open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Stasjon Breda-Prinsenbeek

**Stasjon Breda-Prinsenbeek** (**Bdpb**) is in spoarweistasjon yn de stêd Breda yn de provinsje Noard-Brabân en waard iepene yn 1988 oan de Steatsline I (Breda - Rotterdam Sintraal). It leit tusken Prinsenbeek en de Bredase wyk Haachske Beemden. It stasjonsgebou is in typyske foarstêdhalte mei wachtromte en loket, ûntwurpen troch de arsjitekt Hans Bak.

Oant 2003 wiene de perrons fia in spoarweioergong te berikken, mar yn 2003 kaam der in brêge. Oer dy brêge, dy't it stasjon ferbynt mei de wyk Haachske Beemden, wie nei de iepening krityk. Dit omdat de brêge diel útmakket fan de fytsrûte tusken Breda en Prinsenbeek en fytsers de brêge allinnich berikke koene fia in steile roltrep en net fia in hellingbaan. Letter binne oan beide kanten hellingbanen oanlein as ferfanging fan de roltreppen.

## Treinferbinings
Stasjon Lage Zwaluwe

**Stasjon Lage Zwaluwe** (**Zlw**) is in spoarweistasjon yn Lage Zwaluwe gemeente Moerdijk yn de provinsje Noard-Brabân en waard iepene yn 1866 oan de Steatsline I (Breda - Rotterdam Sintraal). Yn dit Brabânske plak is yn 2003 it tredde stasjonsgebou sûnt 1866 iepene. 

## Gebou

It earste stasjon iepene op 1 maaie 1870 syn doarren foar treinreizgers. It earste stasjonsgebou wie in gebou mei in heech middenpart mei twa puntgevels oan wjerskanten en oan beide kanten in fleugel. It gebou waard yn 1945 ôfbrútsen nei't it slim skansearre rekke wie yn de Twadde Wrâldkriich.

It stasjonsgebou waard yn 1950 ferfongen, nei ûntwerp fan arsjitekt Sybolt van Ravesteyn yn 'e styl fan 'e Delftske Skoalle, in lang en leech ienfâldich gebouke mei sealtek en in aksintuearre yngong. 

It stasjonsgebou út 1950 waard yn 2001 ôfbrútsen en ferfongen troch twa treppenhúzen mei liften en in glêzen fuotgongersbrêge der tusken yn, mei twa wachtromtes midden op de brêge, mei útsjoch op de spoaren en it grutte rangearterrein by Lage Zwaluwe, fan de hân fan arsjitekt Edwin Megens.

## Treinferbinings
Stasjon Doardt Súd

**Stasjon Doardt Súd** (**Ddzd**) is in spoarstasjon yn de stêd Doardt, yn de Nederlânske provinsje Súd-Hollân. It op 3 juny 1973 oan de steatsline I (Breda - Rotterdam Sintraal) iepene stasjon, leit tusken de stedswiken Súdhoven, Crabbehof en Sterrenburg. It is boud as in Standerttype Sextant, fan arsjitekt Cees Douma.  It gebou waard yn 2001 ôfbrutsen en ferfongen troch in tal abry's.

## Treinferbinings
Stasjon Rotterdam Lombardijen

**Stasjon Rotterdam Lombardijen** (**Rlb**) iepene op 1 juny 1964, is in spoarweistasjon yn de Nederlânske stêd Rotterdam yn de provinsje Súd-Hollân. It stasjon leit oan de Steatsline I

## Gebou
 
 
It oarspronklike stasjonsgebou fan stasjon Rotterdam Lombardijen waard iepene op 12 septimber 1968, fjouwer jier nei de iepening fan it stasjon, oant dy tiid waarden de treinkaartsjes ferkocht fan út in keet en de perrons wiene fan hout. It earste stasjonsgebou wie in ûntwerp fan arsjitekt Cees Douma, ûnder it stasjon waard ek noch in begjin makke mei in metrostasjon mar dizze is nea ôfmakke.

Yn 1995 waard it stasjonsgebou ôfbrutsen, en yn 1996 ferfongen troch in fiadukstasjon nei ûntwerp fan arsjitekt Paul .H. van de Ree. In stasjon mei twa nije eilânperrons mei 120 meter lange perronkappen. It stasjonsgebou bestiet út in 90 meter lange ovalen stasjonshal, wêrfan't alle muorren skean nei efteren pleatst binne.

Njonken it stasjon is sûnt 2011 it Maasstad Ziekenhuis fêstige. Ek is der by it stasjon in lokaasje fan MBÛ skoalle.

## Treinferbinings
Stasjon Rotterdam Súd

**Stasjon Rotterdam Súd** (**Rtz**) iepene op 2 maaie 1877, is in spoarweistasjon yn de Nederlânske stêd Rotterdam yn de provinsje Súd-Hollân. It stasjon leit oan de Steatsline I

## Gebou
 
Pas yn 1958 kaam der in stasjonsgebou, ûntwurpen troch arsjitekt Sybold van Ravesteyn. Yn 1988 waard dit gebou sloopt om romte te meitsjen foar de bou fan de Willemsspoartunnel. It duorre oant 1993 foar dat der in nij modern traversestasjon iepene waard, in ûntwerp fan arsjitekt Harry Reijnders dy't ek it datselde jier iepene nije stasjon Rotterdam Blaak ûntwurp. De sydperronnen wurde net in protte brûkt, hast alle treinen dy 't op dit stasjon ophâlde dogge dat oan it middenperron.

## Treinferbinings
Harry Reijnders

**H.C.H. (Harry) Reijnders** (Meerssen, 1954) is in Nederlânske arsjitekt dy 't benammen bekend wurden is as arsjitekt fan de *[[Nederlandse Spoorwegen]]* yn de jierren 80 en 90, dêr't er in pear opfallende ûntwerpen yn makke.

## Karriêre
Reijnders kaam yn 1983 yn tsjinst by it arsjitekteburo fan de NS dat laat waard troch Koen van der Gaast. Mei kollega-arsjitekten Peter Kilsdonk en Rob Steenhuis wurke er oan de nije generaasje stasjons fan de jierren 80, dêr 't in soad stiel en glês yn ferwurke waard. Yn dy perioade ûntwurp er ûnder oare it stasjonsgebou fan Amsterdam Sloterdijk (1986).

Yn 1993 en 1996 folgen efterelkoar de stasjons Rotterdam Blaak en Leiden Sintraal. Mei yngong fan 1 jannewaris 1997 folge Reijnders Cees Douma op as NS-boumaster. Dy funksje ferfolle er oan oant april 1998, wêrnei't er NS fanwegen "net te oerbrêgjen ferskillen fan opfettings" ferliet.

Hoewol't er net mear direkt belutsen by de spoarwegarchitektuer wie, fielde Reijnders him noch bot ferbûn oan syn ûntwerpen, sa't bliken die út  syn ferset tsjin ferbouwingsplannen foar stasjon Leiden Sintraal yn 2008, sûnder de ferplichte boufergunning. 


Station-amsterdam-sloterdijk.jpg|Stasjon Amsterdam Sloterdijk (1986)
Rotterdam-Blaak.JPG|Stasjon Rotterdam Blaak (1993)
Leiden Centraal 2005.jpg|Stasjon Leiden Sintraal (1996)
Rotterdam station rotterdam zuid.jpg|Stasjon Rotterdam Súd
Amsterdam, railwaybridge Singelgrachtbrug.jpg|Singelgrachtbrug (1997)
Stasjon Rotterdam Blaak

**Stasjon Rotterdam Blaak** (**Rtb**) iepene op 2 maaie 1877, is in spoarweistasjon yn de Nederlânske stêd Rotterdam yn de provinsje Súd-Hollân. It stasjon leit oan de Steatsline I (Breda - Rotterdam Sintraal). Yn 1993 waard it tredde stasjonsgebou sûnt 1872 iepene. 

