Ազգային պետություն

**Ազգային պետություն**, տարածքային և ժողովրդագրական առումով ազգի հետ նույնական պետություն է. պետություն, որը պնդում է որոշակի ազգի պետության կարգավիճակը և ընկալվում է որպես այդպիսին. պետություն որոշակի, առանձնահատուկ ազգի համար՝ սահմանված սահմաններով։
մինի|Վեստֆալյան հաշտություն, Գերարդ տեր Բորխի նկարը, 1648 թվական։ Մյունստերի պայմանագրի վավերացումը, որը Վեստֆալյան հաշտությանը հանգեցրած պայմանագրերից մեկն էր, որտեղ ծնվեց ազգային պետության գաղափարը։
Այն ընդհանուր առմամբ բնութագրվում է կալվածքային համակարգից աբսոլյուտիզմի անցմամբ, երբ ֆեոդալական կալվածքների և տուրքերի վերացումը հանգեցրեց կապիտալիստական ​​հարաբերությունների զարգացմանը և ազգային շուկայի ի հայտ գալուն։ Օրինակ՝ Անգլիայում և Ֆրանսիայում այս փոփոխությունները թվագրվում են 16-րդ դարով, սակայն ազգային պետությունների ձևավորման սկզբի մասին պնդումներ կարելի է գտնել 11-րդ դարի վերջից (Անգլիայում Սոլսբերիի երդումը, որը խոչընդոտեց վասալ-ֆիեդական համակարգի զարգացումը) մինչև 12-րդ դարի սկիզբը (ֆրանսիացի թագավորների տիրույթների ընդլայնման սկիզբը՝ արիստոկրատական ​​տիրույթների հաշվին)։ Սակայն, ֆեոդալական դասակարգային արտոնությունների վերացման գործընթացն ավարտվեց, օրինակ, Ֆրանսիայում միայն 1789 թվականի հեղափոխությամբ։ Ազգային պետությունների ի հայտ գալը հաճախ կապվում է նաև 1648 թվականի Վեստֆալյան հաշտության հետ, երբ Սրբազան Հռոմեական կայսրությունը կորցրեց մի շարք ազգային տարածքներ ինչպես իր ծայրամասերում (Շվեյցարիա), այնպես էլ Գերմանիայում, այդպիսով ստեղծելով հակադրություն ազգային պետության և կայսրության միջև։ Մենք տեսնում ենք նույն ենթատեքստը, երբ հասկանում ենք տերմինը որպես մոնոէթնիկ միավոր, մասնավորապես մինչև Անգլիայի վերափոխումը Բրիտանական կայսրության՝ 18-րդ դարում գաղութներ ձեռք բերելու միջոցով։ Ռուսաստանի հետ կապված՝ ազգային պետության հասկացությունը սկսվել է Ռուսիայի հողերի հյուսիսարևելյան մասի միավորմամբ Մոսկվայի տիրապետության ներքո 15-րդ դարի վերջին և 16-րդ դարի սկզբին։ Սակայն, 16-րդ դարի կեսերին մոսկովյան պետությունը միացրել էր մի շարք այլ ազգությունների հողեր և ձեռք էր բերել կայսրության բնութագրեր, չնայած այս անվանումը պաշտոնականացվել է միայն 18-րդ դարի սկզբին։ ԽՍՀՄ փլուզմամբ Ռուսաստանը կրկին դարձավ շատ ավելի մեծ մոնոէթնիկական երկիր (53%-ից մինչև 81%)։

