Բադազգիներ

**Բադազգիներ** , Anseriformes տեսակին պատկանող ջրային թռչունների տարածված և ամենաբազմազան ընտանիքն է, որն ընդգրկում է մոտ 150 թռչունների տեսակ՝ բաժանված 40-50 սեռերի։ Որոշ տեսակներ, օրինակ՝ մալարդի կամ մոխրագույն սագը, հնագույն ժամանակներից ընտելացվել են մարդկանց կողմից և բուծվել մսի, ձվի և բմբուլի համար, մյուսները որսի կենդանիներ են։

## Էվոլյուցիա և սիստեմատիկա
### Էվոլյուցիա
Բադերը պատկանում են թռչունների հնագույն կարգին, որոնց նախնիները Երկրի վրա ապրել են դեռևս կավճի դարաշրջանի վերջում կամ վաղ պալեոցենում 80-50 միլիոն տարի առաջ։ Դրա մասին է վկայում, օրինակ, ԱՄՆ Նյու Ջերսի նահանգում գտնվող բրածո գտածոն, որը դասակարգվել է որպես Anatalavis rex (Shufeldt, 1915) և, ենթադրաբար, մոտ է կիսամատով սագին։ Բադերի ընտանիքին անմիջականորեն պատկանող ամենավաղ բրածոները հայտնաբերվել են Յուտայում և պատկանում են ավելի ուշ ժամանակաշրջանին՝ վերին էոցենին (40-50 միլիոն տարի առաջ)։ Թռչնի թևի մնացորդների հիման վրա պարզվել է, որ նրանք պատկանում են Eonessa սեռին։ Ենթադրվում է, որ դրանց տարածումը Երկրի վրա սկսվել է Հարավային կիսագնդի մայրցամաքներից մեկում։

### Delacourt-Myra համակարգ (1945)
աջից|մինի|250x250փքս| Անատիդաների ենթաընտանիքների և ցեղերի միջև տեսական հարաբերությունների սխեման, որը կառուցվել է Դելակուրի և Մայրի ուսումնասիրությունների հիման վրա (1945)
Թեև բադերի տաքսոնոմիան երկար և ընդարձակ պատմություն ունի, այս ընտանիքի մի շարք սեռերի և տեսակների վերաբերյալ դեռևս կան զգալի տարաձայնություններ թռչնաբանների միջև։ Դրան, մասնավորապես, նպաստում է տարբեր տեսակների, սեռերի և նույնիսկ ցեղերի թռչունների խաչասերման անսովոր մեծ տոկոսը։ Անատիդները հաճախ կրկնակի, եռակի և հետևի հիբրիդացվում են, ինչը հանգեցնում է տարբեր ձևերի՝ շատ ավելի հաճախ, քան թռչունների ցանկացած այլ ընտանիքում։

Առաջին մարդը, ով փորձել է դասակարգել թռչուններին, այդ թվում՝ կարապներին, բադերին և սագերին, համարվում է հին հույն փիլիսոփա և կենդանիների տաքսոնոմիայի հիմնադիր Արիստոտելը, ով իր գրառումներում դրանք միավորել է թաղանթայինների և թաղանթների սեռի մեջ։ կամ ջրային թռչուն (Steganopoda): Այնուհետև, 17-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկիզբն ընկած ժամանակահատվածում իրականացվել են թռչունների, մասնավորապես, բադերի և սագերի կրկնվող նկարագրությունները, բայց բոլորն էլ հաշվի են առել միայն փոքր թվով արտաքին։ բնութագրեր, ինչպիսիք են կտուցի կամ ոտքերի ձևը, որով պատկանում է այդ կամ մեկ այլ խմբին։ Ֆրենսիս Ուիլոուբի (1635–1672), Կարլ Լինեուս (1707–1778), Կարլ Իլիգեր (1775–1813), Ժան Բատիստ Լամարկ (1744–1829), Մաքս Ֆյուրբրինգեր (1846–1920) և Հանս Գադով (1925)։ Ռուսական գիտության մեջ Միխայիլ Մենզբիրը (1855-1935) և Սերգեյ Բուտուրլինը (1872-1938) սիստեմատիկ կերպով նկարագրում էին թռչուններին։

Ընտանիքի ժամանակակից մանրամասն նկարագրությունները սկսեցին հայտնվել միայն 20-րդ դարի կեսերից և այս շարքի առաջիններից մեկը 1945 թվականի ֆրանսիացի Ժան Դելակուրի և գերմանացի Էռնեստ Մայրի «Անատիդաների ընտանիքը» աշխատության մեջ առաջարկված համակարգն էր։
ձախից|մինի|321x321փքս| Anatidae P ընտանիքի դասակարգումը.&nbsp;Ջոնսգարդա (1978)
Ի տարբերություն իրենց նախորդների, Դելյակուրը և Մայրը սկսեցին հաշվի առնել մորֆոլոգիական և վարքային առանձնահատկությունների առավելագույն հնարավոր քանակությունը, ինչպիսիք են պարանոցի երկարությունը, հասուն թռչունների և ճտերի գույնը, թարսուսի վրա ցուպիկների գտնվելու վայրը, բուծման առանձնահատկությունները, և շատ ուրիշներ։ Ավելացվեց ցեղերի կենսաբանական կատեգորիան, որը դեռ հազվադեպ է օգտագործվում և միավորում է մի քանի սեռեր `ենթաընտանիքում, որոնք ունեն ընդհանուր արտաքին հատկանիշներ, վարքագծային բնութագրեր, կենսաբանության և էկոլոգիայի առանձնահատկություններ։ Փոլ Ջոնսգարդի մի փոքր ավելի առաջադեմ համակարգի առաջին հրատարակությունը հայտնվեց 1961 թվականին; հետագայում այն ենթարկվել է մի քանի փոփոխության։ Այս համակարգում, ի տարբերություն Delacourt-ի և Mayr-ի դասակարգման, Cereopsis և Stictonetta միատիպ սեռերը բաժանվել են առանձին ցեղերի, և որոշվել է ճանկավոր սագը տեղավորել առանձին ենթաընտանիքում։ Ջոնսգարդի դասակարգումը հաճախ օգտագործվում է ժամանակակից թռչնաբանական գրականության մեջ։ 1986 թվականից ի վեր հայտնվեցին ամերիկացի թռչնաբան Բրեդլի Լիվեսիի մի շարք աշխատություններ՝ հիմնված Anseriformes կարգի մանրամասն (մոտ 120 մորֆոլոգիական նիշ) ուսումնասիրության վրա, ինչը հանգեցրեց մի շարք նոր տաքսոններով հիանալի համակարգի։

