Սքեյթբորդինգ

**Սքեյթբորդինգ,** էքստրիմալ սպորտաձև, որը ներառում է սքեյթբորդի վրա տեղաշարժվելն ու հնարքներ կատարելը, ինչպես նաև հանգստի գործունեություն, արվեստի ձև, ժամանցային արդյունաբերության մասնագիտություն և տրանսպորտի միջոց։ Այն ծագել է Միացյալ Նահանգներում և տարիների ընթացքում ձևավորվել ու զարգացել է բազմաթիվ սքեյթբորդիստների ազդեցությամբ։ Երկար տարիների ընթացքում սքեյթբորդինգը ձևավորվել և գտնվել է բազմաթիվ սքեյթբորդինգների ազդեցության ներքո։ Համաձայն 2009 թվականի հաշվետվության՝ սքեյթբորդինգից ստացվող ամենամյա շահույթը կազմում է 4․8 միլիարդ ԱՄՆ դոլար, իսկ աշխարհում հաշվվում է 11․08 միլիոն ակտիվ սքեյթբորիստ։ 2016 թվականին հայտարարվեց, որ սքեյթբորդինգը կներառվի Տոկիոյում անցկացվող 2020 թվականի Ամառային Օլիմպիական խաղերում ինչպես տղամարդկանց, այնպես էլ կանանց թիմերի համար։ Սքեյթբորդինգն իր օլիմպիական դեբյուտն ունեցավ 2020 թվականին և ընդգրկված էր նաև 2024 թվականի խաղերում։

1970-ական թվականներին սքեյթայգիները կառուցվեցին հատուկ սքեյթբորդիստների, BMX ֆրիսթայլների, ագրեսիվ սքեյթերի, և վերջին ժամանակներում նաև ինքնագլորների համար։ Սակայն սքեյթբորդինգը վիճելի դարձավ այն շրջաններում, որտեղ այդ գործունեությունը օրինական է, վնասել է եզրաքարերը, քարային աշխատանքները, աստիճանները, նստարանները, հրապարակները և այգիները։

## Պատմություն
### 1940–1960-ական թվականներ
Առաջին սքեյթբորդները փայտից են եղել՝ տակի հատվածից անիվներով ամրացված։ Սքեյթբորդներին նախորդել են արկղ-ինքնագլորները, որոնցում տախտակի ճակատային մասին ամրացված էր մի փայտե արկղ, որը ծառայում էր որպես պարզունակ ղեկ։ Տուփերը հետագայում փոխարինվեցին տախտակներով, որոնք նման են այսօր օգտագործվող սքեյթբորդին։

Այսօր մեզ հայտնի սքեյթբորդինգը, ամենայն հավանականությամբ, ծնվել է 1940-ականների վերջում կամ 1950-ականների սկզբում, երբ Կալիֆոռնիայի սերֆերները ցանկանում էին զբաղմունք ունենալ այն օրերին, երբ ալիքներ չկային։ Սա կոչվում էր «կողմնային սերֆինգ» (sidewalk surfing)՝ նոր մի ալիք, որը վերարտադրում էր սերֆինգը մայթերի վրա, քանի որ սերֆինգի սպորտաձևը մեծ ժողովրդականություն էր վայելում։ Ոչ ոք չգիտի, թե ով է պատրաստել առաջին տախտակը։ Առաջին արտադրական սքեյթբորդները պատվիրել է Կալիֆոռնիայի Լոս Անջելես քաղաքի սերֆինգի մի խանութ,որը նախատեսված էր սերֆերների ազատ ժամանակ օգտագործելու նպատակով։ Խանութի սեփականատեր Բիլ Ռիչարդը համաձայնություն է կնքել Chicago Roller Skate Company ընկերության հետ՝ անիվների հավաքածուներ արտադրելու համար, որոնք ամրացվում էին քառակուսի փայտե տախտակներին։ Այսպիսով, սքեյթբորդինգը սկզբում կոչվում էր «քայլուղու սերֆինգ», և առաջին սքեյթերները փորձում էին վերարտադրել սերֆինգի ոճն ու շարժումները և հաճախ սքեյթբորդ էին քշում մերկ ոտքերով։

1960-ականներին Հարավային Կալիֆոռնիայում մի քանի սերֆինգի արտադրողներ, ինչպիսիք էին Jack's, Kips', Hobie, Bing's և Makaha, սկսեցին պատրաստել սքեյթբորդներ, որոնք նման էին փոքր սերֆինգի տախտակների, և ստեղծեցին թիմեր՝ իրենց ապրանքներն առաջխաղացնելու համար։ Սքեյթբորդինգի առաջին ցուցադրություններից մեկը հովանավորել էր Makaha ընկերության հիմնադիր Լարրի Սթիվենսոնը 1963 թվականին, և այն անցկացվել էր Կալիֆորնիայի Հերմոսա Բիչում՝ Pier Avenue միջին դպրոցում։ Այս նույն սքեյթբորդիստների որոշ թիմեր ներկայացվել էին նաև 1964 թվականին ցուցադրվող «Surf’s Up» հեռուստաշոուում, որի վարողը Սթեն Ռիչարդսն էր։ Այս շոուն մեծապես նպաստեց սքեյթբորդինգի տարածմանը՝ այն ներկայացնելով որպես նոր և զվարճալի զբաղմունք։

Քանի որ սքեյթբորդինգի հայտնիությունը սկսել է աճել, 1964 թվականին հրատարակվել է առաջին սքեյթբորդինգի The Quarterly Skateboarder ամսագիրը։ Ամսագրի հիմնադիր Ջոն Սեվերսնոը օիր առաջին հոդվածում գրել է․

*

Ամսագիրն ունեցավ ընդամենը չորս համար, բայց 1975 թվականին վերաթարմացվեց «Skateboarder» անվանման ներքո։ Սքեյթբորդինգի առաջին մրցումները եղան 1965 թվականին Սքյթբորդինգի Ազգային չեմպիոնատները, որոնք իրականացվում էին կալիֆոռնիա նահանգի Անահայմայում, և եթեր էր հեռարձակվել ABC's Wide World of Sports ալիքով։ Քանի որ այդ ժամանակ սքեյթբորդինգը եղել է սպորտի նոր տեսակ, մրցումների ժամանակ կար միայն երկու հիմնական ուղղություններ՝ հարթակի ֆրիսթայլ և սլալոմային վայրէջք։

Այդ ժամանակվա անիմացիոն մուլտֆիլմերը երբեմն ցուցադրում էին սքեյթբորդային հումորային տեսարաններ։ 1965 թվականին ստեղծված երկու «Road Runner» մուլտֆիլմները՝ *Shot and Bothered* և *Out and Out Rout*, ներկայացնում են Վայլ Ի. Քայոթին, որը սքեյթբորդ է քշում։

Առաջին հովանավորյալ սքեյթբորդիստներից մեկը՝ Փեթթի ՄաքԳին, Հոբի և Վիթ Պակի կողմից վճարվել է՝ ամբողջ երկրով շրջելու, սքեյթբորդինգի ցուցադրություններ կատարելու և անվտանգ քշելու վերաբերյալ խորհուրդներ ներկայացնելու համար։ ՄաքԳին հայտնվել է Life ամսագրի շապիկին 1965 թվականին և ներկայացվել է մի քանի հայտնի հեռուստածրագրերում, այդ թվում՝ *The Mike Douglas Show*, *What's My Line?* և *The Tonight Show Starring Johnny Carson,* որոնք այդ ընթացքում օգնել են սքեյթբորդինգին դառնալու էլ ավելի հանրահայտ։ Այդ ժամանակվա սերֆինգային ոճի այլ հայտնի սքեյթբորդիստներ էին Դենի Բերըրը, Թորգեր Ջոնսոնը, Բրյուս Լոգանը, Բիլ և Մարկ Ռիչարդս եղբայրները, Ուուդի Ուուդվարդը և Ջիմ Ֆիտզփատրիկը։

