open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Filmprodusint

In **filmprodusint** (froulike foarm: **filmprodusinte**) is immen dy't it tafersjoch hat oer de produksje fan in film. Sa'nent is òf yn 'e tsjinst fan in filmstudio, òf hy of sy wurket selsstannich. Filmprodusinten planne en koördinearje ferskate aspekten fan 'e filmproduksje, lykas it selektearjen fan it senario, it oersjoch fan senario, rezjy en montaazje, en it regeljen fan 'e finansiering.

## Yngeandere beskriuwing
De produksje fan in film set ornaris útein as in filmprodusint in gaadlik ûnderwerp foar de film tsjinkomt, of as sok materiaal (mei opsetsin) ûnder syn of har oandacht brocht wurdt. Utsein as it giet om in útwurke senario moat sok materiaal dêrnei ta in senario omwurke wurde. Dêrfoar hiert de filmprodusint in senarioskriuwer yn. Soms wurdt ek in al besteand senario nochris ûnder hannen nommen troch in (nije) senarioskriuwer, of wurdt der in saneamde skriptdokter ynset om in breklik senario better te meitsjen.

As it senario ienris klear is om ferfilme te wurden, bringt de filmprodusint jild byinoar fan ynvestearders (faak ien of mear filmstudio's) foar it budget fan 'e film. Pas as der in budget is, kinne it eigentlike meitsjen fan 'e film begjinne. Yn 'e preproduksjefaze is de filmprodusint dêrby ferantwurdlik foar it oannimmen fan in regisseur en oare wichtige leden fan 'e filmcrew, lykas de kameraregisseur, de filmeditor, de produksje-ûntwerper en de komponist fan 'e filmmuzyk. Dat is fan alle taken fan 'e filmprodusint eins de wichtichste, mei't it súkses fan in film foar in grut part stiet of falt mei de beskikberens fan in goede regisseur en kundige crewleden.

Wylst de regisseur dêrnei ûnder it opnameproses sizzenskip hat oer de kreätive beslissings, beävensearret de filmprodusint de logistike en saaklike oangelegenheden. It komt lykwols ek foar dat regisseurs harren eigen films produsearje. Yn dat gefal binne de regisseur en de produsint dus ien en deselde persoan, wat betsjut dat de kreätive en de saaklike lieding oer it filmprojekt yn ien hân binne.

De filmprodusint is der fierder ferantwurdlik foar om derfoar te soargjen dat de film op 'e tiid klear is en binnen it budget bliuwt. As der ûnienichheid is mei de regisseur oer in kreätive beslissing, hat de filmprodusint yn prinsipe it lêste wurd. Yn 'e postproduksjefaze lit de produsint de ferantwurdlikheid oer de montaazje fierhinne oan 'e regisseur en de filmeditor oer, wylst hy him sels taleit op it beöarderjen fan 'e marketing en de filmdistribúsje.

Om't films tige grutte projekten wêze kinne, is it foar de filmprodusint net altyd mooglik om oeral yn eigen persoan tafersjoch op te hâlden. Dêrom sette filmstudio's faak mear as ien filmprodusint per film yn. Ek binne der gauris ien of mear ko-produsinten (*associate producers*), assistint-produsinten, útfierende produsinten, line producers en/of unit production managers ynset.
Jill Krop

**Jill Krop** (Edmonton, 1963) is in Kanadeesk nijslêzeresse en ferslachjouster op radio en tillefyzje, dy't no ek wurket as direktrise fan 'e ôfdieling nijs en as stasjonsmanager foar Global BC.

## Libben en karriêre
### Jonkheid en oplieding
Krop waard yn 1963 berne yn Edmonton, yn 'e Kanadeeske provinsje Alberta, mar se groeide op yn Britsk-Kolumbia. Se folge in oplieding sjoernalistyk oan it Britsk-Kolumbiaansk Ynstitút foar Technology (BCIT) yn Burnaby, dêr't se yn 1986 mei goed gefolch ôfstudearre. 

### Karriêre
Krop begûn har karriêre by de lokale tillefyzjestjoerder CKPG-TV yn Prince George, yn Britsk-Kolumbia, folge troch in útdaagjend jier by CFRE-TV yn Regina, yn Saskatchewan. Dêrnei ferfear se nei de Kanadeeske Kustprovinsjes, dêr't se seis jier lang wurke foar it Atlantic Satellite Network (ASN) yn Halifax. Yn dy tiid wie se nijslêzeresse by wichtige nijsútstjoerings en ien fan 'e earste beide presintators fan it populêre moarnstillefyzjeprogramma *Breakfast Television*. 

Yn 1995 kearde Krop werom nei Britsk-Kolumbia, oan 'e Kanadeeske westkust, dêr't se har as nijslêzeresse foar wykeinútstjoerings by it tillefyzjenetwurk British Columbia Television (BCTV) joech. Yn septimber 2001 naam se fan Ted Chernecki de presintaasje oer fan it programma *News Hour Final* op troch-de-wykske jûnen op 'e stjoerder Global BC fan BCTV. Ut en troch foel se ek yn as nijslêzeresse by *Global BC News Hour* en *Global National*. 

Op 10&nbsp;april 2015 waard bekendmakke dat Krop promoasje krigen hie ta direktrise fan 'e ôfdieling nijs en stasjonsmanager fan Global BC. Dêrtroch wie se fan doe ôf oan minder yn byld te sjen. Njonken har wurk op 'e tillefyzje en efter de kamera's is Krop ek aktyf as ynfalpresintatrise op 'e radiostjoerder CKNW (AM). Fierders hat se sûnt de 1990-er jierren út en troch meiwurke oan films en tillefyzjesearjes, wêryn't se ornaris harsels spile yn har hoedanichheid fan nijslêzeresse.

### Priveelibben
Jill Krop wie foarhinne troud mei ferslachjouwer Paul Mennier, oant harren houlik yn 1994 yn in skieding einige. Dat wie de reden foar har weromkear, it jiers dêrop, nei Britsk-Kolumbia. Dêr krige se neitiid in relaasje mei in Dave Samson, in brânspuitman út Burnaby, mei wa't se op 22&nbsp;april 2008 in soan krige.

## Keppelings om utens
*  Jill Krop op GlobalNews.ca
*  Folsleine filmografy fan Jill Krop yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
Aleksandra fan Oldenburg

**Aleksandra Petrovna fan Ruslân** (Russysk: Алекса́ндра Петро́вна Ольденбургская, berne as hertoginne Aleksandra Frederika Wilhelmina fan Oldenburg; 2 juny 1838 – 25 april 1900) wie de frou fan grutfoarst Nikolaas Nikolavitsj fan Ruslân. 

## Libben
Hja wie de âldste dochter fan Peter fan Oldenburg en syn frou Theresia fan Nassau-Weilburg en waard grutbrocht yn Ruslân. Har heit wie in neef fan tsaar Nikolaas I fan Ruslân. Har âlders soargen foar in goede oplieding en trunen har oan om har yn te setten foar minsken yn need. 

Hja boaske yn 1856 grutfoarst Nikolaas Nikolajevitsj, de tredde soan fan tsaar Nikolaas I Aleksandra, dy't luthersk grutbrocht wie, naam doe it otterdokske leauwe oan en krige de namme grutfoarstinne Aleksandra Petrovna fan Ruslân. Tegearre krigen hja twa bern, mar it arranzjearre houlik wie net goed. Aleksandra hold fan ienfâld en wie serieus fan karakter; hja wie boppedat in tige leauwich minske en die in soad oan woldiedigens. Se stifte bygelyks in opliedingsynstitút foar ferpleegstsers yn 1865 yn Sint-Petersburch. Har man lykwols lei it oan mei in oar frommis, de ballerina Jekaterina Gavrilovna Tsjislova, en stifte by dat minske in twadde hûshâlding, dêr't er fiif bern by krige.

