open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sionstsjerke (Aldskoat)

De **Sionskerk** yn Aldskoat is in tsjerke fan de protestanske gemeente It Hearrenfean. 

De tsjerke waard yn 'e jierren 1964-1965 neffens tekeningen fan it Amsterdamske arsjitektenburo C. van der Bom & W. Ingwersen as grifformearde tsjerke boud, om't it âlde grifformearde tsjerkje út it ein fan de 19e iuw te lyts woarn wie. Yn 'e eastlike gevel binne brânskildere ramen fan Frits Klein ynbrocht. 

De namme fan de tsjerke ferwiisd nei Jesaja 1:27: *Yn it rjocht leit Sions behâld en yn gerjochtichheid dat fan dy't har bekeare*.

## Oargel
It oargel fan de Sionstsjerke waard yn 1966 troch de firma Reil út Heerde boud. 

## Ofbylden

Interieur, overzicht noordwestgevel met glas-in-betonvenster en orgel - Heerenveen - 20357237 - RCE.jpg|*Oersjoch ynterieur.*
Interieur, overzicht gedeelte glas-in-betonvenster in de noordgevel - Heerenveen - 20357248 - RCE.jpg|*Finster.*
Interieur, overzicht naar het oosten met altaar en preekstoel - Heerenveen - 20357239 - RCE.jpg|*Ynterieur rjochting liturgysk sintrum.*


## Sjoch ek
* Trinitas
* Skoattertsjerke

## Keppeling om utens
* Disposysje oargel
Hase (rivier)

De **Hase** is in rivier mei in langte fan 193 km yn it noardwesten fan Dútslân.

De Hase ûntspringt op in hichte fan 163 meter yn het Teutoburger Wâld en rint troch Nedersaksen om ûnder Meppen yn de Iems út te mûnjen.

Oan de Hase ûntstiene in oantal stêden, ûnder oare Osnabrück, Melle, Meppen en Bramsche. By Melle leit in bifurkaasje. Under Alfhausen waard fan 1971 ôf de Alfsee oanlein, in heechwetterbekken foar de Hase. By Bokeloh waarden yn de iere jierren njoggentich fan de tweintichste iuw bevers útset. Dy waarden út de Elbe helle. Yn 2001 sieten der om de Hase hinne sa'n 50 stiks.
Karl Drais

**Karl Friedrich Christian Ludwig Freiherr Drais von Sauerbronn** (Karlsruhe, 29 april 1785 - dêre, 10 desimber 1851), yn 't koart **Karl Drais**, wie de útfiner fan de draisine, of rinfyts, de foarrinner fan de fyts yn de Biedermeierperioade.

## Libben en wurk

Karl Drais wie in soan fan in jurist. Hy studearre oan de boskbou-akademy en ek wis- en natuerkunde oan de universiteit fan Heidelberch.

Drais waard houtfester yn tsjinst fan gruthartoch Karel fan Baden en nifele yn syn frije tiid oan apparaten, wêrmei't de minske effisjinter foarút komme kinne soe.

Drais wurke ûnder mear oan in wein mei fjouwer tsjillen, dy't mei de fuotten yn 't plak fan hynstekrêft op in goede dyk flugger gie as oar reau. De presintaasje fan dy wein yn Wenen yn 1814 waard lykwols in fiasko. Letter waard it troch Drais betochte systeem wol tapast op weintsjes dy't op reels rûnen en dy't ek draisine neamd wurde.

Drais syn wurkjouwer, de gruthartoch fan Baden, wie oars wol ûnder de yndruk rekke fan syn prestaasjes en soarge derfoar dat er him hielendal oan syn útfiningen wije koe mei behâld fan salaris. De gruthartoch joech him de titel *"Professor der Mechanik"*.

Drais ûntwikkele dêrnei in twatsjiller, de saneamde draisine, velocipede of rinmasine; dy soe de foarrinner wurde fan de hjoeddeiske fyts. Hy yntrodusearre syn fynst foar it earst yn 1817 yn Mannheim. By de earste proefrit helle er 15 km/o. Letter makke er ek útfieringen mei trije tsjillen. Museum Paleis it Loo yn Apeldoarn hat dêr in eksimplaar fan, boud om 1820 hinne.

Yn lettere jierren betocht Drais ûnder oare noch in stoompanne, in periskoop en in skriuwmasine. Dy lêste joech er de tapaslike namme *"Schnellschreibmaschine"*.

## Keppeling om utens
* karl-drais.de ADFC Mannheim (Fertaling: Wessel H. Schotel)
Miehlen

**Miehlen** is in plak yn 'e Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It makket diel út fan 'e Rhein-Lahn-Kreis.

## Bestjoer
Miehlen is in saneamde *[[Ortsgemeinde]]* yn 'e ferbânsgemeente Nastätten.

## Johannes Bückler
De ferneamste ynwenner fan Miehlen hat nei alle gedachten Johannes Bückler west (berne yn 'e hjerst fan 1779 yn Miehlen en ferstoarn op 21 novimber 1803 yn Mainz). Bückler hie de bynamme Schinnerhannes of Schinderhannes en wie in krimineel, dy't yn alle gefallen 211 misdieden op syn namme stean hie. Hy makke him fral skuldich oan stellerij, sjantaazje en rôfoerfallen, mar ek rôfmoard en moardzjen waarden bewiisd. Nei syn feroardieling waard Bückler ûnder grutte belangstelling fan it folk op 20 novimber 1803 mei 19 fan syn helpers troch de falbile yn Mainz eksekutearre. Yn it bertehûs fan Bückler oan 'e Hauptstraße 60 is in bibleteek ûnderbrocht, dat besocht wurde kin.
Gouden Bul

De **Gouden Bul** of **krysobul** (Latyn: *bulla aurea*) wie in dekreet útjûn troch de keizers fan it Byzantynske Ryk en letter ek troch oare Jeropeeske foarsten, benammen de keizers fan it Hillige Roomske Ryk. De term wie ynearsten ornearre foar it gouden segel dat op it dekreet ôfprinte wie, mar waard letter brûkt foar it gânse dekreet. De dekreten waarden yn West-Jeropa as *gouden bul* ferneamd en as *chrysobullos logos* yn it Byzantynske Ryk (χρυσός, krysos, Gryksk foar goud).
Hast 800 jier waarden hja útjûn, mar dochs net iensidich en it joech gjin ferplichtsjen oan de oare partij. Lykwols yn de rin fan de tolfde iuw foegen de Byzantinen ûnthjittingsferklearrings ta, om't hja noed hiene foar oare foarsten dy't de Byzantynske macht ûndermynje woene.
De wichtichste Gouden Bul dy't útjûn is wie dy fan 1356 troch keizer Karel IV fan it Hillige Roomske Ryk, dy't sawat de grûnwet fan it Hillige Roomske Ryk bepaalde.
Eastfalen

**Eastfalen** (Dútsk: *Ostfalen*; Nederdútsk: *Oostfalen*) is in histoarysk gebiet yn it noarden fan Dútslân en omfieme de eastlike goaen fan it âlde Stamhartochdom Saksen, rûchwei tusken de rivier de Leine yn it westen en de rivierren de Elbe en Saale oan de eastkant. It gebiet omfiemet it súdeasten fan de hjoeddeiske dielsteat Nedersaksen, westlik Saksen-Anhalt en noardlik Tueringen. Tegearre mei Westfalen, Engern en Noardalbingje wie it ien fan de fjouwer Saksyske distrikten. Men moat it gebiet lykwols net betize mei de regio East-Westfalen (*Ostwestfalen*).

