open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Shane MacGowan

**Shane Patrick Lysaght MacGowan** (Pembury, 25 desimber 1957 – Dublin, 30 novimber 2023)  wie in Iersk sjonger. Hy waard benammen bekend fan de band The Pogues.

## Karriêre
Yn syn jonge jierren ynspirearren de Sex Pistols Shane MacGowan om syn earste eigen band te begjinnen: *The Nipple Erectors*, koartwei *The Nips*. Yn 1976 krige er efkes nasjonale bekendheid, doe't er by in konsert fan de doetiids krekt oprjochte band The Clash hurd yn syn ear biten waard troch Jane Crockford, ien fan de lettere leden fan *The Mo-dettes*. Yn 1984 rjochte er tegearre mei in part fan syn âlde bandleden fan *The Nips* in nije band op, *The Pogues*, dêr't er yn de jierren dêrnei in stik mear bekendheid mei krige.

MacGowan wie in oertsjûge foarstanner fan it rekreatyf brûken fan drugs, en ek alkohol, al wie er wol uterst kritysk oangeande heroïne, it iennige genotsmiddel dêr 't er nei eigen sizzen " in probleem " mei hân hat. Mei troch tadwaan fan Sinéad O'Connor, dy't him oanjoech by de plysje yn in besykjen om him fan de heroïne ôf te helpen, rekke er dêrfan ôfkickt.

Shanes oermjittich alkoholgebrûk wie ien fan de wichtichste redenen fan syn ûnfrijwillich opstappen by The Pogues begjin jierren njoggentich. Hy rjochte dêrop in nije band op, *Shane MacGowan and The Popes*, wêrmei 't er yn 1995 op Pinkpop optrede. Dat optreden ferrûn lykwols net goed, MacGowan moast noch foardat alle nûmers spile wiene fan it poadium helle wurde.

Sûnt 2001 joegen The Pogues ynklusyf MacGowan wer konserten. Neffens syn libbenspartner Victoria Mary Clarke wie syn alkoholferslaving wis noch net foarby, mar dronk er wol minder. By in optreden yn it *Olympia Theatre* yn Dublin yn septimber 2002 poadium stie er te koarjen op it poadium.

## Priveelibben
Shane MacGowan waard yn it Ingelske graafskip Kent berne, as soan fan Ierske ymmigranten, berne. MacGowan hie in lange skiednis fan drankswietens, en hy wie jierrenlang in mear as stevige drinker. Yn desimber 2022 waard MacGowan yn it sikenhûs opnaam mei in in ûntstekking fan it harsenweefsel, Shane MacGowan ferstoar op 30 novimber 2023, yn 'e âldens fan 65 jier nei in lang siikwezen. 

## Diskografy
### Albums
Laura Macrì

**Laura Macrì** (Caltanissetta, 29 juny 1990) is in Italjaanske sopraan. Se is bekend as sjongeres fan de metalband MaYaN.
 
Macrì hat studearre oan de *Conservatorio di Musica Statale V. Bellini di Caltanissetta*, en hat ferskate muzykprizen wûn. Nei har stúdzje hat se mei ferskate opera's op 'e planken stien wêrûnder La bohème, Carmen en Le nozze di Figaro, dêrnjonken hat se toernee west mei de Italjaanske tenor Andrea Bocelli. Yn 2011 wie se ien fan de gastmuzikanten op it debútalbum fan MaYan; yn 2013 waard bekend dat se fêst bandlid wurden wie fan dizze band. Macrì brocht yn 2017 har earste solo album út *Terra*. Mei MaYan hat Macrì yntusken twa studio-albums útbrocht. 

Laura Macrì hat in relaasje mei de Nederlânske gitarist Mark Jansen, sy hat mei him in dochter.

## Diskografy
### Albums

### As gastmuzikant
Tamara Bos

**Tamara Bos** (Ede, 13 augustus 1967) is in Nederlânske senario- en berneboekeskriuwster. Tamara is in dochter fan filmregisseur en produsint Burny Bos.

Bos is bekend fan har skripts foar jeugdprogramma's en - films, wêrûnder *"Dag Juf, tot morgen"*, *"Mijn Franse tante Gazeuse"*, *"[[Otje (telefyzjesearje)|Otje]]"* en *"[[Minoes (film)|Minoes]]"*. By Utjouwerij Leopold binne inkelde boeken fan Tamara Bos ferskynd: *"Winky en het paard van Sinteklaas"*, *"Kowboy Kuuk"* en *"De neef van tante Eef"*. Utjouwerij Klaproas joech twa printeboeken fan har út en it boek *"Rosa Pardon en har speurbaarch"*. Tamara hat geregeld mei har heit filmmakker Burny Bos gearwurke.

## Films, programma's en boeken
* *Dag Juf, tot morgen* (1994) 
* *Mijn Franse tante Gazeuse* (1996)
**[[Otje (telefyzjesearje)|Otje]]*  (1998)
**Knofje* (2001)
* Minoes (2001)
**Verborgen gebreken* (2004)
**[[Pluk van de Petteflet (film)|Pluk van de Petteflet]]* (2004)
**[[Het paard van Sinterklaas]]* (2005)
**Diep* (2005)
**[[Waar is het paard van Sinterklaas?]]* (2007)
**[[Hoe overleef ik mezelf? (film)|Hoe overleef ik mezelf?]]* (2008)
**Annie M.G.* (2010)
**[[Dolfje Weerwolfje (film)|Dolfje Weerwolfje]]* (2011)
**Brammetje Baas* (2012)
**Zusjes* (2013)
**[[Wiplala (film)|Wiplala]]* (2014)
**Vrolijke Kerst* (2014)
**Papadag*  (2017)
**Kapsalon Romy* (2019)
Arjen Dykstra (1974)

**Arjen J. Dykstra** (Nes, 1974) is adviseur by de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland. 

## Karriêre
Dykstra is hikke en tein yn Nes by Dokkum en studearre oant 1997 oan it Van Hall Ynstitút Nederlânske Lânbou en Plantentylt. Nei syn stúdzje waard hy meiwurker en projektsekretaris by it Ministearje fan Lânbou, Natoer en Fiedselkwaliteit. 

Sûnt 2008 is Dykstra adviseur foar de Rykstsjinst foar Undernimmend Nederlân (RVO.nl).
 
Dykstra die in soad oan famyljeûndersyk en de geakunde fan noardeastlik Fryslân.

## Beweger
As bestjoerslid is hy sûnt 2017 ponghâlder fan de Ried fan de Fryske Beweging en belutsen by it Frysk Bûsboekje en it eardere tydskrift *[[De Nije]]* fan De Fryske Beweging. 
 
## Skriuwer
Dykstra skreau in soad foar it histoarysk blêd *De Sneuper* en wurke mei oan it boek *Geschiedenis van de Veehandel en Veemarkten in Friesland*, dat yn april 2022 ferskynde. Hy skreau it boek yn de mande mei Dirk-Jan Pilat en Minie Baron. It boek beskriuwt de skiednis fan de Fryske feehannel, en jout omtinken oan de ekonomyske en sosjale aspekten, de ynfrastruktuer en de logistyk.

Yn in rige artikels op It Nijs skreau er oer de skiednis fan de Dongeradielen (*Dongeradiel yn beweging*) en oer de Fryske Beweging (*Fryske Beweging griis? Echt net!*).

## Oare aktiviteiten
Dykstra is sûnt 2010 siktaris fan it Feitsma Fûûns fwar it Frysk en waard yn 2012 ponghâlder fan de Histoaryske Feriening Noardeast-Fryslân.

