Ջոնաթան Ալեն Լեթեմ

**Ջոնաթան Ալեն Լեթեմ** (, ), ամերիկացի վիպասան, էսսեիստ և կարճ պատմվածքների հեղինակ։ Նրա առաջին վեպը՝ «Ատրճանակ, երբեմն երաժշտության ներքո», ժանրային ստեղծագործություն, որը միախառնում է Գիտական ֆանտաստիկայի և դետեկտիվ գեղարվեստական գրականության տարրերը, լույս է տեսել 1994 թվականին։ 1999 թվականին Լեթեմը հրատարակել է «Անմայր Բրուքլի» Գրական քննադատների ազգային մրցանակի մրցանակակիր վեպը, որը հասել է մեծ հաջողության։ 2003 թվականին նա հրատարակեց «Մենության ամրոցը», որը դարձավ New York Times-ի բեսթսելլեր։ 2005 թվականին նա ստացել է MacArthur կրթաթոշակ։ 2011 թվականից ստեղծագործական գրություն է դասավանդում Պոմոնա քոլեջում։

## Վաղ կյանք
Լեթեմը ծնվել է Բրուքլինում` Նյու Յորք, Ջուդիթ Ֆրենկ Լեթեմի` քաղաքական ակտիվիստի և Ռիչարդ Բրաուն Լեթեմի` ավանգարդ նկարչի ընտանիքում։

Նա երեք երեխաներից ավագն էր։ Նրա հայրը բողոքական էր (շոտլանդական և անգլիական ծագումով), իսկ մայրը հրեա էր՝ արմատներով Գերմանիայից, Լեհաստանից և Ռուսաստանից:Նրա եղբայր Բլեյքը դարձավ դերասան, ով ներգրավված էր վաղ Նյու Յորքի հիփ հոփ տեսարանում, իսկ քույրը՝ Մարան՝ լուսանկարիչ, գրող և թարգմանիչ։ Ընտանիքն ապրում էր Գովանուսի (այժմ կոչվում է Բոերում բլուր) հարևանությամբ հյուսիսային հատվածում՝ նախապես ազնվացված Բրուքլինում գտնվող համայնքում։ Լեթեմի չորրորդ դասարանի ուսուցչուհի P.S. 29 մոտակա Քոբլ Հիլլում Նյու Յորքի Սիթիի Դպրոցների ապագա Կանցլեր Կարմեն Ֆարինան էր, որին նա անվանում էր «կատարյալ» ուսուցիչ և որին նա նվիրեց իր առաջին վեպը՝ ««Ատրճանակ, երբեմն երաժշտության ներքո»։ Չնայած ռասայական լարվածությանը և հակամարտություններին, նա հետագայում նկարագրեց իր բոհեմական մանկությունը որպես «հուզիչ» և մշակութային լայն տարածում ունեցող։ Նա հանրագիտարանային գիտելիքներ ձեռք բերեց Բոբ Դիլանի երաժշտության մասին, քսանմեկ անգամ տեսավ «Աստղային պատերազմները» բեմականացման սկզբնական թողարկման ընթացքում և կարդացել է գիտաֆանտաստիկ գրող Ֆիլիպ Կ. Դիկի ամբողջական ստեղծագործությունները։  Ավելի ուշ Լեթեմն ասաց, որ Դիկի աշխատանքը «մարիխուանան կամ պանկ ռոքի պես ձևավորող ազդեցություն է ունեցել, նույնքան պատասխանատու է իմ կյանքը գեղեցիկ փչացնելու և այն անշրջելիորեն ճկելու համար, որը ես դեռ ճամփորդում եմ»։

Նրա ծնողներն ամուսնալուծվել են, երբ Լեթեմը երիտասարդ էր։ Երբ նա տասներեք տարեկան էր, նրա մայրը՝ Ջուդիթը, մահացավ գլխուղեղի չարորակ ուռուցքից, մի իրադարձություն, որը նա ասում էր, որ հետապնդել է իրեն և խիստ ազդել իր գրելու վրա :(Լեթեմը քննարկում է իր մոր և Բոբ Դիլանի «Like a Rolling Stone» երգի անմիջական կապը 2003 թվականի կանադական «Ամբողջական անհայտ» վավերագրական ֆիլմում)։ In 2007, Lethem explained, "My books all have this giant, howling missing [center]—language has disappeared, or someone has vanished, or memory has gone."

