open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Yslânske rinkelein

De **Yslânske rinkelein** (*Bucephala islandica*) is in einesoarte fan it skaai rinkeleinen út 'e famylje fan 'e einfûgels (*Anatinae*). Oare einen yn it skaai binne de yn Europa en Aazje foarkommende gewoane rinkelein (*Bucephala clangula*) en de Noard-Amerikaanske buffelkopein (*Bucephala albeola*). Sa wol yn it uterlik as de libbenswize binne der tusken de soarten net grutte ferskillen. De Yslânske rinkelein komt yn it noarden oant de Arktyske sône foar yn Noard-Amearika en Yslân.

## Beskriuwing

Yslânske rinkeleinen binne 40 oant 48 sm lang en hawwe in spanwiidte fan 62 oant 77 sm. Alles byinoar nommen ferskilt de soarte net in soad fan 'e Euraziatyske rinkelein. Sa yn it fjild binne de soarten net fan inoar te ûnderskieden. As de jerkjes fol yn 'e kleur sitte ha se ovale, fiolet-poarper glânzgjende kop (dy't by gewoane rinkeleine grien is). De snaffel is koart en de foar mantsjes yn 'e pronkfearren karakteristike wite flek tusken de snaffel en eagen is yn ferlikening mei de mantsjes fan 'e gewoane rinkelein nei boppe ta grutter en einiget heger as it each yn it punt.   

De wyfkes hawwe in brune kop en in griis bealchje. Yn it pronkkleed is de snaffel swart, bûten de briedtiid wurdt de snaffel oranjekleurich.

## Fersprieding
De grutste populaasjes binne yn 'e kustgebieten fan it noardwestlike diel fan Noard-Amearika fan Oregon oant Alaska. In oar diel libbet op it Labrador-skiereilân yn it noardeasten fan Kanada. De Yslânske rinkelein briedt boppedat yn it súdwesten fan Grienlân en op Yslân. Se binne te finen op marren, plassen en rivieren yn iepen en boskeftich gebiet en komme oant op in hichte fan 3.000 m yn 'e Rocky Mountains foar.

De einen oerwinterje fral yn 'e lijte fan 'e kustgebieten tichteby de plakken dêr't se briede, mar ek op marren en rivieren yn it binnenlân. Yn Europa is de soarte in seldsume dwaalgast en dan it meast yn Grut-Brittanje en Noarwegen. 

## Iten

It grutste part (70-80%) fan it iten bestiet út kreeften en wetterynsekten. Dêrnjonken ite se ek fiskjes, wetterplanten, algen en sied.

## Nêst

De fûgels meitsje foar de bou fan in nêst in soad gebrûk fan beamholtes, mar op Yslân brûke se ek skuorren yn lavafjilden. It nêst wurdt mei dûns ôfset. Ein maaie oant begjin juny begjinne de wyfkes mei it lizzen fan aaien. In lechsel bestiet yn 'e regel út 10 oant 14 blaugriene aaien en nei likernôch 30 dagen komme se út. De earste dagen helpt it wyfke de pykjes noch, mar al gau fine se harren iten selsstannich. Nei 55 oant 65 dagen kinne se fleane. De fûgels begjinne net earder te brieden as se twa jier binne.

## Status
De wrâldpopulaasje fan 'e Yslânske rinkelein wurdt op 175.000 oant 200.000 fûgels (2020) rûsd. De Europeeske populaasje fan 'e Yslânske rinkelein wurdt op 800 oant 900 pearkes (2015) rûsd. De populaasje is stabyl en dêrom wurdt de soarte neffens IUCN net bedrige.
Sibearyske tsjillingen

De **Sibearyske tsjillingen** (*Sibirionetta*) foarmje in fûgelskaai út de famylje einfûgels (*Anatidae*). It skaai bestiet mar út ien soarte.

## Soarte
* Sibearyske tsjilling (*Sibirionetta formosa*).
Sulvertsjilling

De **sulvertsjilling** (*Spatula versicolor*, Syn.: *Anas versicolor*) is in fûgelsoarte út 'e famylje fan 'e einfûgels. It is in lytse ein, dy't yn 'e súdlike helte fan Súd-Amearika en op 'e Falklâneilannen foarkomt. 

## Beskriuwing

Oars as by in soad oare soarten fan it skaai is it ûnderskied tusken de jerken en wyfkes mar lyts. De jerkjes fan 'e sulvertsjilling binne mei in trochsnit fan likernôch 440 gram wat swierder en grutter as de wyfkes, dy't 370 gram wege. De einen binne tusken de 38 en 45 sm lang. Beide geslachten hawwe in donkere, sûkeladebrúne oant swarte matte op 'e kop, wêrby't by wyfkes de kleuren mei de rest fan 'e kop wat minder skerp ôftekene binne.  

Oan 'e flanken hawwe de einen brede swarte en wite dwersbannen, wylst de boppekant fan it bealchje en it boarst okerkleurige fearren ha.

De piken hawwe al fuort in donkere, swartbrune matte op 'e kop. De rest fan it dûns fan 'e piken is sulverwyt. Poatsjes en snaffel binne donkergriis. Juvenilen binne wat matter as de folwoeksen fûgels. Harren matte op 'e kop is boppedat wat bruner.   

Fanwegen de opfallende kleuren op 'e kop kin de fûgel yn syn ferspriedingsgebiet net mei oare einen betiizge wurde.

## Biotoop en iten
Sulvertsjillings libje yn 'e briedtiid foar it measte op en by ûndjippe plassen, marren en somplân yn in iepen lânskip. Se komme in soad foar yn 'e greidegebieten fan 'e Falklâneilannnen, dêr't yntinsyf buorke wurdt, en yn 'e omjouwing fan Buenos Aires. Bûten de briedtiid komt de ein ek yn groepen mei oare einesoarten foar.   

Sulvertsjillings ite swyljend en grondeljend. It iten bestiet foar it measte út sied en it grien fan wetterplanten. 

## Nêst

Yn Súd-Amearika falt de briedtiid tusken oktober en novimber. De nêsten wurde yn it hege gers by de kant fan wetter boud. It wyfke briedt de sân oant tsien aaien yn 24 oant 26 dagen út.

## Undersoarten
De sulvertsjilling hat twa ûndersoarten: 

* *S. v. versicolor* (nominaatfoarm): fan sintraal Sily oant súdlik Brazylje en súdlik Argentynje.
* *S. v. fretensis*: súdlik Sili, súdlik Argentynje en de Falklâneilannen.

*S. v. fretensis* is wat grutter as de nominaatfoarm en ek wat donkerder fan kleur.
Buffelkopein

De **buffelkopein** (*Bucephala albeola*) is in fûgelsoarte út 'e famylje fan 'e einfûgels (*Anatidae*). De soarte komt allinne yn Noard-Amearika foar. De buffelkopein is oan 'e rinkelein besibbe en hat dêr ek in soad fan, mar is in stik lytser en likernôch like grut as in piiptsjilling.