Այդ ընթացքում սպորտի աճը հնարավոր է տեսնել նաև Makaha վաճառքի ցուցանիշներում, որտեղ 1963-1965 թվականների ընթացքում սքեյթբորդի վաճառքից ստացված շահույթը կազմել է 4 միլիոն դոլար։  1966 թվականին տարբեր աղբյուրներ սկսեցին հաստատել, որ սքեյթբորդինգը վտանգավոր է, որի արդյունքում խանութները չէին ցանկանում դրանք վաճառել, իսկ ծնողներն էլ չեին ցանկանում գնել։ 1966 թվականին վաճառքը զգալիորեն նվազեցին**** և Skateboarder Magazine դադարեցրեց հրատարակությունը։ Սքեյթբորդինգի հայտնիությունը նվազեց և մնաց ցածր դիրքում մինչև 1970-ական թվականները։

### 1970-ական թվականներ
1970-ականների սկզբին Ֆրենկ Նասուորթին սկսեց մշակել պոլիուրեթանից պատրաստված սքեյթբորդի անիվներ և իր ընկերությունը կոչեց Cadillac Wheels։ Մինչ այս նոր նյութի հայտնվելը, սքեյթբորդների անիվները լինում էին մետաղական կամ «կավե» (clay) անիվներ։ Ձգողականության և աշխատանքի բարելավումը այնքան զգալի էր, որ 1972 թվականին անիվների վաճառքի մեկնարկից հետո սքեյթբորդինգի հանրաճանաչությունն սկսեց նորից արագ աճել՝ ստիպելով ընկերություններին ավելի շատ ներդրումներ կատարել ապրանքների զարգացման մեջ։ Նասուորթին պատվիրեց արտիստ Ջիմ Էվանսին ստեղծել նկարների մի շարք՝ Cadillac Wheels-ը գովազդելու համար։ Այդ նկարները տպագրվեցին գովազդների և պաստառների տեսքով վերականգնված Skateboarder Magazine-ում և մեծ ժողովրդականություն ստացան՝ նպաստելով սքեյթբորդինգի նոր ոճի տարածմանը։

1970-ականների սկզբին սքեյթբորդինգի համար նախատեսված ժամանակակից սքեյթ-պարկերի նախատիպերը համարվում էին քաղաքային ջրահեռացման և տեղատարափ ջրերի ենթակառուցվածքներ, օրինակ՝ Կալիֆոռնիայի Սան Դիեգո քաղաքի Էսկոնդիդո ջրամբարը։ Սքեյթբորդինգի ամսագրերը հրապարակում էին այդ վայրերի հասցեները, և սքեյթբորդիստները յուրաքանչյուր վայրին տալիս էին իրենց մականունները, օրինակ՝ Tea Bowl, Fruit Bowl, Bellagio, Rabbit Hole, Bird Bath, Egg Bowl, Upland Pool, Sewer Slide։ Սքեյթ-պարկերի գոտիների որոշ նախագծային գաղափարներ իրականում վերցված էին հենց Էսկոնդիդո ջրամբարից։ Շատ ընկերություններ սկսեցին արտադրել սքեյթբորդինգի համար հատուկ նախագծված բեռնատարներ, և այդ զարգացումը հասավ իր գագաթնակետին 1976 թվականին, երբ արտադրվեցին Tracker Trucks-երը։ Քանի որ սարքավորումներն ավելի կառավարելի դարձան, տախտակներն սկսեցին լայնանալ՝ հասնելով 10 դյույմի (250 մմ) և ավելին, ինչը սքեյթբորդիստին թույլ էր տալիս ունենալ ավելի մեծ վերահսկողություն։

Banana board-ը նեղ, ճկուն սքեյթբորդ է, որը պատրաստված է պոլիպրոպիլենից, ներքևի մակերեսը ակոսավոր է՝ կառուցվածքային ամրության համար։ Այն հատկապես հայտնի էր 1970-ականների կեսերին և հասանելի էր բազմաթիվ գույներով։ Ամենահիշվողը վառ դեղին գույնն էր, և այդպես էլ տախտակը ստացավ իր անվանումը։

1975 թվականին սքեյթբորդինգը կրկին ժողովրդականություն վայելեց այնքան, որ կազմակերպվեց 1960-ականներից ի վեր ամենամեծ սքեյթբորդինգի մրցույթներից մեկը՝ Դել Մարի ազգային առաջնությունը, որին, ինչպես ասում են, մասնակցել է մինչև 500 մասնակից։ Մրցույթը տևել է երկու օր և հովանավորվել է Bahne Skateboards-ի և Cadillac Wheels-ի կողմից։ Մինչդեռ գլխավոր մրցաշարում հաղթել է ֆրիսթայլ սփինինգ սքեյթբորդի լեգենդ Ռաս Հաուելը, Սանտա Մոնիկայի (Կալիֆոռնիա) տեղական սքեյթբորդիստական ​​թիմը՝ Zephyr-ը, մրցույթի ընթացքում սկիզբ դրեց սերֆերական ոճի սքեյթբորդինգի նոր դարաշրջանի, որը երկարատև ազդեցություն կունենար սքեյթբորդինգի պատմության վրա: 12 հոգուց բաղկացած թիմով, որի մեջ էին նաև սքեյթբորդինգի լեգենդներ, ինչպիսիք են Ջեյ Ադամսը, Թոնի Ալվան, Փեգի Օկին և Սթեյսի Պերալտան, նրանք միջոցառմանը բերեցին սքեյթբորդինգի նոր առաջադեմ ոճ, որը հիմնված էր հավայացի սերֆերներ Լարի Բերտլեմանի, Բաթոնս Կալուհիոկալանիի և Մարկ Լիդելի ոճի վրա։ Skateboarder ամսագրի լուսանկարիչ Քրեյգ Ստեչիկը գրել և լուսանկարել է թիմի մասին՝ Գլեն Է. Ֆրիդմանի հետ միասին, և կարճ ժամանակ անց թիմի մասին հրատարակել է «Dogtown» անվամբ հոդվածաշար, որը, ի վերջո, անմահացրել է Zephyr սքեյթբորդ թիմին։ Թիմը հայտնի դարձավ որպես Z-Boys և դարձավ սքեյթբորդինգի պատմության ամենաազդեցիկ թիմերից մեկը։

Շուտով Կալիֆոռնիայում սկսեցին անցկացվել դրամական և մրցանակային գումարներով սքեյթբորդինգի մրցույթներ՝ օգտագործելով պրոֆեսիոնալ մակարդակային համակարգ, ինչպիսին է Կալիֆոռնիայի ազատ նախկինների աշխարհի պրոֆեսիոնալ սքեյթբորդինգի առաջնությունը, որը ներառում էր ֆրիսթայլի և սլալոմի մրցումներ։

Փողոցային սահնակի էքստրեմալ մարզաձևի նախորդը, որը թույլատրվել էր Միացյալ Նահանգների սքեյթբորդինգի ասոցիացիայի կողմից, նույնպես տեղի է ունեցել 1970-ականներին Սիգնալ Հիլում, Կալիֆոռնիա: Մրցույթը կոչվում էր «Սիգնալ Հիլի սքեյթբորդինգի արագության վազք», որի մի քանի մասնակիցներ գրանցվել են Գինեսի ռեկորդների գրքում՝ այդ ժամանակ սքեյթբորդով ցույց տալով ավելի քան 50 մղոն/ժ արագություն: Այդ ժամանակվա տեխնոլոգիական և անվտանգության հետ կապված խնդիրների պատճառով, երբ շատ մրցակիցներ վթարի էին ենթարկվում վազքի ժամանակ, մարզաձևը այդ ընթացքում ժողովրդականություն կամ աջակցություն չէր ձեռք բերում։

