Ռիսկի համարժեքություն

**Ռիսկի համարժեքությունը** (կամ **ռիսկի պարգևավճարների համարժեքությունը**) ներդրումային կառավարման մոտեցում է, որը կենտրոնանում է ռիսկի բաշխման վրա, որը սովորաբար սահմանվում է որպես անկայունություն, այլ ոչ թե կապիտալի բաշխման վրա։ Ռիսկի համարժեքության մոտեցումը պնդում է, որ երբ ակտիվների բաշխումները ճշգրտվում են (լևերաժային կամ դելեվերաժային) նույն ռիսկի մակարդակին, ռիսկի համարժեքության պորտֆելը կարող է հասնել ավելի բարձր Շարփի հարաբերակցության և կարող է ավելի դիմացկուն լինել շուկայական անկումների նկատմամբ, քան ավանդական պորտֆելը։ Ռիսկի համարժեքությունը խոցելի է կորելացիոն ռեժիմների զգալի փոփոխությունների նկատմամբ, ինչպիսին դիտվել է 2020 թվականի առաջին եռամսյակում, ինչը հանգեցրել է ռիսկի համարժեքության ֆոնդերի զգալի թերակատարողականության Covid-19-ի վաճառքի ժամանակ։

Կոպիտ ասած, ռիսկի համարժեքության պորտֆել կառուցելու մոտեցումը նման է նվազագույն տատանման պորտֆել ստեղծելուն՝ ենթակա այն սահմանափակմանը, որ յուրաքանչյուր ակտիվ (կամ ակտիվների դաս, ինչպիսիք են պարտատոմսերը, բաժնետոմսերը, անշարժ գույքը և այլն) հավասարապես նպաստում է պորտֆելի ընդհանուր անկայունությանը։

Դրա որոշ տեսական բաղադրիչներ մշակվել են 1950-ական և 1960-ական թվականներին, սակայն առաջին ռիսկի համարժեքության ֆոնդը, որը կոչվում է *«Բոլոր եղանակների* ֆոնդ», ստեղծվել է 1996 թվականին։ Վերջին տարիներին շատ ներդրումային ընկերություններ սկսել են իրենց հաճախորդներին առաջարկել ռիսկի համարժեքության ֆոնդեր։ «Ռիսկի համարժեքություն» տերմինը շրջանառության մեջ է մտել 2005 թվականին՝ PanAgora Asset Management-ի աշխատակից Էդվարդ Ցյանի կողմից, և այնուհետև ընդունվել է ակտիվների կառավարման ոլորտի կողմից։ Ռիսկի համարժեքությունը կարելի է դիտարկել որպես պասիվ կամ ակտիվ կառավարման ռազմավարություն։

Ռիսկի համարժեքության մոտեցման նկատմամբ հետաքրքրությունը մեծացել է 2007-2008 թվականների ֆինանսական ճգնաժամից ի վեր, քանի որ ռիսկի համարժեքության մոտեցումն ավելի լավ արդյունքներ է ցույց տվել, քան ավանդական ձևով կառուցված պորտֆելները, ինչպես նաև շատ հեջ ֆոնդեր։ Որոշ պորտֆելի կառավարիչներ կասկածամտություն են հայտնել հայեցակարգի գործնական կիրառման և դրա արդյունավետության վերաբերյալ բոլոր տեսակի շուկայական պայմաններում սակայն մյուսները 2007-2008 թվականների ֆինանսական ճգնաժամի ընթացքում դրա արդյունավետությունը նշում են որպես դրա հնարավոր հաջողության ցուցանիշ։

## Նկարագրություն
մինի|243x243փքս|Ակտիվների և ռիսկերի բաշխումների համեմատություն
Ռիսկի համարժեքությունը ներդրումների հայեցակարգային մոտեցում է, որը փորձում է ապահովել ավելի ցածր ռիսկային և ավելի ցածր վճարներով այլընտրանք ավանդական պորտֆելի բաշխմանը ՝ 60% բաժնետոմսերով և 40% պարտատոմսերով, որը իր ռիսկի 90%-ը կրում է պորտֆելի բաժնետոմսային մասում (տե՛ս նկարազարդումը)։Ռիսկերի համարժեքության մոտեցումը փորձում է հավասարեցնել ռիսկը՝ միջոցները բաշխելով ավելի լայն կատեգորիաների, ինչպիսիք են բաժնետոմսերը, պետական պարտատոմսերը, վարկային արժեթղթերը և գնաճի հեջավորումները (ներառյալ անշարժ ակտիվները, ապրանքները, անշարժ գույքը և գնաճից պաշտպանված պարտատոմսերը), միաժամանակ առավելագույնի հասցնելով շահույթը ֆինանսական լծակավորման միջոցով։ Ըստ Bridgewater Associates-ի տեղեկատվական տեխնոլոգիաների տնօրեն Բոբ Փրինսի, ավանդական ռիսկի համարժեքության պորտֆելի որոշիչ պարամետրերն են՝ չկապակցված ակտիվները, ցածր բաժնետիրական ռիսկը և պասիվ կառավարումը։