## Gebou

It earste stasjon iepene op 2 maaie 1877 syn doarren foar treinreizgers. Fanwege de ferhege lizzing fan it spoar (Loftspoar) krige it stasjonsgebou ien ferdjipping mear as doedestiids gebrûklik wie, sadat de earste ferdjipping op likense hichte lei mei it perron. It stasjon krige as earste Nederlânske stasjon in oerkaping fan smeedijzer yn stee fan getten izer.

It stasjonsgebou waard yn 1940 ferwoaste by it bombardemint op Rotterdam, De perrons mei de oerkapingen bleaune al behâlden. De restanten fan it stasjon waarden yn 1953 ferfongen, nei ûntwerp fan arsjitekt Sybolt van Ravesteyn it nije gebou wie in ienfâldich gebouke. It gebou die net lang tsjinst, yn 1972 waard it sloopt foar de oanlis fan de metroline. De oerkaping bleau al bestean en waard úteinlik yn 1993 ôfbrutsen.

Op 6 maaie 1982 waard it ûndergrûnske metrostasjon Blaak iepene oan de ûnder de namme Oost-Westlijn bekend steande metroline. By de oanlis fan dy line wie rekken hâlden mei in takomstich ûndergrûnsk spoarweistasjon. Fan 2009 ôf leit it metrostasjon nei it opheffen fan de namme Calandlijn oan de metrolinen A, B en C. It metrostasjon hat trije spoaren (oan in eilânperron en in sydperron). De earste jierren wie der, op it plak dêr't no de tramhalte is, in grutte metrohal dêr't ek in NS-loket yn ûnderbrocht wie. Dit gebou is om en de by yn 1990 wer ôfbrutsen om de bou fan it hjoeddeistige stasjon mooglik te meitsjen.

Doe 't it Loftspoar ferfongen waard troch de Willemsspoartunnel, waard it spoarstasjon Blaak ferfongen troch in ûndergrûnsk stasjon. It nije stasjon waard op 15 septimber 1993 iepene troch keninginne Beatrix. It opfallende ûntwerp is fan arsjitekt Harry Reijnders.

Under de grûn binne op nivo -1 de spoaren fan de linen A, B en C fan de Rotterdamske metro. Sawol noard as súd fan it metrostasjon is in stasjonshal foar it spoarweistasjon. Op nivo -2 direkt ûnder de metro leit de spoarline. De perrons fan beide stasjons binne streekrjocht mei-inoar ferbûn fia treppen en liften, wêrtroch't in maklike oerstap mooglik is.

By de bouwurksumheden waarden de fundearring fan in toer en de stedsmuorre bleatlein dy 't diels sichtber makke is yn it stasjon.

## Namme
It stasjon waard iepene mei de namme "Rotterdam Beurs" neamd nei it njonkenlizzende beursgebou, mar Om't ek it beursgebou De Beurs ferlern gien wie en de hannelers yn 1941 it nij boude Beurs oan de Coolsingel belutsen, krige it stasjon yn 1945 de namme "Rotterdam Blaak".

## Treinferbinings
Marijke Höweler

**Marijke Höweler-van Dalen** (Koog aan de Zaan, 27 july 1938 – Amsterdam, 5 maaie 2006 wie in Nederlânske skriuwster en psychologe. Nei har houlik brûkte sy de efternamme fan har man Ype Isaac Höweler (1927-2006).

## Wurkpaad
Höweler waard maatskiplik wurkster nei't se de sosjale akademy dien hie. Dêrnei studearre hja oan de Frije Universiteit fan Amsterdam. Yn 1968 studearre hja ôf yn de klinyske psychology, en wie oant 1985 wurksum as psycholooch. Dêrnei waard hja skriuwster fan teksten foar it kabaret (ûnder oaren foar Lurelei), mar se waard foaral bekend as romanskriuwster.
Se debutearre yn 1964 mei de bondel *Tranen van niemand*. De roman *Van geluk gesproken* wie har grutste sukses; it boek waard yn 1987 ferfilme troch Pieter Verhoeff. De jierren tachtich wie ek de perioade dat se folop yn de belangstelling stie, dêrnei ferflaude it omtinken al hold se wol in trouwe oanhing oer. Har romans binne as in soarte sedesketsen te beskôgjen dêr't op satiryske toan it libben fan faak goed yn bedielde, 'moderne minsken' beskreaun wurdt dy 't mei alderhanne problemen eigen oan dat 'moderne libben' te kampen hawwe.

Neist har skriuwerij wie se te sjen yn telefyzjeprogrammas en siet se yn sjuerys foar literêre prizen.

Marijke Höweler stoar yn 'e âldens fan 67 jier oan kanker. Se waard beïerdige op it Nieuwe Oosterbegraafplaats yn Amsterdam. Har man ferstoar op 27 augustus 2006.

## Wurken
* 1964 - *Tranen van niemand, en andere verhalen*
* 1981 - *Inleiding in de klinische psychologie* (redaksje, mei prof. dr. A.P. Cassee en prof. dr. R.H.C. Janssen)
* 1982 - *Van geluk gesproke*
* 1983 - *Bij ons schijnt de zon*
* 1984 - *Ernesto*
* 1985 - *Mooi was Maria*
* 1985 - *Tobias*
* 1986 - *Had maar een kat gekocht*
* 1987 - *Tragisch wonen*
* 1988 - *Geef mij maar geld*
* 1989 - *Dagen als gras*
* 1989 - *Jij mag de kaarsjes uitblazen*
* 1990 - *Gestoord gedrag: classificatie, etiologie en therapie* (diel 10/2 fan Compendium van de psychologie; tegearre mei prof. dr. R.H.C. Janssen)
* 1992 - *Het is zover*
* 1994 - *De waarheid houdt van vrolijke gezichten*
* 2002 - *Onder de gordel*
* 2004 - *Alle verhalen*
* 2005 - *Over de streep*

## Literatuer
* *Zedenschetsen over hompelaars*, *De Volkskrant*, 9 maaie 2006
* : 'Marijke Höweler (Levensbericht)'. Yn: *Jaarboek van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde te Leiden, 2012-2013*, s. 87-92. Folsleine tekst
* J. Diepstraten, *Johan Diepstraten in gesprek met Marijke Höweler*, Bzzlletin 16  (1986) 82-86.
* Emma Brunt, *Jaloers. Gesprekken over jaloezie* (Amsterdam 1986) 37-51.
* A.H. den Boef, *De debuten van Marijke Höweler, of Hoe iemand een afkeer van een auteur kan krijgen*, Bzzlletin 25 (1995-1996) s. 75-79.
Stasjon Rotterdam Stadion

**Stasjon Rotterdam Stadion** (**Rtst**) is in spoarweistasjon yn Rotterdam, spesjaal foar supporterstreinen fan en nei fuotbalstadion De Kuip. De halte, healwei de reguliere stasjons Rotterdam Súd en Rotterdam Lombardijen, bestiet út in spoarekompleks dat in eilânperron omslút. It eilânperron is mei in rinbrêge streekrjocht ferbûn mei it stadion. 

Rotterdam Stadion is iepene yn 1932. It is net yn de normale tsjinstregeling opnommen; der wurdt allinnich stoppe troch spesjale treinen by fuotbalwedstriden en konserten. By guon eveneminten meitsje de reguliere treinen in ekstra stop.

