open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Eker

* eker (perseel), in stik boulân; sjoch: ikker
* eker (stripe), in langwerpige streek lân tusken twa fuorgen of tusken in fuorge en in sleat (of oare perseelsôffreding), sawol by boulân as by greidlân
Tonko Tonkens

**Tonko Tonkens** (Midwolda, 9 augustus 1889 - It Amelân, 8 septimber 1945) wie in Nederlânsk arsjitekt. 

Tonkens, soan fan in timmerman, hie tegearre mei Bonne Kazemier (1875-1967) yn Grins it arsjitekteburo **Kazemier & Tonkens**, dat yn de perioade 1919-1940 tûzenen wenten yn dy stêd ûntwurpen hat. Harren ferieningslokaal foar de *Vrijzinnig Lutherse Vereniging* yn de Haddingestrjitte yn Grins is oanwiisd as ryksmonumint.

Yn maart 2017 liet de stêd Grins witte dat der in strjitte nei Tonko Tonkens ferneamd wurde sil. De strjitte, Tonkensstraat hjitten, sil ûnderdiel wurde fan it prestizjeuze Jeropapark-projekt by it Euroborg stadion.

## Sjoch ek
* Bonne Kazemier
* List fan Nederlânske arsjitekten
Klickitat (Washington)

**Klickitat** is in plak (census-designated place) yn Klickitat County yn de steat Washington, Feriene Steaten. It hie 417 ynwenners neffens de folkstelling fan 2000. It plak is in gemeentefrij plak en leit oan de rivier de Klickitat. It plak hie eartiids in houtseachmûne dat wurk joech oan in protte ynwenners, dochs no is it in sliep mienskip. It tichtst by lizzende grutte plak yn Washington is Goldendale en oan de Oregon kant lizze The Dalles en Hood River it tichtste by.

## Skiednis
De earste blanke bewenners kamen hjir rûn 1890 hinne. Troch it ferskaat oan hout loek dat mear bewenners oan yn begjin fan de 20e iuw. Reizgje troch de kleau fan de rivier de Klickitat wie dreech oant it spoar oanlein waard yn 1903. Doe waard reizgjen makliker en sadwaande ek it ferfier fan fee en hout. De houtseachmûne, iepene yn 1909, wie de wichtichste wurkjouwer yn it doarp. Yn 1994 is de mûne sletten.
It plak hiet earst *Wrights*, neamd nei ien fan de earste blanke bewenners. Dat wie ek de namme fan it stasjon hjir. In stasjon fierderop hiet Klickitat. Doe't de mineraalwetterfabryk *Klickitat Pop*, dy't flakby it doarp stie, ferneamder waard, wikselde it spoar de nammen fan de stasjons. Op 7 febrewaris 1910 wie de namme fan it postkantoar offisjeel nei *Klickitat* feroare.

Der is ek in natuerlike mineraalwetterboarne, *Klickitat Mineral Springs* 3 km beëasten it plak, wêr't sûnens spa's, mineraalwetterfabryk en in grutte drûge iisfabryk dy't oant 1957 yn gebrûk wie.

## Demografy
Yn 2000 wennen der 417 minsken, 147 hûshâldings wêrfan 92'3% blanken, 0,2% swarten, 3,6% yndianen, 1,0% aziaten en 2,6% latino's It trochsneed hûshâldynkommen wie $28.700 en 29,7% libbe ûnder de earmoedegrins.

## Rekreaasje
De omkriten fan Klickitat binne gaadlik foar jeie en fiskje yn benammen de rivier de Klickitat. Fierders is de rivier gaadlik foar kayakken, raften en boatsje farren. Der binne ek paden foar kuiertochten, bygelyks de 50 km lange Klickitat Trail. Dizze rûte folget it eardere spoar.
It mêd fan de eardere drûge iisfabryk, wêrfan der noch ien gebou oerein stiet, is no in kampearterrein. 

## Lês ek
* Niels, Selma M.,*So This Is Klickitat* Metropolitan Press, 1967
* Robinson, Barbara. *[https://web.archive.org/web/20120305024600/http://www.walkaboutmag.com/19footpaths.html Klickitat Mineral Springs History]*

## Keppeling om utens
* Klickitat Skoallen
* Webside fan Klickitat
* The Klickitat Museum
* The Klickitat Trail
Klickitat (rivier)

De rivier de **Klickitat** (Ingelsk: *Klickitat River*) is in sydrivier fan de rivier de Kolumbia yn it midsuden fan de steat Washington yn 'e Feriene Steaten. It hat in lingtme fan 154 km en in streamgebiet fan 3496 km² beëasten it Cascades berchtme noardeastlik fan de stêd Portland, Oregon.
De rivier ûntspringt by Gilbert Peak yn it noardwesten fan Yakima Countyop in hichte fan 1963 m en rint earst súdeastlik en dan súdlik oer it *Lincoln Plateau*. It rint de noardgrins fan Klickitat County oer en kronkelt dan súdlik troch steile kleauen om dan ta einbeslút yn 'e Kolumbia út te mûnen justjes benoarden Lyle, sa'n 16 km noard-noardwestlik of The Dalles, Oregon op in hichte fan 24 m.
De trochsneed wetterôffier is 45 m³ de sekonde mei in maksimum fan 1444 en minimum 12 m³ de sekonde.
Victoriustsjerke (Penjum)

De **Victoriustsjerke** oan de Grutte Buorren is de tsjerke fan de PKN-gemeente "Trijeris-Ien" yn Penjum. Yn de tiid foar de reformaasje wie de tsjerke wijd oan Fiktor fan Xanten, in romeinsk ofsier fan it Tebaanske legioen dy't de marteldea stoar by de kristenferfolgings yn it Romeinske Ryk. Sûnt 31 jannewaris 2017 is de stifting *Victoriuskerk Pingjum* eigner fan it gebou. De tsjerke is in ryksmonumint. 

## Skiednis
It âldste diel fan de Victoriustsjerke is it ûnderste diel fan de toer. Dat datearret út likernôch 1200, doe't de earste stiennen tsjerke boud waard. De toer waard yn de 15e iuw ferhege en neffens in tekening út 1720 fan Jacobus Stellingwerf hie de tsjerkeyn dy tiid in fjouwersidige spits. Om 1500 hinne, mooglik nei't it gebou troch kriichgeweld skeind waard, waard de tsjerke op 'e nij boud.

De betinkingsstien boppe de yngong ferwiist nei de grutte feroarings oan it gebou yn de jierren 1758-1759. De toer waard doe foar in part ôfbrutsen en wer opmitsele. Ynstee fan in spits krige de toer doe in ôfsluting mei in sealtek. De tsjerke sels waard ynkoarte en ferlear it let-goatyske karakter. Sawol de súdlike as de eastlike muorren waarden op 'e nij opmitsele en krigen grutte rûnbôgefinsters mei brânskildere ramen fan Ype Staak. De laaien op it dak waarden ferfongen troch dakpannen. 

By de befrijing fan Fryslân yn april 1945 namen flecht nimmende Dútsers stelling yn Penjum. De gefjochten tusken de Dútsers en Kanadezen soargen foar in soad lijen yn Penjum. Mei de restauraasje fan 1962-1965 waard ek de oarlochsskea oan de tsjerke wer ferholpen. 

Doe't de herfoarme tsjerke op 1 jannewaris 2008 in protestanske tsjerke waard, krige it gebou ek de roomske namme werom.  

