open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Boris- en Glebkleaster (Torzjok)

It **Boris- en Glebkleaster** (Russysk : Борисоглебский монастырь; *Borisoglebski Monastir*) is in otterdoks kleaster yn Torzjok oan it rivierke de Tvertsa yn 'e oblast Tver, Ruslân.

## Skiednis
It kleaster waard yn 1038 stifte troch de bojaar Efrem, in ridder fan prins Vladimir I. De bojaar woe mei de stifting de moard op Boris en Gleb troch Svjatopolk I betinke en hy waard sels de earste abt fan it kleaster. Fan it kleaster wurdt oannommen dat it it tredde kleaster west hat, dat stifte waard yn Ruslân. 

It kleaster hie slim de lijen ûnder de Poalsk-Litouske ynfaazje fan 1607. De houten tsjerken waarden yn 'e brân stutsen. It âldste gebou fan it kleaster dat hjoeddedei noch bestiet is de Marije-Presintaasje- of Vvedenski-tsjerke, boud yn 'e 17e iuw op it plak fan in troch de Poalen yn brân stutsen gebou. Yn 1717 waard de Tsjerke fan de Yntocht yn Jeruzalim boud, dy't yn 'e jierren 1980 restaurearre is. De brân fan 1742 feroarsake grutte skea oan it kleaster.

Yn 'e twadde helte fan 'e 18e iuw makke it kleaster in revival mei. Op it plak fan 'e âlde Boris- en Gleb katedraal waard tusken 1785 en 1796 in nije katedraal boud, neffens in ûntwerp fan Nikolai Aleksandrovitsj Lvov. De Poartetsjerke mei de klokketoer waard yn 1804 tafoege, neffens guon ûndersikers ek in ûntwerp fan Lvov.

## Opheffing
It kleaster waard yn 1925 opheven en it kleaster waard in finzenis, dy't dêr likernôch fyftich jier bleau. Dêrnei wie it in opfang foar alkoholisten en letter krige it in museale funksje. It museumbestjoer hat in soad war dien om it troch de finzenis fernielde arsjitektonyske kompleks te renovearjen.

## Weriepening
Sûnt 1993 is in diel fan it âlde kleaster wer yn gebrûk as otterdoks kleaster. In oar diel wurdt noch brûkt troch it museum.

## Gebouwen
* Boris- en Glebkatedraal (1785-1796). 
* Tsjerke fan de Presintaasje fan Marije yn de Timpel (1620).  
* Tsjerke fan de Yntocht yn Jeruzalim (1717).
* Ferlossertsjerke (1804-1811).
* Marije-Himelfeartkapel (1811).

## Ofbylden

Торжок. Борисоглебский собор монастыря (1785-96)..JPG|Boris- en Glebkatedraal.
Монастырь Борисоглебский.Вид на территорию,на заднем плане церковь Спаса Нерукотворного.jpg|Ferlossertsjerke mei klokketoer.
L1210280.jpg|Tsjerke fan de Yntocht yn Jeruzalim .


Монастырь Борисоглебский.На заднем плане церковь Введения во храм Пресвятой Богородицы.jpg|Marije-Presintaasjetsjerke.
Духовное правление и странноприимный дом, Новоторжский Борисоглебский монастырь, Торжок - panoramio.jpg|Marije-Himelfeartkapel.
Свечная башня Борисоглебского монастыря, Торжок - panoramio.jpg|Hoektoer.
Utjouwerij Wijdemeer

**Utjouwerij Wijdemeer** (offisjele namme: *Uitgeverij Wijdemeer*) is in Fryske útjouwerij dy't fêstige is oan it Suderbolwurk yn Dokkum. It bedriuw waard yn jannewaris 2012 oprjochte troch Louw Dijkstra, dy't foartiid as redakteur by Utjouwerij Bornmeer wurke. Wijdemeer jout foar it meastepart non-fiksje út.

Wijdemeer presintearret him as in "kompakte en fleksibele útjouwerij", mei lege overheadkosten en in tige effisjinte bedriuwsfiering. De útjouwerij makket optimaal gebrûk fan 'e moderne kostebesparjende mooglikheden yn 'e grafyske technyk. Wijdemeer jout boeken út foar partikulieren, ynstellings, ferienings, oerheden en bedriuwen.

De útjouwerij lit him foarstean op in grut netwurk oan auteurs, redakteurs, oersetters, foarmjouwers, yllustrators en drukkers, en ûnderhâldt in formele partnerskip mei de Dokkumer Drukkerij Douma. Wijdemeer kin boeken tsjin in skerpe priis yn lytse oplagen publisearje. Ek is it mooglik om gjin boek, mar bgl. in e-book, app of dvd te meitsjen en út te bringen.

## Keppelings om utens
*Offisjele webside fan Utjouwerij Wijdemeer
Himelfeartkatedraal (Tver)

De **Himelfeartkatedraal** (Russysk: Вознесенский собор; *Voznesenski Sobor*) is in tsjerke fan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke yn Tver, Ruslân. It is de biskopssit fan it bisdom Tver.

## Skiednis
Oant 1612 stiene op it plak fan 'e hjoeddeiske katedraal twa tsjerken: in houten Himelfeartsjerke en in houten Epifanytsjerke. De twa tsjerken baarnden by de Poalsk-Litouske ynfal ôf. De Himelfearttsjerke waard yn 1624 wer opboud en letter waard in Epifanykapel tafoege, mar ek dy tjerke waard troch brân ferneatige. Op itselde plak waard in stiennen tsjerke (1751) boud mei deselde namme en in selde kapel (1760). Op 19 maaie 1763 waard ek dy tsjerke slim skeind troch in nije brân, mar der folge wer in weropbou.  

Yn 1818 soe der in gruttere tsjerke boud wurde neffens in plan fan N. Legrand. Dat plan waard lykwols net útfierd fanwegen brek oan jild. De hjoeddeiske tsjerke waard tusken 1826 en 1836 neffens tekenings fan Ivan F. Lvov yn Russysk-klassistyske styl boud. By de bou waarden dielen fan it 18e-iuwske muorrewurk fan 'e âlde tsjerke wer brûkt.  

De katedraal waard yn 1935 op lêst fan 'e ateïstyske autoritieten sletten en oerdroegen oan it regionale Skiednismuseum. Under de Dútske besetting waard de tsjerke yn 1941 foar in koart skoftke werom jûn oan 'e otterdokse mienskip, mar nei't it Reade Leger de stêd werom ferovere en de kommunistisyke oerheid hersteld wie, waard de tsjerke op 'e nij sletten.  

De eardere katedraal waard yn 1972 in tentoanstellingsromte, wêrfoar't it ynterieur oanpast waard. 

Nei de fal fan de Sovjet-Uny waard it gebou yn 1993 oan it bisdom werom jûn.
Louw Dijkstra

**Louw Dijkstra** (Fryslân, 1958) is in Frysk útjouwer. 

## Libben en karriêre
Dijkstra studearre oarspronklik ôf as teolooch oan de RUG, mar fûn wurk as oersetter. Nei't er jierrenlang yn dy funksje aktyf west hie, rjochte er yn 1995 yn 'e mande mei Robert Seton Utjouwerij Bornmeer op. De folgjende tsien jier wurke Dijkstra mei oan 'e opbou fan in fûnskatalogus mei jonge Frysktalige skriuwers, oersettings út 'e wrâldliteratuer yn it Frysk, de berneboekerige *[[Nijntje]]* yn it Frysk en non-fiksje op alderlei mêd.

Yn 2005 fusearre Bornmeer mei Steven Sterk Utjouwerij, dy't noch mear rjochte wie op oersettings yn it Frysk. Dijkstra wie aktyf as útjouwer-redakteur foar Bornmeer. Op 9&nbsp;jannewaris 2012 rjochte er syn eigen útjouwerij op, mei as namme Utjouwerij Wijdemeer. Dy is fêstige yn Dokkum en rjochtet him benammen op non-fiksje yn beheinde oplagen, sawol yn it Nederlânsk as yn it Frysk.

## Keppelings om utens
*  Offisjele webside fan Utjouwerij Wijdemeer
Brêge yn de N384 (Wjelsryp)

De **brêge yn de N384** (der is gjin offisjele namme) is in fêste brêge yn 'e provinsjale wei N384 (pleatslik bekend as de Suderpolderwei) tusken Dearsum en Frjentsjer. De brêge giet likernôch in heale km súdlik fan it Fryske doarp Wjelsryp oer de Frjentsjerter Feart, dy't dêr fan Wjelsryp, yn it noarden, nei Mûntsjetille by Winsum streamt.

De brêge yn 'e N384 waard yn 'e twadde helte fan 'e 1970-er jierren tagelyk mei it trasee fan 'e N384 tusken Winsum en Frjentsjer oanlein en yn 1977 iepene.[boarne nedich] Hy wie lykwols sa plat dat in grut diel fan 'e trochfeart dertroch behindere waard.[boarne nedich]  Dêrnjonken waard by de oanlis fan 'e brêge de tagong fan 'e Baaiumer Opfeart ta de Frjentsjerter Feart ôfsletten, mei as gefolch dat it doarp Baaium net mear oer it wetter berikber wie.[boarne nedich]  

Yn it neijier fan 2019 waard begûn mei it fernijen fan 'e brêge, nei't in tal jierren dêrfoar de ôfsluting fan 'e Baaiumer Opfeart al opheft wie.[boarne nedich] By de nijbou waard de trochfeart fan 'e brêge ferhege fan 2.40&nbsp;m nei 2.60&nbsp;m. Fierders kamen der fangrails oan wjerskanten fan 'e brêge. Om it ferkear net te slim te behinderjen, waard njonken de brêge in tydlike needbrêge oanlein. De wyks foar de kryst fan 2019 waard de haadrydbaan fan 'e nije brêge al iepene foar it ferkear. De fangrails waarden pleatst yn 'e wike fan 27&nbsp;jannewaris 2020, wêrnei't it ôfrûnjende wurk tsjin 'e ein fan febrewaris hielendal klear wie.
Torzjok

**Torzjok** (Russysk: Торжо́к) is in stêd yn it oblast Tver yn Ruslân. De stêd leit oan de rivier de Tvertsa.

Oant it midden fan de 15e iuw wie it in grinsstêd fan de Republyk Novogrod. De stêd wie eartiids fanút de súdlike regio's fan Ruslân in hannelssintrum op de rûte nei Novgorod en Sint-Petersburch.

De stêd hat in grutte tichtheid fan monuminten út de 17e oant de 19e iuw.

## Skiednis
Under de plakken fan it oblast Tver is Torzjok ien fan de âldste. Foar it earst yn 1139 neamd is Torzjok acht jier âlder as Moskou. Yn dy tiid wie Torzjok ûnder it bewâld fan de grutfoarst fan Sûzdal en de stifter fan Moskou Joeri Dolgorûki. De namme soe in ferwizing wêze kinne nei de eardere betsjutting fan Torzjok as hannelsplak (Russysk en Aldslavysk *torg*).

As grinsstêd fan de Republyk Novgorod wie Torzjok yn de 13e iuw in militêre basis. Torzjok waard yn 1238 troch de Tataren ferneatige en iuwenlang soe it plak lêst hâlde fan oanfallen fan fijannen. Yn 1478 waard it tegearre mei de gebieten fan Novgorod by it Grutfoarstendom Moskou foege, Torzjok krige in oanlisplak foar de boaten oan de wetterrute tusken Novgorod en Moskou en sûnt makke de stêd opgong as hannelsstêd. Ek it ambacht waard yn de 15e iuw jimmeroan belangriker yn Torzjok.

Oan it begjin fan de 18e iuw soe de stifting fan de nije haadstêd Sint-Petersburch en de oanlis fan in wei fan it nije haadplak nei Moskou in grutte bydrage leverje oan de ekonomyske foarútgong fan Torzjok. Yn 1775 krige Torzjok stedsrjochten en seis jier letter waard in werynrjochtingsplan foar de stêd ûntwikkele. Yn de dessinia dêrnei waard de stêd yn klassisistyske styl op 'e nij boud, itjinge ek hjoeddedei noch goed oan de stêd te sjen is. Om't de stêd yn de twa wrâldkrigen net in soad fan materjele skea te lijen hân hat, is Torzjok tsjintwurdich noch ryk oan histoaryske monuminten.

## Befolkingsûntwikkeling

## It besjen wurdich

Torzjok is tsjintwurdich in monumint fan russyske stêdebou. De stêd hat in grut tal klassisistyske hearehûzen en oare gebouwen en tsjerken en kleasters.

* De houten Tsjerke fan de Himelfeart fan Kristus (1653)
* Katedraal Yntocht yn Jeruzalim (1841-1842)
* Boris- en Glebkleaster (stifte yn 1038)
* Ferkundigings- of Aartsingel Michaeltsjerke (1874-1887)
** Marije-Presintaasjetsjerke (1670)
** Boris- en Glebkatedraal (1785–1796)
** Klokketoer (1804)
* Transfiguraasjetsjerke (1815–1822)
* Opstanningskleaster (16e iuw)

* Klassisistyske hûzen
** Residinsje tsarina Katarina de Grutte (jierren 1770)
** Stêdhûs en bestjoersgebouwen
** Merkehallen
** Patrisiërshûzen

## Berne
* Trifon fan Petsjenga, sfiter fan it Petsjenga-kleaster
* Aleksander Michailovitsj Semjonov (1922-1984), skilder 
* Aleksander Abramovitsj Voskressenski (1808–1880), skeikundige 
* Alexej von Jawlensky (1863 of 1865-1941), skilder
* Gennadi Michailovitsj Golûsin (1906–1952), wiskundige
* Joeri Nikolajevitsj Chochlov (1922–2010), muzykwittenskipper
* Aleksander Semjonov (1922–1984), skilder
Transfiguraasjekatedraal (Torzjok)

De **Transfiguratiekathedraal** (Russysk: Спасо-Преображенский собор; *Spaso Preobrazjenski sobor*) yn Torzjok yn 'e oblast Tver yn Ruslân, is in arsjitekturaal monumint út it empire-tiidrek. 

## Skiednis
De tsjerke waard yn 'e jierren 1815-1822 oan 'e kaai fan 'e Tvertsa boud. De doe ôfbrutsen foargonger fan 'e katedraal datearre oarspronklik út 1364 út de tiid fan 'e Republyk Novgorod. Nei alle gedachten ferfong dy tsjerke doe wer in houten gebou út 1238, dy't troch de Mongoalen yn brân stutsen waard. 

De bou fan 'e hjoeddeiske Transfiguraasjekatedraal duorre tsien jier en sette flak foardat Napoleon Ruslân yn 1812 binnenfoel útein. Lokale histoarisy slute net út dat it ûntwurp ôfkomstich is fan de Moskouske arsjitekt Carlo Rossi. 

De katedraal waard sa grut, dat it net te dwaan wie om de tsjerke winterdeis te ferwaarmjen. Om dy reden waard yn 1842 oan 'e súdlike kant fan 'e katedraal noch in tsjerke boud neffens in plan fan 'e arsjitekt Ivan Fedorovitsj Lvov, dy't wijd waard oan Jezus' yntocht yn Jeruzalim. Dy tsjerke krige ek in klokketoer, dy't nei it sluten fan 'e katedraal troch de bolsjewistyske autoriteiten ôfbrutsen waard.

De fiifkoepelige tsjerke hat oan alle fjouwer kanten portiken mei doaryske pylders yn in styl, dy't foar dy tiid karakteristyk wie. De tamboer fan 'e haadkoepel is ryk fersierd mei stúkwurk fan guirlandes tusken pilasters fan de ioanyske oarder.

Yn 1930 waard de tsjerke sletten foar de earetsjinst, plondere en ûntwijd. It eksterieur fan 'e katedraal bleau goed bewarre tanksij in restauraasje yn 'e jierren 1970, mar it ynterieur is troch it gebrûk yn 'e Sovjettiid as fabryk swier skeind en wachtet op in restauraasje. De Transfiguraasjekatedraal waard yn maaie 2018 wer iepene foar de Russysk-Otterdokse mienskip.
Jan Wiemers

**Jan Wiemers** (Dokkum, 25 maart 1876 – dêre, 4 juny 1961) wie in Nederlânk biljerter fan Frysk komôf. Hy die tusken seizoen 1912–1913 en 1940–1941 mei oan 26 nasjonale kampioenskippen, spile ien kear in EK en twa kear in WK.

## Titel
* Nederlânsk kampioen Ankerramt 45/2 (2x): **Eareklasse** 1916–1917, 1917–1918.

## Dielname oan ynternasjonale kampioenskippen

## Dielname oan Nederlânske kampioenskippen yn de Eareklasse
Reutov

**Reutov** (Russysk: Ре́утов) is in stêd yn de oblast Moskou en leit 12 kilometer eastlik fan it sintrum fan Ruslân's haadstêd Moskou.

De measte skiedkundigen binne fan betinken dat Reutov, doe noch it doarp Reutovo, tusken 1492 en 1495 stifte waard. De namme giet mooglik op it wurd *reut* werom, in wachttoer mei klokken om Moskou te warskôgjen as der fanút it easten fijannich folk fernommen waard.   

Yn de 17e en 18e iuw hearde it doarp oan ferskate aadlike famyljes. Doe't it oan it begjin fan de 19e iuw in tekstylfabryk boud waard ferlear Reutovo it meastepart fan syn lanlike karakter. Likernôch healwei de 19e iuw waard der noch in stienfabryk mei grutte wenkazernes foar de arbeiders byboud. Stadichoan ûnstie sa it fabryksdoarp Reûtovo. 

Reûtovo krige yn 1913 in stasjon oan it spoar fan Moskou nei Nizjni Novgorod. Foar 1917 hie it doarp in befolking fan 3.300 ynwenners.

Op 7 oktober 1940 waard it arbeidersdoarp by dekreet offisjeel in stêd en krige it de namme Reûtov. 

Yn de twadde helte fan de 20e iuw krige Reutov ynstellings foar wittenskiplik ûndersyk. Dêrom waard de stêd yn 2003 de status fan in *naûkograd*, letterlik 'wittenskipsstêd', ferliend.

## Befolkingsûntwikkeling
Son en Breugel

**Son en Breugel** is in plak en gemeente yn de Nederlânske provinsje Noard-Brabân krekt bûten Eindhoven. De gemeente, dy't ta de metropoalregio Eindhoven heard, beslacht in gebiet fan 26,51 km² dêr't 0,56 km² fan wetter is. De gemeente hie 16.904 ynwenners yn 2019. Son en Breugel wiene eartiids twa ferskillende doarpen: 'Son' en 'Breugel', skieden troch de rivier de Dommel. Son en Breugel grinzget oan de folgjende gruttere gemeenten: Eindhoven, Meierijstad, Nuenen, Gerwen en Nederwetten en Best. Fanâlds wurdt dêr Noard-Meierijsk (in East-Brabânsk dialekt) praat.

## Skiednis
De doarpen Son en Breugel waarden stifte tusken de 12e en 14e iuw. De doarpen ûntwikkelen har rap; yn de 15e iuw hienen de doarpen sawat 300 húshâldens (150 it doarp). 

Neffens Karel van Mander syn *Schilder-boeck* út 1604,  waard de skilder Pieter Bruegel de Aldere berne yn it doarp Breugel. 

Sawol Son as Breugel waarden slim rekke yn 'e Tachtichjierrige Oarloch; it oantal húshâldens yn 'e beide doarpen sakken nei sawat 140 (dat betsjut sawat 600 - 800 ynwenners).

Under it regear fan Napoleon waarden beide doarpen lang om let kombineare yn ien gemeente. Oant it begjin fan 'e 20e iuw bleau de befolking relatyf stabyl op sawat 1500 ynwenners. Tusken 1910 en 1940 groeide de befolking lykwols fan 1.600 nei 3.500 ynwenners doe't minsken om ekonomyske redenen nei it doarp ferhuzen. It wie it toaniel fan swiere gefjochten oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch, benammen tidens *[[Operaasje Market Garden]]*. Fan 1960 ôf groeide Son en Breugel fierder. Mei yngong fan augustus 2002 waard it oantal ynwenners rûsd op 15.000. 

## Polityk

Koalysje 2006-2010: VVD, CDA en GreenLeft-PvdA (meiïnoar 9 sitten fan de 17). 

## Berne yn Son en Breugel

* Franciscus Sonnius (1506 yn Son - 1576), tolooch, de earste biskop fan 's-Hertogenbosch en letter de earste biskop fan Antwerpen 
* Menno Oosting (1964 yn Son en Breugel - 1999), in profesjonele tennisspiler 
* Michiel de Vaan (berne 1973 yn Son en Breugel), Nederlânske taalkundige en Yndo-Jeropeesk 
* Willemijn Verkaik (berne 1975 yn Son en Breugel), Nederlânske sjongster en aktrise  

## Galery

Genovevapastorie-Breugel.jpg|&nbsp;Genovevapastory, Breugel 
16-10-27-SonenBreugel.jpg|&nbsp;Son en Breugel 
Breugel RKK St. Genovevakerk.jpg|&nbsp;Breugel RKK Sint Genovevatsjerke
Herdenkingsplaquette-bij-brug-Son-overzicht.jpg|&nbsp;Betinkingsplakette by brêge yn Son 


## Eksterne links
* Offisjele webside
Kleaster fan it Teken fan Abalak

It **Kleaster fan it Teken** of **Znamenski-kleaster** (Russysk: Абалакский Знаменский монастырь; *Abalakski Znamenski Monastyr*) yn Abalak is in kleaster foar muontsen fan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke yn it bisdom Tobolsk-Tjûmen. It kleaster leit oan 'e rjochter kant fan 'e Irtysj yn it doarp Abalak op sa'n 20 kilometer fan Tobolsk. 

## Skiednis

Yn 1636 waard yn Albarak foar de ikoan fan de Mem-Gods-fan-it-Teken in houten tsjerke boud. Oan 'e ein fan 'e 17e iuw waard op it plak fan 'e ôfbaarnde houten tsjerke in stiennen tsjerkekompleks yn 'e styl fan 'e kozakkebarok boud: de Katedraal fan it Teken (of Znamenski-katedraal) yn 'e jierren 1683–1691; de Nikolaastsjerke wat letter yn 1748–1750 en de Marije fan Egyptetsjerke mei in klokketoer fan 1752 oant 1759. 

De biskop fan it doetiidske bisdom Tobolsk-Sibearje, biskop Varlaam, liet yn 1785 op it plak in kleaster fan 'e tredde graad stiftsje. Fanút it Epifany-keaster út Perm waard it nije kleaster befolke. Yn 'e 19e iuw waard noch jimmeroan wurke oan 'e bou fan it kleaster. 

Sûnt 1902 waard it kleaster yndield by de kleasteroarder fan 'e twadde graad, alhoewol't de kleastermienskip yn dy tiid mar heechút fyftjin bruorren telde. Oan it begjin fan 'e 20e iuw waard in grutte groep muontsen fan it Valaam-kleaster oerbrocht nei it Kleaster fan it Teken en waard der útein set mei it bybringen fan ambachten oan bern fan lânseigen folken. Ek waarden der lokaasjes iepene, dêr't minsken fergese soarch krije koene.  

Yn 'e jierren 1920 waard argimandryt Arkadi (Gûsev) troch de autoriteiten oppakt fanwegen ferset tsjin de konfiskaasje fan tsjerklik besit. De lêste argimandryt fan it kleaster waard yn 1937 mei de Grutte Terreur deasketten. It kleaster waard yn 1924 sletten. Yn 'e Sovjettiid hie de NKVD in kamp op it kleasterterrein, dêr't ek de metropolyt fan Kolomna en Krûtitski fêstholden waard. De gebouwen krigen in net-tsjerklike funksje en yn it kleaster waard in kostskoalle ûnderbrocht. De Trije-ienheidstsjerke waard brûkt as garaazje.

It fernielde tsjerkekompleks waard al yn 1989 werom jûn oan it bisdom Omsk-Tjûmen fan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke en yn 1996 op 'en nij iepene as in kleaster. Letter waard yn 'e jierren 2011-2012 de nije Tsjerke fan 'e nije Beliders en Martlers oan it restaurearre kleasterkompleks tafoege. 

## Ofbylden

Знаменская церковь, Абалакский монастырь1.jpg|Znamenski-katedraal.
Никольская церковь Абалакского монастыря (сентябрь 2016 г.) 02.jpg|Nikolaas fan Myratsjerke. 
Церковь Марии Египетской (Абалакский монастырь) 03.jpg|Marije fan Egyptetsjerke.
Церковь новомучеников и исповедников Российских (Абалакский монастырь, 2013 год) 01.jpg|Tsjerke fan de Beliders en Martlers.
Kantoar

In **kantoar** (fan it Aldfrânske *comtoir*, modern Frânsk: *comptoir*, "toanbank") is ornaris in fertrek of oare romte yn in gebou dêr't de wurknimmers fan in organisaasje administratyf wurk dogge dat de doelen fan 'e organisaasje ûnderstipet. Sa'n organisaasje is faak in bedriuw, mar it kin ek in stifting, oerheidsynstânsje of oare ynstelling wêze. Men seit fan lju dy't dêr wurkje dat se "op kantoar sitte". It wurk dat yn sa'n fermidden dien wurdt, rint útinoar fan boekhâlding oant resepsje. In kantoar bestiet út ien of mear buro's mei ien of mear burostuollen, wêrby't op it buro almeast teminsten ien kompjûter pleatst is. Alle oare ynboel is eins opsjoneel, mar men sjocht der ek faak û.o. argyfkasten, oare kasten en in kopiëarmasine. In bouwurk mei allinnich mar of foar it meastepart kantoaren is in kantoargebou. It komt faak foar dat yn soksoarte gebouwen ferskate bedriuwen of ynstellings fêstige binne. In kantoarromte yn in partikuliere wente wurdt almeast oantsjut as in studearkeamer.

Kantoaren bestiene al yn 'e Klassike Aldheid, doe't se gauris diel útmakken fan in paleis of fan in grutte timpel. Yn 'e Hege Midsiuwen (1000-1300) kaam de kânselarij op, wat doedestiden it plak wie dêr't de measte brieven, oarkunden en oare offisjele stikken skreaun en kopiëarre waarden. Doe't geandewei de Ier-Moderne Tiid almar gruttere en mear komplekse organisaasjes ûntstiene, waarden yn 'e achttjinde iuw de earste kantoargebouwen set, dy't spesifyk boud wiene foar it húsfêstjen fan kantoaren. De bou fan dat soarte gebouwen naam almar mear ta doe't der troch de Yndustriële Revolúsje yn 'e njoggentjinde iuw hieltyd mear ferlet wie fan gruttere oantallen klerken by û.m. banken, fersekeringsmaatskippijen, spoarweimaatskippijen, oaljemaatskippijen en posttsjinsten, en dêrom ek fan kantoaren om sokke lju fan wurkromte te foarsjen.

Oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw en it begjin fan 'e tweintichste iuw waarden kantoarwurkers yn grutte romten byinoar pleatst, sadat de baas harren wat yn it each hâlde koe. Tsjin 'e midden fan 'e tweintichste iuw kaam men lykwols ta de konklúzje dat benammen foar privacygefoelich wurk (lykas by banken, fersekeringsmaatskippijen en de oerheid) in ôfsletten wurkromte needsaaklik wie. Dêrta waarden yn Jeropa faak aparte kantoarfertrekken foar ien of twa wurkers ynrjochte, hoewol't men yn 'e Feriene Steaten in soad gebrûk makke fan saneamde *[[cublicle]]s*: in grutte romte dy't mei net oan it plafon ta rikkende skudden ferdield is yn lytse wurkhokjes sûnder ruten of doarren (mar inkeld mei in ûnôfslútber doarsgat). Sûnt de 1990-er jierren is it wer yn 'e moade rekke om grutte oantallen (oant wol tweintich of noch mear) kantoarwurkers byinoar yn in grutte seal te setten, dy't oantsjut wurdt as in 'kantoartún'.
Himelfeartkleaster op de Zilantovheuvel

It **Marije-Himelfeartkleaster** (Russysk: Зилантов Успенский монастырь; *Zilantov Uspenski monastyr*) is in nonnekleaster fan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke yn Kazan, Ruslân. It kleaster, oant 1928 in kleaster foar muontsen, stiet 2 kilometer fan it kremlyn fan Kazan op 'e Zilantov-heuvel.

## Skiednis
It kleaster waard troch tsaar Ivan de Ferskriklike nei de oermastering fan 'e stêd Kazan op 15 oktober 1552 stifte. It waard boud op it plak dêr't de tinte en it kamp fan 'e tsaar stie en de Russyske soldaten begroeven waarden, dy't by de oermastering by de muorren fan Kazan fallen wiene. Nei't yn 1559 it wetter fan 'e Wolga de muorren fan it kleaster ferneatige, ferhûze it kleaster nei de heuvel dêr't it tsjintwurdich stiet. De net-offisjele namme fan it kleaster, *Zilant*, ferwiist nei it mytyske bist, dy't neffens de oerlevering op 'e heuvel libbe, in slang op poaten mei fleugels dy't ek yn it wapen fan Kazan ôfbylde wurdt.

It kleaster wie yn 'e 17e iuw foar it measte foltôge. Njonken de Himelfeartkatedraal (1625) wiene der in oan Aleksis fan Kiëv wijde tsjerke (1720) en wen- en bedriuwsgebouwen. Yn 'e jierren 1640-1642 siet biskop Josif fan Sûzdal oant syn dea finzen yn it kleaster, dy't op beskuldiging fan ketterij, eigenbelang en in net-otterdokse libbenshâlding ferballe wie. Yn 'e jierren 1732-1740 wie it Teogloyske Seminaarje fan Kazan binnen de kleastermuorren ûnderbrocht oant it yn 'e stêd in eigen gebou krige.         

Yn 1918 waarden tsien muontsen fan it kleaster sûnder rjochtsaak foar de muorre fan it kleaster deasketten, nei't se fan kollaboraasje mei de Witen beskuldige waarden. Ien fan 'e muontsen, wêrfan't se tochten dat er dea wie, wist út te piken nei it Jehannes de Doperkleaster yn 'e stêd, dêr't er ferhelle oer de moard. Yn 1998 waarden de muontsen as martlers fan it Zilantovski-kleaster hillich ferklearre. It kleaster stie nei de moard op 'e muontsen in skoftke leech, maar waard al rillegau wer bewenne troch nonnen. Dat duorre net lang want yn 'e jierren 1920 waard de kleastermienskip dochs noch troch de bolsjewiken ûntbûn. It begraafplak fan it kleaster, dêr't in soad foaroansteande minsken harren lêste rêstplak fûnen, waard yn 'e jierren 1930 ferneatige, wylst ek de measte kleastergebouwen ôfbrutsen waarden.

It hast folslein ferneatige kleaster waard yn 1998 wer oerdroegen oan it bisdom Kazan, dy't dêr wer in kleastermienskip fan nonnen stifte. Allinne de 19e-iuwske Alderheljenkatedraal út 1895-1898 bleau slim ferfallen en diels fernield bewarre. De rest fan 'e gebouwen is nijbou.

## Gebouwen

* Alderheljenkatedraal (1895-1898, restaurearre yn 1998-2000 en ynwijd doe ynwijd as Marije-Himelfeartkatedraal)
* Trije-ienheidskatedraal (2003-2006; in replika fan de Trije-ienheidskatedraal fan it Trije-ienheid-Sergius Lavra)
* Vladimirtsjerke (2003-2004; yn gebrûk as dooptsjerke)
* Tsjerke fan de HH. Adriana en Natalia (2001-2002; eastlike oanbou oan it sellengebou fan de nonnen)
* Poarte en klokketoer mei de Tsjerke fan de Aartsingel Michael (2004)
Slachtetille

De **Slachtetille** is in ferbining foar fuotgongers, dy't noard fan Frjentsjer de rykswei A31 fan Ljouwert nei Harns oerspant. Dêrby ferbynt dizze brêge (eins in lyts fiadukt) ter hichte fan 'e buorskip Getswertersyl twa kuierpaden dy't diel útmeitsje fan 'e rûte fan 'e Slachtemaraton.
__TOC__
## Skiednis
By de earste beide edysjes fan 'e Slachtemaraton, yn 2000 en 2004, moasten de dielnimmers boppe Frjentsjer omrinne om 'e A31 oerstekke te kinnen. Foar de edysje fan 2008 krige de Grouster arsjitekt Rein Hofstra fan 'e doetiidske gemeente Frjentsjerteradiel opdracht om in brêge oer de rykswei te ûntwerpen, sadat de kuierders de eksakte rûte fan 'e âlde Slachtedyk tusken Easterbierrum en Easterwierrum folgje koene.

De ranke Slachtetille, mei 20&nbsp;m hege pyloanen en tuibôgen, waard yn 2008 teplak set en wie sûnt in tige yn it each springend ferskynsel foar it ferkear op 'e A31. Tusken 2008 en 2019 makken nei skatting 60.000 kuierders fan 'e brêge gebrûk, wêrby't it foar it meastepart om dielnimmers oan 'e Slachtemaratons fan 2008, 2012 en 2016 gie. 

Op 10&nbsp;novimber 2019 waard de rykswei moarns ier ôfsletten om it gefaarte yn dielen fan syn plak te takeljen. De dielen waarden dêrnei foar in heechnedige ûnderhâldsbeurt ûnder hannen nommen troch it Harnzer bedriuw Koninklijke Oosterhof Holman. Op 29&nbsp;maart 2020 waard de brêge wer werom op syn plak set.

## Sjoch ek
* Hitsumer Hichte
* Nije Kromme
WK Frysk damjen 2020

It **WK Frysk damjen 2020** waard fan 3 oant en mei 8&nbsp;maart 2020 holden yn 'e Fryske stêd Frjentsjer. It wie it twadde edysje fan it wrâldkampioenskip fan 'e tinksport Frysk damjen (net te betiizjen mei Nederlânsk of ynternasjonaal damjen, dat in hiele oare foarm fan 'e damsport is).

Der wiene mear as tritich dielnimmers út Fryslân, Nederlân, Belgje, Itaalje, Litouwen, de Oekraïne, Ruslân, Tsjechje en Wyt-Ruslân, ûnder wa ek nije talinten fan jonger as tweintich jier. De lotting waard holden yn kafee *[[De Bogt fen Guné]]*, wylst de wedstriden spile waarden yn Skouboarch De Koornbeurs, op tallships oan 'e Suderkade en yn it Keninklik Eise Eisinga Planetarium.

De finale fan it WK Frysk damjen 2020 waard op 7&nbsp;maart spile yn it Stedhûs fan Frjentsjer, dêr't Folkert Groenveld út Jutryp as wrâldkampioen út 'e bus kaam. It twadde plak wie foar de Rus Aleksander Georgijev út Sint-Petersburch.  De prizen waarden útrikt troch kommissaris fan 'e kening Arno Brok.

## WK Frysk! 2020
Njonken it haadtoernoai om 'e wrâldtitel yn it Frysk damjen waard op it WK Frysk damjen 2020 ek in sydtoarnoai holden yn it ûnderdiel Frysk! (Wêrby't eltse dielnimmer net tweintich, mar fiif houtsjes hat.) Op dat ûnderdiel waard Jelle Wiersma fan Wommels kampioen troch Marten Walinga fan Waaksens te ferslaan.

## Keppelings om utens
*Offisjele webside fan 'e stifting Wrâldkampioenskip Frysk damjen
Sintraal Komitee 1945

It **Sintraal Komitee 1945** (Nederlânsk en offisjeel: *Centraal Comité 1945*) wie in stifting yn 'e Fryske stêd Harns dy't fuort nei de befrijing fan Fryslân oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch oprjochte waard mei as earste doel om in befrijingsfeest te organisearjen. Foar de inisjatyfnimmers fan 'e organisaasje wie it Sintraal Komitee ek in manear om in frisse start te meitsjen los fan 'e foaroarlochske sitewaasje, doe't eltse Harnzer wyk en eltse maatskiplike pylder yn 'e stêd eigen feestorganisaasjes hie. 

Njonken de organisaasje fan in befrijingsfeest foar ien kear woe it Sintraal Komitee ek fêste feest- en tinkdagen organisearje en kulturele aktiviteiten yn Harns befoarderje dy't it wenjen en wurkjen yn 'e stêd oanfiteren. Yn lettere jierren wie de stifting sadwaande belutsen by de Harnzer fierings fan Befrijingsdei en Deadebetinking, de feestwike yn juny, de yntocht fan Sinteklaas en withoefolle oare weromkearende eveneminten of feesten foar ien kear. Fierders ekploitearre it Sintraal Komitee tweintich jier lang, fan 1971 oant 1991, it sosjaal en kultureel sintrum Trebol (dat yn 2020 sloopt waard om romte te meitsjen foar nije wenningbou). 

Begjin 2020 makke it Sintraal Komitee bekend dat it ornearre dat syn doelstellings nei 75 jier folslein berikt wiene. It wie de bedoeling om mei de organisaasje fan 'e festiviteiten yn it ramt fan Befrijingsdei, op 5&nbsp;maaie 2020, in ein oan it wurk fan 'e stifting te breidzjen, mar dat moast troch de pandemy fan it koronafirus spitigernôch oergean. Wol organisearre it Sintraal Komitee yn novimber 2020 noch ien kear de útrikking fan 'e Anton Wachterpriis, in oanfiteringspriis foar debutearjende skriuwers.

Ta gelegenheid fan 'e opheffing fan it Sintraal Komitee waard troch de stifting, y.g.m. Flevomedia en de Feriening Ald Harns, in livich boek útbrocht mei as titel *De Bevrijding van Harlingen/75 Jaar Centraal Comité 1945*. Dat boekwurk bestie út twa dielen; yn it earste part waard beheind ferslach dien fan 'e Twadde Wrâldoarloch yn Harns (dêr't al earder wiidweidiger oer ferteld wie yn 'e boeken fan histoarikus Jan Norg), wylst yn it twadde diel de skiednis fan it Sintraal Komitee sels beskreaun waard. It wurd foarôf fan it boek wie fan 'e hân fan boargemaster Roel Sluiter.

## Keppelings om utens
*Offisjele webside fan it Sintraal Komitee 1945
White Night

"**White Night**" of "**White Nights**" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:

## Films
* ''White Night'' (film út 1968), de ynternasjonale namme fan in Súdkoreaanske film út 1968
* ''White Night'' (film út 2009), de ynternasjonale namme fan in Súdkoreaanske film út 2009
* ''White Night'' (film út 2012), de ynternasjonale namme fan in Súdkoreaanske film út 2012
* ''White Nights'' (film út 1916), de ynternasjonale namme fan in Hongaarske film út 1916
* ''White Nights'' (film út 1957), de ynternasjonale namme fan in Italjaanske film út 1957
* ''White Nights'' (film út 1985), in Amerikaanske film út 1985

## Literatuer
* ''White Night'' (roman), in roman fan Jim Butcher út 2007

## Muzyk
* White Night World Tour, in toernee fan 'e Súdkoreaanske sjonger Taeyang
* ''White Night'' (album), in album fan Taeyang út 2017
* ''White Nights'' (liet), in liet fan Oh Land út 2011

## Oar
* White Night-opskuor, in gewelddiedige opskuor yn 1979 yn 'e Amerikaanske stêd San Francisco
* ''White Night'' (fideospultsje), in fideospultsje út 2015
* ''White Nights'' (harkspul), in Britsk harkspul út 2006
* *White Nights*, de namme dy't Netflix brûkt foar de tillefyzjesearje *[[Night Light (tillefyzjesearje)|Night Light]]*
Represaille by Dunegea

De **represaille by Dunegea** wie in represaillemaatregel fan 'e nazys ûnder de besetting fan Nederlân troch Dútslân yn 'e Twadde Wrâldoarloch. Dêrby waarden yn 1945 by it doarpke Dunegea, yn súdlik Fryslân, tsien finzenen stânrjochtlik eksekutearre nei in aksje fan it Fryske ferset.
__TOC__
## Dieverij en wraak
Begjin 1945, yn in tiid dat iten oeral krap wie, sochten leden fan it *Wasserschutzkommando IJsselmeer* op De Lemmer, in ûnderdiel fan 'e Dútske Wasserschutzpolizei, de wide omkriten ôf nei fiktaalje. Sa kamen op 16&nbsp;maart de Dútske plysjes Foppe Kootstra en Paul Platt by de pleats fan Michiel en Sytske Zonderland yn Dunegea, oan 'e westkant fan 'e Tsjûkemar, dat doedestiden yn 'e gemeente Haskerlân lei. Dêr wie krekt in ko slachte yn oanwêzigens fan leden fan it Fryske ferset. Kootstra en Platt namen it fleis yn beslach en setten ôf mei grutte bouten efterop 'e fyts, wylst se slachter Frans Spijkerman meifierden as gizelder. Nei koart ûnderling oerlis setten de fersetslju de efterfolging yn. Der folge in wapene treffen, wêrby't Spijkerman befrijd en it fleis weromhelle waard. Kootstra en Platt bleaune dea efter yn 'e greiden.

## Represailles
Represailles fan 'e kant fan 'e besetter lieten net lang op har wachtsje. Alle oanwêzigen, boer en boerinne ynbegrepen, moasten fuortendaliks ûnderdûke, en de pleats fan 'e Zonderlands waard dyselde deis noch troch de Dútsers platbaarnd. De folgjende deis, 17&nbsp;maart 1945, waarden tsien finzenen nei de rikjende ruïne ta brocht. Njoggen fan harren wiene fersetslju. It gie om Jelle Boersma út Ketlik, Hotze Brouwer út Haskerhoarne en dy syn ûnderdûker Thomas Kuurstra út Harns, Wiepke Hof út Ychtenbrêge, Jeen Hornstra út Wikel, Yde Bouke Yntema út Himmelum, Roelof Knol en Albert Koopmans út Ychten en heit en soan Siebe en Dirk de Ruiter út Aldehaske.

Hja wiene eins út 'e finzenis Crackstate, op It Hearrenfean, op transport steld nei Kamp Amersfoart, mar it transport wie troch de foar de Dútsers almar minder wurdende oarlochssitewaasje stykjen bleaun by Meppel. By de pleats yn Dunegea waarden de tsien manlju strânrjochtlik eksekutearre as represaille foar de dea fan 'e beide Dútske plysjes. Neffens de oerlevering soene se in blyndoek wegere hawwe en ynstee fan "Heil Hitler!" (wat harren hjitten waard te sizzen) "Leve de keningin!" roppen hawwe foar't se deasketten waarden. Harren stoflike omskotten moasten op lêst fan 'e besetter fjouwerentweintich oeren op it plak fan eksekúsje lizzen bliuwe. Hja waarden neitiid provisoarysk begroeven; nei de befrijing fan Fryslân folgen werbegraffenissen yn 'e respektivelike wenplakken. De pleats waard yn 1948 werboud mei in tinkstien yn 'e gevel. 

## Sjoch ek
*Moarden fan Dokkum
*Dronryp-represaille
*Represailles by Hjerbeam en Menaam
Sint-Nikolaaskatedraal (Kazan)

De **Sint-Nikolaaskatedraal** (Russysk: Никольский собор) is in tsjerkekompleks fan it bisdom Kazan-Tatrastan fan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke yn Kazan, Ruslân. Sûnt 1946 is it de katedraal fan it bisdom.

It kompleks bestiet út de Nikolaas- en Foarbeatsjerke, dy't by de alterromte meiïnoar ferbûn binne, in frijsteande klokketoer, kapellen en in pear bestjoersgebouwen. It gehiel fan 'e Nikolaaskatedraal falt ûnder it kultureel erfgoed fan de Russyske Federaasje en is in toeristyske attraksje fan de stêd.

## Skiednis
It is bekend dat op it plak yn 1565 al in houten Nikolaastsjerke stie. Tsjin 'e ein fan 'e 17e iuw waard op dat plak in stiennen tsjerke mei ien koepel boud. Tusken 1696 en 1703 waard njonken de Nikolaastsjerke in simmertsjerke boud, dy't as Foarbeatsjerke wijd waard, in stiennen tsjerke mei seis pylders en trije apsissen. It kin lykwols wêze dat dy tsjerke âlder is en de bekende jiertallen (1696 en 1703) op in restauraasje fan in besteande tsjerke slaan.

Tusken 1720 en 1730 waard oan 'e Foarbeatsjerke in fiif ferdjippings hege klokketoer boud. De slanke toer einiget mei in sipel fan keramyske, donkergriene skobben. Yn it 18e-iuwske Kazan waarden sa in soad dakken en sipels fan tsjerken fersierd. De sipel fan 'e toer is hjoed-de-dei de iennige dy't mei dy dekoraasje bewarre bleaun is. Fjouwer fan 'e fiif koepels fan 'e Foarbeatsjerke datearje nei alle gedachten fan in renovaasje yn 1892.

De âlde Nikolaastsjerke waard yn 1883 ôfbrutsen om plak te meitsjen foar in ienkoepelige nijbou yn eklektyske styl mei neoklassisistyske eleminten en in tige dekorative gevel. De Nikolaastsjerke wie foar dy tiid tige modern en wie ien fan de earste tsjerken yn it bisdom dy't in oansluting hie op it elektrisiteitsnet. 

Lykas in soad tsjerken yn Ruslân waard ek de Nikolaastsjerke yn 1930 sletten troch anty-religieuze Sovjet-oerheid. Yn 1944 waard de tsjerke lykwols wer op 'e nij iepene. Twa jier letter krige de aartsbiskop tastimming om fan 'e tsjerke de katedraal fan it bisdom te meitsjen. De lytse tsjerke bleau ek neitiid de katedraal, ek al binne sûnt de fal fan it kommunisme de belangrykste tsjerken fan 'e stêd, de Ferkundigingskatedraal en de Petrus- en Pauluskatedraal, wer op 'e nij iepene.
Mitra Nazar

**Mitra Nazar** (Delfsyl, 20 oktober 1980) is in Nederlânsk sjoernaliste fan Frysk komôf. Hja wurket as ferslachjouster foar de NOS.

## Libben en karriêre
### Jonkheid en oplieding
Nazar waard yn 1980 berne yn Delfsyl, yn 'e Nederlânske provinsje Grinslân, as de dochter fan in etnysk Fryske mem en in Iraanske heit. Har mem wurke dêr as ferpleechkundige, wylst har heit der as asylsiker Nederlânsk learde. Foar't Nazar ien jier âld wie, ferhuzen har âldelju mei har nei Ljouwert, om tichter by de famylje fan har mem te wenjen. De húshâlding bleau net lang yn 'e Fryske haadstêd, mar sette him ynstee nei wenjen yn Hurdegaryp, dêr't Nazar opgroeide. Doe't se trettjin of fjirtjin jier wie, ferhuzen se werom nei Ljouwert, dêr't se yn Camminghabuorren te wenjen kamen.

Nazar genoat basisûnderwiis oan Iepenbiere Daltonbasisskoalle De Fûgelflecht yn Hurdegaryp. Middelber ûnderwiis folge se oan 'e Iepenbiere Skoallemienskip De Delta (letter Piter Jelles) yn Ljouwert. Op 'e basisskoalle waard har ferteld dat se "in typysk MAVO-famke" wie, mar op De Delta die se ynstee it VWO. Doe't se yn 1999, op har achttjinde, slagge foar har eineksamens, en de measten fan har klasgenoaten nei Grins giene te studearjen, keas Nazar der ynstee foar om taal- en kultuerstudys te dwaan oan 'e Universiteit fan Utert. Dy stúdzje ferruile se nei twa jier foar pedagogyske wittenskippen mei as byfak sjoernalistyk.

### Karriêre
Nei't se yn 2005 ôfstudearre, gie Nazar as freelance sjoernaliste oan it wurk. Se skreau artikels en makke reportaazjes foar û.m. nu.nl, de Wrâldomrop, RTV Utert, *[[Het Parool]]*, de BBC en it programma *Bureau Buitenland* fan 'e VPRO. 

Yn 2012 kaam se yn 'e tsjinst by de NOS. Foar dy omrop waard se yn 2017 bûtenlânkorrespondinte mei as wurkgebiet de Balkan. Nazar, dy't nei eigen sizzen in fassinaasje hat foar alles dat eastlik leit fan it eardere Izeren Gerdyn, sette har dêrfoar nei wenjen yn 'e Servyske haadstêd Belgrado. Se ferfolle de funksje fan Balkan-ferslachjouster trije jier lang, oant se per 1&nbsp;april 2020 as Turkije-korrespondinte de opfolchster waard fan Lucas Waagmeester. Dêrfoar ferhuze hja nei Istanbûl.

Yn augustus 2025 kaam Nazar wer nei Nederlân, doe't se op har eardere stânplak as korrespondinte opfolge waard troch Gülsah Ercetin. Nazar gie doe as ferslachjouster oan it wurk by de aktualiteiterubryk *[[Nieuwsuur]]*.

### Priveelibben
Nazar wennet gear mei har Britske freon James, dy't ek sjoernalist is. Se troffen inoar doe't se allebeide in reportaazje makken yn Kosovo. Nazar en har freon hawwe in dochterke, Mila (2017). Fryslân docht Nazar tsjintwurdich inkeld noch oan om har âlden te besykjen, dy't op It Hearrenfean wenje.

## Keppelings om utens
*  Mitra Nazar op Twitter
Marisa Papen

**Marisa Papen** (Limburch, 30 april 1992) is in Belgysk model.

## Libben
Nei skoalle studearre Marisa Papen marketing. Yn 2015 begon se te wurkjen as model. Se waard fotografearre foar Playboy yn Dútslân (2017), Meksiko (2019) en Portugal (2016). Yn 2016 publisearre se in kalinder wêryn't se it probleem fan plestik yn 'e oseaan oanpakt. In jier letter kaam Marisa Papen yn de hiele wrâld yn it nijs doe't se neaken fotografearre waard yn Egyptyske timpels. Dêrfoar waard se arresteare foar it nimmen fan neakenfoto's, wat strafber is yn Egypte. Nei't har fotograaf de oangeande foto's wiske, binne beiden frijlitten. Yn 2018 waarden neakenfoto's makke yn it Fatikaan en Jeruzalim. In jier letter waard se ek arresteare foar it útdwaan fan har boerka yn 'e moskee Hagia Sofia (Istanbûl), wêrûnder se neaken wie. It doel fan Marisa Papen is om it lichem te deseksualisearjen.

## Keppelings om utens
* Webside fan Marisa Papen
* Webside fan Plastic Sushi
* Jon Rogers: Wa is Marisa Papen, wannear posearre it model neaken by de Wailing Wall yn Jeruzalem en wat is har Instagram? Yn: ''The Sun''.
* Explore Belgysk Model Marisa Papen
* Marisa Papen
* Marisa Papen
Trol (betsjuttingsside)

"**Trol**" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:

*trol, in soarte fan mytysk wêzen út 'e Skandinavyske folkloare
*trol (ynternet), in persoan dy't der niget oan hat om oaren op alderhanne manearen dwers te sitten fia it ynternet en de sosjale media
*trol (skelwurd), in skelwurd dat ymplisearret dat de oansprutsen persoan ûnsjoch en lilk is
Hillige Geasttsjerke (Kazan)

De **Tsjerke fan de Hillige Geast** is in (Russysk: Духосошественская церковь) russysk-otterdoks barok tsjerkegebou yn Kazan, Ruslân.

## Skiednis

De tsjerke waard tusken 1731 en 1735 foar de arbeiders fan in lekkenfabryk boud en op 12 augustus 1735 ynwijd. Yn 'e 19e iuw waarden der ferskillende feroarings en útwreidings oan 'e tsjerke útfierd. Yn 1802 waard in stiennen stek om de tsjerke boud. Oan 'e súdeastlike kant fan dat muorre-stek waard yn 1895 in kapel mei fiif koepels yn pseudo-russyske styl boud. Oant de revolúsje fan 1917 hie de tsjerke de grutste parochy fan Kazan mei sa'n 4.000 leden.

Yn 'e Sovjettiid waard de tsjerke yn 1931 foar de earetsjinst sletten. De tsjerke waard oerdroegen oan in bioskoop en in dûnsskoalle en yn 'e rin fan de tiid fernielden feroarings en tafoegings it hiele oansjen fan 'e tsjerke. Fan 'e klokketoer waarden de ferdjippings sloopt en ek de frijsteande kapel út 1895 waard ôfbrutsen. Sûnt de jierren 1950 waard op de boppeferdjipping fan it eardere tsjerkegebou in poppeteäter ûnderbrocht. De rest fan it gebou waard ferdield yn wenromten. De bewenners fan 'e eardere tsjerke krigen yn 1970 oare hûzen tawiisd en fan doe ôf waard it hiele gebou in poppeteäter.

Yn 2008 begûnen leden fan 'e otterdokse mienskip fan Kazan harren te opponearjen yn otterdokse media tsjin de neffens har godslasterlike figueren oan 'e gevel fan 'e eardere tsjerke. Fral it ôfbyld fan in mytysk Tataarsk figuer, in soarte fan duvel, joech in soad argewaasje en de klagers fregen om it ferwiderjen fan dy figueren fan 'e gevel. It duorre lykwols noch oant 2012 doe't de tsjerke werom jûn waard oan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke, nei't in nij gebou foar it poppeteäter foltôge waard. Op 31 maaie 2012 waarden de figueren fan 'e tsjerke ferwidere. 

