open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mayfair (tydskrift)

***Mayfair*** is in Britsk neakenblêd dat oprjochte waard yn 1965, benammen om in lânseigen tsjinwicht te bieden oan 'e Amerikaanske *[[Playboy (tydskrift)|Playboy]]* en *[[Penthouse]]*. Hiel wat jierren hie it de grutste oplaach fan alle Britske neakenblêden. Behalven neakenfotografy befette *Mayfair* ek serieuze artikels oer "manljus"-ûnderwerpen, lykas auto's, treinen en sport. De modellen wiene yn 'e regel fan it type "buorfamke"; se holden ornaris út dat se soks noch nea earder dien hiene, en joegen omskriuwings fan harren deistich libben as tillefoniste, siktaresse, winkelfamke, of in soartgelikens berop.

Yn 'e jierren tachtich stiene der ek fotorapportaazjes yn *Mayfair* fan saneamde *Page Three Girls*, dy't earder op side trije fan 'e krante *[[The Sun (krante)|The Sun]]* stien hiene, lykas Samantha Fox, Maria Whittaker en Linda Lusardi, mar dy giene ornaris net fierder as topless. Teffens hie *Mayfair* út en troch fotorapportaazjes mei in pearke (hoewol't der gjin seks oan te pas kaam) of mei twa of mear froulike modellen (al waarden lesbyske hannelings inkeld ymplisearre, ynstee fan toand).

Yn 1968 naam *Mayfair* it rivalisearjende blêd *King* oer. Yn 1982 kocht haadredakteur Kenneth Bound *Mayfair* fan 'e widdo fan oprjochter Brian Fisk. Yn 1990 waard it blêd ferkocht oan *[[Paul Raymond Publications]]* (PRP), dat acht fan 'e top tsien fan Britske neakenblêden op 'e merk bringt. Tegearre mei *[[Club International]]* wurdt *Mayfair* beskôge as ien fan 'e sjykste útjeften fan PRP. Fan 1990 ôf wurdt it blêd eltse fjouwer wiken útjûn, wat delkomt op trettjin edysjes jiers. De oername troch PRP late ek ta mear ekplisite neakenens op 'e ôfprinte foto's, dêr't glamûreuzere modellen foar brûkt waarden. Fierders waarden de serieuze artikels weismiten en ferfongen troch de pseudo-sjoernalistike oanpak fan 'e measte neakenblêden.

Under de bekende froulju dy't neaken yn *Mayfair* stien hawwe, binne de al neamde *Page Three Girls* Samantha Fox, Maria Whittaker en Linda Lusardi, en fierders Joan Templeton, de (lettere) frou fan miljonêr Richard Branson; sjongster Mel Appleby, de helte fan it ein jierren tachtich, begjin jierren njoggentich wrâldferneamde duo Mel en Kim; de Italjaanske sjongster Sabrina Salerno (bekend fan har hit *Boys, Boys, Boys*); en aktrise Lesley-Anne Down.

## Keppelings om utens
* Offisjele webside fan Paul Raymand Publications, de útjouwer fan ''Mayfair''
Men Only

***Men Only*** is in Britsk neakenblêd dat yn 1935 oprjochte waard troch *[[C. Arthur Pearson|C. Arthur Pearson Ltd]]* as in *mainstream*-tydskrift op *pocket*-formaat (115x165 mm) foar de Britske man. De ynhâld bestie út fiksje, artikels oer in wiid ferskaat oan ûnderwerpen en keunstsinnige neakenfotografy. In oar *pocket*-tydskrift, *Lilliput*, wie bekender, mar *Men Only* naam it yn 1960 oer, krekt sa't it in pear jier earder dien hie mei in oare konkurrint, *London Opinion*. Doe't mids sechstiger jierren echte neakenblêden, lykas de *[[Playboy (tydskrift)|Playboy]]* en de *[[Penthouse]]*, opkamen, begûn *Men Only* lêzers te ferliezen. It blêd rekke yn it neigean, besocht om 'e nocht mei mear neakenfotografy fan in minder keunstsinnich soarte it tij te kearen, en waard úteinlik ferkocht.

De nije eigner, Paul Raymond, in útbater fan nachtklubs yn 'e Londenske wyk SoHo, sette yn 1971 hielendal op 'e nij útein mei *Men Only* as in neakenblêd dat yn 'e santiger en tachtiger jierren *[[Mayfair (tydskrift)|Mayfair]]* nei de kroan stiek as meast ferkochte Britske útjefte yn 'e brâns. Op 't heden wurdt *Men Only* noch altiten útjûn troch *[[Paul Raymond Publications]]* (PRP), dat acht fan 'e top tsien fan Britske neakenblêden op 'e merk bringt (wêrûnder sûnt 1990 ek *Mayfair*). *Men Only* hat ek in digitaal foarkommen op 'e offisjele webside fan PRP, dêr't wól de pornografyske ynhâld te sjen is dy't net yn it blêd sels foarkomt.

## Keppelings om utens
* Offisjele webside fan Paul Raymand Publications, de útjouwer fan ''Men Only''
Stripklub

In **stripklub** is in iepenbiere gelegenheid foar folwoeksenen, dêr't strippers, dy't sawol froulik as manlik wêze kinne, ta fermaak fan 'e klanten stripteases en oare eroatyske dûnsen útfiere op in podium of in *[[catwalk]]*. Yn 'e regel jouwe stripklubs harsels tsjintwurdich it oansjen fan in kafee of in nachtklub, mar se kinne ek op in skouboarch lykje, wat foarhinne wenst wie. Njonken it besjen fan stripteases kinne besikers fan stripklubs ornaris in drankje drinke en nei muzyk harkje, en faak kinne se tsjin betelling ek mei nei in VIP-romte, dêr't se in privee-optreden fan 'e stripper fan harren kar krije kinne, dy't gauris einiget mei in *[[lapdance]]*. (Ek komt it foar dat it dêr nèt mei einiget, mar trochgiet mei eigentlik geslachtsferkear; as dat sa is, is der sprake fan prostitúsje. Oer it algemien wolle stripklubeigners dêr lykwols net mei assosjearre wurde, en sille se soks tsjinkeare.)

Stripklubs binne fuortkommen út 'e eroatyske dûnsteäters dy't oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw yn Parys ûntstiene, lykas de ferneamde *[[Moulin Rouge]]*. Dy waaiden nei 1900 oer nei de Feriene Steaten, dêr't him doe de saneamde Amerikaanske burleske, in soarte fan revu of fariëteitsshow ûntjoech. Yn 't earstoan wiene de opfierings noch hiel oars as tsjintwurdich, mei't der by de striptease folle mear de klam lei op it pleagjende (*tease*)-aspekt ynstee fan op it ûntklaaiende (*strip*)-aspekt. De folsleine neakenens kaam dan ek as in koarte glimp hielendal oan 'e ein fan 'e dûns, ynstee fan dat de dûns foar in grut diel neaken útfierd waard, sa't tsjintwurdich it gefal is. Nei de Twadde Wrâldoarloch begûnen stripklubs yn 'e Amerikaanske styl har oer de rest fan 'e wrâld te fersprieden: oan 'e ein fan 'e fjirtiger jierren oer East-Aazje, en yn 'e fyftiger jierren oer Jeropa. Troch de frij algemiene ynfiering fan 'e saneamde stripperpeal, sûnt 1980, is de pealdûns-ferzje fan 'e striptease op 't heden de meast foarkommende dûnssoarte yn stripklubs.