## Ynterieur
De romte fan de tsjerke wurdt oerkape mei in tonferwulft. Yn de tsjerke steane in preekstoel en twa hearebanken út de 18e iuw. De brânskildere ramen binne yn de 19e iuw ferfongen troch smei-izeren finsters mei lytse rútsjes.
   
Yn de toer hingje twa klokken út 1598 en 1629. De klok fan 1598 mei in diameter fan 110,3 sintimeter waard getten troch Willem Wegewaert, dy fan 1629 mei in diameter fan 124,3 sintimeter troch F. Symon, A. Obertin en N. Rogier.
## Oargel
It oargel waard yn 1878 boud troch Friedich Leichel út Lochem en op 14 april 1878 yn gebrûk nommen. De bûtenste fjilden fan it front binne skyn en opfolle mei beskildere houten pipen.

## Keppeling om utens
* Side Stifting Victoriustsjerke, Penjum
* Disposysje oargel op de Orgelsite
Stadtkirche (Laage)

De **Stadtkirche** (Frysk: *Stedstsjerke*) is in protestanske tsjerke yn Laage yn it Dútske landkreis Rostock. De iergoatyske tsjerke wurdt troch de lutherske *Christophorusgemeinde* (Kristoffelgemeente) brûkt, dêr't ek de doarpstsjerken fan de plakken Recknitz en Polchow ûnder falle. 

## Bouskiednis
De tsjerke bestiet út in skip út likernôch 1310, it koer dat om 1280 hinne boud is en in westlike toer, dy't út de 15e iuw stamt. It tsjerkegebou hie slim te lijen ûnder brannen yn 1569 en 1637 en fanwegen de Tritichjierrige Kriich duorre it oant 1669 ear't de tsjerke wer opboud wie. Nei de renovaasjes yn de 17e en 18e iuw folgde der yn de jierren 1848-1851 in grutte restauraasje, dy't it oansjen fan de hjoeddeiske tsjerke bepaalde.

De Stadtkirche is in trijskippige bakstiennen halletsjerke fan trije traveeën lang mei in rjochthoekich leger koer. By de restauraasje krigen de lingtesiden gruttere ramen en nije friezen. Sadwaande is tsjintwurdich allinne noch de eastlike muorre fan it koer mei trije lansetfinsters, hoeklisenenen en in dûbel fries oarspronklik. Ek it westlik portaal en it portaal yn it súdlike skip binne by de 19e-iuwske restauraasje fernijd.      

## Ynterieur
It tsjerkeskip hat in houten ferwulft, wylst it koer in stiennen ferwulft hat. Opmerklik yn it koer binne de kapitelen fan it ribferwulft, dy't mei blêdwurk en twa minskekoppen fersierd binne. 

Yn it koer stiet in neogoatysk alter mei in skilderij fan Gaston Lenthe út it jier 1850, dat troch gruthartoch Freark Frans II (de heit fan prins Hendrik skonken is. Ek it neamen wurdich binne de brânskildere ramen út de jierren 1897-1899, benammen de fjouwer grutte bibelske foarstellings fan de noardlike en súdlike koerfinsters. Hja stelle de Ferkundiging, de Trije Keningen, de Opwekking fan de soan fan de widdo te Naïn en de Krusiging foar. Yn de tsjerke hingje twa kroanluchters; ien fan messing en ien fan smei-izer. 

Tige kostber is in jûnmielskelk út 1603, dy't út in atelier yn Regensburg stamt.

De klokken út 1721 binne yn de Twadde Wrâldoarloch yn beslach nommen en omraand. Sûnt 1957 hingje der yn 'e toer wer trije nije klokken, dy't yn Apolda getten binne.

## Oargel
It oargel datearret  út 1997 en waard mei 24 registers ferdield oer twa manualen en pedaal troch Wolfgang Nußbücker út Plau am See boud. It klassisistyske front fan it hjoeddeiske oargel stamt noch fan it yn 1795 troch Friedrich Friese I boude ynstrumint.
Celilo-mar

De **Celilo-mar** (Ingelsk:*Lake Celilo*) is in  39 km lange opslachmar yn de rivier de Kolumbia op de grins fan de steaten Washington en Oregon yn de Feriene Steaten. De mar ûntstie nei it foltôgjen fan de The Dalles Daam, in keardaam yn de Kolumbia by de stêd The Dalles, Oregon yn 1957. De mar leit tusken de keardamen The Dalles Daam en de John Day Daam, dy't fierder boppestream leit. Doe't de mar ûntstie strûpten de eardere Celilowetterfallen en inkelde fiskersdoarpen ûnder. Celilo wie sa'n doarpke dat oan de Oregonkant fan de Kolumbia lei. It wie mear as 10.000 jier in ekonomysk en kultureel sintrum fan de Yndianen. It hjoeddeistige doarp leit fierder op in lântonge dat eins it âlde doarp oersjocht. Dochs is net mear in ekonomysk en kultureel sintrum dat it foarhinne wie.

De boezemmar leit yn de county's Wasco en Sherman yn Oregon en Klickitat yn Washington.
Gloria Borger

**Gloria Borger** (Amerikaansk-Ingelske útspr.: ['bɔ:ɹʤəɹ], likernôch: "bôrdzjur"; folút: **Gloria Anne Borger**; New Rochelle (New York), 22 septimber 1952) is in Amerikaansk sjoernaliste, kommentatrise en kollumniste fan etnysk Joadsk komôf. Yn it ferline hat se ûnder mear wurke foar CBS en CNBC, en sûnt 2007 is se yn 'e tsjinst by de nijsstjoerder CNN. Dêr is se geregeldwei as kommentatrise te sjen yn programma's as *The Situation Room*.

## Libben en karriêre
### Jonkheid en oplieding
Borger waard yn 1952 berne yn New Rochelle, yn 'e Amerikaanske steat New York, as de dochter fan etnysk Joadske âlden. Har heit wie de eigner fan it bedriuw Borger's, in distributeur fan elektryske apparaten. Nei't se yn 1970 de middelbere skoalle trochrûn hie oan 'e New Rochelle High School, studearre Borger oant 1974 oan 'e Colgate Universiteit, yn Hamilton (New York).

### Karriêre
Borger begûn har karriêre as sjoernaliste by de skriuwende parse. Sa die se yn 1979 foar it tydskrift *[[Newsweek]]* ferslach fan it kearnûngelok fan Three Mile Island. Neitiid stapte se oer nei de tillefyzje, en waard se ferslachjouster op it mêd fan 'e Amerikaanske polityk foar de tillefyzjestjoerder CBS. Ek wurke se foar CBS mei oan 'e aktualiteiterubriken *Face the Nation* en *60 Minutes II*. Letter wie se aktyf as mei-presintatrise fan it programma *Capital Report*, op 'e stjoerder CNBC.

Yn 2007 kaam Borger yn 'e tsjinst fan 'e bekende nijsstjoerder CNN, dêr't se as polityk kommentatrise geregeldwei op sawol CNN USA as op CNN International te sjen is. Se ferskynt yn dy hoedanichheid yn ferskate programma's, wêrûnder *The Situation Room*. Dêrnjonken wurke Borger lange tiid ek as bydragend redaktrise en kollumniste foar it tydskrift *[[U.S. News & World Report]]*.

