Սիրիական երաժշտություն

**Սիրիական երաժշտություն**, ներկայիս Սիրիայի տարածքում բնակվող և ժամանակին բնակված բազմակրոն ազգերի ու ժողովուրդների մշակույթի դրսևորում, որը ներկայացվում է որոշակի երաժշտական ​​ավանդույթների և սովորույթների տեսքով՝ համադրելով այն համաշխարհային երաժշտության հետ: Եղել են երաժշտական ​​ազդեցություններ, որոնք ներմուծվել են Սիրիա՝ նվաճումների մի քանի դարաշրջանների և շրջակա մշակույթների ազդեցությունները: Գտնվելով Մերձավոր Արևելքում և Միջերկրական ծովով միացած լինելով Հարավային Եվրոպային՝ Սիրիան առևտրի և ճանապարհի միջոցով դարձավ բազմաթիվ տարբեր մշակութային երաժշտությունների հյուրընկալող: Սիրիայում առկա երաժշտությունը մեծապես կապված է պոեզիայի հետ՝ մեծապես ազդված բեդվինների քոչվոր ցեղերի, արաբական դասական երաժշտության մաքամի համակարգի, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի աշխարհաքաղաքական շարժման և հակամարտությունների մեծ ազդեցության վրա: Սուրիական երաժշտութիւնը ընդհանրապէս ունի երգիչ մը, որուն կ՛ընկերակցին երեք կամ չորս գործիքներ։ Հյուսվածքը սովորաբար բարակ է, բայց կարող է ավելի խիտ դառնալ՝ կախված յուրաքանչյուր գործիքի օգտագործումից։ Սիրիայում երաժշտությունը սերտորեն կապված է պոեզիայի հետ:

Սիրիայի դասական երաժշտությունը արաբական մեծ երաժշտական ​​աշխարհի մի մասն է: Հիմնական բաղադրիչներն են մակամը () և իյկաան (՝ ռիթմ/մետր): Մակամը երեք կամ չորս նոտաներից կազմված կշեռքների հավաքածու է։ Մակամը կունենա երկու կամ երեք կշեռքներ, որոնք այնուհետև նվագարկվում են iqa-ի (ռիթմի) վրա: Ե՛վ մաքամը, և՛ iqa-ն կարող են առաջադեմ կամ պարզ խաղալ: Ե՛վ մաքամը, և՛ իկան պետք է դիտարկել որպես մի կառույց, որն այնուհետև երաժիշտները կզարդարեն նվագով: Սիրիան և Մերձավոր Արևելքը նվաճումների և հակամարտությունների երկար պատմություն ունեն, որոնք հանգեցրել են սփյուռքի, իսկ ժամանակակից սփյուռքը հանգեցրել է փախստականների ճամբարների: Երաժշտությունը դարձել է փախստականների ճամբարներում մխիթարելու և մշակույթի պահպանման միջոց։