Նպատակ ունենալով դառնալ իր հոր նման վիզուալ նկարիչ՝ Լեթեմը հաճախեց Նյու Յորքի Երաժշտության և Արվեստի Բարձրագույն Դպրոցը, որտեղ նա նկարել է ոճով, որը նա նկարագրում է որպես «փայլուն, ցուցադրական, սովորաբար մուլտֆիլմային»։ Music & Art-ում նա թողարկել է իր սեփական «Գրական փոխանակում» թերթը, որը ներկայացնում էր արվեստի գործեր և գրականություն։ Նա նաև ստեղծել է անիմացիոն ֆիլմեր և գրել 125 էջանոց վեպ՝ «Հերոսներ», որը դեռևս չհրատարակված է։

Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո Լեթեմը 1982 թվականին ընդունվեց Վերմոնտի Բենինգթոն քոլեջ՝ որպես արվեստի հեռանկարային ուսանող։ Բենինգթոնում Լեթեմը զգաց an "overwhelming. ... collision with the realities of class—ծնողներիս բոհեմական միջավայրը թույլ էր տվել ինձ հասկանալ, թեկուզ մի փոքր, որ մենք աղքատ ենք... Բենինգթոնում, որն ամեն ինչ քանդվեց իրական արտոնության փաստի հետ հանդիպման պատճառով»։ Սա, զուգորդված գիտակցելով, որ նա ավելի  հետաքրքրված է գրությամբ, քան արվեստով, ստիպեցին Լեթեմին թողնել ուսումը երկրորդ կուրսի կեսին:Նա ավտոստոպով գնաց Դենվերից, Կոլորադո, Բերքլի, Կալիֆորնիա, 1984 թվականին, անցնելով «հազար մղոն անապատով և լեռներով Վայոմինգ, Յուտա և Նևադա միջով, մոտ 40 դոլար գրպանումս», նկարագրելով այն որպես «ամենահիմարներից մեկը և ամենահիշարժան բաները, որոնք ես երբևէ արել եմ»։

Լեթեմն ապրել է Կալիֆորնիայում տասներկու տարի՝ աշխատելով որպես գործավար գրախանութներում, այդ թվում՝ Moe's and Pegasus & Pendragon Books-ում և գրել իր ժամանակի :Լեթեմն իր առաջին պատմվածքը հրատարակել է 1989 թվականին, ևս մի քանիսը հրատարակել է 1990-ականների սկզբին։

## Կարիերա
### Առաջին վեպերը
մինի|Լետեմը Բրուքլինում
Լեթեմի առաջին վեպը՝ «Ատրճանակ, երբեմն երաժշտության ներքո», գիտաֆանտաստիկայի և Չանդլերական դետեկտիվ պատմության միաձուլումն է, որը ներառում է խոսող կենգուրուներ, թմրանյութերի տեսարանի արմատական ​​ֆուտուրիստական ​​տարբերակներ և կրիոգեն բանտեր։ Վեպը հրատարակվել է 1994 թվականին Հարքուրթ Բրեյսի կողմից, ինչը Լեթեմը հետագայում նկարագրել է որպես «զառանցող» փորձ։ «Ես պատկերացնում էի իմ առաջին վեպերը, որոնք տպագրվում են որպես  թղթե բնօրինակներ», - հիշում է նա, - «փոխարենը հեղինակավոր տունը գիրքը կտորով էր պատրաստում...: Ես դրախտում էի»։The novel was released to little initial fanfare, but an enthusiastic review in *[[Newsweek]]*, which declared *Gun* an «հանդգնորեն վստահված առաջին վեպ», գիրքը բերեց ավելի լայն առևտրային հաջողության։ Gun, with Occasional Music եղել է 1994 թվականի Nebula մրցանակի եզրափակիչ փուլը և 1995 թվականի Locus Magazine-ի ընթերցողների հարցման «Լավագույն առաջին վեպ» անվանակարգում առաջինն է։ 1990-ականների կեսերին կինոպրոդյուսեր-ռեժիսոր Ալան Ջ. Պակուլան ընտրեց վեպի կինոյի իրավունքները, ինչը թույլ տվեց Լեթեմին թողնել գրախանութներում աշխատելը և իր ժամանակը տրամադրել գրելուն։