Borger wûn yn 2008 mei oare meiwurkers fan CNN de prestizjeuze Peabody Award foar de sjoernalistyk foar it ferslach oer foarferkiezings fan 'e Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2008. Yn 2010 waard se nominearre foar in Emmy Award foar de sjoernalistyk foar har dokumintêre *The Odd Couple*, oer de abbekaten David Boies en Ted Olson. Yn 2012 wûn se mei oare meiwurkers fan CNN in Emmy yn 'e kategory 'treflik live-ferslach' foar it ferslach fan 'e Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2012. Yn 2013 waard har de National Headliners Award taparte foar har dokumintêre *Marriage Warriors: Showdown at the Supreme Court*, oer de striid foar de ynfiering fan it homohoulik yn 'e Feriene Steaten.

### Priveelibben
Borger wennet yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., tegearre mei har man Lance Morgan, dy't in liedingjaande funksje beklaaid by in public&nbsp;relationsburo. Hja hawwe in soan dy't troud is mei Mary Anne Huntsman, de dochter fan 'e Amerikaanske politikus John Huntsman jr.

## Keppelings om utens
*  Profyl fan Gloria Borger op CNN.com
*  Folsleine filmografy fan Gloria Borger yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
Sosjalistyske Partij (Nederlân)

De **Sosjalistyske Partij** (***Socialistische Partij***) (**SP**) is in Nederlânske politike partij dy’t fertsjintwurdige is yn de Earste en Twadde Keamer en (oan 2019) it Europeesk Parlemint. De SP is ek aktyf yn tal fan gemeenten en provinsjes. De SP is de meast linkse partij yn de Nederlânske folksfertsjintwurdiging.

## Skiednis
De SP is yn 1972 oprjochte. De partij is ûntstien út de kommunistyske beweging mar dêr hiene se ôfstân fan naam. De partij wie yn earste ynstânsje oprjochte om lokale aksjes te fieren en stipe oan de boargers te ferlienen op it mêd fan sojale wenningbou, miljeu, útkearingen en sa. In tal ôfdielingen hat in "*Help Tsjinst*" foar minsken dy't help nedich hawwe by it omgean mei ynstânsjes, ynfollen fan formulieren en sa. Troch dy aksjes krigen sy al gau gruttere bekendheid, wat harren earste riedssitten oplevere yn de gemeenten Nijmegen en Oss. Dêrnei waarden der al ridlik gau ôfdielings oprjochte yn mear gemeenten. 

De partij kaam yn 1994 foar it earst yn de Twadde Keamer mei twa sitten. De earste twa keamerleden wienen Jan Marijnissen en Remi Poppe. Dêrnei is de partij nochal hurd groeid oant sy by de Keamerferkiezings fan 2006 op 25 sitten kaam. Dat tal hawwe sy net fêsthâlde kind. 

Yn 1999 is it begjinselprogram “*Heel de Mens*” fêststeld. Utgangspunten binne  “*minsklike waardichhyd, lykwaardigens en solidèrityt*”. De partij hat it ferline as aksjepartij nea loslitten, "*aksje en fraksje*” binne foar harren like belangryk. 

Yn 2008 waard Jan Marijnissen as fraksjefoarsitter opfolge troch Agnes Kant. Marijnissen bleau oant 2015 partijfoarsitter. Agnes Kant hat fraksjefoarsitter west oant 2010 en is doe opfolge troch Emile Roemer. Roemer is yn desimber 2017 opfolge troch Lilian Marijnissen. Marijnissen is yn desimber 2023 opfolge troch Jimmy Dijk. Yn 2015 hawwe der ynterne ferkiezings plakfûn foar de nije partijfoarsitter, dy binne wûn troch Ron Meyer. Meyer is yn desimber 2019 opfolge troch Jannie Visscher.

## Ferkiezings
By de gemeenteriedsferkiezings fan 2014 gong de SP fan 250 nei 458 sitten. De partij nimt no yn sawat 40 gemienten diel oan it Kolleezje troch wethâlders te leverjen. Dat is ûnder oaren yn Amsterdam, Utert, Arnhim, Eindhoven, Maastricht, Nijmegen, Heerlen, Flissingen en Grins. Yn Smellingerlân is Jos van der Horst de earste SP wethâlder fan Fryslân. 

By de ferkiezings foar de Provinsjale Steaten yn 2015 waard de SP yn Grinslân de grutste partij. De SP gong diel útmeitsjen fan it Kolleezje fan Deputearre Steaten yn Grinslân, Fryslân, Flevolân, Súd-Hollân, Noard-Brabân en Limburch. Yn Fryslân sit Michiel Schrier foar de SP yn it Kolleezje.

De provinsje Limburch hat in Komissaris fan de Kening dy’t lid is fan de SP (Emile Roemer).

## Fertsjintwurdiging

Fraksjefoarsitter yn de Earste Keamer is Rik Janssen, yn de Twadde Keamer Jimmy Dijk.
United States Army Corps of Engineers

It **United States Army Corps of Engineers** (**USACE**), is it sjenykorps fan it Amerikaanske Leger. By dizze federale organisaasje wurkje sa'n 34.600 boargers en 650 militêren. Hjirmei kin de USACE it grutste ynzjeneursburo fan de wrâld beskôge wurde. It motto is: *essayons* (Frânsk: *lit ús besykje*). It korps is oprjochte op 15 juny 1775 yn Washington, D.C.

De doel fan it korps bestiet út en jou militêre en sivyl-technyske tsjinsten oan de Amerikaanske oerheid en sa ek de Amerikaanske belangen yn binnen- en bûtenlân. It korps hâldt him dwaande mei de bou fan damen, kanalen (bygelyks it Panamakanaal), kustbeskerming, mar ek mei it ûntwerp en projektbehear fan militêre ynstallaasjes (bygelyks it Pentagon), mar dernjonken ek in soad gebouwen bygelyks yn Irak.

## Wichtichste projekten
In stikmannich projekten fan de USACE:
*Ferbettering en behear fan de rivierren Ohio en Mississippi
*It Washington Monumint, 1884
*It Panamakanaal, ree yn 1914
*Bonnevilledaam, ree yn 1937
*De Flood Control Act of 1936 bepaalde dat wetterbehear en beskermings tsjin it ûnderstrûpen fan lân ûnder federaal bestjoer kaam en bepaalde fierder dat it USACE in haadtaak krige.
*Yn 1941 krige de USACE de ferantwurdlikens foar it oankeapjen, oanlizzen, bouwen en behear fan alle militêre ynstallaasjes fan it Amerikaanske leger
*Tarieding en bou fan it Pentagon, ree yn 1943, likernôch 15 moanne nei it úteinsetten fan de bou.
*It Manhattan Projekt
*De USACE joech in wichtige bydrage oan NASA foar it bouwen fan it Manned Spacecraft Center en John F. Kennedy Space Center, 1961
*Cross Florida Barge Canal
*Tennessee-Tombigbee Waterway

## Keppeling om utens
*Thússide fan de United States Army Corps of Engineers
Barlowpaad

It **Barlowpaad** (Ingelsk: *Barlow Road*), earst **Mount Hoodpaad** (Ingelsk: *Mount Hood Road*) neamd is in histoaryske dyk yn wat no de Amerikaanske steat Oregon is. It waard oanlein yn 1846 troch Sam Barlow en Philip Foster, mei tastimming fan it bestjoer fan it doetiidske Oregon Country. It tsjinne as it lêste part fan de Oregon Trail. Dit paad joech de mooglikheid om mei kapweinen it Cascadesberchtme oer te stekken en de Delling fan de Willamette te berikken, wat foarhinne praktysk ûnmooglik wie. It paad mei syn 160 km wie lykwols it dreechste diel fan de 3200 km lange Oregon Trail.

