Մորիս Ֆերնեզ

**Մորիս Ֆերնեզ** (, ), ֆրանսիացի գյուտարար, ստորջրյա շնչառական ապարատների, շնչառական սարքերի և հակագազերի ոլորտում։ Քսաներորդ դարում առանցքային նշանակություն ունեցավ XIX դարի  նրա սաղավարտին կապակցված կոստյումով  ազատ սուզվելու սարքավորումներով։ Ֆերնեզի հայտնագործած բոլոր սարքերը մատակարարվում էին, սակայն նրա հայտնագործությունները, հատկապես միակողմանի փականով հագեցած խոսափողը, ոգեշնչեցին  սուզվելու պիոներ Իվ լե Պրիերին։ Նա նաև տաղանդավոր գործարար էր, ով ստեղծեց ընկերություն իր հորինած շնչառական սարքերի արտադրության և վաճառքի համար և ընդլայնեց իր արտադրանքի տեսականին՝ ներառելով հակագազեր, ռեսպիրատորներ և զտիչներ։

## Ֆերնեզ շնչառական ապարատի գյուտը
Մանկության խաղի ժամանակ տրավմատիկ դժբախտ պատահարից հետո, երբ նրան նետեցին ջրի մեջ  վնասեց ոտքը, ինչի հետևանքով նա ամբողջ կյանքի ընթացքում կաղում էր։ Ֆերնեզը հիացած էր սարքի ստեղծմամբ, որը լողորդին թույլ կտա մի քանի րոպե մնալ ջրի տակ՝ օգնելու փրկել խեղդվելուց։ Սա պետք է լինի թեթև և պարզ սարք, որը կարող է արագ գործարկվել՝ ի տարբերություն դայվինգի կոստյումների և հսկայական մետաղական սաղավարտի ծանր ավանդական սարքավորումների։ 1905 թվականից Ֆերնեզը փորձեր կատարեց ջրի տակ շնչելու սարքերով։

Ֆերնեզի առաջին գաղափարը ռետինե օդապարիկն էր, որը խողովակով միացված էր լողորդի բերանին։ Գաղափարն այն էր, որ սա օդի ռեզերվ կապահովի, որը կարող է ներշնչվել և դուրս գալ։ Բայց Ֆերնեզը արագ հասկացավ, որ դա աշխատում է ընդամենը երկու-երեք շնչառության համար։ Նրա հաջորդ գաղափարն էր օգտագործել ճկուն ռետինե խողովակ, որը կապում է սուզորդի բերանը օդի ընդունման հետ, որը աջակցում է լողացող մակերեսին։ Ֆերնեզը գրանցեց այս գյուտի արտոնագիրը 1912 թվականի մայիսի 14-ին, որը տրվեց 1912 թվականի հուլիսի 22-ին։ Խողովակի լողորդի ծայրն ուներ T-աձև բերան, մի կողմը միացված էր օդային գուլպանին միակողմանի (անվերադարձ) փականի միջոցով, մյուս կողմից՝ արտանետմանը «բադիկ բիլին» փականի միջոցով։ Ֆերնեզի գաղափարն այն էր, որ ջրասուզակի նորմալ ներշնչումը բավական կլինի՝ միակողմանի փականի միջով օդը խողովակով ներքև քաշելու համար, իսկ արտաշնչումը՝ օգտագործված օդը արտանետման միջով դուրս հանելու համար։

Շուտով Ֆերնեզը պարզեց, որ մեկ մետր կամ առավելագույնը մեկուկես մետր խորությունից այն կողմ, խողովակով օդ ներքաշելը և արտանետվող փականի միջով արտաշնչելը անհնար է դառնում կրծքավանդակը սեղմող ջրի ճնշման պատճառով։ Նա արագ հասկացավ, որ օդը պետք է մատակարարվի ջրասուզակին բավարար ճնշման տակ, որպեսզի հավասարակշռի ջրի ճնշումը ջրասուզակի ցանկացած խորության վրա։ Նա ավելացրել է մեխանիկական Michelin օդային պոմպ, որն օգտագործվում է մեքենայի անվադողերը փչելու, խողովակով օդը մղելու համար, ինչպես նաև սուզվողի քթի համար սեղմիչ՝ ջրի մուտքը կանխելու համար, և ակնոցներ՝ աչքերը պաշտպանելու և ստորջրյա տեսողությունը թույլ տալու համար։ Օդը շարունակաբար մղվում էր խողովակի ներքև և դուրս էր հոսում բերանի արտանետման փականից, ինչի հետևանքով բերանի մեջ ճնշումը նույնն էր, ինչ արտաքին ջրի ճնշումը։ Ջրասուզակը կարող էր առանց դժվարության շնչել և դուրս գալ օդի այս հոսքից։ Այս շնչառական ապարատը կոչվում էր Ֆերնեզ մոդել 1։

