open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Prüm

**Prüm** is in stêd yn 'e Dútske dielsteat Rynlân-Palts. Prüm is it haadplak fan 'e ferbânsgemeente Prüm, dat ûnderdiel foarmet fan 'e lânkring Bitburg-Prüm. 

## Skiednis
Prüm waard yn 720 foar it earst as *villa prumia* neamd. Yn 721 waard troch Bertrada de Aldere, de oerbeppe fan Karel de Grutte, in abdij stifte. Dy stifting mislearre, mar der folge yn 752 mei sukses in nije stifting troch kening Pepyn de Koarte en de frou. By Prüm waard ek it Frankyske Ryk fan Lotarius I ferparte mei it Ferdrach fan Prüm. Yn 1222 waard dy abdij troch keizer Freark II ta in foarstedom beneamd. 

De abdij waard yn 1576 troch it karfoarstedom Trier anneksearre, mar waard omklamme troch gebieten dy't fan Vianden wiene.
By in grutte stedsbrân yn 1769 waarden 214 fan de 294 hûzen fernield. Nei Waterloo waard Prüm mei it eastlike diel fan Vianden troch it Weenske Kongres oan Prusen tawiisd. Dêr soe it ûnderdiel wurde fan 'e nije Rynprovinsje. 

Yn 'e Twadde Wrâldoarloch wie de stêd sûnt 16 septimber 1944 it doel fan Amerikaansk artilleryfjoer. Fral op en nei 23 desimber waard de stêd swier bombardearre. De stêd waard foar 80 % fernield. By de opdieling fan Prusen troch de alliearden yn 1946 waard Prüm by de nije dielsteat Rynlân-Palts yndield.   

Prüm is ek bekend fanwegen de grutte eksploazje yn 1949. Fanwegen de brân yn in bunker yn de Kalvarienberg eksplodearre dêr sa'n 500 ton springstof, dy't brûkt wurde soe by it ferwiderjen fan 'e bunkers fan 'e Westwall. De eksploazje makke in krater fan likernôch 20 meter djip en de grûn en stiennen waarden oer kilometers weislingere. De eksploazje fernielde in soad hûzen dy 't nei de Twadde Wrâldoarloch krekt wer opboud wiene. Mei troch in evakuaasjebefel bleau it tal deaden (12) en ferwûnen (15) relatyf beheind. 

## Geografy
Prüm leit oan 'e Tettenbach en de Prüm (in sydrivier fan 'e Sûre) oan 'e foet fan it Schneifelberchtme tusken de Ardinnen en de Eifel op in hichte fan 420 oant 560 m. boppe seenivo. De stêd joech de namme oan 'e grutste kalkstiendelling út it Devoan, de 240 km² grutte Prümer Kalkpanne.

## Stedsyndieling
Yn it ramt fan weryndielings tusken 1969 en 1974 waarden fjouwer folgjende omlizzende gemeenten as Stadtteile by Prüm yndield: 

* Dausfeld (sûnt 1 jannewaris 1971)
* Niederprüm (sûnt 7 juny 1969)
* Steinmehlen (sûnt 1 jannewaris 1974)
* Weinsfeld  (sûnt 1 jannewaris 1973) 

De stêd Prüm is te ferdielen yn fjouwer Ortsteile:     

* Kalvarienberg 
* Tafel 
* Walcherath 
* Wirbelscheid

## It besjen wurdich
It benediktynske kleaster waard yn 1794 mei de Frânske besetting fan it Rynlân opheft. Sûnt 1802 is de abdijtsjerke de parochytsjerke fan Prüm, dy't yn 1950 de status fan basilyk krige. Yn 'e tsjerke leit ek keizer Lotarius I begroeven, fan wa't it bonkerak yn 'e 19e iuw werom fûn waard ûnder it heechalter. De tsjerke is ryk oan reliken. It bekendst binne de Sandalen fan Kristus. Fierder besit de tsjerke ek reliken fan de Hillige Trije Dokters en ier-kristlike martlers.
Sandalen fan Kristus

De **Hillige Sandalen fan Kristus** hearre by de wichtichste midsiuwske reliken fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke en wurde bewarre yn 'e Sint-Salvatorbasilyk yn Prüm, Dútslân. 

Doe't Pepyn III mei paus Stefanus II yn 'e Pepynske skinking yn 754 de stifting fan de Tsjerklike Steat fêstlei, hie de tsjerke dêr earder al in pear prestaasjes foaroer steld. Stefanus' foargonger paus Sacharias hie de kar fan Pepyn as kening stipe en him yn 752 de reliken fan 'e sandalen fan Kristus jûn.

Foar Pepyn wiene de sandalen tige brûkber om it kleaster yn 'e Eifel dat 30 jier earder stifte wie op te wurdearjen. Hy joech it kleaster in hiel soad lân en dêrnjonken de reliken. De abdij krige de namme fan Sint-Salvator (Hillige Ferlosser) en soe dêrnei útgroeie ta de wichtichste abdij en it hûskleaster fan de Karolingers.

It besit fan belangrike reliken wie ek in middel yn de tsjerkepolityk. Om mei de machtige foarsteabdij fan Prüm te konkurearjen wie it dêrom saak om reliken fan like grut belang te krijen. Yn 'e 12e iuw melde it opkommende en nei hillige macht stribjende bisdom Trier grutsk dat dy it ûnderkleed fan Kristus ûntdutsen hie, de saneamde Hillige Tunyk (*Heiliger Rock*). Neffens de oerlevering wie dy troch de hillige Helena yn Trier telâne kommen. It yn Jehannes 19:23-24 beskreaune stik klean makke sûnder mis hiel wat mear yndruk as de sandalen. It soe lykwols noch fjouwer iuwen duorje oant Trier de striid om 'e macht tsjin Prün wûn. Yn 1524 fûn foar it earst de grutte beafeart fan 'e Hillige Tunyk plak. Pas yn 1574 ferlear de abdij Prüm syn selstannigens oan Trier.

Alhoewol't de reliken bekend wiene, is der yn 'e iuwen dêrnei gjin bysûndere ferearing bekend. Yn 1794 waarden de reliken foar de optsjende Frânsen feilich nei Frankfurt brocht, dêr't se oant 1810 bleaune. Doe't se werom yn Prüm kamen, waarden se yn in barokke kast op it heechalter fan 'e eardere abdijtsjerke bewarre. Yn 1863 folge in sekuer ûndersyk troch Johann Nikolaus von Wilmowsky, dy't dêr ek oer rapportearre en hy liet se op in boerd montearje, om se sa oan it leauwige folk te toanen. De sandalen krigen yn 1896 in nije relykkast yn it koer fan 'e tsjerke. Noch yn itselde jier waard in beafeart fan 14 dagen nei de sandalen organisearre. De doetiidske Prümer pastoar woe der in regelmjittige tradysje fan meitsje, mar dat slagge net.  

De sandalen fan Kristus, om krekter te wêzen de resten fan in ryk fersierde pantoffel út de Merovingyske tiid (5e-8e iuw), neffens oaren út de Karolingyske tiid, wêryn't de resten fan Kristus' sandalen ferwurke binne, wurde hjoed-de-dei noch jimmeroan yn de Salvatorbasilyk fereare. Se wurde bewarre yn it relikwarium oan 'e noardlike kant fan it koer, dat op feestdagen iepene wurdt. De reliken hawwe de politike betsjutting yn 'e midsiuwen ferlern, mar de religieuze betsjutting is bleaun.
Prüm (Verbandsgemeinde)

De **Verbandsgemeinde Prüm** is in ferbânsgemeente yn 'e Eifelkreis Bitburg-Prüm yn 'e  Dútske dielsteat Rynlân-Palts. Mei in oerflak fan 465 km² is it de grutste ferbânsgemeente fan Rynlân-Palts. Yn it westen grinzget de ferbânsgemeente oan it keninkryk Belgje en yn it noarden oan 'e dielsteat Noardryn-Westfalen. 