## Namme
De namme *Eastfalen* betsjut wierskynlik "eastlike flakte". *Falen* is in Germaansk wurd dat soksawat as "plat" en "flak" betsjut. It kin weromfûn wurde yn it Noarddútske plak Fallstedt. De Noarddútske Flakte fan Eastfalen en Westfalen wurdt skieden troch de rivier de Weser en is in tsjinstelling fan it besuden lizzende folle heuveleftigere gebiet fan Franken en Tueringen. De namme Westfalen bleau troch de skiednis hinne bestean, trochsetten troch it hartochdom Westfalen dêr't de aartsbiskoppen fan Keulen oer regearren. De namme Eastfalen waard stadichoan net mear brûkt, nei't it stamhartochdom Saksen winliken opheft wie nei it flechtsjen fan hartoch Hindrik de Liuw yn 1180. Dútske taalkundigen brochten de namme yn de njoggentjinde iuw werom yn it ramt fan ûndersyk nei it Eastfaalsk as dialekt fan it Nederdútsk.

## Skiednis
Nei't Karel de Grutte de Saksyske lieder Widukind ferslein hie yn 785 nei de Saksekriich, waard it Sakselân ynlive yn it Frankyske Ryk en waarden de Saksen kerstene. Ek Widukind liet him dope. De prinsbisdommen Halberstadt en Hildesheim, grinzge troch de rivier de Oker, waarden yn 804 en 815 oprjochte yn it easten fan Saksen. It stamhartochdom Saksen waard ferdield yn de distrikten Eastfalen (*Ostfalahi*), Westfalen, Engern en Noardalbingje.
It Eastfaalske gebiet by it Harzberchtme wie it erflân fan Hindrik de Fûgelder, de earste Saksyske hartoch dy't keazen waard ta kening fan Dútslân yn 919 en syn neikommelingen fan it Hûs fan de Ottoanen. Yn de Ottoanske Renênessânse waarden in stikmannich Romaanske abdijen en kastielen boud, dat hjoed-de-dei in kultureel lânskip is dêr't trije monuminten op de Wrâlderfgoedlist steane. Dat binne de midsiuwske stêden Goslar en Quedlinburg en de Dom fan Hildesheim en de Sint-Michaeltsjerke fan Hildesheim. Om't Eastfalen grinzge oan de gebieten fan de Polabyske Slaven, dy't oan de oare kant fan de Elbe en de Saale wennen, waard it in begjinpunt fan de Dútske Eastkolonisaasje. Dat waard troch Hindrik de Fûgelder úteinset en letter folge troch de Saksyske markgreven.
Nei't hartoch Hindrik de Liuw ferballe fan it Ryk wie yn 1180, waard Eastfalen ferdield yn lytsere foarstendommen, bygelyks yn it hartochdom Breunswyk-Lüneburg en de greefskippen Anhalt, Wernigerode, Blankenburg en de Ryksstêd Goslar, allyksa de prinsbisdommen Magdeburg, Hildesheim en Halberstadt en de Abdij fan Quedlinburg. De Saksyske tradysje waard trochsetten troch de Askaanske hartoggen fan Saksen-Wittenberg, dy't letter it Karfoarstendom Saksen stiften oan de Boppe-Elbe.
Ruppertshofen (Rynlân-Palts)

**Ruppertshofen** is in plak yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It makket diel út fan de Rhein-Lahn-Kreis.

## Bestjoer
Ruppertshofen is in saneamde *[[Ortsgemeinde]]* yn de ferbânsgemeente Nastätten.

## Tsjerke
De reformaasje waard yn 1527 yn Ruppertshofen ynfierd. De protestantske tsjerke fan Ruppertshofen waard yn 1198 foar it earst fermeld. It giet om in oarspronklik romaansk gebou. It dakstuolte hat noch orizjinele 14e-iuwske houten dielen.
Nastätten

**Nastätten** is in plak yn 'e Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It makket diel út fan 'e Rhein-Lahn-Kreis. Nastätten leit yn 'e Taunus, likernôch 25 km súdeastlik fan Koblenz en 35 km noardwestlik Wiesbaden. 

## Bestjoer
Nastätten is it haadplak fan 'e ferbânsgemeente Nastätten.
Leine (rivier)

De **Leine** ( Aldsaksysk *Lagina*) is in 281 km lange rivier yn Tueringen en Nedersaksen yn Dútslân. It is in lofter sydrivier fan de Aller en de Weser.

De boarne fan de Leine leit tichtby de stêd Leinefelde yn Tueringen. Sa'n 40 km stream berikt er Nedersaksen en rint dan nei it noarden.

Wichtige plakken oan de Leine binne Göttingen, Einbeck, Alfeld, Gronau en Hannover, de grutste stêd oan de rivier. Sa'n 40 km streamôf benoarden Hannover, by Schwarmstedt, mûnet de rivier út yn de Aller. Fia de Weser brikt er de Noardsee. De lêste 100 km binne hjoed-de-dei befarber foar lytse frachtskippen. Foar de komst fan it spoar wie de rivier in wichtige transportier oant Göttingen ta. 

De rivier is wat fersmoarge troch de yndustry, dat it wetter wurdt net brûkt om te drinken, mar de fersmoarging is nea sa slim west dat der gjin fisken mear libje koene. Lykas in protte oare rivieren yn West-Europa wurdt de Leine sûnt de jierren 60 ek hieltyd skjinner sûnt de ynfiering fan miljeukontrôles. De sportfiskerij smyt lykwols gewoanwei net in protte op.

## Keppelingen om utens

* Leineverband (offisjeel webstee)
Oker (rivier)

De **Oker** is in sydrivier fan de Aller yn de Dútske dielstaat Nedersaksen. De Oker hat in lingte fan 128 km en it streamgebiet omfiemet goed 1800 km2.

De boarne fan de Oker leit op de westkant fan de Bruchberch, de op twa nei heechste berch fan de Harz. Streamôf fan Altenau leit in keardaam yn de Oker, de *Okertalsperre*.
De rivier rint troch Schladen, Wolfenbüttel en Braunschweig, krúst mei in dûker it Mittellandkanal en mûnet by Müden út yn de Aller.

## Sydrivieren
Fan boarne oant mûning

## Keppelingen om utens

* Fersmoarging mei swiere metalen fan de Oker
* Beskriuwing fan it part tusken Kraftwerk en Nachstaubecken mei in soad foto's
Engern

**Engern** of *Angria* en *Angaria* is in histoarysk gebiet yn de hjoeddeiske Dútske steaten Nedersaksen, Bremen en Noardryn-Westfalen. De kronykskriuwer Widukind fan Corvey skreau yn syn wurk de *[[Res gestae saxonicae]]* dat Engern de sintrale regio fan it midsiuwske Stamhartochdom Saksen wie, dat it gebiet oan de beide iggen fan de Weser fan boppe nei ûnderen omfieme. De regio Westfalen grinzge der yn it westen oan en de regio Eastfalen grinzge der yn it easten oan. De namme komt fan de eardere Germaanske stamme de Angrivaarjers. Dy stamme is by it Folkeferfarren opgien yn it Bûn fan de Saksen. It mulpunt fan de regio wie de stêd Minden dy't sûnt 803 de sit fan in bisdom waard.
It lân fan 'e Angrivaarjers waard ferôvere troch Karel de Grutte yn de Saksekriich en neffens de *[[Keninklike Frankyske Annalen]]* sleaten Angrivaarske lieders harren eigen fredersûnderhannelings mei it Karolingyske Ryk by Bückeburg yn 775.
Yn 1180 ferballe keizer Freark Barbarossa de Saksyske hartoch Hindrik de Liuw en skafte it hartochdom winliken ôf, doe't er it ferdielde yn it foardiel fan lytsere foarstendommen. It Hartochdom Westfalen waard skonken oan de aartsbiskop fan Keulen, wylst Engern oan Bernard fan Anhalt ta kaam, dy't de hartochstitel fan Saksen oernaam. De namme *Engern* waard dêrnei amper mear brûkt. Yn de trettjinde iuw waard it sintrale gebiet om de Weser hinne it mulpunt fan it greefskip Hoya, dat yn 1582 urven wie troch de hartoggen fan Breunswyk-Lüneburg

