open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Frank Versace

**Frank Versace** (útspr. [fʀɔ̃:k vɛʀ'zas], likernôch: "fchônk wechzas"), echte namme ûnbekend (yn Frankryk, 19 novimber 1973), is in rêstend Frânsk pornografysk akteur, waans artystenamme oft ek wol (mis)stavere wurdt as Franck Versace of Franck Versage. Hy hat ek wol wurke ûnder de skûlnammen Jean Roman, Gilles Vedette, Frank Metairie en Franky Versace. Hy begûn yn 1993 mei in wurkpaad yn 'e Jeropeeske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Yn 2000 beëinige er karriêre as pornoakteur.

## Libben en karriêre
Versace waard yn 1973 earne yn Frankryk berne. Yn 1993, doe't er tweintich jier wie, sette er útein mei in karriêre as pornografysk akteur, wêrby't er hast útslutend yn 'e Jeropeeske pornoyndustry aktyf wie. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile er yn totaal yn goed 120 films, foar it meastepart foar de Sweedske studio Private. Dêrnjonken wurke er ek foar Dútske labels as Videorama en DBM, wylst er sporadysk ek yn 't spier wie foar Amerikaanske filmstudio's as Evil Angel.

Under syn karriêre yn 'e pornoyndustry wurke Versace gear mei aktrises as Nikki Anderson, Ania, Erika Bella, Gabriella Bond, Rita Cardinale, Luma Carioca, Julia Chanel, Channone, Monique Covét, Sandra Dark, Nicolette Fauludi, Anita Gyöngy, Hedvig Kaser, Joy Kiss, Sidonie Lamour, Joo Min Lee, Kristina Lion, Angelica Mirai, Kai Nobel, Peggy Sue, Jennifer Red, Ines en Inga Ridere, Aliza Rusk, Tania Russof, Kristina Schwartz, Gabrielle Scream, Julia Spain, Su Ann, Julia Tchernei, Agnes Tilli, Coralie Trinh Thi en Mame Yong.

Versace wurke fierders in protte gear mei de Frânske regisseur en filmprodusint Pierre Woodman en mei kollega-akteurs as Alain Deloin, Jean-Yves Lecastel, David Perry en Philippe Soine. Guon fan 'e bekendste films dêr't er yn spile, wiene *The Gigolo* diel 1 en 2, *The Golden Triangle* diel 1 en 2, *The Pyramid* diel 2, *Sweet Baby* diel 1, *Tatiana* diel 1, 2 en 3, *The Tower* diel 1, 2 en 3, allegear foar Private. Fierders wied er ek te sjen yn 6 dielen fan 'e rige *Private Stories*, 14 dielen fan 'e rige *Private Video Magazine*, 16 dielen fan 'e rige *Private Triple X* en net minder as 41 dielen fan 'e rige *Private Castings X*. Yn 2000 loek Versace him nei sân jier út 'e pornoyndustry werom.

## Keppelings om utens
* Biografy en filmografy fan Frank Versace yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
* Biografyske gegevens en filmografy fan Frank Versace yn 'e ''Internet Adult Film Database'' (IAFD)
Advertinsje

In **advertinsje** (út it Frânsk) is in publikaasje dy't bedoeld is om 'e lêzer te ferlieden ta in beskate aksje, dy't ornaris bestiet út it keapjen of op oare wize ôfnimmen fan in produkt. Dejinge dy't sa'n berjocht pleatst, is de **advertearder**. Yn 'e regel giet it by advertinsjes om it promoatsjen fan kommersjele produkten en/of tsjinsten, mar it is ek mooglik dat it giet om produkten en/of tsjinsten sûnder winsteachmerk. In apart soarte fan advertinsjes wurdt foarme troch famyljeberjochten, dy't tynge dogge fan bysûndere barrens, lykas stjergefallen, berten, houliken en jubileä. 

Advertinsjes wurde yn ferskate media pleatst, lykas yn kranten en tydskriften, yn reklamefolders en op it ynternet. Op websiden nimme advertinsjes net selden de foarm fan koarte filmkes oan, wêrmei't se sterk yn 'e rjochting fan reklamespotsjes geane. Ek wurde advertinsjes wol ferstjoerd fia e-mail, mar dat soarte reklame leit op in tige minne namme en wurdt spam neamd. Yn kranten binne advertinsjes soms mei sin skreaun as wie it in gewoan krante-artikel. De redaksje pleatst dan meastal op eigen inisjatyf boppe-oan 'e tekst it kopke "(advertinsje)". Yn fakblêden sjocht men fierders faak saneamde advertorials (in gearlûking fan 'e Ingelske wurden *advertisement*, "advertinsje" en *editorial*, "haadartikel"). Sokke advertinsjeteksten binne skreaun troch de redaksje fan it blêd mei as doel om reklame te meitsjen foar de advertearder.
Ilmenau (rivier)

De **Ilmenau** is in rivier besuden Hamburch, Nedersaksen yn Dútslân. It is ien fan de sydrivieren fan de Elbe. 

De rivier ûntspringt op de Luneburger Heide op 35 meter hichte, súdlik fan Uelzen en mûnet út yn de Elbe by Winsen. De Ilmenau is 107 km lang en syn ôfwetteringsgebiet omfiemet 2.852 km². De grutste plakken oan de Ilmenau binne Uelzen en Luneburch. De stêd Ilmenau yn Tueringen leit net oan de Ilmenau, mar oan de rivier Ilm.

Dizze rivier is fan Luneburch ôf foar 28.84 km te befarren, mar is hjoed de dei foar it ferfier oer wetter net mear fan folle belang. Wettersporters en boatsjeminsken brûke de rivier wol.


File:Ilmenau bei Uelzen.jpg|De Ilmenau ûnder Uelzen
File:Bad Bevensen - Brückenstraße - Ilmenau 03 ies.jpg|De Ilmenau yn Bad Bevensen
File:Lueneburg IMGP9256 wp.jpg|De Ilmenau yn Luneburch
Bêd (betsjuttingsside)

"**Bêd**" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:

* bêd, in meubelstik bedoeld om op te sliepen
* bêd (tún), in ôfbeakene en/of ferhege diel fan 'e tún dêr't planten kweekt wurde
* bêd (rivier), de (al as net drûchfallen) boaiem fan in rivier of beek
* bêd (plak), in plak yn in fersoargingsynrjochting of in sliepplak yn in hotel
* bêd (skelwurd), in skelwurd foar in sleau en/of loai frommes
Widze

In **widze** is in lyts bêd dat spesjaal bedoeld is foar in poppe of in hiel jonge pjut. Sa'n bedsje is minimaal 30&nbsp;sm djip, 45&nbsp;sm breed en 80&nbsp;sm lang. As de sydwanden hielendal of foar in part besteane út spilen, moatte dy't tusken de 4½ en 6½&nbsp;sm breed wêze. Typysk foar in widze is in oerkaping mei in bêdhimel, dy't almeast wyt is en makke is fan tige fine stof. Foarhinne waard de beklaaiïng fan in widze faak makke út 'e stof fan 'e breidsjurk fan 'e mem fan 'e poppe dêr't de widze foar bedoeld wie; dêrfandinne de wite kleur. Tsjintwurdich wurde in protte poppen daliks nei de berte yn in bernebêd lein, al hawwe guon âlden noch wol in ekstra widze yn harren eigen sliepkeamer, foar as de poppe nachts wekker wurdt.

