Չարլզ Բլաունթ

**Չարլզ Բլաունթ** () անգլիացի դեիստ և փիլիսոփա, ով հրատարակել է մի քանի անանուն էսսեներ՝ քննադատելով գոյություն ունեցող անգլիական կարգը:

## Կյանքը
Բլաունթը ծնվել է վերին Հոլոուեյում, Իսլինգթոն, Միդլսեքս շրջան։ Հենրի Բլաունթի չորրորդ որդին։ Հայրը նրան տվել է տնային կրթություն և ծանոթացրել ազատամիտ փիլիսոփայությանը։ 1672 թվականին Չարլզը ժառանգել է հողատարածքներ Իսլինգթոնում և Բլաունթս Հոլի կալվածքը Ստաֆորդշիրում։ Նա ամուսնացել է Էլեոնորա Թիրելի հետ Վեսթմինսթերյան աբբայությունում 1672 թվականի վերջին; նրանք ունեին երեք որդի և մեկ դուստր։ Իր ողջ կյանքի ընթացքում նա մնացել է Բլաունթս Հոլլում որպես պարապ ջենտլմեն, թեև մեկնում էր Լոնդոն՝ մասնակցելու պալատական կյանքին։

Բլաունթի հրապարակումները մշտապես անանուն էին կամ գրված էին կեղծանունով և ունեին արմատական կամ վիգիստական երանգ։ 1673 թվականին նա գրել է «Պարոն Դրայդենը արդարացված է» գիրքը՝ պաշտպանելով Ջոն Դրայդենին «Գրանադայի նվաճումը» Ռիչարդ Լիի հարձակումներից։ 1673 թվականին նա գրել է նաև անանուն գիրք՝ «Ընկերական արդարացում»։

1678 թվականին Բլաունթը դարձել է «Կանաչ ժապավեն» ակումբի անդամ՝ արմատական ​​Վիգերի ջատագովների և ակտիվիստների խմբին։ 1679 թվականին նա գյուղից քաղաք դիմում է հրապարակել՝ «Յունիուս Բրուտուս» վերնագրով։ Դա խիստ Վիգի ստեղծագործություն էր, որը հուշում էր, որ Պոպիշի դավադրությունը ամբողջովին իրական է: Այն նկարագրում էր սարսափելի պատկեր այն մասին, թե ինչպիսին կլիներ կյանքը Լոնդոնում Ջեյմս II-ի և հռոմեական կաթոլիկության օրոք: Այս դեպքում հրատարակիչը ձերբակալվել է և տուգանվել իսկ գրքույկը այրվել է դահիճի կողմից: Նույն թվականին նա ստանձնել է գրել «Կրթաթոշակի արդար արդարացում», ինչը փաստարկ էր տպագրության Լիցենզավորման մասին օրենքի դեմ։ Թոմաս Հոբսի մահից հետո Բլաունթը թողարկել է Հոբսի «Լևիաթան» գրքի ասույթներ անանուն ժողովածուն։

1693 թվականին Բլաունթը օգտագործել է իր հեգնական մոտեցումը՝ վիճելու Ուիլյամի և Մերիի հետ։ Թագավոր Ուիլյամը և թագուհի Մերի նվաճողները պնդում էին, որ նրանք, ըստ էության, Անգլիայի նվաճողներն էին, քանի որ նրանք ուժով վայրէջք էին կատարել. հետևաբար, ժողովուրդը պետք է աջակցի նրանց՝ որպես ունակ պաշտպանների, քանի որ Հոբսը պնդում էր, որ ժողովուրդը պետք է ենթարկվի ցանկացածին, ով ներկայացնում է նման ուժ։ Այս գրքույկը արտոնագրվել է արտոնագրող Էդմունդ Բոհունի կողմից: 1695 թվականին խորհրդարանը քննարկե է ստեղծագործության ճակատագիրը և այն նույնպես այրվել է դահիճի կողմից։ Թույլատրվել է նաև դադարեցնել մամուլի Լիցենզավորման մասին օրենքը։

