open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Սերգեյ Չեռնյավսկի

**Սերգեյ Իվանովիչ Չեռնյավսկի** (, ), խորհրդային ռուս օդաչու, Հյուսիս-Կովկասյան ռազմական շրջանի զորաբանակային օդագնացության ուղղաթիռային էսկադրիլիայի հրամանատար, Ռազմաօդային ուժերի գնդապետ։ Ռուսաստանի Դաշնության հերոս։

## Կենսագրություն
Սերգեյ Չեռնյավսկին ծնվել է 1961 թվականի ապրիլի 4-ին Սիզրանի շրջանի Օզերկի գյուղում։ 1978 թվականին ավարտել է № 30 միջնակարգ դպրոցը և Սիզրան քաղաքի երիտասարդ տիեզերագնացների դպրոցը։ 1982 թվականին ավարտել է Սիզրանի օդաչուների ռազմական օդագնացության բարձրագույն ուսումնարանը և ուղարկվել Անդրբայկալյան ռազմական շրջան։ Հետագայում ծառայել է Գերմանիայում՝ խորհրդային բանակի խմբի կազմում, Թուրքմենստանի, Հեռավոր Արևելքի և Հյուս-Կովկասյան ռազմական շրջաններում։

Ներկա է եղել ռազմական հակամարտությունների բոլոր թեժ կետերում, այդ թվում՝ Աֆղանստանում, Տաջիկստանում և Չեչնիայում։ Կատարել է մոտ 1500 մարտական թռիչք։ Թռիչքների ընդհանուր ժամաքանակը կազմում է մոտ 7000 ժամ։

Ռազմական գործի բարեխիղճ կատարման համար գնդապետ Ս․ Չեռնյավսկին արժանացել է Մարտական կարմիր դրոշի շքանշանի, Արիության 2 շքանշանի, Կարմիր աստղի 2 շքանշանի, «Հայրենիքին մատուցած ծառայության համար» 4-րդ աստիճանի շքանշանի՝ սրերի պատկերով, «Աֆղանական արիություն» շքանշանի, «Համարձակության համար» 2 մեդալի և 22 գերատեսչական մրցանակների։։

ՌԴ նախագահի 2004 թվականի հուլիսի 12-ի № 884 հրամանով՝ գնդապետ Չեռնյավսկին Հյուսիս-Կովկասյան շրջանում ռազմական պարտքը կատարելիս ցուցաբերած արիության և հերոսության համար արժանացել է ՌԴ հերոսի կոչման։

## Մրցանակներ
* Ռուսաստանի Դաշնության հերոս (հուլիսի 12, 2004)
* «Հայրենիքին մատուցած ծառայության համար» 4-րդ աստիճանի շքանշան
* Արիության 2 շքանշան
* Կարմիր դրոշի շքանշան
* Կարմիր աստղի 2 շքանշան
* «Համարձակության համար» մեդալ
* ատաման Պլատովի շքանշան (Ռոստովի մարզ, 2013)
* մեդալ «մարտիկ֊ինտերնացիոնալիստին երախտապարտ աֆղանական ժողովրդից» (Աֆղանստան, 1988)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Սիզրանի օդաչուների ռազմական օդագնացության բարձրագույն ուսումնարանի հերոս շրջանավարտները 
* Վ․ Պուտինի ելույթը պետական մրցանակների հանձնման արարողության ժամանակ , հոկտեմբերի 21, 2004 

Կատեգորիա:Ռուս գնդապետներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության հերոսներ
Կատեգորիա:Ռազմական օդաչու-դիպուկահարներ
Կատեգորիա:Ռուս ռազմական օդաչուներ
Կատեգորիա:Սիզրանի օդաչուների ռազմական օդագնացության բարձրագույն ուսումնարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:«Խիզախության համար» մեդալով պարգևատրվածներ (ԽՍՀՄ)
Սունիտա Քրիշնան

**Սունիտա Քրիշնան** (, ), հնդիկ հասարակական գործիչ և «Փրաջվալա» հասարակական կազմակերպության համահիմնադիրը, որը պայքարում է սեռական բռնության և կանանց թրաֆիքիգի դեմ՝ փրկելով ավելի քան 18,500 կանանց և երեխաների։ **«Ավրորա»** մարդասիրական  մրցանակի 2018 թվականի հերոսներից մեկը։

Քրիշնան աշխատում է մարդկանց թրաֆիքինգի և սոցիալական քաղաքականության ոլորտում։ Նա սկսել է աշխատել ոստիկանության հետ և փրկվածների համար հիմնել է երեք տարբեր ապաստարաններ․ առաջինը՝ իբրև շտապօգնությունը, երկրորդը՝ չափահաս տուժածների համար, իսկ երրորդը՝ երեխաների՝ երբեմն երեք տարեկան։ Նրա կազմակերպությունը՝ «Փրաջվալան», ապաստարաններ է տրամադրում, որի շնորհիվ փրկվել են բազմաթիվ կանայք և երեխաներ, որի արդյունքում էլ այն ստեղծել է երկրում ամենամեծ վերականգնողական տներից մեկը։ Այն թույլ է տալիս ՀԿ-ներին համատեղ պայքարել կանանց և երեխաների համար, որոնք ենթարկվել են սեռական շահագործման։ 2016 թվականին արժանացել է Հնդկաստանի մեծությամբ չորրորդ պետական քաղաքացիական պարգին՝ Պադմա Շրիին։

## Վաղ կյանք
Քրիշնան ծնվել է Բանդալորում՝ Ռաջու Քրիշնանի և Նալինի Քրիշնանի ընտանիքում։ Հայրը ամբողջ երկրի համար քարտեզներ էր կազմում, իսկ Սունիտան այս ժամանակահատվածում ճամփորդել է հոր հետ՝ դեռևս վաղ տարիքում տեսնելով երկրի մեծ մասը։

Լինելով ստորին վերջույթների արատով ծնված երեխա՝ Սունիտան մանկության գրեթե բոլոր տարիներն անցկացրել է ուղղիչ գիպսակապի մեջ։ Վերջինս մանկության մասին խոսելիս իրեն նկարագրում է որպես «ֆիզիկապես մեկուսի», բայց նպատակասլաց երեխա, որը մեծ կարեկցանքով փորձում էր օգնության ձեռք մեկնել իրենից ավելի անբարենպաստ պայմաններում գտնվողներին։

Քրիշնան սովորել է Բութանի և Բանգալորի կենտրոնական կառավարության դպրոցներում։ Բանգալորի Սուրբ Ջոզեֆի քոլեջի բնապահպանական գիտությունների բակալավրի աստիճան ստանալուց հետո Կրիշնանը ավարտել է Ռոշնի Նիլայա դպրոցի բժշկություն և հոգեբուժություն բաժինները

Քրիշնանի ձգտումը դեպի սոցիալական աշխատանք ի հայտ է եկել ութ տարեկանում՝ երբ Սունիտայի գիպսակապերը վերջապես հեռացվեցին, նա ինքնուրույն սովորեց պարել և սկսեց պարել սովորեցնել մտավոր խնդիրներ ունեցող երեխաներին։ Նա նույնիսկ նախաձեռնեց երեխաների համար փոքրիկ ուսումնական կենտրոն/դպրոց մերձակա փոքրիկ թաղամասում։ 15 տարեկան հասակում խմբակային բռնաբարության է ենթարկվել՝ ութ տղամարդու կողմից միաժամանակ սեռական ոտնձգության ենթարկվելով։ Հենց այս հանգամանքը դարձավ իր հետագա գործունեության շարժառիթը։ Այս առիթով հարցազրույցներից մեկի ժամանակ ասել է․

Բռնաբարության հաջորդեցին համայնքի կողմից մերժվածությունը և ծնողների կողմից պարբերաբար նսեմացմանը․

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հնդիկ հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Ավրորա մրցանակակիրներ
Կատեգորիա:Հնդիկ կին ակտիվիստներ
Սուրճ իռլանդական ձևով

«**Սուրճ իռլանդական ձևով**» (), սրճային խմիչք, որը դասակարգվում է սերուցքային կոկտեյլների շարքին և պատրաստման համար անհրաժեշտ է իռլանդական վիսկի, սև սուրճ, հարած սերուցք և շագանակագույն շաքարավազ։ Ներառված է «Բարմենների միջազգային ասոցիացիայում» (IBA) պաշտոնական կոկտեյլների մեջ՝ «Ժամանակակից դասական» կատեգորիայում ():

## Բաղադրություն
* Տաք սև սուրճ՝ 80 մլ (4 բաժին)
* Իռլանդական վիսկի՝ 40 մլ (2 բաժին)
* Շագանակագույն շաքարավազ՝ 1 թեյի գդալ
* Հարած սերուցք՝ 30 մլ (1½ բաժին)

## Պատրաստում
Իռլանդական սուրճ պատրաստելու տարբեր ձևեր և բաղադրատոմսեր կան։ Օրինակ, մոտ 150 սմ³ հատուկ ապակե անոթի մեջ լցնում են տաք սև սուրճ։ Ավելացնում են շաքարավազ և շարունակաբար խառնում այնքան, որ այն ամբողջությամբ մարվի։ Այնուհետև ավելացնում են վիսկի և այն զարդարում հարած սերուցքով՝ տալով «գլխարկի» ձև։ Այս նույն կոկտեյլը, միայն թե տարբեր անվանումներով, կարելի է պատրաստել, վիսկին փոխարինելով կոնյակով կամ մուգ ռոմով։

