open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hunsrück-Mittelrhein

**Hunsrück-Mittelrhein** is in op 1 jannewaris 2020 oprjochte ferbânsgemeente yn 'e Dútske dielsteat Rynlân-Palts. De gemeente ûnstie troch in frijwillige fúzje fan 'e ferbânsgemeenten Emmelshausen en St. Goar-Oberwesel, dy't alletwa yn 'e Rhein-Hunsrück-Kreis lizze. It haadplak is de stêd Emmelshausen, wylst ek yn 'e stêd Oberwesel in bestjoerssintrum fan 'e gemeente is. 

De ferbânsgemeente bestiet út meiïnoar 33 *[[Ortsgemeinde]]n*. Dêrfan binne trije in stêd: Emmelshausen, Oberwesel en Sankt Goar.

## Geografy
It gebiet fan 'e ferbânsgemeente leit yn de noardeastlike Hunsrück en west fan 'e Middenryn. 

## Plakken
De ferbânsgemeente **Hunsrück-Mittelrhein** bestiet út de folgjende *Ortsgemeinden*:

#Badenhard
#Beulich
#Bickenbach
#Birkheim
#Damscheid
#Dörth
#Emmelshausen
#Gondershausen
#Halsenbach
#Hausbay
#Hungenroth
#Karbach
#Kratzenburg
#Laudert
#Leiningen
#Lingerhahn
#Maisborn
#Mermuth
#Morshausen
#Mühlpfad
#Ney
#Niederburg
#Niedert
#Norath
#Oberwesel
#Perscheid
#Pfalzfeld
#Sankt Goar
#Schwall
#Thörlingen
#Urbar
#Utzenhain
#Wiebelsheim
Rosenmontag

**Rosenmontag** is yn it Rynlân en Ryn-Hessen yn Dútslân it hichtepunt fan 'e karnavalstiid. De dei falt op de moandei foar jiskewoansdei en leit tusken de karnavalssnein en karnavalstiisdei. 

Wylst der op de saterdei en snein foar de Rosenmontag en de tiisdei nei de Rosenmontag op in soad lytsere plakken optochten organisearre wurde, wurde yn 'e karnavalsbolwurken Keulen, Bonn, Düsseldorf en Mainz en yn oare gruttere plakken op Rosenmontag yndruk meitsjende optochten organisearre. Foar in soad minsken bestjut Rosenmontag in frije dei, mar it is yn gjin dielsteat in offisjele feestdei.

## Namme
Nei't Napoleon in ein makke oan it fieren fan karnaval, fral yn it Rynlân, waard it karnaval nei it Weenske Kongres yn 1815 wer ynsteld. Yn Keulen waard in 1823 in komitee oprjochte, dy't in reglemint foar it feest fêststelde. It komitee soe tenei alle jierren gearkomme yn 'e fêsteltiid, op 'e moandei nei snein laetare. Sûnt de 11e iuw wurdt snein leatare regionaal ek *Rosensonntag* neamd, om 't op dy dei de paus in Gouden Roas segene en dy takende oan immen dy't him fertsjintlik makke hie. 

In oare ferklearring stiet yn it Dútske Wurdboek fan 'e bruorren Grimm. Neffens har is de namme ôflaat fan it Middelheechdútske wurd *Rasenmontag*, wyldsinnige moandei. It wurdboek bringt Rosenmontag werom nei *rasen*, yn it Keulske dialekt *rose*, itjing healwiizje betsjut.

Yn it súdwestlike diel fan Dútslân en dielen fan Switserlân wurdt Rosenmontag *Fasnetmontag* neamd. Ek dêr binne bolwurken te finen mei grutte optochten. Yn Switserlân hjit de dei fral yn Luzern en sintraal Switserlân *Güdis-Mäntig*.

## Datum
De datum fan Rosenmontag leit altiten 48 dagen foar de Peaskesnein en wurdt, lykas by in soad kristlike dagen mei in bysûndere funksje yn it liturgyske jier, berekkene neffens de Peaskeformule fan de net op in fêste dei fierde Peaskesnein .
Emmelshausen

**Emmelshausen** is in stêd yn 'e ferbânsgemeente Hunsrück-Mittelrhein yn 'e Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It plak is it haadplak fan 'e ferbânsgemeente Hunsrück-Mittelrhein, dy't yn 2020 ûnstie troch in fúzje fan 'e ferbânsgemeenten Emmelshausen en St. Goar-Oberwesel. 

Emmelshausen leit op 'e Hunsrück, rûchwei 6 km west fan 'e Ryn, súd fan Boppard en west fan Sankt Goar.

## Stedsyndieling
Emmelshausen hat trije Stadtteile:

* Basselscheid
* Baunhöllermühle
* Liesenfeld

Liesenfeld leit oan 'e westlike stedsrâne fan Emmelshausen oan 'e Landesstraße 206 (Rhein-Mosel-Straße) en foarmet de âldste kearn fan 'e stêd.

## Museum
* Agrarhistorisches Museum
* Hunsrückbahn-Museum Emmelshausen
Sint-Martinustsjerke (Oberwesel)

De **Sint-Martinustsjerke** is in oan Martinus fan Tours wijd tsjerkegebou yn 'e Dútske stêd Oberwesel, Rynlân-Palts. De tsjerke stiet op it heechste punt fan 'e stêd en wurdt yn 'e folksmûle fanwegen de wite kleur ek wol de 'Wite tsjerke' (*Weiße Kirche*) neamd. De toer fan 'e tsjerke wie eartiids ûnderdiel fan 'e noch foar in grut part besteande stedsferdigening.

De Martinustsjerke is sûnt 2002 ien fan 'e monuminten fan it UNESCO-wrâlderfgoed Boppe-Middenryndelling.

## Skiednis

De foarrinner fan 'e tsjerke wie in troch de Trierske aartsbiskop Diether fan Nassau yn 1303 boude tsjerke fan in stift, dat yn 'e Tritichjierrige Kriich ferneatige waard.

De hjoeddeiske tsjerke waard yn 'e earste helte fan 'e 14e iuw boud. Nei de Weseler Kriich yn 1390-1391 waard de toer fan 'e tsjerke in wartoer, mei kantelen en hoektuorkes. In muorreanker oan it boppediel fan 'e toer waard nei dendrogronologysk ûndersyk datearre op 1435. De toer wurdt ôfsletten troch in achthoekige opbou foar de klokkestoel.

It oarspronklik trijeskippige ûntwerp neffens it foarbyld fan 'e Leaffrouwetsjerke fan Oberwesel (ek wol 'Reade tsjerke') waard nea yn 'e opset foltôge. Oarspronklik wie it in ienskippich gebou fan trije traveeën mei in koer fan twa traveeën en in fiifsidige ôfsluting. It letgoatyske noardlike sydskip waard yn 'e 16e iuw oanboud. Neffens de opset soe in súdlik sydskip oanboud wurde, mar dy plannen binne nea útfierd.

## Ynterieur

De tsjerke hat in ryk ynterieur. De opset fan it heechalter is in barok monumint út 1682 op in goatyske mensa . De twa sydalters binne oan Marije en Sint-Laurentius wijd en 18e-iuwsk. Alder binne de oerbliuwsels fan in út 1400 datearjend retabel mei de krusiging fan Kristus en de apostels en in relikenretabel út de 14e iuw mei foarstellings fan Jezus. Ek 14e-iuwsk is it sakramintshúske. De koerbanken geane op 'e 14e iuw werom. De bychtstoel en de preekstoel binne 18e-iuwsk. De beskildering fan it ferwulft yn it skip datearret út de 15 iuw. Fierders binne der oan de pilaren en muorren op ferskillende plakken fresko's te sjen. Yn it noardlike sydskip stiet in letromaansk doopfont.