De stêd Prüm is it bestjoerssintrum fan de gemeente. 

## Plakken (Ortsgemeinden)
De ferbânsgemeente is te ferdielen yn 'e folgjende 44 Ortsgemeinden'':
Jeanne Roos

**Jeanne Marianne Roos** (De Haach, 12 oktober 1916 – Amsterdam, 30 juny 2001) wie in Nederlandske sjoernaliste en teffens de earste omropster fan de Nederlandse Televisie Stichting (NTS).

## Libben en wurk

As Nederlân yn 1940 beset waard troch Nazi-Dútslân, is se as sjoernaliste wurksum foar it Algemeen Handelsblad. Sy krige op 15 july 1941 dien, tagelyk mei alle oare Joadske meiwurkers. Yn 1942 ferbrânt se har Joadestjer en út de ûnderdûk wei waard se aktyf yn it ferset. , en skreau letter op har eigen *Roos pagina*. Se wie befreone mei skriuwster Annie M.G. Schmidt mei wa 't se yn De Inktvis siet, in Amsterdamsk sjoernalistekabaret dat op de Paroolredaksje ûntstien wie. Paroolmeiwurker Simon Carmiggelt ûntliende syn pseudonym *Kronkel* oan de namme fan in wjirm út Roos har fúljeton . Sels brûkte se bytiden it pseudonym 'Marianne Smeets' . Yn de oarloch wie se ûnderdûkt op de Feluwe, mar se gie dochs nei Amsterdam om dêr yn it ferset te gean. Marianne Smeets wie ek de namme dy 't se brûkte as koerierster yn har jierren yn it ferset.

### Telefyzje
Yn de earste offisjele telefyzje-útstjoering op tiisdeitejûn 2 oktober 1951 wie Roos de earste persoan dy 't yn byld kaam. Doe 't hja opkomme moast wist hja nei eigen sizzen gjin wurd mear fan de tekst dy 't se ynstudearre hie. Dochs iepene se de jûn mei de passende wurden "Goedenavond dames en heren. Vanavond is het een heel bijzondere avond."

Doe 't it byld as gefolch fan in stroomsteuring yn it Utertske elektrisiteitsnet drige fuort te fallen moast hja wer ymprovisearje. Mei de wurden ""Wij hopen over drie minuten in de huiskamer terug te zijn" stelde sy de sjoggers gerêst. Nei ôfrin fan dy steuring sei sy: "Wij komen pas kijken, maar tenslotte komt u ook pas kijken".

Yn de jierren fyftich kaam Jeanne Roos faak op as panellid yn radiospultsjes. Op lettere jierren spile sy de rol fan dominante frou op jierren yn in pear films fan filmmakker Theo van Gogh, bygelyks yn *Eva* út 1994.

Roos ferstoar op 30 juny 2001 yn de âldens fan 84 jier yn in Amsterdamsk sikehûs. Se waard op 5 july 2001 kremearre yn it krematoarium fan Velsen.
Ecclesia en Synagoge

**Ecclesia en Synagoge** binne yn 'e ikonografy fan 'e Westerske keunst allegoaryske foarstellings, wêrby't Ecclesia (tsjerke) it Nije Testamint en Synagoge it Alde Testamint fertsjintwurdiget. Ek it is in foarstelling dat it Kristendom, it Nije Bûnsfolk, foar it Joadendom, it Alde Bûnsfolk oer set. 

Ecclesia en Synagoge wurde útbylde as twa froulju en komme foar oan 'e portalen fan grutte midsiuwske katedralen, op âlde ramen of yn 'e 15e en 16e-iuwske skilderkeunst. Yn 'e regel waarden de bylden foar inoar oer set.

## Ecclesia
Ecclesia wurdt yn 'e regel foarsteld as in moai en grutsk frommis. As hearskeresse draacht hja in kroan en yn har hân hâldt hja in prosesjekrús. De tsjelk yn har hân symbolisearret it Nije Bûn.
## Synagoge
Synagoge dêrfoaroer wurdt as in swak frommes mei in blyndoek ôfbylde om't hja it Wiere Leauwe net erkend. Hja draait har holle ôf  en yn har iene hân hâldt hja de Wet ûndersteboppe, wylst de oare hân in brutsen skepter fêsthâldt as teken dat hja har status oan it triomfearjende Kristendom ôfstean moast. It komt ek foar dat Synagoge in torarol of in geitekop as symboal fan 'e sûndebok by har hat. 

## Hjoeddeiske tapassing

Nei de reformaasje waarden Ecclesia en Synagoge minder yn 'e keunst tapast. Dochs ferskynden der oant yn 'e 20e iuw noch bylden fan Ecclesia en Synagoge oan tsjerken en sels yn 'e tiid nei de Twadde Wrâldoarloch, doe't de tsjerken nei bettere ferhâldings mei it joadendom sochten, binne der noch nije foarstellings fan Ecclesia en Synagoge op ruten of reliëfs makke. 

Dêrfoar oer binne der ek foarstellings fan Ecclesia en Synagoge ûntstien, dy 't de ferbettere ferhâldings tusken kristenen en joaden wjerspegelje sûnder de eartiidske negative gefoelswearden. In foarbyld dêrfan is it Synagoge en Ecclesia-keunstwurk, dat yn 2015 nei oanlieding fan it 50-jierrich jubileum fan de pauslike ferklearring Nostra Ætate by de katolike Sint-Joazefuniversiteit fan Philadelphia oprjochte waard.  
 
## Bekende foarstellings
Bekende foarstellings fan Ecclesia en Synagoge binne te sjen oan de Notre-Dame fan Parys, oan de Bamberger domtsjerke, de Freiburger munster, de katedraal fan Metz, de Leaffrouwetsjerke fan Trier en de Notre-Dame fan Straasburch.
Nije Bûn

Mei it **Nije Bûn** (Hebriuwsk: ברית חדשה; Gryksk: διαθήκη καινή) wurdt de nije relaasje tusken God en de kristenen ornearre. Foar it Nije Bûn oer stiet it Alde Bûn, it bûn dat God mei de joaden yn 'e tiid fan Moazes ynstelde. 

It is de bibelske ynterpretaasje fan in tekst yn it boek fan 'e profeet Jeremia út de Hebriuwske bibel (of it Alde Testamint):

Der komt in tiid, dat Ik mei it folk fan Israel en mei it folk fan Juda in nij bûn slút. Dat sil net sa wêze as it bûn dat Ik mei har foarâlden sletten ha, doe't Ik har by de hân krige om har út Egypte wei te heljen. Dat ferbûn (...) hawwe hja fan har kant ferbrutsen (...). Mar it bûn dat ik mei har nei dizze dagen slút, is sà (...): Ik set myn wet yn har binnenst, dan wurd ik har God en hja wurde myn folk. Dan hoecht de iene de oare net mear te learen: 'Tink derom, datst de Heare kinst'; allegearre, fan 'e heechsten oant de leechsten ta, sille my kenne. Want Ik ferjou har wat hja misdien ha, en har sûnder tink Ik net mear oan (Jeremia 31::31-34).   

Oer it generaal leauwe kristenen dat it ûnthjitten Nije Bûn ynsteld waard by it Lêste Nachtmiel as ûnderdiel fan 'e Eucharisty, wêrta yn it Evangeelje fan Jehannes ek it Nije Gebod heart. 

