open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jan Rinke

**Jan Frederik Rinke** (Schildwolde, 27 maart 1863 – De Haach, 20 maaie 1922) wie in Nederlânske keunstskilder, etser, litograaf, yllustrator, boekbânûntwerper en tekenlearaar.

Tusken 1899 en 1902 studearre Jan Rinke oan de Ryksakadeemje yn Amsterdam. Dêrfoar wurke in oantal jierren as ûnderwizer yn Rotterdam, dêr't er kunde krige oan de lettere berneboekeskriuwer Chris van Abkoude. Fan 1908 ôf yllustrearret Rinke de berneboeken fan Chris van Abkoude foar Utjouwerij Kluitman. Hy yllustrearre dêrnei in soad boeken, ûnder oaren fan Chris van Abkoude de earste twa dielen út de Pietje Bell-rige en it boek *Jaap Snoek van Volendam*. Yn dat lêste boek komt er sels foar as de skilder Breedevoorde.
Rinke makke ek affysjes en wie ek boekbânûntwerper; foar de firma Kluitman yn Alkmaar ûntwurp er tsientallen bannen. By útjouwerij Scheltens & Giltay ferskynde *Jong Holland op schaatsen, een dag op het ijs, een groot 'boek*' (24 × 55 cm) mei figueren dy't útknipt wurde koene en oereinset wurde koene om in winterlânskip te meitsjen.  

Rinke wenne en arbeide yn Nederlân yn Amsterdam, Blaricum, De Haach, Laren en Volendam. Fierder wurke er ûnder oare yn it bûtelân yn Londen, Berlyn, België en Tirol (Eastenryk). 

## Affysjes

Jan Rinke - Geldersche Tentoonstelling 1897.jpg
File:Jan Rinke - Delftsche slaolie.jpg
File:Jan Rinke - Verkade's beschuit.jpg
File:Warejacob janrinke.jpg|*De Ware Jacob*, 1904


## Literatuer
* Pieter A. Scheen: *Lexicon Nederlandse beeldende kunstenaars 1750–1880*. Den Haag 1981, s. 429
* M. van Wijk-Sluyterman: *Van anonieme boekversierders tot erkende kunstenaar. Twee eeuwen boekverzorging en illustraties van het Nederlandse jeugdboek*. Den Haag 1981, s. 63, 68.
* Francien Braaksma: *Een harde werker die zelden thuis was. Jan Rinke (1863-1922), illustrator van Pietje Bell*. Yn: *Boekenpost* 16, 2008, nr. 98, s. 8–10.
* P. M. J. Jacobs: *Beeldend Nederland : biografisch handboek*. Stichting Studiecentrum voor beeldende kunst, Tilburg 1993, ISBN 90-801063-1-3, bân 5, s. 120.

## Keppelingen om utens
* Francien Braaksma: *[https://www.dbnl.org/tekst/coil001lexi01_01/lvdj00830.php Jan Rinke]* yn: *Lexicon van de jeugdliteratuur*
Logan Long

**Logan Long**, echte namme ûnbekend (Los Angeles, 7 febrewaris 1988 – dêre, 16 maaie 2022), wie in Amerikaansk pornografysk akteur. Hy sette yn 2016 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films. 

## Libben
### Karriêre
Long waard yn 1988 berne yn 'e wyk Toluca Lake fan Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Yn 2016, doe't er 28 jier wie, makke er syn debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hied er begjin 2020 yn 560 ûnderskate pornofilms spile.

Dêrby wie Long te sjen yn produksjes fan sokke foaroansteande labels as Penthouse, Wicked Pictures, New Sensations, Evil Angel, Diabolic Video, Digital Playground, Zero Tolerance, Adam & Eve, Digital Sin en Devil's Film. Fierders hat er ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Mile High Media, Girlfriends Films, The Score Group, Metro, en Third Degree Films. En teffens hat er in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America.

Under syn karriêre wurke Long gear mei froulike tsjinspylsters as Britney Amber, August Ames, Veronica Avluv, Bridgette B, Cassidy Banks, Maya Bijou, Vienna Black, Mercedes Carrera, Kacie Castle, Adriana Chechik, Candice Dare, Dana DeArmond, Danielle Derek, Shay Evans, Ariella Ferrera, Ana Foxxx, Diamond Foxxx, Keisha Grey, Aaliyah Hadid, Dillion Harper, Nina Hartley, Holly Hendrix, Jillian Janson, Alura Jenson, Julia Ann, Victoria June, Diamond Kitty, Brandi Love, Krissy Lynn, Jynx Maze, Mandy Muse, Nia Nacci, Valentina Nappi, Skyla Novea, Aleksa Nicole, Romi Rain, Riley Reid, Nicolette Shea, Vina Sky, Kendra Spade, Natalia Starr, Jada Stevens, Misty Stone, India Summer, Alana Summers, Daisy Summers, Julianna Vega, Jezabel Vessir, Angela White, Brittney White en Harmony Wonder.

### Ferstjerren
Op 16&nbsp;maaie 2022 ferstoar Long yn syn wenplak Los Angeles oan in slepende longûntstekking. Hy waard 34 jier.

## Lichemsskaaimerken
Logan Long wie blank, mei brune eagen en brún hier. Neffens syn offisjele opjefte wied er 1.83&nbsp;m lang, mei in gewicht fan 70&nbsp;kg. Hy hie in tongpiercing en twa tatoeaazjes: ien mei de tekst "No Ordinary Love" oan 'e binnenkant fan syn lofterûnderearm, en ien mei de tekst "The Sweetest Taboo" oan 'e binnenkant fan syn rjochterûnderearm.

## Keppelings om utens
* Logan Long op Twitter
* Biografy en filmografy fan Logan Long yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
* Biografyske gegevens en filmografy fan Logan Long yn 'e ''Internet Adult Film Database'' (IAFD)
* Biografyske gegevens en filmografy fan Logan Long yn 'e ''Adult Film Database'' (AFD)
Archive.today

**archive.today** (foarhinne: **archive.is**) is in Ingelsktalige net-kommersjele webside, dy't ta doel hat om *snapshots* fan websiden te argivearjen, sadat de ynhâld derfan beskikber bliuwt as de oarspronklike side ferdwûn is. Archive.today argivearret op fersyk. De webside waard oprjochte yn 2012. Archive.today is registrearre by de Amerikaanske *registrar* Enom.

## Eksterne keppeling
*  Webside archive.today
Ferlosser op it Sân-tsjerke

De **Tsjerke fan 'e Ferlosser op it Sân** is oarspronklik de katedrale tsjerke fan it Spaso-Pesotski kleaster (Спасо-Песоцкий монастырь) yn Rostov, Ruslân. Katarina de Grutte skafte it kleaster ôf, mar de 17e-iuwske katedraal bleau bewarre en wurdt beheard troch de muontsen fan it eastlike oangrinzgjende Ferlosser-Jakobkleaster. It is net mooglik om de tsjerke te besjen.

## Oarsprong
It Spaso-Pesotski kleaster waard yn 'e twadde helte fan 'e 13e iuw stifte troch prinses Marija, dochter fan prins Michael fan Tsjernigov en de frou fan prins Vasilko fan Rostov. Prinses Marija waard yn 1271 sels begroeven ûnder de Ferlossertsjerke fan it kleaster. Ek har soan Gleb Vasilkovitsj waard tegearre mei syn frou, in pakesizzer fan Batû Khan, letter op 'e nij begroeven yn it kleaster.