## Beskriuwing

Mei in lingte fan 33 oant 40 sm en in gewicht fan 330 oant 450 gram heart de buffelkopein ta de lytse einen. Jerkjes binne wat sterker boud as wyfkes en hawwe op harren rêch in swart fearrekleed en binne op 'e flanken, búk en stút wyt. It kopke hat boppe en oan 'e foarkant en om 'e hiele hals irisearjende swarte fearkes, dy't ôfhinklik fan it ljocht pears en grien glânzgje. De fearkes fan it efterdiel en de sydkanten fan 'e kop binne wyt. De snaffel is ljochtgriis mei in swarte punt, de iris donkerbrún.    
Wyfkes binne minder opfallend yn 'e fearren as jerkjes. Se hawwe in brúngrize rêch, grize flanken en in ljochtgrize búk en boarst mei op 'e wjukken in pear helderwite fearren. De kop fan it wyfke is brún mei in op 'e wangen ûnder it each begjinnende horizontale wite flek. De snaffel en iris lykje op dy fan it jerkje, mar de snaffel liket faak krekt wat donkerder. 

Juvenilen lykje op 'e folwoeksen wyfkes, mar hawwe oer it generaal wat mear brune fearren en in folle lytsere wite flek op 'e wangen fan harren kopke. 

De poaten fan 'e buffelkopein binne oranjerôze en sitte minder fier yn it efterse diel fan it bealchje as de oare einen yn it skaai. De koarte en wide sturt wurdt brûkt by stjoeren as de ein dûkt.

## Fersprieding
Buffelkopeinen briede simmerdeis yn it noardlike binnenlân fan it Noard-Amerikaanske kontinint. Dan is de fûgel te sjen yn Sintraal-Alaska, yn 'e Noardwestlike Territoaria, yn 'e kontreien fan 'e Yukon oant yn it noarden fan Kebek. Los fan Alaska briedt de buffelkopein allinne yn it noardwesten fan in pear Amearikaanske staten.

Winterdeis is de fûgel te sjen oan 'e hiele kust fan de Feriene Steaten, fral by mûnings fan rivieren, westlik Kanada en it suden fan Alaska. Ek is de fûgel yn it binnenlân op iisfrije marren fan it suden fan 'e Feriene Steaten en Meksiko te sjen.

## Nêst

Tusken april en maaie begjint it brieden. De einen lizze 5 oant 12 aaien yn in holte tichteby wetter, fakentiden yn in holte fan spjochten. De aaien komme tusken de 29 en 31 dagen út en it dûns fan 'e piken is dan fan boppe brún en fan ûnder wyt. Nei 50 oant 55 dagen kinne se fleane.  

## Iten
Buffelkopeinen ite wringeleaze dierkes dy't se by it dûken fange, oanfolle mei plantaardich guod en sied. Lytse fisken wurden selden iten.

## Status
De populaasje wurdt op 1.300.000 yndividuën rûsd. Se ha in ûnbidich grut ferspriedingsgebiet mei in tanimmende trend en wurde troch IUCN as net bedrige beskôge (2024).
Formule 1 yn 2024

It Formule 1-seizoen 2024 wie it 74e Formule 1-seizoen. De "Formule 1", offisjeel it "FIA Formula One World Championship", is de heechste klasse yn de autosport, sa is bepaald troch de FIA.

Max Verstappen wie by de start fan it seizoen de ferdigenjend wrâldkampioen by de koereurs, syn team Red Bull-RBPT is de regearjend wrâldkampioen by de konstrukteurs.

## Kalinder

### Wizigingen tsjinoer it seizoen 2023
* De Grutte Priis fan Bachrein wurdt op in sneon ferriden om genôch tiid te hawwen tusken de earste en twadde race dit seizoen.
* De Grutte Priis fan Saûdy-Araabje wurdt op in sneon yn stee fan op in snein riden fanwegen de ramadan, dy 't op snein 10 maart begjint.
* De Grutte Priis fan Japan waard ferpleatst fan septimber nei april om de effisjinsje fan it frachttransport te ferbetterjen. Guod foar de Formule 1 kin fan Austraalje nei Japan en dêrnei nei Sina ferfierd wurde.
* De Grutte Priis fan Sina kearde, nei in ôfwêzigens fan fjouwer jier fanwegen de noch jildende Koroanamaatregels, wer werom op de kalinder.
* De Grutte Priis fan Kanada en de Grutte Priis fan Spanje ferwikselen fan plak op de kalinder.
* De Grutte Priis fan Azerbeidzjan waard ferpleatst fan april nei septimber om de effisjinsje fan it frachttransport te ferbetterjen.
* De Grutte Priis fan Katar waard ferpleatst fan oktober nei desimber om de effisjinsje fan it frachttransport te ferbetterjen. De lêste race is nammentlik flakby yn Abû Dabi.

## Utslaggen
Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2023

Utslaggen fan de **[[Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein]]** 2023 yn Sakhir op 5 maart 2023.
It wie de earste race fan de plande 23 races fan de Formule 1 yn 2023. Hy waard op it Bahrain International Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 57  omgongen, op it 5,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,2 km kilometer.

## Kwalifikaasje
* Oscar Piastri en Logan Sargeant makken harren debút yn de Formule 1.

## Utslach Grutte Priis

## Top fiif yn it wrâldkampioenskip nei de wedstriid
Tjallewal

**Tjallewal** is in buorskip yn de gemeente Skagen yn de Nederlânske provinsje Noard-Hollân yn de krite West-Fryslân. De buorskip leit súdlik fan de stêd Skagen, dêr't er ek formeel ûnder falt, en justjes noardlik fan de buorskip Tolke.

## Namme
De namme is ôflaat fan it wurdt *wal* (wâl) en faaks de Fryske persoansnamme Tjalle. Yn de omkriten lizze de buorskippen Lutjewal (Lytsewâl) en Grotewal (Gruttewâl). 

## Skiednis
Tjallewal ûnstiet nei alle gedachten oan 'e ein fan de 12e iuw doe't de omkriten fan Skagen teheistere waard troch it ûnderstrûpen fan it lân út it westen en suden wei. Der waard in wâl (dyk) oanlein om it ynstreamen fan it wetter op te kearen.

De diken dy't yn de 12e en 13e iuw oanlein waarden wiene doe net sa heech en wiene gaadlik om huzen op te bouwen. Dat waard yn de 13e iuw op grutte skaal tapast doe't de befolking fan Hollân en West-Fryslân tige by tige tanaam. Op dy diken ûntstiene befolkingskonsintraasjes dy't lang om let ta buorskippen útwoeksen en dy't ek sizzenskip yn it bestjoer fan de banne Skagen krigen. 

Nei it ynpolderjen fan de Zijpe yn 1597 en de Skagerwaard en Wieringerwaard yn de 17e iuw waard it gebiet fan Skagen in yntinsyf brûkt greidegebiet. Tjallewal waard yn de 19e iuw ien fan de drokst bewenne plakken yn it lânbougebiet.
Ringtsjilling

De **ringtsjilling** (*Callonetta leucophrys*), ek **readskouderein**, is de iennige soarte fan it skaai ringtsjillings (*Callonetta*). De fûgel libbet yn sintraal Súd-Amearika. 

## Beskriuwing

It jerkje hat fan 'e foarholle oant yn 'e nekke swarte in streek oer de kop, dy't ûnder de hals breder wurdt. Fierder is kopke ljochtbrúnich mei donkere streekjes. It boarst is rôze mei swarte, rûne flekken en de búk en de flanken binne ljochtgriis mei in hiele fine donkere bandearing. Syn skouderfearren binne readbrún en de rêch, stút en sturt binne swart, dy't grien glânzgje. Op 'e ûndersturt sit in grutte wite flek. De wjukken binne swart mei in grutte wite flek op 'e dekfearren en hawwe in brûnsgriene spegel. De snaffel is blaugriis en de poaten binne rôze. 