20-րդ դարի երկրորդ կեսից, հատկապես Սիբլի-Ալքվիստի աշխատության հրապարակումից հետո, սկսեցին կիրառվել մոլեկուլային հետազոտության նոր մեթոդներ, ինչպիսիք են ԴՆԹ-ի հաջորդականությունների մոլեկուլային կլոնավորումը և հաջորդականությունը, պոլիմերազային շղթայական ռեակցիան (PCR) և համեմատական վերլուծությունը։ Տարբեր տեսակների mtDNA հաջորդականությունները. Այս ուղղությամբ նշանակալից աշխատանքներից է Քևին Ջոնսոնի խմբի կողմից իրականացված Անատինի ցեղին պատկանող թռչունների ուսումնասիրությունը։

Anseriformes կարգի (ներառյալ Anseriformes ընտանիքը) դասակարգմանը նվիրված ռուսական աշխատությունների շարքում կարելի է նշել «Համաշխարհային կենդանական աշխարհի Anseriformes (Anseriformes) հիմնական ցանկը», որը մշակվել է թռչնաբաններ Է.Ա.Կոբլիկի և Յա.Ա.Ռեդկինի կողմից և հրապարակվել է։ 2004 թվականին։ Դասակարգման համակարգը հիմնված էր Livesey համակարգի վրա, որը նա նկարագրեց 1986-1997 թվականներին և վերանայեց Էդվարդ Դիկինսոնի փոփոխություններով Հովարդի և Մուրի Աշխարհի թռչունների ամբողջական ստուգաթերթի երրորդ հրատարակության մեջ։

Այսօր ամենից հաճախ օգտագործվող դասակարգման համակարգերը թվարկված են ստորև՝ «Ենթաընտանիքներ, ցեղեր և սեռեր» բաժնում։

## Ընդհանուր բնութագրերը
[աջից|մինի|300x300փքս| Բադազգիների ընտանիքի ամենամեծ ներկայացուցիչը [Ճչան կարապ|բադերի կարապն է:]]

### Նկարագրություն
Anatidae-ն թռչուններ են, որոնք ունեն լայն, ճկուն մարմնով, հորիզոնական հարթեցված կտուցով և թաթերով՝ թռչնանման թաղանթներով։ Դրանք ներառում են բադերը, սագերը և կարապները։ Որպես կանոն, դրանք միջին կամ մեծ չափի թռչուններ են։ Ընտանիքի ամենափոքր ներկայացուցիչը աֆրիկյան պիգման սագն է (Nettapus auritus), որն ապրում է աֆրիկյան մայրցամաքում Սահարայից հարավ և Մադագասկար կղզում, նրա երկարությունը մոտ 30 սմ է, իսկ քաշը ՝ 250 գ։ Ամենամեծ թռչունը գոռոզ կարապ; նրա երկարությունը կարող է հասնել մեկուկես մետրի, իսկ քաշը՝ ավելի քան 17 կգ (որը 60 անգամ ավելի ծանր է, քան գաճաճ տեսակները)։ Համր կարապի առանձին անհատները կարող են ավելի շատ կշռել՝ մինչև 22,5 կգ։ Ամենամեծ բրածո տեսակը Garganornis ballmanni կշռում էր մինչև 22 կգ։

