Les faux-monnayeurs

***Les faux-monnayeurs*** (Frânsk foar "De falskemunters") is in roman fan André Gide út 1925, publisearre yn *la Nouvelle Revue française* (NRF) en útjûn troch Gallimard.

Hoewol’t Gide tsjin dy tiid al in tal wurken skreaun hie, lykas *Les Caves du Vatican*, woed er yn syn opdracht oan Roger Martin du Gard hawwe  dat dit syn 'earste roman' wie (hy beskreau syn eardere publikaasjes as *récits* of *soties*).

Dizze roman sit sekuer yninoar en fermannichfâldiget personaazjes, fertelstânpunten en ferskate sekundêre *[[Plot|plots]]* om in sintraal ferhaal hinne. Troch de frijheid fan syn skriuwen en de mannichte oan gesichtspunten brekt Gide mei de literêre tradysje fan de lineêre roman. Troch it personaazje fan Édouard lit er de grinzen fan de pretinsje fan de roman sjen om de echte wrâld te reprodusearjen en iepenet sa it paad nei de bredere syktocht nei kreatyf skriuwen.

Tsjintwurdich wurdt dizze roman beskôge as ien fan de wichtichste fan de tweintichste iuw en in foarrinner fan literêre bewegingen lykas de Nije roman (*Nouveau Roman*). Yn 1950 waard de roman opnommen yn de Grand Prix-list fan bêste romans fan de heale iuw. Yn 2010 waard in 120 minuten duorjende telefyzjebewurking makke troch Benoît Lorentot (senario en rezjy).

Homoseksualiteit stiet sintraal yn de aksje, oft it no giet om de rivaliteit tusken de twa skriuwers Robert en Édouard, de ûntfiering fan Olivier of de oanlûkingskrêft fan de jongemannen foar harren âlderein, dêr't in praktyske tapassing mei sjen litten wurdt fan de teory dy't yn 1924 útinoarset waard yn *Corydon* en it jier dêrop yn Gide syn autobiografy *Si le grain ne meurt*.

## Koarte ynhâld
It ferhaal draait om Bernard - in skoalfreon fan Olivier dy't him tariedt op syn *bac* - dy't ûntdekt dat er in oerwinneling is en dat as in wolkomme oanlieding sjocht om fan hûs ôf te rinnen. Hy bringt in nacht troch yn it bêd fan Olivier (dêr't Olivier in resint besite oan in prostituee beskriuwt en hoe't er de ûnderfining net botte noflik fûn). Nei it stellen fan de koffer fan Édouard, de omke fan Olivier, en de komplikaasjes dy't dêrút fuortkomme, wurdt Bernard de sekretaris fan Édouard. Olivier is jaloersk en komt yn de hannen fan de synyske en rûnút duvelske Comte de Passavant telâne, dy't mei him nei de Middellânske See reizget.

Uteinlik beslute Bernard en Édouard dat se net sa goed byinoar passe as ferwachte, en Bernard giet fuort om in baan op in skoalle te nimmen, wêrnei't er úteinlik beslút om werom te gean nei it hûs fan syn heit. Olivier wurdt no de sekretaris fan Édouard en nei in roerige jûn wêryn't er himsels freeslik foar skut set, bedarret Olivier tegearre mei Édouard op bêd, wêrmei't de langstme dy't se al dy tiid al foarinoar fielden mar net uterje koene, lang om let werklikheid wurdt.

Oare ferhaallinen binne om dizze eleminten hinne weefd, lykas Oliviers jongere broer Georges en syn belutsenens by in binde falsemunters, of syn âldere broer Vincent en syn relaasje mei Laura, in troude frou, dêr't er in bern mei hat. Miskien wol de meast spannende sêne yn it boek draait om Boris, in oar bûtenechtlik bern en de pakesizzer fan La Pérouse, dy't himsels tekoart docht foar de sammele klasse wannear't er útdage wurdt troch Ghéridanisol, ien fan de oare kohorten fan Passavant.

## Wurdearring
*Les faux-monnayeurs* waard yn 1999 opnaam yn Le Monde's 100 boeken fan de iuw.