Պատրաստման ևս մեկ եղանակ՝ շաքարավազը լցնել բաժակի միջ, վրան ավելացնել վիսկի, դնել կրակի վրա մինչև շաքարավազի մարվելը, որից հետո վիսկին կարելի է այրել։ Ավելացնել սուրճ, այնուհետև զգույշ զարդարել սերուցքով։

## Մշակույթում
Լարի Նիվենի «Չորրորդ մասնագիտություն» պատմության մեջ կարելի է կարդալ հետևյալը՝ 
Սիմփսոնները» անիմացիոն սիթքոմի 2-րդ եթերաշրջանի 2-րդ սերիայում օգտագործվում է իռլանդական սուրճը` աֆրոդիզիակ կանանց համար։

## Տես նաև
* Ֆարիսեյ (խմիչք)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Сайт Международной ассоциации барменов 
* Коктейль Irish coffee на сайте IBA 
* Коктейль Irish coffee на сайте Барменской ассоциации 
* Judy Blanton, Coffee Lover’s Recipe Collection. ISBN 9781462827527
* Betty Rosbottom, Coffee: Scrumptious Drinks and Treats. ISBN 9780811860567

Կատեգորիա:Կոկտեյլներ այբբենական կարգով
Կամուրջ Կանայք

**Պուէնտա-դե-լա-Մուխեր** (*կամուրջ Կանայք* կամ *Կանանց կամուրջ*, ) — օղակաձև կամուրջ, կառուցված իսպանացի ճարտարապետ Սանտիագո Կալատրավայի նախագծով Արգենտինայի Բուենոս Այրես քաղաքում։ Այս կառույցը Հարավային Ամերկիայում ձգվող Դոկ 3 ()-ն է, որ միացնոմ է ոչ մեծ քաղաքային Պուերտո Մադերո *Պյերինա Դալլասի* () և *Մանուէլա Գորիտտի* () փողոցները։

## Պատմություն
Կամրջի կառուցման մտահղացումը պատկանում է Ալբերտո Գոնսալեսին,  «Grupo Madero» ընկերության անդամ, ով այդ կառույցի շինարարության համար հատկացրել էր մոտ 6 մլն դոլար։ Նա ապագա կամրջի նախագիծը հանձնեց իսպանացի ինժեներ և ճարտարապետ Սանտիագո Կալատրավային։ Կամրջի կառուցման աշխատանքներն իրականացրել է «Urssa» ընկերությունը, որը մասնագիտացված էր «պողպատե կառույցների շինարարության մեջ և այն կատարվեց Բասկերի երկրի (Իսպանիա) Վիտորիա  (Vitoria) քաղաքում, քանի որ որ կամրջի շինարարության համար պահանջվող պողպատը Արգենտինայում չէր արտադրվում։ Կալատրավան կամրջի համար մշակել էր հատուկ ոճ. այն նման է զույգի, որ տանգո է պարում։ Կամուրջն իր անվանումն ստացել է ի շնորհիվ այն բանի, որ Պուէրտո Մադերոյի փողոցներից շատերն անվանակոչված էին հայտնի կանանց  անուններով։ Կամրջի շինարարությունն սկսվեց  1998 թվականին, իսկ բացումը եղավ 2001 թվականի դեկտեմբերի 20-ին։

## Նկարագրություն
thumb|260px|Կամրջի ընդհանուր տեսքը
thumb|300px|left|Կամուրջը գիշերով
«Կանայք կամուրջը», 170 մ երկարությամբ և 6.20 մ լայնությամբ հետիոտնային է, բաժանված է երեք հատվածների` երկու կողմերում տեղակայված անշարժ (25 և 32.5 մ երկարությամբ)հատվածներ՝ ափերի երկայնքով, և մեկ մեխանիզմ` սպիտակ բետոնե ամրության վրա, որը երկու րոպե բացվում է՝ թույլ տալով  լողացող նավերի անցումը։ Այս մեխանիզմի հիմքը մետաղական «ասեղն» է, որը գտնվում է բետոնե միջուկի մեջ:«Ասեղ» -ի բարձրությունը մոտավորապես 34 մետր է։ կամրջի միջին հատվածին աջակցող մալուխները միացված են «ասեղին» 39° անկյան տակ։ Հատուկ ամրություններ են տեղակայված նաև ջրի մեջ, որոնք պահպանում են կամրջի հավասարակշռությունը։ Անհրաժեշտության դեպքում «ասեղը» պտտվում է և կամրջի միջին հատվածը 90°-ով պտտվում է ու նավերի համար ճանապարհ բացում։ Համակարգչային համակարգը, որը գտնվում է կամրջի արևելյան մասում, թույլ է տալիս հարկ եղած դեպքում միացնել շրջադարձային մեխանիզմը։

### Պատկերասրահ

Puente de la Mujer - Puerto Madero.jpg
MujeresBridgeCropped IMG 5968.jpg
Puente de la mujer Buenos Aires Argentina.JPG
Puente de la Mujer, Puerto Madero, Buenos Aires, Argentina, 29th. Dec. 2010 - Flickr - PhillipC (1).jpg
Puente de la Mujer by night (7565437534).jpg
Buenos Aires Most Kobiety 4.jpg
Buenos Aires Most Kobiety 3.jpg
Buenos Aires Most Kobiety 2.jpg
Ponte da Mulher.jpg
Buenos Aires Puerto Madero 19.jpg


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Женский мост на сайте calatrava.com
* 

Կատեգորիա:2001 կառույցներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի կամուրջներ
Կատեգորիա:Բուենոս Այրեսի շենքեր և կառույցներ
Կատեգորիա:Հետիոտնային կամուրջներ
Լյուդմիլա Արխարովա

**Լյուդմիլա Արխարովա** (, ), կինոյի և թատրոնի խորհրդային և ռուս դերասանուհի։

## Կենսագրություն
Լյուդմիլա Արխարովան ծնվել է 1949 թվականի ապրիլի 15-ին Մոսկվայի մարզի Ռամենսկի շրջանի Կլիշևա գյուղում (Զաբոլոտևսկոե գյուղական բնակավայր)։ 1968 թվականին փորձել է ընդունվել Շչուկինի թատերական ուսումնարան, որտեղ նրան նկատել է ռեժիսորի օգնականներից մեկը։ Արդյունքում, Լյուդմիլա Արխարովան նկարահանվել է Ստանիսլավ Ռոստոցկու «Կապրենք մինչև երկուշաբթի» ֆիլմում, որտեղ մարմնավորել է դպրոցական Նադիա Օգարիշևայի դերը։

1970 թվականին ավարտել է Մոսկվայի թիվ 2 մանկավարժական ուսումնարանը (այժմ ուսումնարանի տեղում է գտնվում Մոսկվայի քաղաքային մանկավարժական համալսարանը) և երկու տարի աշխատել է Ռամենսկոե քաղաքի դպրոցում։ 1976 թվականին ավարտել է Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարանի երաժշտական կոմեդիայի ֆակուլտետը և ներգրավվել մանկական երաժշտական թատրոնի թատերախումբ Ն. Ի. Սացի ղեկավարությամբ, որտեղ աշխատել է մինչև 1980 թվականը։ 1980-1985 թվականներին հանդես է եկել Խորհրդային բանակի կենտրոնական տան համերգային անսամբլում (այժմ՝ Ռուսաստանի Դաշնության Զինված ուժերի մշակութային կենտրոն)։ 1985 թվականից նա զբաղվել է մանկավարժական գործունեությամբ։

Մահացել է 2012 թվականի սեպտեմբերի 30-ին, կարճ հիվանդությունից հետո։

## Անձնական կյանք
1978 թվականին ամուսնացել է երաժիշտ Սերգեյ Իվանենկոյի հետ։ 1983 թվականի հոկտեմբերի 10-ին զույգը դուստր է ունեցել՝ Վիկտորյա Իվանենկոն։ Լյուդմիլա Արխարովան և Սերգեյ Իվանենկոն ամուսնալուծվել են 1990 թվականին։

## Ֆիլմագրություն
# 1968 թվական - «Կապրենք մինչև երկուշաբթի» - Նադյա Օգարիշևա
# 1969 թվական - «Մեկ օր և ամբողջ կյանք» - անվանակոչիկ, Ալյոշայի ընկերուհի
## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ
Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ
Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ
Վազիանի ռազմաբազա

thumb|ԱՄՆ զինված ուժերի զինծառայողները զորավարժության ընթացքում առաջին բուժօգնություն են ցուցաբերում վիրավորին:

**Վազիանի ռազմաբազա** (), ռազմաբազա, որը գտնվում է Վրաստանում՝ Թբիլիսիից մոտ 20 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Ռազմաբան գտնվում է 41.6947 լայնության և 45.0467 երկայնության վրա։ Բուն ռազմաբազայի տարածքը զբաղեցնում է մոտ 10, 000 հեկտար տարածություն։

Վազիանի ավիատարածքը գտնվում է  աշխարհագրական կորդինատներում և ունի ռազմավարական կարևոր նշանակություն, քանի որ այն հարմար է վայրէջքի համար միջին մեծության (Իլ 76) և ծանր քաշային (Ան 124) տիպի օդային տրանսպորտների համար։

## Պատմություն
Խորհրդային միության ժամանակաշրջանում, Վազիանիում տեղակայված է եղել 171-րդ հատուկ զորաջոկատի զորավարժարանը։ Վերջինս գործում էր 1-ին մեխանիզացված կորպուսի կազմում։ Ռազմաբազայի ավիացիոն հատվածում տեղակայված է եղել 283-րդ ավիացիոն դիվիզիան (34-րդ օդային բանակը)։

