Բրիժիտ Բարդո

**Բրիժիտ Անն-Մարի Բարդո** (, , կրճատ՝ **B. B.** (Բեբե), ), ֆրանսիացի կինոդերասանուհի, երգչուհի, ֆոտոմոդել, գրող, կենդանիների իրավունքների պաշտպանության ակտիվիստ։ Հիմնադիր և նախագահ «Բրիժիտ Բարդոյի ֆոնդի», որը զբաղվում է կենդանիների պաշտպանությամբ։ 1950-1960-ականների սեքս խորհրդանիշ։ 

Համաշխարհային ճանաչում է ստացել «Եվ Աստված ստեղծեց կնոջը» (1956) ֆիլմի շնորհիվ։ Ընդհանուր նկարահանվել է 48 ֆիլմում, մանսնակցել է բազմաթիվ երաժշտական ծրագրերի, ձայնագրել է 80 երգ, բրիտանական *[[BAFTA]]* է ստացել «Վիվա, Մարի՛ա» (1965) ֆիլմում խաղացած դերի համար։

1970 թվականին որպես մոդել է ընտրվել Մարիայի՝ Ֆրանսիայի պաշտոնական խորհրդանիշի կիսանդրու համար։ Կինոկարիերան ավարտել է 1973 թվականին և սկսել զբաղվել կենդանիների իրավունքների պաշտպանությամբ։ 1990-ական թվականներին քանիցս քննադատել է ներգաղթյալներին և Ֆրանսիայի իսլամիստներին, ինչի հետևանքով 5 անգամ տուգանվել է «Էթնիկ կամ ռասայական ատելության հրահրման համար».

## Վաղ տարիներ
### Ընտանիք և մանկություն
Բրիժիտ Բարդոյի ծնողներն ամուսնացել են 1933 թվականի օգոստոսի 3-ին Փարիզում Սեն Ժերմեն դը Պրե կաթոլիկ ծխական եկեղեցում։ Մայրը Աննա-Մարի Մյուսելը՝ Տոտի մականվամբ, ծնվել է 1912 թվականին Փարիզում․ մեծացել է Միլանում։ Հայրը՝ Լուի Բարդոն՝ Պիլու մականվամբ, նույնպես ծնվել է Փարիզում՝ 1896 թվականին։ Նա մասնագիտությամբ ինժեներ էր․ ավարտել է Էլեկտրոտեխնիկական ավագ դպրոցը և ավելի ուշ, հոր՝ Շառլի հետ աշխատել «*Շառլ Բարդո և Կ°*» ընտանեկան ֆիրմայում, որն արտադրում էր ացետիլեն և սեղմված օդ։

Տարվել է լուսանկարչությամբ և պոեզիայով․ հրատարակել է բանաստեղծությունների մի քանի ժողովածու, այդ թվում և  «*Անհամերաշխ բանաստեղծություններ*» (), որը նրան Ֆրանսիական ակադեմիայի *Վոկելենովյան մրցանակ* է բերել (Prix Paul Labbé-Vauquelin de l’Académie française)։ Լուի Բարդոն մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին և պարգևատրվել է Պատվո լեգեոնի շքանշանով։ Աննա-Մարի Մյուսելի և Լուի Բարդոյի ամուսնությունից մեկ տարի անց, Փարիզի 15-րդ շրջանի Վիոլե հրապարակի բնակարանում լույս աշխարհ է գալիս Բրիժիտ Անն-Մարի Բարդոն։ Նորածին Բրիժիտի քաշը 3,2 կգ էր։ 

Բրիժիտը դաստիարակվել է կաթոլիկակական խիստ ավանդույթներով։ Փոքր քրոջ՝ Մարի-Ժաննայի հետ, ում կոչում էին Միժանու (ծնվել է 1938 թվականի մայիսի 5-ին), այցելել է կաթոլիկ դպրոց։ Բրիժիտն ունեցել է մի քանի դայակ և տնային դաստիարակչուհի, որոնցից մեկը, ով ազգությամբ իտալուհի էր, նրան սովորեցրել է իտալերեն։ Մանկության տարիներին աղջիկը տառապել է ալերգիկ ցանից և ամբլիոպիայից, կրել է հատուկ ակնոց կարճատեսության համար, իսկ ատամներին կեռիկներ է տեղադրել՝ ուղղելու համար դրանք․ իր այդ տեսքի համար երկար տարիներ ամաչել է։ Բրիժիտն այսպես է արտահայտվել իր մանկության տարիների արտաքինի մասին․ 

Որոշ կենսագիրների խոսքով ծնողների սիրելի դուստրը Միժանուն էր, իսկ Բրիժիտին համարել են «անճոռնի ճուտիկ»։  «*Բրիժիտը չարասիրտ է և տգեղ*»,- ասել է նրա մայրը՝ Տոտին։

