Wytkraachiisfûgel

De **wytkraachiisfûgel** (*Todiramphus chloris*) is in fûgelsoarte út de famylje iisfûgels (*Alcedinidae*) mei in tige grut ferspriedingsgebiet fan it noardeasten fan Afrika oant Nij-Guineä. 

Earder waarden de Torresstrjitte-iisfûgel (*Todiramphus sordidus*), de Louisiadeniisfûgel (*Todiramphus colonus*), de Marianeniisfûgel (*Todiramphus albicilla*), de Melanezyske iisfûgel (*Todiramphus tristrami*) en de Pasifyske iisfûgel (*Todiramphus sacer*) as ûndersoarten fan 'e wytkraachiisfûgel beskôge, mar dy wurde hjoed-de-dei as aparte soarten sjoen. 

## Beskriuwing

De wytkraachiisfûgel is in grutte iisfûgel fan 23 oant 25 sm lang en in gewicht fan 51 oant 100 gram. Wyfkes binne wat swierder as mantsjes. De kleuren fan 'e boppedielen ferskille ôfhinklik fan 'e ûndersoarte fan blau oant grien, wylst de ûnderkant meastentiids wyt of fealgiel is. Karakteristyk is de wite kraach om 'e nekke. Guon ûndersoarten ha in wite of fealwite streek op de hichte fan it each. Oare ûndersoarten ha in wyt plak tusken it each en de snaffel. It boppediel fan 'e grutte snaffel is swart, de ûnderkant fealgiel.   

Wyfkes binne yn 'e regel griener as mantsjes. Juvenilen binne doffer fan kleur as folwoeksen fûgels en ha skobbich patroan op 'e nekke en it boarst. 

## Fersprieding
Wytkraachiisfûgels komme fan 'e súdkust fan 'e súdlike Reade Seekust oant Nij-Guineä foar. 

Troch ôfsplitsing fan in oantal soarten is it tal ûndersoarten werombrocht nei 14: 

* *Todiramphus chloris abyssinicus*: de súdlike kusten fan 'e Reade See.
* *Todiramphus chloris kalbaensis*: Noardeast-Araabje.
* *Todiramphus chloris vidali*: de westkust fan Yndia.
* *Todiramphus chloris davisoni*: de Andamanen en Kokoseilannen.
* *Todiramphus chloris occipitalis*: de Nikobaren.
* *Todiramphus chloris humii*: fan de eastkust fan Yndia oant it suden fan Malakka en noardeastlik Sumatra.
* *Todiramphus chloris armstrongi*: fan Birma oant Tailân en Yndosina.
* *Todiramphus chloris laubmannianus*: Sumatra (útsein it noardeasten), Borneo en oanbuorjende eilannen.
* *Todiramphus chloris chloropterus*: de eilannen by westlik Sumatra (útsein Enggano).
* *Todiramphus chloris azelus*: Enggano (by West-Sumatra).
* *Todiramphus chloris palmeri*: Java, Baly en oanbuorjende eilannen.
* *Todiramphus chloris collaris*: de Filipinen.
* *Todiramphus chloris chloris*: van Selebes oant noardwestlik Nij-Guineä en de Lytse Sûnda-eilannen.
* *Todiramphus chloris teraokai*: Palau (westlike Karolinen).

De iisfûgel libbet yn kustgebieten yn mangrovebosken, sâltwettersompen, tijwetterkes en jachthavens oan see. Yn guon dielen fan it ferspriedingsgebiet lykas op eilannen komt de soarte ek mear yn it binnenlân foar yn net al te tichte bosken, op berchhellingen, gerslân en yn tunen. De iisfûgel is faak te sjen op in keale tûke, in kabel of in rotspunt.

## Hâlden en dragen

De fûgels ite yn 'e kustgebieten krabben en garnalen, mar se ha in grut ferskaat oan oare proaien, lykas ynsekten, spinnen, wjirms, slakken, kikkerts, lytse slangen en hagedissen, lytse fisken en somtiden ek lytse fûgels of mûzen.     

It nêst bestiet út in natuerlike holte fan in beam of in troch de fûgel makke holte yn in rotsjende beam, termiteheuvel of ierden wâl. Ek âlde nêsten fan spjochten wurden brûkt. In lechsel bestiet út fiif wite aaikes, dy't lein wurde yn 'e holte sûnder fierder nêstmateriaal. It mantsje en wyfke briede de aaien tegearre út en fuorje de jonge fûgels, dy't nei 44 dagen nei it útkommen fan 'e aaien útfleane.   

## Status
De fûgel hat in ûnbidich grut ferspriedingsgebiet en de kâns op útstjerren is hiel lyts. Der binne gjin rûzings oer de grutte fan 'e populaasje, mar de soarte komt algemien oant talryk foar. Lokaal giet de soarte troch ferneatiging fan mangrovebosk efterút. Dochs wurdt de fûgel op 'e Reade list fan 'e IUCN as net bedrige klassifisearre (2024).