## Sjoch ek
*Enger
*Earesburch
Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum

**Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum** (Latynsk foar "Skiednis fan de Biskoppen fan Hamburch") is in skiedkundige ferhanneling dat tusken 1073 en 1076 skreaun is troch Adam fan Bremen, dy't der stikken oan tafoege (*scholia*) hat oant syn dea yn 1081 of 1085. It is ien fan de wichtichste boarnen fan de midsiuwske skiednis fan Noard-Jeropa en de âldste skreaune boarne dy't de ûntdekking fan de eastkust fan Noard-Amearika neamde. It beskriuwt de gânse Wytsingetiid, fan it stiftsjen fan it bisdom ûnder Willehad yn 788 oant it bestjoer ûnder prinsbiskop Adalbert yn Adam syn eigen tiid. De tekst besprekt wiidweidich de skiednis fan de bisdom Bremen-Hamburch en syn biskoppen. Om't de biskoppen wetlik foech hiene oer it sindelingswurk yn Skandinaavje wurdt it Noarske heidendom ek beskreaun.
It bestean fan it wurk wie fergetten yn de lette midsiuwen, oant it yn de sechtjinde iuw weromfûn wie yn de bibleteek fan it Kleaster Sorø yn Denemark.

## Ynhâld
De ferhanneling bestiet út de folgjende ûnderdielen: 
*in foarwurd, rjochte oan biskop Liemar
*Boek 1: Skiednis fan it bisdom Bremen en (nei 845) Hamburch-Bremen (788–940)
*Boek 2: Skiednis fan it aartsbisdom Hamburch-Bremen (940–1045)
*Boek 3: Libbensbeskriuwing fan aartsbiskop Adalbert fan Hamburch (r. 1043–1072)
*Boek 4: *Descriptio insularum aquilonis*: Geografyske beskriuwing fan Noard-Jeropa
**M. Adami epilogus ad Liemarum episcopum*: In wijing oan biskop Liemar yn heksameters
Limes Saxoniae

De **Limes Saxoniae** (Latynsk foar "Grins fan Saksen"), ek wol de **Limes Saxonicus** of **Sachsenwall** ("Saksyske Wâl"), wie in ûnfersterke limes of grins tusken de Saksen en de Slavyske Abodriten yn Wagrien, dy't om 810 hinne opsetten waard yn wat hjoed-de-dei Sleeswyk-Holstein is.
Nei't Karel de Grutte, kening fan de Franken, de Saksen fan harren lân yn Noardalbingje fuortfierd hie, joech er dat lân oan de Abodriten (dy't him holpen hiene tsjin de opstannige Saksen). Hy hie de Saksen einlings ûnderwurpen nei de Saksekriich. Letter mochten de Saksen wer weromkomme. Yn 811 tekene er it Ferdrach fan Heiligen mei de Denen, dy't benoarden it Saksyske gebiet wennen, om de grins te bepalen. Tagelyk waard ek de grins bepaald mei de Polabyske Slaven. Fan de grins moast lykwols net tocht wurde dat it in fersterke grins wêze soe, mar leaver in bepaalde line dy't midden troch in grinsgebiet rûn, dat sompich en swier beboske en dus slim oer te stekken wie. Neffens de *[[Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum]]* fan Adam fan Bremen fan om 1075 hinne, rûn it fan de rivier de Elbe by Boizenburg by de rivier de Bille lâns nei it noarden ta nei de mûning fan de Schwentine yn de Kieler Fjord en de Eastsee.
It wie ferskate kearen skeind troch de Abodriten (983) en (1086) en Mieszko II Lambert fan Poalen (1028) en (1030). De Limes wiene opheft nei it úteinsetten fan de earste faze fan de Eastkolonisaasje, doe't greve Hindrik fan Badewide yn 1138/1139 syn kampanjes yn Wagrien fierde en de Slavyske befolking germanisearre mei Dútske en benammen Saksyske kolonisten.

## Lês ek
*Matthias Hardt: "Hesse, Elbe, Saale and the Frontiers of the Carolingian Empire." In: Walther Pool / Ian N. Wood / Helmut Reimitz (Hrsg.): *The Transformation of Frontiers from Late Antiquity to the Carolingians.* The Transformation of the Roman World 10. Leiden-Boston-Köln 2001, S. 219–232, . 
*Matthias Hardt: "Limes Saxoniae." In: *[[Reallexikon der Germanischen Altertumskunde]]*, Bd. 18, Landschaftsrecht – Loxstedt. Berlyn-New York 2001, S. 442–446, .
*Günther Bock: "Böhmische Dörfer“ in Stormarn? – Verlauf und Bedeutung des Limes Saxoniae zwischen Bille und Trave." In: Ders.: *Studien zur Geschichte Stormarns im Mittelalter*. Neumünster 1996 (Stormarner Hefte 19), S. 25–70 (mit Karten), .
Oppenheim

**Oppenheim** is in stêd oan 'e lofter igge fan de Ryn yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts, likernôch tusken Mainz yn it noarden en Worms yn it suden. De stêd is bekend as wynstêd fanwegen de winen fan it grutte areaal *Oppenheimer Krötenbrunnen*. Yn 'e stêd is it Deutsches Weinbaumuseum fêstige

## Bestjoer
Oppenheim is it haadplak fan de ferbânsgemeente Rhein-Selz. Rhein-Selz makket diel út fan 'e lânkring Mainz-Bingen.

## It besjen wurdich
* De fan reade sânstien boude Katarinatsjerke mei oan de noardlike kant de Michaelkapell.
* De ruïne fan de boarch Landskron.
* It *Oppenheimer Kellerlabyrinth*,  in likernôch 40 km. lang systeem fan kelders, gongen en treppen fan fiif ferdjippings ûnder de stêd 
* It nasjonale Wynbou Museum 
* De binnenstêd mei fakwurkhûzen en dielen fan 'e âlde stêdsbefêstiging  

## Ofbylden

Katarinatsjerke, Oppenheim.jpg|*Katarinatsjerke*
Michaëlkapel, Oppenheim.jpg|*Michaelkapel*
Oppenheim, boarch Landskron.jpg|*Boarch Landskron*


Oppenheim, Gaupoarte.jpg|*Gaupoarte*
Oppenheim, the Merianstraße and the church St. Bartholomew.jpg|*Merianstraße*
Villa Frowein.jpg|*Filla Frowein*
Protestantske tsjerke fan Noardwâlde (Weststellingwerf)

De **Protestanske tsjerke** fan Noardwâlde yn de gemeente Weststellingwerf is in tsjerkegebou fan de PKN gemeente Lindestreek.