## Oargel
It oargel waard yn 1955 troch Johannes Klais (Bonn) boud. It ferfong in ynstrumint, dat yn 1729 troch Jacob Reiffert (Bad Breisig) boud en yn 1743 troch de oargelbouwer Franz Joseph Eberhardt feroare en fergrutte waard. Fan dat ynstrumint bleau allinne de oargelkas oer, dêr't it boppewurk yn sit. It ynstrumint hat 27 registers en trije transmisjes op trije manualen en pedaal.
Leaffrouwetsjerke (Oberwesel)

De **Leaffrouwetsjerke** (Dútsk: *Liebfrauenkirche*) is in roomsk tsjerkegebou yn 'e Dútske stêd Oberwesel, Rynlân-Palts. De goatyske tsjerke wurdt yn 'e folksmûle fanwegen de kleur ek wol 'Reade tsjerke' (*Rote Kirche*) neamd en is bekend fanwegen it gouden alter.

De Leaffrouwetsjerke is sûnt 2002 ien fan 'e monuminten fan it UNESCO-wrâlderfgoed Boppe-Middenryndelling.

## Skiednis
De tsjerke waard yn 1213 foar it earst neamd, mar nei alle gedachten al yn 'e 12e iuw boud alhoewol't dêr fierder neat oer bekend is. Yn 1258 waard oan 'e tsjerke in stift tafoege. It hjoeddeiske bouwurk datearret fan 'e earste helte fan 'e 14e iuw. It boubegjin wurdt neffens in tekst fan oarspronklik 44 letters op de ramen yn it koer op it jier 1308 datearre. Fan 'e 44 letters bleaune der 30 orizjineel bewarre. 

Neffens in oarkonde fûn de wijing fan it koer yn 1331 plak en de foltôging fan 'e westlike toer op basis fan dendrogronologysk ûndersyk op 1351 fêststeld wurde kin.

Yn 'e rin fan 'e iuwen dêrnei binne der hast gjin grutte feroarings yn 'e bou fêst te stellen. Eartiids lei de tsjerke bûten de stedsmuorren oan 'e foet fan 'e Schönburg, mar om 1400 hinne waarden de muorren ferlein en sûnt lei de tsjerke yn it beskerme stedsgebiet. 

De sekularisaasje fan 1803 makke in ein oan it stift en de gebouwen en de kleastergong binne dêrnei ôfbrutsen.

## Ynterieur

De tsjerke besit noch jimmeroan in grut part fan 'e oarspronklike ynrjochting en hat ien fan 'e rykste tsjerkeynterieuren fan it Rynlân. 

It heechalter, it tabernakel, de koerbanken en dielen fan it glêd-yn-lead stamme allegear út de tiid fan 'e bou of flak dêrnei. Hichtepunt fan 'e tsjerke is it gouden alter, in 2,45 meter heech en seis meter breed alterstik mei yn goatyske nissen twa rigen bylden fan Bibelske persoanen, de kroaning fan de Jongfaam Marije, apostels en martlers. De pylders fan 'e tsjerke binne fersierd mei in soad fresko's fan hilligen út benammen de 16e iuw. 

Fierder besit de tsjerke in grut tal grêfmonuminten fan 'e 14e oant de 17e iuw en in barok oargel fan  
Franz Joseph Eberhard (1740-1745). Yn 'e sakristy wurde barok liturgysk reau en monstrânsen bewarre.

Yn 'e toer hingje 5 klokken, wêrfan't de jongste klok al 600 jier âld is en de âldste klok yn 1258 getten waard.

## Oargel
It oargel fan Franz Joseph Eberhard út 1745 waard yn 'e rin fan 'e tiid in soad ferboud, fergrutte en renovearre. Yn 1936 folge in restauraasje troch Johannes Klais út Bonn en in útwreiding mei in rêchposityf. By in restauraasje yn 'e jierren 1977–1980 troch Klais waard it ynstrumint foar in grut part yn 'e oarspronklike disposysje werom brocht. Op in tredde manuaal fûn in útwreiding mei in swelwurk plak. It oargel hat hjoed-de-dei 556 registers op trije manualen en pedaal. De spyltraktueren binne mechanysk en de registertraktueren elektrysk.
Joseph Noyon

**Joseph Noyon** (Snits, 9 jannewaris 1737  – dêre, 18 novimber 1796) wie in keapman, lid fan de froedskip en boargemaster fan de stêd Snits. Hy stamde ôf út de hugenoatefamylje Noyon.

## Libben en wurk
Noyon wie de âldste soan fan Petrus (ek *Pytter*) Noyon en Antie Thomas Gonggrijp. Hy boaske op 19 augustus 1759 op De Jouwer oan Geertruida Bernardus Munniks (1732 -1806). Nei it ferstjerren fan syn heit yn 1760 ferhuzen se nei syn âlderlik hûs "De Swaen" oan it
Grutsân yn Snits.

Noyon wie keapman en ferfolle yn Snits inkelde regintefunksjes. Sa waard er yn 1769 lid fan de froedskip fan Snits. Yn 1773 en yn 1779 wie er boumaster,  yn 1786 skippen en yn 1794 boargemaster fan Snits. Nei de ynfal fan de Frânsen waard er ôfsetten as boargemaster. 

Noyon stoar yn 1796 oan in kielsykte nei fiif dagen koarts. Syn soan, de lettere notaris en belestingûntfanger Petrus Simeon Noyon soe yn 1815 ek lid wurde fan de froedskip fan Snits.
Deaflympyske Spullen

**Deaflympyske Spullen** binne de Olympyske Spullen foar dôve sporters. It evenemint stiet ûnder tafersjoch fan it Ynternasjonaal Paralympysk Komitee *(CIDS)*.

## Skiednis
De Deaflympics wurde elke fjouwer jier hâlden en binne nei de Olympyske Spullen it langstrinnende multisportevenemint yn de skiednis. De earste Spullen, dy't yn 1924 yn Parys holden waarden, wiene it earste ynternasjonale sportevenemint ea foar atleten mei in beheining. It evenemint wurdt sûnt dy tiid alle fjouwer jier hâlden, ôfsjoen fan in skoft as gefolch fan de Twadde Wrâldkriich. Yn 1949 waard Deaflympyske Winterspullen, foar it earst organisearre. 

Offisjeel hjitten de Spullen oarspronklik fan 1924 oant 1965 de *International Games for the Deaf* *(Ynternasjonale Spullen foar Doven)*. Fan 1966 oant 1999 waard it evenemint de *World Games for the Deaf* *(Wrâldspullen foar Doven)* neamd. Fan 2001 ôf hjit it evenemint *Deaflympics* *(Deaflympyske Spullen)*. 

De winterspullen fan 2011 waarden skrast as gefolch fan te min tarieding troch it organisearjende lân en om't de foarsitter fan it *CIDS* mear as 1.7 miljoen euro fertsjustere hie. It die bliken dat er belutsen wie by meardere fraude saken, en waard yn augustus 2011 feroardiele ta in selstraf fan trettjin jier. 

De simmerspullen fan 2013 wiene al yn 2003 tawiisd oan Atene, Grikelân, mar de stêd wiisde de tawizing dochs noch ôf, om't se mei troch de ekonomyske ûnrêst yn it lân gjin organisaasje komitee mear foar inoar krigen foar it evenemint. Wêrnei't de Bulgaarske haadstêd Sofia it evenemint organisearje mocht.