1912 թվականի ամռանը Ֆերնեզը փորձարկեց իր սարքավորումները՝ սուզվելով 6 մետր խորությամբ Սեն գետում Ալֆորվիլի մոտակայքում և 58 րոպե ընկղմված մնալով, միայն ջրի ցրտից ստիպելով դուրս գալ մակերես։ 1912 թվականի օգոստոսի 20-ին Ֆերնեզը ցուցադրեց իր տեխնիկան Փարիզի իշխանություններին՝ սուզվելով վեց մետր խորությամբ Սեն գետում Սուլլի և Մարի կամուրջների միջև և 10 և 6 րոպե մնալով ջրի տակ։ 1912 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Փարիզի Լեդրու-Ռոլին պողոտայում գտնվող լողավազանում ֆրանսիական փրկարարական ընկերության կողմից կազմակերպվեց գիտական թեստ։ Սիգիսմոնդ Բուայեր անունով կամավորը մնաց ջրի տակ 35 րոպե, իսկ հետո բժիշկ Ֆրեմինը զննեց, ով հաստատեց, որ նրա շնչառության և սրտի ռիթմերը նորմալ են։ Բժշկի հարցմանը Բուայեն ասաց, որ ոչ մի անհանգստություն չի զգացել և կարող է անորոշ ժամանակով մնալ ջրի տակ։

1920 թվականին ավելի մեծ խորություններ հասնելու համար Ֆերնեզը պատրաստեց շնչառական խողովակը 45 մետր երկարությամբ և փոխարինեց մեքենայի անվադողերի օդային պոմպը ավելի հզոր պոմպով, որն աշխատում էր մեկի փոխարեն երկու մարդու կողմից։ Այս սարքը կոչվում է Ֆերնեզ մոդել 2։ Մանր խորությունների համար սուզորդը կարող էր կրեք Ֆերնեզ արտոնագրված ակնոցներ, իսկ ավելի մեծ խորության համար դիմեք ռետինե դիմակ երկու ոսպնյակներով, մեկը յուրաքանչյուր աչքի առաջ։ Ֆերնեզին այցելեց Հունաստանի առևտրային առաքելությունը՝ էկոնոմիկայի նախարար պարոն Անդրե Միխալակոպուլոսի գլխավորությամբ, նոր Ֆերնեզ մոդել 2-ը դիտելու համար, և արդյունքում պատվիրվեց սարքավորումների հավաքածուներ մատակարարել Հունաստան՝ ջրասուզակներ օգտագործելու համար։

1923 թվականին Ֆերնեզը արժանացավ ոսկե մեդալի Պաստեր ցուցադրությունում, և նրա սուզման սարքավորումները հանրությանը ցուցադրվեց նույն տարվա դեկտեմբերին Փարիզի ցուցահանդեսում մի ջրասուզակի կողմից, ով ցուցադրեց Պիկարդ օքսիացետիլենային սարքավորումներով պողպատ կտրելը։

## Համագործակցություն Իվ Լե Պրիեյի հետ ինքնակառավարվող ստորջրյա շնչառական ապարատի վրա
1925 թվականին Ֆերնեզը ցուցադրեց իր ապարատը Փարիզի արդյունաբերական և տեխնիկական ցուցահանդեսում։ Ցույցը դիտել է Իվ Լը Պրիեն։ Լե Պրիեն գաղափար ուներ և խնդրեց Ֆերնեզին միավորել իր ուժերը՝ մակերեսից լիովին ինքնավար շնչառական ապարատի նոր հայեցակարգի վրա աշխատելու համար, օդային բաքով, որը վերացնում է ջրասուզորդին մակերեսին միացնող խողովակի անհրաժեշտությունը։ Ֆերնեզը ոգևորությամբ ընդունեց առաջարկը։

1926 թվականին Լե Պրիեն և Ֆերնեզը ներկայացրեցին իրենց նոր ազատ լողի սուզման հանդերձանքը։ Մակերեւույթ ձգվող երկար խողովակի փոխարեն, այն ուներ օդային բաք, որը մաշված էր սուզորդների հետևի վրա, որը օդի շարունակական հոսք էր մատակարարում Fernez-ի խոսափողին։ Ճնշումը կարգավորվում է ձեռքով, Le Prieur-ի կողմից նախագծված ճնշման կարգավորիչի միջոցով, և կան երկու ճնշման չափիչներ՝ մեկը տանկի ճնշման համար, իսկ մեկը՝ ելքային ճնշման համար։ Սա ինքնասուզման առաջին գործնական համակարգն է, որն ազատում է ջրասուզորդին մակերեսի հետ բոլոր կապերից։ Այս սարքավորումը կոչվում է հագուստ Ֆերնեզ-Լե Պրիե։ 1926 թվականի օգոստոսի 6-ին Ֆերնեզը և Լե Պրիեն սարքի հրապարակային ցուցադրություն կազմակերպեցին Փարիզի Տուրելի լողավազանում, և այն հաստատվեց ֆրանսիական նավատորմի կողմից։ 1933 թվականին Լե Պրիեն հեռացրեց Ֆերնեզի բոլոր երեք արտոնագրերը, որոնք օգտագործվում էին իրենց համատեղ հայտնագործության ժամանակ (ակնոցներ, քթի սեղմակ և միակողմանի փականի բերան)։ Նա դրանք փոխարինեց իր գյուտի ամբողջ դեմքի դիմակով, որն ուղղակիորեն օդ էր մատակարարվում տանկից, ուստի 1933 թվականի դրությամբ Լե Պրիեի հետագա բոլոր արտոնագրերն օգտագործում էին դիմակը և կոչվում էին Լե Պրիեի հագուստ։