#### Ներքին տեսք
Չնայած տեսակների բազմազանությանը, բոլոր բադերը ունեն տարբերվող առանձնահատկություններ, որոնք հեշտությամբ տարբերվում են թռչունների այլ խմբերից։ Նրանք ունեն լայն, ճկուն մարմին՝ համեմատաբար երկար պարանոցով և փոքր գլխով։ Նրանք սովորաբար ունեն 16-ից 25 պարանոցի ողեր, ինչը նրանց պարանոցին տալիս է լավ ճկունություն։ Բադերը նաև ունեն ենթամաշկային ճարպի լավ զարգացած շերտ։ Ամենաուշագրավ հատկանիշը, որը տարբերում է բադերին այլ ջրային թռչուններից, նրանց լայն, հարթեցված բիծն է, որը ծածկված է բազմաթիվ եղջյուրավոր թիթեղներով կամ ծայրերի երկայնքով ատամնավոր ատամներով։ Մուրհակի ամբողջ երկարությունը պատված է թանձրացած եղջյուրավոր շերտով, որը ծայրին «մեխ» կոչվող ելուստ է կազմում։ Նրանց քթանցքները երկարավուն են և չծակված։ Հաշվի առնելով օրինագծի կառուցվածքը, կարելի է որոշել յուրաքանչյուր կոնկրետ տեսակի կերակրման սովորությունները։ Թռչունները, որոնց սննդակարգը հիմնականում բաղկացած է ափամերձ բուսականությունից, ունեն հզոր բիծ՝ հարթ, ամուր թիթեղներով և լայն մեխով, որն օգտագործվում է բուսականությունը բռնելու համար։ Թռչունները, որոնք անասնակեր են փնտրում ջրի վերին շերտում, ունեն ավելի շատ սանրման թիթեղներ, որոնք նախատեսված են սնունդ վերցնելիս ջուրը և ցեխը քամելու համար, ինչպես նաև ավելի փոքր «մեխը»։ Սուզվող բադերը, ինչպիսիք են մերգանսերը (սեռ Mergus) և գլխարկով մերգանսերը (Lophodytes սեռ), զարգացրել են ատամի նման սուր ատամնավոր ատամնավոր ատամնավոր սալիկներ, որոնք օգնում են անվտանգ պահել սայթաքուն ձկները, որոնք կազմում են նրանց սննդակարգի հիմքը։
մինի|300x300փքս| Սագի լողանալուց հետո թափահարում
Բադերի փետուրները դրսից խիտ են և ամբողջովին անջրանցիկ։ Դրան նպաստում է առատ ճարպային քսումը, որն արտադրվում է ուրոպիգիալ գեղձի կողմից, որը լավ զարգացած է բոլոր բադերի մոտ։ Այս կառուցվածքի շնորհիվ թռչունները կարող են հեշտությամբ թռչել նույնիսկ երկար լողալուց և սուզվելուց հետո։ Այնուամենայնիվ, բադերը երբեմն պետք է մանրակրկիտ մաքրեն իրենց փետուրները և դրանց տակի մաշկը։ Որպես նման վարքագծի օրինակ՝ անվանի կենսաբան և գրող Ի.Ի. Ակիմուշկինն իր «Լեգենդների արահետով» գրքում նշում է սագերին, որոնք «աղմկոտ թափահարում են իրենց թեւերը՝ վազելով ջրի վրայով և շաղ տալով շատրվաններ ստեղծելով»։ Բադերը, որոնք մի քանի օր բռնի կերպով պահվում են առանց ջրի հասանելիության, կարող են խեղդվել կամ անարդյունավետ լողալ՝ մասամբ սուզվելով ջրի մեջ։ Կեղտոտ փետուրներով թռչունները նույնպես կորցնում են իրենց թռչելու ունակությունը։ Բադերը լողանալուց և ջրից դուրս գալուց հետո ուժգին թափահարում են իրենց նախ մարմիններով, իսկ հետո՝ գլխով։ Այս ցնցումը վերականգնում է փետուրների ամուր կառուցվածքը, որը խաթարվում է լողանալու ժամանակ։ Փետուրների խայթոցները, որոնք կոչվում են բարբուլներ, փոխկապակցվում են միմյանց հետ միկրոսկոպիկ կեռիկների միջոցով՝ վերականգնելով թռիչքի համար անհրաժեշտ առաձգականությունը։ Ջուրը թափահարելուց հետո բադերը յուղով պատում են իրենց փետուրները՝ սեղմելով այն ուրոպիգիալ գեղձից և այնուհետև տարածելով այն ամբողջ մարմնի վրա՝ օգտագործելով իրենց մուրհակները։ Նրանք կարող են նաև գլուխները քսել մեջքին՝ օգտագործելով ոտքերը կամ ճանկերը։
[ձախից|մինի|300x300փքս|Ярко выраженный [Սեռական երկձևություն|половой диморфизм у кряквы]]
Թռչունների գույնը շատ տարբեր է և կարող է տատանվել վառ և բազմերանգից մինչև զուսպ և միապաղաղ։ Երբեմն, հատկապես բազմացման շրջանում, նրանց փետուրները կարող են լրացվել տարբեր զարդանախշերով։ Օրինակ, արու ժայկանները ունեն դեկորատիվ փետուրների գագաթներ, ավստրալական փայտյա բադը (Chenonetta jubata) ունի երկարավուն փետուրներ պարանոցի վրա, և մուսկով բադի գլուխը ծածկված է հստակ վառ մսոտ աճերով։ Սեռական դիմորֆիզմը (տեսանելի տարբերություններ արուների և էգերի միջև) գույնի մեջ բնորոշ է միայն բադերի որոշ կատեգորիաներին։ Այն չի արտահայտվում սագերի, կարապների, սուզվող բադերի և մի քանի շլացող բադերի մեջ։ Բադերի մեծ մասում վառ գույնի արուները կտրուկ աչքի են ընկնում գաղտագողի, խայտաբղետ էգերի մեջ։ Թռչունների կտուցները կարող են լինել նաև վառ գույներով, և բացի սևից, կարելի է գտնել կարմիր, կապույտ և դեղին թղթադրամներ։

Բադերի անատոմիական առանձնահատկություններից մեկը, որը հազվադեպ է հանդիպում թռչունների մոտ, արուների կլոակայի պատերին համեմատաբար երկար ֆալուսի առկայությունն է։ Այս ֆալուսը, որը հայտնի է որպես «կսեւդոպենիս», ունակ է վերափոխվելու, ինչը նշանակում է, որ այն կարող է շրջվել ներսից և տարածվել դեպի դուրս։

#### Շարժում
Բադի թևերը սովորաբար կարճ են և համեմատաբար նեղ, վերջանում են սրածայր ծայրերով։ Լավ զարգացած կրծքային մկանները բադերին տալիս են կոմպակտ տեսք և թույլ են տալիս նրանց շատ արագ թռչել՝ հաճախակի թևերը թափահարելով։ Ընդհանուր առմամբ, բոլոր բադերն ունակ են լավ թռչելու և թռիչքի ժամանակ կարող են զարգացնել մինչև 90 կմ/ժ արագություն։ Այնուամենայնիվ, նրանց թռիչքը համեմատաբար ուղիղ է և զուրկ է մանևրելու ունակությունից։ Թռիչքի ժամանակ նրանց վիզը երկարացվում է։ Ի տարբերություն շատ այլ ջրային թռչունների, ինչպիսիք են արագիլները կամ նրանց մերձավոր ազգականները, գդալները (Palamedeidae), բադերը հմուտ չեն սավառնել և նույնիսկ հանգիստ պայմաններում թռչելը պահանջում է զգալի էներգիայի ծախսեր։
ձախից|մինի|300x300փքս| Թռչող պոչերի երամ
Կան բացառություններ այս բնութագրերից, ինչպիսիք են շոգենավերի բադերի չորս տեսակներից երեքը (Tachyeres) և որոշ կղզիների էնդեմիկ տեսակներ, որոնք ամբողջովին կորցրել են թռչելու ունակությունը։ Բադերի պոչը սովորաբար կարճ է, կա՛մ սեպաձև, կա՛մ ուղիղ, մինչև 12 փետուրներով (պոչի փետուրներով)։ Տեսակների մեծ մասը ինչ-որ կերպ կապված է ներքին կամ ծովային ջրային մարմինների հետ և հմուտ են ջրի մակերևույթի վրա լողալու հարցում։ Լողունակությանը նպաստում են օդային փուչիկները, որոնք փակված են փետուրների միջև և շնչառական օրգանների ներսում։ Որոշ տեսակներ, օրինակ՝ հրվանդանի անպտուղ սագը (Cereopsis novaehollandiae), բնակվում են խոտհարքներում և խուսափում են ջրից։ Սուզվելու ունակությունը տատանվում է բադերի մեջ. Օրինակ, էյդերները (Somateria) ունակ են սուզվելու մինչև 20 մետր (66 ոտնաչափ) խորություններում, մինչդեռ սագերը, կարապները և խեցգետիններն ընդհանրապես չեն սուզվում։ Ջրի վրայով շարժվելիս բադերը հերթով թիավարում են ոտքերը, իսկ սուզվելու ժամանակ երկու ոտքերը շարժման համար օգտագործում են։ Ոտքերը համեմատաբար կարճ են և լայնորեն տարածված։ Գրեթե բոլոր տեսակների մեջ առկա է թաղանթ երեք առջևի մատների միջև, որը հայտնի է որպես լողի թաղանթ։ Բացառություն է կազմում հավայական սագը (Branta sandvicensis), որը զգալիորեն կրճատել է թաղանթը։ Երբեմն կիսափաթթված սագը նույնպես նշվում է որպես առանց ցանցի տեսակների օրինակ, թեև այն ավելի ու ավելի է դասակարգվում որպես հստակ միատեսակ ընտանիք։ Ցամաքի վրա տեղաշարժի արդյունավետությունը տարբեր տեսակների մեջ է։ Օրինակ, սագերը անշնորհք են շարժվում, թաթախում են, մինչդեռ բադերը շատ արագաշարժ են ցամաքում և կարող են արագ վազել։

