Մերիլենդ (պրովինցիա)

**Մերիլենդի նահանգը** եղել է անգլիական, իսկ հետագայում՝ բրիտանական գաղութ Հյուսիսային Ամերիկայում 1634 թվականից մինչև 1776 թվականը, երբ նահանգը դարձել է Տասներեք գաղութներից մեկը, որոնք միացել են Ամերիկյան հեղափոխությանը՝ ընդդեմ Մեծ Բրիտանիայի: 1781 թվականին Մերիլենդը դարձել է Համադաշնության հոդվածների 13-րդ ստորագրողը: Նահանգի առաջին բնակավայրն ու մայրաքաղաքը եղել է Սենտ Մերիս Սիթին, որը գտնվել է Սենտ Մերիս շրջանի հարավային ծայրում՝ Չեսփիկ ծոցի թերակղզում, որը շրջապատված է եղել չորս մակընթացային գետերով:

Նահանգը սկիզբ է առել 1632 թվականին որպես սեփականատիրական գաղութ, որը շնորհվել է Սեսիլ Կալվերտին՝ անգլիացի Բարոն Բալթիմոր 2-րդ-ին, որի հայրը՝ Ջորջը, երկար ժամանակ ձգտել է հիմնել գաղութ Նոր աշխարհում՝ որպես ապաստան անգլիացի հռոմեական կաթոլիկների համար եվրոպական կրոնական պատերազմների ժամանակ: Այսպիսով, նահանգային Մերիլենդը դարձել է կրոնական հանդուրժողականության վաղ նախակարապետը անգլիական գաղութներում: Այնուամենայնիվ, կրոնական հակամարտությունները անգլիկանների, պուրիտանների, կաթոլիկների և քվակերների միջև տարածված են եղել վաղ տարիներին, և պուրիտան ապստամբները կարճ ժամանակով գրավել են նահանգի վերահսկողությունը: Ավելի ուշ, 1689 թվականին, Մեծ Բրիտանիայում Փառահեղ հեղափոխությանը հաջորդող տարում, Ջոն Կուդը գլխավորել է ապստամբություն, որը հեռացրել է լորդ Բալթիմորին՝ կաթոլիկին, Մերիլենդի իշխանությունից: Այդ իշխանությունը վերականգնվել է Բալթիմորի ընտանիքին 1715 թվականին, երբ Չարլզ Կալվերտը՝ Բարոն Բալթիմոր 5-րդ-ը, հրապարակայնորեն հայտարարել է, որ բողոքական է:

Չնայած վաղ մրցակցությանը հարավում գտնվող Վիրջինիայի գաղութի և հյուսիսում գտնվող Նոր Նիդեռլանդների հոլանդական գաղութի հետ, Մերիլենդի նահանգը զարգացել է Վիրջինիայի նման ուղիներով: Նրա վաղ բնակավայրերն ու բնակչության կենտրոնները հակված են եղել խմբավորվել գետերի և այլ ջրուղիների շուրջ, որոնք թափվում են Չեսփիկ ծոցի մեջ, և, ինչպես Վիրջինիայում, Մերիլենդի տնտեսությունը արագորեն կենտրոնացել է ծխախոտի մշակման վրա՝ Եվրոպայում վաճառքի համար:

Այնուամենայնիվ, ծխախոտի գների անկումից հետո, խառը գյուղատնտեսական տնտեսությանը հարմարվելու համար էժան աշխատուժի անհրաժեշտությունը հանգեցրել է Ատլանտյան ստրկավաճառության արագ ընդլայնման և աֆրիկացիների ամերիկյան ստրկացման, ինչպես նաև պայմանագրային ծառայության և բրիտանական քրեական տեղափոխության ընդլայնման: Մերիլենդը ստացել է ավելի մեծ հանցագործների քվոտա, քան որևէ այլ նահանգ:

Մերիլենդը ակտիվ մասնակից է եղել Ամերիկյան հեղափոխությանը նախորդող իրադարձություններին՝ արձագանքելով Նոր Անգլիայի իրադարձություններին՝ ստեղծելով թղթակցության հանձնաժողովներ և հյուրընկալելով իր սեփական թեյի երեկույթը, որը նման էր Բոստոնում տեղի ունեցածին: Մինչև 1776 թվականը հին կարգը տապալվել էր, քանի որ Մերիլենդի գաղութային ներկայացուցիչները ստորագրել էին Անկախության հռչակագիրը՝ կանխագուշակելով բրիտանական գաղութային կառավարման ավարտը:

## Ծագումը 17-րդ դարում
### Հիմնադիր խարտիա
Կաթոլիկ Ջորջ Կալվերտը՝ Բարոն Բալթիմորը 1-ին-ը (1579-1632 թվականներ), Անգլիայի Չարլզ I թագավորի նախկին պետքարտուղարը, ցանկացել է ստեղծել ապաստան անգլիացի կաթոլիկների համար Նոր աշխարհում: Ամերիկա այցելելուց և Նյուֆաունդլենդի ապագա կանադական նահանգում «Ավալոն» կոչվող գաղութ հիմնելուց հետո, նա համոզել է թագավորին իրեն շնորհել երկրորդ տարածք ավելի հարավային, բարեխառն կլիմայում: Բալթիմորի, 1632 թվականի մահից հետո, շնորհը փոխանցվել է նրա ավագ որդուն՝ Սեսիլին՝ Բարոն Բալթիմորին 2-րդ-ին:

1632 թվականի հունիսի 20-ին Չարլզը շնորհել է Մերիլենդի սկզբնական խարտիան՝ մոտ տասներկու միլիոն ակր (49,000 կմ2) սեփականատիրական գաղութ, Բարոն Բալթիմոր 2-ին: Որոշ պատմաբաններ այս շնորհը դիտարկել են որպես փոխհատուցման ձև Բարոն Բալթիմոր 2-ի հոր՝ 1625 թվականին հռոմեական կաթոլիկություն հայտարարելուց հետո պետքարտուղարի կոչումից զրկվելու համար:

Սակայն, անկախ նրանից, թե ինչու է գաղութը հատկապես շնորհվել լորդ Բալթիմորին, թագավորը 1632 թվականին Պոտոմակից հյուսիս գաղութ ստեղծելու գործնական պատճառներ է ունեցել: Նոր Նիդեռլանդների գաղութը, որը սկսվել էր Անգլիայի մեծ կայսերական մրցակցի՝ Միացյալ Նահանգների կողմից այս դարաշրջանում, հատկապես հավակնում էր Դելավեր գետի հովտին և անորոշ էր Վիրջինիայի հետ իր սահմանի հարցում: Չարլզը մերժել է հոլանդացիների բոլոր հավակնությունները Ատլանտյան ծովափին, բայց անհանգստացած է եղել անգլիական հավակնությունները պաշտոնապես տարածքը զբաղեցնելով ամրապնդելու համար: Նոր գաղութը անվանվել է խիստ կաթոլիկ թագուհի Հենրիետա Մարիայի անունով՝ լորդ Բալթիմոր 1-ի և Չարլզ I թագավորի միջև համաձայնությամբ:

Գաղութային Մերիլենդը զգալիորեն ավելի մեծ է եղել, քան ներկայիս Մերիլենդ նահանգը: Սկզբնական խարտիան Կալվերտներին շնորհել է նահանգ, որի սահմանագիծը սկսվել է «հրվանդանից կամ ցամաքային ելուստից, որը կոչվում է Ուոթկինս Փոինթ, գտնվում է վերոնշյալ ծոցում Ուիգկո գետի մոտ արևմուտքում, մինչև բուն օվկիանոսը արևելքում; և այդ սահմանի միջև հարավում, մինչև Դելավերի ծոցի այն մասը հյուսիսում, որը գտնվում է հյուսիսային լայնության 40-րդ աստիճանի տակ հասարակածից, որտեղ ավարտվում է Նոր Անգլիան»: Սահմանագիծը այնուհետև շարունակվել է դեպի արևմուտք՝ քառասուներորդ զուգահեռականով «մինչև Պոտոմակ գետի առաջին աղբյուրի իրական միջօրեականը»: Այնտեղից սահմանը շարունակվել է դեպի հարավ՝ մինչև Պոտոմակ գետի հարավային ափը, շարունակվել է գետի հարավային ափով մինչև Չեսփիկ ծոցը, և «այնտեղից ամենակարճ գծով մինչև վերոնշյալ հրվանդանը կամ վայրը, որը կոչվում է Ուոթկինս Փոինթ»: Սահմանի այս խաբուսիկ ոչ ճշգրիտ նկարագրության հիման վրա, հողը կարող էր ընդգրկել մինչև 18,750 քառակուսի մղոն (48,600 կմ2), 50%-ով ավելի մեծ, քան այսօրվա նահանգը:

### Վաղ բնակեցում
Բալթիմորը Մերիլենդում ձգտել է ստեղծել ապաստան անգլիացի կաթոլիկների համար և ցույց տալ, որ կաթոլիկներն ու բողոքականները կարող են խաղաղ ապրել միասին, նույնիսկ հրապարակելով Կրոնի մասին ակտը կրոնական հարցերում: Լորդ Բալթիմոր 1-ին-ն ինքը կաթոլիկություն ընդունած է եղել, ինչը զգալի քաղաքական հետընթաց է եղել ազնվականի համար 17-րդ դարի Անգլիայում, որտեղ հռոմեական կաթոլիկները հեշտությամբ կարող էին համարվել թագի թշնամիներ և իրենց երկրի պոտենցիալ դավաճաններ: Ինչպես այլ ազնվական սեփականատերեր, նա նույնպես հույս է ունեցել շահույթ ստանալ նոր գաղութից:

Կալվերտ ընտանիքը հավաքագրել է կաթոլիկ ազնվականներին և բողոքական վերաբնակիչներին Մերիլենդի համար՝ գրավելով նրանց առատաձեռն հողատարածքների շնորհմամբ և կրոնական հանդուրժողականության քաղաքականությամբ: Վերաբնակիչներ ձեռք բերելու համար Մերիլենդն օգտագործել է այն, ինչը հայտնի է որպես գլխավոր իրավունքի համակարգ, որը ծագել է Ջեյմսթաունում: Վերաբնակիչներին տրվել է 50 ակր (20 հա) հող գաղութ բերված յուրաքանչյուր անձի համար, լինի դա վերաբնակիչ, պայմանագրային ծառա, թե ստրուկ:

Մոտ 200 սկզբնական վերաբնակիչներից, ովքեր ճանապարհորդել են Մերիլենդ «Արկ» և «Դավ» նավերով, մեծամասնությունը եղել են բողոքականներ: 1633 թվականի նոյեմբերի 22-ին լորդ Բալթիմորն ուղարկել է առաջին վերաբնակիչներին նոր գաղութ, և երկար ճանապարհորդությունից հետո՝ Բարբադոսում պաշարները լրացնելու կանգառով, «Արկը» և «Դավը» ափ են հասել 1634 թվականի մարտի 25-ին (այնուհետև նշվել է որպես «Մերիլենդի օր») Բլեքիստոն կղզում, որն այնուհետև հայտնի է դարձել որպես Սբ. Կլեմենտի կղզի, Պոտոմակ գետի հյուսիսային ափից դուրս, վերև՝ Չեսփիք ծոցի և Փոինթ Լուքաութի միախառնման վայրից: Նոր վերաբնակիչներին առաջնորդել է լորդ Բալթիմորի կրտսեր եղբայրը՝ հարգարժան Լեոնարդ Կալվերտը, ում Բալթիմորը պատվիրակել էր ծառայել որպես նոր գաղութի նահանգապետ:

  Մերիլենդի բնիկ ամերիկացիները եղել են խաղաղ ժողովուրդ, ովքեր ողջունել են անգլիացիներին: Մերիլենդի գաղութի հիմնադրման ժամանակ տարածքում ապրել է մոտավորապես քառասուն ցեղ՝ կազմված 8,000-10,000 մարդուց: Նրանք վախեցել են գաղութաբնակների հրազեններից, բայց ողջունել են մետաղական գործիքների առևտուրը: Բնիկ ամերիկացիները, ովքեր ապրել են այն վայրում, որտեղ առաջին անգամ բնակություն են հաստատել գաղութաբնակները, կոչվել են Յաոկոմիկո հնդկացիներ: Գաղութաբնակները Յաոկոմիկո հնդկացիներին տվել են կտոր, կացիններ և փորիչներ՝ հողի վրա բնակություն հաստատելու իրավունքի դիմաց: Յաոկոմիկո հնդկացիները թույլ են տվել անգլիացի վերաբնակիչներին ապրել իրենց տներում՝ երկարավուն տան մի տեսակում, որը կոչվում էր վիչոթ: Հնդկացիները նաև սովորեցրել են գաղութաբնակներին, թե ինչպես տնկել եգիպտացորեն, լոբի և դդում, ինչպես նաև որտեղ գտնել սնունդ, ինչպիսիք են խեցգետինները և ոստրեները։

Այստեղ՝ Սբ. Կլեմենտի կղզում, նրանք դարձել են մեծ խաչ, և Հիսուսյան հայր Էնդրյու Ուայթի առաջնորդությամբ մատուցել են պատարագ: Նոր բնակավայրը կոչվել է «Սբ. Մերիի քաղաք» և դարձել է Մերիլենդի առաջին մայրաքաղաքը: Այն մնացել է այդպիսին վաթսուն տարի՝ մինչև 1695 թվականը, երբ գաղութի մայրաքաղաքը տեղափոխվել է հյուսիս՝ ավելի կենտրոնական, նոր հիմնադրված «Էնն Արունդելի քաղաք» (նաև կարճ ժամանակ հայտնի որպես «Պրովիդենս») և հետագայում վերանվանվել է «Անապոլիս»:

Շուտով ավելի շատ վերաբնակիչներ են ավելացել: Ծխախոտի բերքը, որը նրանք տնկել էին սկզբից, շատ հաջողված է եղել և արագորեն շահութաբեր է դարձրել նոր գաղութը: Սակայն, հաշվի առնելով մալարիայի և տիֆի հաճախականությունը, Մերիլենդում կյանքի տևողությունը մոտ 10 տարով ավելի կարճ է եղել, քան Նոր Անգլիայում:

«Պատմական Սբ. Մերիի քաղաք» (պատմական պահպանման/զբոսաշրջության գործակալություն) հիմնադրվել է՝ պահպանելու այն, ինչ մնացել է սկզբնական 17-րդ դարի գյուղի ավերակներից, և մի քանի վերակառուցված կառավարական շենքերից, որոնցից քիչ բան է մնացել անվնաս: Բացառությամբ վաղ բողոքականների և ավելի ուշ գաղութաբնակների ապստամբության մի քանի ժամանակաշրջանների, գաղութը/նահանգը մնացել է մի քանի լորդ Բալթիմորների վերահսկողության տակ մինչև 1775-1776 թվականները, երբ այն միացել է այլ գաղութների հետ՝ ապստամբելով Մեծ Բրիտանիայի դեմ և վերջապես դարձել է անկախ և ինքնիշխան ԱՄՆ Մերիլենդ նահանգ:

### Հարաբերությունները Սասքուեհաննոկների հետ
Մերիլենդի նահանգի հիմնադրումը խաթարել է Վիրջինիայի գաղութաբնակների և Սասքուեհաննոկների՝ իրոկեզերեն խոսող ցեղի միջև առևտրային հարաբերությունները, որոնք ապրել են Սասքուեհաննա գետի ստորին հովտում: 1641 թվականին հիսուսյան առաքելության վրա հարձակումից հետո Մերիլենդի նահանգապետը Սասքուեհաննոկներին հայտարարել է «նահանգի թշնամիներ»: Մի քանի փորձեր են արվել կազմակերպելու ռազմական արշավ, սակայն միայն 1643 թվականին է կազմակերպվել անհաջող մի արշավ: Սասքուեհաննոկները բազմաթիվ զոհեր են հասցրել անգլիացիներին և գրավել են երկու թնդանոթ: 15 գերի է վերցվել և հետագայում տանջամահ արվել:

Մերիլենդի վրա հարձակումները շարունակվել են ընդհատումներով մինչև 1652 թվականը: 1652 թվականի ձմռանը Սասքուեհաննոկների վրա հարձակվել են Հոդենոսունիները (Իրոկեզները), և չնայած հարձակումը հետ է մղվել, այն հանգեցրել է նրան, որ Սասքուեհաննոկները բանակցել են Խաղաղության և բարեկամության հոդվածները Մերիլենդի հետ: Սասքուեհաննոկները հրաժարվել են Չեսփիկ ծոցի երկու կողմերում տարածքի նկատմամբ իրենց հավակնություններից և վերահաստատել են առևտրային հարաբերությունները անգլիացիների հետ:

 1660 թվականին Հոդենոսունիների հարձակումը հանգեցրել է նրան, որ Մերիլենդը ընդլայնել է իր պայմանագիրը Սասքուեհաննոկների հետ՝ դարձնելով այն դաշինք: Մերիլենդի ասամբլեան թույլատրել է զինված օգնություն և Սասքուեհաննոկներին նկարագրել է որպես «այս նահանգի հյուսիսային մասերի պատվար և անվտանգություն»: 50 զինվորից կազմված ջոկատ է ուղարկվել՝ օգնելու պաշտպանել Սասքուեհաննոկների քաղաքը Հոդենոսունիների հարձակումներից: Չնայած 1661 թվականին ծաղիկի համաճարակին, Սասքուեհաննոկները հեշտությամբ դիմացել են 1663 թվականի պաշարմանը և 1666 թվականին ոչնչացրել են Հոդենոսունիների ռազմական ջոկատը:

Մինչև 1675 թվականը համաճարակները և պատերազմի տարիները իրենց հետքն են թողել Սասքուեհաննոկների վրա: Նրանք լքել են իրենց գյուղը Սասքուեհաննա գետի վրա և տեղափոխվել են հարավ՝ Մերիլենդ: Նահանգապետ Չարլզ Կալվերտը հրավիրել է նրանց բնակություն հաստատել Պոտոմակ գետի վրա՝ Մեծ ջրվեժներից վերև, սակայն Սասքուեհաննոկները փոխարենը ընտրել են զբաղեցնել մի տարածք Պիսկաթավեյ գետակի վրա, որտեղ կառուցել են ցցապատով ամրոց: 1675 թվականի հուլիսին վիրջինիացիների մի խումբ, հետապնդելով Դոեգ հարձակվողներին, անցել է Պոտոմակը՝ մտնելով Մերիլենդ, և սխալմամբ սպանել է մի քանի Սասքուեհաննոկ: Հետագա հարձակումները Վիրջինիայում և Մերիլենդում մեղադրվել են ցեղին: 1675 թվականի սեպտեմբերին հազար մարդուց բաղկացած արշավանք է կազմակերպվել Սասքուեհաննոկների դեմ Վիրջինիայի և Մերիլենդի աշխարհազորի կողմից՝ Ջոն Վաշինգտոնի և Թոմաս Տրումանի ղեկավարությամբ: Սասքուեհաննոկների քաղաք հասնելուց հետո Տրումանը և Վաշինգտոնը կանչել են հինգ սաչեմների բանակցությունների, բայց հետո նրանց անհապաղ մահապատժի են ենթարկել: Հաջորդող վեց շաբաթվա պաշարման ընթացքում կատարված հարձակումները հանգեցրել են 50 անգլիացիների մահվան: Նոյեմբերի սկզբին Սասքուեհաննոկները խուսափել են պաշարումից գիշերվա մթության պատրվակով՝ սպանելով աշխարհազորի տաս զինվոր, երբ նրանք քնած են եղել:

Սասքուեհաննոկների մեծ մասը անցել է Պոտոմակը և ապաստանել Վիրջինիայի Պիդմոնտում: Երկու ճամբարներ են հիմնվել Մեհերին գետի վրա՝ սիուերեն խոսող Օկկանիչի գյուղի մոտ: 1676 թվականի հունվարին Սասքուեհաննոկները հարձակվել են Վիրջինիայի տնտեսությունների վրա՝ սպանելով 36 գաղութաբնակի: Նաթանիել Բեկոնը, դժգոհ լինելով նահանգապետ սըր Ուիլյամ Բերքլիի արձագանքից հարձակումներին, կազմակերպել է կամավորական աշխարհազոր՝ Սասքուեհաննոկներին որսալու համար: Բեկոնը համոզել է Օկկանիչիներին հարձակվել ամենամոտ Սասքուեհաննոկների ճամբարի վրա: Օկկանիչիների՝ Սասքուեհաննոկ գերիների հետ վերադառնալուց հետո, Բեկոնը դավաճանել է իր դաշնակիցներին և անխտրաբար կոտորել է Օկկանիչի տղամարդկանց, կանանց և երեխաներին:

Սասքուեհաննոկների այլ փախստականներ փախել են դեպի որսի ճամբարներ Պոտոմակի Հյուսիսային ճյուղում կամ ապաստանել են Լենապեների մոտ: Որոշ փախստականներ 1676 թվականին վերադարձել են Սասքուեհաննա գետ և հիմնել են ցցապատով գյուղ իրենց նախկին գյուղի տեղի մոտ: Այս գյուղը նույնպես լքվել է, երբ բնակիչները մի քանի տարի անց միացել են Հոդենոսունիներին:

### Սահմանային վեճեր

#### Վիրջինիայի հետ
1629 թվականին Ջորջ Քալվերտը՝ Լորդ Բալթիմոր 1-ին-ը, դրդված իր կաթոլիկ եղբայրների համար ապաստան գտնելու «սուրբ պարտականությամբ», դիմել է Չարլզ 1-ինին թագավորական հրովարտակի համար՝ Վիրջինիայից հարավ գաղութ հիմնելու նպատակով: Նա նաև ցանկացել է մասնակցել Վիրջինիայում ծխախոտի արտադրությունից ստացվող հարստությանը և հույս է ունեցել փոխհատուցել իր նախկին գաղութային ձեռնարկման ֆինանսական կորուստները Նյուֆաունդլենդում:

1631 թվականին Վիլյամ Քլեյբորնը՝ Վիրջինիայից պուրիտանը, ստացել է թագավորական առևտրային հանձնաժողով, որը նրան իրավունք է տվել առևտուր անել տեղաբնիկների հետ Միջին Ատլանտյան բոլոր հողերում, որտեղ արդեն չի եղել գործող արտոնագիր: Քլեյբորնը 1631 թվականի մայիսի 28-ին հիմնել է առևտրային կետ Քենթ կղզում:

Միևնույն ժամանակ, Լոնդոնում, Գաղտնի խորհուրդը համոզել է Լորդ Բալթիմորին ընդունել փոխարենը հրովարտակ Վիրջինիա գաղութից հյուսիս գտնվող հողերի համար՝ ճնշում գործադրելու համար հյուսիսում գտնվող հոլանդական բնակավայրերի վրա: Քալվերտը համաձայնել է, սակայն մահացել է 1632 թվականին՝ նախքան Չարլզ 1-ին թագավորը պաշտոնապես կստորագրեր հրովարտակը: Մերիլենդ նոր գաղութի Թագավորական դրամաշնորհն ու հրովարտակը այնուհետև շնորհվել է նրա որդուն՝ Սեսիլ Քալվերտին՝ 2-րդ Բարոն Բալթիմորին, 1632 թվականի հունիսի 20-ին: Սա Քլեյբորնին տեղավորել է Քալվերտի հողերում: Քլեյբորնը հրաժարվել է ճանաչել Լորդ Բալթիմորի հրովարտակն ու իրավունքները, կամ նրա եղբայր Լեոնարդի հեղինակությունը որպես կառավարիչ:

1644 թվականին, Անգլիական քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում, Քլեյբորնը գլխավորել է բողոքականների ապստամբությունը, որը կոչվել է Թալանի ժամանակ, հայտնի նաև որպես «Քլեյբորնի և Ինգլի ապստամբություն», և հետ է գրավել Քենթ կղզին: Միևնույն ժամանակ, կապեր Ռիչարդ Ինգլը (Քլեյբորնի համահրամանատարը) գրավել է Սենտ Մերիս Սիթին՝ Մերիլենդ գաղութի մայրաքաղաքը: Կաթոլիկ նահանգապետ Քալվերտը փախել է Վիրջինիայի գաղութ, որը մինչև 1652 թվականը անվանապես հավատարիմ է մնացել թագին: Բողոքական ծովահենները սկսել են թալանել բոլոր նրանց գույքը, ովքեր չեն երդվել հավատարմություն Անգլիայի խորհրդարանին, հիմնականում կաթոլիկների: Ապստամբությունը ճնշվել է 1647 թվականին նահանգապետ Քալվերտի կողմից:

Անգլիայում խորհրդարանի հաղթանակը վերականգնել է հին լարվածությունը: Սա հանգեցրել է 1655 թվականի Սևերնի ճակատամարտին՝ «Պրովիդենս» բնակավայրում (ներկայիս Աննապոլիս, Մերիլենդ): Չափավոր բողոքականները և կաթոլիկները, որոնք հավատարիմ էին լորդ Բալթիմորին, Ուիլյամ Սթոունի հրամանատարությամբ, հանդիպել են պուրիտաններին, որոնք հավատարիմ էին Անգլիայի Համագործակցությանը Պրովիդենսից՝ կապիտան Ուիլյամ Ֆուլլերի հրամանատարությամբ: Սթոունի 17 մարդ և երկու պուրիտան սպանվել են, ինչի արդյունքում պուրիտանները հաղթել են:

Քլեյբորնի բողոքի հարցը վերջապես լուծվել է 1657 թվականին ձեռք բերված համաձայնությամբ: Լորդ Բալթիմորը Քլեյբորնին ներում է շնորհել բոլոր հանցանքների համար, Վիրջինիան հրաժարվել է Մերիլենդի տարածքի նկատմամբ իր բոլոր հավակնություններից, իսկ Քլեյբորնին փոխհատուցել են Վիրջինիայում ընդարձակ հողատարածքներով՝ Քենթ կղզու կորստի դիմաց:

Բազմաթիվ գաղութային խարտիաներ, նահանգների միջև 1785 և 1958 թվականներին բանակցված երկու համաձայնագրեր, 1877 թվականի արբիտրաժային համաձայնագիր և Գերագույն դատարանի մի քանի որոշումներ սահմանել են, թե ինչպես Մերիլենդը և Վիրջինիան պետք է վարվեն Պոտոմակ գետի հետ՝ որպես սահմանագիծ, և ձևավորել են սահմանը Արևելյան ափին (բաժանելով Վիրջինիայի Ակկոմակ շրջանը Մերիլենդի Վուսթեր և Սոմերսեթ շրջաններից):

#### Փենսիլվանիայի հետ
Սահմանային վեճը Պենսիլվանիայի հետ շարունակվել է և հանգեցրել Կրեսապի պատերազմին՝ Փենսիլվանիայից և Մերիլենդից վերաբնակիչների միջև հակամարտությանը, որը տեղի է ունեցել 1730-ական թվականներին: Թշնամական գործողությունները բռնկվել են 1730 թվականին բռնի միջադեպերի շարքով, որոնք պայմանավորված են եղել սեփականության իրավունքների և օրենքի կիրառման վերաբերյալ վեճերով, և սրվել են տասնամյակի առաջին կեսի ընթացքում՝ հասնելով գագաթնակետին 1736 թվականին Մերիլենդի և 1737 թվականին Փենսիլվանիայի կողմից զինված ուժերի տեղակայմամբ: Հակամարտության զինված փուլն ավարտվել է 1738 թվականի մայիսին՝ Գեորգ II թագավորի միջամտությամբ, ով ստիպել է բանակցել հրադադարի շուրջ: Ժամանակավոր համաձայնագիր է կնքվել 1732 թվականին:

Մերիլենդը կորցրել է իր սկզբնական տարածքի մի մասը հօգուտ Փենսիլվանիայի 1660-ական թվականներին, երբ Չարլզ II թագավորը Փենսիլվանիայի սեփականատեր Պեն ընտանիքին շնորհել է մի հողակտոր, որը համընկել է Կալվերտ ընտանիքի Մերիլենդի շնորհագրի հետ: 80 տարի շարունակ հզոր Պեն և Կալվերտ ընտանիքները վիճել են իրար հակասող թագավորական շնորհագրերի շուրջ: Հետազոտողներ Չարլզ Մեյսոնը և Ջերեմայա Դիքսոնը 1767 թվականին քարտեզագրել են Մերիլենդ-Պենսիլվանիա սահմանը՝ հաստատելով Մեյսոն-Դիքսոնի գիծը:

#### Նյու Յորքի հետ
1672 թվականին լորդ Բալթիմորը հայտարարել է, որ Մերիլենդը ներառում է Հուրքիլս բնակավայրը Դելավեր ծոցի արևմտյան ափին՝ մի տարածք, որը գտնվել է Նյու Յորք նահանգի իրավասության ներքո (քանի որ բրիտանացիները վերանվանել էին Նոր Նիդեռլանդները 1664 թվականին այն գրավելուց հետո): Ուղարկվել է զորք, որը հարձակվել և գրավել է այս բնակավայրը: Նյու Յորքը չի կարողացել անմիջապես արձագանքել, քանի որ շուտով նորից գրավվել է հոլանդացիների կողմից: Այս բնակավայրը վերադարձվել է Նյու Յորք նահանգին, երբ այն նորից գրավվել է հոլանդացիներից 1674 թվականի նոյեմբերին:

## Կառավարություն
### Բալթիմոր լորդեր

* Ջորջ Քալվերտը՝ Բարոն Բալթիմոր 1-ինը (1579–1631 թվականներ), որը եղել է պետական քարտուղար Թագավոր Ջեյմս I-ի օրոք, 1629 թվականին դիմել է Հյուսիսային Ամերիկայի Միջին Ատլանտյան տարածքում գաղութ հիմնելու համար խարտիա ստանալու, սակայն մահացել է այն տրամադրելուց հինգ շաբաթ առաջ:

* Կաեցիլիուս Կալվերտը՝ Բարոն Բալթիմորը 2-րդ-ը (1605-1675 թվականներ), ժառանգել է թե՛ իր հոր տիտղոսը, թե՛ նրա կանոնադրությունը, որը շնորհվել է 1632 թվականին: Նա անվանակոչվել է սըր Ռոբերտ Սեսիլի՝ Սոլսբերիի առաջին կոմսի անունով, ով եղել է թագուհի Էլիզաբեթի գլխավոր պետական քարտուղարը, և ում Կալվերտը հանդիպել է 1601-1603 թվականների Եվրոպա կատարած իր երկարատև ճամփորդության ընթացքում: Փոխանակ ինքը գնալու գաղութ, Բալթիմորը մնացել է Անգլիայում՝ զբաղվելու Վիրջինիայի գաղութի աջակիցների կողմից բարձրացված քաղաքական ընդդիմությամբ, և իր փոխարեն ուղարկել է իր կրտսեր եղբայր Լեոնարդին: Կաեցիլիուսը երբեք չի ճամփորդել Մերիլենդ:

* Չարլզ Կալվերտը՝ 3-րդ բարոն Բալթիմորը (1637-1715 թվականներ), 1661 թվականին՝ 24 տարեկան հասակում, նավարկել է դեպի Մերիլենդ՝ դառնալով Կալվերտների ընտանիքի առաջին անդամը, ով անձամբ ստանձնել է գաղութի ղեկավարումը: Նա նշանակվել է փոխկառավարիչ իր հոր կողմից, և երբ լորդ Բալթիմոր 2-րդ-ը մահացել է 1675 թվականին, Չարլզը ժառանգել է Մերիլենդը՝ դառնալով կառավարիչ իր իրավունքով: Նրա պաշտոնավարման ընթացքում ծխախոտի գինը սկսել է նվազել՝ տնտեսական դժվարություններ առաջացնելով հատկապես աղքատների շրջանում: 1667 թվականին փոթորիկը ավերել է ծխախոտի բերքը: 1684 թվականին լորդ Բալթիմոր 3-րդ-ը ճամփորդել է Անգլիա՝ կապված Ուիլյամ Փենի հետ սահմանային վեճի հետ: Նա այլևս երբեք չի վերադարձել Մերիլենդ: Նրա բացակայության ժամանակ 1689 թվականի Բողոքական հեղափոխությունը վերահսկողություն է հաստատել գաղութի նկատմամբ: Նույն թվականին ընտանիքի թագավորական կանոնադրությունը նույնպես չեղյալ է հայտարարվել, և Մերիլենդը դարձել է Թագավորական գաղութ:
* Բենեդիկտ Կալվերտը՝ Բարոն Բալթիմոր 4-րդ-ը (1679-1715 թվականներ), հասկացել է, որ իր ընտանիքի՝ Մերիլենդի նկատմամբ տիտղոսի վերականգնման գլխավոր խոչընդոտը եղել է կրոնի հարցը: 1713 թվականին նա դարձի է եկել անգլիկանություն, չնայած նրան, որ հայրը դադարեցրել է իր աջակցությունը: Նա նաև հանել է իր որդի Չարլզին հիսուսյան դպրոցից՝ հիմնականում քաղաքական նկատառումներով: Այսուհետ հայրն ու որդին պաշտամունք են կատարել Անգլիական եկեղեցում, ի զայրույթ իր հոր՝ Չարլզ Կալվերտի՝ Բարոն Բալթիմոր 3-րդ-ի, ով պահպանել է իր կաթոլիկ հավատը՝ չնայած քաղաքական անհարմարություններին, մինչև իր մահը 1715 թվականի փետրվարին: Բենեդիկտը դարձել է Չորրորդ լորդ Բալթիմորը իր հոր մահից հետո 1715 թվականի փետրվարին և անմիջապես դիմել է թագավոր Գեորգ I-ին՝ վերականգնելու ընտանիքի կանոնադրությունը: Սակայն 4-րդ լորդ Բալթիմորը ապրել է իր հորից ընդամենը երկու ամիս ավել՝ մահանալով 1715 թվականի ապրիլին:
* Չարլզ Կալվերտը՝ 5-րդ բարոն Բալթիմորը (1699-1751 թվականներ), եղել է Անգլիայի Չարլզ II-ի ծոռը՝ իր մոր մոր՝ Շարլոտ Լիի՝ Լիչֆիլդի կոմսուհու միջոցով, ով եղել է թագավորի սիրուհու՝ Բարբարա Պալմերի՝ Կլիվլենդի 1-ին դքսուհու ապօրինի դուստրը: Մերիլենդի նահանգը վերադարձվել է Կալվերտների ընտանիքի վերահսկողությանը թագավոր Գեորգ I-ի կողմից, երբ մոտավորապես 1715 թվականին Չարլզ Կալվերտը՝ 5-րդ բարոն Բալթիմորը, հրապարակայնորեն երդվել է, որ ինքը բողոքական է և ընդունել է անգլիկան հավատը:
* Ֆրեդերիկ Կալվերտը՝ 6-րդ բարոն Բալթիմորը (1731-1771 թվականներ), 1751 թվականին իր հորից ժառանգել է Բարոն Բալթիմորի տիտղոսը և Մերիլենդի նահանգի սեփականատիրական կառավարչությունը: 6-րդ լորդ Բալթիմորը ունեցել է հսկայական իշխանություն Մերիլենդում, որն այն ժամանակ եղել է Մեծ Բրիտանիայի թագավորության գաղութ՝ ուղղակիորեն կառավարվող Կալվերտների կողմից: Ֆրեդերիկի ժառանգությունը համընկել է Մերիլենդում աճող դժգոհության ժամանակաշրջանի հետ՝ օրենսդիր ժողովի կողմից նրա ընտանիքի ինքնակալ իշխանությանը վերջ տալու պահանջների ուժեղացման պայմաններում: Սակայն Ֆրեդերիկը մնացել է հեռու գաղութից և երբեք իր կյանքում ոտք չի դրել այնտեղ: Նա ապրել է անհոգ կյանքով՝ գրելով ոտանավորներ և Մերիլենդի նահանգը դիտարկելով ոչ ավելին, քան եկամտի աղբյուր: Գաղութը կառավարվել է 6-րդ լորդ Բալթիմորի կողմից նշանակված կառավարիչների միջոցով: Նրա հաճախակի ճամփորդությունները դժվարացրել են նրա հետ կապ հաստատելը և նշանակել են, որ Մերիլենդը հիմնականում կառավարվել է առանց նրա: Նրա անձնական կյանքը եղել է չափազանց սկանդալային այդ ժամանակի չափանիշներով, և սա նպաստել է նրա գաղութում աճող անհանգստությանը: 1758 թվականին նրա կինը «մահացել է վնասվածքից, որը ստացել էր կառքից ընկնելու հետևանքով» ամուսնու ուղեկցությամբ: Թեև Ֆրեդերիկին կասկածել են հանցավոր գործողության մեջ, ոչ մի մեղադրանք երբևէ չի ներկայացվել:

Ֆրեդերիկը մահացել է 1771 թվականին, երբ Բրիտանիայի և նրա ամերիկյան գաղութների միջև հարաբերությունները արագորեն վատթարանում էին: Իր կտակում Ֆրեդերիկը թողել է իր սեփականատիրական Մերիլենդի պալատինատը իր ավագ ապօրինի որդուն՝ Հենրի Հարֆորդին, ով այն ժամանակ ընդամենը 13 տարեկան էր: Գաղութը, գուցե երախտապարտ լինելով, որ վերջապես ազատվել է Ֆրեդերիկից, ճանաչել է Հարֆորդին որպես Կալվերտի ժառանգ: Սակայն կտակը վիճարկվել է Ֆրեդերիկի քրոջ՝ Լուիզա Կալվերտ Բրաունինգի ընտանիքի կողմից, ովքեր չեն ընդունել Հարֆորդի ժառանգությունը: Նախքան գործը կհասցներ անցնել Դատարանի քննությունը, Մերիլենդը ներքաշվել էր Ամերիկյան հեղափոխության մեջ և 1776 թվականին պատերազմի մեջ էր Բրիտանիայի հետ: Հենրի Հարֆորդը ի վերջո կորցրել է գրեթե բոլոր իր գաղութային տիրույթները:

### Սեփականատիրական կառավարում
Լորդ Բալթիմորը պահել է ամբողջ հողը անմիջապես թագավորից՝ «տարեկան երկու հնդկական նետասլաքի և գաղութում հայտնաբերված ոսկու և արծաթի մեկ հինգերորդի» վճարման դիմաց: Մերիլենդի հիմնադիր կանոնադրությունը կազմվել է ֆեոդալական պայմաններով և հիմնված է եղել հնագույն Դարեմի պալատինատ կոմսության պրակտիկայի վրա, որը գոյություն է ունեցել մինչև 1646 թվականը: Նրան տրվել են պալատինատ լորդի իրավունքներն ու արտոնությունները և դրա հետ կապված լայն լիազորությունները: Սեփականատերը ունեցել է դատարաններ հիմնելու և դատավորներ ու մագիստրոսներ նշանակելու իրավունք և իշխանություն, բոլոր օրենքները կիրառելու, տիտղոսներ շնորհելու, քաղաքներ կառուցելու, բոլոր հանցագործությունները ներելու, եկեղեցիներ հիմնելու, մարտունակ բնակչությանը զորակոչելու և պատերազմ վարելու, ռազմական օրենք սահմանելու, հողը փոխանցելու կամ վարձակալության տալու և տուրքեր ու հարկեր սահմանելու իրավունք:

Այնուամենայնիվ, ինչպես անգլիական Հյուսիսային Ամերիկայի այլ վայրերում, անգլիական քաղաքական ինստիտուտները վերստեղծվել են գաղութներում, և Մերիլենդի Գլխավոր ասամբլեան կատարել է գրեթե նույն գործառույթը, ինչ Անգլիայի Համայնքների պալատը: Ընդունվել է օրենք, որը սահմանել է.
:«Այսուհետ և հավիտյան նահանգի խորհրդի յուրաքանչյուր անդամ և ցանկացած այլ ազնվական՝ ունակ դատողությամբ, ով կանչված է հրովարտակով (և յուրաքանչյուր կալվածքի Լորդը այս նահանգում, երբ կալվածքները հիմնվեն), պետք է և կարող է ունենալ իր ձայնը, նստավայրը և տեղը յուրաքանչյուր Գլխավոր ասամբլեայում՝ հարյուրյակի երկու կամ ավելի ունակ և բավարար մարդկանց հետ միասին, ինչպես նշված ազատ մարդիկ կամ նրանց մեծամասնությունը կհամարեն լավ»:
Բացի այդ, Լորդ Սեփականատերը կարող էր կանչել ցանկացած պատվիրակների, ում նա հաճույքով կընտրեր:

Որոշ առումներով Գլխավոր ասամբլեան բարելավում էր մայր երկրի ինստիտուտների նկատմամբ: 1639 թվականին, նշելով, որ խորհրդարանը Անգլիայում տասը տարի չէր հրավիրվել, Մերիլենդի ազատ մարդիկ ընդունել են օրենք, որի համաձայն «ասամբլեաները պետք է հրավիրվեին առնվազն յուրաքանչյուր երեք տարին մեկ անգամ»՝ ապահովելով, որ իրենց ձայները կանոնավոր կերպով լսելի լինեն:

Ներգաղթի պատճառով, մինչև 1660 թվականը նահանգի բնակչությունը աստիճանաբար դարձել էր գերազանցապես բողոքական: Քաղաքական իշխանությունը մնացել է հիմնականում կաթոլիկ էլիտայի ձեռքում: Խորհրդականների մեծ մասը եղել են կաթոլիկներ, և շատերը արյունակցական կամ ամուսնական կապերով կապված են եղել Կալվերտների հետ՝ վայելելով քաղաքական հովանավորչություն և հաճախ շահութաբեր պաշտոններ, ինչպիսիք են աշխարհազորում հրամանատարությունը կամ սինեկուրաները Հողային գրասենյակում:

## Կրոնական հակամարտություն

Թեև Մերիլենդը եղել է կրոնական հանդուրժողականության վաղ նախաձեռնողը բրիտանական գաղութներում, կրոնական պայքարը անգլիկանների, պուրիտանների, հռոմեական կաթոլիկների և քվակերների միջև սովորական է եղել վաղ տարիներին, և պուրիտան ապստամբները կարճ ժամանակով գրավել են նահանգի վերահսկողությունը: 1644 թվականին վեճը Ուիլյամ Քլեյբորնի հետ հանգեցրել է զինված հակամարտության: Քլեյբորնը գրավել է Քենթ կղզին, մինչդեռ նրա գործընկերը՝ պառլամենտի կողմնակից պուրիտան Ռիչարդ Ինգլը, գրավել է Սենթ Մերին: Երկուսն էլ օգտագործել են կրոնը որպես գործիք՝ ժողովրդական աջակցություն ստանալու համար: 1644-1646 թվականները, այսպես կոչված «Թալանի ժամանակաշրջանը», եղել է քաղաքացիական անկարգությունների ժամանակաշրջան՝ սրված Անգլիական քաղաքացիական պատերազմի (1641-1651 թվականներ) լարվածությամբ: Լեոնարդ Կալվերտը վերադարձել է աքսորից զորքերով, հետ է գրավել Սենթ Մերի քաղաքը և ի վերջո վերականգնել է կարգը:

Երբ անհամաձայնողները պնդել են հաստատված եկեղեցու համար, Կաեցիլիուս Կալվերտը նշել է, որ Մերիլենդի բնակիչները «պրեսբիտերականներ են, անկախներ, անաբապտիստներ և քվակերներ, Անգլիական եկեղեցու, ինչպես նաև հռոմեական եկեղեցու հետևորդները լինելով փոքրամասնություն․․․ դա կլիներ չափազանց դժվար խնդիր՝ ստիպել այդպիսի մարդկանց համաձայնել մի օրենքի, որը կպարտադրի նրանց պահպանել իրենց հակառակ համոզմունքների քահանաներին»:

1650 թվականին Մերիլենդում եղել է 10 եկեղեցի կանոնավոր ծառայություններով, որոնք ներառել են գաղութներում այդ ժամանակ գոյություն ունեցող բոլոր 5 կաթոլիկ եկեղեցիները, 4 անգլիկան եկեղեցիները և 1 կոնգրեգացիոնալիստական եկեղեցին: Առաջին Մեծ Զարթոնքից (1730-1755 թվականներ) հետո, կանոնավոր պաշտամունքի վայրերի թիվը Մերիլենդում աճել է մինչև 94՝ 1750 թվականին (50 անգլիկան, 18 պրեսբիտերական, 15 կաթոլիկ, 4 բապտիստական, 4 հոլանդական ռեֆորմատորական և 3 լյութերական), իսկ գաղութը ստացել է լրացուցիչ 110 կանոնավոր պաշտամունքի վայր՝ հասնելով ընդհանուր 204-ի 1776 թվականին (51 եպիսկոպոսական, 30 կաթոլիկ, 29 պրեսբիտերական, 26 Ընկերների, 21 մեթոդիստական, 16 գերմանական ռեֆորմատորական, 16 լյութերական, 5 բապտիստական, 5 գերմանական բապտիստ եղբայրներ, 2 հոլանդական ռեֆորմատորական, 2 մորավիական և 1 մենոնիտական):

## 1689 թվականի բողոքական հեղափոխությունը

1689 թվականին Մերիլենդի պուրիտանները, որոնք այդ ժամանակ արդեն զգալի մեծամասնություն էին կազմում գաղութում, ապստամբել են սեփականատիրական կառավարության դեմ, մասամբ կաթոլիկների, ինչպես օրինակ գնդապետ Հենրի Դարնոլի, իշխանության պաշտոնական դիրքերում ակնհայտ նախապատվության պատճառով: Գնդապետ Ջոն Կուդի գլխավորությամբ 700 պուրիտաններից բաղկացած բանակը պարտության է մատնել գնդապետ Դարնոլի գլխավորած սեփականատիրական բանակին: Դարնոլը հետագայում գրել է. «Մենք այս վիճակում էինք և ոչ մի հույս չէր մնացել հանդարտեցնելու այսպես կատաղած մարդկանց, արյունահեղությունը կանխելու համար կապիտուլյացիայի ենթարկվեցինք և հանձնվեցինք»: Հաղթանակած Կուդը և նրա պուրիտանները ստեղծել են նոր կառավարություն, որն արգելել է կաթոլիկությունը, և Դարնոլը զրկվել է իր բոլոր պաշտոնական դերերից: Սակայն Կուդի կառավարությունը անժողովրդական էր, և Ուիլյամ III-ը 1692 թվականին նշանակել է Թագի կողմից նշանակված կառավարիչ: Դա եղել է Լայոնել Քոփլին, ով կառավարել է Մերիլենդը մինչև իր մահը 1694 թվականին և փոխարինվել է Ֆրենսիս Նիկոլսոնով:

Մերիլենդում այս «Բողոքական հեղափոխությունից» հետո Դարնոլը, ինչպես շատ այլ կաթոլիկներ, ստիպված է եղել պահպանել գաղտնի մատուռ իր տանը՝ հռոմեական կաթոլիկ պատարագ մատուցելու համար: 1704 թվականին ընդունվել է օրենք «այս Նահանգում պապականության աճը կանխելու համար»՝ արգելելով կաթոլիկներին զբաղեցնել քաղաքական պաշտոններ:

Լիարժեք կրոնական հանդուրժողականությունը Մերիլենդում չի վերականգնվել մինչև Ամերիկյան հեղափոխությունը, երբ Դարնոլի ծոռը՝ Չարլզ Քերոլ Քերոլթոնցին, հավանաբար Մերիլենդի ամենահարուստ կաթոլիկը, ստորագրել է Ամերիկյան Անկախության հռչակագիրը:

## Պլանտացիաները և տնտեսությունը

Վաղ բնակավայրերն ու բնակչության կենտրոնները միտված են եղել կենտրոնանալ գետերի և այլ ջրուղիների շուրջ, որոնք թափվում են Չեսփիկ ծոցը: 17-րդ դարում Մերիլենդի բնակիչների մեծ մասն ապրել է խիստ պայմաններում փոքր ֆերմաներում: Մինչ նրանք աճեցրել են տարբեր մրգեր, բանջարեղեն, հացահատիկներ և անասուններ, հիմնական դրամաբեր մշակաբույսը եղել է ծխախոտը, որը շուտով գերիշխել է նահանգի տնտեսության մեջ:

Մերիլենդ նահանգը զարգացել է Վիրջինիայի շատ նման ուղղություններով: Ծխախոտն օգտագործվել է որպես փող, և գաղութային օրենսդիր մարմինը ստիպված է եղել օրենք ընդունել, որը պահանջում էր ծխախոտ աճեցնողներից աճեցնել նաև որոշակի քանակությամբ եգիպտացորեն՝ երաշխավորելու համար, որ գաղութաբնակները սոված չեն մնա: Վիրջինիայի նման, Մերիլենդի տնտեսությունը արագորեն կենտրոնացել է Եվրոպայում վաճառքի համար ծխախոտի մշակման շուրջ: Ծխախոտի աճեցման համար էժան աշխատուժի անհրաժեշտությունը, և ավելի ուշ՝ խառը գյուղատնտեսական տնտեսությունը, որը զարգացավ, երբ ծխախոտի գները փլուզվեցին, հանգեցրել են պայմանագրային ծառայության արագ ընդլայնմանը և, ավելի ուշ, աֆրիկացիների բռնի ներգաղթին ու ստրկացմանը:

1730 թվականին ամեն տասնչորս մղոն հեռավորության վրա եղել են հասարակական ծխախոտի պահեստներ: £1,000 ստեռլինգ երաշխիքով, յուրաքանչյուր տեսուչ ստացել է £25-ից £60 տարեկան աշխատավարձ: 950 ֆունտ քաշով չորս տակառները համարվել են մեկ տոննա՝ Լոնդոն առաքման համար: Անգլիական նավահանգիստներից եկող նավերին նավահանգստային քաղաքներ պետք չեն եղել. նրանք կանգ են առել գետերի երկայնքով գտնվող պահեստների կամ պլանտացիաների նավամատույցներում՝ ծխախոտ վերցնելու համար, և հաջորդ տարի վերադարձել են այն ապրանքներով, որոնք պլանտատորները պատվիրել էին Լոնդոնի խանութներից:

Պլանտացիաներից դուրս շատ հողեր շահագործվել են անկախ ֆերմերների կողմից, ովքեր վարձակալել են սեփականատերերից կամ ունեցել են սեփական հողեր: Նրանք շեշտը դրել են ապրուստի գյուղատնտեսության վրա՝ իրենց մեծ ընտանիքների համար սնունդ աճեցնելու նպատակով: Իռլանդացի և շոտլանդացի ներգաղթյալներից շատերը մասնագիտացել են աշորայի վիսկիի արտադրության մեջ, որը վաճառել են կանխիկ գումար ստանալու համար:

## 18րդ դար

18-րդ դարում Մերիլենդը զարգացել է որպես պլանտացիոն գաղութ: 1700 թվականին այնտեղ եղել է մոտ 25,000 մարդ, իսկ 1750 թվականին այդ թիվն աճել է ավելի քան 5 անգամ՝ հասնելով 130,000-ի: 1755 թվականին Մերիլենդի բնակչության մոտ 40%-ը եղել է սևամորթ: Մերիլենդի պլանտատորները նաև լայնորեն օգտագործել են պայմանագրային ծառայողների և քրեական պատիժ կրողների աշխատանքը: Գետերի ընդարձակ համակարգը հեշտացրել է ներքին պլանտացիաներից և ֆերմաներից արտադրանքի տեղափոխումն Ատլանտյան ափ՝ արտահանման համար: Բալթիմորը, որը գտնվում է Պատապսկո գետի վրա և տանում է դեպի Չեսփիք ծոց, եղել է 18-րդ դարի Հարավի երկրորդ ամենակարևոր նավահանգիստը՝ Չարլստոնից (Հարավային Կարոլինա) հետո:

Դոկտոր Ալեքսանդր Համիլտոնը (1712-1756 թվականներ) եղել է շոտլանդական ծագումով բժիշկ և գրող, ով ապրել և աշխատել է Անապոլիսում: Լեո Լեմեյն ասել է, որ նրա 1744 թվականի ճամփորդական օրագիրը՝ «Ջենթլմենի առաջընթաց. Դոկտոր Ալեքսանդր Համիլտոնի ուղեգրությունը», «գաղութային Ամերիկայի մարդկանց և բարքերի, գյուղական և քաղաքային կյանքի, հասարակության և բնապատկերի լայն շրջանակի լավագույն միակ դիմանկարն է»:

Աբբա Կլոդ Կ. Ռոբինը՝ գեներալ Ռոշամբոյի բանակի քահանան, ով ճամփորդել է Մերիլենդով Հեղափոխական պատերազմի ժամանակ, նկարագրել է կյանքի ոճը, որից վայելել են հարստություն և կարգավիճակ ունեցող ընտանիքները գաղութում․
:Մերիլենդի տները եղել են մեծ և ընդարձակ բնակավայրեր, լայնորեն տարանջատված, բաղկացած մի շարք շինություններից և շրջապատված պլանտացիաներով, որոնք տարածվել են աչքի տեսանելիությունից էլ հեռու, մշակվել են... դժբախտ սևամորթների կողմից, որոնց եվրոպական ագահությունը բերել է այստեղ: Նրանց կահույքը եղել է ամենաթանկարժեք փայտից և հազվագյուտ մարմարից, հարստացված վարպետ և գեղարվեստական աշխատանքով: Նրանց նրբաճաշակ և թեթև կառքերը քաշել են լավ բուծված ձիերը և վարել են հարուստ հագնված ստրուկները:

Առաջին տպագրական մեքենան Մերիլենդ նահանգ է ներմուծվել 1765 թվականին գերմանացի ներգաղթյալ Նիկոլաս Հասելբախի կողմից, որի սարքավորումները հետագայում օգտագործվել են Բալթիմորի առաջին թերթերի՝ «Մերիլենդի ամսագրի» և «Բալթիմորի գովազդատուի» տպագրության համար, որոնք առաջին անգամ հրատարակվել են Ուիլյամ Գոդարդի կողմից 1773 թվականին։

Ուշ գաղութային ժամանակաշրջանում նահանգի հարավային և արևելյան հատվածները շարունակել են իրենց ծխախոտի տնտեսությունը, սակայն երբ մոտենում էր Ամերիկյան հեղափոխությունը, Մերիլենդի հյուսիսային և կենտրոնական մասերն աստիճանաբար դարձել են ցորենի արտադրության կենտրոններ: Սա օգնել է խթանել ներքին գյուղատնտեսական քաղաքների, ինչպիսին է Ֆրեդերիկը, և Մերիլենդի գլխավոր նավահանգստային քաղաք Բալթիմորի ընդլայնմանը:

### Ամերիկյան հեղափոխություն
Մինչև Ամերիկյան հեղափոխության ժամանակը, Մերիլենդ նահանգը եղել է երկու գաղութներից մեկը, որը մնացել է անգլիական սեփականատիրական գաղութ, մյուսը եղել է Փենսիլվանիան: Մերիլենդը 1776 թվականին հայտարարել է անկախություն Բրիտանիայից, ընդ որում Սամուել Չեյսը, Ուիլյամ Պական, Թոմաս Սթոունը և Չարլզ Քերոլը Քերոլթոնից ստորագրել են Անկախության հռչակագիրը գաղութի համար: 1776-77 թվականների Կոնֆեդերացիայի հոդվածների շուրջ բանավեճերում Մերիլենդի պատվիրակները գլխավորել են այն կուսակցությունը, որը պնդել է, որ արևմտյան հողային հավակնություններ ունեցող նահանգները դրանք զիջեն Կոնֆեդերացիայի կառավարությանը, և 1781 թվականին Մերիլենդը դարձել է վերջին նահանգը, որը վավերացրել է Կոնֆեդերացիայի հոդվածները: Այն ավելի պատրաստակամորեն է ընդունել Միացյալ Նահանգների Սահմանադրությունը՝ վավերացնելով այն 1788 թվականի ապրիլի 28-ին:

## Տես նաև
*Մերիլենդի պատմություն

## Ծանոթագրություններ

## Աղբյուրներ

*Andrews, Matthew Page, *History of Maryland*, Doubleday, New York (1929)
*Everstine, Carl N. "The Establishment of Legislative Power in Maryland", 12 ''Maryland Law Review'' 99 (1951)
* 
* 
* 

## Արտաքին հղումներ

*Colonial history of Maryland
*''History of USA'', 1904, Maryland
* George Alsop on the condition of indentured servants in Maryland, 1663

Կատեգորիա:13 գաղութներ
Կատեգորիա:13 գաղութների պատմություն
Կատեգորիա:1632 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:1632 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի պատմություն
Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի պատմություն
Կատեգորիա:Նախկին բրիտանական գաղութներ
Կատեգորիա:Նախկին միապետություններ