Վրաստանի անկախացումից հետո, ռուսները շարունակեցին վերահսկել երկրի տարածքում գտնվող մի քանի ռազմաբազաները։ Վազիանին եղել է այդ ռազմաբազաներից մեկը։ Մյուս ռազմաբազաները եղել են Գուդաութայում, Ախալքալաքում և Բաթումում։ Հենց Վազիանիից է Իգոր Գիորգաձեն ռազմական ինքնաթիռով տեղափոխվել Մոսկվա, երբ 1995 թվականին նախագահ Էդուարդ Շևարդնաձեի վրա հարձակում էր եղել։

1999 թվականին Ստամբուլում ԵԱՀԿ գագաթնաժողովի ժամանակ, Ռուսաստանի Դաշնությունը և Վրաստանը ստորագրեց համատեղ հուշագիր, որ մինչև 2001 թվականի հուլիսի 1-ը ռուսական ռազմական ուժերը դուրս են բերվելու Գուդաութայի և Վազիանիի ռազմաբազաներից։

Ռուսները ռազմաբազան վերջնականորեն զիջել են 2001 թվականի հունիսի 29-ին։
Ռուսների դուրս գալուց հետո՝ ռազմաբազան զբաղեցրել են Վրաստանի օդային ուժերի առաջին հետևակային բրիգադը։

2008 թվականի հուլիսին ռազմաբազայի տարածքում անց է կացվել «Արագ արձագանք 2008» (), որը ամերիկյան զինված ուժերի կողմից կազմակերպված օպերատիվ վարժանքներ էին Վրաստանի, Հայաստանի, Ադրբեջանի և Ուկրաինայի զինված ուժերի անձնակազմի համար։

Վազիանի ռազմաբազան ռմբակոծվել է 2008 թվականի օգոստոսի Ռուս-վրացական պատերազմի ժամանակ։

Վազիանիի ռազմաբազայի տարածքը իր զորավարժությունների համար նախատեսված տարածքներով ընտրվել է ՆԱՏՕ-Վրաստան միացյալ զորավարժարանի կառուցման համար, որը ստացել է **JTEC** պայմանական անվանումը։ ՆԱՏՕ-ի և Վրաստանի համար նախատեսված այդ կրթական զորավարժարանի կառուցման պայմանավորվածությունը ձեռք է բերվել 2014 թվականին՝ Ուելսում կայացած ՆԱՏՕ-ի գագաթնաժողովի ժամանակ։

"Noble Partner 2015" զորավարժության ժամանակ, ամերիկյան 173-րդ ռազմաօդային բրիգադի մարտական խումբը և 3-րդ հետևակային դիվիզիոնի 1-ին հետևակային բրիգադի հատուկ ուժերը ռազմաբազա են բերել ընդհանուր թվաքանակով 14 M2 Bradley տիպի հետևակի մարտական մեքենաներ, որոնք վրացական կողմի հետ միասին պետք է մասնակցեին համատեղ զորավարժություններին։ Զորավարժությունների ժամանակ վրացակա կողմը օգտագործում էր ԲՄՊ 2 տիպի հետևակի մարտական մեքենանե։

«Noble Partner 2016» զորավարժության համար համար, որը տեղի է ունեցել 2016 թվականին Վազիանիի ռազմաբազայի զորավարժարանում, Միացյալ Նահանգների զինված ուժերը ռազմաբազայում տեղակայել են մի քանի տասնյակ M1 Abrams տիպի տանկեր։

## Տես նաև
* Ռուսթավի 2

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* The Jamestown Foundation
* OSCE Istanbul Document 1999 
* Stratfor

Կատեգորիա:Վրաստանի ռազմաբազաներ
Մեծ յոթնյակի երկրների 44-րդ գագաթնաժողով

thumb|«Մեծ յոթնյակ»-ի երկրների առաջնորդների խմբակային լուսանկարը|277x277փքս

**G7-ի երկրների 44-րդ գագաթնաժողով**, «Մեծ յոթնյակ»-ի երկրների առաջնորդների մասնակցությամբ տեղի ունեցած գագաթնաժողով, որը տեղի է ունեցել 2018 թվականի հունիսի 9-ից 10-ին Քվեբեկում։ Կանադան այս գագաթնոժողով ընդունում է վեցերորդ անգամ։ Նա ամենամեծ ազդեցություն ունեցող երկիրն է «մեծ յոթնյակ»-ում՝ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներից հետո։

Այս գագաթնաժողովում Իտալիայի Խորհրդարանական Հանրապետությունը ներկայացնում էր նորընտիր վարչապետ Ջուզեպպե Կոնտեն։ Սա վերջինիս առաջին մասնակցությունն էր նման մակարդակի բարձրաստիճան միջկառավարական հանդիպմանը։

## Մասնակիցներ

## Ներկայացուցչություն

|Участники саммита
Justin Trudeau and Benigno Aquino III November 2015 cropped.jpg|Ջասթին Տրյուդո
Emmanuel Macron at G7 Taormina Summit (1) (cropped).jpg|Էմանուել Մակրոն
Angela Merkel Juli 2010 - 3zu4(cropped).jpg|Անգելա Մերկել
Giuseppe Conte - May 2018.jpg|Ջուզեպպե Կոնտե
Shinzō Abe visits Russia (2018-05-26) 16.jpg|Շինզո Աբե
Theresa May 2015.jpg|Թերեզա Մեյ
Official Portrait of President Donald Trump (cropped).jpg|Տոնալդ Թրամփ
File:Ioannes Claudius Juncker die 7 Martis 2014.jpg|Ժան Կլոդ Յունկեր
File:Tallinn Digital Summit. Arrivals Donald Tusk (37340826506).jpg|Դոնալդ Տուսկ


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Մեծ յոթնյակ
Լյութերական եկեղեցի (Նեապոլ)

**Նեապոլի լյութերական եկեղեցի** (), եկեղեցական կառույց Իտալիայի Նեապոլ քաղաքում։ Պատկանում է լյութերական համայնքին, իսկ վերջինս՝ Իտալիայի ավետարանական-լյութերական եկեղեցուն։ Կառույցի հասցեն է ՝ Նեապոլ, Կարլո Պոերիո փողոց, 5 շենք։

## Պատմություն
Լյութերական համայնքը Նեապոլում ձևավորվել է 18-րդ դարում քաղաքի մշտաբնակներ գերմանացիների և շվեյցարիացիների կողմից։ Նրանցում միաբանության կազմակերպությունում առավել ակտիվ գործունեություն էր ծավալում բանկիր Մյորիկոֆրը։ Սակայն եկեղեցու շինարարության թույլտվությունը ստացվեց միայն Իտալիայի միավորումից հետ, Ջուզեպպե Գարիբալդիի շնորհիվ։ Եկեղեցին կառուցվեց նեոգոթիկա ճարտարապետական ոճով, ըստ շվեյցարիացի ճարտարապետ Մաուկեի։ Շինարարությունն ընթացել 1862-1865 թվականները։

## Ինտերիեր
Եկեղեցու ներսում կա ավազան, որը նվիրաբերել է կոմս Բերնստորֆը, 1854 թվականին։

## Արտաքին հղումներ
* Страница общины на сайте ЕЛЦИ (итал.)

Կատեգորիա:Լյութերական եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Իտալիայի եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Նեոգոթիկա
Կատեգորիա:Եկեղեցիներ այբբենական կարգով
Շչեցինի տրամվայ

thumb|250px|120NaS տեսակի ցածրահատակ տրամվայ
thumb|250px|120NaS2 տեսակի ցածրահատակ տրամվայ
thumb|250px|Moderus Beta MF15AC տեսակի ցածրահատակ տրամվայ
thumb|250px|Գօլենճին
**Շչեցինի տրամվայի ցանց** (լեհ.՝ Tramwaje w Szczecinie), տրամվայների ցանց, որը հանդիսանում է Լեհաստանի մայրաքաղաք Շչեցինի հասարակական տրանսպորտի կարևորագույն ճյուղը։ Այն շահագործվում է 1879 թվականից։ Սկզբանական շրջանում գործել է որպես ձիաքարշ տրամվայ։ 1896 թվականից աստիճանաբար սկսվել է տրամվայի էլեկտրաֆիկացման գործընթացը։

## Երթուղիներ
2018 թվականի դրությամբ Շչեցինիյում գործում է տրամվայի 12 երթուղի։

## Տրամվայների պարկեր (կայանատեղիներ) 2005թ.-ի դրությամբ
* Պօգօդնօ () (երթուղիներ՝ 5, 6, 11, 12)
* Գօլենճին () (երթուղիներ՝ 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10, 12)