Wyfkes hawwe in donkerbrune krún mei fierder in brún en wyt kopke. De kleurferdieling is by wyfkes fariabel. Fierder is de boppekant fan it bealchje foar it measte brún, dat nei ûnder ta grizer en ôfwiksele wurdt mei brede brune dwersbannen. De snaffel fan it wyfke hat oan 'e ein wat blau, mar is foar in grut part brún- oant griiseftich.   

## Fersprieding
De ringtsjilling libbet yn Brazylje, Bolivia, Argentynje, Oerûguay en Paraguay yn plassen en op sompelân yn iepen, tropysk bosk op 'e oergong fan reinwâld nei de pampa.

## Status
De populaasje ringtsjillings wurdt op 25.000-100.000 (2021) rûsd. De ein stiet as net-bedrige op de list fan 'e IUCN.
Ringtsjillings

De **Ringtsjillings** (*Callonetta*) foarmje in fûgelskaai út 'e famylje einfûgels (*Anatidae*). It skaai bestiet mar út ien soarte, de ringtsjilling.

## Soarte
* Ringtsjilling (*Callonetta leucophrys*)
Lourens Touwen

**Lourens Touwen** (Swol, 22 augustus 1894 – Vries, 8 septimber 1944) wie in Nederlânske predikant en fersetsstrider yn de Twadde Wrâldoarloch. Hy waard oanhâlden nei 't er in oare fersetsstrider besocht hie los te keapjen en waard dêrnei eksekutearre.

## Biografy
Touwen studearre oan de Keninklike Militêre Akademy yn Breda en waard marine-ofsier. Fanwegen in ôfwiking oan de fuotten waard er lykwols ôfkard. Hy waard dêrnei learaar op in middelbere skoalle en studearre dêrnei teology oan de Frije Universiteit Amsterdam. Hy waard yn jannewaris 1934 befêstige as predikant yn de grifformearde tsjerke yn Makkum en Koarnwert.

Nei de Dútske ynfal yn Nederlân yn maaie 1940 rekke Touwen belutsen by it ferset. Hy foege him by de *[[Landelijke Organisatie voor Hulp aan Onderduikers]]* en sette in goed funksjonearjende ôfdieling yn Wûnseradiel op. Fan 1943 ôf fong er joadske Rivka Philipson fan 14 jier op yn syn hûs. Sy besocht gewoan de pleatslike skoalle. As der in Dútske ynfal drige waard sy ûnderbrocht by de húshâlding fan Cornelis Lutgendorff. Tegearre mei syn herfoarme kollega Adrianus Elias van Baalen en de roomsk-katolike pastoar L.H.L. de Jong soarge hy foar ûnderdak foar in grut tal joadske ûnderdûkers yn Súdwest-Fryslân.

Haadmaster F. van der Velde fan de kristlike basisskoalle yn Skuzum en in meiwurker fan Touwen, waard op 23 juny 1944 arrestearre troch de Sicherheitsdienst. Touwen besocht him frij te keapjen, mar makke himsels sadwaande fertocht. Hy reizge op 18 augustus 1944 nei de SD yn Ljouwert en krige it advys om de middeis werom te kommen. Hy waard dêrnei oerbrocht nei it beruchte Scholtenhûs yn Grins en dêr swier ûnder ferhoar naam. It ferset hold it plysjeburo yn de gaten om in befrijingspoging te dwaan op it stuit dat Touwen ferfierd wurde soe. Hy ferliet it gebou op 8 septimber 1944 lykwols fia de achterdoar. Tegearre mei de koerierster Cornelia Johanna van den Berg-van der Vlis waard er op de heide by it Drintske Vries deasketten troch in tal SD' ers, dêr't Helmuth Johann Schäper ien fan wie.

Tafallich ûntduts in jachtopsjenner de lichems fan beide fersetsstriders op 27 septimber 1944, wêrnei 't de gemeente in tal omwenners de opdracht joech de lichems te begraven. Yn de administraasje fan it Scholtenshûs wie allinnich opnommen dat beide persoanen fuortgien wiene "mei ûnbekende bestimming". De famylje fan Touwen hie berjocht krigen dat er noch yn Willemshaven sjoen wie en libbe lange tiid noch yn hoop. Earst in jier letter stelde de identifikaasjetsjinst fêst dat it om de lichems fan Van den Berg-van der Vlis en Touwen gie.

## Earbetoan
Yn Makkum waard der in strjitte nei Touwen ferneamd, de ds. L. Touwenlaan. Sawol Touwen as syn frou Anna Touwen (1899-1987), dy 't nei syn arrestaasje trochgean bleaun wie mei de help oan joadske ûnderdûkers, ûntfongen fan it Israelyske holocaustsintrum Yad Vashem de earetitel Rjochtfeardige ûnder de Folken.
Sviatoslav Vakartsjûk

**Sviatoslav Ivanowitsj Vakartsjûk**, bynamme Slawa, (Mûkatsjevo, 14 maaie 1975) is in Oekraynske muzikant, politikus, aktivist en militêr. Hy is de leadsjonger fan Okean Elzy, in rockband yn Oekraïne. Vakartsjûk hie earder in sit yn it Oekraynske parlemint en is de oprjochter fan de politike partij de Stim (*Голос Holos*) yn maaie 2019.

## Libben en wurk
Vakartsjûk waard berne yn de westlike Oekraynske stêd Mukachevo, yn in famylje fan wittenskippers. Vakartsjûk is in soan fan Ivan Vakartsjûk, in professor yn de natuerkunde oan de Universiteit fan Lviv en in earder Oekraynsk minister fan Underwiis en Wittenskip. 

Vakartsjûk wie aktyf yn it stypjen fan de Oranje Revolúsje yn de hjerst fan 2004 en Euromaidan yn 2013/14, en is belutsen by in soad sosjale en kulturele projekten. Hy is ien fan de meast suksesfolle muzikanten yn Oekraïne en hat in doktoraat yn teoretyske natuerkunde. 

As lid fan Okean Elzy, in rockband oprjochte yn 1994, wurdt er beskôge as de bekendste en populêrste sjonger fan Oekraïne. Foar de band skriuwt er de measte ferskes en teksten yn syn memmetaal Oekraynsk en ek is er it Russysk, Poalsk en Ingelsk machtich. Hy wie sjuerylid by *The Voice of Ukraine* yn seizoen 3, 4, 5, 6 en 12.

Yn 2005 wie Vakartsjûk de earste winner fan in miljoen hryvnia yn de Oekraynske ferzje fan *Who Wants to Be a Millionaire*. Hy donearre de winst oan weeshuzen yn Oekraïne. 

Vakartsjûk kaam yn 2019 werom yn de polityk en waard nei de parlemintsferkiezingen fan 2019 parlemintslid foar de troch him oprjochte partij *Stim*(*Голос Holos*) .

As reaksje op de Russyske ynvaazje yn Oekraïne sleat Vakartsjûk him op 6 maart 2022 oan by de territoriale ferdigening fan de oblast Lviv. Ein april 2022 wie er oan it front yn Barvinkove. Hy spile muzyk oan it front om it moreel fan de soldaten en de boargerbefolking te ferheegjen mei in ienfâldige gitaar, ek yn de omstriden gebieten. Filmmakker Bernard-Henri Lévy frege him de muzyk te komponearjen foar syn film oer de oarloch *Slava Ukraini*.

