open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Poadium

In **poadium** (meartal: **poadia**) is in ferheging om op te stean of om wat op te bouwen. It wurd komt fan it Grykske πόδι, *pódi*, dat "foet" betsjut. De meast gongbere foarm in poadium is in ferheging dêr't persoanen op stean geane om foar it omsteand laach better te sjen te wêzen, en/of om sels in better oersjoch te hawwen. Teäters, skouboargen, konserthallen, nachtklubs, poppoadia en oare gelegenheden dêr't lju optredens fersoargje, hawwe in ynboud (of soms in ôfbrekber) poadium, dêr't it optreden op plakfynt. Ek by bygelyks popkonserten yn 'e iepen loft wurdt in poadium boud dêr't de sjonger of band op stean kin. De poadiumkeunsten, dy't toaniel, teäter, foardrachten, sang en dûns omfiemje, wurde sa neamd om't se plakfine op in poadium. Mei de term 'iepen poadium' wurdt oanjûn dat it om in foarstelling giet dêr't eltsenien dy't dat wol oan dielnimme mei. Ek foar taspraken en lêzings wurdt faak in poadium brûkt.

Oare foarmen fan poadia binne it opstapke dêr't in dirigint op stiet om better sichtber te wêzen foar de leden fan syn orkest, en it **earepoadium**, dat yn 'e sport brûkt wurdt om 'e winners te earjen. Dat bestiet út trije platfoarms fan ûngelikense hichte, wêrby't dejinge dy't it earste plak behelle hat op it heechste platfoarm komt te stean, en dejinge dy't it trêde plak behelle hat op it leechste. It earepoadium wurdt brûkt by de seremoniële útrikking fan 'e gouden, sulveren en brûnzen medaljes. In hiel oar soarte poadium is de krepis, in boukundich ûnderdiel fan benammen Romeinske timpels, yn 'e foarm fan in massyf mitselwurk dat him boppe grûn ferheft en dêr't it eigentlike gebou op boud is. 


File:2012 Wien 0192 (8035466105).jpg|in poadium as ferheging foar in konsert
File:Pasant Theatre from seats.JPG|in poadium as ferheging yn in teäter
File:James - Nelum Pokuna concert photo.jpg|in poadium as opstapke foar in dirigint
File:2010 Olympic ladies podium.jpg|in earepoadium
File:La Maison carrée.JPG|in poadium as boukundich ûnderdiel
Petsjory

**Petsjory** (Russysk: Печоры; Estsk: *Petseri*) is ien fan de meast westlike stêden fan Ruslân en it bestjoerlike sintrum fan it rajon mei deselde namme. De stêd leit súdwestlik fan de Peipusmar, likernôch 30 kilometer fan Pskov, deun by de grins mei Estlân.  

## Skiednis
De stêd ûntstie as in delsetting yn 1472 by it Untsliepeniskleaster, dat troch de muonts Jona út grotten houd waard. De namme Petsjory ferwiist nei it wurd пещеры (pesjtsjeri), Russysk foar grotten. It kleaster foarme mei de 16e- iuwske muorren in ferdigeningsbolwurk tsjin ynkringers. 

Nei de mislearre oanfal fan Sweden yn 1701 wist in súksesfolle kampanje fan Boris Sjeremetev de grins fan it Russyske Ryk fierder nei it westen te ferskowen, wêrtroch't Petsjory it strategyske belang ferlear.   

Op de Dútske besetting fan Petsjory fan febrewaris oant desimber 1918 folge de Estske kriich foar de ûnôfhinklikens en de boargerkriich yn Ruslân. De stêd waard op 29 maart 1919 troch Estske troepen ynnommen, wylst de stêd Pskov troch it anty-bolsjewistyske Russyske Noardwestlike Leger ynnommen waard. Nei't yn augustus 1919 it Reade Leger de anty-bolsjewisten ferdreau, waard mei it Fredesferdrach fan Tartû de doedestiidske grins fêstlein en foel Petsjory ta oan Estlân. 

De stêd waard yn 1939 troffen troch in grutte ramp. In brân ferneatige hûnderten benammen houten gebouwen en likernôch 1.500 minsken rekken dakleas.

Estlân waard yn 1940 anneksearre troch de Sovjet-Uny en de stêd waard ynearsten ûnderdiel fan de Estske Sosjalistyske Sovjetrepublyk. Fan 10 july oant 11 augustus 1941 besetten de Dútsers de stêd. Nei de befrijing waard de stêd by Ruslân foege en sûnt dy tiid is dat sa bleaun.

## Demografy
Petsjory is oarspronklik in Russyske stêd mei Russen as ynwenners. Yn 1914 foarmen de Esten noch in lytse minderheid, mar sûnt de stêd by Estlân hearde naam it tal Estske ynwenners bot ta. Neffens in folkstelling út 1922 bestie doe al 33,8% fan ynwenners út Esten; yn 1931 wie dat 51,3% (1934: 54,8%, 1937: 56,9). It oandiel Russen yn Petsjory sakke fan 63,2% (1922) nei 41,% (1934). Nei 1945 waard Petsjory wer in Russyske stêd. 

Neffens de folkstelling fan 2002 wie de gearstalling neffens etnisiteit as folget: 

* Russen: 11.638 (89,14%)
* Oekraïners: 338 (2,59%)
* Wyt-Russen: 221 (1,69%)
* Esten: 177 (1,36%)
* oaren: 682 (5.22%)
Gouden Palm

De **Gouden Palm** (Frânsk: *Palme d'Or*) is in wichtige Frânske priis op it mêd fan ynternasjonale films, dy't útrikt wurdt op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes. It is de heechste priis fan dat filmfestival. De Gouden Palm waard yn 1955 foar it earst útrikt, op 'e sânde edysje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes. Foartiid, fan 1946 ôf, en ek fan 1964 oant en mei 1974, waard ynstee de Grutte Priis fan it Ynternasjonaal Filmfestival (Frânsk: *Grand Prix du Festival International du Film*) útrikt. De Gouden Palm bestiet út in gouden palmblêd, it symboal fan Cannes, dat ek prominint op it wapen en de flagge fan dy stêd stiet. De winner fan 'e Gouden Palm wurdt útornearre troch in faksjuery dy't gearstald wurdt troch de organisaasje fan it filmfestival. Op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes wurde út en troch ek inkele oare 'Palmprizen' ferjûn: de Palm der Palmen, de Gouden Earepalm en de Spesjale Gouden Palm.

## Winners

) De Gouden Palm foar *[[Union Pacific (film)|Union Pacific]]* waard mei weromwurkjende krêft takend yn 2002. Yn 'e hjerst fan 1939 soe de earste edysje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes holden wurde, mar dat gie oer fanwegen it útbrekken fan 'e Twadde Wrâldoarloch. Pas yn 1946 waard sadwaande wier de earste edysje fan it filmfestival holden.

## Palm der Palmen
Yn 1997, doe't it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes fyftich jier bestie, waard foar de earste en oant no (2020) ta iennichste kear de **Palm der Palmen** (Frânsk: *Palme des Palmes*) útrikt:

## Gouden Earepalm
Yn 2002 begûn it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes dermei om op sporadyske basis in oeuvrepriis ta te kennen, de **Gouden Earepalm** (Frânsk: *Palme d'Or Honoraire*), oan tige foaroansteande regisseurs en akteurs dy't lykwols noch nea in 'gewoane' Gouden Palm wûn hiene.