## Skiednis

Yn 1640 waard op de fûneminten fan in âldere tsjerke in hjoeddeiske protestantske tsjerke fan Noardwâlde boud. Dêrby waard gebrûk makke fan âldere dielen fan de foargonger. Mooglik is de westlike muorre dêrby bewarre bleaun. Doe't yn de 19e iuw it ynwennertal fan Noardwâlde hurd oanwoeks, moast de tsjerke útwreide wurde. Yn dy tiid waard oan de noardlike kant dwers op in âlde skip in nije beuk boud. It geveltuorke waard yn 1874 tafoege en ferfong in klokkestoel. By de restauraasje fan 1960-1967 is de noardlike beuk ôfbrutsen en waard it oarspronklik oansjen fan de tsjerke wer rekonstruearre.   

De PKN gemeente Lindestreek is yn febrewaris 2011 ûntstien út de protestantske gemeenten fan Steggerda, Finkegea, De Hoeve en Noardwâlde. De grifformearde tsjerke fan Noardwâld is net yn it fúzjeproses meigien en hat him oansletten by de Fuortsette Grifformearde Tsjerken yn Nederlân.

## Ynterieur
Preekstoel en doophek mei de twa kroanen datearje út de 17e iuw. De tsjerke wurdt troch in iken wand fan it portaal ôfskieden.  

## Oargel
Yn 1876 boude L. van Dam en Soannen it oargel fan de tsjerke, dat yn 2008 troch Bakker & Timmenga restaurearre waard. Oarspronklik stie it oargel yn it noardlike dwersskip. Nei de ôfbraak fan it dwersskip yn de jierren 1960 ferhûze it ynstrumint nei de westlike galerij. By de restauraasje yn 2008 waard it oargel nei foarren helle en yntegrearre yn de balustrade. Dêrtroch rint no de meast westlike lûkbalke dwers troch it ynstrumint hinne. Ek it sûnt de jierren 1960 ûntbrekkende houtsnijwurk oan it front is by de restauraasje wer oanfolle.

## Keppeling om utens
Disposysje oargel
Basshunter

**Basshunter** (berne **Jonas Erik Altberg**, yn Halmstad, 22 desimber 1984) is in Sweedsk sjonger, muzykprodusint en DJ.

## Diskografy
### Studio-albums
* *[[The Bassmachine]]* (2004)
* *[[LOL (^^,)|LOL <(^^,)>]]* (2006)
* *[[Now You're Gone – The Album]]* (2008)
* *[[Bass Generation]]* (2009)
* *[[Calling Time]]* (2013)

### Kompilaasje-albums
* *[[The Old Shit]]* (2006)
* *[[The Early Bedroom Sessions]]* (2012)

### Singles
* "The Big Show" (2004)
* "Welcome to Rainbow" (2006)
* "Boten Anna" (2006)
* "Vi sitter i Ventrilo och spelar DotA" (2006)
* "Jingle Bells" (2006)
* "Vifta med händerna" (2006)
* "Now You're Gone" (2007)
* "Please Don't Go" (2008)
* "All I Ever Wanted" (2008)
* "Angel in the Night" (2008)
* "Russia Privjet (Hardlanger Remix)" (2008)
* "I Miss You" (2008)
* "Walk on Water" (2009)
* "Al final" (2009)
* "Every Morning" (2009)
* "I Promised Myself" (2009)
* "Saturday" (2010)
* "Fest i hela huset" (2011)
* "Northern Light" (2012)
* "Dream on the Dancefloor" (2012)
* "Crash & Burn" (2013)
* "Calling Time" (2013)
* "Elinor" (2013)
* "Masterpiece" (2018)
* "Home" (2019)
* "Angels Ain't Listening" (2020)
* "Life Speaks to Me" (2021)
* "End the Lies" (& Alien Cut) (2022)
* "Ingen kan slå (Boten Anna)" (Victor Leksell) (2023)

## Keppelings om utens

* Offisjele Basshunter webstee
Bille (rivier)

De **Bille** is in lytse, stadich streamende rivier yn it distrikt Stormarn, Sleeswyk-Holstein en Hamburch. It is in rjochter sydrivier fan de Elbe. Hy ûntspringt ûnder Linau, noardlik fan de Hahnheide. Dêrnei rint er súdlik fan de gemeente Trittau, foarmet de grins dêr de grins tusken Stormarn en Lauenburg, rint fierder besuden Reinbek en mûnet úteinlik út yn de Elbe by Billwerder. Oan de igge fan de rivier lizze in protte âlde bûtenpleatsen en ynnimlike parken. De totale lingte fan de rivier is 65&nbsp;km. Fan de mûning of is de rivier sa'n fiif km befarber. 

De **Bille** is ien fan de trije rivieren dy't troch de stêd Hamburch rinne, de oare twa binne de Elbe en de Alster.

## It besjen wurdich
* *Grander Mühle*, in âlde wettermûne yn Kuddewörde, út 1303
* *Schloss [[Reinbek]]*, in kastiel út 1572
* *Schloss Bergedorf*, in kastiel, foarbyld fan bakstiengotyk
Longwood House

**Longwood House** wie de lêste residinsje fan Napoleon Bonaparte, ûnder syn ballingskip op it eilân Sint-Helena, fan 10 desimber 1815 oant syn dea op 5 maaie 1821. It hûs leit op in winige, kâlde flakte sa'n seis 6 km fan Jamestown. 

## Skiednis
Longwood wie oarspronklik in pleats fan de Britske East-Yndyske Kompanjy en waard it bûtenferbliuw fan de waarnimmend gûverneur. It waard yn 1815 foar it gebrûk fan Napoleon ferboud. It Britsk regear joech lang om let ta dat it hûs net in gaadlik plak foar de eardere keizer en syn gefolch wie en hie in nij hûs yn de buert foar him sette litten dat er nea bewenne hat fanwegen syn te betiid ferstjerren. Yn febrewaris 1818 stelde gûverneur Sir Hudson Lowe oan Lord Bathurst foar om Napoleon te ferhúzjen nei Rosemary Hall op in gastfrijer part fan it eilân, yn 'e lijte en it skaad, sa't Napoleon it graach hawwe woe. Mar beskate dingen dy't generaal Gourgaud yn Londen oan it ljocht brocht diene Lord Bathurst konkludearjen dat it feiliger wie om Napoleon op Longwood te hâlden, dêr't ûntkommen dreger wie. De bou fan it nije hûs begûn earst yn oktober 1818, trije jier nei de oankomst fan Napoleon op it eilân.

## Nei Napoleons dea
Nei de dea fan Napoleon, kaam Longwood House wer oan de Britske East-Yndyske Kompanjy, en yn 1833 oan de Britske Kroan, en krige it in lânboubestimming. Napoleon III ûnderhannele fan 1854 ôf mei de Britske regearing om it, wilens frijwat fertutearze, hûs en grûn oan Frankryk oer te dwaan. Dat barde yn 1858, tagelyk mei de 'Delling fan de Tombe', it plak dêr't Napoleon ynearsten beïerdige waard, foar in bedrach fan £ 7.100. Sûnt hat it Frânske ministearje fan Bûtenlânske Saken it behear oer beide monuminten. Yn 1959 krige de Frânske regearing fan Dame Mabel Brookes in tredde eigendom, paviljoen The Briars, dêr't Napoleon de earste twa moannen wenne ûnder it tarieden fan Longwood. 

Yn de 40er jierren fan de 20e iuw driigde der sloop fan it troch termiten oantaaste hûs, mar Longwood House waard rêden en is restaurearre troch Frânske kuratoaren. De stiennen trep oan de foarkant fan it hûs is it iennichst oerbleaune oarspronklike materiaal. 