Oant 'e ein fan 'e 16e iuw wiene de gebouwen en de palissade fan it kleaster fan hout. It earste stiennen gebou waard tsjin 'e ein fan 'e 16e iuw boud (of yn it begjin fan 'e 17e iuw) en dat wie Transfiguraasjekateraal. Neffens in 19e-iuwske ynskripsje lofts fan it haadportaal waard de katedraal op 1 july 1603 ynwijd. Yn 'e 17e iuw waard by de katedraal in oan Sint-Joaris wijde wintertsjerke boud mei in nij portaal en dêrop in tintefoarmige klokketoer, dy't de nije tsjerke ferbûn mei de Ferlossertsjerke.

Under biskop Iona Sisojevitsj (1607-1690) waard de Transfiguraasjekatedraal folslein ferboud. De fiifkoepelige tsjerke hat oan 'e noardlike kant in galerij mei dekoraasjes fan keramyk. Oan 'e westlike kant is in narteks.

## Opheffing kleaster
Yn 1764 waard it Spaso-Pesotski kleaster mei it dekreet fan Katarina de Grutte opheft. In jier letter waard it opheft kleaster tawiisd oan it oanbuorjende Ferlosser-Jakobkleaster.

Yn 'e jierren 1860 waard de Sint-Joristsjerke, de klokketoer en it portaal dat de twa tsjerken mei-inoar ferbûn, ôfbrutsen. Mar de Ferlossertsjerke bleau bewarre en brûkt as grêftsjerke fan 'e muontsen. Yn it tiidrek fan 'e Sovjet-Uny rekke de tsjerke yn ferfal. Nei't it Ferlosser-Jakobkleaster yn 'e jierren 1990 weromjûn waard oan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke waard de tsjerke renovearre en wytkalke.
Hodegetriatsjerke (Rostov)

De **Hodegetriatsjerke** (Russysk: Одигитриевская церковь) is in tsjerkegebou yn it kremlyn fan Rostov, Ruslân. De tsjerke waard yn 'e jierren 1692-1693 boud, krekt wat letter as de oare gebouwen fan it biskoplike hôf en ûnder metropolyt Joasaf, de opfolger fan 'e metropolyt Iona Sisojevitsj, dy't it kremlyn bouwe liet. De tsjerke is boud yn 'e styl fan de Moskouske barok.

## Beskriuwing
De tsjerke stiet op 'e noardwestlike hoeke fan it kremlyn en waard boud doe't de muorren fan it kremlyn al foltôge wiene. It gebou hat in rjochthoekich grûnflak (mei in eastlike oriïntaasje) en hat twa ferdjippings. Allinne de boppeferdjipping waard as tsjerke brûkt. De bûtenmuorren binne letter beskildere en op ôfstân liket it oft der in reliëf is oanbrocht.     

It ynterieur fan 'e tsjerke is hiel oars as dy fan oare tsjerken yn Rostov. Op 'e bôgen en muorren fan 'e tsjerke binne fan stúkwurk 20 *cartouches* yn in ûngewoane foarm oanbrocht en fuort dêrnei beskildere. Yn 'e twadde helte fan 'e 19e iuw, doe't de âlde biskopsresidinsje yn it neigean rekke, rekke ek de steat fan 'e fresko's aloan minder. Doe't Nikolaas II yn 1912 in besite oan Rostov brocht, waarden se fernijd. Tusken 1920 en 1950 waarden de muorren ynklusyf de cartouches fan 'e tsjerke wytkalke. Yn 'e jierren 2001-2003 waarden se wer foar it ljocht helle en restaurearre. 

De tsjerke hie yn 'e Sovjet-tiid ferskillende net-tsjerklike funksjes. Hjoed-de-dei is it gebou yn gebrûk fan it museum en is der op 'e twadde ferdjipping in eksposysje, wylst op 'e grûn de tsjerke as kantoarromte fan it museum tsjinst docht.
Weetgiel

**Weetgiel** of **weetgeel** is in kleur dy't yn 'e regel beskôge wurdt as in tint fan giel. It wurdt op ferskate manearen omskreaun, bgl. as in rôzich giel of as in ljocht bêzje. Dizze kleur wurdt sa neamd om't it de kleur fan weet is as dy plant ryp is om rispe te wurden. 

## Kleurtechnyk
By additive kleurminging (bgl. op tillefyzjes en kompjûterskermen) is weetgiel in tertiêre kleur, dy't oanmakke wurdt troch ferminging fan alle trije primêre kleuren (read, blau en grien). By subtraktive kleurminging (bgl. yn 'e druktechnyk) is it ek in tertiêre kleur, dy't yn teory produsearre wurdt troch it fermingen fan 'e primêre kleuren syaan, maginta en giel. Yn 'e praktyk wurdt ynstee fan syaan lykwols swart tafoege, om't dat bettere resultaten jout.

## Gebrûk
It earste dokumintearre gebrûk fan 'e oantsjutting 'weetgiel' as kleurnamme yn it Ingelsk (yn 'e foarm *wheat*), datearret fan 1711. 

Weetgiel is ien fan 'e X11-webkleuren.

## Sjoch ek
*giel
*striegiel
Antonie Hubertus Bodaan

**Antonie Hubertus Bodaan**, (Pedang Boelan (Nederlânsk-Ynje) 5 augustus 1914 - sneuvele by de Waalhaven (Rotterdam) 10 maaie 1940), wie in reserve-earste luitenant-fleander en technysk offisier fan it Wapen fan de Militêre Loftfeart, de foargonger fan de Keninklike Loftmacht fan Nederlân.

Foar syn moedich hâlden en dragen ûnder de Dútske oanfal op Nederlân yn maaie 1940 waard er op 9 maaie 1946 postúm ta Ridder yn de Militêre Willems-Oarder beneamd.

Gefjochtsfleander Bodaan hie yn 1935 syn fleanbrevet helle. Yn 1939 wie er moblisearre as Reserve Earste Luitenant Fleander en tsjinne er by de 2e JaVA dy't op Skiphol stasjonearre wie.

De Nederlânske loftmacht fjocht yn maaie 1940 tsjin in oermacht, mar brocht de Dútske Luftwaffe relatyf swiere ferliezen ta. 

Yn de foardracht oan it Kapittel stiet dat er *"....zich in den strijd door het bedrijven van uitstekende daden van moed, beleid en trouw onderscheiden, door op 10 mei 1940 onder het bombardement van Schiphol zijn vliegtuig start-gereed te maken, te starten, vijandelijke vliegtuigen te beschieten en na leeggeschoten te zijn, onmiddellijk weder te Schiphol te landen. Heeft zonder eenige verpoozing en zonder eenige dekking te zoeken met behulp van grondpersoneel zijn vliegtuig opnieuw gevuld met munitie onder hevig vuur van vijandelijke jachtvliegtuigen en is wederom gestart. Na leeggeschoten te zijn, opnieuw geland, wederom gevuld en voor de derde maal gestart. Is bij deze derde vlucht gesneuveld in het gevecht met een vijandelijke overmacht"*. 

Op syn lêste flecht waard syn Fokker D.XXI by de Waalhaven ûnder Rotterdam delsketten en ferlear er it libben yn de âldens fan mar 25 jier. It tal fijannelike fleantugen dat er delsketten hat is net witten. 

Yn Hurdegaryp is de Bodaanstrjitte nei him ferneamd.

## Keppeling om utens
* Oorlogsgravenstichting, ''Bodaan'' (mei foto)
Kirillov

**Kirillov** (Russysk: Кириллов) is in lytste stêd yn it noardwesten fan Ruslân. It plak leit yn 'e oblast Vologda.
 
## Geografy
De stêd leit likernôch 130 kilometer noardwestlik fan Vologda, de haadstêd fan it oblast, yn in marrekrite en oan it noardlike Dvinakanaal, dy't de rivieren de Wolga en de Noardlike Dvina meiïnoar ferbynt. Kirillov is it bestjoerssintrum fan it rajon mei deselde namme.