1976 թվականի մարտին Ֆլորիդա նահանգի Փորթ Օրանժ քաղաքում գտնվող Skateboard City սքեյթպարկը և Կալիֆոռնիայի Սան Դիեգո շրջանում գտնվող Carlsbad սքեյթպարկը կդառնային ԱՄՆ-ում առաջին երկու մեծ չափի սքեյթպարկերը, որոնք բացվեցին հանրության համար՝ ընդամենը մեկ շաբաթվա տարբերությամբ։ Դրանք մոտ 200 սքեյթպարկերից առաջինն էին, որոնք կառուցվել էին մինչև 1982 թվականը։ Սա մասամբ պայմանավորված էր այդ ժամանակ ներդրումային ամսագրերում հրապարակվող հոդվածներով, որոնցում նշվում էր, որ սքեյթպարկերը լավ ներդրում են։ 1970-ականների նշանավոր սքեյթբորդիստների թվում են նաև Թայ Փեյջը, Թոմ Ինոուեն, Լորա Թորնհիլը, Էլեն Օ'Նիլը, Քիմ Սեսպեդեսը, Բոբ Բինիակը, Ջանա Փեյնը, Ուոլդո Օթրին, Ռոբին Լոգանը, Բոբի Փիրսին, Ռաս Հաուելը, Էլեն Բերիմանը, Շոգո Կուբոն, Դեզիրի ֆոն Էսենը, Հենրի Հեսթերը, Ռոբին Ալավեյը, Փոլ Հաքեթը, Միշել Մատան, Բրյուս Լոգանը, Սթիվ Քեթին, Էդի Ռոբերտսոնը, Մայք Ուիդը, Դեյվիդ Հաքեթը, Գրեգ Այրսը, Դարեն Հոն և Թոմ Սիմսը։

Արտադրողները սկսեցին փորձարկել ավելի էկզոտիկ կոմպոզիտներ և մետաղներ, ինչպիսիք են ապակեպլաստենը և ալյումինը, բայց տարածված սքեյթբորդերը պատրաստված էին թխկու փայտե ֆաներայից։ Սքեյթբորդիստները օգտվեցին իրենց սքեյթբորդների բարելավված կառավարման հնարավորությունից և սկսեցին նոր հնարքներ հորինել: Սքեյթբորդիստները, մասնավորապես Թայ Փեյջը, Բրյուս Լոգանը, Բոբի Փիրսին, Քևին Ռիդը և Z-Boys-ը, սկսեցին սահել լողավազանների ուղղահայաց պատերով, որոնք դատարկ էին մնացել 1976 թվականի Կալիֆոռնիայի երաշտի ժամանակ: Սա սկիզբ դրեց սքեյթբորդինգի «վերադարձ» միտումին: Ավելի մեծ վերահսկողության շնորհիվ վերադարձ սքեյթբորդիստները կարող էին ավելի արագ սահել և կատարել ավելի վտանգավոր հնարքներ, ինչպիսիք են սլեշ գրինդները և առջևի/հետևի օդային հարվածները: Սա պատասխանատվության հետ կապված մտահոգություններ առաջացրեց սքեյթբորդների սեփականատերերի մոտ և ավելացրեց ապահովագրական ծախսերը, և բարելավված ծնկակալների մշակումը (սկզբում Նորկոնի, ապա ավելի հաջողակ Ռեկտորի կողմից)՝ կոշտ սահող գլխարկով և ամուր ժապավենով, չափազանց քիչ-շատ ուշացած էր: Այս դարաշրջանում սքեյթբորդինգի «ֆրիսթայլ» շարժումը սկսեց առանձնանալ և զարգանալ շատ ավելի մասնագիտացված առարկայի, որը բնութագրվում էր հարթ գետնի վրա հնարքների լայն տեսականիի մշակմամբ:

«Վերադարձ» սքեյթբորդինգի շարժման արդյունքում սքեյթբորդիստական ​​այգիները ստիպված էին պայքարել պատասխանատվության բարձր ծախսերի հետ, ինչը հանգեցրեց բազմաթիվ այգիների փակմանը: Ի պատասխան, վերին սքեյթբորդիստները սկսեցին կառուցել իրենց սեփական թեքահարթակները, մինչդեռ ֆրիսթայլի չմշկորդիստները շարունակեցին զարգացնել իրենց հարթավայրային ոճը։ Այսպիսով, 1980-ականների սկզբին սքեյթբորդինգի ժողովրդականությունը կրկին նվազել էր։

### 1980-ականներ
մինի|Ջուդի Օյաման 1980 թվականին
Այս ժամանակաշրջանը խթանվեց սքեյթբորդիստների կողմից ղեկավարվող սքեյթբորդային ընկերություններով։ Սկզբում ուշադրությունը կենտրոնացած էր ուղղահայաց թեքահարթակի վրա սքեյթբորդինգի վրա։ 1976 թվականին Ֆլորիդայում Ալան Գելֆանդի կողմից ձեռքեր չօգտագործող օդային սահնակի (հետագայում հայտնի որպես օլի) գյուտը, և Ջորջ Օրտոնի և Թոնի Ալվայի կողմից Կալիֆոռնիայում բռնված օդային սահքի գրեթե զուգահեռ զարգացումը հնարավորություն տվեց չմշկասահորդներին օդային սահանքներ կատարել ուղղահայաց թեքահարթակների վրա: Չնայած սքեյթբորդինգի այս ալիքը առաջացավ ուղղահայաց թեքահարթակների առևտրայնացված սքեյթբորդից, այս ժամանակահատվածում սքեյթբորդով սահող մարդկանց մեծամասնությունը չէր սահում ուղղահայաց թեքահարթակներ: Քանի որ մարդկանց մեծ մասը չէր կարողանում կառուցել ուղղահայաց թեքահարթակներ կամ չուներ մոտակա թեքահարթակներ, փողոցային չմշկասահքը ձեռք բերեց ժողովրդականություն:

Ազատ ոճի չմշկասահքը պահպանեց իր ժողովրդականությունը այս ժամանակահատվածում, և այնպիսի ռահվիրաներ, ինչպիսին է Ռոդնի Մալենը, հորինեցին բազմաթիվ հիմնական հնարքներ, որոնք կդառնային ժամանակակից փողոցային սքեյթբորդինգի հիմքը, ինչպիսիք են «Անհնարինը» և «կիքֆլիպը»։ Ֆրիսթայլի ազդեցությունը փողոցային սքեյթբորդինգի վրա ակնհայտ դարձավ 1980-ականների կեսերին, սակայն փողոցային չմշկասահքը դեռևս անցկացվում էր լայն, ուղղահայաց տախտակների վրա՝ կարճ քթերով, սահող ռելսերով և մեծ, փափուկ անիվներով։ Սքեյթբորդինգի «ժանրերի» այս միաձուլման հետևանքով ստեղծված լարվածությանը ի պատասխան՝ 1980-ականների վերջին տեղի ունեցավ արագ զարգացում՝ փողոցային  սքեյթբորդիստներին հարմարեցնելու համար։ Քանի որ այդ ժամանակ սքեյթբորդիստների համար քիչ սքեյթպարկեր կային, փողոցային չմշկասահքը ստիպեց  սքեյթբորդիստներին փնտրել առևտրի կենտրոններ, հանրային և մասնավոր սեփականություն՝ որպես սքեյթբորդինգի «տեղ»։ (Հանրային դիմադրությունը, որի ընթացքում բիզնեսները, կառավարությունները և սեփականատերերը արգելել են սքեյթբորդինգը իրենց իրավասության կամ սեփականության ներքո գտնվող տարածքներում, աստիճանաբար կուժեղանա հաջորդ տասնամյակների ընթացքում)։ 1992 թվականին սքեյթբորդիստների միայն մի փոքր մասն էր շարունակում մասնակցել փողոցային չմշկասահքի բարձր տեխնիկական տարբերակին, զուգորդված վերին չմշկասահքի անկման հետ, որը ստեղծեց մի սպորտաձև, որը չուներ այն հիմնական գրավչությունը, որը կգրավեր նոր սքեյթբորդիստների։

Այս ժամանակահատվածում բազմաթիվ սքեյթբորդիստներ, ինչպես նաև ոլորտի ընկերություններ, հարգանքի տուրք մատուցեցին Մարտի Մաքֆլայի սքեյթբորդով սահելու տեսարաններին «Հետ դեպի ապագա» ֆիլմում՝ այս առումով ունեցած ազդեցության համար։ Օրինակներ կարելի է տեսնել գովազդային նյութերում, հարցազրույցներում, որոնցում պրոֆեսիոնալ սքեյթբորդիստները ֆիլմը նշում են որպես մարտաֆիլմի մեջ մտնող նախաձեռնություն, և հանրության կողմից ֆիլմի ազդեցության ճանաչման մեջ։ Թոնի Հոքը նշել է, որ «ես գիտեմ բազմաթիվ լեգենդար պրոֆեսիոնալների, ովքեր սկսել են սահել այդ [ֆիլմը] տեսնելով»։