## Շարժակազմ
### Գծերում շահագործվող վագոնները
#### Հին տեսակի շարժիչային տրամվայ
* **105Ng2015** տեսակ
** 12 վագոն,
** արտադրման թվականներ՝ 2000-2001,
** նստատեղերի քանակ՝ 22,
** կանգնելու տեղերի քանակ՝ 103:
* **105N2k/S/2000** տեսակ
** 14 վագոն,
** արտադրման թվականներ՝ 2001,
** նստատեղերի քանակ՝ 22,
** կանգնելու տեղերի քանակ՝ 105:
* **105N2k/D/2000** տեսակ
** 6 վագոն,
** արտադրման թվականներ՝ 2007,
** նստատեղերի քանակ՝ 22,
** կանգնելու տեղերի քանակ՝ 105:
* **KT4DtM** տեսակ
** 73 վագոն,
** արտադրման թվականներ՝ 1985-1987,
** նստատեղերի քանակ՝ 26,
** կանգնելու տեղերի քանակ՝ 103:
* **T6A2D** տեսակ
** 52 վագոն,
** արտադրման թվականներ՝ 1988-1991,
** նստատեղերի քանակ՝ 28,
** կանգնելու տեղերի քանակ՝ 78:
* **Alfa HF09** տեսակ
** 2 վագոն,
** արտադրման թվականներ՝ 2008,
** նստատեղերի քանակ՝ 16–20,
** կանգնելու տեղերի քանակ՝ 77:
* **Alfa HF10AC** տեսակ
** 12 վագոն,
** արտադրման թվականներ՝ 2011-2013,
** նստատեղերի քանակ՝ 16–20,
** կանգնելու տեղերի քանակ՝ 77:

### Ցածրահատակ արևային տրամվայ
* **120NaS** տեսակ
** 6 վագոն,
** արտադրման թվականներ՝ 2010-1991,
** նստատեղերի քանակ՝ 61,
* **120NaS2** տեսակ
** 22 վագոն,
** արտադրման թվականներ՝ 2013-2014,
** նստատեղերի քանակ՝ 44,
* **Beta MF15AC** տեսակ
** 2 վագոն,
** արտադրման թվականներ՝ 2014-2015,
** նստատեղերի քանակ՝ 62,

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Շչեցինի տրանսպորտ
Շչեցին
Կատեգորիա:1879 հիմնադրումներ
Չերտոզա դի Սան Մարտինո

**Չերտոզա դի Սան Մարտինո** (), նախկին կարտեզյան վանական համալիր, ներկայումս՝ թանգարան Նեապոլում, Իտալիա։ Տեղակայված է բարձրադիր Վոմերո բլրի վրա, քաղաքի պատմական կենտրոնից հարավ-արևմուտք։ Չերտոզան տեսանելի է քաղաքի բոլոր կետերից, և հակառակը՝ համալիրից բացվում է հիանալի տեսարան դեպի Նեապոլ, Նեապոլիտանական ծոց և Վեզուվ հրաբուխ։

Կարտեզյան վանքի շինարարությունն ավարտվել է 1368 թվականին Ջովաննա I թագուհու օրոք։ Օծվել է Մարտին Տուրեցու անունով։ 16-րդ դարում և 17-րդ դարի առաջին կեսին վանքում ընթացել են ակտիվ վերականգնողական աշխատանքներ։ Ներկայիս տեսքը, որը մեծ մասամբ ճարտարապետ Կոզիմո Ֆանզագոյի ներդրումն է, նեապոլիտանական բարոկկոյի ցայտուն օրինակ է։

19-րդ դարի սկզբում ֆրանսիացիները փակեցին վանքը և կազմացրեցին կարտեզյան օրդենը։ 1866 թվականին նախկին վանական համալիրի շենքում բացվեց Սան Մարտինո Ազգային թանգարանը, որն ընդգրկում է պատկերասրահ, քանդակագործության և 18-րդ դարի նեապոլիտանական կենցաղին բնորոշ արվեստի նմուշներ։

Չերտոզա դի Սան Մարտինո կարելի է հասնել ֆունիկուլյորով։

## Պատկերասրահ

Certosa di San Martino and Spanish Quarter seen from Renaissance Mediterraneo - Naples - Italy 2015.jpg
VedutaCertosa.jpg
Napoli s Martino QDP 1050019.JPG
ChiostroSanMartinoNaples4.jpg


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Չերտոզա դի Սան Մարտինոն www.lonelyplanet.com կայքում

Կատեգորիա:1866 հիմնադրված թանգարաններ
Կատեգորիա:Իտալիայի թանգարաններ
Կատեգորիա:Իտալիայի ճարտարապետություն
Էռնստ Նեիզվեստնիի գեղարվեստական թանգարան

**Էռնստ Նեիզվեստնիի գեղարվեստական թանգարան** (), պետական թանգարան Եկատերինբուրգում՝ նվիրված քանդակագործ և նկարիչ Էռնստ Նեիզվեստնիի  (1925-2016 թթ.) գործունեությանը, ով ծնվել է Եկատերինբուրգում։  Համարվում է «Սվերդլովսկի գավառագիտական թանգարանի» մասնաճյուղ։ Սա Էռնստ Նեիզվեստնիի առաջին թանգարանն է Ռուսաստանում, որը բացվել է արվեստագետի ծննդյան 88-րդ- ամյակին, 2013 թվականի ապրիլի 9-ին, Եկատերինբուրգի մի շարք հասարակական գործիչների  նախաձեռնությամբ և Սվերդլովսկի մարզի նահանգապետի աջակցությամբ։

Թանգարանը գտնվում է Եկատերինբուրգի կենտրոնում, XIX դարի վերջի պատմական շենքում (նախկինում՝ այսպես կոչված, «Ու. Օ. Պետելինի տուն», XIX դարի 1-ին կես, մշակութային ժառանգության օբյեկտ)։ Քարե տունը գտնվում է Դոբրոլյուբովա փողոցի  (նախկինում՝ Հիվանդանոցի փողոց) կարմիր շարքում, Ռուսաստանի նախագահի Ուրալի դաշնային օկրուգի ներկայացուցչի նստավայրի հակառակ կողմում։

Էռնստ Նեիզվեստնիի գեղարվեստական թանգարանը հիմնված է գեղանկարների (հաստոցային) և գրաֆիկական աշխատանքների (գծանկարներ, հաստոցային փորագրություններ, գրքային նկարազարդումներ), փոքր քանդակների, զարդերի, գրքերի պատկերազարդումների  և բացառիկ լուսանկարների, էլեկտրոնային արխիվի և արվեստագետի անձնական իրերի վրա։ Հավաքածուի համար հիմք են հանդիսանում հեղինակային բնօրինակները, այդ թվում, մասնավորապես, թանգարանին նվիրաբերված գործեր, ինչպես նաև պաշտոնական սահմանափակ հրատարակություններ, նյութեր արվեստագետի անձնական արխիվից, լուսանկարներ և համացանցի էլեկտրոնային արխիվային նյութեր։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք 

Կատեգորիա:2013 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Կատեգորիա:2013 հիմնադրված թանգարաններ
Կատեգորիա:Եկատերինբուրգի թանգարաններ
Կատեգորիա:Էռնստ Նեիզվեստնի
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ
Սարգիս Խալաֆյան

**Սարգիս Լազարի Խալաֆյան** (), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի և Ապրիլյան պատերազմի մասնակից։

## Կենսագրություն
Սարգիս Խալաֆյանը ծնվել է 1967 թվականի հունիսի 10-ին Երևանում։ 1974-1984 թվականներին սովորել է Եղիշե Չարենցի անվան թիվ 67 դպրոցում։ Ավարտելուց հետո սովորել է Երևանի թիվ 20 արհեստագործական ուսումնարանում՝ ստանալով խոհարարի մասնագիտություն։ 1985-1987 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ Զինված ուժերում։

Ամուսնացած էր, ունի 4 երեխա։

## Մարտական ուղի
1990-ականներին, որպես կամավորական մասնակցել է Արցախյան ազատամարտին։

Զոհվել է 2016 թվականի ապրիլի 4-ին՝ մարտական գործողությունների ժամանակ, Արցախի Հանրապետության 6-րդ պաշտպանական շրջանի մարտական դիրքի պաշտպանության ժամանակ։

## Պարգևներ
* «Փառապանծ մարտիկներ» ռազմահայրենասիրական հկ-ի կողմից պարգևատրվել է «Փառապանծ մարտիկ» մեդալով.
* «Ազատամարտիկ» ռազմահայրենասիրական բարեգործական հկ-ի կողմից պարգևատրվել է «Ազատամարտիկ» մեդալով.
* «Արաբո» հուշամեդալ.
* «Անմար կրակներ» ռազմահայրենասիրական բարեգործական հկ-ի կողմից  պարգևատրվել է «Հայոց արծիվ» մեդալով.
* «Մեծն Տիգրան» աշխարհազորային գնդի «Մեծն Տիգրան» մեդալ.
* 2006 թվականին պարգևատրվել է ՀՀ «Մարտական ծառայություն» մեդալով.
* 2008 թվականին պարգևատրվել է ՀՀ ՊՆ «Վազգեն Սարգսյան» մեդալով. 
* 2008 թվականին պարգևատրվել է ՀՀ ՊՆ «Մարշալ Հ․Ք․ Բաղրամյանի անվան» մեդալով.
* Հայաստանի Հանրապետության «Արիություն» մեդալ (հետմահու).
* Արցախի Հանրապետության «Մարտական ծառայություն» մեդալ (հետմահու)։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ
Թուրքմենստանի օպերայի և բալետի թատրոն

**Թուրքմենստանի օպերայի և բալետի թատրոն**, օպերայի և բալետի պետական թատրոն Աշխաբադում, ստեղծվել է 1941 թվականին։ Կրել է  թուրքմեն պոետ և փիլիսոփա Մահթումկուլիի անունը։ 2001 թվականին այն լուծարվել է Թուրքմենստանի նախագահ Սափարմուրադ Նիյազովի նախաձեռնությամբ, և դրա փոխարեն ստեղծվել է Մակթումկուլիի անվան ազգային երաժշտական-դրամատիկական թատրոնը։