Նրա հաջորդ գիրքը «Amnesia Moon»-ն էր (1995)։ Մասամբ ոգեշնչված Լեթեմի փորձառություններից՝ ավտոստոպ կատարելիս՝ այս երկրորդ վեպն օգտագործում է ճանապարհային պատմություն՝ ուսումնասիրելու բազմաբնույթ հետապոկալիպտիկ ապագա լանդշաֆտը, որը լի է ընկալման հնարքներով։ 1996 թվականի «Երկնքի պատը, աչքի պատը» ժողովածուում իր վաղ շրջանի շատ պատմություններ հրապարակելուց հետո Լեթեմը հրատարակեց իր երրորդ վեպը՝ «Սեղանի վրայով բարձրանալիս» (1997 թ.): Այն սկսվում է ֆիզիկայի հետազոտողից, ով սիրահարվում է արհեստականորեն առաջացած տարածական անոմալիային, որը կոչվում է «Լակ», որի համար նա մերժում է իր նախորդ զուգընկերոջը։ Նրա նախկին զուգընկերոջ զավեշտական ​​պայքարն այս մերժման և անոմալիայի հետ կազմում են պատմվածքի մեծ մասը։

1996 թվականին Լեթեմը Սան Ֆրանցիսկոյի ծովածոցի շրջանից տեղափոխվեց Բրուքլին։ Նրա հաջորդ գիրքը, որը հրատարակվել է Բրուքլին վերադառնալուց հետո, «Աղջիկը լանդշաֆտում» էր։ Վեպում մի երիտասարդ աղջիկ պետք է դիմանա սեռական հասունացմանը, միաժամանակ ստիպված է դիմակայել տարօրինակ ու նոր աշխարհին, որը բնակեցված է այլմոլորակայիններով, որոնք հայտնի են որպես Archbuilders: Լեթեմն ասել է, որ «Լանդշաֆտում աղջիկը» սյուժեն և կերպարները, ներառյալ երիտասարդ աղջկա և բռնությամբ պաշտպանող հայրիկի կերպարները, «շատ ուժեղ ազդվել են» 1956 թվականի Ջոն Ուեյն Վեսթերն «The Searchers» ֆիլմից, որով նա «տարված է»։

### Հիմնական հաջողություն և «ժանրի ճկում»
ձախից|մինի|2008թ.-ի Բրուքլինի գրքի փառատոնի ժամանակ ընթերցանություն
Առաջին «Lethem» վեպը, որը սկսվեց Նյու Յորք վերադառնալուց հետո, «Անմայր Բրուքլինն» ​​էր՝ վերադարձ դետեկտիվ թեմային։ Նա պահպանեց օբյեկտիվ ռեալիզմը` միաժամանակ ուսումնասիրելով սուբյեկտիվ այլությունը Լայոնել Էսրոգի միջոցով։ Նրա գլխավոր հերոսը Տուրետի համախտանիշ ունի և տարված է լեզվով։ Լեթեմը հետո ասաց, որ Էսսրոգ

... ակնհայտորեն [այն] իմ գրած կերպարն է, ում հետ ես ամենից շատ նույնանում եմ... [վեպը] կանգնած է ինքս ինձնից դուրս... Դա միակն է, որն իմ կարիքը չունի, երբեք չի ունեցել։ Անհրաժեշտության դեպքում կգտնվեր, որ գրեր։

1999 թվականին հրատարակվելուց հետո «Motherless Brooklyn»-ը արժանացել է National Book Critics Circle Award գեղարվեստական ​​գրականության համար, The Macallan Gold Dagger հանցավոր գեղարվեստական ​​գրականության համար և Salon Book Award; Esquire-ի կողմից այն ճանաչվել է տարվա գիրք։ 1999 թվականին դերասան Էդվարդ Նորթոնը հայտարարեց, որ պատրաստվում է գրել, ռեժիսոր և նկարահանվել վեպի կինոադապտացիայի մեջ։ Նորթոնի ֆիլմը թողարկվել է 2019 թվականին։