## Spesjale Gouden Palm
Yn 2018 waard op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes foar de earste en oant no (2020) ta iennichste kear de **Spesjale Gouden Palm** (Frânsk: *Palme d'Or Speciale*) útrikt:

## Keppelings om utens
*Offisjele webside fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes
Fjirtich Martlers fan Sebaste

De **Fjirtich Martlers fan Sebaste** wie in groep romeinske soldaten fan it *Legio XII Fulminata*, dy't neffens de martlersboeken yn 320 foar harren kristlike leauwe de martlersdea ferstoaren.

Se waarden fermoarde by de stêd Sebaste yn it doedestiidske *Armenia Inferior* en it hjoeddeiske Sivas (Turkije). Se wiene it slachtoffer fan keizer Lisinius, dy't nei 316 útein sette mei de ferfolging fan kristenen yn it eastlike diel fan it ryk. De earste ferslaggen fan harren bestean en martlersskip geane werom op ynformaasje fan biskop Basilius (370–379) yn in homily fan him op de feestdei fan de Fjirtich Martlers fan Sebaste. Harren betinkingsdei is dus âlder as Basilius sels, dy't har sa'n fyftich of sechtich jier nei harren dea bewijreke.

## Martlerskip

Neffens Basilius waarden de fjirtich soldaten, dy't iepenlik foar harren kristlike leauwe útkamen, troch de prefekt feroardiele yn in iiskâlde nacht neaken op in beferzen fiver by Sebaste te stean, sadat hja deafrieze soene. Ien fan de fjirtich hold it net fol en liet syn maten yn 'e steek om nei it waarme wetter te gean yn it badhûs, dat klear stie foar dyjingen dy't it kristendom ôfswarre soe. Ien fan de bewakers, Aglaius, dy't de soldaten yn it gelid hâld moast, seach doe in frjemd skynsel oer de soldaten hinne. Aglaius seach dat as in teken, waard opslach kristen, die de klean út en foege him by de oare njoggenentritich sadat it tal fjirtich wer kompleet wie. 

By it lemieren fan de dei waarden de stive lichems, dêr't noch altiten libben yn siet, ferbaarnd. De jiske dêrfan waard yn in rivier smiten. Kristenen lykwols sammelen de noch weardefolle resten en de reliken rekken ferspraat oer in soad stêden en dêrmei ek de ferearing. Tal fan tsjerken waarden stifte ta eare fan de martlers.

## Nammen
Fan de fjirtich martlers binne de nammen bewarre bleaun: Akasius, Aetius, Aglaius, Augias, Aleksander, Atanasios, Domitianus, Domnus, Editius, Elias, Eunoicos, Eutichius, Filoctimon, Flavius, Gaius, Gorgonius, Heraklius, Hesychos, Ilos, Ioannes, Kandidus, Klaudius, Kudio, Leontius, Lysimacus, Melito, Nikolaas, Priscus, Quiro, Sacerdos, Severinus, Sisinnius, Smaragdus, Syrillus, Teodulus, Teofilus, Valentius, Valerius, Vibianus en Ksantius. Op de nammen binne yn de ferskate konfesjes fariaasjes mooglik,

## Feestdei
* Roomsk-katolyk: 9 maart 
* Otterdoks: 9 maart
* Syrysk-otterdoks: 9 maart
* Armeenske tsjerken: 9 maart
* Koptyske tsjerken: 9 maart
* Protestantske tsjerken: 10 maart
Baaiplak

In **baaiplak** of **badplak** is in plak dat oan see leit, of soms oan in mar, dêr't in protte toeristen op ôf komme om't der goede mooglikheden en foarsjennings binne om te sinnebaaien, te swimmen en oare strânaktiviteiten te ûntjaan, lykas draakjefleanen, kajakjen, surfen, silen, kitesurfen, ensfh. Ien fan 'e ierste baaiplakken wie Baiae, oan 'e Tyrreenske See yn Itaalje, dat yn 'e Romeinske Tiid al as fakânsjebestimming fungearre foar lju dy't foldwaande wolfarrend wiene. De measte hjoeddeistige baaiplakken krigen dy status yn 'e njoggentjinde iuw, doe't de riken in nije foarm fan rekreaasje ûntdieken yn strântoerisme. Pas fan 'e 1950-er jierren ôf, doe't der foar it earst algemiene fakânsjes ynfierd waarden, begûnen ek de middenklasse en de arbeidersklasse baaiplakken te besykjen.

Nederlân hat sa'n tritich ûnderskate baaiplakken, dêr't Zandvoort, Skeveningen, Domburg en Bergen (Noard-Hollân) wierskynlik de bekendsten fan binne. Yn Fryslân is Makkum in bekend baaiplak, en fierders East-Flylân, West-Skylge en Nes (It Amelân). Bekende baaiplakken om utens binne: 

* Arûba: Oranjestêd
* Austraalje: Gold Coast (mei Surfers Paradise) en Sydney (mei Bondi Beach)
* Belgje: Knokke, Oostende en De Panne
* Brazylje: Rio de Janeiro (mei it Copacabana)
* Dútslân: Cuxhaven, Norderney, Travemünde, Wangereach, Wyk op Feer en Westerland op Sylt 
* Egypte: Hoergada en Sjarm el Sjeich 
* Fenezuëla: La Asunción op Isla de Margarita
* Feriene Keninkryk: Blackpool, Hastings, Bournemouth en Brighton
* Feriene Steaten: Atlantic City, Daytona Beach, Fort Lauderdale, Key West, Los Angeles (mei Venice Beach), Malibu, Martha's Vineyard, Miami Beach, Nantucket, Newport Beach, Palm Beach, Panama City (Floarida), Panama City Beach, St. Augustine, St. Petersburg, San Diego (mei La Jolla en Pacific Beach), Santa Monica, South Padre Island en Tampa
** Hawaï: Honolulu (mei Waikiki Beach)
* Frankryk: Biarritz, Cannes en Saint-Tropez
* Georgje: Batûmi 
* Grikelân: Heraklion op Kreta, Korfû, Lesbos en Rodos
* Israel: Eilat 
* Itaalje: Amalfi, Ostia en Rimini
* Kurasau: Willemstêd
* Meksiko: Acapulco, Cancún en Tijuana
* Oekraïne: Jalta en Odessa
* Ruslân: Sotsji
* Sint-Bartelemy: Gustavia
* Spanje: Benidorm, Ibiza (stêd), Lloret de Mar, Málaga, Marbella en Palma de Mallorca
** Kanaryske Eilannen: Las Palmas de Gran Canaria en Santa Cruz de Tenerife
Pskov

**Pskov** (Russysk: Псков) is in âlde stêd yn it westen fan Ruslân en de haadstêd fan it oblast mei deselde namme. De stêd leit oan de rivier de Velikaja op likernôch 20 kilometer fan de grins mei Estlân. De stêd telde yn 2014 206.730 ynwenners.

De tsjerken fan de Pskov Skoalle fan Arsjitektuer binne yn 2019 troch UNESCO op de list fan it wrâlderfgoed byskreaun.

Pskov is ien fan de âldste stêden fan Ruslân. It wie de haadstêd fan de Republyk Pskov en ien fan de hannelstêden fan it Hânzebûn. Letter foel it ûnder it Grutfoarstendom Moskou en it opfolgjende Russyske Ryk.

Under it Sovjet-regear waarden grutte dielen fan de stêd op 'e nij boud. In soad âlde gebouwen, benammen tsjerken, waarden ôfbrutsen om romte te meitjen foar nijbouprojekten. Yn de Twadde Wrâldkriich hie de stêd slim te lijen ûnder de Dútske besetting fan 9 july 1941 oant 23 july 1944. In grut part fan de befolking ferstoar yn de kriich en sûnt de befrijing besiket Pskov de tradisjonele posysje as in yndustriëel en kultureel sintrum fan West-Ruslân werom te winnen.

