Միչիգանի պատմություն

thumb|Միչիգան նահանգի Մեծ կնիքը|300x300փքսՄեծ լճերի տարածաշրջանում գտնվող ԱՄՆ Միչիգան նահանգում մարդկային գործունեության պատմությունը սկսվել է պալեոհնդկացիների բնակեցմամբ, հավանաբար մ.թ.ա. 11,000 թվականից: Նրանք զարգացրել են մի վաղ տեխնոլոգիա՝ բնական պղնձի օգտագործումը, որից պատրաստել են գործիքներ և այլ իրեր՝ օգտագործելով «մուրճ քարեր»: Միչիգան ժամանած առաջին եվրոպացիները եղել են ֆրանսիացիները: Հետախույզ Էտյեն Բրյուլեն 1618 թվականին ճամփորդել է Միչիգանով՝ փնտրելով ճանապարհ դեպի Չինաստան: Շուտով ֆրանսիացիները հավակնություն են ներկայացրել այդ հողերի նկատմամբ և սկսել են մորթիների առևտուր տեղի բնիկների հետ: «Վոյաժորներ» կոչվող մարդիկ նավարկել են գետերով՝ կանոեներով, և փոխանակել տարբեր ապրանքներ մորթիների հետ, որոնք բարձր գին են ունեցել Եվրոպայում: Միչիգանի առաջին ֆրանսիացի հետախույզ Էտյեն Բրյուլեն սկսել է իր գործունեությունը մոտավորապես 1620 թվականին: Տարածքը եղել է Ֆրանսիական Կանադայի մաս 1668-ից մինչև 1763 թվականը: 1701 թվականին ֆրանսիացի սպա Անտուան դե լա Մոթ Կադիլակը, 51 այլ ֆրանսիացի-կանադացիների հետ միասին, հիմնադրել է Ֆորտ Պոնշարտրեն դյու Դետրուա բնակավայրը, որը ներկայումս Դետրոյթ քաղաքն է:

Երբ Նոր Ֆրանսիան պարտություն է կրել Ֆրանսիական և հնդկական պատերազմում, այն 1763 թվականին հանձնել է տարածաշրջանը Բրիտանիային: Ամերիկյան հեղափոխական պատերազմում բրիտանացիների պարտությունից հետո, Փարիզի պայմանագիրը (1783) ընդլայնել է Միացյալ Նահանգների սահմանները՝ ներառելով գրեթե բոլոր հողերը Միսիսիպի գետից արևելք և Կանադայից հարավ: Այնուհետև Միչիգանը դարձել է «Հին Հյուսիս-արևմուտքի» մաս: 1787-ից 1800 թվականը այն եղել է Հյուսիս-արևմտյան տարածքի մաս: 1800 թվականին ստեղծվել է Ինդիանա տարածքը, և ներկայիս Միչիգան նահանգի մեծ մասը գտնվել է դրա կազմում, միայն նահանգի ամենաարևելյան մասերը մնացել են Հյուսիս-արևմտյան տարածքում: 1802 թվականին, երբ Օհայոն ընդունվել է Միությանը, ամբողջ Միչիգանը կցվել է Ինդիանա տարածքին և այդպես մնացել մինչև 1805 թվականը, երբ հիմնադրվել է Միչիգան տարածքը: Միչիգանը դարձել է Միացյալ Նահանգների քսանվեցերորդ նահանգը հունվարի 26-ին:

Էրի ջրանցքի բացումը 1825 թվականին միացրել է եղել Մեծ լճերը Հադսոն գետի և Նյու Յորք քաղաքի հետ, և մեծ թվով մարդկանց բերել է եղել Միչիգան և մատչելի միջոց է տրամադրել եղել մշակաբույսերը շուկա տեղափոխելու համար: 1835 թվականին ժողովուրդը հաստատել է եղել 1835 թվականի Սահմանադրությունը՝ այդպիսով ձևավորելով նահանգային կառավարություն, թեև Կոնգրեսի ճանաչումը հետաձգվել է եղել՝ սպասելով Օհայոյի հետ սահմանային վեճի լուծմանը, որը հայտնի է եղել որպես Տոլեդոյի պատերազմ: Կոնգրեսը «Տոլեդոյի շերտը» շնորհել է եղել Օհայոյին: Միչիգանը ստացել է եղել Վերին թերակղզու արևմտյան մասը որպես զիջում և պաշտոնապես մտել է եղել Միության մեջ որպես նահանգ 1837 թվականի հունվարի 26-ին:

Երբ Վերին թերակղզում հայտնաբերվել են երկաթը և պղինձը, խթան է ստեղծվել Սու պահոցների կառուցման համար, որոնք ավարտվել են 1855 թվականին: Հանքարդյունաբերության հետ մեկտեղ, գյուղատնտեսությունն ու անտառահատումը դարձել են կարևոր արդյունաբերություններ: Ռենսոմ Է. Օլդսը հիմնադրել է *Oldsmobile*-ը Լանսինգում 1897 թվականին, իսկ 1899 թվականին Հենրի Ֆորդը կառուցել է իր առաջին ավտոմեքենաների գործարանը Դետրոյթում: *[[General Motors]]*-ը հիմնադրվել է Ֆլինթում 1908 թվականին: Ավտոմեքենաների հավաքումը և դրա հետ կապված արտադրությունը շուտով գերիշխել են Դետրոյթում և Միչիգանի տնտեսության մեջ:

1930-ականների Մեծ ճգնաժամն ավելի խիստ է ազդել Միչիգանի վրա, քան շատ այլ վայրերի, իր արդյունաբերական բազայի պատճառով: Այնուամենայնիվ, նահանգը վերականգնվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո: Մակինակ կամուրջը, որը միացնում է Վերին և Ստորին թերակղզիները, ավարտվել և բացվել է եղել 1957 թվականին: Մինչև 1960-ականները ռասայական լարվածությունը առաջացրել է անհանգստություններ ամբողջ երկրում, և Դետրոյթը դրանց դրամատիկ օրինակ է ապրել 1967 թվականի 12-րդ փողոցի խռովության ժամանակ: Մինչև 1980-ականները նահանգը տեսել է ավտոմեքենաների վաճառքի անկում և գործազրկության աճ: Միչիգանը շարունակում է բազմազանեցնել իր տնտեսությունը՝ հեռանալով ավտոմեքենաների արդյունաբերությունից կախվածությունից:

## Վաղ պատմություն
Պալեո-հնդկացիները Միչիգանում ապրել են մոտ 12,000 տարի: Կլովիսյան արտեֆակտներ են հայտնաբերվել Միչիգանի տարբեր վայրերում: Պալեո-հնդկական ժամանակաշրջանի վերջում և արխայիկ ժամանակաշրջանի սկզբում կարիբուների որսը տեղի է ունեցել Ալպենա-Ամբերլի լեռնաշղթայում մոտավորապես մ.թ.ա. 7000 թվականին, երբ լճերի մակարդակը շատ ավելի ցածր է եղել: Հայտնաբերվել են V-աձև քարե որսորդական թաքստոցներ և վարելու ուղիներ: Միչիգանի արխայիկ ժամանակաշրջանը ներառում է Հին պղնձե համալիրը Արևմտյան Վերին թերակղզում, որը սկսվել է մոտավորապես մ.թ.ա. 5000 թվականին, որտեղ հայտնաբերվել են պղնձե դանակներ և նետասլաքներ: Այլ արխայիկ վայրերը ներառում են հնարավոր ձկնորսության տարածքներ Նեգվեգոն պետական պարկի շրջակայքում մոտավորապես մ.թ.ա. 6000-4000 թվականներին:

Տարածքը բնակեցված է եղել մոտավորապես մ.թ.ա. 1000-ից մինչև մ.թ. 1000 թվականները բնիկ ամերիկյան Հոփվել մշակույթի կողմից, որոնք հնարավոր է՝ Օդավա ցեղի նախնիներն են: Հոփվելյան թաղման բլուրներ և հողային կառույցները, որոնք կառուցվել են այսօրվա Անիշինաաբեկ ժողովրդի նախնիների կողմից, տեղակայված են եղել ամբողջ նահանգում: Ժայռապատկերները, հայտնի որպես «էզհիբիիգաադեկ ասին», որը նշանակում է «քարի վրա գրված գիտելիք», թվագրվում են եվրոպական բնակեցումից 300-ից 1,500 տարի առաջ: Այս գլիֆները ստեղծվել են Անիշնաաբե ժողովրդի կողմից՝ ավանդական գիտելիքները, բժշկությունը և պատմությունը փոխանցելու համար: Հնդկական արահետը կառուցվել է մոտավորապես մ.թ.ա. 600 թվականին՝ միացնելով Տրավերս Սիթին Կադիլակին:thumb|Միչիգան 1718 թvakan, Գիյոմ դը լ ' Իլ քարտեզ, հատկացվում է նահանգի մոտավոր տարածքը|ձախից|260x260փքսՀամաձայն բանավոր պատմությունների և Վիգվասաբակ կեչու կեղևի մագաղաթների, այսօրվա Օջիբվե, Օդավա, Բոդեվադամի, Մասկուտեն և Մայամի ժողովուրդների նախնիները ձեռնարկել են Մեծ միգրացիա Սուրբ Լավրենտիոսի գետաբերանից դեպի Վերին Մեծ լճեր եվրոպացիների ժամանումից որոշ ժամանակ առաջ: Այս ալգոնքինյան ժողովուրդները Արևելյան ափից արևմուտք են քշվել, երբ իրոկեզյան ժողովուրդները գաղթել են տարածաշրջան կենտրոնական Կանադայից և զավթել նրանց բնօրրանները:

Սկզբնապես հյուսիսային թերակղզին հիմնականում պահանջվել է Օջիբվե ազգի կողմից, թեև Վիսկոնսինի սահմանային շրջանը պահանջվել է Մենոմինիի կողմից: Հաշվի առնելով, որ ցեղի ամենահին գրանցված անուններից մեկը եղել է նաև *Մակինակ*, նրանք ամենայն հավանականությամբ նախորդել են տարածաշրջանի մյուս ալգոնքիններին: Ամբողջ հարավային թերակղզին եղել է Մասկուտեն կոչվող ցեղի տունը մինչև Կուղբի պատերազմները, որը հավանաբար նախկինում եղել է ալգոնքինյան և սիուական ժողովուրդների խառնուրդի բնակավայրը: Նրանց հարավային սահմանը, ըստ երևույթին, շատ հստակ եղել է Օհայոյի Մոմի գետը, և նրանց տարածքը ձգվել է Միչիգան լճի շուրջը մինչև Ինդիանա: Կուղբի պատերազմների ընթացքում Նյու Յորքի իրոկեզները ֆրանսիացիների հետ դաշինքի մեջ գտնվող այլ ցեղերին հետ են մղել դեպի Հուրոն լիճը, հետևաբար մի քանի ցեղեր գաղթել են Միչիգան և պատերազմ են հայտարարել Մասկուտենի և Մայամիի դեմ: Այս ցեղերի ամենահավանական ինքնությունը եղել են էրիները, չոնոնտոնները և անիշինաաբեգները: Իրոկեզյան ցեղերը արագորեն շարունակել են իրենց առաջխաղացումը դեպի հյուսիսային և արևելյան Օհայո, իսկ անիշինաաբեգ խմբերը, ըստ երևույթին, ձևավորել են Սոք և Ֆոքս ցեղերը տարածաշրջանի ամենահին պահպանված քարտեզների ժամանակ՝ 1641 թվականին: Կամ էլ՝ Սոքն ու Ֆոքսը հետապնդվել են դեպի տարածաշրջան ավելի արևելքում կրած պարտություններից հետո: Կուղբի պատերազմների պատճառով Մասկուտենը գաղթել է հարավ՝ բնակություն հաստատելով Վաբաշ գետի շրջակայքում:Հաշվի առնելով այն փաստը, որ նրանք մշակութային առումով կապված են եղել, և Մասկուտենը անհետացել է տարածաշրջանի քարտեզներից մոտավորապես նույն ժամանակ, երբ հայտնվել է նոր անունը, նրանք հետագայում հնարավոր է հայտնի են դարձել որպես Վեա կամ Վաբաշ ցեղ։

Այնուհետև, իրոկեզները հաղթել են հյուսիսային Օհայոյի մյուս իրոկեզյան ցեղերին՝ չոնոնտոններին, էրիներին և պետուններին, և 1660-ականներին շարունակել են առաջխաղացումը դեպի հարավային Միչիգան: Իրոկեզյանները հարավային թերակղզին իրենց համար նվաճելուց հետո, մյուս ալգոնքինները սկսել են մոտակա լիճն անվանել Միչիգան, որը նրանց լեզվով թարգմանաբար նշանակում է «Մեծ կատու»: Սա ամենայն հավանականությամբ պետք է լիներ հղում իրոկեզյան ջրային աստվածությանը, որը հայտնի է որպես «Կապույտ հովազ» կամ, ավելի ճշգրիտ, «Կատու, որը հետապնդում է ներքևում»: Նրանք հաղթել են Սոքին և Ֆոքսին, ովքեր գաղթել են արևմուտք և ապաստան են գտել Օջիբվեի և Մենոմինիի մոտ: Սա առաջացրել է այլ պատերազմներ ալգոնքինյան և սիուական ժողովուրդների միջև հաջորդ տասնամյակների ընթացքում:

Ավելի ուշ, Սուպերիոր լճից հյուսիս գտնվող անիշինաաբեգ ցեղերը (որոնք արդեն դաշնակից էին հուրոնների հետ) գաղթել են դեպի Էրի լճի շրջան՝ պահանջելով որոշ հողեր հարավային Միչիգանում: ԱՄՆ-ում նրանք հայտնի են եղել որպես Օդավա, իսկ Կանադայում՝ որպես Միսիսոգա, երկուսն էլ ծագում են անիշինաաբեգների ցեղային և ենթացեղային անուններից: Ֆրանսիացիները գաղթել են արևմուտք՝ 1680 թվականի շուրջը հիմնելով Իլինոյս գաղութը, որը պահանջել է ամբողջ հողը Մեծ լճերի, Օհայո գետի, Միսիսիպի գետի և Ապալաչյան լեռների միջև: Իրենց բնիկ դաշնակիցների հետ միասին նրանք 1701 թվականին իրոկեզներին դուրս են մղել տարածաշրջանից՝ ստիպելով նրանց ստորագրել պայմանագիր, որը ճանաչում էր Նիագարա գետը և Օհայո-Պենսիլվանիա սահմանները որպես իրենց հողերի վերջնակետեր:

Միևնույն ժամանակ, Օհայոյում բնակություն հաստատած այլ ցեղեր շարունակաբար արևմուտք են հետ մղվել նոր վերաբնակիչների կողմից: Ոմանք բնակություն են հաստատել հարավային Միչիգանում, սակայն սրանք հիմնականում իրոկեզյան վայանդոտներն են եղել: Լուրեր են պտտվել նաև, որ Փիսկաթավեյի (Մերիլենդից եկած ալգոնքինյան ցեղ) մի խումբ՝ կոնոյները կոչված, գաղթել են Արևմտյան Վիրջինիա և 1819 թվականին նշվել են որպես ժամանակակից Դետրոյթի շրջակայքում ապրողներ: Եթե սա ճիշտ է, նրանք ամենայն հավանականությամբ միացել են օդավաներին: 1812 թվականի պատերազմի ժամանակ Միացյալ Նահանգների դեմ կողմնորոշված ցեղերը պատժվել են հողերի բռնագրավմամբ: 1830-ականների Հնդկացիների տեղահանման ակտի (որն առավել հայտնի է հարավում Արցունքների արահետ առաջացնելու պատճառով) հետևանքով շատ բնիկներ դուրս են մղվել Օհայոյից և Միչիգանից, շատերն էլ ընտրել են Կանադա վերադառնալը: Չնայած դրան, շատ բնիկ ցեղապետեր կարողացել են մնալ, եթե հրաժարվել են իրենց ցեղային հավատարմությունից և դարձել ամերիկյան քաղաքացիներ: 50 տարի անց ընդունված հետագա օրենքները, որոնք արգելում էին բնիկ ամերիկացիների մշակույթը՝ արևմուտքի այլ ցեղերին վերահսկելու նպատակով, վերջնականապես ոչնչացրել են այս ժառանգությունը:

thumb|Հյուսիսային Ամերիկայում Բրիտանական և ֆրանսիական բնակավայրերի քարտեզը 1750 թվականին, Մինչև Ֆրանկո-հնդկական պատերազմի սկիզբը (1754-1763 թվականներ)|270x270փքսՕջիբվեները իրենց հողն անվանել են Միշի-Անիշինաաբակի (Մեյ-շի-Ա-նեյ-շի-նա-բաաա-քի), կամ Մեծ Անիշինաաբե հող: Քանի որ Անիշինաաբեն հավաքական տերմին էր Օջիբվե, Օդավա և Պոտովատոմի/Նիշնաբե ցեղերի համար, որոնք կազմել են Երեք խորհրդի կրակներ կոչվող կառավարվող համադաշնություն, Սուպերիոր լճի շուրջ գտնվող ալգոնքինյան ժողովուրդների մեծ մասն իրենց հողերն անվանել են «ինչ-որ բան Անիշինաաբակի»: Սա, ամենայն հավանականությամբ, շփոթեցրել է ֆրանսիացիներին, ովքեր որոշել են պարզապես թարգմանել «Միշի» մասը որպես «Սուպերիոր»: Չնայած Անիշինաաբեգները (հոգնակի) չեն ունեցել իրական, կազմակերպված կառավարություն (նրանք սովորաբար ընտրել են ժամանակավոր առաջնորդներ՝ կոչված Օգիդամու, տվյալ պահին), նրանց խորհրդի կրակի սրբազան վայրը, որտեղ նրանք վարել են կարևոր քաղաքական գործեր, հայտնի է եղել որպես Միչիլիմակինակ: Այսօր այն հայտնի է որպես Մակինակ կղզի: Մասկուտենները ենթադրաբար այդպես են կոչվել, քանի որ իրենց հարավային Միչիգանի բնօրրանն անվանել են «Մասկուտենիչ» կամ «Անծառ հող»՝ Էրի հարթավայրերի շրջանի համար:

Միչիգան այցելած առաջին եվրոպացի հետախույզը եղել է ֆրանսիացի Էտյեն Բրյուլեն 1620 թվականին, ով իր արշավաը սկսել է Քվեբեք քաղաքից՝ Սամուել դը Շամպլենի հրամանով, և ճանապարհորդել է մինչև Վերին թերակղզի: Ի վերջո, տարածքը դարձել է Կանադայի մաս՝ Նոր Ֆրանսիայի մեծ գաղութային նահանգներից մեկը: Միչիգանում առաջին մշտական եվրոպական բնակավայրը հիմնադրվել է 1668 թվականին Սո Սենտ Մարիում՝ ֆրանսիացի միսիոներ Ժակ Մարկետի կողմից:

Ֆրանսիացիները 17-րդ դարի վերջին Միչիգանում կառուցել են մի քանի առևտրային կետեր, ամրոցներ և գյուղեր: Դրանցից ամենակարևորը եղել է Ֆորտ Պոնտշարտրեն դյու Դետրուան 1701 թվականին. այն դարձել է Դետրոյթ քաղաքը: Մինչ այդ, ֆրանսիացիների գործունեությունը տարածաշրջանում սահմանափակված է եղել որսորդությամբ, թակարդ դնելով, տեղի հնդկացիների հետ առևտրով և նրանց դարձի բերելով, ինչպես նաև որոշ սահմանափակ գոյատևման գյուղատնտեսությամբ: Մինչև 1760 թվականը Միչիգանի գյուղական վայրերում ապրել է ընդամենը մի քանի հարյուր սպիտակամորթ բնակիչ:

## 1763-ից 1776 թվական
thumb|Միչիգանը Քվեբեկ նահանգի կազմում 1774-1776 թվականներին|ձախից|250x250փքս
Ֆրանսիացի և բրիտանացի գաղութարարների միջև տարածքային վեճերը նպաստել են Ֆրանսիական և հնդկական պատերազմի սկսմանը՝ որպես ավելի մեծ Յոթնամյա պատերազմի մաս, որը տեղի է ունեցել 1754-ից 1763 թվականներին և ավարտվել է Ֆրանսիայի պարտությամբ: Փարիզի պայմանագրի շրջանակներում ֆրանսիացիները զիջել են իրենց բոլոր հյուսիսամերիկյան գաղութները Միսիսիպի գետից արևելք Բրիտանիային: Այսպիսով, ապագա Միչիգանը հանձնվել է բրիտանացիներին:

Սակայն, 1761 թվականից սկսած, տարածաշրջանի բնիկ ժողովուրդներն աստիճանաբար դժգոհ են եղել բրիտանացիների վերաբերմունքից: 1763 թվականին պատերազմ է սկսվել Ֆորտ Դետրոյթում՝ Պոնտիակի առաջնորդությամբ, և արագորեն տարածվել է ողջ տարածաշրջանում: Պատերազմը հայտնի է դարձել որպես Պոնտիակի պատերազմ և տևել է երեք տարի: Ութ բրիտանական ամրոցներ գրավվել են. մյուսները, ներառյալ Ֆորտ Դետրոյթը և Ֆորտ Պիտը, պահվել են բրիտանական կայազորների կողմից: Թեև Պոնտիակի ապստամբությունը ի վերջո անհաջողության է մատնվել, նրա գործողությունները ազդեցություն են ունեցել Մեծ լճերի ավազանում եվրոպական գաղութացմանը դիմադրելու բնիկների ապագա դիմադրության վրա:

1774 թվականին տարածքը դարձվել է բրիտանական Քվեբեկ նահանգի մաս: Այս ժամանակաշրջանում Դետրոյթը դանդաղ է աճել. Միչիգանի մնացած մասը շարունակել է թույլ բնակեցված մնալ, քանի որ ֆրանսիացիներն ավելի շատ հետաքրքրված են եղել մորթու առևտրով և բնիկների հետ խաղաղությամբ, քան տարածքի բնակեցմամբ:

## 1776-ից 1837 թվական
thumb|Փարիզի պայմանագիր, Բենջամին Ուեսթ (1783 թվական), անավարտ նկար, որը պատկերում է ամերիկացի դիվանագետներին, ովքեր մասնակցում էին Փարիզի պայմանագրի բանակցություններին, որը պաշտոնապես ավարտել է հեղափոխական պատերազմը և Նոր Միացյալ Նահանգներին շնորհել Միչիգանի և այլ տարածքների սեփականությունը|260x260փքս

Ամերիկյան հեղափոխության ընթացքում տեղի եվրոպական բնակչությունը, ովքեր հիմնականում անկախություն պաշտպանող ամերիկացի գաղութարարներ էին, ապստամբել են Բրիտանիայի դեմ: Բրիտանացիները, տեղի ցեղերի օգնությամբ, օգտագործել են Դետրոյթում իրենց կայազորը՝ որպես հարձակումների հենակետ տարածաշրջանի ամերիկյան բնակավայրերի, ամրոցների և առևտրականների վրա:

1781 թվականին իսպանացի հարձակվողները, որոնց առաջնորդել է ֆրանսիացի կապիտան Եվգենի Պուրը, գետով և ցամաքով ճանապարհորդել են Սենտ Լուիսից, ազատագրել են բրիտանացիների կողմից պահվող Ֆորտ Սենտ Ջոզեֆը և հաջորդ օրը իշխանությունը բնակավայրի նկատմամբ հանձնել են ամերիկացիներին:

Պատերազմն ավարտվել է 1783 թվականին Փարիզի պայմանագրի ստորագրմամբ, և Միչիգանն անցել է նորաստեղծ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների վերահսկողության տակ: Նյու Յորք, Վիրջինիա, Մասաչուսեթս, այնուհետև Կոնեկտիկուտ նահանգները զիջել են իրենց տարածքային իրավունքները հողի նկատմամբ: 1787 թվականին տարածաշրջանը դարձել է Հյուսիսարևմտյան տարածքի մաս: Հնդկացիների մեծամասնությունը չի ճանաչել նոր կառավարությունը և փոխարենը ձևավորել է Արևմտյան Համադաշնությունը՝ Բլու Ջեքեթի գլխավորությամբ: Գեներալ Էնթոնի Ուեյնը իր Կենտուկիի հրաձիգների հետ հաղթել է Ընկած ծառերի ճակատամարտում, ինչը հանգեցրել է թշնամությունների ավարտին և դաշնային կառավարության ինքնիշխանությունը ճանաչող պայմանագրերի:

Սակայն բրիտանացիները շարունակել են զբաղեցնել Դետրոյթը և այլ ամրոցներ: 1794 թվականի Ջեյի պայմանագրով բանակցված պայմանների համաձայն՝ Բրիտանիան 1796 թվականին դուրս է եկել Դետրոյթից և Միշիլիմաքինակից: Սահմանի վերաբերյալ հարցեր են մնացել շատ տարիներ, և Միացյал Նահանգները չեն ունեցել Վերին թերակղզու և Դրամոնդ կղզու անվիճելի վերահսկողություն մինչև համապատասխանաբար 1818 և 1847 թվականները:

1810-ական թվականների ընթացքում բնիկ Օջիբվա, Օտտավա և Պոտավատոմի ցեղերն աստիճանաբար որոշել են դեմ դուրս գալ սպիտակների բնակեցմանը և կանգնել են բրիտանացիների կողմում՝ ընդդեմ ԱՄՆ կառավարության:

thumb|13 գաղութների և նրանց տարածքների քարտեզ: Նշենք, որ Միչիգանը բազմաթիվ պահանջների առարկա է եղել|ձախից|262x262փքս1812 թվականի պատերազմում իրենց պարտությունից հետո ցեղերը ստիպված են եղել վաճառել իրենց բոլոր հողային պահանջները ԱՄՆ դաշնային կառավարությանը՝ Սագինոյի պայմանագրով և Չիկագոյի պայմանագրով: Պատերազմից հետո կառավարությունը ամրոցներ է կառուցել հյուսիսարևմտյան տարածքի որոշ մասերում, օրինակ՝ Սո Սենտ Մարիում: 1820-ական թվականներին ԱՄՆ կառավարությունը նշանակել է հնդկացիների գործակալներ՝ ցեղերի հետ աշխատելու համար, ներառյալ հողերի զիջումների և վերաբնակեցման կազմակերպումը: Նրանք ստիպել են բնիկ ամերիկացիների մեծ մասին վերաբնակվել Միչիգանից դեպի հնդկացիների ռեզերվացիաներ՝ ավելի արևմուտքում:
1820-ական և 1830-ական թվականներին Նոր Անգլիայից ներգաղթողները սկսել են մեծ թվով տեղափոխվել այն տարածք, որն այժմ Միչիգանն է (թեև մինչ այդ եղել է Նոր Անգլիայից բնակիչների փոքր հոսք): Սրանք եղել են «յանկի» բնակիչներ, այսինքն՝ նրանք սերել են անգլիացի պուրիտաններից, ովքեր բնակեցրել են Նոր Անգլիան գաղութային ժամանակաշրջանում: Նրանցից շատերը Միչիգան են եկել անմիջապես Նոր Անգլիայից, սակայն եղել են նաև շատերը, ովքեր եկել են Նյու Յորքի հյուսիսից: Սրանք այն մարդիկ են եղել, որոնց ծնողները տեղափոխվել են Նոր Անգլիայից Նյու Յորքի հյուսիս՝ Ամերիկյան հեղափոխությունից անմիջապես հետո: Նոր անգլիացիների և Նյու Յորքի հյուսիսից Նոր Անգլիայի վերաբնակների գերակշռության պատճառով Միչիգանը մշակութային առումով շատ նման է եղել վաղ Նոր Անգլիայի մշակույթին իր վաղ պատմության մեծ մասի ընթացքում: Յանկիների միգրացիան դեպի Միչիգան եղել է մի քանի գործոնների արդյունք, որոնցից մեկը Նոր Անգլիայի գերբնակեցումն էր: Հին յանկի բնակչությունն ունեցել է մեծ ընտանիքներ՝ հաճախ մեկ տնային տնտեսությունում ունենալով մինչև տասը երեխա: Ակնկալվել է, որ մարդկանց մեծ մասն ունենա իր սեփական հողակտորը՝ մշակելու համար, և զանգվածային ու անդադար բնակչության աճի պատճառով Նոր Անգլիայում հողը սակավ է դարձել, քանի որ յուրաքանչյուր որդի պահանջել է իր սեփական ագարակը: Արդյունքում, բավարար հող չի եղել, որպեսզի յուրաքանչյուր ընտանիք ունենա ինքնաբավ ագարակ, և յանկի բնակիչները սկսել են լքել Նոր Անգլիան՝ տեղափոխվելով Միացյալ Նահանգների Միջին Արևմուտք: Սա հանգեցրել է Միչիգանի բնակչության արագ աճին 1820-ական թվականներին: Էրի ջրանցքն այնքան մեծ աճ է առաջացրել Նոր Անգլիայից ներգաղթի մեջ, որ 1837 թվականին, ըստ մի առաջամարտիկի, «թվում էր, թե ամբողջ Նոր Անգլիան գալիս էր»: Նոր Անգլիայի ընտանիքները այն համարել են ճանապարհ դեպի "խոստացված երկիր": Այս ժառանգության արդյունքում Միչիգանի բնակչության Նոր Անգլիայից եկած տարրը երկար ժամանակ մնացել է մշակութային և քաղաքական առումով գերիշխող:

Միչիգանի ամենահին համալսարանը՝ Միչիգանի համալսարանը, հիմնադրվել է Դետրոյթում 1817 թվականին և հետագայում տեղափոխվել է իր ներկայիս վայր՝ Էն Արբոր: Նահանգի ամենահին մշակութային հաստատությունը՝ Միչիգանի պատմական ընկերությունը, հիմնադրվել է տարածքային կառավարիչ Լյուիս Կասի և հետախույզ Հենրի Սքուլկրաֆտի կողմից 1828 թվականին:

Աճող բնակեցումը հանգեցրել է Միչիգան տարածքի բարձրացմանը մինչև ներկայիս նահանգի կարգավիճակ: 1835 թվականին դաշնային կառավարությունն ընդունել է օրենք, որը ստեղծել է Միչիգան նահանգը: Օհայոյի հետ տարածքային վեճը Տոլեդո գոտու շուրջ, որը ներառում էր Տոլեդո քաղաքը, հետաձգել է նահանգի վերջնական միացումը: Վիճելի գոտին դարձել է Օհայոյի մաս ԱՄՆ Կոնգրեսի կողմից ընդունված և նախագահ Էնդրյու Ջեքսոնի կողմից ստորագրված վերանայված օրինագծի հրամանով, որը նաև փոխհատուցում է տվել Միչիգանին՝ Վերին թերակղզու վերահսկողության տեսքով: 1837 թվականի հունվարի 26-ին Միչիգանը դարձել է Միության 26-րդ նահանգը:

## 1837-ից 1860 թվական
thumb|Դետրոյթ, մոտ 1837 թվական, ըստ Ֆրեդերիկ Գրեյնի էսքիզի|ձախից
thumb|Հենրի Շենկ Թանների Միչիգանի քարտեզը, որը հրապարակվել է 1842 թվականին, որում պատկերված են այնպիսի շրջանների անուններ, ինչպիսիք են «Նեգվեգոն շրջան», «Օկուդդո շրջան» և «Ունվատին շրջան», մինչև 1843 թվականին Միչիգանի հյուսիսում տասնվեց շրջանների վերանվանման մասին օրենսդրական ակտի ընդունումը
Մինչև 1860 թվականը գյուղատնտեսությունը մնացել է հիմնական տնտեսական գործունեությունը: 1840-ական թվականների սկզբին Վերին թերակղզում հայտնաբերվել են պղնձի և երկաթի հանքաքարերի մեծ պաշարներ: Շնորհիվ փորձառու կորնուոլցի հանքագործների (Անգլիայից) ներհոսքի, ովքեր վերահսկել են գործողությունները, Միչիգանը դարձել է այս հանքաքարերի առաջատար աղբյուրը ԱՄՆ-ում դարավերջին: Միչիգանը մնացել է սահմանամերձ հասարակություն մինչև Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակաշրջանը: Միչիգանի առաջամարտիկները գերազանցապես եղել են Նոր Անգլիայի ծագում ունեցողներ, ներառյալ Նյու Յորքի հյուսիսից Նոր Անգլիայի վերաբնակիչները: Նոր Անգլիայի յանկի բնակչության գերակշռության չափը Միչիգանը եզակի է դարձրել սահմանամերձ նահանգների մեջ նախապատերազմյան ժամանակաշրջանում: Այս ժառանգության շնորհիվ Միչիգանը եղել է ստրկատիրության դեմ պայքարի և 1840-ական և 1850-ական թվականների բարեփոխումների առաջնագծում: Այս մշակութային ազդեցության մեկ այլ արդյունք է եղել Հանրապետական կուսակցության ուժը Միչիգանում: Երկար ժամանակ համարվելով «յանկիական» կուսակցություն, Միչիգանը մնացել է խիստ հանրապետական Քաղաքացիական պատերազմից մինչև 1960-ական թվականները: Նահանգի առաջնորդությունը հանրային կրթության մեջ նույնպես ուղղակիորեն վերագրելի է Նոր Անգլիայի ազդեցությանը: Միչիգանի այնպիսի քաղաքներ, ինչպիսիք են Վերմոնտվիլը, Բանգորը, Հարտֆորդը, Ռոչեստերը, Յուտիկան և Պալմիրան, անվանվել են Նոր Անգլիայի քաղաքների անուններով, որտեղից եղել են այդ քաղաքների հիմնադիրները: Կոնգրեգացիոնալիստական եկեղեցին նույնպես շատ ուժեղ է եղել Միչիգանում նրա պատմության մեծ մասի ընթացքում՝ նահանգի նորանգլիական ծագման պատճառով: Նոր անգլիացիները և Նյու Յորքի հյուսիսից Նոր Անգլիայի վերաբնակիչները նաև զբաղեցրել են ղեկավար դիրքերի ճնշող մեծամասնությունը Միչիգանի վաղ օրենսդիր մարմիններում:

### Քաղաքականություն
Երկրորդ կուսակցական համակարգի ժամանակ (1830-1854 թվականներ) Միչիգանը տեսել է բարձր զարգացած քաղաքական կուսակցություններ, որոնք մոբիլիզացրել են չափահաս տղամարդկանց մեծ զանգվածին: Դեմոկրատական կուսակցությունը գերիշխել է քաղաքականության մեջ մինչև Քաղաքացիական պատերազմը: Այն բաղկացած է եղել բազմաթիվ մրցակցող խմբավորումներից, ներառյալ դաշնային պաշտոնյաները, ովքեր փորձել են վերահսկել կուսակցության գործերը, տեղական քաղաքական կազմակերպությունները՝ իրենց նահանգային օրենսդիրներով և փոստատներով, ովքեր կառավարել են գործերը տեղական մակարդակում; երիտասարդ հակաստրկատիրական ակտիվիստները, ովքեր սովորաբար ոգևորվել են բապտիստական և մեթոդիստական եկեղեցիների բարեպաշտ քարոզիչների կողմից՝ նրանք սնուցել են Ազատ հողի կուսակցությունը 1848-52 թվականներին․ ջեքսոնյան դեմոկրատները, ովքեր դեմ են եղել հարկերին և կառավարության ծախսերին; կաթոլիկները, եպիսկոպոսականները և ծիսական գերմանացիները, ովքեր զայրացած են եղել բարոյախոս բարեպաշտներից; և արևմտյան նոր շրջանների բնակիչները, ովքեր դժգոհ են եղել Դետրոյթի բնակիչների էլիտարիզմից և իշխանությունից: Դեմոկրատական կուսակցության ականավոր առաջնորդը եղել է Լյուիս Կասը (1782-1866 թվականներե), ով զբաղեցրել է բազմաթիվ բարձր պաշտոններ և եղել է Դեմոկրատական կուսակցության պարտված թեկնածուն 1848 թվականի նախագահական ընտրություններում: Կասը հայտնի է եղել իր չափավորությամբ և ժողովրդավարության աջակցությամբ՝ ժողովրդական ինքնիշխանության միջոցով: Նատիվիզմը կարճ ժամանակով բռնկվել է, երբ դեմոկրատները առաջարկել են թույլ տալ վերջերս ներգաղթածներին քվեարկել նախքան քաղաքացի դառնալը, իսկ վիգերը դեմ են եղել: Միչիգանի առաջին տասնութ նահանգապետերից տասնհինգը եղել են յանկի ծագումով՝ կամ լինելով Նոր Անգլիայից, կամ ծնվելով Նյու Յորքի հյուսիսում Նոր Անգլիայից եկած ծնողներից:

Փոքրամասնական Վիգ կուսակցությունը հենվել է պահպանողական առևտրականների, բանկիրների և բարգավաճ ֆերմերների, հատկապես բարեպաշտական, բարոյախոսական բողոքականների վրա՝ ավետարանական եկեղեցիներից: Ազգային մակարդակով Վիգ կուսակցությունը փլուզվել է 1850-ականներին, քանի որ փոխզիջումն անհնար է եղել հակաստրկատիրական հյուսիսցիների և ստրկատիրությանը կողմնակից հարավցիների միջև: 1850-ականների կեսերին մի քանի տարի օտարերկրացիների, հատկապես կաթոլիկ իռլանդացիների և գերմանացիների հանդեպ բնիկների վախերը դրդել են Know-Nothing շարժմանը: Այն քիչ հաջողություն է ունեցել՝ բացի Մարշալի, Պոնտիակի, Բաթլ Քրիքի, Մաունթ Քլեմենսի, Կալամազուի և Գրանդ Ռապիդսի քաղաքային կառավարման կարճատև վերահսկողությունից:

Հին քաղաքական համակարգի փլուզումը հանգեցրել է ընտրողների և կուսակցությունների վերադասավորման՝ Երրորդ կուսակցական համակարգի ձևավորման ընթացքում, որը ձևավորվել է 1850-ականների կեսերին և տևել մինչև 1890-ականների կեսերը: Միչիգանը 80 տարի գերիշխվել է նոր Հանրապետական կուսակցության կողմից, որը հետագայում անվանվել է *GOP*: Առաջին անգամ հիմնադրվելով Ջեքսոնում և այլ քաղաքներում 1854 թվականին, այն միավորել է հակաստրկատիրական տարրերը Վիգ, *Know-Nothing* և Դեմոկրատական կուսակցություններից և տասնամյակի վերջում մեծամասնություն է դարձել Միչիգանում: Դեմոկրատներն արդեն իսկ օգտագործել են հավասարապաշտությունը՝ հարուստ էլիտար Վիգերին հարձակման ենթարկելու համար: Այժմ հանրապետականները շրջել են իրավիճակը՝ մեղադրելով, որ Միչիգանի դեմոկրատները համագործակցում են Հարավի «ստրկատիրական իշխանության ազնվականների» հետ: Հանրապետականները խրախուսել են բարեպաշտների բարոյախոսական ոգին՝ ուղղելով այն ստրկատիրության և ալկոհոլի առևտրի դեմ:

## 1860-ից 1900 թվական
### Քաղաքացիական պատերազմ
Միչիգանն ակտիվորեն մասնակցել է Ամերիկյան քաղաքացիական պատերազմին՝ ուղարկելով հազարավոր կամավորներ: Միչիգանի Առաջին հետևակային գունդը ձևավորվել է Ադրիան, Անն Արբոր, Բուր Օուք, Քոլդուոթեր, Դետրոյթ, Ջեքսոն, Մանչեսթեր, Մարշալ և Իպսիլանտի քաղաքների աշխարհազորայիններից: Գրանդ Ռապիդս և Նայլս քաղաքների ուսումնասիրությունը ցույց է տվել ազգայնականության ճնշող աճ 1861 թվականին, որը բորբոքել է պատերազմի հանդեպ ոգևորությունը հասարակության բոլոր շերտերում և բոլոր քաղաքական, կրոնական, էթնիկ և մասնագիտական խմբերում: Սակայն 1862 թվականին զոհերի թիվն աճել է, և պատերազմն ավելի ու ավելի է կենտրոնացել ստրուկների ազատագրման վրա՝ ի լրումն Միության պահպանման: *Copperhead* դեմոկրատները պատերազմը ձախողում են անվանել, և այն ավելի ու ավելի է դարձել հանրապետականների կուսակցական ջանք: Միչիգանի ընտրողները մնացել են հավասարապես բաժանված կուսակցությունների միջև 1864 թվականի նախագահական ընտրություններում:

### Ոսկե դարաշրջան
Պատերազմից հետո տեղական տնտեսությունն ավելի բազմազան է դարձել և սկսել է բարգավաճել: 1870-ականներին նահանգում արագ աճել են փայտամշակումը, երկաթուղիները, կաթնային ֆերմերությունը և բազմազան արդյունաբերությունը: Սա հանգեցրել է մի շարք հարուստ բարձրաշխարհիկ ընտանիքների (ինչպիսին է Հարթվիկների ընտանիքը) վերելքին: Բնակչությունը կրկնապատկվել է 1870-ից 1890 թվականների միջև:

Դարավերջին նահանգային կառավարությունը հիմնել է պետական դպրոցական համակարգ գերմանական մոդելով՝ հանրային դպրոցներով, միջնակարգ դպրոցներով, նորմալ դպրոցներով կամ քոլեջներով՝ ցածր դասարանների ուսուցիչների պատրաստման համար, և քոլեջներով՝ դասական ակադեմիական ուսումնասիրությունների և պրոֆեսորների համար: Այն հանրային կրթությանն ավելի շատ միջոցներ է հատկացրել, քան երկրի որևէ այլ նահանգ: Մի քանի տարվա ընթացքում այն հիմնել է չորսամյա ուսումնական ծրագրեր իր նորմալ քոլեջներում ուսուցիչների համար և առաջին նահանգն է եղել, որ նրանց համար հիմնել է լիարժեք քոլեջային ծրագիր:

Երկաթուղիները կենսական նշանակություն են ունեցել Միչիգան նահանգի բնակչության և անմշակ ու պատրաստի ապրանքների առևտրի պատմության մեջ: Մինչ որոշ ափամերձ բնակավայրեր նախկինում գոյություն են ունեցել՝ մատակարարվելով առագաստանավերով և շոգենավերով Մեծ լճերի վրա, նահանգի բնակչության, առևտրային և արդյունաբերական աճը հետագայում ծաղկել է երկաթուղու հիմնադրմամբ:

### Պինգրի
1896 թվականին Դետրոյթի քաղաքապետ Հեյզեն Պինգրին՝ յանկի հանրապետականը, ընտրվել է նահանգապետ: Նա եղել է սոցիալական բարեփոխիչ, ով պայքարել է կորպորացիաների դեմ և Առաջադեմ շարժման վաղ առաջնորդներից է եղել: Իր չորսամյա պաշտոնավարման ընթացքում խթանել է երկաթուղային սակագների կարգավորումը, հավասար հարկումը և հանրային ծառայությունների մունիցիպալ սեփականությունը: Նա նաև աջակցել է ԱՄՆ սենատորների ուղղակի ընտրությանը, ութժամյա աշխատանքային օրվան, եկամտահարկին, նախնական ընտրություններին, հանրաքվեին, մանկական աշխատանքի վերացմանը և աշխատանքային վեճերի պարտադիր արբիտրաժին: Դեմոկրատների և բիզնես-կողմնորոշված հանրապետականների ընդդիմությունը խոչընդոտել է նրա առաջարկների մեծ մասը: Պինգրին արտահայտել է կորպորատիվ իշխանության նկատմամբ Առաջադիմականների վախը՝ ասելով. «Ես չեմ դատապարտում կորպորացիաներին և հարուստ մարդկանց, բայց ես նրանց կպահեի իրենց պատշաճ ոլորտներում: Անվտանգ չէ երկրի կառավարումը վստահել Վոլ Սթրիթի ազդեցությանը»:

## 1900-1941 թվականներ
Քաղաքային Միչիգանն արագ աճել է 20-րդ դարի սկզբին՝ առաջ մղվելով Դետրոյթի և շրջակայքի ավտոմոբիլային արդյունաբերության կողմից: Նախաճաշի հացահատիկների արդյունաբերությունը հիմնվել է Բաթլ Քրիքում, որտեղ երկու Կելլոգներ և մեկ Փոսթ կառուցել են տեղական Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների ժառանգության վրա և քաղաքը քարտեզի վրա են դրել: Ավելի քիչ հանրայինացված հազարավոր մեքենաշինական արհեստանոցներ են բացվել նահանգի միջին և փոքր քաղաքներում:

### Ավտոմեքենաներ
20-րդ դարի սկզբին արտադրական արդյունաբերությունները դարձել են Միչիգանի եկամտի հիմնական աղբյուրը՝ մեծ մասամբ ավտոմեքենայի շնորհիվ: 1897 թվականին *Olds Motor Vehicle Company*-ն գործարան է բացել Լանսինգում: 1903 թվականին *Ford Motor Company*-ն նույնպես հիմնադրվել է մոտակայքում՝ Դետրոյթում: 1904 թվականին Ֆլինթի *Durant Coach Works*-ի՝ ձիերի կառքերի արտադրողի Ուիլյամ Դյուրանը իր ուշադրությունը սևեռել է *Buick Motor Cars*-ի վրա, որը շուտով ձեռք է բերել: *Ford Model T*-ի զանգվածային արտադրությամբ Դետրոյթը դարձել է ավտոարդյունաբերության համաշխարհային մայրաքաղաքը: *General Motors*-ը ձևավորվել է մի քանի տարի անց, երբ Ուիլյամ Դյուրանը Ալֆրեդ Սլոունի հետ միասին գնել է *Oldsmobile*-ը, *Cadillac*-ը, *Oakland*-ը և այլ ավտոմեքենաների ընկերություններ: Նրանք շուտով իրենց գլխամասային գրասենյակը տեղափոխել են Ֆլինթից, Միչիգան՝ Դետրոյթ, Միչիգան: *General Motors*-ը հիմնված է Դետրոյթում, *Chrysler*-ը գտնվում է Օբուրն Հիլսում, իսկ *[[Ֆորդ|Ford]]*-ը տեղակայված է մերձակա Դիրբորնում: Երկու կորպորացիաներն էլ կառուցել են խոշոր արդյունաբերական համալիրներ Դետրոյթի մետրոպոլիտեն տարածքում, որի օրինակ է *River Rouge Plant*-ը, որոնք Միչիգանը դարձրել են արտադրության ազգային առաջատար 1910-ականներից ի վեր: Այս արդյունաբերական բազան մեծ արտադրողականություն է ունեցել Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ բավարարելով ռազմական տրանսպորտային միջոցների հսկայական պահանջարկը:

Ջեքսոնը եղել է ավտոմոբիլային արդյունաբերության առաջին զարգացումներից մեկի հայրենիքը: Նույնիսկ նախքան Դետրոյթը կսկսեր մեքենաներ արտադրել հավաքման գծերի վրա, Ջեքսոնն արդեն զբաղված է եղել մեքենաների մասեր պատրաստելով և դրանք հավաքելով 1901 թվականին: Մինչև 1910 թվականը ավտոմոբիլային արդյունաբերությունը դարձել է Ջեքսոնի հիմնական արդյունաբերությունը: Ժամանակին Ջեքսոնում արտադրվել է ավելի քան քսան տարբեր մեքենա: Դրանց թվում են՝ *Reeves, Jaxon, Jackson, CarterCar, Orlo, Whiting, Butcher and Gage, Buick, Janney, Globe, Steel Swallow, C.V.I., Imperial, Ames-Dean, Cutting, Standard Electric, Duck, Briscoe, Argo, Hollier, Hackett, Marion-Handly, Gem, Earl, Wolverine,* և *Kaiser-Darrin*: Այսօր ավտոմոբիլային արդյունաբերությունը մնում է որակավորված մեքենավարների ամենամեծ գործատուներից մեկը Ջեքսոն օկրուգում:

### Ներգաղթյալներ
Արդյունաբերության ընդլայնմամբ հարյուր հազարավոր միգրանտներ հարավից և ներգաղթյալներ արևելյան և հարավային Եվրոպայից ներգաղթել են Դետրոյթ: Կարճ ժամանակում այն դարձել է երկրի չորրորդ ամենամեծ քաղաքը՝ բնակարանային պակասը պահպանվել է տարիներ շարունակ, նույնիսկ երբ նոր բնակարաններ են կառուցվել ողջ քաղաքում: Էթնիկ ներգաղթյալների անկլավներն արագորեն զարգացել են, որտեղ եկեղեցիները, մթերային խանութները, ակումբները և բիզնեսները աջակցել են յուրահատուկ համայնքներին: 1939 թվականին քաղաքի WPA ուղեցույցը նշել է, որ հանրային դպրոցներում կային ուսանողներ, ովքեր խոսում էին ավելի քան 35 լեզուներով: Էթնիկ փառատոները եղել են քաղաքի մշակույթի կանոնավոր մասը: Միևնույն ժամանակ, կաթոլիկների հանդեպ վախը ուժեղ է եղել և սնուցել է երկրորդ Կու Կլուքս Կլանի նատիվիզմը, որը լայնորեն հավաքագրում է կատարել նահանգում: Կլանը գագաթնակետին է հասել 1925 թվականին, սակայն անդամակցությունն արագորեն նվազել է, երբ բացահայտվել են նրա ներքին սկանդալները: Ռեյնհոլդ Նիբուրը՝ գերմանա-ամերիկացի բողոքական քահանան, որը կրթություն է ստացել Յելի աստվածաբանական դպրոցում, ազգային ճանաչում է ձեռք բերել որպես Դետրոյթի քահանա, որը հարձակվել է ԿԿԿ-ի վրա, որը ուժեղ է եղել քաղաքի սպիտակամորթ բողոքականների շրջանում:

### Առաջադիմականություն
Միչիգանի քաղաքները եղել են մունիցիպալ բարեփոխումների կենտրոններ Առաջադեմ դարաշրջանի ընթացքում: Օգտագործելով Կալամազուն որպես իր հենակետ, Կարոլին Բարտլեթ Քրեյնը (1858-1935 թվականներ) դարձել է ազգային ճանաչում ունեցող փորձագետ մունիցիպալ սանիտարիայի ոլորտում: Նա եղել է ոչ քաղաքական, բայց գիտական իր մեթոդներում և եռանդուն իր մոտեցման մեջ: Կատարել է 60 հետազոտություն և ուսումնասիրություն 14 նահանգներում, որոնք վերաբերել են բնակարանային պայմաններին բազմաբնակարան շենքերում, դպրոցներում, բանտերում, ջրի և կոյուղու համակարգերում: Նա բացահայտել և լուծումներ է գտել օդի աղտոտման համար: Քրեյնը սուր աչք է ունեցել անարդյունավետության, վատնումների և վատ կառավարման նկատմամբ, և միշտ պատրաստ է եղել մատնանշել բարելավումները և բացատրել, թե որոնք են եղել երկրի լավագույն փորձերը:

Ներկայացուցչական քաղաքական գործիչ է եղել Ջորջ Ե. Էլիսը՝ Գրանդ Ռապիդսի քաղաքապետը (1906-16 թվականներ): Նա հիշվել է որպես քաղաքի պատմության մեջ ամենադինամիկ և նորարար քաղաքապետը, ինչպես նաև հզոր քաղաքական բոս, ով կառուցել է բանվոր դասի էթնիկ ընտրողների կոալիցիա՝ միջին դասի բարեփոխիչ տարրերի հետ համատեղ: Նա ընդլայնել է քաղաքական մասնակցության հիմքը և եղել է քաղաքական սպեկտրի ձախ կամ լիբերալ կողմում: Մի փոքր ավելի պահպանողական, և շատ ավելի հայտնի է եղել Դետրոյթի քաղաքապետ Հեյզեն Պինգրին (1889-1896 թվականներ), ով առաջադիմականությունը բերել է նահանգապետի առանձնատուն իր 1896 թվականի ընտրությամբ: Պինգրին ընտրվել է քաղաքապետ 1889 թվականին՝ խոստանալով բացահայտել և վերջ դնել կոռուպցիային քաղաքի սալարկման պայմանագրերում, կոյուղու պայմանագրերում և դպրոցական խորհրդում: Նա պայքարել է մասնավոր սեփականություն հանդիսացող կոմունալ մենաշնորհների դեմ և հիմնել է մրցակից ընկերություններ, որոնք պատկանել են քաղաքին: Նա պայքարել է փողոցային երկաթուղու շահերի դեմ՝ պահանջելով իջեցնել ուղեվարձերը մինչև երեք ցենտ: Երբ 1893 թվականի ճգնաժամը հանգեցրել է զանգվածային գործազրկության, Պինգրին ընդլայնել է բարեկեցության ծրագրերը, նախաձեռնել է հանրային աշխատանքների ծրագրեր գործազուրկների համար, կառուցել է նոր դպրոցներ, զբոսայգիներ և հանրային լոգարաններ, և հատկացրել է քաղաքի դատարկ հողատարածքներ՝ աշխատավորներին սեփական բանջարանոցներ տնկելու համար: Որպես հանրապետական նահանգապետ, նա խթանել է երկաթուղիների ավելի բարձր հարկերը՝ իր բարեփոխումները վճարելու համար: Պինգրիի՝ 1897 թվականին Դետրոյթը լքելուց հետո, տեղական դեմոկրատական թաղամասերի առաջնորդները վերակառուցել են իրենց մեքենան՝ օգտագործելով էթնիկ հիմք: Սա փոխվել է 1910 թվականից հետո, երբ հին սերնդի յանկի բողոքական բիզնես առաջնորդները, հատկապես ավտոմոբիլային արդյունաբերությունից, առաջնորդել են առաջադեմ դարաշրջանի արշավը արդյունավետության համար: Նրանք ընտրել են իրենց սեփական պաշտոնյաներին, ինչպես օրինակ՝ ավտոարտադրող Ջեյմս Ջ. Կուզենսը, ով եղել է Դետրոյթի քաղաքապետ 1919-22 թվականներին և հզոր ԱՄՆ սենատոր՝ 1922-36 թվականներին: Վճռական փոփոխությունը տեղի է ունեցել 1918 թվականին, երբ ընտրողները փոխել են Ընդհանուր խորհուրդը 21 թաղամասերից կուսակցական հիմունքներով ընտրված 42 հոգանոց մարմնից դեպի 9 հոգանոց միավոր՝ ընտրված ոչ կուսակցական հիմունքներով ողջ քաղաքից: Էթնիկները (հատկապես գերմանացիները) և դեմոկրատները կորցրել են իրենց քաղաքական հենարանը:

### Ճգնաժամ
Մեծ ճգնաժամը լուրջ տնտեսական դժվարություններ է առաջացրել Միչիգանում։ Ավտոմոբիլային արդյունաբերության հազարավոր աշխատողներ աշխատանքից հեռացվել են նահանգի տնտեսության մի քանի ոլորտների այլ աշխատողների հետ միասին: Ֆինանսական տառապանքը սրվել է նրանով, որ նահանգում մնացած պղնձի պաշարները խորը գետնի տակ են եղել։ Այն բանից հետո, երբ այլ նահանգներ հայտնաբերել են պղնձի հանքավայրեր, որոնք տեղակայված էին ավելի քիչ խորը ժայռերի շերտերում, տեղական արդյունահանումը կտրուկ նվազել է, և հանքափորների մեծ մասը լքել է տարածաշրջանը կամ համակերպվել կարճ աշխատանքային օրվա և երկարատև գործազրկության հետ: Հանրապետականների տասնամյակների տիրապետությունից հետո դեմոկրատները վերադարձել են իշխանության, քանի որ հանրապետականների բիզնեսի վրա հիմնված տնտեսական քաղաքականությունը ձախողվել է, դեմոկրատները լի էին էներգիայով, արգելքը վարկաբեկվել է, և Ֆրանկլին Դ.Ռուզվելտը առաջարկեց «նոր գործարք»: Վաշինգտոնը զգալի միջոցներ է  ծախսել օգնության, վերականգնման և բարեփոխումների վրա, ազատել քաղաքները օգնության բեռից և աջակցել քաղաքական վերադասավորմանը, որը Դեմոկրատական կոալիցիային հավասարություն տվել Միչիգանի Հանրապետական կուսակցության հետ: 1936 թվականին վերաբաշխումը հուսալի էր, քանի որ նոր հզոր արդյունաբերական արհմիությունները, հատկապես ավտոարդյունաբերության Միավորված աշխատողները, գործարանները հանրապետականների բաստիոններից վերածել են դեմոկրատների հենակետերի, իսկ էթնիկ և սևամորթ բնակչությունն անցավ դեմոկրատներին։

Օգնություն ստացող ընտանիքների երիտասարդները վեցամսյա պրակտիկայի համար գրանցվել են նահանգի գյուղական վայրերում գտնվող քաղաքացիական պահպանության կորպուսի 50 ճամբարներից մեկում: Նրանց ամսական վճարվում էր հինգ դոլար, գումարած սենյակ, սնունդ, հագուստ և բժշկական օգնություն, իսկ նրանց ընտանիքները ամսական ստանում էին 25 դոլար: Աշխատանքի և առաջընթացի վարչությունը ամենամեծ դաշնային գործակալությունն էր: Միայն Միչիգանում նա վարձել է ավելի քան 500,000 գործազուրկ (տղամարդկանց 80%-ը) խոշոր հասարակական օբյեկտներ կառուցելու համար, ինչպիսիք են ճանապարհները, հասարակական շենքերը և կոյուղու համակարգերը. դա ավելի շատ աշխատուժ էր, քան նահանգի ամբողջ ավտոմոբիլային արդյունաբերությունը:

## Միություններ
thumb|left|Միության անդամները փակում են General Motors-ի թափքի գործարանը 1937 թվականին Ֆլինտում տեղի ունեցած նստացույցի ժամանակ, որը խթան է հանսիսացել  ավտոմոբիլային արդյունաբերության մեջ CIO մարտական արհմիությունների կազմակերպման համար

1935 թվականից հետո նոր դաշնային օրենքների շնորհիվ արհմիությունները սկսել են արագ զարգանալ և առաջին անգամ լայնորեն ներկայացվեցլ են խոշոր գործարաններում: 1936-1937 թվականների Ֆլինտի գործադուլը որոշիչ իրադարձություն է եղել ավտոարտադրողների միացյալ արհմիության (UAW) ձևավորման գործում։ Գործադուլավորները ավելի քան քառասուն օր զբաղեցրել են General Motors-ի մի քանի գործարանների տարածքներն ու հետ մղել (ոչ բռնի մեթոդներով) նահանգային դատարանների, տեղական ոստիկանության և Ազգային գվարդիայի նրանց վտարելու փորձերը: GM-ը ստորագրել է պայմանագիր, որը օրինականացրել է *UAW*-ն, և նրա անդամակցությունը հաջորդ տարի 30 000-ից հասել է 500 000 մարդու։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ուոլթեր Ռոյթերը ստանձնել է UAW-ի վերահսկողությունը և շուտով գլխավորել 1946 թվականի խոշոր գործադուլները: Նա կոմունիստներին դուրս է մղել ղեկավար պաշտոններից, հատկապես Ford local 600 արհմիությունում։ Նա CIO-ի և միավորված AFL-CIO-ի ամենավառ և եռանդուն առաջնորդներից մեկն էր: Օգտագործելով բանակցությունների փայլուն մարտավարություն՝ նա հասավ նրան, որ ավտոարտադրողների «մեծ եռյակի» բարձր եկամուտները հանգեցրել ենաշխատավարձերի բարձրացմանը և UAW-ի անդամների ավելի բարձր արտոնություններին:

## 1941 թվականից հետո
thumb|Grand Rapids-ի քաղաքական գործիչ Գերալդ Ֆորդը, ով տասներեք անգամ ընտրվել է Ներկայացուցիչների պալատում, ինչպես նաև ծառայել է որպես Ներկայացուցիչների պալատի փոքրամասնության առաջնորդ, իսկ ավելի ուշ՝ փոխնախագահ, դարձել Է ԱՄՆ 38-րդ նախագահը Ռիչարդ Նիքսոնի հրաժարականից հետո1941 թվականին Միացյալ Նահանգների մուտքի ժամանակ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ՝ ավարտվել է Միչիգանի տնտեսական անկումը։ Պատերազմի ժամանակ անհրաժեշտ է եղել զենքի և ռազմական տեխնիկայի լայնածավալ արտադրություն, ինչը հանգեցրել է հսկայական թվով նոր աշխատատեղերի առաջացմանը: Պատերազմի ավարտից հետո վերականգնվել է ինչպես ավտոմոբիլային, այնպես էլ բժշկական արդյունաբերությունը։ 

Առաջին համաշխարհային պատերազմից ի վեր մեծ միգրացիան նպաստել է հարյուր հազարավոր աֆրոամերիկացիների հարավից դեպի Միչիգանի արդյունաբերական աշխատատեղեր տեղափոխվելուն, հատկապես Դեթրոյթում: Սպիտակամորթ հարավցիների միգրացիան Ապալաչյան կղզիներից քաղաք մեծացրել է փոփոխությունների անկայունությունը: Բնակչության աճը շարունակվել է երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում և դրանից հետո՝ արդյունաբերության զարգացման հետ մեկտեղ: Աֆրոամերիկացիները նպաստել են նոր աշխույժ քաղաքային մշակույթի ձևավորմանը՝ նոր երաժշտության, սննդի և մշակույթի տարածմամբ:

Հետպատերազմյան տարիները բարենպաստ ժամանակ էին արդյունաբերական աշխատողների համար, ովքեր ապրուստ էին գտել միջին խավի համար, նպաստում էին մանկական բումին և ձգտում էին ավելի լավ, ավելի ընդարձակ բնակարաններ ձեռք բերել ավելի անվտանգ տարածքներում: Դրանք եղել են *Motown Records* ձայնագրման ընկերության ստեղծման և ժողովրդականության տարիները: Այնուամենայնիվ, դարի կեսերին ապարդյունաբերությունն ու վերակազմավորումը հանգեցրել են բազմաթիվ աշխատատեղերի կորստի: Տնտեսությունը տուժել է, իսկ քաղաքը հետաձգել է անհրաժեշտ փոփոխությունները։ Սոցիալական խնդիրների անտեսումը և քաղաքի անկումը խթանել են ռասայական հակամարտությունները: 1967 թվականին Դեթրոյթում տեղի են ունեցել զանգվածային անկարգություններ, որոնք այրել են քաղաքի ներսը, տասնյակ միլիոնավոր դոլարների վնաս պատճառել, 43 մարդ զոհվել է, իսկ ԱՄՆ բանակին կոչ է արվել դադարեցնել բռնությունը: Բռնությունն Այնուհետև տարածվել է Միչիգանի մի քանի այլ քաղաքներում և խթան հանդիսացել զանգվածային միգրացիայի՝ դեպի արվարձաններ: 

1973 թվականի նավթային ճգնաժամը տնտեսական անկում է առաջացրել ԱՄՆ-ում և մեծապես ազդել Միչիգանի տնտեսության վրա: Դրանից հետո Միացյալ Նահանգների ավտոընկերությունները բախվել են աճող անդրազգային մրցակցության, հատկապես Ճապոնիայի կողմից: Որպես հետևանք, ներքին ավտոարտադրողները միջոցներ են ձեռնարկել ծախսերը կրճատելու համար, որպեսզի պահպանեն մրցունակությունը ինչպես ներքին, այնպես էլ արտերկրում: Հանրապետությունում կտրուկ աճել է գործազրկության մակարդակը:

1970 թվականների ընթացքում Միչիգանն ունեցել է գործազրկության ամենաբարձր մակարդակը ամերիկյան բոլոր նահանգներում: Պետական բյուջեի աճող դեֆիցիտը կրճատելու համար բազմիցս իրականացվել են կրթության և առողջապահության ծախսերի լայնածավալ կրճատումներ: Ավտոմոբիլային արդյունաբերության ամրապնդումը և հարկային եկամուտների ավելացումը կայունացրել են կառավարության և տնային տնտեսությունների ֆինանսական վիճակը 1980-ականներին: Ճապոնական և Հարավկորեական ավտոընկերությունների աճող մրցակցությունը շարունակում է խնդիրներ առաջացնել նահանգի տնտեսության համար, որը մեծապես կախված է ավտոմոբիլային արդյունաբերությունից: 1980-ականների վերջից Միչիգանի կառավարությունը ակտիվորեն ձգտում է ներգրավել նոր արդյունաբերություններ՝ դրանով իսկ նվազեցնելով տնտեսության կախվածությունը մեկ հատվածից:

## Կանայք
thumb|Կորա Ռեյնոլդս Անդերսոնը դարձել է առաջին կինը, ով ընտրվել է Միչիգանի Ներկայացուցիչների պալատում 1925 թվականին|ձախից1844 թվականին Միչիգանում ընդունվել է «ամուսնացած կանանց իրավունքների սահմանման և պաշտպանության մասին ակտը», որը թույլ էր տալիս կանանց պահպանել ամուսնության ընթացքում ստացած գույքը, այլ ոչ թե այն ավտոմատ կերպով տալ ամուսնուն, ինչպես նաև թույլ էր տալիս նրանց պահպանել այն ամենը, ինչ նրանք ստացել էին որպես նվեր կամ ժառանգություն, երբ ամուսնացած  են եղել։

Երիտասարդ կանանց մեծ մասը նախքան ամուսնանալը աշխատանքի էր անցնում, իսկ հետո հեռանում: Մինչև 1900 թվականից հետո միջնակարգ դպրոցների հայտնվելը, կանանց մեծ մասը թողնում էր դպրոցը 8-րդ դասարանից հետո՝ մոտ 15 տարեկան հասակում: Ցիանին (Ziani, 2005 թվական) ցույց է տալիս, որ իրենց կատարած աշխատանքի տեսակը արտացոլում էր նրանց էթնիկ պատկանելությունը և ընտանեկան կարգավիճակը: Աֆրոամերիկացի մայրերը հաճախ ընտրում էին ցերեկային աշխատանքը, սովորաբար որպես տնային ծառայող, աշխատանքի տրամադրած ճկունության համար: Կենսաթոշակ ստացող մայրերի մեծ մասը սպիտակամորթ էին և աշխատանք էին փնտրում միայն անհրաժեշտության դեպքում։

1900-ականների սկզբին նահանգի միջին խավի տնային տնտեսուհիները ստեղծել են բազմաթիվ նոր և ընդլայնված բարեգործական և մասնագիտական ասոցիացիաներ, խթանել մայրերի կենսաթոշակները և սոցիալական ապահովության ընդլայնված ձևերը: Բողոքական շատ տնային տնտեսուհիներ ակտիվորեն մասնակցում էին ժուժկալության և ընտրական իրավունքի շարժումներին: Դեթրոյթի կանանց ակումբների ֆեդերացիան (Դեթրոյթի կանանց ակումբների Ֆեդերացիա, DFWC) խթանում էր շատ լայն միջոցառումներ քաղաքացիական մտածելակերպ ունեցող միջին դասի կանանց համար, որոնք համապատասխանում էին ավանդական գենդերային դերերին: Ֆեդերացիան պնդում էր, որ անվտանգության և առողջության խնդիրները ամենից շատ անհանգստացնում են մայրերին և կարող են լուծվել միայն տնից դուրս քաղաքային պայմանների բարելավման միջոցով: Ֆեդերացիան Դեթրոյթի պաշտոնյաներից պահանջում էր արդիականացնել դպրոցները, ջրամատակարարումը և կոյուղաջրերը, ինչպես նաև պահպանել սննդի անվտանգ վարման և ճանապարհային անվտանգության կանոնները: Սակայն ֆեդերացիայի անդամները տարակարծիք էին այն հարցում, թե արժե արդյոք դուրս գալ այդ հարցերի շրջանակից, համագործակցել էթնիկ խմբերի կամ արհմիությունների հետ․ նրանք հրաժարվել են հաղթահարել ավանդական գենդերային սահմանները՝ ստեղծելով պահպանողական կազմակերպության համբավ: Այս շրջանում էր, որ կանայք սկսեցին հասնել տնտեսական, քաղաքական և սոցիալական հավասարության։