Nei't de presidint fan de Republyk Tatarije, Rûstam Noergalijevitsj Minnichanov, yn july 2012 in besite brocht oan 'e tsjerke, naam dy it beslút om help te bieden by de renovaasje fan it gebou. Tagelyk mei de rekonstruksje en restauraasje fan 'e tsjerke waard ek de ferfallen Galeevski-moskee út de jierren 1798-1801 rekonstruearre en renovearre. Fan 2012 oant 2015 waard 105 miljoen rûbel útjûn troch de oerheid om de Hillige Geasttsjerke te rekonstruearjen en te renovearjen en de omjouwing dêrfan op te knappen. Yn ien fan 'e njonken de tsjerke lizzende gebouwen, dat eartiids ek by de tsjerke hearde, is tsjintwurdich it nei Sint-Gûri ferneamde Otterdokse Gymnasium fêstige.
Nice Guys

"**Nice Guys**" of "**The Nice Guys**" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:

* *nice guys*, in Ingelske útdrukking dy't "aardige jonges" betsjut, faak sarkastysk bedoeld
* ''Nice Guys'' (album), in album fan it Art Ensemble of Chicago út 1978
* ''Nice Guys'' (film), in Amerikaanske film út 2005
* ''Nice Guys'' (liet), in liet fan We Are Scientists út 2009
* ''The Nice Guys'' (film), in Amerikaanske film út 2016
* The Nice Guys (teätergroep), in groep komiken út Austraalje ûnder lieding fan James Maclurcan
Sint-Barbaratsjerke (Kazan)

De **Tsjerke fan 'e hillige grutte martler Barbara** (Russysk: Церковь Святой Великомученицы Варвары) is in tsjerkegebou yn it Vachitovski-distrikt fan 'e Russyske stêd Kazan.

## Earste tsjerke
In eksakte datum fan 'e earste bou fan 'e Barbaratsjerke is net bekend. Wol is bekend dat de tsjerke tsjin 'e ein fan 'e 18e iuw boud waard, yn in tiid dat de weropbou fan 'e stêd plak fûn nei de reboelje fan 'e rebellen fan Jemeljan Pûgatsjov. 

## Hjoeddeiske tsjerke

Yn 'e jierren 1901-1907 waard de tsjerke neffens in ûntwerp yn Russyske styl troch de arsjitekt Fedor Nikolajevitsj Malinovski ferfongen en op 'e nij boud. By de nijbou waarden dielen fan 'e âlde 18e-iuwske tsjerke op 'e nij brûkt, lykas de legere dielen fan 'e klokketoer. De klokketoer waard yn it nije ûntwerp ferhege fan 34 oant 46 meter.

De Barbaratsjerke is ferbûn oan in grut tal ferneamde Kazanen. De Russyske operasjonger Fjodor Sjaljapin song yn 'e jierren 1880 yn it tsjerkekoar fan 'e Barbaratsjerke. Op 2 febrewaris 1864 troude de dochter fan 'e ferneamde oriïntalist Aleksander Kassimovitsj Kasembek yn 'e tsjerke mei de soan fan 'e dichter Jevgeni Baratynski. Op 25 april 1903, doe 't de nije Barbaratsjerke al boud waard, waard de takomstige dichter Nikolai Zabolotski doopt yn 'e Barbaratsjerke en yn 1914 liet de skilder Nikolai Fetsjin syn dochter en letter Amearikaanske ballerina Ija Nikolavna Fesjina yn 'e tsjerke dope.

## Sovjet-tiid
Doe't de ateïstyske bolsjewiken de macht yn Ruslân oernamen, publisearre de *Krasnaja Tataria* in negatyf artikel oer de tsjerke mei de oprop om de tsjerke foar de earetsjinst te sluten. By de tsjerke leine in pear grutte ûnderwiisynstellings en nei't studinten op gearkomsten de sluting easken, waard de Barabatsjerke op oanrikkemandaasje fan 'e NKVD neffens in beslút fan it presidium fan it Sintraal Utfierend Komitee fan 'e USSR sletten. De oan 'e tsjerke ferbûne preester Nikolai waard arrestearre en ferballe fangewegen anty-Sovjet-aktiviteiten. In âld ikoan fan 'e patroanhillige fan 'e tsjerke en in ikoan fan 'e mirre dragende froulju út de kapel mei deselde namme koene de parochianen noch op 'e tiid út de tsjerke helje.

Nei it sluten fan 'e tsjerke foar de earetsjinst krige it gebou ferskillende funksjes. Yn 'e Sovjet-tiid makke in arbeidersferieniging gebrûk fan it gebou, wie it in bioskoop en in ortopedyske wurkpleats. Sûnt 1963 makke in ôfdieling fan it Ynstitút foar Gemyske Technology fan Kazan gebrûk fan it gebou, wêrfan't it haadkantoar yn 'e buert stiet. 

## Weromjefte

Yn 1994 folge de weromjefte fan it gebou oan 'e Russyske-Otterdokse Tsjerke. It ferwiderjen fan it swiere materjaal fan it laboratoarium brocht sa'n soad skea, dat in diel fan 'e flier en de fûneminten op 'e nij stoart wurde moast. De koepels en krusen fan 'e tsjerke waarden rekonstruearre en de tsjerke krige in nije ynrjochting. Op 17 desimber 1994 op 'e feestdei fan Sint-Barbara folge de fiering fan 'e earste earetsjinst yn 'e moderne skiednis fan 'e tsjerke.
Tsjerke-monumint foar de fallen soldaten by de oermastering fan Kazan (1552)

It **Tsjerke-monumint foar de fallen soldaten by de oermastering fan Kazan yn 1552** (Russysk Храм-памятник воинам, павшим при взятии Казани в 1552 году) is in monumint út de 19e iuw yn Kazan, Ruslân. It monumint betinkt de fallen soldaten by de oermastingering fan 'e stêd troch Ivan de Ferskriklike. It is ien fan 'e âldste militêre betinkingsmonuminten fan Ruslân. 

## Skiednis
It tsjerke-monumint stiet op in eilân yn 'e Kazanka, op it plak dêr't yn 1552 tûzenen Russen begroeven waarden dy't foelen by it oermasterjen fan 'e stêd troch Ivan de Ferskriklike. Boppe it massa-grêf waard yn opdracht fan 'e tsaar it Himelfeartkleaster boud, mar om't it kleaster alle maitiden lêst hie fan heech wetter ferhûze it kleaster nei in heger diel fan 'e stêd, wylst op it massagrêf in kapel achterbleau. 

Pas op 29 juny 1813 waard útein set mei it hjoeddeiske 20 meter hege en brede monumint, dat foltôge waard op 30 augustus 1823. Arsjitekt fan 'e neoklassisistyske ôfknobbe pyramide is de russysk-oekraynske Nikolai Fedorovitsj Alferov (1777-1842). Oan fjouwer kanten fan it monumint binne yngongen mei portiko's en pylders fan 'e Doaryske oarder. Yn 'e hoeken fan 'e pyramide binne fjouwer sellen, dêr't eartiids muontsen wennen dy't de tsjinsten foar de fallen soldaten opdroegen.  

Yn it sintrum fan 'e pyramide is de Ferlossertsjerke fan it ôfbyld fan Edessa ("net fan minskehannen makke"). Fuort nei de Oktoberrevolúsje waard de tsjerke sletten, mar fan 2001 ôf wurde der wer tsjinsten fierd en de tsjerke waard yn 2005 werom jûn oan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke. 
     
Neffens de oerlevering soe der in geheime gong wêze fan 'e tsjerke nei it kremlyn fan Kazan.