open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alderheljentsjerke (Minsk)

De **Alderheljentsjerke** (Wyt-Russysk: Царква Ўсіх Святых) is in tsjerkemonumint yn Minsk, Wyt-Ruslân. De tsjerke waard as nasjonaal monumint boud ta neitins fan alle ûnskuldige boargers en soldaten, dy't ferstoaren foar it heitelân by de ynfal fan Napoleon yn 1812 en de twa wrâldkrigen yn de 20e iuw. De tsjerke falt ûnder it aartsbisdom Minsk-Slûtsk fan it Wyt-Russyske eksargaat fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke yn Wyt-Ruslân. De betinkingstsjerke is ynklusyf it krús 74 meter heech en hat in kapasiteit fan 1.200 minsken. 

## Skiednis
De Moskouske patriarch Aleksi II lei op 4 juny 1991 de earste stien foar de tsjerke. Metropolyt Filaret fan Minsk lei tegearre mei presidint Aleksandr Lûkasjenko en mear hege fertsjintwurdigers, yn 1996, yn it fûnemint fan it noch te bouwen monumint in kapsule mei in betinkingsbrief oan it neiteam. 

Yn 2005 krige it projekt fan it "Tsjerkemonumint ta eare fan alle hilligen en ta neitins fan de ûnskuldigen fermoarde yn it heitelân" offisjele goedkarring. De bou fan de tsjerke sette yn de simmer 2006 útein. Yn de hjerst fan dat jier wie de wijing fan de klokken, dy't Aleksandr Lûkasjenko bywenne. 

Op 2 oktober 2008 waarden de koepels yn oanwêzigens fan ferstjintwurdigers fan de Tsjerke nei de wijing omheech takele en op de tsjerke set. 

Yn de krypte fan de betinkingstsjerke waarden op 2 july 2010 mei alle tsjerklike en militêre eare trije stoflike oerskotten begroeven fan ûnbekende soldaten, dy't yn ien fan de trije grutte oarloggen by de ferdigening fan it lân it libben lieten.

Yn 2012 waard ek in betinkingskplak stifte foar de slachtoffers fan de oanslach yn de metro fan Minsk op 11 april 2011, wêrby't 15 minsken omkamen en 204 ferwûne rekken.

De tsjerke waard op 14 oktober 2018 ynwijd troch patriarch Kirill.

Njonken de Alderheljentsjerke stiet in lytsere houten Trije-ienheidstsjerke.
Marije-katedraal (Minsk)

De **Katedraal fan de Gesegende Namme fan de Hillige Jongfaam Marije** (Wyt-Russysk: Архікатэдральны касцёл Імя Найсвяцейшай Панны Марыі) is in barokke katolike katedraal yn de Wyt-Russyske stêd Minsk. De tsjerke is de katedraal fan it aartsbisdom Minsk-Mogilev en as in arsjitektonysk monumint opnommen yn de list fan it nasjonale erfgoed fan de republyk Wyt-Ruslân. De katedraal waard yn de jierren 1700-1710 boud as tsjerke fan it jezuïtekleaster, dêrom stiet de tsjerke ek bekend as de **Jezuïtentsjerke**.

## Skiednis
De skiednis fan de jezuïten yn Minsk begûn healwei de 17e iuw, doe't de earste jezuïten yn de stêd kamen. Yn 1683 waard begûn mei de bou fan in kleaster en op 24 oktober 1700 waard de earste stien lein foar de stiennen kleastertsjerke. De bou eine hurd tanksij in soad jeften; it ynterieur waard yn 1708 foltôge en op 16 maart 1710 wijde de biskop fan Vilnius de tsjerke yn. De tsjerke ûndergyng dêrnei noch in rige oan feroarings. Twa kapellen waarden oan wjerskanten fan it preesterkoer tafoege en yn 1732 wiene de twa tuorren oan wjerskanten fan de haadgevel foltôge.  

Paus Klemens XIV ferbea  ûnder druk fan de sekuliere autoriteiten fan Europeeske lannen yn 1773 de jezuïtenoarder en dêrom waard ek de jezuïtentsjerke fan Minsk in gewoane parochytsjerke. Al gau nei de stifting fan it bisdom Minsk yn 1798 waard de tsjerke as katedraal ornearre. Yn 1797 rekke de katedraal troch in brân slim skeind, mar in renovaasje folge. Mei it opheffen fan it bisdom Minsk yn 1869 waard de katedraal op 'e nij in gewoane parochytsjerke.

Yn novimber 1917 waard it bisdom wer hersteld; de Poal Zygmunt Łoziński waard as nije biskop ynwijd. Yn 1920 arrestearren de Sovjet-autoriteiten biskop Łoziński en de katedraal waard foar de earetsjinst sletten. De Dútsers lieten yn de Twadde Wrâldkriich de tsjerke wer iepenje, mar nei de kriich waard de katedraal wer sletten. 

Yn 1951 lieten de autoriteiten de twa klokketuorren ôfbrekke en de haadgevel ferbouwe. De eardere tsjerke waard oerdroegen oan de Spartak Sportferiening, dy't de tsjerke oant yn it begjin fan de jierren 1990 brûkte. De tsjerke waard yn 1993 werom jûn oan de Roomsk-Katolike Tsjerke en yn 1997 op 'e nij ynwijd. De restauraasje fan de jierren 1990-2000 brocht de katedraal wer hielendal werom yn it oarspronklike oansjen.

Tichteby de katedraal stiet it yn de jierren 2002-2005 rekonstruearre riedshûs fan Minsk.
## Arsjitektuer
De katedraal is in trijeskippich gebou sûnder transept. It ynterieur wurdt troch seis pylders yn skippen ferdield. It koer einiget mei in healrûne apsis en oan eltse kant in kapel. 

De haadgevel is yn de styl fan de Vilnius-barok en hat oan wjerskanten tuorren, dy't mei krusen bekroand wurde. Boppe de portikus is boppe de kroanlist fan de porticus in balkon mei in balustrade. De gevel wurdt boppe ôfsletten fan in trijehoekich fronton.

De fresko's fan it ynterieur wiene yn de Sovjet-tiid oerkalke, mar binne wer foar it ljocht helle en restaurearre.
Fransiskus Ksaveariuskatedraal (Hrodna)

De **Fransiskus Ksaveariuskatedraal** (Wyt-Russysk: Касьцёл Сьвятога Францішка Ксавэрыя) is in roomsk-katolike katedraal yn Hrodna, Wyt-Ruslân. De tsjerke waard boud foar de jezuïeten en yn 1991 de katedraal fan it doe stifte bisdom Hrodna.

## Skiednis

De bou fan de katedraal sette yn 1687 útein as in diel fan in jezuïetekleaster. It foltôge barokke gebou waard yn 1705 oan Fransiskus Ksavearius wijd. Mei't de jezuïete-oarder yn 1773 opheft waard, waard de jezuïetetsjerke in gewoane parochytsjerke. 

De tsjerke wist ferskillende oarloggen lykas de Twadde Wrâldkriich sûnder al te folle skea te oerlibjen. 

Yn de Sovjettiid waard de tsjerke yn 1960 foar de earetsjinst sletten. De kommunistyske autoriteiten besochten fan it gebou in museum of in konsertseal te meitsjen, mar de katolike mienskip gyng jimmeroan alle sneinen nei de tsjerke om dêr mienskiplik te bidden en te sjongen. Yn 1987 waarden de offisjele earetsjinsten yn de tsjerke wer tastien. 

De Fransiskus Ksaveariuskatedraal waard yn 1990 in *[[basilica minor]]* en in jier letter de katedraal fan it bisdom Hrodna.
Ko-Katedraal fan Marije-Himelfeart en Sint-Stanislaus (Mogilev)

De **Ko-Katedraal fan Marije-Himelfeart en Sint-Stanislaus** (Wyt-Russysk: Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі і св. Станіслава), ek wol de **katedraal fan Mogilev**, is in roomske tsjerke yn Mogilev, Wyt-Ruslân. De tsjerke is in ko-katedraal fan it aartsbisdom Minsk-Mogilev.

## Skiednis
De katedraal stiet op it plak fan in earder karmeliten-kleaster. Yn 1636 waard in houten kleastertsjerke boud en wijd oan de himelfeart fan Marije. In grutte brân yn 1708 lei de tsjerke yn 'e jiske en tusken 1738 en 1752 waard in nije stiennen tsjerke boud. De nijbou waard yn 1765 troch de biskop fan Vilnius ynwijd. 

Op 25 desimber 1772 kundige Katarina de Grutte de oprjochting oan fan it katolike bisdom Wyt-Ruslân oan yn it Russyske Ryk. Tsien jier letter waard it bisdom in aartsbisdom mei de jurisdiksje oer alle roomske parochy's yn Ruslân, ynklusyf dy fan Moskou en Sint-Petersburch. Sûnt 1783 waard de kleastertsjerke de katedraal fan it aartsbisdom Mogilev.  

Tsjin it ein fan de 18e iuw waard de katedraal ferboud wêrby't de porticus mei fjouwer pylders oan de katedraal tafoege waard. 

Fanôf 1956 waard de katedraal op lêst fan de Sovjet-autoriteiten foar de earetsjinst sletten en brûkt as it Sintraal Histoarysk Argyf fan Wyt-Ruslân. Yn 1960 ferhûze it argyf nei Minsk en waard de katedraal fierder brûkt as it Steatsargyf fan de regio Mogilev. Yn dat tiidrek gyngen it tsjerke-oargel mei seldsume keramyske pipen en in diel fan de muorrefresko's ferlern. 

Oan it begjin fan de jierren 1990 waard de katedraal werom jûn oan it bisdom, de restauraasje duorre oant 1994. Tsjintwurdich is de tsjerke de ko-katedraal fan it katolike aartsbisdom Minsk-Mogilev.
Untsliepeniskatedraal (Vitebsk)

De **Katedraal fan de Untsliepenis fan de Mem Gods** (Wyt-Russysk: Свята-Успенскі кафедральны сабор) is in otterdokse katedraal yn de Wyt-Russyske stêd Vitebsk. De katedraal leit op in heuvel op it plak dêr't de Vitsba yn de Westlike Dvina útmûnet. De oarspronklike roomsk-katolike katedraal waard yn 1936 troch de Sovjetautoriteiten ferneatige en yn de jierren 2001-2011 wer hielendal rekonstruearre.

## Skiednis
Al yn heidenske tiden wie de heuvel dêr't de tsjerke op stie in hillich plak. It âldste dokumint dêr't in kristlik bouwurk op it plak yn neamd wurdt datearret fan 1406. Nei't tsaar Peter yn de Noardske Kriich de stêd yn 1708 yn brân stekke liet waard yn de jierren 1743—1777 op de lokaasje in barok kleasterkompleks boud. 

Nei de ûntbining fan dit Poalsk-Litouske Mienebest droech tsaar Paul I op 18 july 1799 de gryksk-katolike tsjerke oer oan de otterdokse mienskip. Yn 1804 waard in grutte koepel boppe it preesterkoer tafoege en waard de barokke gevel yn klassistyske styl ferboud.   
 
De tsjerke waard by de fjildtocht yn 1812 fan Frânske troepen nei Ruslân plondere en brûkt as sikehûs. By it kleasterkompleks hearden ek de gebouwen fan it Teologyske Seminaarje fan Vitebsk. Nei oktober 1917 waarden it seminaarje en de katedraal yn Vitebsk sletten. 

## Sovjettiid
Yn 1926 waard de katedraal ûnteigene en steatseigendom. By de útfiering fan it Ateïstyske Fiifjierrenplan waard de katedraal yn 1937 opblaasd en oant de ta grûn ôfbrutsen. Yn 1949 waard op it plak fan de katedraal in grutte wurkpleats fan in slypmasjinefabryk boud. It fabryk rekke yn it neigean en it leechsteande gebou waard yn 'e simmer fan 1998 ôfbrutsen.

## Weropbou

Op 26 septimber 1998 lei patriarch Aleksi II in kapsule mei in betinkingsbrief op it plak fan 'e eardere katedraal en wijde de earste stien foar de weropbou fan 'e katedraal. De presidint fan Wyt-Ruslân, Aleksandr Lûkasjenko, ûnderstipe it plan foar de rekonstruksje en yn juny 2000 waarden de earste tariedings foar de bou útfierd. 

Tsjin it ein 2009 waarden de klokketuorren foltôge en de koepels en klokken omheech takele. Op 28 septimber 2009 waard de tsjerke troch patriarch Kirill besocht. Oant en mei 2011 waard der noch fierder oan de tsjerke wurke en fresko's oanbrocht.  

De rite fan 'e grutte wijing fan de katedraal fûn op 30 septimber 2011 plak troch de patriargale eksarch fan hiel Wyt-Ruslân en Minsk en Slûtsk, metropolyt Filaret.
Ferkundigingstsjerke (Vitebsk)

De **Ferkundigingstsjerke** (Wyt-Russysk: ) is in monumint fan 'e âlde Polotsk-arsjitektuer fan de 12e iuw. De tsjerke stiet yn it sintrum fan de Wyt-Russyske stêd Vitebsk op 'e lofter kant fan 'e Westlike Dvina. De tsjerke waard yn 1961 ferneatige, mar yn 'e jierren 1990 mei moderne techniken wer opboud .

## Skiednis
Oer de boudatum fan 'e tsjerke bleau gjin skriftlike ynformaasje bewarre. Neffens de meast boarnen giet it tsjerkegebou op 'e 12e iuw werom. In oerlevering wol ha dat Aleksander Nevski yn de tsjerke troude mei Paraskevija (Aleksandra) fan Polotsk.

Oant 1619 bleau de tsjerke otterdoks. Yn dat jier waard de tsjerke yn opdracht fan de Poalske kening Sigismund III oerdroegen oan de Uniaten. De tsjerke rekke slim skeind yn 'e Noardlike Kriich. Der waarden yn 1714 reparaasjes útfierd en yn 1759 waard de tsjerke ferboud ta in barok gebou mei in roomsk-katolyk oansjen en klokketuorren. De tsjerke waard yn 1832 werom jûn oan de otterdokse mienskip en healwei de 19e iuw wer ferboud. 

Nei de Oktoberrevolúsje waard de tsjerke sletten. Yn dy tiid wie it gebou yn gebrûk as pakhûs en dêrnei as argyf. Mear fernielings oan de eardere tsjerke fûnen plak yn de Twadde Wrâldkriich en yn 1961 joegen de autoriteiten opdracht om de tsjerke op te blazen. De ôfbraak waard lykwols net hielendal útfierd en guon dielen fan de muorren bleaune stean. Yn 1968 waard der pún ôffierd en argeologysk ûndersyk dien troch Michael Karger (1903-1976). De ruïnes waarden yn 1977 konservearre.

De tsjerke waard yn 'e jierren 1993-1998 rekonsturearre yn 'e foarm fan 'e 12e iuw neffens in projekt fan G.A. Lauretski. De noch besteande fragminten fan de oarspronklike muorre bleaune dêrby bewarre en sichtber bleaun troch't dy dielen net bepleistere binne.

## Alde boufoarmen fan de Ferkundigingstsjerke

Viciebsk, Nižni Zamak, Źviestavańnia. Віцебск, Ніжні Замак, Зьвеставаньня (1664).jpg|*1664*
Viciebsk, Nižni Zamak, Źviestavańnia. Віцебск, Ніжні Замак, Зьвеставаньня (1833) (2).jpg|*1833*
Viciebsk, Nižni Zamak, Źviestavańnia. Віцебск, Ніжні Замак, Зьвеставаньня (1865, 1890).jpg|*1865*
Katedraal fan de barmhertige Jezus (Vitebsk)

De **Katedraal fan de barmhertige Jezus** (Wyt-Russysk: Кафедральны сабор) is in roomsk-katolike katedraal yn Vitebsk, Wyt-Ruslân. It tsjerkegebou is sûnt 19 juny 2011 de biskopstsjerke fan it bisdom Vitebsk.
 
## Skiednis
Op it plak fan de hjoeddeiske katedraal waard ynearsten yn it jier 2000 in kapel boud. Op 12 septimber 2004 wijde de oarspronklik út Poalen ôfkomstige biskop Władysław Blin it plein foar de oansteande nijbou yn. De gemeenteried joech yn it midden fan oktober fan dat jier de fergunning foar de bou. De Salvatorianen lieden de bou. 
Op 10 oktober 2009 waard de tsjerke plechtich ynwijd troch biskop Vladislav Blin. Njonken de tsjerke waard in parochyhûs boud mei foar de jongerein in moetingssintrum, in ynternetkafé en in teäterromte.  

Op 19 juny 2011, op it feest fan Corpus Christi, waard de tsjerke de katedraal fan it bisdom. De tsjerke naam dy status oer fan de Sint-Barbaratsjerke, dy't sûnt 1999 de funksje fan katedraal hân hie.

Foar de katedraal stiet in monumint fan paus Jehannes Paulus II. Poalske katoliken skonken it byld oan it bisdom yn it ramt fan it 30-jierrich jubileum fan 'e ferkiezing fan kardinaal Karol Wojtyła as paus. It monumint op in reade graniten sokkel is 4,5 meter heech en hat in Poalsktalige en in Wyt-Russysktalige ynskripsje.
Breakthrough Entertainment

**Breakthrough Entertainment** is in Kanadeeske film- en tillefyzjestudio. It bedriuw is fêstige yn Toronto, en makket sawol spylfilms as tillefyzjeprogramma's. By dy lêste kategory giet it om tillefyzjefilms, tillefyzjesearjes, dokumintêres en tekenfilmsearjes.

## Skiednis
Breakthrough Entertainment is in Kanadeeske film- en tillefyzjestudio, dy't yn 1986 oprjochte waard troch produsinten Peter Williamson en Ira Levy. It bedriuw hat films en tillefyzjeprogramma's ferkocht oan omroppen yn mear as twahûndert ûnderskate lannen en territoaria. Yn july 2018 waarden de rjochten op 'e fûnskatalogus fan Breakthrough Entertainment oankocht troch de 9 Story Media Group.

## Produksjes
Under de produksjes fan Breakthrough Entertainment binne populêre Kanadeeske tillefyzjesearjes as *Jimmy Two-Shoes*, *Atomic Betty*, *My Big Big Friend*, *Miss BG*, *Jay Jay the Jet Plane*, *Jungle Junction*, *JoJo's Circus*, en *The Octonauts*. Ek in filmtrilogy oer it ferneamde berneboek *[[Anne of Green Gables (roman)|Anne of Green Gables]]*, fan skriuwster L.M. Montgomery, waard troch Breakthrough Entertainment makke, besteande út 'e tillefyzjefilms *[[L.M. Montgomery's Anne of Green Gables]]*, *[[L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: The Good Stars]]* en *[[L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: Fire & Dew]]*. 

## Keppelings om utens
*Offisjele webside fan Breakthrough Entertainment
Go with Me

* ''Go with Me'' (novelle), in novelle fan Castle Freeman jr. út 2008
* ''Go with Me'' (film), alternative namme fan *Blackway*, in Amerikaanske film út 2015, basearre op 'e novelle fan Castle Freeman jr.
Sligachan

**Sligachan** (Skotsk-Gaelysk: *Sligeachan*) is in doarp op it eilân Skye, yn 'e Binnenste Hebriden, foar de noardwestkust fan Skotlân. It leit oan it krúspunt fan wegen dy't nei Portree, Dunvegan en Broadford liede. It doarp stiet benammen bekend om syn pittoreske âlde brêge, dy't oer de rivier de Sligachan liedt. Tichteby Sligachan leit it Cuillin-berchtme en men hat út it doarp wei in goed útsjoch op 'e Black Cuillin.

## Skiednis
Neffens de oerlevering soe de Hear fan 'e Eilannen (de haadman fan 'e Clan Donald) it eilân Skye yn 1395 oanfallen hawwe. Mar William MacLeod, de haadman fan 'e Clan MacLeod, mette de MacDonalds by Sligachan en sloech harren tebek nei Loch Ainort, dêr't se oan lân kommen wiene. Dêr oankommen, ûntdieken de ynfallers dat harren boaten der net mear leine, mei't dy troch MacAskills de see opfearn wiene. Alle MacDonalds dy't oan 'e wraam op Skye dielnommen hiene, fûnen de dea doe't de MacLeods harren op it strân oer it mad kamen. 

De oarlochsbút waard neitiid troch de MacLeods ferdield op in plak dat Creggan ni Feavigh ("Bútrots") of Creag an Fhannaidh ("Rots fan it Strûpen") neamd wêze soe. Dat wurdt wol identifisearre as de saneamde Bloody Stone yn Harta Corrie, ûnder de hichten fan Sgurr nan Gillean.

## Foarsjennings
Yn 1830 waard der in hotel boud yn Sligachan. Dat hie twa redens. Yn it foarste plak leit it doarp op in wichtich krúspunt fan wegen op Skye. En dêrby kaam dat in protte berchbeklimmers yn 'e neite fan it doarp ûnderdak sochten om't se dêrwei de Cuillin beklimme woene. Hjoed de dei is der by it hotel ek in kampearterrein. Fierders is der yn Sligachan in mikrobrouwerij, dy't fêstige is yn itselde gebou as it hotel.

## Demografy
Neffens de Britske folkstelling fan 2011 hie Sligachan doe in befolking fan 75 minsken.

## Keppelings om utens
● Offisjele webside fan it Sligachan Hotel
Marc Chagall Museum

It **Marc Chagall Museum** (Wytrussysk: Віцебскі музей Марка Шагала) is in oan de skilder Marc Chagall wijd museum. It is fêstige yn syn âldershûs yn Vitebsk, Wyt-Ruslân, dêr't de skilder berne waard. It museum is it meast besochte museum fan de stêd.

De heit fan de skilder boude it ienfâldige hûs oan de Pokrovskaja-strjitte yn it begjin fan 'e 20e ieu en Marc Chagall waard dêr grutbrocht. Chagall fertelt oer dy tiid yn 'e autobiografy "Myn Libben". 

Yn 1992 waard it museum iepene. Yn it museum is in útstalling fan guod út de tiid, doe't de famylje dêr wenne. Dêrnjonken binne der ek kopyen fan argyfdokuminten oangeande it libben fan 'e keunstner en syn famylje yn Vitebsk en wurk fan Chagall.

## Keunstsintrum Marc Chagall Vitebsk
It yn 1992 ynrjochte museum hâldt eksposysjes fan grafysk wurk fan Chagall (lito's, etsen, akwatinten, houtgravueres). It museum besit in rige yllustraasjes fan Gogol's bondel "Deade Sielen" (1923-1925), in searje kleurlito's mei bibelske foarstellings út 1956-1960, in syklus lito's mei de titel "De Tolve Stammen fan Israel" (1960) en oar wurk fan Chagall.  

## Keppeling om utens
*  Side fan it museum
Ferrizenistsjerke (Vitebsk)

De **Tsjerke fan de Opstanning fan Kristus op it Merkplein** (Wyt-Russysk: Храм Воскресения Христова на Рыночной площади) yn de wyt-russyske stêd Vitebsk is in nije otterdokse tsjerke, dy't neffens de yn 1936 troch de bolsjewiken ferneatige 18e-iuwske tsjerke yn 2009 rekonstruearre waard.

## Skiednis
In houten otterdokse tsjerke bestie yn alle gefallen al yn 1558. Dy tsjerke is te sjen op in tekening út 1664 fan Vitebsk. De tsjerke baarnde faak ôf en waard ek jimmeroan wer opboud.

Op it plak waard yn 1772 in nije stiennen tsjerke foltôge, dy't net otterdoks mar gryksk-katolyk waard. De tsjerke krige ek de foarm fan in typyske katolike tsjerke en waard yn 'e Vilnius-barok boud. Neffens guon wie de arsjitekt fan de tsjerke Johann Christoph Glaubitz, dy't ek de Sofiakatedraal yn Polotsk ûntwurp. In ferhaal wol ha dat Napoleon de tsjerke sa moai fûn, dat er by de besetting it net oandoarde om it gebou te plonderjen.  

Yn 1834 waard de tsjerke wer otterdoks en yn it ramt dêrfan folge in ferbouwing troch de arsjitekt Porto om de tsjerke geskikt te meitsjen foar de otterdokse rite.    

#### Sloop
De Ferrizenistsjerke fan Vitebsk waard yn jannewaris 1936 troch de Sovjetautoriteiten opblaasd. Foar de ferneatiging waard it motyf troch de autoriteiten oandroegen dat de tsjerke yn it paad stie foar it ferkear. Der waard lykwols al yn 1940 erkend dat de sloop in ekses wie en dat in om in arsjitektonysk monumint gyng, dat foargoed ferlern gien wie.      

#### Weropbou

It duorre oant nei de fal fan it kommunisme dat der foar it earste echte plannen ûntwikkele waarden om it monumint wer op te bouwen. Oer de fraach oft de nije tsjerke in otterdokse of in katolike tsjerke wurde moast, folge lykwols noch in lang debat, dat by eintsjebslút einige yn it beslút dat it in otterdokse tsjerke waard, mar dat weropbou plakfine soe yn de styl sa't dy troch de uniaten yn 1772 boud wie. It iennige ferskil mei dy tsjerke is de lytse dakruter midden op it dak en de koepel yn de tsjerke, dy't allinne fan binnen te sjen is.

Op 10 july 2009 waard de nije Ferrizenistsjerke plechtich ynwijd en iepene foar de otterdokse mienskip. De bou waard û.o. mooglik makke troch de ynwenners fan Vitebsk, dy't bakstiennen foar de bou keapje koene, dêr't de namme fan de donateur yn gravearre waard. 

It ynterieur fan de tsjerke waard dekorearre mei help fan lokale keunstners. Sa makke Segej Petrov de ikoan "De ôfdaling fan Jezus yn de hel". De grutte kroanluchter yn it tsjerkeskip hat in diameter fan trije meter en in gewicht fan 600 kilo. Yn de tuorren hingje 11 klokken. Ien fan de klokken komt út Nederlân en is begjin 19e-iuwsk. Nei de Twadde Wrâldkriich waard de klok as oarlochsbút meinommen nei Wyt-Ruslân.    

## Arsjitektuer
De Ferrizenistsjerke is net in grut, ienskippich gebou yn de styl fan de Vilnius-barok. De healrûne apsis hat in noardlike oriïntaasje mei sakristiën oan beide kanten, sadat it bouwurk in rjochthoekich grûnplan hat.  

De gevel fan de tsjerke wurdt fan wjerskanten flankearre troch twa tuorren. Tusken de tuorren is in barok fronton, dat yn 'e 19e iuw ferfongen wie troch in klassisistysk leger fronton.
Gouden Liuw

De **Gouden Liuw** (Italjaansk: *Leone d'Oro*) is de wichtichste priis dy't útrikt wurdt op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje en takend wurdt oan 'e as bêste beoardiele film. It Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje is (yn 'e mande mei it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes en it Ynternasjonaal Filmfestival fan Berlyn) ien fan 'e trije meast prestizjeuze ynternasjonale filmfestivals, en wurdt elts jier ein augustus, begjin septimber holden wurdt yn 'e stêd Feneesje. De Gouden Liuw waard yn 1946 ynsteld ta ferfanging fan 'e eardere Mussolini Trofee (*Coppa Mussolini*). De earste trije jier hiet de priis Grutte Ynternasjonale Priis fan Feneesje (*Gran Premio Internazionale di Venezia*); pas mei yngong fan 1949 waard de namme 'Gouden Liuw' brûkt. Sûnt 1970 wurdt op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje ek in oeuvrepriis útrikt: de Gouden Liuw foar it Oeuvre (*Leone d'Oro alla Carriera*). 

## Winners fan 'e Gouden Liuw

## Gouden Liuw foar it Oeuvre
Yn 1970 waard (foar it jier 1969) de Gouden Liuw foar it Oeuvre (*Leone d'Oro alla Carriera*) ynsteld (soms ek de Gouden Eareliuw neamd), in oeuvrepriis dy't elts jier oan ien of mear persoanen útrikt wurdt dy't in wichtige bydrage oan 'e Italjaanske of ynternasjonale filmyndustry levere hawwe.

## Keppelings om utens
*Offisjele webside fan 'e Biënnale fan Feneesje, dêr't it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje diel fan útmakket
Blood Lite

***Blood Lite*** is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteur en auteur Kevin J. Anderson. It boek omfettet 21 koarte ferhalen fan it fantasysjenre, dy't fermaaklikens kombinearje mei it boppenatuerlike, en yn 't bysûnder mei fampieren. De titel betsjut letterlik "Bloed Light" (yn 'e sin fan in produkt mei minder kaloryen as normaal). De ferhalen binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Kelley Armstrong, Charlaine Harris, Sherrilyn Kenyon en Jim Butcher. Alle ferhalen út *Blood Lite* waarden yn dizze bondel foar it earst útjûn, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. *Blood Lite* waard yn 2008 publisearre troch de New&nbsp;Yorkske útjouwerij Gallery Books.

## Ferhalen
# Kelley Armstrong, *The Ungrateful Dead* (ûnderdiel fan *[[Women of Otherworld (romansearje)|Women of Otherworld]]*)
# Joe R. Lansdale, *Mr. Bear*
# Lucien Soulban, *Hell in a Handbasket*
# Christopher Welch, *The Eldritch Pastiche from Beyond the Shadow of Horror*
# Matt Vene, *Elvis Presley and the Bloodsucker Blues*
# Don d'Ammassa, *No Problem*
# Mark Onspaugh, *Old School*
# J.A. Konrath en F. Paul Wilson, *The Sound of Blunder*
# Charlaine Harris, *An Evening with Al Gore*
# Steven Savile, *Dear Prudence*
# Will Ludwigsen, *A Good Psycho Is Hard to Find*
# Janet Berliner, *High Kicks and Misdemeanors*
# Eric James Stone, *P.R. Problems*
# Sherrilyn Kenyon, *Where Angels Fear to Tread* (ûnderdiel fan *[[Dark-Hunter (romansearje)|Dark-Hunter]]*)
# Mike Resnick, *A Very Special Girl*
# D.L. Snell, *Love Seat Solitaire*
# Nancy Holder, *I Know Who You Ate Last Summer*
# Nancy Kilpatrick, *Bitches of the Night*
# Jeff Strand, *The Bell… FROM HELL!!!*
# Sharyn McCrumb, *Dead Hand*
# Jim Butcher, *[[Day Off (koart ferhaal)|Day Off]]* (ûnderdiel fan *[[The Dresden Files (romansearje)|The Dresden Files]]*)

## Sjoch ek
* *[[Blood Lite&nbsp;II: Overbite]]*
* *[[Blood Lite&nbsp;III: Aftertaste]]*
Thunder Road Films

**Thunder Road Films** is in Amerikaanske film- en tillefyzjestudio dy't yn 2005 oprjochte waard troch filmprodusint Basil Iwanyk. It bedriuw is fêstige yn Santa Monica, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Bekende produksjes fan Thunder Road binne *[[Clash of the Titans (filmút 2010)|Clash of the Titans]]*, *[[John Wick (film)|John Wick]]*, *[[Sicario (film út 2015)|Sicario]]* en *[[Wind River (film út 2017)|Wind River]]*.

## Skiednis
Thunder Road Films waard yn 2005 oprjochte troch filmprodusint Basil Iwanyk en makke yn 2006 syn earste film. Oant 2011 hie Thunder Road in kontrakt mei de gruttere filmstudio Warner Bros. Yn july fan dat jier gie it bedriuw in nij kontrakt oan mei Sony Pictures Television foar de ûntwikkeling fan tillefyzjeprojekten. Yn maaie 2013 tekene Thunder Road in oerienkomst mei de Cutting Edge Group oangeande de finansiering fan 'e filmmuzyk fan 'e studio. De earste film dy't ûnder dat kontrakt foel, wie *[[John Wick (film)|John Wick]]*.

Yn juny 2014 sleat Thunder Road in oerienkomst mei Film House Germany fan Christian Angermayer dy't de finansjele mooglikheden fan Thunder Road om filmprojekten te ûntwikkeljen, ûnderstypje moast. Yn oktober fan datselde jier tekenen Thunder Road en PalmStar Media in kontrakt wêrby't Thunder Road jiers $200&nbsp;miljoen ûntfange soe om fiif oant seis ûnôfhinklike films fan te finansieren mei elts in budget fan $20 oant $50&nbsp;miljoen. Ek soe it bedriuw mei dat jild gruttere studiofilms ûntwikkelje en produsearje kinne.

## Films

## Tillefyzjesearjes
**[[The Messengers (telefyzjesearje)|The Messengers]]* (2015)

## Keppelings om utens
*  Ynformaasje oer Thunder Road Films yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
Norman

*Norman (foarnamme), in Ingelske jongesnamme

## Films
*''Norman'' (film), in Amerikaanske film út 2010
***, in Amerikaansk-Israelyske film út 2016

## Geografy
### Feriene Steaten
#### Plakken
*Norman (Arkansas), in plak yn 'e Amerikaanske steat Arkansas
*Norman (Indiana), in plak yn 'e Amerikaanske steat Indiana
*Norman (Kalifornje), in plak yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje
*Norman (Missoery), in plak yn 'e Amerikaanske steat Missoery
*Norman (Nebraska), in plak yn 'e Amerikaanske steat Nebraska
*Norman (Noard-Karolina), in plak yn 'e Amerikaanske steat Noard-Karolina
*Norman (Oklahoma), in plak yn 'e Amerikaanske steat Oklahoma
*Norman (Wiskonsin), in plak yn 'e Amerikaanske steat Wiskonsin
#### Distrikten
*Norman Township (Illinois), in plattelânsdistrikt yn 'e Amerikaanske steat Illinois
*Norman Township (Michigan), in plattelânsdistrikt yn 'e Amerikaanske steat Michigan
*Norman Township (Pine County, Minnesota), in plattelânsdistrikt yn Pine County yn 'e Amerikaanske steat Minnesota
*Norman Township (Yellow Medicine County, Minnesota), in plattelânsdistrikt yn Yellow Medicine County yn 'e Amerikaanske steat Minnesota
*Norman Township (Missoery), in plattelânsdistrikt yn 'e Amerikaanske steat Missoery
*Norman Township (Noard-Dakota), in plattelânsdistrikt yn 'e Amerikaanske steat Noard-Dakota
#### Wetters
*Normanmar, in mar yn 'e Amerikaanske steat Noard-Karolina
### Oare lannen
*Kaap Norman, in kaap yn 'e Kanadeeske provinsje Nijfûnlân en Labrador

## Stoarmen en orkanen
### Tropyske stoarmen
*Tropyske Stoarm Norman (1994), in tropyske stoarm út 1994
*Tropyske Stoarm Norman (2000), in tropyske stoarm út 2000
*Tropyske Stoarm Norman (2006), in tropyske stoarm út 2006
*Tropyske Stoarm Norman (2012), in tropyske stoarm út 2012
### Orkanen
*Orkaan Norman (1978), in orkaan út 1978
*Orkaan Norman (1982), in orkaan út 1982
*Orkaan Norman (2018), in orkaan út 2018
### Sykloanen
*Sykloan Norman, in sykloan út 2000

## Oar
*Norman (krater), in krater op 'e moanne
*''Norman'' (liet), in liet fan Sue Thompson út 1962
*Norman ASA, in Noarsk bedriuw dat antyfirussoftware produsearret
*Norman Cruisers Ltd, in Ingelske fabrikant fan wettersportjachten
*Norman Cycles, in Britske fabrikant fan fytsen, bromfytsen en motorfytsen
*Norman Guitars, in Kanadeeske fabrikant fan gitaren
*Norman (hynder), in folbloedracehynder dat libbe fan 1905 oant nei 1918
Azerbeidzjaansktalige wikipedy

De **[[Azerbeidzjaansk]]e [[wikipedy]]**, de **Azerbeidzjaansktalige** edysje fan Wikipedia''', gie op 2 jannewaris 2002 fan start.

## Oantal artikelen op dit stuit
[//az.wikipedia.org/wiki/Special:Statistics Hjoeddeiske stân]
Red Sparrow

* ''Red Sparrow'' (toanielstik), in toanielstik út 2010 fan Manav Kaul
* ''Red Sparrow'' (roman), in roman fan Jason Matthews út 2013
* ''Red Sparrow'' (film), in Amerikaanske film út 2018 op basis fan dy roman
* Red Sparowes, in Amerikaanske band
Blood Lite II: Overbite

***Blood Lite II: Overbite*** is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteur en auteur Kevin J. Anderson. It boek omfettet 30 koarte ferhalen fan it fantasysjenre, dy't fermaaklikens kombinearje mei it boppenatuerlike, benammen mei fampieren. De titel betsjut letterlik "Bloed Light" (yn 'e sin fan in produkt mei minder kaloryen as normaal). De tafoeging *Overbite* ferwiist nei in 'oerhinnebyt', wêrby't de boppetosken wat mear nei foarren steane as de ûndertosken en sadwaande oer de ûndertosken hinne bite. (Beide dielen fan 'e titel ferwize op komysk bedoelde wize nei fampieren.)

De ferhalen yn 'e bondel binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Kelley Armstrong, L.A. Banks en Kevin J. Anderson sels. Alle ferhalen út *Blood Lite&nbsp;II: Overbite* waarden yn dizze bondel foar it earst útjûn, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. *Blood Lite&nbsp;II: Overbite* waard yn 2010 publisearre troch de New&nbsp;Yorkske útjouwerij Gallery Books.

## Ferhalen
# Heather Graham, *Death and Taxes*
# Jeff Ryan, *Table for Two*
# J.A. Konrath, *Treatment*
# Christopher Welch, *Dead Clown Séance*
# Scott Nicholson, *The Day the Devil Swallowed a Heapin' Helpin' of Pride at the Beaulahville Gospel Jubilee*
# Don d'Ammassa, *Piecemaker*
# Lucien Soulban, *Good Breeding*
# John R. Little, *Tails*
# L.A. Banks, *Dog Tired (of the Drama!)*
# Mark Onspaugh, *A Sweet Girl for Todd*
# Kevin J. Anderson en Janis Ian, *Dark Carbuncle*
# Jordan Summers, *Tastes Like Chicken*
# Edward Bryant, *Bad German*
# Brian J. Hatcher, *The Halloween War*
# Joel A. Sutherland, *Oh, the Ho-Ho Horror*
# Aaron Polson, *The Unfortunate Persistence of Harold Francis Beamish*
# D.L. Snell, *Dick and Larry*
# Sam W. Anderson, *Son of… a Bitch!*
# Allison Brennan, *Her Lucky Day*
# Sharyn McCrumb, *A Wing and a Prayer*
# Daniel Pyle, *Barewolf*
# Eric James Stone, *American Banshee*
# Amy Sterling Casil, *The Epicurean*
# Nancy Kilpatrick, *The Ghoul Next Door*
# Nina Kiriki Hoffman, *Daycare of the Damned*
# Derek Clendening, *Season's Tickets*
# Mike Resnick en Lezli Robyn, *The Close Shave*
# Steve Rasnic Tem, *Shaggy Dog Story*
# Jeff Strand, *Eight-Legged Vengeance*
# Kelley Armstrong, *Lucifer's Daughter* (ûnderdiel fan *[[Women of Otherworld (romansearje)|Women of Otherworld]]*)

## Sjoch ek
* *[[Blood Lite]]*
* *[[Blood Lite&nbsp;III: Aftertaste]]*
Nia Nacci

**Nia Nacci**, echte namme ûnbekend (Tulsa, 10 desimber 1998), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd Afro-Amerikaansk en Yndiaansk etnysk komôf. Hja sette yn 2017 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films. 

## Libben en karriêre
Nia Nacci waard yn 1998 berne yn Tulsa, yn 'e Amerikaanske steat Oklahoma. Yn 2017, doe't se njoggentjin jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie se begjin 2020 yn krapoan 130 films spile. Se wurdt fertsjintwurdige troch Riley Reynolds fan it ympressariaat Hussie Models. Dyselde wie ek dejinge dy't har skûlnamme foar har betocht.

Nacci hat te sjen west yn produksjes fan sokke foaroansteande labels as Adam & Eve, Diabolic Video New Sensations, Evil Angel, Jules Jordan Video, Digital Playground, Devil's Film en Wicked Pictures. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Girlfriends Films, Metro, Mile High Media en The Score Group. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America.

Under har karriêre hat Nacci gearwurke mei kollega-aktrises as Maya Bijou, Dana DeArmond, Ana Foxxx, Holly Hendrix, Angela White en Harmony Wonder, en mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Mick Blue, Xander Corvus, Charles Dera, Manuel Ferrara, Tommy Gunn, Logan Long, Johnny Sins en Criss Strokes. Njonken har aktearwurk posearret se ek geregeldwei as neakenmodel foar neakenblêden. Yn augustus 2018 wie se bygelyks de Honey fan 'e Moanne yn it tydskrift *[[Hustler]]*.

## Lichemsskaaimerken
Nia Nacci is fan mingd Afro-Amerikaansk en Yndiaansk komôf, mei in negroïde hûdskleur. Hja hat hazzenútkleurige eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75&nbsp;m lang, mei in gewicht fan 52&nbsp;kg, en in natuerlike cupmaat 32DD. Utsein de wenstige gatsjes troch de earlellen hat se gjin piercings, en likemin hat se tatoeaazjes.

## Keppelings om utens
* Nia Nacci op Twitter
* Nia Nacci op Instagram
* Biografy en filmografy fan Nia Nacci yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
* Biografyske gegevens en filmografy fan Nia Nacci yn 'e ''Internet Adult Film Database'' (IAFD)
* Biografyske gegevens fan Nia Nacci op ''FreeOnes''
Ingrid Andress

**Ingrid Andress** (Southfield (Michigan), 21 septimber 1991) is in Amerikaansk sjongster fan countrymuzyk.

## Libben en karriêre
Andress waard yn 1991 berne yn Southfield, yn 'e Amerikaanske steat Michigan, mar groeide op yn Highlands Ranch, yn Kolorado. As bern learde se pianospyljen en drummen, wylst se op skoalle lid wie fan it skoalkoar, wêrmei't se dielnaam oan ferskate sangwedstriden. Nei't se de middelbere skoalle ôfrûne hie, learde se fierder oan it Berklee Kolleezje foar Muzyk, dêr't se ôfstudearre mei as haadfakken sjongen en songwriting.

As ien fan de oprjochters fan 'e a kappella-groep *Pitch Slapped* naam Andress yn har studintetiid diel oan 'e talintejacht *The Sing-Off*, op 'e Amerikaanske tillefyzjestjoerder NBC. In oare band dêr't se lid fan wie, Delilah, die oan itselde tillefyzjeprogramma mei en einige op it sechsde plak. Nei't se ôfstudearre wie, waard Andress yn in mentorskipsrelaasje begelaat troch skriuwster fan poplieten Kara DioGuardi. Letter ferfear se nei Nashville, yn Tennessee, dat it sintrum fan de countrymuzyk is. Dêr skreau se lieten foar artysten as Sam Hunt, Alicia Keyes en Charli XCX.

Mids 2018 sleat Andress in kontrakt mei platemaatskippij Warner Nashville, wêrnei't se yn 2019 debutearre mei de single *[[More Hearts Than Mine]]*. Dat liet behelle it 56e plak op 'e Amerikaanske ''Billboard'' Hot 100-hitlist, it 10e plak op 'e Hot Country Songs-hitlist en it 8e plak op 'e Country Airplay-hitlist. Yn Kanada brocht it liet it ta it 12e plak op 'e countryhitlist. Andress neamde Faith Hill en de Dixie Chicks as har wichtichste muzikale ynspiraasjeboarnen. Se waard yn 2019 nominearre foar in Academy of Country Music Award yn de kategory bêste nije froulike artyst, en brocht datselde jiers noch in extended play út mei as titel *The Rosebank Acoustic Sessions*. Yn 2020 ferskynde har earste studio-album, *[[Lady Like (album)|Lady Like]]*.

## Diskografy
### Albums
;Studio-albums

;EP's

### Singles

## Prizen en nominaasjes

## Keppelings om utens
*  Offisjele webside fan Ingrid Andress
*  Ingrid Andress yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
More Hearts Than Mine

***More Hearts Than Mine*** (Ingelsk foar "Mear Herten as Mines") is in liet fan 'e Amerikaanske countrysjongster Ingrid Andress. It waard skreaun troch Andress sels yn gearwurking mei Sam Ellis en Derrick Southerland. *More Hearts Than Mine* waard yn july 2019 útbrocht as de debútsingle fan Andress, dy't produsearre waard troch Andress en Ellis foar platemaatskippij Warner Nashville. It liet stie ek op Andress har earste studio-album *[[Lady Like]]*, dat útkaam yn maart 2020.

## Ynhâld
Yn *More Hearts Than Mine* nûget de ik-persoan har frijer út om mei te gean nei it plak dêr't se opgroeid is, om har famylje te moetsjen en by har âldelju te útfanhûzjen. Se warskôget him dat se wierskynlik yn ferskillende sliepkeamers sliepe moatte en dat er ferklaaiersklean meinimme moat om't se nei tsjerke geane. Ek warskôget se him dat har heit en mem gauwer 'fereale' reitsje as sysels, dat as er it neitiid dochs noch útmakket, sil er mear herten brekke as allinnich harres.

## Resultaat
*More Hearts Than Mine* kaam op 1&nbsp;july 2019 binnen op nûmer 59 yn 'e Amerikaanske Country Airplay-hitlist fan it tydskrift *[[Billboard (tydskrift)|Billboard]]*, en klom op ta nûmer 8. Op 'e Amerikaanske Hot Country Songs-hitlist, ek fan *Billboard*, berikte it liet it 10e plak, en yn de Kanadeeske Canada Country-hitlist helle er plak nû. 12. Op 'e algemiene hitlist ''Billboard'' Hot 100 kaam *More Hearts Than Mine* op 11&nbsp;jannewaris 2020 binnen op nû. 88 en klom op nei nû. 56. 

Andress krige op 27&nbsp;septimber 2019 in goud foar *More Hearts Than Mine*, om't der 500.000 eksimplaren fan ferkocht (op cd) en streamd (fia it ynternet) wiene. Anno maart 2020 wiene der 105.000 cd's fan it nûmer ferkocht.

## Keppelings om utens
*''More Hearts Than Mine'' op YouTube
Lady Like

***Lady Like*** (Ingelsk foar "As in Dame") is it earste studio-album fan 'e Amerikaanske countrysjongster Ingrid Andress, dat op 27 maart 2020 útbrocht waard by platemaatskippij Warner Nashville. 

## Ynhâld
Andress wie sels mei-skriuwster fan alle lieten op it album en mei-produsinte fan it album sels. De *lead*-single is *[[More Hearts Than Mine]]*, hoewol't dat nûmer yn 'e spyllist fan it album op plak 6 stiet. *More Hearts Than Mine*, dat yn septimber 2019 al in goud waard, kaam yn july 2019 út as single en wie de bêst prestearjende debútsingle fan in froulike artyst op 'e Amerikaanske Country Airplay-hitlist yn 2019.

## Untfangst
Marlo Ashley fan it tydskrift *[[Exclaim!]]* joech *Lady Like* in 7 op in skaal fan 1 oant 10, hoewol't er dêrby oantekene dat it album "audityf ôfwykt fan 'e country-popnoarm". Hy skreau ek dat "de lyryske oprjochtens fan Andress" in "sentiminteel perspektyf" oan it album tafoeget, dat de harker "útnûget om te lústerjen nei wat bûtengewoans".

## Spyllist

## Keppelings om utens
*Ynformaasje oer ''Lady Like'' op AllMusic.com
Foarbeakatedraal (Vitebsk)

De **Katedraal fan de Beskerming fan de Mem Gods**  is in otterdoks tsjerkegebou yn Vitebsk yn Wyt-Ruslân. De katedraal is in monumint fan ier 19e-iuwske arsjitektuer.  
## Skiednis
De tsjerke waard yn 1814 foar de roomsk-katolike Oarder fan de Allerhilligste Trije-ienheid yn de styl fan it klassisisme boud. De stiennen tsjerke ferfong de houten tsjerke fan it trinitaryske kleaster, dat yn 1758 stifte wie.

Nei't Vitebsk by it Russyske Ryk foege waard, kaam der yn 1831 in ein oan it kleaster en waarden de muontsen ferballe. It twa ferdjippings hege kleastergebou waard ynearsten in weeshûs, letter in finzenis foar froulju. 

De tsjerke bleau ûndertusken leech stean oant yn 1847 it gebou oan 'e otterdokse mienskip oerdroegen waard, dy't it ynterieur yn 'e jierren 1858-1862 feroarje liet om it gebou geskikt te meitsjen foar de otterdokse ritus. De tsjerke waard doe op 'e wijd as de Foarbeatsjerke.

Yn it ramt fan it 300-jierrich jubileum fan de Romanovs waard de tsjerke yn 1913 ferboud. De tuorren krigen sipels en de tsjerke in koepel. It klassisistyske trijehoekige fronton waard by dy renovaasje healrûn.

De Sovjet-autoriteiten lieten yn 1930 de tsjerke slute, mar yn de Twadde Wrâldkriich mocht de tsjerke fan de Dútsers wer iepen en de klokken wer let wurde. Yn 'e kriich rûnen letter it dak en de tuorren fan de tsjerke grutte skea op. Nei de oarloch waard der gjin muoite dien it gebou wer yn oarder te meitsjen. Stadichoan ferfoel de ruïne jimmeroan mear en yn 1980 soe de tsjerke sloopt wurde, mar de boargers fan Vitebsk kamen yn aksje en ferdigenen it gebou. 

Yn 1986 naam de oerheid it beslút de tsjerke te restaurearjen; yn 1990 waard der foar it earst sûnt jierren wer in tsjinst holden en yn 1992 wie de restauraasje fan de katedraal foltôge.
Getto fan Vitebsk

It **Getto fan Vitebsk** wie yn de Twadde Wrâldkriich in getto yn de stêd Vitebsk yn it hjoeddeiske Wyt-Ruslân. It waard koart nei de Dútske ynfal yn de Sovjet-Uny ynsteld fuort nei't de nazy's de stêd op 11 july 1941 beset hiene. 

Yn it getto libben likernôch 16.000 joaden. Al yn oktober 1941 stelde de nazylieding fêst dat de minne omstannichheden yn it getto in gefaar foar de sûnens foar de lokale befolking foarmen en yn it getto in epidemy ûntstie. It wie it ferlechje om de joaden te deportearjen en ôf te slachtsjen. 

Noch gjin trije moannen letter, op 8 oktober 1941, begûnen de nazy's de joaden fan it getto te fermoardzjen. De slachting einige op 11 oktober, doe't hast ynwenners fan it getto útrûge wiene. Boarnen ferskille oer it krekte tal slachtoffers. In soad omskotten fan de fermoarde joaden waarden yn de rivier de Vitba smiten.
Penric and Desdemona

***Penric and Desdemona*** is in rige novelles dy't sûnt 2016 skreaun wurdt troch de Amerikaanske fantasy- en science fiction-auteur Lois McMaster Bujold. De rige giet oer de tsjoender Penric sibbe Jurald, dy't bejeftige is mei de gaosdemon Desdemona. De ferhalen fan * Penric and Desdemona*, dy't yn it personele perspektyf skreaun binne, meitsje diel út fan Bujold har gruttere romansearje *[[The World of the Five Gods]]*, dêr't *Penric and Desdemona* winliken in spin-off-rige fan is.