En dêrom is er Middeler fan in nij testamint. Syn dea wie de ferlossing fan 'e sûnden dy't ûnder it earste testamint begien wienen. Sa soene sy dy't roppen wienen, it ivige erfskip krije dat har tasein is. Dêr't in testamint is, moat ommers de dea fan in erflitter fêststeld wurde. Want, sil in testamint jilde, dan moat hy dêr't fan urven wurdt, earst stoarn wêze. Salang't dy noch yn libben is, jildt dat ommer nea (Hebreeërs 9:15-17).    

Nei oanlieding fan dy wurden yn Hebreeërs leauwe de measte protestanten dat it Nije Bûn pas yngie mei de dea fan Jezus Kristus. Ek katoliken leauwe dat Kristus de erflitter is troch wa syn dea syn wollen útfierd wurdt. Kristenen leauwe dus dat Jezus de Middeler is fan it Nije Bûn en hja leauwe ek dat it bloed fan Kristus, dat by de krusiging fergetten waard, it iennige bloedoffer is dat troch it bûn eakse wurdt.
Anne Trijeresom

**Anne Trijeresom** is in foarstelling yn 'e kristlike ikonografy fan 'e hillige Anne mei har dochter Marije en har beppesizzer Jezus. 

Sint-Anne wie yn 'e 15e iuw ien fan 'e bekendste en populêrste hilligen. As beppe fan Jezus waard har as himelske foarsprekker by har beppesizzer grutte macht taskreaun. Fral yn it Rynlân en yn 'e Nederlannen waard Sint-Anne bot fereare, mar ek yn Itaalje en Spanje. Yn in protte stêden waarden Anne-bruorskippen stifte, dy't krewearren foar de stifting fan in Anne-kapel yn 'e tsjerke, dêr't hja harren hillige ferearje koene. 

Anne waard faak tegearre mei har dochter Marije en beppesizzer Jezus ôfbylde. Dy foarstelling wurdt Anne Trijeresom neamd. Yn 'e 15e iuw waard Anne yn sokke foarstellings steande of sittend as folwoeksen frou ôf- en útbylde, mei Marije as famke op har earm en it popke Jezus op 'e skoat fan Marije. Dy foarstelling joech oant yn it begjin fan 'e 16e iuw it belang fan Anne yn 'e foarstelling oan: Anne wie as beppe fan Jezus de grutste en de machtigste. Anne draacht faak in sluier, wylst Marije en de poppe Jezus beide in kroan drage. 

Yn 'e 16e iuw waard Marije yn 'e foarstelling jimmeroan mear as in folwoeksen frou ôfbylde. Hja sit of stiet dan rjochts fan Anne. Anne hat faak in iepen boek op har skoat of yn har hân, de Bibel. Yn 'e oare hân hâldt hja fakentiden in frucht, faak in strûs druven. Jezus sit dan op de skoat fan Marije of stiet tusken beide froulju yn.     

Anne Trijeresom wurdt ek wol de ierdske trije-ienheid (*Trinitas Terrestris*) neamd. Dat yn tsjinstelling ta de godlike Trije-ienheid (*Trinitas Caelestis*). Nei it Konsylje fan Trente (1545-1563) wurdt dy titel lykwols jimmeroan mear brûkt foar de Hillige Famylje (Jezus, Marije en Joazef).

Nei de reformaasje rekke de Anne-ferearing jimmeroan mear út 'e moade. Nei 1600 komt noch in oare foarstelling op: Anne Twaresom. It giet dan noch allinne om in foarstelling fan Anne mei Marije. Faak hat Anne of Marije in iepen boek yn 'e hân, dêr't Anne nei wiist en Marije út lêst.

## Ofbylden

Ofbyld:Pöggstall Pfarrkirche Anna Selbdritt 01.JPG|Pöggstall (Eastenryk) Parochytsjerke Sint-Anne.
Ofbyld:Maastricht steffeswert ste anne.JPG|Maastricht, Bonnefantenmuseum (1511).
Ofbyld:Firenze aka Florence, Italy (28328693228).jpg|Florâns, Museo del Bargello (14e iuw).
Ofbyld:Santa Ana, la Virgen y el Niño, Convento de Santa Ana (Córdoba).jpg|Spanje, Córdoba, Sint-Annekleaster.
Hilllich Krúskapel (Trier)

De **Hillich Krúskapel** is in tsjerkegebou yn 'e Dútske stêd Trier. It is ien fan de âldste Dútske krústsjerken. De kapel soe stifte wêze yn 'e 4e iuw troch de Helena fan Konstantinopel (248–329), de mem fan Konstantyn de Grutte.

## Skiednis
Yn 'e 11 iuw liet Arnulfus, de domproast fan Trier, bûten de muorren foar de Porta Alba in romaanske kapel bouwe. Dy kapel waard yn 'e foarm fan in Gryksk krús boud, wêrfan alle fjouwer earms like lang wiene. De krusing waard bekroand mei in achthoekige toer. Nei de kapel rint út it Altbachtal in noch besteande krúswei nei de kapel mei sân staasjes. 

Om it jier 1620 hinne fûnen meardere feroarings oan it gebou plak. De westlike earm fan 'e tsjerke waard langer makke oant de hjoeddeiske ôfmjitting. Oan 'e eastlike kant waarden in sakristy en in oanbou tafoege. Letter yn 'e 17e iuw waard it westlike portaal mei bylden fersierd. Ek krige de kapel in barokke ynrjochting.   

Yn 1944 rekke de kapel slim skeind. De weropbou fûn yn 'e jierren 1957-1958 plak, mar de barokke eleminten waarden net werom brocht. De ferlinging fan 'e westlike earm fan 'e kapel bleau lykwols by de weropbou hanthavene. Yn it ramt fan in renovaasje yn 1976-1977 krige de kapel syn romaanske kleuren werom.

Fuort njonken de kapel waard yn 'e jierren 1960-1962 de parochytsjerke fan it Hillich Krús boud neffens in ûntwerp fan 'e arsjitekt Gottfried Böhm. Yn dy tsjerke stiet in 17e-iuwske grêflizzingsgroep dy't út de Hillich Krúskapel ôfkomstich is. 

## Gebrûk
De katoliken brûke de tsjerke foar bysûndere tsjinsten lykas foarmingen en jongereintsjinsten. Dêrnjonken makket ek de Russysk-Otterdokse mienskip gebrûk fan 'e tsjerke. 

## Oargel
Yn 'e Hillich Krúskapel stiet in oargelposityf mei trije registers fan de firma Meyer, Heusweiler, út it jier 1975.
Amfiteater fan Trier

It **Amfiteater fan Trier** is in Romeinsk amfiteater yn 'e Dútske stêd Trier. It teater makket sûnt 1986 ûnderdiel út fan it UNESCO-wrâlderfgoed Romeinske monuminten, dom en Leaffrouwetsjerke yn Trier. 

## Skiednis

Nei't it teater yn 'e twadde helte fan de 2e iuw n.Kr. boud waard foarme it teater al gau in ûnderdiel fan it deistige libben fan 'e  ynwenners fan 'e stêd Augusta Treverorum, it hjoeddeiske Trier. Dêr organisearren hege funksjonarissen, keizerlike beamten en yn guon gefallen sels de keizer foar de ynwenners it fermaak fan dy tiid: gefjochten tusken gladiatoaren en de striid mei wylde bisten op libben en dea. Ek waarden der minsken eksekutearre of wichtige saken meidield. Nei de foltôging wie der yn it teater plak foar 20.000 minsken. 

Oars as oare amfiteaters tsjinne it teater fan Trier ek as eastlike stedspoarte fan 'e stêd. Mei't it Westromeinske Ryk yn 'e 5e iuw oan syn ein kaam, waard it teater lykas oare Romeinske bouwurken fan Trier as stiengroeve brûkt.        
 