Foar it iepenjen fan it Barlowpaad moasten reizgers, dy't oer it lân fanút it easten wei kamen, by de *Wascopam Missy*, wat no The Dalles is, oer it wetter fan de rivier de Kolumbia mei de boat om yn Fort Vancouver te kommen. Dat wie ek in drege en gefaarlike reis. 
It wie lykwols mooglik fee te driuwen fia Lolo Pas oan de noardkant fan Mount Hood, mar dat paad wie net gaadlik foar weinen.

It Barlowpaad begjint by The Dalles en rint súdlik nei Tygh Valley. Guon tinke dat it paad by Tygh Valley begjint. Dêrwei bûcht it paad nei it westen en rint parallel mei de White River, earst noardlik en dan westlik. It krúst de súdlike helling fan Mount Hood op Barlow Pas en folget dêrnei Camp Creek en de rivier de Sandy foar in stik en ta einbeslút einiget it  yn Oregon City. 

Yn it begjin fan de 20e iuw waard it paad foar it grutste part oerstallich troch de bou fan de Mount Hood Highway. It bestiet hjoed de dei noch foar in part as in modderpaad, wilens oare parten ferbrede en ferhurde waarden as nije diken en wegen.
It Barlowpaad is sûnt 1992 op it Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken pleatst.

## Keppeling om utens
*Barlow, Mary S. (1902): History of the Barlow Road
*Bailey, Walter (1912): The Barlow Road
*Barlow, William (1912): Reminiscenses of seventy years
*Kaart fan it Barlowpaad - Walter E. Meacham (1947) ISBN 978-0-87595-035-8
*Kaart fan Oregon Trail fan USGenNet for Clackamas County genealogy research
Strân Nulde

**Strân Nulde** is in swim- en surfplak oan it Nuldernauw, op de hichte fan de buorskip 't Oever (gemeente Putten).

Yn de simmermoannen wurdt Strand Nulde besocht troch in protte deirekreänten. It strân wurdt beheard en eksploitearre troch Leisurelands. Alle jierren yn july wurdt op dit strân in Trekker trek-wedstriid holden, de Beach Pull.

Yn 2001 kaam it strân yn it nijs fanwegen de fynst fan in lichemsdiel. It gie om in famke fan fjouwer jier út Doardt dat bekend wurde soe as 'it famke fan Nulde' en troch in misdriuw it libben ferlear.
Orianthi

**Orianthi Panagaris** (Adelaide, 22 jannewaris 1985), better bekend as **Orianthi**, is in Australyske sjongster-lieteskriuwster en gitariste.

## Wurkpaad
Doe't hja seis jier wie learde se al gitaarspyljen en doe't se 11 wie gie se fan in akûstyske gitaar oer op in elektrysken ien. Yn 2003 waard sy ûndutsen troch Carlos Santana, doe't se meidie oan in Soundcheck by him. Dêrnei helle er har by in earstfolgjend optreden op it poadium. Dêrnei folgen optredens mei ûnder oaren Prince en ZZ Top.

Teffens hat se spile by Michael Jackson op syn *This is it* konsertrige en de touring-band Alice Cooper. Har debútplaat *[[According to You]]* helle it tredde plak yn Japan, it achtste plak yn Australië en it santjinde plak yn de Feriene Steaten. Har twadde album *[[Believe (Orianthi)|Believe]]* ferskynde ein 2009 oeral yn de wrâld. Dat jier waard se ek troch it tydskrift *[[Elle (tydskrift)|Elle]]* rekkene by de 12 bêste frouljusgitaristen. Yn 2010 wûn se mei de "*Breakthrough Guitarist of the Year*", in priis fan it *Guitar International magazine*. Op 22 desimber 2014 waard se opnaam yn de *South Australian Music Hall Of Fame*.

Hjoed-de-dei hat se in relaasje mei rockgitarist Richie Sambora

## Diskografy
### Albums
**[[Violet Journey]]* (2007)
**[[Believe (Orianthi album)|Believe]]* (2009)
**[[Heaven in This Hell]]* (2013)
### RSO
**[[Rise (RSO album)|Rise]]* (2017-18)
* *Radio Free America* (2018)

### Singles

## Filmografy
* 2009: *Michael Jackson's This is it*
* 2014: *Wacken 3D*
* 2014: *Super Duper Alice Cooper, Welcome to his Nightmare*
* 2014: *Alice Cooper Raise the Dead Live from Wacken*
Der Verdingbub

**De Verdingbub** (yn Ingelsktalige lannen: *The Foster Boy*) is in film fan de Switserske regisseur Markus Imboden. De film kaam yn it jier 2011 út; spilet yn it begjin fan de jierren 1950 en klaget it Switserske adopsjesysteem oan, sa't dat noch lang yn de 20e iuw funksjonearre. De premjêre wie op 25 oktober 2011 yn Bern en mei 200.000 besikers yn njoggen wiken waard de film ien fan de meast súksesfolle films fan it lân. 

## Eftergrûn
Oant yn de jierren 1970 waard de soarch fan Switserske bern út gesinsferfangende hûzen, fakentiden wezen, oerdroegen oan boeren. De bern kamen dêr yn de kost en moasten yn ruil dêrfoar wurkje yn it boerebedriuw. Misbrûk as slaaf en mishanneling fan de bern kamen regelmjittich foar.

## Ferhaal
Max is in wees en wurdt adoptearre troch de earme boerefamylje Bösiger yn it Emmental. Dêr nimt Max it plak yn fan in oare adopsjejonge (*Verdingbub*), dy't krekt earder ferstoarn wie. In leafdefol hûs fynt Max net en hy moat fuort yn it folle wurk. It sit de famylje Bösiger net mei, de rispinge mislearret, de boer drinkt en de boerinne liket in hurde, kâlde frou te wêzen dy't alle dûbeltjes twaris omkeare moat. It iennige besit fan Max is syn harmonika, dêr't er geweldich op spylje kin. Om't de boerinne noch wol ien foar de hûshâlding brûke kin wurdt Berteli, in famke fan fyftjin dy't net troch de eigen mem grutbrocht wurde koe, ek op de pleats ûnderbrocht.

Om it minste kriget Max in draai om de earen en oars wit de riem fan de boer him wol te finen. Jakob, de âldere soan fan de boer en boerinne, is net in hier better as syn âlden en mishannelet Max ek. It duorret net lang ear't de skoaljuf fernimt dat it net yn oarder is op de pleats. Hja besiket fergees help te sykjen by de boargemaster en de dûmny, mar it draait der op út dat it foar Max allinne mar slimmer wurdt. As Max op in dei in Argentynske tango op de radio by de skoaljuf heart begjint er te dreamen fan in reis nei Argentynje. Dêr soe hy faaks jild fertsjinje kinne mei syn harmonika en hy besiket Bertile oer te heljen om mei him mei te gean. Mar it rint oars want Jakob kin syn hannen net fan Berteli ôfhâlde en komt nachts regelmjittich by har op de keamer.