## Պատմություն
 
Թուրքմենստանի օպերայի և բալետի թատրոնը բացվել է 1941 թվականին Աշխաբադում։ Այն ստեղծվել է 1937 թվականին ստեղծված վոկալ և բալետային բաժիններով օպերային ստուդիայի հիման վրա։ 1941 թվականին բեմադրվել է առաջին ազգային օպերան, որի հեղինակը կոմպոզիտոր Գերոգի Նոեվիչ Կախիանին է, լիբրետոն գրվել է Թամարա Վալերիանովնա ֆոն Ադերկասի կողմից։ 
1956 թվականից այն կոչվել է Մահթումկուլիի անունով։ Թատրոնի զարգացման գործում ակտիվ մասնակցություն են ունեցել հայտնի թուրքմենական կոմպոզիտորներ Վելի Մուխաթովը, Աշիր Կուլիևը և Դանգաթար Օվեզովը։
1955 թվականին թատրոնը պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով։ 
1960-ական թվականներին և 1970-ականների սկզբին թատրոնը մեծ ուշադրություն էր դարձնում ազգային խաղացանկի վրա։ Ավագ սերնդի հետ միասին, երիտասարդ թուրքմեն կոմպոզիտորներն ակտիվորեն ներգրավված էին երաժշտական և բեմական աշխատանքներում։ Թատրոնի բեմում ցուցադրվում էին ազգային օպերաներ, որոնցից էին Յուլիա Մեյտուսի «Մահտումկուլի» (1962), Աղաջիկովի «Սոնա» (1964) և «Տագնապալից գիշեր» (1969), Նուրիևի «Բոցավառ սրտեր» (1974) ստեղծագործությունները։ Թատրոնում ներկայացվել են Ռավիչի և Ն․ Մուխատովի «Հրաշալի բժիշկ»  (1960), Նուրիմովի «Սուխովեյի մահը» (1967),  Կ. Գուլիևի «Երջանկություն» (1970), Աղաջիկովի «Փիրուզա» (1974), Աշիր Կուլիևի «Ավազի մեջ գտնված սիրտը» (1975)։ Թուրքմենստանի ԽՍՀ երաժշտական թատրոնի կյանքում մեծ իրադարձություն էր Վելի Մուհաթովի «Արյունոտ ջրբաժանի վերջը» օպերայի ցուցադրությունը (1967)։
2001 թվականին նա վերացրեց Սապարմուրադ Թուրքմենբաշին լուծարում է թատրոնը։ «Ես բալետը չեմ հասկանում,- նշել է նա։ Ինչի՞ համար է այն մեզ պետք։ Դուք չեք կարող թուրքմեններին մեջ սեր սերմանել դեպի բալետը, եթե այն չկա նրանց արյան մեջ»։ Թուրքմենստանի օպերայի և բալետի թատրոնի փոխարեն ստեղծվել է Մահտումկուլիի անվան երաժշտական-դրամատիկական ազգային թատրոնը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով պարգևատրված կազմակերպություններ
«Հրաշքների երկիր» տիկնիկների և մանկական գրքերի թանգարան

**«Հրաշքների երկիր» տիկնիկների և մանկական գրքերի թանգարան** (), թանգարան Եկատերինբուրգում, որն ընդգրկված է Ուրալի գրողների միացյալ թանգարանի կազմում։

## Թանգարանի և շենքի պատմություն
Շենքը, որտեղ այժմ գտնվում է թանգարանը, Սպայի փողոցի № 16 տունը (այժմ՝ Պրոլետարսկայա փողոց) 1880 թվականի հունիսից մինչև 1883 թվականի օգոստոսի 19-ը վարձակալել է Դմիտրի Մամին-Սիբիրյակի ընտանիքը։ Տանտիրուհին` Խիոնիա Իվանովնա Չերեպանովան, Մամիններին տվել է անկյունային սենյակը, որի պատուհանները նայում էին փողոց և բակ։

Այս տանը Դմիտրի Նարկիսովիչը գրել է «Պրիվալովների միլիոնները» վեպի տարբերակներից մեկը, «Քույրերը» վեպը, «Ֆունտիկ» ինքնակենսագրական պատմությունը, «Մեր օտարերկրացիները» ակնարկը։

1980-ական թվականների սկզբին բարձրացվել է Պրոլետարսկայա փողոցի վերակառուցման հարցը, քանի որ այն գտնվում է քաղաքի կենտրոնում։ Գլխավոր նախագծի համաձայն`բոլոր հին տները քանդվել են։

Տունը, որտեղ ապրել է գրողը, հանձնել են Ուրալի գրողների թանգարանին և այն վերականգնել որպես պատմական հուշարձան։

1985 թվականի փետրվարի 21-ին Սվերդլովսկի քաղաքային խորհրդի գործադիր կոմիտեի որոշմամբ տունը հանձնվել է թանգարանին։

1989 թվականին շենքը շահագործվել է որպես թանգարանի ցուցահանդեսային բաժին։ 1994 թվականի հոկտեմբերի 31-ին բացվել է ցուցասրահը, կայացել է առաջին ցուցահանդեսը՝ «Ռուսական խաղալիք»։ 2000 թվականի մայիսի 18-ին ցուցահանդեսային դահլիճը վերածվել է տիկնիկների և մանկական գրքի «Հրաշքների երկիր» թանգարանի։

Թանգարանը հավաքում և ցուցադրում է հուշանվերներ, խաղալիք, թատրոնի, հեղինակային և կոլեկցիոն տիկնիկներ աշխարհի բազմաթիվ երկրներից, խաղալիքներ, 19-20-րդ դարերի հազվադեպ մանկական գրքեր, հեքիաթների բազմազան գրքեր։

## Շենքի կառուցվածքային առանձնահատկություններ
Հնամենի տունը տիպային քաղաքային կառույց է։ Շենքը մեկ հարկանի է, փայտյա, շերտավորված, քառատախտակ տանիքով, պատուհանների շրջակալներով, զարդարված փորագրված դեկորով։ 18-րդ դարի վերջում 19-րդ դարի սկզբում նման կառույցները տիպային էին և ձևավորում էին ռուսական գավառական քաղաքների տեսքը։

Այսօր շենքը քաղաքի ճարտարապետական զարգացման մեջ ռուսական փայտե կլասիցիզմի հազվագյուտ երևույթ է։ Թանգարանի ցուցահանդեսային տարածքը կազմում է 81 մ²։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:2000 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Կատեգորիա:2000 հիմնադրված թանգարաններ
Կատեգորիա:Եկատերինբուրգի թանգարաններ
Կատեգորիա:Խաղալիքների թանգարաններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ
Պիացա Արմերինա տաճար

**Պիացա Արմերինա տաճար** (), հռոմեական կաթոլիկ տաճար Պիացա Արմերինայում, Սիցիլիա մարզ, Իտալիա։ Նվիրված է Maria Santissima delle Vittorie-ին։ Պիացա Արմերինայի եպիսկոպոսական նստավայրն է։

Կառուցվել է 15-րդ դարի եկեղեցու հիմքի վրա, ճարտարապետ Օրացիո Տորիանիի նախագծի հիման վրա։ Շինարարությունը սկսել է 1604 թվականին և ավարտվել 1719 թվականին։ Գմբեթն ավելացվել է 1768 թվականին։ 1817 թվականին, երբ ստեղծվեց Պիացայի թեմը (ավելի ուշ՝ Պիացա Արմերինա), այն դարձավ թեմական նստավայր։

Տաճարի ինտերիերում գերակշռում է կենտրոնական գմբեթը։ Նրա երկու կողմերի խաչերը բնութագրում են Քրիստոսի խաչելությունն ու հարությունը։ Եկեղեցու մկրտարանն իտալացի քանդակագործ Անտոնելլո Գաջինիի աշխատանքն է։

## Պատկերասրահ

Duomo - Piazza Armerina - Italy 2015.JPG 
Piazza Armerina, La Cattedrale - panoramio.jpg
AltareDuomoPiazza.jpg
BattisteroDuomoPiazza.jpg


## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Catholic Hierarchy: Diocese of Piazza Armerina

Կատեգորիա:1719 հիմնադրումներ Իտալիայում
Կատեգորիա:Իտալիայի եկեղեցիներ
Արթուր Ադսոն

**Արթուր Ադսոն** (, ), էստոնացի բանաստեղծ, գրող, դրամատուրգ և թատերական քննադատ։

## Վաղ տարիներ
Արթուր Ադսոնը (ծննդյան անունը՝ Կարլ Արթուր Ադսոն) ծնվել է 1889 թվականի հունվարի 22-ին (փետրվարի 3) Տարտուում։ Հաճախել է Տարտուի, Սյանայի և Վիրուի դպրոցները։ Դպրոցը ավարտելուց հետո 1907 թվականից 1910 թվականը Պսկովում սովորել է տեղագրագիտություն, այնուհետև աշխատել է տեղագրագետ։ 1913 թվականին Տալլինում եղել է ծառայող և լրագրող։ 1925—1926 թվականներին Տարտուի համալսարանում սովորել է գրականություն։ 1913 թվականին նա ծանոթացել է իր ապագա կնոջ՝ բանաստեղծուհի Մարիե Ունդերի հետ, իսկ 1927 թվականին նրանք ամուսնացել են։