## It besjen wurdich
De midsiuwske muorren fan Pskov, boud fanôf de 13e iuw, binne foar in grut part bewarre. Yn it kremlyn fan Pskov stiet de 78 meter hege Trije-ienheidskatedraal, stifte yn 1138 en wer opboud yn de jierren 1690. De katedraal fan it Mirozjski-kleaster binne ferneamd fanwegen de 12e-iuwske fresko's. Fan de oare tsjerklike monuminten binne û.o. de 12e-iuwske Jehanneskatedraal en it Snetogorski-kleaster (yn 1310 boud en mei muorreskilderings út 1313) it neamen wurdich.

Pskov is ryk oan lytse, skildereftige tsjerken út de 15e en 16e iuw. Der binne noch tsientallen fan bewarre.

Yn de omkriten fan de stêd leit Izborsk mei ien fan de grutste forten fan it midsiuwske Ruslân. Oare monuminten binne it troch grutte oantallen pylgers besochte Untsliepeniskleaster yn Petsjory, it Krypetski-kleaster en it Jeleazarov-kleaster, in kultuereel en literêr sintrum fan it midsiuwske Ruslân.   

Fierder is it iepenloftmuseum Michailovskoje in besite wurdich. Underdiel fan it museum foarmet it âldershûs fan Aleksander Pûsjkin, dêr't er guon fan syn bêste wurken yn it Russysk skreau. De nasjonale dichter fan Ruslân is tichteby begroeven yn it Svjatogorski-kleaster.  

Op 7 july 2019 waarden de tsjerken fan de Pskov Skoalle fan Arsjitektuer as wrâlderfgoed opnommen yn de list fan UNESCO.

Ofbyld:Комплекс крепостных сооружений Окольного и Среднего города 113.JPG|*Fortifikaasjes*
Ofbyld:2434. Псков. Церковь Николы Явленного от Торга.jpg|*Sint-Nikolaastsjerke (1646)*
Ofbyld:Церковь Варлаама Хутынского на Званице (1495) в Пскове.jpg|*Sint-Varlaamtsjerke (1495)*
Ofbyld:Псков Храм Богоявления Господня.jpg|*Epifanytsjerke*
Petrus- en Paulustsjerke (Pskov)

De **Petrus en Paulustsjerke** (Russysk: церковь Петра и Павла) is in 16e-iuwske otterdokske tsjerke yn 'e Russyske stêd Pskov. De tsjerke is in beskerme monumint en stiet oan 'e Karl Marx-strjitte (earder de Novgorod-strjitte) fan 'e âlde stêd oan 'e rjochter kant fan 'e rivier. De tsjerke falt ûnder it otterdokske bisdom Pskov.

## Skiednis

De oan 'e apostels Petrus en Paulus wijde tsjerke waard foar it earst dokumintearre yn 1373. Dy tsjerke waard yn 1540 ferfongen troch de hjoeddeiske tsjerke. Oarspronklike wie it rjochthoekige gebou 24,6 meter by 14,7 meter grut, mar nei in útwreiding is de tsjerke 32 meter by 14,7 meter.

Yn 'e Noardlike Kriich tsjin Sweden wenne Peter de Grutte, dy't troch Pskov reizge yn ferbân mei de tarieding fan militêre operaasjes, yn 'e tsjerke in fiering fan 'e godlike liturgy by. Der wurdt ornearre dat er mei yn it koar song en út it bibelboek Hannelingen fan de Apostels foarlies.

De dûbele klokketoer stoarte yn 1810 yn. De tsjerke waard oan 'e súdlike kant mei in apsis en oan 'e westlike kant mei tagongsgallerij útwreide.

De tsjerke waard yn 1932 op lêst fan 'e ateïstyske autoriteiten foar de earetsjinst sletten. Op 30 augustus 1960 waard de tsjerke in nasjonaal monumint. De tsjerke waard restaurearre en yn 2005-2006 werom jûn oan 'e earetsjinst. 

De nije ikonostaze datearret fan 2008. Op 2 desimber 2009 waarden sân klokken yn 'e toer hongen, getten yn Voronezj en wijd op 28 desimber fan dat jier.
Rebecca Wilde

**Rebecca (Becky) Wilde** (Taunton, 31 desimber 1997) is in Ingelsk roeister. 

## Karriêre
Wilde begûn as swimster, se fertsjintwurdige it suden fan Ingelân by it swimmen op de Olympyske Jeugdspullen yn Londen yn 2012. Yn 2017 stapte se oer nei it roeien. Yn novimber 2023 moast se in operaasje ûndergean oan har ûnderearms en miste se in part fan it seizoen. Tegearre mei Mathilda Hodgkins-Byrne kwalifisearre se har foar de Olympyske Spullen fan Parys 2024 yn de dûbeldtwa op de *"World Rowing Final Olympic Qualification Regatta"* yn Luzern, Switserlân Op 1 augustus 2024 wûnen Wilde en Hodkins-Byrne in brûnzen medalje yn de dûbeldtwa en einigen se efter Nij-Seelân en Roemeenje.
Catch Me If You Can

## Films
* ''Catch Me If You Can'' (film út 1959), in Amerikaanske film út 1959
* ''Catch Me If You Can'' (film út 1989), in Amerikaanske film út 1989
* ''Catch Me If You Can'' (film út 2002), in Amerikaanske film út 2002 op basis fan 'e autobiografy fan Frank Abagnale jr.

## Literatuer
* ''Catch Me If You Can'' (boek), de autobiografy fan oplichter Frank Abagnale jr., dy't yn 1980 útkaam

## Muzyk
* ''Catch Me If You Can'' (album fan Bashy), in album fan Bashy út 2009
* ''Catch Me If You Can'' (EP), in EP fan Jess Moskaluke út 2012

* ''Catch Me If You Can'' (soundtrack út 1989), it soundtrackalbum fan 'e film út 1989 
* ''Catch Me If You Can'' (soundtrack út 2002), it soundtrackalbum fan 'e film út 2002 

* ''Catch Me If You Can'' (liet fan Angela Via), in liet fan Angela Via út 1999 op it soundtrackalbum *Pokémon: The First Movie*
* ''Catch Me If You Can'' (liet fan Ana Johnsson), in liet fan Ana Johnsson út 2006
* ''Catch Me If You Can'' (liet fan M. Pokora), in liet fan M. Pokora út 2007
* ''Catch Me If You Can'' (liet fan Gym Class Heroes), in liet fan Gym Class Heroes út 2008
* ''Catch Me If You Can'' (liet fan Burnham), in liet fan Burnham út 2010 
* ''Catch Me If You Can'' (liet fan Jacqueline Emerson), in liet fan Jacqueline Emerson út 2012
* ''Catch Me If You Can'' (liet fan Babymetal), in liet fan Babymetal út 2014
* ''Catch Me If You Can'' (liet fan Eden), in liet fan Eden út 2015
* ''Catch Me If You Can'' (liet fan Girls' Generation), in liet fan Girls' Generation út 2015

## Toaniel
* ''Catch Me If You Can'' (toanielstik), in toanielstik út 1965 fan Willie Gilbert en Jack Weinstock
* ''Catch Me If You Can'' (musical), in musicaladaptaasje út 2009 fan 'e film út 2002
Ivanovski-kleaster (Pskov)

It **Kleaster fan de Berte fan Jehannes de Doper** (Russysk: Ивановский монастырь; *Ivanovski monastyr*) wie eartiids in russysk-otterdoks kleaster yn Pskov. Ferneamd is de oan Jehannes de Doper wijde katedraal fan it kleaster, ien fan 'e âldste tsjerken fan Ruslân, dy't werom giet op de earste helte fan 'e 12e iuw. De tsjerke stiet yn it sintrum oan 'e linker kant fan 'e rivier de Velikaja, tichteby it kremlyn fan Pskov.