## Skiednis
Kirillov ûntstie as delsetting (*sloboda*) by it yn 1397 stifte otterdokse Kirillo-Belozerski-kleaster, dat oant yn 'e 17e iuw it belangrykste religieuze en kulturele sintrum fan it Russyske noarden wie. Kirillov krige yn 1776 stedsrjochten.

## It besjen wurdich
Njonken it Kirillo-Belozerski-kleaster binne der yn 'e omkriten fan 'e stêd noch in pear kleasters bewarre bleaun, lykas it 7 kilometer fierderop oan 'e kant fan 'e Sjeksna lizzende Goritsi-Opstanningskleaster út 1544 en it 20 kilometer fierderop lizzende Feranpontovkleaster út 1398.

## Befolkingsûntwikkeling
Gûs-Chrûstalny

Gûs-Chrûstalny (Russysk: Гусь-Хруста́льный) is in stêd yn de oblast Vladimir yn Ruslân. De stêd leit oan de rivier Gûs (in sydrivier fan de Oka), likernôch 63 km súdlik fan Vladimir.

Gûs-Chrûstalny waard healwei de 18e iuw mei de bou fan in kristalfabryk stifte. It plak krige yn 1931 de status fan stêd . 

## Etymology
De namme fan it plak kin oerset wurde as "kristal-goes". De stêd stiet bekend as ien fan de âldste sintra fan de glêsyndustry yn Ruslân en leit oan de Gûs (oerset: goes). Alhoewol't de fûgel ek yn it wapen fan de stêd te sjen is, binne der redenen om oan te nimmen dat de namme net streekrjocht ôflaat is fan de goes, mar earder fan de Slavyske term *goes* foar in grutte (fan tsien liter of mear) flesse.

## Befolkingsûntwikkeling

## It besjen wurdich

Ien fan de monuminten yn de stêd is de Sint-Joariskatedraal, yn 1904 boud neffens in plan fan de arsjitekt Leonti Nikolajevitsj Benois en wijd oan de hillige Joaris. Foar in diel bleaune de fresko's fan de tserke bewarre. Op it stuit wurdt it gebou brûkt troch it Kristal Museum. Sûnt 2019 wurde der wer tsjinsten yn de katedraal holden.    

De Trije-ienheidstsjerke fan de stêd stamt út 1816, doe't by de kristalfabryk yn it doedestiidske doarp in oan Anna en Joachim boude neoklassisistyske tsjerke boud waard. Yn de jierren 1848-1850 waard de tsjerke útwreide mei in refter, in Trije-ienheidskapel en in klokketoer. De tsjerke waard yn 1936 sletten en brûkt troch de brânwar, mar yn de 1989 werom jûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke en moast hast folslein rekonstruëarre wurde.  

It keunstmjittich oanleine mar yn de stêd wurdt troch sawol toeristen as ynwenners in soad besocht. 

Gûs-Chrûstalny makket diel út fan de toeristyske Gouden Ring fan Ruslân.
Monsters vs. Aliens

* ''Monsters vs. Aliens'' (franchise), in Amerikaanske animaasjefranchise
* ''Monsters vs. Aliens'' (film), in Amerikaanske animaasjefilm út 2009
* ''Monsters vs. Aliens'' (fideospultsje), in Amerikaansk fideospultsje út 2009
* ''Monsters vs. Aliens'' (tekenfilmsearje), in Amerikaanske tekenfilmsearje, ferfolch op 'e film
Sint-Joariskatedraal (Gûs-Chrûstalny)

De **Sint-Joariskatedraal** (Russysk: Георгиевский собор; *Georgijevski sobor*)  is in earder otterdoks tsjerkegebou yn 'e russyske stêd Gûs-Chrûstalny. Op it stuit wurdt de katedraal brûkt troch it Kristal Museum, dat diel útmakket fan it iepenloftmuseum Vladimir-Sûzdal. 

## Skiednis

De bou fan 'e katedraal fûn plak yn 'e jierren 1892-1903 neffens in ûntwerp fan 'e arsjitekt Leonti Benois. De as trijeskippige basilyk mei in ferhege middenskip ûntwurpen bou, waard finansjeel mooglik makke troch de glêsfabrikant Joeri Netsjaev-Maltsov.     

De tsjerke waard yn 1904 ynwijd ta eare fan Sint-Joaris en neffens in plan fan Viktor Vasnetsov fersierd mei mozaïken, dy't foar in diel bewarre bleaun binne. 

Yn 'e tiid fan it ateïstyske belied yn 'e Sovjet-Uny waarden de koepel, de klokketoer en de boppeste dielen fan de katedraal ferneatige. De katedraal waard sletten yn 1924 en tsjinne û.o. as bioskoop, sportskoalle en muzykskoalle. Sûnt 1983 krige it Kristal Museum de tsjerke om te brûken.

Yn 2019 waard der foar it earst sûnt lange tiid wer in Godlike Liturgy yn 'e katedraal opdroegen.
Kremlyn fan Rostov

It **Kremlyn fan Rostov** is in kompleks fan gebouwen út de 17e iuw yn it sintrum fan de russsyke stêd Rostov. Oars as oare kremlyns waard it kremlyn net oanlein as in fêsting yn de oarspronklike betsjutting, mar as de residinsje fan de metropolyt fan it otterdokse bisdom Rostov. Al by de bou hie it gjin militêre betsjutting, mar it waard wol as in kremlyn mei muorren en tuorren oanlein. Sûnt 1998 is it Rostover kremlyn kandidaat foar ynskriuwing yn de list fan wrâlderfgoed fan UNESCO.

## Skiednis

It kremlyn fan Rostov waard yn opdracht fan de metropolyt Iona Sisojevitsj tusken 1670 en 1683 boud. Al by de bou wie Rostov net langer fan defensive betsjutting. It kremlyn wykt dêrom fan oare kremlyns ôf troch arsjitektonyske ferienfâldigings dy't by gefaar feroare wurde moasten. Sa hat it kremlyn brede tagongspoarten, ûntbrekke sjitgatten yn de tuorren en binne der yn de hegere dielen fan de tuorren ramen ynbrocht. Dochs waard it kremlyn boud neffens de tradysjes fan de âlde russyske ferdigeningsbouwurken út it ferline.

Oant 1787 bleau it kompleks de sit fan de metropoliten fan it bisdom Rostov. Dy ferhûze yn dat jier nei Jaroslavl en ferlear doe de funskje as residinsje fan de biskoppen. It krige gjin ûnderhâld mear en rekke stadich oan yn it neigean, tsjinsten yn de tsjerken waarden net mear fierd en it bisdom wie fan doel om it kompleks ferkeapje foar de ôfbraak. 

Tusken 1860 en 1880 waard it kremlyn lykwols mei stipe fan lokale keaplju restaurearre en fanôf 1883 waard der yn it Wite Hûs in museum foar tsjerkekeunst ynrjochte. Nei de Oktoberrevolúsje oant 1934 wie it in Museum fan de Skiednis fan Rostov, dêrnei it Streekmuseum en oant 1995 it Museum fan Natoerbeskerming. Ek hjoeddedei is it kremlyn in museum, al is de katedraal mei de klokketoer en it plein yn de jierren 1990 werom jûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke.        