Որոշ գիտնականներ պնդում են, որ ռիսկի համարժեքության պորտֆելը պահանջում է ուժեղ կառավարում և շարունակական վերահսկողություն՝ դոլարային պաշարները նախապես որոշված և հավասարեցված ռիսկի մակարդակներում պահելու համար ակտիվների գնման և վաճառքի տեսքով լծակի և բաշխման արդյունքում առաջացող բացասական հետևանքների ներուժը նվազեցնելու համար։ Օրինակ, եթե արժեթղթի գինը բարձրանում կամ իջնում է, իսկ ռիսկի մակարդակը մնում է նույնը, ռիսկի համարժեքության պորտֆելը կկարգավորվի՝ դոլարային ռիսկը անփոփոխ պահելու համար: Մյուս կողմից, ոմանք ռիսկի համարժեքությունը համարում են պասիվ մոտեցում, քանի որ այն չի պահանջում, որ պորտֆելի կառավարիչը արժեթղթեր գնի կամ վաճառի ապագա շուկայի վարքագծի վերաբերյալ դատողությունների հիման վրա:

Ռիսկի համարժեքության սկզբունքները կարող են տարբեր կերպ կիրառվել տարբեր ֆինանսական մենեջերների կողմից, քանի որ նրանք ունեն ակտիվները դասերի դասակարգելու տարբեր մեթոդներ, ռիսկի տարբեր սահմանումներ, ակտիվների դասերի շրջանակներում ռիսկը բաշխելու տարբեր եղանակներ, ապագա ռիսկը կանխատեսելու տարբեր մեթոդներ և ռիսկի ենթարկվելու տարբեր եղանակներ: Այնուամենայնիվ, շատ ռիսկի համարժեքության ֆոնդեր զարգանում են իրենց սկզբնական մտադրություններից հեռանալով, ներառյալ պասիվ կառավարումը։ Ռիսկի համարժեքության պորտֆելի կառավարման աստիճանը հաճախ տարբերակիչ հատկանիշ է այսօր առկա տարբեր տեսակի ռիսկի համարժեքության ֆոնդերի միջև:

## Հավասարապես կշռված ռիսկի ներդրումների պորտֆելներ
Ռիսկի համարժեքության ամենահայտնի տարբերակը հավասարապես կշռված ռիսկի ներդրումների պորտֆելի մեթոդն է։

Հավասարապես կշռված ռիսկի ներդրումները չեն վերաբերում «նույն անկայունությանը», այլ վերաբերում են նրան, որ յուրաքանչյուր ակտիվ նույն կերպ է նպաստում պորտֆելի ընդհանուր անկայունությանը։ Դրա համար մենք պետք է սահմանենք յուրաքանչյուր ակտիվի ներդրումը պորտֆելի ռիսկի մեջ։

Դիտարկենք պորտֆոլիո N ակտիվներ՝ x_1, ... , x_N որտեղ ակտիվի քաշը x_i է w_i . The w_i ձևավորել բաշխման վեկտորը w . Եկեք ավելի մանրամասն նշանակենք ակտիվների կովարիացիոն մատրիցը X = (x_1, ... , x_N) կողմից \Sigma . Պորտֆելի անկայունությունը սահմանվում է որպես պատահական փոփոխականի std w^tX որը հետևյալն է՝

:\sigma(w) = \sqrt{w' \Sigma w}
:

Քանի որ \sigma(w) համասեռ է 1-ին աստիճանի w, համասեռ ֆունկցիաների համար Էյլերի թեորեմից հետևում է, որ՝

: \sigma(w) = \sum_{i=1}^N \sigma_i(w) ,  where 
:\sigma_i(w) = w_i \cdot \partial_{w_i} \sigma(w) = \frac{w_i (\Sigma w)_i}{\sqrt{w' \Sigma w}}

այնպես որ \sigma_i(w) կարող է մեկնաբանվել որպես ակտիվի ներդրում i պորտֆելում մինչև պորտֆելի ընդհանուր ռիսկը։

Հավասար ռիսկի ներդրումը նշանակում է \sigma_i(w) = \sigma_j(w) բոլորի համար i, j կամ համարժեք.