## Skiednis

De bou fan 'e katedraal wurdt tradisjeel holden op it begjin fan 'e jierren 1240. Publisearre stúdzjes yn 1970-1980 fan in lokale arsjitekt, Sergej Michailov, wolle ha dat de katedraal âlder is en tusken 1124 en 1127 boud waard. It kleaster wurdt foar it earst neamd yn 1243. Neffens de tradysje waard de katedraal stifte troch prinses Efrosinija, de frou fan prins Jaroslav Vladimirovitsj fan Pskov, dy't ûnder de namme Eupraksija non waard yn it kleaster. Yn 1243 ferstoar hja en waard se yn 'e katedraal by de noardlike muorre begroeven. Letter waarden mear prinsessen non yn it kleaster en ek hja waarden yn 'e katedraal begroeven.  

Yn 1615 waard by it Sweedske belis fan Pskov it kleaster beset troch de troepen fan Sweden en rekke de katedraal slim skeind. Oan it monastike libben kaam mei in dekreet fan 16 septimber 1923 in ein en de katedraal waard yn 'e rin fan 'e tiid brûkt as garaazje, as opslach (earst foar koal en letter foar papier fan 'e lokale printerij) en as museum. Krusen en klokken waarden ferwidere en yn 1925 waard it tsjerkhôf fan it kleaster sljochte. Yn 'e Twadde Wrâldkriich rekke de tsjerke by de striid om de befrijing fan 'e stêd fierder skansearre troch brân, mar yn 'e jierren 1949-1959 folge in restauraasje.

De katedraal waard yn 1991 werom jûn oan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke en yn 2007 ûnderbrocht by it Kripetski-kleaster.

De Jehannes de Doperkatedraal is it iennige tsjerklike monumint yn Pskov dat neffens de tradysje fan 'e 12e-iuwske Novgorod-arsjitektuer boud waard. It wie ien fan 'e earste stiennen tsjerken fan 'e stêd en toant fierder gjin oerienkomsten mei de ferneamde Pskov-arsjitektuer. It is ek de iennige tsjerke, wêrfan't de helmfoarmige koepels rekonstruearre binne.
Sinjaal fan Botrange

It **Sinjaal fan Botrange** (Frânsk: *Signal de Botrange*) yn 'e Hege Feanen is it heechste punt fan Belgje op 694 meter boppe seenivo. De topografyske promininsje is 119 meter. De dominânsje is 32,47 kilometer. In oar heech punt yn de omjouwing is de *Hohe Acht* yn Dútslân, sawat 67 kilometer fan it Sinjaal fan Botrange ôf.

Yn 1804 boude de Frânske kolonel Tranchot in earste houten toer foar lânmjitkundige mjittingen. Yn 1899 waard dy troch de Dútsers ferfongen mei in houten toer fan 30 meter heech om de grins mei Belgje mei te beskermjen. De toer ferdwûn yn 1925 om yn 1934 plak te meitsjen foar it hjoeddeistige kompleks.

Nei de Earste Wrâldoarloch waard Botrange yn 'e gemeente Weismes Belgysk grûngebiet en ûnderdiel fan 'e Eastkantons. Foar dy tiid wie de barokke Michel-grinspost it heechste punt yn Belgje. Kening Albert I hie syn nije grûngebiet fuortendaliks yn kaart brocht. Om dat ûndersykswurk mooglik te meitsjen, boude de militêre gûverneur Herman Baltia yn 1923 op it heechste plak, in *sinjaal* lykas it yn geografyske termen hjit, in 6 meter hege konstruksje, tagonklik fia in trep (sjoch foto). Sa kaam Belgje op 'e magyske hichte fan 700 meter.

Yn 2010 wie der in koarte diskusje oer de Weisse Stein yn Mürringen, dy't it heechste punt fan Belgje wêze soe om't Google Earth in wearde fan 701 meter oanjoech. De NGI hat op it plak sels fêststeld dat de Weisse Stein in maksimumhichte fan 693,3 m boppe seenivo hat. Der is in ferskil om't Google Earth in leger referinsjepunt brûkt.

Yn de buert is it *Botrange Nature Park Center* dat diel útmakket fan it *Natuurpark Hoge Venen-Eifel*.

## Toer mei radio-antenne
De punt fan de yn 1933/34 boude toer fan François Fagnoul út Ovivat hie oant de Twadde Wrâldoarloch (1939-1945) in waarflagge mei de namme *SICCO CAMPO - op in drûch plak*. Hjoed-de-dei wurdt de toer brûkt foar de antenne fan *Radio Contact*, it heechste punt leit by 718 meter boppe seenivo. 

Yn novimber 2013 waard it beslút nommen om op de Botrange in nije, 50 meter hege toer del te setten om it dataferkear mei in strielferbining tusken de beursen fan Londen en Frankfurt am Main te ferbeterjen. Sa'n ferbining is in bytsje flugger as it dataferkear fia satellyt of glêsfeselkabel, wat foar de beursen in grut ferskil útmakket. De datatransfer sil tenei oer it Tuskenstasjon Botrange, dat direkt njonken de besteande toer boud wurde sil.
Tsjerken fan de Arsjitektuerskoalle fan Pskov

De **Tsjerken fan de Arsjitekturale Skoalle fan Pskov** waarden yn july 2019 tafoege oan it wrâlderfgoed fan UNESCO.  
## Foardracht
Yn 2002 waarden de monuminten fan it âlde Pskov foardroegen oan UNESCO. Dêrby waarden ek monuminten út de regio opnommen lykas Izborsk. Ek waard it kremlyn fan Pskov yn it ramt fan 'e 'Kremlyns fan Ruslân' oandroegen. De foardracht waard lykwols yn 2012 ôfwiisd.   

Yn 2015 waard wurke oan in nije nominaasje ûnder de namme "Monuminten fan it âlde Pskov". It fersyk omfieme 18 lokaasjes, dy't benammen yn it histoaryske sintrum fan Pskov steane. Om't de dokumintaasje net folslein wie, moast yn 2018 in nije oanfraach yntsjinne wurde, dy't yn 2019 yn 'e 43e sitting fan it UNESCO Wrâlderfgoedkomitee yn Bakû goedkard waard. Fan 'e achttjin lokaasjes waarden der tsien monuminten goedkard foar it predikaat wrâlderfgoed. 

Yn 'e takomst besiket de oblast Pskov it tal monuminten op 'e UNESCO-list te ferheegjen, mar dan sille der earst noch restauraasjes plakfine moatte, itjinge noch grutte ynvestearings easket.
## Beskriuwing
De groep bestiet út tsjerken, katedralen, kleasters, tuorren en oare gebouwen yn 'e histoaryske stêd Pskov. Se fertsjintwurdigje de Pskov-Arsjitektuerskoalle mei skaaimerken lykas kubyske folumes, koepels, portiken en tuorren, wêrfan't dielen oant yn 'e 12e iuw werom geane. De gebouwen binne beynfloede troch de byzantynske en Novgorod-arsjitektuer. De foar Pskov en omkriten typyske arsjitektuer ûntwikkele him yn 'e 15e en 16e iuw ta in hichtepunt en droech fiif iuwen by oan de ûntwikkeling fan 'e Russyske arsjitektuer.
Humor

**Humor**, yn wat argaysk Frysk ek **koartswyl**, is in sitewaasje of útspraak dy't as grappich, fermaaklik of komysk wurdearre wurdt en ta fermaak en faak ek laitsjen liedt. **Gefoel foar humor** is it fermogen om it ien of oar as humor te wurdearjen of om sokke dingen ta útdrukking te bringen mei wurden, dieden of op skreaune wize. It wurd "humor" komt fia it Frânske *humour*, mei deselde betsjutting, fan it Latynske *humor*, dat "lichemsfloeistof" betsjut. De term komt fan 'e (no folslein efterhelle) humorale genêskunde fan 'e Alde Griken, dy't mienden dat it lykwicht tusken de lichemsfloeistoffen fan it lichem, de humoaren, de sûnens en emoasjes fan 'e minske bepaalden.

