Մենգիստու Հայլե Մարիամ

**Մենգիստու Հայլե Մարիամ** (. )- Եթովպիայի ռազմական և պետական ​​գործիչ, փոխգնդապետ (1976 թ.)։ Եթովպական հեղափոխության առաջնորդներից։

1974 թվականին Եթովպիայում ֆեոդալական-միապետական ​​համակարգի վերացման համար հեղափոխական շարժման ղեկավար մարմնի՝ զինված ուժերի, ոստիկանության և տարածքային բանակի համակարգող կոմիտեի նախագահ։ 1974 թվականի սեպտեմբերին միապետության տապալումից հետո Ժամանակավոր ռազմական վարչական խորհրդի  նախագահի 1-ին տեղակալը, որը հանդես էր գալիս որպես պետության կոլեգիալ ղեկավար մինչև 1987 թվականը։ 1977 թվականի փետրվարին ընտրվել է  ղեկավար մարմինների՝ Կենտրոնական և Մշտական ​​կոմիտեների նախագահ։ Եղել է նաև ժամանակավոր ռազմական կառավարության ղեկավար (1976 թվականի դեկտեմբերից) և զինված ուժերի գերագույն գլխավոր հրամանատար։

Եթովպիայի բանվորական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի գլխավոր քարտուղար (1984-1991 թթ.)։ 1987-1991 թվականներին եղել է Եթովպիայի Պետական ​​խորհրդի նախագահը։ 1991 թվականի մայիսի 21-ից աքսորում։ Հայլե Մարիամը զարգացրեց Եթովպիայի տնտեսությունն ու կրթությունը, և նրա օրոք կանայք ստացան տղամարդկանց հետ հավասար իրավունքներ։ Տնտեսական փլուզումը, սովը և Էրիթրեայում անջատողականների հետ պատերազմը հանգեցրին նրա տապալմանը 1991 թվականին, որից հետո Հայլե Մարիամը գաղթեց Զիմբաբվե, որտեղ քաղաքական ապաստան ստացավ։ Նրա գահակալության տարիներին զոհվել է ավելի քան 100 հազարից մինչև 2 միլիոն մարդ, վերջին թվի մեջ են մտնում նաև սովից մահացածները։ Տանը Եթովպիայի Գերագույն դատարանը Մենգիստու Հայլե Մարիամին հեռակա կարգով դատապարտեց ցմահ ազատազրկման, այնուհետև մահապատժի։

## Կեսնագրություն
Մենգիստու Հայլե Մարիամը ծնվել է 1937 թվականի մայիսի 21-ին Հարարի նահանգի Վոլանո փոքրիկ քաղաքում, ըստ պաշտոնական վարկածի՝ զինվորականի և ծառայողների ընտանիքում (այլ աղբյուրների համաձայն՝ նա կապրալի և արիստոկրատի ապօրինի որդին էր՝ նախարարի քույրը)։ Մենգիստուի իրական կենսագրությունը գործնականում անհայտ է, և, հետևաբար, նա մնում է աֆրիկյան մայրցամաքի ամենաառեղծվածային անհատականություններից մեկը։ Մեծացել է Ադիս Աբեբայի ազնվական ընտանիքում։ Նա ավարտել է միայն տարրական դպրոցը, բայց հորեղբոր-նախարարի հովանավորության շնորհիվ ընդունվել է Հոլեթի ռազմական ակադեմիա առանց վկայականի 1959 թվականին, որն ավարտել է 1966 թվականին երկրորդ լեյտենանտի կոչումով։ Մասնակցել է նաև Եթովպիայում սպաների վերապատրաստման դասընթացներին։ Ծառայել է կայսերական պալատում՝ որպես նյութական բաժնի վարիչ և քառորդապետ։ Այնուհետև 1967 թվականին նա գնաց ԱՄՆ-ում հրետանու և տեխնիկական ծառայության սպաների վերապատրաստման դասընթաց, որտեղ ծառայեց Ֆորտ Լիվենվորթում (Կանզաս), սովորել է մինչև 1970թվականը, ստացել մայորի կոչում։ Նա տնտեսագիտություն է սովորել Մերիլենդի համալսարանում և հեռակա դրույքով Ադիս Աբեբայում։ Վերադառնալով տուն՝ ծառայել է հիմնականում Օգադենում տեղակայված 3-րդ բանակային դիվիզիայում (1974թվականի  սեպտեմբերի 12-ի հեղաշրջման ապագա կազմակերպիչ, գեներալ Աման Անդոմի հրամանատարությամբ)։

