open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Saya Song

**Saya Song**, echte namme ûnbekend (Seoel, 26 april 1986 –  Saginaw, 4 septimber 2023), wie in Súdkoreaansk-Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise. Hja sette yn 2015 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile oant de beëiniging fan har karriêre yn 2022 yn frijwat films. 

## Libben en karriêre
Song waard yn 1986 berne yn 'e Súdkoreaanske haadstêd Seoel. Se emigrearre as bern mei har âldelju nei de Feriene Steaten, dêr't se fierder opgroeide yn 'e steat Michigan. Yn 2015, doe't se 29 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film.

Yn 2024 omfette de opsomming fan Song har wurk yn 'e Internet Adult Film Database (IAFD) mear as 200 ûnderskate pornofilms, hoewol't dêr grif ek kompilaasjefideo's tusken sieten mei âld byldmateriaal dat recycle wie. As pornoaktrise wurke Song û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Jules Jordan Video, New Sensations, Devil's Film en Wicked Pictures. Fierders wurke se ek wol foar minder bekende studio's, lykas Third Degree Films, Metro en Girlfriends Films. En teffens wie se in protte yn 't spier foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros en Reality Kings.

Under har karriêre wurke Song gear mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Jordan Ash, Mick Blue, James Deen, J-Mac, Ramon Nomar, Mr. Pete, Toni Ribas, Bruce Venture en Mark Wood. Njonken har aktearwurk wie  Song ek aktyf as neakenmodel en posearre se foar ferskate neakenblêden.

Saya Song kaam op 4 septimber 2023 thús yn Saginaw (Michigan) te ferstjerren yn 'e âldens fan 37 jier. Hoewol't yn har stjerberjocht gjin deadsoarsaak neamd waard, skreau it tydskrift *[[AVN (tydskrift)|AVN]]*, it wichtichste orgaan fan 'e Amerikaanske pornoyndustry, dat ferskate freonen fan Song ferteld hiene dat de aktrise harsels tekoart dien hie.

## Lichemsskaaimerken
Saya Song wie mongoloïde, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte wie se 1.57&nbsp;m lang, mei in gewicht fan 45&nbsp;kg, en in natuerlike cupmaat 32B.

Song hie in grut tal tatoeaazjes, wêrûnder in hibiskusblom mei in kolibry op har rjochterearm; in Amerikaanske mies en in roas op har lofterside; in ingel op har rjochterskouderblêd; twa stjerren (yn totaal fjouwer) oan wjerskanten fan har ûnderrêch; in fee op har rjochterheup; in fallende stjer op har rjochterheup; de tekst "lucky" op har ûnderbúk; it katsje fan Hello Kitty yn har nekke; in gimeara (wêzen út 'e Grykske mytology) op har lofterboppeskonk; en in ûnbeskaat ûntwerp oan 'e binnenkant fan har lofterankel. Fierders hie Song in noaspiercing (troch it noasskud) en dêropta stretchings troch beide earlellen.

## Keppelings om utens
* Saya Song op Twitter
* Biografy en filmografy fan Saya Song yn 'e ''Internet Movie Database'' (IMDb)
* Biografyske gegevens en filmografy fan Saya Song yn 'e ''Internet Adult Film Database'' (IAFD)
* Biografyske gegevens fan Saya Song op ''FreeOnes''
Held

In **held** (manlike foarm) of **heldinne** (froulike foarm) is in libbene, histoaryske, legindaryske, mytyske of fiktive persoan, dy't, as hy of sy konfrontearre wurdt mei gefaar of tsjinrampen, yn syn of har dieden moed, fernimstigens en berettens ta selsopoffering sjen lit yn it foardiel fan in gruttere saak. Sa'n persoan wurdt bewûndere om dappere of grutte dieden of om útsûnderlike kwaliteiten. It eigenskipswurd dat by 'held' heart, is **heldhaftich** en it wêzen fan in held of heldinne wurdt **heldendom** neamd. 