## Rolferdieling
* Max Hubacher: Max (adopsjejonge)
* Lisa Brand: Berteli (adopsjefamke)
* Katja Riemann: Boerinne Bösiger
* Stefan Kurt: Boer Bösiger
* Max Simonischek: Jakob (de soan fan de boer en boerinne)
* Miriam Stein: Esther (skoaljuf)
* Andreas Matti: Hasslinger (dûmny)
* Christoph Gaugler: slachter

## Keppeling om utens
* Der Verdingbub op Moiemeter
* Der Verdingbub op IMDb
The Dalles Daam

De **The Dalles Daam** (Ingelsk: *The Dalles Dam*) is in betonnen keardaam yn de rivier de Kolumbia 3 km eastlik fan de stêd The Dalles yn de steat Oregon, Feriene Steaten. De Kolumbia foarmet de grins tusken de steaten Oregon en Washington en ferbynt de county's Wasco yn Oregon mei Klickitat yn Washington. De tichtst by lizzende plakken yn Washington binne Dallesport en Wishram. 
De U.S. Army Corps of Engineers sette mei it bouwurk útein yn 1952 en foltôge hjirmei fiif jier letter. Hjirmei ûntstie de Celilo Mar eastlik fan de daam en dit waard in 39 km lang boezemmar dy't einiget by de John Day Daam. By it ûntstean fan de nije boezemmar strûpten de eardere Celilowetterfallen en inkelde fiskersdoarpen oan wjerskanten fan de rivier ûnder. Dit wiene in ekonomysk en kultureel mulpunt fan de yndianen en it âldste kontinú bewenne gebiet yn Noard-Amearika. Op 10 oktober 1957 seagen hûnderten taskôgers hoe't it steigjende wetter de wetterfallen en it doarp Celilo ûnderstrûpten. Sa'n 40 âlde petroglifen waarden foar de tiid noch weihelle en bewarre foar't hja ynstallearre binne yn it *Columbia Hills State Park*, dat 9km eastlik oan de Washingtonkant leit.

De daam stiet op in hichte fan 24 meter boppe seenivo en sels hat it in hichte fan 61 meter. De totale lingtme bedraacht 2693 meter. De daam is in wichtige opwekker fan elektrisiteit troch wetterkrêft. Yn de daam stiet in totaal fermogen fan 1800 megawatt opsteld. Der is in skutslûs oanlein om de skipfeart net te blokkearen. Foar de fisken is der in fiskpassaazje oanlein. It tefolle oan wetter wurdt ôffierd fia in needoerlaat, dy't in lingtme fan 420 meter hat.

De betsjinning fan de daam is yn hannen fan de U.S. Army Corps of Engineers en de wetterkrêft dat út de daam helle wurdt is betsjinne troch Bonneville Power Administration. It is in ûnderdiel fan in útwreide systeem fan damen yn de rivierren de Kolumbia en de Snake.

## Keppeling om utens
* The Dalles Lock & Dam - Thússide fan US Army Corps of Engineers
* "The Dalles Dam to Submerge Famous Indian Fishing Spot." - *Popular Mechanics* April 1956, siden 138-140
Marijetsjerke (Mantgum)

De **Marijetsjerke**yn Mantgum is it tsjerkegebou fan de protestanske gemeente Mantgum-Skillaerd.

## Skiednis
De ienskepige tsjerke mei in fiifsidich koer datearret neffens de muorredikte út de midsiuwen en wie yn de katolike tiid wijd oan de hillige jongfaam Marije. De  tsjerke waard yn de jierren 1865-1867 neffens plannen fan J.I. Douma ferhege en bepleistere en krige doe spitsbôgeramen. 

De âlde sealtektoer waard yn 1868 ôfbrutsen en ferfongen troch in nije toer mei in ynsnuorre spits. Yn de toer hingje in yn 1499 troch Geart fan Wou getten klok en in yn 1896 troch de firma Van Bergen getten klok.

## Ynterieur
It ynterieur wurdt oerkape mei in tonferwulft en hat noch in geef iken tsjerkemeubilêr út 1799-1781 fan de Ljouwerter houtbewurker Hermannus Berkebijl. Ek de opstelling fan it meubilêr is bewarre bleaun; oan de súdlike kant steane de ryk bewurke (iepen) banken foar de froulju, wylst op de noardlike kant de banken foar de manlju opsteld steane en oan de eastlike kant de banken foar de tsjerkfâlden. It houtsnijwurk op en yn it meubilêr is yn Loadewyk XVI-styl. Unyk foar Fryslân is de rûne preekstoel mei it rûne klankboerd yn de dooptún. Yn de tsjerke lizze sarken fan de bewenners fan Hokswier, de Fan Galama's en de Botnia's.

De brânskildere ramen mei ôfbylden fan tsjerken en tuorren fan de gemeente binne oarspronklik ôfkomstich út it eardere gemeentehûs fan Baarderadiel. Se waarden makke troch J.H. Wijkmans en binne by de bou fan it gemeentehûs yn 1939 troch de befolking oanbean. Nei de gemeentlike weryndieling fan 1984 ferhûzen de ramen nei de tsjerke.
## Oargel
It oargel waard yn 1879 troch Van Dam en Soannen boud en ferfong doedestiids in oargel út 1831 fan J.A. Hillebrand. 
## Keppeling om utens
* Ofbylden op de side Kerkfotografie
* Skiednis en disposysje oargel
Jan Marijnissen

**Johannes Guillaume Christianus Andreas (Jan) Marijnissen** is in Nederlânsk politikus. Troch in kombinaasje fan funksjes wie er jierrenlang it gesicht fan de Sosjalistyske Partij (SP). 

## Priveelibben
Jan Marijnissen is berne yn Oss op 8 oktober 1952 as de jongste fan fjouwer bern yn in katolyk hûshâlden.  Hy hat syn HBS-oplieding net ôfmakke en rekke oan it wurk yn in woarstenfabryk en letter as lasker yn de metaalyndustry. 

Hy is troud mei Mari-Anne dy ’t ek riedslid en wethâlder foar de SP west hat yn Oss. Sy hawwe ien dochter Lillian  (berne yn 1985) dy’t bekend wurden is as fakbûnsbestjoerder fan de FNV en sûnt maart 2017 yn de Twadde Keamer sit foar de SP.

## Polityk
Jan Marijnissen wie yn 1972 ien fan de oprjochters fan de SP. Yn 1976 kaam er yn de gemeenteried fan Oss, dêr ’t de SP trije sitten hie. Hy wie mei 23 jier it jongste riedslid fan Nederlân. Hy is riedslid bleaun oant 1993. Dêrneist siet er fan 1987 oant 1989 yn de Provinsjale Steaten yn Noard-Brabân. 

Hy waard yn 1988 partijfoarsitter, wat er bleaun is oant 2015. Ek waard er yn 1994 keazen yn de Twadde Keamer, de SP krige doe foar it earst twa keamersitten.  Hy siet  oant 2010 yn de Keamer, fan 1994 oant 2008 as fraksjefoarsitter. Doe moast er út reden fan sûnens in stapke werom dwaan. 
Under syn lieidng is de partij groeid fan twa sitten yn 1994 oant 25 yn 2006. 

## Persoanlikheid
Hy is in goede debater dy’t in liedende rol spile hat by de groei fan syn partij. Fanwege syn suksessen  wurdt  ek wol “de Tovenaar út Oss” neamd.Hy wie ek wol ûngeduldich tsjinoer partijgenoaten en net altyd like maklik yn de omgong.  As Keamerlid  stie er ek wol bekind om syn wat rebelske hâlding. 