Der besteane in grut ferskaat oan foarmen fan humor, lykas absurdisme, drûge humor, irony, karikatueren (wêrûnder ek de Belgemop en grappen oer  domme blondsjes), leedfermaak, parody, poep-en-pishumor, sarkasme, satire, selsspot, synisme, slapstick, spot, swarte humor, ûnderbroekewille en wurdboarterij.

Humor wurdt ûnderfûn troch minsken fan alle leeftiden en alle kultueren, om't alle minsken wol in beskaat gefoel foar humor hawwe. As men oer in persoan seit dat dy gjin gefoel foar humor hat, bedoelt men eins dat dy in oar gefoel foar humor hat as jinsels. In hypotetyske (want net-besteande) persoan dy't hielendal gjin gefoel foar humor hat, soe it hâlden en dragen dat ynjûn wurdt troch it ûnderfinen fan humor perfoarst ûnbegryplik, nuver of sels yrrasjoneel fine. Ek oer beskate etnyske groepen (lykas Dútsers) wurdt wol sein dat se gjin gefoel foar humor hawwe. Ek dat is net wier; it is inkeld dat it soarte humor út harren kultuer lju út oare kultueren minder oansprekt en dat it soarte humor út oare kultueren harren wer minder oansprekt.

Der binne ferskate fariabelen dy't yn hegere of mindere mjitte ynfloed útoefenje op jins gefoel foar humor, lykas geografyske lokaasje, kultuer, leeftyd, nivo fan ûnderwiis en yntelliginsje. Jonge bern jouwe bygelyks faak de foarkar oan slapstick, wêrfan't it fysike aard it foar harren tagonklik makket, of oan poep-en-pishumor, dat ienfâldich en foar eltsenien te begripen is. Foar it begryp fan mear ferfine foarmen fan humor, lykas satire, is nammentlik ferlet fan kennis fan 'e maatskiplike kontekst, en sokke foarmen binne dêrom inkeld tagonklik foar in folwoeksener publyk. Nettsjinsteande dat is gefoel foar humor in tige subjektyf ferskynsel, dat úteinlik benammen bepaald wurdt troch persoanlike smaak. Wêr't de iene him de bûsen om útskuort, kin in oar flau, ûnfoechsum of ûnbegryplik fine.
Dom blondsje

In **dom blondsje** is in stereotype dat basearre is op 'e noasje dat blondhierrige froulju minder yntelligint wêze soene as froulju mei oare kleuren hier. Wittenskiplik ûndersyk hat ferskate kearen oantoand dat dat idee yn 'e Westerske maatskippij en ek dêrbûten rûnom libbet. 

Der bestiet lykwols alhiel gjin bewiis dat der ek mar yn 'e fierste fierte op wiist dat blonde froulju minder yntelligint binne. Wol wurdt soms wol suggerearre dat manlju blonde froulju faak seksueel oantrekliker fine as oare froulju, wat foar blondines kânsen opsmyt wêrby't it foar harren net nedich is om te ynvestearjen yn ûnderwiis en oplieding. Oarsom kin ek steld wurde dat yntelliginte net-blondhierrige froulju der lang net safolle by te winnen hawwe om harren hier te blondearjen as minder yntelliginte net-blondhierrige froulju.

It ierst dokumintearre gefal fan in 'dom blondsje' soe in achttjinde-iuwske blonde Frânske koertisane west hawwe, dy't Rosalie Duthé hiet. Hja hie de reputaasje like tsjep as ûnnoazel te wêzen, en sei nea net folle. Duthé foarme de ynspiraasje foar it toanielstik *Les Curiosités de la Foire*, dat foar it earst yn 1775 yn Parys op 'e planken brocht waard. Yn 'e tweintichste iuw rekke it stereotype fan it domme blondsje stevich yn Westerske maatskippij ferankere troch de roman *[[Gentlemen Prefer Blondes (roman)|Gentlemen Prefer Blondes]]* ("Hearen Hawwe Leaver Blondines") fan Anita Loos, út 1925, en de ferfilming dêrfan, *[[Gentlemen Prefer Blondes (film út 1953)|Gentlemen Prefer Blondes]]*, út 1953.

Hoewol't it stereotype fan it domme blondsje skea tabringe kin oan 'e karriêres fan froulju dy't as sadanich beskôge wurde, binne der ferskate blonde modellen, sjongsters en aktrises dy't krekt war dien hawwe om foar harrensels it imago fan in dom blondsje te skeppen. Foarbylden binne Marilyn Monroe, Jayne Mansfield, Dolly Parton, Madonna en Pamela Anderson. 

It 'domme blondsje' is ek gauris it ûnderwerp fan (faak frijwat seksistyske) moppen. Dêrby giet it net inkeld oer harren domheid, mar ek oer harren promiskuïteit. Dat domme blondsjes it fan harren tsjeppe uterlik hawwe moatte ynstee fan harren yntelliginsje, ymplisearret nammentlik dat se dêrom ek folle seksueel aktiver wêze moatte as oare froulju. In foarbyld fan in typyske mop oer in dom blondsje giet sa:
fraach: Wat seit in dom blondsje nei it hawwen fan seks?antwurd: "Binne jimme allegear lid fan itselde team?"
Bud Lee

**Bud Lee**, echte namme: **Cameron Lyndon Bennett** (Indianapolis, septimber 1955), is in Amerikaansk rêstend regisseur en produsint fan pornografyske films, dy't ek wol as pornoakteur wurke hat. Hy sette yn 1983 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en makke mear as 250 films, wêrfan de lêste yn 2009. Yn 2017 spile Lee foar it lêst yn in pornofilm. Hy is ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame.

## Libben en karriêre
### Libben foarôfgeande oan syn pornokarriêre
Lee waard yn 1955 berne yn Indianapolis, yn 'e Amerikaanske steat Indiana. Hy wurke oarspronklik as diplomearre leadjitter foar in wetterliedingbedriuw yn Indianapolis, en wie fan 1975 oant 1979 troud mei syn earste frou. Nei syn skieding wertroude er yn 1980 mei stripper, neakenmodel en earder toanielaktrise Hyapatia Lee, dy't him, sa fertelde er letter gauris yn fraachpetearen, alles learde wat er wist oer de entertainmentyndustry. Lee naam foar syn skûlnamme de efternamme fan syn frou oan, dy't fan Sjeroky-komôf wie, om't dat yn 'e Sjeroky-kultuer fan âlds wizânsje wie.