Nei't it rûnom bekend waard dat har man in hûshâlding by in oar hie waard Aleksandra troch har man ferballe. It houlik waard lykwol nea offisjeel ûntbûn om't Aleksandra dêr net oan mei wurkje woe. By in ûngelok rekke Aleksandra ferwûne en fanôf 1880 wenne se yn it bûtenlân om te herstellen. Aleksandra hie de sympaty fan it hôf en har man hope dat er gau widner wurde soe, sadat er krekt lykas syn heit, nei't dy syn frou ferstoarn wie, syn maitresse boaskje koe. Mar it rûn oars. Aleksandra waard better, koe har wer frij bewege en sette har ynearsten yn it Mariïnsky-slot yn Kiëv nei wenjen. Se stifte dêr it Pokrovsky-kleaster, in troch nonnen laat sûnenskompleks foar it ferpleegjen fan earme minsken, dêr't se har hiele fermogen oan joech. De rest fan har libben wenne se dêr en holp se mei yn de soarch fan de pasjinten. 

Doe't har man yn 1891 ferstoar wegere se de begraffenis te regeljen en by te wenjen. Nei syn dea fan har man waard se sels non en krige se de kleasternamme Anastasia. Hja ferstoar op 25 april 1900 oan de gefolgen fan kanker yn it kleaster en waard dêr begroeven. Op de dei fan de begraffenis wennen tsaar Nikolaas II en syn frou Aleksandra Feodorovna in betinkingstsinst yn it Moskouse kremlyn by. Har omskot waard yn de jierren 1950 opgroeven en op it Lûkjanivska-tsjerkhôf op 'e nij begroeven. Yn 2009 krige se har lêste rêstplak yn de tún fan de Sint-Nikolaaskatedraal fan it troch har stifte kleaster. 

Aleksandra Petrovna waard troch de Hillige Synoade fan de Oekraynsk-Otterdokske Tsjerke op 24 novimber 2009 hillich ferklearre as de lokaal fereare grutfoarstinne Anastasia fan Kiëv. Hja is de beskermhillige fan alle skieden manju en froulju.

## Neiteam
Ut har houlik mei Nikolaas Nikolavitsj waarden twa soannen berne:

* Nikolaas Niklajevitsj fan Ruslân de jongere (1856–1929) 
* grutfoarst Peter Nikolajevitsj fan Ruslân (1864–1931).
Douwe de Hoop

**Douwe de Hoop** (Warkum, 24 maart 1800 - Amsterdam, 27 oktober 1830) wie in Nederlânske keunstskilder en tekener fan Frysk komôf.

## Libben en wurk
De Hoop waard yn 1800 te Warkum berne as soan fan de houtmûnder Jan de Hoop en Gelida Pieters Hessling. Neffens Kramm woenen syn heit en mem dat er yn 'e hannel gean soe, mar hy woe keunstner wurde. Yn Warkum krige er les fan 'e skilder Joost Zeeman dy't him talei op stillibbens. Dêrnei gong er yn de lear by Cornelis Kruseman yn Amsterdam. Hy krige syn fierdere oplieding oan de âlde Amsterdamske Keunstakadeemje. Al sûnt syn oplieding waard syn wurk mear as ien kear bekroand. De Hoop skildere sjenre- en figuerfoarstellingen, mar ek portretten en stillibbens. Hy hearde ta de lytse groep fan keunstskilders dy't har taleinen op it skilderjen fan foarstellingen by kjersljocht. Hy wie de learmaster fan Petrus Kiers, dy't him ek spesjalisearje soe op it mêd fan kjersljochtfoarstellingen. De Hoop lei yn syn wurk ek de gefolgen fan de stoarmfloed fan 1825 fêst; dêrby wiene ek de diken by syn bertedoarp Warkum trochbrutsen. Fan syn ôfbyldingen fan de ramp waarden in pear printsjes makke. 

It wurk fan De Hoop is frij beheind bleaun. Hy stoar al jong yn 1830, 30 jier âld, oan de tarring yn Amsterdam. Wurk fan De Hoop sit ûnder mear de kolleksjes fan it Ryksmuseum Amsterdam, it Frysk Museum en it Frysk Skipfeart Museum yn Snits.  

## Literatuer
* Boschma, C. "Een Friese schilder en zijn netwerk: Douwe de Hoop (1800-1830) en het portret van Benjamin Franklin" yn *[[De Vrije Fries (tydskrift)|De Vrije Fries]]*, fol. 78, s. 99 o/m 112, 1998
* Boschma, C. "Nogmaals Douwe de Hoop" in *De Vrije Fries*, fol. 79, s. 151 o/m 152, 1999


Friese familie door Douwe de Hoop (1800-1830).jpg|Fryske famylje (1828)
Rinse Koopmans door Douwe de Hoop (1800-1830).jpg|Portret fan Rinse Koopmans (1820/1824)
Schilderij van Nijland door Douwe de Hoop (1800-1830).jpg|Omkriten fan Nijlân
Chickflick

**Chickflick** (ek skreaun as **chick flick**) is in sprektaalterm út it Ingelsk, ferwizend nei sjenre fan films dy't oer it algemien mear op in jonger, froulik publyk rjochte binne en dêrom ynhâldlik faak te krijen hawwe mei leafde en romantyk. Etymologysk is it earste diel fan 'e term, *chick*, in wat delbûgende beneaming foar "famke", ferlykber mei "mokkel". It twadde diel, "flick", is in Ingelske sprektaalterm foar "film", dy't krektlyk in wat minachtsjende lading hat. It wurd 'chickflick' is sadwaande sels oer it algemien ek gjin loovjende term, en wurdt it measte brûkt troch lju (manlju) dy't net oer soksoarte films meie. As oantsjutting is 'chickflick' besibbe oan 'e term chicklit, foar literatuer dy't rjochte is op jonge(re) froulju.

Foarbylden fan chickflicks binne:
Montaazje (film)

**Montaazje**, of yn it Ingelsk **film editing**, is yn it ramt fan 'e filmkeunst in sawol kreätyf as technysk ûnderdiel fan 'e postproduksje. De term giet tebek op it tradisjonele 'knip- en plakwurk' fan 'e filmrol, dat tsjintwurdich almar mear dien wurd mei digitale elektroanika. Immen dy't de montaazje foar in film docht, wurdt in **filmeditor** neamd. It wurk fan sa'nent begjint as de opnamen ôfrûne binne. De filmeditor kriget dan alle rouwe byldmateriaal en stalt dêrút shot foar shot en sêne foar sêne de úteinlike film gear. Filmmontaazje is in tige sekuer wurkje en nimt almeast moannen yn beslach. Soms komt men geandewei ta de konklúzje dat der noch guon krúsjale bylden misse, sadat de akteurs weromroppen wurde moatte foar in reshoot of in pick-up. Behalven dat soks ûnpraktysk is, is it ek tige djoer, dat filmmakkers besykje soks safolle mooglik foar te kommen.

De montaazje fan films wurdt wol omskreaun as in keunstfoarm of feardichheid. Behalven by it meitsjen fan films wurdt dizze technyk ek tapast foar it meitsjen fan tillefyzjeprogramma's. It ûnderskiedt de filmkeunst fan eardere keunstfoarmen, lykas skilderjen of it skriuwen fan poëzij. It wurdt ek wol omskreaun as "de ûnsichtbere keunst", om't it film- of tillefyzjepublyk him oer it algemien folslein ûnbewust is fan it wurk fan 'e (film)editors.