## Publikaasjes
Hy hat in oantal boeken publisearre:
*  Samenleven kun je niet alleen  (1993)
* Tegenstemmen, een rood antwoord op paars (1996)
*  Effe Dimmen! Een rebel in Den Haag (1998)
* De laatste oorlog, tegearre mei Karel Glastra van Loon (2000)
* Schrale rijkdom: de erfenis van acht jaar paars (2003)
* Nieuw Optimisme (2003)
* Waar historie huis houdt (2005)
* Kijk op deze tijd (2013)

## boarnen/boarnefernijing
* http://www.sp.nl/onze-mensen/bekende-gezichten/jan-marijnissen  hiemside SP
*http://www.parlement.com/id/vg09lllgjnqh/j_g_ch_a_jan_marijnissenparlement.com
Everybody Knows This Is Nowhere

**Everybody Knows This is Nowhere** is it twadde solo-album fan de Kanadeeske sjonger/lietskriuwer Neil Young en it earste mei syn begeliedingsband Crazy Horse (earder: the Rockets).It album is útbrocht yn 1969, it selde jier wêryn ’t Neil Young foar it earst gearwurke  mei Crosby, Stills & Nash.
Op it album steane sawol sêftere, melodieuzere ferskes as lûdere muzyk. De lieten “*Cowgirl in the sand*” en “*Down by the river*” duorje sa’n 9 oant 10 minuten en dêr sitte lange, rûge gitaarsoloos yn.

## Tracklist

It album bestiet út de folgjende lieten.  
* Cinemon Girl ***** 
* Everybody knows this is nowhere ****
* Round and Round ****
* Down by the river *****
* The loosing end ***
* Running dry (requiem for the Rockets) ****
* Cowgirl in the sand *****

De stjerren jouwe de beoardieling fan de lieten oan troch “*The Ultimate Music Guide: Neil Young*”. Op de hiemside “*All Musyk Guide* “ wurde de albums per artyst beoardiele. Beide beoardielingen rinne fan ien stjer (“striemin” ) oant fiif stjerren (“poerbêst)”. Dit album hat **fiif stjerren** krigen. 

## Muzikanten
* Neil Young - sjonger, gitaar
* Danny Whitten – gitaar, eftergrûn sang
* Ralph Molina - drums
* Billy Talbot - basgitaar
* Robin Lane – eftergrûn sang op "Round & Round"
* Bobby Notkoff – fioele op "Running Dry"

## Keppeling om utens
*  Diskografy
Tsjerke fan Dolsterhuzen

De **Tsjerke fan Dolsterhuzen** is ien fan de twa tsjerken fan de protestanske gemeente Sint-Jehannesgea-Dolsterhuzen. It gebou is in gemeentlik monumint.

## Skiednis

Oarspronklik stie de tsjerke fan Dolsterhuzen op it hôf oan de râne fan de Tsjûkemar. In ôfbyld yn de Schoemaker Atlas fan 1710-1735 toant in ienfâldich romaansk sealtsjerkje mei in houten klokkestoel, dêr't twa klokken yn hongen.   

De hjoeddeiske tsjerke waard yn 1908 neffens in ûntwerp fan J. Schreur foar de herfoarme gemeente boud. It ynterieur fan de tsjerke waard yn de jierren 1960 modernisearre en  yn deselde tiid waard der, nei skea troch in gaslek, in nije konsistoarje achter de tsjerke boud. In diel fan de feroarings oan it ynterieur binne yn de jierren 1980 werom draaid. 

Yn 2008 fierde de gemeente it iuwfeest fan harren tsjerke.  

## Oargel
It oargel boppe de preekstoel waard nei de foltôging fan de tsjerke troch Bakker & Timmenga boud. By de lêste restauraasje yn 1994 troch itselde oargelbedriuw waard it ynstrumint noch útwreide mei in trompetregister.

## Sjoch ek
* Jehannestsjerke (Sint-Jânsgea) 
## Keppeling om utens
* Disposysje oargel
Vatta's Peace

***Vatta's Peace*** is in science fiction-romansearje fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Elizabeth Moon. De titel betsjut: "Vatta's Frede" of "De Frede fan Vatta", en ferwiist nei de haadpersoan en har famylje. De rige heart ta it subsjenre fan 'e militêre science fiction en is in ferfolch op Moon har eardere pentalogy *[[Vatta's War]]*. It earste diel fan *Vatta's Peace* ferskynde yn 2017.

## Boeken
* 2017 – *[[Cold Welcome]]*
* 2018 – *[[Into the Fire (roman fan Elizabeth Moon)|Into the Fire]]*

## Ynhâld
Yn *Vatta's Peace* ferfettet Elizabeth Moon har ferhaal oer de aventoeren fan Kylara "Ky" Vatta, in telch út in foaroansteande famylje fan romtekeapfarders fan 'e planeet Slotter Key. Nei in drege oarloch hie Ky yn *[[Victory Conditions]]*, it lêste diel fan *[[Vatta's War]]*, einlings ôfweefd mei it ferbûn fan piraten dat ferantwurdlik wie foar it útmoardzjen fan har famylje. Se soe no as in oarlochsheldinne nei har thúswrâld weromkeare moatte, mar dêr oankommen stoart har romtefear troch sabotaazje del op in ûnherberchsum en dreech berikber diel fan 'e planeet. Dan docht bliken dat noch net al Ky har fijannen dea binne.

## Haadpersoanen
* Kylara Evangeline Dominque Vatta, ropnamme Ky, telch út in foaroansteand keapfarderslaach op Slotter Key en admiraal fan 'e ynterstellêre Romte Ferdigenings Macht
* Stella Maria Celeste Vatta Constantin, Ky har nicht, de algemien direktrise fan Vatta Enterprises
* Grace Lane Vatta, Ky har âldmuoike, de minister fan Definsje fan Slotter Key
* Helen Stamarkos Vatta, Ky har muoike en Stella har mem
* Rafael "Rafe" Dunbarger, de algemien direkteur fan InterStellar Communications en Ky har frijer
* Penelope Dunbarger, Rafe syn suster, dy't risselwearret om 'e post fan algemien direkteur fan ISC fan him oer te nimmen
* Allie Barash, in korporaal yn it leger fan Slotter Key
* Armand Esteban Burleson, de kommandant fan 'e militêre akademy fan Slotter Key
* Benazir Inyatta, in korporaa] yn it leger fan Slotter Key
* Durga Kamat, in korporaal yn it leger fan Slotter Key
* Iskin Kvannis, kommandant fan 'e militêre akademy fan Slotter Key as opfolger fan Burleson, en de lieder fan 'e gearspanning mank de striidkrêften fan Slotter Key
* Anders MacRobert, sersjant b.tsj. fan 'e romtemacht fan Slotter Key, no haad befeiliging fan 'e minister fan Definsje
* Sonja Tonaya Morrison, de sersjant-majoar fan 'e striidkrêften fan Slotter Key
* Cally Ray Pitt, in sersjant en feteraan fan mear as 30 tsjinstjierren by de Mackensee Military Assistance Corporation
* Michael Quindlan, it haad fan 'e ynfloedrike Quindlan-famylje, en in swarde fijân fan 'e Vatta's
* Benny Quindlan, Michael syn omkesizzer, dy't de ûndergong fan 'e Vatta's folle minder skele kin
* Edvard Simeon Teague (net syn wiere namme; dat is Pauli Gregson), in meiwurker fan Rafe Dunbarger
* Rodney Vatta-Stevens, in kompjûterekspêr yn 'e tsjinst fan Vatta Enterprises en in fiere neef fan Ky
After the Gold Rush (album fan Neil Young)

**After the Gold Rush**  is it tredde solo-album fan de Kanadeeske sjonger/lietskriuwer Neil Young en wie ien fan syn grutste súksessen. It album bestiet út meast melodieuze lietsjes, wêryn‘t de piano in belangryke rol spilet, ôfwiksele troch in pear steviger rock numers mei syn karakteristike gitaarlûd. “*Southern man*” is in protestliet tsjin de rassediskryminaasje yn it suden fan de F.S. De Southernrock band Lynyrd Skynyrd antwurde hjir op mei harren lied “Sweet home Alabama”.  Op dit album spile Neil Young net mei Crazy Horse, mar de bassist en drummer fan dy band Billy Talbot en Ralph Molina spilen wol mei. 