Բարագլուխ սագերն իրենց թռիչքի բարձրությամբ թռչունների մեջ ռեկորդակիրներից են։ Հիմալայների վրայով միգրացիայի ժամանակ նրանք կարող են թռչել մինչև 10175 մետր բարձրության վրա (33385 ֆուտ)։

#### Ձայն
աջից|մինի|300x300փքս| երգող կարապ
Ձայնավորումներն ընդհանուր առմամբ ունեն ընդհանուր բնութագրեր, բայց կարող են տարբեր լինել առանձին տեսակների միջև։ Արտադրված հնչյունների մեջ կարելի է լսել քվակներ, հնչյուններ, ֆշշոցներ, տարբեր սուլոցներ, շեփորանման կանչեր և տրիլներ։ Բադերի տեսակների մեծ մասում արու անհատները շնչափող պատառաքաղում ունեն ուռուցիկ մեծացում, որն ուժեղացնում է նրանց ձայնային ձայնը։ Կարապներն ունեն շատ երկար շնչափող՝ օղակներով, որոնք նաև ծառայում են որպես ձայնային ռեզոնատորներ, ինչի արդյունքում հնչում են բարձր և շեփորանման կանչեր։ Բացա Սուլող բադերը (Dendrocygna) արձակում են տարբերվող սուլիչներ, այդ իսկ պատճառով նրանց երբեմն անվանում են «սուլող բադեր»։ Սուլիչ կանչերը բնորոշ են նաև որոշ ծովաբադերի։ Կարապների, սագերի և սուլող բադերի մեջ արուների և էգերի ձայները չեն տարբերվում։ Մյուս տեսակների մեջ արուները հակված են ավելի քիչ ձայնային՝ հիմնականում արտահայտվելով բազմացման շրջանում։

#### Շերտ
Սագերի և կարապների մոտ մեկ տարում կա միայն մեկ բազմացում, որը լրիվ ամառային բազմացումն է։ Բադերի մեծ մասը ձուլվում են տարին երկու անգամ, ամռանը` ամբողջական, իսկ աշնանը` մասնակի (բացառությամբ թռիչքի փետուրների)։ Երկարապոչ բադ (Clangula hyemalis) տարին երեք անգամ։

### Տարածում
Բադերը հանդիպում են ամբողջ աշխարհում, բացառությամբ Անտարկտիդայի և օվկիանոսի որոշ կղզիների։ Ի տարբերություն շատ այլ թռչունների ընտանիքների, նրանց կենսաբազմազանությունը և տարածվածությունը մնում են համեմատաբար կայուն՝ անկախ լայնությունից։ Հյուսիսային Ամերիկայի և Եվրասիայի ենթաբարկտիկական շրջաններում դուք կարող եք գտնել սպիտակ ճակատով սագ և այդեր՝ բնադրված, իսկ ամերիկյան մայրցամաքի հյուսիսային մասերում կարող եք գտնել նաև կանադական սագ։ Գրենլանդիայում, Սվալբարդում և, հնարավոր է, Նովայա Զեմլյայում կարելի է հանդիպել վարդագույն ոտքով սագին (Anser branchyrhynchus): Երկրագնդի մյուս կողմում՝ Ֆոլկլենդյան կղզիներում և Ֆուեգոյի երկրամասում, կարելի է տեսնել Մագելանյան սագերին (Chloephaga hybrida): Հարավային Վրաստանում բնակվում է դեղնավուն պոչիկի (Anas georgica) ենթատեսակ։ Շատ թռչուններ, որոնք բազմանում են բարեխառն և արկտիկական կլիմայական գոտիներում, ցուրտ սեզոններին գաղթում են դեպի տաք երկրներ՝ իրականացնելով հեռավոր թռիչքներ։ Երբեմն նման միգրացիաները հանգեցնում են նոր տեսակների ձևավորմանը, ինչպես դա եղավ Հնդկական օվկիանոսի Կերգուլեն և Կրոզետ կղզիներից Իտոնի պոչը (Anas eatoni): Նրա նախահայրը հյուսիսային պոչն է (Anas acuta), և ընթացքից դուրս եկած թռչունները ձևավորեցին նոր ձև։ Ի հակադրություն, սուլիչ բադերը (Dendrocygna) բացառապես բնակվում են արևադարձային շրջաններում, ներառյալ Կենտրոնական և Հարավային Ամերիկան, Արևմտյան Հնդկաստանը, Աֆրիկան, արևադարձային Ասիան, Ավստրալիան և Խաղաղ օվկիանոսի կղզիները։
ձախից|մինի|300x300փքս| Պատագոնյան սագերը բադերի ընտանիքի ամենահարավային տեսակներից են։
Առանձին տեսակների բաշխումը նույնպես շատ տարբեր է։ Համր կարապը, ծովախորշը և հյուսիսային թիակները լայնորեն տարածված են, որոնք հանդիպում են ինչպես Հին, այնպես էլ Նոր աշխարհում։ Գլխարկավոր մերգանսերը (Mergellus cucullatus) համարվում է բացառապես հյուսիսամերիկյան տեսակ, մինչդեռ մարմարե շագանակագույն բադը և բադը հանդիպում են միայն Պալեարկտիկական տարածաշրջանում։ Մի քանի տեսակներ, որոնք պատկանում են Anatinae ենթաընտանիքին և, ենթադրաբար, առաջացել են ընդհանուր նախահայրից, կղզու էնդեմիկ են։ Դրանք ներառում են Մադագասկարի թեյը (Nettion bernieri) Արևմտյան Մադագասկարից և Անդամանի և Նիկոբարի թեյը (Nettion gibberifrons) Սունդա կղզիներից։ Շագանակագույն թեյը (Anas chlorotis) էնդեմիկ է Նոր Զելանդիայում, իսկ շագանակագույն թեյը (Anas castanea) հանդիպում է Ավստրալիայում և Թասմանիայում։ Որոշ թռչուններ ունեն անդրօվկիանոսային տարածում, ինչը կարելի է բացատրել հնագույն մայրցամաքային շեղումների պատճառով պոպուլյացիայի տարբերությամբ։ Սանր բադը (Sarkidiornis melanotos) հանդիպում է Ասիայում, Աֆրիկայում և Հարավային Ամերիկայում, իսկ կարմիր աչքերով բադը (Netta erythrophthalma) հանդիպում է Աֆրիկայում և Հարավային Ամերիկայում։