Wêr't it by montaazje fan film- en tillefyzjebylden eins om giet, is it gearstallen fan it rouwe byldmateriaal ta in gearhingjende opienfolging fan bylden, dêr't de sjoggers út folgje kinne wat der bart. Dêr komt mear by te sjen as simpelwei it begjin en de ein fan in shot of sêne derôf te snijen en de shots en sênes oaninoar te plakken. Faak wurdt ien shot troch ferskate kamera's út ferskillende hoeken wei opnommen; de filmeditor moat dan letter bepale hokker bylden brûkt wurde. Dêrby moat rekken holden wurde mei de beskikbere bylden, de plot, dialooch en romte tusken dialooch, filmmuzyk, en de gesichtsútdrukkings, gebearten en oar hâlden en dragen fan 'e akteurs. Op dy wize werferbyldt de filmeditor it ferhaal. By it meitsjen fan in film spilet de filmeditor sadwaande in dynamyske rol, en wurket hy of sy nau gear mei de regisseur. Oan 'e oare kant komt it ek foar dat regisseurs sels de montaazje fan harren films dogge, lykas Akira Kurosawa of de Bruorren Coen wol dien hawwe.

Troch de opkomst fan digitale montaazje binne filmeditors en harren assistinten ferantwurdlik wurden foar in soad dingen op it mêd fan it meitsjen fan films dy't foarhinne troch oaren dien waarden. Foarhinne hold in filmeditor him inkeld dwaande mei bylden, wylst lûd, filmmuzyk en special effects it wurkmêd wiene fan 'e lûdstechnikus en de special effects editor. Trochdat hast alles no digitaal giet, is it tafoegjen fan sokke saken hieltyd mear de ferantwurdlikheid fan 'e filmeditor wurden. Dêrby is it trouwens hiel gewoan, fral by films mei in lytser budget, dat de filmeditor tydlike, fluch-fluch makke lûdseffekten, muzyk en special effects tafoeget, dy't nei ôfrûning fan it montaazjeproses troch ekspêrs op dy terreinen ferfongen wurden troch de echte lûdseffekten, filmmuzyk en special effects.
Pien Breeuwsma

**Pien Breeuwsma** (Aldeboarn, 8 juny 1990), artystenamme **PYN**, is in sjongeres, artyste, deejay en komponiste. Neist sjongen spilet se gitaar en treedt se op as live-discjockey.

Op har tsiende begûn se mei gitaarles en skreau op har sechtjinde har earste lietsjes. Se hie graach nei it konservatoarium wold, mar de Popakademy yn Ljouwert wie net krekt wat se woe. Hja waard lykwols twa kear ôfwiisd foar it konservatoarium yn Amsterdam. Se die in jier Pabo en folge in skoftke de sekretaresseoplieding fan Schoevers. Dêrnei die se de foaroplieding fan it konservatoarium en wurke in skoftke op in administraasjekantoar yn Fryslân. Op har ienentweintichste ferhuze se nei Haarlim en gie dêr nei it konservatoarium en folge de ôfstudearrjochting Pop. Nei de stúdzje bleau se yn Haarlim wenjen.  

Yn 2011 stie se mei har sânkoppige band *Blue June* yn de finale fan de Lytse Priis fan Fryslân. Yn septimber 2012 stie se mei har band foar de earste kear op it Freeze Festival yn de Ljouwerter Harmonie.
Yn 2014 ferskynde fan Blue June de titelleaze debút EP. De namme Blue ferwiist foar har nei it foar har wat ûngrypber muzikaal gefoel; it hat foar har wat tsjusters en dreamerichs. It twadde diel fan de namme June – har jierdei is yn juny – foarmet dêrmei in kontrast: ljocht en waarm.”Yn 2016 gie se solo fierder ûnder de namme PYN en makke se Indie popmuzyk. Mei Piter Wilkens skreau se foar it jubileumkonsert yn 2017 fan Friesland Pop.
Doe’t har broer Daan Breeuwsma as shorttracker meidie oan de Olympyske Spullen die Pyn dêr muzikale optredens.  Yn 2019 stie se yn it foarprogramma fan Kim Wilde by dy har tour troch Nederlân en Belgje.

PYN skriuwt har nûmers faak sels, mar docht soks ek wol mei oaren, soks ferskilt per song en perioade.
Yn in gearwurking mei jubilearjende fanfarekorps Greidebrass út Spannum makke se yn 2018 it nûmer *Heitelân* dat yn 2019 binnenkaam op it tolfte plak fan de Fryske Top 100. It nûmer giet oer mei beide fuotten op de grûn stean, it werom gean nei de eigen Fryske roots. It nûmer waard op 6 april 2019 presintearre op it Spring! Yn'e Greide teäterkonsert fan Greidebrass. Ornaris sjongt hja yn it Ingelsk, mar foar de gearwurking mei Greidebrass song se yn it Frysk.
Lavra

In **lavra** of **laura** (Syrillysk: лавра, út it Gryksk Λαύρα; "strjitte") is in ierkristlike en letter eastersk-otterdokske delsetting fan muontsen yn de foarm fan sellen of grotten mei in sintrale tsjerke of katedraal. De muontsen libje as hearemiten yn ôfsûndering fan inoar, mar fiere wol tegearre de eucharisty en steane ûnder in mienskiplike abt.

## Oarsprong
De oarsprong fan dy mienskipsfoarm lei yn it ierkristlike Egypte en Palestina fan de 4e iuw. De delsettings dêr fan hearemiten yn de wyldernis wiene it begjin: it earste lavra waard yn 328 of 335 troch Chariton de Belider yn de Sinaï stifte. In twadde stifte er yn Pharan yn de buert fan de Jordaan. Syn foarbyld waard letter folge troch û.o. Euthymius de Grutte, Gerasimus en Sabbas. 

Gerasimus joech syn laura de regels dat muontsen tenei in mienskiplik libben folgje moasten. As hja geskikt wiene krigen se in sel tawiisd, dêr't se fiif dagen sûnder fjoer en sean iten yn strikte stilte wurkjend en biddend trochbrochten. Saterdeis en sneins kamen se dan tegearre foar waarm iten mei wat wyn en om de eucharisty te fieren.

Fan de mear as 130 kleasters yn Palestina foelen der yn de 4e iuw oant de 7e iuw teminsten twintich ûnder de kategory lavra. Tige ferneamd wie njonken it laura fan Pharan it troch Sabbas stifte Mar Saba, ien fan de âldste kleasters fan de Kristenheid dat troch de iuwen hinne hast altiten funksjonearre hat.

Doe't it kleasterwêzen in grutte flecht naam waard it wurd laura troch otterdokske kleasters oernommen, lykas by it Kleaster Megisti Lavra op Atos. Ek roomsk-katolike (fral uniearre) kleasters mei in eastersk-otterdokse skiednis kinne de titel "lavra" drage.

## Earetitel
Yn de Russysk-Otterdokske Tsjerke wurdt it wurd lavra as earetitel brûkt foar tige wichtige kleasters:

* Trije-ienheid-Sergius Lavra
* Aleksander Nevski Lavra
* Petsjersk Lavra
* Potsjajiv Lavra
* Svjatohirsk Lavra
Ranch

In **ranch** (útspr.: [ræ:nʧ], likernôch: "rêntsj"; meartal: *ranches*, útspr: ['rænʧɪz], likernôch: "rên-tsjiz") is in pleats foar feehâlderij, yn 't bysûnder foar fetweiderij. Histoarysk giet it dêrby om kij of soms skiep of hynders. Tsjintwurdich kin it ek gean om wapitys, Amerikaanske bizons, alpaka's, of sels strúsfûgels. "Ranch" is in Ingelske beneaming, dy't benammen yn gebrûk is foar bedriuwen yn 'e westlike Feriene Steaten, westlik Kanada en noardlik Meksiko. Yn oare dielen fan 'e Angelsaksyske wrâld wurde der oare termen foar brûkt, lykas *farm* yn it Feriene Keninkryk en de eastlike helte fan Noard-Amearika, en *cattle station* (of koartwei *station*) yn Austraalje.