## Bibliografy
* *Geschiedenis van de veehandel en veemarkten in Friesland* mei Mei Dirk-Jan Pilat en Minie Baron. Útjouwerij Noordboek (2022) ISBN: 9789056158606
Sint-Martinustsjerke (Grins)

De **'Sint-Martinustsjerke** wie in tsjerkegebou yn Grins. De tsjerke waard yn 1895 boud op it plak fan 'e midsiuwske Broertsjerke, foar it Akademygebou oer. De tsjerke moat net betiizge wurde mei de goatyske Martinytsjerke yn 'e selde stêd.

## Bou en beskriuwing

De neogoatyske bakstiennen basilyk waard ûntwurpen troch de arsjitekt Pierre Cuypers. By syn ûntwerp liet er him ynspirearje troch de eardere Broertsjerke. Om it gebou fan 'e Sint-Joazeftsjerke te ûnderskieden krige dizze tsjerke wol in transept. 

It ynterieur wie ienfâldich en hie rûne pylders fan natoerstien. De grutte romtewurking dy't troch de tapassing fan grute en hege skiedingsbôgen ûnstie, wie sels in ferrassing foar de arsjitekt. De apsis hie tige smelle lansetfinsters. In toer siet der net yn en yn it stee dêrfan waard in houten krusingstoer en in mearsidige smelle treptoer njonken de foargevel set. Mei in bousom fan 132.000 gûne wie it de djoerste roomske tsjerke fan 'e stêd sûnt de reduksje.  

By de stifting fan it bisdom Grins waard de Sint-Martinustsjerke in katedraal.

## Ofbraak

Yn 1970 waard de tsjerke sletten. Der wiene plannen om de bibleteek fan 'e universiteit yn it gebou ûnder te bringen, mar it die bliken dat soks te djoer waard. De Sint-Martinustsjerke waard yn 1982 ôfbrutsen en ferfongen troch in nije bibleteek. De tsjerke bleau oant 1982 formeel de katedraal fan it bisdom. By pauslik beslút waard doe de biskopssit oerdroegen oan 'e Sint-Joazeftsjerke oan 'e Radesingel.

## Kristus Kening
In byld fan Kristus Kening fan de firma Edelsmidse Brom dat yn 1936 by de tsjerke set wie, krige in nij plak op it roomske tsjerkhôf fan 'e stêd.
Karolina-ein

De **Karolina-ein** (*Aix sponsa*) is in fûgel út de famylje fan 'e einfûgels (*Anatidae*). De wittenskiplike namme fan 'e soarte waard yn 1758 troch Carolus Linnaeus publisearre. 

## Beskriuwing
In folwoeksen Karolina-ein hat in 47 oant 54 sm lang bealchje en in spanwiidte tusken 66 en 73 sm. It gewicht fan 'e ein leit tusken 454 en 862 gram.

It folwoeksen jerkje hat tige moaie, kleurryk irisearjende fearren en reade eagen, mei in opfallende wite gloed lâns de nekke. It wyfke is minder kleurryk, hat in wite eachring en in wyteftige kiel. Beide folwoeksen fûgels hawwe in túf. It *speculum* is irisearjend blaugrien mei swarte en wite rânen oan 'e ûnderkant fan 'e fearren.   

## Nêst

In nêst bestiet út ljochtbune aaien yn in beamholte by it wetter. Fakentiden wurde ferlitten spjochtenêsten brûkt of nêstkasten op goede hichte. It komt foar dat grize iikhoarntsjes de nestkasten brûke', dy't eins foar de Karolina-einen ornearre wiene. Oars as de measte oare einen hawwe Karolina-einen skerpe klaukes om yn beammen sitte te kinnen en kin er yn súdlike kontrijen twa kear yn ien seizoen briede. As nêstkasten te tich byinoar set wurde kinne de sijkes harren aaien  yn it nêst fan 'e buorlju lizze, sadat dêr wol oant tritich aaien yn lizze mei as gefolch in mislearre ynkubaasje. Dat gedrach stiet bekend as briedparasitisme.

De sân oant achttjin aaien wurde yn likernôch 30 dagen útbret en in dei letter ferlitte de einepiken it nêst. De eintsjes kinne dan al swimme en harren eigen iten fine. Karolina-einen nestelje leafst boppe it wetter, sadat de einepiken sêft delkomme.  

Sa'n sechtich dagen letter kinne se fleane.    

## Iten
De Karolina-ein yt ikels, beien, sied, planten en ynsekten.

## Fersprieding
De ein is lânseigen yn gebieten mei sompen, rivieren of markes yn it grutste diel fan 'e eastlike helte fan de Feriene Steaten en op guon plakken oer de grins fan Kanada. Yn it súdlike diel dêrfan, in stripe lân oan de westlike kust fan de Feriene Steaten en it easten fan Kuba is de ein in stânfûgel. Oerwinteringsgebieten lizze oant yn it noarden fan Meksiko. 

Troch jacht fanwegen it fleis en de moaie fearren wie de Karolina-ein oan it begjin fan 'e 20e iuw in seldsume fûgel woarn. Nei de ynfiering fan beskermende maatregels begûn de populaasje nei de jierren 1920 wer te groeien. It oanbringen fan nêstkasten holp de ein fierder mei it werstel fan de populaasje. Ek de groeiende populaasje fan de bever yn Noard-Amerika (*Castor canadensis*) yn it ferspriedingsgebiet fan 'e Karolina-ein, droech by oan it werstel fan 'e Karolina-ein, om't bevers meihelpe om in goed leefgebiet foar de fûgel te kreëarjen. 

Mei't de fûgel in Europa in sierwetterfûgel is en der guon wisten út te piken, is de Karolina-ein ek yn dielen fan Europa in lokale briedfûgel.

## Ofbylden

Wood Duck (Aix sponsa), Parc du Rouge-Cloître, Brussels.jpg|*Jerkje*
Female Wood Duck (Aix sponsa), Parc du Rouge-Cloître, Brussels.jpg|*Sijke*
Wood duck female with ducklings (73499).jpg|*Wyfke mei einepiken*
Taksy

In taksy (fan it Dútske *tax*, "betelling") is in auto wêryn't beteljende passazjiers privee fan it iene plak nei it oare ferfiert wurde. De kosten wurde bepaald troch de ôfleine ôfstân; dy wurdt metten mei de taksymeter. It is gjin foarm fan iepenbier ferfier om't de passazjier sels bepale kin wêr't er ôfhelle en delbrocht wurdt. Taksys wurde bestjoerd troch in taksysjauffeur. Taksys binne almeast persoane-auto's, mar der besteane ek autobuskes dy't as taksy fungearje foar it ferfier fan groepkes passazjiers dy't byinoar hearre. Taksys komme fral foar yn 'e stêd, dêr't men se faak fine kin by in taksystânpleats by it spoarstasjon. Yn gruttere stêden ride taksys faak mar wat om op 'e siik nei minsken dy't ferlet hawwe fan ferfier. Se kinne dan by de trottoirrâne oanholden wurde troch it opstekken fan in hân. Op it plattelân moat men spesjaal in taksybedriuw opskilje om in taksy te bestellen.