### 1990-ականներ
1990-ականներին սքեյթբորդինգում գերիշխող դիրք գրավեց փողոցային սքեյթբորդինգը։ Սքեյթբորդի տախտակների մեծ մասը մոտ 7 1⁄4-ից 8 դյույմ (180-ից 200 մմ) լայնություն և 30-ից 32 դյույմ (760-ից 810 մմ) երկարություն ունի։ Անիվները պատրաստված են չափազանց կարծր պոլիուրեթանից, որի կարծրությունը (դյուրաչափ) մոտավորապես 99A է։ Անիվների չափերը համեմատաբար փոքր են, այնպես որ տախտակները ավելի թեթև են, իսկ անիվների իներցիան ավելի արագ է հաղթահարվում, այդպիսով հնարքները դարձնելով ավելի կառավարելի։ Սքեյթբորդի ոճերը կտրուկ փոխվել են 1970-ականներից ի վեր, բայց հիմնականում մնացել են նույնը 1990-ականների կեսերից ի վեր։ Սքեյթբորդի ժամանակակից ձևը ծագել է 1980-ականների ֆրիսթայլ տախտակներից՝ հիմնականում սիմետրիկ ձևով և համեմատաբար նեղ լայնությամբ։ Այս ձևը ստանդարտ էր դարձել 1990-ականների կեսերին։

### 2000-ականներ
[աջից|մինի|Սքեյթբորդիստ [Մանհեթենում, Նյու Յորք (2008)]]
2001 թվականին սքեյթբորդինգը այնքան մեծ ժողովրդականություն էր ձեռք բերել, որ 18 տարեկանից փոքր ամերիկացիների թիվը (10.6 միլիոն) ավելի շատ էր սքեյթբորդ քշում, քան բեյսբոլ խաղացողների թիվը (8.2 միլիոն), չնայած ավանդական կազմակերպված թիմային սպորտաձևերը դեռևս գերիշխում էին երիտասարդական ծրագրերում ընդհանուր առմամբ։ Սքեյթբորդինգը և սքեյթպարկերը սկսեցին դիտարկվել և օգտագործվել դպրոցներում ակադեմիական դասերը լրացնելու տարբեր նոր ձևերով, ներառյալ նոր, ոչ ավանդական ֆիզիկական կրթության սքեյթբորդինգի ծրագրերը, ինչպիսին է Skatepass-ը և Սքեյթիստան, խրախուսել երիտասարդներին ունենալ ավելի լավ հաճախելիություն, ինքնակարգապահություն և վստահություն։ Սա նաև հիմնված էր այն առողջ ֆիզիկական հնարավորությունների վրա, որոնք, ինչպես ենթադրվում էր, սքեյթբորդինգը տալիս էր մասնակիցներին մկանների և ոսկորների ամրապնդման և հավասարակշռության ապահովման համար, ինչպես նաև այն դրական ազդեցության վրա, որը այն կարող է ունենալ երիտասարդների վրա՝ նրանց սովորեցնելով փոխադարձ հարգանք, սոցիալական ցանցեր, գեղարվեստական ​​​​արտահայտում և շրջակա միջավայրի գնահատում։

2003 թվականին Հարավային Կալիֆոռնիայում Սքեյթբորդինգի միջազգային ասոցիացիայի կողմից հիմնադրվել է «Սքեյթբորդինգի համաշխարհային օր»-ը սքեյթբորդինգը ամբողջ աշխարհում տարածելու համար: Այն նշվում է ամեն տարի հունիսի 21-ին՝ «սքեյթբորդինգը սահմանելու որպես անկախության ապստամբ, ստեղծագործական տոնակատարություն, որը այն շարունակում է լինել»։ Ըստ «American Sports Data» շուկայի հետազոտությունների ընկերության՝ ամբողջ աշխարհում սքեյթբորդիստների թիվը 1999-ից 2002 թվականներին աճել է ավելի քան 60 տոկոսով՝ 7.8 միլիոնից հասնելով 12.5 միլիոնի։

Այս ժամանակահատվածում շատ քաղաքներ սկսեցին իրականացնել հանգստի պլաններ և օրենքներ՝ որպես տեղական այգիների և համայնքների համար հանրային հողերը, մասնավորապես՝ սքեյթբորդինգի համար ավելի մատչելի դարձնելու իրենց տեսլականի մաս՝ հրավիրելով սքեյթբորդիստներին գալ քաղաքի փողոցներից դուրս և կազմակերպված սքեյթբորդինգի գործունեության գոտիներ։ 2006 թվականին ամբողջ աշխարհում կար ավելի քան 2400 սքեյթպարկ, և սքեյթպարկերի դիզայնն ինքնին փոփոխություն էր կրել, քանի որ սքեյթբորդիստները դարձան դիզայներներ։ Փողոցային չմշկորդների համար հատուկ նախագծված բազմաթիվ նոր վայրեր, ինչպիսիք են Մեծ Բրիտանիայի Միլթոն-Քինսի Buszy-ն և պրոֆեսիոնալ սքեյթբորդիստ Ռոբ Դիրդեկի կողմից բազմաթիվ քաղաքներում նախաձեռնված «Safe Spot Skate Spot» ծրագիրը, թույլ տվեցին ստեղծել ավելի փոքր այլընտրանքային անվտանգ չմշկորդային հրապարակներ, որոնք կառուցվեցին ավելի ցածր գնով։ Չինաստանում կառուցվել է աշխարհում սքեյթբորդով սահելու համար կառուցված ամենամեծ վայրերից մեկը՝ SMP Skatepark-ը, որն ունի 12,000 քառակուսի մետր տարածք և 5000 տեղանոց մարզադաշտ։

2009 թվականին Skatelab-ը բացեց Սքեյթբորդինգի փառքի սրահը և Սքեյթբորդի թանգարանը: Թեկնածուները ընտրվում են Սքեյթբորդինգի միջազգային ասոցիացիայի կողմից։

### 2010-ականներ–մինչ օրս
աջից|մինի|Սքեյթբորդով սահքեյթբորդինգ լեռներից ներքև (տեսանյութ) (2012)
Ջանքեր են գործադրվել մշակութային ժառանգության ճանաչելիությունը բարելավելու, ինչպես նաև սքեյթբորդինգը խրախուսելու դրական ազդեցությունները նշանակված տարածքներում ապահովելու համար: 2015 թվականին Վաշինգտոնի ԿՇ կատարողական արվեստների կենտրոնում տեղի ունեցավ միջոցառում, որի ժամանակ սքեյթբորդիստները երաժշտության ուղեկցությամբ հնարքներ էին կատարում ամերիկյան մշակույթի փառատոնի համար կառուցված թեքահարթակի վրա։ Միջոցառումը տասնօրյա նախագծի գագաթնակետն էր, որը նախկինում սքեյթբորդինգի համայնքի համար արգելված դաշնային հաստատությունը վերածեց հարթակի, որտեղ այդ համայնքը կարող էր ցույց տալ իր կարևորությունը՝ մշակութային ընդհանուր տարածքում համատեղ մշակութային գործողությունների միջոցով։

Հավաքելով 790,000 ֆունտ ստեռլինգ՝ «Երկար կյանք Սաութբանկ»-ը 2017 թվականին նախաձեռնություն իրականացվեց՝ կանխելու Լոնդոնի քառասունամյա վայրի՝ Սաութբանկ Անդերքրոֆթի, որը հայտնի սքեյթբորդ զբոսայգու ոչնչացումը քաղաքային պլանավորման պատճառով, փրկարարական գործողություն, որի ազդեցությունը տարածվում է սքեյթբորդինգից այն կողմ։ Այս հանրային տարածքում նախատեսված չմուշկներով սահելու տարածքի առկայությունը տարածքը պահում է գրեթե մշտական ​​հսկողության տակ և վանում անօթևան մարդկանց՝ մեծացնելով անվտանգության զգացումը տարածքում և դրա մոտակայքում։ Այս գործունեությունը գրավում է այնպիսի արվեստագետների, ինչպիսիք են լուսանկարիչներն ու կինոգործիչները, ինչպես նաև զգալի թվով զբոսաշրջիկների, ինչն էլ իր հերթին խթանում է թաղամասի տնտեսական ակտիվությունը։