De eigner fan in ranch is in **rancher**. Histoarysk, dat wol sizze yn 'e tiid fan it Wylde Westen, waard in ranch bewurke troch cowboys, dy't ûnder lieding stiene fan in foarman. As bouwurk bestiet in ranch út in (faak lossteande) huzinge mei ferskate skuorren, hokken en/of oare bygebouwen. Histoarysk wie ien fan dy bygebouwen it *bunkhouse*, dêr't de cowboys sliepten as se de nacht net bûtendoar by it fee trochbrochten. Njonken de gebouwen beslacht it begryp 'ranch' ek it grûngebiet fan it bedriuw, dat in oansjenlik oerflak omfetsje kin. Yn 'e westlike Feriene Steaten besteane in protte ranches út lân dat yn partikulier eigendom is, oanfolle mei hierbeweiding fan lân ûnder behear fan it Bureau of Land Management of de United States Forest Service, dat ynstellings fan 'e Amerikaanske federale oerheid binne.

As in ranch bebouber of yrrigearre lân omfiemet, kin der ek dien wurde oan bou, benammen fan nôtsoarten (lykas stynske weet of hjouwer) dy't as feefoer bedoeld binne. Fierders binne der, benammen yn it westen fan 'e Feriene Steaten, ferskate ranches dy't har op 'e toeristyske sektor rjochte hawwe: de saneamde gastranches, yn 'e sprektaal ek wol oantsjut as *dude ranches*. Dat binne pleatsen dy't yn bedriuw binne as feehâlderij, mar inkeld om toeristen it 'Wylde Westen' ûnderfine te litten troch in wike of sa sels as cowboy oan it wurk te gean, mei hynsteriden en feedriuwen.
Foarbeatsjerke (Kiëv)

De **Tsjerke fan de Foarbea fan de Hillige Jongfaam** (Oekraynsk: Церква Покрови Пресвятої Богородиці) is in 18e-iuwsk monumint yn it sintrum fan 'e Oekraynske haadstêd Kiëv. De tsjerke is in gebou fan 'e Otterdokse Tsjerke fan de Oekraïne.

## Skiednis
Oarspronklik stie op it plak by de hjoeddeiske tsjerke in Armeenske Bertetsjerke fan 'e Jongfaam. Dy tsjerke baarnde ôf doe't op 17 augustus 1651 it leger fan de Litouske hetman Janusz Radziwiłł (1612-1655) Kiëv binnenfoel.

Yn 1685 waard in houten Foarbeatsjerke boud, dy't yn 'e jierren 1766-1772 ferfongen waard troch in stiennen nijbou neffens it ûntwerp fan Ivan Hryhorovytsj-Barskyj (1713-1791). Dy tsjerke waard yn 1811 it slachtoffer fan in slimme brân. By de renovaasje fan it gebou waarden de barokke koepels feroare yn klassisistyske. De ferdieling tusken in boppe- en benedentsjerke kaam te ferfallen en fan 'e stúkwurkdekoraasjes oan de gevel waard mar in part wer renovearre. Yn 1824 waard oan 'e westlike gevel in twa ferdjippings tellende oanbou foar winterdeis stifte. 

De tsjerke wie yn 'e jierren 1920 fan 'e Wiere Otterdokske Tsjerke, in beweging yn it otterdokse kristendom, dy't yn dy tiid fanwegen mieningsferskillen oer de oekumene en herfoarmings brutsen hie mei de Eastersk-Otterdokske Tsjerke. De bolsjewiken lieten de tsjerke yn 'e iere jierren 1930 slute. Under de Dútske besetting waard de tsjerke yn 1941 wer iepene foar de earetsjinst. Nei't de tsjerke yn 'e jierren 1953-1954 restaurearre waard, folge in nij tiidrek fan ûnderdrukking en twongen de kommunisten de tsjerke yn 1958 wer te sluten.

Op 15 april 1990 waard der wer foar it earst in tjinst fierd. Yn 1991 fûn de oerdracht fan it gebou plak oan 'e Oekraynske autosefale Otterdokske Tsjerke.

De frijsteande klokketoer stamt út 1798-1799.
Oncko van Swinderen van Rensuma

**Oncko van Swinderen van Rensuma** (Grins, 23 july 1775 - dêre, 12 novimber 1850) wie in Nederlânsk politikus en foarsitter fan de Twadde Keamer yn 1839-1840. Hy wie in konservative oanhinger fan it regear.

Jhr. mr. van Swinderen van Rensuma wie in Grinslânske ealman, waans pake en heit bestjoersfunksjes hiene. Hy sette mei syn karriêre útein yn de Frânske tiid yn Nederlân as belestingamtner en waard dêrnei yn 1818 Steatelid yn Grinslân. Yn 1832 waard er keazen ta lid fan de Twadde Keamer. Yn de jierren 1839/1840 wie er foarsitter fan de Twadde Keamer. Hy waard koart skoft foar dy syn abdikaasje troch kening Willem I ta Earste Keamerlid beneamd en bleau dat oant de ein fan 1849.

Fan 1840 ôf oan wie er lid Ried fan Steat yn bûtengewoane tsjinst.  

Ut syn houlik mei Quirina Jacoba Johanna Gerlacius (1775-1846) waarden ûnder oare berne: 
* Gerard Regnier Gerlacius van Swinderen (1804-1879)
* Oncko Quirijn Jacob Johan van Swinderen (1812-1870)
Kristus-Ferlosserkatedraal (Uzjhorod)

De **katedraal fan Kristus de Ferlosser** (Oekraynsk: Храм Христа Спасителя; ek: Кафедральний Хресто-Воздвиженський собор; **Katedraal fan de Ferheffing fan it Hillich Krús**) is in katedraal fan 'e Oekraynsk-Otterdokske Tsjerke (patriargaat Moskou) yn 'e Oekraynske stêd Uzjhorod. De tsjerke stiet oan it plein dat ferneamd waard nei de hilligen Syril en Metodius. De bou fan 'e tsjerke sette yn 'e jierren 1990 útein en waard yn 2000 foltôge. De earste liturgy yn 'e katedraal waard op 27 septimber 2000 fierd. 

De nijbou ferfong de âlde katedraal, dy't oerdroegen waard oan de Gryksk-Katolike mienskip. 

De katedraal hat in hichte fan 60 meter en is yn 'e stêd rûnom te sjen. It gebou bestiet út in ûndertsjerke, de Tsjerke fan it Hillich Krús (6 meter heech), en in boppetsjerke, de Kristus de Ferlosserkatedraal (hichte 36 meter). De sintrale koepel fan 'e katedraal draacht in ferguld krús fan 8 meter heech. 

De katedraal is foar in grut part boud neffens de foarmen fan 'e Moskouse Kristus de Ferlosserkatedraal. Oant sa'n 4.000 minsken komme alle wiken nei de katedraal, dy't in maksimale kapasiteit hat foar 5.000 minsken. De katedraal hat ek in konferinsjeseal foar 300 minsken en in seal dêr't likernôch 100 kwetsbere minsken ite kinne.