Njonken taksys foar ferfier neffens de winsken fan 'e passazjiers, komme tsjintwurdich ek hieltyd faker saneamde 'rûtetaksys' foar: autobuskes dy't in bepaalde rûte ride mei in tal fêste haltes. Dit is wol in foarm fan iepenbier ferfier. Fierders komme yn in protte stêden oer de hiele wrâld frachttaksys foar, dy't gjin passazjiers mar fracht transportearje. Yn lannen yn Súdeast-Aazje wurdt yn stêden in protte gebrûk makke fan riksja's of fytstaksys. De lêste desennia sjocht men dy ek yn stêden yn West-Jeropa geregeldwei werom. Yn stêden mei in goed ûntwikkele netwurk fan kanalen, befarbere rivieren en oare oerflaktewetters komme ek wettertaksys foar. Yn Fryslân wurde dy ek wol brûkt foar ferfier fan en nei de Waadeilannen. Yn guon lannen is it gebrûklik dat taksys in bepaalde kleur hawwe, sadat potinsjele passazjiers se op 'e strjitte maklik weromkenne kinne. Sa binne taksys yn 'e Britske haadstêd Londen swart (en hawwe dêrby ek in apart, heech model, sûnder kofferbak), wylst yn 'e stêden fan 'e Feriene Steaten alle taksys giel binne.
Simon en Helenatsjerke (Minsk)

De **Simon en Helenatsjerke** (Wytrussysk: Касьцёл Сьвятых Сымона і Алены) is in roomsk tsjerkegebou yn 'e Wytrussyske haadstêd Minsk. De tsjerke krige fanwegen syn út Częstochowa ôfkomstige reade bakstien de bynamme 'Reade Tsjerke'. Missen wurde yn ferskillende talen holden. 

## Skiednis

It wie de rike grutgrûnbesitter Edward Woyniłłowizc dy't de bou fan 'e tsjerke mooglik makke. De man wie fan aadlike komôf en stelde foar de bou 100.000 rûbel ta beskikking. Yn 1910 waard de tsjerke oan 'e hilligen Simeon en Helena wijd, de patroanhilligen fan syn ier ferstoarne bern.

## Sovjet-tiid
It Reade Leger helle yn 1923 alles wat fan wearde wie út de tsjerke. Yn 1932 folge it sluten fan 'e tsjerke en de oerdracht fan it gebou oan in Poalsk teäterselskip. Letter krige in filmstudio it gebou yn gebrûk. Yn 'e tiid fan 'e Dútske besetting waard de tsjerke werom jûn oan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, mar nei de befrijing fan Minsk waard de tsjerke op 'e nij sletten.

Der folge in renovaasje en de filmstudio krige it gebou wer yn gebrûk. Yn 1975 waard de eardere tsjerke in bioskoop. Ek wie fan 1976 oant 1988 it Museum fan 'e Wytrussyske Film yn it gebou ûnderbrocht.   
 
## Weromjefte
Yn 1990 folge de weromjefte oan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke en doe foargoed. Sûnt de renovaasje is de tsjerke in belangryk kultureel en sosjaal sintrum foar de katolike mienskip. Ek is it in sintrum foar de lytse Wytrussyske Gryksk-katolike mienskip. 

De stifter fan 'e tsjerke, Edward Woyniłłowicz, dy't yn 1928 ferstoarn wie, waard yn 2006 in op 'n nij yn 'e tsjerke beïerdige. 

Yn 2010 waard by de tsjerke in grut byld fan brûns set, dat de aartsingel Michael mei de draak foarstelt.

## Oars
De arsjitekt boude earder yn 'e jierren 1902-1905 in selde soarte tsjerke yn it Poalske Jutrosin.
Fokker A.I

De **Fokker A.I** (projektnamme **M.8**) wie in Dútsk twasitter ferkenningsfleantúch boud troch fleantúchbouwer Fokker oan de foarjûn fan de Earste Wrâldoarloch.

It ûntwerp fan de Fokker A.I skouderfleugel iendekker wie ôflaat fan de Frânske Morane-Saulnier H. Dat late ta it inisjële Fokker M.5 kasko, ûntwurpen troch Martin Kreutzer, dêr 't de gruttere A.I fan ôflaat waard. Fokker joech in soad akrobatyske demonstraasjes yn de M.5 oan de foarjûn fan de Earste Wrâldoarloch. De M.8 waard as de A.I besteld troch de Fliegertruppe. Fokker en Halberstadt produsearren sawat 63 tastellen.
De fleugels wiene mei spantrieden oan de romp fêstmakke. It tastel waard oandreaun troch in Oberursel rotaasjemotor fan 80 pk.

## Spesifikaasjes
* Type: **Fokker A.I**
* Foarrinner: Fokker M.5
* Farianten: Fokker A.II en A.III
* Fabriek: Fokker
* Rol: Ferkenningsfleanmasine
* Bemanning: 2 (fleander en waarnimmer)
* Lingte: 7,54 m
* Spanwiidte: 12,12 m
* Hichte: 2,75 m
* Fleugeloerflak: 16&nbsp;m²
* Motor: 1 × Oberursel U.0 sânsilinder rotaasjemotor, 80&nbsp;hk
* Propeller: twa blêden
;Prestaasjes:
* Maks. faasje: 135&nbsp;km/o
* Fleanberik: 400&nbsp;km
* Plafond: 3000 m 
;Bewapening:
* gjin
Beampiper

De **beampiper** (*Anthus trivialis*) is in sjongfûgel út de famylje fan de wipsturt- en piperfûgels.

## Oare Fryske nammen
De beampiper wurdt ek wol *boskpiper*, *houtljurk* of *kantljurk* neamd. 

## Foarkommen
De beampiper is yn fûgeltsje fan 15 sm d.w.s. sa grut as in (hús)mosk, mar slanker. Lykas oare pipers, sa as de piipljurk en de wetterpiper, hat de beampiper in streekte, grienbrune rêch. De kop hat in ljochte eachstreek. De boarst is gieleftig streekt en de bûk is fealwyt. Ûnderskied mei oare pipers, yn 't bysûnder de piipljurk, is dreech.

## Fersprieding
De beampipers komme foar yn healiepen bosk- en heide- en dúngebieten. De fûgels briede yn hiel Jeropa, utsein Yslân, Ierlân en de súdlike dielen fan de Middellânske-Seelânnen (Spanje, Itaalje, Grykelân ens.), en ek in West- en Sintraal-Aazje. Se oerwinterje yn tropysk Afrika en Yndia.

Yn Nederlân is de beampiper in algemiene briedfûgel en trochtrekker, en de oantallen nimme stadich ta: yn 2018-2020 wiene der 44.000-72.000 briedpearen, mei de heechste konsentraasjes yn Drinte en de Feluwe. In Fryslân binne der in pear tûzen briedpearen, de measte yn de Wâlden. De fûgel stiet net op de Nederlânske Reade list fan fûgels.

## Iten
De beampipers ite meast ynsekten en spinnen, yn de winter ek wol slakken en sieden.

## Fuortplanting

It beampiper-wyfke makket in nêst fan gers en moas yn in kûltsje op de grûn ferside tusken de begroeiing. Yn it nêst leit it wyfke 4-6 aaien fan ferskate kleuren. Sy briedt de aaien yn 12-14 dagen út, wêrnei't de jonge fûgels noch 11-14 dagen yn it nêst troch beide âlden fuorre wurde. Lykas it piipljurknest is ek it beampipernest in favoryt plak fan de koekoek om har aaien te lizzen.

## Taksonomy
De beampipersoarte hat twa ûndersoarten:
* *Anthus trivialis trivialis*: Jeropa oant sintraal-Aazje
* *Anthus trivialis haringtoni *: Kasjmier

## Keppelings om utens
*Sovon - Boompieper
*Avionary - Beampiper yn 50 talen
Sante Gaiardoni

**Sante Gaiardoni** (Villafranca di Verona, 29 juny 1939 – Motta Visconti, 30 novimber 2023) wie in Italjaansk baanhurdfytser. Gaiardoni waard yn 1960 wrâldkampioen baanhurdfytsen by de amateurs, datselde jier wûn er twa gouden medaljes op de Olympyske Simmerspullen. Yn 1963 waard Gaiardoni wrâldkampioen by de profesjonele baanhurdfytsers. Nei syn karriêre op de fyts begûn er yn 1971 in fytsewinkel en letter gie er yn de polityk.