Ըստ The New York Times-ի, «Motherless Brooklyn»-ի հիմնական հաջողությունը Լեթեմին դարձրեց «հիփսթերային հայտնի մարդ», և նրան մի քանի անգամ անվանեցին որպես «ժանրի բենդեր»։ Քննադատները նշում էին Լեթեմի վեպերի բազմազանությունը, որոնք հերթով պինդ խաշած դետեկտիվ, գիտաֆանտաստիկ և ինքնակենսագրական էին։ Լեթեմը ժանրային խառնուրդի իր հարմարավետությունը վերագրում էր իր հոր արվեստին, որը «միշտ համադրում էր դիտարկված և պատկերացրած իրականությունը նույն կտավի վրա, շատ բնական, շատ անգիտակցաբար»։ «Թայմ» ամսագրում Լև Գրոսմանը դասեց Լետեմին այնպիսի հեղինակների շարժման հետ, ովքեր ցանկանում էին միաձուլել գրական և հանրաճանաչ գրությունները, ներառյալ Մայքլ Շաբոնը (որի հետ Լեթեմը ընկերներ է), Մարգարեթ Էթվուդը և Սյուզաննա Քլարկը։

2003 թվականին Լեթեմը մեկնաբանեց «ժանրի ճկման» հայեցակարգը.Փաստն այն է, որ ես վեց-յոթ տարի առաջ, իսկ մինչ այդ, շատ էի զբաղվում ժանրի դասակարգման հարցերով, և այն գաղափարով, որը, ի վերջո, քաղաքական գաղափար է, որ տվյալ գրողը, գուցե ես, կարող է ինչ-որ օբյեկտիվ ձևով փոխում կամ վերակազմակերպում է ժանրերի միջև սահմանները։ Այսօր ես հասկացել եմ, որ կատեգորիաների մասին խոսելը, «բարձր» և «ցածր», ժանրի և դրանց սահմանների և այդ սահմանների լղոզման մասին, այս ամենը բաղկացած է միայն մշակված ձևից՝ խուսափելու իրականում քննարկելուց, թե ինչ շարժումներ կան։ և ինձ հետաքրքրում է գրքերի մասին՝ իմ և ուրիշների։ Այն, ինչ ինձ դուր է գալիս, գրքերն են իրենց կենցաղային իրականությամբ՝ գրքերի ներսը, կերպարների և իրավիճակների առեղծվածային շարժումները և այդ շարժումներին ուղեկցող զգացմունքները։ Նախադասությունների խաղը, դրանց անսահման բազմազանությունը։2000-ականների սկզբին Լեթեմը հրատարակեց պատմվածքների ժողովածու, խմբագրեց երկու անթոլոգիա, գրեց ամսագրի կտորներ և հրատարակեց 55 էջանոց «This Shape We're In» վեպը (2000)։ Այս ձևը, որում մենք գտնվում ենք, McSweeney's Books-ի առաջին առաջարկներից մեկն էր, որը տպագրվել է Դեյվ Էգգերսի McSweeney's Quarterly Concern-ից։

2000թ. նոյեմբերին Լեթեմն ասաց, որ աշխատում է ոչ բնորոշ «մեծ տարածուն» վեպի վրա՝ երեխայի մասին, որը մեծանում է որպես ռոք լրագրող։ Վեպը լույս է տեսել 2003 թվականին «Մենության ամրոց» անունով։ Կիսաինքնակենսագրական bildungsroman-ը ներկայացնում է տասնյակ կերպարներ տարբեր միջավայրերում, բայց ներկայացնում է 1970-ականների վերջին Բրուքլինում ռասայական լարվածության և պատանեկության պատմություն։ Գլխավոր հերոսները տարբեր ծագում ունեցող երկու ընկերներ են, ովքեր մեծացել են նույն բլոկում Բորում բլրի վրա։ The New York Times-ի կողմից այն ճանաչվել է տարվա ինը «Խմբագրի ընտրություն» գրքերից մեկը և հրատարակվել է տասնհինգ լեզուներով։

Լետեմի կարճ գեղարվեստական ​​երկրորդ ժողովածուն՝ «Տղամարդիկ և մուլտֆիլմեր», լույս է տեսել 2004 թվականի վերջին։ 2005 թվականի մարտին լույս է տեսել «Հիասթափություն նկարիչը»՝ նրա առաջին էսսեների ժողովածուն։ 2005 թվականի սեպտեմբերի 20-ին Լեթեմը ստացավ MacArthur կրթաթոշակ։