Der binne ferskillende soarten widzen, lykas 'gewoane' steande widzen, widzen mei in skommelmeganisme en hingwidzen dy't gjin poaten hawwe, mar mei touwen of keatlings oan it plafon befêstige wurde. In protte jonge âlden hawwe der niget oan om út in gefoel fan nostalgy de widze dêr't se sels yn lein hawwe, fan harren eigen âlden oer te nimmen. As men soks útfynt, is it lykwols in goed idee om ris nei de feilichheid fan sa'n âld meubel te sjen. 

Yn earder tiid waarden poppen nammentlik yn 'e widze lein sûnder dat der al te kritysk kontrolearre waard oft dy wol feilich wie. Oant in poppe likernôch in fearnsjier âld is en de krêft en de spierbehearsking kriget om himsels om te draaien, kin der net folle mis gean. Dêrnei ûntstiet lykwols de kâns dat de poppe komt te stikken as er himsels mei it gesicht tsjin 'e sydwanden oan draait. In feilige widze hat dêrom sydkanten dy't besteane út spilen of in oare iepen struktuer, sadat de poppe yn sa'n gefal dochs noch sykhelje kin. In widze mei grutte iepenings tusken de spilen moat lykwols wer mei luchttrochlittige stof beklaaid wurde om beknipingsgefaar foar te kommen. Fierders moat it ûnderstel fan in widze goed stevich wêze, sadat it gehiel net kantelje kin as de poppe him bgl. oan ien fan 'e sydkanten omheech lûkt.
Liesette Bruinsma

**Liesette Bruinsma** (Snits, 9 septimber 2000) is in fisueel beheind Frysk swimster út Wommels. Hja wûn yn 2016 trije goudene medaljes op it Jeropeesk kampioenskip en ien goudene medalje op 'e Paralympyske Spullen yn Rio de Janeiro. Yn 2021 behelle se op 'e Paralympyske Spullen yn Tokio twa sulveren medaljes.

## Libben en karriêre
Bruinsma waard yn 2000 berne yn Snits, mar wennet en groeide op yn Wommels. Se hat in oanberne eachôfwiking dêr't al jong folslein blyn troch waard. Bruinsma nimt op westrydnivo diel oan swimmen, mar hat dêrby in S11-klassifikaasje op it mêd fan fisuële beheining. 

Yn 2014 die Bruinsma foar it earst op ynternasjonaal nivo mei oan in swimtoernoai, yn it Skotske Glasgow. Yn 2016 naam se diel oan seis ûnderdielen op it Jeropeesk kampioenskip yn Funchal, op Madeara. Se wûn dêr trije goudene medaljes: op 'e 400&nbsp;m frije slach (S11), op 'e 100&nbsp;m boarstslach (S11) en op 'e 200&nbsp;m yndividuële wikselslach (S11). Dêropta behelle se ek noch in sulverne medalje op 'e 50&nbsp;m frije slach (S11) en in brûnzene medalje op 'e 100&nbsp;m frije slach (S11).

Letter datselde jiers kaam Bruinsma foar Nederlân út op 'e Paralympyske Spullen yn Rio de Janeiro, dêr't se op 11 septimber goud wûn op it ûnderdiel 400&nbsp;m frije slach (S11). Fierders behelle se ek noch in sulverne medalje op it ûnderdiel 100&nbsp;m boarstslach (SB11) en twa kear brûns op 'e ûnderdielen 50&nbsp;m frije slach (S11) en 100&nbsp;m frije slach (S11). Werom yn Nederlân waard Bruinsma op 21 desimber útroppen ta Paralympysk sporter fan it jier 2016. Op 15 febrewaris 2017 waard se tegearre mei Alyda Norbruis fan Oerterp ek útroppen ta Frysk Paralympysk sportfrou fan it jier 2016.

Yn 2018 wûn Bruinsma op it Jeropeesk kampioenskip paraswimmen yn it Ierske Dublin gouden medaljes op 'e ûnderdielen 200&nbsp;m wikselslach, 100&nbsp;m skoalslach, 400&nbsp;m frije slach en 100&nbsp;m frije slach. Op 'e 50&nbsp;m frije slach behelle se de sulverne medalje. Ek fêstige se yn Dublin trije wrâldrekôrs. Yn 2019 behelle Bruinsma op it WK paraswimmen yn Londen it earste plak op 'e 200&nbsp;m wikselslach mei in tiid fan 2.46,49 minuten. Dêrmei helle se 0,09 sekonde fan har eigen wrâldrekôr ôf en fersloech se de Oekraynse Maryna Piddûbna en de Sinese Zhang Xiaotong, dy't resp. twadde en trêde waarden. Op itselde toernoai wûn Bruinsma in twadde gouden medalje op 'e 100&nbsp;m frije slach, hoewol't se op dat ûnderdiel mei in tiid fan 1.07,26 rom boppe har eigen wrâldrekôr bleau. Piddûbna waard fannijs twadde, wylst de Sinese Li Guizhi diskear it brûns bemachtige. Fierders behelle Bruinsma yn Londen ek noch in goudene medalje op 'e 400&nbsp;m frije slach, mei in nij wrâldrekôr fan 5.02,19 (it âlde wrâldrekôr, ek fan har, stie op 5.04,74), en twa sulverne medaljes op 'e 50&nbsp;m frije slach en de 100&nbsp;m skoalslach.

Op 25 augustus 2021 behele Bruinsma op de Paralympyske Simmerspullen 2020 yn it Japanske Tokio twa sulveren medaljes op 'e ûnderdielen 400 meter frije slach en 100 meter frije slach. 

## Keppelings om utens
*Profyl fan Liesette Bruinsma op Paralympic.org
Margaret Drabble

**Dame Margaret Drabble, Lady Holroyd** (Sheffield, Yorkshire, 5 juny 1939) is in Ingelsk skriuwster. Se is Dame Commander yn de Oarder fan it Britske Ryk.

Mei har tredde roman, *The Millstone* (1965) wûn hja yn 1966 de John Llewellyn Rhys Memorial Prize; foar har neifolgjend wurk, *Jerusalem the Golden* ûntfong hja yn 1967 de James Tait Black Memorial Prize.

In tema wat altyd weromkomt yn har wurk is de korrelaasje tusken de hjoeddeiske Ingelske mienskip en de yndividuen dy't dêryn libje. Hoewol't har wurk yn de grûn net autobiografysk is, binne guon karakters en wat dy meimeitsje wol ynspirearre op it libben fan Drabble. Neist romans hat Drabble ek koarte ferhalen, toanielstikken en non-fiksje skreaun. 

De skriuwster A.S. Byatt is har âldere suster, mar sy hawwe hast gjin kontakt mei elkoar en lêze inoars boeken net. Fan 1960 oant 1975 wie Drabble troud mei de akteur Clive Swift, bekend fan syn rol 'Richard' yn de telefyzjerige *Keeping Up Appearances*. Yn 1982 boaske se de histoarikus Sir Michael Holroyd.

Oant 2016 hat Drabble 19 romans publisearre.