## Diskografy

### Albums
* 1998 Там де нас нема
* 2000 Янанебібув
* 2001 Модель
* 2003 Суперсиметрія
* 2003 Тvій формат
* 2005 Gloria
* 2006 1221
* 2007 Міра
* 2010: Dolce vita
* 2013: Земля
* 2016: Без меж

### Singles
* 1996 Будинок зі скла
* 2002 Холодно
* 2004 911 (Тихий океан)
* 2004 Дякую
* 2006 Веселі часи
* 2010 Dolce Vita
* 2022 Весна

### Soloalbum
* 2008 Вночі

## Earbetoan
* 2005 Eare keunstner fan Oekraïne.
* 2014 Wassyl-Stus-Priis
* 2015 Eareboarger fan de stêd Kiev
* 2015 Eareboarger fan de stêd Lviv
* 2016 Oekraynske Oarder fan de Frijheid

## Kepplings om utens
* Swjatoslaw Wakartschuk op Facebook (oekraynsk)
Grutte Priis Formule 1 fan Saûdy-Araabje 2023

Utslaggen fan de **[[Grutte Priis Formule 1 fan Saûdy-Araabje]]** 2023 yn Jeddah op 19 maart 2023.
It wie de twadde race fan 22 races fan de Formule 1 yn 2023. Hy waard op it Jeddah Corniche Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 50 omgongen, op it 6,1 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 308,4 kilometer. 

## Kwalifikaasje
* Charles Leclerc waard tsien plakken weromset by de start fanwegen it wikseljen fan elektroanyske ûnderdielen
* Logan Sargeant slagge it net om in tiid binnen it 107% regelemint te setten yn de kwalifikaasje, mar mocht dochs fan start gean yn de wedstriid.

## Utslach Grutte Priis

## Top fiif yn it wrâldkampioenskip nei de wedstriid
Hoektosk

In **hoektosk** of **kuspidaat** is in tosk út it gebit fan 'e minske en fan in protte bisten. Yn 'e regel hat in yndividu fjouwer hoektosken: twa yn 'e boppekaak en twa yn 'e ûnderkaak, sitewearre yn 'e hoeken fan 'e mûle. By de minske foarmje de hoektosken de oergong tusken de snijtosken en de kiezzen. De funksje fan hoektosken is om gryp te jaan op iten. Mei't dat benammen wichtich is by it iten fan fleis, komme hoektosken benammen foar by karnivoaren, lykas hûneftigen en kateftigen, en by omnivoaren, lykas de minske en bearen. 

By in protte soarten bisten foarmje de hoektosken fierwei de grutste dielen fan it gebit en wurde se behalven by it iten ek brûkt as wapen, itsij by gefjochten mei soartgenoaten om dominânsje, itsij as ferdigening tsjin rôfdieren. By guon soarten binne de hoektosken sa grut groeid, dat se net mear yn 'e bek passe. As dat sa is, lykas by it everswyn (*Sus scrofa*), it Nylhoars (*Hippopotamus amphibius*) en de walrus (*Odobenus rosmarus*), sprekt men ornaris net mear fan hoektosken, mar fan slachtosken. (De slachtosken fan oaljefanten binne lykas gjin hoektosken, mar snijtosken.)

By minsken stekke de hoektosken wol justjes mear út as de snijtosken en de kiezzen, mar net yn sa'n mjitte dat it bot opfalt. By guon lju stekke de hoektosken hielendal net út en ûnderskiede se har inkeld fan 'e snijtosken troch in wat rûnere foarm. Toskedokters sprekke yn sa'n gefal fan 'kegeltosken'. By fampieren, in soarte fan mytysk wêzen dat oarspronklik út 'e folkloare fan Súdeast-Jeropa komt, stekke de hoektosken wol gâns út. Fampieren soene har ferlingde hoektosken brûken om gatsjes yn 'e hals fan harren slachtoffers te meitsjen, sadat se harren bloed drinke kinne.

Yn 'e ynternasjonale tosknûmering hat de hoektosk (by de minske) as ienheid it sifer 3, om't it de trêde tosk fan 'e midden fan 'e mûle ôf is. By dat systeem is de mûle nammentlik opdield yn fjouwer kwadranten, dy't oanjûn wurde mei tsientallen. Sa kin eltse tosk sekuer identifisearre wurde mei in eigen getal. By de hoektosken binne dat:
:**13** (rjochtsboppe)
:**23** (loftsboppe)
:**33** (loftsûnder)
:**43** (rjochtsûnder)
Dy nûmering wykt ôf as it giet om molkehoektosken. 

## Sjoch ek
*kies
*slachtosk
*snijtosk
Invasion

"**Invasion**" of "**The Invasion**" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:

## Films
*''Invasion'' (film út 1966), in Britske film út 1966
*''Invasión'' (film út 1969), in Argentynske film út 1969
**Invasion*, in alternative titel foar *[[H.G. Wells' War of the Worlds (film fan David Michael Latt)|H.G. Wells' War of the World]]*, in Amerikaansk-Japanske film fan David Michael Latt út 2005
*''The Invasion'' (film), in Amerikaanske film út 2007
*''Invasion'' (film út 2012), in Dútsk-Eastenrykske film út 2012
*''Invasión'' (film út 2014), in Panameeske film út 2014
**Invasion*, de ynternasjonale titel foar *[[Hojoom]]*, in Iraanske film út 2017
**Invasion*, de ynternasjonale titel foar *[[Vtorzjenije]]*, in Russyske film út 2020

## Literatuer
*''Invasion'' (roman fan Dean Koontz), in roman fan Dean Koontz út 1975
*''Invasion'' (roman fan Robin Cook), in roman fan Robin Cook út 1997
*''Invasion'' (roman fan Eric L. Harry), in roman fan Eric L. Harry út 2000
***, in non-fiksjeboek fan Michelle Malkin út 2002
*''Invasion'' (roman fan Luke Rhinehart), in roman fan Luke Rhinehart út 2016

## Muzyk
### Albums
*''Invasion'' (album fan Manilla Road), in album fan Manilla Road út 1980
**[[Invasion (Nastyboy)]]*, in album fan NB Ridaz út 2001
**[[Invasion (Upstairs)]]*, in album fan NB Ridaz út 2001
*''Invasion'' (album fan Dragon Fli Empire), in album fan Dragon Fli Empire út 2005
*''Invasion'' (album fan Savant), in album fan Savant út 2015

### Lieten
*''Invasion'' (liet fan Iron Maiden), in liet fan Iron Maiden út 1979
*''Invasion'' (liet fan Chumbawamba), in liet fan Chumbawamba út 1986
*''Invasion'' (liet fan Eisley), in liet fan Eisley út 2007

## Tillefyzjesearje
*''Invasion'' (tillefyzjesearje út 1997), in Amerikaanske minysearje út 1997
*''Invasion'' (Britske tillefyzjesearje), in Britske dokumintêresearje út 2001
*''Invasion'' (tillefyzjesearje út 2005), in Amerikaanske tillefyzjesearje út 2005
*''Invasion'' (tillefyzjesearje út 2021), in Amerikaanske tillefyzjesearje út 2021

## Oar
*''Invasion'' (Magic: The Gathering), in útwreiding fan it kaartspul ''Magic: The Gathering
Tuitjenhorn

**Tuitjenhorn** is in doarp yn de gemeente Skagen yn de Nederlânske provinsje Noard-Hollân yn de krite West-Fryslân. It is in agrarysk doarp en leit justjes noardlik fan Warmenhuizen. It doarp wie it haadplak fan de yn 2013 ophefte gemeente Harenkarspel. Under it doarp falle de buorskippen Kalverdijk, Kerkbuurt en Zijbelhuizen.