Yn 2005 waard rûsd dat der wrâldwiid troch de stripklubyndustry likernôch $75 miljard jiers fertsjinne waard. Yn 'e Feriene Steaten allinnich al makken alle stripklubs mei-inoar yn 2002 $3,1 miljard brutowinst, wat 19% of likernôch in fyfde wie fan it totaalbedrach dat er dat jier troch it legale Amerikaanske folwoeksenefermaak fertsjinne waard. Mei't der dat jiers ûngefear 2.500 stripklubs yn 'e Feriene Steaten wiene, leart in ienfâldich rekkensomke dat de trochsneed stripklub in brutowinst makke fan likernôch $1.240.000. En sûnt is it tal stripklubs yn Amearika allinne noch mar tanommen.

Net yn eltse stripklub klaaie de dûnseressen en/of dûnsers harren hielendal út; de beheindende faktor is yn sokke gefallen net sasear de ûnwil fan 'e stripper om fierder te gean, mar de pleatslike wetjouwing: benammen yn 'e Feriene Steaten is it op plakken ferbean om hielendal neaken op te treden. Yn guon lannen binne stripklubs hielendal ferbean. Dan moat men net inkeld tinke oan islamityske lannen yn Afrika, it Midden-Easten en Súd- en Súdeast-Aazje, en oan strang kristlike lannen lykas de measte steaten yn 'e Stille Súdsee, mar ek oan Iislân, dat yn 2010 stripklubs ferbea út feministyske omtinkens.
High Society (tydskrift)

***High Society*** is in Amerikaansk pornoblêd dat oprjochte waard yn 1976. Njonken pornografyske fotorapportaazjes befettet it tydskrift, dat ienris yn 'e moanne útkomt, ek artikels en publisearret it út en troch neakenfoto's fan bekende (froulike) persoanen. Yn novimber 1981 gie de susterútjefte *High Society Live!* fan start. *High Society* hat ek in pornografysk betelkanaal op 'e kabeltillefyzje.

## Keppelings om utens
* Offisjele webside fan ''High Society''
Geheime Boek fan Ezechiël

It ***Geheime Boek fan Ezechiël*** is in algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It is in pseudepigrafysk geskrift ûnder de namme fan 'e joadske profeet Ezechiël, dat inkeld fragmintarysk oerlevere is yn sitaten yn wurken fan kristlike tsjerkfaars as Epifanius fan Salamis, Klemins fan Rome, en Klemins fan Aleksandrië. Fierders is der ek in stikje fan bewarre bleaun op 'e saneamde *Chester Beatty Papyry 185*. De measte saakkundigen binne fan tinken dat it skreaun wêze moat tusken 50 f.Kr. en 50 n.Kr., hoewol't guon it tichter by it jier 70 datearje.

It wiidweidichste fragmint ferhellet oer in kening dy't in feestmiel hâldt, wêrfoar't er al syn ûnderdienen útnûget, útsein twa bidlers, in bline en in lamme. Dy beide mannen binne fansels misledige, en beslute wraak te nimmen op 'e kening. De lamme giet op 'e skouders fan 'e bline sitten en tegearre skansearje se de kening syn wyngerd. Mar de kening ûntdekt it, en lit har allebeide straffe. De (esotearyske) moraal fan it ferhaal soe, neffens de ferteller, wêze dat dit de weropstanning fan it lichem (nei de dea) bewiist, mei't siel en lichem tegearre funksjonearje moatte.

*[[Pseudo-Ezechiël]]*, in tekst dy't yn 'e tweintichste iuw yn in grot te Khirbet Qumran mank de Deade-Seerôlen ûntdutsen waard, heart mooglik ek ta it *Geheime Boek fan Ezechiël*, mar it soe ek in hiel oar geskrift wêze kinne; it brekme oan bewiismateriaal lit beide mooglikheden iepen.
Iepenbiering fan Abraham

De ***Iepenbiering fan Abraham*** is in algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It is in pseudepigrafysk geskrift ûnder de namme fan 'e aartsfaar Abraham, dat fan joadske oarsprong is en yn 'e regel datearre wurdt tusken 70 en 150 (n.Kr.). It is inkeld oerlevere yn seis Aldtsjerkeslavyske manuskripten, al moat it oarspronklike frijwol wis yn it Hebriuwsk steld west hawwe. It soe wêze kinne dat it earst út it Hebriuwsk nei it Gryksk oerset is, en dêrnei fan it Gryksk nei it Aldtsjerkeslavysk, mar dat is net mei wissichheid te sizzen, mei't sawol it Hebriuwske orizjineel as de eventuële Grykske tuskenlizzende fertaling ferlern gien is. De *Iepenbiering fan Abraham* is opmerklik om't it it joadendom en alle oare godstsjinsten foarsteld as folslein oaninoar tsjinsteld, en fanwegen it sterke ikonoklasme dat derút sprekt. 

## Ynhâld
De titel fan 'e *Iepenbiering fan Abraham* dekt de lading net alhiel, mei't it foarste trêdepart better de *Leginde fan Abraham* neamd wurde kinne soe. Dêryn wurdt nammentlik Abraham syn bekearing beskreaun fan polyteïsme (meargoaderij) ta henoteïsme (wêrby't men noch wol yn mear as ien god leaut, mar noch mar ien ferearet). De wiere iepenbiering begjint pas dêrnei, as de stim fan God Abraham opdraacht om in offer oan him te bringen, en de ingel Jahoël stjoerd wurdt om Abraham te learen hoe't er dat oanpakke moat. Nei't er op 'e berch Hoareb it offer brocht hat, fart Abraham op nei de himel, dêr't er troch Jahoël rûnlaat wurdt. Hy kriget sels de troan fan God te sjen (mar God sels net). Him wurdt ek de Sûndefal yn it Hôf fan Eden toand, mar de stim fan God fertelt Abraham dat de minske, nettsjinsteande de besmoarging troch de Sûndefal, dochs sels beslute kin om net sûndich te libjen. Dêrby wurde as de fjouwer aartssûnden opneamt: ûntucht, tsjeafte, homoseksualiteit en begear. Ta einbeslút kriget Abraham in fizioen fan 'e takomst te sjen, wêryn't syn neiteam straft wurde sil foar it oanbidden fan ôfgodsbylden. As Abraham freget hoelang't dy bestraffing oanduorje sil, kriget er ta beskie dat der úteinlik in messias komme sil dy't de fijannen fan God befjochtsje en ferslaan sil, en dy't in nij tiidrek begjinne sil, wêryn't God syn útkarde folk frij wêze sil fan ûnderdrukking. (Dit is in ferwizing nei de messias dy't troch de joaden ferwachte wurdt; hoewol't it om 'e datearring fan 'e tekst wol kinne soe, achtsje teologen it tige by tige ûnwierskynlik dat dit ferwize soe nei Jezus Kristus).
Iepenbiering fan Adam

De ***Iepenbiering fan Adam*** is in algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It is in pseudepigrafysk geskrift ûnder de namme fan Adam, de earste man, en is fan gnostyske oarsprong. It waard yn desimber 1945 fûn troch twa boeren by it Egyptyske Nag Hammady, dêr't it mei in stikmannich oare gnostyske teksten, wêrûnder it folle bekendere *[[Evangeelje fan Tomas]]*, yn in krûk bedobbe lei. Om't it net dúdlik oan it kristendom referearret, is ûnder de saakkundigen it debat noch altiten geande oft it hjir om in foarbyld fan kristlik gnostisisme giet, of fan joadsk gnostisisme.