## Gebouwen
* Untsliepeniskatedraal (1508–1512)
* De klokkestoel fan de katedraal mei fyftjin lûdklokken (1682–1687)
* Hillige Poarte mei de Opstanningstsjerke (1670)
* Hodegetriatsjerke (1692–1693)
* Tsjerke fan Gregoarius de Teolooch (jierren 1680)
* Poartetsjerke fan Jehannes de Evangelist (1683)
* Ferlossertsjerke (1675)
* Tuorren en muorren fan it kremlyn (1670-1680)
* Reade Paleis (1670-1680)
* Wite Paleis (± 1675)
* Juedicial Prikaz (earder bestjoersgebou, tsjintwurdich museum foar russyske emaillekeunst; 1650-1660)

Rostov Kremlin Gate 5821.JPG|*Poarte*
Rostov Kremlin ResurrectionChurch S48.jpg|*Poartetsjerke fan de Opstanning fan Kristus*
Church of the Resurrection of Christ (Rostov Kremlin) 30.jpg|*Fresko Opstanningstsjerke* 
Rostov Kremlin Cathedral S01.jpg|*Untsliepeniskatedraal*
RostovKremlin RedPalace 1759t.jpg|*Reade Paleis*
RostovKremlin WhitePalace 5727.JPG|*Wite Paleis*
RostovKremlin StGregoryChurch R20.jpg|*Gregoariustsjerke*
Rostov Kremlin HodegetriaChurch T50.JPG|*Hodegetriatsjerke*
Rostov Kremlin JudicialPrikaz S26.jpg|*Judicial Prikaz*
RostovKremlin Kitchen S55.jpg|*Keuken*

## Keppeling om utens
* Side museum
Fetch

*''fetch'' (mytysk wêzen), in mytysk wêzen út 'e Ierske folkloare
**fetch*, Ingelske oantsjutting foar in spultsje fan in minske en in húsdier, ornaris in hûn: apport

## Literatuer
* ''Fetch'' (roman), in roman fan Alan MacDonald en David Roberts út 2012
* ''The Fetch'' (roman fan Robert Holdstock), in roman fan Robert Holdstock út 1991
* ''The Fetch'' (roman fan Chris Humphreys), in roman fan Chris Humphreys út 2006
* ''The Fetch'' (roman fan Laura Whitcomb), in roman fan Laura Whitcomb út 2009

## Muzyk
* ''Fetch'' (album fan it Moritz von Oswand Trio), in album fan it Moritz von Oswand Trio út 2012
* ''Fetch'' (album fan Melt-Banana), in album fan Melt-Banana út 2013
* ''The Fetch'' (album fan Paul Lovens), in album fan Paul Lovens út 1981
* ''The Fetch'' (album fan Linda Hoyle), in album fan Linda Hoyle út 2015
* ''The Fetch'' (liet), in liet fan Linda Hoyle út 2015

## Oar
**[[Fetch! with Ruff Ruffman]]* in Amerikaanske bernetekenfilmsearje
*Fetch TV, in Australyske ynternettillefyzjeprovider
*Fetch (FTP-kliïnt), in softwareprogramma
Tûtajev

**Tûtajev** (Russysk: Тутаев) is in stêd oan de Wolga yn it oblast Jaroslavl, Ruslân. De stêd leit tussen Jaroslavl en Rybinsk. Tûtajev is ien fan de stêden fan de Gouden Ring fan Ruslân. 

## Skiednis

Yn 1822 liede in feroardening fan de tsaar ta de fúzje fan de plakken Romanov (oan de lofter kant fan de Wolga) en Borisoglebsk (op de rjochter kant); de gearfoege stêd hiet tenei Romanov-Borissoglebsk (Романов-Борисоглебск). Romanov bestie al sûnt de 14e iuw en Borisoglebsk sûnt de 15e iuw. Ta eare fan de soldaat fan it Reade leger, Ilja Pavlovitsj Tûtajev (1899-1918), waard de stêd yn 1918 omdoopt ta Tûtajev.

De measte ynwenners wenje oan de rjochter kant fan de rivier, yn it âlde Romanov. De buerten oan de kant fan de rivier hawwe noch in soad houten hûzen. Ek de histoaryske gebouwen binne dêr te finen (lykas de kollegiale Opstanningstsjerke). Wat fierder fan de rivier ôf dominearje de grutte appartemintegebouwen út de tiid fan de Sovjet-Uny. De twa stedsdielen wurde net troch in brêge mei ïnoar ferbûn. Om mei de auto op de oare kant te kommen moatte se gebrûk meitsje fan in oerset, oars moat der earst nei Jaroslavl of Rybinsk riden wurde. As der in soad drokte is, farre lytse motorboaten de rivier oer om minsken oer te setten.

## Befolkingsûntwikkeling

## Erfgoed
Tûtajev is opnommen yn de Gouden Ring fan Ruslân. Tûtajev hat noch in reedlik tal tsjerken, dy't it besjen wurdich binne:

* Katedraal fan de Ferhearliking fan it Hillich Krús (1658)
* Tsjerke fan it Kazan-ikoan fan de Mem Gods (1758)
* Aartsingel Michaeltsjerke (1746-1751)
* Foarbeatsjerke (1674)
* Tichontsjerke (1911-1914)
* Ferkundigingstsjerke (1660)
* Himelfearttsjerke (1795)
* Opstanningskatedraal (1652) 
* Trije-ienheidstsjerke (1783)
* Benjamintsjerke (resinte bou; wijd oan biskop Benjamin fan Tûtajev)

## Ekonomy
De Motoarenfabryk Tûtajev (ОАО Тутаевский моторный завод) is ien fan de grutste fabriken fan dieselmotoaren foar frachtweinen en trekkers yn Ruslân. By de fabryk wurkje tûzenen minsken. 

Ансамбль Воскресенского собора на улице Соборной.jpg|*Opstanningskatedraal (1652)*
Ансамбль Казанской церкви, на высоком волжском берегу.jpg|*Kazantsjerke (1758)*
Крестовоздвиженский Собор в Тутаеве.jpg|*Katedraal fan de Ferhearliking fan it Hillich Krús (1658)* 
Ярославская обл., Тутаев - Ц. Покрова.jpg|*Foarbeatsjerke (1674)*
Церковь Троицы, пос. Первомайский, Тутаев, Ярославская область.jpg|*Trije-ienheidtsjerke (1783)*
Lucas Fockens

**Lucas Fockens** (Grins, 9 septimber 1763 - Snits, 13 july 1850) wie in Nederlânske rjochtsinnige dûmny en teolooch, dy't wol de 'heit fan it Frysk Reveil' neamd waard. Hy hie in soad ynfloed yn de Súdwesthoeke fan Fryslân.

## Biografy
Hy wie in soan fan Herman Frederik Theodoor Fockens en Egbertina Catharina Schrader. Hy studearre teology oan de Universiteit Grins (1781). Yn 1793 boaske er oan Anna Wilhelmina Havingha (1771-1846). Harren beide soannen waarden ek dûmny.

Fockens stie as herfoarme dûmny yn Windeweer-Lula fan 9 maaie 1790 ôf oan. Dêrnei wie er predikant yn Hellum, Ruinen, Grypskerk (1789-1803), Twizel/Koaten (1803-1805) en fierder oant syn dea ta yn Snits. 
Fockens utere him faker as ien kear negatyf oer syn kollega-dûmnys yn Snits. Op 18 april 1819 rôp er  yn in preek, doelend op in preek fan in frijsinnige kollega: *‘Wat is Abraham buiten Christus? in luidend metaal. Wat is de prediking van Abraham? een lichaam zonder ziel*. Dat kaam him op in oanklacht by it bestjoer fan de klassis te stean. Dat hjitte him te ferskinen by in strafpredikaasje oer him op 2 july 1820. 

De stikken, dy't dy tuchtsaak oanbelangje, binne mei in protte brieven útbrocht troch syn dochters Titia en Itia Henriëtte: *De nagedachtenis van L. Fockens* (Frjentsjer 1854). De susters spilen in wichtige rol yn it Frysk Reveil. Sa krewearren se ûnder mear foar it stiftsjen fan kristlike skoallen. Wat sy en harren heit foar Fryslân yn it algemien en foar Snits yn it bysûnder betsjutten hawwe, is wiidweidich beskreaun yn it tydskrift Yn ús eigen tael 1909, s. 33-41 en 1910, s. 167-189.
Pljos

**Pljos** (Russysk: Плёс) is in stêd yn 'e Russyske oblast Ivanovo. De stêd leit oan 'e rjochter kant fan 'e Wolga, likernôch 70 kilometer noardeastlik fan Ivanovo.