Բադերի բոլոր տեսակների մոտ մեկ երրորդը պատկանում է Անաս ցեղին, որը սովորաբար հայտնի է որպես շլացող բադեր։ Այնուամենայնիվ, ընտանիքը ներառում է նաև բազմաթիվ թռչուններ, որոնք վերագրվում են միատեսակ սեռերին։ Դրանք ներառում են սպիտակ թիկունքով բադը (Thalassornis leuconotus) Աֆրիկայից և Մադագասկարից, կոսկորոբա կարապը (Coscoroba coscoroba) Հարավային Ամերիկայից, հրվանդանի անպտուղ սագը (Cereopsis novaehollandiae) Ավստրալիայից և պեպենավոր բադը (Stictonetta naevosa):

Ռուսաստանում կա բադերի 63 տեսակ, այդ թվում՝ այնտեղ բազմանում են 53-ը, որոնք պատկանում են 17 սեռի։ Այս տեսակներից 18-ը պաշտպանված են Ռուսաստանի Կարմիր գրքի ներքո։

### բնակավայրեր
[աջից|մինի|300x300փքս| [Մանդարինկա (բադ)|Մանդարինները նախընտրում են անտառային ջրերը]]
Գրեթե բոլոր բադերի կենսակերպը ինչ-որ կերպ կապված է ջրային միջավայրի հետ, թեև հատուկ միջավայրերը տարբեր են թռչունների տարբեր խմբերում։ Ջրային մարմնի գրեթե բոլոր տեսակները բնակեցված են այս ընտանիքի որոշ ներկայացուցիչներով։ Մերգինի ցեղին պատկանող թռչունները, որոնց հաճախ անվանում են ծովային բադիկներ, իրենց կյանքի զգալի մասն անցկացնում են ծովում։ Սա ներառում է սկոտերներ, բազմաթիվ էյդերներ և երկարապոչ բադիկներ։ Բրազիլական մերգանսերը (Mergus octosetaceus), արլեկին բադը (Histrionicus histrionicus), կապույտ բադը (Hymenolaimus malacorhynchos), Սալվադորի ցեխը (Salvadorina waigiuensis) և հեղեղաբադը (Merganetta armata) հարմարվել են ապրելու արագահոս գետերի և հոսանքների երկայնքով։ Փայտե բադերը (Aix sponsa) և մանդարինային բադերը (Aix galericulata) նախընտրում են անտառապատ լճակներ՝ ափամերձ բուսականությամբ։ Վարդագույն ականջներով բադը (Malacorhynchus membranaceus) հանդիպում է Կենտրոնական Ավստրալիայի չոր շրջանների ջրային մարմիններում։ Շատ տեսակներ, ինչպիսիք են համր կարապը, մոխրագույն սագը, սագը և կանադական սագը, հաջողությամբ հաստատվել են խոշոր քաղաքների լճակներում և այգիներում՝ դառնալով սինանտրոպ։ Վերջապես, հրվանդանի անպտուղ սագը (Cereopsis novaehollandiae), ի տարբերություն այլ բադերի, ամբողջովին խուսափում է ջրից և արածեցնում արոտավայրերում։

### վերարտադրություն
Բադերը սեռական հասունանում են ծնվելուց հետո մեկ տարվա ընթացքում, իսկ կարապներն ու սագերը սովորաբար հասունանում են 2-ից 4 տարի։ Ընդհանրապես, բադերը մոնոգամ են, ինչը նշանակում է, որ բազմացման շրջանում յուրաքանչյուր արու զուգավորում է միայն մեկ էգով։ Այնուամենայնիվ, կան բացառություններ. Օրինակ, սանր բադը (Sarkidiornis melanotos) ցուցադրում է հաջորդական բազմագինություն։ Բացի այդ, պոլիգինիայի ժամանակ առ ժամանակ կարելի է հանդիպել թռչունների այլ տեսակների, ինչպիսիք են Բարրոուի ոսկե աչքը (Bucephala islandica) և կտավը (Aythya valisineria):
աջից|մինի|300x300փքս| Զույգ կարապները միասին կազմում են սրտի ձև
Կարապները և սագերը կազմում են երկարատև զույգեր, մինչդեռ բադերը սովորաբար զույգեր են կազմում միայն մեկ սեզոնի համար։ Զույգերի ձևավորումը հաճախ տեղի է ունենում մինչև բազմացման շրջանի սկիզբը, իսկ չվող տեսակների դեպքում արուները հետևում են էգերին դեպի բնադրավայրեր, որոնք հաճախ հեռու են իրենց ծննդավայրից։ Նման վարքագծի օրինակ է առլեկին բադը (Histrionicus histrionicus): Ընկերության ցուցադրությունների ժամանակ թռչունները կատարում են գլխի և թևերի ծիսական շարժումներ, լողում են հատուկ ձևով և բարձրաձայնում։ Երբեմն արուների միջև կռիվներ են տեղի ունենում էգի հետ զուգավորման իրավունքի համար։ Եթե սիրախաղի ժամանակ զույգը անհանգստանում է, առաջինը իգական սեռը դուրս է գալիս, իսկ հետո՝ արուն։ Սովորաբար, զուգավորումը տեղի է ունենում ջրում, երբ արուն բռնում է էգի պարանոցը և նույնիսկ «խոնարհում» նրան։ Սակայն Հավայան սագի (Branta sandvicensis) և հրվանդանի անպտուղ սագի դեպքում զուգավորումը տեղի է ունենում ցամաքում։