De Simmerspullen fan 2021 waard in jier útsteld yn ferbân mei de wrâldwide covid-19 pandemy Dit om't de Deaflympyske Simmerspullen oars yn itselde jier útkomme soene as de Olympyske Simmerspullen en Paralympyske Simmerspullen fan 2020 dy't beide ek útsteld waarden.

## Sporten
Hjoed de dei steane der ientweintich simmersporten en seis wintersporten op it programma by de Paralympyske Spullen.

### Simmersporten
;Hjoeddeiske sporten

;Sporten út it ferline
*  Keunstdûken (1924 o/m 1977)
*  Turnjen (1924 t/m 1969)
*  Wetterpolo (1949 t/m 2009)

### Wintersporten
;Hjoeddeiske sporten

## Hâlden en takomstige Deaflympyske Spullen

## Sjoch ek
* Olympyske Spullen
* Paralympyske Spullen

## Keppelings om utens
* offisjele webside fan it, Ynternasjonaal Komitee foar Sport foar Doven
Chantal Boonacker

**Chantal Wilma Bianca Boonacker** (Nieuwegein, 23 maart 1977 - 29 jannewaris 2021) wie in Nederlânsk swimster, benammen spesjalisearre op de 50, 100 en 400 meter frije slach en de 100 meter rêchslach. Boonacker wenne yn Nieuwegein en trainde dêr by swimferiening *Aquarijn*.

## Libben en karriêre
Sy die trije kear mei oan de Paralympyske simmerspullen (yn 2000, 2004 en 2008). Sy wist by dizze kampioenskippen twa kear in brûnzen medalje te beheljen op de 100 meter rêchslach. Yn 2004 Ta gefolch fan har progressive sykte kaam sy oan it begjin fan har karriêre út yn de S8 klasse en letter yn de klasse S7.

Boonacker folge de stúdzje biomedyske sûnenswittenskippen oan de Radboud Universiteit yn Nimwegen. Begjin 2008 begûn sy oan har promoasjeûndersyk yn it UMC te Utert; yn 2012 promovearre sy op *Evidence into practice*. *Upper respiratory tract infections in children* / Fan kennis nei praktyk. Boppeste luchtweiynfeksjes by bern.

Chantal Boonacker ferstoar op 29 jannewaris 2021, yn 'e aldens fan 43 jier, nei in tiid fan ôfnimmende sûnens.
Bad Breisig (Verbandsgemeinde)

De **Verbandsgemeinde Bad Breisig** is in gemeenteferbân yn 'e lânkring Ahrweiler yn 'e Dútske dielsteat Rynlân-Palts. By it yn 1969 oprjochte gemeenteferbân hearre de stêd Bad Breisig en noch trije oare *[[Ortsgemeinde]]n*. It haadplak is de stêd Bad Breisig, dy 't ek de namme oan it gemeenteferbân joech.

## Yndieling
De ferbânsgemeente bestiet út ien stêd en trije *[[Ortsgemeinde]]n* (sifers fan de neamde ynwennertallen binne fan 2022).
Riviermûning

In **riviermûning** of koartwei **mûning** is it plak dêr't in rivier yn in grutter oerflaktewetter streamt, ornaris in gruttere rivier, in mar of kearmar, de see of in ôfskutte diel fan 'e see lykas in baai, ynham of golf. Trochdat der by riviermûnings, benammen oan see, almeast net folle reliëf is, streamt de rivier dêr relatyf stadich. Dêrtroch wurdt der faak sedimint ôfsetten dat troch it wetter streamop fuortspield en oer de tuskenlizzende ôfstân meidroegen is. De ôfsetting fan sedimint makket de rivier ûndjipper, mei as gefolch dat der noch mear sedimint ôfset wurdt. By riviermûnings is dêrom op lânkaarten en loftfoto's faak in dúdlike útstulping fan it lân yn 'e see te sjen, dy't ûntstien is troch de iuwenlange opbou fan sok sedimint. Op deselde wize wurde ek sânbanken oanmakke en rivierdelta's, wêrby't de rivier troch de opbou fan sedimint twongen wurdt om ferskate fertûkings te foarmjen.

By in protte riviermûnings feroaret de streamrjochting fan it wetter twa kear deis mei it tij. By êb, as de see leech stiet, streamt it rivierwetter yn see, mar by floed streamt it sâlte seewetter in ein de riviermûning op en blokkearret dêrmei de frije útstream fan rivierwetter. Dat betsjut dat de wetterstân by riviermûnings fluktuëarret en dat it wetter brak is. In riviermûning dêr't soks foarkomt, wurdt in estuarium of tijmûning neamt.

As it rivierwetter in hegere tichtens hat as it wetter yn it ûntfangende oerflaktewetter, sil it rivierwetter ûnder it wetteroerflak fan dat oerflaktewetter dûke en in ûnderstreaming foarmje. Soks komt wol foar by marren, en it is in ferskynsel dat gefaarlik is foar (minsklike) swimmers, dy't meiskuord wurde kinne nei de boaiem. It komt lykwols folle mear foar dat it rivierwetter krekt in legere tichtens hat as it ûntfangende oerflaktewetter, fral as it giet om in rivier dy't útmûnet yn see. It rivierwetter sil dan oer it seewetter hinne driuwe en in boppelaach foarmje oant it him mei it seewetter fermingt.

Faak lizze der havenstêden oan of deunby riviermûnings, mei't sokke kontreien fan belang binne foar de hannel. Der arrivearje seeskippen út oare dielen fan 'e wrâld mei guod dat oerladen wurde moat yn binnenfeartskippen om it streamop oer de rivier nei it efterlân fan 'e havenstêd te ferfieren. Oarsom komt der guod mei binnenfeartskippen út it efterlân, dat oerladen wurde moat yn seeskippen om it oersee te transportearjen. Histoarysk waard oer dat oerladen, de oerslach, faak belesting heft, wat sokke havenstêden ryk makke, ek al produsearren se sels neat om te ferhanneljen. Foarbylden fan havenstêden oan of deunby riviermûnings binne Rotterdam oan 'e Ryn, Antwerpen oan 'e Skelde, Bremen oan 'e Wezer, Hamburch oan 'e Elbe, Londen oan 'e Teems, Le Havre oan 'e Seine, Bordeaux oan 'e Garonne, Lissabon oan 'e Taach, Aleksanderje oan 'e Nyl en New Orleans oan 'e Mississippi.

## Sjoch ek
*estuarium 
*rivierdelta
Castel Film Studios

De **Castel Film Studios** binne in studiokompleks yn Izvorani, benoarden de Roemeenske haadstêd Boekarest, dêr't de opnamen foar in protte Roemeenske en ynternasjonale films en tillefyzjeprogramma's plakfine. De Castel Film Studios besteane sûnt 1992 en binne eigendom fan 'e Roemeenske filmproduksjemaatskippij Castel Film Romania.

## Skiednis
De Castel Film Studios setten yn 1992 útein, yn 't earstoan as filmstudiokompleks foar de produksjes fan 'e Roemeenske filmstudio Castel Film Romania. Dat is in produksjemaatskippij dy't yn 1991 oprjochte waard troch de Roemeenske filmprodusint Vlad Păunescu en syn Amerikaanske kollega Charles Band. Sûnt binne de Castel Film Studios útgroeid ta ien fan 'e wichtichste filmstudiokompleksen fan East-Jeropa, dêr't net inkeld de opnamen plakfine fan 'e Roemeenske films fan Castel Film Romania, mar ek fan ynternasjonale, Ingelsktalige produksjes fan filmstudio's út oare lannen. 