## Գրական գործունեություն
1917 թվականին Արթուր Ադսոնը եղել է Սիուրուի գրական շարժման անդամ, որը մեծ ազդեցություն է ունեցել էստոնական գրականության վրա։ Ավելի ուշ Ադսոնը դարձել է Տարապիտա գրական խմբակի ակտիվ անդամ։ Բացի դա, Ադսոնը եղել է Հարավային Էստոնիայի վիրուական բարբառի ամենաանվանի բանաստեղծներից մեկը։ Հանդես է եկել նաև որպես պահպանողական թատրոնի և գրականության քննադատ, նա մեծ ազդեցություն է ունեցել էստոնական գրականության վրա։ Նա նաև ճանաչման է հասել որպես դրամատուրգ։

## Տարագրություն
1944 թվականի սեպտեմբերին՝ մինչ խորհրդային զինվորների կողմից Էստոնիայի գրավումը, կնոջ հետ արտագաղթել է Շվեդիա։ Այնտեղ նա գտել է դիվանապահի աշխատանք։ Երկուսն էլ շարունակել են աշխատել գրական գործունեությամբ։

Ադսոնը մահացել է 1977 թվականի հունվարի 5-ին Ստոկհոլմում, 87 տարեկան հասակում։ Կնոջ հետ միասին թաղվել են Ստոկհոլմի Սկուգսչյուրկոգորդենի գերեզմանոցում։ 2016 թվականին նրանց աճյունները վերաթաղել են Տալլինի Ռախումյաե գերեզմանոցում։

2017 թվականի տվյալներով Արթուր Ադսոնի և նրա կնոջ հեղինակային իրավունքների 62,5 % տոկոսը պատկանում է գերմանական դաշնային Բավարիա երկրամասին, իսկ մնացած 37,5 %-ը՝ Շվեդիայի էստոնական մշակութային ընկերությանը ():

## Բանաստեղծությունների ժողովածուներ
* «Henge palango» (1917)
* «Vana laterna» (1919)
* «Roosikrants» (1920)
* «Kaduvik» (1927)
* «Katai, kibuvits nink kivi» (1928)
* «Pärlijõgi» (1931)
* «Lehekülg ajaraamatust» (1937)
* «Rahumäe kannel» (1973)

## Պիեսներ
* Läheb mööda (1923)
* Toomapäev (1928)
* Neli Kuningat (1931)
* Lauluisa ja Kirjaneitsi (1930)
* Iluduskuninganna (1932)

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Էստոնացի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Էստոնացի գրողներ
Կատեգորիա:Էստոնացի դրամատուրգներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ
Կատեգորիա:Էստոնացի լրագրողներ
Կատեգորիա:Տարտուի համալսարանի շրջանավարտներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ
Կատեգորիա:Թատերական քննադատներ
Նիկոլայ Վիսոցկու տուն

**Նիկոլայ Վիսոցկու տուն** (), Նիկոլայ Վիսոցկու նախկին տուն Մոսկվայի Նովայա Բասմաննայա փողոցում։ Ճարտարապետության դաշնային նշանակության հուշարձան է։

## Պատմություն
Ներկայիս շենքի տեղում 18-րդ դարի 70-ական թվականներին կանգնած էր կոմս Լյուդովիկ դը Ժիլիին պատկանող քարե հիմքով փայտե շինությունը։ Արդեն հինգ տարի անց քարե դարձան նաև պատերը։ 1784 թվականին այն գնեց կայսրուհի Եկատերինա II-ի ֆլիգել-ադյուտանտ Նիկոլայ Վիսոցկին։ Նա վերակառուցեց շենքը կլասիցիզմի ոճով.  տան շինարարությունն իրականացվել է 1785-1790 թվականներին։ Այն ժամանակ այստեղ փողոցի կողմից հայտնվել են վեց սյունով սյունասրահը՝ եզրերից լայն սանդղաբազուկներով, երկրորդ հարկի պատշգամբները՝ կոփածո եզրակալումով, արևելյան մասի շքասանդուղքը, որտեղ գտնվել է պարահանդեսներ անցկացնելու մեծ դահլիճը։ Կյանքի օրոք Նիկոլայ Պետրովիչը կազմակերպում էր բարձրաշխարհիկ երեկույթներ և պարահանդեսներ։

Հետաքրքրական էր լուծվել երկու մասնաշենքերը միավորելու խնդիրը։ Դրանցից մեկը ձգվում էր Նովայա Բասմաննայայի երկայնքով (թիվ 13), իսկ երկրորդը՝ Բասմաննայա նրբանցքի կարմիր գծով (թիվ 2)։ Այստեղ ճարտարապետ Մատվեյ Կազակովը կառուցել էր հատած ռոտոնդա, որն ամբողջ համակառույցին հաղորդում էր հանդիսավորություն ու հարմարավետություն։ Ի թիվս այլ բաների, այնտեղ կար եռաթերթիկ ծաղկի տեսքով բազմոցասենյակ, որի պատերը անջատված էին փայտով, իսկ բակի կողմի եռակի պատուհանից բացվում էր հեռավոր Սոկոլնիչյե դաշտավայրի գեղեցիկ տեսարանը։

Շենքը ճանապարհի երթևեկելի մասից բաժանվում էր միմյանց շղթաներով միացված սյունակների շարքով։

19-րդ դարի կեսին, Նիկոլայ Պետրովիչի մահից հետո, շենքը փոխել է կարգավիճակը և դարձել եկամտաբեր տուն։ Շենքը բաժանվել է առանձին բնակարանների, իսկ հետագայում նրան ավելացվել է լրացուցիչ՝ երրորդ հարկ։ Շենքի հետագա ճակատագրի մասին տեղեկություններ ընդհուպ մինչև արդի ժամանակները առկա չեն։

2012 թվականին շենքն ապօրինի վերանորոգել են, ինչի հետևանքով զգալիորեն տուժել է նրա պատմական տեսքը. կոտրվել են երեսկալները, կոպտատաշ քարով շարվածքը, վնասվել է ճակատի սվաղային շերտը։ Ներկայումս շինության տարածքները վարձակալությամբ տրվում են գրասենյակներին։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:1790 հիմնադրումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Ե. Գ. Լևաշովայի քաղաքային դաստակերտ

**Ե. Գ. Լևաշովայի քաղաքային դաստակերտ** (), դաստակերտ Մոսկվայում, որը գտնվում է Նովայա Բասմաննայա փողոց, տուն 20, շինություն 3 հասցեով։ Մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ է։

## Պատմություն
1782 թվականին տնատիրության սեփականատերն էր կոմսուհի Ե. Ի. Շուվալովան։ 1831 թվականից այն պատկանել է ազնվական Լևաշովներին՝ Նիկոլայ Վասիլևիչին և նրա կնոջը՝ Եկատերինա Գավրիլովնային։ Նոր սեփականատերերի օրոք դաստակերտը վերակառուցվել է, երկու մեկհարկանի կողաշենքերը (շինություն 3 և շինություն 5) պահպանվել են այն ժամանակներից։ Կողաշենքերից մեկում 1833-1856 թվականներին բնակվել է գրող Պյոտր Յակովլևիչ Չաադաևը, որին Մոսկվայի փողոցի անունով անվանում էին «բասմանյան փիլիսոփա»։ Գրողի բնակարանը կազմված էր երեք սենյակներից, այնտեղ ամեն երկուշաբթի կազմակերպվում էր գրական սալոն։ Այստեղ էլ Չաադաևը մահացել է 1856 թվականին։

Լևաշովներից հետո դաստակերտը պատկանել է դեղագործ Պ. Շուլցին, ապա վաճառական Պրոխորովներին։ Նրանց օրոք կառուցվել է երկհարկանի երկար աղյուսե տուն։ 1904 թվականին դաստակերտը գնվել է Ալեքսանդրովյան առևտրային ուսումնարանի համար։ Գլխավոր շենքի մեծ մասը քանդվել է, մնացածը դարձել է ճակատի նվազագույն ձևավորմամբ նոր եռահարկ շենքի հիմքը։ Նոր տունը նախատեսված էր ուսումնարանի կանանց բաժանմունքը տեղաբաշխելու համար, աշխատանքը կատարել է ճարտարապետ Ս. Ու. Սոլովյովը։

1920-ական թվականներին տանն ավելացվել է ևս երեք հարկ, և այդ տեսքով այն հասել է մեզ։ Առաջին հարկի կիսաշրջանաձև ավարտով պատուհանները, կլոր խորշերը և երկրորդ ու երրորդ հարկերի զուսպ դեկորով պատուհանները  վերաբերում են նախահեղափոխական շրջանին։

Հեղափոխությունից հետո շենքը շարունակել է օգտագործվել ուսումնական նպատակներով. այնտեղ տեղակայվել է Արդյունաբերական ակադեմիան։ Ապա այն անցել է Ռադիոլոկացիայի համամիութենական գիտահետազոտական ինստիտուտին (այժմ՝ Ակադեմիկոս Ա. Ի. Բերգի անվան կենտրոնական գիտահետազոտական ռադիոտեխնիկական ինստիտուտ)։ Ինստիտուտն այս շենքը զբաղեցնում է նաև այսօր։

## Պատկերասրահ

Moscow, Novaya Basmannaya 20-4 1906-1914.jpg|Ուսումնարանի կանանց եռահարկ մասնաշենքը գլխավոր տան տեղում
Moscow, Novaya Basmannaya 20-3 July 2015 03.JPG| Կողաշենք (շինություն 3), 2015 թվական
Moscow, Novaya Basmannaya 20-5 July 2015 03.JPG|Կողաշենք (շինություն 5), 2015 թվական