It idee fan 'e held of heldinne komt út 'e Aldheid. Yn 'e klassike literatuer út dat tiidrek, en ek yn 'e ridderromans fan 'e Midsiuwen hie it heldendom almeast te krijen hie mei it leverjen fan fysike striid of it útblinken yn it ien of oar. Helden yn dy sin binne it wichtichste ûnderwerp fan epyske gedichten as de Aldgrykske *[[Ilias]]* en *[[Odyssee]]* en it Aldingelske *[[Beowulf]]*. Letter waard it heldendom útwreide ta in mear algemien moreel útblinken. De held hat yn in ferhaal ornaris de rol fan protagonist. It tsjinstelde fan in held is in smjunt, dy't ornaris de rol fan antagonist hat. It kin lykwols ek wêze dat de skriuwer of ferteller de saak omdraait en de smjunt ta protagonist makket of gewoan in protagonist nimt dy't gjin heldhaftige kwaliteiten hat. Yn sokke gefallen sprekt men fan in antyheld.

Helden kinne figueren út 'e mytology wêze, lykas Gilgamesj, Hearakles en Achilles, bibelske persoanen as Simson, David en Elía, personaazjes út 'e literatuer as Beowulf, Robin Hood en Sherlock Holmes, histoaryske persoanen as Jeanne d'Arc, Davy Crockett en Mahatma Gandhi, sportgrutheden as Muhammad Ali, Michael Jordan en Usain Bolt, en fiktive superhelden as Superman, Batman en Wonder Woman. Der binne ek nasjonale helden of folkshelden, dy't benammen yn ien lân of troch ien folk as held beskôge wurde. Dêrby kin men tinke oan (de fiktive) Wilhelm Tell yn Switserlân, Giuseppe Garibaldi yn Itaalje, William Wallace, Robert the Bruce en Rob Roy yn Skotlân, Willem fan Oranje yn Nederlân en Grutte Pier yn Fryslân.
Slaanderij

**Slaanderij** of in **fjochtpartij** is in deilisskip tusken twa (of mear) persoanen of twa (of mear) groepen fan persoanen dy't troch tapassing fan geweld (meastal slaan en skoppen) besljochte wurdt. Der wurdt ek wol sprutsen fan in **gefjocht**, mar dat is eins in breder begrip, dat ek slaan kin op bgl. in lytsskalich wapene treffen yn it ramt fan oarlochshannelings. Slaanderij komt it measte foar yn it útgeanslibben, wêrby't ien fan 'e partijen of beide partijen alkohol nuttige hawwe en ûnder ynfloed ferkeare. Ek is it wolris it gefolch fan in út 'e hân rûne buorrelêst. As it mar om in pear klappen giet, kinne omstanners sokke slaanderij faak susse, mar as it fierder giet, moat de plysje de fjochtersbazen soms útinoar helje. Slaanderij kin liede ta beskuldigings fan mishanneling, dat in misdriuw is en as sadanich strafber.
Gefjocht

* slaanderij, mei geweld besljochte deilisskip tusken twa partijen, faak yn it útgeanslibben
* lytsskalige fjildslach, in wapene treffen yn in oarlochssitewaasje
* bokswedstryd, in oan regels bûn treffen tusken twa sporters dy't it boksen beoefenje
Punch (drinken)

**Punch** is in beneaming dy't brûkt wurde kin foar in breed skala fan soarten mingd drinken, fan waarm oant kâld en fan frisdrinken oant alkohoalyske drank. De namme komt út it Ingelsk, dêr't it útsprutsen wurdt as [pʌnʧ] (likernôch: "pantsj"). It is lykwols in lienwurd dat oernommen is út it Hindy, fan पञ्च, *pañca* (útspr.: [pãʧ], likernôch: "pantsj" mei de nasalisearre n fan 'lâns'). Dat betsjut "fiif", en ferwiist nei de (oarspronklike) fiif yngrediïnten fan punch: alkohol, sûker, sitroen, wetter en tee. Fia de Ingelske Eastyndyske Kompanjy waard it begryp 'punch' yn 'e rin fan 'e santjinde iuw yn Ingelân yntrodusearre. De ierste fermelding fan 'e term yn in (Ingelsk) dokumint datearret fan 1632. Ut Ingelân wei waard punch letter ferspraat nei oare Jeropeeske lannen en nei Noard-Amearika en oare dielen fan 'e wrâld.