Բազմանացման շրջանում թռչունների մեծ մասը տարածքային է և բնադրում է որպես առանձին զույգեր, թեև կան բացառություններ։ Այդպիսի օրինակներից է սովորական ըմպանը (Somateria mollissima), որը բնադրում է մեծ գաղութներում։ Բնադրման տարածքը եռանդուն պաշտպանված է։ Օրինակ, բուծող կարապները ագրեսիվ վարքագիծ են դրսևորում այլ ջրային թռչունների և նույնիսկ մարդկանց նկատմամբ, և ներխուժողները կարող են ուժով քշվել կամ հարձակվել։ Չբուծման շրջանում բադերի մեծ մասը հավաքվում է հոտերով, իսկ շատ տեսակների արու բադերը խմբեր են կազմում ձվերից անմիջապես հետո։
ձախից|մինի|300x300փքս| մալարդի բույն
Բները սովորաբար տեղակայված են ջրի մոտ, հիմնականում գետնի վրա։ Այն թռչունները, որոնք ունակ են լավ շարժվել ցամաքում, կարող են բնադրել ջրային մարմնից մի փոքր հեռավորության վրա։ Շելդուկները (Tadorna) օգտագործում են ճագարների և այլ կաթնասունների թողած փոսերը կամ ծառերի խոռոչները։ Հեղեղի բադը (Merganetta armata) բնադրում է զառիթափ գետերի երկայնքով ճեղքերում։ Բնադրման վայրերը բավականին բազմազան են. նրանք սովորաբար բնադրում են գետնին ափամերձ բուսականության մեջ, բայց եթե այն բացակայում է, նրանք կարող են բաց բույն կառուցել մարգագետնում, զբաղեցնել ագռավի կամ կաչաղակի խոռոչ կամ հին բույն կամ օգտագործել։ շենքի վերնահարկ. Hooded Merganser-ը (Lophodytes cucullatus) ցուցաբերում է յուրահատուկ վարքագիծ՝ նման է կկուին, այն միշտ ձվեր է դնում այլ թռչունների (պարտադիր չէ, որ բադերի ընտանիքից) բներում և դրանից հետո չի հոգում սերունդների մասին։ Երբեմն թռչունները նախընտրում են բույն դնել գիշատիչ թռչունների տարածքներում կամ ճայերի կամ ցամաքների գաղութների մոտ. նման մոտիկությունը լրացուցիչ պաշտպանություն է ապահովում ցամաքային գիշատիչների դեմ, որոնք հարձակվում են բների վրա։

Բույնը գավաթաձեւ է, սովորաբար ամրացվում է մոտակայքում Բույնը գավաթաձև է և սովորաբար կառուցվում է մոտակա բույսերի ճյուղերի և տերևների միջոցով։ Մերգանսերի համար բույնը հաճախ բաղկացած է գետնի մեջ պարզ իջվածքից։ Վերջնական ձուն դնելուց առաջ էգը սովորաբար պոկում է փետուրները իր կրծքից և որովայնից՝ բնի հատակը շարելու համար։ Այնուհետև նա ծածկում է ձվերը իր բացակայության ընթացքում։ Բույնի տեսակները որոշելու համար հաճախ օգտագործվում է փետուրների գույնը։ Ձվերը սովորաբար բաց են և առանց նշանների, տատանվում են սպիտակից, կանաչավուն, դեղնավունից մինչև բեժ գույնը։ Բացառություն է թեփուկավոր մերգանսերը, որի ձվերը մուգ շագանակագույն են։ Ձվերի չափը և կցորդի քանակը կախված են «զույգի կապի ամրությունից». ավելի երկարատև զույգերով տեսակները հակված են ունենալ ավելի փոքր ճիրաններ և ավելի մեծ ձվեր։ Օրինակ՝ սագերի և կարապների հավատարիմ զույգերը սովորաբար ածում են 4-6 ձու, մինչդեռ սեզոնային զույգեր կազմող բադերը՝ 5-12 ձու։ Հաճախակի բույնի մակաբուծությունը տարածված է ընտանիքում, որտեղ թռչուններն իրենց ձվերը դնում են այլ թռչունների, սովորաբար իրենց տեսակների բներում։
աջից|մինի|300x300փքս| Իգական կտավ բադ բադի ձագերով
Շատ դեպքերում էգը ձվերը ինկուբացնում է միայնակ, մինչդեռ արու բադերը ձվադրման սկսվելուց հետո թողնում են էգերին և միասին հոտեր են կազմում։ Այն տեսակներում, որտեղ զույգ կապը տևում է երկար ժամանակ, արուն կարող է նաև մասնակցել ինկուբացիայի։ Այս վարքագիծը բնորոշ է կարապներին, թեփուկավոր միաձուլիչներին, փայտե բադերին, սուզվող բադերին և որոշ սուզվող բադերին։ Ինկուբացիան սկսվում է վերջին ձվի ածումից հետո և տևում է 22-40 օր։ Ձագերը ձվից մի քանի օր առաջ սկսում են ձայներ հանել ձվերի ներսում և մեկ օրվա ընթացքում սինխրոն դուրս են գալիս։ Բադի ձագերը վաղամորթ են, այսինքն՝ ծնվում են բաց աչքերով, ծածկված խիտ փետուրներով և ունակ են լքել բույնը և հետևել իրենց ծնողներին չորանալուց անմիջապես հետո։ Նրանք արագաշարժ վազորդներ են և արագ սովորում են գտնել իրենց սնունդը։ Ջրային թռչունների տեսակները նույնպես տիրապետում են լողալուն։ Ծնողները զգուշացնում են բադի ձագերին մոտեցող գիշատիչների մասին և ջերմություն են հաղորդում զով գիշերներին։ Կարապները հաճախ կրում են իրենց սերունդներին իրենց մեջքին, որտեղ նրանք կարող են ջերմություն փնտրել ծնողների փետուրների մեջ։ Եթե էգը սատկում է, բադի ձագերը հեշտությամբ կարող են միանալ մոտակա ձագերին, երբեմն նույնիսկ տարբեր տեսակների։ Երբեմն տարբեր ձագեր են հավաքվում՝ ձևավորելով տարեց բադի ձագերի մեծ խմբեր։ Թռչելու ունակությունը սովորաբար զարգանում է 5-10 շաբաթվա ընթացքում։ Որոշ դեպքերում երիտասարդ թռչունները մնում են ծնողների հետ մեկ կամ երկու սեզոն։
աջից|մինի|250x250փքս| Երկու թաթերով հրելով՝ շատ բադեր սուզվում են ջրի մեջ՝ սնունդ փնտրելու համար:
Բադերի մեծ մասի սննդակարգը հիմնականում բաղկացած է բուսական սննդից, սակայն հաճախ գերակշռում է նաև կենդանական սնունդը։ Կախված կիրառվող կերի որոնման մեթոդներից՝ կարելի է առանձնացնել այս թռչունների մի քանի էկոլոգիական խմբեր, որոնք բնութագրվում են ընդհանուր մորֆոլոգիական և վարքային գծերով, ինչպիսիք են բիծի կառուցվածքը և ցամաքային տեղաշարժը (տես «Նկարագրություն» բաժինը)։ Բազմաթիվ սագեր, խեցգետիններ, խեցգետիններ (Tadorninae) և սուլող բադեր (Dendrocygna) հիմնականում սնվում են ցամաքով, արածում են խոտով և արմատներ փորում գետնից։ Կարապները և բադերի մեծամասնությունը սնվում են ջրի մակերևույթով, ջուրը քամում են իրենց մեղրերի միջոցով և բռնում բույսերի նյութը, պլանկտոնը և փոքր անողնաշարավորները։ Խոսքը վերաբերում է հատկապես Անատինի ցեղի ներկայացուցիչներին, որոնք ունեն լավ զարգացած մաղող սարք։ Որոշ տեսակներ հիանալի սուզորդներ են, որոնք իրենց սնունդը գտնում են ջրային մարմինների հատակում։ Օրինակ՝ ծովային բադերը (Մերգինի) և շոգենավերը (Tachyeres) որսում են ծովային փափկամարմիններ և խեցգետնակերպեր։ Սուզվող բադերը (Aythyini) նույնպես հիանալի սուզորդներ են, որոնք ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն սուզվում են ջրի երեսին, երբ նրանք ձեռք են բերում ջրիմուռներ, զոոպլանկտոններ, միջատներ, փափկամարմիններ և որդեր։ Մերգանսերները սնվում են ծովային ձկներով՝ ցույց տալով ստորջրյա կեր փնտրելու շատ արդյունավետ վարքագիծ՝ համեմատած այլ բադերի հետ՝ կատարելով անսպասելի մանևրներ։ Բադերը հաճախ սնվում են օրվա մութ ժամերին։