Longwood House is no in museum en ek de wenning fan de Frânske konsul op it eilân. It is ien fan de twa museums op it eilân, it oare is it Museum fan Sint-Helena.

## Galery

File:MELLISS(1875) THE ROOM IN WHICH NAPOLEON DIED AT LONGWOOD.jpg|De stjerkeamer fan Napoleon yn 1875 
File:MASSELIN(1862) p133 PLAN DE DOMAINE IMPÉRIAL DE LONGWOOD OLD-HOUSE DANS SON ETAT ACTUEL.jpg|Plattegrûn fan Longwood, 1862
NETSCHER(1838) p027 HET HUIS TE LONGWOOD.jpg|Longwood House, 1837


## Fierder lêze
* , *The Dark Room at Longwood* (2000)
* , *The Emperor's Last Island: Journey to St.Helena* (2000). Nederlânske oersetting: *Het laatste eiland van de keizer: Een reis naar Sint Helena*, 1992. Utjouwerij G. A. van Oorschot, Amsterdam. Oer Napoleon Bonaparte op Sint Helena en eat oer de skiednis fan dat eilân.

## Keppeling om utens
*  Beskriuwing fan Longwood House
Stefanustsjerke (Aldeholtpea)

De **Stefanustsjerke** is in tsjerkegebou fan de PKN-gemeente Ter Holten yn Aldeholtpea, gemeente Weststellingwerf. Njonken Aldepholtpea hearre ek de doarpen Nijeholtpea, Aldeholtwâlde en Ter Idzard ta de gemeente.

## Skiednis
De oarspronklike tsjerke fan Aldeholtpea datearre fan 1204 en wie fan dowestien boud. De hjoeddeiske tsjerke ferfong de earste tsjerke en waard yn 1545 foltôge en oan de hillige Stefanus wijd. De letgoatyske tsjerke is in grutte doarpstsjerke mei in trijesidich koer. De fan gieltsjes boude ± 37 meter hege toer út 1608 hat oan de súdlike kant in útbouwing foar de trep en in achtsidige spits as bekroaning. De tsjerke waard yn de jierren 1983-1985 restaurearre.

Yn maaie 2018 waard der in nij tsjerklik sintrum by de tsjerke iepene. 
## Ynterieur
De tsjerke wurdt mei in houten tonferwulft oerkape. De ienfâldige iken preekstoel, it doophek en in hearebank stamme út de 17e iuw. De flier bestiet foar in part út 17e-iuwske sarken. In liedklok út 1738 gyng yn de Twadde Wrâldoarloch ferlern en waard yn 1946 ferfongen troch in nij getten klok troch Van Bergen út Midwolda.

## Oargel

De tsjerke hat in bysûnder twamanualich kabinetoargel dat yn 1800  yn Empirestyl makke troch Hendrik Anthonie Meijer út Amsterdam yn opdracht fan de Edammer boargemaster Jan Teengs, dy't it foar eigen gebrûk bestelde. Nei't yn 1844 de herfoarme gemeente fan Haarlim it ynstrumint foar de Janstsjerke oankocht sette de oargelmakker Gabry út Gouda it oargel achter in skynfront yn de tsjerke. Doe't de Janstsjerke in oar oargel bouwe liet naam de herfoarme gemeente fan Aldeholtpea it ynstrumint mei it skynfront oer. Tsjintwurdich is it kabinetoargel yn it koer fan de tsjerke set en bleau it skynfront op de galerij stean. It ynstrumint hat 14 registers.
Tsjerke fan Finkegea

De **Tsjerke fan Finkegea** is in earder tsjerkegebou yn Finkegea, gemeente Weststellingwerf. It gebou wurdt restaurearre en wurdt nei in skoft leech stien te hawwe no geskikt makke ta doarpshûs. 

## Skiednis

De tsjerke waard yn 1899 neffens it plan fan B. Rouwkema boud foar de herfoarme gemeente fan Finkegea en ferfong doe in âlder gebou, wêrfan't de toer al yn 1754 ôfbrutsen wie. Oant 1969 hie de tsjerke in spits tuorke, mar de spits wie brekfallich en jild foar in nije spits hie de herfoarme gemeente net. De gemeente liet de spits ferfange troch in sealtek. Yn 1980 waard de tsjerke ôfstjitten en yn gebrûk nommen as atelier. De tsjerke rekke yn ferfal en soe earst as wenhûs ferkocht wurde, mar dat wie de Finkegeaster befolking min nei't sin en dus waard yn 2010 it gebou oankocht troch de doarpsmienskip. Yn desimber 2017 is der útein set mei de restauraasje, dy't yn 2018 foltôge wurde sil.

De doarpsmienskip stribbe der nei om nei de restauraasje de provisoaryske sealtek-ôfsluting fan de toer te ferfangen troch in replika fan de oarspronklike spits. Der waard jild ynsammele foar dat projekt. De kosten waarden op 150.000 euro rûsd en om dy leger te krijen waard socht nei in besteande toer. Der waard in spits fûn fan it eardere Sint Jehannes de Deosikehûs yn Haarlim. It plan wie om dy spits yn 2021 op de toer te setten, mar de prosedueres en de koronakrisis soargen foar opûnthâld, wertroch't de kosten foars oprûnen en de stifting net mear in slutende begrutting hie. De stifting siket optheden (novimber 2021) noch nei fûnsen om it ûntbrekkende jild by inoar te krijen.      
## Oargel
Yn de tsjerke stie oant de jierren 1970 in oargel út 1921 fan de P. van Dam, Ljouwert. It waard troch Flentrop Orgelbou opslein yn Saandam en dielen der fan binne ferarbeide yn in ynstrumint foar de Grifformearde Gemeente fan Saandam. Doe't harren tsjerke yn 2013 sletten waard ferhûze dat oargel nei de tsjerke fan de Grifformearde Gemeente yn Amsterdam-Noard.
Protestantske tsjerke fan Steggerda

De **Protestantske tsjerke** yn Steggerda is ien fan de twa tsjerken fan de protestantske gemeente Lindestreek. De tsjerke is in gemeentlik monumint. 

## Skiednis

De skiednis fan de gemeente giet werom op it jier 1727, doe't de doarpen Steggerda en Finkegea in selsstannige tsjerklike gemeente foarmen. Der wie doe al op itselde plak in tsjerke oanwêzich, dy't yn 1708 op 'e nij boud wie. Yn 1739 fûn der in grutte restauraasje plak, dy't troch de izeren sifers fan dat jier oan in muorreanker oan de súdlike muorre betocht wurdt.

De tsjerke is yn 1903 ferboud neffens it plan fan G. Rouwkema. Yn de flier fan de tsjerke leit in grêfsark út 1642. Net bekend is fan wa't de sark is.

Yn 2011 waarden yn Steggerda de protestantske gemeenten fan Noardwâlde en Steggerda-Finkegea-De Hoeve gearfoege ta de protestantske gemeente Lindestreek. De tsjerke fan De Hoeve waard opjûn en it tsjerkhôf fan Finkegea oerdroegen oan de Stifting Behâld Finkegea (de tsjerke wie al dessenia earder sletten). It begraafplak fan Noardwâlde is doe ûnderbrocht by in aparte stifting.

## Oargel
It oargel fan de tsjerke waard yn 1977 boud troch de firma Flentrop út Saandam.
Koloanjetsjerke (Wilhelminaoard)

De *Koloanjetsjerke* (ek bekend ûnder de namme **Herfoarme tsjerke**) is in tsjerkebou yn Wilhelminaoard yn de provinsje Drinte.