## Skiednis

Pljos waard yn 'e earste helte fan \ e 12e iuw stifte op lân dat fan in Finsk-Ugryske stamme wie. De earste kronyk wêryn't de stêd fermeld wurdt, datearret út april 1141. Pljos wie ie fan 'e Wolgastêden dy't yn 1237 troch de troepen fan Batû Khan ferneatige waarden.  

As offisjele stiftingsdatum jildt it jiertal 1410. Doe waard grutfoarst Vasili I, de soan fan Dmitri Donskoj, troch de Wolga-Tataren fan emir Edigü efternei sitten. Om Kostroma en Moskou feilich te stellen joech er opdracht om op it plak gaueftich in fêsting te bouwen. 

Yn 'e 17e en 18e iuw makke Pljos opgong troch de hannel yn linnen en oare stoffen. Pljos krige yn 1778 stedsrjochten.

Yn 'e jierren 1870 wiene der plannen om it spoar fan Moskou oer Ivanovo troch te lûken oant de haven fan Pljos. Lang om let waard lykwols besletten om it spoar nei Kinesjma om te bûgen. Dêrfoaroer ûntwikkele Pljos him simmerdeis yn it lêste fearn fan 'e 19e iuw ta in populêr plak foar minsken dy't it goed dwaan koene, fral foar rike lju út Moskou. Fanwegen it lytse ynwennertal en it ferlies fan in sintrumfunksje wie Pljos yn dy tiid offisjeel in doarp, mar yn 1925 krige Pljos dochs wer stedsrjochten.

## Befolkingsûntwikkeling

## Ferneamde persoanen
* Isaak Levitan (1860–1900), skilder; libbe en wurke yn Pljos fan 1888 oant 1889.
Njonken Levitan wurken dêr ek ferneamde skilders lykas Fjodor Vasiljev, Aleksej Savrasov, Boris Prorokov en Nikolai Zjûkov.     

## It besjen wurdich

Pljos is in skildereftich stedsje oan 'e Wolga. De stêd heart ta de Gouden Ring fan Ruslân en falt hielendal ûnder monumintesoarch. In soad stiennen hûzen út de 18e en de 19e iuw binne bewarre bleaun.

De stêd besit in Museum fan de Stedskiednis en it Isaak Levitan-Museum.

Simmerdeis wurde yn 'e stêd in soad muzyk- en teäterfoarstellings organisearre.

#### Tsjerken
* Himelfeartkatedraal (1699);
* Tsjerke fan de Opstanning fan Kristus (1817);
* Trije-ienheidstsjerke (1808)
* Marije-Presintaasjetsjerke (1828)
* Barbaratsjerke (1821);
* Transfiguraasje tsjerke (1840);
* Petrus- en Paulustsjerke (1845; yn 'e Sovjet-tiid waarden de koepel en de klokketoer fernield)
* de houten Opstanningstsjerke (1699; oarspronklik ôfkomstich út it doarp Biljûkovo, Iljinski Distrikt, Oblast Ivanovo; ferhûze yn 1982 nei Pljos);
* de houten Aartsingel Michaelskapel (1825; oarspronklik ôfkomstich út it doarp Antonovo, Wolga-regio, Oblast Ivanovo; sûnt 2018 wer yn gebrûk as tsjerke).


Церквушка в Плёсе - panoramio.jpg|Marije-Hemelvaartkatedraal (1652).
Церковь Воскресения Христова (Плес) 1.jpg|Tsjerke fan de Opstanning fan Kristus (1817).
Церковь Троицы Живоначальной в Троицкой слободе в Плёсе (1808).jpg|Trije-ienheidstsjerke (1808).
Церковь Варвары Великомученицы в Плёсе (1821).jpg|Barbaratsjerke (1821).
Церковь Воскресения из села Билюково в Плёсе.jpg|Houten Opstanningstsjerke (1699).
The Heartbreak Kid

## Films
* ''The Heartbreak Kid'' (film út 1972), in Amerikaanske film út 1972
* ''The Heartbreak Kid'' (film út 1993), in Australyske film út 1993
* ''The Heartbreak Kid'' (film út 2007), in Amerikaanske film út 2007
## Lieten
* ''The Heartbreak Kid'' (liet fan Bo Donaldson and the Heywoods), in liet fan Bo Donaldson and the Heywoods út 1974
* ''The Heartbreak Kid'' (liet fan Icehouse), in liet fan Icehouse út 1987
## Persoanen
* the Heartbreak Kid, de bynamme fan 'e Amerikaanske showwrakselder Shawn Michaels
Fetch (mytysk wêzen)

In ***fetch*** (út it Ingelsk; útspr.: [feʧ], likernôch: "fetsj") is mytysk wêzen út 'e folkloare fan Ierlân. Yn 'e measte gefallen liket sa'n wêzen in dûbelgonger te wêzen, wêrfan't it gewaar wurden jins dea oankundiget. Neffens folkloristen John en Michael Banim betsjut de ferskining fan in *fetch* yn 'e moarntiid (ynstee fan yn 'e jûn) lykwols dat men in lang libben temjitte sjen kin. De etymologyske oarsprong fan 'e term *fetch* is ûndúdlik. De term betsjut yn it Ingelsk ek "ophelje(n)", wat tsjutte kinne soe op in saneamde psychopompos, in  geast dy't by it ferstjerren de siel fan 'e ferstoarne ophellet (sa't de term *fetch* yn 'e oersetting út 1583 troch Richard Stanyhurst fan 'e *[[Aeneis]]* brûkt wurdt). Oer it komôf fan it wurd hawwe taalkundigen it noch net iens wurde kinnen. Guon tinke oan in Ierske oarsprong, wylst oaren hawwe wolle dat it wurd oarspronklik út it Aldingelsk wei yn it Iersk-Ingelsk bedarre is. In trêde mooglikheid soe in ferbastering fan it Aldnoarske *[[fylgja]]* wêze, mei't de Wytsingen yn 'e Iere Midsiuwen grutte ynfloed op 'e Ierske kultuer útoefene hawwe. Sjoen it seldsume foarkommen fan dat wurd yn it Aldnoarsk liket it lykwols tige ûnoannimlik dat it trochjûn wêze kin oan it Iersk.
Joerjev-Polski

**Joerjev-Polski** (Russysk: Юрьев-Польский) is in stêd yn de Russyske Federaasje yn it oblast Vladimir. De stêd leit 68 kilometer fan Vladimir oan de rivier Koloksja, in sydrivier fan de Kljazma. It yn 1152 stifte Joerjev-Polski makket diel út fan de Gouden Ring fan Ruslân.

## Skiednis
Joerjev-Polski waard yn 1152 stifte troch foarst Joeri Dolgorûki, dy't fiif jier earder ek Moskou stifte. De namme fan de stêd, oarspronklik Joerjev-Opolski, kin oerset wurde as "Joeri-stêd yn Opolje". Opolje wie eartiids de namme foar gebieten yn it noardeasten fan de Roes en betsjutte "fjild". De tafoeging tsjinne om de stêd fan it doedestiidske Joerjev, tsjintwurdich Tartu yn Estlân, te ûnderskieden. 

Lykas Moskou waard Joerjev-Polski oanlein mei as kearn in kremlyn, in foar âldrussyske stêden karakteristike fêsting. Tagelyk mei de stifting fan de stêd waard de earste katedraal boud, de Sint-Joariskatedraal. De yn 1234 foltôge katedraal waard nei de ferneatiging yn de earste helte fan de 15e iuw yn 1471 yn in oare foarm wer opboud. Hjoed-de-dei stiet de katedraal noch jimmeroan yn it kremlyn fan Joerjev-Polski.