## Gearstalling
De basis foar punch is yn 'e regel fruit; it drinken wurdt dêrom ek wol fruchtepunch neamd. Wat it soarte fruit oangiet, kin it gean om sitroen, limoen, banaan, sinesapel, ananas, mandaryn of kers, dy't oan lytse stikjes snien wurdt. Soms wurde der twa of mear ferskillende soarten fruchten brûkt. Dêr wurdt in grutte hoemannichte sinesapelsop of oar fruchtesop by dien, dat op smaak brocht wurdt mei sûker en soms ek mei piper. Dan wurdt dêroan al of gjin alkohoalyske drank tafoege, foarhinne almeast whiskey, mar tsjintwurdich faak rum (rumpunch). Om't rum fan himsels al tige swiet is, kin men yn dat lêste gefal it oanmingen mei sûker faak gewurde litte.

Punch wurdt op feesten faak optsjinne yn in grutte kom, in saneamde punchbowl, dêr't de feestfierenden dan sels mei in sleef harren glês út folje kinne. As it op dy wize optsjinne wurdt, mei men ferwachtsje dat der gjin of mar in lyts bytsje alkohol yn dien is. Yn 'e Feriene Steaten wurdt it wurd 'punch' (ek) brûkt foar kommersjeel produsearre soarten frisdrinken dêr't eins gjin of mar amper fruit trochhinne sit. Dus it kin skoan dat yn in produkt dat oanpriizge wurdt as 'fruchtepunch' hielendal gjin fruchten sitte.

## Sjoch ek
*bowl, in lyksoartige fruchtemingdrank dy't yn Nederlân optsjinne wurdt
Coevorden (gemeente)

**Coevorden** (Nedersaksysk: *Koevern*) is in gemeente yn it súdeasten fan de Nederlânske provinsje Drinte. De gemeente hat  ynwenners (, boarne: CBS) op in oerflak fan 299,69&nbsp;km². Haadplak fan de gemeente is de stêd Coevorden, dêr't in goed 15.000 minsken wenje. De gemeente ûntstie yn 1998 yn it ram fan in gemeentlike weryndieling troch in fúzje fan de doetiidske gemeenten Coevorden, Dalen, Oosterhesselen, Sleen en Zweeloo.

## Plakken
De gemeente bestiet út de stêd Coevorden en 25 doarpen:

Oare kearnen binne: 
* Ballast
* De Haar
* De Mars
* Den Hool
* Kibbelveen
* Klooster
* Nieuwe Krim
* Padhuis
* Pikveld
* Steenwijksmoer
* Vlieghuis
* Weijerswold

## Gemeenteried
De gemeenteried fan Coevorden bestiet út 25 sitten. Hjirûnder stiet de gearstalling fan de gemeenteried sûnt 1998:

## Keppeling om utens
* Gemeente Coevorden
Sint-Joaristsjerke (Lod)

De **Sint-Joaristsjerke** (Hebriuwsk: כנסיית גאורגיוס הקדוש קוטל הדרקון, Arabysk: كنيسة القديس جيورجوس of كنيسة مار جريس‎) is in gryksk-otterdoks tsjerkegebou yn Lod, Israel. Yn 'e krypte stiet de tombe fan 'e 4e-iuwske kristlike martler Joaris. De tsjerke waard yn 'e jierren 1870-1874 mei behâld fan 'e ruïne fan in âlde krúsfarderskatedraal boud.

## Skiednis

Oan 'e krúsfarderskatedraal gyng in byzantynske tsjerke foarôf, dy't nei alle gedachten op it plak boud wie, dêr't de hillige Joaris de martlersdea stoar. Yn 1010 waard dy Byzantynske tsjerke troch kalyf al-Hakim mei de grûn lyk makke. Doe't de krúsfarders yn 1099 it Hillige Lân befrijden, waard it bisdom Lod-Ramla stifte en yn 'e nije Joariskatedraal fan Lod kaam de biskopssit te stean.