Yn novimber 2022 hat de Ryksoerheid oankundige om it stasjon te ferbouwen as ûnderdiel fan in grutskalige ynvestearring yn de berikberens fan Nederlân. stasjon Rotterdam Stadion is ien fan de weinige eveneminte haltes yn Nederlân dy't hjoed de dei noch yn gebrûk is.
Stasjon De Helder Súd

**Stasjon De Helder Súd** (**Hdrz**) is in spoarweistasjon yn de stêd De Helder yn de provinsje Noard-Hollân en waard iepene yn 1980 oan de Steatsline K (Amsterdam Sintraal - De Helder). It stasjon waard iepene fanwegen de útwreidings fan Den Helder yn de santiger jierren fan de tweintichste iuw. It is in typyske foarstedshalte mei twa abrys, in iepen fytsestalling mei fytsklûzen, en in pear parkearplakken oanwêzich. Yn febrewaris 2022 rekke it stasjon skansearre troch Stoarm Eunice, in part fan it perron, mei abry waaiden los en einigen yn de njonken lizzende sleat.

## Treinferbinings
Stasjon Alkmar Noard

**Stasjon Alkmar Noard** (**Amrn**) is in spoarweistasjon yn de stêd Alkmar yn de provinsje Noard-Hollân en waard iepene yn 1980 oan de Steatsline K (Amsterdam sintraal - De Helder). 

## Gebou
 
It stasjon stiet yn de Alkmarske wiken Huiswaard I en II. It ûntwerp fan it earste stasjonsgebou wie fan de hân fan arsjitekt Cees Douma. It gebou wie in foarbyld fan in foarstedshalte. Der is in iepen fytsestalling mei fytsklûzen oanwêzich. 

Yn 2020 waard it earste stasjonsgebou ôfbrútsen om plak te meitsjen foar nijbou, nei ûntwerp fan arsjitektenburo VenhoevenCS. It gebou bestiet út in soad glês en waard yn de simmer fan 2021 iepene.

## Treinferbinings
John A. Burns

**John Anthony Burns** (berne:  30 maart 1909 te Fort Assinniboine, Hill County, Montana ; stoarn: 5 april 1975 yn Honolulu, Hawaï ) wie in Amerikaansk politikus en gûverneur fan 'e steat Hawaï fan 1962 oant 1974. 

## Libben
Hy waard berne yn Fort Assinniboine, Montana en ferhuze letter nei Hawaii, dêr't er politike karriêre makke. Burns wie lid fan de Hawaiiaanske Demokratyske Partij en wie in foaroansteand figuer yn de Hawaïaanske polityk fan de jierren 1950 en 1960. Hy waard bekend om syn ynset foar it ûnderwiis, sûnenssoarch en ekonomyske ûntwikkeling fan Hawaii. Tsjin de ein fan syn termyn as gûverneur krige er kanker en ferstoar yn 1975.
Stasjon Heiloo

**Stasjon Heiloo** (**Hlo**) is it spoarweistasjon fan Heiloo en waard iepene yn 1867 oan de Steatsline K (Amsterdam - De Helder. Yn it Hollânske doarp is yn 1978 it tredde stasjonsgebou sûnt 1875 iepene.

## Gebou
It oarspronklike stasjonsgebou fan Heiloo wie in langhalich gebou mei yn de midden oan strjit - en perronkant in puntgevel; it gebou wie ek de wenning fan de stasjonsjef.

Yn 1930 waard it earste stasjonsgebou sloopt en ferfongen troch nijbou, besteande út meardere geboukes mei in plat dak op it eilânperron.

De geboukes út 1930 waarden yn 1978 ôfbrútsen om't it allegear te lyts wie. Der kaam in grutter gebou op it eilânperron nei ûntwerp fan arsjitekt Cees Douma mei in oerkaping fan 85 meter. 

## Treinferbinings
Stasjon Uitgeest

**Stasjon Uitgeest** (**Utg**) is it spoarweistasjon fan Uitgeest en waard iepene yn 1867 oan de Steatsline K (Amsterdam - De Helder.

## Gebou
It oarspronklike stasjonsgebou fan Uitgeest wie in leech langrekt middengebou, mei in wat nei foaren steand middenpart, mei trije tagongsdoarren en in fronton. Oan wjerskanten fan it middenpart in heech eingebou, en dêrneist twa lege geboukes, it eilânperron wie troch in brêge ferbûn mei it haadgebou. Yn 1913 waard it rjochter eingebou oanpast.

Yn 1969 waard it earste stasjonsgebou ferfongen troch nijbou, op it eilânperron, nei ûntwerp fan arsjitekt Cees Douma. 
De gebouwen út 1969 waarden yn 1990 yngreven ferboud nei ûntwerp fan arsjitekt J. Bak sa kamen der nije oerkapingen en de brêge waard ferfongen troch in tunnel. By de tunnelyngong oan de noardkant fan it spoar kaam in nij sydperron mei in loket te stean. Yn 2006 waard de tunnel ferbede en kaam der oan de noardkant in nij glêzen tagongsgebou foar de tunnel nei ûntwerp fan arsjitekt Henk Woltjer. 

## Treinferbinings
Stasjon Koog aan de Zaan

**Stasjon Koog aan de Zaan** (**Kz**) is it spoarweistasjon fan Koog aan de Zaan yn de gemeente Saanstêd en waard iepene yn 1869 oan de Steatsline K (Amsterdam - De Helder). 

## Gebou

Stasjon Koog aan de Zaan krige yn 1959 in offisjeel stasjonsgebou, oant die tiid hie it stasjon in houtene loket oan it perron. It gebou wie in standerttype Vierlingsbeek fan arsjitekt Willem Kloos en wie ien fan de tolve gebouwen fan dit type dat ea boud is.

Yn 1986 waard it earste stasjonsgebou ferfongen troch nijbou, nei ûntwerp fan arsjitekt Cees Douma, in stasjonsgebou yn de foarm fan 2 heale moannen, ynspirearre op de Maagdenburger heale bollen. Yn it gebou wie ien loket en in wachtromte. Sûnt 2008 is it gebou yn gebrûk as kiosk foar iten.

## Namme
Oant 2016 hjitte it stasjon *"Koog Bloemwijk"*. Yn 2010 fersocht de gemeente Saanstêd de NS om dizze namme en fan dy fan stasjon *"Koog Zaandijk"* (tsjintwurdich Saandyk-Saanske Skâns) te feroarjen. Dizze nammen soene betiizjend wêze foar toeristen en reizgers dy't net bekend binne mei de regio. Toeristen dy't de Saanske Skâns besykje wolle, soene har maklik yn 'e twa stasjons fersinne kinne. Dit fersyk waard doetiids ôfwiisd. Yn 2014 die de gemeente op 'e nij in fersyk. Uteinlik stimde de NS yn july 2016 yn, en fiert sûnt de tsjinstregeling  fan 2017 de nije nammen.

## Treinferbinings
Stasjon Amsterdam Sloterdijk

**Stasjon Amsterdam Sloterdijk** (**Ass**) is in spoarweistasjon yn de stêd Amsterdam yn de provinsje Noard-Hollân en waard iepene yn 1983 oan de steatsline K (Amsterdam sintraal - De Helder) de Alde Line (Amsterdam sintraal - Rotterdam Sintraal) en de Westtak Ringspoarbaan (Amsterdam sintraal - Skiphol Airport). 

## Skiednis
Fan 1890 oant 1905 bestie der oan de âlde line in halte Sloterdijk, destiids noch gemeente Sleat. Op 3 juny 1956 waard tichtby it doarp Sloterdijk oan de spoarline Amsterdam - Haarlem in foarstêdshalte iepene om in bettere oansluting fan de westlike stedswiken op it spoarnet te krijen.