## Skiednis
Yn it begjin fan de 19e iuw stifte de Maatskippij fan Woldiedichheid yn it ramt fan de bestriding fan earmoede in pear koloanjes yn it súdwestlike diel fan Drinte. Dêr krigen earme hûshâldings út it hele lân in lapke grûn en in wente sa't hja harren wat rêde koene. De Maatskippij fan Woldiedichheid wie net in tsjerklike organisaasje, mar achte de tsjerkegong wol wichtich. Neffens de stifter fan de organisaasje, Johannes van den Bosch, koe godtsjinstoefening de seedlikens fan de bewenners ferbetterje. 

Ynearsten gongen de bewenners nei tsjerken út de omkriten, lykas dy fan Fledder en Stienwikerwâld. It stie de kolonisten net frij om thús te bliuwen, as hja net gyngen krigen se in boete fan twa stuorren oplein. Om't de doarpen nochal fier leine en it tal kolonisten oanwoeks waarden der letter ek yn de koloanjes tsjerken boud.  

De herfoarme tsjerke fan Wilhelminaoard waard yn 1851 boud. De earste stien waard op 1 april 1851 lein troch jonkhear Jan Cornelis Reinier van Hoorn van Burgh, bestjoerslid en sekretaris fan de Maatskippij fan Woldiedichheid. De tsjerke waard boud mei stipe fan it ryk en is in saneamde wettersteatstsjerke.

Mei it ferstjerren fan de lêste dûmny yn 2008 hefte de herfoarme gemeente him op. Op snein 31 maaie 2009 waard der foar it lêst in tsjinst holden. De tsjerke en de njonkenlizzende pastorij binne eigendom fan de Maatskippij fan Woldiedichheid en ryksmonumint. De tsjerke is yn de jierren 2014-2015 restaurearre.

## Ynterieur
It ynterieur fan de tsjerke is tige ienfâldich. De preekstoel en inkelde banken datearje út de 19e iuw. 

Yn it tuorke hinget in klok út 1819, dy't getten is troch Petit en Fritsen.
## Oargel
It ienmanualich oargel mei oanhongen pedaal waard boud troch H. van der Molen út Stienwyk. It ynstrumint is in ryksmonumint en yn 2014 troch Van Vulpen út Utert restaurearre.  

## Ofbylden

Wilhelminaoard, Koloanjetsjerke, kânsel.jpg
Wilhelminaoard, Koloanjetsjerke, oargel.jpg
Wilhelminaoard, Koloanjetsjerke, oargelbyld kening David.jpg

## Keppeling om utens
* Ynformaasje en disposysje oargel
Fuortsette Grifformearde tsjerke (Noardwâlde)

De **Fuortsette Grifformearde tsjerke** oan de Dwersfeartswei yn Noardwâlde is in tsjerkegebou fan de Fuortsette Grifformearde Tsjerken yn Nederlân. 

## Skiednis
De tsjerke waard boud yn 1933 en wie jierrenlang in wykgebou fan de grifformearde tsjerke fan Wolvegea. Op 1 jannewaris 1992 waard Noardwâlde in selsstannige gemeente, alhoewol't dat gjin grutte feroarings brocht om't de gemeente ek as wykgemeente in soad sels regelje mocht. Njonken dy fan Noardwâlde waarden ek de grifformearden fan Boyl, Easterstreek, Pepergea, Steggerda, Finkegea en Sânhuzen ta de gemeente rekkene. 

De gemeente hat yn april 2004 besletten net mei te gean yn it fúzjeproses fan de PKN en fûn by de Fuortsette Grifformearde Tsjerken yn Nederlân in nije tsjerkegenoatskip. Sûnt de tsjerke oansletten is by de Fuortsette Grifformearde Tsjerke is de regiofunksje fan de gemeente noch grutter woarn dan dat dy al wie.
Meisenheim

**Meisenheim** is in plak oan de rivier de Glan yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. 

## Bestjoer
Meisenheim makket diel út fan de Nahe-Glan en is de sit fan de ferbânsgemeente Meisenheim.

## Skiednis

De oarsprong fan Meisenheim leit nei alle gedachten yn in 7e-iuwske Frankyske delsetting. De namme Meisenheim dûkt foar it earst op yn in oarkonde fan it kleaster Disibodenberg (Meysinheim: Hûs fan Meiso). Loadewyk de Beier ferliende de stêd op 22 maart 1315 stedsrjochten. Fan de midsiuwske stedsmuorren dy't doe boud binne bleaune grutte dielen mei in poarte en twa tuorren bewarre. Doe't yn 1444 de hartoggen fan Palts-Zweibrücken de stêd bestjoerden briek in grutte bloei oan fan de stêd, itjinge hjoeddedei noch oan in tal grutte bouwurken is te sjen (De Slottsjerke (1479-1504), de Markthal, it Thayn'sches Hûs, it let-goatyske Riedshûs, de Ridderherberch en in grut tal huzen). 

Under it Hûs Palts-Zweibrücken waard de reformaasje al betiid ynfierd; yn 1526 fûn de earste protestantske tsjinst yn de Slottsjerke plak. Noch altiten is Meisenheim in yn mearderheid protestantske stêd (yn 2011 wie 57 % fan de ynwenners lid fan de protestantske tsjerke, wylst 20 % katolyk wie).).

Yn de 19e en 20e iuw bleau it âlde stedsbyld foar in grut part yntakt.      

## It besjen wurdich
* De protestantske Slottsjerke (*Schlosskirche*) is in trijeskippige letgoatyske halletsjerke; boud yn 1479-1504. De tsjerke hat in monumintaal Stumm-oargel en in rokoko-preekstoel. 
* De katolike Sint-Antonius fan Paduatsjerke waard yn de 17e iuw boud; de neobarokke toer stamt út 1902. 
* De synagoge fan Meisenheim (Saarstraße) is ien fan de grutste en bêst bewarre synagoges fan de regio.
* It letgoatyske riedshûs (Untergasse/Marktplatz) datearret út it begjin fan de 16e iuw.
* Merkehal (*Martkplatz*)
* De lutherske tsjerke oan de Rathausgasse tsjinne oant de foarming fan de uny mei de kalvinisten yn 1836 as tsjerke foar de lutheranen.
* It Herzog-Wolfgangs-Haus waard yn 1614 boud en is it iennige dat oerbleau fan it eardere slot. Dit diel, dat súdlik fan de Slottsjerke stiet, waard yn gebrûk nommen troch de mem fan hartoch Johan II en tsjinne was widdosit foar de grevinnen fan it Hûs Palts-Zweibrücken. 
* Op ferskate plakken yn de stêd binne dielen fan de âlde stedsfêsting te sjen. 
* Yn de Amtsgasse is it Giele Hûs, ien fan de âldste fakwurkgebouwen fan it Glan- en Nahegebiet te sjen.

## Ofbylden

MeisenheimSchlosskirche2.jpg|*Slottsjerke*
Meisenheim, benedenpoarte (Untertor).jpg|*Benedenpoarte*
Meisenheim, letgoatyske markthal.jpg|*Merkehal*
Synagoge fan Meisenheim.jpg|*Synagoge*
20170520Meisenheim29.jpg|*Fakwurkhûzen*
Tsjerke fan Blesdike

De **Tsjerke fan Blesdike** is in tsjerkegebou yn it Weststellingwerfske doarp Blesdike. De tsjerke funksjonearret as doarpssintrum en njonken rou-, trou- en tsjerketsjinsten wurde der ek kulturele en oare aktiviteiten organisearre. Eigner is de stifting *Et Karkien Blesdieke*.

## Skiednis
It is mei wissigens te sizzen dat der yn 1328 in kapel yn Blesdike stien hat. Mooglik gyng de kapel mei in brân yn 1428 ferlern en waard ferfongen troch in nije tsjerke. Blesdike hearde eartiids tsjerklik by de Klemenstsjerke fan Stienwyk. 

De oarspronklik oan Nikolaas wijde tsjerke waard yn de 18e iuw troch Jacobus Stellingwerf en Abraham de Haen tekene as in goatyske tsjerke mei in foarse sealtektoer en in koer dat smeller wie as it skip en mei steunbearen stabyl holden waard. 

Nei't dy tsjerke fanwegen brekfalligens yn 1836 ynstoarte, waard de tsjerke ôfbrutsen en yn 1843 ferfongen troch de hjoeddeiske tsjerke. De tsjintwurdige tsjerke is lytser as de eardere tsjerke en ynstee fan in toer krige de tsjerke in houten geveltuorke. 

Yn 1991 waard de hast 150 jier âlde tsjerke restaurearre. 

De herfoarme gemeenten fan Blesdike-Pepergea en Willemsoard binne yn 2010 in PKN-gemeente woarn. De tsjerke yn Willemsoard wurdt alle sneinen brûkt en de tsjerke fan Blesdike in pear kear yn it jier foar bysûndere tsjinsten. It tsjerkegebou fan Blesdike is oerdroegen oan de stifting *Et Kaarkien Blesdieke*.

## Ynterieur
De tsjerkebanken binne net mear oanwêzich en ferfongen troch stuollen. Yn it koer stiet in ienfâldige preekstoel sûnder fierdere fersiering. De griene kleuren fan de preekstoel en de oargelgalerij binne oerfarve yn reade kleuren.

Interieur naar het westen - Blesdijke - 20035550 - RCE.jpg|*Ynterieur mei oargel*
Interieur naar het oosten - Blesdijke - 20035551 - RCE.jpg|*Ynterieur mei preekstoel*


## Oargel
De tsjerke makket gebrûk fan in harmoanium, dat op de galerij skûl giet achter in skynfront.
Noardalbingje

**Noardalbingje** (Dútsk: *Nordalbingien*) wie yn fan de fjouwer distrikten fan it midsiuwske Stamhartochdom Saksen. De oare distrikten wiene Westfalen, Engern en Eastfalen. De namme *Noardalbingje* komt fan de Latynske namme fan de rivier de Elbe, *Alba* en it gebiet lei benoarden de Elbe. It omfiemet sa likernôch it hjoeddeiske Holstein en Hamburch yn it noarden fan Dútslân. It gebiet wie it oarspronklike stamgebiet fan de Saksen.

## Geografy
Neffens de *[[Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum]]* út 1076 dat skreaun wie troch Adam fan Bremen bestie Noardalbingje út trije goaen neffens stamgebieten:
*Dytmarsken, dat oan de Noardsee tusken de mûning fan de Elbe en de rivier de Eider lei.
*Holstein, dat om de rivier de Stör, in sydrivier fan de Elbe, hinne lei.
*Stormarn, oan de noardigge fan de Elbe, dêr't it hjoeddeiske Hamburch ek by hearde.
De Noardalbingyske stammen wiene yn alliânsje mei de Saksyske stammen fan it Hodelerlân (*Haduloha*), besuden de Elbe. Yn it easten foarme de *[[Limes Saxoniae]]* in natuerlike grins tusken de Elbe en de Fjord fan Kiel mei it gebiet Wagrien, dat bewenne wie troch de Slavyske Abodriten.

## Skiednis
Yn 772 sette Karel de Grutte, kening fan de Franken, út ein mei de Saksekriich om de Saksen te ûnderwerpen. Neffens de *[[Keninklike Frankyske Annalen]]* wegere de Saksyske lieder Widukind te ferskinen op de Ryksdei yn Paderborn yn 777 en luts him werom nei Noardalbingje of faaks noch fierder nei Denemark. Sels nei de oerjefte en it dopen fan Widukind yn 785, bleaune de Noardalbingyske stammen harren fersetten tsjin de besetters. Yn 798 waarden hja einlings ferslein yn de Slach by Bornhöved troch de Franken mei help fan de Abodriten. De Saksen ferlearen 4000 minsken en 10.000 Saksyske famyljes waarden ferfierd nei oare parten fan it Karolingyske Ryk.
It gebiet benoarden de Elbe waard ynearsten oan de Abodriten jûn, wylst it Hodelerlân ûnder streekrjocht bestjoer kaam. Noardalbingje waard lykwols al fluch oanfallen troch de Denen, mar Karel de Grutte syn soan Karel de Jongere ferdreau de Denen werom oan de oare kant fan de Eider. It oare jier hie de keizer de boarch Esesfeld by Itzehoe bouwe litten en it gânse gebiet waard yn it Frankyske Ryk ynlive. Om oare Deenske oanfallen tefoaren te kommen stiften de Franken de Deenske Mark tusken de Eider en de benoarden fersterke grins *[[Danevirke]]*. De Deenske kening Hemming sleat yn 811 it Ferdrach fan Heiligen mei Karel de Grutte, dat de Eider as grins tusken Denemark en Frânsje bepaalde. Der bleaune lykwols rebúljes fan beide kanten oant de Saksyske hartoch Hindrik de Fûgelder, dy't ek kening fan East-Frânsje wie, de Denen yn 934 by Hedeby fersloech.
Nei de dea fan Karel de Grutte yn 814 mochten de Noardalbingyske Saksen harren lân wer werom hawwe, dy't hja earder oan de Abodriten ôfstean hawwe moatten. De keizer wie faaks fan doel en stiftsje in bisdom yn Noardalbingje ûnder lieding fan preester Heridag. It plan wie skrast doe't Heridag ferstoar en it gebiet kaam ûnder it aartsbisdom Bremen en Verden yn de tiid fan keizer Loadewyk de Fromme. Yn 831 waard Ansgar biskop fan Hamburch.
Museum fan Sint-Helena

It **Museum Sint-Helena**, ek **St.-Helena-Museum**, en earder *St. Helena Museum*, is in museum op it eilân St. Helena, yn it Britske oerseeske gebiet Sint-Helena, Ascension en Tristan da Cunha. It museum, oer skiednis en kultuer fan it eilân, stiet oan de foet fan de saneamde Jakobsljedder yn de haadstêd Jamestown. It is ien fan de twa museums op it eilân; it oare is Longwood House dêr't Napoleon Bonaparte ûnder syn ferballing wenne.

It museum waard oprjochte yn 1853, mar hie doe net folle om de hakken, topstikken wiene in seeslange en in fleanende hagedis. Yn 1980 waard it museum ûnderbrocht yn Broadway House. De neikommende 20 jier groeide de kolleksje bot en waard in grutter gebou nedich. It museum op it plak fan no waard iepene op 21 maaie 2002 troch gûverneur David Hollamby. It húsmannet yn in âlde elektrisiteitssintrale dy't oant 1984 brûkt waard. De *Heritage Society*, in projekt fan de St. Helena National Trust beheart it museum. 