Yn totaal binne der anno 2023 mear as 350 films en tillefyzjeprogramma's hielendal of foar in part opnommen yn 'e Castel Film Studios, wêrûnder de histoaryske oarlochsfilm *[[Cold Mountain (film)|Cold Mountain]]* (mei Nicole Kidman en Renée Zellweger), de romantyske krystfilm *[[A&nbsp;Royal Christmas]]* (mei Lacey Chabert en Jane Seymour), de horrorfilm *[[The Nun (film út 2018)|The Nun]]* en de softpornotillefyzjesearje *[[Life on Top]]*. Ek binne der in protte produksjes fan 'e Amerikaanske filmstudio Full Moon Features opnommen, dy't him taleit op it horrorsjenre. 

Oare films en programma's dy't yn kompleks opnommen waarden, wiene produksjes fan Warner Bros., Paramount Pictures, Miramax Films, Focus Features, Sony Pictures, HBO, Dimension Films, ABC, USA Network, Trimark Pictures, Granada Media, Les Productions du Tresor en Noe Productions. 

## Fasiliteiten
De Castel Film Studios beskikke oer njoggen ûnderskate soundstages mei in mienskiplik oerflak fan 9.648&nbsp;m². De lytste dêrfan is Studio&nbsp;8, dy't 216&nbsp;m² mjit, en de grutste is Studio&nbsp;5, mei in oerflak fan 3.354&nbsp;m². Fierders binne der in soundstage fan 270&nbsp;m², ien fan 408&nbsp;m², trije fan 540&nbsp;m², ien fan 1.260&nbsp;m² en ien fan 2.520&nbsp;m². Fansels binne der ek klaaikeamers, romten foar fisazjy en hierstilearring, kantoaren en fasiliteiten foar postproduksjewurk lykas filmmontaazje. Op it backlot fan it studiokompleks befine har ferskate fêste filmsets, in nullewâld en in lytse mar.

## Produksjes
In seleksje fan films en tillefyzjefilms dy't alteast foar in diel yn 'e Castel Film Studios opnommen binne:

## Keppelings om utens
*Offisjele webside fan 'e Castel Film Studios
A Walk Among the Tombstones

*''A Walk Among the Tombstones'' (roman), in roman fan Lawrence Block út 1992
*''A Walk Among the Tombstones'' (film), in Amerikaanske film út 2014 op basis fan dy roman
Omgong fan Itaalje 1961

De 44ste edysje fan de **[[Omgong fan Itaalje]]** waard hâlden fan 20 maaie oant en mei 11 juny 1961. 

## Dielnimmende ploegen

## Startplak en einstreek
De start wie yn Turyn in stêd dy't súdwestlik fan Milaan leit en noardwestlik fan Savona. Turyn is de haadstêd fan de regio Piëmont en de provinsje Turyn.
De einstreek lei yn Milaan de haadstêd fan de Italjaanske regio Lombardije. Teffens is it de haadstêd fan de provinsje mei deselde namme. De stêd leit noardeastlik fan Turyn en bewesten Verona. 

## Etappe-oersjoch

## Klassemintslieders nei eltse etappe
Volie Schermer-de Jong

**Volie Schermer-de Jong** (Snits, 27 july 1923 - Boalsert, 14 febrewaris 2024)  wie in Fryske fersetsfrou yn de Twadde Wrâldoarloch. Sy wenne yn Toppenhuzen.

## Libben en wurk
Volie de Jong waard grutbrocht yn Snits as dochter fan winkelman Doede en Sierdje de Jong. Sy kaam op har 20ste by it ferset. Sy waard koerierster foar de Knokploech Snits ûnder de skûlnamme Mary. Se fytste alle dagen tsientallen kilometers, troch waar en wyn, om yllegale post ôf te leverjen, benammen yn Fryslân. De post bewarre se ûnder har trui, de adressen hie se yn de holle.

"Ik wie noait bang", sei frou Schermer-De Jong yn in fraachpetear yn mei it Sneeker Nieuwsblad yn 2013, mar nei de oarloch kamen de spanningen boppe. 

Nei de befrijing gie Volie nei Amsterdam, dêr 't se ferpleechster waard. In pear jier letter kaam se werom nei Snits, dêr 't se har jeugdleafde Jaap Schermer wer moete. Sy trouden yn 1950. Hja kamen yn it Westen te wenjen, mar nei Jaap syn pensjoen setten se har wer nei wenjen yn Toppenhuzen. 

Frou Schermer-de Jong wie foar har ferstjerren de op ien nei âldste noch libjende frou fan it Fryske ferset. Se stoar yn de âldens fan 100 jier yn in fersoargingshûs yn Boalsert.

## Literatuer
* , *Vrouwen van het Friese verzet: gevecht op vele fronten*, Dokkum, 2024 (Wijdemeer), ISBN 9789083344843.
Aartsbisdom Paderborn

It **aartsbisdom Paderborn** (Dútsk: *Erzbistum Paderborn*, Latyn: *Archidioecesis Paderbornensis*) is in roomsk-katolyk aartsbisdom yn Dútslân. De biskopssit is yn Paderborn. It waard yn 799 as bisdom stifte. Sûnt 1281 wie it in foarstbisdom yn it Hillige Roomske Ryk, oant dat yn 1802 opheft waard. Dêrnei wie it op 'e nij in bisdom fan 1821 oant 1930. Yn 1930 waard it bisdom in aartsbisdom. 

It aartsbisdom leit yn Noardryn-Westfalen en beslacht ek dielen fan Hessen en Nedersaksen. 

## Skiednis

It bisdom fan Paderborn waard yn 799 troch paus Leo III stifte. Yn 'e iere jierren foel it ûnder it bisdom Würzburg. Sûnt 855 hiene de geastliken it rjocht om in biskop te kiezen. It bisdom bestie út in grut part fan Lippe, Waldeck en likernôch de helte fan Ravensberg. Letter wie it bisdom ûnderdiel fan 'e tsjerkeprovinsje Mainz. Yn 'e midsiuwen waard it bisdom it heechstift Paderborn; yn dy tiid hiene de biskoppen fan Paderborn ek wrâldske macht.

Oan it heechstift kaam yn 1802 in ein. Nei de sekularisaasje en de ûndergong fan it Hillige Roomske Ryk yn 1806, waard it eardere heechstift neffens it Weenske Kongres yndield by Prusen. It bisdom waard mei de bul *De salute animarum* fan paus Pius VII yn it ramt fan 'e weryndielling fan 'e Prusyske bisdommen op 'e nij stifte.

As gefolch fan it Ferdrach fan Lateranen fan 11 febrewaris 1929 waard it bisdom Paderborn yn 1930 mei it Prusyske Konkordaat en de bul *Pastoralis officii nostri* troch paus Pius XI in aartsbisdom.

Mei de dieling fan Dútslân nei 1945 kaam in diel fan it aartsbisdom yn 'e DDR te lizzen. Om't it aartsbisdom dat gebiet langer net bestjoere koe, waard yn 1949 foar dat gebiet yn Maagdeburch in wijbiskop oansteld, dy't yn opdracht fan 'e aartsbiskop fan Paderborn wurke. 

## Katedraal

De katedraal fan it aartsbisdom is de Domtsjerke fan Marije, Sint-Kilianus en Sint Liboarius.

## Tsjerkeprovinsje
Mei de suffragane bisdommen Erfurt, Fulda en Maagdeburch foarmet it aartsbisdom Paderborn de tsjerkeprovinsje Paderborn.
Fan Bingbing

**Fan Bingbing** (Sineesk: 范冰冰, Yantai, 16 septimber 1981) is in Sineeske aktrise, popsjongster, model en telefyzjeprodusint. Se is hikke en tein yn Yantai. Fan 2013 oant 2017 waard se opnommen as de heechst betelle ferneamdheid yn 'e Forbes China Celebrity 100-list nei't se sûnt 2006 elk jier yn 'e top 10 stie. Se ferskynde op 'e list fan Time magazine fan 'e 100 meast ynfloedrike minsken yn 2017.