1974 թվականի սեպտեմբերի 12-ին մի խումբ զինվորականներ տապալեցին Եթովպիայի կայսր Հայլե Սելասիե I-ին, երիտասարդ սպա Մենգիստու Հայլե Մարիամն առանձնապես աչքի չընկավ դավադիրների մեջ։ Այնուամենայնիվ, նա շուտով հայտնվեց Ժամանակավոր ռազմական վարչական խորհրդի  տասներկու անդամներից մեկը, որը ստանձնեց երկրի հիմնական իշխանության գործառույթները։ Ենթարկվում է, որ Մենգիստուն այս պաշտոնը ստացել է որպես պարգև՝ տնային կալանքի տակ գտնվող գահընկած կայսրի սպանությունը կազմակերպելու համար 1975թվականին (միապետին խեղդամահ արեցին բարձով, իսկ մարմինը գցեցին զուգարան)։ Մենգիստուն հերքել է որևէ առնչություն Հայլե Սելասիե I-ի մահվանը, որի մնացորդները հայտնաբերվել են կայսերական պալատի զուգարանի հատակի տակ։ Մենգիստուին հանդիպողները պատմում էին, որ երբեմն նկատում էին կայսերական «Սողոմոնի մատանին» նրա մատին։  1995 թվականին իտալական մամուլին տված հարցազրույցում Մենգիստուն հայտարարել է, որ Հեյլե Սելասին սպանված չէ։ «Դրա կարիքը չկար։ Նա ծեր էր, հիվանդ, և ոչ ոք նրան չէր սիրում։ Կարծում եմ՝ նա մահացել է բնական մահով»։

## Պետության ղեկավարը
1974 թվականի նոյեմբերի 17-ին Աման Անդոմը հեռացվեց Դերգայի գլխավոր ասամբլեայի իր պաշտոնից։ Մինչև նոյեմբերի 28-ը ռազմաօդային ուժերի ղեկավարը Մենգիստու Հայլե Մարիամն էր, այնուհետև գեներալ Թեֆարի Բենտին դարձավ ղեկավար, բայց իշխանությունը գնալով անցնում էր Մենգիստուին։

Եթովպիայի ժողովուրդը ողջունել է միապետության տապալումը։ Սակայն 1974 թվականի նոյեմբերի 23-ին ամեն ինչ կտրուկ փոխվեց։ Այս օրը ազնվականության 59 ներկայացուցիչներ՝ կայսեր համախոհներ, որոնց թվում էին երկու նախկին վարչապետներ, 12 գավառական նահանգապետեր, 18 գեներալներ և գահընկեց արված կայսեր թոռը՝ կոնտրադմիրալ։ Նույն գիշերը Մենգիստուին հավատարիմ զորքերը շարժվեցին դեպի պետության ժամանակավոր ղեկավար, գեներալ-լեյտենանտ Աման Միքայել Անդոմի տուն և սպանեցին նրան իր պահակախմբի հետ երկու ժամ տևած փոխհրաձգության ժամանակ։ Ժողովրդին հայտարարվեց, որ «հին արիստոկրատիան մեկ հարվածով քշվեց»։

1977 թվականի փետրվարի 3-ին ռազմաօդային ուժերի նախագահի առաջին տեղակալ, փոխգնդապետ Մենգիստու Հայլե Մարիամը ոչնչացրեց իր հիմնական մրցակիցներին, ըստ որոշ աղբյուրների, անձամբ գնդակահարելով գեներալ Բենտիին և նրա 8 կողմնակիցներին Դերգայի հանդիպման ժամանակ ավտոմատով։ Դրանից հետո նա զբաղեցրել է ռազմաօդային ուժերի նախագահի պաշտոնը։ Նա հայտարարեց, որ Եթովպիան ընտրել է սոցիալիստական ​​կողմնորոշման կուրս։ Փետրվարի 4-ին Մենգիստու Հայլե Մարիամը, դիմելով զանգվածներին, ասաց, որ իրենք զենք կստանան հեղափոխության նվաճումները ներքին ընդդիմության դեմ պաշտպանելու համար, և որ «հեղափոխությունն անցնում է հարձակողական գործողությունների»։ Առաջ քաշվեց «Զենք և ժողովրդավարություն՝ զանգվածներին» կարգախոսը։

Մենգիստու Հայլե Մարիամը չէր շտապում խզել ավանդական հարաբերությունները Վաշինգտոնի հետ, սակայն ԱՄՆ-ը սկսեց կրճատել ռազմական մատակարարումները։ Այս պայմաններում Մարիամը սկզբում հույսը դրեց Չինաստանի վրա, սակայն Պեկինի հնարավորություններն այս ժամանակահատվածում դեռ չափազանց սահմանափակ էին։ Հետո Մենգիստուն վերակողմնորոշվեց դեպի ԽՍՀՄ։ 1977 թվականի ապրիլին ԱՄՆ-ի հետ բոլոր շփումները գործնականում սահմանափակվեցին, իսկ մայիսին Մենգիստու Հայլե Մարիամը պաշտոնական այցով ժամանեց Մոսկվա։

