Ռոժե Իկոր

**Ռոժե Իկոր** ( .       ) - ֆրանսիացի գրող, լրագրող և հասարակական գործիչ։ 1955 թվականի Գոնկուրյան մրցանակի դափնեկիր։ Հիմնադրել է Գիտակցության մանիպուլյացիայի դեմ պայքարի կենտրոնը՝ ուղղված վնասակար կրոնական աղանդների դեմ:

## Կենսագրություն
Ծնվել է 1912 թվականի մայիսի 28-ին  Փարիզում, ռուսական կայսրությունից արտագաղթած հրեական ընտանիքում (հայրը ծագումով Լիտվայից էր, մայրը՝ Լեհաստանից):

Ավարտել է Կոնդորսեի անվան լիցեյը :

1937 թվականին դոկտորի աստիճան է ստացել Ecole Normale Supérieure- ում :

1939 թվականին, երբ բռնկվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, զորակոչվել է բանակ, գերի է ընկել, գտնվել Պոմերանիայի ռազմագերիների Oflag II-D ճամբարում, որտեղ դարձել է  Դիմադրության շարժման խմբի ղեկավար և ընդհատակյա «Սեման» թերթի խմբագիր։ 1945 թվականի սկզբին փախուստի փորձ է կատարել, բայց բռնվել ու վերադարձվել է ճամբար։

Պատերազմի ավարտից հետո դասավանդել է Կոնդորսեի անվան լիցեյում և Սորբոնում, դասախոսություններով հանդես է եկել ԱՄՆ-ում, Մեքսիկայում և Հարավային Ամերիկայի երկրներում  ։

Պատասխանատու պաշտոն է զբաղեցրել Ֆրանսիայի ազգային կրթության նախարարությունում ։

Տպագրվել է Le Monde, Les Lettres françaises և Figaro   թերթերում։

1955 թվականին  արժանացել է Գոնկուրյան մրցանակի իր *Խառը ջրեր* / «Les Eaux mêlées» վեպի համար ։

1981 թվականին հիմնել է «Գիտակցության մանիպուլյացիայի դեմ պայքարի կենտրոնը»՝ հակազդելու կործանարար աղանդներին, այն բանից հետո, երբ իր որդին, ով տարվել էր զեն մակրոբիոտիկներով, ինքնասպանություն գործեց :

## Ստեղծագործություն
Իկորը տարբեր ժանրերի պատկանող բազմաթիվ ստեղծագործությունների հեղինակ է. հուշագրություն («Մանկավարժի խղճի հարցեր», 1966; «Գոնե մեկ անգամ լսիր, զավակս», 1975), գրական էսսեներ («Վիկտոր Հյուգոն՝ ժողովրդական ռոմանտիկ», 1967 թ. «Զոլան և մենք», 1969; «Կրկնակի Մոլիեր», 1977; «Մալրոն և Հեռավոր Արևելքը», 1979), մանկավարժական աշխատություններ («Դպրոցն ու մշակույթը, կամ՝ Համալսարանը գազանների ճիրաններում», 1972), վեպեր («Ավրոմի որդիները», 1955), պատմվածքներ («Բաց երկինք» ժողովածուն, 1959), պատմագիտական ուսումնասիրություններ («1848 թվականի հունիսի բանվորական ապստամբությունը  կամ՝ Առաջին կոմունան», 1936; «Սեն-Ժյուստ», 1937), հեքիաթներ («Գլուկ, կամ՝ Ոսկե գեղմը», [  հրեականության թեմայով աշխատություններ («Կարելի՝ է այսօր հրեա լինել», 1968; «Բաց նամակ հրեաներին», 1970), թատերգություններ («Ոդիսևսը նավահանգստում», 1952; «Եվ մոխիրը կրկին բոցավառվեց»1969):

Իկորի ստեղծագործությունների հիմնական թեման մարդկային միայնությունն է։ Նրա առաջին վեպերն են՝ *Հատելով մեր անապատները* (1950) և *Մեծ միջոցները* (1951), որոնք հաջողություն չեն ունեցել։ Իկորի հիմնական երկը՝ «Ավրոմի որդիները» վեպը, բաղկացած է երկու մասից («Գարնանային պատվաստում» և «Խառը ջրեր / Les Eaux mêlées}}»), գրված է ընտանեկան տարեգրության ժանրում (20-րդ դարի սկզբին Ռուսաստանից Ֆրանսիա գաղթած հրեա արհեստավորի ընտանիքի երեք սերունդների պատմությունն է),  նվիրված է Ֆրանսիայում հրեաների ձուլման թեմային, որի կողմնակիցն է հենց հեղինակը։ Գլխավոր հերոսի ներքին մենախոսությունները պարունակում են հստակ իդիշ ինտոնացիաներ  ։