Oant yn 'e 19e iuw waard it teater troch de befolking *kaskeller*  neamd, in namme dy't mooglik werom giet op de Latynske omskriuwing *catholdi solarium*, dat foar 'wynberch by in teater' stiet. In oare teory is dat it ôflaat is fan it Mûzelfrankyske wurd *Kas* foar iik. Der binne 16e-iuwske ôfbylden fan it amfiteater bewarre bleaun mei trije iken yn 'e arena. 

Yn 'e 19e iuw waarden de earste wittenskiplike ûndersiken dien en doe sette in restauraasje útein. De namme 'kaskeller' rekke yn dy tiid út de moade.  

## Beskriuwing

Under de arena leit in kelder mei liften, dy't de gladiatoren en akteurs nei boppe brochten. Mei in lift yn 'e midden waarden gaueftich bisten yn 'e arena brocht. It teater hat in noardlike en in súdlike útgong en wie ûnderdiel fan 'e Romeinske ferdigening. it teater leit oan 'e foet fan 'e Petrisberch. Ien fan 'e redenen dat it amfiteater dêr boud waard, hat west dat de bouwers fan 'e  tribune de grûn oan 'e kant fan 'e berch net hoegden op te heegjen.

## Museum
It amfiteater is hjoed-de-dei in museum. Simmerdeis wurde der rûnliedings oanbean, werby in akteur de rol fan gladiator Valerius spilet en fertelt oer syn wurkpaad as gladiator.
Shahnez Boushaki

**Shahnez Boushaki** (Algiers, 22 maart 1985) is in Algerynsk basketbalspiler.

## Klupkarriêre
Boushaki spile foar GS Pétroliers fan 2002. Se begûn har profesjonele karriêre yn 2010 mei GS Pétroliers yn 'e Algerian Women's Cup. Se wûnen de Algerian Cup 2015 en fersloegen rivalen OC Alger mei 73-55 yn 'e finale.

Se die mei de GS Pétroliers diel oan ferskate Arabyske kompetysjes ynklusyf:

* de 2014 Arabyske Champions Clubs Cup foar froulju yn Egypte.
* it 2016 Arabyske 3x3-klubkampioenskip foar froulju yn Sharjah.

lykas ferskate Afrikaanske klubkompetysjes ynklusyf:
* de 2016 African Cup of Champion Clubs yn Mozambyk.
* de 2017 African Cup of Champion Clubs yn Angola.

## Ynternasjonale karriêre
Boushaki is sûnt 2010 lid fan it Algerynske nasjonale basketbalteam. Yn 2017 wie se lid fan it Algerynske nasjonale froulju basketbalteam dat him kwalifisearre foar de 2017 FIBA African Women's Club Champions Cup.

Se die mei oan ferskate kontinintale kompetysjes:
* it Afrikaanske frouljuskampioenskip 2013 yn Mozambyk.
* it Afrikaanske frouljuskampioenskip 2015 yn Kameroen.
* de Afrikaanske Spullen fan 2011 yn Mozambyk.
* de Afrikaanske Spullen fan 2015 yn 'e Republyk Kongo.

## Keppelings om utens
*  Profyl: FIBA.
*  Profyl: AFROBASKET.
*  Profyl: FIBA 3X3.
Römerbrücke (Trier)

De **Römerbrücke**, ek *Alte Moselbrücke*, is in Romeinske brêge oer de Mûzel yn Trier. It is de âldste brêge fan Dútslân. 

Sûnt 1986 is de brêge ûnderdiel fan it UNESCO-wrâlderfgoed Romeinske monuminten, dom en Leaffrouwetsjerke yn Trier.

## Skiednis
De earste Romeinske brêge oer de Mûzel wie in houten brêge op peallen. De peallen koene yn 1963 mei help fan dendrogronologysk ûndersyk datearre wurde en bestie sûnt it jier 18 of 17 foar Kristus.

De earste stiennen brêge waard 45 jier n.Kr. in lyts stikje fierder de stream ôf fan 'e hjoeddeiske brêge boud. As it wetter yn 'e Mûzel leech is kinne dielen fan 'e pylders fan dy brêge noch sjoen wurde.

De pylders fan 'e hjoeddeiske stiennen brêge waarden tusken 142 en 150 n.Kr. boud. De nije Romeinske brêge is de tredde brêge sûnt de stifting fan de stêd. Oan 'e kant fan de stream op hat de brêge spitse pylders om heechwetter en iisgong oan te kinnen. Op de massive pylders wie yn 'e Romeinske tiid in houten brêgekonstruksje boud, dy't sterk genôch wie om it ferkear, dat oer in 10 meter brede baan gie, te hâlden. Dy ferkearswei lei sa'n 14 m. boppe de Mûzel, sadat skippen harren mesten heech hâlde koene as sy de stream ôf sylden. Fanwegen de sterke stream moasten de sylboaten de stream op sleept wurde.

Oer de yn 'e midsiuwen ôfbrutsen brêgepoarte, de *Porta Inclyta* ('Ferneamde poarte'), wurdt oant hjoed-de-dei striid levere oer de fraach oan hokker kant fan de Mûzel dy stien hat. De Porta Inclyta like in soad op de Porta Nigra.

Alle njoggen brêgepylders binne oant de dei fan hjoed bewarre bleaun. Earder waard der tocht dat twa fan 'e njoggen pylders yn 1717-1718 fernijd waarden mar dat is net fan tapassing. De beide earste pylders oan 'e stedskant binne al by in ferbouwing yn 'e Romeinske tiid by it ferheegjen fan de wâl út it sicht rekke.   

Tusken 1190 en 1490, mooglik ûnder karfoarst Balduin (1307–1354), krige de brêge stiennen ferwulften. Yn 1689 waarden de ferwulften fan 'e brêge troch Frânske troepen opblaasd, mar yn 'e jierren 1716-1718 wer op 'e nij boud. By dy gelegenheid waard op de fyfte pylder in krúsbyld en in byld fan de hillige Nikolaas oanbrocht. Yn 1806 waard de westlike brêgepoarte ôfbrutsen en yn 1869 folge de eastlike poarte. De brêge waard yn 1931 ferbrede en krige doe ek it útstekkende diel foar fuotgongers.

Op de moarn fan 2 maart 1945 wisten de Amerikanen oer de net ferneatige Romeinske brêge yn Trier te kommen. Wêrom de Dútsers de brêge net opblaasden is net dúdlik. Neffens tsjûgen lei der al sa'n soad pún op de brege, dat de kabels foar it oanstellen fan de eksplosiven mooglik skansearre wienen.  

Nei de Twadde Wrâldkriich folgen yn it ramt fan de kanalisearing fan 'e Mûzel argeologyske ûndersiken.
Boushaki

**Boushaki** kin ferwize nei:
* Mustapha Ishak-Boushaki - Algerynsk-Amerikaanske teoretysk natuerkundige.
* Shahnez Boushaki - Algerynsk basketbalspiler.
Minskerjochteflagge

De **Minskerjochteflagge** is in yn Nederlân brûkte flagge dy 't symboal stiet foar de lykweardigens fan alle minsken op ierde, en moediget minsken oan om de minskerjochten te respektearjen en te stypjen. It doel fan de flagge is om wrâldwiid bewustwêzen te kreëarjen foar it belang fan minskerjochten en om minsken te ferienigjen yn harren ynset foar gelikensens en respekt foar de fûnemintele rjochten fan eltsenien. De flagge waard offisjeel lansearre op 10 desimber 2020. 

## Inisjatyf
De Minskerjochteflagge is in Nederlânsk inisjatyf en waard lansearre troch de Nederlânske antydiskriminaasjeburo's dy 't gearwurkje ûnder de namme Discriminatie.nl. De flagge is betocht troch Tûmba, it kennissintrum diskriminaasje en diversiteit yn Ljouwert. 