Վերջերս ոտաբոբիկ չմշկասահքը վերածնունդ է ապրում: Շատ չմշկասահորդներ ոտաբոբիկ են քշում, հատկապես ամռանը և ավելի տաք երկրներում, ինչպիսիք են Հարավային Աֆրիկան, Ավստրալիան, Իսպանիան և Հարավային Ամերիկան: Պլաստիկե տախտակը նախատեսված է ոտաբոբիկ քշելու համար, ինչպես նաև սերֆինգի տախտակից ոգեշնչված համբորդը։

Էլեկտրական սքեյթբորդները ժողովրդականություն ձեռք բերեցին 2010-ական թվականներին, ինչպես նաև ինքնահավասարակշռվող միանիվ հեծանիվները տախտակի ձևաչափով: Սքեյթբորդինգ սպորտաձևը իր օլիմպիական դեբյուտը կատարեց 2020 թվականի Տոկիոյում կայացած ամառային օլիմպիական խաղերում՝ տղամարդկանց և կանանց մրցումներում: Մրցումները տեղի ունեցան 2021 թվականի հուլիս և օգոստոս ամիսներին երկու մարզաձևերում՝ փողոցային և զբոսայգային (տե՛ս Սքեյթբորդինգ 2020 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերում)։
Պատկեր:Merza.jpg|Սքեյթբորդիստ Քաբուլում, Աֆղանստա  ն (2011)
Պատկեր:1_bowl_skate_boarding.JPG|Սքեյթբորդիստը թռիչքի մեջ հնարք է կատարում Ավստրալիայում (2012)
Պատկեր:Iso-Vilunen_Skatepark_(20767168976).jpg|Iso-Vilunen Skatepark-ը Կաուկաջյարվիում, Տամպերե, Ֆինլանդիա (2015)
Պատկեր:Nicholas_Deconie_frontside_five-0_at_Millennium_Skate_Park,_Owl's_Head_Park.jpg|Նիկոլաս Դեկոնին առաջատար դիրքում է հինգ հաղթանակով Բրուքլինի «Միլենիում» սքեյթբորդում, Նյու Յորք (2019)
Պատկեր:Skaters_await_their_turn_during_the_best_trick_contest.jpg|Սքեյթբորդիստները սպասում են իրենց հերթին Մանհեթեն քաղաքի Coleman Playground Skatepark-ում անցկացվող լավագույն հնարքների մրցույթի ժամանակ (2019)
Պատկեր:Luiz_Francisco_em_Tóquio_2021.jpg|Բրազիլացի Լուիս Ֆրանցիսկոն մրցում է 2020 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերի եզրափակչում Տոկիոյի Արիակե քաղաքային սպորտային այգում, 2021 թվականի օգոստոսի 5-ին
Պատկեր:Venice_Beach_Skateboarding.jpg|Սքեյթբորդիստ Վենետիկի լողափում (2022)


*

## Հնարքներով սքեյթբորդինգ
Սքեյթփարկերի և ռամպ չմշկասահքի զարգացման հետ մեկտեղ սքեյթբորդը սկսեց փոխվել։ Վաղ սքեյթբորդային հնարքները հիմնականում բաղկացած էին երկչափ ֆրիսթայլ մանևրներից, ինչպիսիք են՝ միայն երկու անիվների վրա վարելը («wheelie» կամ «manual»), միայն հետևի անիվների վրա պտտվելը («pivot»), բարձր ցատկը ձողի վրայով և կրկին վայրէջքը տախտակի վրա, որը հայտնի է նաև որպես «հիպի ցատկ», երկար ցատկը մեկ տախտակից մյուսը (հաճախ փոքր տակառների կամ անվախ դեռահասների վրայով) կամ սլալոմը։ Մեկ այլ հայտնի հնարք էր Բերտլեմանի սահքը, որն անվանվել է Լարի Բերտելեմանի սերֆինգի մանևրների անունով։

1976 թվականին սքեյթբորդինգը վերափոխվեց Ալան «Օլի» Գելֆանդի կողմից օլիի գյուտի շնորհիվ։ Այն մեծ մասամբ մնաց Ֆլորիդայի եզակի հնարք մինչև 1978 թվականի ամառը, երբ Գելֆանդը կատարեց իր առաջին այցը Կալիֆոռնիա: Գելֆանդը և նրա հեղափոխական մանևրները գրավեցին Արևմտյան ափի չմշկասահորդների և լրատվամիջոցների ուշադրությունը, որտեղ այն սկսեց տարածվել ամբողջ աշխարհում: Օլլին հարթ գետնի համար հարմարեցվել է Ռոդնի Մալենի կողմից 1982 թվականին: Մալենը նաև հորինել է «Magic Flip»-ը, որը հետագայում վերանվանվեց քիքֆլիպ, ինչպես նաև շատ այլ հնարքներ, այդ թվում՝ 360 քիքֆլիպը, որը նույն շարժումով 360 աստիճանով հրում-ի և քիքֆլիպի կատարում է: Հարթ գետնի վրա օլլին հիմք է հանդիսանում փողոցային չմշկասահքի բազմաթիվ հնարքների համար, որոնք թույլ են տալիս սքեյթբորդիստներին կատարել հնարքներ օդում առանց սքեյթբորդից բացի որևէ այլ սարքավորումների: Հնարքների աշխարհում վերջին զարգացումներից մեկը 1080-ն է, որն առաջին անգամ վայրէջք է կատարել Թոմ Շաարը 2012 թվականին։

## Մշակույթ
մինի|Թոնի Հոքը խոսում է սքեյթբորդինգի կարևորության մասին մարդկանց կյանքում՝ Կալիֆոռնիայի փառքի սրահի 2019 թվականի ընդունելության արարողության ժամանակ (տեսանյութ)

### Ֆիլմ
Սքեյթբորդինգը լայն տարածում գտավ 1986 թվականի սքեյթբորդինգի պաշտամունքային դասական «Thrashin'» ֆիլմի շնորհիվ։ Դեյվիդ Վինթերսի ռեժիսորական աշխատանքի և Ջոշ Բրոլինի մասնակցությամբ ֆիլմում հանդես են գալիս բազմաթիվ հայտնի չմշկասահորդներ, ինչպիսիք են Թոնի Ալվան, Թոնի Հոքը, Քրիստիան Հոսը և Սթիվ Կաբալյերոն։ «Thrashin'»-ը նաև անմիջական ազդեցություն է ունեցել «Lords of Dogtown»-ի վրա, քանի որ Քեթրին Հարդվիքը, որը ռեժիսորել է «Lords of Dogtown»-ը, վարձվել է Վինթերսի կողմից՝ «Thrashin'»-ի վրա աշխատելու որպես բեմադրող դիզայներ, որտեղ նա հանդիպել է, աշխատել և ընկերացել է բազմաթիվ հայտնի սքեյթբորդների հետ, այդ թվում՝ իրական Ալվայի, Հոքի, Հոսիի և Կաբալյերոյի։

Սքեյթբորդինգը սկզբում կապված էր սերֆինգի մշակույթի հետ։ Երբ սքեյթբորդինգը տարածվեց Միացյալ Նահանգներում՝ այնպիսի վայրերում, որտեղ ծանոթ չէին սերֆինգի կամ սերֆերների մշակույթին, այն ձևավորեց իր սեփական կերպարը։ Օրինակ՝ դասական կարճամետրաժ «Տեսանյութերի օրեր» (1991) ֆիլմը սքեյթբորդիստներին պատկերում էր որպես «անխոհեմ ապստամբներ»։

