Աբդ ալ-Մալիք Նուռի

**Աբդ ալ-Մալիք Նուռի** (, ) իրաքցի վիպասան և գրող, որը ակտիվ գործունեություն էր ծավալում 20-րդ դարի Իրաքի մշակութային կյանքում, հայտնի էր իր գեղարվեստական ​​և ոչ գեղարվեստական ​​ստեղծագործություններով, ինչպես նաև մասնակցել է իր ժամանակի իրաքյան գրականության վերածննդին։

Նուռին առավել հայտնի էր իր «Ֆատումա» պատմվածքով, բայց 1950-ականներին հրատարակել է նաև մի քանի վեպերի ժողովածուներ, այդ թվում՝ «Վերջին լապտերը», «Օմար Բեգ», «Աղախինը», «Ժպիտը և գարունը», «Լռության պատը» (1953), «Փոքրիկ մարդը» (1953) և «Երկրի երգը» (1954)։ Դրան հաջորդել է 1980 թվականին «Աշնանային հաշվարկները»։ Նա նաև հեղինակ է «Արվեստի ողբերգությունը» թեմայով էսսեի, մի քանի պատմվածքների, որոնք տեղ են գտել նրա «Ռուսուլ ալ-Ինսանիյա» (1946) ժողովածուում, և «Փայտ և թավիշ» (1980) պիեսի։

## Կենսագրություն
Աբդ ալ-Մալիք Նուռին ծնվել է Սուեզում՝ Եգիպտոսի սուլթանությունում, 1921 թվականին, երբ նրա ընտանիքը ճամփորդության մեջ էր Իրաքից դուրս, բայց ի վերջո վերադարձել է Իրաք, որտեղ Նուռին հաճախել է դպրոց: Ավելի ուշ նա երկու տարով տեղափոխվել է Բեյրութ՝ Բեյրութի ամերիկյան համալսարան, որտեղ սովորել է անգլերեն: Ուսումն ավարտելուց հետո նա վերադարձել է Իրաք, որտեղ ընդունվել է Իրավագիտության քոլեջ, որն ավարտել է 1944 թվականին։

## Ստեղծագործություն
Ուսման ընթացքում նա հետաքրքրվել է գրելով և լուրջ է վերաբերվել այս հետաքրքրությանը համալսարանում իր առաջին կուրսում: Նուռին ազդվել է Զուլ-Նուն Այյուբի աշխատանքից, ով այդ ժամանակ լայնորեն կարդացվող իրաքցի գրող էր: Այյուբի քննադատական ​​ռեալիզմի մեթոդները ազդեցություն ունեցան Նուռիի վրա, և այս ազդեցությունը նկատվեց նրա առաջին պատմվածքների ժողովածուում՝ «Ռուսուլ ալ-Ինսանիյա» («Խելագարության սուրհանդակներ»), որը հրատարակվեց 1946 թվականին: Նուռին ավելի ուշ՝ 1953 թվականի «Ախբար ալ-Սաա» օրագրում կպատմեր, որ նա, այդ ժամանակվա այլ գրողների հետ միասին, միշտ հույս ուներ դառնալ Այյուբի նման հայտնի գրող: Չնայած Նուռին ժամանակի ընթացքում ավելի քննադատաբար մոտեցավ Այյուբի աշխատանքներին, երբ սկսեց կարդալ ավելի շատ արտասահմանյան գրականություն ԱՄՆ-ից, Միացյալ Թագավորությունից և Եգիպտոսից:

Նուռիի վրա ազդեցություն թողած մեկ այլ անձ իրաքցի գրող Ֆուադ ալ-Թաքարլին էր: 1949 թվականի աշնանը Նուռին հեռագիր ուղարկեց ալ-Թաքարլիին՝ հայտարարելով քաղաքացիական դատարաններ այցելելու և նրան հանդիպելու մտադրության մասին, որտեղ աշխատում էր ալ-Թաքարլին: Նուռին ալ-Թաքարլիի պատմվածքների երկրպագու էր և խորհուրդ էր փնտրում: Նրանք երկուսով բարեկամություն էին զարգացնում և այլ ընկերների հետ պարբերաբար հանդիպումներ էին ունենում շվեյցարական սրճարանում, որտեղ քննարկում էին հարցեր: 1948 թվականին Նուռին հրատարակեց իր ամենահայտնի գեղարվեստական ​​պատմվածքը՝ «Ֆատումա»-ն, որը պատկերում էր միայնակ կնոջ պայքարը: Պատմվածքը հայտնի էր իր դրվագային, քնարական և ոչ գծային կառուցվածքով, ինչպես նաև սպառնալիքի տակ կյանքի համոզիչ և համարձակ պատկերմամբ: Նուռին, ի վերջո, իր պատմվածքի համար շահեց առաջին մրցանակը լավագույն արաբերեն պատմվածքի համար Բեյրութի «Ալ-Ադիբ» գրական ամսագրի կողմից կազմակերպված մրցույթում:

Նուռիի ստեղծագործությունը սկսեց լայն ճանաչում ձեռք բերել Իրաքից դուրս և մաս կազմեց իրաքյան գրականության վերածննդի շարժմանը, որը նաև ընդունեցին այնպիսի գրողներ, ինչպիսիք են Նազիկ ալ-Մալայկան և Բադր Շաքիր ալ-Սայաբը: 1952 թվականին եգիպտացի գրող Յուսուֆ ալ-Շարունին նույնիսկ «Ալ-Ադիբ»-ում հրապարակած իր պատմվածքը նվիրեց Նուռիին։ Հետագայում պաղեստինցի գրող Ջաբրա Իբրահիմ Ջաբրան Նուռիի ստեղծագործությունը խորհուրդ տվեց անգլերեն թարգմանիչ Դենիս Ջոնսոն-Դեյվիսին, որը մնաց Իրաքում, որպեսզի նա կարողանա թարգմանել այն։