## Untwerp
De flagge is ûntwurpen troch de Ljouwerter ûntwerper Menno de Boer. It útgongspunt foar it ûntwerp wie it idee dat der in soad is dat ús as minsken mei-inoar ferbynt, lykas it dielen fan de ierde, de loft en in plak ûnder de sinne, en dat wy allegear besteane út DNA, nettsjinsteande ús uterlike ferskillen. De ûntwerper hat dizze gedachte oerset nei it ûntwerp fan de flagge, wêrby 't er de foarm fan in DNA-strang as útgongspunt naam en dy kombinearre mei de kleuren fan de ierde (grien), de loft (blau) en de sinne (giel). De flagge leit de klam op dat wat minsken ferbynt. 

## Gebrûk fan de flagge
Nederlânske gemeenten en ambassades wrâldwiid hise de Minskerjochteflagge op 10 desimber. Op dizze dei wurdt jierliks stilstien by de Dei fan de Minskerjochten. Ta oantinken oan 10 desimber 1948 doe’t de “Universele Verklaring van de Rechten van de Mens” troch de Feriene Naasjes oannommen waard.

De flagge kin derneist bygelyks ek brûkt wurde op 21 maart, de Ynternasjonale Dei Tsjin Rasisme & Diskriminaasje, en by de betinking fan it slavernijferline.

## Keppeling om utens
* Website fan de Minskerjochtenflagge
John Dudley North

**John Dudley North** (Londen, 1893 - Oldbury, Shropshire, 11 jannewaris 1968), CBE, HonFRAeS, MIMechE, wie foarsitter en algemien direkteur fan Boulton Paul Aircraft.

## Libben en wurk
Hy waard berne op 18 Kinver Road North, Peak Hill, Sydenham, Londen en oplaat oan de Bedford School. North waard haadyngenieur foar Claude Graham-White fan de Grahame-White Aviation Co. Ltd., foardat de Earste Wrâldoarloch útbruts. Dat wie in tige ferantwurdlike funksje foar in jongkeardel yn in jong bedriuw binnen in jonge en fitale yndustry. Yn 1915 waard er superintindint fan de loftfeartôfdieling fan Austin Motor Company.
Yn 1917 kaam er yn tsjinst by Boulton Paul yn Norwich en begûn er syn lange gearwurking mei it bedriuw en syn fleantúchdivyzje, Boulton Paul Aircraft, dy 't foar de Twadde Wrâldoarloch yn Wolverhampton oprjochte waard. North klom yn 1951 op ta direkteur fan Boulton Paul Aircraft en wie ek haadyngenieur fan it bedriuw. Hy gie yn 1954 mei pinsjoen.

By Boulton Paul wie er belutsen by it ûntwerp fan in soad fleantugen, net yn it minst de Overstrand, Sidestrand, Defiant en it loftskip R101, dêr 't it bedriuw de romp fan boude.

Yn 1941 wie North fice-foarsitter fan de Society of British Aerospace Companies (SBAC). Yn maaie 1961 waard er beneamd ta *honorary fellow* fan de Royal Aeronautical Society en yn 1962 ta CBE.

North troude yn 1922 mei Phyllis Margaret, dochter fan Edward Huggins, klerk fan de Norwich Board of Guardians. It pear krige twa dochters
Romeinske monuminten, dom en Leaffrouwetsjerke yn Trier

Under de titel **Romeinske monuminten, dom en Leaffrouwetsjerke yn Trier** (Dútsk: *Römische Baudenkmäler, Dom und Liebfrauenkirche in Trier*) falle in rige Romeinske en midsiuwske monuminten yn de Dútske stêd Trier. 

De Dútske stêd Trier waard yn 'e earste iuw foar Kristus as Augusta Treverorum stifte. Om it jier 300 wie it de grutste stêd noardlik fan 'e Alpen en de residinsje fan 'e keizers fan it Westromeinske Ryk. Resten fan Augusta Treverorum binne oant de dei fan hjoed bewarre bleaun. 

Yn Trier stiet ek de âldste tsjerke fan Dútslân, de Sint-Piterdom. Dêrnjonken stiet de Leaffrouwetsjerke, ien fan de earste goatyske tsjerken fan Dútslân. 

Súdwestlik fan Trier stiet yn it doarpke Igel in Romeinske pylder, dy't ek ûnder de namme "Romeinske monuminten, dom en Leaffrouwetsjerke yn Trier" as wrâlderfgoed ynskreaun is. 

Yn 1986 binne de Romeinske monuminten, de domtsjerke en de Leaffrouwetsjerke op de list fan it wrâlderfgoed fan UNESCO set as "Romeinske monuminten, dom en Leaffrouwetsjerke yn Trier". Under dy monuminten falle:
 
* de Porta Nigra
* de Keizertermen
* de Barbaratermen
* it Amfiteater fan Trier
* de Romeinske brêge fan Trier
* de Basilyk fan Konstantyn
* de Sint-Piterdom
* de Leaffrouwetsjerke 
* de Pylder fan Igel

## Keppeling om utens
 Beskriuwing op de Nederlânske UNESCO-side
Igel

**Igel** is in plak yn 'e Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It plak leit súdwestlik fan Trier op de lofter igge fan 'e Mûzel. 

## Bestjoerlike yndieling
Igel is in Ortsgemeinde fan it gemeenteferbân Trier-Land, dat ûnderdiel foarmet fan 'e lânkring Trier-Saarburg.

## It besjen wurdich

* De Pylder fan Igel is in 23 meter heech Romeinsk grêfmonumint en ien fan 'e monuminten fan it UNESCO-wrâlderfgoed Romeinske monuminten, dom en Leaffrouwetsjerke yn Trier.
* De âlde Sint-Dionysiustsjerke fan Igel is in barokke tsjerke út 1758-1759 mei in 12e-iuwske romaanske toer. 
* Oan 'e Trierer Straße 30 stiet in foarname hearepleats mei hoektuorkes, dy't op de 17e iuw werom giet.
* It *Grutenhäuschen* west fan it doarp is in foar part rekonstruearre 3e-iuwske Romeinske grêftimpel. 
* Tusken Igel en Wasserliesch lizze de resten fan de Hindenburgbrêge. De brêge út 1912 waard tsjin it ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch troch de Wehrmacht opblaasd en net wer opboud.
Hakke

*hakke (lichemsdiel), it efterste diel fan 'e foet, rjocht ûnder it ankel
*hakke (fuotark), de nei ûnderen ta útstekkende ferheging ûnder it efterste diel fan in skoech, lears, klomp, ensfh.
*hakke (sok), it bûgde part fan in sok of hoas
*hakke (útstekking), it útstekkende diel fan in ding, lykas in skoatsblok, in pipekop of in kowepoat
**hakke (roer), de ferbreding fan in roer ûnder wetter
**hakke (seine), de hoeke fan it skerp fan in seine by de stôk
**hakke (bile), de kant fan it izer fan in bile oan 'e oare kant fan 'e stôk as it skerp
**hakke (skjirre), de as dy't de beide dielen fan in skjirre mei-inoar ferbynt
**hakke (geografy), in útstekkend diel fan in geografyske ienheid
***Hakke fan de Lears fan Itaalje
***Hakke fan Alabama
***Hakke fan Mississippy
***Hakke fan Missoery
***Hakke fan Nij-Meksiko
*hakke, better bekend as hak, in type skeppe mei in heaks blêd om 'e grûn mei los te meitsjen
Ploos van Amstel

**Ploos van Amstel** is in Nederlânsk geslacht, dat sûnt 1864 ta de Nederlânske adel heart en yn 1918 opnommen yn it Nederlânsk Patrysjaat. In bekende telch út it laach wie de 18e-iuwske Cornelis Ploos van Amstel (1726-1798), dy 't as ien fan de wichtichste keunstsamlers fan Nederlân te boek stiet. Hy wie houthanneler en makeler yn skippen en skipsoandielen en de skoansoan fan de skilder Cornelis Troost (1696-1750).