Կալիֆոռնիական դուետ Ջանը և Դինը 1964 թվականին ձայնագրեցին «Sidewalk Surfin'» երգը, որը The Beach Boys խմբի «Catch a Wave» երգն է, որի նոր տեքստը կապված է սքեյթբորդինգի հետ՝ սերֆինգի փոխարեն։

### Սքեյթբորդ զբոսայգիներ
մինի|Երեխաները խաղում են սքութերներով սքեյթպարկում
Որոշ քաղաքներ դեռևս դեմ են իրենց թաղամասերում սքեյթբորդների կառուցմանը՝ տարածքում հանցագործությունների և թմրանյութերի աճից վախենալով: Սքեյթբորդինգի հին և նոր պատկերների միջև եղած ճեղքը բավականին տեսանելի է. այնպիսի ամսագրեր, ինչպիսին է Thrasher-ը, սքեյթբորդինգը ներկայացնում են որպես կեղտոտ, ապստամբ և դեռևս ամուր կապված փանկի հետ, մինչդեռ այլ հրատարակություններ, օրինակ՝ Transworld Skateboarding-ը, սքեյթբորդինգի ավելի բազմազան և վերահսկվող պատկեր են ստեղծում: Քանի որ ավելի շատ պրոֆեսիոնալ սքեյթբորդիստներ իրենց տեսանյութերում օգտագործում են հիփ-հոփ, ռեգգի կամ հարդ ռոք երաժշտության նվագակցություն, շատ քաղաքային երիտասարդներ, հիփ-հոփի երկրպագուներ, ռեգգիի երկրպագուներ և հարդ ռոքի երկրպագուներ նույնպես հակված են սքեյթբորդինգին, ինչը ավելի է թուլացնում սպորտաձևի փանկ պատկերը:

Ենթադրվում է, որ խմբային ոգին ազդում է այս համայնքի անդամների վրա: Այս տեսակի ներկայացումներում բացակայում է քրեական միտումների ցուցադրումը, և ոչ մի փորձ չի արվում էքստրեմալ սպորտաձևերը կապել որևէ տեսակի անօրինական գործունեության հետ: Կանանց վրա հիմնված սքեյթբորդինգի խմբեր նույնպես գոյություն ունեն, ինչպիսին է Բրուջասը, որը գտնվում է Նյու Յորքում: Շատ կանայք օգտագործում են իրենց մասնակցությունը սքեյթբորդինգային խմբերին՝ կանացիության այլընտրանքային ձև դրսևորելու համար։ Այս կանացի սքեյթբորդինգի խմբերը անվտանգ ապաստան են քաղաքներում բնակվող կանանց և աղջիկների համար, որտեղ նրանք կարող են չմշկասահել և կապ հաստատել առանց տղամարդկանց սպասումների կամ մրցակցության։

### Տեսանյութ
Սքեյթբորդինգի համայնքում տեխնոլոգիաների աճող մատչելիությունը ակնհայտ է։ Շատ սքեյթբորդիստներ ձայնագրում և խմբագրում են իրենց և ընկերների սքեյթբորդինգի տեսանյութերը։ Այնուամենայնիվ, այս մշակույթի մի մասը ոչ միայն կրկնօրինակելն է, այլև նորարարությունը. շեշտը դրվում է նոր վայրեր գտնելու և նոր հնարքներ որսալու վրա։

### Տեսախաղեր
Սքեյթբորդինգի տեսախաղերը նույնպես շատ տարածված են դարձել սքեյթբորդինգի մշակույթում։ Առավել տարածվածներից են Tony Hawk շարքը և Skate շարքը տարբեր խաղային համակարգերի (ներառյալ ձեռքի) և անձնական համակարգիչների համար։

### Սքեյթբորդի կոշիկ
Քանի որ վաղ շրջանի սքեյթբորդիստները սերֆերներ էին, որոնք փորձում էին ընդօրինակել սերֆինգը, շատերը սքեյթբորդով քշում էին ոտաբոբիկ, ինչը հանգեցրեց ոտքերի վնասվածքների։ Սա հանգեցրեց սքեյթբորդինգի համար հատուկ նախագծված և շուկայահանվող կոշիկի անհրաժեշտության առաջացմանը, ինչպիսիք են Randolph Rubber Company-ի կողմից արտադրված Randy "720"-ը և Vans սպորտային կոշիկները, որոնք ի վերջո դարձան սքեյթբորդիստների մշակութային խորհրդանիշներ 1970-ական և 80-ական թվականներին, երբ սքեյթբորդինգն ավելի տարածված դարձավ։ Սքեյթբորդինգի ենթամշակույթի հետ կապված վաղ շրջանի առաջատար միտումներից մեկը կպչուն ներբանով սքեյթբորդ կոշիկներն էին, որոնք առավել հայտնի դարձան Շոն Փենի սքեյթբորդիստ կերպարի շնորհիվ 1982 թվականի «Արագ ժամանակներ Ռիջմոնտ ավագ դպրոցում» ֆիլմից։

Թեև սքեյթբորդ կոշիկների դիզայնը ապահովում էր ավելի լավ կապ և կպչունություն տախտակամածի հետ, սքեյթբորդիստներին հաճախ կարելի էր նույնականացնել կոշիկները կրելիս, օրինակ՝ Թոնի Հոքը մի անգամ ասել է. «Եթե դուք 86 թվականին Vans կոշիկներ էիք կրում, ապա սքեյթբորդիստ էիք»։ Սքեյթբորդինգի հետ իր կապի շնորհիվ, Vans-ը ֆինանսավորեց լեգենդար սքեյթբորդինգի մասին վավերագրական ֆիլմը՝ Dogtown and Z-Boys-ը, և առաջին սպորտային կոշիկների ընկերությունն էր, որը ֆինանսավորեց պրոֆեսիոնալ սքեյթբորդիստ Սթեյսի Պերալտային: Vans-ը երկար պատմություն ունի՝ լինելով սքեյթբորդինգի բազմաթիվ մրցույթների և միջոցառումների գլխավոր հովանավոր սքեյթբորդինգի պատմության ընթացքում, այդ թվում՝ Vans Warped Tour-ը և Vans Triple Crown Series-ը։

Քանի որ սքեյթբորդինգն ի վերջո ավելի ակնհայտ դարձավ, որ կոշիկի ոճը որոշակի ինքնություն ունի, կոշիկի ընկերությունների այլ ապրանքանիշեր սկսեցին հատուկ նախագծել սքեյթբորդ կոշիկներ՝ ֆունկցիոնալության և ոճի համար, որպեսզի էլ ավելի բարելավեն սքեյթբորդինգի փորձը և մշակույթը, ներառյալ այնպիսի ապրանքանիշեր, ինչպիսիք են՝ Converse, Նայք, DC Shoes, Globe, Ադիդաս, Zoo York և World Industries: Շատ պրոֆեսիոնալ սքեյթբորդիստներ նախագծում են իրենց անունով պրոֆեսիոնալ մոդելային սքեյթբորդ կոշիկներ, երբ ստանում են սքեյթբորդինգի հովանավորություն՝ հայտնի սքեյթբորդիստ դառնալուց հետո: Սքեյթբորդինգի հետ կապված որոշ կոշիկի ընկերություններ, ինչպիսին է Sole Technology-ն՝ ամերիկյան կոշիկի ընկերություն, որը արտադրում է Etnies սքեյթբորդ կոշիկի ապրանքանիշը, ավելի են աչքի ընկնում շուկայում՝ համագործակցելով տեղական քաղաքների հետ՝ հանրային սքեյթբորդներ բացելու համար, ինչպիսին է Etnies Skatepark-ը Լեյք Ֆորեսթում, Կալիֆոռնիա։

### Սքեյթբորդի տախտակամած
Անհատականությունը և ինքնարտահայտված առօրյա ոճը միշտ էլ մշակութային արժեքներ են եղել սքեյթբորդիստների համար, քանի որ համազգեստ և մարզաշապիկներ սովորաբար չեն կրում։ Սքեյթբորդիստների այս տեսակի անձնական ոճը հաճախ արտացոլվում է սքեյթբորդների տախտակամածի ներքևի մասում պատկերված գրաֆիկական դիզայնում, սկսած դրա սկզբնական մտահղացումից՝ յոթանասունականների կեսերից, երբ Ուես Համփսթոնը և Ջիմ Մուրին առաջին անգամ սկսեցին ձեռքով դիզայներական աշխատանքներ կատարել Dogtown Skateboards-ի համար իրենց ավտոտնակից՝ ստեղծելով սքեյթբորդ-տախտակի առաջին պաշտամունքային արվեստը՝ «Dogtown Cross»-ի դիզայնով։