## Ֆերնեզ ընկերություն
1912 թվականին Ֆերնեզը հիմնեց ընկերություն՝ իր սարքավորումների զանգվածային արտադրության համար, որը շատ հաջողակ էր, քանի որ դա ավանդական սուզվող հագուստի գնի մի մասն էր, ինչպես նաև պարզ, կոմպակտ, թեթև, հեշտությամբ շարժական և արագ գործարկվող։ մի քանի րոպե՝ համեմատած այն կես ժամի հետ, որը ավանդական սաղավարտ սուզորդին կպահանջեր պատրաստվելու համար։ Սարքավորումների հավաքածուն դրված էր փայտե տուփի մեջ և կշռում էր 12 կգ և արժեր 200 ֆրանկ։ Այն վաճառվեց շատ երկրների, և Ֆերնեզն այնքան հայտնի դարձավ, որ մի անգամ նամակ ստացավ՝ ուղղված պարզապես «Պարոն Ֆերնեզ - Ֆրանսիա»  հասցեին։

1912 թվականին Ֆերնեզի սարքավորումը նրան արժանացրեց փոքր գյուտարարների և արտադրողների Պրեմիեր Գրան Պրիինում։ 1913 թվականին ստացել է ոսկե մեդալ Գենտում (Բելգիա) Համընդհանուր ցուցահանդեսում և Ներքին արդյունաբերության խրախուսման ընկերության արծաթե մեդալ։ Ֆերնեզն ընդլայնեց իր սարքավորումների տեսականին` ներառելով ռեսպիրատորներ հանքերում օգտագործելու համար, և Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ  արտադրեց հակագազեր տղամարդկանց, ձիերի և շների համար։

Ֆերնեզի ընկերության կողմից արտադրված այլ սարքավորումները ներառում էին. Ֆերնեզ մոդել 3 շնչառական ապարատը, որն օգտագործվում է ստորգետնյա խողովակներում և պատկերասրահներում (օրինակ՝ հանքերում կամ կոյուղիներում), որտեղ խողովակը երկարացվում է մինչև 80 մետր, փայտածուխի ֆիլտրեր՝ ամոնիակի և ծծմբի դեմ կեղտոտ գազերի դեմ, թթվածնի վերաշնչող ապարատ՝ սոդայով կլանելու համար, բժշկական թթվածնի ինգալատոր և օդի շրջանառության սաղավարտ հրշեջ խմբի համար։

1930 թվականին Ֆերնեզ ընկերությունը ստացավ գազի և փոշու ֆիլտրի փամփուշտների նոր արտոնագիր։ 1931 թվականին ընկերությունը նվաճեց արծաթե մեդալ Գիտական հետազոտությունների ազգային գրասենյակի կողմից ստեղծագործությունների և նորարարությունների համար։ Սուզման սարքավորումների արտադրությունը կամաց-կամաց փոխվեց՝ հօգուտ վտանգավոր և թունավոր միջավայրի համար շնչառական զտիչ սարքավորումների։

1952 թվականի հունվարի 31-ին, 67 տարեկան հասակում, Մորիս Ֆերնեզը մահացավ սրտի կաթվածից Ալֆորվիլում։ Ընտանեկան բիզնեսը վարում էր նրա որդին՝ Անդրեն, այնուհետև Անդրեի մահից հետո 1966 թվականի հունվարի 1-ից մինչև 1997 թվականը՝ տիկին Ալիս Ֆերնեզը՝ գյուտարարը։ 1997 թվականին այն դարձավ Բակու խմբի մի մասը, որը ստանձնեց Սպերյան պաշտպանությունը։ 2010 թվականի սեպտեմբերի 15-ից Սպերյան պաշտպանությունը Հոնիվելի մի մասն է։

## Ծանոթագրություններ

 
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գյուտարարներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բիզնեսմեններ
Կատեգորիա:Սրտի կաթվածից մահացածներ