## Skiednis
By beslút fan Kening Loadewyk XIII fan Frankryk fan april 1621 waard Adriaen Ploos, hear fan Tienhoven, mei syn neikommelingen ferheft yn de Frânske adel. Op fersyk fan dyselde Adriaen Ploos, hear fan Oudegein, Lievendaal, Tienhoven en 't Geyn, ferklearre prins Frederik Hindrik d.d. De Haach 20 maart 1636 dat de stam Ploos sprute út it hûs Van Amstel van Mijnden, mar dat lêste wie net te bewizen.

By Keninklik Beslút fan 8 july 1864 waard erkend dat Johannes Ploos fan Amstel ta de Nederlânske adel hearde. Sûnt dy tiid wiene der noch ferskate erkenningen, it lêst op 9 septimber 1988.

De stamrige dy't bewiisd wurde koe begjint met Willem Wouters. Ploos, berne yn 1447 en skout fan Loosdrecht.

De famylje woe hawwe dat sy ôfstammen fan it midsiuwske adelsgeslacht Hearen fan Amstel, mar dat koe net bewiisd wurde. Likegoed fiert de famylje Ploos van Amstel it wapen fan dy famylje al sûnt in pear iuwen. R.G. de Neve, *Genealogiebeoefening en adellijke pretenties. Noblesse d’obscurité tijdens de Republiek en het Koninkrijk*, yn:  Jaarboek van het Centraal Bureau voor Genealogie ’ 59 (2005) 

## In pear telgen
* Willem Ploos van Amstel (1529-1603), skout fan Loosdrecht
* Adriaen Ploos van Amstel (stoarn yn 1646), hear van Langesteyn, presidint fan De Bosk 
* Adriaen Ploos van Amstel (1585-1639), hear fan Tienhoven, 't Geyn, Jutphaas, Oudegein ensfh., tesaurier fan de Dom, kommitearre Steaten-Generaal
* Cornelis Ploos van Amstel (1726-1798), makeler en keunstsamler
* Jacob Ploos van Amstel (1735-1784), dokter en drukker
* Adrianus Ploos van Amstel (1749-1816), foarsitter nasjonale fergadering Bataafske Republyk, lid Earste en Twadde Nasjonale Fergadering, lid Konstituearjende Gearkomste, lid Earste Keamer Fertsjintwurdigjend Lichem (1798-1801), lid Tweede Kamer Fertsjintwurdigjend Lichem (1798-1801) 
* J.J.A. Ploos van Amstel (1835-1895), teolooch en predikant, û.o. yn Reitsum
* Jan Adriaan Gijsbert Ploos van Amstel (1843-1894), boargemaster fan Maasland en fan Wanneper­veen
* jhr. Gerardus Ploos van Amstel (1920-1999), agint fan De Nederlandsche Bank yn Middelburch en publisist oer de famylje en pear leden dêrfan
* jhr. Jaap Ploos van Amstel (1926-2022), keunstner 
* prof. jhr. dr. Walther Ploos van Amstel (1962), professor oan de Keninklike Militêre Akademy

## Wapens

Ploos van Amstel wapen 1864.svg|1864
Ploos van Amstel wapen 1865.svg|1865
Ploos van Amstel wapen 1922.svg|1922


## Keppelingen om utens
* Argyf Ploos van Amstel  
* Webstee Ploos van Amstel
Pylder fan Igel

De **Igeler Säule** (Pylder fan Igel) is in 23 meter heech Romeinsk grêfmonumint fan sânstien oan 'e lofter kant fan 'e Mûzel yn it doarp Igel súdwestlik fan Trier, Dútslân. It monumint datearret út de 3e iuw n.Kr. en is ûnderdiel fan it UNESCO-wrâlderfgoed Romeinske monuminten, dom en Leaffrouwetsjerke yn Trier.

## Beskriuwing
De pylder fan reade sânstien is likernôch 23 meter heech en ryk mei reliëfs fersierd. Dy toane foarstellings út it deistige libben en it beropslibben fan lekkenkeaplju, mar ek út de mytology. Oarspronklik wiene de measte antike bylden kleurich, mar fan de eardere beskildering wie al oan it begjin fan de earste ûndersiken yn 'e 19e iuw mar in bytsje oer. Yn it Rheinisches Landesmuseum Trier stiet in replika mei de oarspronklike kleuren.

De spits fan de pylder is mei in earn mei iepenslaande fleugels fersierd. De earn is lykwols slim ferware en hast net mear as in earn werom te kennen.

## Oprjochting

It monumint waard yn 'e 3e iuw yn opdracht fan 'e bruorren Secundinius Aventinus en Secundinius Securus foar harrensels en foar harren famylje oprjochte. De krekte datearring fan it bouwurk is in saak fan strideraasje is, guon datearje de pylder yn it twatredde diel fan 'e 3e iuw, wylst oaren tinke dat it monumint út de earste dessinia fan 'e 3e iuw datearret.    

Alhoewol't de pylder neffens de foarm en it ynskrift in grêfmonumint is, binne der by opgravings gjin resten fan begroeven persoanen weromfûn. Dat it monumint goed bewarre is hat faaks te krijen mei in fersin. Faaks tsjinne it monumint dêrom allinne as in senotaaf, in skyngrêf, wylst de grêven fan 'e bouwers en harren ferstoarne famyljeleden op harren eigen lân leine. Njonken de neitins oan de deaden fan 'e famylje hie it monumint nei alle gedachten ek noch as doel om reklame te meitsjen foar de lekkehannel fan 'e famylje. 

## Midsiuwen
Nei it Romeinske tiidrek waard it monumint net lykas in soad oare monuminten ferneatige. Yn kristlike tiid waard it belangrykste reliëf útlein as it houlik fan Konstantius Kloarus en Flavia Julia Helena, de heit en mem fan keizer Konstantyn de Grutte en dêrom krige it monumint beskerming fan 'e Tsjerke. Dochs ûnstie der yn 'e midsiuwen skea, mooglik troch it besykjen om de izeren beugels fanwegen de metaalwearde tusken de stiennen út it monumint te skuorren. De Spaanske gûverneur fan Lúksemboarch, Peter Enst I fan Mansfeld, dy't in bulte niget hie oan âldheden, soe yn 'e 16e iuw it plan hân ha om it monumint te ferhûzen nei it park fan syn kasteel yn Clausen Lúksemboarch. Of dat wier is bliuwt ûndúdlik, mar de earnstige skea oan it ûnderste diel fan it grêfmonumint soe hiel goed it gefolch wêze kinne fan in fergees besykjen om it monumint fan syn plak te heljen. 


Nordansicht Igeler Säule.jpg|Noard
Ostansicht der Igeler Säule.jpg|East
Südansicht der Igeler Säule.jpg|Súd
Westansicht der Igeler Säule.jpg|West
Knibbel

De **knibbel** (Latynske namme: *articulus genus*) is in knier (gewricht) yn it skelet fan minsken en oare sûchdieren en ek yn dat fan 'e measte oare wringedieren. By minsken en oare primaten ferbynt dizze knier yn 'e skonk de skynbonke (*tibia*) yn 'e ûnderskonk mei de bilbonke (*femur*) yn 'e boppeskonk. De ferbining dy't dêrtroch ûntstiet, wurdt op it kwetsberste plak, oan 'e foarkant, beskerme troch de knibbelskiif (*patella*). De knibbelknier bestiet sadwaande út trije bonken. It is de grutste en meast komplekse knier fan it minsklik lichem.