## Ynhâld
De *Iepenbiering fan Adam* ferhellet hoe't Adam yn 'e âlderdom fan 700 jier syn geheime kennis (gnosis) oerdraacht oan syn soan Set. Dêrby giet it om it bestean fan in wurd fan kennis oer de ivige God dat hy fan Eva leard hat, en it feit dat hy en Eva yndie machtiger wiene as harren ûnderstelde skepper. Harren kennis is lykwols ferlern gien yn 'e Sûndefal, doe't de mei-skepper, de demiurch, Adam fan Eva skate. Adam fertelt hoe't trije mysterieuze frjemdlingen it oansetten fan Set bewurkmasteren om 'e kennis te behâlden. Dêrnei profetearret er wiidweidich oer it takomstich besykjen fan 'e demiurch om 'e minskheid út te rûgjen, wêrby't û.m. de Sûndfloed op 't aljemint komt en fierders in grutte wrâldbrân neamd wurdt. Mar ek foarseit Adam dat der foar de Ein fan de Tiden in Ferljochter komme sil om 'e minskheid te rêden. As dy komt, sille trettjin keninkriken trettjin ferskillende standerts fan 'e Ferljochter oprjochtsje, wylst hja trettjin ûnderskate berteleginden fan him útdrage sille, mar inkeld de "generaasje sûnder kening" sil de wierheid fertelle.
Iepenbiering fan Elía

De ***Iepenbiering fan Elía*** is in algemien as apokryf beskôge religieus geskrift, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel, wêryn't in fizioen optekene is dat de ferteller neffens eigen sizzen skonken wêze soe troch in ingel fan God. It is yn twa ûnderskate ferzjes oerlevere: in fragmintaryske Koptyske kristlikenien, en in Hebriuwske joadskenien. De titel is ûntliend oan it gauris foarkommen fan 'e namme fan 'e Aldtestamintyske profeet Elía yn 'e tekst, mar der is neat dat suggerearret dat dy as skriuwer bedoeld is.

De *Iepenbiering fan Elía* wurdt nei ferwiisd yn ferskate ier-kristlike geskriften, en de tsjerkfaar Origenes en oaren wolle hawwe dat in passaazje út Paulus syn *[[Earste Brief oan de Korintiërs]]* (*1 Kor.* 2:9) derop basearre is. In oare tsjerkfaar, Epifanius fan Salamis, mient fierders dat ek in passaazje út it *[[Brief oan de Efeziërs]]* (*Ef.* 5:14) weromslacht op 'e *Iepenbiering fan Elía*. As hja dêr gelyk oan hawwe, moat de tekst dus datearje fan foar Paulus syn briefkerij, mooglik út 'e earste helte fan 'e earste iuw. De beide oerlevere ferzjes binne nei alle gedachten ûntspruten oan itselde orizjineel (wat dan de tekst west hawwe soe dy't troch Paulus yn syn brieven oanhelle waard); de Koptyske ferzje is lykwols sterk ferkristlike, wylst de Hebriuwske ferzje ynkoarte is.

## Ynhâld
De Koptyske, kristlike ferzje fan 'e *Iepenbiering fan Elía* bestiet eins út fiif wurken dy't oarspronklik nei alle gedachten los faninoar bestien hawwe, mar dy't hjir oaninoar redigearre binne. De earste dêrfan is in traktaat oangeande fêstjen en gebed, folge troch in "profesije" oer de Alde Assyriërs, oangeande foarfallen dy't feitlik har beslach al krigen hiene doe't de tekst skreaun waard. De Assyryske kening dy't hjirby neamd wurdt, is noch net mei wissichheid identifisearre. As trêde is der in foarsizzing fan 'e komst fan in takomstige "soan fan 'e wetteleazens", dy't letter op 'e nij redigearre is troch in kristlike wurker om nei de Antykrist te ferwizen. It fjirde diel is in ferslach fan it martelderskip fan 'e Aldtestamintyske figueren Elía en Henoch, fan 'e Nijtestamintyske Tabita of Dorkas (dy't neamd wurdt yn 'e *[[Hannelingen fan de Apostels]]*), en fan sechstich oaren. It lêste part ferhellet oer de ferdylging fan 'e "soan fan 'e wetteleazens" nei it Lêste Oardiel, en is op 'e nij letter troch kristlike hannen werredigearre om nei de Antykrist te ferwizen.
Iepenbiering fan Sedrach

De ***Iepenbiering fan Sedrach*** is in algemien as apokryf beskôge religieus geskrift, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. Yn it oarspronklike Gryksk wurdt de namme yn 'e titel jûn as *Sedrach*, wat foar 't neist in hellenisearring fan 'e Hebriuwske foarm *Šadrach* (Frysk: Sadrak), de namme dy't neffens it bibelboek *[[Daniël (bibelboek)|Daniël]]* (om persiis te wêzen *Dan.* 1:7) troch de hofmaster fan 'e Babyloanyske kening Nebûkadnêzar II jûn waard oan 'e Joadske jongfeint Chananja, ien fan 'e trije selskipslju fan 'e profeet Daniël. In oare mooglikheid is dat it in ferbastering is fan *Esdras*, de Grykske foarm fan 'e namme fan 'e Joadske preester Ezra. Guon saakkundigen wize yn dit ferbân op 'e oerienkomsten tusken de *Iepenbiering fan Sedrach* en oare apokrife teksten dy't tradisjoneel oan Ezra taskreaun waarden, lykas de *[[Grykske Iepenbiering fan Ezra]]*.

## Ynhâld
Hoe dan ek, de *Iepenbiering fan Sedrach*, wêrfan't noch ûndúdlik is wannear't er datearre wurde moat, ferhellet hoe't Sedrach in fizioen fan 'e himel skonken wurdt. Der wurdt earst beskreaun hoe't immen dy't fan God stjoerd is, him dêrhinne bringt; en dat is nimmen oars as Jezus Kristus. Hoewol't de tekst troch dit en oare eleminten in kristlik ferniske jûn is, liket it oarspronklik in joadsk geskrift west te hawwen, dat pas letter troch in kristlike redakteur bewurke is. De namme fan Jezus liket hjir dan ek gewoan yn it plak skreaun te wêzen fan dy fan ien fan 'e aartsingels.

Oars as yn oare joadske iepenbieringsteksten komme yn 'e *Iepenbiering fan Sedrach* ferskate etyske kwestjes op 't aljemint, yn it bysûnder boetedwaning en de genede fan God. En hoewol't dit sjenre gauris in bittere toan hat, wurdt God hjir omskreaun as geduldich en der begearich nei om 'e minsken te helpen de goede kar te meitsjen, en om harren hiderkear wer nei berou ferjouwing te skinken foar harren misstappen, wylst frije wil hjir in geskink út goedens is ynstee fan in gemiene streek.
Iepenbiering fan Sefanja

De ***Iepenbiering fan Sefanja*** is in algemien as apokryf beskôge religieus geskrift, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It is in pseudepigraaf ûnder de namme fan 'e joadske profeet Sefanja, dy't bekend wie út ferwizings yn geskriften út 'e Aldheid, mar iuwenlang ferlern waand waard, oant der yn 1881 yn it Wite Kleaster, yn Egypte, twa fragmintaryske manuskripten fan ûntdutsen waarden. Dy waarden oerbrocht nei de *Bibliothèque Nationale de Paris*, yn Frankryk, en yn 1885 publisearre.