2009 թվականին Armchair/Shotgun-ին տված հարցազրույցում Լեթեմը կարճ գեղարվեստական ​​գրականության մասին ասել է.Ես հենց հիմա գրում եմ պատմվածքներ, դա այն է, ինչ ես անում եմ վեպերի միջև և սիրում եմ դրանք։ Ես շատ նվիրված եմ դրան։ Գիտեք, դա ծիծաղելի է։ Թվում է, թե ինչ-որ օրենք կա, որ դուք կարող եք միայն նշել մեկի կամ մյուսի համար։ Հետո էլ մի երկու հոգի կջարդեն։ Ափդայքն արեց։ Նրանք չվերանայեցին նրա պատմվածքների ժողովածուները՝ ասելով. «Դե, սրանք լավն են, բայց նա վիպասան է»։ Կամ վերանայեք նրա վեպերը՝ ասելով. «Դե, ափսոս, որ նա չի կարող ավելի երկար բաներ անել»։ Ուրիշ մարդիկ հակված են հովանավորվելու այս կամ այն ​​կողմ, և ես կընդունեմ դա։ Ես որպես վիպասան շատ երջանիկ կյանք ունեմ։ Բայց իմ հրատարակած պատմվածքների ժողովածուները չափազանց կարևոր են ինձ համար։ Եվ չհավաքված պատմություններից շատերը, կամ դեռ չհավաքված պատմությունները, իմ ամենահպարտ գրվածքներից են։ Նրանք, ակներևաբար, սերտորեն կապված են վեպի հետ։ Բայց նաև շատ հստակ, և, գիտեք, ընտրելու կարիք չկա։

### 2005 - մինչ օրս
մինի|300x300փքս|Լեթեմը կարդում է «Գրավիր Ուոլ Սթրիթը». նրա մարզաշապիկը վերաբերում է Նյու Յորք Մետսի տնային դաշտի փոփոխությանը Ուիլյամ Շիի անվան Շի մարզադաշտից Սիթի Ֆիլդով, որի անվանման իրավունքները գնել է Սիթի բանկը
2006 թվականի սեպտեմբերին Լեթեմը գրել է «Բոբ Դիլանի հանճարը» հոդվածը, երկար հարցազրույց Բոբ Դիլանի հետ, որը հրապարակվել է Rolling Stone-ում։ Հարցազրույցը պարունակում էր Լեթեմի մտորումները Դիլանի գեղարվեստական ​​նվաճումների վերաբերյալ։ Այն բացահայտեց Դիլանի դժգոհությունը ձայնագրման ժամանակակից տեխնիկայից և նրա մտքերը սեփական կարգավիճակի վերաբերյալ։

Անմայր Բրուքլինից և «Մենության ամրոցից» ​​հետո Լեթեմը որոշեց, որ «միևնույն ժամանակ ժամանակն է լքել Բրուքլինը գրական իմաստով... Ես իսկապես պետք է անտեսեի այդ ամենը տեղի և հիշողության մասին»։ 2007 թվականին նա վերադարձավ որպես վիպասան Կալիֆորնիա, որտեղ նկարահանվել էին նրա նախկին գեղարվեստական ​​գրականությունը՝ «Դու ինձ դեռ չես սիրում» վեպով, որը պատմում է նորաստեղծ ռոք խմբի մասին։ Վեպը պտտվում է խմբի մի կնոջ՝ Լյուսինդայի շուրջ, ով պատասխանում է հեռախոսներին իր ընկերոջ բողոքի գծի համար և օգտագործում է զանգահարողի խոսքերը որպես տեքստ։ Ըստ Լեթեմի՝ գիրքը ոգեշնչված է եղել այն տարիներից, որոնք նա անցկացրել է որպես կալիֆորնիայի նորաստեղծ խմբի մենակատար՝ 1980-ականների վերջին և 1990-ականների սկզբին, այն ժամանակ, ինչ նա անվանել է «կյանքի չձևավորված կեցվածքի փուլ»։ Վեպն իր վերնագիրն է վերցրել Ռոկի Էրիկսոնի և «Վուլգար նավակավորների» համանուն երկու (այլապես կապ չունեցող) երգերից։ Սկզբնական անվանումն էր Monster Eyes, բայց Լեթեմը համոզվեց փոխել այն իր հրատարակիչի կողմից։ Հետագայում նա խոստովանեց մի հարցազրույցի, որ երկու երգերի հետ կապը «ստիպեց ինձ շատ բախտավոր զգալ այն գրքի վրա դնելով», և որ թեև նոր վերնագիրը «իմ արտահայտությունը չէ, յուրացված լեզվի և գրքի մասին գրքի համար»։ ինչպես կարելի է վերափոխել իրերը, թվում էր, որ լավ է։ Եվ դա գեղեցիկ պասիվ-ագրեսիվ վերնագիր է»։ Վեպը հակասական արձագանքների է արժանացել։