De Joariskatedraal waard as trijeskippige basilyk mei fjouwer traveeën en in oangrinzgjend koertravee boud en krige de definitive foarm yn 'e 12e iuw. It grêf fan 'e hillige lei foar de middelste haadapsis. De basilika wie in wartsjerke om de wei fan Jeruzalim nei Jaffa feilich te stellen en makke yn 1177 de ferdigeningsfunksje wier by in belegering troch de Ayyubiden. Nei de oermastering fan Lod troch Saladin's troepen yn 1191 waarden de westlike traveeën fan 'e tsjerke ferneatige. Op dat plak leit hjoed-de-dei de binnenhôf fan in moskee. 

Yn 1870 ûnstie der striid tusken de Fransiskanen en de otterdoksen oer de rjochten fan 'e resten fan 'e krúsfarderstsjerke. De Ottomaanske autoriteiten wiisden de resten fan 'e Joaristsjerke lang om let ta oan it Gryksk-Otterdokse Patriargaat fan Jeruzalim. Om't de Ottomaanske autoriteiten perfoarst mar in diel fan 'e grûn beskikber stelle woene, koe de Joaristsjerke mar foar in part rekonstruearre wurde. By de bou waarden dielen fan 'e âlde krúsfarderstsjerke (de haadapsis, de noardlike sydapsis en de fjouwer noardeastlike traveeën) yn 'e nijbou yntegrearre.

Yn fitrines yn 'e tsjerke wurde reliken fan Joaris bewarre. Sa bewarret de tsjerke ek kettings, wêrfan't sein wurdt dat se brûkt waarden om Joaris yn 'e finzenis te boeien. De kettings kinne út de fitrine helle wurde om de minsken dêr mei te seinigjen.

## Ofbylden

Remains of church of Saint George in Lydda (Lod) - Bruyn Cornelis De - 1714.jpg|Resten fan 'e JoariskatedraalCornelis de Bruyn (1714).
כנסיית גורג קוטל הדרקון, מבט לסיטרא המרכזית.jpg|Ynterieur.
רמלה עתיק עתיק.JPG|Ferwulft.
Храм святого великомученика Георгия Победоносца в Лидде (Израиль) 2016.jpg|Ynterieur.
Lakringen

De **Lakringen**, ek wel Taifalen neamd, hearden ta it stamferbân fan de Fandalen. Fan likernôch healwei de twadde iuw ôf oan waarden trije takken yn dit Eastgermaanske folk ûnderskieden, nammentlik de Asdingen, de Lakringen en de Silingen.

De Lakringen wiene bekend as tige oarlochsuchtich. Sy diene mei oan de Markomanne-oarloch ûnder it regear fan keizer Markus Aurelius. Yn 248/249 kamen se nei in plondertocht net werom yn harren gebiet yn Noard-Transsylvaanje. Hja rekken alhiel út de skiednis.

## Literatuer
* Hermann Schreiber, *De Vandalen, Zegetocht en ondergang van een Germaans volk*, Amsterdam 1979.
Georgiuskleaster (Wadi Qelt)

It **Sint-Georgiuskleaster** is in Gryksk-otterdoksk kleaster heech yn 'e rots yn de delte Wadi Qelt tusken Jeruzalim en Jericho yn it Westlike Jordaangebiet. It kleaster wie oarspronklik wijd oan de Mem Gods, mar draacht hjoed-de-dei de namme fan de ferneamste muonts dy't der wenne hat: Georgius fan Choziba. De delte rint parallel mei de âlde romeinske wei fan Jeruzalim nei Jericho, it dekor foar de likenis fan de bermhertige Samaritaan (Lukas 10:29-37). In protte minsken leauwe dat de smelle djippe kleau de 'delling fol djippe skaden' út Psalm 23 is.

De skiednis fan it kleaster giet werom op de 5e iuw, mar nei't de muontsen yn de 7e iuw útmoarde waarden duorre it oant de 19e iuw ear't de muontsen werom kamen. It kleaster is allinne oer in smel paad te berikken, dy't oer de wady rint. It kleaster is foar pylgers en toeristen iepensteld.