Sante Gaiardoni ferstoar op 30 novimber 2023, yn 'e âldens fan 84 jier.
Omgong fan Itaalje 1968

De 51ste edysje fan de **[[Omgong fan Itaalje]]** waard hâlden fan 20 maaie oant en mei 12 juny 1968. 

## Dielnimmende ploegen

## Startplak en einstreek
De start wie yn Campione d'Italia, in gemeente yn de provinsje Komo en tagelyk in eksklave folslein omsletten troch Switsersk grûngebiet (kanton Ticino), lizzend oan de eastlike igge fan de mar fan Lugano. 

De einstreek lei yn Napels in stêd yn Mezzogiorno (Súd-Itaalje). Napels is de haadstêd fan de Kampanje (Campania) en fan de provinsje Napels.

## Etappe-oersjoch

## Klassemintslieders nei eltse etappe
Sint-Leonardustsjerke (De Bosk)

De **Sint Leonardustsjerke** yn De Bosk wie in roomske tsjerke oan it Emmaplein 25. 

## Skiednis
De tsjerke waard yn 1905 as de parochytsjerke foar de nije stedsútwreiding 't Zand boud, west fan 'e âlde stêd. It monumintale gebou wie in ûntwerp fan 'e doetiidske, oarspronklik yn Belgje berne stedsarsjitekt Jules Dony. 

De yn neogoatyske styl boude Leonardustsjerke wie in grutte, trijeskippige krúsbasilyk mei in dwersskip en twa westlike tuorren mei achtkante lantearns. De tsjerke waard wijd oan Leonardus fan Veghel, ien fan 'e yn 1572 troch de wettergeuzen fermoarde martlers fan Gorkum. 

Yn 'e Twadde Wrâldkriich rekke de tsjerke yn oktober 1944 bot skeind. By de befrijing waard yn dit diel fan 'e Bosk slim fochten. Dochs waard de tsjerke wer restaurearre. 

Fanwegen it tebekrinnen fan 'e tsjerkegong waard de tsjerke mei de Sint-Pitertsjerke en de Sint-Joazeftsjerke fan De Bosk yn 1971 sletten en yn 'e maaitiid fan 1973 ôfbrutsen. 

Op 'e lokaasje fan 'e tsjerke kaam it kantoar fan it *Brabants Dagblad*, dat yn 2013 opheft waard. Dêrnei kamen der apparteminten. 

By it plak fan 'e eardere tsjerke stiet noch it Hillich Hertmonumint út 1925.
Wetterpiper

De **wetterpiper** (*Anthus spinoletta*), ek wol **strânpiper**, is in sjongfûgel út de famylje fan de wipsturt- en piperfûgels.

## Foarkommen
De wetterpiper is yn fûgel fan sa’n 16 sm, d.w.s. in bytsje grutter as in (hús)mosk. De fûgel hat in griis-brune, streekte rêch en griiseftige kop mei in ljochte eachstreek. De boarst is gieleftig rôze en de bûk is fealwyt.

## Fersprieding
De wetterpipers briede op berchgreiden yn ‘e buert fan wietigens. Yn de winter sykje se kustgebieten, riviersiggen, sompen en wiete ekers op. De fûgels briede yn Sintraal- en Súd-Jeropa, en West- en Sintraal-Aazje. Se oerwinterje yn West- en Súd-Jeropa en subtropysk Aazje.

Yn Nederlân komt de wetterpiper allinnich as wintergast (5000-10.000 jierliks) en trochtrekker (2000-10.000 jierliks) foar. Yn de winter binne de measte wetterpipers by de grutte rivieren en de Hollânske en Flevolânske plassen te fine. In Fryslân is de wetterpiper in frij seldsume trochtrekker en wintergast.

## Iten
De wetterpipers ite meast ynsekten en spinnen, en bytiden ek plantaardich fiedsel en algen.

## Taksonomy
De wetterpipersoarte hat trije ûndersoarten:
* *Anthus spinoletta spinoletta* ('Jeropeeske wetterpiper') : Midden- en Súd-Jeropa 
* *Anthus spinoletta coutelli* ('Kaukasuswetterpiper'): Turkije, Kaukasus en Noard-Iran
* *Anthus spinoletta blakistoni* ('Aziatyske wetterpiper'): Sintraal-Aazje

## Keppelings om utens
*Sovon - Waterpieper
*Avionary - Wetterpiper yn 50 talen
Australyske berchein

De **Australyske berchein** (*Tadorna tadornoides*) of de **Australyske kasarka** is in ein út de famylje fan 'e *[[einfûgels|Anatidae]]*. De ein is in fûgelsoarte dy't yn Austraalje endemysk is. As dwaalgast wurdt de fûgel somtiden ek yn Nij-Seelân sjoen.

## Beskriuwing

De Australyske berchein is like grut as de yn Fryslân bekende berchein en mjit tusken de 55 en 73,5 sm. It is in grutte ein fan 1,3 oant 1,6 kg swier mei in opfallend fearrekleed. De jerk is foar it measte donker kleure en hat in kastanjebrune búk, in wite ring om 'e nekke en in donkergriene kop. It hijke en it sijke hawwe op 'e fleugels in opfallend griene spegel en in grutte wite flek.

It sijke is lytser as it jerkje. Dêrnjonken hat it sijke in wite, ûnlykmjittige eachring, dy't by de jerke hielendal ûntbrekt. Ek ûnderskiedend is it wyt by de basis fan 'e snaffel by it wyfke. Lykas it mantsje hat ek it sijke in wite ring om 'e nekke, mar dy is minder opfallend en by guon hielendal ôfwêzich. Winterdeis binne de fearren fan it wyfke oer it generaal wat ljochter.

## Iten
Australyske bercheinen sykje iten op greidelân en yn ûndjip wetter. Lykas de oan de fûgel besibbe berchein siket de Australyske berchein syn iten ek yn 'e kwelders fan 'e kust. Mar it meast binne gerskjende fûgels te sjen op it lân en dan binne se faak op grutte ôfstân fan wetter. Fierder ite Australyske bercheinen skaaldieren, weakdieren en ynsekten.  

## Nêst
De Australyske berchein begjin yn maart of april mei brieden, as yn Austraalje it winterske reinseizoen begjint. Der wurde likernôch 10 oant 14 krêmkleurige aaien lein yn in holte fan beammen of grûn tichteby wetter. Nei likernôch 30 dagen komme de aaien út. Geskikte nêstlokaasjes wurde faker brûkt. 

## Fersprieding
De fûgel komt foar yn it suden fan Austraalje en dan benammen yn 'e súdeastlike en súdwestlike hoeke en op Tasmaanje. De ein libbet by grutte wettergebieten mei ûndjip swiet en brak wetter, mar wurdt ek by sânôfgravings en op ikkerlân mei koart gewaaks of strewelleguod sjoen. De fûgel hâldt fan iepen, goed oer te eagjen lân mei heechút hjir en dêr in beam.  

Yn 'e tiid fan it ferfearjen foarmje de Australyske bercheinen grutte groepen op it wetter. Yn 'e winter geane in soad fûgels nei noardliker plakken yn Austraalje. 

De Australyske berchein wurdt net as bedrige beskôge, mar wurdt yn Austraalje wol beskerme.
Sânpiper

De **sânpiper** of **heidepiper** (*Anthus campestris*) is in sjongfûgel út de famylje fan de wipsturt- en piperfûgels.