Yn 1983 waard it earste part fan in nij stasjon iepene, noardwestlik fan de besteande lokaasje, oan de yn dat jier iepene omlizzing fan de spoarline fia de Hemtunnel nei Saandam. Dit stasjon krige tydlik de namme "Sloterdijk Noard" ta ûnderskieding fan it stasjon oan de âlde line, dat "Sloterdijk Súd" hjitte soe. Nei't yn 1985 ek nije rûte fan de âlde line fia Sloterdijk Noard ree kaam, waard it stasjon "Sloterdijk Súd" sletten en bleau it hjoeddeistige stasjon Sloterdijk oer.

Yn 1986 waard Sloterdijk in krusingsstasjon op twa nivo's doe 't ek de nijboude Westtak Ringspoarbaan nei Lofthaven Skiphol iepene waard. De arsjitekt fan it nije stasjon is Harry Reijnders.

Yn 1997 kaam ek de Ringline, metroline 50, nei Sloterdijk en krige syn einpunt by de Isolatorwei. Sûnt 3 maart 2019 wurdt dit stasjon ek oandien troch metroline 51, dy't fan dy datum ôf fan stasjon Súd nei Isolatorwei ferlein is.

Yn 2003] kaam súdwestlik fan it stasjon Sloterdijk de Hemboog ree, doe noch sûnder stopplak. De plande perrons wiene fuort besunige. Yn it ramt fan de plannen foar Regionet binneyn de jierren 2007 en 2008 dochs noch oanlein. It middenperron oan de Hemboog waard op 14 desimber 2008 yn gebrûk naam. It leit apart, op in pear hûndert meter ôfstân fan it haadgebou. Neffens it oarspronklike plan soe it in apart stasjon wurde Amsterdam Sloterdijk Hemboog. It waard lykwols offisjeel ûnderdiel fan stasjon Amsterdam Sloterdijk. Dit betreft de namme, de spoar nûmering (spoaren 9 en 10), de ôfreisteaten dy't yn beide parten alle treinen fermelde, en de 60 - minuteregel. Itselde jildt by de twa helten fan stasjon Amsterdam Muiderpoort.

## Treinferbinings
Stasjon Amsterdam Willemspoarte

**Stasjon Amsterdam Willemspoarte**  wie in stasjon oan de Alde line en Steatsline K yn Amsterdam yn de provinsje Noard-Hollân. It stasjon stie yn it hjoeddeiske Westerpark, tsjinoer de Willemspoarte.

## Skiednis

It stasjon waard boud as ferfanger fan it earste stasjon fan Amsterdam, d'Eenhonderd Roe, Dit stasjon lei krekt bûten de grins fan de stêd Amsterdam op it grûngebiet fan de gemeente Sleat. Nei 't de HIJSM oerienstimming mei de stêd Amsterdam berikt hie, koe yn 1842 stasjon Amsterdam Willemspoarte boud wurde. It stasjonsgebou kaam ree yn 1843 en die tsjinst oant 1878.

Al stie ek dit stasjon oant 1877 noch krekt op it grûngebiet fan de gemeente Sleat. It stasjon wie lykas de poarte boud yn klassisistyske styl. Yn datselde jier 1843 kaam oan de oare kant fan de stêd it stasjon Weesperpoarte yn gebrûk foar de treinen nei Utert.

Stasjon Willemspoarte wie it nulpunt fan de kilometertelling fan de spoarline fan Amsterdam nei Rotterdam; de âlde Line. Nei de omlizzing fan de spoarline benoarden de Willemspoarte yn de rjochting fan it lettere Sintraal Stasjon kaam it nulpunt efkes westlik fan de spoarbrêge oer it Westerkanaal te lizzen.

Yn 1878 waard it stasjon ôfbrútsen, en waard der in begjin makke mei de bou fan in nij Sintraal Stasjon op it yn it IJ oanleine Stasjonseilân. Oant it ree kommen fan it nije stasjon waard der gebrûk makke fan it tydlike Stasjon Amsterdam Westerdok.
Stasjon d'Eenhonderd Roe

**Stasjon d'Eenhonderd Roe**  wie in stasjon oan de Alde line yn Amsterdam yn de provinsje Noard-Hollân. It stasjon stie yn it hjoeddeiske Westerpark. It wie mei Stasjon Haarlim it earste stasjon fan Nederlân

It stasjon wie ferneamd nei de útspanning "Herberg d'Eenhonderd Roe" dy lei oan de súdkant fan de Haarlimmertrekfeart krekt bûten Amsterdam yn de gemeente Sloten, op in ôfstân fan hûndert roeden (hast fjouwerhûndert meter) westlik fan de Haarlimmerpoarte. De útspanning wie mei in houten brêge oer de Haarlimmertrekfeart ferbûn mei it stasjon. Op 20 septimber 1839 gie de earste Nederlânske trein fuort, fia Halfweg nei Haarlim, lutsen troch twa lokomotiven: de Arend en de Snelheid.

Nei't de Hollandsche IJzeren Spoorweg-Maatschappij (HIJSM) oerienstimming mei de stêd Amsterdam berikt hie oer in stasjon tichter by de stêd, waard yn 1842 Stasjon Amsterdam Willemspoarte yn gebrûk nommen. Dit stasjon lei tsjinoer de yn 1840 boude Willemspoarte, de tsjintwurdige Haarlimmerpoarte, en makke d'Eenhonderd Roe oerstallich. 

Der is hjoed-de-dei neat mear fan it stasjon en stasjonsgebou werom te finen. Op inisjatyf fan reizgersferiening Rover is op de oarspronklike stasjonslokaasje fan d'Eenhonderd Roe yn 2009 in plakette ûntbleate, as earbetoan oan it earste stasjon fan Nederlân. Dy plakette is te finen yn it Westergasfabryk op 'e hichte fan Polonceaukade 13.
Besnijenis

In **besnijenis** of **sirkumsyzje** is it ferwiderjen fan 'e foarhûd (*preputium*) fan 'e penis by manlju of jonges. De foarhûd is in beweechlik stik hûd dat de nút, de gefoelige útein fan 'e penis, omjout. De Latynske term "sirkumsyzje" betsjut "omhinne-" (*circum-*) "-snijing" (*-cisio*). Besnijenis is in lytse sjirurgyske operaasje, dêr't net folle muoite of gefaar mei muoid is. Neffens in skatting út 2007 soe likernôch 30% fan alle manlju yn 'e wrâld besnien wêze. It moat net betize wurde mei de frouljusbesnijenis, dat in foarm fan genitale skeining is. 

Besnijenis fan jonges waard al dien yn it âlde Egypte yn it 4e milennium f.Kr. Tsjintwurdich is de proseduere it bekendst út it joadendom, dêr't it in religieus gebod betreft, en de islaam. Yn it joadendom stiet de besnijenis fan jonkjes bekend as de *[[brit milah]]* (Hebriuwsk: בְּרִית מִילָה, "ferbûn fan 'e besnijenis"), en fynt dy plak op 'e achtste dei nei de berte. De die wurdt ferrjochte troch in besnijenisspesjalist, in saneame *[[mohel]]*. De proseduere wurdt fan grutte betsjutting achte as symboal foar de opnimming fan it jonkje yn 'e religieuze mienskip, en it giet sadwaande mank mei feestfieren. Yn 'e islaam is besnijenis (Arabysk: ختان, *chitan*) net ferplichte, om't it nearne as gebod yn 'e Koraan fermeld stiet, mar it is wol tige by tige gebrûklik. De leeftyd fan islamityske jonges as se besnien wurde, ferskilt neffens lokale tradysjes. Faak bart it koart nei de berte, mar it komt ek foar dat it dien wurdt as jonges âlder binne. Yn elts gefal moat it klear wêze foar't de puberteit begjint. Behalven by joaden en moslims is besnijenis ek in oergongsritueel by in protte folken dy't in natoerreligy oanhingje.