Yn de 13e iuw waard de stêd troch Tataren plondere en ferneatige. It slagge de stêd iuwen net boppe dy klap út te kommen. Nei in lang earmoedich tiidrek makke de stêd oan it begjin fan de 16e iuw wer opgong mei in nije stifting fan it earder ferneatige Aartsingel Michael-kleaster. Yn de 17e en 18e iuw waarden mear kleastertsjerken byboud. De stêd krige tanksij de hannelswei fan Sûzdal en omkriten nei Moskou wer wat betsjutting, mar bleau ek dêrnei doch in benammen agrarysk karakter hâlden.

## Befolkingsûntwikkeling

## Ekonomy
Yn en om Joerjev-Polski is net in soad yndustry. De bedriuwen fan belang binne produksjebedriuwen fan libbensmiddelen en in tekstylfabryk. Sûnt it ein fan de 20e iuw spilet iit toerisme in jimmeroan gruttere rol yn de ekonomy fan it plak.

## It besjen wurdich
Joerjev-Polski makket diel út fan de Gouden Ring fan Ruslân. De belangrykste monuminten binne:

* De oerbliuwsels fan it kremlyn
* Aartsingel Michaelkleaster (stifting 13e iuw)
* Marije-Presintaasjekleaster (stifting 16e iuw)
* Petrus- en Pauluskleaster (stifting 17e iuw)
* Sint-Joariskatedraal (1230–1234)
* Tsjerke fan de grutte martler Nikita (1796)
* Foarbeatsjerke (1769)
Kaljazin

**Kaljazin** (Russysk: Калязин) is in stêd oan 'e Wolga yn 'e Russyske oblast Tver. Kaljazin leit 25 kilometer eastlik fan Kasjin en 30 kilometer súdlik fan Uglitsj. It plak is it bestjoerlike sintrum fan it rajon mei deselde namme.

## Skiednis
Kaljazin ûnstie op syn lêst yn 'e 15e iuw en heart ta de âldste stêden fan 'e oblast. De earste fermelding fan 'e stêd datearret fan in dokumint út 1434. De namme soe út de Finsk-Ugryske taal stamme; "kala" respektivelik "kola" betsjut letterlik "fisk". It soe goed kinne dat it hjoeddeiske Kaljazin yn 'e midsiuwen in fiskersdoarp west hat.    

Fan 'e 15e oant de 17e iuw wie it plak fral bekend as it eigendom fan it Trije-ienheidskleaster. Yn 1466 besocht de út Tver ôfkomstige keapman Afanassi Nitikin it kleaster doe't er ûnderweis wie nei Yndia. 

Oant de 17e iuw ûntwikkele it kleasterdoarp him ta in grutter plak, dy't meardere plakken oan beide kanten fan 'e Wolga anneksearre. De organisaasje fan twa grutte jiermerken alle jierren yn 'e 18e iuw sette Kaljazin as plak fan hannel noch mear op 'e kaart. Kaljazin krige in mear stedsk oansjen en oan 'e Wolga waarden publike parken en promenades oanlein.

Kaljazin krige mei in dekreet fan Katarina de Grutte yn 1775 stedsrjochten en waard it haadplak fan in ûjezd. De hannel droech yn 'e 19e iuw fierder by oan 'e ekonomy en der ûnstiene tal fan bedriuwen, fral yn 'e skipsbou en de produksje fan filten skoaiïng. Nei de politike omslach yn 1917 ferlear de stêd syn kommersjele betsjutting.

Mei de bou fan in wetterkrêftsintrale en de foarming fan in opslachmar by Kaljazin tusken 1935 en 1940 waard in grut diel fan it histoaryke sintrum fan Kaljazin ferneatige. It eardere Trije-ienheidskleaster mei alle tsjerken ferdwûn ûnder it wetter fan 'e Uglitsjer Opslachmar. Itselde barde mei de yn 1800 boude Nikolaaskatedraal. Allinne de klokketoer bleau as in ruïne stean op in lyts eilân yn it opslachmar. De toer is ien fan 'e meast belangrike trekpleisters fan Kaljazin.

Op 19 novimber 2001 kamen by in ûngelok mei in Iljûsjin-fleantúch yn Kaljazin 27 minsken om.

## Befolkingsûntwikkeling

## Ekonomy
Kaljazin is in toeristysk plak en hat net in soad yndustry. Der is tekstylyndustry en der binne fabriken foar de produksje fan masjines en skuon. Foar it oanlizzen fan boaten dy't oer de Wolga farre binne der steigers. De stêd foarmet in krúspunt fan meardere grutte wegen, wêrûnder de R104 nei Sergiev Posad. Kaljazin hat in spoarferbining mei Moskou (Savjolovski stasjon), Kasjin, Uglitsj, Rybinsk, Sonkovo en Savjolovo.
Gorochovets

**Gorochovets** (Russysk: Гороховец) is in stêd yn it oblast Vladimir fan de Russyske Federaasje. 
## Geografy
De stêd leit likernôch 150 kilometer eastlik fan de stêd Vladimir oan de rjochte, hege kant fan de Kljasma, in sydrivier fan de Oka dy't yn de Wolga útmûnet. 

Gorochovets is it bestjoerlik sintrum fan it rajon Gorochovets.

## Skiednis
Gorochovets wie yn alle gefallen al yn 1158 bekend as in eastlik ferdigeningspunt fan it foarstendom Vladimir-Sûzdal. Yn 1239 waard it plak troch de Mongoalen plondere.  

Yn de 14e iuw waard Gorochovets bestjoerd troch it foarstendom Nizjni Novgorod, oant it foarstendom yn 1392 by it grutfoarstendom Moskou foege waard. Oant 1619 bleau Gorochovets in militêre funksje hâlden.

De 17e iuw brocht in tiidrek fan bloei foar de stêd. Yn dy tiid stie de stêd bekend om de learloaierijen, weverijen en de bewurking fan metaal. 

Yn 1778 krige Gorochovets formeel stedsrjochten as in bestjoerssintrum fan in ûjezd. De stêd wie yn de 19e iuw in lokaal sintrum foar nôt en linnen.

## Befolkingsûntwikkeling

## Toerisme
Troch de beskieden yndustrialisaasje tsjin it ein fan de 19e iuw en om't de yndustrialisaasje yn de Sovjet-tiid ek beheind wie, bleau it âlde oansjen fan de stêd goed bewarre.

De monuminten fan de stêd binne it yn 1643 stifte Nikolaaskleaster (Никольский монастырь, *Nikolski monastyr*) mei de Trije-ienheid-Nikolaastsjerke (Троице-Никольская церковь, *Troitse-Nikolskaja tserkov*) fan 1681-1686, de Opstanningstsjerke (Воскресенская церковь, *Voskressenskaja tserkov*) út it lêste fearn fan de 17e iuw, de Ferkundigingskatedraal (Благовещенский собор, *Blagovestsjenski sobor*) fan 1700 en it Sretenskikleaster (Сретенский монастырь, *Sretenski monastyr*) mei de Transfiguraasjetsjerke fan 1689. Fierder hat de stêd noch in tal stiennen patrisiërshûzen út de twadde helte fan de 17e iuw.

De stêd hat in Histoarysk en Arsjitektuermuseum en in Natoermuseum. 