### Կարմիր տեռոր
Հեղափոխությունից հետո առանձնահատուկ ակտիվություն ցուցաբերեցին երկու կուսակցություններ՝ Եթովպիայի ժողովրդական հեղափոխական կուսակցությունը  և Համաեթովպական սոցիալիստական ​​շարժումը։ Երկու կուսակցություններն էլ մարքսիստական ​​ուղղվածություն ունեին, և թեև կային տակտիկական տարբերություններ, նրանց միջև հիմնական տարբերությունն այն էր։ 1975-ին նրանց միջև անընդհատ զինված բախումներ են եղել, Ավելին, աջակցում էր Մենգիստուին, մինչդեռ  մեղադրում էր Մենգիստուն և Դերգին հեղափոխությանը դավաճանելու մեջ և ի վերջո անցավ ռեժիմի ֆունկցիոներների դեմ ահաբեկչության. մասնավորապես սպանվեցին արհմիութենականներ Թեոդորոս Բեկելը և Թեմեսլին Մեդեն։ Մի շարք մահափորձեր են կատարվել ռեժիմի ղեկավարների և անձամբ Մենգիստու Հայլե Մարիամի նկատմամբ։ Ահաբեկիչները թալանել են նաև մի քանի բանկ և հրկիզել։ 1976 թվականի սեպտեմբերին Մենգիստու Հայլե Մարիամի դեմ մահափորձից հետո, որի ժամանակ նա վիրավորվեց, բռնապետը հրամայեց ոչնչացնել Եթովպիայի ժողովրդական հեղափոխական կուսակցությունը։ Հայլե Մարիամը սկսեց ընդդիմությանը ճնշելու արշավ, որը հետագայում կոչվեց Կարմիր ահաբեկչություն։

1977 թվականի ապրիլի 17-ին Մենգիստուն գնաց Ադիս Աբեբա քաղաքի գլխավոր հրապարակ, որտեղ ժողովրդին կոչ արեց պայքարել «հեղափոխության թշնամիների» դեմ։ Նա վանկարկել է «Մահ հակահեղափոխականներին» և ժողովրդի հոծ բազմության առաջ նա գետնին ջարդեց կարմիր հեղուկով վեց շիշ, որոնք խորհրդանշում էին «իմպերիալիզմը», «ֆեոդալիզմը» և «բյուրոկրատական ​​կապիտալիզմը»՝ հայտարարելով. թափվել! Սպիտակ տեռորին պատասխանենք կարմիր տեռորով»։ Եթովպիայի ժողովրդական հեղափոխական կուսակցության անդամներին մահապատժի են ենթարկել հենց մայրաքաղաքի փողոցներում։ Հակակառավարական գործունեության մեջ կասկածվող մարդիկ ձերբակալվել և մահապատժի են ենթարկվել դատավարությունից և հետաքննությունից հետո։ Նրանցից շատերի դիակները տեղափոխվում էին զանգվածային գերեզմաններ, իսկ երբեմն դրանք պարզապես դուրս էին նետվում փողոց, որտեղ նրանց վերցնում էին հարազատներն ու ընկերները։ Ակտիվ աջակցություն է ցուցաբերել։ Սակայն նոյեմբերի 11-ին  գլխավոր հովանավոր՝ փոխգնդապետ Աթնաֆու Աբբատեի մահապատժից հետո սպանվեցին նաև այս կազմակերպության անդամները։

Հաջորդ երկու տարիների ընթացքում հարյուրավոր երիտասարդներ և աղջիկներ, հիմնականում ուսանողներ, սպանվեցին հակահեղափոխական գործունեության կասկածանքով։ Երեխաների մարմինները վերցնելու համար ծնողները ստիպված են եղել վճարել իրենց երեխաներին սպանած գնդակների արժեքը։ Ապացույցներ կան նաև, որ փոքր երեխաները նույնպես տեռորի զոհ են դարձել։ Շվեդական գլխավոր քարտուղարը ցուցմունք է տվել 1977թ։

Մենգիստուի կոմունիստական ​​հռետորաբանությունը և դաժան կարմիր ահաբեկչական արշավը նրան բերեցին «Կարմիր Նեգուս» մականունը,  նրան անվանում էին նաև «Սև Ստալին» և «Եթովպիայի դահիճ»։ Ենթադրվում է, որ 1970-1980-ական թվականներին ահաբեկչության տարիներին զոհվել է ավելի քան 100 հազար եթովպացի։ Կարմիր ահաբեկչության զոհ է դարձել առնվազն 500 հազար մարդ։ Մեղադրական եզրակացության մեջ պարունակվող տեղեկությունների համաձայն՝ բռնապետն անձամբ է 2 հազար մարդու մահապատժի հրաման տվել, այդ թվում՝ մի քանի տասնյակ պետական ​​պաշտոնյաների և կայսերական ընտանիքի անդամների։ Եվս 2,5 հազար մարդ մահացել է խոշտանգումներից։ Մենգիստուն հերքել է ցեղասպանության ցանկացած մեղադրանք՝ այս իրադարձություններն անվանելով «դասակարգային պայքար»։ Վտարանդիության ժամանակ հարցազրույցի ժամանակ նա հայտարարեց, որ Կարմիր ահաբեկչությունը պարզապես «պայքար էր երկու տարբեր սոցիալական խմբերի միջև», որոնցից մեկը փորձում էր տապալել իր կառավարությունը։ Մենգիստուն հայտարարել է։ «Մենք ստիպված էինք մարդկանց հավաքել քաղաքների պաշտպանության և գյուղերի պաշտպանության կոմիտեներում, ինչպես նաև գյուղացիական միավորումներում՝ երկիրը պաշտպանելու համար»։ Եթովպացի հասարակական գործիչ և պատմաբան Գետաչու Ջիգա Դեմեքսան նկարագրել է Մենգիստու Հայլե Մարիամի գործունեությունը։

