Yndiaaske eksterprotter

De **Yndiaaske eksterprotter** (*Gracupica contra*) is in sjongfûgel yn it skaai eksterprotters (*Gracupica*) út de famylje fan 'e protterfûgels (*Sturnidae*).

## Skaaimerken

De protter hat in opfallende swart en wite tekening en in gielige snaffel mei in readeftige basis. Om it each hat de fûgel sit readeftige fearreleaze hûd. De boppedielen, de kiel en it boarst binne swart, wylst de wangen, de dekfearren fan 'e wjukken en stút wyt binne. De skaaien binne fierder allyk yn it fearrekleed. Jonge fûgels ha ynstee fan it swart donkerbrún. De ûndersoarten ferskillen in bytsje yn it fearrekleed, de hoemannichte streken op 'e fearren en it formaat.  

Der binne leusistyske fûgels fan 'e soarte waarnommen. 

## Fersprieding
De soarte wurdt meast op leechlân oantroffen, mar ek yn hegere gebieten oant likernôch 700 m boppe seenivo. Se wurde fral oantroffen yn gebieten mei tagong ta iepen wetter. It belangrykste ferspriedingsgebiet yn Yndia leit fan 'e Gangesflakten oant 'e Krishna-rivier. De fûgel wreidet syn ferspriedingsgebiet út en hat yntusken it easten fan Pakistan, Rajkot en Bombay kolonisearre. Mooglik is dat mei feroarsake troch de hannel yn kouwefûgels en ûntsnappingen. De westlike fersprieding yn Yndia, benammen yn dielen fan Rajastan, wurdt mei feroarsake troch feroaringen yn 'e yrrigaasje en lânbou. De soarte libbet hjoed-de-dei ek yn 'e Feriene Arabyske Emiraten. 

Der wurde twa ûndersoarten erkend:

* *Gracupica contra contra* – komt foar yn it easten fan Pakistan, it noarden en sintraal Yndia, Súd-Nepal en Bangladesj.
* *Gracupica contra superciliaris*  – komt foar yn Manipur (Noardeast-Yndia), it noarden, sintraal en súdeastlik Birma en Súdwest-Sina.
 
It leefgebiet bestiet út gebieten mei hjir en dêr beammen mei wetter yn 'e omkriten en ek faak by minsklike delsettings. De soarte wurdt ek faak sjoen by wettersuveringsynstallaasjes of it stoart.

## Hâlden en dragen
Se wurde meast yn lytse troepen foerazjearend op 'e grûn oantroffen, mar ek yn beammen of op gebouwen. Ek binne se faak by fee te sjen. Op it fjild of yn greide en oar iepen terrein sykje se nei sied, fruit, ynsekten, wjirms en wringeleazen. Se ha grutte sjongkeunsten en jonge fûgels yn finzenskip kinne oare fûgels ymmitearje. 

Yn Yndia leit de briedtiid fan maart oant septimber. Mei it begjin fan it brieden wurde de kloften lytser en foarmje de fûgels pearkes. It nêst bestiet út in soad strie yn 'e foarm fan in koepel yn in grutte beam mei de yngong oan 'e sydkant, faak yn 'e buert fan minsken. Faak briede mear pearkes by inoar. In lechsel besstiet út likernôch fjouwer oant seis glânzgjende blauwe aaikes. De aaien kommen nei 14 oant 15 dagen út. Beide âlders fuorje de jonge fûgels oant se útfleanen. Der kin mear as ienris yn it seizoen bret wurde. 

## Status
Oannommen wurdt dat de soarte yn oantal tanimt troch de útwreiding fan 'e lânbou. De IUCN klassifisearret de fûgel dêrfandinne as net bedrige (LC, 2022) op 'e Reade list.    

## Oars
It fermogen fan 'e prottersoarte om minsken nei te praten makket de fûgel populêr as kouwefûgel. De Sema Nagas, in folk dat libbet tusken Assam en Birma, wegerje de fûgels te iten om't hja leauwe dat de fûgel in reynkarnaasje fan 'e mins is. Yn it algemien wurdt de fûgel ek wurdearre om't se in soad ynsekten ite.