Միչիգանը վավերացրել է 19-րդ փոփոխությունը 1919 թվականի հունիսի 10-ին՝ դառնալով առաջին նահանգներից մեկը, որն արել է դա: Կարճ ժամանակ անց նրանք սկսել են աշխատել կառավարությունում: Եվա Մաքքոլ Համիլթոնը Սենատ է ընտրվել 1920 թվականին, իսկ չիպևա ցեղի անդամ Կորա Ռեյնոլդս Անդերսոնը դարձել է Ներկայացուցիչների պալատում առաջին ընտրյալը 1925 թվականին։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
### Հարցումներ և տեղեկատու նյութեր
* Bald, F. Clever, *Michigan in Four Centuries* (1961)
* Browne, William P. and Kenneth VerBurg. *Michigan Politics & Government: Facing Change in a Complex State* University of Nebraska Press. 1995.
* Catton, Bruce. *Michigan: A Bicentennial History* (1976) popular, focus on 19th century.
* Daly, Matthew L., ed. *Michigan Encyclopedia 2008–2009* (2008), 1354 pages re: geography, archaeology, state and local history, governors, etc.
* Dunbar, Willis F. and George S. May. *Michigan: A History of the Wolverine State*, 3rd ed. (1995) the standard comprehensive textbook 1980 edition online
* 
**, Google version; full text
* May, George S.  ed. *A Michigan reader: 11,000 B.C. to A.D. 1865* (1974) online
* May, George S. *Michigan, the Great Lakes state : an illustrated history* (2005) online
* Press, Charles et al., *Michigan Political Atlas* (1984).
* Rosentreter, Roger L. *Michigan: A History of Explorers, Entrepreneurs, and Everyday People* (2013)
* Rubenstein, Bruce A. and Lawrence E. Ziewacz. * Michigan: A History of the Great Lakes State* (Harlan Davidson 2002) online . university textbook
* Sisson, Richard, Ed. *The American Midwest: An Interpretive Encyclopedia* (2006), 1890pp, articles by scholars.
* Warner, Robert Mark, ed. *A Michigan reader: 1865 to the present* (1974) online
* Weeks, George, *Stewards of the State: The Governors of Michigan* (Historical Society of Michigan, 1987).

### Պատմագրությո
* Editors. "50 Essential Books on Michigan History" *Michigan History Magazine* (2002) 86#3 online 
* Hathaway, Richard J., ed. *Michigan: Visions of Our Past* (1989), articles by scholars
* Kestenbaum, Justin L., ed. *The Making of Michigan, 1820–1860: A Pioneer Anthology* (1990). 
*May, George, and Herbert Brinks, eds. *A Michigan Reader: 11,000 B.C. to A.D. 1865* (1974)
* Warner, Robert M., and C. Warren Vander Hill, eds. *A Michigan Reader: 1865 to the Present* (1974)

### Հատուկ ուսումնասիրություններ
*  Barnard, John. *Walter Reuther and the Rise of the Auto Workers* (1983) online
* Berthelot, Helen W. *Win Some, Lose Some: G. Mennen Williams and the New Democrats* (1995), governor in 1950s
* Boles, Frank. "Michigan Newspapers: A Two-Hundred-Year Review," *Michigan Historical Review* (2010) 36#12 pp 30–69 online
* Buley, R. Carlyle. *The Old Northwest: Pioneer Period; 1815–1840* (2 vol. 1951); Pulitzer Prize
*Clive, Alan. *State of War: Michigan in World War II* (U of Michigan Press, 1979) online
* Fine, Sidney. *Expanding The Frontiers of Civil Rights": Michigan, 1948–1968* (2000)
* Fine, Sidney. *Frank Murphy* (3 vols. 1975–1984) online
* Fine, Sidney. *Sit-down: The General Motors Strike of 1936–1937* (1969). online
* Formisano, Ronald P. *The Birth of Mass Political Parties in Michigan, 1827–1861* (1971) https://archive.org/details/birthofmasspolit0000formonline
* Gatton, T. Harry. *A history of Michigan banking* (1987) online
* Gilpin, Alec R. *The Territory of Michigan, 1805–1837* (1970)
* Hershock, Martin J. *The Paradox of Progress: Economic Change, Individual Enterprise, and Political Culture in Michigan, 1837–1878*. (2003)
* Holli, Melvin G. *Reform in Detroit: Hazen S. Pingree and Urban Politics* (1969), on 1890s
* Jensen, Richard J. *The winning of the Midwest: social and political conflict, 1888–1896* (1971) online
* Karamanski, Theodore. *Deep Woods Frontier: A History of Logging in Northern Michigan* (1989).
*  Kirk, Gordon W. Jr. *The promise of American life: social mobility in a nineteenth-century immigrant community, Holland, Michigan, 1847–1894* (1978) online
* Klunder, Willard Carl. *Lewis Cass and the Politics of Moderation* (1996). 
* MacNaughton, A. Douglas. *The Methodist Church in Michigan: 20th century* (1976) online
* May, George. *A Most Unique Machine: The Michigan Origins of the American Automobile Industry* (1975).
* Nevins, Allan, and Frank E. Hill. *Ford* (3 vol 1954–1963), joint biography of Henry Ford and the Ford company online
* Nolan, Alan T. *The Iron Brigade: A Military History* (1994), famous Civil War combat unit
* Rich, Wilbur. *Coleman Young and Detroit Politics: From Social Activist to Power Broker* (Wayne State University Press, 1988).
* Streeter, Floyd. *Political parties in Michigan, 1837–1860* (1918) online
* Teaford, Jon C. *Cities of the heartland: The rise and fall of the industrial Midwest* (Indiana University Press, 1993). online

### Ռասա, էթնիկ պատկանելություն և ներգաղթ
* Alvarado, Rudolph V., and Sonya Yvette Alvarado. *Mexicans and Mexican Americans in Michigan* (2003)
* Badaczewski, Dennis. *Poles in Michigan* (2002)
* Badillo, David A. *Latinos in Michigan* (2003)
* Cantor, Judith Levin. *Jews in Michigan* (2001)
* Cleland, Charles E. *Rates of Conquest: The History and Culture of Michigan's Native Americans* (1992)
* Davidson, Clifford. *Norwegians in Michigan*  (2009)
* Forrester, Alan T. *Scots in Michigan* (2003)
* Fuller, George N. *Economic and Social Beginnings of Michigan: A Study of the Settlement of the Lower Peninsula during the Territorial Period, 1805–1837* (1916) online
* Gray, Susan E. *The Yankee West: Community Life on the Michigan Frontier* (U. of North Carolina Press 1996) online 
* Harmese, Larry Ten. *Dutch in Michigan* (2002)
* Hassoun, Rosina J.  *Arab Americans in Michigan* (2005)
* Helweg, Arthur W. *Asian Indians in Michigan* (2002)
* Kilar, Jeremy W. *Germans in Michigan* (2002)
* Magnaghi, Russell M. *Italians in Michigan* (2001)
* Metress, Seamus P. and Eileen K. Metress. *Irish in Michigan* (2006)
* Mead, Rebecca J.*Swedes in Michigan* (2012)  excerpt and text search
* Vander Hill, C. Warren. *Settling the Great Lakes Frontier: Immigration to Michigan, 1837–1924* (Lansing: Michigan Historical Commission, 1970)
* Walker, Lewis, ed. *Discovering the Peoples of Michigan Reader* (2008) 115pp, short essays on 24 ethnic groups
* White, Richard. *The Middle Ground: Indians, Empires, and Republics in the Great Lakes Region, 1650–1815* (1991). excerpt and text search
* Wilson, Brian C. *Yankees in Michigan* (2008)

### Սկզբնաղբյուրներ
* Kestenbaum, Justin, ed. *The Making of Michigan, 1820–1860: A Pioneer Anthology* (1990).
* May, George S. and Herbert J. Brinks, eds. *A Michigan Reader: 11,000 B.C. to A.D. 1865* (1974).
*Thick, Matthew R., ed. *The Great Water: A Documentary History of Michigan* (2018).
*Warner, Robert, and C. Lauren VanderHill, eds. *A Michigan Reader, 1865 to the Present* (1974).

## Այլ աղբյուրներ
* Bureau of Business Research, Wayne State U. *Michigan Statistical Abstract* (1987).
* Clarke Historical Library, Central Michigan University, Bibliographies for Michigan by region, counties, etc..
* Michigan, State of. *Michigan Manual* (annual), elaborate detail on state government.
* *Michigan Historical Review* Central Michigan University (quarterly).
* Public Sector Consultants. *Michigan in Brief. An Issues Handbook* (annual)
* Larry J. Wagenaar and Izzi Bendall. *Michigan History Directory of Historical Societies, Museums, Archives, Historic Sites, Agencies and Commissions* (13th Ed. 2011)

## Արտաքին հղումներ
* Historical Society of Michigan
* Official State of Michigan History, Arts & Libraries homepage (MHAL)
* Clark Historical Library

Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի պատմություն ըստ նահանգի
Կատեգորիա:Միչիգան