Ես սպասում եմ նրան

**«Ես սպասում եմ նրան»**, Սերո Խանզադյանի պատմվածքներից, որը զետեղված է «Յոթերորդ աղբյուրը» ժողովածուի մեջ, որը գրվել է 1950 թվականին։ 

## Գնահատական
Սերո Խանզադյանի պատմվածքներում և վիպակներում գեղարվեստական ժամանակը մի դեպքում համընկնում է իրական ժամանակի հետ, մի այլ դեպքում` անցյալի, ներկայի ու ապագայի համադրման ճանապարհով գրողը ժամանակը ներկայացնում է որպես միասնական շղթայի օղակներ: Մի դեպքում ներկայացվում են միմյանց հաջորդող դեպքերի ու իրողությունների բնական ընթացքով զարգացող դրսևորումները, մի այլ դեպքում` ժամանակային տարբեր հոսքերի խորքային ելևէջումները: Բոլոր դեպքերում գեղարվեստական յուրացումների առանցքում մարդ-անհատն է` ժամանակին բնորոշ կամ ոչ բնորոշ իր բարոյահոգեμանական որակներով, կենսափիլիսոփայությամμ, աշխարհընկալման կերպով: Ս. Խանզադյանը ժամանակային տարբեր հատվածներում ներկայացնում է ժողովրդական այն դրաման, որ ապրեց հայ գյուղացին խորհրդային կարգերի հաստատման ու քաղաքացիական կռիվների, անհատի պաշտամունքի, Հայրենական մեծ պատերազմի ու նրան հաջորդած տարիներին:

## Սյուժե
Հերոսը հազիվ 25 տարեկան երիտասարդ զինվոր էր, ում հուշերում վառ էր մնացել իր հրամանատարի՝ Պավել Անտոնովիչ Սոֆոնովի մասին հուշերը։ Նա եղել է հազիվ 45 տարեկան, բայց զինվորը երբեք չի համարձակվել Սոֆոնովին ասել ծերուկ։ Նա փոխգնդապետ էր։ Հայերի հետ ուներ բավականին լավ հարաբերություններ, որովհետև ասում էր, որ ծառայության մեծ մասը հայկական միջավայրում էր անցել, ու նա շատ լավ գիտի հայերի անսահման հյուրասիրության մասին, առանց օղու սեղան չնստելու մասին։ Պավել Անտոնովիչը որպես փոխգնդապետ  հոգատար էր իր զինվորների նկատմամբ։ Նա մտածում էր, որ օղին իր թշնամին է, ով իրեն օղի առաջարկի, նա ևս իր թշնամին է։ Պավել Անտոնիչը հարցնում էր հայ զինվորականի ընտանիքի մասին, լա՞վ են ապրում արդյոք։ Չնայած այդ տարիներին վատ չապրելը արդեն իսկ լավ ապրել էր նշանակում։ Նա տեղեկություններ է տալիս զինվորին իր կնոջ և աղջկա՝ Նինայի մասին, ասում է, որ գրի իր մասին, եթե նա հանկարծ չկարողանա գրել։   Զինվորը  միշտ պատրվակ էր գտնում,  փոստային առաքման անդորրագիրը ցույց տալու նպատակով, բայց ամեն անգամ փոխգնդապետը ցույց է տալիս իր անսահման վստահությունը։ Դե, ինչպես ցանկացած պատերազմ, այդ մեկը ևս ավարտվեց, իսկ զինվորն ու հրամանատարը բաժանվեցին միմյանցից։ Զինվորը մոր հետ էր, հիշեց, որ մինչ տուն գնալը խնդրել էր հրամանատարի կնոջ համար չոր միրգ, բրինձ և այլ ուտելու բան ուղարկի։ Մոր դրական պատասխանը հանգստացրեց նրան։ Մի օր նամակ է ստանում հրամանատարից, ով ուզում էր զինվորի քաղաքում մի հարմար աշխատանք անել, իսկ զինվորը մեծ սիրով համաձայնում է, բայց այդ կապը շուտով ընդհատվում է։ Զինվորը երկար ժամանակ փնտրում է Պավել Անտոնիչին, նույնիսկ իմանում է, որ որպես ծառայող նման անունով մարդ չի  եղել գրանցված։ Անցնում են տարիները։ Անցնում է երեսուն տարի։ Զինվորը գնում է հրամանատարի կնոջ՝ Աննա Իվանովնայի հասցեով։ Նա գտնում է հասցեն, զանգահարում է և տեղեկանում, որ Աննա Իվանովնան վաղուց տեղեկություն չունի Պավել Անտոնիչից, տեղեկանում է, որ Նինան, ով արդեն թոռնիկ ուներ, Պավել Անտոնիչի դուստրը չէր, իսկ Աննան՝ կինը։ Այս ընտանիքին միավորել էր Պավել Անտոնիչի և Աննա Իվանովնայի սերը։ Թեև Աննա Իվանովնան լուր չուներ, բայց հույսը սրտում սպասում էր, որ մի օր կհայտնվի նա, ում ինքը սպասում էր, և ում այդքան սիրում էր։ «Այժմ ես պարզ լսում եմ նրա լացի ձայնը։ Ես փորձեցի մխիթարել, հանգստացնել նրան, բայց նա միայն մի բան էր կրկնում։ -Ես սպասում եմ նրան։ Ես սպասում եմ նրան»։

## Կերպարներ
* Հայ զինվորական
* Պավել Անտոնովիչ Սոֆոնով
* Աննա Իվանովնա
* Նինա

## Արտաքին հղումներ
* Նա, ով հասկացավ քարերի լեզուն. Սերո Խանզադյան-100

## Տես նաև
* Ներիր ինձ
* Քարտեզի պատառիկ
* Ճերմակ վիրակապ
* Անիի խաչքարը
* Սպանված աղջիկը
* Աստվածամոր քրքիջը

## Ծանոթագրություններ

Կատեգորիա:Սերո Խանզադյանի ստեղծագործություններ
Կատեգորիա:1983 գրքեր