Yn 'e mande mei oare fragminten, dy't letter oankocht waarden troch it *Staatliche Museum* te Berlyn, waarden dy beide manuskripten yn 1899 troch de Dútske wittenskipper Georg Steindorff identifisearre as de missende *Iepenbiering fan Sefanja*, in oar ferlern tocht geskrift, de *[[Iepenbiering fan Elía]]*, en in ûnbekende tekst, dy't er de *Anonime Iepenbiering* neamde. Neier ûndersyk hat útwiisd dat de *Anonime Iepenbiering* nei alle gedachten in ûnderdiel is fan 'e *Iepenbiering fan Sefanja*. De beide manuskripten binne skreaun yn it Koptysk; de iene, yn it Achmimyske dialekt, datearret út 'e iere fjirde iuw, wylst de oare, yn it Sahidyske dialekt, weromgiet op 'e iere fyfde iuw. De oarspronklike taal wie foar 't neist Gryksk, en it wurk moat nei 100 f.Kr. en foàr it jier 70 skreaun wêze.

## Ynhâld
De *Iepenbiering fan Sefanja* ferhellet oer it fizioen fan 'e profeet Sefanja, wêryn't oan him it lot fan 'e minsklike siel nei de dea sjen litten wurdt. It set útein mei in fragmintaryske sêne fan in begraffenis en in fizioen fan in stêd dêr't gjin tsjuster komme kin, om't it it wenplak fan 'e frommen en de hilligen is.

It wichtichste part fan it fizioen fynt plak op in berch, dêr't foar in brûnzene poarte de ingels fan God dwaande binne mei it opskriuwen fan alle goede dieden fan 'e libbenen, wylst de ingels fan 'e duvel al harren sûnden notearje. As nei de dea de sielen fan 'e lju dêrhinne brocht wurde, wurde de goede dieden tsjin 'e sûnden ôfweage, en wurdt op dy manear besletten oft in siel nei it ivige paradys gean sil of nei ivich ûnk en lijen yn 'e fjurren fan 'e hel. Sefanja sjocht oer syn skouder de duvel sels, dy't him fersline wol, mar as er ta God bidt om útkomst, stjoert dy de ingel Eremiël om him te rêden. Twa boekrôlen wurde foarlêzen, ien mei Sefanja syn goede dieden en ien mei syn sûnden; syn goede deaden weagje swierder as syn sûnden, dat hy mei de rivier oerstekke nei de himel.

De fragminten einigje mei in trijetal sênes dy't allegear úteinsette mei it skâljen fan bazunen dy't fan ingels blazen wurde. Nei it earste skâljen wurdt Sefanja yn 'e kunde brocht mei de aartsfaars Abraham, Izaäk en Jakob en fierders mei Henoch, Elía en David. By it twadde skâljen wurde de himels iepene en sjocht Sefanja yn 'e djipte de tramtearring fan 'e sûnders yn 'e hel. Hy sjocht lykwols ek myriaden hilligen yn 'e himels dy't foar de sûnders bidde. It lêste skâljen kundiget oan dat God yn grime opstean en ierde en himel ferdylgje sil.
Iepenbiering fan Serûbbabel

De ***Iepenbiering fan Serûbbabel*** is in algemien as apokryf beskôge religieus geskrift, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It is in tige joadsk en sterk anty-kristlik geskrift, dat in pseudepigraaf is ûnder de namme Serûbbabel, de pakesizzer fan 'e foarlêste kening fan Juda en de lêst telch út it Hûs fan David dy't yn 'e Joadske skiednis in rol fan betsjutting spile. Neffens it bibelboek *[[Ezra (bibelboek)|Ezra]]* wie hy it dy't yn 'e sechsde iuw f.Kr., nei de weromkear fan 'e Joaden út 'e Babyloanyske Ballingskip, de Timpel fan Jeruzalim wer opboude. Yn 'e *Iepenbiering fan Serûbbabel* kriget dizze riedselige foaroanman fan it Joadske folk in fizioen oangeande de weropstanning fan Israel en de Ein fan de Tiden. De tekst is nei alle gedachten skreaun yn Palestina, tusken 629 en 636, doe't it lân en syn ynwenners slim te lijen hiene ûnder de oarloch tusken it Byzantynske en it Perzyske Ryk, en guon joaden mienden dat de Ein fan 'e Tiden nei-oan wie.

## Ynhâld
Yn 'e *Iepenbiering fan Serûbbabel* kriget Serûbbabel in fizioen wêryn't er troch de ingel Metatron nei Ninevé, de "stêd fan it bloed", tabrocht wurdt. De tekst makket dúdlik dat "Ninevé" symboal stiet foar Rome, al is it wierskynlik dat Rome hjir wer Konstantinopel, de haadstêd fan it Byzantynske Ryk, fertsjintwurdiget, mei't de Joaden yn Palestina tsjin 'e tiid dat de *Iepenbiering fan Serûbbabel* skreaun waard, al yn gjin iuwen mear wat mei Rome te krijen hân hiene, wylst se nammenste mear mei Konstantinopel fan dwaan hiene.

Yn "Ninevé" wurdt Serûbbabel nei in "hûs fan skande" ta brocht, wat in tsjerke blykt te wêzen, dêr't er it byld fan in tsjeppe frou stean sjocht (de Faam Marije). By dat byld set Satan in bern oan, dat berne wurdt as Armilus, de anty-messias, waans macht oft him oer de hiele wrâld útwreidet. Serûbbabel wurdt te witten dien dat de joadske Jozefyske messias, Nehemia ben Husjiël, berne wurde sil, mar dat dy troch Armilus ferslein en deade wurde sil. Fiif jier letter sil de frou Chefsiba it libben skinke oan 'e joadske Davidyske messias, Menachem ben Ammiël, dy't de anty-messias ferslaan en Nehemia ben Husjiël wer ta libben wekje sil. It fizioen einiget as de himelske Timpel delkomt nei de ierde, wat de Ein fan 'e Tiden oankundiget.
Sêfte pornografy

**Sêfte pornografy** of ***soft porno*** is in foarm of sjenre fan pornografy wêrby't it giet om simulaasjes fan geslachtsmienskip, wylst der gjin echt geslachtsferkear plakfynt. De froulike geslachtsdielen wurde dan yn 'e regel wol (flechtich) sjen litten, mar de manlike net of hast net. Dit yn tsjinstelling ta hurde pornografy of *hard porno*, wêrby't ekplisyt penetratyf geslachtsferkear werjûn wurdt. By sêfte pornografy wurdt faak it ien of oar brûkt om dielen fan bylden dy't as te eksplisyt beskôge wurde, te ferbergjen, lykas lang hier, hannen of oare lichemsdielen, of sekuer pleatste eleminten op 'e foargrûn fan 'e sêne, lykas planten of fruitskalen.