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Սուրբ Երրորդության մայր տաճար (Եկատերինբուրգ)

**Սուրբ Երրորդության մայր տաճար** (, Ռյազանյան եկեղեցի), Եկատերինբուրգի թեմի ուղղափառ մայր տաճար։

## Պատմություն
Հիմնադրվել է 1818 թվականին՝ որպես քարե եռագահ եկեղեցի կլասիցիզմի ոճով։ Սկզբում շենքը նախատեսված է եղել հավատացյալների աղոթատան համար, սակայն իշխանությունները թույլ չեն տվել ավարտել շինարարությունը և օծել այն։ Մինչև 1838 թվականը եկեղեցին մնացել է չգործող։ 1838 թվականին  Յա. Մ. Ռյազանովը և նրա մի քանի կողմնակիցներ միացել են միաբանությանը, որը տարբերվում էր օրթոդոքս հին հավատացալներից, որ հին ծիսակարգով ծառայությունները միահավատական եկեղեցիներում իրականացնում էին վանականների միջոցով, որոնք նշանակվում էին տեղական ուղղափառ հովվապետետերի կողմից։

1839 թվականի հոկտեմբերի 12-ին օծված Հյուսիսային մատուռը կառուցվել է Սուրբ Հովհան Ոսկեբերանի անվամբ։ Սուրբ Նիկոլայ Հրաշագործի անվամբ կոչված Հարավային մատուռը օծվել է 1849 թվականի հոկտեմբերի 13-ին։ 2,5 տարի անց, 1852 թվականի մայիսի 13-ին, գլխավոր եկեղեցին օծվեց ի պատիվ Սուրբ Երրորդության։ 1854 թվականին եկեղեցուն կից կառուցվեց քարե զանգակատուն։

1930 թվականին Սուրբ Երրորդության եկեղեցին քաղաքային խորհրդի որոշմամբ  փակվեց  երկրպագության ծառայությունների համար։ Այդ ժամանակ էլ քանդեցին գմբեթն ու զանգակատունը և ներսում իրականացրին վերակառուցում։ Խորհրդային տարիներին այստեղ տեղակայվել են կինոթատրոն, կարի ֆաբրիկա և ավտոմոբիլիստների ակումբ։ 1981 թվականից այստեղ անցկացվում է Աէլիտա փառատոնը:1980-ական թվականների վերջից մշակույթի տանը անցկացվում են  Սվերդլովսկի ռոք ակումբի համերգները։

Լայնամասշտաբ վերականգնման աշխատանքների իրականացման արդյունքում 1998-1999 թվականներին նորից  կառուցվեց եկեղեցու գմբեթը, իսկ  2000 թվականին, զանգակատունը։ Եկեղեցու օծման հանդիսավոր արարողությունը  կատարվեց  2000 թվականի սեպտեմբերի 24-ին պատրիարք Ալեքսի երկրորդի կողմից։

2011 թվականի հոկտեմբերի 24-ից մինչև 27-ը եկեղեցում է գտնվել Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի գոտին, որին այդ ընթացքում խոնարհվել են հարյուր հազարավոր մարդիկ։

## Պատկերասրահ

Свято-Троицкая церковь Екатеринбург 30.JPG
Екатеринбург Свято Троицкий Кафедральный Собор - panoramio.jpg
E-burg asv2019-05 img32 Trinity Cathedral.jpg


## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով
Կատեգորիա:Ռուսաստանի տաճարներ
Կատեգորիա:1839 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Կատեգորիա:Սուրն Երրորդության տաճարներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Սուրբ Նիկողայոսի բազիլիկ

**Սուրբ Նիկողայոսի բազիլիկ** (), կաթոլիկ եկեղեցի Իտալիայի Բարի քաղաքում։ Կառուցվել է Սուրբ Նիկողայոս Զմյուռնացու մասունքների պահպանման համար, որոնք այստեղ են բերվել 1087 թվականին, Միրա քաղաքից։

## Պատմություն
1087 թվականի մայիսի 22-ին, երբ Սուրբ Նիկողայոսի մասունքները բերվեցին Բարի քաղաք, տեղի կոմս Ռոջեր I Բորսան և Ուրսոն արքեպիսկոպոսը Հռոմում էին և մասնակցում էին Վիկտոր III պապի թագադրմանը։ Մասունքները տրվեցին բենեդիկտյան վանքի աբբա Իլյային, որպեսզի վերջինս պահպաներ դրանք։ Երբ արքեպիսկոպոսը վերադարձավ և փորձեց տիրել մասունքներին, սկսեցին ժողովրդական խռովություններ։ Իլյան կարողացավ համոզել Ուրսոնին հրաժարվել իր մտադրությունից, իսկ նրան հանձնարարվեց տաճար կառուցել՝ մասունքների պահպանման համար։

Տաճարի կառուցման վայրն ընտրվեց քաղաքի կենտրոնում, որտեղ անցկացվում էին պաշտոնական իրադարձություններ ու արարողություններ։ Հողատարածքը եկեղեցուն նվիրեց կոմս Ռոջեր I Բորսան։ 1089 թվականի հոկտեմբերի 1-ին տեղի ունեցավ բազիլիկի օծումը, որն իրականացրեց Ուրբանոս II պապը։ Սուրբ Նիկողայոսի մասունքները տեղադրվեցին կրիպտեում։ Կառուցումից հետո եկեղեցին դարձավ խոշոր պատմական իրադարձությունների վայր։

* 1095 թվականին եկեղեցում Խաչակրաց առաջին արշավանքի կոչով հանդես եկավ Պետրոս Ամյենցին
* 1098 թվականին բազիլիկում տեղի ունեցավ եկեղեցական ժողով, Ուրբանոս II պապի գլխավորությամբ, որպեսզի Արևմտյան և Արևելյան եկեղեցիները միավորվեին, սակայն հարցը հաջողությամբ չպսակվեց

Շինարարական աշխատանքները շարունակվեցին մինչև 1105 թվականը։ 1156 թվականին, երբ քաղաքը նվաճեց Վիլհելմ I Չարը, բազիլիկը տուժեց։ 1160 թվականին վերակառուցվեց։

Բազիլիկը եղել է Ֆրիդրիխ II Հոհենշտաուֆենի պալատական կապելլան, իսկ Անժուական տոհմի ժամանակ ուներ անձնական մատուռը։ Բավականին մանրամասն նկարագրվում է բազիլիկի կարգավիճակը 17-րդ դարի վերում, Տոլստոյի ճամփորդական գրառումներում։

1799 թվականի ապրիլի 9-ին ֆրանսիական զորքերը կողոպտեցին եկեղեցին։

Խոշոր վերականգնողական աշխատանքներ իրականացվեցին 1928—1956 թվականներին։ Դրանց ժամանակ խորանի տակ հայտնաբերվեց Նիկողայոս Զմյուռնացու մասունքներով լի սարկոֆագ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Бари (статья в Православной энциклопедии)
* Базилика святителя Николая в Бари и её историко-художественные сокровища 
* Выставка Сокровища базилики Свт. Николая в Бари

Կատեգորիա:Իտալիայի կաթոլիկ եկեղեցիներ
Կատեգորիա:Ռոմանական ճարտարապետություն
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով
Գրիգորի Աբրիկոսով

**Գրիգորի Անդրեևիչ Աբրիկոսով** (, ), խորհրդային թատրոնի ու կինոյի դերասան, ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ։

## Կենսագրություն
Գրիգորի Աբրիկոսովը ծնվել է 1932 թվականի օգոստոսի 30-ին դերասան Անդրեյ Աբրիկոսովի ընտանիքում։

1954 թվականին ավարտել է Շչուկինի թատերական ուսումնարանը (գեղարվեստական ղեկավար Աննա Օրոչկո)։ 1953-1954 թվականներին աշխատել է Վ․ Մայակովսկու անվան թատրոնում։ 1954-1993 թվականներին եղել է Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի առաջատար դերասաններից մեկը, որտեղ խաղացել է հոր հետ։ Այդ բեմին է աշխատել մինչև կյանքի վերջ։

Շատ է նկարահանվել կինոյում։ «Հարսանիք Մալինովկայում» կինոկատակերգությունում մարմնավորել է ատաման Գրիցիանին։

Թաղված է Նովոդևիչյան գերեզմանատանը՝ ծնողների կողքին։ Շուտով նրա կողքին թաղվում է նաև կինը՝ թատերական դերասանուհի Մարինա Կուզնեցովան (1925֊1996)։

## Ստեղծագործական գործունեություն

### Դերերը թատրոնում

### Ֆիլմագրություն

## Մրցանակներ և պարգևներ
* ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (1968)
* ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1984)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Խորհրդային և ռուսական կինոյի դերասաններ 
* Գրիգորի Աբրիկոսով 

Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ
Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստներ
Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ
Կատեգորիա:Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի անձինք
Կատեգորիա:Աբրիկոսովներ
Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ
Կատեգորիա:Բորիս Շչուկինի անվան թատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Պերովսկիների տուն

**Պերովսկիների տուն** (), տեսարժանություն Մոսկվայում։

Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտ է (գրանցման համար՝ 7733121000)։

## Աշխարհագրական դիրք
Գտնվում է Նովայա Բասմաննայա փողոց, տուն 27 հասցեով։

## Պատմություն
ձախից|մինի|200x200փքս|Տունը 2009 թվականին
XVIII դարում այս տարածքը պատկանում էր Մորդվինովներին։ XIX դարի սկզբին տան տերը ծովակալ Ն. Ս. Մորդվինովն էր։ 1810-1811 թվականներին այստեղ ապրել է ռուս գրող, հրապարակախոս, պատմաբան Նիկոլայ Միխայլովիչ Կարամզինը։