## Skiednis

Om it jier 450 begûn it kleasterlibben fan it doe lettere Georgiuskleaster as in lavra. In pear muontsen sochten de ôfsûndering yn de woastyn en setten harren nei wenjen by in grot, dy't se taskreaune oan de grot dêr't de profeet Elia fan de raven iten krige (1 Keningen 17:5-6). De heremiten dy't apart fan inoar yn grotten wennen kamen allinne by inoar foar it miel en it fieren fan de tsjinst. Der binne (benammen oan de noardlike wand fan de kleau) noch tsientallen lege grotten te sjen dêr't de muontsen wenne ha.     

Tusken 480 en 520 waard it lavra troch Jehannes fan Thebe herfoarme as in kleaster. Jehannes fan Thebe, hillich ferklearre as Sint-Jehannes fan Choziba, wie fanút Egypte nei Palestina ferhûze. It kleaster wie yn dy tiid opdroegen oan de Mem Gods. Yn dy tiid hie it kleaster in oan Stefanus wijde kapel en in oan de Mem Gods wijde kleastertsjerke. 

Nei't de Perzen de kleastermienskip yn 614 útmoarde wie it iuwenlang dien mei it kleaster. Fan de martlers binne oant hjoed-de-dei de bonken en skedels bewarre bleaun. 

In weropbou fan it kleaster fûn plak yn 'e tiid fan de krúsfarders yn 1179 yn opdracht fan kening Manuel I Komnenus, mar nei't de krúsfarders ferslein waarden kaam it kleaster op 'e nij leech te stean.

Yn 1878 sette de Grykske muonts Kalinikos him op it plak nei wenjen en stifte der op 'e nij in kleastermienskip. De weropbou fan it kleaster waard yn 1901 foltôge. De klokketoer waard yn 1952 tafoege. 

## Tsjerken
It kleaster hat twa tsjerken: in oan de Hillige Jongfaam wijde tsjerke en in tsjerke dy't wijd is oan Sint-Jehannes en Sint-Georgius. De keninklike doarren fan de relatyf nije ikonostase fan de Marijetsjerke binne 12e-iuwsk. Yn de Jehannes- en Georgiustsjerke leit in 6e iuwske byzantynske mozaykflier. Yn in relikwarium wurde de skedels fan de yn 614 fermoarde muontsen bewarre. Yn in glêzen kiste leit it net oantaaste oerskot fan in Roemeenske muonts, dy't by it kleaster yn in lytse grot wenne en yn 1960 ferstoar.
Wim van Mourik

**Willem (Wim) van Mourik** (Twizelerheide, 13 jannewaris 1919 – Feanwâlden, 13 oktober 1980) wie in Nederlânsk politikus út namme fan de ARP.

## Libben en wurk
Hy waard berne as soan fan dûmny Cornelis van Mourik (1875-1938) en Dirkje Bakker (1884-1963). Yn de maitiid fan 1923 ferfear de húshâlding nei Thesinge yn Grinslân dêr't heit as predikant fan de Grifformearde Tsjerke beroppen wie. Wim van Mourik groeide op yn dat doarp en gie de hbs troch yn Grins. 
Yn septimber 1936 waard er folontêr by de gemeentesekretary fan Achtkarspelen dêr't syn omke Pier Eringa doe boargemaster wie. Letter folge yn dy gemeente syn oanstelling ta amtner op de sekretary. Ein 1942 waard er yn Ljouwert beneamd as tredde klerk ter sekretary. 
Om oan de *[[Arbeitseinsatz]]* te ûntkommen dûkte er yn 1944 ûnder by syn mem yn Bûtenpost. Dêr rekke er belutsen by it ferset. Hy hie in regionale liedingjaande funksje by de Binnenlânske Striidkrêften. It slagge Van Mourik mei syn groep NBS-ers om in oantal brêgen op de Dútsers te feroverjen. De wichtichste wie dy fan Blauferlaat op 15 april 1945 dêr't ek skippen mei rôve goed op de Dútsers bût makke waarden. Sadwaande bleaune de brêgen behâlden foar de opmars fan it Kanadeeske leger. Ek waard by dy gelegenheid de kollaborateur Pier Nobach finzen naam.