:  \sigma_i(w) = \sigma(w) / N

Այս խնդիրն ունի եզակի լուծում, որը կարող է որոշվել ապացուցելիորեն կոնվերգենտ ուռուցիկ օպտիմալացման մեթոդներով: Այլընտրանքորեն, լուծումը կարող է որոշվել թվայինորեն՝ լուծելով կամ ֆիքսված կետի խնդիրը՝
: w_i = \frac{\sigma(w)^2}{(\Sigma w)_iN}
կամ լուծելով մինիմիզացման խնդիրը
: \underset{w}{\arg \min} \sum_{i=1}^N \left[w_i - \frac{\sigma(w)^2}{(\Sigma w)_iN}\right]^2
երկուսն էլ որոշակի սահմանափակմամբ, որը վերացնում է խնդրի անփոփոխությունը մասշտաբավորման հետ w.

Սովորաբար կամ պորտֆելի ընդհանուր անկայունությունը սահմանվում է որպես \sigma:
: \sigma(w) = \sigma
կամ պորտֆելի համախառն ներդրումը սահմանվում է G
: \sum_i w_i = G

Վերոնշյալ մինիմիզացման խնդիրը կարող է արդյունավետորեն լուծվել ցիկլիկ կոորդինատային իջնելու մեթոդով որի բաց կոդով իրականացումները հասանելի են JavaScript-ում, Python-ում և Ռ։

Օգտագործման հեշտության համար պետք է նաև նշել, որ առցանց հասանելի է REST API-ն, որն ունի հավասար ռիսկի ներդրումների, ինչպես նաև սահմանափակված հավասար ռիսկի ներդրումների խնդիրներ լուծելու հնարավորություններ։

## Պատմություն
Ռիսկերի համարժեքության մոտեցման հիմքերը դրվեցին, երբ տնտեսագետ և Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Հարրի Մարկովիցը 1952 թվականին ժամանակակից պորտֆելի տեսության մեջ ներմուծեց արդյունավետ սահմանի հայեցակարգը։ Այնուհետև, 1958 թվականին, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Ջեյմս Թոբինը եզրակացրեց, որ արդյունավետ սահմանային մոդելը կարող է բարելավվել՝ ավելացնելով ռիսկերից զերծ ներդրումներ, և նա պաշտպանեց դիվերսիֆիկացված պորտֆելի օգտագործումը՝ դրա ռիսկ և եկամտաբերություն հարաբերակցությունը բարելավելու համար։ Պորտֆելի բազմաթիվ ակտիվների միջև լծակի համադրման և ռիսկի նվազեցման տեսական վերլուծությունը ուսումնասիրել են նաև Ջեք Թրեյնորը 1961 թվականին, Ուիլյամ Ֆ. Շարփը 1964 թվականին, Ջոն Լինտները 1965 թվականին և Ջան Մոսինը 1966 թվականին։ Սակայն, հայեցակարգը գործնականում չի կիրառվել խոշոր հաստատության պորտֆելում լծակի ներդրման դժվարությունների պատճառով։