## Սահմանում
Նախևառաջ, երևույթն ունի հատկապես որոշակի բովանդակություն սոցիալ-մշակութային համակարգի շրջանակներում՝ հոգևոր և քաղաքական զարգացման իր հստակ սահմանված պարամետրերով, որոնք, իրենց հերթին, դրսևորվում են ազգի ինքնության եզակիության, նրա արժեքների, նորմերի, ավանդույթների վերարտադրության և ինքնորոշման ինքնիշխան իրավունքների իրականացման պատմական կայունության մեջ: Իրավական սովորույթը իրավունքի և վարքագծի կանոնների պատմականորեն հաստատված աղբյուր է, որի նորմերը կազմում են ազգային մշակույթի հիմքը: Պատմական փոխակերպման գործընթացում իրավական սովորույթը զարգացել և ստացել է հանրային-իրավական իշխանության լիարժեք կարգավորող համակարգի տեսք՝ գերակայություն մեկ ազգային տարածքում, այսինքն՝ օրենսդիր և գործադիր գործառույթների իրականացում, վարչական և դատական ​​​​իշխանությունների իրականացում և իրավական կարողությունների ապահովում: Սակայն հարկ է նշել, որ վարչական լիազորությունների քննարկման ժամանակ դրանք վարչական-իրավական գիտության, այսինքն՝ վարչական իրավունքի առարկա են, որը միաժամանակ մի մշակույթի մաս է կազմում, որը գոյություն չի ունեցել բոլոր ժամանակներում և բոլոր ժողովուրդների շրջանում:

Միջազգային իրավունքը նաև պարունակում է տարբեր ասպեկտներ, որոնք բխում են իրենց մշակույթները ձևավորած ժողովուրդների իրավական սովորույթներից: Միջազգային հարաբերություններում ազգային պետությունը ենթադրում է կարգ, որի համաձայն այն ինքնուրույն մշակում և իրականացնում է ներքին և արտաքին քաղաքականությունը և հարգում է մյուս պետությունների նմանատիպ գործելու իրավունքը։

Երկրների 10%-ից պակասը համապատասխանում է այս հասկացության ամենախիստ սահմանմանը, սակայն ժամանակակից պետությունների մեծ մասը ներառում է դրա բազմաթիվ տարրեր։

Ժամանակակից պետությունները կառավարում են բազմաթիվ քաղաքներ և հարակից շրջաններ կենտրոնացված, տարբերակված և ինքնավար կառույցների միջոցով։ Նրանք ունեն մենաշնորհ իրենց տարածքում պարտադիր կանոնների մշակման և ուժի կիրառման հարցում։ Այսպիսով, նրանք տարածում են իրենց անմիջական իշխանությունը իրենց տարածքում գտնվող ամբողջ բնակչության վրա և ձգտում են կազմակերպել բոլոր մարդկանց կյանքը որոշակի ձևով՝ տնտեսական զարգացման կամ պաշտպանության համար։ Այս կերպ նրանք տարբերվում են քաղաք-պետություններից, որոնք չեն ձգտում ինտեգրել իրենց ներքին տարածքները, և կայսրություններից, որոնք չեն փորձում վերահսկել բոլոր բնակիչների առօրյա գործերը։ Ավելին, ազգային պետությունը ձգտում է ժողովուրդների կամավոր ինտեգրմանը և այս կերպ նաև տարբերվում է կայսրությունից, որը նպատակ ունի նվաճել, պահել և գաղութացնել նոր տարածքներ։

Ազգային պետությունը կապված է իր քաղաքացիների հետ, սակայն ներքին և միջազգային ասպարեզում այն ​​սովորաբար ներկայացված է մեկ ազգային առաջնորդի կողմից: Օրինակ՝ Շառլ դը Գոլը պնդում էր, որ ֆրանսիական պետության ղեկավարը պետք է մարմնավորի «Ֆրանսիայի որոշակի գաղափար» (ֆրանսերեն՝ une certaine idée de la France):

«Ազգ» և «ազգային պետություն» հասկացությունների նմանությանը չնայած՝ ազգայնականությունը որոշ չափով տարբերակում է դրանք: «Ազգ», «պետություն» և «հասարակություն» հասկացությունները վերաբերում են տարբեր մակարդակների՝ մշակութային, քաղաքական և սոցիալական: Օրինակ՝ ընդհանուր առմամբ ընդունված է, որ բանակը պաշտպանում է ժողովրդին, այլ ոչ թե պետությունը:

