակը և 1898 թվականի փետրվարի 15-ին ամերիկյան Մեն նավը սուզվեց Հավանայի նավահանգստում, հասարակության կարծիքը արագորեն փոխվեց, մարդիկ կողմ էին պատերազմին։ Ռիդը չէր հավատում, որ Իսպանիան հարվածել էր Մեն նավին, և նա չփոխեց իր դիրքորոշումը մինչև իր մահը։ 1898 թվականի մարտի 8-ին Ջո Կաննոնը (Ֆինանսների կոմիտեի նախագահ), ներկայացրեց օրինագիծ, որը Մաք֊Քինլիինի հրամանով $50 միլիոն դոլար (մոտ $1.56 միլիարդ 2023 թվականին) հատկացում պաշտպանության համար։ Օրինագիծը գրեթե միաձայն ընդունվեց։ Ռիդը դեռ հույս ուներ, որ պատերազմից կարելի է խուսափել, սակայն նրա կողմից Կուբայի անկախությունը ճանաչելու առաջարկի ճնշումը մեծ դժգոհություն առաջացրեց երկրի ողջ տարածքում։ Չնայած մարդիկ պատերազմում էին, Կուբայի անկախության հարցը դեռ մնաց վեճարկվող։ Ապրիլի 19-ին ընդունվեց պատերազմի բանաձևը՝ միայն վեց դեմ քվեներով։ Ռիդը մեկին ասաց՝ «Ես նախանձում եմ ձեր քվեներին, քանի որ ես ոչինչ չէի կարող անել»։

Ռիդի քաղաքական դիրքորոշումը գնալով ավելի բարդացավ, երբ մայիսի 1-ին Մանիլայի ծոցում ամերիկյան հաղթանակից հետո Ամերիկայի էքսպանսիոնիզմը նպատակները սկսեց ընդգրկել նաև Խաղաղ օվկիանոսի ռազմավարական դիրքերը։ Նյուելանդի բանաձևը, որը դարձավ Ռիդի միակ պարտությունը, ներկայացվեց Ներկայացուցիչների պալատում մայիսի 4-ին։ Երեք շաբաթ շարունակ խոսնակն արգելափակեց դրա քննարկումը, բայց երբ Ներկայացուցիչների պալատում կողմերի թիվը ավելացավ և բանաձևի ներկայացման համար ստորագրվեց հանրապետական անդամների կողմից ձևավորված դիմում, Ռիդը հանձնվեց։ Հունիսի 2-ին հայտարարվեց, որ բանաձևը կընդունվի մինչ նստաշրջանի ավարտը։ Ռիդը կրկին ընտրվեց 1898 թվականին և ստանձնեց խոսնակի պաշտոնը, բայց գնալով ավելի մեկուսացած էր դառնում Փարիզի պայմանագրի վավերացման և կայսրացման հարցերի շուրջ ընթացող քննարկումներում, հատկապես, երբ կորցրեց երեք կարևոր դաշնակիցներին՝ Թեոդոր Ռուզվելտը և Հենրի Կաբոտ Լոջը, ովքեր ծայրահեղ էքսպանսիոնիստներ էին, և Նելսոն Դինգլին, ով մահացավ 1899 թվականի հունվարի 13-ին։ Կուսակցական առաջնորդների հետ հանդիպումից հետո, ապրիլի 19-ին Ռիդը պաշտոնապես հայտարարեց, որ հրաժարական կտա և կդառնա Սիմփսոն Թեթչեր և Բարթլեթ ընկերության ավագ գործընկեր։ Նրա հրաժարականը ուժի մեջ մտավ սեպտեմբերի 4-ին։