Yn 2008 waard de katedraal troch leden fan de Oekraynske Feilichheidstsjinst oerfallen om te sykjen nei bewizen fan separatistyske aktiviteiten, nei't Kiëv de rektor fan 'e katedraal, Dmytro Dmytrovytsj Sydor, de lieder fan it Kongres fan Karpatyske Rûthenen, fan separatisme beskuldige. Sydor sels ûntkende de beskuldigings en sei dat er allinne stribbet nei in foarm fan autonomy yn 'e Oekraïne.
Marsum Ahoy

***Marsum Ahoy!*** is in Frysk liet fan de Aldjiersploech van Marsum. 

It nûmer waard yn 2015 opnomd mei de band Van Wieren om it doarp Marsum te promoatsjen. Dêrnei waard in kampanje opset om 'Marsum ahoy' yn de Fryske Top 100 te krijgen.De shanty-hit kaam dêrtroch yn 2015 as heechste binnenkommer op it tredde plak fan de Fryske Top 100.  It nûmer waard makke nei oanlieding fan de iepening fan de Middelseeslûs yn it doarp troch Piter Wilkens.  De slûs wie bedoeld om mear wettersporters nei it doarp te lûken. Troch de oanlis fan de Heak om Ljouwert ûntstie der romte om de Ingelumer Feart troch te lûken nei it Deinumer Rak by Ritsumasyl. Dêrtroch koe der trochfard wurde nei it iepen farwetter fan it Van Harinxmakanaal.
Lik op stik

***Lik op stik*** is in Fryske single út 2002 fan it duo Ferbean. It komyske nûmer giet oer in 'wyldmiger' dy’t bestraffe wurdt at er út de kroech komt. It nûmer waard útjûn yn eigen behear. Yn 2003 ferskynde de CD ‘Lik op stik’. It nûmer kaam yn 2003 binnen op it tsiende plak fan de Fryske Top 100. 

It duo Ferbean bestiet út Anko Bouma út Warten en Bertus Klazinga út Feanwâlden.

## Gegevens
* *Lik op stik* (Apres Midi FRBN 0303)
; Te hearren op
* *Fryslân muzyklân* ; vol.5 Marista MCD 7101 (CD, 2004)
* *Altyd wat*;  Apres Midi AM FAW07 (CD 2007)
* *It bêste út de Fryske top 100 fan Omrop Fryslân*;  vol.2  Marista MCD7359 (CD 2007)
Eltse grins foarby

***Eltse grins foarby*** is in liet út 1998 fan De Kast mei it Frysk Jeugd Orkest.  

It nûmer wurdt alarmskiif en stiet dy simmer yn de Nederlânske Top 20. Datselde jier ferskynt in live-ferzje op single, nommen fan it grutte konsert op Lemmer Ahoy. It nûmer besjongt twa bern dy’t yn 1500 en 2000 yn in nije hearskippij dy’t kommendewei is. Harren frijheid bliuwt yn alle iuwen lykwols los fan grinzen.

It nûmer stiet sûnt de start yn de Nederlânske Top 2000 en berikte dêryn it heechste notearring yn 2001 mei plak 363. Yn Fryslân kaam it nûmer yn 2000 binnen op it tsiende plak fan de Fryske Top 100.

## Te hearren op
; CD
* *De Kast krakers* - 10 jaar hits (2001)
* *[[SimmerTime]]* (2001)
* *Dreamflecht yn de tiid* (2012)
* *De Kast Live* (1998)
* *Dialecten pop : Hollands glorie* (2005)
* *Onvoorspelbaar* (CD, 1999)
* *3x Gelredome : het kon niet ... maar we deden het toch!* (2000)
* *Greatest hits '98* ; vol.2 (1998)
* *Met andere ogen* – special edition (2001)
* *Eltse grins foarby* (single, 1998)
;DVD
* *Open* (DVD, 2001)
* *Hollands glorie* (2005)
* *[[SimmerTime]]* (mei oaren, 2006)
* *Fryske stjerrejûn* (2007)
* *Fryske Music Night 2007 : It gie wer oan!* (mei Gerbrand Westveen en het Nieuw Philharmonisch Orkest, 2008)
* *Fryske Stjerrejûn* (mei Hennie de zingende kastelein, 2010)
Ave Maria (Rommy)

***Ave Maria*** is in Fryske cover út 2006 troch Rommy fan "My special prayer". Dat liet waard foar it earst útbrocht op in single fan Arthur Prysock (1963). Muzyk en tekst binne fan G. de Haan en Anneke Algra. 

Ave Maria kaam yn 2007 binnen op plak fjouwer fan de Fryske Top 100. It liet giet oer in man dy’t in koar it liet Ave Maria sjongen heart. Hy sjongt it mei syn hiele hert mei. De man stjoert in spesjale bea mei nei de himel, mei de winsk dat syn leaf by him werom komme sil.

## Te hearren op
* *Ave Maria 1950-2007* (CD, 2009)
* *Ave Maria* (CD, 2019)
De bugel fan Looft den Heer

***De Bugel fan Looft den Heer*** is in liet út 2000 fan Rients Gratama en Maaike Schuurmans. Yn it liet wurdt in earme Fryske emigrant besongen dy’t yn Kanada treast fynt by syn bugel.It nûmer kaam yn 2009 binnen op plak njoggen fan de Fryske Top 100.

## Te hearren op
; CD
* *Simmertime 2* ; vol.2 (De Kast, 2000)
* *It bêste út de Fryske Top 100 fan Omrop Fryslân : Trije* (2009)
* *Santich jier Rients* (2002)
* *Fryske Stjerre jûn* (2002)
;DVD
* *Fryske Music Night 2007 : It gie wer oan!* (mei Gerbrand Westveen en het Nieuw Philharmonisch Orkest, 2007)
* *Fryske Stjerre jûn* (2010)
Wa't ik bin

***Wa ’t ik bin*** is in liet út 2000 fan De Kast en Maaike Schuurmans.  

It nûmer waard skreaun foar SimmerTime. Tekst en muzyk binne fan Syb van de Ploeg, Kees Bode, Sytse Broersma, Nico Outhuijse en Peter van de Ploeg. De tekst giet oer in spantsje dat nei jierren út elkoar giet. De dreamen binne dan ferflein, mar der wankt in nije takomst mei nije frijheden. It nûmer kaam yn 2000 binnen op plak acht fan de Fryske Top 100 Wa’t ik bin wie de offisjele titelsong foar de film De Fûke.
## Te hearren op
; CD
* *De 100 beste Nederpop hits* ; vol.2 (2006)
* *Wa ’t ik bin* (2005)
* *[[SimmerTime]]* (2000)
* *SimmerTime 2* ; vol.2 (2000)
* *Nieuw Nederlands peil* ; vol.4 (2000)
* *Pop & prachtig* ; vol.4 (2000)
;DVD
* *Fryske Stjerre jûn* (2010)
* *Fryske Music Night 2007 : It gie wer oan!* (mei Gerbrand Westveen en het Nieuw Philharmonisch Orkest, 2007)
* *SimmerTime* (mei oaren, 2006)
* *Open* (DVD, 2001)
Johannes van Loenen

**Johannes Bernardus van Loenen** (Grins, 18 maart 1739 – De Jouwer, 21 april 1810 wie in Nederlânske grifformearde dûmny en politikus. Hy wie de soan fan Wijnandus Leunen en Lammichjen Koerts. Hy boaske yn 1773 Anna Wagemans en krige mei har fiif bern.
## Dûmny
Nei syn stúdzje yn Grins waard hy fan 1764-1767 beroppen as predikant yn Borger. Yn 1767 waard hy predikant yn Marsum, en yn 1777 yn Noardwâlde. Fan 1793 oant syn dea wie hy dûmny op De Jouwer.