## Bibliografy
### Romans
**A Summer Birdcage* (1963)
**The Garrick Year* (1964)
**The Millstone* (1965)
**Jerusalem the Golden* (1967)
**The Waterfall* (1969)
**The Needle's Eye* (1972)
**The Realms of Gold* (1975)
**The Ice Age* (1977)
**The Middle Ground* (1980)
**The Radiant Way* (1987)
**A Natural Curiosity* (1989)
**The Gates of Ivory* (1991)
**The Witch of Exmoor* (1996)
**The Peppered Moth* (2001)
**The Seven Sisters* (2002)
**The Red Queen* (2004)
**The Sea Lady* (2006)
* *The Pure Gold Baby* (2013)
* *The Dark Flood Rises* (2016)

### Non-fiksje
**Wordsworth* (*Literature in Perspective*-rige) (1966)
**Arnold Bennett: A Biography* (1974)
**The Genius of Thomas Hardy* (red.) (1976)
**For Queen and Country: Britain in the Victorian Age* (1978)
**A Writer's Britain: Landscape in Literature* (1979)
**Angus Wilson: A Biography* (1995)
**The Oxford Companion to English Literature* (red. 5e en 6e edysje) (1985, 2000)
**The Pattern in the Carpet: A Personal History with Jigsaws* (2009)

## Keppeling om utens
* IMDb-profyl
Hierkleuring

**Hierkleuring** of **hierfervjen** is it mei (al as net syntetyske) kleuringsprodukten feroarjen fan 'e natuerlike hierkleur. Dat wurdt sawol by manlju as by froulju dien om fergrizing te kamûflearjen. Fierders wurdt it, fral by froulju, ek wol dien om 'e natuerlike hierkleur te feroarjen, of krekt om 'e natuerlike hierkleur werom te bringen nei't it hier earder al kleure is of nei't it troch de sinne bleek wurden is.

Tsjintwurdich is it kleurjen fan jins hier tige yn 'e moade, benammen as it om froulju giet. Yn 2013 waard by in ûndersyk yn 'e Feriene Steaten fêststeld dat dêr 75% fan alle froulju wolris har hier fervje. Men kin soks dwaan litte by de hierknipper, mar men kin ek gewoan in hierferveprodukt yn 'e supermerk of drogisterij keapje en it op eigen manneboet oanbringe. Yn 'e Feriene Steaten allinnich al waard yn 2011 foar in bedrach fan $1,9&nbsp;miljard oan sokke hierferveprodukten ferkocht. 

It fervjen fan jins hier is in ferskynsel dat tebek giet oan yn 'e Aldheid, doe't de ferveprodukten út planten wûn waarden. Guon fan 'e bekendsten fan sokke natuerlike ferveprodukten wiene henna, indigo, swarte wâlnútdoppen, prei en senna. Ek waarden ferskate ferveprodukten op anorgane basis brûkt, lykas reade oker. Yn it boek *Eighteen Books of the Secrets of Art & Nature*, út 1661, waarden ferskate metoaden beskreaun foar it kleurjen fan hier yn swarte, goudene, griene, reade, giele en wite tinten. 

De ûntwikkeling fan 'e earste syntetyske hierferveprodukten, dy't it hier folle langer syn winske kleur behâlde litte, begûn yn 'e 1860-er jierren mei de ûntdekking fan 'e gemyske reäksje fan parafenylenediamine (PPD) mei lucht. Yn 1907 produsearre Eugène Schueller, de oprjochter fan it Frânske kosmetikabedriuw L'Oréal, de earste syntetyske hierferve. It earste syntetyske hierferveprodukt foar thúsgebrûk wie fan 'e Dútske produsint Schwarzkopf, en kaam yn 1947 op 'e merk.
Ilmenau

* **Ilmenau**, in stêd yn de Ilm-Kreis, Turingen, Dútslân
* Ilmenau (rivier), in sydrivier fan de Elbe yn Nedersaksen, Dútslân.
* Ilmenau (gemeente), in gemeente yn it distrikt Luneburch, Leechsaksen.
* De Dútske namme foar Jordanow
* De Dútske namme foar Limanowa
Spekulative fiksje

**Spekulative fiksje** is in oerkoepeljende term foar alle ferheljende fiksje dêr't boppenatuerlike of futuristyske eleminten yn bemjukse binne, en kin sadwaande lykslein wurde mei de literêre sjenres fan 'e fantasy, science fiction en horror. Spekulative fiksje lit him yn 'e regel net folle oan 'e realiteit gelegen lizzen en yntrodusearret faak mytyske of bûtenierdske wêzens, godheden, magy en tsjoenderij of fiktive technologyen, lykas tiidreizgjen of flugger-as-ljochtreizgjen. De namme 'spekulative fiksje' is ûntliend oan in essay fan 'e Amerikaanske science fiction-skriuwer Robert A. Heinlein út 1947, hoewol't al earder wol sprutsen waard fan 'spekulative literatuer'.
Linda Sarsour

**Linda Sarsour** (New York, 1980) is in islamitysk Palestynsk-Amearikaansk aktiviste en foarsitster fan de Arabysk-Amearikaanske Feriening fan New York.

Under de Amearikaanske foarferkiezings yn 2016 ûnderstipe hja de Demokratytske kandidaat Bernie Sanders.   

Sarsour wie ien fan de trije studinten dy't oan de Universiteit fan Chicago ûnder de titel "The Hijabi Monologues" op keunstsinnige wize in foarstelling joech oer it dragen fan de islamityske wale.

Hja wie ien fan de grutte organisatoaren fan de Women’s March on Washington, dy't op 21 jannewaris 2017, de earste amtsdei fan presidint Donald Trump, plakfûn. Sarsour wurdt troch guon media yn de Feriene Steate ferbûn mei de terroristyske organisaasje Hamas en antysemitisme.

Linda Sarsour kaam yn opspraak nei't bekend waard dat hja yn 2011 de folgjende tweet oer Brigitte Gabriel en Ayaan Hirsi Ali skreau: *Brigitte Gabriel = Ayaan Hirsi Ali ... I wish I could take their vaginas away- they don’t deserve to be women* (oersetting: Ik soe winskje dat ik harren fagina's weihelje koe. Hja fertsjinje it net om frou te wêzen).

Yn in réaksje neamde Ayaan Hirsi Ali Linda Sarsour in "fake feminist" dy't net de universele minskerjochten ferdigenet.
Bertetsjerke (Irkûtsk)

De **Tsjerke fan de Berte fan de Hear** (Russysk: Церковь Рождества Христова; *tsjerkov Rozjdestva Christova*) is in otterdokske tsjerke yn 'e Sibearyske stêd Irkûtsk, Ruslân. 

## Skiednis
Yn 1998 fûn der yn Irkûtsk by de lâning in ramp mei in Airbus plak, wêrby't 124 minsken omkamen en 68 minsken ferwûne rekken. Ta oantinken fan de slachtoffers waard op it plak fan 'e ramp de Bertetsjerke boud. Op 8 oktober 1999 fûn de konsekraasje fan 'e tsjerke plak.

De tsjerke fertsjintwurdiget de tradisjonele Russyske tsjerke-arsjitektuer sa't dy ek yn Sûzdal en Vladimir en oare dielen fan it lân foarkomt, mar dy't yn Sibearje frjemd is.   

De ikonostase fan de tsjerke is mei tapassing fan CAD-CAM-technology boud.
Bûse

In **bûse** is in pûde-eftich ûnderdiel fan in stik klean, dat bedoeld is om lytseftige foarwerpen yn te bewarjen. Bûsen kinne sawol oan 'e bûtenkant as oan 'e binnenkant fan klean (in **binnenbûse**) sitte, en komme teffens foar op rêchsekken en tassen, hoewol't se dêr yn 'e regel trochgeane foar in 'sydfakje'. Faak binne bûsen oan 'e boppekant iepen, mar it kin ek dat se ôfslútber binne mei in knoop, in drukknoop, in flap mei knoop of drukknoop, of mei in rits.

## Skiednis
Yn 'e Aldheid en de Iere Midsiuwen hiene klean gjin bûsen, en makke men foar it bewarjen fan lytse foarwerpen gebrûk fan losse pongen of beurzen fan lear of weve stof. Ötzi, in man dy't om 3300 f.Kr. hinne libbe hawwe moat en waans mummifisearre lyk oft yn 'e tweintichste iuw yn 'e Alpen fan Súd-Tiroal weromfûn waard as iismummy, hie in mulrym om dêr't in ponge oan fêstnaaid siet.

Yn Jeropeeske klean ferskynden de earste bûsen yn 'e trettjinde iuw, yn 'e foarm fan fertikale sneden yn boppemantels dy't tagong joegen ta in beurs of in kaaibosk dy't dêrûnder oan 'e mulrym droegen waard. Letter ûntjoech dat him ta in oar soarte, losse bûse dy't as in ponge of in pûde oan in mulrym reaun wurde koe. Dêroerhinne koe dan in oare kleanstik droegen wurde om bûsehifkjen tsjin te gean. Uteinlik kamen dêr omtrint de achttjinde iuw de earste fêste bûsen út fuort.

## Soarten bûsen
Der besteane ferskillende soarten bûsen. By opnaaide bûsen is in stikje stof boppe-op in kleanstik naaid. It tsjinstelde dêrfan is in stekbûse, wêrby't it stikje stof oan 'e binnenkant fan it kleanstik fêstnaaid is. In flapbûse hat in stikje stof fan boppen dat oer de iepening hinne slein en mooglik mei in knoop of in rits ôfsletten wurde kin. Broeksbûsen binne faak ynnaaide bûsen, dy't de foarm hawwe fan in los omklaaisel, in soartemint pûde, dat oan in iepening yn it kleanstik fêstsit. In horloazjebûske, bedoeld foar in bûshorloazje, sjocht men ek noch faak yn broeken (benammen yn spikerbroeken), as in lytsere opnaaide bûse boppe-oan 'e ynnaaide bûse. Trochdat tsjintwurdich frijwol nimmen mear in bûshorloazje hat, wurdt dat soarte fan bûse mar komselden mear foar syn oarspronklike doel brûkt.


File:Patch pocket.png|in opnaaide bûse
File:Patch pocket topstitching.png|in opnaaide bûse mei trochstikte naden
File:Flap pocket.png|in flapbûse
File:Buttoned flap box pleat pocket.png|in opnaaide flapbûse mei dûbele ploai en knoop
File:Smile pocket with piping.png|in stekbûse mei in *smile*-iepening en pylkfoarmige ferstevigings oan wjerskanten fan 'e iepening
File:Bound pocket.png|in (dûbel)boardsbûse
File:Stand pocket.png|in inkelboardsbûse
File:Side seam pocket.png|in ynnaaide bûse
Irkûtsk

**Irkûtsk** (Russysk: Иркутск) is in stêd yn de Russyske Federaasje, haadstêd fan de oblast Irkûtsk. De stêd leit oan de rivier de Angara tusken de opslachmar fan Irkûtsk en de Baikalmar.

Irkûtsk is it grutste ekonomyske, kulturele en fersoargjende sintrum fan East-Siberië; der is in grutte yndustriële sektor, dy't ûnder mear aluminiumyndustry (bauksyt út de Oeral), gemyske fabriken, masinebou (foar de mynbou yn de omkriten), houtferwurking en fiedingsmiddelenyndustry omfiemet. Der binne wetterkrêftsintrales by de keardaam en der is in piipline mei de ierdoalje- en ierdgasfjilden fan it Wolga-Oeralgebiet. It is in wichtich ferkearsknooppunt yn East-Siberië mei in stasjon oan it Trans-Sibearysk spoar en in belangrike lofthaven. De âlde stêd is frijwat rom oanlein en hat noch tal fan histoaryske pânen, meast fan hout. Fierders hat de stêd in universiteit (1918) en ferskate hegeskoallen, in polytechnysk ynstitút, de Sibearyske ôfdieling fan de nasjonale Akademy fan de Wittenskippen, ferskaat oan museums en teäters, in planetarium en de steatsbibleteek.

## Tsjerken
* Epifanykatedraal
* Kazankatedraal (sloopt yn de jierren 1930) 
* Kazantsjerke
* Krúsferheffingstsjerke 
* Tsjerke fan Kristus de Ferlosser
* Vladimirtsjerke
* Aartsingel Michael- of Harlampostsjerke
* Bertetsjerke
* Trije-ienheidstsjerke
* Transfiguraasjetsjerke

## Kleasters
* Znamensky-kleaster
* Himelfeartkleaster (sloopt yn de jierren 1930)
Unbeäntwurde leafde

**Unbeäntwurde leafde** of **iensidige leafde** is leafde of ferealens dy't men fielt foar in persoan dy't deselde gefoelens net foar jin koesteret. Dêrby is it mooglik dat de persoan dy't it objekt fan 'e leafde is, syn of har leafhawwer ôfwiisd hat. Mar it kin likegoed wêze dat sa'n persoan hielendal net iens beseft dat soks spilet, mei't dejinge dy't him/har leafhat dat foar him/har ferburgen hâldt. Soms stjoert dejinge dy't fan in ôfstân immen leafhat dy persoan presintsjes ta, lykas in boeket reade roazen of in doaske bonbons. As sa'n leafhawwer (noch) net wissernôch is om 'e eigen namme te neamen, docht hy/sy der soms in kaartsje by mei de tekst "fan in geheime bewûnderer". Soks kin it tsjinstelde effekt hawwe, mei't dejinge dy't 'bewûndere' wurdt, benammen as it om in frou giet, dêrtroch faak it ûnoangename gefoel kriget temûk begnúfd te wurden. Sa'n gefoel is net alhiel sûnder basis, want ôfhinklik fan 'e geastlike gesteldheid fan 'e bewûnderer kin sok hâlden en dragen soms yndie útrinne op in gefal fan *[[stalking]]*. 

Unbeäntwurde leafde is yn 'e Westerske kultuer in faak foarkommend ûnderwerp yn films, boeken en lieten. Foar dejingen dy't ûnbeäntwurde leafde koesteret kin it ûnfermogen om oan in djip emosjoneel ferlet te foldwaan ferfelende gefolgen hawwe. Men kin depressyf reitsje, in gefoel fan minderweardichheid krije, en flugge gemoedswikselings ûnderfine fan depresje nei eufory en wer werom. Oer de fraach oft ûnbeäntwurde leafde better is as hielendal gjin leafde binne de mienings ferdield. De Kanadeeske psychiater Eric Berne seach bygelyks net folle positive kanten oan ûnbeäntwurde leafde, wylst de Dútske filosoof Friedrich Nietzsche ûnbeäntwurde leafde krekt ûnmisber fûn foar de goede ûntwikkeling fan 'e minsklike psyche.

Yn 'e measte gefallen sil ûnbeäntwurde leafde nei ferrin fan tiid út himsels oergean, benammen as men (bgl. nei in ôfwizing) de persoan dy't men leafhat net mear moetet. As it om in kollega op jins wurk giet, kin it dreech wurde, net allinnich foar dejinge dy't leafhat, mar ek foar de ôfwizer, dy't faak ek gefoelens as somberens, frustraasje en skuld trochmakket. De Romeinske dichter Ovidius skreau yn syn *Remedia Amoris* dat ûnbeäntwurde leafde it fluchst oergiet as men jin oerjout oan reizgjen, gehielûnthâlden en bûtendoaraktiviteiten, en dêrby, iroanysk genôch, dichters safolle mooglik út 'e wei giet.
Ferlossertsjerke (Irkûtsk)

De **Tsjerke fan it Hillich Antlit fan de Ferlosser** (Russysk: Церковь Спаса Нерукотворного Образа, *Spasskaja tsjerkov*) is in otterdokske tsjerke op it grûngebiet fan it eardere kremlyn fan 'e Sibearyske stêd Irkûtsk, Ruslân. It is ien fan 'e earste stiennen gebouwen fan 'e stêd en de âldste stiennen tsjerke. 

## Skiednis

Oan d'e Ferlossertsjerke gyng in houten tsjerke út 1672 foarôf. Yn augustus 1706 baarnde de houten tsjerke ôf en noch yn itselde jier waard begûn mei de bou fan 'e tsjintwurdige stiennen tsjerke. It haadgebou wie yn 1710 foltôge en de klokketoer folge yn de jierren 1750.

De Ferlossertsjerke is de iennige tsjerke fan Sibearje mei beskilderingen op 'e bûtenmuorren. Dy muorrefresko's datearje út de earste helte fan 'e 19e iuw en binne yn 'e jierren 1970 restaurearre. De fresko's yn 'e tsjerke binne spiterigernôch net bewarre bleaun. Oan 'e eastlike gevel fan 'e tsjerke binne trije foarstellings te sjen. De sintrale foarstelling betreft de doop fan Jezus troch Sint-Jan. Lofts dêrfan is in foarstelling fan in otterdokske doop en rjochts in groep minsken tidens in seremoanje. Op 'e súdlike muorre binne muorreskilderingen fan 'e hilligen dêr't de tsjerke en de kapellen fan de tsjerke oan wijd binne (it Hillich Antlit fan de Ferlosser, Nikolaas fan Myra en Mitrofan fan Voronezj).  

De tsjerke waard yn 1931 tidens de ferfolging fan de Tsjerke sletten en brûkt as wurkpleats om skuon te reparearjen. Ek waarden der kantoaren foar ferskillende organisaasjes en mienskiplike apparteminten yn de tsjerke ûnderbrocht. Yn 1960 kaam it ter sprake om de ferfallen tsjerke te slopen om dan tegearre mei de Kazankatedraal en de Epifanytsjerke opblaasd wurde, mar nei't de arsjitekt G. Oranskaja út Moskou kaam om it gebou te ynpektearjen folge ynstee fan sloop in rekonstruksje. Noch itselde jier krige de tsjerke de status fan monumint fan nasjonaal belang.  

Yn 1982 koe foar it earst sûnt jierren it publyk de tsjerke wer fan binnen besjen, doe't it Regionale Museum fan Irkûtsk hjir in tentoanstelling iepene. 

Yn 2006 folge de weromjefte fan de tsjerke oan de Russysk-otterdokske Tsjerke. De lêste renovaasje datearret fan 2010-2011.
Abby Lee Brazil

**Abby Lee Brazil**, echte namme ûnbekend (Belo Horizonte (Minas Gerais), 8 septimber 1989), is in Brazyljaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise, wa har artystenamme oft ek wol (mis)stavere wurdt as Abbey Lee Brazil. Hja hat ek wol wurke ûnder de skûlnamme Abby. Brazil begûn yn 2014 oan in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films. 

## Libben en karriêre
Abby Lee Brazil waard yn 1989 berne yn 'e stêd Belo Horizonte, yn 'e Brazyljaanske dielsteat Minas Gerais. Yn 2014, doe't se 25 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat sûnt yn in fyftichtal films spile. Dêrby wie Brazil frijwol útslutend aktyf yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. 

Sûnt 2014 hat Brazil wurke foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, New Sensations, Jules Jordan Video en Wicked Pictures. Teffens hat se wol spile yn produksjes fan minder bekende studio's, lykas Girlfriends Films, Mile High Media en Pure Play Media. Fierders hat se ek in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder Reality Kings, BangBros en Naughty America. 

Brazil hat gearwurke mei kollega-aktrises as Briana Banks, Cassidy Banks, Mercedes Carrera, Ashley Fires en Tanya Tate, en mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Mick Blue,  James Deen, Manuel Ferrara, Mr. Pete en Criss Strokes. Njonken har aktearwurk is se ek aktyf as neakenmodel en as stripper.

## Lichemsskaaimerken
Abby Lee Brazil is in Latina fan blank en Yndiaansk ras, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.73&nbsp;m lang, mei in gewicht fan 57&nbsp;kg, en in natuerlike kupmaat 34C. Behalven piercings troch har earlellen hat se ek in nâlpiercing en in piercte klitoris. Fierders hat se op har lofterside in grutte *[[floral]]*-tatoeaazje.

## Keppelings om utens
* Offisjele webside fan Abby Lee Brazil
* Biografy en filmografy fan Abby Lee Brazil yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
* Biografyske gegevens en filmografy fan Abby Lee Brazil yn 'e ''Internet Adult Film Database'' (IAFD)
* Biografyske gegevens fan Abby Lee Brazil op ''FreeOnes''
Lac du Flambeau

* Lac du Flambeau (mar), in mar yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin
* Lac du Flambeau (Wiskonsin), in doarp yn 'e Amerikaanske steat Wiskonsin
* Lac du Flambeau (town yn Wiskonsin), in gemeente (*town*) yn 'e Amerikaanske steat Wiskonsin
* Lac du Flambeau Odjibwe Naasje (Ingelsk: *Lac du Flambeau Ojibwe Nation*), in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten
* Lac du Flambeau Yndianereservaat, it Yndianereservaat fan 'e Lac du Flambeau Odjibwe Naasje
Flambeaumar

De **Flambeaumar** (Ingelsk: *Flambeau Lake*) is in mar yn it noardlike part fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin. Dizze mar stiet ek wol (en oarspronkliker) bekend as it **Lac du Flambeau**, mar wurdt meastal *Flambeau Lake* neamd om betizing mei it doarp Lac du Flambeau en de gemeente Lac du Flambeau foar te kommen. *Lac du Flambeau* is Frânsk foar "Fakkelmar", en ferwiist nei de gewoante dy't de pleatslike Odjibwe-Yndianen hiene om nachts by it ljocht fan fakkels op 'e mar te fiskjen. Yn it Odjibwe is de namme fan 'e mar *Waaswaagani-zaaga’igan*, wat "Mar fan it Fakkelfolk" betsjut.

De Flambeaumar hat in oerflak fan 4,8&nbsp;km² (of 475&nbsp;hektare). It djiptegemiddelde is 8,5&nbsp;m, mei in djipste punt op 23,8&nbsp;m ûnder it wetteroerflak. Bestjoerlik makket de mar ûnderdiel út fan Vilas County. It is in populêre fakânsjebestimming foar angelders, mei't der fisk by 't folop yn 'e mar sit. Fral blauwe sinnebears (*Lepomis macrochirus*), forelbears (*Micropterus salmoides*), muskellunge (*Esox masquinongy*), snoek (*Esox lucius*), smelbekbears (*Micropterus dolomieu*) en breedbekbears (*Sander vitreus*) komme der in protte foar.
Wenkearn

In **wenkearn** is in **plak** dêr't minsken har nei wenjen set hawwe yn in stikmannich wenten. It omfiemet dêrmei alles fan in lytse buorren ta in grutte stêdekloft.

By de oerheid wurdt it begryp wat oars brûkt. Dêr is in offisjele wenkearn in doarp, in flekke of in stêd, mei de himrik of de klokslach derby. In buorskip en in útbuorren wurde dan beide beskôge as part fan de wenkearn dêr't hja by lizze, in buert en in wyk wurde allinnich rekkene by de gruttere wenkearn dêr't hja in part fan binne.
Plak (betsjuttingsside)

"**Plak**" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:

* plak (geografy), in wenkearn
* plak (perseel), in ôfpast stik grûn
* sitplak, in beskate romte bedoeld om te sitten
* plak (baan), in wurkbetrekking
* plak (oanslach), oanslach op 'e tosken en kiezzen
* plak (flek), in diel fan in oerflak dat oars fan kleur is
* plak (ôfsnien stik), in tsjûk ôfsnien stik fan it bgl. in woarst
* plak (medalje), in medalje
* plak (stôk), in koarte stôk om skoalbern by wize fan liifstraf mei op 'e hân te slaan
Lac du Flambeau (Wiskonsin)

**Lac du Flambeau** is in doarp en in *[[census-designated place]]* yn it noardlike part fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin. It leit yn 'e gemeente (*town*) Lac du Flambeau en yn 'e county Vilas County. Teffens is it doarp it haadplak fan it Lac du Flambeau Yndianereservaat. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Lac du Flambeau doe krapoan 2.000 ynwenners.

## Ynfrastruktuer
Yn Lac du Flambeau is it haadkertier fêstige fan 'e Lac du Flambeau Odjibwe Naasje, in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje. Ek stiet der it Lake of the Torches-kasino, dat troch de stamme rund wurdt.

## Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Lac du Flambeau doe in befolking fan 1.969 minsken. De befolkingstichtens bedroech 98,5 minsken de km². Yn 2000 wie fan 'e befolking fan Lac du Flambeau 8,2% âlder as 65 jier en 38,7% jonger as 18 jier. Fierders bestie 16,4% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 21,6% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.

Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2000 sa: 86,6% Yndianen; 12,3% blanken; 0,3% swarten; 0,8% oaren of fan mingd etnysk komôf. De Yndianen yn Lac du Flambeau binne frijwol allegear etnyske Odjibwe (*Ojibwe*), ek wol Tsjippewa (*Chippewa*) neamd, in Algonkwynsk folk dat yn it hiele gebiet fan 'e Grutte Marren yn sawol de Feriene Steaten as Kanada libbet.

## Klimaat
Lac du Flambeau hat in lânklimaat, mei waarme simmers en kâlde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 24,7&nbsp;°C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is de trochsneed temperatuer nachts –17,5&nbsp;°C. Lac du Flambeau kriget jiers trochinoar 800,1&nbsp;mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 281&nbsp;sm snie.
Aichach

**Aichach** is in stêd en gemeente yn de Dútske dielstaat Beieren. It is de Kreisstadt fan de Landkreis Aichach-Friedberg.

Aichach is krapoan 1000 jier âld.

## Wenkearnen
Aich, Aichach, Algertshausen, Andersbach, Blumenthal, Ecknach, Edenried, Eitershofen, Froschham, Gallenbach, Gansbach, Griesbeckerzell, Hiesling, Hofgarten, Ippertshausen, Klingen, Knottenried, Matzenberg, Neuhausen, Neuhausen, Neumühle, Nisselsbach, Oberbernbach, Obermauerbach, Oberneul, Oberschneitbach, Oberwittelsbach, Röckerszell, Sulzbach, Tränkmühle, Untergriesbach, Untermauerbach, Untermühle, Unterneul, Unterschneitbach, Unterwittelsbach, Walchshofen, Wilpersberg, Windten und Wöresbach.
Distrikt (Ingelân)

In **[[distrikt]]** is yn Ingelân in ferskiningsfoarm fan 'e lokale oerheid. Dit bestjoersnivo kin ferlike wurde mei dat fan in gemeente yn Nederlân. Distrikten hawwe ferantwurdlikens foar húsfesting, sûnenssoarch, it barren fan belestingen ensafuorthinne.

Troch de struktuer fan de pleatslike oerheid yn Ingelân besteane de fjouwer ferskate soarten distrikten. De distriktsnamme kin fariëarje. Somstiids wurde se oantsjut mei boroughs, city of keninklike boroughs, mar de titel hat gjin streekrjochte ynfloed op de bestjoersfoarm fan it distrikt.

## Soarten distrikten
* Stedsdistrikten
* Net-stedske distrikten
* Unitary authority
* London boroughs
Kleaster fan de Mem Gods fan it Teken (Irkûtsk)

It **Kleaster fan de Mem Gods fan it Teken**, ek wol it **Znamenski-kleaster** (Russysk: Знаменский монастырь) is in otterdoks nonnekleaster yn Irkûtsk, Ruslân. 

Op it tsjerkhôf fan it kleaster lizze û.o. de grêven fan 'e Russyske ûntdekkingsreizger Grigori Sjelichov († 1795) en Jekaterina Trûbezkaja († 1854), de frou fan 'e desimbrist Sergej Petrowitsj Trûbezkoj en de skriuwer Valentin Raspûtin († 2015).

## Skiednis
It kleaster waard yn 1689 stifte oan 'e rjochter kant fan 'e Angara-rivier, op it plak dêr't de Ûsjakovka-rivier op 'e Angara útmûnet. De earste gebouwen wiene fan hout, mar de kleastertsjerke waard al yn 1727 omskreaun as ferfallen en ferfongen troch in nije houten tsjerke. Al in pear dessinia letter waard der besletten ta de bou fan in stiennen kleaster. 

It wurk oan 'e kleastergebouwen duorre noch oant it begjin fan 'e 19e iuw en in nije katedraal, de tsjerke fan 'e hillige Demetrius en Tryfon, twa wenkompleksen, in hûs foar de oerste, bygebouwen en in muorre mei in poarte waarden yn barokke styl boud. Oarspronklik hie de katedraal, boud tusken 1757 en 1762, in inkeld skip, mar yn 1787 en 1794 fûn der in útwreiding mei twa sydskippen plak mei alters foar Us Leaffrou fan Kazan en de Transfiguraasje.

## Sovjet-tiid
It kleaster waard yn 1926 troch de Sovjet-autoriteiten sletten, mar de katedraal bleau ynearsten as parochytsjerke iepen. Yn 1929 waard de tsjerke sels noch efkes de katedraal fan it bisdom Irkûtsk, nei't earder al de Epifanykatedraal sletten wie en de Kazankatedraal op 'e nominaasje stie sloopt te wurden. Nei sân jier waard ek de Katedraal fan 'e Mem fan God fan it Teken sletten foar de earestjinst en omboud ta in garaazje en wurkpleats foar de reparaasje fan wetterfleantugen. 

It risseltaat fan 'e earste twintich jier fan it Sovjet-rezjym wie de ferwoastging fan 'e meast wichtige tsjerken en kleasters, it ûntnaderjen en it ferdwinen fan 'e reliken lykas dy fan 'e hillige Innosintius fan Irkûtsk, de apostel fan Sibearje, en it fermoadzjen fan 'e measte preesters yn 'e jierren 1937-1939. Yn 1939 wie it bisdom Irkûtsk de fakto opholden te bestean.

Yn 1945 waard in folslein ferrinnewearre tsjerke werom jûn oan it bisdom en fan 1948 ôf wie de tsjerke op 'e nij de katedraal fan it bisdom. 

De reliken fan de hillige Innosintius dy't de bolswiken yn 1921 út it kleaster helle hiene om se yn ferskillende musea as "Sibearyske Mummy" út te stallen, waarden yn 1990 wer op 'e nij ûntdutsen en op 7 septimber fan dat jier oan 'e Russysk-otterdokske Tsjerke werom jûn. 

Sûnt 1994 is ek it kleaster wer operatyf.

## Monumint Aleksandr Koltsjak
Foar it kleaster stiet sûnt 2 novimber 2004 in monumint fan admiraal Aleksander Koltsjak. De wite admiraal waard hjir yn de nacht fan seis op sân febrewaris 1920 tegearre mei de foarsitter fan 'e Ried fan Ministers fan it saneamde Omsk-regear, Viktor Pepeljajev, troch de bolsjewiken deasketten en ûnder it iis fan 'e beferzen Angara smiten.
Ikonostaze

In **ikonostaze** is in lewant gearstald út ikonen yn de Eastersk-otterdokse tsjerken. De alterromte wurdt troch de ikonostaze ôfskerme foar de eagen fan de gewoane leauwigen. De alterromte, it 'alderhilligste', mei allinne troch de preester, diaken en altertsjinner berûn wurde. Yn de westerske tsjerke hat de ikonostaze syn tsjinhinger yn it doksaal of it koarstek.
Wenedyk

It **Wenedyk** is in naturalistyske keunsttaal, dy't yn 2002 makke waard troch de Nederlanner Jan van Steenbergen. It is basearre op it fulgêr Latyn, mar folget deselde ûntwikkeling as dy fan it Poalsk út it Oerslavysk, wat resultearre yn in Romaanske taal dy't derút sjocht as in soartemint Poalsk.

It Wenedyk spilet in rol yn 'e alternative skiednis titele *Ill Bethisad*, wêr it ien fan 'e offisjele talen is fan 'e *Republyk fan de Twa Kroanen*.

## Foarbyld
It Us Heit yn it Wenedyk:

*Potrze nostry, kwały jesz en czałór, sąciewkaty si twej numię.* 
*Owień twej rzeń.* 
*Foca si twa włątać, komód en czału szyk i sur cierze.* 
*Da nów odzej nostry pań kocidzany.* 
*I dziemieć nów nostrze dziewta, komód i nu dziemiećmy swór dziewtorzór.* 
*I nie endycz nosz en ciętaceń, uta liwra nosz dzie mału.* 
*Nąk twie są rzeń i pociestać i głurza, o siąprz. Amen.*


## Referinsjes
* Dorota Gut: ''Now@ Mow@'' ("Nije Taal"), *Wiedza i Życie*, febrewaris 2004.
* Tilman Berger: ''Vom Erfinden Slavischer Sprachen''.
* Ziemowit Szczerek: ''Świat, gdzie Polska nie jest Polską'' ("In wrâld, wêr Poalen Poalen net is"), Interia.pl, 26 septimber 2008.

## Keppeling om utens
* http://steen.free.fr/wenedyk/
Transfiguraasjetsjerke (Irkûtsk)

De **Tsjerke fan de Transfiguraasje fan de Hear** (Russysk: Церковь Преображения Господня) is in barokke tsjerke yn Irkûtsk, Ruslân.

## Skiednis
Mei de bou fan de tsjerke waard yn 1795 útein set nei't twa keaplju mei in foarse donaasje de bou mooglik makken. Oannommen wurdt dat de bou útfierd waard troch de Irkûtske arsjitekt Anton Losev. Op 6 augustus 1811 waard de tsjerke ynwijd, in gebou mei fierder ienfâldige gevels sûnder in soad dekoraasjes dy't barokke motiven mei klassisistyske eleminten hawwe.

Yn 'e midden fan 'e 19e iuw krige de tsjerke jild fan in bewenner fan Irkûtsk om de stiennen ôffreding mei getten izerwurk om de tsjerke oan te lizzen. Ek waard it houten dak fan de tsjerke ferfongen troch in metalen dak. 

De tsjerke waard by de ferfolging fan de Russysk-otterdokske Tsjerke op 4 septimber 1940 as ien fan de lêsten sletten. Doe't er sluten wie, waard de tsjerke brûkt foar argiven en as biblioteek.   

Sûnt it jier 2000 is de tsjerke wer iepen foar de earetsjinst.

## Desimbristen
Bekende parochianen fan de tsjerke wiene de desimbristen prins Sergej Volkonsky en prins Sergei Petrovitsj Trûbezkoj. Sergei Volonski troude yn de Transfiguraaasjetsjerke mei Elena, in dochter fan de desimbrist Michail Küchelbecker. Oare bekende desimbristen as Pjotr Mûchanov († 1854) en Nikolai Papov († 1850) waarden fanút de tsjerke begroeven.
Himelfeartskleaster (Irkûtsk)

It **Himelfeartskleaster** (Russysk: Вознесенский монастыр; *Voznesenski Monastyr*) wie in otterdoksk kleaster yn de Russyske stêd Irkûtsk. 

Fan 1727 oant 1731 wenne yn it kleaster de yn 1804 hillich ferklearre Innosinsius fan Irkûtsk. De reliken fan de hillige waarden yn de katedraal fan it kleaster fereare. 

Nei't de ateïstyske autoriteiten it kleaster earder leech rôven fan weardefolle saken en reliken en it monastike libben ta in ein twongen, waard it kleaster mei de grûn gelyk makke. Njonken de Marije-Himelfeartstsjerke bleaune noch inkelde kleastergebouwen sparre foar de sloop om't se foar de bolsjewiken noch praktysk nut hiene.

## Skiednis
De stifting fan it kleaster wie yn 1672, nei't it kremlyn fan Irkûtsk oanlein waard. Op in pear kilometer noardlik fan it kremlyn waard doe yn 'e tichte bosken oan de lofter kant fan de Angara in houten tsjerke ta eare fan de Himelfeart mei in ûnderkommen foar de muontsen en in houten ôffreding boud. 

Nei in grutte brân yn 1783 moast it kleaster gruttendiels op 'e nij boud wurde en út dy tiid datearren ek de measte gebouwen. 

## De Tsjerken
* Himelfeartskatedraal of Katedraal fan de Himelfeart (1859-1872; sloopt yn 1933)
* Tsjerke fan Us Leaffrou fan Tichvin (1691, letter ferboud; sloopt yn 1933)
* Tsjerke fan Us Leaffrou fan Smolensk (1795-1809; sloopt yn 1932)
* Tsjerke fan de Himelfeart fan Marije (1780-1783; noch besteand, restaurearre en yn 1998 werom jûn oan de Tsjerke)
* Tsjerke fan de Presintaasje fan de Hear (1826-1823; sloopt yn 1878 foar de bou fan in nije klokketoer)

De earste houten Himelfeartstsjerke waard yn 1749-1767 ferfongen troch in stiennen katedraal, dy't tusken 1859 en 1872 wer wike moast foar de eklektyske katedraal fan de Irkûtske arsjitekt V.A. Kûdelski. 

De twadde tsjerke fan it kleaster waard tusken 1691 en 1692 boud ta eare fan it Ikoan fan de Mem Gods fan Tichvin. Doe't biskop Innosinsius ferstoar, waard foar it bysetten fan syn oerskot de tsjerke yn 1731 ferfongen troch in stiennen gebou.

De yn 1933 sloopte Tsjerke fan it Ikoan fan de Us Leaffrou fan Smolensk waard boud yn 1795-1809 en yn 1837-1841 ferboud yn klassisistyske styl. 
  