In skoftke nei de befrijding gie er as adjunkt-kommys oan 'e gong by de gemeente Snits dêr't er it ta haadkommys A bringe soe. Dêre waard it befolkings​register, dat op 16 july 1943 troch de KP oerfallen wie​, op 'e nij op poaten set. Teffens troude er dêr mei de ferpleechster Klaaske Warnaar (1909-1999)dochter fan de boargemaster fan Waddinxveen.

Yn maaie 1960 waard Van Mourik beneamd ta boargemaster fan Ferwerderadiel as opfolger fan J.M.H. baron van Heemstra dy't it jier dêrfoar ferûngelokke wie. Om reden fan sûnens gie Van Mourik dêr yn april 1976 mei betider pensjoen. 

Yn 1980 stoar Van Mourik yn de âlderdom fan 61 jier yn it Talmahûs te Feanwâlden. Hy waard te hôf brocht yn Ferwert.

## Oars
Yn Van Mourik syn neilittenskip waard in saneamd J-stimpel fûn, dat amtners brûkten foar de oantsjutting Joad yn it persoansbewiis fan joadske ynwenners. Oft de stimpel fan de gemeentesekretary fan Ljouwert of Snits kaam is net wis. De stimpel waard oan it fersetsmuseum yn Ljouwert skonken.
Ambach (Münsing)

**Ambach** is in *Ortsteil* yn de gemeente Münsing yn de Heechbeierske Landkreis Bad Tölz-Wolfratshausen. It tsjerkedoarp oan de Starnberger See hat in oanlisplak fan de Bayerischen Seenschifffahrt. 

## Skiednis
Ambach waard yn it jier 765 foar de earste kear neamd yn in oarkonde.

Ambach waard op 1 maaie 1978 as Ortsteil fan Holzhausen am Starnberger See mei it haadplak by de gemeente Münsing yndield.

## It besjen wurdich
 
* Slot Oberambach (sûnt 1991 in hotel)
* Kapel út 1873/74

## Berne yn Ambach
* Annamirl Bierbichler (1946–2005), aktrise
* Josef Bierbichler (* 1948), akteur
* Anatol Regnier (* 1945), skriuwer en gitarist (ynwenner)
* Martin E. Süskind (1944–2009), sjoernalist en skriuwer
* Patrick Süskind (* 1949), skriuwer
* Iring ten Noever de Brauw (* 16 maaie 1938), skilder en byldhouwer

## Keppeling om utens
* Ambach yn de Ortsdatenbank fan de Bayerischen Landesbibliothek
Hoarnstermar

De **Hoarnstermar** wie in eardere mar yn de tsjintwurdige Haskerfeanpolder, oan de eastkant fan De Jouwer. De mar is neamd nei Haskerhoarne.

Yn de Haskerfeanpolder leine oant 1930 twa markes. De grutste mar waard Hoarstermar neamd, de lytste hie fanâlds de namme Westermar. Letter waard steefêst sprutsen oer de **Grutte** en de **Lytse Hoarnstermar**. De Hoarnstermar hie in oerflak fan 39 hektare en stie oan de noardeastkant mei de Greve yn ferbining mei it Alddeel. Oan de westkant wie de mar ferbûn mei de Lytse Hoarstermar. De Lytse Hoarnstermar stie mei de Martynjeset yn ferbining mei de Skipsleat. De Skipsleat rûn bylâns de Vegelinsdyk troch nei de Kolk op De Jouwer.
Oan de eastkant fan beide marren lei noch in lyts marke, it Fluyske. 
Yn de Haskerfeanpolder waard fan de santjinde iuw oant sirka 1930 it feanpakket ôfgroeven foar turfwinning. Tusken 1930 en 1953 barden waard de ferfeante stikken yn it middelste diel fan de Haskerfeanpolder droechmeald mei in steamgemaal yn Stobbegat, it lettere Vegelinsoard. 
De Hoarnstermar waard dêrby droechmeald mei twa wynmotors, wêrfan ien mei helpmotor. Oant 1959 stie der noch in wynmotor yn de polder. De leechste terreinhichte is -2,45 meter NAP. In soad grûnwetter út de omkriten rint nei it leech lizzende mar fuort mei de eardere Hoarnstermar.
 