## Թռչուններ և մարդիկ
### Էկոլոգիա և պաշտպանություն
աջից|մինի|250x250փքս| Լցոնված լաբրադորի այդերն այժմ անհետացած տեսակի վերջին ապացույցներից մեկն է:
Ներկայումս (2008 թ.) բադերի 36 տեսակներ որոշ չափով սպառնում են գլոբալ անհետացմանը և այդ պատճառով ընդգրկված են վտանգված տեսակների միջազգային Կարմիր ցուցակում։ Բացի այդ, այս ցանկը ներառում է 6 տեսակ, որոնք համարվում են անհետացած վերջին 300 տարվա ընթացքում։ Ըստ տեղեկությունների՝ 1681թ.-ին Մավրիկիոս կղզում առատ է եղել մավրիկիական խեցգետինը (Alopochen mauritianus), սակայն ընդամենը 17 տարի անց՝ 1698 թվականին, այն ամբողջությամբ վերացվել է անվերահսկելի որսի պատճառով։ Նույն կղզուց 17-րդ դարի վերջին անհետացել է նաև մավրիկյան բադը (Անաս թեոդորի)։ 1710 թվականին Ռեյունիոն շելդգոսը (Mascarenachen kervazoi) վերացել էր որսի և Ռեյունիոն կղզում բնակավայրերի ոչնչացման պատճառով։ Ամստերդամի կղզու բադը (Anas marecula), անթռչող տեսակ, բնակվում էր Հնդկական օվկիանոսում գտնվող Ամստերդամ կղզում և ենթադրվում է, որ այն ոչնչացվել է կետորսների կողմից 1793թ.-ից հետո, երբ նմանատիպ թռչնի միակ պահպանված արձանագրությունն արվեց։ Լաբրադոր բադի (Camptorhynchus labradoricus) մասին վերջին հայտնի գրառումը, որն ապրում էր Հյուսիսային Ամերիկայի արևելյան ափի երկայնքով, թվագրվում է 1875 թվականին (կամ 1878 թվականին)։ Որպես դրա ոչնչացման պատճառ նշվում են ձմեռային վայրերում մարդկանց հետապնդումները և թակարդը։ 1902 թվականին Օքլենդի մերգանսերը (Mergus australis) հայտարարվեց անհետացած։ Սկզբում այն տեղահանվել էր Նոր Զելանդիայի Ստյուարտից և Հարավային կղզուց մաորի ցեղերի կողմից և ի վերջո վերացավ Օքլենդյան կղզիներում՝ խոզերի, առնետների, կատուների և շների ներմուծումից հետո։ Մեկ այլ տեսակ՝ արևադարձային Ասիայից վարդագույն բադը (Rhodonessa caryophyllacea), համարվում է խիստ վտանգված, սակայն 1949 թվականից ի վեր ոչ մի գրառում չի գրանցվել։ Այնուամենայնիվ, թռչնաբանները դեռ հույս ունեն հանդիպել Մյանմարի հեռավոր ճահճային տարածքներում այս թռչնի փոքր պոպուլյացիայի հետ։ . Նմանատիպ իրադրությունը վերաբերում է Մանջուրիայի սրածայր ցեղատեսակին (Tadorna cristata), որը 1964 թվականից ի վեր ոչ մի գրառում չկա։ դեռ համարվում է անհետացման եզրին։
[ձախից|մինի|250x250փքս| [Սպիտակագլուխ բադ|Սավկան Կարմիր գրքում գրանցված է որպես անհետացման վտանգի տակ գտնվող տեսակ (կատ.&nbsp;EN)]]
Մադագասկարի ցողունը (Anas bernieri), շագանակագույնը (Anas chlorotis), Մադագասկարի բադը (Anas melleri), Հավայան բադը (Anas wyvilliana), չինական սագը (Anser cygnoides), կարմիր կրծքամիս սագը (Branta ruficollis), սպիտակաթև բադը (Cairina scutulata), կապույտ բադը (Hymenolaimus malacorhynchos), թեփուկաթև մերգանսերը (Mergus squamatus) և սպիտակագլուխ բադը (Oxyura leucocephala) անհետացման վտանգի տակ գտնվող բադերի տեսակներից են։ Բադերի այս և այլ տեսակների անկման հիմնական պատճառները վերագրվում են մարդածին գործոններին. դիտավորյալ որս, թռչունների ապրելավայրեր ոչ բնիկ գիշատիչների ներմուծում, հարմար միջավայրերի փոփոխություն (օրինակ՝ ջրաճահճային տարածքների ցամաքեցում, ամբարտակների կառուցում, հողերի վերածում գյուղատնտեսության համար)։ և շրջակա միջավայրի աղտոտվածությունը։ Բացի այդ, ուրբանիզացիան հանգեցնում է աճելավայրերի մասնատման, որն անխուսափելիորեն հանգեցնում է գենետիկական բազմազանության կրճատմանը։