2005 թվականին Լեթեմը հայտարարեց, որ պատրաստվում է վերակենդանացնել Marvel Comics-ի կերպարը՝ Օմեգա անհայտը, տասը համարներից բաղկացած շարքում, որը կհրապարակվի 2006 թվականին։ Նախագծի մասին լսելուց հետո, Omega-ի համաստեղծող Սթիվ Գերբերն իր անձնական վրդովմունքն արտահայտեց օգտագործման վերաբերյալ։ կերպարն առանց իր մասնակցության, թեև նա հետագայում քննարկեց նախագիծը Լեթեմի հետ և խոստովանեց, որ «սխալ է գնահատել» իրեն։ 2006 թվականի մայիսին Marvel-ի գլխավոր խմբագիր Ջո Կեսադան բացատրեց, որ սերիալը հետաձգվել է մինչև 2007 թվականը, ասելով, որ «ՄակԱրթուրի դրամաշնորհը շահելը լրացուցիչ և անսպասելի պահանջներ դրեց [Լեթեմի] ժամանակի վրա»։ Նորացված «Օմեգա անհայտ» շարքը տպագրվել է 10 ամսական համարներով՝ 2007 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2008 թվականի հուլիսը։ համարները մեկ հատորով լույս են տեսել 2008 թվականի հոկտեմբերին։

2007 թվականի սկզբին Լեթեմը սկսեց աշխատել Chronic City-ի վրա, որը հրապարակվեց 2009 թվականի հոկտեմբերի 13-ին։ 2008 թվականի հուլիսին Լեթեմն ասաց, որ Chronic City-ը գտնվում է «Մանհեթենի վերին արևելյան կողմում, այն գտնվում է Սաուլ Բելոուի, Ֆիլիպ Կ. Դիկի, Չարլզ Գ. Ֆիննիի և Հիչքոքի գլխապտույտը և այն վերաբերում է ընկերների շրջանակին, այդ թվում՝ խունացած մանկական աստղի դերասանի, մշակութային քննադատի, ինքնակենսագրությունների գրող հաքերային ուրվականի և քաղաքային պաշտոնյայի։ Եվ դա երկար է և տարօրինակ»։

Նրա էսսեն՝ «Ազդեցության էքստազի. գրագողություն» (2007), գրագողության կրքոտ պաշտպանություն է և արվեստում «նվերների տնտեսությանը» վերադառնալու կոչ։ Նա գրում է,Միջուկը, հոգին — գնանք ավելի հեռու և ասենք մարդկային բոլոր արտահայտությունների էությունը, հիմնական մասը, իրական և արժեքավոր նյութը — գրագողություն է... Մի՛ պիրատեք իմ հրատարակությունները. թալանիր իմ տեսիլքները։ Խաղի անվանումն է Give All: Դու, ընթերցող, բարի գալուստ իմ պատմությունները։ Նրանք ի սկզբանե իմը չեն եղել, բայց ես դրանք տվել եմ քեզ։Էսսեն ներառվել է նրա 2011 թվականի «Ազդեցության էքստազի. ոչ գեղարվեստական գրականություն և այլն» ժողովածուում։