Մինչև յոթանասունականների կեսերը շատ վաղ սքեյթբորդներ սկզբնապես հիմնված էին «մայթային սերֆինգի» հայեցակարգի վրա և կապված էին սերֆինգի մշակույթի հետ։ Սքեյթբորդները արտաքինից նման էին սերֆինգի տախտակի՝ սքեյթբորդի տախտակամածի ներքևի մասում տեղակայված գրեթե առանց գրաֆիկայի։ Վաղ արտադրված որոշ սքեյթբորդներ, ինչպիսիք են «Roller Derby»-ն, «Duraflex Surfer»-ը և «Banana board»-ը, բնորոշ են։ Այդ ժամանակաշրջանի որոշ սքեյթբորդներ արտադրվում էին ընկերության լոգոտիպով կամ սքեյթբորդի վերևի մասում կպչուն պիտակներով, քանի որ սկզբնապես կպչուն ժապավենը չէր օգտագործվում կառուցման համար։ Սակայն սքեյթբորդինգի զարգացմանը և զարգացմանը զուգընթաց, և նկարիչները սկսեցին նախագծել և ազդեցություն ունենալ սքեյթբորդների արվեստի վրա, դիզայնը և թեմաները սկսեցին փոխվել։

1980-ականներին կային մի քանի գեղարվեստական ​​սքեյթբորդինգի ռահվիրաներ, որոնք ազդեցություն ունեցան սքեյթբորդինգի մշակույթի վրա, որոնք վերափոխեցին սքեյթբորդային տախտակամածի արվեստը, ինչպիսին է Ջիմ Ֆիլիպսը, որի կոմիքսների ոճով ստեղծված «Գոռացող ձեռքը» ոչ միայն դարձավ Santa Cruz Skateboards-ի գլխավոր լոգոն, այլև տարիների ընթացքում վերածվեց նույն պատկերի դաջվածքների՝ հազարավոր մարդկանց համար, և վինիլային հավաքորդական արձանիկների։ Ասում են, որ նկարիչ Վերնոն Քորթլանդթ Ջոնսոնն իր կմախքների և գանգերի արվեստի գործերն օգտագործել է Փաուել Պերալտայի համար այն նույն ժամանակահատվածում, երբ փանկ ռոքի և նյու վայուի երաժշտական ​​ժանրերը սկսում էին միաձուլվել սքեյթբորդինգի մշակույթի հետ։ Սքեյթբորդինգի մշակույթում ներդրում ունեցած այլ նշանավոր սքեյթբորդիստների թվում են նաև Էնդի Ջենքինսը, Թոդ Բրատրուդը, Նիլ Բլենդերը, Մարկ Մաքքին, Թոդ Սուոնկը, Մարկ Գոնսալեսը, Լենս Մաունթինը, Նատաս Կաուպասը և Ջիմ Էվանսը։

Տարիների ընթացքում սքեյթբորդ-տախտակների արվեստը շարունակել է ազդել և ընդլայնել սքեյթբորդինգի մշակույթը, քանի որ շատ մարդիկ սկսել են հավաքել սքեյթբորդներ՝ հիմնվելով դրանց գեղարվեստական ​​արժեքի և կարոտախտի վրա: Սահմանափակ քանակությամբ արտադրություններ՝ հատուկ դիզայնով և հավաքորդական տպագրությունների տեսակներով, որոնք կարելի է կախել պատին, ստեղծվել են այնպիսի հայտնի նկարիչների կողմից, ինչպիսիք են Էնդի Ուորհոլը և Կիտ Հարինգը։ Այսօրվա պրոֆեսիոնալ սքեյթբորդիստների մեծ մասն ունի իրենց սեփական ֆիրմային սքեյթբորդային տախտակամածները, որոնց վրա համակարգչային գրաֆիկայի միջոցով տպագրված են իրենց սիրելի գեղարվեստական ​​​​դիզայնները։

### Բարձրարժեք և հավաքորդական սքեյթբորդներ
2019 թվականի հունվարին Նյու Յորքի Սոթբիս աճուրդի տանը վաճառվեց Supreme-ի կողմից երբևէ վաճառված 248 սքեյթբորդ տախտակամածի դիզայնի ամբողջական հավաքածուն, որը հավաքել է Ռայան Ֆուլլերը: Ամբողջական հավաքածուն վաճառվել է 800,000 դոլարով Վանկուվերից 17-ամյա Քարսոն Գուոյին ով պլանավորում է դրանք ցուցադրել տեղական պատկերասրահում։

Նյու Յորքում գործող SHUT Skateboards ընկերությունը 2014 թվականին վաճառքի էր հանել ոսկեզօծ սքեյթբորդ՝ 15,000 դոլարով, որն այն ժամանակ աշխարհի ամենաթանկ սքեյթբորդն էր։

2019 թվականին նկարիչ Ադրիան Ուիլսոնը ստեղծեց SUPREME Mundi-ն՝ նկարչի պալիտրա և սքեյթբորդի խառնուրդ՝ որպես մեկնաբանություն Supreme տախտակամածների աճուրդում գրանցված ռեկորդային աճուրդների և վերականգնված Սալվատոր Մունդիի վերաբերյալ, որը Նյու Յորքի արվեստի պատկերասրահի կողմից վաճառվել է 20,000 դոլարով։

## Անվտանգություն
Սքեյթբորդները, ինչպես նաև այլ փոքր անիվներով տրանսպորտային միջոցները, ինչպիսիք են չմուշկները և սկուտերները, ունեն անվտանգության խնդիր. հեծանվորդները կարող են հեշտությամբ նետվել մայթի վրա առաջացած փոքր ճաքերից և ելուստներից, հատկապես այնտեղ, որտեղ ճաքերը անցնում են շարժման ուղղությամբ: Նման անհարթությանը բախվելը ընկնելու և վնասվածքների հիմնական պատճառն է։ Ռիսկը կարող է նվազել բարձր արագությամբ երթևեկելիս։

Ծանր վնասվածքները համեմատաբար հազվադեպ են լինում։ Սովորաբար, ընկնող սքեյթբորդիստը տառապում է քերծվածքներից, վերքերից, կապտուկներից և կապանի վնասումներից։ Հիվանդանոց հաղորդված վնասվածքների մոտ կեսը վերաբերում են ոսկորների կոտրվածքին, սովորաբար՝ ոտքի կամ ձեռքի երկար ոսկորներին։ Վնասվածքներ ունեցող սքեյթբորդիստների մեկ երրորդը նոր են այս սպորտաձևում, քանի որ սկսել են չմշկասահել վնասվածքից հետո մեկ շաբաթվա ընթացքում։ Չնայած այն հանգամանքին, որ դրանք ավելի քիչ տարածված են՝ կազմելով հաղորդված վնասվածքների 3.5-9 տոկոսը, գլխի տրավմատիկ վնասվածքները և մահը հնարավոր ծանր հետևանքներ են։

Սքեյթբորդիստը որպես տրանսպորտային միջոց սքեյթբորդիստին ենթարկում է այլ երթևեկության վտանգների: Փողոցում սքեյթբորդիստները կարող են հարվածվել այլ տրանսպորտային միջոցներից կամ ընկնել տրանսպորտային միջոցների երթևեկության մեջ։

Սքեյթբորդիստները նաև երբեմն վտանգ են ներկայացնում այլ հետիոտների և երթևեկության համար: Եթե սքեյթբորդիստը ընկնում է, սքեյթբորդը կարող է գլորվել կամ թռչել մեկ այլ մարդու վրա: Սքեյթբորդիստը, որը բախվում է քայլող կամ հեծանիվ քշող մարդու հետ, կարող է վնասել կամ, հազվադեպ, սպանել այդ մարդուն։