Tuitjenhorn hat  ynwenners ().

## Skiednis
Tuitjenhorn ûtstie mooglik om 1000 n.Kr. hinne. Yn 'e omkriten wiene ferskate lytse terpkes. Tuitjenhorn ûntsie by in dyk del, dy't hjoed-de-dei noch hieltyd bestiet. Tuitjenhorn en de buorskip Zijbelhuizen woeksen it haaddoarp *Heringcarspel* (Harenkarspel), it hjoeddeistige Kerkbuurt, foarbij. 

It doarp waard foar it earst neamd 1280-1287 as *Tutinghehorne*, yn 1289 as *Tutinchorne*, yn 1338 as *Tutingehorne*, yn 1343 as *Oytetshorne*, 1395-1396 as *Tutinghorn, yn [[1421]] as *Tuijtgenhorn*, yn [[1665]] as *Tuetin horn* en [[1680]] as *Tuytgenhorn*. De namme is mooglik in gearstalling fan *horn* (hoeke, útpûljend stik lân of útspringende bocht, te ferlykjen mei it Fryske "herne") en in earste part, dat ôflaat is fan in toponym *Tutinghe*, in ôflieding mei it taheaksel *-ing* fan *toet*, *tuit*, in stik lân mei in spitsich ein, of fan 'e persoanenamme Tuto en bestjut dan "lju fan Tuto".

De katolike tsjerke mei Sint-Kristina as [[patroanhillige]] stie doe al yn Harenkarspel. Yn Harenkarspel gie de tsjerke nei de [[Reformaasje]] oer nei de protestanten en waard yn [[1923]] ôfbrutsen. De katolike tsjerke fan Tuitjenhorn, wijd oan de hillige [[Jakobus de Meardere]] waard yn [[1858]] yn gebrûk nommen. In soad materiaal en ek it oargel waard út in earder gebou helle en fannijs brûkt. Yn [[1874]] krige de tsjerke in nij oargel fan [[Lolke Ypma|L.S. Ypma]].

Tuitjenhorn wie oant 2013 it haadplak fan de gemeente [[Harenkarspel]], dy't doe fusearre mei de gemeenten [[Skagen]] en [[Zijpe]] ta de nije gemeente Skagen.

== It besjen wurdich ==
* Roomsk-katolike tsjerke fan 1859
* It patronaatgsgebou, letter doarpssintrum Ahoj
* Bistepart Blankendaell
* Mûne fan Piet.

== Nijsgjirrich ==
In bynamme fan de doarpen [[Warmenhuizen]] en Tuitjenhorn is *Waarmetuut''.

## Galery

Overzicht_voorgevel_van_boerderij_met_siermetselwerk_en_sierspant_-_Tuitjenhorn_-_20405221_-_RCE.jpg|Foargevel fan in pleats
Molenvanpiet(tuitjenhorn).jpg|Mûne fan Piet
Gemeentehuis_van_Harenkarspel_in_Tuitjenhorn_Dhr._K._Davidse_heeft_in_het_jaar_2009_in_opdracht_van_-_RAA003024478_-_RAA_Davidse.jpg|It eardere gemeentehûs fan Harenkarspel


## Berne yn Tuitjenhorn

* Gerard Kuiper (1905-1973), Amerikaansk astronoom fan Nederlânsk komôf
* Daniella van Graas (1975), model en aktrise
* Celeste Plak (1995), follybalster
* Fabian Plak (1997), folleyballer
* Femke Meines (2000), winnares fan it Junior Songfestival 2012
Haringhuizen

**Haringhuizen** is in doarp yn 'e gemeente Hollâns Kroan yn 'e provinsje Noard-Hollân. Iuwenlang hat it al in twillingdoarp west mei Barsingerhorn en ea foarmen de twa doarpen de stêd Barsingerhorn.

Haringhuizen hat  ynwenners ().

## Skiednis
It doarp waard foar it earst neamd doe't Suw fan Harinxhuysen yn 1123 begroeven waard yn 'e muorren fan 'e abdij fan Egmond. It doarp ûnstie doe't it waad súd fan Barsingerhorn yn 'e 12e iuw stadichoan drûchfoel. Nei de bou fan in tsjerke yn 1325 waard it doarp ek wol Nijtsjerk (Niewkerck) neamd. Op 12 maaie 1415 joech greve Willem VI it doarp tegearre mei Barsingerhorn stedsrjochten.  

Lang ha de doarpen Barsingerhorn en Haringhuizen in twillingdoarp west. Boargerlike en tsjerklike saken waarden meiïnoar dield. Nei 1815 krige Haringhuizen in eigen dûmny.

De ynfiering fan 'e postkoade yn 1978 brocht Haringhuizen en Barsingerhorn in soad swierrichheden. De doarpen leine 3 km fan inoar, mar hiene deselde siferkombinaasje, itjinge betizing joech by de postbesoarging en helptsjinsten wisten ek de wei net te finen. Guon rûteplanners wiisden de minsken nei it ferkearde doarp. Dat late ta it útstel om de namme Haringhuizen te skrassen en yn in strjitnamme om te setten. Dat late ta ferset ûnder de doarpsbewenners. Lang om let makke de gemeenteried bekend dat de doetiidske gemeente Niedorp 10.000 euro beskikber stelle soe foar de feroaring fan 'e postkoade. It trelit soarge foar lannelik omtinken yn 'e media.

## It besjen wurdich
De Willibrordustsjerke waard yn it earste fearn fan 'e 15e iuw boud.
Wynbrau-ein

De **wynbrau-ein** (*Anas superciliosa*) is in fûgel út 'e famylje einfûgels (*Anatidae*). De soarte waard foar it earst wittenskiplik beskreaun yn 1789 troch  Johann Friedrich Gmelin.

## Beskriuwing

De fûgel wurdt 54 oant 61 sm en in spanwiidte fan 80 oant 100 sm. De ein hat in donker bealchje en in bleker kopke mei in donkere kroan en donkere streken op it gesicht. Ek ûnder de wjukken is de fûgel bleker. De griene spegel fan 'e ein is fral yn 'e flecht goed te sjen. Jerken binne yn 'e regel grutter as wyfkes. De snaffel is swarteftich mei donker oliifgrien. Der binne fariaasjes en op guon eilannen binne de fûgels wat donkerder of lytser as de haadfoarm. De ein komt net foar op 'e Marianen, mar is dêr somtiden by de migraasje te sjen. Op de Marianen libbe earder de útstoarne Marianenein, nei alle gedachten in hybride fan 'e wynbrau-ein en de wylde ein wie.   