### Պատերազմ Օգադենի համար
Օգտվելով այն հանգամանքից, որ Եթովպիան թուլացել էր ներքաղաքական հակամարտությունների և ահաբեկչության հետևանքների պատճառով, Սոմալիի նախագահ Մուհամեդ Սիադ Բարեն որոշեց առանձնացնել Օգադեն նահանգը, որը բնակեցված է հիմնականում էթնիկ սոմալացիներով, Եթովպիայից։ 1977 թվականի հուլիսի 24-ին Սոմալիի բանակը, առանց պատերազմ հայտարարելու, Օգադենի ապստամբների աջակցությամբ ներխուժեց հարեւան պետության տարածք։ Հաջող մարտերի ընթացքում սոմալիացի ապստամբներին, սոմալիի բանակի աջակցությամբ, հաջողվեց գրավել Օգադենի մի շարք խոշոր բնակավայրեր։ Մենգիստու Հայլե Մարիամը ակտիվորեն մասնակցել է պատերազմին։ Նա հայտարարեց ընդհանուր մոբիլիզացիա, որի արդյունքում եթովպական բանակը 10.000-ից հասավ 300.000-ի։ Առանց հրամանի պաշտոնը թողնելը համարվեց դավաճանություն. տեղի ունեցան դասալիքների ցուցադրական մահապատիժներ։ Օրինակ, Մենգիստուի անձնական հրամանով հետևակային դիվիզիայի հրամանատարին և քաղաքական կոմիսարին գնդակահարել են չարտոնված դուրսբերման համար։ Սակայն Եթովպիայի ղեկավարը այսքանով չի սահմանափակվել. Մենգիստու Հայլե Մարիամը հաճախ էր մեկնում ռազմաճակատ՝ զինվորներին քաջալերելու և բանակի ոգին բարձրացնելու համար։ Աշնանը Սոմալիի բանակը վերահսկում էր ողջ հարավային և կենտրոնական Օգադենը։ Ծանր մարտեր են սկսվել Հարարեի և Ջիջիգայի մատույցներում։ Մենգիստուն նույնիսկ հայտնվեց Ջիջիգայում՝ իր պաշտպաններին ոգեշնչելու համար, բայց քաղաքից հեռանալուն պես պաշարված Ջիջիգան ընկավ։ Հետո Մենգիստու Հայլե Մարիամը օգնության խնդրանքով դիմեց ԽՍՀՄ-ին և Կուբային։

Մոսկվան հայտնվեց ծանր վիճակում, քանի որ Եթովպիան և Սոմալին սոցիալիստական ​​ուղղվածություն ունեցող երկրներ էին։ Խորհրդային Միությունը հույսը դրեց Եթովպիայի վրա և դադարեցրեց ռազմական մատակարարումները Սոմալի։ Ի պատասխան՝ Մոգադիշուն դատապարտեց «Բարեկամության և համագործակցության պայմանագիրը» և երկրից վտարեց խորհրդային բոլոր մասնագետներին՝ միաժամանակ խզելով դիվանագիտական ​​հարաբերությունները ԽՍՀՄ-ի և Կուբայի հետ։ Դրանից հետո սոցիալիստական ​​ճամբարի երկրներից ռազմական օգնության հոսքը լցվեց Եթովպիա. Երկիր են ժամանել կուբայական ստորաբաժանումներ, ինչպես նաև կամավորներ Հարավային Եմենից։ Զինված լինելով խորհրդային զինտեխնիկայով և կուբայական ստորաբաժանումների աջակցությամբ՝ եթովպական բանակը շուտով հակահարձակման անցավ և սոմալացիներին երկրից դուրս քշեց մինչև 1978թվական։

### Քաղաքացիական պատերազմ
Խնդիրներից մեկը, որին բախվել է Մենգիստու Հայլե Մարիամը, Էրիթրեայի անջատողականությունն էր։ Էրիթրեայում, որը 1952 թվականից Եթովպիայի ինքնավար մաս է, ունեցել է առնվազն երկու ապստամբ կազմակերպություն, որոնք զինված պայքար են մղում Եթովպիայի կենտրոնական կառավարության դեմ։ Նրանց միջև մրցակցության արդյունքում 1980-ականների սկզբին միայն Էրիթրեայի ժողովրդական ազատագրական ճակատը շարունակեց պայքարը Եթովպիայից անջատվելու համար։ 1975 թվականին Էրիթրեայում փոքր զինված միջադեպերը վերաճեցին լայնածավալ պատերազմի, որը սպառնում էր ռազմական ռեժիմի գոյատևմանը։ Էրիթրեացի ապստամբների դեմ պայքարը բարդացավ նրանով, որ 1970-ականների երկրորդ կեսից Եթովպիայում հայտնվեցին լարվածության այլ օջախներ։ 1975 թվականին Տիգրայի նահանգում ստեղծվեց Տիգրայի ժողովրդական ազատագրական ճակատը, որը շուտով սկսեց պարտիզանական պատերազմը։ Այս ապստամբության նպատակն էր երկրում ստեղծել «ավելի ժողովրդավարական» կառավարություն և արտաքսել բոլոր օտարերկրյա բազաները Եթովպիայի տարածքից։ Նրանցից բացի, Ադիս Աբեբայի դեմ պայքարելու համար ոտքի կանգնեցին Օրոմոյի ազատագրական ճակատը, Օգադենի ազգային ազատագրական ճակատը ) և Աֆարի ազատագրման ճակատը  ՝ շարժվելով դեպի համանուն նահանգների անկախության համար պայքար։ .