De fjirde tsjerke, de tsjerke fan de Presintaasje fan de Hear, waard tusken 1816 en 1823 boud oer de westlike poarte fan it kleaster. Yn 1878 waard de tsjerke ôfbrutsen en op it plak dêrfan de hege klokketoer boud, dy't yn 1881 foltôge waard. De neobarokke klokketoer waard yn 1930 ferwoastge. 

De fyfte tsjerke waard tusken 1780 en 1783 boud op it plak fan de âlde houten Marije-Himelfeartstsjerke. Oan de westlike kant fan de tsjerke waard yn de jierren 1874-1875 in refektoarium oanboud. Dy tsjerke is de iennige tsjerke fan it kleasterkompleks dy't sparre waard by de grutskalige ferwoastging fan it kompleks yn de tiid fan it Sovjet-rezjym. De tsjerke waard ta in ferieningsgebou ferboud, mar is yn 1998 werom jûn oan it bisdom en sûnt restaurearre.
Halssaak

In **halssaak** of **halsmisdie(d)** is fanâlds in misdriuw dêr't de deastraf foar jûn wurde koe. Under it *[[Ancien Régime]]* yn de Nederlannen lei it foech om yn soksoarte saken rjocht te sprekken — de hege jurisdiksje — faak by de hear fan in gebiet. 

Yn figuerlike sin wurdt 'halssaak' wol brûkt foar in kwestje wêryn't twa persoanen inoar neat tajaan wolle; se 'meitsje der in halssaak fan'.
Aartsingel Michaeltsjerke (Smolensk)

De **Tsjerke fan 'e Aartsingel Michael** (Russysk: Церковь Михаила Архангела; ek: **Svirskaja-tsjerke**, Свирская церковь) is in otterdokske tsjerke út de 12e iuw yn Smolensk, Ruslân. De tsjerke is ien fan 'e trije tsjerken fan foar de Mongoalske ynvaazje fan de Rûs. 

## Skiednis
De tsjerke waard as hôftsjerke 54°47′26″ с. ш. 32°01′09″yn opdracht fan David Rostislavitsj boud, dy't Smolensk yn 'e jierren 1180-1197 regearre . 

By it belis fan Smolensk troch de Poalsk-Litouske troepen fan kening Sigismund III yn 'e jierren 1609-1611 brûkten de troepen de tsjerke as in útfalsbasis en nei't de stêd foel waard de tsjerke in roomske tsjerke. Nei't de stêd yn 1654 wer by it Russyske Ryk foege waard, is de tsjerke wer geskikt makke foar de otterdokse rite. 

Tusken 1775 en 1785 waard in muorre om 'e tsjerke boud mei in klokketoer as poarte. 

Yn 1812 hie de tsjerke te lijen fan 'e ynvaazje fan Napoleon mei't de Frânske troepen de houten ynrjochting brûkte as stookmaterjaal. Tsaar Aleksander I droech by oan it reparearjen fan 'e tsjerke.    
 
Nei de Oktoberrevolúsje waard de tsjerke sletten foar de earetsjinst. Opmerklik genôch rekke de tsjerke yn 'e Twadde Wrâldkriich net skeind, mar in restauraasje waard wol nedich, dy't yn 1963 ûnder lieding fan de arsjitekt Baranovsky plak fûn. In twadde renovaasje fûn plak yn de jierren 1970, doe't de tsjerke yn 'e oarspronklike steat werom brocht waard en lettere tafoegings ferwidere waarden.  

Yn 1990 waard de tsjerke werom jûn oan it doedestiidske bisdom Smolensk-Vjazma (tsjintwurdich bisdom Smolensk). Der folge noch mear restauraasjewurk en dêrnei koe de tsjerke wer iepene wurde foar de earetsjinst.
## Sjoch ek
De oare twa 12e-iuwske monuminten fan Smolensk binne:

* Petrus- en Paulustsjerke
* Tsjerke fan Jehannes de Evangelist
Leonard S. Mandamin

**Leonard S. Mandamin** (Wikwemikong (Ontario), 1944) is in Kanadeesk jurist en rjochter fan etnysk Yndiaansk komôf. 

## Libben en karriêre
Mandamin waard yn 1944 berne yn Wikwemikong, it haadplak fan it Wikwemikong Unôfstiene Yndianereservaat op it eilân Manitoulin yn 'e Hueronmar, dat ta de Kanadeeske provinsje Ontario heart. Hy is in etnyske Ottawa. Op 27 april 2007 waard Mandamin as rjochter oansteld oan it Kanadeesk Federaal Gerjochtshôf, dat yn it hiele lân jurisdiksje hat.
Tomme (betsjuttingsside)

"**Tomme**" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:

* tomme, de grouste en koartste finger fan 'e minsklike hân
* tomme (want), it diel fan in want of mof dat foar omklaaiïng fan 'e tomme bedoeld is
* tomme (lingtemjitte), in âlde lingtemjitte fan likernôch 2,5 sm
* tomke (*Troglodytes troglodytes*), in lyts brún sjongfûgeltsje
Tomme

De **tomme** (Latyn: *digitus pollex*) is by minsken de grouste en koartste finger fan 'e hân. Yn 'e genêskunde wurde de fingers nûmere mei Romeinske sifers begjinnend by de tomme, dy't sadwaande *digitus I* (*digitus primus*) is, ôfkoarte ta *dig. I*. Oars as de oare fingers hat de tomme mar twa keatsjes ynstee fan trije; dêrtoch kin er mar op ien plak bûge ynstee fan op twa plakken, lykas de 'echte' fingers. Troch it draaiberdere gewricht dêr't de tomme mei fêstsit oan 'e sydkant fan 'e hân, is de tomme lykwols dochs beweechliker as de oare fingers.

De tomme is de iennichste opponearbere finger fan 'e minske. Dat wol sizze dat er foar de oare fingers oer stiet, sadat men grypbewegings meitsje kin mei de hân, wêrby't de tomme oan 'e iene kant en de oare fingers oan 'e oare kant de beide úteinen fan 'e 'griper' foarmje. As men de tomme net brûke kin, is it sadwaande dreech om in foarwerp op te pakken. Trochdat de tomme opponearber is, kin men mei de tomme ek sûnder muoite alle toppen fan 'e oare fingers oanreitsje. Dat is in eigenskip dy't de minske dielt mei de measte oare primaten. 

Lytse bern brûke de tomme by it tomkesobjen, dat yn begjinsel in ferfanging is foar it sûgen oan it memmeboarst en foar bern dêrtroch in gerêststellende gefoel opsmyt. As immen in ferhaal folslein optocht hat, seit men sadwaande wol dat er it 'út 'e tomme sûgd' hat. De tomme wurdt ek in protte brûkt foar it meitsjen fan gebearten. Sa betsjut in gebeart mei de tomme omheech dat eat goed is, wylst men de tomme omleech stekt as men wat ôfkart. Deselde gebearten betsjutte by it djipseedûken "nei boppen" en "nei ûnderen". Yn 'e Romeinske Tiid waarden dizze beide gebearten nei't it skynt oan 'e ein fan gladiatorsgefjochten yn 'e arena troch de keizer brûkt om oan te jaan oft de ferliezer libjen bliuwe mocht (nei boppen) of troch de winner om hals brocht wurde moast (nei ûnderen). It opstekken fan 'e tomme is ek in gebeart fan lifters dy't by de wei lâns om in lift freegje.