By de besnijenis fan minderjierrigen om net medysk needsaaklike redens botse twa minskerjochten: it rjocht op lichaamlike yntegriteit en it rjocht op godstsjinstfrijheid. Dy juridyske aspekten fan besnijenis jouwe foar in protte bernerjochte-aktivisten oanlieding om te pleitsjen foar in ferbod op 'e besnijenis fan jonges. 

Besnijenis kin ek út medyske needsaak dien wurde. De meast foarkommende medyske reden om jin besnije te litten, is foarhûdsfernauwing (*fimosis*), in oanberne lichaamlike ôfwiking wêrby't de foarhûd sa strak om 'e nút hinne sit dat it ynbringen fan 'e penis yn 'e fagina of sels al it krijen fan in ereksje pynlik is. Oare redens kinne wêze: lichen sklerosus (in oandwaning wêrby't de hûd syn elastisiteit ferliest), it oan foarhûdsfernauwing besibbe parafimosis of weromkearende balanitis (ûntstekking fan 'e nút). Besnijenis is út medysk eachpunt inkeld nedich as oare behannelwizen, lykas ynsmaren mei kortisoanekrêm of oprekken, net slagge binne. Dan noch kin keazen wurde foar in besnijenis foar in part, wêrby't bgl. de foarhûd wider makke wurdt troch in z-foarmige ynsnee of wêrby't de spanning troch in saneamde *dorsal slit* (ynsnee yn 'e hûd oan 'e ûnderkant fan 'e penis) weinommen wurdt. Medyske besnijenissen wurde útfierd troch in urolooch.
Easterspoarwei

}

|}
|}
De **Easterspoarwei** is de spoarline fan Amsterdam nei it easten fan Nederlân. De line waard oanlein troch de Hollandsche IJzeren Spoorweg-Maatschappij (HIJSM) en rint fan Amsterdam Sintraal fia Hilfertsom, Amersfoart Sintraal en Apeldoarn nei Sutfen.

It trajekt Amsterdam - Amersfoart wurdt ek wol de Goailine neamd, yn de gemeente Barneveld stiet de Easterspoarwei ek bekend as it Hollânske spoar.

## Skiednis
Yn de tiid dat de spoarweimaatskippijen noch mei-inoar konkurrearren, besleat de HIJSM in eigen spoarline tusken de haadstêd en it Dútske Ruhrgebiet oan te lizzen, as alternatyf op de Rhijnspoarwei fan de NRS.

De spoarline waard yn twa fazen iepene: 

Yn Apeldoarn waard yn 1887 ek in ôftakking oanlein dy't streekrjocht nei Paleis Het Loo rûn; de saneamde Looline (ek wol Paleisspoarline of Keningsline neamd). Fan Sutfen ôf soarge de Nederlandsch-Westfaalsche Spoorweg-Maatschappij foar de oanlis fan de spoarline nei Dútslân. It trajekt nei Winterswyk kaam yn 1878 ree. It spoar nei it Dútske Borken waard úteinlik yn 1880 yn gebrûk naam. Dêrmei hie de âldste spoarweimaatskippij fan Nederlân in eigen spoarweiferbining mei it Dútske Ruhrgebiet. De nije ferbining wie yn it begjin benammen fan belang foar it ferfier fan koalen.

Yn 1874 waard ek de sydtûke fan Hilfertsom nei Utert Maliebaan en Utert Lunetten iepene. Sadwaande krige de HIJSM, njonken de goed 30 jier âldere Rhijnspoarwei, ek in eigen spoarferbining tusken Amsterdam en Utert.

De Easterspoarwei begûn earst yn it tydlike stasjon Amsterdam Oosterdok. Dat stasjon lei eastlik fan de Easterdokstrochgong. Yn 1879 baarnde it stasjon Oosterdok ôf. Dêrnei waard de yn 1878 oanleine ferbiningsbaan tusken de stasjons Oosterdok en stasjon Amsterdam Westerdok, dêr't de HIJSM-treinen nei Haarlim en Saandam harren begjinpunt hiene, ek foar reizgersferfier brûkt en krigen de treinen fan de Easterspoarwei, Amsterdam Westerdok ek as begjin- en einpunt. Tsien jier letter kaam it nije Sintraal Stasjon ree.

## Stasjons en gebouwen
Oan it spoar lizze hjoed-de-dei 17 stasjons:
*(kursyf: earder stasjon)*
Vriesland (Guyana)

**Vriesland** is in doarp yn de regio Essequibo Islands-West Demerara fan Guyana. It leit op de westlike igge fan de rivier Demerara.

Vriesland begûn as in sûkerplantaazje yn Demerara. Yn 1832 waarden yn totaal 255 slaven registrearre. De namme ferwiist nei de Nederlânske provinsje Fryslân, mar hoe't it plak krekt oan dy namme komt, is net witten.

Vriesland wurdt begrinze troch in *koker* (kanaal). De *Wales Sugar Estate* besiet eartiids 6.500 ha sûkerreidfjilden de koker bylâns en wie in wichtige wurkjouwer. Yn 2016 sleat eigener *Guyana Sugar Corporation* de Wales Sugar Estate en waard it bûten yn lytse perselen ferdield om as lânbougrûn ferkocht te wurden.

De ekonomy is basearre op lânbou, fiskerij en winkellju. It njonkenlizzende ViãLa-Force hat in sûnenssintrum en yn Patentia stiet in middelbere skoalle. Vriesland hat tagong ta wetter, elektrisiteit en telekommunikaasje.

Yn 2021 makke ExxonMobil plannen buorkundich foar de bou fan in ierdgasferwurkingsfabryk by Vriesland.
Sintraalspoarwei

}

|}
|}
De **Sintraalspoarwei** is de spoarline fan stasjon Utert Sintraal nei Kampen, fia Amersfoart Sintraal en Swol. De spoarline is yn de jierren 1860 oanlein troch de Nederlandsche Centraal-Spoorweg-Maatschappij (NCS). It stik tusken Amersfoart en Swol stiet ek wol bekend as Feluweline en it stik tusken Swol en Kampen wurdt ek wol it Kamperlyntsje neamd.

## Skiednis
It trajekt Utert - Amersfoart – Hattemerbroek waard iepene op 20 augustus 1863. In jier letter wie de bou fan de Iselspoarbrêge by Hattem ree en waard de spoarline trochlutsen nei Swol. Op 6 juny 1864 waard it trajekt offisjeel yn gebrûk naam. It oerbliuwende trajekt Swol – Kampen folge op 11 maaie 1865.
De kosten foar de oanlis fan it lêste part waarden foar in part troch de NCS droegen en foar in part troch de gemeente Kampen. De gemeente Kampen lei sa'n ƒ300.000 yn. Foar dizze gigantyske som jild, dy't hast de helte fan 'e ynvestearringen dutsen, waard der oan 'e oare kant ôfpraat dat de treinen út Utert altyd trochrinne soene nei Kampen. Dit smiet yn de praktyk problemen op, trochdat men fanwegen de yndieling op it stasjon Swol kop meitsje moatte soe. Dat wie net frjemd foar stasjon Swol, oant de gearfoeging fan de Steatsspoarwegen en de NCS wie it in dûbeld kopstasjon, foar de rjochtingen stasjon Kampen - stasjon Utert-Sintraal en stasjon Arnhim Sintraal - stasjon Ljouwert. Al gau waard de line splitst yn in apart part Kampen – Swol en Swol – Utert. Yn 1919 naam de Steatsspoarwegen de eksploitaasje fan de NCS oer. De SS wie twa jier dêrfoar al in belangemienskip mei de HIJSM oangien. De NCS gie yn 1934 hielendal op yn de NS.