1978 թվականի սկզբին Եթովպիայի բանակը անցավ հակահարձակման և սոմալիի բանակին դուրս քշեց Օգադենից, որից հետո Մենգիստուն իր ողջ ուժերը նետեց Էրիթրեացիների դեմ։ մայիսին նա 20000 զորք ուղարկեց տարածաշրջան եւ հրամայեց գրավել գավառի մայրաքաղաք Ասմարան։ Նոյեմբերին ապստամբների գլխավոր կայազորը՝ Կերեն քաղաքը, ընկավ, բայց վերջինը վերջնականապես վերջ դրեց նրան։ Այնուհետև Մենգիստու Հայլե Մարիամը սկսեց դաժան պատերազմ Էրիթրեայի անկախության շարժման դեմ՝ հրաժարվելով բանակցել նրա բնակիչների հետ՝ պատճառաբանելով, որ նրանց ցանկացած զիջում կարող է հանգեցնել Եթովպիայի մասնատմանը։ Ըստ որոշ հաշվարկների՝ միայն 1978-1980 թվականներին մահացել է 80,000 էրիթրեացի։ Պատերազմն իր ամենամեծ ինտենսիվությանը հասավ 1980-ականների առաջին կեսին, երբ եթովպական բանակը սկսեց հետագա խոշոր հարձակումները նահանգում։  1982 թվականի փետրվարին Մենգիստուն անձամբ ղեկավարեց Էրիթրեացի ապստամբների դեմ ռազմական գործողությունը, որը կոչվում էր Կարմիր աստղ, որն ավարտվեց անհաջողությամբ։ Չնայած ԽՍՀՄ-ի և սոցիալիստական ​​բլոկի այլ երկրների զգալի ռազմական աջակցությանը, անջատողականներին ոչնչացնել չհաջողվեց։ Պատերազմը թեւակոխեց դիրքային փուլ, և 1988 թվականից այն ստանձնեց երկրի համար ծայրահեղ անբարենպաստ բնույթ։

### Սոցիալիզմի կառուցում
1970-ականներին Մենգիստու Հայլե Մարիամն իրեն հայտարարեց մարքսիզմի գաղափարների հետևորդ։ 1978 թվականի նոյեմբերի 20-ին Մոսկվա կատարած իր երկրորդ այցի ժամանակ ստորագրել է Խորհրդային Սոցիալիստական ​​Հանրապետությունների Միության և Սոցիալիստական ​​Եթովպիայի միջև բարեկամության և համագործակցության պայմանագիրը։ Հենվելով ԽՍՀՄ օգնության վրա՝ կառավարությունը (Դերգ) սկսեց երկիրը ֆեոդալ-կապիտալիստականից հրամանատարական պլանային տնտեսության անցնելու արմատական ​​քաղաքականություն։ Մենգիստուի կառավարությունը սկսեց իրականացնել հեղափոխական սոցիալիստական ​​ծրագիր. սկսվեց գյուղատնտեսության մեքենայացումը; Արդյունաբերական ձեռնարկությունների, բանկերի, ֆինանսական և ապահովագրական ընկերությունների և տնտեսության այլ ոլորտների ազգայնացումը հանգեցրեց մասնավոր կապիտալի վերացմանը։ Գյուղական վայրերում հողերի ազգայնացումը և վերաբաշխումը խաթարեցին հին արիստոկրատիայի տնտեսական դիրքերը։ Այնուամենայնիվ, հողատերերի մեծ եկամուտների վերացումը հանգեցրեց երկրի եկամտի մեջ աշխատունակ բնակչության մասնաբաժնի ավելացմանը և միլիոնավոր մարդկանց ֆինանսական վիճակի բարելավմանը, հատկապես գյուղական վայրերում։ Մենգիստու Հայլե Մարիամը հայտարարեց։

Դերգի քաղաքականությունը դժգոհություն առաջացրեց հատկապես գյուղացիների շրջանում, որոնք սկսեցին կրճատել ցորենը և թաքցնել հացահատիկը։ Գյուղական բնակչությանը իշխանությունների արդյունավետ վերահսկողության տակ դնելու համար սկսվեց «Եթովպական կոլեկտիվացումը»՝ «գյուղերի հզորացման» արշավը։ Դրա իրականացման ընթացքում ավերվել է դարերի ընթացքում զարգացած ֆերմերային համակարգը, բնակչությունը կենտրոնացել է մի քանի հարյուր միանման տներից բաղկացած գյուղերում՝ անընդմեջ կառուցված մեկ ստանդարտ նախագծի համաձայն։ Մի քանի տարվա ընթացքում 12,2 միլիոն գյուղացի (գյուղական բնակչության ավելի քան 30%-ը) վերաբնակեցվեց։ Նոր գյուղեր ստեղծելու և գյուղացիներին բռնի վերաբնակեցնելու ծրագրերի իրականացումը եթովպական գյուղում անկազմակերպել է սոցիալական և տնտեսական կյանքը, իսկ պարենային իրավիճակը երկրում չափազանց բարդացել է։ Մենգիստու Հայլե Մարիամի կառավարման 17 տարիների ընթացքում երկիրը տնտեսական աճի գրեթե բոլոր ցուցանիշներով առաջ չի շարժվել։