## Tracklist

It album bestiet út de folgjende lieten.  
* Tell me why**** 
* After the Gold Rush *****
* Only love can break your heart *****
* Southern Man ****
* Till the morning comes ****
*  Oh lonesome me***
*  Don’t let it bring you down****
* Birds*****
* When you dance I can realy love****
*  I believe in you*****
* Criple creek ferry***

De stjerren jouwe de beoardieling oan fan de lieten troch “*The Ultimate Music Guide: Neil Young*”. Op de hiemside “*All Musyk Guide* “ wurde de albums per artyst beoardiele. Beide beoardielingen rinne fan ien stjer (“striemin” ) oant fiif stjerren (“poerbêst)”. Dit album hat **fiif stjerren** krigen. 

## Muzikanten
* Neil Young - sjonger, gitaar, piano, harmonika, vibes
* Gregg Reeves - basgitaar
* Nils Lofgren - gitaar, piano, sang
* Stephen Stills - sang
* Jack Nitzsche - piano
* Danny Whitten - gitaar
* Billy Talbot - basgitaar
* Ralph Molina - drums
* Billy Petterson - bugel

## Keppeling om utens
*  Diskografy
Harvest (album fan Neil Young)

***Harvest*** is it bekendste en súksesfolste album fan de Kanadeeske sjonger/lietskriuwer/gitarist Neil Young. It album waard útbrocht yn 1972 en wie oer de hiele wrâld in grut súkses. It hat yn de Feriene Steaten, Kanada  en Grut-Brittanje op it earste plak fan de album-list stien. Ek yn Nederlân hat it sân wiken boppe-oan stien. It album soarge foar syn ynternasjonale trochbraak, mar dêr wie hy sels net sa bliid mei. Dêrom hat er op syn folgjede albums ek in oare wei ynslein. 

Op Harvest spilet Neil Young mei de begeliedingsband The Stray Gators, besteande út de muzikanten Jack Nitzsche (piano), Ben Keith (steelgitaar), Tim Drummond (basgitaar) en Kenny Buttrey (drums). 
Op “*A man needs a maid*” en “*There’s a world*” spilet it London Symphony Orchestra mei. “*The needle and the damage done*” is live opnaam yn de Royal Albert Hall. 
De single “*Heart of Gold*” waard ek in grut sukses. It is in rêstich, melodieus ferske. “*The Needle and the damage done*” giet oer de heroïneferslaving fan Danny Whitten, de gitarist fan Crazy Horse. 
 
## Tracklist
It album bestiet út de folgjende lieten.  

* Out on the weekend****
* Harvest****
* A man needs a maid**** 
* Heart of gold*****
* Are you ready for the country****
* Old man****
* There’s a world***
* Alabama***

* The needle and the damage done*****
* Words (between the lines of ages****

De stjerren jouwe de beoardieling oan fan de lieten troch  “*The Ultimate Music Guide: Neil Young*”. Op de hiemside “*All Musyk Guide* “ wurde de albums fan in bepaalde artyst beoardiele. Beide beoardielingen rinne fan ien stjer (“striemin” ) oant fiif stjerren (“poerbêst)”. Dit album hat ***fjouwer en in heale stjer*** krigen.

## Muzikanten
* Neil Young (sang, gitaar, piano, harmonika)
* Ben Keith (pedal steelgitaar)
* Jack Nitzsche (piano, slide gitaar, arrânzjeminten)
* Tim Drummond (basgitaar)
* Kenny Buttrey (drums)
* James Taylor (êftergrûn sang)
* Linda Ronstadt (êftergrûn sang)
* David Crosby (eftergrûn sang)
* Stephen Stills (eftergrûn sang)
* Graham Nash (eftergrûn sang)

## Keppeling om utens
*  Diskografy
Laurenstsjerke (Ychten)

De **Laurenstsjerke** yn Ychten is in tsjerkegebou fan de protestanske gemeente Ychtenbrêge-Eastersee. De tsjerke is in ryksmonumint.

## Skiednis
De tsjerke fan Ychten is in stik âlder as it liket. It gebou soe om 1250 hinne boud wêze, mar waard yn de twadde helte fan de 17e iuw ferboud en ommitsele. De flakke pilasters oan it muorrewurk folgje nei alle gedachten de lisenen fan de midsiuwske tsjerke. Oan it begjin fan de 19e iuw waarden de ramen feroare sa't se no binne. 

Oarspronklik hie de tsjerke gjin toer, mar in klokkestoel. Earst yn 1879 krige de tsjerke oan de westlike kant in toer. Ta oantinken dêrfan is in gevelstien boppe de tagong oanbrocht. Yn de toer hinget in klok út 1957 fan de firma Van Bergen te Heiligerlee. In âldere klok, getten yn 1579 troch Cornelius van Ammeroy, ferhûze nei de herfoarme tsjerke fan it Oeriselske Blankenham. De fjouwerkante toer giet oer yn in achtkante, mei laaien beklaaide, opbou mei dêrboppe in spitse ôfsluting. 

Yn 2009 fusearre de herfoarme gemeente mei de grifformearde gemeente. Sûnt hat de protestanske gemeente twa tsjerken: de eardere grifformearde Krústsjerke fan Ychtenbrêge en de eardere herfoarme Laurenstsjerke fan Ychten.    
## Ynterieur
It ynterieur út de earste helte fan de 19e iuw is noch foar in grut part oanwêzich.

## Oargel
It Ljouwerter oargelbedriuw L. van Dam en Soannen boude yn 1871 in oargel foar de gemeente. Dêrnei is der fierders neat feroare oan it ynstrumint. Flentrop Orgelbouw út Saandam fersoarge yn 1981 de restauraasje.

## Keppeling om utens
* Disposysje oargel
Lodewijk van der Helst

**Lodewijk van der Helst** (Amsterdam, 1642-1693) wie in Nederlânsk keunstskilder út de Gouden Iuw.

Hy waard berne yn Amsterdam as soan fan Bartholomeus van der Helst dy't him ek skilderûnderjocht joech. Syn portret fan admiraal Auke Stellingwerf waard in gravuere fan makke troch Abraham Blooteling. Hy wenne en arbeide yn  Amsterdam, mar it liket derop dat er dy stêd om 1684 ferlitten hat. Plak en datum fan syn ferstjerren is ûnwis.	


