Հուդա Բարաքաթ

**Հուդա Բարաքաթ** (, ) լիբանանցի վիպասան։ Նա իր վաղ կյանքի մեծ մասն ապրել է Բեյրութում, նախքան Փարիզ տեղափոխվելը, որտեղ այժմ բնակվում է։ Նա հրատարակել է վեց վեպ, երկու պիես, պատմվածքների մեկ գիրք և հուշագրությունների մեկ գիրք։ Նրա ստեղծագործությունները սկզբնապես գրված են արաբերենով և թարգմանվել են անգլերեն, եբրայերեն, ֆրանսերեն, իտալերեն, իսպաներեն, թուրքերեն, ռումիներեն, հոլանդերեն, բրազիլական պորտուգալերեն, և հունարեն:

Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրում են տրավման և պատերազմի թեմաները. նրա վաղ շրջանի վեպերից երեքը պատմվում են Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ հասարակության լուսանցքում ապրող տղամարդ կերպարների կողմից:

## Կենսագրություն
Բարաքաթը մեծացել է Լիբանանի մարոնի քրիստոնյա Բշարե քաղաքում։ Բեյրութ տեղափոխվելուց հետո Բարաքաթը ֆրանսիական գրականություն է սովորել Լիբանանի համալսարանում, որն ավարտել է 1975 թվականին։ 1975 և 1976 թվականներին նա ապրել է Փարիզում, որտեղ աշխատել է դոկտորական ատենախոսության վրա, սակայն որոշել է վերադառնալ տուն, երբ սկսվել է Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմը։ Այս ժամանակահատվածում նա աշխատել է որպես ուսուցիչ, թարգմանիչ և լրագրող։

Նա վերադարձել է Փարիզ 1989 թվականին և այդ ժամանակվանից ի վեր ապրում է այնտեղ՝ հրատարակելով Փարիզից մնացած իր ստեղծագործությունները, այդ թվում՝ «Հաջար ալ-Դահիք» («Ծիծաղի քարը», 1990) և «Ահլ ալ-Հավա» («Սիրո մարդիկ», 1993) գրքերը և այլն։ Գրելուց բացի, նա նաև աշխատել է ռադիոհաղորդումների ոլորտում։

2004 թվականին նա այցելել է Միացյալ Թագավորություն՝ Banipal Live UK առաջին շրջագայության շրջանակներում։ 2010-2011 թվականներին նա նշանակվել է Նանտի առաջադեմ ուսումնասիրությունների ինստիտուտի հիմնադրամի անդամ: 2013 թվականի աշնանը Բարաքաթը նշանակվել է Օսթինի Տեխասի համալսարանի Մերձավոր Արևելքի ուսումնասիրությունների ծրագրի առաջին արաբագետ-ռեզիդենտ: Վերջերս նա նաև Դարթմութի քոլեջի Մերձավոր Արևելքի ուսումնասիրությունների հրավիրված պրոֆեսոր էր և Կենտրոնական Եվրոպայի համալսարանի առաջադեմ ուսումնասիրությունների ինստիտուտի ռեզիդենտ-արտիստ։

### Անձնական կյանք
Նա ամուսնացել է բանաստեղծ Մուհամմադ ալ-Աբդալլահի () հետ, որին հանդիպել է քոլեջում: Նա Ֆրանսիայի քաղաքացիություն է ստացել 1998 թվականի մարտի 24-ին:

## Անգլերեն թարգմանված ստեղծագործություններ
* «Ծիծաղի քարը», Interlink Books, Նյու Յորք, 1995, 
* «Ջրերի մշակը», Ամերիկյան համալսարանի Կահիրեի հրատարակչություն, Կահիրե, 2001, 
* «Կրքի աշակերտներ», Սիրաքյուսի համալսարանի հրատարակչություն, Սիրաքյուսա, 2005, 
* Հուդա Բարաքաթի «Սայիդի վա հաբիբի». արաբերենի ուսանողների համար լիազորված կրճատ հրատարակություն, Ջորջթաունի համալսարանի հրատարակչություն, Վաշինգտոն, 2013, 
* «Կորուսյալների ձայները», Oneworld, Լոնդոն, 2021 

## Մրցանակներ
Բարաքաթի առաջին աշխատանքը՝ «Հաջար ալ-Դահիք» (Ծիծաղի քարը), որը առաջին արաբական աշխատանքն է, որի գլխավոր ստեղծագործությունը համասեռամոլ տղամարդ է։ Կերպարն արժանացել է «Ալ-Նակիդ» մրցանակին։

Նրա երրորդ վեպը՝ «Հարիս ալ-միյահ» («Ջրերի մշակը», 2001 թվականին արժանացել է Նագիբ Մահֆուզի անվան գրականության մեդալին։

Նրա 2019 թվականի «Բարիդ ալ-Լեյլ» («Գիշերային փոստ») վեպը 2019 թվականին արժանացել է արաբական գեղարվեստական ​​գրականության միջազգային մրցանակին (IPAF)։ Այնուհետև այն թարգմանվել է անգլերեն Մերիլին Բութի կողմից և հրատարակվել անգլերենով՝ «Կորուսյալների ձայները» վերնագրով։ Բարաքաթը երկրորդ կինն է, որը երբևէ արժանացել է IPAF-ին։ Նախկինում նա ընդգրկվել է IPAF-ի երկար ցուցակում՝ 2013 թվականին, իր «Մալաքութ հադահի ալ-արդ» («Այս երկրի թագավորությունը») վեպի համար։

Նա պարգևատրվել է Արվեստի և գրականության ասպետի շքանշանով 2002 թվականին և «Արժանիքի ազգային շքանշանի ասպետի շքանշանով 2008 թվականին։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* An excerpt of the 2021 English translation of ''Bareed Al-Layl/Voices of the Lost'' available on ''Literary Hub''
* Profile at Al-Ahram

Կատեգորիա:Լիբանանցի արձակագիրներ
Կատեգորիա:Լիբանանցի կին գրողներ
Կատեգորիա:Լիբանանցի մարոնիներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մարոնիներ