MFS Investment Management-ի ավագ փոխնախագահ Ջո Ֆլահերտիի խոսքով՝ «ռիսկերի համարժեքության գաղափարը սկիզբ է առել 1990-ական թվականներից»։ 1996 թվականին Bridgewater Associates-ը գործարկեց ռիսկի համարժեքության ֆոնդ, որը կոչվում էր «*All Weather* ակտիվների բաշխման ռազմավարություն»: Չնայած Bridgewater Associates-ը առաջինն էր, որ շուկա մտցրեց ռիսկի հավասարության արտադրանք, նրանք չէին հորինել այդ տերմինը։ Փոխարենը «ռիսկի համարժեքություն» տերմինն առաջին անգամ օգտագործել է PanAgora Asset Management-ի աշխատակից Էդվարդ Ցյանը, երբ նա 2005 թվականին հեղինակել է մի զեկույց։2008 թվականին «Ռիսկերի համարժեքություն» անվանումը (Risk Premium Parity-ի կրճատ տարբերակ) տրվեց այս պորտֆելային ներդրումների կատեգորիային Էնդրյու Զայցևի կողմից՝ «Ալան Բիլլեր և գործընկերներ» ներդրումային խորհրդատվական ընկերությունում։ Շուտով այս տերմինը ընդունվեց ակտիվների կառավարման ոլորտի կողմից։ Ժամանակի ընթացքում այլ ընկերություններ, ինչպիսիք են Aquila Capital-ը (2004), AQR Capital Management-ը (2006), Northwater-ը, Wellington-ը , Invesco, First Quadrant, Putnam Investments, ATP (2006), PanAgora Asset Management (2006), BlackRock (2009 - նախկինում Barclays Global Investors), 1741 Asset Management (2009), Neuberger Berman (2009), AllianceBernstein (2010)  Clifton Group (2011), Salient Partners (2012), Schroders (2012), Natixis Asset Management (2013) և Allianz Global Investors (2015) սկսեցին ստեղծել ռիսկի համարժեքության ֆոնդեր։

## Արդյունավետություն
Callan Investments Institute Research-ի 2010 թվականի փետրվարին հրապարակված զեկույցում նշվում էր, որ 1990-ականներին «լծակային ռիսկի համարժեքության պորտֆելը զգալիորեն ցածր ցուցանիշներ կունենար» ստանդարտ ինստիտուցիոնալ պորտֆելի համեմատ, բայց 2000-2010 թվականների տասնամյակում «զգալիորեն գերազանցեր» ստանդարտ ինստիտուցիոնալ պորտֆելը ։ Համաձայն «Wall Street Journal»-ի 2010 թվականի հոդվածի՝ «Ռիսկի համարժեքության ֆոնդերը համեմատաբար լավ են դիմացել 2008 թվականի ֆինանսական ճգնաժամի ժամանակ»։ Օրինակ, AQR-ի ռիսկի համարժեքության ֆոնդը 2008 թվականին նվազել է 18%-ով՝ հասնելով 19%-ի՝ համեմատած Vanguard Balanced Index ֆոնդի 22%-ի անկման հետ։ Ըստ Wall Street Journal-ի 2013 թվականի զեկույցի՝ հեջ ֆոնդերի կողմից առաջարկվող ռիսկի համարժեքության ֆոնդի տեսակը «աճել է իր ժողովրդականությամբ» և «ֆինանսական ճգնաժամից ի վեր մշտապես գերազանցել է ավանդական ռազմավարություններին»։  Այնուամենայնիվ, ռիսկի համարժեքության ռազմավարությունն օգտագործող փոխադարձ ֆոնդերը, ըստ հաղորդումների, տարվա առաջին կեսին կրել են 6.75% կորուստներ։ Ռիսկի համարժեքության կողմնակիցները պնդում են, որ ակտիվների դասերի միջև ռիսկերի հավասարակշռման արժեքը կիրականացվի երկար ժամանակահատվածներում, ներառյալ անկումների, աճի և ավելի բարձր գնաճի ռեժիմների ժամանակահատվածները։ Պատմական վերլուծությունը որոշակի ապացույցներ է տալիս անկման պայմաններում բաժնետոմսերի համեմատ ավելի լավ ցուցանիշների մասին։

## Ընդունելություն
1990-ականների ֆոնդային շուկայի աճի պայմաններում, բաժնետոմսերի վրա հիմնված ներդրումային մոտեցումները մոտ ապագայում գերազանցեցին ռիսկի համարժեքությունը։ Սակայն, 2000 թվականի մարտի ճգնաժամից հետո, ռիսկի համարժեքության նկատմամբ հետաքրքրությունը մեծացավ, նախ Միացյալ Նահանգների, ապա Եվրոպայի ինստիտուցիոնալ ներդրողների շրջանում ։ ԱՄՆ ներդրողների թվում են Վիսկոնսին նահանգի ներդրումային խորհուրդը և Փենսիլվանիայի պետական դպրոցների աշխատակիցների կենսաթոշակային համակարգը (PSERS), որոնք հարյուրավոր միլիոններ են ներդրել AQR, BlackRock և Bridgewater Associates ընկերությունների ռիսկի համարժեքության ֆոնդերում։ 2007–2008 թվականների ֆինանսական ճգնաժամը ծանր ազդեցություն ունեցավ նաև բաժնետոմսերով ծանր և Յեյլի մոդելի պորտֆելների վրա, սակայն ռիսկի համարժեքության ֆոնդերը բավականին լավ արդյունքներ ցույց տվեցին։