Ut 'e knibbel wei wurdt de skonk rjochtút stutsen ("ekstinsje") troch oanspanning fan 'e spier oan 'e foarkant fan 'e boppeskonk, de fjouwerhadige bilbonkespier (*musculus quadriceps femoris*), en bûgd ("fleksje") troch oanspanning fan 'e spier oan 'e efterkant fan 'e boppeskonk, de twahadige bilbonkespier (*musculus biceps femoris*). Dy lêste spier wurdt yn 'e folksmûle mei in lienwurd út it Ingelsk ornaris de 'hamstring' neamd. De foarute/efterute stabiliteit fan 'e knibbel wurdt benammen berikt troch krúslingse bannen fan sine, de krúsbannen (*ligamenta cruciforma*), dy't de boppe- en de ûnderskonk mei-inoar ferbine. De sydlingse stabiliteit komt troch oare sinebannen, de knibbelbannen (*ligamenta collateralia*). 

De bewegings fan 'e knibbel geane soepel troch it kreakbien dat yn 'e knier oanwêzich is. Dat is in tin elastyske weefsel, dat de bonken beskermet en derfoar soarget dat de ûnderskate knierflakken maklik oerinoar hinne glydzje. De knibbel befettet twa ferskillende soarten knierkreakbien, te witten: fibreus kreakbien (meniskus) en hyalyn kreakbien. De soepel bûgende wurking fan 'e knibbel wurdt benammen berikt trochdat de knier omfet is troch kapsel en trochdat der kreakbienskiven (*menisci*) tusken de bewegende bonkedielen sitte. By âldere minsken slyt it kreakbien wolris fuort, mei as gefolch dat by it brûken fan 'e knibbel bonke oer bonke skrabet, wat it bûgen en strekken fan 'e knibbel pynlik makket. Soms wurdt dan as lêste rêdmiddel de knibbelknier operatyf ferwidere en ferfongen troch in keunstknibbel fan metaal.

By fjouwerfuottige bisten lykas in hûn, in hynder of in mûs wurdt de oantsjutting 'knibbel' net inkeld brûkt foar de knier yn 'e efterpoat dy't analooch is oan 'e minsklike knibbel, mar ek foar in soartgelikense knier yn 'e foarpoat, dy't analooch is oan 'e minsklike pols. By fûgels wurdt mei de oantsjutting 'knibbel' ferwiisd nei in knier yn 'e poaten dêr't de skynbonke (*tibia*) gearkomt mei de skynfuotwoartelbonke (*tibiotarsus*) en de knibbelskiif (*patella*) (ynsafier't de oanbelangjende soarte fûgel oer in knibbelskiif beskikt). Leken sjogge by fûgels lykwols faak in sichtberder knier oan foar de knibbel (om't dy leger yn 'e skonk sit en net bedutsen is troch fearren). It giet dêrby om 'e knier dêr't de skynfuotwoartelbonke en de middenfuotwoartelbonke (*tarsometatarsus*) gearkomme yn wat by minsken it ankel wêze soe.

## Sjoch ek
*heup
*ankel
Trier-Land

**Trier-Land** is in ferbânsgemeente yn 'e lânkring Trier-Saarburg yn 'e Dútske dielsteat Rynlân-Palts.

It riedshûs fan Trier-Land stiet yn Trier, dat sels gjin ûnderdiel fan 'e ferbânsgemeente is. 

## Ortsgemeinden
De ferbânsgemeente bestiet út de folgjende 11 *[[Ortsgemeinde]]n*.

#Aach
#Franzenheim
#Hockweiler
#Igel
#Kordel
#Langsur
#Newel
#Ralingen
#Trierweiler
#Welschbillig
#Zemmer
Thomas & Friends

**Thomas & Friends** of **Thomas the Tank Engine**, is in Britsk `telefyzjeprogramma foar pjutten fan Britt Allcroft. De animaasjesearje is basearre op de boeken *The Railway Series* fan de Britske predikant Wilbert Vere Awdry en dy syn soan Christopher Awdry. De bernesearje  begûn yn 1984.

De searje folget de aventoeren fan Thomas, in antropomorfisearre blauwe stoomlokomotyf op de fiktive North Western Railway op it eilân Sodor, en ferskate oare ferminsklike lokomotiven op de North Western Railway, wêrûnder Edward, Henry, Gordon, James, Percy en Toby. Se wurkje foar de Fat Controller.

Yn de Feriene Steaten waard it foar it earst útstjoerd tegearre mei de spin-off searje *Shining Time Station* op PBS' PTV Park blok yn 1989.

De rjochten fan de searje binne op dit stuit yn hannen fan HIT Entertainment (in dochterûndernimming fan Mattel), dat yn july 2002 Gullane Entertainment oernaam.

In nije 2 D-animearre searje, *[[Thomas & Friends: All Engines Go]]*, gie yn premjêre op 13 septimber 2021 op Cartoon Network. 

## Film
* Thomas and the Magic Railroad (2000)
* Thomas & Friends: Calling All Engines! (2005)
* Thomas & Friends: The Great Discovery (2008)
* Thomas & Friends: Hero of the Rails (2009)
* Thomas & Friends: Misty Island Rescue (2010)
* Thomas & Friends: Day of the Diesels (2011)
* Thomas & Friends: Blue Mountain Mystery (2012)
* Thomas & Friends: King of the Railway (2013)
* Thomas & Friends: Tale of the Brave (2014)
* Thomas & Friends: The Adventure Begins (2015)
* Thomas & Friends: Sodor's Legend of the Lost Treasure (2015)
* Thomas & Friends: The Great Race (2016)
* Thomas & Friends: Journey Beyond Sodor (2017)
* Thomas & Friends: Big World! Big Adventures! (2018)
* Thomas & Friends: Digs & Discoveries (2019)
* Thomas & Friends: Marvellous Machinery (2020)
* Thomas & Friends: Race for the Sodor Cup (2021)
* Thomas & Friends: All Star Parade (2022)
* Thomas & Friends: The Mystery of Lookout Mountain (2022)
Barbaratermen

De **Barbaratermen** (Dútsk: *Barbarathermen*) wiene in grut Romeinsk badkompleks yn it doetiidske Augusta Treverorum, tsjintwurdich de Dútske stêd Trier. De Barbaratermen wiene it grutste termekompleks noardlik fan 'e Alpen.

Tegearre mei in tal oare monuminten steane de Barbaratermen sûnt 1986 op 'e list fan it UNESCO-wrâlderfgoed as de Romeinske monuminten, dom en Leaffrouwetsjerke yn Trier. 

## Augusta Treverorum

De Barbaratermen waarden yn 'e twadde helte fan 'e 2e iuw boud. Yn dy tiid wiene der in soad bouaktiviteiten yn 'e stêd. Sa waarden doe ek in nije brêge, in amfiteater en in grut foarum oanlein. De termen oan 'e Feemerk wiene nei alle gedachten foar de groeiende stêd te lyts woarn en mei de nije Barbaratermen ûnstie der in kompleks fan 172 m by 240 m (42.500 m²). It rivierke de Ruwer moast oer in wetterlieding foar de tafier fan it wetter soargje. 

Yn 'e tiid fan it ûnstean wiene de Barbaratermen it op ien nei grutste termenkompleks fan it Romeinske Ryk. Allinne de termen fan Trajanus yn Rome oertroffen wat oerflak oanbelanget de Barbaratermen.  

It liket der op dat de Barbaratermen gjin lêst hân hat fan 'e Germaanske ynfallen yn 'e 3e iuw. Neffens de fynsten fan munten en keramyk waarden de termen noch oant it ein fan 'e 4e iuw brûkt. Pas yn 'e 5e iuw yn 'e tiid fan it Folkeferfarren rekken de termen troch de plonderingen bûten gebrûk en yn ferfal. Yn dy tiid waarden der wentes yn it kompleks boud, dy't de oarsprong fan 'e Trierske bûtenwyk Sint-Barbara foarmen.