Ofbyld:Jacob's Ladder in Jamestown just behind the Saint Helena Museum.jpg|*It museum oan de foet fan de Jakobsljedder*
Ofbyld:Museum of St Helena.jpg|thumb|*Ynterieur fan it museum*


## Keppelings om uens
*  Offisjele webside
*  Ynterieuropnames fan it museum
Jamestown (Sint-Helena)

**Jamestown** is de haadstêd fan it Britske oerseeske gebiet Sint-Helena, Ascension en Tristan da Cunha en teffens it haadplak fan it eilân Sint-Helena. 
Jamestown waard yn 1659 fanwege de Britske East-Yndyske Kompanjy stichte. De stêd waard ferneamd nei Jakobus II fan Ingelân. Yn 1673 wie de stêd in skoftke beset troch de Feriene Eastyndyske Kompanjy.

Jamestown bestiet min ofte mear út in haadstrjitte dy't tusken twa steile hichte rint en dy't de natuerlike haven mei it oarepart fan it eilân ferbynt. Ein jierren 90 hie de stêd sa'n 850 ynwenners, mar yn 2016 wiene dat der noch 630.

De stêd spile yndertiid in rol yn it bestriden fan de slavehannel troch de Britske marine, de Royal Navy. 

## It besjen wurdich
Ut de stêd wei rint in steile trep fan 183 meter en 699 treden omheech nei de top fan *Ladder Hill*. De trep út 1829 hjit 'Jakob's ljedder' nei de Jakobsljedder út de Bibel. De stêd hat ek in museum foar skiednis en kultuer fan Sint-Helena, it Museum Sint-Helena.

Alle jierren wurdt der in hurdrinwedstriid holden oer de trep. Boppe-oan Ladder hill leit de bûtenwyk *Half Tree Hollow*.
 

## Stedsbyld

File:Main Street in Jamestown.jpg|Haadstrjitte
File:Downtown Jamestown (St Helena).jpg|De stêd *downtown*	
Jamestown Jacobs Ladder.jpg|De Jakobsljedder
File:St-Helena-Jamestown.jpg|Ut see wei sjoen	


## Keppelingen om utens
* Webstee fan St. Helena
* Fotorige oer Jamestown
* Noch in searje foto's
Nikolaastsjerke (Nijeholtpea)

De **Nikolaastsjerke** is in protestantsk tsjerkegebou yn Nijeholtpea yn de gemeente Weststellingwerf. De gemeente is oansletten by de PKN-gemeente Ter Holten, dêr't ek de doarpen Aldeholtpea, Aldeholtwâlde en Teridzert by hearre.

## Skiednis
De letgoatyske tsjerke fan Nijeholtpea stamt út 1525. It ienskippige gebou is sletten mei in trijesidich koer en hat in toer mei in ynsnuorre spits. De goatyske spitsbôgeramen hawwe nei alle gedachten eartiids mitsele trasearrings hân, mar by de restauraasje fan 1883 binne der houten roeden yn set. Op ferskate plakken yn de bûtenmuorre is noch rûnbogich mitselwurk te sjen fan eardere tagongen. Tsjintwurdich is yn de noardlike muorre in rjochthoekich kezyn mei in dûbele doar ynbrocht. Wierskynlik is de toer tagelyk mei de tsjerke boud. Oarspronklik sieten der trije iepenings yn de toer, dy't yn de 17e iuw allegear tichtsetten binne. Oan de westlike kant fan de toer waard yn de 18e iuw in steunbear oanboud.  

Ut de houtkonstruksje fan it dak hat bliken dien dat de tsjerke eartiids hielendal fan hout wie. Yn de 15e iuw binne de houten stilen ûnder it dak fuortseage en ferfongen troch muorren fan stien. It is de iennige Fryske tsjerke dêr't boppe de grûn bewiis fan fûn is dat it gebou foarhinne hielendal fan hout west hat.   

By de lêste restauraasje fan 2011 waard tusken it portaal en de tsjerke ek in alterblêd fan reade sânstien út de 13e of 14e iuw fûn. It barde yn Fryslân wol mear dat it roomske alterblêd fuort nei de reformaasje as stoepe brûkt waard, dêr't it tsjerkefolk oer hinne wâdzje mocht. By it restauraasjewurk binne ek twa sarken fan de famylje Lycklama à Nijeholt út 1627 en 1642 oantroffen. Under de titel "Als juweel herrezen" is fan de skriuwer Geert Lantinga in boek oer de restauraasje en de skiednis fan de tsjerke útjûn.

## Ynterieur
Yn 1883 waard de âlde preekstoel ferfongen troch de hjoeddeiske preekstoel, dêr't de kânsel fan de Baaiumer tsjerke model foar stien hat. It plak fan de kânsel ferhûze by dy gelegenheid fan it tradisjonele plak oan de súdlike muorre nei in plak yn it koer. As klankboerd tsjinnet in tuskenplafond. Yn it paad tusken de banken lizze tsjintwurdich de twa sarken fan Lycklama à Nijeholt.

De tsjerke hat twa liedklokken. De âldste is yn 1598 getten troch Willem Wegewaert; de oare klok datearret út 1611 en is getten troch de Amsterdamske stedsjitter Gheraert Koster.

## Oargel
It ienmanualige oargel mei oanhongen pedaal is in ynstrumint út 1883 en boud troch J.F. Krusse. It is yn 2008 renovearre troch Bakker & Timmenga en werom brocht yn de oarspronklike steat. Ek it front is op 'e nij skildere. It houtfykwurk oan it oargel is belein mei blêdgoud.
Enger

**Enger** is in stêd en gemeente yn it distrikt (*kreis*) Herford yn Noardryn-Westfalen, Dútslân. It plak hat goed 20.000 ynwenners. Enger leit tusken it Teutoburgerwâld en it Wiehenberchtme en it leit sa'n 6 kilometer bewesten Herford, it haadplak fan it distrikt. Oare plakken yn de omkriten binne: Spenge, Bünde, Hiddenhausen en Bielefeld.

## Skiednis

It plak waard foar it earst neamd yn 948 en neamt himsels *Widukindstêd*. De Saksyske lieder Widukind ferstoar yn 808, mar der is gjin bewiis dat Enger yn syn tiid al bestien hat. Neffens in leginde hat Widukind nei syn doopjen in tsjerke stifte en dat er dêr oant syn dea wenne hat. Hy waard begroeven yn de tsjerke fan Enger en syn tombe stiet der noch hieltyd. Nettsjinsteande dat, bliuwt it drúskjen oft it stoflik omskot fan Widukind wier yn de tombe leit. Undersiken hawwe oantoand dat it tinkstien fan om 1100 hinne is.

## Plakken
De gemeente Enger bestiet út de folgjende plakken (befolking fan 31 desimber 2005):
*Belke-Steinbeck (2.471)
*Besenkamp (1.849)
*Dreyen (1.404)
*Enger (7.809)
*Herringhausen (West) (430)
*Oldinghausen (773)
*Pödinghausen (2.181)
*Siele (122)
*Westerenger (3797)

## It besjen wurdich
*Widukinds tombe
*Widukind museum
*Widukindfeest ("Timpkenfest"), dat holden is jierliks op 6 jannewaris 6  
*"Kirschblütenfest".

## Ofbylden

Stiftskirche Enger.JPG|*Stiftstsjerke*
Stiftskirche Enger 6367a.jpg|Toer fan de Stiftstsjerke
2007 0609Bild0019.JPG|Widukindmuseum
Liesbergmühle (2).JPG|Liesbergmûne
Dreyen kreuzung mellerstrasse.jpg|Krusing yn Dreyen


## Keppeling om utens
*Offisjele webside