### Karriêre yn de pornoyndustry
Doe't Hyapatia Lee yn 1983 úteinsette mei in karriêre as pornoaktrise, rekke Bud Lee fia har ek by de pornoyndustry behelle. Hy begûn te wurkjen as regisseur en produsint fan pornografyske films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Sin City, Adam & Eve, Penthouse, Vivid Entertainment, New Sensations en VCA Pictures, mar ek wol foar minder bekende studio's, lykas Jill Kelly Productions, Metro en Coast to Coast Video. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) makke Lee tusken 1985 en 2009 yn totaal 256 pornofilms. Ien fan 'e bekendste films, dêr't er as produsint by belutsen wie, wie *[[Babewatch]]* (1994), in parody op 'e yn 'e 1990-er jierren populêre aksjesearje *[[Baywatch (tillefyzjesearje)|Baywatch]]*.

Teffens wie Lee geregeldwei yn films fan himsels en oare regisseurs te sjen as akteur. Neffens de IAFD barde dat tusken 1983 en 2017 75 kear. Dêrby fertolke er oer it algemien net-pornografyske figuranteroltsjes, hoewol't er yn guon films wol deeglik seksuële omgong mei aktrises hie, ûnder wa syn eigen frou Hyapatia Lee en Erica Boyer. Njonken syn wurk yn 'e pornoyndustry wie Lee ek ympressario yn 'e tsjinst fan it modelleburo 101 Modeling. Yn 2014 waard er ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame. Yn 2017 wurke er foar it lêst yn 'e Amerikaanske pornoyndustry.

### Priveelibben
Yn 1992 einige Lee syn houlik mei Hyapatia Lee yn in skieding. Mei har krige er twa soannen, dy't berne waarden yn 1987 en 1990. Op 27&nbsp;febrewaris 1995 troude Lee op 'e nij, diskear mei pornoaktrise Asia Carrera. Ek dat houlik einige yn in skieding, op 29&nbsp;septimber 2003, nei't Lee en Carrera al ferskate jierren skieden fan tafel en bêd west hiene.

## Keppelings om utens
* Biografy en filmografy fan Bud Lee yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
* Biografyske gegevens en filmografy fan Bud Lee yn 'e ''Internet Adult Film Database'' (IAFD)
* Biografyske gegevens en filmografy fan Bud Lee yn 'e ''Adult Film Database'' (AFD)
Douglas Schwartz

**Douglas Schwartz** (1944) is in Amerikaansk regisseur, filmprodusint en senarioskriuwer fan etnysk Joadsk komôf. Hy wurke yn 1980 mei Michael Berk gear oan 'e tillefyzjefilm *The Last Song*, dêr't se yn 1981 foar nominearre waarden foar de Edgar Allan Poe Award yn 'e kategory bêste tillefyzjefilm of minysearje. Yn 1983 wiene Schwartz en Berk as senaristen belutsen by de tillefyzjesearje *Manimal*. Ek wurke Schwartz as ko-produsint en senarioskriuwer mei oan 'e searje *The Wizard*, út 1986. Fierders ûntwikkele er yn 2000 de searje *[[Sheena (tillefyzjesearje)|Sheena]]*, dy't basearre wie op it stripalbum mei deselde namme.

It bekendst waard Schwartz lykwols mei de aksjesearje *[[Baywatch (tillefyzjesearje)|Baywatch]]*, dy't yn 1989 foar it earst troch NBC op 'e Amerikaanske tillefyzje brocht waard. Dy rige waard lykwols nei ien seizoen al stopsetten, ek om't er it net geweldich die, mar fral om't de produsearjende tillefyzjestudio, GTG Entertainment,  opdoekt waard. Mei't se fûnen dat de searje potinsje hie, rjochten Schwartz, syn beide mei-produsinten Michael Berk en Gregory J. Bonann, en haadrolspiler David Hasselhoff doe út eigen middels de tillefyzjestudio The Baywatch Company op, dêr't se de searje nij libben mei ynbliezen. Neitiid rûn *Baywatch* noch tsien seizoenen, oant en mei 2001. Fan it twadde seizoen ôf, dat útstjoerd waard yn syndikaasje, ûntpopte *Baywatch* him ta in ûnbidich súkses, oant de searje wrâldwiid op in stuit troch mear as in miljard sjoggers folge waard.

Behalven as produsint wie Schwartz ek by *Baywatch* belutsen as regisseur fan in protte ôfleverings; fierders skreau er yn 'e earste jierren ek ferskate skripten foar ôfleverings. Yn lettere jierren wurke Schwartz as regisseur faak op basis fan senario's dy't skreaun wiene troch syn frou Deborah Schwartz (in suster fan Gregory J. Bonann), mei wa't er in soan hat, Corey. Schwartz regissearre ek de tillefyzjefilms **' ([[1995]]), **' (1998) en ** (2003). Foar dy lêste film skreau er tegearre mei Michael Berk sels ek it senario. As produsint wie Schwartz fierders belutsen by de spin-offsearje *[[Baywatch Nights]]*, dy't rûn fan 1995 oant 1997. En yn 2017 wiene Schwartz, Berk en Bonann as produsinten behelle yn 'e film *[[Baywatch (film)|Baywatch]]*, dy't loskes op 'e eardere searje basearre wie.

## Keppelings om utens
*  Folsleine filmografy fan Douglas Schwartz yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
Jehanneskleaster (Sint-Petersburch)

It **Sint-Jehanneskleaster** (Russysk: Иоанновский монастырь; transl. *Ioannovsky Monastyr*) yn Sint-Petersburch is in stauropegiaal kleaster fan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke. It kleaster stiet oan 'e kaai fan 'e Karpovka-rivier en waard stifte troch Jehannes fan Kronstadt en ferneamd nei dy syn patroanhillige, de muonts Jehannes fan Rila. Yn 'e kleastertsjerke is it grêf fan Jehannes fan Kronstadt.

It kleaster is yn neo-byzantynske styl neffens in ûntwerp fan 'e diosesane arsjitekt Nikolai Nikonov boud..

## Bouskiednis
It kleaster waard stifte fanút it troch Jehannes fan Kronstadt stifte nonnekleaster yn syn bertedoarp Soera. Ynearsten wie it doel dat it dêr in úthôf fan bliuwe soe, mar it kleaster waard te grut om allinne mar in úthôf te wêzen. Op 8 maaie 1900 waard it ynwijd en yn 1901 waard it in selsstannich kleaster.  

De oan Jehannes fan Rila wijde benedentsjerke waard op 17 jannewaris 1901 ynwijd troch Jehannes fan Kronstadt, wylst de oan 'e Tolve Apostels wijde boppetsjerke op 17 novimber 1902 ynwijd waard troch metropolyt Antonius, mei as ko-selebrant Jehannes fan Kronstadt.  

Tusken 1903 en 1908 waard it fiif ferdjippings hege kleaster boud mei in sikehûs, in weeshûs en wurkromtes. Ek waard der in grêftsjerke oanlein, dêr't in dei nei de wijing Jehannes fan Kronstadt yn in wyt moarmeren grêf byset waard. Pylgers besochten it grêf fan 'e preester en der waard al gau tynge dien fan wûnderlike genêzings, allinne al yn 1909 wiene der tolve.

Yn 'e Earste Wrâldkriich iepene it kleaster in sikehûs foar ferwûne soldaten.

## Sovjettiid
It kleaster waard yn 1923 yn opdracht fan 'e autoriteiten sletten. Hast alle nonnen waarden ferballe nei finzenissen en kampen. De gebouwen waarden oerdroegen oan ferskillende sekuliere organisaasjes.

## Weriepening
Yn 1989 waarden de gebouwen werom jûn oan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke. It kleaster hie yn 'e rin fan 'e tiid mear as 20 ferskillende organisaasjes ûnderbrocht en de oarspronklike struktuer wie folsein feroare. Om it ynterieur te rekonstruearjen moasten muorren, tuskenflierren, doarren ensafuorthinne útbrutsen wurde. Stadichoan waard it hiele kleaster, ynklusyf de tsjerken, wer yn 'e oarspronklike steat werom brocht.