## Fersprieding
De ein komt yn in grut gebiet yn en om it Australyske kontinint foar en hat twa erkende ûndersoarten:

* *A. s. superciliosa* (Gmelin, 1789): Yndoneezje, súdlik Nij-Guineä, Austraalje en Nij-Seelân.
* *A. s. pelewensis* (Hartlaub & Finsch, 1872) : fan noardlik en sintraal Nij-Guineä oant de Salomonseilannen en Frânsk-Polyneezje.

In tredde ûndersoartes, de *A. s. rogersi* út Austraalje, wurdt somtiden as ûndersoarte neamd, mar is genetysk en fenotypysk net te ûnderskieden fan 'e nominaatfoarm.

## Nêst

It nêst sit yn 'e regel yn in holte fan in beam. Somtiden wurdt der gebrûk makke fan in âld nêst fan oare fûgels. Ut en troch briedt de ein ek op 'e grûn. It lechsel bestiet út 8 oant 10 aaien, dy't troch it wyfke útbret wurde. Nei 26 oant 32 dagen komme de aaien út en as de pykjes drûch binne hippe se it nêst út en past it wyfke fierder op se. Nei 58 dagen kinne de piken fleane.

## Status
It is net bekend hoefolle fûgels der fan 'e wynbrau-ein binne. *[[Wetland International]]* rûsde yn 2006 de populaasje op 180.000-1.200.000 fûgels. Beide ûndersoarten binne sûnt 1970 wol yn oantallen foars efterút gien. 

De Nij-Seelânske populaasje fan 'e *superciliosa* waard yn 'e jierren 1970 noch op 1,5 miljoen fûgels rûsd. Yn 'e jierren 1990 wie dat oantal tebek rûn nei 500.000 (Barry Heather en Hugh Robertson 1997) of sels 80.000 oant 150.000 (Rose en Scott, 1997) fûgels. De ûndersoarte *pelewensis* wurdt op 10.000-25.000 fûgels rûsd en liket stabyl. 

Yn Nij-Seelân wurdt de tebekgong oan biotoopferlies taskreaun, ek is in grut part fan 'e populaasje ferlern gien troch krusing mei de ynfierde wylde ein. Yn Melaneezje giet de soarte stadichoan efterút troch jacht en ferlies oan biotoop. Ek yn Austraalje is der ferlies oan biotoop, mar de fûgels lykje harren dêr better oan te passen.  

Der is gjin sicht op de hjoeddeiske ûntwikkeling fan 'e omfang fan 'e populaasje. Mar de soarte komt yn in grut ferspriedingsgebiet foar en de populaasje is noch grut genôch. Dêrom wurdt de fûgel troch IUCN as net-bedrige beskôge (2024).
Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2023

Utslaggen fan de **[[Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje]]** 2023 yn Melbourne op 2 april.
It wie de tredde race fan de plande 23 races fan de Formule 1 yn 2023. Hy waard op it Albert Park Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,2 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 306 kilometer. 

## Kwalifikaasje
* Sergio Pérez slagge it net om in tiid te setten yn de kwalifikaasje, mar mocht dochs fan start gean yn de wedstriid.
* 

## Utslach Grutte Priis
* Sergio Pérez en Valtteri Bottas starten fanút de pitstrjitte.
* Carlos Sainz krige in straf fan fiif sekonden fanwegen in botsing mei Fernando Alonso
* Pierre Gasly, Esteban Ocon, Nyck de Vries, Logan Sargeant en Kevin Magnussen hellen de finish net, mar ha al 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch't sy as klassearre notearre steane.

## Top fiif yn it wrâldkampioenskip nei de wedstriid
Gielsnaffelein

De **gielsnaffelein** of **gielbekein** (*Anas undulata*) is in fûgelsoarte út 'e famylje einfûgels (*Anatidae*). Alain Dubois publisearre yn 1839 foar it earste de wittenskiplike namme fan 'e ein.

## Beskriuwing

De ein is in likernôch 51 oant 58 sm lange fûgel mei in trochsnit gewicht fan 900 gram. Der is net in soad ferskil tusken jerkjes en wyfkes. De einen binne fral griis en hawwe in donkerdere kop. De wjukken binne fan ûnder wyteftich en it speculum is grien mei wite rânen. It mantsje is wat grutter as it wyfke en hat in wat langere hals. Se ha in felle, gieloranje snaffel mei op 'e boppesnaffel in swarte flek en oan 'e ein in swart punt.

It is gjin trekfûgel, mar yn 'e drûge tiid giet er sykjen nei wetter. Bûten it brieden is de fûgel sosjaal en libbet er yn groepen.    

## Fersprieding
De soarte komt yn sintraal en súdliuk Afrika foar.

## Undersoarten
Der binne twa ûndersoaten fan 'e gielsnaffelein: 

* *A. u. undulata* (Dubois, 1839), de nominaatfoarm: fan súdlik Kenia oant Angoala en westlik Súd-Afrika.
* *A. u. ruppelli* (Blyth, 1855): eastlik Sûdan, Etioopje en noardlik Kenia.

De *A. u. ruppelli* is donkerder en hat in blau speculum.

## Status

Beide ûndersoarten wurde neffens IUCN net bedrige. De ljochte ûndersoarte libbet oan 'e marren fan 'e iepen Afrikaanske savannen en wurdt in soad yn eastlik Súd-Afrika sjoen. It oantal wurdt op 60.000 fûgels rûsd.  

De donkere ûndersoarte libbet yn lytse populaasjes yn it Etyopyske heechlân oant in hichte fan 4.000 m boppe de seespegel. Dêrnjonken is de ûndersoarte ek by en op East-Afrikaanske wettergebieten te sjen.
Earehôf Skarl

**Earehôf Skarl** leit op it tsjerkhôf yn de buorskip Skarl yn de Fryske gemeente Súdwest-Fryslân flak by de Iselmar. It tsjerkhôf leit op in terp dêr 't oant 1723 in tsjerkje stien hat. It earehôf leit deun njonken de klokkestoel. Op it earehôf lizze 5 alliearde militêren, fan trije fan harren binne de nammen witten, de twa oaren binne loftmachtmilitêren dy 't oant no ta ûnbekend bleaun binne. Op de stiennen steane de folgjende nammen:

## Skiednis
Op 10 april 1942 waard in Handley Page Hampden, de AE421 fan it 49e swakadron, op in missy nei Essen oanfallen troch in Dútske nachtjager. Foar de kust fan Inkhuzen stoarte it fleantúch yn de Iselmar. De fjouwer bemanningsleden ferlearen dêrby it libben. Ien bemanningslid, de radio-telegrafist/boardskutter T.H. McGrenery, wurdt oant no ta mist. It stoflik omskot fan de boardskutter, A.T.P. Considine, spielde op 26 maaie 1942 oan by Laaksum en waard op earehôf Skarl beïerdige. It stoflik omskot fan de boardskutter J.W. Wilkinson spielde oan op de Noarske kust. De piloat R.P. Worthy leit begroeven op earehôf Ald-Leusden by Amersfoort.