## Foarkommen
De sânpiper is yn fûgeltsje fan 16 sm d.w.s. in bytsje grutter as in (hús)mosk en de yn Nederlân foarkommende oare pipers sa as de beampiper en piipljurk. De beampiper hat in brune rêch en kop mei in ljochte eachstreek. De boarst en bûk binne gieleftig ta rjemwyt.

## Fersprieding
De sânpipers komme foar yn iepen, droege terreinen, sa as sândunen, heidefjilden en droege greiden. De fûgels briede yn Sintraal-, East- en Súd-Jeropa, en West- en Sintraal-Aazje. Se oerwinterje yn de Sahel, Araabje en Súdwest-Aazje.

Yn Nederlân is de sânpiper as briedfûgel sûnt 2003 ferdwûn. It oantal trochtrekkers is ek ôfnommen ta in lytse hûndert per jier (1989-2014). De grutste waarnimmingskâns is yn de neijierstrek in september. In Fryslân is de sânpiper in tige seldsume trochtrekker. De fûgel stiet op de Nederlânske Reade list fan fûgels as ferdwûn.

## Iten
De sânpipers ite meast ynsekten.

## Taksonomy
De sânpiper is monotypysk, d.w.s. hat gjin ûndersoarten.

## Keppelings om utens
*Sovon - Duinpieper
*Avionary - Sânpiper yn 50 talen
Stienpiper

De **stienpiper**, ek wol **seepiper** (*Anthus petrosus*) neamd, is in sjongfûgel út de famylje fan de wipsturt- en piperfûgels. De stienpiper is nau besibbe oan de wetterpiper en waard yn it ferline ta deselde soarte as de wetterpiper rekkene.

## Foarkommen

De stienpiper is yn fûgel fan sa’n 16-17 sm grut, d.w.s. wat grutter as in (hús)mosk. De fûgel is meast griis-brún mei streekte rêch en boarst en swartige snaffel en poaten.

## Fersprieding
De stienpipers briede op rotsige seekusten en eilannen in Noardwest-Jeropa. Se oerwinterje oan de kusten fan West- en Súdwest-Jeropa en Marokko.

Yn Nederlân komt de stienpiper allinnich as wintergast (5000-10.000 jierliks) en trochtrekker (2000-10.000) foar. Yn de winter binne de stienpipers by de kust lâns, foaral by de Waadeilannen en de Súd-Hollânske en Siuwske eilannen te fine. De heegste oantallen stienpipers yn ‘e winter wurde in it Ferdronken Lân fan Saaftinge waarnommen.

## Iten
De stenpipers ite meast ynsekten, weak- en skulpdieren en sieden.

## Taksonomy
De stienpipersoarte hat twa of trije ûndersoarten:
* *Anthus petrosus kleinschmidti*, net algemien erkend: Fêreu-eilannen, Orkney-eilannen en Sjetlâneilannen; 
* *Anthus petrosus petrosus* (‘Westlike stienpiper'): Skotlân, Ierlân, Wales, West- en Súdwest-Ingelân, Normandje en Bretanje; 
* *Anthus petrosus littoralis* ('Skandinavyske stienpiper'): Skandinaavje, Finlân en Kola-skiereilân; de yn Nederlân meast foarkommende ûndersoart.

## Keppelings om utens
*Sovon - Oeverpieper
*Avionary - Stienpiper yn 50 talen
Crypta

**Crypta** is in Brazyljaanske metalband oprjochte ein 2019 yn São Paulo troch bassiste Fernanda Lira en drumster Luana Dametto dy't beide earder yn Nervosa spilen. Begjin 2020 wie de besetting mei gitaristes Sonia Anubis earder fan Burning Witches en Tainá Bergamaschi earder fan Hagbard kompleet en kaam de band foar it earst foar it fuotljocht. De band brocht yn 2021 har debútalbum *Echoes of the Soul* út. Begjin 2022 waard bekend makke dat gitariste Sonia Anubis de band ferlitten hie  en ferfongen waard troch Jéssica Falchi earder fan Burn Incorporated. De teksten fan de band gean benammen oer horror en de dea. Crypta hat twa studio-albums útbrocht.

## Diskografy
### Studio-albums
Nervosa (band)

**Nervosa** is in Brazyljaanske metalband oprjochte yn 2010 yn São Paulo troch gitariste Prika Amaral en drummer Fernanda Terra. De band brocht yn 2014 syn debútalbum *Victim of Yourself* út. De teksten fan de band gean benammen oer de maatskippij, opstân en apokalyps. Nervosa hat fiif studio-albums útbrocht.

## Skiednis
Yn de rin fan de jierren hat Nervosa in protte bandleden ferspile. Fernanda Terra ferliet yn 2012 de band krekt nei't se harren in demo mei de namme *"2012"* útbrocht hiene, sy waard ferfongen troch Jully Lee, dy't op har beurt wer ferfongen waard troch Pitchu Ferraz. Yn dizze besetting waard yn 2014 it debútalbum *"Victim of Yourself"* útbrocht.

Yn april 2020 ferlieten bassist en sjonger Fernanda Lira en drummer Luana Dametto Nervosa en begûnnen harren eigen band Crypta; Amaral beskreau de splitsing as minlik en allinnich basearre op muzikale mieningsferskillen. Se waarden ferfongen troch sjongeres Diva Satanica fan Bloodhunter, bassiste Mia Wallace earder fan de band fan sjonger Abbath en drummer Eleni Nota. Mei dy nije besetting naam Nervosa as fjouwertal harren fjirde studio-album *"Perpetual Chaos"* op.

Ein augustus 2022 waard oankundige dat drummer Eleni Nota de band ferlitten hie fanwegen sûnensproblemen en ferfongen waard troch Nanu Villalba. Minder as fjouwer moanne letter, nei it ôfmeitsjen fan de Súd-Amerikaanske toernee, waard oankundige dat Villalba de band alwer ferlitten hie fanwegen "ferskillen fan ynsjoch". Yn jannewaris 2023 waard oankundige dat Helena Kotina har by de band foege as twadde gitarist. It waard dúdlik dat se har al yn maart 2021 by de band oansletten hie, in pear moannen neidat de band *"Perpetual Chaos"* útbrocht hie. Der waard ek oankundige dat de band yn septimber 2022 ôfskied naam hie fan sjongeres Diva Satánica. Ein maart 2023 kundige de band wer ferskate personele wikselingen oan: gitariste Prika Amaral sil yn tenei ek de sjongeres fan de band wêze, bassiste Mia Wallace is ferfongen troch Hel Pyre bassiste fan Afterblood en W.E.B., mar Wallace sil sa no en dan live noch wol meispylje. Letter dat jier brocht de band harren fiifde studio-album út.

## Diskografy
### Studio-albums
Cobra Spell

**Cobra Spell** is in Nederlânske metalband oprjochte yn 2019 yn Tilburch, troch gitariste Sonia Anubis earder fan Burning Witches en Crypta. Cobra Spell begûn mei in pear manlju der by, mar is yntusken in band dy't folslein út froulju bestiet. Yn 2022 tekene de band in platekontrakt by it label Napalm Records. De band brocht yn 2023 har debútalbum *666* út. 

## Diskografy
### Studio-albums

#### [[Extended play|EP]]
Kaapske kasarka

De **kaapske kasarka** of **griiskopkasarka** (*Tadorna cana*; Afrikaansk: *kopereend*) is in algemien foarkommende stânfûgel yn Súd-Afrika en Namybje. De fûgel is endemysk yn it gebiet.