Tagelyk mei it herstel fan 'e gebouwen begûn ek de weroplibbing fan it kleasterlibben. Sûnt patriarch Aleksius II op 12 juli 1991 de Tsjerke fan 'e Tolve Apostels wijde, wurde der wer alle dagen tsjerketsjinsten holden. Yn 1992 krige it kleaster de status fan stauropegiaal en fanôf dat stuit falt it kleaster direkt ûnder it gesach fan 'e patriarch fan Moskou en hiel Ruslân.
Selsspot

**Selsspot** is in type humor yn 'e foarm fan it fermogen om de gek mei jinsels te hawwe. It is ek in foarm fan selskennis. Selsspot wurdt yn Jeropa ornaris beskôge as in tige positive en deugdsume eigenskip, om't it oanjout dat men jinsels net al te serieus nimt. Yn dy sin is it in foarm fan beskiedenens en it tsjinstelde fan idelheid. Yn 'e Feriene Steaten wurdt selsspot faak net snapt en sjoen as in ûnbegryplik leechlizzen fan jinsels. Ynstee wurdt it toanen fan it eigen selsfertrouwen dêr as in deugd beskôge, wat yn Jeropa oer it algemien wer opfet wurdt as ferachtlike opskepperij. Selsspot kin ek in selsferdigeningsmeganisme wêze, wêrby't men de gek mei jinsels hat om oaren foar te wêzen.
Theunis Heukels

**Theunis Heukels** (Lollum, 18 april 1880 - Rotterdam, 13 jannewaris 1953) wie in Nederlânsk skoaldirekteur en antyrevolúsjonêr politikus.

## Biografy
Theunis Heukels wie in soan fan skoalhaad Nicolaas Heukels en Baukje Marra. Doe't er op de legere skoalle siet ferfear de húshâlding nei Capelle aan den IJssel. Hy gie yn Rotterdam nei de middelbere skoalle. Dêrnei gie er nei de grifformearde kweekskoalle foar ûnderwizers yn Amsterdam en helle dêr syn leger ûnderwiisakten Frânsk en Ingelsk en de haadakte Frânsk en Ingelsk. Hy wurke as dosint oan in m.u.l.o. yn Amsterdam en Rotterdam, oant er fan 1903 oant 1916 direkteur wie fan de Prins Mauritsskoalle yn Rijswijk. Yn 1903 boaske er yn Capelle aan den IJssel oan Helena Vuyk, mei wa't er njoggen bern krige. Dêrnei wie er fan 1916 oant 1925 sjef administraasje by de skipwervefirma 'A Vuyk en Zonen'. Helena stoar al yn 1927 en yn 1928 troude er op 'e nij yn Rotterdam mei Maria Nelly Maan. 

Fan 1919 oant 1925 wie Heukels gemeenteriedslid yn Rotterdam en fan 1923 oant 1941 lid fan de Provinsjale Steaten fan Súd-Hollân. Fan 1922 oant 1925 wie er lid fan de Twadde Keamer, dêr't mar in pear kear spriek; benammen oer ûnderwiissaken en ien kear oer de begrutting foar it Suderseefûns. Yn 1925 waard er deputearre fan Súd-Hollân, wat er bliuwe soe oant 1941. Nei de befrijing wie er noch skraachwurk in jier tydlik lid fa Deputearre Steaten. Yn 1928 kaam er noch in kear yn de Twadde Keamer nei it ferstjerren fan in keazen fertsjintwurdiger en it betankjen fan twa oaren, en kombinearre er it Keamerlidmaatskip mei syn funksje as deputearre foar in jier.
Filmrjochten

**Filmrjochten** (gjin inkeltal) foarmje it rjocht ûnder de auteursrjochtwetjouwing om in film te meitsjen basearre op in yntellektueel eigendom, lykas in boek, tillefyzjesearje of fideospultsje. Hoewol't de regels foar soks yn ûnderskate lannen en territoaria ferskille kinne, is it ornaris sa dat sokke rjochten yn begjinsel yn it besit binne fan dejinge dy't ek it auteursrjocht op it oarspronklike wurk yn besit hat. Dy persoan kin de filmrjochten ferkeapje oan immen út 'e filmyndustry. Dêrby giet it almeast om in filmprodusint of in regisseur, mar it kin ek gean om in tuskenpersoan dy't de filmrjochten dêrnei oan 'e man besiket te bringen by in filmprodusint of regisseur. De (úteinlike) keaper fan 'e filmrjochten sil nei it sluten fan 'e keap besykje om 'e finansiering foar it meitsjen fan 'e film rûn te krijen.

It konsept 'filmrjochten' ûntstie yn 1907, doe't de Kalem Company, in Amerikaanske filmstudio, in stomme film makke, *[[Ben-Hur (film út 1907)|Ben-Hur]]*, dy't basearre wie op 'e roman *[[Ben-Hur: A Tale of the Christ|Ben-Hur]]* fan Lew Wallace. De erven Wallace en Harper & Brothers, de útjouwerij dy't yn 'e Feriene Steaten it publikaasjerjocht op it boek hie, klagen de filmstudio doe oan foar ynbrek op harren rjochten. De rjochtsaak waard útfochten oant foar it Amerikaansk Heechgerjochtshôf, dat de erven Wallace en Harper & Brothers yn it gelyk stelde. Dêrmei waard it presedint skepen dat foar alle filmadaptaasjes earst de filmrjochten kocht wurde moatte.

Njonken de oankeap fan 'e filmrjochten bestiet der ek de mooglikheid om in **opsje** op 'e filmrjochten te nimmen. Dêrby keapet men it rjocht om eventueel, op in letter stuit, de filmrjochten te keapjen, en leit de ferkeaper kontraktueel fêst dat er dy yn 'e tuskentiid net oan in oar ferkeapje sil. Mei't it nimmen fan in opsje ornaris likernôch 10% fan 'e totale filmrjochten kostet, en om't in hiel soad films dêr't de rjochten fan kocht binne, úteinlik nea makke wurde, beheint soks it finansjeel risiko foar de keaper. De ferkeaper kin der ek foardiel fan hawwe, want as der letter àl belangstelling is foar de keap fan 'e filmrjochten, kriget hy 110% betelle fan wat er oars krigen hie. Ek is it sa dat de measte opsjes nei in ôfsprutsen perioade ferrinne, sadat de eigner fan it yntellektueel eigendom frij is om 'e filmrjochten dan oan in oar te ferkeapjen. Yn sa'n gefal is it ek mooglik dat de keaper fan 'e ôfrinnende opsje foar in beskate priis de opsje ferlinget, as de keaper dêrmei ynstimt.
Kûngoer

**Kûngoer** (Russysk: Кунгур) is in stêd oan de Sylva yn de kraj Perm, Ruslân. De stêd is stifte yn 1648 en hat tsjintwurdich 65.690 ynwenners (2018).

De iisgrot fan Kûngoer by de stêd oan de rjochter kant fan de Sylva foarmet in populêre toeristyske attraksje, dy't ferneamd is fanwegen de iisformaasjes. 