## Անձնական կյանք
մինի|205x205փքս|Սյուզան Փ. Ռիդ (Մերիլ)
Ռիդը ամուսնացել է իր մանկության ընկերուհու և համադասարանցու՝ Սյուզան Փ. Մերիլիի հետ 1871 թվականին, երբ նա Մեն նահանգի օրենսդիր մարմնի անդամ էր։ Նա ծնվել է Նյու Հեմփշիր նահանգի Սենթեր Հարբոր քաղաքում, Ուիննիպեսոքի լճի մոտ, հայտնի կոնգրեգացիոն հոգևորական Սամուել Հ. Մերիլի և Նյու Հեմփշիրում ծնված Հաննա Պրենտիսի ընտանիքում։ Նա ուներ մեկ եղբայր՝ Էդվարդ Փ. Մերիլը, և մեկ քույր, ով բնակվում էր Մասաչուսեթս նահանգի Լոուել քաղաքում։ Նրանք ունեին մեկ դուստր՝ Քեթրին Ռիդ Բալենթայնը, ով ծնվել է 1875 թվականի հունվարի 23-ին։ Հետագայում Քեթրինը հիմնեց «The Yellow Ribbon» ամսագիրը, որը պաշտպանում էր կանանց ընտրական իրավունքը։

Ռիդը հայտնի էր իր սև հումորով։ Երբ նրան հարցրեցին, թե արդյոք իր կուսակցությունը կարող է առաջադրել իրեն նախագահի թեկնածու, նա պատասխանեց. «Նրանք կարող են ընտրել ավելի վատ մեկին, և հավանաբար հենց այդպես էլ կանեն»։ Նրա հսկայությունը՝ որը ներառում էր 1.83 մետրից ավելի բարձր հասակ և 300 պաունդից (136 կգ) ավելի քաշ, նույնպես կարևոր առանձնահատկություն էր։ Ռիդը եղել է սոցիալական խմբի անդամ, որը ներառում էր նշանավոր մտավորականների և քաղաքական գործիչների, ինչպես Հենրի Քաբոթ Լոջը, Թեոդոր Ռուզվելթը, Հենրի Ադամսը և Ջոն Հեյը։ Հանրային կյանքից հեռանալուց հետո նա նաև համարում էր Մարկ Տվեյնին իր անձնական ընկերներից մեկը։

1894 թվականին Ռիդը հրատարակեց իր ձեռնարկը խորհրդարանական ընթացակարգերի վերաբերյալ, վերնագրված՝ «Ռիդի կանոնները՝ Ընդհանուր խորհրդարանական օրենքի ձեռնարկ», որը ժամանակին շատ տարածված գիրք էր այդ թեմայով և դեռ օգտագործվում է Վաշինգտոն նահանգի օրենսդիրում։

## Մահ և ժառանգություն
1902 թվականի դեկտեմբերի սկզբին Ռիդը Վաշինգտոնում էր աշխատանքային գործերով, կապված ԱՄՆ Գերագույն դատարանի հետ։ Դեկտեմբերի 2-ին Ռիդն այցելեց իր նախկին գործընկերներին՝ Եկամուտների և բյուջետային միջոցների  հանձնաժողովի սենյակում։ Ավելի ուշ այդ օրը նա վատացավ, երբ գտնվում էր Կապիտոլիումի մեկ այլ սենյակում և շտապ տեղափոխեցին մոտակա Արլինգթոն հյուրանոց։ Արլինգթոնում Ռիդի մոտ ախտորոշվել է Բրայթի հիվանդություն՝ բարդացած կույրաղիքի բորբոքումով. նա մահացել է հինգ օր անց՝ դեկտեմբերի 7-ին, ժամը 00:10-ին՝ կնոջ և դստեր կողքին։ Ռիդի մահվան հետ միաժամանակ ընթրիք էր անցկացվում Գրիդիրոն ակումբում հենց այն հյուրանոցում, որտեղ նա մահացավ։ Լսելով նրա մահվան լուրը՝ հյուրերը ոտքի կանգնեցին և լուռ բաժակ բարձրացրին ի պատիվ մի մարդու, ով հաճախ էր ժամանակ անցկացրել նրանց հետ։