### Կրթություն
Բրիժիտի մայրը, ով զբաղվում էր բալետով, փորձում էր դուստրերի մոտ սեր առաջացնել երաժշտության և պարերի հանդեպ։ Յոթ տարեկանից երկու քույրն էլ Մարսել Բուրգի՝ Փարիզի ազգային օպերայի բալետի պրիմերի պարի դասարանում են սովորել։ Պարն օգնել է նրանց թոթափելու ամաչկոտությունը և դառնալ ավելի ինքնավստահ։ Միժանուն, ով հակում ուներ դեպի ճշգրիտ գիտությունները, շուտով թողնում է պարապմունքները։ Բրիժիտը, հակառակը, հաջողություններ չուներ դպրոցում։ Ունենալով բնատուր պլաստիկա և նրբագեղություն, նա որոշում է կենտրոնանալ դասական պարերի վրա։

Բրիժիտը սովորել է կատակերգության ու պարարվեստի ուսումնարանում։ Առաջին անգամ նկարահանվել է ռեժիսոր Վիլլի Ռոզիեի «Մանինան՝ առանց քողի աղջիկը» ֆիլմում 1952 թվականին։ Ռեժիսոր Միշել Բուարոնի «Չարաճճի աղջիկը» կինոնկարում (1955) կատարած երկրորդական դերակատարումից հետո նա հռչակվեց Մարկ Ալեգրեի «Փետրաթելով մարգարտածաղիկը» (1957) և հատկապես  Ռոժե Վադիմի «Եվ Աստված ստեղծեց կնոջը» ֆիլմի շնորհիվ (1956)։ Բարդոյի լավագույն կատարումներին կարելի է հանդիպել նաև Ռենե Կլերի «Մեծ զորավարժություններ (1956), ռեժիսորներ Կլոդ Օտան-Լարայի «Դժբախտության դեպքում» (1958), Քրիստիան- Ժակի «Բաբետան գնում է պատերազմ» (1959), Ռոժե Վադիմի «Գիշերային գոհարավաճառները» (1958), «Սանձը վզին» (1961) և «Զինվորի հանգիստը» (1962), Հանրի-Ժորժ Կլուզոյի «Ճշմարտությունը» (1960), Միշել Բուարոնի «Հռչակավոր սիրային պատմությունները» (1961), Յուրի Մալլի «Անձնական կյանք» (1961) և «Վիվա Մարիա» (1964), Ժան-Լյուկ Գոդարի «Արհամարհանքը» (1963), Միշել Դեվիլի «Արջը և տիկնիկը» (1970), Ռոբերտ Էնրիկոյի «Ռոմի պողոտան» (1971), Նինա Կոմպանեզի «Կոլին Տրուս-Շեմիսի շատ չքնաղ և զվարճալի պատմությունը» (1974), Ռոժե Վադիմի «Դոն Ժուան» (1973) և այլ կինոնկարներում։

1950-ական թվականներին Եվրոպայում համարվում էր սեքս խորհրդանիշ, ինչպես Մերիլին Մոնրոն ԱՄՆ-ում։ Շոու-բիզնեսում իր 21-ամյա կարիերայի ընթացքում նկարահանվել է 48 ֆիլմերում, ձայնագրել է 80 երգ, հանդես է եկել տարբեր երաժշտական շոուներում։

1973 թվականին ավարտելով իր կինոկարիերան՝ սկսել է ակտիվ աշխատանք տանել կենդանիների պաշտպանության բնագավառում։ 1990-ական թվականներին բազմիցս հանդես է եկել Ֆրանսիայում ներգաղթյալների ավելացման և իսլամի տարածման դեմ, նույնասեռականության և միջռասայական ամուսնությունների քննադատությամբ, ինչի պատճառով հինգ անգամ դատապարտվել է «ազգամիջյան թշնամանքի հրահրման» համար։ 

Բրիջիտ Բարդոն մահացել է 2025 թվականի դեկտեմբերի 28-ին (91 տարեկան հասակում) Սեն Տրոպեում գտնվող իր Լա Մադրագ կալվածքում։ Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը սոցիալական ցանցերում հարգանքի տուրք է մատուցել Բարդոյին՝ նրան անվանելով «դարի լեգենդ»։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Brigitte Tast, Hans-Jürgen Tast (Hrsg.) *Brigitte Bardot. Filme 1953–1961. Anfänge des Mythos B.B.* (Hildesheim 1982) .
* 

## Արտաքին հղումներ
*Բրիջիտ Բարդո. կինոյի լեգենդից մինչև կենդանիների պաշտպանության խորհրդանիշ

Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Թատրոնի ֆրանսիացի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Կին ինքնակենսագիրներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Կատեգորիա:Փարիզ քաղաքում ծնվածներ
Կատեգորիա:Ֆոտոմոդելներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արվեստագետներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բնապահպաններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երգչուհիներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի իրավապաշտաններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կին հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոդերասանուհիներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մոդելներ