## Utgongspunt
Penric sibbe Jurald is in jonge ealman út 'e Kantonnen dy't op in dei oan 'e kant fan 'e wei in âlde tsjoenster stjerrend oantreft nei't hja in hertoanfal krigen hat. It âldminske bejeftiget him mei de gaosdemon dy't har har boppenatuerlike krêften jout, sadat Penric fan it ien op it oare momint in tsjoender wurdt. Syn libben nimt dêrtroch in folslein ûnferwachtse kear. Hy wit him dêr lykwols skoan oan oan te passen en slút in hechte freonskip mei de froulike demon, dy't er de namme Desdemona jout. Tegearre reitsje yn alderhanne aventoeren fersyld.

## Searje
### Dielen
(op folchoarder fan 'e ynterne gronology fan 'e searje, ynstee fan op folchoarder fan útjefte)
*2015 – *[[Penric's Demon]]*
*2016 – *[[Penric and the Shaman]]*
*2017 – *[[Penric's Fox]]*
*2020 – *[[Masquerade in Lodi]]*
*2017 – *[[Penric's Mission]]*
*2017 – *[[Mira's Last Dance]]*
*2019 – *[[The Prisoner of Limnos]]*
*2019 – *[[The Orphans of Raspay]]*
*2020 – *[[The Physicians of Vilnoc]]*
*2021 – *[[The Assassins of Thasalon]]*
*2021 – *[[Knot of Shadows]]*
*2024 – *[[Demon Daughter]]*
*2024 – *[[Penric and the Bandit]]*

### Omnibusútjeften
*2020 – *Penric's Progress* (omfettet: *[[Penric's Demon]]*, *[[Penric and the Shaman]]* en *[[Penric's Fox]]*)
*2020 – *Penric's Travels* (omfettet: *[[Penric's Mission]]*, *[[Mira's Last Dance]]* en *[[The Prisoner of Limnos]]*)
*2022 – *Penric's Labors* (omfettet: *[[Masquerade in Lodi]]*, *[[The Orphans of Raspay]]* en *[[The Physicians of Vilnoc]]*)

## Pleatsing yn ''The World of the Five Gods''
Yn 'e ynterne gronology fan 'e searje *[[The World of the Five Gods]]* spilet *[[Penric's Demon]]* 160 jier nei de foarfallen yn *[[The Hallowed Hunt]]* en goed 100 jier foàr *[[The Curse of Chalion]]* en *[[Paladin of Souls]]*. De rest fan 'e *Penric and Desdemona*-rige folget op *Penric's Demon*: *Penric and the Shaman* fiif jier dêrnei, *Penric's Fox* in jier dêr wer nei en dêr wer in jier as fiif nei *[[Penric's Mission]]*, *[[Mira's Last Dance]]* en *[[The Prisoner of Limnos]]* (dy't suver naadleas opinoar oanslute).
Mûravanka

**Mûravanka** (Wyt-Russysk: Мураванка ) is in doarp yn Wyt-Ruslân. It leit yn de regio Grodno yn it westlike diel fan it lân, sa'n 170 kilometer westlik fan de haadstêd Minsk.

## Skiednis
Sûnt de stifting yn de 16e iuw makke Mûravanka diel út fan it Gruthartochdom Litouwen. Yn 1795 waard it Poalsk-Litouske Mienebest ferdield tusken it Russyske Ryk, Prusen en Eastenryk en Mûravanka kaam yn it Russyske Ryk te lizzen. 

Nei de Earste Wrâldkriich foarme Mûravanka diel fan it Novogródek-woiwodskip fan de Twadde Poalske Republyk en nei de Twadde Wrâldkriich kaam it te lizzen yn Wyt-Ruslân.

## Namme
It doarp hat de namme te tankjen oan de bakstiennen muorren fan de wartsjerke.

## It besjen wurdich
It doarp stiet bekend fanwegen de ferneamde Marije-Bertetsjerke.
Marije-Bertetsjerke (Mûravanka)

De **Tsjerke fan de Berte fan de Jongfaam Marije**  is in otterdokse tsjerke yn it doarp Mûravanka yn 'e oblast Hrodna, Wyt-Ruslân. De goatyske tsjerke foarmet in monumint fan ferdigeningsarsjitektuer. Tegearre mei de Michaeltsjerke fan Sinkavitsji is it gebou ien fan 'e earste wartsjerken fan it doedestiidske Gruthartochdom Litouwen.

## Skiednis

Lang waard tocht dat de tsjerke op it jier 1407 te datearjen wie, mar ûndersyk fan argeologen wiisde út dat de tsjerke nei alle gedachten tusken 1524 en 1542 ûnstien wêze moat. De tsjerke waard yn 1656 bot skeind yn de kriich tsjin Ruslân en yn 1706 yn de Grutte Noardlike Kriich. Dêrnei bleau de wartsjerke foar lang skoft leech stean, oant pas yn it midden fan 'e 19e iuw de tsjerke restaurearre waard.   

Yn 'e Earste Wrâldkriich waard de tsjerke troch Dútske striidkrêften brûkt om proviand yn op te slaan. Yn 'e tiid fan de Twadde Poalske Republyk waard de tsjerke ferboud ta katolike tsjerke. Yn 1990 joech de oerheid it gebou werom oan de otterdokse mienskip en sûnt dy tiid is de tsjerke wer yn gebrûk.

## Arsjitektuer
De tsjerke fan Mûravanka is ien fan de moaiste foarbylden fan in warstsjerke út de tiid fan it eardere Gruthartochdom Litouwen. De arsjitektuer had sawol goatyske as renêssânse stylfoarmen. 

It rjochthoekich gebou mjit 15 by 13,5 meter en hat op eltse hoeke in rûne toer mei in diameter fan likernôch 4,5 meter. De muorredikte fan de tuorren mjit ûngefear 1,8 meter. Oan de eastlike kant fan de tsjerke is in apsis tafoege. De gevels binne fersierd mei in grut tal dekoraasjes. De tagong fan de tsjerke is op it westen.

It ynterieur hat gewelven en is ferdield yn trije skippen fan hast like hichte.   

Ek al hawwe oarloggen de tsjerke skeind en binne der meardere restauraasjes útfierd, it eksterieur is noch altiten frijwat itselde bleaun as it oarspronklike.

## UNESCO
De tsjerke is op 30 jannewaris 2004 yn de kulturele kategory op de Foarriedige List fan it Wrâlderfgoed fan UNESCO set.
Sinkavitsji

**Sinkavitsji** (Wyt-Russysk: Сы́нкавічы) is in doarp yn Wyt-Ruslân. It leit yn it distrikt Zelva fan de regio Grodno.

It doarp is ferneamd fanwegen de oan Sint-Michael wijde wartsjerke.

## Namme
De namme fan it doarp wie earder Synkóvichy, mar waard yn de jierren 1960 yn it ramt fan russifikaasje feroare. 

## Skiednis
It doarp waard foar it earst neamd yn ferbining mei de Sint-Michaeltsjerke, dat it plak soe earne oan it ein fan de 15e iuw of it begjin fan de 16e iuw stifte wêze. Guon ûndersikers wolle lykwols noch ha dat de stifting yn it begjin fan de 15e iuw west hat. Yn dat gefal soe de delsetting út de tiid fan de Litouske grutfoarst Vytautas de Grutte datearje. 

Oant de dieling fan it Poalsk-Litouske Mienebest hearde it doarp by it Gruthartochdom Litouwen. Dêrnei foel it oant de Earste Wrâldkriich ûnder it Russyske Ryk. Tusken de wrâldoarloggen hearde it doarp by de Twadde Poalske Republyk en nei de Twadde Wrâldkriich yn de Wyt-Russyske Sosjalistyske Sovjetrepublyk, tsjintwurdich Wyt-Ruslân.

## Sjoch ek
* Sint-Michaeltsjerke, Sinkavitsji