Op 5 septimber 1942 stoarte in Lancasterbommesmiter, de R 5755 fan it 207e Squadron, eastlik fan Medemblik yn de Iselmar. Der wurdt tocht dat it fleantúch delsketten waard troch in Dútske jager. Alle 7 bemanningsleden ferlearen it libben. Piloat R.G. Rowlands leit op dit earehôf. De oaren:

* Radio-telegrafist J.C. Luton leit op it earehôf Starum
* Waarnimmer A.B. Hastings waard beïerdige op it earehôf De Lemmer
* Boardskutter J.W. Atkinson en waarnimmer F.J.C. Barnes lizze op it earehôf Bergen yn Noard-Hollân
* Boardwurktúchkundige G. Fleck en boardskutter C.V. Pattison wurde beide oant no ta mist.
Henk Sprenger

**Henk Sprenger** (Oostknollendam, 3 jannewaris 1919 - 29 desimber 2005) wie in Nederlânsk skriuwer en tekener fan tekenteltsjes. Hy waard bekend yn de jierren fyftich mei it tekenteltsje *[[Kick Wilstra]]* oer in fuotballer. De namme wie ôflaat fan trije doe bekende Nederlânske spilers, '''Kick''' Smit, Faas '''Wil'''kes en Abe Len'''stra'''. It earste album ferskynde yn 1949 en dêrnei wie de strip jierrenlang te lêzen yn Het Parool. In oare bekende strip fan Sprenger wie *Piloot Storm*. Sprenger wie neist syn tekenwurk wurksum by fleantúchfabryk Fokker. Henk Sprenger ferstoar op 29 desimber 2005, yn'e âldens fan 86 jier. Yn de *Stripheldenbuert*  yn Almeare is de *Henk Sprengerwei* en de *Henk Sprengerbrêge* nei him neamd. Yn deselde buert leit ek it *Kick Wilstraplantsoen*.
Bahamapylksturt

De **Bahamapylksturt** (*Anas bahamensis*) is in fûgel út 'e famylje fan 'e einfûgels (*Anatidae*). Carolus Linnaeus beskreau yn 1758 de ein foar it earst wittenskiplik.

## Beskriuwing

Lykas by in soad oare súdlike einesoarten binne de ferskillen tusken de geslachten lyts. De ein is fral brún en hat opfallende wite wangen en in grize snaffel mei read by de basis (jonge fûgels misse dy kleur op 'e snaffel).

## Fersprieding
Baahamapylksturten komme yn trije aparte ûndersoarten yn dielen oer it hiele Súd-Amearikaanske kontinint oant yn Kuba foar. Ien fan 'e ûndersoarten, de *Anas bahamensis galapagensis*, dy't somtiden ek as in aparte soarte beskôge wurdt, is op it Galapagos-eilân Fernandina (Narborough Island) thús. Dêr libbet de ein yn ûndjip brak en sâlt wetter en yn mangroves oan 'e kust. De Bahamapylksturt is lykwols ek yn fiedselryk binnenwetter te finen.

## Libben
Bahamapylsturten ite planten, dy't se grondeljend ynnimme.  

It begjin fan 'e briedtiid ferskilt lokaal. De Karibyske populaasje begjint yn juny en july te brieden en de populaasje fan 'e Lytse Antillen briedt fan augustus oant novimber. Yn Súd-Amearika is de briedtiid yn maaie en oktober en op 'e Galapagos-eilannen yn oktober oant july.

It lechsel bestiet út 8 oant 12 liemkleurige aaien, dy't yn 25 oant 26 dagen útbret wurde. De pykjes ha dan in gewicht fan 30 gram. It wyfke fuorret de piken, dy't nei 20 dagen de fearren fan juvenilen krije. De einen kinne nei likernôch sân oant acht wiken fleane. Tsjin 'e ein fan it earste libbensjier binne se geslachtryp.

## Undersoarten
De Bahamapylkstut is yn trije ûndersoarten te ferdielen:

* *A. b. bahamensis* (Linnaeus, 1758), de nominaatfoarm is de noardlike Bahamapylksturt, dy't yn Midden-Amearika en yn it noardeasten fan Súd-Amearika libbet.    
* *Anas bahamensis rubrirostris* (Vieillot, 1816) is in ûndersoarte dy't mei likernôch 700 gram swierder is as de nominaatfoarm. It is in ûndersoarte dy't yn it suden fan Súd-Amearika libbet.
* *Anas bahamensis galapagensis* (Ridgway, 1890), de ûndersoarte dy't op it Galapagos-eilân Fernandina (Narborough) libbet.

## Status
Alhoewol't de populaasje liket ôf te nimmen, hat de soarte noch in grut ferspriedingsgebiet en giet it ôfnimmen net sa hurd dat de Bahamapylksturt as kwetsber beskôge wurde kin. De populaasje is grut en wurdt dêrom as net bedrige beskôge
Hankyu

**Hankyu Corporation** (ôfkoarting **Hankyu**, Japansk: **阪急電鉄株式会社**) is sûnt 1907 it spoarwegebedriuw fan Japan. It private bedriuw hat alle dagen mear as 2.500 treinen riden en hat mear as 90 treinstasjons. De maatskippij hat in wiidweidich netwurk fan spoarlinen dat de stêden Osaka, Kyoto en Kobe mei-inoar ferbynt. It haadkertier is yn Osaka.
Hankyu is ek warber op it mêd fan logistyk en is eigner fan bedriuwen sa as Hankyu Hanshin Express.

## Skiednis
De foarrinner fan it bedriuw, *Minoo Arima Electric Tramway Company* (箕面有馬電気軌道株式会社 Minoo Arima Denki Kidō Kabushiki Gaisha), waard yn 1907 oprjochte troch Ichizō Kobayashi. Op 10 maart 1910 iepene de Minoo Arima Tramway de Takarazuka-line en de Minoo-line.

Op 4 febrewaris 1943 fusearre Hankyu, fanwege it regear, mei Keihan en waard omneamd ta *Keihanshin Kyūkō Railway* Company (京阪神急行電鉄株式会社 Keihanshin Kyūkō Dentetsu Kabushiki Gaisha), alle linen fan beide maatskippijen, Shinkeihan-line (no de Hankyu Kyoto-line), Senriyama-line (no de Senri-line), de Jūsō-line (no part fan de Hanku Kyoto-line) en de Arashiyama-line, (dy trije lêsten wiene doe eigendom fan Keihan) derby ynbegrepen. De Katano-line kaam dêr yn 1945 by.

Yn 1949 waard Keihan wer selsstannich, mar wie lytser as foar de fúzje mei Keihanshin yn 1943, omdat de Shinkeihan-line, Senriyama-line en de Arashiyama-line yn hannen bleaune fan Keihanshin.

Fan 7 april 1968 ôf rieden de Hankyu-treinen ek troch oer de Kōbe Rapid Transit Railway Tozai-line en de Sanyo Electric Railway Haadline; op 1 april 1973 waard Keihanshin Kyūkō Railway Company omneamd ta Hankyu Corporation (阪急電鉄株式会社 Hankyū Dentetsu Kabushiki Gaisha).

Op 1 april 2005 waard 'Hankyu Holdings, Inc. oprjochte en waard Hankyu Corporation ûnderdiel fan dat bedriuw. Op 1 oktober 2006 waard Hanshin part fan de holding en krige de namme Hankyu Hanshin Holdings.

## Keppeling om utens
* Hiemside ''Hankyu''
Readsnaffelpylksturt

De **readsnaffelpylksturt** of **readbekpylksturt** (*Anas erythrorhyncha*) is in fûgel út 'e famylje einfûgels (*Anatidae*).  Gmelin beskreau de soarte yn 1789 foar it earst wittenskiplik.