Կոնգրեսի ներկայացուցիչների պալատին իր մահվան մասին հայտարարելով՝ ներկայացուցիչ Ջեյմս Ս. Շերմանը ասաց. «Նա մեծատառով մարդ էր նա իր երկրի համար այնքան լավ բաներ է արել, որ թվում է՝ մենք կարող ենք արժանապատիվ կերպով շեղվել կոնգրեսում ընդունված սովորույթից, երբ մեկը՝ որը հանրային կյանքում չէ, մահանում է»։ Կոնգրեսը այսպիսով ընդունեց որոշում՝ ճանաչելու Ռիդին որպես «հասկացող պետական գործիչ, վեհ հայրենասեր, մշակութային գիտնական, խորաթափանց միտք ունեցող գրող, եզակի բանախոս, անզուգական բանավիճող, տրամաբանության, խելքի, երգիծանքի վարպետ, աշխարհի ամենահայտնի խորհրդարանական, Ամերիկայի Հանրապետության մեծ և ներկայացուցչական քաղաքացի»։ Հենրի Քեյբոտ Լոջը գովաբանել է նրան որպես «անազնվության հանդեպ խիստ համակրանք ունեցող մարդ, ով ավելի շատ ատում էր կեղծիքը, խաբեությունը և ձևականությունը»։ Մարկ Տվենը նկարագրել է նրան՝ ասելով. Ամեն ոք, ով ճանաչում էր նրան, վստահում էր և երբեք չէր հիասթափվում նրանից։ Նա իմաստուն էր, խորաթափանց և զգոն, պարզ և ընդունակ մտածող էր, տրամաբանող և հզոր ու համոզիչ բանախոս»։

Նրան թաղեցին Մեն նահանգի Փորթլենդի Էվերգրին գերեզմանատանը։ Նրա կտակը կազմել էր նրա լավ ընկերը՝ ֆինանսիստ Օգյուստ Գ. Փեյն ավագը։ Նա իր ընտանիքին թողել էր 200,000 դոլար արժեք ունեցող գույք (մոտ 5,700,233 դոլար 2023 թվականին):

### Հուշարձաններ
[alt=|մինի|280x280փքս|2011 թվականի սեպտեմբերին՝ [Statue of Thomas Brackett Reed|Փորթլենդ, Մեն նահանգի Արևմտյան Պրոմենադում տեղադրված Ռիդի արձանը։]]
Սա Ռիդի տուն է Բոուդին քոլեջում։

Նրա ծննդավայրում՝ Մեն նահանգի Փորթլենդ քաղաքում, 1910 թվականի օգոստոսի 31-ին նրա պատվին տեղադրել է արձան «Western Promenade և Pine» փողոցների անկյունում։ Նրա տունը Փորթլենդում ճանաչվել է Ազգային պատմական հուշարձան՝ ի պատիվ նրա։

### Կենսագրություններ
Թոմաս Բրաքեթ Ռիդի կյանքի մասին մի քանի կենսագրություններ են գրվել։ Սամուել Մակ-Քալը գրել է 1914 թվականին, որը հրատարակվել է «Houghton Mifflin Company» հրատարակչությամբ։ Վիլյամ Ա. Ռոբինսոնն իր կենսագրությունը գրել է 1930 թվականին՝ «Dodd, Mead & Company» հրատարակչության կողմից։ Ռիչարդ Սթենլի Օֆենբերգը գրել է մագիստրոսական թեզ 1963 թվականին՝ Նյու Յորքի Համալսարանում։ Ֆինանսների լրագրող Ջեյմս Գրանտը գրել է «Պարոն խոսնա՛կ։ Թոմաս Բ. Ռիդի կյանքը՝ մարդ, ով հաղթահարեց ֆիլիբաստերըr» կենսագրությունը։ Վերջին գիտական կենսագրությունը «Թոմաս Բրակետ Ռիդ. Ոսկե դարի խոսնակ, ով վերափոխեց ամերիկյան քաղաքականությունը» գրել է Ռոբերտ Ջ. Կլոտզը՝ 2022 թվականին՝ «University Press of Kansas» հրատարակչությամբ։ Բացի այդ, Բարբարա Թուչմանի «Վեհարան» գրքի մեկ գլուխը ամբողջովին նվիրված է Ռիդին։

## Նշումներ

## Ծանոթագրություններ

## Գրականության ցանկ

### Կենսագրություն
* 
* 
* 
* 

### Այլ գրքեր
* 
*
*
*

### Հոդվածներ
* 
*

### Առաջնային աղբյուրներ
*

## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* C-SPAN ''Q&A'' interview with James Grant about ''Mr. Speaker! The Life and Times of Thomas B. Reed, The Man Who Broke the Filibuster'', June 5, 2011
* 

 
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի իրավաբաններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի փաստաբաններ