2011 թվականին Փամելա Ջեքսոնի և Լեթեմի խմբագրությամբ «The Exegesis of Philip K. Dick»-ը հրատարակվել է Houghton Mifflin Harcourt-ի կողմից։ Ի թիվս այլ նախագծերի, Լեթեմը հրատարակեց կարճ գրքեր Ջոն Քարփենթերի Նրանք ապրում են ֆիլմի մասին (հրատարակվել է 2010 թվականի հոկտեմբերին, քանի որ նրանք ապրում են) և Talking Heads «Երաժշտությունից վախ» ալբոմը։ 2011թ.-ից նա աշխատել է որպես Ռոյ Է. Դիսնեյի ստեղծագործական գրության պրոֆեսոր Պոմոնա քոլեջում, մի պաշտոն, որը նախկինում զբաղեցնում էր հանգուցյալ Դեյվիդ Ֆոսթեր Ուոլեսը։

Լեթեմի իններորդ վեպը՝ «Դիսիդենտների այգիներ» վերնագրով, թողարկվել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 10-ին։ Ըստ Լեթեմի՝ Los Angeles Times-ին տված հարցազրույցում, վեպը վերաբերում է «ամերիկացի ձախերին», հատկապես «կարմիր բարուրով երեխայի սերնդին, որը փորձում է պարզել, թե ինչ այս ամենը նշանակում է ամերիկյան կոմունիզմի այս ժառանգությունը»։ Վեպի դրվածքի վերաբերյալ Լեթեմը նույն հարցազրույցում ասաց, որ այդպես է

Քուինս և Գրինվիչ Վիլիջում, Նյու Յորքի մեկ այլ թաղամասի գիրք, որը շատ բան է պատմում քաղաքի կյանքի մասին… Գրինվիչ Վիլիջի մասին գրելը 1958-ին իսկապես թռիչք էր ինձ համար, դա նույնքան երևակայական թռիչք էր, որքան ավելին։ ֆանտաստիկ բաներ, որոնք ես արել եմ։ Բայց իսկապես հուզիչ, նույնպես։Քուինս և Գրինվիչ Վիլիջում, Նյու Յորքի մեկ այլ թաղամասի գիրք, որը շատ բան է պատմում քաղաքի կյանքի մասին… Գրինվիչ Վիլիջի մասին գրելը 1958-ին իսկապես թռիչք էր ինձ համար, դա նույնքան երևակայական թռիչք էր, որքան ավելին։ ֆանտաստիկ բաներ, որոնք ես արել եմ։ Բայց իսկապես հուզիչ, նույնպես։Dissident Gardens-ին արագորեն հետևեցին 2015 թվականի փետրվարին Lucky Alan and Other Stories՝ Լեթեմի հինգերորդ պատմվածքների ժողովածուն։

Լետեմի տասներորդ վեպը՝ A Gambler's Anatomy (կամ, որպես այլընտրանք, The Blot in the United Kingdom), լույս տեսած 2016 թվականի հոկտեմբերին, վերաբերում է «նարդու միջազգային վազորդին, ով կարծում է, որ ինքը հոգեբան է»։ Հրատարակիչները Doubleday-ից Ecco-ի փոխելուց հետո, Լեթեմը հետևեց A Gambler's Anatomy/The Blot-ին The Feral Detective-ի հետ 2018-ի նոյեմբերին, Լեթեմի առաջին արշավը դեպի դետեկտիվ վեպի ժանրը հայտնի «Անմայր Բրուքլինից» ի վեր։

Լեթեմի տասներկուերորդ վեպը՝ «Ձերբակալությունը»՝ «միանգամայն օրիգինալ հետապոկալիպտիկ մանվածք երկու եղբոր ու քույրերի, նրանց միջև ընկած մարդու և միջուկային էներգիայով աշխատող սուպեր մեքենայի մասին», հրատարակվել է 2020 թվականի նոյեմբերին։

Լեթեմը գրել է Լի Ռանալդոյի Electric Trim ալբոմի ինը երգերից վեցը, որը թողարկվել է 2017 թվականին։ Նա գրել է Դեյվիդ Բոումենի 2019 թվականի «Big Bang» վեպի ներածությունը։