It trajekt Utert - Amersfoart waard yn 1942 elektrifisearre. Tsien jier letter wie ek it trajekt Amersfoart - Swol mei elektrysk materieel berydber. It trajekt Swol - Kampen waard net elektrifisearre en bleau in los lyntsje mei diseltraksje. 

Yn de jierren tachtich en njoggentich binne der op parten fan it trajekt spoarferdûbelingen realisearre. De projekten kamen út it mar beheind útfierde Rail-21- plan fan de NS. De projekten waarden tusken 1988 oant 1998 yn fazen realisearre. It doel wie om de knyppunten yn de ferbining Utert – Amersfoart foar sawol intercityferkear as oare treintsjinsten ûndien te meitsjen. De trajekten binne hjirby fjouwersporich makke. Fierder waarden der ferskate ûngelikense krusingen en twa fly-overs boud. Troch dizze fly-overs kin it reguliere treinferkear by Blaukapel en Amersfoart Oansluting sûnder lykflierse krusings ôfwikkele wurde.

Bysûnder oan de spoarline is de "knik" dy't efkes foar stasjon Harderwyk yn de line leit. Dit is ien fan de skerpste bochten yn it Nederlânske spoarnet (sjoch ek it trajektkaartsje by dit artikel).

## Stasjons en gebouwen
*(kursyf: earder stasjon)*
Jozef Freinademetz

**Jozef Freinademetz**, S.V.D. ( (Ladynsk: Ujöp Freinadametz; berne op 15 april 1852 - ferstoarn op 28 jannewaris 1908) wurke as in Ladynske katolike preester en misjonaris yn Sina. Freinademetz waard troch paus Jehannes Paulus II op 5 oktober 2003 hillich ferklearre. Syn Sineeske namme is Shèng Fú Ruòsè (聖福若瑟 / 圣福若瑟).

## Libben

Freinademetz wie it fjirde bern yn in hûshâlding fan 13 bern fan Giovanmattia en Anna Maria Freinademetz. De famylje wenne yn it doarpke Oies by Badia, dat doe yn it greefskip Tirol lei, dat ûnderdiel wie fan it Eastenrykske Keizerryk. Tsjintwurdich leit it yn Itaalje. 

Hy studearre teology op it biskoplike seminaarje fan Brixen en waard op 25 july 1875 as preester wijd. Dêrnei waard Freinademetz as kapelaan nei San Martin de Tor stjoerd, net fier fan syn eigen hûs.

As seminarist wie Freinademetz al ynteresearre yn de ropping fan misjonaris. Hy naam kontakt op mei Arnold Janssen, de stifter fan de kongregaasje *Societas Verbi Divini* (Selskip fan it Godlike Wurd), better bekend as de Misjonarissen fan Steyl. Mei de goedkarring fan syn âlders en de biskop ferhûze Freinademetz yn augustus 1878 nei Steyl yn Limburch, dêr't er oplaat waard as misjonaris.

## Missy
Freinademetz soe nea wer syn heitelân werom sjen. Yn maart 1879 gie er tagelyk mei Johann Baptist von Anzer mei it skip op reis nei Hong Kong, dêr't hja fiif wiken letter oankamen en twa jier bleaune.  

Oant 1880 hie Freinademetz syn basis op it skiereilân Sai Kung en hy boude yn 1879 in kapel op it eilân Yim Tin Tsai. Yn 1881 waarden hja nei de provinsje Shantung stjoerd, dat doe in ynwennertal fan likernôch 12 miljoen minsken hie, werfan mar 158 dopelingen.

Freinademetz wie tige warber mei it ûnderwizen fan Sineeske leken en preesters. Fan grut belang yn de missy achte Freinademetz de kategismus en dêrom skreau er dy ek yn it Sineesk. 

Yn 1898 krige Freinademetz laryngitis en tuberkuloaze. Ek Anzer, dy't yntusken biskop fan de regio woarn wie, waard troffen troch de sykte. Oare preesters oertsjûgen him om nei Japan te gean om better te wurden, mar doe't er werom kaam wied er noch jimmeroan net hielendal better. Doe't Anzer yn 1907 foar in skoft nei Europa moast, waard it bestjoer fan it bisdom oerdroegen oan Freinademetz.

## Ferstjerren
Yn 'e selde tiid briek der tyfus út en Freinademetz holp wer't er koe, oant er sels ek ynfektearre waard. Hy gie werom nei   
Daijiazhuang yn it distrikt Rencheng fan de stêd Jining yn de provinsje Shandong, dêr't er oan tyfus ferstoar. Hy waard begroeven yn Daijiazhuang by de tolfte staasje fan de krúswei.

## Hillichferklearring
Freinademetz waard tagelyk mei de stifter fan de kongregaasje, Arnold Janssen, op 5 oktober 2003 troch paus Jehannes Paulus II hillich ferklearre. Dy deis waard ek Daniel Comboni, de stifter fan de missykongregaasje Combonianen, hillich ferklearre.  

## Keppeling om utens
*  Side Kleasterdoarp Seyl oer Sint-Freinademetz
Badia (Itaalje)

**Badia** (mei de klam op 'e 'i'; Italjaansk: Badia, Dútsk: Abtei) is in plak en gemeente yn 'e Italjaanske provinsje Súd-Tiroal (regio Trentino-Súd-Tiroal). De gemeente telt 3.481 ynwenners (2020) en hat in oerflak fan 82,9 km². 

Njonken Corvara, Mareo, San Martin de Tor en La Val is Badia ien fan 'e fiif gemeenten yn it Val Badia, dêr't Ladynsk de mearderheidstaal is. 

## Yndieling gemeente
De gemeente bestiet út de folgjende *[[Frazione|frazioni]]*:

Badia sels is te ferdielen yn San Linert (*San Leonardo*, *Sankt Leonhard*) en Pedraces (*Pedraces*, *Pedratsches*). San Linert leit west fan 'e Gran Ega-rivier, Pedraces eastlik dêrfan. 

## Taal
Neffens de folkstelling fan 2011 praat 94,07% fan 'e gemeente Ladynsk, 4,17% Italjaansk en 1,76% Dútsk.  

## It besjen wurdich
Tichteby it berteplak fan Jozef Freinademetz leit de Tsjerke fan it Hillich Krús oan 'e foet fan it Sas dla Crusc massyf. De tsjerke waard yn 1484 wijd. It oangrinzgjende *refugio* waard yn 1718 tafoege. 

De oan Kassianus van Imola wijde parochytsjerke fan San Ciascian waard yn 1782 ynwijd. Tichteby is it lytse Museum Ladin Ursus ladinicus. It museum fertelt oer de Ladynske skiednis fan it gebiet. Utstald wurdt û.o. ek it bonkerak fan in hoalebeer, dy't sa'n 90.000 jier lyn yn 'e Iistiid yn it gebiet libbe.
Standerttype Sextant

It **Standerttype Sextant** is in stasjonsûntwerp dat foar ferskate stasjons yn de jierren sechstich en santich brûkt waard. It earste gebouke waard yn 1968 boud. 