1980 թվականին Մենգիստու Հայլե Մարիամի կառավարությունը նախաձեռնեց գրագիտության համազգային արշավ։ Այն ժամանակ երկրի չափահաս բնակչության միայն մոտ 10%-ն էր կարողանում կարդալ և գրել։ Այս ծրագրի շրջանակներում գյուղերում ստեղծվում են գրագիտության բազմաթիվ դասընթացներ, որոնք բացվում են (մինչև 1989 թ. ավելի քան 400): Կառուցվում են նաև գյուղացիների ագրոտեխնիկական, բժշկական և քաղաքական պատրաստության մարզային կենտրոններ, հիվանդանոցներ և դպրոցներ։ Այս քարոզարշավի արդյունքում 1984 թվականին բնակչության գրագիտության մակարդակը հասել է 63%-ի, այլ աղբյուրների համաձայն՝ 30%-ի։ Եթե ​​տնտեսական առումով լուրջ ձախողումներ ու խնդիրներ են եղել, ապա սոցիալական ոլորտում Դերգը զգալի առաջընթաց է գրանցել։ Կառավարության ջանքերի արդյունքում միայն 1978-1979 թթ.-ին 50 հազար մարդ աշխատանք է ստացել։ 1984-ին երկիրն ուներ 1850 (1974-ին՝ 650) տարբեր հիվանդանոցներ և կլինիկաներ՝ ավելի քան 16 հազար անձնակազմով (1974-ին՝ 6,5 հազար)։

Միապետության ժամանակ Եթովպիայի ուղղափառ եկեղեցին որոշում էր պետական ​​կրոնը և ազդել կառավարության վրա։ Երկիրը ղեկավարելով՝ հեղափոխական կառավարությունը, հետագայում Մենգիստու Հայլե Մարիամի գլխավորությամբ, հակակրոնական արշավ սկսեց ամբողջ երկրում։ Առաջին հերթին եկեղեցին անջատվեց պետությունից։ Շատ եկեղեցիներ ու վանքեր փակվեցին, նրանց ունեցվածքն ու հողերը պետականացվեցին, բազմաթիվ եպիսկոպոսներ, քահանաներ ու վանականներ հալածվեցին, ոմանք էլ մահապատժի ենթարկվեցին։ Այսպես, 1979 թվականին սպանվեց 1976 թվականին գահընկեց արված Պատրիարք Թեոֆիլոսը (Թևոֆիլոսը)։

Մարքսիստ-լենինյան քաղաքականությանը հետևելու հիմնական առաջնահերթություններից մեկը իշխող կուսակցության ստեղծումն էր, որի վրա Խորհրդային Միությունը պնդում էր, բայց որին ինքը՝ Մենգիստուն, մերժում էր։ Շատ հետազոտողներ կարծում են, որ Եթովպիայի ղեկավարի այս դիրքորոշումը պայմանավորված էր նրանով, որ նա դա տեսնում էր որպես սպառնալիք իր իշխանությանը։ Չնայած դրան, 1979 թվականի դեկտեմբերին Մենգիստու Հայլե Մարիամը հայտարարեց Եթովպիայի բանվորական կուսակցությունը (EWP) կազմակերպելու համար հանձնաժողով ստեղծելու մասին։ Զինվորականների ղեկավարությամբ և վերահսկողությամբ ստեղծվեցին միություններ, որոնք միավորում էին գյուղացիներին, բանվորներին, քաղաքաբնակներին, կանանց և երիտասարդներին։ 1984 թվականի սեպտեմբերին  հայտարարեց երկրում մարքսիստ-լենինիստական ​​կուսակցության ստեղծման մասին, որը կոչվում էր Եթովպիայի աշխատավորական կուսակցություն,Մենգիստուն դարձավ նրա գլխավոր քարտուղարը։ Պաշտոնական տվյալներով՝ 1989 թվականին նրա թիվը հասնում էր 50 հազարի։ 1987 թվականի փետրվարի 22-ին ընդունվեց երկրի նոր սահմանադրությունը, որով ստեղծվեց Եթովպիայի Ժողովրդադեմոկրատական ​​Հանրապետությունը (ԺԴՀՀ)։ Նոր սահմանադրության համաձայն՝ մտցվեց երկրի նախագահի պաշտոնը, որը զբաղեցնում էր Մենգիստու Հայլե Մարիամը։ Շատ հետազոտողներ համարում են, որ 1987 թվականի Եթովպիայի սահմանադրությունը նման է 1977 թվականի խորհրդային սահմանադրությանը։ Այնուամենայնիվ, Եթովպիայի սահմանադրությունը տարբերվում է խորհրդայինից նրանով, որ այն լայն լիազորություններ է փոխանցել երկրի նախագահին և Եթովպիան հռչակել է ոչ թե միություն, այլ միասնական հանրապետություն։