Ofbyld:Kungur asv2019-05 img38 Sylva River.jpg|*Brêge oer de Sylva*
Ofbyld:Церковь Николая Чудотворца в г.Кунгур (Ретроспективизм, 1894г, арх. Н.А. Воскресенский).jpg|*Sint-Nikolaastsjerke*
Ofbyld:Kungur asv2019-05 img03 Railway station.jpg|*Stasjon*
Ofbyld:По гротам пещеры 1.jpg|*Iisformaasjes*
Transfiguraasjetsjerke (Kûndoer)

De **Transfiguraasjetsjerke** (Russysk: Спасо-Преображенская церковь; Spaso Preobrazjenski tsjerkov) is in otterdokse tsjerke fan it bisdom Perm-Kûngoer oan de Sylva yn de Russyske stêd Kûngoer. 

## Skiednis
Op it plak fan de tsjintwurdige stiennen Transfiguraasjetsjerke stie earder in houten tsjerke út 1728. Yn 1763 waard útein set mei de nijbou fan in monumintale stiennen tsjerke fan twa ferdjippings. De kosten waarden droegen troch de bewenners fan Kûndoer, wêrfan't de handler Ivan Chlebnikov de grutste bydrage levere.

De beneden- of wintertsjerke waard oan it ikoan fan de Mem Gods fan Kazan wijd op 11 juny 1768 en op 16 juny 1781 waard de boppe- of simmertsjerke oan de transfiguraasje fan de Hear wijd. 

Nei de Oktoberrevolúsje fan 1917 bleau de tsjerke noch tolve jier iepen oant it yn 1929 foar de earetsjinst sletten waard. De tsjerke bleau noch in skoftke leech stean en krige dêrnei in opliedingsfunksje foar ferskate ynstellings. Nei't de Technyske Skoalle de eardere tsjerke yn 1977 ferliet, bleau it gebou op 'e nij leechstean. Der wiene plannen om it gebou by it museum te foegjen en der in keunstgallerie yn ûnder te bringen mar fanwegen jildbrek waarden dy plannen nea útfierd. 

Yn 1994 waard de tsjerke op fersyk fan otterdokse kristenen werom jûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke.
Marketing

**Marketing** (út it Ingelsk, fan *market*, "merk" yn 'e sin fan hannelsgearkomste, en *-ing*, in haadwurdlike tiidwurds-suffiks) is in oerkoepeljende term foar alle aktiviteiten dy't in bedriuw útfiert om 'e ferkeap fan produkten of tsjinsten te befoarderjen, benammen troch reklame. Dêrby giet it om it opbouwen fan in relaasje mei klanten en it befredigjen fan it ferlet fan dy klanten. Om't marketing brûkt wurdt om klanten oan te lûken, is it ien fan 'e primêre ûnderdielen fan sakemanagement en hannel. De klanten kinne yn it gefal fan marketing de konsuminten wêze (B2C-marketing), mar it kin ek om oare bedriuwen gean (B2B-marketing). Mar op wa't de marketing ek rjochte is, der sil oer it algemien gebrûk makke wurde fan deselde strategyen. 

As wittenskiplike dissipline is marketing om it begjin fan 'e tweintichste iuw hinne ûntstien yn 'e Amerikaanske steat Illinois, dêr't oanhâldende agraryske oerskotten makken dat der struktureel nei nije ôfsetmooglikheden socht wurde moast. Oant dy tiid waarden ruilprosessen yn it ramt fan 'e ekonomy benammen besjoen út it eachpunt fan 'e klassike en neo-klassike teory.

Tsjintwurdich spylje yn 'e measte ûntwikkele ekonomyen komsumpsjebehoeften in wichtiger rol as de oanwêzichheid fan mear oanbod as fraach. Marketing is sadwaande by útstek in helpmiddel wurden wêrby't it identifsearjen fan behoeften sintraal kommen is te stean. It stipet dêrtroch no sterk op kennis dy't ûntwikkele is yn oare fakgebieten, lykas psychology en sosjology. Troch it opstellen fan advertinsjes en it meitsjen fan reklamespotsjes oerlapet marketing foar in diel mei de kreätive keunsten. Dêrnjonken is marketing ek sels relevant foar de sosjale wittenskippen, benammen as it om statistyske analyzes giet.
Rients Faber

**Rients Aise Faber** (Leiden, 1946) wie learaar Nederlânsk. Nei syn oplieding ta ûnderwizer studearre er Nederlânsk en Frysk en dêrnei oan de Iepen Universiteit kultuerwittenskippen. Oan de Frije Universiteit fan Amsterdam promovearre er op de Fryske dichter en taalkundige dr. Lucius Columba Murray Bakker (1822-1911). Fan 2004 oant en mei 2016 wie er redakteur by it wittenskiplike tydskrift It Beaken fan de Fryske Akademy. 

Hy is warber as kultuerhistoarysk ûndersiker, skriuwer en amateurpianist.

## Wichtichste publikaasjes
Under de nammen: **Rients Faber, Rients Aise Faber, R. Faber; R. A. Faber**

* *Stimmen út in doarpsferline, 1854 - 1954.* Syktoch nei it libben fan guon foarâlden, 2018. Hardcover reprint 2020.
* *Bali and Fryslân, aspects of their vernaculars* (mei foto's yn kleur), 2020.
* *Dwalen door een familiearchief, rijkdom en verval tussen 1700 - 1850 (prosopografisch familieverhaal)*, 2016. Hardcover reprint 2020.
* *De reis van Tiesema* (biografysk-histoarysk ferhaal), 2013 en 2020.
* *Helia en har wrâld mei Chopin* (roman, ek oerset yn it Nederlânsk), 2019.
* *Patrick Barnewall, een Iers kasteelheer in de Nederlanden* (biografysk-histoaryske stúdzje 17de iuw), 2017 en 2020.
* *Brutsen bestean* (Fryske fersen, oer û.o. de Earste Wrâldoarloch), 2013.
* *Geen Wilhelmus, maar Fries volkslied. Uit het leven van de anarchist Sjoerd Aukes Tolsma (1853-1936)*. Yn: It Beaken 71, s. 131 - 169. Ljouwert 2009.
* *De Wesselii: in Fryske dominysfamylje yn 'e republyk*. Yn: It Beaken 66, s. 200 - 239. Ljouwert 2004.
* *Lucius Columba Murray Bakker, master fan it Fryske wurd* (diel I). Fryske Akademy. Ljouwert 2003.
* *Samle wurk fan L.C. Murray Bakker, fersen en ferhalen* (diel II). Fryske Akademy. Ljouwert 2003.
* *Boarnemateriaal Murray Bakker, brieven, fersen, farianten, ferhalen en oare stikken* (diel III). Fryske Akademy. Ljouwert 2003.
* Nammen út in ferdwinende wrâld. Yn: *Hempens en Teerns*, s. 35 - 46. Himpens-Tearns 1999.
* *De 15e eeuwse landeigenaren te [[Burstum|Birstum]]*. Yn: *“Uten schatschrine des herten”, vriendenboek voor Henk Meijering bij zijn afscheid*. Amsterdam 1998.
* *Huzumer nammen*. Stúdzjerûnte-rige I. Wytgaard 1996.
* *Hillebrandus Goffredus*. Yn: *Tusken Potmarge en Jokse,* diel 2, s. 31 - 54. Wytgaard 1995.
* *De Midfryske dispút- en promoasjefersen. In eigen literêre tradysje foar de 17e en 18e ieu*. Ljouwert 1994.
* *Leeuwarderadeel en zijn [[Trimdiel|trimdelen]]. Een verkenning van middeleeuwse bestuurlijke verhoudingen*. Yn: *It Beaken 55*, s. 155 - 185. Ljouwert 1993.
* *It patronaatsrjocht fan de tsjerke fan [[Tearns]]*. Yn: *It Beaken 54*, s. 116 - 130. Ljouwert 1992.