Sêfte pornografy is bedoeld om op te winen, en komt sawol yn digitale as printe foarm foar, en ek yn 'e foarm fan films en tillevyzje, sij it hieltyd minder, mei't dy foarmen troch de opkomst fan it ynternet almar mear yn it neigean reitsje. By de opnames fan sêfte pornografy komt it foar dat de akteurs en aktrises in soarte fan lateks skelkjes foar hawwe dy't de genitalia bedekke (mar dy't fansels bûten byld bliuwe), en dêr't fysyk kontakt fan 'e geslachtsdielen mei foarkommen wurde moat. Sêfte pornografy is yn 'e regel minder troch wetten en regels beheind as hurde pornografy, en betsjinnet ek in oar publyk, dat yn hegere mjitte froulik is.
Gonzopornografy

**Gonzopornografy** of koartwei ***gonzo*** is in foarm of sjenre fan pornografy wêrby't besocht wurdt om it opnommen materiaal foar de sjogger wurkliker te meitsjen troch him/har streekrjocht by de sêne te belûken. Dat wurdt dien troch in manear fan filmjen te brûken wêrby't de sêne út 'e losse hân opnommen liket te wêzen, gauris troch ien fan 'e dielnimmers oan 'e pornografyske aksje sels, sûnder tuskenkomst fan in profesjonele kameraman. Sa wurdt it byldmateriaal hiel deunby brocht, sûnder de skieding tusken kamera en akteurs dy't men wend is fan *mainstream*-films en -tillefyzje en út konvinsjonele pornografy.

Gonzopornografy is útfûn troch de Amerikaanske pornoakteur, -regisseur en -produsint John Stagliano, de eigner fan *[[Evil Angel (filmstudio)|Evil Angel]]*, ien fan 'e grutste filmstudio's út 'e Amerikaanske pornoyndustry, dy't der mids jierren tachtich mei begûn. In bykommend foardiel is dat gonzo folle goedkeaper makke wurde kin as konvinsjonele pornografy; alles wat nedich is, is in lytse *handheld*-fideokamera, wylst men foar konvinsjonele porno ien of mear kameralju, in lûdsman, in regisseur en withoefolle oare *crew*-leden brûke moat.

Gonzopornografy is beynfloede troch amateurpornografy en realitypornografy. Op dat lêste liket it faak sterk, mar it is net itselde. Oars as yn konvinsjonele pornografy sit der ornaris gjin plot yn gonzopornografyske films, al bestriidt Stagliano dat; hy wol hawwe dat in grut tal fan syn film wis wol in ferhaalline hawwe. In protte fans fan pornografy jouwe trouwens de foarkar oan in pornografyske film sûnder plot boppe flintertinne ferhaallyntsjes en idioat forsearre draaien yn in ferhaal dat opfierd wurdt troch lju sûnder ek mar in swymke akteartalint. Om't mei *gonzo* sadwaande in protte jild te fertsjinjen falt, hawwe in protte pornolabels har spesifyk op dit sjenre talein; net inkeld it al neamde *Evil Angel*, mar ek studio's as *[[Anabolic Video]]*, *[[Devil's Film]]*, *[[Diabolic Video]]*, *[[Elegant Angel]]*, *[[Red Light District]]* en *[[Third Degree Films]]*.
Achille Devéria

**Achille Jacques-Jean-Marie Devéria** (6 febrewaris 1800 - 23 desimber 1857) wie in Frânsk keunstskilder en litograaf dy't bekend waard fan syn portretten fan ferneamde skriuwers en keunstners.

## Libben en wurk
Déveria syn heit hie in sivile funksje by de marine. Hy wie in learling fan Anne-Louis Girodet-Trioson en Louis Lafitte.

Yn 1822 wie syn earste útstalling op de Paryske Salon. Op in stuit iepene er in skilderskoalle tegearre mei syn broer Eugène, dy't ek skildere.

Yn 1830 wie Devéria wilens in súksesfol yllustrator en hie er in protte lito's publisearre yn de foarm fan plaatsje-albums, lykas syn yllustraasjes neffens Goethes Faust yn 1828 en yn romantyske romans. Hy makke ek in soad gravueres mei libertynske tema's.

Devéria syn ûnderfining yn de keunst fan it finjet en de mezzotint beynfloede syn mannichte lito's, dy't meast troch syn skoanheit Charles Motte útjûn waarden. Meidat er komselden tragyske of earnstige tema's ôfbylde hat, liket er net sa Romantysk as in protte oare keunstners fan dy tiid.

Devéria wie teffens ferneamd fan syn portretten fan keunstners en skriuwers, dy't er makke yn syn studio yn Parys oan de Rue de l'Ouest. De tiidgenoaten dy't model foar him stiene wiene ûnder oaren Alexandre Dumas, Prosper Mérimée, Walter Scott, Jacques-Louis David, Alfred de Musset, Charles Augustin Sainte-Beuve, Honoré de Balzac, Théodore Géricault, Victor Hugo, Marie Dorval, Alphonse de Lamartine, Alfred de Vigny en Franz Liszt.

Devéria syn skilderijen wiene meast akwarellen. De Frânske dichter en kritikus Charles Baudelaire beskreau syn portretrige as "alle moraal en estetyk fan dizze tiid".

Devéria waard 1849 beneamd ta direkteur fan de Egyptyske samling fan de Bibliothèque nationale en yn itselde jier waard er assistint-konservator fan de Egyptyske ôfdieling fan it Louvre.

Yn de jierren dêrnei ûnderrjochte er syn soan, Theodule Devéria, yn tekenjen en litografy en wurken sy tegearre oan in famylje-album fan 1853 oant de dea fan Achille Devéria. Sy brûkten wetterferve foar in tal portretten yn it album, in tarieding op it eventueel printsjen fan lito's út de foto's. De foto's fan Theodule yn it album binne fan 1854.

Devéria bestege syn lêste tiid oan reizgjen troch Egypte, tekenjen en it oersetten fan teksten.

Wurken fan Devéria hingje yn it Louvre, it Fine Arts Museums of San Francisco, it J. Paul Getty Museum, it Norton Simon Museum en it Université de Liège.


File:Balzac1820s.jpg|Honoré de Balzac
Image:Maret, duc de Bassano.jpg|Portret fan Hugues-Bernard Maret
Image:LisztLitho.JPG|Franz Liszt mei 21 jier
Image:Deveria03.jpg|Napoleon Bonaparte
Realitypornografy

**Realitypornografy** is in foarm of sjenre fan pornografy wêrby't yn sêne sette moetings, dy't presintearre wurde as echt (en gauris ek tafallich of willekeurich), foarôfgean oan seksuële omgong fan 'e belutsen pornoakteurs. By sokke sênes kin de kameraman direkt belutsen wêze (dan is it gonzopornografy), mar it is ek mooglik dat de kameraman de swijende taskôger is (yn dy foarm soe men it as in foarm fan foyeuristyske pornografy beskôgje kinne. De makkers fan realitypornografy omskriuwe it sjenre yn 'e regel as "echte minsken dy't echte seks hawwe". In wierdere omskriuwing soe wêze dat it profesjoneel makke pornografy is dy't besiket om amateurpornografy nei te bearen. Hoewol't dien wurdt as oft it om (tafallich filme) seksuële foarfallen út it wiere libben giet, wurdt fierwei de measte realitypornografy makke mei profesjonele pornoakteurs en -aktrises, dy't by it publyk bekend binne út oare pornofilms. Om't men it publyk dus net mear wiismeitsje kin dat it om willekeurige minsken giet, hjit it faak dat realityporno it lossinnige priveelibben fan pornostjerren beljochtet.
Point of view

***Point of view*** of **POV** (wat "gesichtspunt" betsjut), of ek wol in **subjektive kamera** neamd, is in filmtechniek wêrby't it byld werjout wat ien fan 'e personaazjes sjocht. Yn tradisjonele films wurdt soks yn 'e regel allinne mar brûkt foar flitsen of koarte sênes, en dêr wurdt faak oanjûn dat it in *point of view*-opname is, troch it nei de opname te setten dêr't it personaazje nei eat yn sjocht, en foàr de opname dêr't syn/har reäksje út blykt. It komt ek foar dat de *point of view*-opname oer it skouder fan it personaazje filme wurdt, út it gesichtspunt fan 'e net-oanwêzige trêde man; sadwaande wurdt dy technyk *third man point of view* neamd. Soms, as de *point of view*-opname it gesichtspunt fan in bist sjen litte moat, wurdt it yn swart-wyt filme of op oare manearen ferwrongen of miskleure werjûn. *Point of view* is ien fan 'e fûneminten fan 'e kamerarezjy.