## Պատմություն
Ազգային պետությունների ժամանակակից համակարգը սկսեց ձևավորվել Վեստֆալյան հաշտությունից (1648) հետո, որը եզրափակեց Երեսնամյա պատերազմը և Ռեֆորմացիան և միջազգային պայմանագրերում ամրագրեց Եվրոպայում նոր աշխարհակարգի միջազգային իրավական սկզբունքները՝ պետական ​​իշխանության գերակայությունը, անկախությունը և ինքնավարությունը պետության տարածքում, անկախությունը միջազգային հարաբերություններում և տարածքային ամբողջականության ու անձեռնմխելիության երաշխիքը: Ազգային պետությունների ի հայտ գալը նշանավորեց պապականության քաղաքական գերիշխանության ավարտը, Սրբազան Հռոմեական կայսրության փաստացի լուծարումը և նոր սոցիալ-քաղաքական ուժի՝ բուրժուազիայի ի հայտ գալը: Բուրժուական հեղափոխությունները և հետագա ազգայնականության տարածումը 19-րդ դարում նպաստեցին կապիտալիստական ​​տնտեսության անցմանը, ազգային պետությունների արդյունավետության բարձրացմանը և նրանց տնտեսական հզորության աճին:

Ազգային պետությունների ձևավորմանը նպաստեց նաև Եվրոպայում լիբերալ ժողովրդավարական ինստիտուտների զարգացումը և ժողովրդի՝ իշխանությունների հետ երկխոսության մեջ ավելի ու ավելի մեծ ներգրավվածությունը: Պետական ​​իշխանությանը մոտ լինելը և պետության կառավարմանը մասնակցության զգացումը քաղաքացիների շրջանում խթանել են երկրի հետ միասնության զգացումը և նպաստել են ազգային ինքնության ամրապնդմանը, քանի որ մարդիկ սկսել են պետությունը դիտարկել որպես իրենց քաղաքական մասնակցության արդյունք։

Գիտնականները նշում են մի շարք համընդհանուր գործոններ, որոնք նպաստել են ազգային պետությունների ձևավորմանը.

սահմանված, հստակ սահմանազատված պետական ​​տարածքի ձևավորումը.

յուրաքանչյուր երկրի անհատականացումը՝ մշակութային և լեզվական զարգացման տարածքային մեկուսացման պատճառով, սեփական ազգային ինքնության ձևավորումը.

յուրաքանչյուր երկրի եզակի պատմական փորձի վրա հիմնված համընդհանուր պետական ​​գաղափարախոսությունների ի հայտ գալը, որը նպաստել է քաղաքացիների մտքում «մենք»-ի և «նրանց» միջև բաժանման ձևավորմանը.

երկրների ներսում միասնական տեղեկատվական տարածքի ձևավորումը՝ թերթերի, գրքերի և տեղեկատվության այլ աղբյուրների հրատարակման մենաշնորհի շնորհիվ.

առանձին, պետական ​​ինստիտուտի՝ տեղական եկեղեցու ստեղծումը հաճախ օգտագործվում է ազգային ինքնության հասնելու համար (այս դեպքում ամենացայտուն օրինակը Անգլիկան եկեղեցին է).

երկրի ներսում միասնական տնտեսական տարածքի ստեղծումը, պետության ներսում տարածաշրջանների միջև տնտեսական հարաբերությունների խոչընդոտների վերացումը.

Պետության կենտրոնացումը, ամբողջ տարածքի համար միասնական վարչական ապարատի ի հայտ գալը։

Պետության կողմից բռնության մոնոպոլիզացիան. մինչդեռ նախկինում հնարավոր էր միջէթնիկ, միջդասակարգային կամ միջկլանային թշնամանքը, այն պահին, երբ պետությունը մոնոպոլիզացնում է օրինական բռնության իրավունքը, այն հավասարեցնում է բոլոր խմբերին, որոնք այժմ պետք է ենթարկվեն ընդհանուր օրենքներին, հակառակ դեպքում նրանք կենթարկվեն պետական ​​հարկադրանքի:

Իսրայելը համարվում է հրեա ժողովրդի ազգային պետություն, ինչպես արտացոլված է նրա Անկախության հռչակագրում և հիմնարար օրենքներից մեկում:

## Գաղափարախոսություն
Քաղաքացիական ազգայնականությունը պնդում է, որ պետության օրինականությունը որոշվում է նրա քաղաքացիների քաղաքական որոշումների կայացմանը ակտիվ մասնակցությամբ, այսինքն՝ այն չափով, որքանով է պետությունը ներկայացնում «ազգի կամքը»։ Ազգի կամքը որոշելու հիմնական գործիքը պլեբիսցիտն է, որը կարող է լինել ընտրությունների, հանրաքվեների, հարցումների, բաց հանրային քննարկման և այլնի տեսքով։