## Soart gebou
C. Douma wie de arsjitekt fan dit type stasjonsgebou. De oarspronklike namme wie nei de foarm *[[regelmjittige seishoeke|zeskant]]*, mar dit waard gewoanwei ta Sextant ferbastere. It gebou befette in loket, in tsjinstromte en in wachtromte yn de perioade dat it tsjinst die as stasjonsgebou. Yn totaal waarden der sechstjin sextanten foar de NS boud. In santjinde sexstant waard as busstasjon boud foar Westnederland op it Stasjonsplein yn Delft. De geboukes waarden fan 1968 oant 1979 op in tal plakken yn Nederlân boud, foar in part ta ferfanging fan besteande âlde stasjonsgebouwen en diels as stasjonsgebou by in nij iepene foarstêdsstasjon. 

Fan de santjin sextanten binne der fiif bewarre bleaun, dy't allegear in oare funksje krigen hawwe, of bûten gebrûk binne. De ôfbrutsen geboukes ferdwûnen nei't keazen wie foar in ûnbemanne stasjon mei in kaartsjeautomaat, of omdat it tal reizgers sa tanaam dat ferfanging troch in grutter stasjonsgebou needsaaklik achte waard.

## Stasjons fan it type Sextant
Tal boud: 17, tal noch oanwêzich: 5.
Johnny Cash (betsjuttingsside)

"**Johnny Cash**" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:

*Johnny Cash (1932-2003), in tige bekende en ynfloedrike Amerikaanske countrysjonger
*''Johnny Cash'' (liet fan Tracy Byrd), in liet fan Tracy Byrd út 2004
*''Johnny Cash'' (liet fan Yelawolf), in liet fan Yelawolf út 2015
*''Johnny Cash'' (liet fan Lenny Kravitz), in liet fan Lenny Kravitz út 2019
**[[The Johnny Cash Show]]*, in Amerikaansk tillefyzjeprogramma út 1969–1971
*''The Johnny Cash Show'' (album), in album fan Johnny Cash út 1970

## Sjoch ek
*''Walk the Line'' (film), in biografyske film oer Johnny Cash út 2005
Standertstasjons fan de Nederlandsche Centraal Spoorweg-maatschappij

Net allinnich de Steatsspoarwegen (SS), mar ek de Sintraal Spoarwei Maatskippij (NCS) hie stasjonsgebouwen neffens in standertûntwerp foar de stasjons by de Sintraalspoarwei del. Der wiene trije typen, boud yn 1865. De arsjitekt fan dizze type stasjons wie Nicolaas Johannes Kamperdijk.

## Oersjoch fan de gebouwen
Hegefaasjeline Skiphol - Antwerpen

}

|}
|}
De **Hegefaasjeline Skiphol – Antwerpen**, besteande út de HSL-Súd yn Nederlân en de HSL 4 (of HSL-Noard, Spoarline 4) yn Belgje, is 147 km lang en is de foar hege faasje gaadlike spoarline dy't Skiphol Airport mei Antwerpen Sintraal ferbynt fia Rotterdam Sintraal en stasjon Noorderkempen, mei in ôfspjalting nei Breda.

De line waard tusken 2000 en 2006 oanlein en it earste part (tusken Antwerpen en Noarderkempen) waard op 15 juny 2009 iepene. Op 7 septimber 2009 sette de treintsjinst tusken Amsterdam en Rotterdam útein en op 13 desimber 2009 waard de hiele line yn gebrûk naam, útsein de ôfspjalting nei Breda, dy't op 3 april 2011 folge.

De spoarline is ûnderdiel fan de ynternasjonale ferbining Frankryk – Amsterdam (brûkt troch Thalys en Eurostar) en hat in wichtige rol foar binnenlânsk ferfier. De treinen meitsje tusken Amsterdam en Hoofddorp, tusken Rotterdam Sintraal en Barendrecht en tusken Antwerpen-Berchem en Brussel-Súd gebrûk fan besteand spoar. Yn Antwerpen is tusken Antwerpen-Luchtbal en Berchem in nije Noard-Súdferbining yn tsjinst steld. Dy wurdt brûkt troch de HSL-treinen, mar is net part fan de HSL 4.

Op de HSL-Súd/HSL 4 wurdt krekt as op de Betuwerûte en de oare hegefaasjelinen yn Belgje en Frankryk gebrûk makke fan 25 kV wikselspanning op de boppelieding, yn tsjinstelling ta de 1500 V lykspanning fan it Nederlânske spoarnet of de 3000 V lykspanning fan it Belgyske spoarnet.
Marty Feldman

**Martin Alan (Marty) Feldman** (Londen, 8 july 1934 – Meksiko-Stêd, 2 desimber 1982) wie in Ingelske akteur, komyk en regisseur, ferneamd om syn útpûljende eagen, dy't it gefolch wiene fan in skyldkliersykte.

## Biografy
Feldman waard berne yn it Londenske East End, as soan fan Joadske ymmigranten, Cecilia Crook en Myer Feldman, út Kiev, Oekraïne.
Hy fielde him yn syn jonkheid "iensum" benammen yn syn jierren fan evakuaasje nei it plattelân yn de Twadde Wrâldoarloch.

Feldman syn earste optreden wie mei twa freonen yn *Morris, Marty and Mitch*, in komeedzje beynfloede troch de Marx Brothers. Yn 1954 trof er in geastessibbe yn Barry Took, mei wa 't er teksten skreau foar radioproduksjes lykas *Educating Archie*, *We're in Business* en *The Army Game*. It telefyzjeprogramma *Bootsie and Snudge*, dêr't Feldman haadskriuwer foar wie, waard it meast besjoen op de Britske telefyzje.

Yn de simmer fan 1961 waard by Feldman slimme hypertyreoïdy fêststeld, wat syn uterlik foar altyd feroarje soe en liede soe ta it uterlik dêr 't er no noch altyd ferneamd om is.

Yn de jierren sechtich wurke er foar ferskate telefyzjeproduksjes fan de BBC en hied er benammen sukses mei *Round the Horne*. Yn 1966 waard Feldman haadskriuwer foar de telefyzjesearje *The Frost Report*, dy 't in bliuwende ynfloed hawwe soe op de takomst fan de Britske komeedzje - gâns bekende skriuwers en akteurs, lykas Barry Cryer, Michael Palin, Terry Jones en John Cleese (de lêste trije soene letter ta de oprjochters fan Monty Python hearre) makken dêr harren debút. In oare bekende show dêr't Feldman oan meiwurke wie *At Last the 1948 Show* mei Tim Brooke-Taylor en de lettere Pythons John Cleese, Graham Chapman en Eric Idle (yn lytsere rollen). Hy ferskynde úteinlik foar de kamera yn *At Last The 1948 Show*, en syn personaazje fan de "odd little man" wie in grut sukses en smiet him in eigen komeedzjeprogramma op BBC 2 op.

Ein jierren sechstich ferhuze Feldman nei Amearika. Hy trede dêr op yn sketches yn *The Dean Martin Show*. Yn 1970 krige er syn eigen show, *The Marty Feldman Comedy Machine*.
Feldman spile yn suksesfolle Amerikaanske filmproduksjes fan de jierren santich, lykas Mel Brooks syn film *Young Frankenstein* as Igor, Gene Wilder syn *The Adventure of Sherlock Holmes' Smarter Brother* en Mel Brooks syn lêste filmkomeedzje: *Silent Movie*. Dêrnei begûn er sels te regissearjen. Syn earste rezjy wie de komeedzje *Three Foreign Legionnaires*, dêr 't er ek de haadrol yn spile.

By it filmjen fan de pirate-komeedzje *Yellowbeard* ferstoar Marty Feldman oan in hertstilstân yn in hotel yn Meksiko-Stêd. Hy waard beïerdige op de Forest Lawn - Hollywood Hills Cemetery yn Los Angeles, yn de Garden of Heritage.
 