## Beskriuwing
De kaapske kasarka is in grutte fûgel en in folwoeksen eksimplaar hat in trochsnit lingte fan 64 sm. De ein hat in soad fan in gewoane kasarka, is koperkleurich (dêrfandinne ek de Afrikaanske namme *kopereend*) en hat in swarte snaffel en swarte poatsjes.  Tusken mantsjes en wyfkes is net in soad ferskil. Jerken binne grutter as sijkes en de jerk hat in grize kop en it sijke in wyt en grize kop (de Dútske namme *Graukopfkasarka* ferwiist nei dy grize kop). 

## Nêst

De fûgels begjinne ôfhinklik fan de reintiid en it oanbod fan iten te brieden. Sy hawwe dan in grut territoarium en ferdigenje dat fûl. Der wurde 10 oant 14 aaien yn holtes lein. Sokke holtes binne faak troch ierdbargen makke. Hiel faak lizze de nêsten in ein fan it wetter. Nei 30 dagen komme de aaien út. Jonge fûgels binne yn it twadde jier geslachtsryp . Nei't de jongen grutbrocht binne foarmje kaapske kasarka groepen.  
 
## Fersprieding
De kaapske kasarka briedt yn súdlik Afrika, mar de sintra fan syn leefgebiet binne Súd-Afrika en Namybje. As it winter wurdt yn Súd-Afrika lûkt in grut part fan de populaasje yn noardeastlike rjochting om dêr te ferfearjen. Likernôch 75% fan de hiele populaasje komt yn dy tiid op in pear marren en rivieren tegearre. It tal fûgels fan 'e soarte wurdt op likernôch 42.000 eksimplaren rûsd.

De kaapske kasarka libbet op grutte marren en rivieren. Se profitearje ek fan de foar it boerelân oanleine opslachmarren. 

## Europa
Oant 1940 waarden kaapske kasarka's selden troch dieretunen ymportearre. De fûgels yn  Europa stamme foar it measte út de ymport fan 'e jierren 1960. De kaapske kasarka's binne ynfâldich te hâlden en wurde as de sterkste fan 'e *Tadorna* beskôge. Se binne lykwols tige agressyf, sadat se meast yn yndividuele ûnderkommens holden wurde.
Johann Gottfried Rohlfs

**Johann Gottfried Rohlfs** (Esens, 27 juny 1759 - dêre, 25 july 1847) wie in oargelbouwer dy't yn East-Fryslân arbeide.

## Libben
Rohlfs learde it fak yn de wurkpleats fan Hinrich Just Müller en begûn earst fan 1788 ôf sporadysk selsstannich te wurkjen. Op 9 oktober 1792 waard er boarger fan Esens. Op 24 jannewaris 1801 troude er mei Sophia Maria Elisabeth Schuster en stichte mei har in famylje fan oargelbouwers. Harren soan Arnold Rohlfs (1808-1882) en syn pakesizzer Friedrich (Frerk) (26 juny 1829 - 17 maart 1891), mei waans dea it bedriuw ophold te bestean, krigen in goede namme as oargelbouwers. Johann Gottfried wurke in heale iuw (1788-1838) en makke lytsere oargels mei in tige libbene klank, dy 't frij konservatyf wiene wat uterlike konstruksje en klank oanbelange en yn de tradysje fan Müller stiene. De measte fan syn nije oargels binne hjoed-de-dei noch altyd bewarre bleaun en dogge it noch.

## Literatuer
* Walter Hans Kaufmann: *Die Orgeln Ostfrieslands.* Ostfriesische Landschaft, Aurich 1968.
* Harald Vogel, Günter Lade, Nicola Borger-Keweloh: *Orgeln in Niedersachsen.* Hauschild, Bremen 1997, ISBN 3931785505.
* Harald Vogel, Reinhard Ruge, Robert Noah, Martin Stromann: *Orgellandschaft Ostfriesland.* Soltau-Kurier-Norden, Norden 1995, ISBN 3928327194.

## Keppeling om utens
* ''Johann Gottfried Rohlfs'', www.orgelsite.nl
Fleshgod Apocalypse

**Fleshgod Apocalypse** is in Italjaanske deathmetalband oprjochte yn 2007 yn Rome. De band brocht yn 2009 syn debútalbum *Oracles* út. De teksten fan de band gean benammen oer Ateïsme en mytology. Fleshgod Apocalypse hat fiif studio-albums útbrocht. 

## Diskografy
### Studio-albums

### Split-albums

#### [[Extended play|EP]]
Vio-lence

**Vio-lence** is in Amerikaanske metalband oprjochte yn 1985 yn San Francisco. De band brocht yn 1988 syn debútalbum *Eternal Nightmare* út. Yn 1993 waard de band opheft mar yn 2003 wiene se wer aktyf, om yn 2003 der noch ris mei op te halden en yn 2019 wer te begjinnen. De teksten fan de band gean benammen oer de dea en geweld. 

Vio-lencewurdt sjoen as ien fan 'e grutte seis fan 'e 1980's Bay Area thrash metal-sêne (tegearre mei Exodus, Death Angel, Lååz Rockit, Forbidden en Testament).Yn de rin fan de jierren hat Nervosa in protte bandleden ferspile. Ein 2022 waard dúdlik dat gitarist Bobby Gustafson en begjin 2023 waard drummer Perry Strickland op strjitte setten, by live optredens wurde hja ferfongen troch drummer Adrian Aguilar fan Exmortus en Ira Black gitarist fan "Of Gods & Monsters", oant der ferfangers fûn binne. Vio-lence hat trije studio-albums en ien live album útbrocht. 

## Diskografy
### Studio-albums

### Live-albums

### Kompilaasje-albums

#### [[Extended play|EP]]
Paris-Saclay

**Paris-Saclay**  is in technologysk en wittenskiplik park by Saclay, sa'n 20 km súdeastlik fan Parys, yn it Île-de-France. It omfettet ûndersyksynstituten, twa grutte Frânske universiteiten mei ynstellingen foar heger ûnderwiis (*grandes écoles*) en ek ûndersyksintra fan partikuliere bedriuwen. Yn 2013 sette *Technology Review* Paris-Saclay yn de top 8 fan ûndersyksklusters yn 'e wrâld. Yn 2014 fertsjintwurdige it hast 15% fan 'e Frânske wittenskiplike ûndersykskapasiteit.

De earste fêstigingen datearje út de jierren 1950, en it gebiet waard ferskate kearen útwreide yn de jierren 1970 en fan 2000 oant 2010. Ferskate kampus ûntwikkelingsprojekten binne op it stuit (2023) oan 'e gong, ynklusyf de ferhuzing fan guon foarsjennings.

It gebiet is no it thús fan in protte fan Jeropa's grutste high-tech bedriuwen, lykas de twa bêste Frânske universiteiten, de Universiteit Parys-Saclay (CentraleSupélec, ENS Paris-Saclay) en it Institut polytechnique de Paris (École polytechnique, Télécom ParisTech, HEC Paris). Yn 'e ARWU 2020-ranglist is de Universiteit Parys-Saclay 14e yn' e wrâld foar wiskunde en 9e yn 'e wrâld foar natuerkunde (1e yn Jeropa).

It doel wie om it kluster te fersterkjen om in ynternasjonaal wittenskiplik en technologysintrum te meitsjen dat konkurrearje koe mei oare high-tech distrikten lykas Silicon Valley of Cambridge, MA. 