## Սիրիական երաժշտության առանձնահատկություններ
Սիրիան սահմանակից է Միջերկրական ծովին և գտնվում է Լևանտում։ Այս տարածքը մշակութային ազդեցություն է ունեցել բազմաթիվ նվաճումների և աշխարհաքաղաքական գործունեության վրա: Մերձավոր Արևելքի երաժշտությունն ունի հիմնականում մոնոֆոնիկ բնույթ։ Սա ավելի հստակ է հասկացվում, քանի որ երաժշտությունը չունի բազմաթիվ մեղեդիներ կամ ներդաշնակություն: Հարուստ հյուսվածք կարող է ստեղծվել, եթե մի քանի գործիքներ նվագում են նույն մեղեդին աննշան փոփոխություններով կամ ռիթմիկ զարդանախշերով: Էթնոերաժշտագետ Բրունո Նեթլը սա նկարագրում է որպես երաժշտական ​​հյուսվածքի ավելի տարածված ոճ, որը հայտնի է որպես հյուսվածքի մեկ այլ ոճ, որը նա անվանում է զուգահեռ պոլիֆոնիա, որը բաղկացած է երգիչից, որն իմպրովիզացնում է մեղեդին և գործիքը, որը հետևում է նույն մեղեդին։ Նվագարկվող հնչերանգներից շատերը հնչում են որպես նվագարկչի երաժշտության մեկնաբանություն, այլ ոչ թե երաժշտական ​​նշում կամ երգ: Սա նվագարկիչին տալիս է նոտաները թեքելու կամ ձևավորելու ազատություն՝ առաջացնելով իմպրովիզացիոն ազդեցություն երաժշտության կառուցվածքի վրա։ Սա հանգեցնում է երգի նկատմամբ խաղացողների զգացմունքների անձնական մեկնաբանությանը: Սա առաջացնում է էֆեկտ, որը կապում է կատարողին հանդիսատեսի հետ, որը կարող է ունկնդրի մեջ էքստազի զգացում առաջացնել։ Արևմտյան երաժշտության համեմատ՝ սա կարող է նման լինել երգի ընթացքում նվագարկչի կողմից արտադրված մեներգին կամ երգի կատարմանը, որը պահպանում է նույն ձևը, բայց փոքր-ինչ փոփոխված՝ ստեղծելով էֆեկտ, որը բավականաչափ կանխատեսելի է ունկնդրի համար՝ միաժամանակ բացահայտելով երգի նոր տատանումները: Սիրիական երաժշտության այս ոճի երգը հուզմունքի զգացում է առաջացնում, թե ինչպես է երաժիշտը նվագելու առաջիկա բաժինները:

### Երաժշտություն և պոեզիա

Սիրիական երաժշտության մի զգալի մասը երգվում է արձակով, որը մասնակցում է մերձավորարևելյան հնչողության յուրահատկությանը։ Սիրիական երաժշտության մեջ կա տարրերի հատում, որոնք տալիս են նրան հստակ հնչողություն, ինչպես նաև շարժիչ ուժ են Սիրիայում հայտնաբերված երաժշտական ​​շատ ավանդույթներում: Այս տարրերն են.

* երաժշտությունը հնչում է հիմնականում որպես մոնոֆոնիկ հյուսվածք .
* երաժշտությունը գրեթե անբաժանելի է պոեզիայից
* թեև երաժշտությունը հետևում է որոշակի մակամաթին (մակամի հոգնակի թիվը, որը Մերձավոր Արևելքում օգտագործվող երաժշտական ​​ռեժիմի համակարգն է), կա մեղեդիական իմպրովիզացիա, որը սպասելի է
* վերջապես, երաժշտությունը մեծապես զարդարված է քառատոններով և միկրոտոններով, որոնք նվագարկիչին տալիս են անհրաժեշտ հնչերանգներ՝ ճշգրիտ կերպով հաշվի առնելու յուրաքանչյուր հնարավոր զգացմունք, որը կարող է առաջանալ երաժշտությունից:

Ժամանակի, պատմության և մշակութային միաձուլման ընթացքում սիրիական երաժշտական ​​ոճը ստեղծվել է որպես հարթակ ստեղծելու կատարյալ ձայնային միջավայր, որպեսզի ունկնդիրն ամբողջությամբ հայտնվի պոեզիայում պատմված պատմություններում: Պատմության պատմությունը պատմվում է պոեզիայում, այնուհետև ընդլայնվում է երաժշտությամբ, որը ներառում է քառորդից և միկրոտոններից զգացմունքային էֆեկտի այնպիսի ճշգրտություն, որը ունկնդրին կապահովի պատմության առավելագույն ըմբռնումը:

Սիրիական երաժշտության և հատկապես արժեքների, գաղափարախոսությունների, բանահյուսության և Լևանտի բանաստեղծական սովորույթների մեջ հատկապես ազդեցիկ խումբ են բեդվինների ցեղերը:

## Բեդվինների ազդեցություն

Բեդվինը անվանում է, որը տրվել է քոչվոր ցեղերին, որոնք կարևոր դեր են խաղացել Լևանտի երկրներում ներկա երաժշտության ձևավորման գործում: Բեդվինների ազդեցությունը կարելի է տեսնել գաղափարախոսությունների, սովորույթների և երաժշտական ​​ժանրերի մեջ: Բեդվինների մշակույթի նման ազդեցություններից մեկը Սիրիայի և Լիբանանի գյուղական երաժշտական ​​ժանրերում է: Բեդվինների և շրջակա շրջանների հանդիպումների ընթացքում մշակութային փոխանակում է եղել այս պրակտիկայի երկար տարիների ընթացքում: Գաղափարախոսություններն արտացոլող երաժշտական ​​ժանրերը հետևյալն են.

* Գաղափարախոսությունները, որոնք ընդունվել են բեդվինների մշակույթից երաժշտական ​​ժանրերի մեջ, եղել են հյուրասիրությունը, ասպետությունը, քաջությունը և ռազմատենչությունը։ Այս տեսակի գաղափարախոսությունները երգվում էին երգի տեսքով կամ ժանրով, որը կոչվում էր շրուկի:
* Գաղափարախոսությունները, ինչպիսիք են սերը, սրտի ցավը և զգացմունքները, երգվում էին ատաբա կոչվող ժանրում:
* Նադբը թաղման երաժշտություն է, որը հարգում է հեռացածներին, և երբ դա կիրառելի է, երգվում են պատերազմական երգեր
Բեդվինների մշակույթը դարեր շարունակ փոխանցվել է ճանապարհորդությունից դեպի վայրեր կամ թալանելով կամ առևտուր անելով բնակեցված համայնքների հետ: Սա ավարտվեց ֆրանսիական գաղութատիրության ժամանակաշրջանում՝ Վերսալի պայմանագրից հետո:

Պատմական բեդվինների մշակութային երաժշտությունը, եթե երգվում էր, միշտ ուղեկցվում էր ռաբաբայի հետ: Բեդվինների երաժշտությունը գրեթե անբաժանելի է պոեզիայից, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի երաժշտական ​​ավանդույթների մեծ մասը: Երգերից շատերը պահվում են բանավոր ավանդույթի համաձայն՝ բեդվինների ցեղերի քոչվորական բնույթի պատճառով, սակայն որոշ երգեր և պատմություններ գրվել են ալ-Ատրաշի կողմից (սիրիացի ժողովրդի մշակութային հերոս, որն անհնազանդ էր հակառակորդ ուժերին)՝ Օսմանյան կայսրության կողմից բանտարկված ժամանակ։ Ալ-Ատրաշը գրել է իր ստեղծագործությունը Շրուկի ժանրում, որն օգտագործվում է թշնամու ապստամբության կամ թշնամու կողմից նվաստացած գերված բանաստեղծների հերոսուհիների մասին հեքիաթներ պատմելու համար: Այս գրավոր աշխատանքը մեծ ազդեցություն ունեցավ հարավային սիրիացիների վրա, որոնք Շրուկիների և բեդվինների այլ գաղափարախոսություններն ու պրակտիկաները բերեցին քաղաքային վայրեր: Մերձավոր Արևելքի աշխարհաքաղաքական կլիմայի պատճառով ուրբանիզացիան պատճառ է դարձել, որ քոչվորական մշակույթներից շատերը և գյուղական շրջանները միավորվեն կամ ընդհանրապես տեղափոխվեն: Սա միավորել է ավելի արդիականացված երաժշտական ​​գործիքներն ու բանավոր պոեզիան, որոնք համագործակցում են և ներկայումս հնչում են Մերձավոր Արևելքի տարածաշրջաններում:

## Գործիքներ

* Սիրիայի ժողովրդական երաժշտությունը մեծ մասամբ հիմնված է ուդի վրա, որը լարային գործիք է, որը համարվում է եվրոպական լուտի նախահայրը,
* Նեյ (ֆլեյտա),
* Ձեռքի հարվածային գործիքներ, ինչպիսիք են դարբուկը, դաֆը կամ ռիկը,
* Մյուս բնորոշ գործիքներն են քանոնը և քամանչան,
Կիսաքոչվոր շրջաններում բեդվինների երաժշտությունը հիմնված է միզմարի վրա, միջուիզը և ռաբաբան տարածված են:

## Սիրիական դասական արաբական երաժշտություն
### Հաստատություններ
Սիրիայի մայրաքաղաք Դամասկոսը և հյուսիսային Հալեպը երկար ժամանակ եղել են արաբական աշխարհի դասական արաբական երաժշտության կենտրոններից մեկը: 1947 թվականին ստեղծվեց Արևելյան երաժշտության ինստիտուտը, իսկ 1961 թվականին բացվեց երաժշտության ուսուցման ինստիտուտ՝ Սոլհի ալ-Վադիի ղեկավարությամբ։ 1963 թվականին Հալեպում բացվեց Արևելյան երաժշտության ինստիտուտի տեղական մասնաճյուղը, որն ընդգրկում էր արևմտյան, ինչպես նաև արաբական երաժշտության ֆակուլտետներ: 1990 թվականին Դամասկոսի Երաժշտության բարձրագույն ինստիտուտը ստեղծվեց որպես կոնսերվատորիա ինչպես արևմտյան, այնպես էլ արաբական երաժշտության համար:

### Մուվաշշահ
Տիպիկ սիրիական դասական ժանրը մուվաշշահն է, որը վերաբերում է 9-րդ կամ 10-րդ դարերին: Կատարվում է գլխավոր երգչի կամ երգչախմբի կողմից, այն բաղկացած է արաբական պոեզիայի դասական ձևից, որը երաժշտության է ենթարկվում։ Այն սովորաբար բաղկացած է դասական արաբերենով գրված բազմատող ստրոֆիկ չափածո պոեմից, որը հիմնականում բաղկացած է հինգ տողերից, որոնք հերթափոխվում են կրկներգով՝ վազող հանգով։ Մուվաշշահը սովորաբար բացվում է բանաստեղծության երկրորդ մասի հանգավորմամբ և մետրով մեկ կամ երկու տողով: Al-Thurath անսամբլը մասնագիտացած է այս ժանրում:

Սիրիայի հյուսիսում գտնվող Հալեպ քաղաքը համարվում է մուվաշշահի կենտրոնը։

### Մակամ
Սիրիայի դասական երաժշտության նոտագրման ոճը տարածված է արաբական աշխարհում: Սա հայտնի է որպես մաքամ երաժշտություն, որն ունի առաջին ուսումնասիրությունները, որոնք թվագրվում են 9-րդ դարով: Մակամաթը (մակամի հոգնակի թիվը) առաջին անգամ տեսականացվել է ալ-Քինդիի կողմից 801-873 և ալ-Ֆարաբիի կողմից 870-950 թվականներին, որտեղ երաժշտությունը դարձել է ավելի ստանդարտացված: Արաբական աշխարհում, ինչպես նաև Թուրքիայում և Իրանում, կան բազմաթիվ կրոններ և մշակույթներ, որոնք առկա են դարերի ընթացքում: Թեև եղել է կայսրությունների և գաղութային ուժերի ազդեցությունը, որոնք բերել են տարբեր երաժշտական ​​ավանդույթներ, այնպիսի երկրներ, ինչպիսիք են Սիրիան և Լիբանանը, մնացել են մակամի ավանդույթին: Մերձավոր Արևելքի երաժշտությունը տարբերվում է եվրոկենտրոն երաժշտությունից նրանով, որ այն սովորաբար հնչում է միաձայն, այսինքն՝ որպես մեկ մեղեդի։ Այս ոճը թույլ է տալիս երգերի մեծամասնությանը երգել կամ նվագել այն ակնկալիքով, որ մեղեդիական գիծը կունենա իմպրովիզացիա կամ երաժշտական ​​զարդարանք։ Արաբական երաժշտությունը կազմված է փոքր մասշտաբներից, որոնք կոչվում են ջիններ/աջնաներ, որոնք մեղեդիական մոտիվներ են, որոնք ունեն իրենց վերագրված երեք կամ չորս հնչյուններ: Մակամը պատրաստված է այս երեք կամ չորս նոտա ջիններից/աջնասներից: Դրանք զուգակցվում են սովորաբար երկու, երբեմն՝ երեք, ջինների/աջանների (կշեռքների/ռեժիմների) հետ՝ ստեղծելու մակամը:

Մակաման երաժշտական ​​ոճում նոտագրությունը հասկանալու համար այն հեշտությամբ հասկանալի է, երբ համեմատվում է արևմտյան նոտացիոն ոճի հետ: Արևմտյան նշումը բաժանված է տասներկու առանձին ինտերվալների՝ ստեղծելով երաժշտական ​​օկտավա։ Մակաման համակարգերում օգտագործվող նշումը բաժանված է քսանչորս ինտերվալների՝ ստեղծելով ամբողջ հնչերանգի, կիսատոնի և քառորդ տոնի տարբերակում: Հետագա այս բաժանման մեջ է միկրոտոնների օգտագործումը, որոնք բաժանում են քառորդ տոնը, դարձնելով էլ ավելի նուրբ տոն՝ զարդանախշերի միջոցով զգացմունքներ արտահայտելու համար: Մակամն իր կառուցման մեջ կօգտագործի հնչերանգները, կիսատոնները և քառորդ տոնները:

### Իյկաա
Իյկաաթը կամ եզակի իյկաան հատուկ ռիթմ է, որը պետք է հնչի երգի յուրաքանչյուր տողի համար: Այս ռիթմերը ընդամենը մի կառուցվածք են այն ամենի, ինչ սովորաբար հնչում է կենդանի կատարման մեջ։ Էթնոմերաժշտագետ Բրունո Նեթլը նկարագրում է Իքաաթը առանձնացված ըստ շեշտված և չընդգծված օրինաչափությունների: Այնուհետև, երաժիշտները կնվագեն մի երգ, որը ոչ մետրիկից (ազատ ժամանակ/մետր) անցում է կատարում դեպի մետրիկ (մեկ մետրով) և այնուհետև կրկին փոխում է իր մետրը՝ կախված երգից։ Իյկաաթն ունի զույգ և կենտ ժամանակի նշաններ, որոնք գնում են առանց ռիթմից մինչև 2/4-ից մինչև 32/4 ժամանակը։

## Սիրիական քրիստոնեական երաժշտություն
Սիրիան, լինելով այն երկրներից մեկը, որտեղ սկիզբ է առել քրիստոնեությունը, եկեղեցական երաժշտության երկար պատմություն ունի։ Այն քրիստոնեական օրհներգի սկզբնավորումն է, որն ամբողջությամբ մշակվել է Սիրիայում։ Եվ նրա երգելու ոճը, սիրիական երգը, որը շարունակում է մնալ տարբեր սիրիացի քրիստոնյաների պատարագի երաժշտությունը, ամենահինն է աշխարհում:

Նախկինում կար սիրիական հրեական կրոնական երաժշտության առանձնահատուկ ավանդույթ, որը դեռևս ծաղկում է սիրի-հրեական համայնքներում ամբողջ աշխարհում, ինչպիսիք են Նյու Յորքը, Մեխիկո քաղաքը և Բուենոս Այրեսը:

Սիրիական երգի և սիրիական երաժշտության այլ ժանրերի մեծ մասը լայնորեն տարածվել է աշխարհով մեկ՝ սիրիական սփյուռքի շարունակական աճի պատճառով։