## Անձնական կյանք
1987 թվականին Լեթեմն ամուսնացավ գրող և նկարիչ Շելլի Ջեքսոնի հետ, նրանք ամուսնալուծվել են մինչև 1997թվականին։ 2000 թվականին նա ամուսնացավ Ջուլիա Ռոզենբերգի հետ, կանադացի կինոգործիչ; նրանք ամուսնալուծվեցին երկու տարի անց։ 2007 թվականի դրությամբ Լեթեմն ապրում էր Բրուքլինում և Բերվիկում (Մեն) իր երրորդ կնոջ՝ կինոռեժիսոր Էմի Բարեթի հետ։ Նա ունի երկու որդի։
աջից|մինի|Ջոնաթան Լեթեմը Bookbits ռադիոյով խոսում է Chronic City-ի մասին:

## Ստեղծագործություններ
### Վեպեր
* *[[Gun, with Occasional Music]]* (1994)
* *[[Amnesia Moon]]* (1995)
* *[[As She Climbed Across the Table]]* (1997)
* *[[Girl in Landscape]]* (1998)
* *[[Motherless Brooklyn (novel)|Motherless Brooklyn]]* (1999)
* *[[The Fortress of Solitude (novel)|The Fortress of Solitude]]* (2003)
* *[[You Don't Love Me Yet]]* (2007)
* *[[Chronic City]]* (2009)
* *[[Dissident Gardens]]* (2013)
* *[[A Gambler's Anatomy]]* (2016)
* *The Feral Detective* (2018)
* *The Arrest* (2020)
* *Brooklyn Crime Novel* (2023)

### Կարճ գեղարվեստական
### Վիպակներ

* *This Shape We're In* (2000)
* *The Collapsing Frontier* (2024)

#### Կարճ պատմվածքների ժողովածուներ
* *[[The Wall of the Sky, the Wall of the Eye]]* (1996)
* *[[Kafka Americana]]* (1999) (with Carter Scholz)
* *Men and Cartoons* (2004)
* *How We Got Insipid* (2006)
* *Lucky Alan and Other Stories* (2015)

#### Կարճ պատմվածքների ցանկ

### Կոմիքսներ
* *[[Omega the Unknown#2007 series|Omega the Unknown]]* (2007)

### Ոչ գեղարվեստական
* "Monstrous Acts and Little Murders" (*[[Salon.com]]* essay, January 1997)
* *The Vintage Book of Amnesia* (editor, 2001)
* *Da Capo Best Music Writing: The Year's Finest Writing on Rock, Pop, Jazz, Country and More* (editor, 2002)
* "You Don't Know Dick" (*[[Bookforum]]* essay, Summer 2002)
* *The Disappointment Artist* (2005)
* "The Beards" (*[[The New Yorker]]* February 28, 2005)
* *Believeniks!: 2005: The Year We Wrote a Book About the Mets* with Christopher Sorrentino, as "Ivan Felt and Harris Conklin" (2006)
* *The Subway Chronicles* (contributor, 2006)
* "Being James Brown" (*[[Rolling Stone]]* essay, June 2006)
* "The Genius of Bob Dylan" (*[[Rolling Stone]]* interview, September 2006)
* "The Ecstasy of Influence" (*[[Harper's Magazine]]* essay, February 2007)
* *Brooklyn Was Mine* (contributor, 2008)
* *They Live* (2010)
* *The Ecstasy of Influence: Nonfictions, Etc.* (2011)
* *[[The Exegesis of Philip K. Dick]]* (2011, co-editor with Pamela Jackson)
* *Talking Heads' Fear Of Music* (2012) (for *[[33⅓]]* series)
* 
* *More Alive and Less Lonely: On Books and Writers* (2018)

### Ֆիլմերի ադապտացիաներ
* *[[Light and the Sufferer]]* (2009) &ndash; screenplay by Christopher Peditto based on a short story by Lethem
* *The Epiphany* (2011) &ndash; short film by SJ Chiro based on a short story by Lethem
* *[[Motherless Brooklyn (film)|Motherless Brooklyn]]* (2019) &ndash; screenplay by Edward Norton

## Ծանոթագրություններ

### Գրականություն
* 
*  [contains discussion of *The Fortress of Solitude*]
* 
* 
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ
* 
* Pomona College faculty page
* 
* 
* 
*  Yale Collection of American Literature, Beinecke Rare Book and Manuscript Library, Yale University.

Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի պատմվածքագիրներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի տղամարդ գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի գրողներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի տղամարդ գրողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆանտաստ գրողներ
Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով