open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Talint

In **talint** is in útsûnderlik goed ûntwikkele eigenskip of fermogen fan in beskaat persoan. Men seit dan dat dyselde op dat mêd **bejeftige** is. Sa kin immen bgl. in talint hawwe foar beskate skoalfakken, lykas de talen (in 'taleknobbel') of de eksakte fakken (in 'wiskundeknobbel'). Ek kin men in natuerlike oanlis hawwe foar beskate soarten wurk, foar keunst (keunstsinnigens), foar sosjale ynteraksjes (in 'flotte babbel'), ensfh. By alle boppeneamde foarbylden spylje oanberne eigenskippen in wichtige rol. Talinten kinne lykwols ek feardichheden wêze, dy't bewust oanleard binne. Dêrby spylje benammen ûnderfining en handichheid in grutte rol. 

Talinten yn 'e sin fan natuerlike oanlis wurde gauris assosjearre mei in hegere as trochsneed yntelliginsje, mar sa'n heechbejeftigens is foar it hawwen fan in talint net nedich. Men sprekt fan in sjeny as de talinten fan immen har yn in ferskaat oan rjochtings útstrekke ynstee fan yn mar ien rjochting of sjenre. It komt net selden foar dat minsken harsels hielendal net bewust binne fan it feit dat se in talint yn in beskate rjochting hawwe, om't se gjin belangstelling foar dy rjochting hawwe of om't se der noch nea mei yn kontakt kommen binne. As immen bgl. in grut keunstsinnich talint hat, mar fanút syn of har opfieding in hekel oan keunst krigen hat, sil dat talint him nea ûntjaan. Om lju te ûntdekken mei in grut talint op it mêd fan 'e entertainmentyndustry wurde gauris talintejachten holden.
Ashley Fires

**Ashley Fires**, echte namme: **Trisha Jean Newalu** (Los Angeles, 2 maart 1982), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Gryksk-Skotsk etnysk komôf. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Angela Aspen en Aspen Blue. Fires sette yn 2003 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Se waard acht kear nominearre foar in AVN Award. 

## Libben en karriêre
Ashley Fires waard yn 1982 berne yn Northridge, in wyk fan Los Angeles, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hja is fan mingd Gryksk en Skotsk etnysk komôf. Koart nei't se mearderjierrich wurden wie, sette se útein mei in karriêre as stripper, wêrby't se û.m. yn Las Vegas wurke. Fia-fia rekke se doe by de Amerikaanske pornoyndustry belutsen

Yn 2003, doe't se 21 jier wie, makke Fires har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie se tsjin begjin 2017 yn mear as twahûndert films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Elegant Angel, Jill Kelly Productions, Sin City, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Evil Angel, Hustler Video en Adam & Eve. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Pure Play Media, Girlfriends Films, Metro en Third Degree Films. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America.

Fires hat acht kear nominearre west foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld): twa kear yn 2012, ien kear yn 2013, trije kear yn 2014 en twa kear yn 2015. Fierders wûn se yn 2013 de Sex Award yn 'e kategory meast seksy pornostjer. Njonken har aktearwurk is Fires ek aktyf as neakenmodel en reizget se *[[feature dancer]]* tsjintwurdich foar optredens by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns.

## Lichemsskaaimerken
Ashley Fires is blank, mei griene eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57&nbsp;m lang, mei in gewicht fan 52&nbsp;kg, en in natuerlike kupmaat 34B. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings, en tatoeaazjes hat se allikemin.

## Prizen en nominaasjes

## Keppelings om utens
* Offisjele webside fan Ashley Fires
* Biografy en filmografy fan Ashley Fires yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
* Biografyske gegevens en filmografy fan Ashley Fires yn 'e ''Internet Adult Film Database'' (IAFD)
* Biografyske gegevens fan Ashley Fires op ''FreeOnes''
Ferdrach fan Washington (1855)

It **Ferdrach fan Washington** is de beneaming foar wat winliken fjouwer ûnderskate ferdraggen wiene dy't yn 1855 yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. sletten waarden tusken it regear fan 'e Feriene Steaten en ferskillende Yndiaanske folken.
* It Ferdrach mei de Wiandot (*Wyandot*; better bekend as de Huroanen), yn Wiskonsin, waard sletten op 31 jannewaris 1855, ratifisearre troch it Amerikaanske Kongres op 20 febrewaris fan dat jier en ûndertekene troch presidint Franklin Pierce op 1 maart fan dat jier.
* It Ferdrach mei de Tsjippewa (*Chippewa*; oftewol de Odjibwe) waard sletten op 22 febrewaris 1855, ratifisearre troch it Kongres op 3 maart fan dat jier en ûndertekene troch presidint Pierce op 7 april fan dat jier. Hjirby stiene de Plonderder-Tsjippewa en de Mississippy-Tsjippewa in grut diel fan noardwestlik Minnesota oan 'e Feriene Steaten ôf, yn ruil wêrfoar't it Amerikaanske regear tasei njoggen Yndianereservaten foar harren oprjochtsje te sillen:
::*foar de Mississippy-Tsjippewa:
::** it Gull Lake Yndianereservaat
::** it Mille Lacs Yndianereservaat
::** it Pokegama Lake Yndianereservaat
::** it Sandy Lake Yndianereservaat
::** it Rabbit Lake Yndianereservaat
::** it Rice Lake Yndianereservaat
::*foar de Plonderder-Tsjippewa:
::** it Cass Lake Yndianereservaat
::** it Leech Lake Yndianereservaat
::** it Lake Winnibigoshish Yndianereservaat
::Fan dizze reservaten kaam it by it Rice Lake Reservaat fanwegen ûniennichheid oer de lokaasje nea iens ta de oprjochting. De Gull Lake, Pokegama Lake en Rabbit Lake Reservaten waarden neitiid wer opheft, wylst de trije reservaten fan 'e Plonderder-Tsjippewa yn 1934 opgiene yn it gruttere Leech Lake Yndianereservaat.
* It Ferdrach mei de Winnebago, yn Wiskonsin, waard sletten op 27 febrewaris 1855, ratifisearre troch it Kongres op 3 maart fan dat jier en ûndertekene troch presidint Pierce op 23 maart fan dat jier. Hjirby stiene de Winnebago it grûngebiet ôf dat harren ûnder it Ferdrach fan Washington (1846) taparte wie, yn ruil foar in reservaat yn sintraal Minnesota op lân dat de Amerikanen yn 'e hannen krigen hiene troch it Ferdrach fan Fond du Lac (1847).
* It Ferdrach mei de Tsjoktou (*Choctaw*) en de Tsjikkesou (*Chickasaw*), yn it Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma) waard sletten op 22 juny 1855, ratifisearre troch it Kongres op 21 febrewaris 1856 en ûndertekene troch presidint Pierce op 4 maart 1856.
Frank Thring

* F.W. Thring (1883-1936), Australysk toaniel- en filmprodusint
* Frank Thring (akteur) (1926-1994), Australysk akteur, soan fan F.W. Thring
* Frank Thring (regisseur) (1950), in Britsk pornografysk regisseur en akteur
Frank Thring (regisseur)

**Frank Thring**, echte namme: **William Wright** (yn Ingelân, 6 juny 1950), is in Britsk pornografysk regisseur en akteur fan Ingelsk komôf, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e skûlnammen Lee Nover en Arthur Potts. Hy sette yn 1989 útein mei in wurkpaad yn sawol de Jeropeeske as de Amerikaanske pornoyndustry en regisseare in grut tal films. 

## Libben en karriêre
Thring waard yn 1950 earne yn Ingelân berne. Yn 1989, doe't er 39 jier wie, begûn er oan in wurkpaad as regisseur fan pornografyske films, en fan 1990 ôf wied er yn it ferlingde dêrfan ek aktyf as pornoakteur. Syn rezjy wie lykwols altyd wichtiger as syn aktearjen. Foar dizze karriêre naam er de skûlnamme Frank Thring oan, nei de Australyske *[[mainstream]]*-akteur mei deselde namme. Teffens hat er wol wurke ûnder de namme Lee Nover, in wurdspiling op *lean over* (Ingelsk foar "bûch dy foaroer").

Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie Thring begjin 2017 yn 134 pornofilms aktearre, wylst er 245 films regisearre hie. Dêrby wied er yn beide ynstânsjes wurksum foar sokke foaroansteande Amerikaanske studio's as Hustler Video, Sin City, Elegant Angel, Metro, VCA Pictures en Caballero Home Video. Yn Jeropa wie Thring boppedat in protte yn 't spier foar it Sweedske Private-label.

Under syn karriêre wurke Thring as akteur gear mei aktrises as Erika Bella, Niki Belucci, Dru Berrymore, Laura Black, Danyel Cheeks, Kathy Kash, Sidonie Lamour, Alexandra Nice, Silvia Saint, Amanda Steel en Vanda Vitus. Guon fan 'e bekendste films dy't er regisearre, wiene *Cannes Fantasies*, *Château de Passion* en *Virgin Treasures* diel 1 en 2, allegear produksjes fan Private út 1994, wêrfan't de lêste beide yn it Karibysk Gebiet opnommen waarden op 'e Amerikaanske Famme-eilannen. Dêrnjonken wie Thring ek ferantwurdlik foar de rezjy fan withoefolle dielen fan 'e filmsearjes *Private Triple X*, *Pirate Video* en *Pirate Deluxe* foar Private, en *Mr. Beaver Checks In* foar Hustler Video.

## Keppelings om utens
* Biografy en filmografy fan Frank Thring yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
* Biografyske gegevens en filmografy fan Frank Thring yn 'e ''Internet Adult Film Database'' (IAFD)
Mille Lacs-Yndianen

De **Mille Lacs-Yndianen** (Ingelsk: *Mille Lacs Indians*; Odjibwe: *Misi-zaaga’iganiwininiwag*) foarmje in histoarysk folksdiel fan 'e Odjibwe (Ingelsk: *Ojibwe*), dy't ek wol Tsjippewa (*Chippewa*) neamd wurde, in grut Algonkwynsktalich Yndiaansk folk út it gebiet fan 'e Grutte Marren yn 'e Feriene Steaten en Kanada. 

De Mille Lacs-Yndianen ûntstiene út in ferraning fan trije Yndianetroepen:
*de Mille Lacs-troep fan 'e *Biitan-akiing-enabijig*-stamme (de saneamde "Grinssitters") fan 'e Boppemarder Tsjippewa;
* de Mille Lacs-troep fan 'e Mississippy-Tsjippewa; en
* de Mille Lacs-troep fan 'e Mdewakanton-stamme fan 'e Eastlike Dakota.
Oarspronklik wennen de Boppemarder Tsjippewa en de Mississippy-Tsjippewa yn Opper-Michigan, mar fanwegen tanimmende befolkingsdruk, begearte nei in grutter oandiel yn 'e lukrative pelshannel mei de Frânsen, en oanboazjende ynterne ferdieldheid feroarsake troch it preekjen fan it kristendom troch Frânske jezuïten begûn in oansjenlik diel fan harren yn 1737 yn westlike rjochting fuort te tsjen, it binnenlân yn fan wat no Wiskonsin en Minnesota is. Troch de oerwinning fan 'e Mille Lacs-troep fan Boppemarder Tsjippewa en de Mille Lacs-troep fan Mississippy-Tsjippewa yn 'e Slach by Kathio, yn 1750, krigen dy it doe foar it sizzen yn 'e krite fan 'e Mille Lacs-mar yn eastlik sintraal Minnesota. Mar om't beide partijen dy mar as in tige hillich plak beskôgen, waard der, neffens de mûnlinge oerlevering fan 'e Mille Lacs-Yndianen, koarte tiid letter in gearkomste belein om oer frede te praten.

Dêrby waard besletten dat de leden fan 'e beide Odjibwe-troepen alle seremoniële dûnsen en lieten fan 'e pleatslike Eastlike&nbsp;Dakota-troep leare soe, wylst de Dakota freedsum troch de Odjibwe assimilearre wurde soene. Mei't dêrtroch de oantsjuttings Odjibwe en Dakota net mear tapaslik wiene, krige it nije stamferbân de neutrale namme fan 'Mille Lacs-Yndianen'. Neitiid ûntjoech de nije stamme him troch syn mingde ôfstamming ta in knooppunt foar en ferbining tusken de kultueren fan 'e Odjibwe en de Sû (*Sioux*; dêr't de Dakota it eastlike folksdiel fan foarmje).

Hjoed de dei identifisearje de Mille Lacs-Yndianen harsels allegear as etnyske Odjibwe, mar in soad fan harren hawwe de *Ma’iingan* (Wolf) as har wichtichste toatem, wat harren Dakota-ôfstamming ferriedt, mei't dy toatem by de Odjibwe net foarkomt. De Mille Lacs-Yndianen wurde yn 'e Feriene Steaten fertsjintwurdige troch de federaal erkende Mille Lacs Troep fan Odjibwe, dy't yn 1934 gearstald waard út 'e Mille Lacs-Yndianen, de Sandy Lake- en Rice Lake-troepen fan 'e Mississippy-Tsjippewa en de westlike helte fan 'e St. Croix-troep fan 'e Boppemarder Tsjippewa. In lyts diel fan harren is yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw ferfearn nei it White Earth Yndianereservaat en ôfstammelingen fan dy groep meitsje no diel út fan 'e federaal erkende White Earth Naasje.
Phantasia Press

**Phantasia Press Inc.** wie in lytse Amerikaanske útjouwerij dy't yn 1978 oprjochte waard troch Sidney Altus en Alex Berman. It bedriuw wie fêstige yn West Bloomfield, yn 'e Amerikaanske steat Michigan, en lei him útslutend ta op it publisearjen fan beheinde oplagen fan romans fan 'e sjenres fantasy en science fiction. Guon fan 'e publikaasjes wiene wiere earste edysjes, wylst oaren de earste hardcoveredysjes wiene fan boeken dy't earder as paperback útbrocht wiene. Yn 1989 beëinige Phantasia Press syn wurksumheden.

Ferneamde auteurs publisearren harren wurk by Phantasia Press, wêrûnder, Poul Anderson, Isaac Asimov, David Brin, Orson Scott Card, C.J. Cherryh, Arthur C. Clarke, Catherine Crook de Camp, L. Sprague de Camp, Philip José Farmer, Allan Dean Foster, Stephen King, Larry Niven, Jerry Pournelle, Mike Resnick, William Shatner, Robert Silverberg en Roger Zelazny. Ien fan 'e bekendere útjeften fan Phantasia Press wie de roman *[[Forty Thousand in Gehenna]]*, fan C.J. Cherryh. Guon omslachartysten dy't wurk leveren foar publikaasjes fan Phantasia Press, wiene George Barr, David A. Cherryh, Rowena Morrill en Michael Whelan.

## Keppelings om utens
*www.phantasiapress.com (deade link)
Sunset Boulevard

|
|-
|
|-
|
|-
|}
**Sunset Boulevard** (Ingelsk foar "Bûlevaar fan de Sinne-ûndergong") is in brede trochgeande wei of strjitte yn it sintrale en westlike diel fan 'e Los Angeles County, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Dizze strjitte is likernôch 35&nbsp;km lang en rint fan 'e binnenstêd fan Los Angeles yn westlike rjochting rûchwei by de bôge fan bergen lâns dy't de noardlike ôffreding fan 'e Los Angeles-dobbe foarmje, om oan 'e kust fan 'e Stille Oseaan út te kommen op 'e Pacific Coast Highway. De rûte dy't Sunset Boulevard foarmet is rûchwei deselde as dy fan in earder feedriuwerspaad dat yn 'e 1780-er jierren ûntstie om kij út de Pueblo de Los Angeles nei see ta te driuwen. Sunset Boulevard stiet derom bekend dat der geregeldwei filefoarming plakfynt. Yn jannewaris 2025 waard in grut part fan 'e bebouwing oan Sunset Boulevard ferwoastge troch de de meast ferneatigjende natoerbrannen út 'e skiednis fan Los Angeles.

## Rin
De eastlike útein fan Sunset Boulevard is in ôfslach fan Figueroa Street, yn 'e Los&nbsp;Anzjelynske binnenstêd, hoewol't de strjitte histoarysk noch fierder yn eastlike rjochting trochrûn, oant Alameda Street, deunby it Union Station-treinstasjon. Tsjintwurdich rint Sunset Boulevard fan Figueroa Street earst ferskate kilometers nei it noardwesten, nei de ferneamde wyk Hollywood, dêr't er yn in rjochte line dwers trochhinne rint nei it westen ta, om dêrnei ôf te bûgen nei it súdwesten en dan op 'e oseaan ta te meänderjen.

Ear't er Hollywood berikt, rint Sunset Boulevard ek troch of bylâns de wiken Echo Park, Silver Lake en Los Feliz. Oare kant Hollywood rint de strjitte troch de selsstannige stêden West Hollywood en Beverly Hills, en dan troch Holmby Hills en Bel-Air, dat wer wiken fan Los Angeles binne. Yn Bel-Air foarmet Sunset Boulevard de noardgrins fan 'e Westwood-kampus fan 'e Universiteit fan Kalifornje, Los Angeles (UCLA). De strjitte ferfolget syn wei dêrnei troch de Los&nbsp;Anzjelynske wiken Brentwood en Pacific Palisades. Dêr komt er út op in krúspunt fan 'e Pacific Coast Highway, dat in trochgeande autosnelwei is dy't op dat punt ôfbûcht nei it westen ta en dêrby de Kalifornyske kust fan 'e Stille Oseaan folget.

## Oan Sunset Boulevard
* Beverly Hills Hotel
* Blessed Sacrament Church
* Cinerama Dome
* it haadkertier fan 'e Directors Guild of America
* Earl Carroll Theatre
* Garden of Allah
* Hollywood Athletic Club
* Hollywood High School
* Hollywood Palladium
* Hotel Bel-Air
* House of Blues
* *[[The London Fog]]* (nachtklub)
* Los Angeles Film School
* Nickelodeon on Sunset
* Palisades Charter High School
* 
* Rainbow Bar and Grill
* Rock Walk
* The Roxy Theatre
* Standard Hotel
* Steatshistoarysk Park Will Rogers
* Sunset Junction (Los Angeles)
* Sunset Gower Studios
* Tiffany Theatre
* Universiteit fan Kalifornje, Los Angeles (UCLA)
* *[[Whisky a Go Go]]* (nachtklub)
Femi Oke

**Femi Oke** (útspr.: ['fɛmi 'oʊke], likernôch: "femmy oo-kee"; Londen, 30 juny 1966) is in Britsk presintatrise, waarfrou, meteorologe, ferslachjouster en nijslêzeresse fan Nigeriaansk komôf. Hja krige ynternasjonale bekendheid troch har wurk foar de Amerikaanske nijsstjoerder CNN International. Op 't heden is Oke yn 'e tsjinst fan 'e Arabyske nijsstjoerder Al Jazeera English.

## Libben en karriêre
### Jonkheid en oplieding
Oke waard yn 1966 berne yn 'e Ingelske haadstêd Londen, as dochter fan âlden dy't út Lagos, yn Nigearia, dêrhinne emigrearre wiene. Hja is in etnyske Jorûba (de Jorûba of *Yoruba* binne ien fan 'e grutste folken fan súdlik Nigearia). Oke genoat har oplieding oan 'e Universiteit fan Birmingham, dêr't se ôfstudearre mei in bachelortitel yn Ingelske taal- en letterkunde.

### Karriêre
Oke sette yn 1980, mei fjirtjin jier, al útein mei wurk as ferslachjouster foar it Britske radiostasjon London Broadcasting Company. Yn 1993 wie se yn 'e tsjinst by de keabeltillefyzjestjoerder Wire TV, dêr't se ferskate programma's presintearre, wêrûnder it populêre *Soap on the Wire* op 'e sneontemiddeis, in praatprogramma oer soapsearjes mei soap-ekspêr Chris Stacey. Yn 'e earste helte fan 'e 1990-er jierren presintearre Oke ek it wittenskiplike programma *Science in Action* en it muzykprogramma *Top of the Pops*, beide op 'e BBC. Fierders wurke se yn 'e tachtiger en njoggentiger jierren ek foar GMTV, London Weekend Television, Men & Motors en Carlton Television.

Yn 1999 joech Oke har by de Amerikaanske nijsstjoerder CNN, dêr't se op CNN International as waarfrou en meteorologe it waarsegmint fan 'e nijsprogramma's *World Today* en *World News* fersoarge. Dêrnjonken presintearre se ek geregeldwei de eftergrûnrubryk *Inside Africa*, dy't him talei op ekonomyske, kulturele en maatskiplike ûnderwerpen oangeande it Afrikaanske wrâlddiel. Yn deselde snuorje wie Oke ek as nijslêzeresse en ferslachjouster wurksum foar it radioprogramma *The Takeaway*, op Public Radio International. Yn 2008 ferliet Oke CNN om har by de Katareeske nijsstjoerder Al Jazeera English te jaan, dêr't se sûnt jier en dei it programma *The Stream* presintearret.

Njonken har sjoernalistike wurk is Oke ek aktyf as dosinte oan it ynstitút fan de Meteorologyske Wrâldorganisaasje (WMO) yn it Argentynske Buenos Aires. Fierders hat se gastkolleezjes fersoarge oan de Universiteit fan Libearia en de Emory Universiteit yn Atlanta, en hat se foar de Feriene Naasjes yn Rome in lêzing holden foar de gearkomste fan it Wrâlditensprogramma (WFP). Yn 2005 wie Oke te sjen yn 'e koarte film *The Last Hour*. Hja hâldt in blôch by op har eigen webside en wennet yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C.

## Keppelings om utens
*  Offisjele webside fan Femi Oke
*  Folsleine filmografy fan Femi Oke yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
Harmony

* harmony (idee), it idee dat it iene mei it oare yn oerienstimming is
* harmonyorkest, in soarte muzykorkest
Skientme

**Skientme**, **kreazens**, **kreasheid**, **moaiens**, **moaiheid**, **tsjeppens** of **tsjepheid** is in eigenskip fan in minske, bist, geografyske lokaasje, idee of foarwerp dy't yn 'e persepsje fan in taskôger liedt ta ûnderfining fan geniet of in gefoel fan tefredenens. Dit konsept wurdt bestudearre as ûnderdiel fan 'e bredere terreinen fan 'e estetyk, kultuer, sosjale psychology en sosjology. It tsjinstelde fan skientme is **lilkens**. It stribjen of sykjen nei de heechste foarm fan skientme is in **skientme-ideaal**. Sokke ideälen ferskille lykwols fan kultuer ta kultuer en ferskowe fan tiid ta tiid. Sadwaande kin eat dat yn Afrika as skientme-ideaal beskôge wurdt yn Jeropa alhiel net moai fûn wurde, en krektlyk binne de mûtele froulju dy't Rubens yn 'e sechstjinde iuw skildere bepaald net mear it skientme-ideaal dat yn 'e ienentweintichste iuw jildt.

De ûnderfining fan skientme hat faak te krijen mei in ynterpretaasje fan in plak, foarwerp of idee as yn harmony mei de natoer, wat by de taskôger liede kin ta positive gefoelens dêrfoaroer. As it om in minske giet, hat de ûnderfining fan skientme faak te krijen mei seksuële oantrekkingskrêft, hoewol't poer estetyske wurdearring fan skientme ek mooglik is. Om't de ûnderfining fan skientme sterk subjektyf bepaald wurdt, is it net mooglik om der in slutende definysje foar te jaan, sels net binnen ien kultuer of ien tiidrek. It Ingelsk hat in sprekwurd dat seit: *beauty is in the eye of the beholder* ("skientme sit yn it each fan 'e taskôger"), en dat is mar al te wier.

Dêrby kin lykwols wol oantekene wurde dat út wittenskiplik ûndersyk nei foarren kommen is dat hiel algemiene persepsjes fan skientme wierskynlik evolúsjonêr bepaald binne. Op it mêd fan minsken moat men dan tinke oan tsjinstellings as jong-âld en sûn-siik, en oangeande lânskippen oan tsjinstellings as grien-keal. Frijwol eltsenien sil it dermei iens wêze dat jong, sûn of grien moaier is as âld, siik of keal. Saakkundigen binne fan betinken dat soks genetysk fêstlein is, wêrby't de as 'moai' ûnderfûne begripen in gruttere kâns op it oerlibjen fan 'e minske as soarte biede, itsij troch fuortplanting (jong, sûn), itsij omreden fan 'e (gruttere) beskikberheid fan iten (wielderige plantegroei).
Trijefâldichheidtsjerke yn Nikitniki (Moskou)

De **Tsjerke fan 'e Hillige Trijefâldichheid yn Nikitniki** (Russysk: Храм Святой Троицы в Никитниках) is in otterdokske tsjerke yn Moskou, Ruslân. De tsjerke stiet yn it distrikt Kitaj-Gorod en stie yn 'e twadde helte fan 'e 17e iuw ea model foar in soad oare Moskouse tsjerken. 

## Skiednis
Yn de 16e iuw stie hjir in houten tsjerke ta eare fan de hillige martler Nikita. Dý tsjerke baarnde yn 'e jierren 1620 ôf. De ôfbaarnde tsjerke waard yn 1628-1651 yn opdracht fan 'e keapman Gregogy Nikitnikov, dy't út de omkriten fan Jaroslavl stamde, ferfongen troch in stiennen nijbou. Oer de krekte boudata bestiet lykwols gjin oerienstimming. De nije tsjerke waard wijd oan de hillige Trije-ienheid. 

De súdlike kapel waard wijd oan 'e martler Nikita en tsjinne as it plak dêr't Nikitnikov en syn famylje begroeven waard.

Yn 1920 waard de tsjerke sletten foar de earetsjinst en yn 1934 oerdroegen oan it Nasjonaal Histoarysk Museum. Om 'e tsjerke hinne ferskynde nei de Twadde Wrâldoarloch grutskalige moderne kantoarbou.

De Trijefâldichheidtsjerke waard yn 1991 oan 'e Russysk-otterdokske Tsjerke werom jûn. In ynterieur fan de tsjerke is koartlyn renovearre. De muorren fan de tsjerke binne dekorearre mei 17e-iuwske fresko's fan 'e ikoaneskilder Simon Usjakov.
Edvard Grieg Museum Troldhaugen

It **Edvard Grieg Museum Troldhaugen** is een museum in Bergen in Noarwegen. It museum húsmannet yn it eardere hûs fan de komponist Edvard Hagerup Grieg, dat yn 1885 reekaam, wêrnei't Grieg der oant syn dea yn 1907 wenne.

De namme Troldhaugen, betocht troch Grieg syn oare helte, ferwiist nei de buert dêr't de filla leit, mar is ek in ferwizing neit de trollen, dy't yn it wurk gan Grieg in rol spylje, en "Haugen", de hichte dêr't it hûs op boud is.

De filla waard ûntwurpen troch in neef fan de komponist neffens de winsken fan Grieg. De filla krige neffens Noarske begripen grutte ruten, dat it ferwaarmjen fan it hûs yn de winter wie in toer. Grieg fûn dat net slim, mei't hy en de frou it hûs meast yn de simmer bewennen en winterdeis reizgen.

Troldhaugen leit heech op in rots dy't steil nei de fjord ôfrint. De toer op it hûs jout útsjocht op de fjord mei syn lytse fan dinnen begroeide eilantsjes. Grize rotsen, dy't de stêd Bergen ynslute, foarmje de eftergrûn. Foar it hûs leit de tún mei smelle boskpaadsjes dy't nei ûnderen oant de fjord liede. Sy rinne bylâns in steile rotswand dy't Grieg útsocht hie as lêste rêstplak.

Njonken it hûs, fierderop oan it strân, is ek de lytse hutte bewarre bleaun dêr't Grieg komponearre. Yn 1985 waard der by de filla in konsertseal (de *Troldsalen*) boud en yn 1995 waard it museum iepene dêr't it libben en wurk fan de komponist sintraal stiet.

Grieg hat de namme fan syn hûs feriuwige yn it stik: *Bryllupsdag på Troldhaugen* ('Troudei yn Troldhaugen'), op. 65, no. 6.
George Benjamin

**George Benjamin** (Londen, 31 jannewaris 1960) is in Ingelsk komponist fan (moderne) klassike muzyk. Njonke dat is er ek dirigint, pianist en learaar. Hij wurdt beskôge as ien fan de wichtichste learlingen fan Olivier Messiaen, by wa't er yn de jierren 70 studearre oan it konservatoarium fan Parys, it Conservatoire national supérieur de musique.

Al yn 1980 waard in komposysje fan him útfierd op de ferneamde Proms yn Londen. Hy is âld-studint fan it Royal College of Music yn Londen. Sûnt 2001 is er self learaar komposysje oan it King's College te Londen. Hy treedt ek gereldwei op as dirigint fan it "London Sinfonietta"-orkest.

## Wurk <small>(in kar)</small>
### Opera
*"Into the little hill" (2006)
*"Written on skin" (2012)

### Foar orkest
* "Ringed by the Flat Horizon", 1979-80 
* "Three Inventions for Chamber Orchestra", 1993-95 
* "Dance Figures", 2004

### Keamermuzyk
* Fioelsonate  1976-77 , pianosonate (1977-78)
* "Sortilèges", foar piano 1981 
* In oktet mei aparte besetting: fluit (+ pikkolo), klarinet, fioele, altfioele, sello, twa bassen, in selesta en slachwurk, 1978 

Teffens skreau er ek koarmuzyk en (moderne) dûnsmuzyk, ûnder mear foar Rosas fan Anne Teresa De Keersmaeker.

## Prizen en earbewizen
*1996: Chevalier yn de Frânske *[[Oarder fan Keunsten en Letteren|Ordre des Arts et des Lettres]]*
*2001: Arnold Schönbergpriis
*2010: Commander yn de *[[Oarder fan it Britske Ryk|Most Excellent Order of the British Empire (CBE)]] *
*2017: Knight Bachelor, "Sir"
*2017: Lid fan de Bayerische Akademie der Schönen Künste
*2023: Ernst von Siemens Muzykprijsi

## Keppeling om utens
*  George Benjamin op it webstee Faber Music
Bargebur

**Bargebur** is in doarpke yn de Landkreis Aurich yn de Dútske dielsteat Nedersaksen. Bestjoerlik is it sûnt 1 july 1972 part fan de stêd Norden.

It doarp hat in tsjerke út de 17e iuw. De stichting fan de tsjerke is nau ferbûn mei de wegering fan it doetydske stedbestjoer fan Norden om yn dy stêd, foar it grutste part Luthersk, de bou fan in herfoarme tsjerke ta te stean. Yn East-Fryslân botsten beide haadstreamingen fan de Reformaasje frijwat ferheftich; Norden lei op de grins fan beide streamingen. De greve fan Lütetsburg, Dodo II fan Inn und Kniphausen, ferklearre him ree en lit in herfoarme tsjerke sette. Bargebur wie yn syn territoarium it tichste by Norden.

Ut Norden wei waard alle war dien de bou fan de herfoarme tsjerke te sabotearjen. De stêd moast lykwols belies jaan doe't karfoarst Freark Willem I fan Brandenboarch him as oppenearre as beskermhear fan de bou.

Op âlde kaarten komt Bargebur ek as 'Bergum' of 'Westekelbur' foar.
Philip Johan von Strahlenberg

**Philip Johan von Strahlenberg** (Stralsund, 1676–1747) wie in Sweedsk ofsier, geograaf en taalkundige fan Dútsk komôf dy't in wichtige bydrage levere oan de kartografy fan Ruslân. Hy wie de earste geograaf dy't mei it idee fan in it bepalen fan de grins tusken Jeropa en Aazje kaam. Hy stelde út dat it Oeralberchtme en de rivier de Oeral de grins foarmje soene tusken beide kontininten. Letter lei er dy grins fêst mei tastimming fan de Russyske tsaar.

De asteroïde 15766 Strahlenberg is nei him ferneamd.

## Publikaasjes
* *Das Nord-und Ostliche Theil von Europa und Asia*, 1730 
* *Description Historique de l'Empire Russien*, 1757

## Sjoch ek
* Jeraazje
Tsjerke fan de Hillige Nikolaas yn Pyzji

De **Tsjerke fan de Hillige Nikolaas yn Pyzji** (Russysk: Церковь Николая Чудотворца, что в Пыжах) is in otterdokse tsjerke fan it Moskvoretsky dekanaat yn it bisdom Moskou. It 17e-iuwske ryk dekorearre monumint stiet oan 'e Ulitsa Bolshaja Ordynka yn it Moskouse distrikt Zamoskvoretsje.

## Skiednis
In earste houten tsjerke op it plak datearre út 1594 en waard nei alle gedachten tagelyk boud mei de stifting fan 'e wyk foar it Strelets-rezjymint. Yn 'e twadde helte stie it hjir stasjonearre rezjimint ûnder befel fan Potap Klementevitsj Pyzjov, dy't syn namme oan it gebiet joech. De bou fan 'e tsjerke giet werom op it jier 1672 (of neffens oare boarnen op 1657). Yn 1691 waarden der kapellen oanboud ta eare fan Antonius en Teodosius en ta eare fan Nikolaas. Alhoewol't it haadalter fan 'e tsjerke wijd oan 'e erkundiging wijd waard, krige de tsjerke de namme Nikolaastsjerke. De klokketoer waard yn 'e jierren 1691-1692 boud. 

Nei de ferwoastging fan 'e tsjerke yn 1812 fûn der sûnt 1848 in desinnia duorjende restauraasje plak. 

Yn 'e Sovjettiid waard de tsjerke yn 1934 sletten, nei't de tjerke al earder yn 'e jierren 1920 plondere wie. In ikoan fan Kristus Pantokrator  waard oerdroegen oan 'e Tretjakovgalery. De klok waard nei it Bolsjojteater brocht en letter troch de katedraal fan Jelochovo oanskaft, nei't de âlde tsjerkeklok sprongen wie. Ferskillende organisaasjes makken yn dy tiid gebrûk fan 'e tsjerke.  

Yn 1990 krige de Russysk-Otterdokse Tsjerke it gebou werom. Regelmjittige tsjerketsjinsten wurde wer sûnt 11 july 1991 fierd. De resinte ikonostaze waard makke troch I.V. Klimenko en yn 'e Nikolaaskapel binne muorrefresko's út de 19e iuw fan A. Sokolov.
Tsjerke fan de Hillige Nikolaas yn Zajaitskoje

De **Tsjerke fan 'e Hillige Nikolaas** is in otterdokske tsjerke út it midden fan 'e 18e iuw. De tsjerke leit oan 'e rjochter kant fan 'e Moskva yn it sintrum fan de Russyske haadstêd Moskou. 

## Skiednis

In earste fermelding fan 'e tsjerke datearret fan 1518. It doe noch houten bouwurk waard yn 1652 ferfongen troch in stiennen tsjerke. Nei ferrin fan tiid ferfoel de tsjerke en waard der mei de bou fan in nije tsjerke begûn, dy't noch foar de foltôging ynstoartte. Yn 1751 waard de bou wer oppakt. Nei alle gedachten wie it ûntwerp ôfkomstich fan Dmitri Vasiljevitsj Uchtomski, yn 'e tiid fan tsarina Elisabeth Petrovna de belangrykse arsjitekt fan Moskou en in master fan 'e saneamde Elisabethaanske barok. De bou waard yn 1754 foltôge en op 24 oktober wijde biskop Filemon de rjochter kapel yn ta eare fan Nikolaas fan Myra. Op 31 july waard de lofter kapel wiid oan Sergius fan Radonezj en nei't it ynterieur fan 'e tsjerke folslein foltôge waard, waard yn 1759 it haadalter oan 'e Transfiguraasje wijd.    

It fjoer fan de brân fan Moskou yn 1812 krige gjin fet op de tsjerke, mar troepen Napoleon plonderen de tsjerke en rôven it tsjerkereau. Rynske parochianen soargen der foar dat it tsjerklike reau neitiid wer oanskaft wurde koe.

Yn 'e tiid fan it Sovjet-rezjym waard de tsjerke yn de tiid fan de ferfolging fan de Tsjerke foar de earetsjinst sletten en it gebou oan it Russyske enerzjybedriuw Mosenergo yn gebrûk jûn. Yn 1939 wie de gemeente fan doel om de tsjerke ôf te brekken, mar hja kamen net fierder as de sloop fan de koepels en de boppenste ferdjippings fan de klokketoer.

Yn it midden fan 'e jierren 1950 waard in oerflakkige restauraasje fan it eksterieur útfierd. 

De tsjerke waard yn 1996 werom jûn oan 'e otterdokske mienskip. Dêrnei fûn in yngreven restauraasje plak.
Riek Schagen

**Geertruida Hendrika (Riek) Schagen** (Amersfoart, 15 novimber 1913 - Vorden, 14 july 2008) wie in Nederlânsk aktrise en skilderes. Se is nei alle wierskyn it meast bekend fan har rol as Saartje yn de telefyzjerige *[[Swiebertje]]*, dêr't hja tsien jier yn meidie.

## Biografy
### Karriêre
Riek Schagen kaam as tsjinstfaam by Albert van Dalsum en krige toaniellessen fan him. Se debutearre yn 1940 by syn selskip Studio yn it stik *Eindexamen*. Yn ’e oarlochsjierren wie se húshâldster by fersetsstrider Popke Sjoerds Bakker (1912-1945) oan de Singel yn Amsterdam en krige se in rol yn ’t fersetswurk. Neist har wurk yn it teäter hat se fan 1955 ôf meidien oan in grut tal telefyzjeproduksjes. Yn 1955 makke Schagen har filmdebút yn *[[Ciske de Rat (film út 1955)|Ciske de Rat]]* as muoike Jans. Dêrnei spile se yn tal fan  film- en telefyzjeproduksjes, dêr't *[[Fanfare (film)|Fanfare]]* fan Bert Haanstra, *[[De Overval (film)|De Overval]]* en *[[De kleine waarheid]]* ûnder wiene.

Yn 1965 kaam Schagen by de cast fan de populêre telefyzjesearje *[[Swiebertje]]* en spile dêryn de rol fan húshâldster Saartje, as opfolgster fan ûnder oaren Annie Leenders en Jetty Cantor. Ek nei't de searje yn 1975 stoppe wie, makke Schagen yn dy rol fan húshâldster noch geregeldwei reklamespotsjes foar ûnder oaren Sorbo. Har lêste rol hie se yn de jeugdsearje *[[Thomas en Senior]]* út 1985 en yn it ferfolch, *Thomas en Senior op het spoor van Brute Berend* út 1988; se spile dêryn de beppe fan Thomas. Yn 2007 wie se noch as Saartje te gast yn it programma *[[Mooi! Weer De Leeuw]]* fan Paul de Leeuw; it wie har lêste telefyzjeoptreden.

Schagen ûntwurp kostúms en har namme krige de lêste jierren ek klank as skilderes. Se hie har eigen eksposysjeromte mei de namme "GaleRiek". Totaal hat hja mear as 1000 skilderijen makke.

Se stoar yn de âldens fan 94 jier yn fersoargingshûs De Wehme yn har wenplak Vorden. Har jiske is byset op it Algemien begraafplak dêre.

### Priveelibben
Schagen wie boaske oan filosoof, ekonoom en keunsthistoarikus Bert Westermann, soan fan skilder Gerard Westermann, en wenne yn Vorden. Riek Schagen hie gereld eksposysjes yn it lân.

## Filmografy

* 1955 - *[[Ciske de Rat (film út 1955)|Ciske de Rat]]* - Muoike Jans
* 1958 - *[[Fanfare (film)|Fanfare]]* - Aaltje
* 1962 - *[[De Overval (film)|De Overval]]* - Mem fan Wim
* 1963 - *De Duivelsgrot* - Húshâldster Hilda (1963-1964)
* 1965 - *[[Swiebertje]]* - Saartje (1965-1975)
* 1970 - *[[De kleine waarheid]]* - Sien Eenenaam
* 1972 - *The Little Ark* - Frou Brodfelder
* 1972 - *[[Het meisje met de blauwe hoed]]*
* 1975 - *[[Keetje Tippel]]*
* 1980 - *[[Pipo de clown]] yn *West Best-moeders ugh*
* 1985 - *Thomas en Senior* - Beppe fan Thomas
* 1986 - *Vroeger kon je lachen* - Swijende frou
* 1988 - *Thomas en Senior/Thomas en Senior en het spoor van Brute Berend* - Beppe fan Thomas

===Harkspul===
* 1986 - *De ronde van '43'' - Frou Co

## Keppeling om utens
* Riek Schagen yn de IMDb
Hendrik Groen

**Hendrik Groen** is in Nederlânsk skriuwer. Hy is de auteur fan it yn 2014 ferskynde boek *Pogingen iets van het leven te maken: Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83¼ jaar*. Dat boek waard yn 2016 bekroand mei de Publykspriis foar it Nederlânske Boek. It ferfolch *Zolang er Leven is: Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar* ferskynde yn 2016. 

Hendrik Groen is in pseudonym fan skriuwer Peter de Smet. *[[NRC Handelsblad]]* publisearre yn april 2016 in artikel oer in man dy't him efter it pseudonym ferskûlje soe. De Smet ûntkende ynearsten dat er de skriuwer wie.

De Publykspriis foar it Nederlânske Boek waard troch de skriuwer net persoanlik ophelle. Yn 2018 wûn ek syn twadde boek *Zolang er leven is* de NS Publykspriis. De priis waard yn ûntfangst naam troch de akteur Kees Hulst.

## Ferfilming
Yn 2017 waarden de boeken ferfilme en troch Omrop MAX as de telefyzjesearje "It geheime deiboek fan Hendrik Groen" útstjoerd, mei Kees Hulst yn de rol fan Hendrik Groen. Senarioskriuwer Martin van Waardenberg befêstige opnij dat De Smet de man achter it pseudonym wie. Yn 2017 waard ek in toanielbewurking ûnder rezjy fan Gijs de Lange op 'e planken brocht. Beau Schneider spile de rol fan Hendrik Groen. Yn 2019 folge in twadde telefyzjesearje by omrop MAX, *It geheime deiboek fan Hendrik Groen, Zolang er leven is*.

## Bibliografy
* 2014 - *Pogingen iets van het leven te maken: Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83¼ jaar*
* 2016 - *Zolang er leven is: Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar*
* 2018 - *Leven en laten leven*
* 2019 - *Een kleine verrassing*
* 2020 - *Opgewekt naar de eindstreep: Het laatste geheime dagboek van Hendrik Groen, 90 jaar*
* 2021 - *Rust en Vreugd*
Muir of Ord

**Muir of Ord** (Skotsk-Gaelysk: *Am Blàr Dubh*) is in doarp yn de Skotske Heechlannen op it skiereilân Black Isle, sa'n 20 kilometer bewesten Inverness en ûngefear 10 kilometer súdlik fan Dingwall.

Alle jierren yn augustus wurdt de Black Isle Show,, ien fan de grutste lânbou-eksposysjes fan Skotlân, hâlden op in showterrein ûnder Muir of Ord.
 
Muir of Ord hat sûnt 1862 in stasjon oan it spoar Far North Line en de Kyle of Lochalsh Line.

Tichtby Muir of Ord stiet de Glen Ord Distillery, ien fan mar in pear oerbleaune whiskydistillearderijen op Black Isle.