«Հնարավո՞ր է այսօր հրեա լինել» գրքում (1968) Իկորը փորձել է ուսումնասիրել հրեական հարցը ժամանակակից աշխարհում: Վերլուծելով Իսրայելի և սփյուռքի հրեաների վիճակը՝ հեղինակը եկել է այն եզրակացության, որ ուծացումը միակ լուծումն է, քանի որ չկա «ազգային հրեական մշակույթ», իսկ ժամանակակից այն հրեաները, ովքեր ապրում են արևմտյան երկրներում և հիմնականում ոչ հավատացյալներ են, որպես  կանոն՝ խորթ են կրոնական մտքին ու ավանդույթներին: Այդուհանդերձ՝ Իկորը մտավախություն է հայտնել, որ վերապրելով Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը և Հոլոքոստը, այնուհետև հիմնելով Իսրայել պետությունը, հրեաները, առաջին անգամ այլևս չզգալով հակասեմականության «ուրվականի» հետապնդումը, որը ենթադրաբար անհետացել է, այժմ կարող են շրջվել  և հալածվածներից դառնալ ամբարտավան ճնշողներ :

## Երկեր

* *L'Insurrection ouvrière de juin 1848 ou la Première Commune* (1936)
* *Saint-Just* (1937) 
* *À travers nos déserts* (1950)
* *Les Grands Moyens* (1951)
* *La Greffe de printemps* (1955)
* *Les Eaux mêlées* (1955) 
* *Mise au net (1957)
* *Ciel ouvert* (1959)
* *Le Semeur de vent* (1960)
* *Les Murmures de la guerre*. Roman. Éditions Albin Michel. (1961)
* *La Pluie sur la mer* (1962)
* *La Ceinture de ciel* (1964)
* *Gloucq ou la toison d'Or* (1965)
* *Les Poulains* (1966)
* *Le Tourniquet des innocents* (1972), Éditions Albin Michel 
* *Pour une fois écoute, mon enfant* (1975), Éditions Albin Michel. 
* *Je porte plainte* (1981), Éditions Albin Michel
* *Les Sectes, un mal de civilisation* (1983), Éditions Albin Michel
* *Ô soldats de quarante !…* (1986), Éditions Albin Michel
* *Les Fleurs du soir'' (1985), Éditions Albin Michel

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն

* Кеменова А. Роже Икор. Дождь над морем // «Современная художественная литература за рубежом». 1963. № 3. 
* 
* 
* Benot Y. «Je suis un rationaliste en littérature». Une interview de Roger Ikor // . 1956, 18—24 oct. № 641. 
*Bourin A., Jean Rousselot Dictionnaire de la littérature française contemporaine. — Paris: Larousse, 1966. — 256 p.
* 
* Jérôme Garcin Nos pères, ces héros // Bibliobs, 08.07.2013
* Le Clec ’h G. R. Ikor // Biblio. 1961. juin-juillet. № 6.
* Parot J. A propos des prix littéraires // La Nouvelle Critique (politique). 1956. № 71.
* Wurmser A. Politique — fiction. «Le semeur de vent», par Roger Ikor // Les Lettres françaises. 1960. 28 avr. — 4 mai. № 822.

## Արտաքին հղումներ
* Commentaire sur les eaux mêlées

Կատեգորիա:1912 ծնունդներ
Կատեգորիա:1986 մահեր
Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի գրողներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ
Կատեգորիա:Գոնկուրյան մրցանակի դափնեկիրներ
Կատեգորիա:Հրեա գրողներ
Կատեգորիա:Մայիսի 28 ծնունդներ
Կատեգորիա:Նոյեմբերի 17 մահեր
Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Հոդվածներ Վիքիտվյալներից աղբյուրներով
Կատեգորիա:Փարիզ քաղաքում ծնվածներ
Կատեգորիա:Փարիզ քաղաքում մահացածներ
Կատեգորիա:Փարիզի բարձրագույն նորմալ դպրոցի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի դասախոսներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի հրեաներ