Ռուսաստանի Կարմիր գրքում ներառված են բադերի 18 տեսակ։ Դրանց պահպանումն ու բուծումն իրականացվում է կենդանաբանական այգիների, արգելոցների կողմից, և որսորդների շրջանում իրականացվում է կրթական քարոզչություն։

### Բուծում
ձախից|մինի|200x200փքս| Սագեր գյուղում
[աջից|մինի|316x316փքս| [Ընտանի բադեր|Տնային բադերը բակում բուծում են *հնդիկ վազորդներ*]]
Մարդիկ ծանոթ են եղել այս թռչուններին հնագույն ժամանակներից՝ առաջին հերթին համարելով դրանք որպես սննդի աղբյուր և տաք, փափուկ փետուրներ։ Պատահական չէ, որ կենսաբանական տաքսոնոմիայի հիմնադիրը՝ հին հույն փիլիսոփա և գիտնական Արիստոտելը, իր հայտնի կենդանիների ցանկում ներառել է կարապներին, սագերին և բադերին։ Այս թռչունների բրածո մնացորդները հաճախ հայտնաբերվում են հնագույն բնակավայրերի պեղումների ժամանակ։ Օրինակ՝ Մերիմդե նեոլիթյան բնակավայրի տեղում (մ.թ.ա. 5-4-րդ դդ.) հայտնաբերվել են ոսկորների բեկորներ թելի, բահի, գավաթի, պոչամբարի, եղջյուրի, եվրասիական թելի, սովորական ցեղատեսակի, սև բադից և այլ թռչունների ոսկորներից։ Բադերի առնվազն չորս տեսակ ընտելացրել են մարդիկ, և նրանց ժամանակակից ժառանգները զգալիորեն տարբերվում են ինչպես իրենց նախնիներից, այնպես էլ միմյանցից։

Ամենատարածված ընտանի բադն իր ծագումն ունի վայրի մալարդի մեջ, և նրա ընտելացումը, հավանաբար, սկսվել է Արևելյան Ասիայում։ Այն հատկապես տարածված է այնտեղ, հատկապես նրա հարավարևելյան մասում։ Միայն Չինաստանում այս թռչունների արտադրությունը գերազանցում է տարեկան 2 միլիարդը, ինչը կազմում է համաշխարհային արտադրության մոտ 3/4-ը։ Բադերի բուծումը թույլ է զարգացած Մերձավոր Արևելքում, Աֆրիկայում և Լատինական Ամերիկայում։

Մոխրագույն սագը, ըստ երևույթին, ընտելացվել է դեռևս փարավոնների 11-րդ դինաստիայի ժամանակ Հին Եգիպտոսում մ.թ.ա. 2000 թվականին։ Ժամանակակից ընտանի սագերի մեկ այլ նախահայր համարվում է ասիական կարապի սագը (Anser cygnoides):

Մուսկովյան բադը, որը Ռուսաստանում հաճախ անվանում են «հնդկական վազորդ բադ», ընտելացրել են Հարավային Ամերիկայում՝ ժամանակակից Բրազիլիայի և Պերուի տարածքում, ինկերի նախնիների կողմից։

Այս թռչունների միսը, ձուն և ճարպը օգտագործվում են որպես սննդամթերք։ Նրանց փետուրներն ու փետուրները օգտագործվում են որպես լցոնման նյութ, օրինակ՝ բարձերի համար։ Հայտնի է սագերի՝ անծանոթ մարդկանց մոտենալու ժամանակ հնչյուններ հնչեցնելու ունակությունը, այդ իսկ պատճառով նրանց հաճախ օգտագործում են որպես «պահապան շներ»։

Բազմաթիվ վայրի թռչուններ, ինչպիսիք են թշվառ կարապը, համր կարապը, սև կարապը և մանդարինե բադը, այժմ բուծվում են այգիներում և պուրակներում՝ որպես դեկորատիվ տեսակներ։ Սինանտրոպիկ թռչունները (թռչուններ, որոնց ապրելակերպը կապված է մարդկանց և նրանց բնակության վայրերի հետ) ներառում են մոլախոտը, բադը, տուֆտա բադը և կանադական սագը, որոնք վաղուց հարմարվել են մարդու ներկայությանը։

### Որս
Շատ երկրներում վայրի բադերի որոշ տեսակներ վաղուց որսի անբաժանելի մասն են եղել։ Առանձնահատուկ արժեք ունեն Անատինի ցեղին պատկանող և իրենց համեղ մսով հայտնի տեսակները։ Այդ պատճառով նրանց անվանում են նաև «ազնվական» բադիկներ։ Հին Ռուսաստանում կարապները համարվում էին այսպես կոչված «կարմիր խաղի» մի մասը, որին արքայազները որսում էին բազեների և շների հետ։ Ասիայում և Ամերիկայում բադերը ձմռանը մեծ քանակությամբ հավաքում էին` ձողերով քշելով աշնանային ձուլման ժամանակաշրջանում, երբ թռչունները կորցրին իրենց թռչելու ունակությունը։

### Բադերի տեսակներ
## Ենթաընտանիքներ, ցեղեր և սեռեր

### Կոբլիկ-Ռեդկին համակարգ (2004)

## Ծանոթագրություններ

## Արտաքին հղումներ
* Մերձմոսկովյան շրջանի ջրային թռչուններ և ճայեր - բադերի ընտանիք (Anatidae):
* Աշխարհի կենդանական աշխարհի Anseriformes-ի հիմնական ցանկը .
* Anatidae-ը Animal World կայքում ։
* Ջրային թռչունները աշխարհի ժողովուրդների մշակույթում .
* Anatidae-ը Animal Diversity Web-ում )
* Բադերը Answers.com-ում )
* Anseriformes-ը earthlife.net-ում )
* Իրական ''Անատինի'' բադերի հետկոպուլյացիոն վարքագծի էվոլյուցիան. Ֆիլոգենետիկ ակնարկ )

Կատեգորիա:Թռչունների ընտանիքներ