## Փախստականների երաժշտություն
Ժամանակակից ժամանակներում Սիրիան դարձել է մեծ հակամարտությունների երկիր։ Այս հակամարտությունից առաջացել է փախստականների մեծ սփյուռք, որոնք մեկնում են ապահովություն գտնելու համար[20]: Շատերը ապաստան են փնտրել հեռավոր երկրներում իրենց իսկ երկրներից, սակայն միայն Հորդանանում է գտնվում մոտ 622,000 սիրիացի: Փախստականների մեծ մասը Հորդանան է մեկնում Հալեպից, Հոմսից և Դառաայից: Սրանք ոլորտներ են, որոնց վրա մեծ ազդեցություն է թողել ինչպես արաբական դասական երաժշտությունը, այնպես էլ բեդվինների ժողովրդական երաժշտությունը: Դա պայմանավորված է մշակույթի միաձուլմամբ, որը տեղի է ունեցել ֆրանսիական մանդատի կանոնից և դրա հետևանքներից բեդվինների քոչվոր ցեղերի վրա, որոնք կորցնում են ազատ ճանապարհորդելու իրենց կարողությունը: Հետագա միաձուլումը կապված է վերջին հակամարտությունների հետ, որոնք ստիպեցին գյուղական շրջանները մուտք գործել քաղաքներ աշխարհաքաղաքական նպատակներով: Իրենց տների տեղահանման միջոցով սիրիացիները շարժվել են՝ գտնելով ապաստան փնտրելու նոր վայրեր։

Քանի որ վերջին ժամանակներս սփյուռքը մեծացել է աճող հակամարտությունների պատճառով, հարևան երկրները շատ փախստականներ են ընդունել և ժամանակավոր կացարաններ են տրամադրել փախստականների ճամբարներում: Զաաթարի փախստականների ճամբարում կա 79000 մարդ։ Իրենց տների տեղահանումից սիրիացիները սգի և մխիթարության նպատակով երաժշտության են դիմել: Նաև իրադարձությունների մասին հաղորդումն անօրինական է համարվել՝ բանտարկության պատիժով՝ սիրիական երգը դարձնելով միակ հարթակը, որտեղ կարելի է պատմել ցանկացած տեղեկատվության աղբյուր: Սիրիացիները նաև պահպանել են իրենց ավանդույթներն ու մշակույթը երաժշտության հնագույն պրակտիկայի միջոցով:

Մշակույթի այս օգտագործումը, հավանաբար, հիշեցնում է մեկ այլ ազդեցություն, որը բեդվին ժողովուրդը թողել է Սիրիայի վրա, քանի որ նրանք դիմել են ատաբա երաժշտության՝ մխիթարելու և սգալու իրենց կորուստները: Շատ նմանություններ կան սիրիացի փախստականների ապրելակերպի և ավանդական բեդվինների մշակույթի միջև:

* Առաջին նմանությունը փախստականների ճամբարի և բեդվինների վրանի միջև է:
* Երկուսն էլ Լևանտի անապատում են[24]։
* Վերջին փախստականների և բեդվինների քոչվոր բնույթը, ինչպես նաև բանավոր մշակույթը, որը կիսում են բեդվինները և փախստականները:
Այնուամենայնիվ, ամենաուղիղ նմանությունը սիրիացի փախստականների երաժշտության տեսակների և ավանդական բեդվինական ժանրի միջև է: YouTube-ի «Սիրիացի փախստականների երգերը» տեսանյութում – վավերագրական | Երկրի մասին գրված Ալեքս Պետրոպուլոսի հոդվածում գրված Guardian-ում, կան երկու տղամարդ, ովքեր երգում են ավանդական բեդվինական ժանրում, որը հայտնի է որպես ատաբա: Ատաբա երաժշտությունը վերապահված է սենտիմենտալ զգացմունքների համար, որոնք սովորաբար կապված են կորստի մասին ողբի հետ: YouTube-ի տեսահոլովակը հնչում է երաժշտության այս ոճով, որը տարբերվում է միայն ուդի երաժիշտների կողմից, այլ ոչ թե բեդվինների ավանդական ռաբաբայով: Այս նուրբ տարբերությունը կարելի է բացատրել ժամանակակից մշակութային սփյուռքով և Մերձավոր Արևելքի քաղաքային կենտրոններում մշակույթի միաձուլմամբ:

## Ժամանակակից համախմբում և սփյուռք
Մերձավոր Արևելքում աշխարհաքաղաքական հակամարտությունների աճի պատճառով Լևանտի քաղաքային կենտրոններում տեղի է ունեցել մշակույթների միաձուլում: Սա ստեղծել է մշակույթների մի խառնուրդ, որոնք փոխառել են ոճերն ու հնչյունները միմյանցից՝ դասական երաժշտության և գործիքների, բեդվինների ժանրերի և բանաստեղծական ավանդույթների խառնուրդով, և Լևանտում յուրաքանչյուր համայնք և տարածաշրջան ունեցող ավելի նուրբ, բայց հստակ տարբերություններով: Այս միաձուլումը շարունակվել է շատ դարեր՝ որպես մերձավորարևելյան պատմության ընթացքում տեղի ունեցած պատմական հակամարտությունների արդյունք: Սա ստիպել է սիրիական ավանդույթների ոճը փոխել՝ միաժամանակ անհրաժեշտություն առաջացնելով զբաղվել մշակույթի և ավանդույթների գոյատևման համար, ինչպես որ եղել է և ներկայումս հանդիպում է սիրիական երգի դեպքում: Այժմ ամբողջ աշխարհում հնչում է սիրիական երաժշտություն՝ կապված պատմական սփյուռքի և սիրիացի ժողովրդի շարժման հետ:

Ինչպես այլ երկրներում, ժամանակակից սիրիական երաժշտությունը զգալիորեն հակադրվում է իր ժողովրդական երաժշտությանը: Այն օգտագործում է հիմնականում եվրոպական գործիքների նվագախումբ՝ մեկ գլխավոր վոկալիստով և երբեմն՝ պահեստային խմբերգով: Երաժշտության այս տեսակը շատ տարածված է Մերձավոր Արևելքում: Հայտնի երգիչներ են Ասսալա Նասրին, Ֆարիդ ալ-Ատրաշը, Ֆահդ Բալանը, Սաբահ Ֆախրին, Մայադա Էլ Հեննաուին և Ջորջ Վասուֆը։

## Սիրիական պարեր
Սիրիայում ամենահայտնի պարերից մեկը դաբքեն է, ժողովրդական պար, որը միավորում է շրջանաձև պարը և գծային պարը, որը ձևավորվում է աջից ձախ և ղեկավարվում է առաջնորդի կողմից, որը հերթափոխվում է հանդիսատեսի և այլ պարողների դեմքով: Այն հիմնականում կատարվում է հարսանիքների և այլ ուրախ առիթների ժամանակ, բայց նաև ուղեկցել է բողոքի հանդիպումներին Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ: Ժողովրդական այլ ժողովրդական պարերից են «առադա» (արաբ. عراضة), պար, որը կատարվում է սրերով, ինչպես նաև արևելյան պար կանանց համար։

## Ծանոթագրություններ

## Գրականություն
* Badley, Bill and Zein al Jundi. "Europe Meets Asia". 2000.  In Broughton, Simon and Ellingham, Mark with McConnachie, James and Duane, Orla (Ed.), *World Music, Vol. 1: Africa, Europe and the Middle East*, pp 391–395. Rough Guides Ltd, Penguin Books. 
* Shannon, Jonathan H. "Metonyms of Modernity in Contemporary Syrian Music and Painting". Ethnos 70, no. 3 (2005): 361–86. doi:10.1080/00141840500294466.

## Արտաքին հղումներ
* BBC Radio 3 Audio (60 minutes): Damascus. Accessed November 25, 2010.
* BBC Radio 3 Audio (60 minutes): Islamic sufi in Aleppo. Accessed November 25, 2010.
* Sephardic Pizmonim Project. Accessed March 10, 2018.

Կատեգորիա:Սիրիական երաժշտություն