## Letter gebrûk

Nei de Romeinske tiid waard it grutte areaal op ferskillende wizen brûkt. Njonken de funksje as stiengroeve fûnen der ek ferbouwings plak. Op it ministerialenskaai De Ponte (ek: Von der Brücke) binne in pear grutte midsiuwske bouwurken werom te fieren, dy't op in stedsgravuere fan Matthäus Merian en in tekening fan Alexandre Wiltheim út 1620 as ruïne te sjen binne. It binne de iennige ôfbylden fan dy gebouwen. 

Sûnt 1611 leveren de Barbaratermen de stien foar de bou fan it nije Jezuïtenkolleezje yn Trier. De resten dy't oerbleaune waarden om strategyske redenen yn 1675 troch de Frânske generaal Vignory opblaasd om dêrmei in frij fjild om 'e stêd te meitsjen. 

De termen krigen de namme fan Sint-Barbara. Mooglik stiene der mear tsjerken bûten de midsiuwske muorren op it grutte termenareaal. De lokaasje fan de tsjerke Sint-Marije ad Pontem is ûndúdlik, om 't dy yn 1675 troch Frânske troepen opblaasd waard. Yn dy tiid wie it al hiel gewoan om net al te sêftsinnich mei it antike erfskip om te gean. Keizer Maksimilaan I brûkte bygelyks al de noch yntakte boudielen fan de termen by de Trierske Ryksdei fan 1512 om kanonnen op te testen.

## Besite
Nei in restauraasje fan 'e ruïnes waard it kompleks op 23 july 2015 weriepene foar toeristen. Oer in steiger kin it kompleks besjoen wurde, wêrfan it startpunt oan 'e Friedrich-Wilhelm-Straße leit. Der binne fierder gjin kosten om de termen te besjen en buorden op 'e rûte ynformearje oer de termen.
Kamp Mariënbosch

**Kamp Mariënbosch** is in earder legerkamp oan de ein fan de Twadde Wrâldoarloch en ynternearringskamp krekt nei ôfrin fan de Twadde Wrâldoarloch yn Nijmegen.

It kamp lei yn it Mariënbosch, in bosk dat letter foar in part bewurke waard ta stedspark yn de wyk Kwakkenberg tusken de Groesbeeksewei, de Boswei, de Sophiawei en it kleaster Mariënbosch.

## Allieard legerkamp
It legerkamp waard yn gebrûk nommen yn 1944. It tsjinne foaral as sammelplak foar Britske en Kanadeeske militêren dy 't repatriearre wurde moasten. Nei it begjin fan Operaasje Veritable yn febrewaris 1945, dêr 't it kamp ek as tarieding foar tsjinne, rekke it kamp stadichoan yn ûnbrûk en waard nei ôfrin fan de oarloch ferlitten troch de alliearden. In lyts part fan it terrein waard ôfgroeven en dêr waard yn 1946 boarterstún *De Leemkuil* iepene.

## Ynternearringskamp
Dêrnei krige it kamp in bestimming foar Operaasje Black Tulip. Dy operaasje fan it Nederlânske regear fuort nei de Twadde Wrâldoarloch hie as doel de Dútsers dy 't yn Nederlân wennen it lân út te setten. Op 11 septimber 1946 waard mei de operaasje útein set. It kamp waard ynrjochte troch de Ryksfrjemdlingeplysje. It wie de bedoeling on 17.000 - 25.000 Dútsers, dêr 't de measten fan al lang foar de oarloch yn Nederlân wennen en in húshâlding hiene, te ferdriuwen. Yn 1947 waard konstatearre dat Kamp Mariënbosch te lyts wêze soe om alle 20.000 persoanen dêr fêstsette te kinnen. Yn maaie fan dat jier wiene der 800 minsken detinearre, wylst der hast gjinien útset wie, omdat de Ingelske autoriteiten de Dútsers net yn Dútslân talitte woene.
Uteinlik soene sa'n 3.600 minsken útset wurde. Se waarden earst fêstset yn kampen lâns de Nederlânsk-Dútske grins.

Kamp Mariënbosch wie it grutste fan sokke kampen. It kamp wie mei stikeltried omheind en bestie út 86 nissenhutten, metalen healsilindryske ûnderkommens foar de detinearden, en inkelde houten barakken. Fia in needstation by de d'Almaraswei oan de spoarline Nimwegen - Kleef en de spoarline Nimwegen - Venlo waard de útsetting útfierd oer de Hawkins Link.

Yn maaie 1947 kaam der krityk op it kamp. De Dútsers soene op ûndúdlike grûnen arrestearre wêze, en de omstannichheden yn it kamp wiene min. De krityk waard tsjinsprutsen troch de Ryksfrjemdlingeplysje en it ministearje fan Justysje. De kommandant fan it kamp, J. Schol, hie earder kommandant fan Kamp Westerbork west, ûnder oare doe 't it kamp noch it Sintraal Flechtlingekamp Westerbork hiet en ornearre wie foar joadske flechtlingen út Dútslân en Eastenryk.

Ein 1948 waard it kamp sletten, neidat de noch oerbliuwende finzenen frijlitten wiene, foarsafier 't se net gefaarlik achte waarden.

It kamp wie noch koart yn gebrûk foar needbewenning mar waard gau ûntmantele. Yn 1952 waarden de lêste barakken sloopt en waard it grutste part fan it gebiet wer bosk.

## De Tuchtschool en Groede
Yn Nijmegen waarden ek NSB' ers en kollaborateurs opsletten yn bewar- en ferbliuwskamp *De Tuchtschool* (1946-1951) en kamp *Groede* (1946-1951).
Omgong fan Itaalje 1981

De 64ste edysje fan de **[[Omgong fan Itaalje]]** waard hâlden fan 13 maaie oant en mei 7 juny 1981. 

## Dielnimmende ploegen

## Startplak en einstreek
De start wie yn Triëst, in stêd eastlik fan Feneesje, oan de grins mei Sloveenje. De einstreek lei yn Verona, de haadstêd fan de provinsje mei deselde namme Verona yn de regio Veneto. De stêd leit eastlik fan Milaan, bewesten Feneesje en  westnoardwestlik fan Padûa.

## Etappe-oersjoch

## Klassemintslieders nei eltse etappe
Steingaden

**Steingaden** is in doarp en gemeente yn 'e lânkring Weilheim-Schongau yn 'e Dútske dielsteat Beieren. 

De gemeente leit oan 'e foet fan 'e Alpen op de grins fan Opper-Beieren en de Allgäu.

## Skiednis
Oant de sekularisaasje fan 1803 yn Beieren hearde Steingaden by de abdij fan Steingaden, dy't yn 1147 stifte wie troch Welv VI, de markgreve van Toskane en hartoch fan Spoleto. 

Mei de bestjoerlike herfoarming fan Beieren yn 1818 waard Steingaden in selsstannige gemeente, wylst de gemeenten Fronreiten, Lauterbach en Urspring mei de bestjoerlike herfoarmings yn 'e jierren 1980 oan de gemeente Steingaden tafoege waarden.

### Yndieling gemeente
De gemeente bestiet út 53 plakken en plakjes (ynklúsyf lytse buorskippen): 

## It besjen wurdich
* Steingaden: Premonstratinzer stiftstsjerke Sint-Jehannes Baptist; 
* Steingaden: Tsjerke fan it Hillich Krús;
* Steingaden: Kleastermuseum im Pfarrhof; 
* Wies: UNESCO-wrâlderfgoed Beafearttsjerke fan Wies mei it beafeartsmuseum;
* Ilgen: Beafearttsjerke Marije-Fisitaasje;
* Urspring: Marije Magdalenatsjerke.