## Karriêre

Fan wurke ynearsten yn East-Aziatyske films en op telefyzje, benammen yn de dramasearje *My Fair Princess* (1998 -1999). Sy briek troch troch mei de film *Cell Phone* (2003), dy 't yn Sina de film fan it jier dy't de measte winst opsmiet. Dêrnei spile se yn ferskate Sineeske films, wêrûnder *Lost in Beijing* (2007), *Buddha Mountain* (2011) en *Double Xposure* (2012). Foar har haadrol yn de film *I Am Not Madame Bovary* (2016) wûn Fan prizen fan it Golden Horse Film Festival, it Tokyo International Film Festival, it San Sebastián International Film Festival en de Golden Rooster Awards. Har bûtenlânske filmrollen omfetsje de Frânske film Stretch (2011 ), de Koreaanske film *My Way* (2011), de Amerikaanske superheldefilm *X-men: Days of Future Past* (2014) en de Hong Kong-Sineeske-Amerikaanske film *Skiptrace* (2015).

Yn 2018 ferdwûn Fan foar trije moannen, nei 't sein wurdt ûnder in ûndersyk nei har belestingsaken troch de Sineeske autoriteiten. Nei 't sein waard krige se in boete dy 't grutter wie as har nettowearde. Se ferskynde dêrnei op sosjale media en bea publyklik har ekskuzes oan foar de belestingûntdûking, dêr 't se in boete foar krige fan mear as Sy 883 miljoen ($ 127 miljoen).

## Filmografy
**Yi jian zhong qing* (2002)
**Ngo ga yau yat chek hiu dung see* (2002)
**Cell Phone* (2003)
**Chin gei bin II: Faa dou dai zin* (2004)
**Qing dian da sheng* (2005)
**Mo gong* (2006)
**Xin zhong you gui* (2007)
**Ai qing hu jiao zhuan yi* (2007)
**Pingguo* (2007)
**Gei sun yan* (2007)
**Dou foh sin* (2007)
**He yue qing ren* (2007)
**Ming Yun Hu Jiao Zhuan Yi* (2007)
**Jing mou moon* (2008)
**Home Run* (2008)
**Tao hua yun* (2008)
**Xin Su shi jian* (2009)
**Mai tian* (2009)
**Fei Chang Wan Mei* (2009)
**Shi yue wei cheng* (2009)
**Mei loi ging chat* (2010)
**Dong feng yu* (2010)
**Rizhao Chongqing* (2010)
**Guan yin shan* (2010)
**Zhao shi gu er* (2010)
**Stretch* (2011)
**Xin shao lin si* (2011)
**Jian dang wei ye* (2011)
**Er ci pu guang* (2011)
**My Way* (2011)
**[[Iron Man 3]]* (2013)
**One Night Surprise* (2013)
**Bai fa mo nu zhuan zhi ming yue tian guo* (2014)
**X-Men: Days of Future Past* (2014)
**Wan wu sheng zhang* (2015)
**Wang chao de nu ren: Yang Gui Fei* (2015)
**Jue di tao wang* (2016)
**Feng shen chuan qi* (2016)
**Wo bu shi Pan Jin Lian* (2016)
**Jue ji* (2016)
**Le portrait interdit* (2017)
**Kong tian lie* (2017)
**Zu zong shi jiu dai* (2018)
**Airstrike* (2018)
**Cell Phone 2* (2019)
**The 355* (2022)
**The King's Daughter* (2022)
* Green Night (绿夜, 2023)
Charly Gaul

**Charly Gaul** (Lúksemboarch, 8 desimber 1932 - dêre 6 desimber 2005) wie Lúksemboarchsk hurdfytser, hy wie yn 1958 de winner fan de Omgong fan Frankryk en yn 1956 en 1959 wûn hy de Omgong fan Itaalje.

Gaul waard berne yn Lúksemboarch-Pfaffenthal, in wyk fan de haadstêd. Tusken 1953 en 1965 wie er berops hurdfytser. Neist syn einoerwinning yn 1958 wist Gaul yn 1955 en 1961 in tredde plak yn it einklassemint fan de Tour te beheljen. Yn 1956 en 1959 wûn er it berchklassemint. Ek yn de Omgong fan Itaalje wie er suksesfol. Yn 1956 en 1959 wûn er de Giro en it berchklassmint.

Charly Gaul hie twa bynammen: *De Ingel fan it Geberchte*, referearjend oan syn klimkapasiteiten, en *Monsieur Pipi*. De lêste tanke er oan it feit dat er yn 1957 de oerwinning yn'e Giro ferspile troch in plaspauze dy't te lang duorre hie.

Gaul wie seis kear kampioen fan Lúksemboarch op de dyk en boppedat twa kear nasjonaal kampioen fjildriden. Nei syn twadde skieding wied er tige op himsels. Charly Gaul waard keazen ta de Lúksemboarchske Sportman fan de tweintichste iuw.

Charly Gaul ferstoar op 6 desimber 2005, yn 'e âldens fan 72 jier, oan de gefolgen fan in longemboly. 

## Dielnimming oan grutte omgongen

### Dielnimming oan de Omgong fan Frankryk
* 1953 - Net finisht
* 1954 - Net finisht
* 1955 -  3e; winner 8ste en de 17e etappe.
* 1956 -  13e; winner 4e en de 18e etappe.
* 1957 - Net finisht
* 1958 -  1e; winner 8ste, 18e, 21ste en de 23ste etappe.
* 1959 - 12e; winner 17e etappe.
* 1961 - 3e; winner 9e etappe.
* 1962 - 9e; 
* 1963 - Net finisht

### Dielnimming oan de Omgong fan Spanje
* 1960 - Net finisht

### Dielnimming oan de Omgong fan Itaalje
* 1956 -   1e; winner 7e, 14e en de 19e etappe.
* 1957 - 4e; winner 2e en de 19e etappe
* 1958 - 3e; winner 14e etappe
* 1959 -   1e; winner 3e, 7e en de 21ste etappe.
* 1960 - 3e; winner 20ste etappe.
* 1961 - 4e; winner 20ste etappe.

## Ploegen
* 1953-1955 - Terro
* 1956-1958 - Faema
* 1959-1960 - Emi
* 1961-1962 - Gazzola
* 1963 - Peugeot
* 1965 - Lamot-Libertas
Leo III (paus)

**Leo III** (berne yn Rome, datum ûnbekend; ferstoarn op 12 juny 816, stjerplak net bekend) wie fan 26 desimber 795 oant syn dea yn 816 de biskop fan Rome. Leo III folge paus Adrianus I op. 

Leo III wie fan ienfâldige komôf en stadichoan opklommen yn 'e tsjerklike hiërargy. Mei't er paus waard krige er it al fuort oan 'e stok mei de Romeinske adel, fral mei de famylje fan syn foargonger. Hja beskuldigen de paus fan meineed, troubrek en ynklauwerij.. Dat rûn yn 799 út op in oanslach op syn libben, doe't er yn in prosesje troch de strjitten fan Rome meirûn. Hy waard pakt, offisjeel ôfset en finzen set en it doel wie om him de eagen út te stekken en de tonge ôf te snijen om him sa ûngeskikt foar it amt te meitsjen. 