### Վերջին տարիները
1984-1985 թվականներին բերքի տապալման հետեւանքով երկրում սաստիկ սով է սկսվել։ Եթովպիայի դժբախտությունը մոտ 8 միլիոն մարդ է թողնում սովի զոհ դարձավ և ավելի քան 1 միլիոն մարդ մահացավ (երկրի բնակչությունն այն ժամանակ կազմում էր մոտ 42 միլիոն մարդ): Աշխարհն իմացավ այն մասին, թե ինչ է կատարվում Եթովպիայում միայն ամիսներ անց. բռնապետը խիստ տաբու դրեց երկրում ընթացող հումանիտար ճգնաժամի մասին տեղեկատվության վրա։ Երկրում սովի դեմ պայքարելու փոխարեն Մարիամը պետական ​​միջոցների մեծ մասը ծախսեց Դերգի իշխանության գալու 10-ամյակը նշելու վրա։

Տնտեսական ծանր ճգնաժամի պայմաններում ռեժիմի հակառակորդները ակտիվացրել են ռազմական գործողությունները։ Այլ ավելի փոքր ապստամբ խմբերի հետ  ստեղծեց Եթովպիայի ժողովրդական հեղափոխական դեմոկրատական ​​ճակատը, և մինչև 1991 թվականը կառավարական ուժերը տիրեցին միայն մի շարք խոշոր քաղաքներ՝ Ադիս Աբեբան և նրա հարակից տարածքները։ Անգամ այն ​​ժամանակ բանակային ուժերի միջև պառակտում առաջացավ։ 1989 թվականի մայիսին մի խումբ սպաներ ձեռնարկեցին ռազմական հեղաշրջման անհաջող փորձ, որն ավարտվեց 12 դավադիրների մահապատժով։ Չնայած շարունակվող կոշտ քաղաքականությանը, Մենգիստու Հայլե Մարիամը կորցրեց վերահսկողությունը երկրի մեծ մասի վրա։

ՊԱԿ-ի գեներալ-լեյտենանտ Կիրպիչենկոն, ով Եթովպիա էր այցելել որպես խորհրդային պատվիրակության ղեկավար Եթովպիայի ՆԳՆ-ի հետ բանակցություններում և հանդիպել Մենգիստու Հայլե Մարիամի հետ 1990 թվականի նոյեմբերի 1-ին։

## Տապալում
մինի|Ադիս Աբեբայի փողոցում վնասված T-62
1990 թվականին Մոսկվան դադարեցրեց բոլոր օգնությունները Եթովպիային, որից հետո Մենգիստուն սկսեց հեռանալ մարքսիստական ​​քաղաքականությունից։ Մինչդեռ Եթովպիայի ժողովուրդների հեղափոխական դեմոկրատական ​​ճակատը դանդաղ, բայց հաստատապես սեղմում էր օղակը Ադիս Աբեբայի շուրջ։ Նախագահը փորձեց ինչ-որ կերպ պահպանել իր դիրքորոշումը. Հաջորդ տարի նրա հրամանով փակվեցին բոլոր բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները, իսկ բոլոր ուսանողներին կոչ արեցին մասնակցել ազգը փրկելու պատերազմին։ 1991 թվականի ապրիլի 19-ին Մենգիստու Հայլե Մարիամը հեռուստատեսային ուղերձով դիմեց ազգին, որտեղ նա հայտարարեց։

Այս հեռուստաուղերձից հետո Հայլե Մարիամը հրավիրեց իր կառավարության կաբինետի արտակարգ նիստը, որի ընթացքում հայտարարեց կուսակցական ռեսուրսների, ինչպես նաև 18 և ավելի բարձր տարիքի բոլոր տղամարդկանց մոբիլիզացման մասին։ Վերջին շաբաթների ընթացքում նախագահը փորձել է կապ հաստատել ապստամբների հետ, սակայն չի հաջողվել։ Հասկանալով, որ պարտված է, Մենգիստու Հայլե Մարիամը մայիսի 21-ին թռավ հարեւան Քենիա, որտեղից էլ տեղափոխվեց Զիմբաբվե։ Սրանից հետո զորքերը մտան Եթովպիայի մայրաքաղաք Ադիս Աբեբա։ Միաժամանակ լուրեր տարածվեցին, որ ԱՄՆ-ն օգնել է Հայլե Մարիամին փախչել երկրից։ Տարիներ անց Զիմբաբվեում ԱՄՆ դեսպանատունը հայտարարեց, որ ԱՄՆ-ն իրականում օգնել է պաշտոնանկ արված նախագահին գտնել ապահով ապաստարան։ ԱՄՆ դեսպանատան հայտարարության մեջ ասվում է, որ ԱՄՆ պետքարտուղարի այն ժամանակվա օգնական Հենք Քոհենը մասնակցել է բանակցություններին, որոնք ավարտվել են Մենգիստուի ժամանումով Զիմբաբվե։