By it bredere publyk is *point of view* tsjintwurdich benammen bekend as in foarm fan pornografyske film, wêrby't it geslachtsferkear filme is út it gesichtspunt wei fan 'e akteur dy't seksuële omgong hat mei ien of mear aktrises. De bedoeling dêrfan is om 'e sjogger it idee te jaan dat de aktrise(s) mei himsels oan it omslaan binne. POV-films hawwe har de lêste fyftjin jier ta in tige populêr subsjenre fan 'e pornografy ûntwikkele.
Nomy

**Nomy** (bertenamme: **Patrick Berndt Boris Marquardt**; 15 desimber 1979) is in Sweedsk keunstner út Ulricehamnsloppet (wennet no yn Jönköping).

Nomy is in Sweedsk muzikant, waans ferskes op it ynternet in tige grut publyk berikke.
Yn de jierren 90 skreau er *Eurodance* en *Psytrance* mei bekende chiptunemuzikanten sa as Anak en Thomas Danko, mar gong letter oer op it skriuwen fan rockmuzyk yn syn thusstudio.

Nomy hat gjin platekontrakt, mar brûkt it ynternet om syn muzyk te ferkeapjen. Hy ferkeapet ek albums fia syn hiemside en op muzykoanbieder  Spotify. Nomy sjongt en spilet gitaar, mar hy makket de measte nûmers op de kompjûter. Syn ferskes fariearje fan rock oant ballades mei ynfloeden fan *Skate*, Metalgroepen lykas Bad Religion, Danko Jones, In Flames en Elvis Presley.

Op Spotify's wrâldtoplist stean Nomy's nûmers op nûmer 10.

Nomy waard nominearre foar in Grammy Award foar 'Ynnovator fan it Jier' yn 2010.

## Diskografy
; Studioalbum
*2007 - *Atonic Atrocity*
* 2008 - *Song Or Suicide*
* 2009 - *Welcome to My Freakshow*
* 2010 - *Disconnected*
* 2011 - *By The Edge Of God*
* 2011 - *A Dream For The Weaker
* 2012 - *Verity, Denial and Remorse
* 2013 - *Free fall
* 2014 - *Psycopath*
* 2014 - *The full story of Diane* (EP)
* 2016 - *Be your own god*
* 2020 - *Mary on a cross*
* 2020 - *Want you bad*
* 2021 - *Red Flags*

; Sammelalbum
* 2009 - *Random Bad Songs 1990-2000*
* 2015 - *Diane Collection*

; Oar
*1997 - *Chronosphere''
Gerrit van Houten

**Gerrit van Houten** (Grins, 29 augustus 1866 - Santpoort, 18 jannewaris 1934) wie in Nederlânsk keunstskilder en tekener.

## Libben
Van Houten kaam út in ferneamde Grinzer houthannelersfamylje. Mear as ien famyljelid wiene ek dwaande mei keunst: heit Hindrik van Houten (1833-1883) wie amateurtekener, muoike Sientje Mesdag-van Houten, suster Alida en nicht Barbara wiene skilderessen.
Van Houten krige tekenlessen fan Egenberger oan de Akademy Minerva (1882) en studearre in skoft oan de Keninklike Akademy fan Byldzjende Keunsten yn De Haach (1884-1885). Al yn 1882, hy wie doe 15 jier, eksposearre Van Houten in akwarel by it Kunstlievend Genootschap Pictura yn Grins.

Van Houten skildere stillibbens, portretten, stedsgesichten en lânskippen yn in naturalistyske styl mei in ympresjonistyske ynslach. Lânskippen skildere er fral yn de omkriten fan Grins en Almelo, dêr't syn memme famylje wei kaam.
depresjes makken dat syn sûnens hurd efterút gie. Hy waard om 1892 hinne opnaam yn sikehûs 'Oud Meerenberg' yn Santpoort en mocht net mear tekenje en skilderje. Hy rekke wei yn Santpoort en waard beïerdige op it Suderbegraafplak yn Grins.

## Gerrit van Houten Stichting
Yn 1945 waard in stichting oprjochte dy't de skilderijen, tekeningen en akwarellen fan Gerrit van Houten beheart. Alle fiif jier jout de stichting de *Gerrit van Houten Priis* oan jonge keunstners. Sûnt 1972 is de stichting eigner fan de Fraeylemaboarch yn Slochteren, dêr't geregeldwei útstallings organisearre wurde.

## Literatuer
*  (1940), *Gerrit van Houten, zijn levensbeschrijving met reproducties zijner werken.* De Haach: Martinus Nijhoff
*  (2002), *Het dikke hart. Roman.* Amsterdam: De Bezige Bij

## Keppeling om utens
* Gerrit van Houten Stichting
Alice Munro

**Alice Ann Munro** (Wingham (Ontario), 10 july 1931 - Port Hope (Ontario), 13 maaie 2024) wie in Kanadeesk skriuwster fan koarte ferhalen. 

Maaie 2009 waard de Man Booker International Prize oan har takend foar har hiele oeuvre. Oktober 2013 krige hja de Nobelpriis foar de Literatuer 2013. Fierders hat hja tal fan oare literêre prizen ûntfongen. Alice Munro ferstoar op 13 maaie 2024, yn 'e âldens fan 92 jier. 

## Wurk (kar-út)
* *The love of a good woman*, (1998)
* *Runaway*, 2004)
* *The view from Castle Rock* (2006)
* *Away from her*, (2008)
* *Dear Life*, (2012)
* *Too Much Happiness*, (2009)

*[[Away from Her]]* is in bewurking fan it ferhaal *The bear came over the mountain* en waard ferfilme troch Sarah Polley.
Museum Møhlmann

**Museum Møhlmann**, oprjochte 1998 yn Venhuizen en sûnt 2008 festige yn Tjamsweer ûnder Appingedam, is in partikulier museum foar realistyske en figurative keunst.

It museum is in inisjatyf sûnder stipe fan de oerheid fan de realistysk keunstskilder Rob Møhlmann dy't mei syn frou in poadium foar hjoeddeiske realistyske byldzjende keunst yn it noarden oanbiede woe.

It museum hat trije fêste kolleksjes:
*de *Canto Collectie* (124 stillibbens)
*de *Møhlmann Collectie I* (bestiet út wurk fan hjoeddeiske realisten en figurativen)
*de *Møhlmann Collectie II* (in oersjoch fan wurk fan Rob Møhlmann).
Dêrnjonken is der om de twa moannen in útstalling fan in kollega-keunstner. Tagelyk rint der groepstentoanstelling fan sa'n 35 keunstners dy't elts mei trije wurken fertsjintwurdige binne. Meiïnoar binne de om de 400 realistyske keunstwurken te sjen.