Gorokhovets asv2019-05 img25 railway station.jpg|*Stasjon*
Gorokhovets asv2019-05 img17 Shorin Mansion.jpg|*Houten arsjitektuer*
Троицкий собор Никольского монастыря.jpg|*Trije-ienheidstsjerke*
Gorokhovets asv2019-05 img19 Kazan Church.jpg|*Kazantsjerke* 
Сретенский монастырь - г.Гороховец (2009.09.13) - panoramio.jpg|*Sretenski-kleaster*
Henk Lampe

**Henk Lampe** (Snits, 1951) is in Nederlânske ûntwerper en byldzjend keunstner.

## Libben en wurk

Lampe studearre wenkritefoarmjouwing oan de Arnhimske akadeemje. Sûnt 1976 arbeidet er as selsstannich ûntwerper. Yn dat jier liet er syn stoel *Stokkenzit* sjen by de fyfde Biennale Ynterieur yn Kortrijk en by galery Ekster yn Ljouwert. Lampe ûntwerpt ûnder mear meubilêr, berneboartersplakken en frijsteande keunstobjekten. 

In foarbyld fan syn wurk is de rige 'kunstspeelplastieken' dy't er yn 1991-1992 makke by  gelegenheid fan it 25-jierrich bestean fan it Gasbedriuw Westergo. De plastiken binne opboud út deselde eleminten, mar ek ferskillend. Se waarden pleatst yn de njoggen Fryske gemeenten dy't oandielhâlder fan it gasbedriuw binne.

## Galery

Pepermunt.JPG|KING-monumint
Zonder titel (De Veenhoop).JPG|Sûnder titel, Polderhaadkanaal yn De Feanhoop
Zonder titel (Henk Lampe).JPG|Sûnder titel, Stiens
De poarten fan sinnebuorren.jpg|*[[De Poarten fan Sinnebuorren]]*
Palech

**Palech** (Russysk: Палех) is in plak yn it suden fan 'e oblast Ivanovo yn it Europeeske diel fan Ruslân. De stêd is it bestjoerlike sintrum fan it rajon mei deselde namme. Palech is ien fan 'e plakken dy't ta de Gouden Ring fan Ruslân rekkene wurde.

## Geografy en ynfrastruktuer
Palech leit yn it suden fan 'e oblast Ivanovo, 64 kilometer fan 'e oblasthaadstêd Ivanovo en 30 kilometer fan 'e oanbuorjende stêd Sjûja. Palech is it bestjoerssintrum fan it rajon mei deselde namme. Troch it plak rint it rivierke de Palesjka. Oer de strjitwei hat Palech in ferbining mei Ivanovo en Nizjni Novgorod, mar it hat net in eigen spoarferbining. It tichtstbylizzende spoarstasjon is yn Sjûja.

## Skiednis

Palech ûntstie neffens de annalen op syn lêst yn 'e 15e iuw as doarp en bleau dat oant yn 'e 20 iuw. De namme is fan oarsprong Finsk-Ugrysk, sadat it plak nei alle gedachten al foar de 12e iuw bewenne west hat. Yn 'e 15e iuw wie it doarp fan in soan fan Ivan de Ferskriklike, tsjin 'e ein fan dy iuw waard der foar it earst in houten tsjerke boud, de foargonger fan 'e hjoeddeiske Krúsferhegingstsjerke.

Palech is ferneamd fanwegen it skilderjen fan ikoanen; in tradysje dy't nei alle gedachten al yn 'e 16e iuw ûntstien is. Yn dy tiid wurken ek in soad betûfte houtfikers en oare hantwurkers yn Palech. Oan 'e begjin fan 'e 18e iuw hie it beskilderjen fan ikoanen in eigen lokale styl ûntwikkele, dy't trochbreide op tradysjes fan it âlde foarstedom Sûzdal-Vladimir.

Nei de Oktoberrevolúsje fan 1917 rekke troch de anty-religieuze hâlding fan 'e kommunisten it skilderjen fan ikoanen yn it neigean en foar in skoft waard it ambacht hielendal net mear útoefene. Yn 1924 ûnstie op inisjatyf fan Ivan Ivanovitsj Golikov in koöperatyf ferbân fan keunstners, dy't harren taleinen op it beskilderjen fan hout en lakminiatueren. Dat ambacht bestiet noch altiten, mar nei de fal fan 'e Sovjet-Uny waard ek de tradysje fan it skilderjen fan ikoanen wer oppakt.       

Yn 1947 krige Palech wer de status fan in stêd.

## Befolkingsûntwikkeling

## Ekonomy
Foar Palech is benammen it hantwurk en it toerisme wichtich. Der is in keunstskoalle en der binne meardere skilderateliers. De tekstylfabriken en oare yndustry út de tiid fan de Sovjet-Uny binne sûnt de jierren 1990 bûten bedriuw steld.   

Ivanovo Obl Palekh asv2018-08 img15.jpg|Kultuerpaleis.
Palekh ElijahProphetChurch 001 8567.jpg|Elíatsjerke.
Дом, в котором в 1929-1937г. жил и работал один из основоположников советского искусства Палеха И.И. Голиков.jpg|Hûs dêr't Ivan Golikov fan 1929 oant 1927 wurke (no museum).
Ivanovo Obl Palekh asv2018-08 img12.jpg|Houten arsjitektuer oan de Bakanova-strjitte.
Ivanovo Obl Palekh asv2018-08 img06.jpg|Krúsferheffingstsjerke.
Liski

**Liski** (Russysk: Лиски) is in stêd yn Ruslân. It is de haadstêd fan it rayon Liski yn it oblast Voronezj.

## Geografy
De stêd leit oan de linker kant fan de rivier de Don, 80 kilometer súdeastlik fan Voronezj en 547 kilometer súdeastlik fan de Russyske haadstêd Moskou.

De tichtstbylizzende stêden binne Ostrogozjsk (westlik), Bobrov (eastlik) en Novovoronesj (noardwestlik). 

Sa'n tsien kilometer westlik fan Liski leit it natoergebiet Divnogorje mei it Marije-Himelfeartkleaster. It natoergebiet stiet bekend om de krytrotsen mei harren karakteristike eroazjefoarmen.

It klimaat yn Liski is tuskenbeiden kontinintaal. De trochsnee delslach bedraacht alle jierren 430 oant 560 mm.

## Skiednis
Liski ûntstie yn 1571 as in wachtpost tsjin mooglike oanfallen fan Krim-Tataren op it tsaardom Ruslân. Yn it begjin wie it bekend as Novaja Pokrovka (Новая Покровка); de lettere namme Liski ferwiist nei it rivierke de Liska. 

Mei de bou fan in stasjon oan it û.o. nei Voronezj en Rostov oan de Don rinnende spoar fan it Súdeasttrajekt krige it plak wat mear ekonomyske betsjutting. Yn 1928 waard it nije rayon Liski foarme, dêr't Liski it bestjoerlike sintrum fan is. Liski krige yn 1937 stedsrjochten. 

Sawol yn de Russyske Boargerkriich as ek yn de Twadde Wrâldkriich waard der fochten by Liski. Yn de Twadde Wrâldkriich lei yn july 1942 oan de oare kant fan de Don by Liski in ienheid fan de Wehrmacht stasjonearre. Nei de kriich krige Liski yndustry en spile de stêd in jimmeroan gruttere rol as agrarysk sintrum. 

Liski hiet yn de Sovjet-tiid fan 1928 oant 1943 Liski Svoboda (Свобода, letterlik "frijheid") en tusken 1965 en 1991 Georgiû-Dezj (Георгиу-Деж; nei de Roemeenske politikus Gheorghe Gheorghiu-Dej).
## Befolkingsûntwikkeling

## Bekende persoanen
* Ivan Anikejev (1933–1992), Sovjet-Russyske romtefarder
Djin

In **djin** (Arabysk: جن‎, *jinn*; útspr.: [ʤin:], likernôch: "dzjyn") is in mytysk wêzen út 'e folkloare fan 'e pre-islamityske kultuer fan 'e Arabieren, dy't letter opnommen is yn 'e mytology en teology fan 'e islaam. It fertsjintwurdiget dêrmei in heidensk konsept dat trochkrongen is yn 'e islamityske lear. Etymologysk komt it wurd 'djin' fan 'e Semityske woartel JNN (Arabysk: جَنّ / جُنّ, *jann*), wêrfan't de primêre betsjutting "ferbergje" is. Djins binne sadwaande wêzens dy't (ornaris) foar de minsklike sintugen ferburgen binne.