## Politikus
Yn de tiid fan de Bataafske Republyk waard hy op 7 septimber 1795 as fertsjintwurdiger fan Haskerlân keazen as fertsjintwurdiger by de foarlopige gearkomst fan Fryslân.
Fan 1 febrewaris 1796 wie hy kommisjelid foar de saken fan de generaliteit fan Fryslân by de gearkomst fan representanten. Fan 4 febrewaris 1796 oant 1 maart 1796 fertsjintwurdige hy Fryslân as deputeare by de Steaten-Generaal fan de Feriene Nederlânske Provinsjes en dêrnei by de Bataafske nasjonale gearkomst. Fan 18 maart 1796 oant 19 maaie fan dat jier wie hy foar dyselde gearkomst fan representanten kommisje fan korrespondinsje fan Fryslân.
Fan 24 maaie 1796 oant 10 novimber fan dat jier wie hy foar it distrikt Wolvegea plakferfangend lid fan de Earste Nasjonale Gearkomst. Hy ferfong Mr. Siderius dy’t drok besteld wie mei syn wurk as lid fan de konstitúsjekommisje. 

## Bibliografy
* *Eenvoudig onderwijs in de voornaamste waarheeden, die in de Herv. Kerk gelooft en beleeden worden* (It Hearrenfean, 1794).
Kees Vrijling

**Kornelis Jakobus (Kees) Vrijling** (Kerkdriel, 18 oktober 1914 – Akkrum, 10 febrewaris 2004) wie in Nederlânske politikus fan de PvdA.

Syn heit ferstoar foar syn berte en syn mem doe't hy twa jier âld wie. Hy waard grutbrocht troch syn beppe en wie as njoggenjierrige bûten skoaltiid al bakkersfeint om wat by te fertsjinjen foar syn libbensûnderhâld. Nei de ambachtsskoalle waard hy masinebankwurker en hat hy wurke by Werkspoor en Fokker. Hy wie aktyf binnen de *Vrijzinnig Democratische Jongeren Organisatie* (VDJO); de jongereinorganisaasje fan de Vrijzinnig Demoratische Bond (VDB) dy't yn 1946 opgie yn de PvdA. Vrijling wie ôfdielingssekretaris by de VDJO en woe de sjoernalistyk yn, mar moast yn 1943 ûnderdûke. Nei de Twadde Wrâldoarloch wurke hy as redakteur by *[[Het Parool]]*. Yn 1962 waard Vrijling beneamd as boargemaster fan Idaerderadiel en bleau dat oant syn pinsjoen ein 1979. 

Hy ferstoar yn 2004 op 89-jierrige leeftiid.
List fan boargemasters fan Idaerderadiel

Dit is in **list fan [[boargemaster]]s fan de eartiidske Fryske gemeente [[Idaerderadiel]]** oant dy gemeente op 1 jannewaris 1984 opgie yn de gemeente Boarnsterhim.

## Sjoch ek
* List fan grytmannen fan Idaerderadiel
* List fan boargemasters fan Boarnsterhim
Wurdfjouwerkant

In **wurdfjouwerkant** is in bysûnder soarte puzzel. It besttiet út in rige wurden dy't sadanich yn in fjouwerkant wetten binnen dat de wurden horizontaal en fertikaal lêsner binne. It oantal wurden, dat lyk is oan it tal letters yn elk wurd, wurdt de "oarder" fan it fjouwerkant neamd.

Hjir is in foarbyld fan oarder fiif:
:

De grutste perfekte wurdfjilden, folslein besteande út wurdboekwurden, mjitte alve by alve en waarden yn it Latyn konstruearre. De grutste sokke fjilden yn it Ingelsk en Frânsk mjitte njoggen by njoggen.
Krúsferheffingskatedraal (Uzjhorod)

De **Krúsferheffingskatedraal** (Oekraynsk: Хрестовоздвиженський собор; *Chrestovozdvyzjenskyj Sobor*) is in gryksk-katolike katedraal yn Uzjhorod yn it uterste westen fan 'e Oekraïne. De katedraal is de sit fan 'e Gryksk-katolike epargy Mûkatsjevo. 

## Skiednis
De katedraal waard boud nei't de greve Jan Drugeth op 16 july 1640 in lape grûn oan 'e jezuïten joech om dêr harren kolleezje en tsjerke te bouwen. De bou fan de barokke tsjerke waard yn 1646 foltôge en bleau oant 1773 yn hannen fan 'e Sosiëteit fan Jezus, doe't paus Klemens XIV de oarder ûntbûn.

De tsjerke waard doe yn opdracht fan keizerin Maria Theresia oerdroegen oan 'e gryksk-katoliken en yn 1780 ynwijd as harren katedraal.

Yn 1858 waard in rige fan feroarings oan it ynterieur útfierd. De tsjerke krige in nije ikonostaze, de ferwulften en muorren op 'e nij beskildere en op it plafond waard in foarstelling fan 'e Krúsferheffing skildere. 

It gryksk-katolisisme waard nei de Twadde Wrâldkriich troch de autoriteiten fan de Sovjet-Uny ferbean en de tsjerke waard doe oerdroegen oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke. Op 10 oktober 1991 waard de biskoplike hiërarchy fan 'e Gryksk-Katolike Tsjerke yn 'e Oekraïne wer hersteld. De Russysk-Otterdokse Tsjerke hat doe de katedraal werom jûn oan it bisdom Mûkatsjevo en boude sels de nije Kristus de Ferlosserkatedraal.

Op 28 juny 2003 waarden de reliken fan de yn 1947 troch it kommunistyske rezjym fermoarde en yn 2003 troch paus Jehannes Paulus II sillich ferklearre biskop Teodor Romzja nei de katedraal oerbrocht.


Ofbyld:Uhggorod 13.JPG|*Krúsbyld*
Ofbyld:Uhggorod 10.JPG|*Biskopstroan*
Ofbyld:UzhorodCathedralRomzhaRelics.JPG|*Skryn Teodor Romzja*
Uzjhorod

**Uzjhorod** (Oekraynsk: У́жгород) is in stêd  oan de rivier de Uzj yn it westen fan de Oekraïne. It is it bestjoerlike sintrum fan it oblast Transkarpaasje en it distrikt Uzjhorod. De stêd lei op 811 kilometer fan de haadstêd Kiëv op de grins mei Slowakije.

De stêd leit oan de foet fan de Karpaten. Al is Uzjhorod it lytste regionale sintrum fan it lân, de stêd hat in rike en âlde skiednis. De stêd waard stifte yn de 9e iuw. Yn de rin fan tiid hearde it by Hongarije en letter Eastenryk-Hongarije. Yn 1919 wie it de haadstêd fan Subkarpaten yn Tsjechoslowakije, mar krekt foar de Twadde Wrâldkriich waard de stêd wer by Hongarije foege. Dat hie tige grutte gefolgen foar de relatyf grutte joadske mienskip fan de stêd, dy't nei de Dútske besetting ynearsten lokaal ynsletten en dêrnei nei Auschwitz deportearre waard.

Nei de Twadde Wrâldkriich waard de stêd by de Sovjet-Uny foege en sûnt 1991 foarmet it ûnderdiel fan de ûnôfhinklike republik Oekraïne.  

De stêd ûntwikkele him as in yndustrieel en kultureel sintrum fan Transkarpaasje. It hert fan Uzjhorod wurdt foarme troch de fêsting.
Synagoge fan Uzjhorod

De **Grutte Synagoge** fan Uzjhorod yn 'e Oekraïne waard op 27 july 1904 yn gebrûk nommen yn in tiid dat Uzjhorod noch by de dûbelmonargy Eastenryk-Hongarije hearde. 

It neomoarske gebou waard troch de arsjitekten Gyula Papp en Ferencs Szabolcs ûntwurpen en ferfong in âlder gebou út 1794. 

Yn 'e jierren 1930 wennen mear as 7.000 joaden yn 'e stêd en dat wie likernôch in tredde fan it doedestiidske ynwennertal. De joaden hiene in goede ynfrastruktuer mei bygelyks eigen skoallen en in sikehûs. Yn 1938 waard Uzjhorod by Hongarije yndield en sûnt dy tiid waarden de joaden beneftersteld. 