1998 hie it museum de earste útstalling fan ûnôfhinklike realisten. Sûnt is der alle jierren in eksposysje fan sa'n fyftich realisten. Njonken de fêste kolleksje is der wurk te keap.

It museum is útsein it simmer- en winterskoft iepene op freed, sneon en snein.
Yn 2024 wie it museum sletten fanwegen ierdbevingskea

## Ynterieur

Rob Møhlmann Museum Møhlmann Museuminterieur.jpg
Rob Møhlmann Museum Møhlmann Interieur begane grond.jpg
Interieur-Museum-Møhlmann-17.jpg
Svensk uppslagsbok

***Svensk uppslagsbok*** wie in Sweedske ensyklopedy dy't tusken 1929 en 1955, yn twa edysjes ferskynde.

## Sjoch ek
* Nordisk familjebok
Fammesuveringsmyte

De **fammesuveringsmyte** of yn it Ingelsk de ***virgin cleansing myth*** is it ûnwiere leauwe dat in man dy't ynfektearre rekke is mei HIV, AIDS of in oare seksueel oerdraachbere sykte genêzen wurde kin troch seksuële mienskip te hawwen mei in famke dat noch faam is. Dizze myte libbet yn beskate dielen fan Afrika, benammen yn Súd-Afrika en Simbabwe, en yn mindere mjitte yn Sambia en Nigearia. It is ûnbekend hoe't men by dit fabeltsje komt, mar it is in feit dat der allinnich yn Súd-Afrika al miljoenen mannen binne dy't it leauwe, wylst it yn it oanswettende Simbabwe geande holden wurdt troch tradisjonele genêzers dy't sike manlju soks wiismeitsje, itsij om't hja it sels leauwe, itsij om har eigen macht en oansjen te fergrutsjen. Ut in ûndersyk dat yn 1999 troch seksueel foarljochters holden waard ûnder de manlike befolking fan 'e provinsje Gauteng (de tichtbefolke krite om 'e metropoal Jehannesburch hinne, it ekonomysk sintrum fan Súd-Afrika), die bliken dat 32% fan 'e dielnimmers oan it ûndersyk yn 'e fammesuveringsmyte leauden.

Neffens psycholooch Mike Earl-Taylor giet de myte werom op in leauwe dat foar it earst yn it Jeropa fan 'e sechstjinde iuw de kop opstiek, en dat fannijs yn it njoggentjinde-iuwske Fiktoriaanske Ingelân opdoek as in genêswize foar syfilis en gonorroe. Der binne ferslaggen fan 'e farianten fan 'e myte út ferskate tiden yn Afrika besuden de Sahara, Aazje, Jeropa en Noard- en Súd-Amearika. Histoarikus Hanne Blank tinkt dat it ferhaaltsje mooglik fuortkomt út 'e leginden oer kristlike fammen dy't de marteldea stoaren, en wa harren bloed oft sa suver wie dat it tsjinje koe as in foarm fan beskerming as foarfjochters fan 'e Tsjerke it tsjin demoanen opnommen.

Hoe't it ek sij, de fammesuveringsmyte wurdt rûnom oanwiisd as ien fan 'e wichtichste oarsaken fan 'e ûnbidige en skokkende taname fan it oantal gefallen fan berneferkrêfting yn Súd-Afrika, Simbabwe en oare lannen sûnt likernôch 1990. Men tinkt dat der bgl. yn Simbabwe tsien jonge famkes deis ferkrêfte wurde as gefolch fan 'e myte. Dêrby wurde, krekt as yn Súd-Afrika, beukers, pjutten en sels poppen net ûntsjoen. Der wurdt rûsd dat hjirtroch yn Simbabwe allinnich al 3.600 jonge famkes jiers mei HIV of AIDS besmet reitsje. Mar noch ôfsjoen fan it besmettingsgefaar wurde de jonge bern ûnder de ferkrêfting faak slim, soms sels libbensbedriigjend ferwûne. 

Yn 2004 identifisearren Súdafrikaanske antropologen noch in oare fariant fan 'e fammesuveringsmyte, wêrby't persoanen dy't blyn, dôf, lichaamlik hendikept of geastlik beheind binne, misbrûkt wurde fanwegen it yn súdlik Afrika rûnom leaude fersin dat minsken mei beheinings net seksueel aktyf wêze kinne, en dat se sadwaande perfoarst noch faam wêze moatte.
Date rape

***Date rape*** ("útgeansferkrêfting") is in foarm fan ferkrêfting wêrby't in persoan troch dejinge mei wa't hy of sy útgiet of op in ôfspraakje is, mei geweld of op in oare manear tsjin har of syn wil twongen wurdt ta seksuële mienskip. Gauris is hjirby sprake fan in troch bedwelming mooglik makke sedemisdriuw, wêrby't in piltsje of in poeierke, lykas it beruchte sliepmiddel Rohypnol ®, oan in drankje tafoege wurdt as it slachtoffer der eefkes net om tinkt. It slachtoffer rekket troch sa'n middel út 'e tiid, wat har of him wilsûnbekwaam makket, sadat de folgjende seksuële omgong foar de wet altiten as ferkrêfting beskôge wurde sil, sels as it slachtoffer der wol mei ynstimd hawwe soe as sy of hy dêrta by steat west hie.
Troch bedwelming mooglik makke sedemisdriuw

In **troch [[bedwelming]] mooglik makke sedemisdriuw** (miskien better bekend ûnder de Ingelske term *drug-facilitated sexual assault* of DFSA) is in sedemisdriuw, lykas seksuële oantaasting of ferkrêfting, dat mooglik makke wurdt troch derfoar te soargjen dat it slachtoffer út 'e tiid rekket troch har of him temûk in bedwelmjend middel ta te tsjinjen. Ornaris wurdt der dan in piltsje of in poeierke, lykas it beruchte middel Rohypnol ®, oan in drankje tafoege as it slachtoffer der eefkes net om tinkt. Mar ek komt it foar dat it slachtoffer troch (al of net frijwillich) oermjittich alkoholgebrûk al út 'e tiid rekke is, en dat de dieder dan op opportunistyske manear misbrûk makket fan 'e sitewaasje. Mei't in bedwelme persoan foar de wet per definysje wilsûnbekwaam is, kin it by lykfol hokker seksuële aktiviteiten oft der yn dy steat ek mei har of him útfierd wurde, allinnich mar om ferkrêfting of (as der gjin ynkringing fan it lichem plakfynt) seksuële oantaasting gean, sels al hie it slachtoffer der wol mei ynstimd as sy of hy dêrta by steat west hie.