Չնայած սկեպտիկների քննադատություններին, ռիսկի համարժեքության մոտեցումը «ակտիվության ալիք» է ապրել «բաժնետոմսերի ցածր արդյունավետության» տասնամյակից հետո։ 2005-2012 թվականների ընթացքում մի քանի ընկերություններ սկսեցին առաջարկել ռիսկի համարժեքության ապրանքներ, այդ թվում՝ Barclays Global Investors (այժմ՝ BlackRock), Schroders, First Quadrant, Mellon Capital Management, Neuberger Berman և State Street Global Advisors։  Ինստիտուցիոնալ ներդրողների և խորհրդատուների 2011 թվականի հարցումը ցույց է տալիս, որ Ամերիկայում գործող կենսաթոշակային, հիմնադրամների և հիմնադրամների ավելի քան 50%-ը ներկայումս օգտագործում կամ դիտարկում է ռիսկի համարժեքության արտադրանք իրենց ներդրումային պորտֆելների համար։  «Chief Investor Officer» ամսագրի կողմից 2014 թվականին անցկացված հարցումը ցույց է տալիս, թե որքան է աճել ներդրման մակարդակը. հարցմանը մասնակցած ինստիտուցիոնալ ներդրողների 46%-ը օգտագործում է ռիսկի համարժեքությունը, իսկ 8%-ը՝ ներդրումներ կատարելու մասին։

## Լծակի կիրառումը
Համաձայն *«Investments & Pensions Europe»* -ի 2011 թվականի հոդվածի՝ ռիսկի համարժեքության մոտեցումն ունի «միջին ռիսկեր», որոնք ներառում են՝ դրա արժեքի մասին տնօրենների խորհուրդներին տեղեկացնելը, 2008 թվականի շուկայի անկման նման անկանխատեսելի իրադարձությունները, ներդրման հետ կապված շուկայական ժամանակային ռիսկերը, լծակի և ածանցյալ գործիքների օգտագործումը, ինչպես նաև ածանցյալ գործիքների հետ կապված բազային ռիսկերը։ Այլ քննադատներ զգուշացնում են, որ լծակի կիրառումը և ֆիքսված եկամտի ակտիվների վրա մեծապես հույսը դնելը կարող է ստեղծել իր սեփական ռիսկը։ Պորտֆելի կառավարիչ Բեն Ինքերը քննադատել է ռիսկի համարժեքությունը՝ որպես համեմատական մոտեցում, որը պարտատոմսերին չափազանց մեծ հարաբերական կշիռ է տալիս՝ համեմատած այլընտրանքային պորտֆելի մոտեցումների հետ։ Սակայն, ռիսկի համարժեքության կողմնակիցները պնդում են, որ դրա նպատակն է խուսափել ապագա եկամուտների կանխատեսումից։ Ինքերը նաև ասում է, որ ռիսկի համարժեքությունը պահանջում է չափազանց մեծ լծակ՝ ավանդական այլընտրանքների նման նույն սպասվող եկամուտներն ապահովելու համար։ Կողմնակիցները պատասխանում են, որ լրացուցիչ դիվերսիֆիկացիայից առաջացող ռիսկի նվազեցումը գերազանցում է լրացուցիչ լծակի ռիսկը, և որ հրապարակային առևտրով զբաղվող ֆյուչերսների և ակտիվների պրիմ բրոքերային ֆինանսավորման միջոցով լծակը նույնպես նշանակում է պորտֆելում կանխիկի բարձր տոկոս՝ վնասները և մարժայի կանչերը ծածկելու համար։ Բացի այդ, Ինկերը նշում է, որ պարտատոմսերն ունեն բացասական թեքություն (մեծ կորուստների փոքր հավանականություն և փոքր շահույթի մեծ հավանականություն), ինչը դրանք դարձնում է վտանգավոր ներդրում լծակ օգտագործելու համար։ Կողմնակիցները հակադարձել են՝ ասելով, որ իրենց մոտեցումը ենթադրում է պարտատոմսերի նկատմամբ ազդեցության նվազեցում, քանի որ անկայունությունը մեծանում է, և ապահովում է ավելի քիչ շեղում, քան ավանդական պորտֆելները։