## It besjen wurdich
* Kastiel Tarradale
* It hûs Tarradale

## Doarpsbyld

Footbridge over the railway at Muir of Ord station - geograph.org.uk - 1751707.jpg|Spoarstasjon Muir of Ord
File:Muir of Ord Industrial Estate - geograph.org.uk - 589753.jpg|Ydustryterrein Nuir of Ord
Ord Distillery - geograph.org.uk - 142243.jpg|De Glen-Orddistilearderij
Tsjerke fan de Foarbea fan ús Mem Gods yn Jasenevo

De **Tsjerke fan de Foarbea fan 'e Mem Gods** (Russysk: Храм Покрова Пресвятой Богородицы в Ясеневе) is in otterdokske tsjerke yn Moskou, Ruslân. De tsjerke stiet yn it distrikt Jasenevo fan it súdwestlike okrûg. It jild foar de bou fan 'e tsjerke mei in útsûnderlike rike ynrjochting fan mozaiken waard byinoar sammele troch likernôch 800.000 gewoane minsken en organisaasjes. Bysûnder is ek dat de measte mozaiken net troch profesjonele keunstners makke binne, mar troch frijwilligers.
 
## Skiednis

Jasenevo is ien fan 'e meast befolke gebieten fan Moskou en oant koartlyn wiene der mar twa lytse otterdokske tsjerken. De histoaryske tsjerken fan Petrus- en Paulus en Us Leaffrou fan Kazan koene net alle leauwenden plak jaan en dêrom waard it yn 2001 needsaaklik achte om in grutte otterdokske tsjerke te bouwen.

De tsjerke moast ek in monumint wurde om de militêre beskerming fan 'e haadstêd te betinken. Dêrta waard in plan makke om de muorren fan 'e tsjerke te fersieren mei grutte stiennen krusen, dy't de fjildslagen om Moskou hinne symbolisearje. It Russyske leger rekke oandien fan it plan en in soad soldaten begûnen jild te offerjen foar de noch te bouwen tsjerke.       
 
It naam sân jier om 'e bougrûn te krijen, de nedige fergunnings fan de oerheid en in ûntwerp te krijen en nei't al earder in tydlike tsjerke boud wie, waard op 30 juny 2009 in plechtige rite op it plak fan 'e stifting fan 'e tsjerke holden en troch patriarch Kirill de earste stien lein.  
 
## Beskriuwing

De arsjitektuer fan 'e tsjerke ferwiist nei byzantynske en russyske boutradysjes. De tsjerke hat as oerflak in krúsfoarm en wurdt bekroand mei fiif koepels. De fergulde haadkoepel stiet symboal stiet foar Kristus en de fjouwer lytsere koepels, symboalen foar de fjouwer evangelisten, binne blau ferve en dekorearre mei gouden stjerren. 
 
Binnen is de tsjerke útsûnderlik ryk fersierd mei mozaiken yn 'e styl fan 'e Sisyljaanske katedralen. De Foarbeatsjerke is ien fan 'e tsjerken mei it grutste oerflak oan mozaiken fan 'e wrâld. Boppe it haadalter is in mozayk fan in ûnbidich grutte Kristus Pantokrator oanbrocht. 
 
De benedentsjerke is wijd oan 'e Aartsingel Michael en tsjinnet as dooptsjerke. Yn it midden fan 'e benedentsjerke stiet it doopfont fan wyt marmer. Dêrnjonken binne yn 'e benedentsjerke tal fan krekte rekonstruksjes te finen fan pylgerplakken út it Hillige Lân. 

Fieders meitsje in sneinskoalle, in boekhannel en in konferinsjeseal diel út fan de bou.
## Ofbylden ynterieur

Churches in Moscow (26541198090).jpg|thumb|
Churches in Moscow (26720224622).jpg|thumb|
Churches in Moscow (26720225422).jpg|thumb|
Koergan (grêfhichte)

In ***koergan*** (Russysk: курга́н) is Russysk foar grêfheuvel. De earsten fan dit soart heuvels waarden makke troch minsken fan de Samarakultuer yn Ruslân. Koergans waarden boud yn de kopertiid, brûnstiid en izertiid. 

In tal kultueren en folkeren brûkten de *koergans*, ûnder oaren de Sroebnakultuuer, de Jamnakultuer, de Skyten, de Sarmaten, de Hunnen en de Koemanen. Trochdat al dy kultueren en folkeren deselde grêfheuvels brûkten, basearre de Litouws-Amerikaanske argeologe Marija Gimbutas yn 1956 har koerganhypotese. Neffens dy hypotese stamje alle Yndo-Jeropeeske folken fan ien sintraal folk út it hjoeddeiske Súd-Ruslân.

Boppe of by in *koergan* wurdt meastentiids koerganstêles oantroffen.
Bertekleaster fan de Mem Gods (Moskou)

It **Bertekleaster fan 'e Mem Gods** (Russysk: Рождественский монастырь; transl.: *Rozjdestvenski monastyr*) is in otterdoks kleaster foar nonnen yn Moskou, Ruslân. It kleaster leit noch yn 'e Petrovski-ring yn 'e Wite Stêd oan 'e lofter kant fan 'e Neglinnaj.

## Skiednis
It kleaster waard yn 1389 stifte om de Slach by Kûlikovo te betinken en neffens guon boarnen soe it oarspronklik noch yn it kremlyn fan Moskou stien ha. Letter, yn 1484, ferhûze it kleaster nei de hjoeddeiske lokaasje. Oare boarnen skriuwe dat it kleaster al sûnt de oprjochting oan 'e Neglinnaja stien hat. De katedraal fan it kleaster waard tusken 1501 en 1505 boud, mar troch de grutte stedsbrân yn 1547 ferneatige en gau dêrnei wer opboud. 

In twadde alter op it suden waard yn opdracht fan tsaar Ivan de Ferskriklike ta eare fan Nikolaas fan Myra oanboud en dêrnei waard de refter boud. De Jehannes Krysostomostsjerke waard tusken 1676-1677 boud. Ek yn 'e 17e iuw waard de begraffeniskapel foar de prinslike famylje Lobanov-Rostovski boud. 

Yn 1671 wie it kompleks omfieme troch in muorre mei fjouwer tuorren, dy't yn 'e twadde helte fan 'e 19e iuw sloopt en ferfongen waard troch in nije muorre, wêrby't âldere dielen op 'e nij tapast waarden. Yn 'e jierren 1835-1836 waard boppe de tagong fan it kleaster de klassistyske klokketoer fan 'e arsjitekt Nikolai Iljitsj Kozlovski boud, mei dêryn de 'Tsjerke fan de hillige martler Evgenija fan Cherson'. 

## 20e iuw

Oan it begjin fan 'e 20e iuw waard it trije ferdjippings tellende kleastergebou boud, dêr't ek in parochiale skoalle yn ûnderbrocht waard. Yn 'e selde snuorje fûn der nijbou fan 'e Jehannes Krysostomostsjerke en de refter mei de Kazantsjerke plak. Yn dy tiid holden de nonnen harren ek dwaande mei de opfang fan weesfamkes.