File:Posthuum portret van Aucke Stellingwerff. Admiraal van de admiraliteit van Friesland, gesneuveld in 1665 bij Lowestoft door een kanonskogel Rijksmuseum SK-A-148.jpeg|Auke Stellingwerf
File:Lodewijk van der Helst - Adriana, 1667.jpg|Portret fan Adriana Hinlopen (1646-1736), 1667	
File:Willem van de Velde II (1633-1707), schilder Rijksmuseum SK-A-2236.jpeg|Willem van de Velde II (1633-1707)
Matteüstsjerke (De Jouwer)

De **Sint-Matteüstsjerke** oan 'e Midstrjitte yn De Jouwer is de tsjerke fan 'e katolike "Hillige Kristoffelparochy". Under de parochy falle ek de roomske tsjerken fan Bakhuzen, Balk, Sint-Nyk, De Lemmer, Sleat en Wâldsein.   

## Skiednis
Oarspronklik stie de Matteüstsjerke yn Westermar. Dy tsjerke út de 15e iuw waard mei de reformaasje oerdroegen oan 'e protestanten. Mei de bou fan in nije protestanske tsjerke in pear hûndert meter noardwestliker rekke de âlde tsjerke yn it neigean. Fan 'e tsjerke bleau neat oer, mar de toer stiet der noch jimmeroan.
    
Nei de reformaasje wie der foar it earst yn 1639 wer sprake fan roomsk libben op De Jouwer, doe't de Flaamske jezuyt Robert de la Planche him dêr nei wenjen sette. Ynearsten moasten de Jouster katoliken, dy't nei de reformaasje ien fan de grutste Fryske katolike konsintraasjes foarmen, yn saneamde staasjes nei de misse gean.

Mei de bou fan de hjoeddeiske Matteüstsjerke waard yn 1952 begûn. De ynwijing fûn yn july 1953 plak. De toer is âlder en datearret noch fan de neoromaanske tsjerke fan de arsjitekt H.J. Wennekers, dy't yn 1867-1868 boud waard en doe in wettersteatstsjerke fan 1837 ferfong.

## Ynrjochting
De krúsweistaasjes stamme noch út de wettersteatstsjerke. Haadalter en de brânskildere ramen datearje út de tiid fan de nijbou yn de jierren 1950. 

Tsjin it ein fan de jierren 1930 joech pastoar Pruys de tsjerke trije nije klokken. De klokken waarden yn Ingelân getten en kamen krekt foar it útbrekken fan de kriich oan by de klokkejitterij yn Asten. Om it omranen fan de klokken troch de Dútsers tefoarren te kommen waarden se dêr ûnder de Dútske besetting by de tsjerke fan Asten ûnder de grûn ferstoppe. De klokken koene nei de befrijing fan ús lân wer opgroeven wurde en kamen lang om let yn 1946 yn de toer fan de Matteüstsjerke te hingjen.   
## Oargel
It oargel fan de tsjerke waard yn 1912 troch Harrie Winkels op de galerij boud. Yn de rin fan de tiid fûnen der grutte feroarings oan it ynstrumint plak en yn de lêste jierren wie it net mear te bespyljen. It parochybestjoer seach dêrom út nei in nij oargel, dat fûn waard by de bruorren Vulpen. Yn 2011 krige it nije oargel in plak yn it koer fan de tsjerke. It hat 13 registers, ferdield oer haadwurk, boarstwurk en pedaal.

## Sjoch ek
* List fan ryksmonuminten op De Jouwer
* Tsjerken yn Fryslân
Tonight's the Night (album fan Neil Young)

**Tonight’s the Night** wie it tredde en lêste album fan de saneamde “Ditch Trilogy” fan sjonger, gitarist en lietskriuwer Neil Young. Koart foardat dit album opnaam waard, stoar Bruce Berry, ien fan de poadiummeiwurkers, oan in oerdoasis heroïne. Earder wie Danny Whitten, de gitarist fan syn begeliedingsband Crazy Horse, ek al stoarn oan in oerdoasis. 

Dit wienen de earste opnamen mei Crzay Horse, sûnder Danny Whitten. De sfear op dit album is foaral tryst. It lied “*Come on baby let’s go downtown*”is earder live opnaam mei Danny Whitten as sjonger.

Neil Young wie fan doel en bring dit album út as opfolger fan “Harvest” mar de platemaatskippij fûn it te somber. Twa jier letter (yn 1975) is it dochs noch útbrocht. 

## Tracklist
It album bestiet út de folgjende lieten. 
* Tonight’s the night *****
* Speakin’out*****
* World on a string****
* Borrwed tune****
* Come on baby let’s go downtown (live)*****
* Mellow my mind*****
* Roll another number (for the road)****
* Albequerque*****
* New mama****
* Lookout Joe****
* Tired eyes*****
* Tonight’s the night (part two)*****
De stjerren jouwe de beoardieling oan fan de lieten troch “The Ultimate Music Guide: Neil Young”. Op de hiemside “All Music Guide “ wurde de albums fan in bepaalde artyst beoardiele. Beide beoardielingen rinne fan ien stjer (“striemin” ) oant fiif stjerren (“poerbêst)”. Dit album hat **fiif stjerren** krigen.

## Muzikanten

* Neil Young – sang,piano,  gitaar, harmoanika 
* Ben Keith –slide-gitaar,sang, steel-gitaar , 
* Danny Whitten – gitaar, sang
* Jack Nitzsche - piano
* Tim Drummond – basgitaar
* Ralph Molina – drums, sang
* Billy Talbot – basgitaar
* Kenny Buttrey – drums
* George Whitsell - sang

## keppeling om utens
*  Diskografy
Zuma (album)

**Zuma** is it sânde studio-album fan de Kanadeeske sjonger en gitarist Neil Young en it earste dat er opnaam hat nei trije sombere albums,  de “Ditch Trilogy”. Dit album is útkaam yn 1975 en bestiet foar it grutste part út stevige (country-)rock songs. 

Foar it earst yn jierren spile Neil Young wer mei syn begeliedingsband Crazy Horse. It plak fan de ferstoarne Danny Whitten waard ynfold troch Frank ‘Poncho’ Sampredo. Op it lêste ferske “*Through my sails*” sjonge Crosby, Stills en Nash mei. It liet *"Cortez the Killer*" duorret rom sân minuten en hat lange gitaarsoloos. Dat liet hat Neil Young letter ek regelmjittich spile op konserten. “*Danger bird*” hat ek lange gitaarsoloos en blues ynfloeden. 

## Tracklist
It album bestiet út de folgjende lieten. 
* Don’t cry no tears*****
* Danger bird*****
* Pardon my heart****
* Lookin’for a love*****
* Barstool Blues*****
* Stupid girl****
* Drive back****
* Cortez the killer*****
* Through my sails***

De stjerren jouwe de beoardieling oan fan de lieten troch “*The Ultimate Music Guide: Neil Young*”. Op de hiemside *“All Music Guide “* wurde de albums fan in bepaalde artyst beoardiele. Beide beoardielingen rinne fan ien stjer (“striemin” ) oant fiif stjerren (“poerbêst)”. Dit album hat **fjouwer en in heale stjer** krigen.

## Muzikanten
* Neil Young – sang,  gitaar 
* Frank Sampredo- ritmegitaar
* Billy Talbot – bas, sang
* Ralph Molina – drums, sang
* Tim Drummond – basgitaar
* David Crosby – sang
* Graham Nash – sang
* Stephen Stills – bas, sang
* Russ Kunkel - perkusje

## Keppeling om utens
*  Diskografy