Անձի ազգային ինքնությունը որոշվում է կամավոր անձնական ընտրությամբ և հավասարեցվում է քաղաքացիությանը։ Մարդկանց միավորում է իրենց հավասար քաղաքական կարգավիճակը՝ որպես քաղաքացիներ, օրենքի առջև հավասար իրավական կարգավիճակը, ազգի քաղաքական կյանքին մասնակցելու անձնական ցանկությունը և ընդհանուր քաղաքական արժեքներին ու քաղաքացիական մշակույթին նվիրվածությունը։

19-րդ դարի վերջին Էռնեստ Ռենանը ուշադրություն հրավիրեց քաղաքացիական ազգայնականության դերի վրա առօրյա կյանքում. «Ազգի գոյությունը ամենօրյա պլեբիսցիտ է, ինչպես անհատի գոյությունը կյանքի հավերժական հաստատում է»։ Իրոք, ինչպես ցույց տվեց Գելները, ժամանակակից ազգերում քաղաքացիները ակտիվորեն հաստատում են իրենց ազգային ինքնությունը և, դրանով իսկ, պետության օրինական կարգավիճակը իրենց ողջ կյանքի ընթացքում։

Ինչ վերաբերում է ազգի «բնօրինակ» ներկայացուցիչներին մշակութային և էթնիկ տեսանկյունից, քաղաքացիական ազգայնականությունը պնդում է, որ նրանք կարող են գոյություն չունենալ: Ավելի կարևոր է, որ ազգը կազմված լինի մարդկանցից, ովքեր ցանկանում են ապրել կողք կողքի՝ ընդհանուր տարածքում։

Քաղաքացիական ազգայնականությունն ավելի ցայտուն է այն երիտասարդ ազգերում, որոնք առաջացել են գոյություն ունեցող պետության շրջանակներում՝ համեմատաբար մշակութային առումով միատարր բնակչությամբ: Հենց դա էր նախահեղափոխական Ֆրանսիայում, ուստի վաղ ազգայնականությունը ակտիվորեն աջակցում էր անհատական ​​ազատության, հումանիզմի, մարդու իրավունքների և հավասարության գաղափարներին: Այն բնութագրվում էր մարդկության համընդհանրության և լիբերալ առաջընթացի ռացիոնալ հավատով: Այնուամենայնիվ, այն նաև կարևոր դեր է խաղացել հետագա ժամանակներում: Այսպիսով, 20-րդ դարի կեսերին Երրորդ աշխարհի երկրների ազգային-ազատագրական պայքարը գաղութատիրության դեմ հաճախ հենվում էր քաղաքացիական ազգայնականության վրա՝ որպես սոցիալական ինտեգրման ուղի, այն հակադրելով իմպերիալիզմին բնորոշ «բաժանիր և տիրիր» սկզբունքին: Գանդին, Ներուն, Մանդելան և Մուգաբեն նման գաղափարների կողմնակիցներից էին։

Ազգային պետությունների հայեցակարգի քաղաքական և փիլիսոփայական հիմնավորումը տրամադրվել է Ժ. Բոդինի («Վեց պետությունների գիրքը»), ով ձևակերպել է «ինքնիշխանություն» հայեցակարգը, Ն. Մաքիավելիի («Իշխանը»), ով մշակել է «պետության շահ» հայեցակարգը, և Ջ. Գրոտիուսի («Պատերազմի և խաղաղության օրենքի մասին»), ով դրել է միջազգային իրավունքի հիմքերը: Այն նաև ուսումնասիրվել է Թ. Հոբսի և Բ. Սպինոզայի աշխատություններում:

Ազգային պետության հիմնական նպատակներն են՝

քաղաքական և սոցիալական միասնություն

կոլեկտիվ առաջընթաց, ինչպիսիք են տնտեսական աճը և կենսամակարդակի բարձրացումը

քաղաքացիների իրավունքներն ու զարգացումը, ներառյալ հավասարությունը և հնարավորությունների բարելավումը

Նման նպատակները կարող են արտացոլվել սահմանադրության, կրթական ծրագրի, տնտեսական զարգացման շրջանակի և այլ պաշտոնական փաստաթղթերի մեջ:

Քննադատություն

Ազգ-պետությունների Վեստֆալյան համակարգը քննադատության է ենթարկվել երկու պատճառով. «Առաջինը՝ մարդու իրավունքները և ազգերի ինքնորոշման իրավունքը հակադրվում են պետական ​​ինքնիշխանության և տարածքային ամբողջականության սկզբունքներին: Երկրորդ՝ ազգային-պետությունները մեղադրվում են գլոբալիզացիայի համատեքստում արդյունավետ կառավարում չապահովելու մեջ»:

## Ներկայիս վիճակը
20-րդ դարի վերջին՝ Սառը պատերազմի ավարտով և ինտեգրացիայի ու գլոբալացման զարգացմամբ, գիտական ​​գրականությունը սկսեց արտահայտել տեսակետներ ազգային ինքնիշխանության «էրոզիայի» և «ազգային պետությունների վերջի» վերաբերյալ: Սկսեցին առաջարկներ արվել ազգային պետությունը որպես մարդկության զարգացման «պատմականորեն անցած փուլ» դիտարկելու վերաբերյալ: Այս դիրքորոշումը քննադատության ենթարկվեց միջազգային հարաբերությունների տեսության այսպես կոչված ռեալիստական ​​ավանդույթի կողմնակիցների կողմից, ովքեր կարծում են, որ ազգային պետությունը շարունակում է մնալ միջազգային ասպարեզում հիմնական գործող անձը: Մինչդեռ «ֆունկցիոնալիստները» և «ինստիտուցիոնալիստները» միջազգային կազմակերպություններն ու ինտեգրացիոն կառույցները դիտարկում են որպես որակապես նոր երևույթ, որը փոխարինել է ազգային պետությանը, «ռեալիստները» կարծում են, որ այս կազմակերպություններն ու կառույցները պարզապես ազգային պետությունների միավորման մի ձև են՝ դրանցից ամենաուժեղների հովանու ներքո, որոնք իրական իշխանություն ունեն ինչպես ինտեգրացիոն միավորումների շրջանակներում, այնպես էլ գլոբալ մակարդակով:

21-րդ դարի սկզբին ազգային պետությունների համակարգը զգալի փոփոխությունների է ենթարկվել: Նման քաղաքական միավորի արդիականությունը կասկածի տակ է դրվել: Առաջին հերթին, գլոբալիզացիայի խորացող գործընթացը նպաստում է երկրների միջև սահմանների վերացմանը՝ ստեղծելով գլոբալ տնտեսական և տեղեկատվական տարածք: Նման պայմաններում ազգային պետությունների գոյության հիմնական հիմքերից շատերը զգալիորեն թուլացնում են, եթե ոչ ամբողջությամբ վերանում: Ավելին, միջազգային կորպորացիաները ձեռք են բերում զգալի ազդեցություն ոչ միայն տնտեսագիտության, այլև քաղաքականության մեջ, ինչը անհրաժեշտ է դարձնում առանձին ազգերի գաղափարի վերանայումը:

Ավելին, շատ երկրների մուտքը տարբեր տեսակի ազգային միությունների մեջ որոշ չափով ենթադրում է նաև ինքնիշխան ազգային պետության գաղափարախոսության մերժում: Նույնիսկ միջազգային իրավական ակտերը ենթադրում են պետությունների արտաքին ինքնիշխանության որոշակի սահմանափակումներ: Եվրոպայում ազգային պետությունների գոյությունն ավելի է բարդանում Եվրոպական Միության գոյությամբ, որի վարչական կենտրոնի լայն լիազորությունները նույնիսկ վկայում են այդ միության շրջանակներում որոշ դաշնային առանձնահատկությունների ի հայտ գալու մասին:

## Ծանոթագրություններ


Կատեգորիա:Ազգայնականություն
Կատեգորիա:Երկրներ
Կատեգորիա:Հասարակական համակարգեր
Կատեգորիա:Պատմության տեսություններ
Կատեգորիա:Պետական կարգեր
Կատեգորիա:Պետություն
Կատեգորիա:Քաղաքագիտություն
Կատեգորիա:Քաղաքականություն