Leo wist mei help fan oaren lykwols út te piken en nei de keningspalts yn Paderborn te flechtsjen, dêr't kening Karel him beskerming bea. Mei in legerke en in pear hege amtners gie er werom nei Rome, mar de swierrichheden wiene noch net oer foar Leo III. Yn 800 reizge kening Karel dêrom sels nei Rome mei it doel in synoade byinoar te roppen om in ein te meitsjen oan 'e beskuldigingen oan it adres fan 'e paus. Mar de synoade kaam der net út om't se harren net yn steat achten oer in paus te oardielen en sa stelde Leo sels út om syn ûnskuld mei in eed te bewizen, dy't op 23 desimber dat jier ôflein waard. Karel de Grutte feroardiele de dieders fan 'e oanslach ta de deastraf, mar de paus kaam tuskenbeide en sette de straf om yn in ferballing. 

Leo III is it meast bekend om 't er Karel de Grutte in pear dagen letter ta de earste Karolingyske keizer kroande. Foar sawol Karel as Leo III hie dat foardielen. Karel de Grutte koe him tenei mjitte mei syn tsjinhinger yn Konstantinopel en foar Leo III betsjutte de kroaning fan Karel ta keizer de tafoeging fan in wrâldske macht om de oarde yn Rome te handhavenjen en langer gjin ôfhinklikens mear fan 'e Byzantynske keizer. It hie wol as neidiel dat Karel him as keizer tenei ek neffens eigen ynsjoch mong yn tsjerklike saken. Foar de ienheid fan 'e Kristenheid soe de kroaning fan Karel de Grutte ta keizer yn it lêst net goed útpakke. Mei de kroaning fan Karel de Grutte ta keizer waard nammentlik ek it sied siedde foar de lettere striid tusken Rome en Byzantium en de skuorring dy't yn 1054 dêr op folge.

Nei de dea fan Karel de Grutte waard der op 'e nij tsjin Leo III gearspand. De paus weefde doe persoanlik mei de gearspanners ôf en feroardiele se ta de dea. 

Leo III ferstoar op 12 juny 816 en waard yn 'e Sint-Piter fan Rome begroeven. Yn 1673 waard Leo III ûnder Klemens X yn 'e list fan hilligen fanwegen it wûnder dat syn skeinde eagen en tonge nei de oanslach op him yn Rome wer netter waarden. Stefanus IV (V) folge Leo III op 22 juny 816 op as nije paus. 

De feestdei fan Leo III is fêststeld op 12 juny en wurdt yn it aartsbisdom Paderborn yn 'e tsjerken betocht.
Kintetsu Railway

**Kintetsu Railway Co., Ltd.** (ôfkoarting **Kintetsu**, Japansk: **近畿日本鉄道株式会社**) is sûnt 1910 it spoarwegebedriuw fan Japan. It bedriuw hat alle dagen mear as 2.000 treinen riden en hat mear as 286 treinstasjons. It haadkertier is yn Osaka.
Kintetsu is ek warber op it mêd fan logistyk en is eigner fan bedriuwen sa as Kintetsu World Express.

## Keppeling om utens
* Hiemside ''Kintetsu Railway''
Ulrik fan Augsburch

**Ulrik fan Augsburch** (berne yn it jier 890 yn Augsburch, dêre ek ferstoarn op 4 july 973), ek bekend ûnder syn Dútske namme Ulrich of Latynske namme Uodalricus of Odalricus, wie in Dútske biskop. 

## Libben

Ulrik wie de soan fan 'e greve fan Dillingen en krige yn 908 of 909 syn preesterwijing. Yn 923 wiisde kening Hindrik I him as biskop fan Augsburch oan en op 28 desimber dat jier waard er troch de biskop fan Mainz yn it amt wijd. Dat wie yn in tiid dat de stêd hieltiten wer lêst hie fan ynfallen fan Magyaren. Dêrom liet Ulrik de houten ferdigeningswâlen ferfange troch in stedsmuorre. By in oanfal yn 955 hie de biskop de lieding fan 'e ferdigening fan Augsburch en hy stjoerde in leger nei it Lechfjild, wêrmei't er Otto I oan 'e oerwinning op 'e Hongaren holp.    

Ulrik woe syn lêste jierren yn in kleaster slite, mar de Rykssynoade gie net op syn fersyk yn. Ulrik ferstoar op 4 july 973 en waard yn 'e Ulrik- en Afratsjerke fan Augsburch byset. 

## Hillichferklearring
Ulrik is de earste persoan dy't troch de paus mei in offisjele kanonisaasje (hillichferklearring) hillichsprutsen waard . 

## Ikonografy

Ulrik wurdt yn 'e regel as biskop yn fol ornaat foarsteld, somtiden op it hynder om't er tsjin 'e Hongaren meifocht.

Neffens in leginde joech er oan in boadskipper fan 'e hartoch fan Beieren in stik bret fleis fan in dei earder mei foar ûnderweis. Doe't de boadskipper de biskop fan Augsburch yn in kwea deiljocht sette woe troch by de hartoch te kleien dat Ulrik it freedsgebot op it iten fan fleis skeind hie en as bewiis dêrfoar it stik fleis sjen litte soe, die bliken dat it stik fleis yn in fisk feroare wie. Dêrom wurdt Ulrik ek faak ôfbylde mei in fisk yn 'e hân of op it boek.   

Om't neffens in oare leginde in ingel in tsjelk brocht doe't Ulrik op in hege leeftyd noch in mis opdrage woe, wurdt der ek somtiden noch in ingel mei in kromstêf en tsjelk oan syn foarstelling tafoege.

## Ferearing

De hillige Ulrik is patroanhillige fan fiskers, wevers, wynbouwers, reizgers en stjerrende minsken. Hy wurdt oanroppen by oerlêst fan mûzen en rotten, by goarre en dwylsin, oerstreamings, eachsyktes en hûnebiten. Syn feestdei is op 4 july fêststeld.

Ulrik wurdt in soad yn Dútslân en dan benammen yn it suden fan it lân fereare en fierders yn Switserlân en Belgje. Yn 'e Ulrik en Afratsjerke fan Augsburch is syn grêf te finen. Ulrik is patroanhilige fan it bisdom Augsburch en de stêd Augsburch.  

It doarpke Sint-Ulriks-Kapelle yn Belgje is nei de hillige ferneamd.
The Sons of Katie Elder

*''The Sons of Katie Elder'' (film), in Amerikaanske film út 1965
*''The Sons of Katie Elder'' (liet), in liet fan Johnny Cash út 1965
Bartoloméuskapel (Paderborn)

De **Bartoloméuskapel** (Dútsk: *Bartholomäuskapelle*) yn 'e Westfaalske stêd Paderborn waard yn 1017 boud en is de âldst bekende halletsjerke noardlik fan 'e Alpen. 

De oan 'e apostel Bartoloméus wijde kapel stiet yn it sintrum fan 'e binnenstêd oan 'e noardlike kant fan 'e domtsjerke fan Paderborn, dêr't de kapel by heart. Fuortendaliks by de kapel stiet ek it museum, dat ûnderbrocht is yn 'e eardere palts fan Paderborn.   

## Skiednis
De Bartoloméuskapel wie as paltskapel ûnderdiel fan 'e nijbou fan 'e keningspalts. De Paderborner biskop Meinwerk (1009–1036) liet de kapel yn 1017 troch betûft Byzantynsk boufolk delsette, dy't ek de unike ferwulften bouden. De kapitelen fan 'e dragende pylders binne wichtige fertsjintwurdigers fan Ottoanske boukeunst. 

De kapel is de tiid goed troch kommen en waard sûnt 1963 yn 'e oarspronklike steat werom brocht. De Bartoloméuskapel is ien fan 'e belangrykste keunsthistoaryske bouwurken fan Paderborn.
Friedrich Kaulbach (skilder)

**Friedrich Wilhelm Christian Kaulbach** (Bad Arolsen yn Hessen, 8 july 1822 – Hannover, 17 septimber 1903) wie in Dútse keunstskilder en universitêr dosint oan de Leibniz Universität Hannover.