Yn april 1944 waarden de joaden fan Uzjhorod en omkriten (likernôch 25.000 persoanen) op in fabryksterrein bûten de stêd opsluten en trije wike letter nei Auschwitz deportearre.

Alhoewol't de synagoge de ferneatigingsweach fan synagoges yn 'e Twadde Wrâldkriich oerlibbe, brûkten de Dútsers en de Hongaren de synagoge yn 'e lêste kriichsjierren as stâl. Mei de ferneatiging fan it Transkarpatyske joadedom en it ferdwinen fan de joadske mienskip yn Uzjhorod, feroare ek de funksje fan 'e nei de kriich ferrinnewearre synagoge. De Sovjet-autoriteiten joegen it gebou oan it Ministearje fan Kultuur fan 'e USSR en der waard in plan makke om it gebou te renovearjen en oan te passen oan 'e funksje fan konserthal. 

Nettsjinsteande protesten fan joaden, dy't út de kampen werom kamen, waard útein set mei de ferbouwing, wêrby't alle joadske symbolyk ferwidere waard. Foar it kréearjen fan in seal mei 300 plakken binne de galerijen útbrutsen en krige de glêzen koepel in dak fan tin. De stiennen tafels boppe de gevel binne ferfongen troch in lierefoarmich ornamint. Yn 2012 waard in plakette oanbrocht om de yn 'e kriich 85.000 fermoarde joaden fan 'e oblast Transkarpaasje te betinken. It doel is om de glêzen koepel wer te rekonstruearjen.

Al jierren bestiet der tusken de autoriteiten en de joadske mienskip oerlis oer it weromjaan fan it gebou.
Museum fan de Folksarsjitektuer en it Libben yn de Transkarpaten

It **Museum fan de Folksarsjitektuer en it Libben yn de Transkarpaten** (Oekraynsk: Музей народної архітектури та побуту Прикарпаття) is in iepenloftmuseum yn de Oekraynske stêd Uzjhorod.

It museum hat in oerflak fan 5,5 hektare en waard yn 1965 stifte. Sûnt 1970 is it foar toeristen iepene. It iepenloftmuseum hat 30 histoaryske bouwurken út it oblast Transkarpaasj. Under de bouwurken binne sân pleatsen, seis hûzen, in skoalle, in smidse, in mûne, in herberch en mear as 14.000 objekten. 

Yn it midden fan it museum stiet de 18e-iuwske houten Sint-Michaeltsjerke, oarspronklik ôfkomstich út it doarp Sjevestove yn it rayon Mûkatsjevo.  

Net fier fan it museum leit de eardere fêsting Uzjhorod.
TriBeCa Productions

**TriBeCa Productions** (ek wol skreaun as **Tribeca Productions**) is in Amerikaanske filmstudio en tillefyzjestudio dy't yn 1989 oprjochte waard troch akteur Robert De Niro en filmprodusinte Jane Rosenthal. It bedriuw is ferneamd nei de buert Tribeca, yn it súdlike diel fan 'e New&nbsp;Yorkske borough Manhattan, dêr't it fêstige is.

## Skiednis
TriBeCa Productions waard yn 1989 oprjochte troch filmstjer Robert De Niro yn gearwurking mei filmprodusinte Jane Rosenthal, oan it begjin fan in weroplibbing fan 'e belangstelling yn 'e Amerikaanske filmyndustry foar it opnimmen fan films en tillefyzjeprogramma's op lokaasje yn 'e stêd New York. 

Foarôfgeande oan 'e 1990-er jierren wie it nammentlik foar Amerikaanske filmstudio's foardieliger om sênes mei in stedske eftergrûn op te nimmen yn Kanadeeske plakken as Vancouver of Toronto. Sûnt de oprjochting fan TriBeCa Productions hawwe oare filmstudio's en ûnderdielen fan filmstudio's har yn ferskate buerten fan New York fêstige. It opnimmen fan films en tillefyzjeprogramma's yn 'e stêd is dêrtroch wer hiel gewoan wurde.

Yn 2003 brochten De Niro, Rosenthal en harren partner Craig Hatkoff TriBeCa Productions ûnder by Tribeca Enterprises. Dat is in grutter mediabedriuw, dat ek de Tribeca Cinemas omfiemet en it elts jier it Filmfestival fan Tribeca organisearret.

## Produksjes
### Films

### Tillefyzjeprogramma's
**[[TriBeCa (telefyzjesearje)|TriBeCa]]* (1993) (tillefyzjesearje)
**[[NYC 22]]* (2012) (tillefyzjesearje)
**[[About a Boy (telefyzjesearje)|About a Boy]]* (2014) (tillefyzjesearje)
**[[The Wizard of Lies]]* (2017) (tillefyzjefilm)
**[[When They See Us]]* (2019) (minysearje)

## Keppelings om utens
*Offisjele webside fan TriBeCa Productions
Wrâldbeker fuotbal foar klupteams

De **Wrâldbeker fuotbal foar klupteams** (Ingelsk: *Intercontinental Cup*) wie in fuotbalkompetysje dy't de foarrinner wie fan it Wrâldkampioenskip fuotbal foar klups fan 'e FIFA (*FIFA Club World Cup*). Dy kompetysje bestie fan 1960 oant 2004. Alle priiswinners waarden yn 2017 troch FIFA beneamd ta 'wrâldkampioenen'.

Yn 2005 waard de wrâldbeker ferfongen troch it troch de FIFA organisearre wrâldkampioenskip fuotbal foar klups, dêr't njonken de winners fan de UEFA Champions League en *CONMEBOL Libertadores* ek de kampioenen fan de oare wrâlddielen Noard Midden-Amearika, Oseaanje, Aazje en Afrika oan dielnimme. De opset is wizige yn in achtdeisk toernoai. De winners út Europa en Súd-Amearika hoege pas yn de heale finale yn aksje te kommen. It Portugeeske Porto soe yn 2004 úteinlik as lêste klup de wrâldbeker foar klubreams yn ûntfangst nimme.

## Trofee-priiswinners
Simmer 2000 (liet)

***Simmer 2000*** is in liet dat skreaun waard by gelegenheid fan Simmer 2000. Simmer 2000 wie in evenemint yn de simmer fan it jier 2000 wêrby’t Friezen om utens útnoege waarden om nei it Heitelân werom te kommen foar in reüny. In reizgjend muzykteäter, mei gearwurking fan De Kast, Rients Gratama, Piter Wilkens en Maaike Schuurmans, gie dy simmer lâns in tal Fryske stêden. 

Der waard foar dit projekt ek in apart Simmer 2000 liet skreaun mei tekst fan Baukje Wytsma en muzyk fan Anne Oosterhaven. It liet waard útfierd troch De Kast, Rients Gratama en Piter Wilkens en it Noard Nederlânsk Orkest. It nûmer kaam yn 2000 binnen op it fyfte plak fan de Fryske Top 100. It liet waard boppedat tafoege oan de tsiende fernijde printinge fan ‘Fryslân sjongt’, in lietebondel mei sa’n 150 lieten. It liet Simmer 2000 kaam dat jier binnen op it seisde plak fan de Fryske Top 100.