Լևերաժի կիրառման կողմնակիցները պնդում են, որ լծակի կիրառումը կարող է ռիսկը նվազեցնել, այլ ոչ թե մեծացնել, եթե բավարարվեն չորս պայմաններ՝ (i) պահվի բավարար քանակությամբ չծանրաբեռնված կանխիկ՝ մարժայի կանչերը բավարարելու համար, (ii) լծակը կիրառվի լավ դիվերսիֆիկացված պորտֆելի վրա, (iii) ակտիվները կարող են հաճախակի վերահավասարակշռվել, և (iv) կոնտրագենտի ռիսկը նվազագույնի հասցվի։

## Ռիսկի համահավասարեցում և պարտատոմսերի աճող շուկան
2012 թվականին *[[Financial Times|Financial Times-]]* ում հրապարակված հոդվածում նշվում էր ռիսկի համարժեքության ֆոնդերի համար հնարավոր մարտահրավերների մասին՝ «ֆիքսված եկամտի 30-ամյա ցուլի շուկայի գագաթնակետին»։ Մինչդեռ կողմնակիցները նշում են դրանց դիվերսիֆիկացիան պարտատոմսերի, ինչպես նաև «գնաճի հետ կապված արժեթղթերի, կորպորատիվ վարկերի, զարգացող շուկաների պարտքի, ապրանքների և բաժնետոմսերի միջև, որոնք հավասարակշռված են նրանով, թե ինչպես է յուրաքանչյուր ակտիվի դաս արձագանքում երկու գործոններին՝ տնտեսական աճի սպասվող տեմպի փոփոխություններին և գնաճի սպասումների փոփոխություններին»։ 2013 թվականին *Financial News-* ում հրապարակված հոդվածում նշվում էր, որ «ռիսկի համարժեքությունը շարունակում է ծաղկել, քանի որ ներդրողները սկսում են գնահատել տարբեր ռիսկերի ավելի լավ հավասարակշռությունը, որը այն ներկայացնում է անորոշ աշխարհում»։

2013 թվականի պարտատոմսերի գների կտրուկ անկումից հետո («taper tantrum»), ներդրողները շարունակեցին կասկածի տակ դնել բարձրացող տոկոսադրույքների ազդեցությունը ռիսկի համարժեքության պորտֆելների կամ այլ ավելի կենտրոնացված բաժնետոմսերի պորտֆելների վրա։ Աճող տոկոսադրույքների պատմական վերլուծությունը ցույց է տալիս կանոնավոր և անկարգ աճող տոկոսադրույքների ռեժիմների միջև տարբերակման արժեքը։ Ռիսկի համարժեքությունն ավելի թույլ ցուցանիշներ ունի անկանոն աճող տոկոսադրույքների միջավայրում, սակայն ժամանակի ընթացքում դրա ցուցանիշները կախված չեն պարտատոմսերի եկամտաբերության անկումից։

## Ռիսկի համարժեքություն և կապիտալի ակտիվների գնագոյացման մոդել
Ռիսկի համարժեքության կողմնակիցները պնդում են, որ չլևերավորված ռիսկի համարժեքության պորտֆելը բավականին մոտ է շոշափելի պորտֆելին, որքան հնարավոր է մոտ, հաշվի առնելով տվյալների անորոշությունները և աղմուկը։ Այս պնդման օգտին բերվում են տեսական և փորձարարական փաստարկներ։ Ռիսկի համարժեքության պորտֆելը արդյունավետ սահմանի վրա դրող ենթադրություններից մեկն այն է, որ առանձին ակտիվների դասերը փոխկապակցված չեն և ունեն նույնական Շարփի հարաբերակցություններ։ Ռիսկի համարժեքության քննադատները հազվադեպ են վիճարկում այն պնդումը, որ ռիսկի համարժեքության պորտֆելը մոտ է շոշափելի պորտֆելին, սակայն նրանք ասում են, որ լծակավորված ներդրումային գիծն ավելի քիչ թեք է, և որ լծակավորված ռիսկի համարժեքության պորտֆելը աննշան կամ ընդհանրապես առավելություն չունի 60% բաժնետոմսերի / 40% պարտատոմսերի նկատմամբ, և ունի ավելի մեծ ակնհայտ լծակի թերություն։

## Տես նաև
*Ֆինանսական ռիսկ
*Հեջ ֆոնդ

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ներդրումներ
Կատեգորիա:Տնտեսագիտություն
Կատեգորիա:Ֆինանսական շուկաներ
Կատեգորիա:Ֆինանսական տերմիններ