Մեկ գրքի հեղինակ

**Մեկ գրքի հեղինակ**, գրող, որի ողջ գրական ժառանգությունից հայտնի է դարձել մեկ ստեղծագործություն, որը ստվերում է տվյալ գրողի մնացած ստեղծագործությունները։

## Հիմք
[200px|thumb|[Ջերոմ Դեյվիդ Սելինջեր|Ջ. Դ. Սելինջերը օրինակ է, թե ինչպես է մեկ գրքի հեղինակի համբավը վերագրվում բազմաթիվ աշխատությունների հեղինակին]]
Մեկ գրքի գրողը հեղինակ է մի շարք ստեղծագործությունների, որոնցից միայն մեկն է լայն ճանաչում ստացել։ Այս հասկացությունը չպետք է շփոթել մեկ գրքի հեղինակության հետ՝ որպես գործերի փաստացի վիճակ (գրողը այլ գործեր չի գրել). նման դեպքեր ևս հայտնի են գրականության պատմության մեջ (օրինակ, Հարփըր Լին իր «Ծաղրասարյակ սպանելը» () վեպով կամ Մարգարետ Միտչելը, որը գրել է միայն «Քամուց քշվածները» վեպը, եթե չհաշվենք դեռահասության տարիներին գրված «*Lost Laysen*» պատմվածքը, որը լույս է տեսել նրա մահից միայն կես դար անց)։

Ռուսական գրաքննադատական ​​ավանդույթում մեկ գրքի հեղինակ ամենից հաճախ անվանում են Ալեքսանդր Գրիբոյեդովին իր «Խելքից պատուհաս» կատակերգությամբ (բացի դրանից` Գրիբոեդովը գրել է մի քանի պիեսներ ևս, համահեղինակությամբ և բանաստեղծություններ, բայց գեղարվեստական մակարդակով դրանք անհամեմատելի են «Խելքից պատուհաս»-ի հետ)։

Լեոնիդ Պինսկին Էրազմ Ռոտերդամցուն իր «Գովք հիմարության» գրքով բնութագրում է որպես մեկ գրքի հեղինակ, Բորիս Գիլենսոնը` Ջերոմ Դ. Սելինջերին` իր «Տարեկանի արտում՝ անդունդի եզրին» վեպով, Անդրեյ Միխայլովը` Էդմոն Ռոստանին` իր «Սիրանո դը Բերժըրակ» պիեսով. Ռոստանին են պատկանում նաև մի շարք բավականին հայտնի պիեսներ՝ «Անուրջների արքայադուստրը», «Արծվիկը», «Շանտեկլեր»։ Էդուարդ Լիմոնովը մեկ գրքի հեղինակ է համարում նույնիսկ նույնիսկ Վլադիմիր Նաբոկովին՝ «Լոլիտա» վեպի հեղինակին՝ բանավիճելով հայտարարելով, որ Նաբոկովի նախորդ ինը գրքերը «սովորական էմիգրանտական վեպեր» են։

Հաճախ մեկ գրքի հեղինակի համբավը մեծահասակ ընթերցողների համար վերապահվում է բազմաթիվ ստեղծագործությունների հեղինակին, որը բացառիկ հաջողությունների է հասել մանկական գրականության մեջ. մասնավորապես, խոսքը կարող է վերաբերել Լազար Լագինին («Ծերունի Խոտտաբիչը» հեքիաթի հետ կապված), Ալան Միլնին (Վինի Թուխի հեղինակ) և Պյոտր Երշովին («Կուզիկ ձիուկը» չափածո հեքիաթի հեղինակ), ինչպես նաև Անդրեյ Նեկրասովին («Կապիտան Վրունգելի արկածները»), Ռուվիմ Ֆրաերմանին («Վայրի շուն Դինգո…») և Ալեքսեյ Սվիրսկիին («Ռիժիկ»)։

Գեղարվեստական ​​գրականությունից դուրս մեկ գրքի հեղինակ են անվանում այնպիսի գիտնականների, ինչպիսիք են, օրինակ, Էվկլիդեսը («Սկզբունքներ») և Լեոնտի Մագնիցկին («Թվաբանություն»)։

## Գնահատականներ
Ժամանակակից քննադատության մեջ «մեկ գրքի հեղինակ» հասկացությունը երբեմն վերաիմաստավորվում է` կիրառվելով երիտասարդ կամ սկսնակ հեղինակի համար, որն ունի բավականաչափ անձնական փորձ և ստեղծագործական էներգիա միայն մեկ գրքի համար՝ հիմնված սեփական փորձառության վրա, անկախ նրանից, թե արդյոք ուրիշները հետևել են այդ գրքին. քննադատ Յուլիա Կաչալկինայի խոսքերով.

Ալֆրեդ Բյոմը մոտ իմաստով է օգտագործել «մեկ գրքի հեղինակ» արտահայտությունը՝ նշելով, որ բանաստեղծ Նիկոլայ Գրոնսկու առաջին գրքի հրապարակումից հետո ինքը.
Որոշ քննադատներ նույնպես անհրաժեշտ են համարել խոսել մեկ գրքի գրողի հեղինակությունից, ինչպես, մասնավորապես, դա արել է Է. Վայները՝ ուշադրություն դարձնելով այն փաստի վրա, որ Դ. Սելինջերը, օրինակ, գրել է ոչ միայն «Տարեկանի արտում՝ անդունդի եզրին» գործը։

Հաճախ մեկ գրքի գրողներ են դառնում այն մարդիկ, որոնք վերապրել են պատերազմներ և իրենց հիշողությունները շարադրել են գեղարվեստական ստեղծագործությունների տեսքով, օրինակ` պարտիզան հրամանատար Պ. Պ. Վերշիգորան, որպես գրող, հայտնի է դարձել հիմնականում իր «Մաքուր խղճով մարդիկ» աշխատությամբ, իսկ ռուս-ճապոնական պատերազմի մասնակից Ալեքսեյ Նովիկով-Պրիբոյը` իր «Ցուշիմա» էպիկական վեպով։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Գրականագիտություն
Կատեգորիա:Գրականություն