## Filmografy
### Film

### Telefyzje

## Keppelingen om utens
* Marty Feldman by allmovie.com
* Marty Feldman yn de IMDb
Habyt

In **habyt**, fan it Latynsk *habitus* ("klean"), is de deistige klaaiïng fan in mienskipoarde, meastentiids yn de Roomsk-Katolike Tsjerke, mar it kin ek in mienskip bûten de Roomsk-Katolike Tsjerke of it kristendom wêze. Ek guon oardemienskippen fan de Anglikaanske Tsjerke drage bygelyks in habyt. Yn it gefal fan muontsen wurdt de klaaiïng ek wol **pij** neamd.

It wurd habyt is ôflaat fan it Latynske *habitus*, dat 'hâlding' of 'uterlik oansjen' betsjut. It habyt kin út meardere dielen fan de foar in oarde typyske klaaiïng bestean. 

Yn 'e regel drage katolike muontsen in kape en in tunyk; in oant de fuotten rikkend himd fan dikkere stof mei om de mul in koarde. Oer de tunyk wurdt faak in skouderkleed ('scapulier') droegen. Ek de tapaste kleuren fan in habyt binne belangryk foar de werkenberens fan in oarde. 


Habit (Cistercian Order).svg|Habyt fan Sistersjinzers
Habit (Order of Saint Benedict).svg|Habyt fan Benediktinen
Habit (Camaldolese Order).svg|Habyt fan Kamaldulinzers
Habit (Order of Saint Jerome).svg|Habyt fan Hieronymiten
Flevoline

|}De **Flevoline** de spoarline fan Weesp nei Lelystêd, is in spoarline troch de Nederlânske Flevopolder. De spoarline ferbynt it âlde lân fan Weesp ôf fia Almeare mei Lelystêd. Yn 2003 hat de Flevoline fia de oantakkende Goaibôge ek in streekrjochte ferbining mei Utert krigen. Sûnt de ferlinging nei Swol fia de Hânzeline is it gehiel te beskôgjen as ien spoarline; foar it ûnderskieden fan rûtes tusken de Rânestêd en Swol prate se earder oer de Hânzeline as oer de Flevoline. Al is op de Flevoline de frekwinsje wêrmei't de treinen ride heger.

## Skiednis
De bou fan de Flevoline sette yn 1980 útein. De spoarline waard yn twa fazen iepene: 

Oarspronklik wie it de bedoeling om de Flevoline dwers troch de Oostvaardersplassen oan te lizzen. Nei protesten fan de natuerbeweging waard yn 1981 troch minister Zeevalking besletten om it trasee te ferlizzen.

Op 1 febrewaris 1996 waarden it stasjon Almeare Parkwyk en it evenemintestasjon Almeare Strân iepene. Dizze lêste sleat yn oktober 2012 wer yn ferbân mei de iepening fan Almeare Poarte. Mei yngong fan 12 desimber 2004 waard ek it stasjon Almeare Oostvaarders betsjinne. Dit stasjon lei al fan it begjin ôf yn de rûch bou klear.

## Stasjons en gebouwen
Oan it spoar lizze hjoed-de-dei 8 stasjons:
*(kursyf: earder stasjon)*
Hânzeline

}

|}
|}
De **Hânzeline** is in fyftich kilometer lange spoarwei tusken de Nederlânske plakken Lelystêd en Swol. De spoarline rint troch de provinsjes Flevolân, Gelderlân en Oerisel en hat tusken de stasjons Lelystêd Sintrum en Swol twa nij boude stasjons, nammentlik Dronten en Kampen Súd.

De Hânzeline, dy't yn 2012 iepene waard, is te beskôgjen as in ferlinging fan de yn 1988 oanleine Flevoline, dy't rint fan stasjon Weesp fia Almere nei Lelystêd. De eksploitaasje fan beide linen foarmet ien gehiel en is yn hannen fan de NS. De eigener en behearder fan de stasjons en de spoarline is ProRail.

## Stasjons en gebouwen
Oan it spoar lizze hjoed-de-dei 4 stasjons:
Stasjon Amersfoart NCS

**Stasjon Amersfoart NCS** is in earder stasjon oan de Sintraalspoarwei yn Amersfoart yn de provinsje Utert. It stasjon wie in standertstasjon fan de NCS type earste klasse en ien fan de fjouwer stasjons dy't ea yn dy klasse boud waard. Ek is t ien fan de twa stasjons fan dat type dy't noch oanwêzich is.

## Skiednis
Stasjon Amersfoort NCS wie earste stasjon fan Amersfoart en waard iepene op 20 augustus 1863. It lei oan de doe iepene Sintraalspoarwei (Utert – Kampen) fan de Nederlandsche Centraal-Spoorweg-Maatschappij (NCS). It lei eastlik fan stasjon Amersfoart Sintraal, op 10 juny 1874 waard de ferbining nei Hilfertsom – Amsterdam (Goailine) yn gebrûk nommen, op 15 maaie 1876 waard dizze line ferlinge nei Apeldoarn – Sutfen. Dat waard de Easterspoarwei fan de Hollandsche IJzeren Spoorweg-Maatschappij (HIJSM).

Op 18 febrewaris 1886 waard ek de spoarline Kesteren - Amersfoart iepene, wêrtroch't der in nije HIJSM-ferbining Amsterdam – Amersfoart – Nimwegen mooglik waard. Om't dizze line kommende fan út Amsterdam al foar de stêd ôftakket, wie it needsaaklik om oan dizze line in twadde stasjon Amersfoart Steat te iepenjen. Om dochs in oerstap biede te kinnen tusken de beide linen fan de HIJSM waard yn 1889 in ekstra stasjon Amersfoart Oansluting iepene.

Om in ein te meitsjen oan dy ûnpraktyske situaasje fan trije stasjons op koarte ôfstân, waard yn 1901 eastelik fan stasjon Amersfoart NCS in nij stasjonsgebou fan de HIJSM, nei in ûntwerp fan Dirk Margadant, yn gebrûk naam. Ek de treinen fan de NCS soene dêr gebrûk fan meitsje. It âlde NCS-stasjon bleau behâlden as tsjinstgebou; it stiet oan de Smallepad yn Amersfoart.

## Gebou
It stasjonsgebou wie in ûntwerp fan arsjitekt Nicolaas Johannes Kamperdijk en kaam yn 1863 ree, yn 1875 is oan de linkerkant in fleugel ferlinge oant fjouwer kear sa lang as de oarspronkkelike lingte, de fleugel oan de rjochterkânt waard twa kear sa lang as dat er yn earsten wie. It stasjonsgebou is hjoed-de-dei yn gebrûk as Europeesk haadkantoar fan it ferneamde Amerikaanske gitaarmerk Gibson.
Stasjon Nijkerk

**Stasjon Nijkerk** (**Nkk**) is in stasjon oan de Sintraalspoarwei yn Nijkerk yn de provinsje Gelderlân. It stasjon wie in standertstasjon fan de NCS type earste klasse en ien fan de fjouwer stasjons dy't ea yn dy klasse boud waard. Ek is it ien fan de twa stasjons fan dat type dy't noch oanwêzich is. 

## Gebou
It waard yn gebrûk naam op 20 augustus 1863 mei de iepening fan de Sintraalspoarwei. It stasjonsgebou wie in ûntwerp fan arsjitekt Nicolaas Johannes Kamperdijk. Yn 1903 binne beide fleugels fan it gebou ferlinge en ferhege. 

## Treinferbinings