## Libben en wurk
Hy wie in soan fan Christian Kaulbach (1777-1847), in meubelmakker yn Arolsen. Hy wie ek de neef en op in stuit de learling fan de skilder Wilhelm von Kaulbach, soan fan Philipp Karl Friedrich von Kaulbach (1775-1846), goudsmid en amateurskilder.

Nei in besite oan Feneesje yn 1844 gongen hy en syn omke Wilhelm útinoar. Hy skildere ûnôfhinklik oant 1848, doe 't er it skilderij *Adam en Eva njonken it lichem fan Abel* makke. Dat late ta in oprop foar in professoraat oan de *Akademie der Bildenden Künste München*, yn München, dy 't er ôfwiisde.

Yn 1850 reizge er nei Parys, dêr 't er histoaryske skilderijen makke en yn syn jild fertsjinne troch portretten te meitsjen. Yn 1850 joech Maximiliaan II fan Beieren him de opdracht om de kroaning fan Karel de Grutte te skilderjen foar it Museum Maximilianeum. It skilderij waard foltôge yn 1861.

### Hofskilder yn Hannover
Kaulbach tsjinne as hofskilder fan kening George V fan Hannover, dy 't er geregeld portrettearre, dêr 't er in favorite portretskilder fan de lokale adel wie. Wylst er hofskilder fan Hannover wie, krige er in professoraat oan de Leibniz Universität Hannover. Neist oare foardielen joech de kening him syn eigen atelier en went, ûntwurpen troch de arsjitekt Christian Heinrich Tramm (1857-60) yn Hannover. Yn har memoires beskreau syn dochter Isidore de besikers fan it famyljehûs, dêr 't Johannes Brahms, Clara Schumann, Franz Liszt, Joseph Joachim, Ernst von Wildenbruch en Anton Rubinstein by wiene.

Gâns fan syn portretten, lykas dy fan keizeryn Elisabeth (*Sisi*), kroanprins Albrecht en de grevinne Stolberg, binne bûtengewoan detaillearre, sels hast ljochtjouwend. Syn bêste frouljuportretten fersterken syn reputaasje. Kaulbach ûntfong de gouden medalje fan de Berlynske keunstakademy op de wrâldtentoanstelling fan Wenen yn 1873.

Friedrich Kaulbach waard beïerdige op it *Stadtfriedhof Engesohde* yn Hannover.

Kaulbach syn soannen, Friedrich August, Anton en Sigmund (1854-1894) wiene ek keunstskilders.

## Galery

Maria Ferdinanda of Saxony, grand duchess of Tuscany.JPG|*Maria Ferdinanda fan Saksen, gruthartogin fan Toskane*, 1851 	
Friedrich Kaulbach (attr) Königliche Familie von Hannover Ölstudie.jpg|*Königliche Familie von Hannover* (stúdzje)
Ofbyld:Friedrich Kaulbach - Krönung Karls des Großen.jpg|*Kroaning fan Karel de Grutte*, 1861
Auguste, Groothertogin van Mecklenburg-Schwerin.jpg|*Auguste, gruthartogin fan Mecklenburg-Schwerin*
	


## Keppelingen om utens
Lochem

; Lochem kin ferwize nei: 
* Lochem (gemeente), in gemeente yn de provinsje Gelderlân.
* Lochem (stêd), it haadplak fan de gemeente Lochem.
Lochem (stêd)

**Lochem** is it haadplak fan de gemeente Lochem, yn 'e Achterhoeke.

## geografy
De stêd Lochem leit oan de rivier de Berkel en ek oan it Twintekanaal en is bekend fan de tichtby lizzende *Lochemse Berch*. Gruttere plakken yn de buert binne de stêd Dimter yn noardwestlike rjochting en de stêd Sutfen yn súdwestlike rjochting.

Op it grûngebiet fan Lochem is in driuwwâl, dêr't it heechste punt fan foarme wurdt troch de 49 meter hege en beboske Lochemse Berch. Súdlik fan dy lege heuvel leit de *Keale Berch* en noardlik de *Paaschberch*. In grut part fan de driuwwâl is natuergebiet.

## Ferkear en ferfier
Sûnt 1 novimber 1865 beskikt Lochem oer in stasjon oan de steatsline D. Fia de N332 is it ûngefear 10 km nei de A1 (Amsterdam - Oldenzaal). De N346 biedt in ûntsluting rjochting Sutfen en Hengelo. De N312 ferbynt Lochem mei Ruurlo, Lichtenvoorde en Winterswyk.
Omgong fan Itaalje 1954

De 37ste edysje fan de **[[Omgong fan Itaalje]]** waard hâlden fan 21 maaie oant en mei 13 juny 1954. 

## Dielnimmende ploegen

## Startplak en einstreek
De start wie yn Palermo, de haadstêd fan it Italjaanske eilân Sisylje en fan de provinsje Palermo dat krekt besuden it Italjaansk skiereilân leit. De stêd leit yn it noardwesten fan it eilân, oan de Tyrreenske See dat wer in part is fan de Middellânske See.

De einstreek lei yn Milaan, de haadstêd fan de Italjaanske regio Lombardije. Teffens is it de haadstêd fan de provinsje mei deselde namme. De stêd leit noardeastlik fan Turyn en bewesten Verona.

## Etappe-oersjoch

## Klassemintslieders nei eltse etappe
Frysk Studinte Almanak

It **Frysk Studinte Almanak** wie it jierboek fan de Federaesje fan Fryske Studinteforienings. It ferskynde fan 1931 oant 1958 mei in ûnderbrekking yn de jierren 1944-1945. It jierboek befette neist organisatoaryske bydragen ek wittenskiplik en literêr wurk.
Hugo Koblet

**Hugo Koblet** (Zürich, 21 maart 1925 - Uster 6 novimber 1964) wie in Switsersk hurdfytser, hy wie winner fan sawol de Omgong fan Frankryk as de Omgong fan Itaalje. 

## Biografy
Koblet waard yn 1946 beropshurdfytser. Yn 1950 ried er syn earste Giro. Hy sleat dy winnend ôf en wie dêrmei de earste net Italjaanske hurdfytser dy't yn it trijentritich jierrich bestean fan de omgong, de omgong fan Itaalje wûn. Hy kloppe ûnder oaren ferneamde Italjaanske hurdfytsers as Fausto Coppi, Gino Bartali en Fiorenzo Magni. In jier letter starte er wer yn de omgong fan Itaalje en waard doe sechsde, mar letter dat jier wist er de omgong fan Frankryk te winnen.

Hugo Koblet ferstoar op 6 novimber 1964, yn 'e âldens fan 39 jier, as gefolch fan in slim auto-ûngelok.

## Dielname oan grutte omgongen
### Dielname oan de Omgong fan Frankryk
* 1951 -  1e; winner 7e, 11e, 14e, 16e en de 22ste etappe.
* 1953 - Net finisht
* 1954 - Net finisht

### Dielname oan de Omgong fan Spanje
* 1956 - Net finisht

### Dielname oan de Omgong fan Itaalje
* 1950 -   1e; winner 6e en de 8ste etappe.
* 1951 - 6e; winner 19e etappe
* 1952 - 8ste;
* 1953 - 2e; winner 8ste etappe
* 1954 - 2e; winner 15e en de 21ste etappe
* 1955 - 10e; winner 21ste etappe

## Ploegen
* 1946 - Amberg
* 1946 - Mercier-R. Lapébie
* 1947 - Amberg-Helvetia
* 1947 - Fuchs
* 1948 - Tebag
* 1949-1958 - Cilo
* 1950-1954 - Faema-Guerra
* 1951-1955 - La Perle-Hutchinson
* 1958 - Ghigi-Coppi
Afrikaanske dwerchein

De **Afrikaanske dwerchein** (*Nettapus auritus*) is in tropyske einfûgel fan it skaai dwercheinen (*Nettapus*). De soarte libbet yn sompige gebieten mei in soad planten yn Afrika besuden de Sahara en op Madagaskar. 