Yn 1922 waard it kleaster sletten en de sulveren omhulsels fan 'e ikoanen ferwidere en konfiskearre, wylst de ikoanen sels in plak krigen yn 'e tichteby lizzende Nikolaastsjerke. De kleastergebouwen waarden ferhierd oan kantoaren en wittenskiplike- en ûnderwiisynstellings en de sellen fan 'e nonnen waarden ta apparteminten ferboud. Guon nonnen mochten bliuwe yn it eardere kleaster, twa wennen der noch oant yn 'e ein fan 'e jierren 1970. It kleastertsjerkhôf waard mei it grêfmonumint foar de famylje Lobanov-Rostovsky yn de Sovjet-tiid romme en in diel fan 'e kleastermuorren waarden ôfbrutsen.

As earste bouwurk fan it kleaster waard yn 1992 de 'Katedraal fan de Berte fan de Mem Gods' oan 'e Russysk-Otterdokske Tsjerke werom jûn. Sûnt 14 maaie 1992 fine der wer regelmjittige tsjinsten plak. Op 16 july 1993 bloeide ek it monastike libben wer op en waarden der restauraasjes útfierd.

## Ofbylden

Москва. ул.Рождественка, 20 8с3 (Игум.кор.,ц.Евг.Херсонесского) IMG 2013.3 e1a.jpg|thumb|De klassisistyske klokketoer.
Moscow RozhdestvenskyMonastery J04.jpg|thumb|Jehannes Krysostomostsjerke.
Rozhdestvensky Convent 11.jpg|thumb|De refter mei de Kazantsjerke.
Mighty Sam McClain

**Samuel McClain** (15 april 1943 - 15 juny 2015), artystenamme **Mighty Sam McClain**, wie in Amerikaansk soul- en blues sjonger en songwriter dy't nominearre waard foar in Grammy Award.

## Diskografy

## Keppelings om utens
* Yngeand ynterview mei Mighty Sam by Soul Express
* Ynterview mei Mighty Sam by Soul Express yn novimber 2012
Allard Pieter fan Jongstal

**Allard Pieter fan Jongestal**, ek wol **Allard Pieter van Jongestall** stavere (Starum, 12 augustus 1612  &ndash; Hallum, 9 novimber 1676), wie in Frysk jurist en diplomaat. Hy wie presidint-riedshear oan it Hof fan Fryslân en ûnder mear fertsjintwurdiger fan de Steaten-Generaal fan de Nederlânske Republyk by de ûnderhannelingen fan it Ferdrach fan Westminster (1654) en it Ferdrach fan Breda (1667) dy't in ein makken oan de earste twa Ingelsk-Nederlânske Oarloggen.

Fan Jongestal studearre Romeinsk-Nederlânsk rjocht en letteren oan de Universiteit fan Frjentsjer tusken 1631 en 1634. Dêrnei studearre er oan de Universiteit Leien en noch wer letter helle er syn doktorsgraad yn Frankryk.

Yn 1644 fertsjintwurdige er de Steaten fan Fryslân yn de Steaten-Generaal en yn 1651 by de *Grote Vergadering* yn De Haach wêrmei't it Earste Steedhâlderleaze Tiidrek yn de skiednis fan de Republyk begûn.

Yn 1639 boaske er oan Margareta fan Haren, in suster fan de diplomaat Willem fan Haren. It pear krige sân bern dêr't mar fjouwer fan him oerlibben. Harren dochter Sybille (1641-nei 1700) waard dichteres.
Big Pun

**Big Pun**, in ôfkoarting fan *Big Punisher*, "Grutte Bestraffer" berne as **Christopher Lee Rios**; (De Bronx, New York, 10 novimber 1971 – White Plains (New York), 7 febrewaris 2000), wie in Amerikaanske rapper fan Portorikaansk komôf. Yn 'e njoggentiger jierren groeide er út ta ien fan 'e measte foaroansteande artysten yn syn sjenre. Hy wie de earste Latino-rapper dy't in platina plaat krige. Hy stoar oan in hertoanfal feroarsake troch in syn syklike fetsucht; hy wie doe 28 jier.

## Diskografy
* 1998: *Capital Punishment*
* 2000: *Yeeeah Baby*

## Keppeling om utens
* Biografy fan Big Pun
Auke Bijlsma

**Auke Bijlsma** (Seisbierrum, 5 septimber 1946 - Amsterdam, 26 maart 2012) wie fan 1994 oant 2006 lid fan de gemeenteried fan Amsterdam foar de PvdA. 

Bijlsma studearre biology yn Amsterdam. Iere jierren santich fersette er him tsjin de ferkearsplannen foar de Nieuwmarktbuurt dêre. 

Yn 1994 waard er lid fan de Amsterdamske gemeenterie. Yn dy funksje wie Bijlsma yngeand belutsen by de beslútfoarming oangeande de Noard/Súdline. Yn it boek *Het wonder van de Noord/Zuidlijn* fan sjoernalist Bas Soetenhorst spilet Bijlsma in promininte rol. Lang om let stimde er wol mei foar de oanlis fan de Noard/Súdline.

Auke Bijlsma rekke wei op 26 maart 2012. Hy wie doe mei tolve jier it langst sittende riedslid yn Amsterdam.
Caspar Franssen

**Caspar Jacobus Hendricus Franssen** (Tegelen, 6 juny 1860 - Roermond, 2 jannewaris 1932) wie in Nederlânsk arsjitekt dy't it meast bekend waard fan syn katolike tsjerkegebouwen, wêr't er goed 50 fan ûntwurp.

Franssen wie in learling fan P.J.H. Cuypers; fan 1883 oant 1888 wurke er foar him. Yn 1888 festige Franssen him yn Tegelen as selsstannich arsjitekt. Yn 1892 ferhuze er nei Roermond. Ynearsten ûntwurp er yn fan Cuypers beynfloede neogoatyske styl. Yn 1897 paste er foar it earst ek de neoromaanske styl ta. De measte fan syn tsjerken waarden boud yn de bisdommen Roermond en De Bosk. Neist tsjerken hat er ek skoallen, kleasters en oare gebouwen ûntwurpen en restaurearre. Nei syn ferstjerren yn 1932 waard syn kantoar fuortset troch syn soan Joseph Franssen.

## Sjoch ek
*List fan Nederlânske arsjitekten

## Keppelings om utens
*  List fan Limburchske tsjerken fan Caspar Franssen
*  In oare list fan tsjerken fan Caspar Franssen
Bely Gorod

**Bely Gorod** (Russysk: Белый город; oerset: Wite Stêd) is in histoarysk stedsdiel fan Moskou, Ruslân.
 
De oan de noardlike kant fan de Moskva lizzende Wite Stêd waard beskerme troch wyt kalke muorren (fandêr de namme fan it stedsdiel). It kremlyn fan Moskou en it eastlik dêrfan lizzende histoaryske stedsdiel Kitaj Gorod waarden troch de Wite Stêd omsletten. 

De muorre fan de Wite Stêd foarme nei de muorren fan it kremlyn en Kitaj Gorod de tredde fortifikaasje fan Moskou en waard tusken 1585 en 1593 ûnder it regear fan Fjodor I oanlein. De muorre wie likernôch 10 kilometer lang en 4,5 meter heech en waard ôfwiksele troch 27 tuorren en 11 poarten. De nammen dêrfan bleaune bewarre yn de pleinen dy't letter op it plak oanlein binne. Njonken de muorre makke ek in grêft diel út fan it ferdigeningssysteem en fersoarge in ûndergrûnske wetterlieding ûnder de muorre troch de stêd fan wetter. 

Under it regear fan Katarina de Grutte waard de muorre ôfbrutsen en ferfongen troch bûlevaars.