1812 թվականին շինությունները տուժել են հրդեհից։ 1819 թվականին կառուցվել է Պերովսկիների նոր տունը, որն իր տեսքը պահպանել է մինչև մեր օրերը։ Նույն թվականին տարածքի տեր է դարձել Մարիա Սոբոլևսկայան՝ կոմս Ալեքսեյ Կիրիլովիչ Ռազումովսկու կինը։ Նրանց սերունդների ազգանունը Պերովսկի էր։ Երբ Ռազումովսկին մահացել է, Սոբոլևսկայան ամուսնացել է գեներալ-մայոր Դենիսևի հետ։

1850 թվականին այստեղ բնակվել է Ելենա Դենիսևան։ 1857 թվականին տան տերերը Ալեքսեևներն էին։

Խորհրդային Միության տարիներին այստեղ տեղակայված էին բնակարաններ, իսկ առաջին հարկում մթերային խանութ էր։ XXI դարում շենքում գործում է «Օգնի Մոսկվի» բանկի կենտրոնական գրասենյակը։

## Ճարտարապետություն
Շինությունը կառուցված է ամպիր ոճով։ Փայտից պատրաստված տունը զարդարված է որմնասյուներով, փառքի պսակներով, ժապավեններով և մեդալիոններով։

Տան առաջին հարկում գտնվել են գլխավոր սենյակները, իսկ երկրորդում՝ ննջասենյակներն ու ճաշասենյակը։

## Հայտնի մարդիկ
Այս տանը բնակվել են Պերովսկիները. 
* Ղրիմի նահանգապետ Նիկոլայը
* Ալեքսեյը
* Անտոնի Պոգորելսկին
* ներքին գործերի նախարար և Պետական խորհրդի անդամ Լևը
* գեներալ-համհարզ և Օրենբուրգի գեներալ-նահանգապետ Վասիլին
* Պետական խորհրդի անդամ Բորիսը
* կայսր Ալեքսանդր II-ի սպանության մասնակից Սոֆյա Լվովնա Պերովսկայան

Այստեղ հյուրընկալվել է նաև ռուս նկարիչ Կառլ Բրյուլովը։

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Բերդյանսկի երկրագիտական թանգարան

**Բերդյանսկի երկրագիտական թանգարան**, թանգարան Բերդյանսկ քաղաքում։ Տեղակայված է Հաղթանակի պողոտա 14 հասցեում։

## Պատմություն
Թանգարանը հիմնադրվել է 1929 թվականին քաղաքային վարչության շենքում։

Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին շենքը ավերվեց, ցուցանմուշների մի մասը ոչնչացավ, իսկ մյուս մասը տարհանվեց։ 1944 թվականին թանգարանը վերսկսեց իր աշխատանքը Պ. Պ. Շմիդտի այգում գտնվող առանձին շենքում։ 1958 թվականին տեղափոխվեց նոր հասցե՝ Հաղթանակի պողոտա 14, որտեղ էլ մինչ օրս գտնվում է։

1977-1978 թվականներին թանգարանը կապիտալ վերանորոգվեց, վերակառուցվեց, կատարվեց ռեէքսպոզիցիա, ինչի արդյունքում կառուցվեց մեկ ցուցասրահ, գիտական աշխատակիցների աշխատասենյակ և դրամարկղ։ Երկրագիտական թանգարանն զբաղեցնում է տվյալ հասցեում գտնվող բնակելի տան առաջին հարկը։ 1983 թվականին ֆոնդերի պահպանման համար առանձնացվեց հատուկ շինություն Աշխատանքի պողոտա 47 հասցեում, որը հետո ընդլայնվեց։

մինի|200px|Շմիդտի թանգարան
1980 թվականին բացվեց Երկրագիտական թանգարանի մասնաճյուղը՝ Պ. Պ. Շմիդտի հիշատակի տուն-թանգարանը (Շմիդտի փողոց 8), 1985 թվականին՝ «Սխրանք» () թանգարանը, որտեղ պահվում են Հայրենական մեծ պատերազմին նվիրված ցուցանմուշներ։ 2003 թվականի սեպտեմբերի 17-ին գործկոմի № 477 որոշմամբ կառուցվեց թանգարանի նոր մասնաճյուղ՝ «Բերդյանսկի պատմության թանգարանը», որը գտնվում է Դյումինի փողոց 15 հասցեում և զբաղեցնում է 557 մ² տարածք (բացվել է 2005 թվականի սեպտեմբերի 17-ին)։

## Ցուցանմուշներ
Երկրագիտական թանգարանում և Պ. Պ. Շմիդտի հիշատակի տուն-թանգարանում ցուցադրված են նմուշներ բաց երկնքի տակ։

Հաշվառման և պահպանության տակ է գտնվում հիմնական ֆոնդի 44 573 միավոր և գիտաօժանդակ ֆոնդի 24 307 միավոր թանգարանային առարկա։ 
մինի|200px|Պոլովեցյան կանայք
Հավաքածուն ներառում է պահպանվող 11 խումբ՝ սկսած հնագիտությունից մինչև հիմա։ Թանգարանն ունի Պոլովեցյան կանանց քարե մեծ հավաքածու և սկյութական շրջանի որոշ նմուշներ (մ.թ.ա. IV դար)։

Երկրագիտական թանգարանի ցուցադրությունը բաղկացած է մի քանի բաժնից՝ մինչխորհրդային, խորհրդային, հետխորհրդային, ծայրամասային բնություն և ցուցասրահ։ Ցուցասրահում գործում են մշտական ցուցադրություններ՝ նվիրված ուկրաինացի բանաստեղծ, ազգագրագետ Տրոֆիմ Աբրամովիչին և Վասիլի Կրավչենկոյին։

Մեծ աշխատանք է տարվում ուկրաինական ազգային ավանդույթների վերականգնման ուղղությամբ. ստեղծվել է «XIX դարի ուկրաինական քրիստոնեական տնակի ինտերիերը» խորագրով ցուցադրություն, որում ներառված են թանգարանային ներկայացումներ ազգային և կրոնական օրացույցով։

Ամեն տարի գիտական աշխատակիցները մշակում են թեմատիկ նոր էքսկուրսիաներ և դասախոսություններ, դաս-էքսկուրսիաներ։ Մշակվել և իրականացվում է քաղաքում անցկացվող քայլերթային էքսկուրսիա։

Քաղաքի բազմազգությունն արտացոլվում է թեմատիկ ցուցադրություններում. «Հույները Բերդյանսկում», «Բուլղարները Տավրիում», «Պատմություն և այժմեականություն» և այլն։ Էքսկուրսիաներն անցկացվում են երեք լեզվով՝ ուկրաիներեն, ռուսերեն և բուլղարերեն։

Թանգարանի նորարությունը դրսևորվում է աշխատանքի տարբեր ձևերում՝ թանգարանային ներկայացումներ, շարժական ցուցադրություններ էքսկուրսիաների ուղեկցությամբ, պատմաերաժշտական ծրագրեր, քաղաքի պատմության մասին հեռուստատեսային էքսկուրսիաներ։

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Պաշտոնական կայք
* Музейний простір України

Կատեգորիա:Ուկրաինայի թանգարաններ
Կատեգորիա:1929 հիմնադրված թանգարաններ
Կալա Գոլորիցե

մինի|300px|աջ|Կալա Գոլորիցեի համայնապատկեր

**Կալա Գոլորիցե** (), լողափ Բաունեի քաղաքում, Օրոսեի ծոցի հարավային մասում, Օլիաստրա գավառ, Սարդինիա։ Սարդինիայի ամենահեղինակավոր լողափն է, ստեղծվել է 1962 թվականին սողանքի արդյունքում։ Լողափի ուշագրավ վայրերից է 143 մ բարձրությամբ լեռնագագաթը, մեկ այլ առանձնահատկություններից է բնական կամարը, որը բացվում է ծովածոցի աջ կողմում։ Լողափը բաղկացած է փոքրիկ սպիտակ ժայռերից և ավազից։

մինի|200px|աջ|Կալա Գոլորիցե
Կալա Գոլորիցեին կարելի է հասնել նավով, կամ այն ճանապարհով, որը ծոցից հասնում է գագաթին, 470 մետր ուղղահայաց անկումով և մոտ մեկ ու կես ժամվա քայլելու ճանապարհով։ Ներկայումս լողափի մոտ գտնվող ափը ամբողջովին փակ է երթևեկության համար, որպեսզի այն զերծ մնա աղտոտվածությունից և զբոսաշրջիկների վրա հարձակումներից։ Ծովով ափ հասնելու համար ամենահարմարավետ և մատչելի տրանսպորտային ծառայությունները մոտակա Արբատաքս և Սանտա Մարիա Նավարես նավահանգիստների վարձակալության նավակներ են։

Կալա Գոլորիցեն 1993 թվականին հռչակվել է Սարդինայի շրջանի «Բնական հուշարձան», այնուհետև, 1995 թվականին անվանվեց «Իտալական ազգային հուշարձան»։

## Պատկերասրահ

Cala Goloritze - panoramio.jpg
Cala Goloritzé 5.JPG
Italy - panoramio (6).jpg
Cala Goloritzé 7.JPG


## Արտաքին հղումներ
* 
* 
* 

Կատեգորիա:Իտալիայի աշխարհագրություն