Շատ իրավասություններ պահանջում են, որ սքեյթբորդիստները կրեն հեծանիվի սաղավարտներ՝ գլխի վնասվածքների և մահվան ռիսկը նվազեցնելու համար: Այլ պաշտպանիչ միջոցներ, ինչպիսիք են դաստակի պաշտպանիչները, նույնպես նվազեցնում են վնասվածքները: Որոշ բժշկական հետազոտողներ առաջարկել են սահմանափակել սքեյթբորդինգը նշանակված, հատուկ նախատեսված տարածքներում՝ վնասվածքների քանակը և ծանրությունը նվազեցնելու, ինչպես նաև մեքենաների կամ այլ հետիոտների պատճառած վնասվածքները վերացնելու համար։

Սքեյթբորդների օգտագործումը, տիրապետումը և վաճառքը Նորվեգիայում արգելված էր 1978-ից 1989 թվականներին՝ սքեյթբորդների վրա սահելու հետևանքով առաջացած վնասվածքների մեծ թվի պատճառով։ Արգելքը սքեյթբորդիստներին ստիպեց անտառում և այլ մեկուսացված տարածքներում թեքահարթակներ կառուցել՝ ոստիկանությունից խուսափելու համար։ Այնուամենայնիվ, երկրում կար մեկ օրինական սքեյթբորդ՝ Օսլոյի Ֆրոգներ այգում։

## Այլ օգտագործումներ և ոճեր
### Տրանսպորտ
Սքեյթբորդների օգտագործումը միայն որպես տրանսպորտային միջոց հաճախ կապված է լոնգբորդի հետ։ Տեղական օրենքներից կախված՝ բնակելի տարածքներից դուրս սքեյթբորդների օգտագործումը որպես տրանսպորտային միջոց կարող է օրինական լինել կամ չլինել։ Աջակցողները սքեյթբորդինգի՝ որպես ավտոմեքենաների այլընտրանքի, առավելություններից են նշում փոխադրելիությունը, վարժությունները և շրջակա միջավայրի բարեկամականությունը։

### Ռազմական
[աջից|մինի|Զինվորը սքեյթբորդ է տանում [Օքլենդ (Կալիֆոռնիա)|Օքլենդում, Կալիֆոռնիա նահանգում անցկացվող զորավարժությունների ժամանակ (մարտ 1999)]]
ԱՄՆ ծովային հետևակի կորպուսը փորձարկեց առևտրային պատրաստի սքեյթբորդների օգտակարությունը 1990-ականների վերջին քաղաքային մարտական ​​​​զինվորական զորավարժությունների ժամանակ՝ «Քաղաքային զինվոր '99» անվամբ ծրագրում: Դրանց հատուկ նպատակը «շենքերի ներսում մանևրելն էր՝ անջատվող լարերը և դիպուկահարների կրակը հայտնաբերելու համար»։

### Թրամփբորդինգ
Թրամփբորդինգը սքեյթբորդինգի մի տարբերակ է, որն օգտագործում է տախտակ՝ առանց բեռնատարների և անիվների, բատուտի վրա։ Բատուտի ցատկը բարձրություն է տալիս հնարքներ կատարելու համար, մինչդեռ սքեյթբորդինգի ժամանակ բարձրությունը պետք է բարձրանալ՝ կատարելով օլի։ Թրամփբորդինգը կարելի է տեսնել Յություբում բազմաթիվ տեսանյութերում։

### Սվինգբորդինգ
Սվինգբորդինգը այն գործողությունն է, որի դեպքում սքեյթբորդի տախտակամածը կախված է հեծանվորդի վերևում գտնվող պտտման կետից, ինչը թույլ է տալիս հեծանվորդին տատանվել այդ պտտման կետի շուրջը: Տախտակը տատանվում է աղեղնաձև, որը նման է հալֆփայփ վարելու շարժմանը: Առագաստի ամրակի և շրջանակի ներառումը թույլ է տալիս հեծանվորդին կատարել պտույտներ և պտտումներ՝ օդում թռչելիս:

## Վեճ
Սքեյթբորդինգը վնասում է քաղաքային տեղանքի այնպիսի տարրեր, ինչպիսիք են եզրաքարերը, նստարանները և ելուստները, երբ սքեյթբորդիստները «գրինդներ» և այլ հնարքներ են կատարում այդ մակերեսների վրա։ Մասնավոր արդյունաբերությունը արձագանքել է այս խնդրին՝ օգտագործելով սքեյթբորդինգը կանխելու սարքեր, ինչպիսին է Skatestopper-ը, որպեսզի կանխի հետագա վնասը և նվազեցնի այդ մակերեսների վրա սքեյթբորդով քշելը։

Որոշումների ընդունումը և «Սքեյթբորդինգն արգելվում է» գրությամբ ցուցանակների տեղադրումը նույնպես դարձել են շատ քաղաքների հասարակական վայրերում սքեյթբորդինգը խրախուսելու, հետիոտներին և գույքը պաշտպանելու տարածված մեթոդներ։ Փողոցային սքեյթբորդինգի ոլորտում ոստիկանության կողմից տուգանքներն ու ձերբակալությունները տարածք ներխուժելու և վանդալության համար հազվադեպ չեն։

Սքեյթբորդինգը լուրջ խնդիր է դարձել Ֆրիդոմ Փլազայում, որը Վաշինգտոն ԿՇ պողոտայի ազգային պատմական վայրի տարածքում գտնվող ազգային պարկ է։ Պլազան դարձել է սքեյթբորդինգի համար հայտնի վայր, չնայած այդ գործունեությունն անօրինական է և հանգեցրել է ոստիկանության գործողությունների։ Հրապարակը պարունակում է Պիեռ (Պիտեր) Շառլ Լ'Էնֆոնի 1791 թվականի մայրաքաղաքի նախագծի այն հատվածների պատճենները, որոնք փորագրված են այգու բարձրացված մարմարե մակերեսին։ Պատմական վայրի համար Ազգային պարկի ծառայության 2016 թվականի կառավարման պլանում նշվում է, որ սքեյթբորդինգը վնասել է քարե կառույցները, քանդակները, պատերը, նստարանները, աստիճանները և այլ մակերեսներ Հրապարակի որոշ հատվածներում։ Կառավարման ծրագրում նաև նշվում է, որ սքեյթբորդինգը մշտական ​​մարտահրավեր է ներկայացնում իրավապահ մարմինների և կառավարման համար, քանի որ հայտնի կայքերը գովազդում են Պլազայի գրավչությունը այս գործունեության համար։ Ծրագրում նշվում է, որ վանդալները հեռացրել են «Սքեյթբորդինգն արգելվում է» ցուցանակները և խորհուրդ է տրվում փոխարինել այդ ցուցանակները։

Պրոֆեսիոնալ սքեյթբորդիստը Ֆեյսբուքում գովազդել է կառավարական կայքերի օգտագործումը արգելված գործունեության համար 2013 թվականին Միացյալ Նահանգներում դաշնային կառավարության գործունեության դադարեցման ժամանակ։

## Ծանոթագրութուններ


## Ընդհանուր հղումներ
* Borden, Iain (2019). *Skateboarding and the city: a complete history*. London; New York: Bloomsbury Academic. ISBN 978-1-4725-8345-1.
* Brannon, Brian, and Bryce Kanights (2001). *Thrasher: Insane Terrain*. New York: Universe Pub. ISBN 9780789305367. OCLC 781625890.
* Hawk, Tony, and Mortimer, Sean (2000). *Hawk: Occupation: Skateboarder*. New York: HarperCollins.
* Hocking, Justin, Jeffrey Knutson and Jared Maher (eds.) (2004). *Life and Limb: Skateboarders Write from the Deep End*. New York: Soft Skull Press.
* Mullen, Rodney and Mortimer, Sean (2003). *The Mutt*.
*

## Արտաքին հղումներ

Կատեգորիա:Ամառային օլիմպիական մարզաձևեր
Կատեգորիա:Անհատական մարզաձևեր
Կատեգորիա:Երիտասարդական մշակույթ
Կատեգորիա:Կալիֆոռնիայի մշակույթ