Troch de útwreiding fan 'e islamityske godstsjinst it ek it leauwe yn djins yn 'e Midsiuwen oer in grutter diel fan 'e wrâld ferspraat rekke, wêrûnder Yndia, Pakistan, Turkije, Albaanje en Maleizje. Se binne it bekendst út it mearke *[[Aladdin en de Wûnderlampe]]*, oer in jonge dy't in oaljelampe fynt wêryn't in djin húsmannet dy't trije winsken ferfollet. In bekende, Ingelske, ferbastering fan it wurd 'djin' is *genie* (útspr.: ['ʤi:ni], likernôch: "dzjii-ny"), dat fia it Frânske *génie* en it Latynske *genius* op it oarspronklik Arabyske wurd weromgiet.

Djins wurde ornaris foarsteld as geasten of demoanen. Neffens de islamityske lear wurde se lykwols net berne as leauwich of ûnleauwich, mar hinget harren goedens of kweadaardigens ôf fan 'e fraach oft se de geboaden fan God akseptearje. Yn 'e islamityske kontekst wurdt de term 'djin' brûkt as sawol in oerkoepeljende beneaming foar alle mytyske wêzens, as om te ferwizen nei in spesifyk type fan sokke wêzens. Sadwaande wurde se faak op ien sike neamd mei duvels (*shayāṭīn*).

Yn it pre-islamityske tiidrek waarden djins troch in protte Arabieren fereare, mar oars as goaden waarden se nea beskôge as ûnstjerlik. Yn 'e Koraan wurde djins likernôch 29 kear neamd. Neffens de islamityske tradysje waard de profeet Mohammed net inkeld stjoerd om it wiere leauwe (de islaam) oan 'e minsken te ferkundigjen, mar ek oan 'e djins. Soera&nbsp;72 fan 'e Koraan, dy't bekend stiet as de Soera fan 'e Djins, wurdt beskôge as in ferslach fan 'e fersprieding troch Mohammed fan 'e islaam mank de djins. Neffens ferskate ferhalen soene selskipslju fan Mohammed tsjûge fan dy ferkundiging west hawwe. 

It leauwen yn it bestean fan djins heart net ta de leauwensartikels fan 'e islaam, sa't mei it leauwen yn it bestean fan ingels wol it gefal is. Nettsjinsteande dat beskôget alteast in diel fan 'e moslims it leauwen yn djins as in essinsjeel part fan harren religy. Mei't de islaam in strang monoteïsme oanhinget, wurdt lykwols eltse bân tusken djins en it godlike ûntstriden.
Aleksander Nevski-katedraal (Tver)

De **Aleksander Nevski-katedraal** (Russysk: Собор Александра Невского; *Sobor Aleksandra Nevskogo*) is in tsjerkegebou fan it bisdom Tver fan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke. De katedraal stiet by it treinstasjon fan Tver.

## Skiednis

De bou fan 'e oarspronklike tsjerke fûn plak tsjin 'e ein fan 'e 19e en it begjin fan 'e 20e iuw. De stêd makke yn dy tiid troch nije fabriken en in tanimmend ynwennertal in foarse groei mei. De bewenners, dy't yn 'e delsetting by it stasjon wennen, fersochten in nije tsjerke te bouwen. Noch yn itselde jier joech Aleksander II tastimming foar de bou fan in tsjerke, wêrfoar't in stik lân oan it Privokzalnaja-plein tawiisd waard en de arsjitekt A. Fedorova krige opdracht om in ûntwerp te meitsjen. 

Brek oan jild en oare swierrichheden soargen foar fertraging fan 'e bouplannen en lieden ta it meitsjen fan in nij projekt troch F.N. Malinovski yn 1889. It plan krige yn it ramt fan 'e neitins oan 'e mirakuleuze redding fan tsaar Aleksander Aleksandrovitsj en syn famylje by de treinramp op 17 oktober 1888 by Borki by Charkov goedkarring en op 30 augustus 1891 waard útein set mei de bou fan 'e tsjerke, dy't twa jier letter op 30 augustus 1893 ôfsletten wurde.

Yn 1929 waard de tsjerke sletten, de koepels en klokketoer waarden sloopt en it ûntwijde gebou waard dêrnei foar ferskillende funksjes ferboud. Nei de kriich wie yn 'e eardere tsjerke in winkel ûnderbrocht. Mei de bou fan in nije stasjon en de werynrjochting fan it plein by it stasjon waard it restant fan 'e tsjerke yn 1983 ôfbrutsen.

## Werbou

In yn 2009 stifte groep minsken fan û.o. ûndernimmers en foaroansteande ynwenners fan Tver krewearren foar de werbou fan 'e tsjerke en op 20 oktober 2010 waard útein set mei de rekonstruksje fan 'e nije Katedraal fan 'e hillige rjochtfeardige prins Aleksander Nevski oan it Stasjonsplein. By de earste stienlizzing wiene fersjintwurdigers fan it stedsbestjoer oanwêzich en filantropen, fan wa't de nammen op in plakette yn 'e katedraal fêstlein binne. 

Op 12 septimber 2013 waarden de krusen en koepels op 'e nijbou set. De earste tsjint yn de rekonstruearre tsjerke fûn plak op Peaskesnein, 12 april 2015.

De rekonstruksje fan 'e katedraal fûn plak mei help fan bewarre tekenings út de 19e iuw.
Jehannes de Dopertsjerke (Tver)

De **Jehannes de Dopertsjerke** (Russysk: Иоанно-Предтеченская церковь) is in otterdoks tsjerkegebou fan it bisdom Tver yn 'e Russyske stêd Tver. 

## Skiednis
De tsjerke waard tsjin 'e ein fan 'e 18e iuw en oan it begjin fan 'e 19e iuw boud yn 'e foarm fan it iere klassisisme. 

Fan 1921 oant 1928 tsjinne Nikolai Pavlinov as diaken yn 'e parochy fan 'e tsjerke. Pavlinov waard troch de bolsjewiken fermoarde en yn 2001 hillich ferklearre.

De tsjerke waard yn 'e jierren 1930 sletten en dêrnei brûkt as pakhûs en atelier. Yn 'e jierren 1975-1978 wie der in restauraasje. Eartiids lei der in begraafplak by de tsjerke, dat nei de Oktoberrevolúsje as stoart brûkt waard foar boupún.

## Weromjefte
De tsjerke waard yn 1997 foar in diel oerdroegen oan de otterdokse mienskip. Nei in restauraasje fine der yn 'e tsjerke sûnt 1998 wer regelmjittich tsjinsten plak.
Katarinakleaster (Tver)

It **Sint-Katarinakleaster** (Russysk: Свято-Екатерининский монастырь; *Svjato Ekaterininski Monastyr*) is in otterdoks kleaster yn it Zavolzjski-distrikt fan 'e Russyske stêd Tver. it kleaster stiet op 'e lofter kant fan 'e Wolga, net fier fan it plak dêr't de Tvertsa útmûnet yn de Wolga. 

De oarspronklik as metochion fan it Opstanningskleaster yn it doarp Orsji tsjinjende tsjerke, waard yn 1996 troch aartsbiskop Viktor fan Tver oanwiisd as it plak foar it út te bouwen Katarinakleaster. De earste abdis fan it kleaster wie de non Jûlianija.

Yn 2001 waard de earder oant de leechste ferdjipping ferneatige klokketoer fan de Katarinatsjerke rekonsturearre. Ek waard útein set mei de restauraasje fan de barokke by it kleaster hearrende Sergiustsjerke.