## Աքսորում
Մենգիստու Հայլե Մարիամը ապաստանել է Զիմբաբվեում, որտեղ նրան ընդունել է նախագահ Ռոբերտ Մուգաբեն՝ որպես հատուկ հյուր։ Մենգիստուն նրա տապալման համար մեղադրեց Միխայիլ Գորբաչովի քաղաքականությունը, ովքեր դադարեցրել են ռազմական օգնություն ցուցաբերել Դերգին։ Աքսորի ժամանակ Եթովպիայի առաջնորդը չէր կարող իրեն ապահով զգալ։ 1995 թվականի նոյեմբերի 6-ին երկու Էրիթրեացի անհաջող մահափորձ կատարեցին Մենգիստու Հայլե Մարիամի դեմ, երբ նա քայլում էր իր տան մոտ։

Գահընկեց արված նախագահը և նրա ընտանիքը բնակություն են հաստատել կառավարական վիլլայում, որը շրջապատված է լայն պատով, որը շուրջօրյա հսկում են ոստիկաններն ու զինվորականները։ Հազվագյուտ դեպքերում, երբ Մենգիստուն դուրս է գալիս տնից (օրինակ՝ այցելելով տեղական առևտրի կենտրոններ), նրան տեսածներն ասում են, որ նա միշտ զինվորի կոշիկներ է կրում և զենք է կրում։

2001 թվականին Մենգիստու Հայլե Մարիամը և նրա ընտանիքը մշտական ​​բնակության իրավունք ստացան Զիմբաբվեում։ Վարկած կա, որ Մենգիստուն Զիմբաբվեի տնակային թաղամասերը վերացնելու նպատակով Մուրամբացվինա գործողության նախաձեռնողն է։ Ըստ այս վարկածի՝ Մենգիստուն, ով իբր ծառայում է որպես Անվտանգության գաղտնի խորհրդական, Ռոբերտ Մուգաբեին ասել է, որ Հարարեի արվարձաններում ստեղծված իրավիճակը կառավարության դեմ զանգվածային ապստամբության սպառնալիք է ստեղծում, սակայն դրա հավաստի ապացույցներ չկան։

## Տրիբունալ
Եթովպիայի նոր իշխանությունների բոլոր փորձերը՝ արտահանձնել նախկին բռնապետին (Զիմբաբվեն հրաժարվեց արտահանձնել պաշտոնանկ արված նախագահին) տապալված ռեժիմը դատապարտելու համար 1994 թվականին Ադիս Աբեբայում սկսվեց Մենգիստու Հայլե Մարիամի (մեղադրյալի բացակայությամբ), ինչպես նաև նրա 76 համախոհների դատավարությունը, որոնցից շատերը չապրեցին դատավճիռը տեսնելու համար։ Որպես Մենգիստուի մեղքի իրեղեն ապացույցներ ներկայացվել են նրա ստորագրած մահվան օրդերները, խոշտանգումների տեսագրությունները, ինչպես նաև ականատեսների անձնական վկայությունները։ Տրիբունալը Մենգիստու Հայլե Մարիամին և նրա 11 համախոհներին մեղավոր է ճանաչել 211 հոդվածներով, այդ թվում՝ 1970-ական և 1980-ականների զանգվածային բռնաճնշումների, քաղբանտարկյալների սպանությունների, չարաշահումների և խոշտանգումների, ռազմական հանցագործությունների, անօրինական ձերբակալությունների և ունեցվածքի անօրինական բռնագրավման համար։

2007 թվականի հունվարի 11-ին Եթովպիայի Գերագույն դատարանը հեռակա կարգով ցմահ ազատազրկման դատապարտեց Մենգիստու Հայլե Մարիամին։ Սակայն Եթովպիայի գլխավոր դատախազությունը բողոքարկել է դատարանի որոշումը, և 2008 թվականի մայիսի 26-ին Եթովպիայի Գերագույն դատարանը բեկանել է նախնական դատավճիռը՝ Մենգիստու Հայլե Մարիամին և նրա 18 համախոհներին մահապատժի ենթարկելով։ Տրիբունալի դատավորը հայտարարեց, որ մեղադրյալներին մահապատժի է դատապարտել, քանի որ նրանք խոշտանգել և սպանել են հազարավոր անմեղ մարդկանց, ինչը «համազոր է ցեղասպանության»։

## Մրցանակներ
* Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշան (27.10.1980 թ.)
* «Աշխարհի ոսկե մեդալ» Ֆրեդերիկ Ժոլիո-Կյուրի անվան (1980).
* Պլայա Ժիրոնի ազգային շքանշան (Կուբա, 1978)

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:20-րդ դարի հանցագործներ
Կատեգորիա:Եթովպիայի նախագահներ
Կատեգորիա:Կոմունիստ ղեկավարներ
Կատեգորիա:Ֆրեդերիկ Ժոլիո-Կյուրիի Խաղաղության ոսկե մեդալի դափնեկիրներ