Բորոտների գաղութ

**Բորոտների գաղութ**, որը հայտնի է նաև շատ այլ անուններով, ​​բորոտների՝ բորոտությամբ տառապող մարդկանց կարանտինի և բուժման համար մեկուսացված համայնք։

Բորոտության համար պատասխանատու M. leprae բակտերիան, ենթադրվում է, որ 5-րդ դարում Արևելյան Աֆրիկայից տարածվել է Մերձավոր Արևելքով, Եվրոպայով և Ասիայով, նախքան վերջերս հասնելը աշխարհի մնացած մասերին: Պատմականորեն, բորոտությունը համարվում էր չափազանց վարակիչ և աստվածային կերպով կարգված, ինչը հանգեցնում էր տառապողների նկատմամբ հսկայական կարծրատիպերի: Մաշկային այլ ծանր հիվանդություններ հաճախ շփոթվում էին բորոտության հետ, և բոլոր այդպիսի տառապողները պահվում էին հանրությունից հեռու, չնայած որոշ կրոնական միաբանություններ տրամադրում էին բժշկական օգնություն և բուժում: Վերջին հետազոտությունները ցույց են տվել, որ M. leprae-ն պահպանել է նմանատիպ վիրուսային գենոմ առնվազն վերջին հազար տարիների ընթացքում, ինչը անհասկանալի է թողնում, թե որ ճշգրիտ գործոններն են հանգեցրել բորոտության գրեթե վերացմանը Եվրոպայում մինչև 1700 թվականը: Սակայն եվրոպական գաղութացման առաջին ալիքից հետո դեպքերի աճող թիվը հանգեցրեց բորոտության նկատմամբ ուշադրության մեծացմանը 19-րդ դարի վերջի Նոր Իմպերիալիզմի ժամանակ: Գ. Ա. Հանսենի կողմից հիվանդության մեջ M. leprae-ի դերի բացահայտումից հետո, 1897 թվականին Բեռլինում անցկացված բորոտության Առաջին միջազգային կոնֆերանսը վերսկսեց հետաքրքրությունը և ներդրումները բորոտների մեկուսացման նկատմամբ եվրոպական գաղութային կայսրություններում: 

Ժամանակակից բուժման մեթոդների զարգացումը վերացրեց բորոտներին մեկուսացնելու անհրաժեշտությունը դեռևս 1940-ական թվականներին. այդ պրակտիկայի դեմ գիտական ​​​​փաստարկներ բերվեցին 1980-ական թվականներին: Չնայած արևմտյան երկրներն այժմ սովորաբար բորոտության դեպքերը բուժում են անհատապես՝ ամբուլատոր հիմունքներով, ավանդական մեկուսացված գաղութներ շարունակում են գոյություն ունենալ Հնդկաստանում, Չինաստանում, Ճապոնիայում և մի շարք այլ երկրներում:

## Անուններ
Միջնադարյան լատիներենում բորոտների մեկուսացման և խնամքի վայրը հայտնի էր որպես լեպրոսարիա, լեպրոզարիում կամ լեպրոզորիում, անուններ, որոնք երբեմն օգտագործվում են նաև անգլերենում։ Լատիներեն *domus leprosaria-ն* անգլերենում անվանվել է *բորոտանոց*, «բորոտների գաղութ» բառը դարձավ ամենատարածված անգլերեն տերմինը 1880-ական թվականներին, քանի որ բորոտության դեպքերի աճող թիվը քննարկվում էր եվրոպական գաղութատիրության համատեքստում։ Ավելի քիչ տարածված հոմանիշներից են բորոտների ապաստարանը, բորոտների տունը և բորոտների հիվանդանոցը։ Այլ անուններ ծագում են Հիսուսի առակներից մեկում Ղազարոսի կերպարից, որը միջնադարում կաթոլիկ եկեղեցու կողմից դիտարկվում էր որպես պատմական անձնավորություն և բորոտների, ինչպես նաև Սուրբ Ղազարոսի խաչակրաց միաբանության հովանավոր սուրբ, որը կառավարում էր Երուսաղեմի բորոտների գաղութը, նախքան այլ վայրեր տարածվելը։ Սա պատճառ դարձավ, որ բորոտների գաղութները հայտնի լինեն նաև որպես **լազարյան տներ** Սա հանգեցրեց նրան, որ բորոտների գաղութները հայտնի դարձան նաև որպես լազարների տներ, իսկ Վենետիկի ծովածոցում գտնվող Վենետիկի Հանրապետության փոքրիկ կղզում՝ Ստա Մարիա դի Նազարեթում գտնվող Լազարետտո Վեկիո բորոտների գաղութի և կարանտինային կենտրոնի անունով՝ որպես **լազարետներ**, **լազարետտեներ**, **լազարետտոներ** և **լազարետտաներ**։ **Բորոտ** անունը կամ **բորոտների գյուղը** երբեմն օգտագործվում է Չինաստանի գաղութների համար, մանդարինի մաֆենգչուն (t 麻風村, s 麻风村) անվանումը:

## Պատմություն

Չնայած հնդկական վեդաներում և Մանուսմրիտիում քննարկվող մաշկային հիվանդություններից (քուշթա) ոչ բոլորն էին բորոտություն, դրանցից մի քանիսը, կարծես, այդպիսին էին, և հիվանդությունը ենթամայրցամաքում հայտնվել է առնվազն մ.թ.ա. 2000 թվականին: Հնդկական կրոնական տեքստերն ու օրենքները պաշտոնական բորոտների գաղութներ չէին կազմակերպում, այլ հիվանդությամբ տառապողներին վերաբերվում էին որպես անձեռնմխելի վտարանդիների՝ արգելելով և պատժելով նրանց հետ ցանկացած ամուսնություն, մինչ նրանք տառապում էին այդ հիվանդությունից, որը համարվում էր և՛ վարակիչ, և՛ աստվածային հատուցում տառապողի ներկա կամ նախկին կյանքի մեղքերի համար: Ըստ լեգենդի, նույնիսկ թագավորներին հեռացնում էին իշխանությունից և թողնում թափառել անտառներում՝ տառապելով բորոտությունից, չնայած նրանց դիրքը կարող էր վերականգնվել ապաքինման դեպքում՝ աստվածային միջամտության կամ այուրվեդիկ բուսական դեղամիջոցների, ինչպիսին է չաուլմուգրա յուղը, միջոցով: 

Նմանապես, պարսիկներն ու իսրայելացիները որոշ մաշկային հիվանդություններ համարում էին մարդկանց անմաքուր և հասարակության համար անպիտան դարձնող՝ առանց նրանց խնամքի համար որևէ հատուկ վայր կազմակերպելու։ Սակայն, հավանական է թվում, որ Եբրայերեն Աստվածաշնչում և Նոր Կտակարանում բորոտության մասին հղումները «Յոթանասնից»-ի կոյնե հունարեն թարգմանության և հետագա լատիներեն թարգմանությունների, ինչպիսին է «Վուլգատան», կողմից առաջացած թյուրըմբռնման արդյունք են, և սկզբնապես վերաբերում էին մի շարք հիվանդությունների, ինչպիսին է պսորիազը, նախքան դարեր անց բորոտության հետ կապվելը։ Տերմինների այս շփոթությունը և դրա հետ կապված աստվածային նախատինքները հետագայում 9-րդ դարում թարգմանվեցին բժշկության մեջ միջնադարյան իսլամական աշխարհում։ Հարավային Եվրոպա բորոտության տարածման համար մեղադրում էին Ալեքսանդր Մակեդոնացու և Պոմպեոս Մեծի բանակներին։ Հին հույն և հռոմեացի բժիշկները չէին մեղադրում աստվածային պատիժը և պաշտպանում էին տարբեր բուժումներ, բայց սովորաբար խորհուրդ էին տալիս բորոտներին հեռու պահել քաղաքներից։ Որոշ վաղ քրիստոնյաներ ձգտում էին ընդօրինակել Հիսուսի օրինակը՝ անձամբ ծառայելով բորոտներին կամ բորոտների համայնքներին, մի գործունեություն, որը արձանագրվել է այնպիսի սրբապատկերներում, ինչպիսին է Գրիգոր Նյուսացու «Բարսեղ Կեսարացու կյանքը»։

