Eksters

De **eksters** (wittenskiplike namme: *Pica*) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e fûgels (*Aves*), it skift fan 'e moskeftigen (*Passeriformes*), it ûnderskift fan 'e sjongfûgels (*Passeri*), it tuskenskift fan 'e krie-eftigen (*Corvides*), de boppefamylje fan 'e echte krie-eftigen (*Corvoidea*), de famylje fan 'e kriefûgels (*Corvidae*) en de ûnderfamylje fan 'e echte kriefûgels (*Corvinae*). Ta dizze kloft hearre 7 ûnderskate soarten, wêrfan't de (gewoane) ekster (*Pica pica*), dy't yn Fryslân ek rûnom foarkomt, fierwei de bekendste is.

## Taksonomy
De eksters waarden as taksonomysk skaai yn 1760 yntrodusearre troch de Frânske soölooch Mathurin Jacques Brisson. De wittenskiplike namme fan it skaai waard troch dyselde troch tautonymy ûntliend oan it soartspesifike diel fan 'e oarspronklike wittenskiplike namme fan 'e ekster, dy't de typesoarte fan it nije skaai waard. De ekster hie nammentlik twa jier earder fan 'e Sweedske biolooch en taksonoom Carolus Linnaeus de wittenskiplike namme *Corvus pica* krigen. *Pica* is it Latynske wurd foar "ekster". 

Foarhinne waard tocht dat de eksters nau besibbe wiene oan 'e kitta's (*Cissa*) en de langsturtkitta's (*Urocissa*) út Aazje (dy't dêrom yn it Ingelsk bekend steane as de griene, resp. blauwe eksters). Mar út genetysk ûndersyk hat bliken dien dat de neiste sibben fan 'e eksters eins de krieën (*Corvus*) binne. 

Fan 'e sân soarten eksters komme der twa foar yn Noard-Amearika, wylst de oare fiif soarten lânseigen binne yn Jeraazje en Noard-Afrika. De beide Amerikaanske soarten ferskille dúdlik op it mêd fan uterlik, mar de Jeraziatyske soarten lykje tige opinoar. Earder mienden ornitologen dêrom dat der mar trije soarten eksters bestiene: twa yn Noard-Amearika en ien yn 'e Alde Wrâld. In analyze fan 'e molekulêre fylogeny fan it skaai brocht lykwols yn 2018 oan it ljocht dat de Jeraziatyske of gewoane ekster eins útinoarfoel yn fiif ûnderskate soarten: ien yn Jeropa en grutte dielen fan Aazje, ien yn Noard-Afrika, ien yn Araabje en twa yn East-Aazje. Dy waarden foarhinne as ûndersoarten beskôge.

## Uterlike skaaimerken
Eksters binne middelgrutte fûgels mei in swartbûnt fearrekleed dêr't in blauwige of by in beskate ljochtfal in grienige glâns oerhinne leit. De snaffel is skerp en de poaten binne sterk. De wjukken binne frij grut yn ferhâlding ta it lichem, sadat dizze fûgels goed fleane kinne. De sûnder útsûndering swarte sturt is langer as de kop-romplingte.

## Fokalisaasjes
Eksters hawwe in karakteristike fokalisaasje dy't klinkt as *kch-kch-kch*. Krekt as by oare kriefûgels wurdt dat oantsjut as krassen.

## Libbenswize
Eksters binne stânfûgels dy't net trekke. Se hawwe in omnivoar dieet, dat bestiet út  wringeleas dierte, lykas ynsekten, oare lidpoatigen en wjirms, en dêrnjonken lytse sûchdieren, de piken fan oare fûgelsoarten, beien en oare fruchten, sieden en ies. Ek binne se der net fiis fan om troch minsken efterlitten itensôffal te beplúzjen of foertafels yn tunen te plonderjen dêr't foer útstruid is foar lytsere sjongfûgels. 

Eksters libje yn pearkes fan in mantsje en in wyfke. Se binne territoriaal. Har nêsten bouwe se heech yn beammen. De piken binne nêstbliuwers, dy't nei it útkommen fan 'e aaien noch wikenlang troch de âlden fersoarge wurde moatte. 

## Yntelliginsje
De kriefûgels (*Corvidae*), dêr't de eksters ta hearre, binne guon fan 'e yntelligintste fûgels dy't der binne, yn 'e mande mei de pappegaai-eftigen (*Psittaciformes*). Binnen de famylje fan 'e kriefûgels binne de eksters mooglik it yntelligintst fan allegearre, mei't de (gewoane) ekster (*Pica pica*) as earste fûgel de spegeltest trochstien hat, dy't it bestean fan selsbewustwêzen yn in soarte ûndersiket.

## Soarten

### Libbene soarten

### Fossile soarten
Njonken de sân libbene soarten binne der ek noch twa fossile soarten eksters bekend, dy't yn 'e prehistoarje libbe hawwe. Dêrby giet it om:
*de foarekster (*Pica praepica*), út it Ier-Pleistoseen fan Bulgarije
*de Majorka-ekster (*Pica mourerae*), út it Plioseen oant it Pleistoseen fan Majorka