## Keppeling om utens
* Webstee Paris-Saclay
Nanowar of Steel

**Nanowar of Steel** is in Italjaanske metalband oprjochte yn 2003 yn Rome. De bandnamme is een wurdboarterij op de bandnammen Manowar en Rhapsody of Fire. Nanowar of Steel begûn ûnder de namme Nanowar. Fan 2006 ôf is de band fierder gien ûnder de namme Nanowar of Steel, dit nei't de band Rhapsody of Fire harren namme feroaren yn *Rhapsody of Fire*. De band brocht yn 2005 syn debútalbum *Other Bands Play, Nanowar Gay!* út. De teksten fan de band binne benammen en parody op de gebrûkelike teksten fan pop artysten en metalbands. Nanowar of Steel hat seis studio-albums en twa live albums útbrocht. 

## Diskografy
### Studio-albums

### Live-albums

### Kompilaasje-albums
Wilhelmus van Berkel

**Wilhelmus Adrianus van Berkel** (Enschot, 5 febrewaris 1869 – Montreux, 11 desimber 1952) wie in Nederlânske útfiner en ûndernimmer foaral bekend fan de útfining fan de fleissnijmasine.

Van Berkel wie in slachter mei in soad niget oan meganika. Hy woe in masine meitsje dêr't er fleis mei snije koe. Nei't er it ferskate kearen besocht hie, krige er it goede idee: in draaiend mes dat heaks stiet op in beweechbere plaat mei fleis derop dy't hinne en wer giet by it draaiende mes lâns en sa op it fleis plakjes snijt. Sa waard de meganyske snijmasine útfûn.

Op 12 oktober 1898 rjochte Van Berkel it earste fabryk yn Rotterdam  op en al yn 1899, in jier nei de oprjochting leveret de Van Berkel's Patent Company Ltd 84 snijmasines. Yn de jierren dêrnei gie de produksje tige fluch omheech.

Yn de Earste Wrâldoarloch waard in ferskaat oan produkten makke: neist snijmasines, waarden der ek hannelsweachskalen, draaibanken, meganyske ynstruminten yn it algemien en sels fleantugen yn lisinsje produsearre. 

Wilhelmus van Berkel ferstoar yn 1952 yn Switserlân. It bedriuw bestiet noch hieltyd mei de haadsit yn Italië.

## Fotogalery

File:W. A. Van Berkel.jpg|Wilhelmus van Berkel mei syn útfining (1898)
File:The Republic exhibition - NM Prague 33.JPG|In antike Berkelweachskaal útstald yn it Nasjonaal Museum te Praach
File:Molen Emmamolen Nieuwkuijk, Weegschaal Berkel.jpg|Berkelweachskaal
File:RK 0705 00640 Berkel.jpg|Berkelfleissnijmasine
Sint-Dominikustsjerke (Alkmar)

De **Sint-Dominikustsjerke** wie in roomske tsjerke oan 'e Laat 9 yn 'e Noard-Hollânske stêd Alkmar.

## Skiednis
Sûnt 1630 wie der al in oan Dominikus wijde skûltsjerke yn Alkmar. Dy waard betsjinne troch de paters dominikanen. Om 1860 hinne waard ta nijbou besletten. De arsjitekt wie Pierre Cuypers (1827–1921). Opsichter by de bou wie Evert Margry (1841–1891), in eardere feint fan Cuypers. De nije tsjerke waard in hege, trijeskippige krúsbasilyk, dy't op de iere Frânske gotyk ynspirearre wie. 

Fanwegen de lokaasje en de beheinde romte wie de tsjerke net eastlik oriïntearre en hie it ynterieur galerijen. Yn it plak fan in toer foar de tsjerke krige it gebou in grutte fjouwerkante krusingstoer. 

Yn 'e jierren 1960 waarden by de oanpassing fan it koer oan 'e nije liturgyske easken it haadalter en de preekstoel fan Cuypers út de tsjerke ferwidere. De tsjerke waard yn 1974 sletten foar de earetsjinst. Noch in jier earder wie de tsjerke op 'e list set as ryksmonumint.   

Der hat noch in stifting krewearre foar it behâld fan 'e monumintale tsjerke, mar yn 1985 folge dochs de ôfbraak fan it Cuypers-gebou. Fan de tsjerke bleau allinne in treptoer oer, dy't oan de foarkant fan it westlike sydskip stie. Dy toer is yntegrearre yn it winkelsintrum Domus. 

It oargel dat yn 1897 troch Michaël Maarschalkerweerd boud wie, krige yn 1984 in nije funksje yn 'e Sint-Willibrorduskerk fan Bodegraven. De klokken ferhûzen nei it tsjerklike sintrum *De Blije Mare* yn Alkmar. Ek twa brânskildere ramen binne bewarre bleaun en kamen dêr telâne. 

## Ofbylden fan 'e Dominikustsjerke foar en nei de ôfbraak en de hjoeddeiske sitewaasje

Interieur naar het westen - Alkmaar - 20005925 - RCE (cropped).jpg
Interieur noordwand schip - Alkmaar - 20005927 - RCE.jpg
Laat 126 a-b, hoek Diggelaarssteeg, Breedstraat, de Sint Dominicuskerk. Interieur. De architect van - RAA011010591 - RAA Elsinga.jpg


Dominicuskerk sloop Tussen ongeveer de jaren 1960 en 1990 heeft de Afdeling Monumentenzorg van de Ge - RAA-DMGA-00445 - RAA Elsinga.jpg
Sloop Dominicuskerk Tussen ongeveer de jaren 1960 en 1990 heeft de Afdeling Monumentenzorg van de Ge - RAA-DMGA-01736 - RAA Elsinga.jpg
Alkmaar, straatzicht De Laat met de voormalige Domuskerk foto7 2014-12-26 11.52.jpg
Hellripper

**Hellripper** is in Skotske ienmans metalprojekt oprjochte yn 2014 troch multy-instrumintalist James McBain. Hy brocht yn 2017 syn debútalbum *Coagulating Darkness* út. De teksten fan de Hellripper gean benammen oer swarte magy, de dúvel en de dea. Hellripper hat trije studio-albums útbrocht. By live optredens treedt Hellripper op mei gastmuzikanten.

## Diskografy
### Studio-albums

### Kompilaasje-albums

### Split-albums

#### [[Extended play|EP]]
Thundermother

**Thundermother** is in Sweedske hardrockband oprjochte yn 2009 yn Växjö, troch gitariste Filippa Nässil. De band brocht yn 2014 har debútalbum *Rock ’N’ Roll Disaster* út. Thundermother hat seis studio-albums útbrocht. 

## Skiednis
Thundermother bestie ynearsten út manlju en froulju, mar al gau waarden de manlike bandleden ferfongen troch froulju. Muzikaal wurdt de band ynspirearre troch muzikanten en bands as Randy Rhoads, Zakk Wylde, AC/DC en Creedence Clearwater Revival. Yn 2014 en 2015 brocht de band de earste twa albums út. Nassil skreau it grutste part fan it song materiaal en wie de produsint fan de albums. Mar om 't de klik tusken Nassil en de oare froulju fuort wie, besleat Nassil yn 2017 om alle bandleden te ferfangen.

De feroaring fan leden brocht de winske oplibbing. Yn dizze besetting wurdt it tredde studio-album Thundermother útbrocht yn 2018. By de koroana-pandemy en rekken hâldend mei de omstannichheden, spilen de Sweden op it dak fan in omboude brânwachtwein, joegen lisstuollekonserten, en spilen se yn Drive-in bioskopen. It fjirde studio-album *"Heat Wave"* waardt july 2020 útbrocht, yn 2022 opfolge troch *"Black en Gold"*.