## Beskriuwing

Alhoewol't de dwerchein in snaffel hat lykas in goes, binne se mear besibbe oan 'e einen. It is de lytste wetterfûgel fan Afrika en ien fan 'e lytste wetterfûgels fan 'e wrâld. 

De ein is 27 oant 33 sm lang en 260 oant 290 g swier. It mantsje hat in wyt gesicht en in irisearjende swarte streek, dy't op 'e  krún begjin en oer de efterkant fan 'e hals trochrint oant op 'e rêch. Op 'e sydkant fan 'e kop en de hals sit in ovale, griene flek omseame fan in swarte râne. De rêch is metallic grien. De sechtjin sturtfearren binne swart. De fearren fan 'e wjukken binne swart mei in metallic griene irisaasje op 'e dekfearren mei in wite balke oer de sekundêre earmfearren. De boppekant fan it boarst en de flanken binne ljocht kastanjebrún en de búk is wyt. De ein hat in smelle wite ring om ' e hals.

Wyfkes hawwe in griis gesicht mei in donkerbrune eachstreek en flekkerige brún op 'e wangen en nekke. Se ha in donkerbrune foarholle, krún en efterkant fan 'e nekke mei wat irisaasje, mar minder glânzgjend as it mantsje. In griene flek lykas by it mantsje ûntbrekt. It boarst en de flanken hawwe in donkere kastanjekleur en de rêch is donkerbrún. De fearren fan 'e wjukken binne brúnswart mei útsûndering fan in wite balke op 'e sekundêre earmfearren. It ûnderste diel fan 'e snaffel is giel, it boppeste diel is flekkerich mei brún en in donkerbrune punt. De poaten binne donkergriis oant swart.  

## Nêst
De Afrikaanske dwerchein boud faak in nêst fan gers yn beamholtes, mar der binne fariaasjes. Der wurden likernôch 6 oant 12 (yn 'e regel 9) aaien lein, dy't troch it wyfke útbret wurde. It mantsje bliuwt tichteby en ferdigenet it territoarium.   

## Leefgebiet
De ein is net honkfêst en libbet fan Senegal yn it west oant Eritreä en Somaalje yn it east en nei it suden ta oant yn it meast eastlike diel fan Súd-Afrika en op Madagaskar, mar net yn it súdwesten fan Afrika. Hy mei graach yn sompige gebieten, marren en stadich streamend wetter wêze mei in soad planten lykas wetterleeljes. Yn Etioopje, Sambia en Madagaskar wurdt de fûgel ek yn berchgebieten oan 1800 m hichte oantroffen. 

## Fersprieding

It ferspriedingsgebiet fan 'e Afrikaanske dwerchein is tige grut en sadwaande is de kâns op útstjerren lyts. Hoefolle fûgels der binne is net bekend. It is wol dúdlik dat it oantal tebek rint. Dat hat te meitsjen troch de yntroduksje fan frjemde fisksoarten, dy't foar de ynhiemske wetterplanten net goed binne. Ek it droechlizzen fan sompen troch minsken soargje foar minder dwercheinen. De efterútgong giet lykwols net hurd en is minder as 30% yn 'e tsien jier. Dêrom stiet de Afrikaanske dwerchein net op 'e Reade list fan 'e IUCN.

## Gedrach
De Afrikaanske dwerchein libbet fan it sied fan wetterleeljes en oar sied fan driuwende planten, mar ek ynsekten en lytse wingeleaze dierkes. Se wurde faak yn pearkes en lytse groepkes waarnommen.
Slot Neuhaus (Paderborn)

It **Slot Neuhaus** (Dútsk: *Schloss Neuhaus*) is in wetterkastiel yn renêssânsestyl yn it Paderborner stedsdiel Schloss Neuhaus yn 'e Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. Fan 1370 oant de Frânske tiid wie it slot de residinsje fan 'e prinsbiskoppen fan Paderborn.  

It kastiel waard tichteby it gearrinnen fan 'e rivieren Pader, Lippe en Alme yn opdracht fan prinsbiskop Diederik fan Fürstenberg tusken 1546 en 1618 yn 'e styl fan 'e iere Wezerrenêssânse boud.    

## Beskriuwing
It bouwurk is oanlein yn in fjouwerhoek mei twa foar inoar oer lizzende tagongspoarten en hat op 'e fjouwer hoeken tuorren. Yn 'e tiid fan prinsbiskop Klemens August fan Beieren (1700-1761) waard in barokke pronkseal yn it kastiel ynrjochte. 

Slot Neuhaus wurdt oan alle kanten omfieme fan in grêft. By it kastiel leit in barokke tún en in park mei ferskillende gebouwen. 

It grutste part fan it kastiel wurdt hjoed-de-dei as skoalle brûkt. Yn 'e 18e-iuwske barokke stâl binne twa musea ûnderbrocht, in keunstmuseum en in natoermuseum.
Omgong fan Itaalje 1950

De 33ste edysje fan de **[[Omgong fan Itaalje]]** waard hâlden fan 24 maaie oant en mei 13 juny 1950. De omgong waard wûn troch de Switserske hurdfytser Hugo Koblet, it wie de earste kear yn it trijentritich jierrich bestean fan de Giro, dat de omgong wûn waard troch in hurdfytser fan bûten Itaalje. Koblet wûn ek it berchklassemint.

## Dielnimmende ploegen

## Startplak en einstreek
De start wie yn Milaan de haadstêd fan de Italjaanske regio Lombardije. Teffens is it de haadstêd fan de provinsje mei deselde namme. De stêd leit noardeastlik fan Turyn en bewesten Verona. De einstreek lei yn Rome de haadstêd fan Itaalje en tagelyk haadstêd fan de regio Latium en de provinsje mei deselde namme *Rome*.

## Etappe-oersjoch

## Klassemintslieders nei eltse etappe
Annemarie Postma (model)

**Annemarie de Vries-Postma** (Nieuwkoop, 1969) is in Nederlânsk skriuwster, kollumniste en earder neakenmodel.

Op har alfde rûn Annemarie in dwerslesy op wertroch't se ferlamme rekke oan har skonken. As tweintiger besocht se as model troch te brekken. Nei ferskate ôfwizingen fanwegen har handicap kaam se ûnder kontrakt by in Britsk modelleburo foar modellen mei in lichaamlike beheining. Yn 1995 liet se har troch de Nederlânske edysje fan it manljusblêd Playboy neaken yn har rolstoel fotografearje.

Yn 1997 publisearre Postma har earste boek: it autobiografyske *Ik hou van mij*. Letter lei se har ta op boeken oer spiritualiteit. Ek hie se in skofke in kollum yn it Algemeen Dagblad. Yn op syn minst ien fan dizze kollums hie se har negatyf útlitten oer gemoterapy by kanker, wat har yn 2006 in nominaasje opsmiet foar de Master Kackadorispriis, in priis dy't yn it libben roppen is troch de Feriening tsjin de Kwaksalverij. Fan 2016 ôf kaam Annemarie mei in rige dieetboeken rjochte op minsken mei in rolstoel. . Ut ûndersyk troch diëtisten yn 2019 die bliken dat minsken dy't dit dieet folgden grutte sûnens risiko's rûnen.