1689 թվականին Բլաունթի կինը մահացել էր, և նա ցանկանում էր ամուսնանալ նրա քրոջ հետ, սակայն այդ ժամանակ Անգլիայում նման ամուսնություններն անօրինական էին։ Նա 1693 թվականին գրել է Քենթերբերիի արքեպիսկոպոսին և թույլտվություն խնդրել, սակայն մերժվել է։ 1693 թվականի օգոստոսին ինքնասպան է եղել։ Ալեքսանդր Պապը իր «Երգիծանքի վերջաբան.երկխոսություն I»-ի տողատակում գրել է, որ Բլաունթը, սիրահարված լինելով իր մերձավոր ազգականին և մերժված լինելով, դանակով հարվածել է իր ձեռքին՝ ձևացնելով, թե սպանում է իրեն, ինչից իրականում մահացել է։

## Աշխատություններ կրոնի և դեիզմ մասին
1679 թվականին Բլաութըը անանուն կերպով հրապարակել է Anima Mundi-ն շարադրությունը, որը կարծես վերանայում էր հոգու և մահից հետո կյանքի հեթանոսական տեսությունները: Ամբողջ ընթացքում Բլաունթն ասում է, որ միանգամայն պարզ է, որ հոգին անմահ է և կա մահից  հետո կյանք, բայց նրա հայտարարություններն արվում են այնպես, որ դրանք անհեթեթ են դարձնում։ Հենրի Քոմփթոնը, այն ժամանակ Լոնդոնի եպիսկոպոսը, պնդում էր, որ գիրքը պետք է արգելվի, բայց քանի դեռ Քոմփթոնը քաղաքում չէր, աշխատանքի խանդավառ հակառակորդները հրապարակայնորեն այրեցին այն: Նույն թվականին Բլաունթը այս աշխատանքի մի օրինակ ուղարկել է Թոմաս Հոբսին, որի փիլիսոփայությամբ հիանում էր Բլաունթը, արիականությունը գովաբանող նամակով, որն այնուհետև տպագրվել է:

1680 թվականին լույս են տեսել Բլաունթի դեիստական հրատարակությունները, այդ թվում՝ Եփեսոսի մեծ Դիանան և Ֆիլոստրատոսի առաջին երկու գրքերը՝ նվիրված Ապոլոնիոս Տիանեոսի կյանքին։ Այս երկու գործերը, ըստ երևույթին, թարգմանություններ և պատմություն են: Այնուամենայնիվ, այս աշխատության նշումները պարունակում էին ուղղակի հարձակումներ քրիստոնեության վրա: Բլաունթը ենթադրում էր, որ կրոնը ոչնչացվել է Եկեղեցու կողմից։ Երկրորդ, հեթանոսական զոհաբերությունների նրա դատապարտումը թաքնված հարձակում էր հաղորդության վարդապետության և եկեղեցական պրակտիկայի վրա: Նա կցել է ընդարձակ գրառումներ, որոնցում ծաղրել է քահանային։

1693 թվականին Չարլզ Գիլդոնը խմբագրել և հրատարակել է «Մտքի բանախոսությունները»։ Այս գիրքը դեիստական ​​գրվածքների հավաքածու է, որը տրամադրվել է Բլաունթի կողմից: Այն ներառում է Գիլդոնի «Նախաբանը», Բլաունթի «Դոկտոր Բերնեթի արդարացումը»։ Այս հատվածները կասկածներ են արտահայտում Ծննդոց գրքի վերաբերյալ, հերքում են Հայտնության հնարավորությունը, հերքում են հրաշքները և ենթադրում են, որ կարող են գոյություն ունենալ բազմաթիվ աշխարհներ, որոնց վրա կյանք կա: 1695 թվականին Գիլդոնը վերահրատարակել է «Մտքի բանախոսությունները» իր «Չարլզ Բլաունթի տարբեր գործեր» հավաքածուում։

## Մատենագրություն
* 1673 - 
* 1679 - 
* 1679 - 
* 1679 - 
* 1683 - *The Two First Books of Philostratus concerning the Life of Apollonius Tyaneus*
* 1683 - 
* 1693 - 
* 1693 - 
* 1695 - 
* 1695 - 
* 1695 - 

## Նշումներ
* 
* 

## Ծանոթագրություններ