## Beskriuwing

De readsnaffelpylksturt is in lytse ein fan 43 oant 48 sm lang en hat in reade snaffel en oant ûnder in each in donkerbrune oant swarte krún, wylst de rest fan 'e kop ljocht fan kleur is. Ek de nekke is swart. De fearren fan it bealchje binne dof donkerbrún mei ljochte rânen. Yn 'e flecht is te sjen dat de boppekant fan 'e sekundêre slachpinnen ljochtgiel binne mei boppe de fearren in swarte streek der oer hinne. De poatsjes fan 'e readsnaffelpylksturt binne griis, de eagen brún. Jerken en wyfkes binne likernôch itselde, mantsjes binne krekt wat grutter, mar juvenilen dêrfoaroer binne wat fletser fan kleur as folwoeksen fûgels. 

## Iten
De fûgel yt plantaardich materiaal en sied, dat op it wetter mar somtiden ek op it lân socht wurdt. 

## Fuortplantsjen
Readsnaffeleinen briede ôfhinklik fan de reintiid yn alle moannen fan it jier. It hichtepunt falt yn it suden fan Afrika yn 'e moannen oktober oant maaie. Yn 'e Kaapprovinsje falt it hichtepunt yn 'e moannen augustus oant oktober. 

De nêsten wurde yn 'e regel tichteby de kant tusken de beplanting yn it wetter boud. It wyfke siket it plak sels op en boud ek it nêst. De jerken binne dêrby passyf oanwêzich. Trochstrings bestiet in nêst út sa'n 10 aaien. Allinne it wyfke briedt en nei 25 oant 28 dagen komme de aaien út. Ek it fuorjen is in saak fan it wyfke. De jerkjes binne dan ôfwêzich en yn groepen oan it ferfearjen. Nei in jier binne de jonge fûgels geslachtsryp.     

## Fersprieding

De readsnaffelpylksturt komt fral yn it easten en suden fan Afrika foar yn it gebiet tusken Oeganda, Kenia en Etioopje oant Súd-Afrika.Yn it ferspriedingsgebiet is de ein in fûgel dy't in soad foarkomt, yn in soad gebieten is it sels de meast foarkommende ein. Dat jildt ek foar Madagaskar, dêr't de ein in soad fan syn biotoop ferlear. De populaasje wurdt yn Súd-Afrika op 500.000 oant 1 miljoen fûgels rûsd, 100.000 oant 300.000 einen yn East-Afrika en likernôch 15.000 oant 25.000 einen op Madagaskar.
 
De einen libje op en by ûndjippe marren, *wetlands*, opslachfivers ensafuort hinne. Op Madagaskar binne se ek by mûnings fan rivieren te sjen. Bûten it briedseizoen wurde de einen yn grutte groepen sjoen, fakentiden mei oare einesoarten.

## Status
It liket der op dat de soarte der op efterút giet, der wie bygelyks biotoopferlies op Madagaskar en der is in soad op 'e ein jage, mar it ferspriedingsgebiet en de populaasje binne noch grut. Dêrom wurdt de fûgel yn 'e Reade list fan it IUCN as net bedrige neamd.
Barsingerhorn

**Barsingerhorn** (Westfrysk: *Barregórre*) is in lintdoarp yn 'e gemeente Hollâns Kroan yn 'e provinsje Noard-Hollân. It hat iuwenlang in twillingdoarp west mei Haringhuizen. Dy doarpen foarmen ea de stêd Barsingerhorn.  

Barsingerhorn hat  () ynwenners. 

## Skiednis

It doarp waard foar it earst yn 1288 neamd. De namme komt fan 'e âlde foarmen *Bersingerhorne* en *Bersincshorne* en is ôflaat fan 'e namme Barse. Horne betsjut hoeke of úthoeke. 

### Bestjoer
Yn 1415 krigen Barsingerhorn (dêr't ek Kolhorn ûnder foel) en Haringhuizen tegearre stedsrjochten. De stêd wie ien fan in folle grutter oantal Westfryske plattelânsstêden. Sûnt 1811 wie Barsingerhorn gjin stêd mear, mar in gemeente. Yn 1970 fûn in nije weryndieling plak en waard Wieringerwaard by de gemeente foege. Wieringerwaard waard yn 1990 by de gemeente Anna Paulowna yndield, wylst de oare doarpen by  gemeente Niedorp foege waarden. Beide gemeenten binne yn 2012 opheft en hjoed-de-dei heart Barsingerhorn by de gemeente Hollâns Kroan. 

Ut 1622 datearret it rjochtshûs fan de stêd Barsingerhorn, dat oant 1730 dy funksje hie en letter it riedshûs fan 'e gemeente Barsingerhorn waard. 

### Tsjerken

De protestantske Laurenstsjerke waard yn 1574 oan 'e Hearewei boud. Dy tsjerke waard yn 1641 yn it plak fan in âldere foargonger op 'e nij boud. Fynsten fan sarkofagen wize út dat de oarspronklik oan Laurentius fan Rome wijde tsjerke al om 1200 bestien hat. Om 1900 hinne waard de doe boude toer ferfongen troch in nije toer. De âlde tsjerke waard yn 1968 ôfbrutsen en de toer mei eksplosiven opblaasd. De klok fan 'e bruorren Hemony hinget sûnt yn 'e tsjerke fan Buiksloot. De pastorij waard yn 1968 ferboud ta in tsjerkeseal en aula. Hjoed-de-dei is de eardere pastorij yn gebrûk as wente.  

De fermanje fan Bersingerhorn datearret fan 1862. De tsjerke die oant 1972 tsjinst en is neitiid ek ta wenhûs ferboud.

## Beskerme doarpssicht
In grut diel fan it doarp is sûnt 27 april 1993 beskerme. It wie it earste en iennige doarp dat de status fan beskerme doarpssicht krige fan 'e Deputearre Steaten fan 'e provinsje Noard-Hollân.
Kolhorn

**Kolhorn** is in doarp yn 'e Westfryske gemeente Hollâns Kroan yn 'e provinsje Noard-Hollân.

It doarp leit likernôch 8 km eastlik fan 'e stêd Skagen. Kolhorn hat  () ynwenners.

## Skiednis
It doarp waard yn 1288 foar it earst neamd. Nei alle gedachten waard dêr doe in lytse haven mei ornearre, dêr't letter it doarp ûntstie. Kolhorn as wenplak waard yn 1518 foar it earst as *Kolhoiren* neamd.

Kolhorn fierde yn 2018 de 600-jierrige jierdei. Dat gie werom op it jier 1418, doe't de tsjerkeklok getten waard. Nei alle gedachten waard dy klok getten troch William Butendiic. De tsjerke fan it doarp wie oarspronklik oan Sint-Laurentius wijd, mar it hjoeddeiske gebou datearret fan 'e 17e iuw. 

Yn 1573 waard it doarp *Colhorn* neamd, dat noch oant 1844 oan 'e Sudersee lei. De befolking libbe fan 'e fiskerij, mar nei de ynpoldering fan 'e *Groetpolder*, de *Waardpolder* en de Wieringermar lei it doarp likernôch 20 km it lân yn. Fan 'e eardere lokaasje oan 'e kust stamt noch de Westfryske Omringdyk. Op 'e dyk steane noch in pear turfskuorren.

Hjoed-de-dei wurde de âlde turfskuorren as musea brûkt. 

It doarp is foar in grut part in ryksbeskerme doarpssicht.