Այնուամենայնիվ, 1955 թվականին Նուռին սկսեց կորցնել գրելու մոտիվացիան, երբ նրան ուղարկեցին ռազմական վարժական ճամբար՝ իրաքցի այլ ձախակողմյան մտավորականների հետ միասին: Սա Նուռի ալ-Սաիդի կառավարության կողմից գլխավորված կոմունիստական ​​​​հեղաշրջման մի մասն էր, որի ընթացքում կասկածյալ կոմունիստները, ուսուցիչները, քոլեջի պրոֆեսորները և ցածրաստիճան պետական ​​​​ծառայողները սկսեցին կորցնել իրենց աշխատանքը: Իր վերջին պատմվածքը՝ «Մուանաթ» (Տառապանք), հրատարակելուց հետո Նուռին հեռացավ հասարակական կյանքից, չնայած 1968-1972 թվականներին նա հրատարակեց երկու թատերական պիես և սկսեց գրել թատրոնի համար ութ նախագիծ: Երկու պիեսները վերաբերում էին «Դուդու» անունով մի կերպարի, որը տառապում էր ձախողված դրամատուրգի ժառանգ լինելուց և հայտնվել էր 1946 թվականին հրատարակված «Մա'սաթ ալ-Ֆանն» (Արվեստի ողբերգություն) վերնագրով նախորդ պատմվածքում։

## Գրական ոճ և թեմաներ
Արաբական սառը պատերազմի արաբական ազգայնականության մթնոլորտի և Այյուբի ու ալ-Թաքարլիի ազդեցության պատճառով Նուռին աշխարհիկ էր և խիստ քննադատում էր Իրաքի կրոնական հաստատությունները: Մասնավորապես, նա աղանդավորությունը համարում էր վտանգավոր կրոնականություն, որը կարող էր խոչընդոտել ազգի առաջընթացին։ Նուռիի պատմություններում քաղաքը նաև պատկերվում էր որպես բացասական վայր, որտեղ նորմալ մարդիկ խաբվում են, և նա բացահայտորեն ցույց էր տալիս, թե ինչպես քաղաքները օգուտ չեն տալիս իր հերոսներին: Այս վերաբերմունքը ոգեշնչված էր 1950-ականներին գյուղական իրաքցիների քաղաքներ ներգաղթով, որը մեծ մարտահրավերներ էր ստեղծում նրանց, ինչպես նաև նրանց քաղաքական մթնոլորտի համար: Քաղաքների նկատմամբ այս վերաբերմունքը արտահայտվել է նաև այլ իրաքցի գրողների կողմից, ինչպիսիք են ալ-Սայաբը և Բուլանդ ալ-Հայդարին։ Նուռին նաև կօգտագործեր «կուրության» հասկացությունը՝ թե՛ ֆիզիկապես, թե՛ խորհրդանշական իմաստով՝ քննադատելու ավանդական իրաքյան հասարակությունը և ժողովրդի նկատմամբ անարդար վերաբերմունքը։

Եվ դրա օրինակ կարելի է գտնել նրա «Ռիհ ալ-Ջանուբ» (ريح الجنوب, Հարավային քամի) պատմվածքում, որտեղ Նուռին պատկերում է «Շեյխ Մուհի ադ-Դին» անունով մի սուրբ մարդու, ով, ինչպես կարծում են, ունի հիվանդներին բուժելու կախարդական ուժ և ճանապարհորդում է տեղից տեղ՝ մարդկանց բուժելու համար։ Այս պնդումն ավելի է բացատրվում «Մեծ, շատ մեծ սուրբ։ Նրա հրաշքները նույնպես հայտնի են բոլորին» տողով։ Պատմությունը պատմում է Խուդեյրա անունով մի մոր մասին, որը ճանապարհորդում է գտնելու սուրբ մարդուն, որպեսզի նա կարողանա բուժել նրա կույր դստերը՝ Խադջիային։ Խուդեյրայի հավատքն ավելի է արտացոլվում գնացքի անիվի ձայները որպես «Ալլահ Ակբար» ընկալելու և նրա ցանկության մեջ՝ այցելելու Իմամ Հուսեյնի սրբավայր՝ բարաքահ ստանալու համար։ Հայրը նույնպես հիանում է սուրբ մարդուն և խնդրում է Խուդեյրային, որ իր ոտքերի տակից հողը բերի իրեն։ Սակայն, պատմության զարգացմանը զուգընթաց պարզվում է, որ օրհնված մարդը ոչ մեկին չի բուժում առանց նրան առնվազն հինգ դիրհամ վճարելու և զայրանում է, եթե նրան տալիս են նույնիսկ մեկ դիրհամ, այդ պատճառով էլ նա անտեսում է Խուդեյրայի դստերը։ Ավելին, պարզվում է, որ սուրբ մարդը զորություններ չունի։ Այս պատմության մեջ Նուռին քննադատում է թե՛ կրոնական դասին, թե՛ կրոնական առաջնորդներին, որոնք աղքատության ժամանակ շահագործում են աղքատներին և նրանց հավատքը, ինչպես նաև մարդկանց կույր հավատը նրանց նկատմամբ։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* 
* 
* 

Կատեգորիա:20-րդ դարի արաբներ
Կատեգորիա:Արաբ բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Արաբ թարգմանիչներ
Կատեգորիա:Իրաքցի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Իրաքցի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Իրաքցի գրողներ