Անրի Բերո

**Անրի Բերո** (; ), ֆրանսիացի գրող և լրագրող։ 1945 թվականին նացիստների հետ համագործակցության համար դատապարտվել է մահապատժի, հետագայում փոխարինվել է ցմահ բանտարկությամբ։

## Կենսագրություն
Անրի Բերոն ծնվել է 1885 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Ֆրանսիայի Լիոն քաղաքում։ Անրի Բերոն եղել է հացթուխի որդի։ 1903 թվականին իր աշխատանքը սկսել է լրագրության ոլորտում։ 1917 թվականի փետրվարից համագործակցել է "կանար անշենե" երգիծական շաբաթաթերթի հետ՝ ստանալով Պոլ Վայան-Կուտյուրեի և Ռոլան Դորժելեսի երաշխավորագրերը։ Բերոն մեծ ընկերություն ուներ Ալբերտ Լոնդրեսի հետ։ Նա նաև գրել է *Le Crapouillot* ամսագրի համար, որը հիմնադրել է Ժան Գալտիե-Բուասյերը։ Հրատարակել է պատմվածքներ, կարճ շարքեր, Լիոնի հումորի վերաբերյալ ուսումնասիրություն և հատկապես բանավիճային հոդվածներ։ 1920 թվականին նա այցելել է Մոսկվա, որի մասին գրել է «Ce que j’ai vu à Moscou» գիրքը։

Հետագայում նա դարձել է Ֆրանսիայի ամենավաճառվող վիպասաններից և լրագրողներից մեկը և 1922 թվականին արժանացել Գոնկուրյան մրցանակի։ 1934-1944 թվականներին եղել է նաև միջազգային թղթակից *Petit Parisien*-ում և *Paris-Soir*-ում։ Նա ուներ անգլոֆոբ և մասամբ հակասեմական հայացքներ։ Այս գործոնները նրան ստիպեցին աջակցել Վիշիի ռեժիմին, մասնավորապես՝ համագործակցել ֆաշիստական շաբաթաթերթ *Gringoire*-ի հետ: Վիշիի ռեժիմի հակաբրիտանական քարոզչությանը բնորոշ էր 1940 թվականի օգոստոսին հրատարակված և ինքնահռչակ «Պրոֆեսիոնալ անգլոֆոբ» Անրի Բերոյի կողմից գրված, «Faut-il réduire l'Angleterre en esclavage?» («Արդյոք Անգլիան պետք է հարկադրվի ստրկության»), վերնագրում դրված հարցը պարզապես հռետորական էր։ Բացի այդ, Վիշին անգլոֆոբիան խառնում է ռասիզմի և հակասեմիտիզմի հետ՝ բրիտանացիներին պատկերելու համար որպես ռասայական այլասերված «խառը ռասա», որն աշխատում էր հրեա կապիտալիստների համար, ի տարբերություն եվրոպական մայրցամաքի «ռասայական մաքուր» ժողովուրդների, որոնք կառուցում էին «նոր կարգ»: Ջորջ Օրուելը նրան անվանել է «ամենասարսափելի լաթը, որը կարելի է պատկերացնել»՝ մատնանշելով անգլիացիների հանդեպ նրա ատելությունն ու «Ազատ Ֆրանսիայի» քննադատությունը (չնայած Անրի Բերոն դատապարտում էր նացիզմը)։  

1945 թվականին դատապարտվել է մահապատժի՝ Վիշիի կառավարության հետ համագործակցության համար։ Բայց մի քանի գրողների, այդ թվում՝ Ֆրանսուա Մորիակի միջամտության շնորհիվ վարչապետ Շառլ դը Գոլը ներում է շնորհում Անրի Բերոյին՝ մահապատիժը փոխարինելով ցմահ բանտարկությամբ։ 1950 թվականին առողջական վիճակի պատճառով ազատ է արձակվել: Մահանում է ութ տարի անց:

## Աշխատանքներ
* *L'École moderne de peinture lyonnaise* (1912)
* *Le Vitriol de Lune* (1921, prix Goncourt 1922)
* *Le Martyre de l'obèse*, (prix Goncourt 1922)
* *Lazarus*, Albin Michel, 1924 (re-published in 2006 by Hippocampus Press together with *An Exchange of Souls* by Barry Pain, ed.S. T. Joshi)
**Ce que j'ai vu à Moscou*, Les Éditions de France 1925
**Le Bois du templier pendu*, Les Éditions de France, 1926
**Ce que j'ai vu à Berlin*, Les Éditions de France, 1926
**La Gerbe d'or*, Les Éditions de France,* (1928)
**Route Cavalière de la Solitude, Lapina,* (1928)
**Ce que j'ai vu à Rome*, Les Éditions de France, 1929
**Qu’as-tu fait de ta jeunesse?* (1941)
**Les Lurons de Sabolas* (1932)
**Ciel de suie* (1933)
**Faut-il réduire l'Angleterre en esclavage* (1935)
**Les raisons d'un silence*, Inter-France, 1944
**Les derniers beaux jours*, Plon, 1953
**Portraits de contemporains*
**Retour sentimental vers Alphonse Daudet*, 2001
**Écrits dans Gringoire (1928–1937)*, 2003
**Au Capucin Gourmand*
**Le Flâneur salarié*
** "Rendez-vous européens'', Les Éditions de France, 1928

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Մահապատժի դատապարտվածներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