Բորոտությունը, կարծես, հասավ Եվրոպայի մնացած մաս ուշ անտիկ շրջանում և վաղ միջնադարում, երբ Հռոմեական կայսերական քրիստոնեական եկեղեցին նվազեցրեց բորոտների նկատմամբ պաշտոնական սահմանափակումները՝ միաժամանակ միջոցներ հատկացնելով բորոտանոցների համար, որտեղ հոգևորականները բուժում էին տառապողներին։ Նման բորոտանոցներ արձանագրված են Բուրգունդյան թագավորությունում Սեն-Օյենում, Սավոյում 460 թվականին և Ֆրանկիայում՝ Շալոն-սյուր-Սոնում 570 թվականին և Վերդենում 634 թվականին (բոլորն էլ այժմ գտնվում են Ֆրանսիայում); դրանց կառավարումը հաճախ իրականացվում էր քրիստոնեական վանական միաբանությունների կողմից։ Միայն ժամանակակից Բելգիայի տարածքում խաչակրաց արշավանքներից առաջ կարող էր լինել մինչև 700 կամ 800 մարդ։

Սուրբ Ղազարոսի միաբանությունը հիմնադրվել է Երուսաղեմի թագավորության խաչակրաց պետությունում բորոտներին խնամելու համար և հետագայում Եվրոպայում այլ բորոտանոցներ է գործարկել: Որոշ գաղութներ գտնվում էին լեռներում կամ հեռավոր վայրերում՝ մեկուսացումն ապահովելու համար, մինչդեռ մյուսները գտնվում էին գլխավոր ճանապարհների վրա, որտեղ նվիրատվություններ էին կատարվում նրանց պահպանման համար: Մյուսները, ըստ էության, հիվանդանոցներ էին խոշոր քաղաքներում: 1623 թվականին Վինսենթ դը Պոլի կողմից հիմնադրված Կաթոլիկ եկեղեցու առաքելության միաբանությանը, որը առաքելական կյանքի միություն էր, տրվեց Սուրբ Ղազարոսի վանքը, որը նախկինում Փարիզի բորոտանոց էր, որի շնորհիվ ամբողջ միաբանությունը ստացավ «լազարացիներ» կամ «լազարիստներ» անվանումը, չնայած նրա անդամների մեծ մասը ոչ մի կապ չուներ բորոտների խնամքի հետ:

Բանավեճեր կան պատմական գաղութներում առկա պայմանների շուրջ. չնայած ներկայումս դրանք համարվում են մռայլ և անտեսված վայրեր, կան որոշ նշաններ, որ կյանքը բորոտների գաղութում կամ տանը ոչ ավելի վատ էր, քան մյուս, ոչ մեկուսացված անհատների կյանքը: Կասկած կա նույնիսկ, որ բորոտության ներկայիս սահմանումը կարող է հետադարձ կերպով կիրառվել միջնադարյան վիճակի վրա: Այն, ինչ այն ժամանակ դասակարգվում էր որպես բորոտություն, ընդգրկում է մաշկային հիվանդությունների լայն շրջանակ, որոնք այսօր կդասակարգվեին որպես առանձին հիվանդություններ։ Որոշ բորոտների գաղութներ թողարկում էին իրենց սեփական փողերը կամ ժետոնները՝ հավատալով, որ բորոտությամբ տառապող մարդկանց սովորական փողով տնօրինելու թույլտվությունը կարող է տարածել հիվանդությունը։ Այսօր ամբողջ աշխարհում, հատկապես Աֆրիկայում, Բրազիլիայում, Չինաստանում և Հնդկաստանում, կան բորոտների հիվանդանոցներ, որոնք բուժում են բորոտությամբ տառապողներին։

## Քաղաքական ասպեկտներ

2001 թվականին Ճապոնիայում կառավարության կողմից կառավարվող բորոտների գաղութները ենթարկվեցին դատական ​​​​քննության, ինչը հանգեցրեց այն եզրակացության, որ Ճապոնիայի կառավարությունը վատ է վերաբերվել հիվանդներին, և շրջանային դատարանը պարտավորեցրեց Ճապոնիային փոխհատուցում վճարել նախկին հիվանդներին։ 2002 թվականին այս գաղութների վերաբերյալ պաշտոնական հետաքննություն սկսվեց, իսկ 2005 թվականի մարտին քաղաքականությունը խստորեն դատապարտվեց։ «Ճապոնիայի բացարձակ կարանտինի քաղաքականությունը... որևէ գիտական ​​հիմք չուներ»։ Հետաքննությունը դատապարտեց ոչ միայն կառավարությանը և այդ քաղաքականությանը ներգրավված բժիշկներին, այլև դատարանին, որը բազմիցս որոշում կայացրեց կառավարության օգտին, երբ քաղաքականությունը վիճարկվեց, ինչպես նաև լրատվամիջոցներին, որոնք չկարողացան լուսաբանել զոհերի ծանր վիճակը։

## Ծանոթագրություններ