## Te hearren op
;CD
* *[[SimmerTime]]*  (2000)
* *[[SimmerTime 2]] 2*; (2000)
;DVD
* *Open* (2001)
* *Simmertime* (2006)
* *Fryske Stjerre jûn*, mei Gerbrand Westveen, Maaike Schuurmans, Agnes Sambrink, Rients Gratama en it  Nieuw Philharmonisch Orkest (2007)
* *Fryske Stjerre jûn* mei Maaike Schuurmans, Agnes Sambrink, Rients Gratama en Syb van der Ploeg (2010)
Fûgelfrij (liet)

***Fûgelfrij*** is in Frysk liet fan Three-ality út 2002. 

De tekst fan Ekie Hoeksma waard op muzyk setten troch Rhody Matthijs. De song waard útfierd troch Flat Out, letter omdoopt ta Three-ality. Yn it liet wurdt de ûntstiene frijheid besongen nei it ferbrekken fan in relaasje. *Fûgelfrij* wûn foar de earste priis fan de faksjuery en de publykspriis fan it Fryske Sjongfestival Liet 2002.  Dêrnei wûn Three-ality de earste priis op it Streek Songfestival yn Hengelo. Yn 2002 ferskynde it nûmer as single. Sjonger Syb van der Ploeg fan De Kast krige it earste eksimplaar. Hy wurke mei oan de single. It nûmer kaam yn 2002 binnen op it tsiende plak fan de Fryske Top 100.

## Te hearren op
;CD
* *'t Minne* (2009)
* *Fûgelfrij* (2002)
Paradys by it dashboardljocht

***Paradys by it dashboardljocht*** is in liet fan De Kast. It wurdt songen as duet troch Syb van der Ploeg en Maaike Schuurmans. De tekst beskriuwt de leafde fan in spantsje dat yn de auto sit oan de kant fan de mar. It nûmer is in bewurking fan *Paradise by the Dashboard Light* fan de Amerikaanske sjonger Meat Loaf. 

It nûmer kaam yn 2001 binnen op it tsiende plak fan de Fryske Top 100. It nûmer fan mear as acht minuten it langste liet op de cd *[[SimmerTime]]*.

## Te hearren op
;CD
* *SimmerTime* (2000)
* *Fryske music night live : Het Friese muziekspektakel van 2006!* (2007)
* *It bêste ut de Fryske Top 100 fan Omrop Fryslan 2* (2007)
* *Fryske Music Night -Live* (2007)
;DVD
* *Fryske Stjerrejûn* (2010)
* *Simmertime* (2006)
* *Fryske Stjerre jûn mei Gerbrand Westveen, Nieuw Philharmonisch Orkest* (2007)
* *Open* De Kast (2001)
Snitser Filmwinter

De **Snitser Filmwinter** (Nederlânsk en offisjeel: *Sneker Filmwinter*) is in lytsskalich, fjouwer dagen duorjend filmfestival dat sûnt 2011 elts jier yn jannewaris yn 'e Fryske stêd Snits organisearre wurdt yn en troch CineSneek. Yn 2020 fierde it evenemint syn tsienjierrich bestean. 

De Snitser Filmwinter jout in oersjocht fan nije en resint útkommen films dy't yn de bioskoop draaie. Dêrnjonken wurde der ek saneamde 'filmhûsfilms' fertoand, dy't normaal sprutsen yn Fryslân net yn 'e bioskoop útkomme soene, en teffens dokumintêres. Fierders binne der lêzings en workshops fan lju út 'e Nederlânske filmyndustry.

Sa waard de Snitser Filmwinter fan 2020 iepene mei in workshop fersoarge troch regisseur Martijn Koolhoven, bekend fan û.o. de komeedzjefilm *[[Het Schnitzelparadijs (film)|Het Schnitzelparadijs]]* (2005), de jeugdfilm *[[Oorlogswinter (film)|Oorlogswinter]]* (2008) en de western *[[Brimstone (film út 2016)|Brimstone]]* (2016). De workshop fan Koolhoven hie as ûnderwerp de film *[[The Terminator]]* (1984), fan regisseur James Cameron.

## Keppelings om utens
*Offisjele webside fan 'e Snitser Filmwinter
Untsliepeniskatedraal (Volodymyr-Volinskyj)

De **Untsliepenis-** of **Marije-Himelfeartkatedraal** (Oekraynsk: Свято-Успенський кафедральний собор) is in katedraal yn Volodymyr-Volynskyj yn it westen fan de Oekraïne. De katedraal waard yn 1160 wijd en heart ta de âldste tsjerken fan it histoaryske Wolynje. De katedraal tsjinnet as de biskopsit fan de epargy Volodymyr-Volynskyj fan de Oekraynsk-Otterdokske Tsjerke (partriargaat Moskou).

De katedraal waard yn de jierren 1156-1160 ûnder foarst Mstislav II fan Wolhynje boud. Yn 1596 gyng it gebou mei de parochy troch it ûnderskriuwen fan de biskop fan de Uny fan Brest oer nei de nije Oekraynsk-Uniëarre Tsjerke. Yn 1683 rekke de katedraal by in stedsbrân, dy't de hiele stêd plat lei, slim skansearre. Pas yn 1753 waard de tsjerke yn barokke styl wer opboud. Sûnt 1772 waard de katedraal brûkt foar opslach en sette it ferfal yn. Yn de rin fan de 19e iuw feroare it gebou yn in ruïne en yn 1829 stoartten de bôgen en koepels yn.

Fan 1896 oant 1900 waard de katedraal wer yn orizjinele steat rekonstruearre. Dat wie te tankjen oan de stifting fan in bruorskip, dy't û.o. as doel hie tsjerklike saken te ûnderstypjen. 

Tegearre mei de wente fan de biskop, de klokketoer en de poarte mei muorre foarmet de katedraal de fersterke residinsje fan de biskoppen fan Wolhynje. 

Yn de katedraal lizze û.o. de grêven fan seis foarsten en twa biskoppen. De Untsliepeniskatedraal is in arsjitektoanysk monumint en opnommen yn it register fan it Nasjonaal-kultureel Erfgoed fan de Oekraïne. 

## Keppeling om utens
* Side bisdom
Untsliepeniskatedraal (Poltava)

De **Hillige Untsliepeniskatedraal** (Oekraynsk: Свято-Успенський кафедральний собор) is in katedraal fan de Oekraynsk-Otterdokse Tsjerke yn Poltava yn 'e Oekraïne.

## Skiednis
Yn 1748 waard it beslút nommen om oan it haadplein fan it fort fan Poltava in nije, stiennen katedraal te bouwen. 
De katedraal moast de houten katedraal út 1695 ferfange. De nije katedraal waard it earste stiennen gebou fan Poltova. Fanwegen in tal swierrichheden sette de bou pas yn 1751 útein en dy gyng troch oant 1770. 

De bou fan 'e katedraal is yn 'e styl fan in byzantynske basilyk. Oarspronklik hie de katedraal mar trije koepels, mar likernôch tsien jier letter waard de katedraal al wer ferboud en waarden der noch twa koepels tafoege, sadat it in fiifkoepelige katedraal waard.  

Yn 1774 waard begûn mei de bou fan in klokketoer. Brek oan jild makke dat it wurk net in soad eine. Pas yn 1801, 27 jier letter, wie de toer klear. Op de twadde ferdjipping kamen de klokken te hingjen, wylst op de tredde ferdjipping de grutte klok hong, dy't getten wie fan kanonnen dy't yn 'e Azovfjildtochten (1695-1696) troch de Kozakken op 'e Turken yn 'e 18e iuw bút makke wiene by de ferovering fan it Turkske ferdigeningsfort Kizi-Kermen (it tsjintwurdige Beryslav). Tsjintwurdich stiet de klok yn it Museum fan Lokale Skiednis yn Poltava.

## Ofbraak en weropbou
De 18e-iuwske katedraal waard yn 1934 troch de Sovjet-autoriteiten opblaasd en mei de grûn lykmakke. Allinne de klokketoer bleau stean en tenei brûkt as atelier. 

Tsjin de ein fan 'e 20e iuw waard de toer renovearre en yn oarspronklike steat werombrocht. De katedraal waard yn 'e jierren 2000-2004 yn in krekt wat oare foarm as de oarspronklike katedraal wer opboud.