Troch it tatsjinjen fan middels as rohypnol, dy't rookleas en smaakleas binne, wurdt it slachtoffer net inkeld bedwelme, mar teffens wekje sokke middels anterograde amnesy op, in foarm fan ûnthâldsferlies dy't it oanmeitsjen fan nije oantinkens tsjinhâldt fan it momint ôf dat it middel aktyf wurdt (koart nei it ynnimmen) oant it útwurke is (wat ôfhinget fan 'e tatsjinne doasis). Sadwaande kinne slachtoffers fan in troch bedwelming mooglik makke sedemisdriuw har der neitiid yn 'e regel neat fan tebinnenbringe, sels net as se ûnderwilens hielendal of foar in part by bewustwêzen west hawwe. As slachtoffers by besleur komme op in oar plak as dêr't se wiene doe't se foar it lêst helder wiene, en tekens opmerke dy't wize op seksueel misbrûk (lykas missende of yn 'e war brochte klean, blauwe plakken en/of kniezings, de oanwêzigens fan sperma, in skrinende of pynlike fagina en/of anus, of ynwindich bloedferlies), wylst se dêr gjin inkele oantins oan hawwe, is dat paradoksalernôch geastlik faak skansearjender as in ferkrêfting dy't it slachtoffer hielendal bewust meimakket. In grut part fan 'e troch bedwelming mooglik makke sedemisdriuwen binne saneamde *[[date rape]]s*, wêrby't de dieder dejinge is dêr't it slachtoffer mei op in ôfspraakje wie.
Ferkrêfting binnen it houlik

**Ferkrêfting binnen it houlik** is in foarm fan ferkrêfting wêrby't ien fan 'e houlikspartners, ornaris de frou (of ien fan 'e froulju) mei geweld of op in oare manear tsjin har wil twongen wurdt ta seksuële mienskip mei de oare houlikspartner (ornaris de man). It is teffens in foarm fan partnerferkrêfting, fan húslik geweld en fan seksueel misbrûk. Boppedat is it foar it slachtoffer geastlik en emosjoneel like of sels mear skansearjend as om ferkrêfte te wurden troch in wyldfrjemd.

Hiel lang wie de tradisjonele miening, ek yn Westerske lannen, dat binnen in houlik de manlike partner rjocht hat op seksuële omgong en dat de froulike partner him op dat mêd hearrich wêze moat. Sûnt de sechstiger jierren binne yn it Westen lykwols de ideeën oer it houlik, seksualiteit, seksueel misbrûk, de rolferdieling fan 'e geslachten en it rjocht fan alle minsken op selsbeskikking feroare. Sadwaande waard ferkrêfting binnen it houlik yn Skandinaavje en guon Eastjeropeeske lannen al foar 1970 ta in misdriuw makke, wylst de measte oare lannen yn Jeropa en yn 'e Angelsaksyske wrâld it yn 'e tachtiger of njoggentiger jierren strafber stelden (yn Nederlân waard it pas yn 1991 in misdriuw). Yn in soad ûntwikkelingslannen, wêrûnder Sina, is ferkrêfting binnen it houlik noch altyd tastien. Yn guon oare lannen, wêrûnder Yndia en Yndoneezje, wurdt it beskôge as in foarm fan net-krimineel húslik geweld. Ek binne der lannen dêr't slimme foarmen fan bernemisbrûk ûntstien binne trochdat ferkrêfting binnen it houlik net strafber is en om't bernehouliken der in frij algemien akseptearre maatskiplik ferskynsel binne.
Bernemisbrûk

**Bernemisbrûk** is in foarm fan bernemishanneling wêrby't in folwoeksene of âldere minderjierrige in bern brûkt foar de eigen seksuële stimulaasje. Foarmen fan bernemisbrûk rinne útinoar fan it freegjen of ûnder druk setten fan in bern om seksuële hannelings te ferrjochtsjen (likefolle oft it bern dêr no oan tajout of net), it ûntbleatsjen fan 'e eigen geslachtsdielen foar in bern oer (ekshibysjonisme), it yntimidearjen ta of geastlik ree meitsjen fan in bern (*[[child grooming]]*) foar seksueel misbrûk, it hawwen fan seksuële omgong mei in bern en it produsearjen fan bernepornografy.

De wrâldwide kâns fan in bern om it slachtoffer te wurden fan bernemisbrûk waard yn in stúdzje út 2009, dy't publisearre waard yn 'e *Clinical Psychology Review*, rûsd op 7,9% foar jonges en in skokkende 19,7% foar famkes (dus fan alle fiif famkes op 'e wrâld wurdt der ien it slachtoffer fan seksueel misbrûk). De oangeande stúdzje wie basearre op alle beskikbere gegevens; mei't dy lykwols mar út 22 lannen ôfkomstich wiene, sille dy op guon mêden in fertekene byld jûn hawwe. Sa kaam Afrika yn it ûndersyk út op in gemiddelde fan it foarkommen fan bernemisbrûk fan 34,4%. De reden dêrfoar is dat it gemiddelde yn Súd-Afrika (wêrfan't de gegevens yn it ûndersyk meinommen wiene), Simbabwe, Sambia en Nigearia sa freeslike heech leit, om't dêr in protte leaud wurdt yn 'e saneamde "fammesuveringsmyte" (*virgin cleansing myth*). Dat is de ûnsinnige misfetting dat men fan AIDS genêzen wurde kin troch mienskip te hawwen mei in famke dat noch faam is. Soks liedt yn dy lannen ta in ûnbidich soad ferkrêftings fan jonge famkes, wêrby't beukers, pjutten en sels poppen net ûntsjoen wurde. Foar Afrika as wrâlddiel leit it gemiddelde sadwaande wierskynlik leger as dat út it ûndersyk bliken die. Wat de oare wrâlddielen oangie, dy hiene in gemiddelde fan 23,9% (Aazje), 10,1% (Noard- en Súd-Amearika) en 9,2% (Jeropa). Fierders bliek út 'e stúdzje dat de dieders yn likernôch 30% fan 'e gefallen famyljeleden binne en yn ûngefear 60% fan 'e gefallen freonen of bekenden fan 'e famylje, buorlju of babysitters. Yn mar sa'n 10% fan 'e gefallen wurdt it misbrûk dien troch folslein frjemden.

Bernemisbrûk kin yn bern de folgjende problemen feroarsaakje: eangstme, in ûnfermogen om folwoeksenen te fertrouwen, depressiviteit, in posttraumatysk stress-syndroom, it derta oerhingjen om letter as folwoeksene sels bern te misbrûken, en fansels lichaamlike ferwûnings, wêrûnder (by famkes) it ûnfermogen om letter bern te krijen. Bernemisbrûk wêrby't de dieder in famyljelid is, is in foarm fan ynsest, en sok misbrûk kin troch it skeinde fertrouwen resultearje yn in noch slimmer en langer duorjend psychologysk trauma, yn it bysûnder as it giet om âlderlike ynsest.
Haatmisdriuw

In **haatmisdriuw** (of yn it Ingelsk ***hate crime***) is in misdriuw wêrby't de dieder motivearre wurdt troch de foaroardielen dy't er hat tsjin in beskate maatskiplike groepearring, lykas in etnyske, rasiale, religieuze groep, of minsken mei in beskate seksuële oriïntaasje of geslachtsidentiteit. De ûnderlizzen psychologyske oarsaak is yn 'e regel dat de dieder him yn syn persoanlike identiteit bedrige fielt troch lju dy't der oars útsjogge, in oare hûdskleur, kultuer, taal, religy, seksueel aard of geslacht hawwe. De measte haatmisdriuwen falle yn 'e kategoryen narjen, lestich fallen, misledigings, útskellerij, driichbrieven, haatmail, fandalisme (faak yn 'e foarm fan graffity) en gewelddieden, mar ferkrêfting en moard komme ek foar. De measte Westerske lannen hawwe tsjintwurdich wetten dy't spesifyk tsjin haatmisdriuwen rjochte binne; misdriuwen fan dit type wurde de dieders swierder oanrekkene as ferlykbere misdriuwen dy't gjin diskriminearjend motyf hawwe.