Yn de maitiid fan 2023 moast Nassil opnij op syk nei nije bandleden nei't se spul hân hie mei sjongeres Guernica Mancini de oare twa froulju setten frijwillich ôf. In koarte tiid letter makken Mancini, Johansson en Lindgren bekend dat se in nije band oprjochte hiene, The Gems. Se waarden ferfongen troch sjongeres Linnéa Vikström earder fan Paralydium, bassiste Majsan Lindberg earder fan Tyranex en drumster Joan Massing.

## Diskografy
### Studio-albums
George Michael

**George Michael**, berne as **Georgios Kyriacos Panagiotou** (East Finchley (Londen), 25 juny 1963 – Goring-on-Thames, 25 desimber 2016) wie in Britsk popsjonger, lietskriuwer en muzykprodusint.

Michael wie ien fan de súksesfolste sjongers út de jierren '80 en '90 fan de tweintichste iuw. Hy wûn twa Grammy's en ferkocht mear as 100 miljoen platen wrâldwiid. Hy wie de meast spile artyst op de Britske radio yn it tiidrek 1985-2004.
Sint-Barbarakatedraal (Breda)

De **Sint-Barbaratsjerke** yn Breda wie in eardere katedraal fan it bisdom Breda. 

## Bouskiednis

De tsjerke stie eartiids oan 'e de Prinsenkade en tichteby yn 'e binnenstêd fan Breda. Yn 1865 waard mei de bou neffens in ûntwerp fan Pierre Cuypers útein set en yn 1869 wie de tsjerke foltôge. It wie in neogoatyske krústsjerke mei fiif skippen en dêrmei wie it ien fan 'e grutste tsjerken fan Cuypers. De doe nije tsjerke ferfong in skûltsjerke út 1709 oan 'e Tolburgstraat. 

De wijing fan 'e tsjerke fûn yn 1869 plak. Yn 1883 boude de firma Anneessens in oargel yn 'e tsjerke.

## Katedraal
Yn 1853 waard it Apostoalysk fikariaat Breda yn in echt bisdom omset en der wie doe ek in katedraal nedich. Dat waard de Sint-Antoniustsjerke, mar dy eardere parochytsjerke wie net grut en hie boppedat net it oansjen fan in katedraal. Nei de wijing fan de Barbaratsjerke krige dy tsjerke yn 1875 de status fan katedraal.

Yn 'e jierren 1960 ûntfolke de binnenstêd fan Breda en waarden der nije wenwiken boud, dêr't moderne tsjerken nedich wiene. Boppedat wiene de ûnderhâldskosten fan 'e âlde tsjerke heech. Sa waarden de grutte roomske tsjerken yn 'e Bredaaske binnenstêd oerstallich. 

As earste waard de Marije-Himelfearttsjerke sletten en yn 1967 ôfbrutsen. Doe't it yn 1968 ek wis wie dat de Barbaratsjerke sloopt wurde soe, waard de moderne Michaeltsjerke yn it Brabânpark de nije katedraal. Doe't ek de Michaeltsjerke sletten en ôfbrutsen waard, is de Antoniustsjerke yn 2001 op fersyk fan biskop Tiny Muskens op 'e nij de katedraal fan it bisdom woarn. 

## Untwerp

Fan 'e trije tuorren yn 'e plannen fan Cuypers waard allinne de krusingstoer ôfboud. De twa tuorren fan 'e eastlike gevel binne nea foltôge. In print fan H.W. Bewer fan it ûntwerp fan Cuypers lit sjen dat de krusingstoer en de lofter geveltoer achtkante spitsen tusken fjouwer topgevels krije moasten. Yn it ûntwerp ûntbrieken dy gevels by de rjochter toer en gie it muorrewurk flak troch oant de spits, dêr't fjouwer pinakels op 'e hoeken fan 'e toer stiene. 

## Ofbraak
Yn 'e jierren 1960 waard besletten dat de Barbaratsjerke ôfstjitten waard. Dat fûn yn 1968 plak en tusken 1969 en 1970 waard it monumintale gebou ôfbrutsen. It grutte Anneessens-oargel en in grut part fan 'e ynrjochting en oanklaaing fan 'e tsjerke binne ferlern gien.
Marije-Himelfearttsjerke (Breda)

De **Us-Leaffrouwe-Himelfearttsjerke** wie in neogoatysk tsjerkegebou mei in 88-90 meter hege tsjerketoer oan 'e Ginnekenstraat 2 yn 'e Brabânske stêd Breda. 

## Skiednis
De tsjerke folge feitlik de âlde parochytsjerke fan Breda op, de Us-Leaffrouwetsjerke, dy't sûnt 1637 foar altiten yn protestantske hannen kaam en doe de namme fan Grutte Tsjerke krige.     

Sûnt 1715 hiene de roomsen wer in skuorretsjerke oan 'e Waterstraat, de Sint-Joazeftsjerke. Yn 1837 waard foar dy skûltsjerke in gruttere wettersteatstsjerke yn neoklassisistyske styl boud. Ek dy tsjerke waard troch de stedsútwreiding nei it suden ta en de groei fan 'e roomske befolking al gau te lyts. 

## De neogoatyske tsjerke

Mei de bou fan de neogoatyske tsjerke waard yn 1888 útein set. It waard in ûnbidich grutte tsjerke fan 75 meter lang en 25 meter breed mei in 88 meter hege toer. De trijeskippige krúsbasilyk mei loftbôgen, in koeromgong en in net útspringend dwersskip wie in ûntwerp fan Jan Jurien van Langelaar. De tsjerke hie in geef neogoatysk ynterieur en glês-yn-leadramen en fertsjintwurdige it wichtichste bouwurk fan de arsjitekt. Nei de foltôging fan 'e Marije-Himelfearttsjerke waard de Sint-Joazeftsjerke oan 'e Waterstraat ôfstjitten, mar it gebou bestiet noch altiten. Tusken 1896-1897 waard op 'e hoeke fan 'e Oranjesingel en Terheijdenstraat  in nije Sint-Joazeftsjerke boud.

Mei de ûntfolking fan 'e binnenstêd fan Breda, de oanlis fan nije wiken, de bou fan moderne tsjerken en de hege ûnderhâldskosten waard de tsjerke yn 1966 sletten. In jier letter waard de tsjerke ôfbrutsen. Yn dy tiid stie de neogoatyske arsjitektuer net heech yn oansjen. 

It wie de earste fan 'e trije grutte roomse tsjerken yn 'e binnenstêd, dy't ôfbrutsen waarden. In jier letter folge de sloop fan 'e Sint-Barbarakatedraal oan 'e Prinsenkade en yn 1976 ek de Sint-Joazeftsjerke oan 'e Oranjesingel. Dêrmei ferlear de stêd yn in tiidsbestek fan 10 jier tiid trije grutte byldbepalende neogoatyske tsjerken.

Ynearsten waard it frijkommende gebiet as parkearterrein brûkt. Letter is der in winkelsintrum boud.
Bütcher (Belgyske band)

**Bütcher** is in Belgyske metalband oprjochte yn 2002 yn Antwerpen.  Yn 2007 waard de band opheft, mar yn 2014 waard in trochstart makke. De band brocht yn 2017 syn debútalbum *Bestial Fükkin' Warmachine* út. De teksten fan de band gean benammen oer slaanderij, en geweld. Bütcher hat twa studio-albums útbrocht. 

## Diskografy
### Studio-albums
Ne Obliviscaris

**Ne Obliviscaris** wat Latyn is foar *"Net Ferjitte"*, is in Australyske metalband oprjochte yn 2003 yn Melbourne. De band brocht yn 2012 syn debútalbum *Portal of I* út. De teksten fan de band gean benammen oer it libben, de dea, mytology, fjildslagen en rou. Ne Obliviscaris hat fjouwer studio-albums útbrocht. 

## Diskografy
### Studio-albums