## Rekreaasje
In soad Jousters brûkten de Hoarstermar gauris as fiskwetter. By fiskwedstriden waard mei in hierpream nei de mar fard. It ferfier barde mei in pream fan de ‘lytse helling’. Yn de pream waarden tafels en stuollen, in itensiederskachel en itensark meinomd. Fisken waarden bytiden letter ek bakt en opiten. Sokke útstapkes foar de lytse man wurde ek beskreaun yn De Tsien fan Martens Afke. Om 2000 hinne wienen der rekreaasjeplannen foar in nij Hoarnstermar by De Jouwer, mar yn Skarsterlân wie gjin politike mearderheid foar dit plan.
Dalen

**Dalen** (Nedersaksysk: *Daol'n*) is in iesdoarp en in eardere gemeente yn it suden fan de Nederlânske provinsje Drinte benoarden de stêd [Coevorden. It doarp hat  ynwenners (). By de gemeentlike weryndieling fan 1998 waard de gemeente Dalen by de gemeente Coevorden foege.

## Skiednis
De namme Dalen komt foar it earst foar yn in list fan opbringsten oan it kapittel fan de Dom fan Utert út 1225. De âldste offisjele oarkonden, dêr't de namme Dalen yn foarkomt, komme fan 1276. Yn 1976 fierde Dalen dêrom syn 700-jierrich bestean, ûnder oanfiering fan de doetiidske boargemaster Ivo Opstelten. De âldste oarkonden neame dat yn it jier 1276 Hindrikus fan Borculo, boarchgreve fan Coevorden, útspraak dwaan moast yn in skeel tusken it kleaster fan Assen en de ynwenners fan Dalen.

Nei iuwen fan rêstige tiden, rekke Dalen belutsen yn de strideraasjes yn de Tachtichjierrige Kriich en mei de ynfallen fan de Múnsterske legers. Om't Dalen net fier fan de fêstingsstêd Coevorden ôf lei, rekke it ek tige belutsen yn de strideraasjes tsjin de Frânsken ûnder Napoleon Bonaparte. De Frânske bûkten Dalen om harren oanfallen op Coevorden ta te rieden. Yn 1816, justjes nei de Frânske tiid, wie der in grutte brân yn it doarp dat 7 wenhûzen en12 skuorren ferwoaste.

Dalen hie fan oarsprong in agrarysk karakter, mar is yn de rin fan de jierren feroare. Om't Coevorden en Emmen útgroeid binne ta yndustriële plakken, woeks Dalen út ta in forinzegemeente waard. Ek op toeristysk een rekreatyf mêd kaam Dalen mear yn de belangstelling.

Dalen wie oant 1 jannewaris 1998 it haadplak fan de gemeente Dalen. Dy gemeente omfieme njonken it doarp Dalen ek de doarpen Dalerpeel, Dalereveen, Nieuwlande (foar in part), Stieltjeskanaal en Wachtum. Yn 1884 waard Schoonebeek, dat oant doe in part fan de gemeente Dalen wie, in eigen gemeente. Ta ûnfrede fan de befolking makket de gemeente Dalen sûnt 1 jannewaris 1998 diel út fan de gemeente Coevorden.

### Joadske mienskip
Dalen hie in lytse Joadske mienskip. Yn 1942 waarden fan de sechtjin Joadske ynwenners fan Dalen der trettjin fuortfierd en fermoarde. By de Joadske begraafplak fan Dalen stiet in monumint ta neitins.

## Geografy
Dalen leit yn in gebiet dat him skaaimerket troch iezen en it oanmeitsjen fan feangrûn. By it doarp del rint it *Drostendiep*. Besúdeasten fan it doarp leit it rekreaasjesintrum De Huttenheugte fan Center Parcs. Ek is der sûnt 2010 it temapark Plopsa Indoor Coevorden njonken de *Huttenheugte*.

Dalen leit oan de N34 en oan de spoarline Swol-Emmen. Dalen hat ek in stasjon, dy't treinen ienris yn 't oere oandogge.

## It besjen wurdich
* Doarpstsjerke fan Dalen
* Stellingmûne *[[De Bente]]* fan 1814
* Stellingmûne *[[Jan Pol (mole)|Jan Pol]]* fan 1876
* Stikmannich karakteristike pleatsen


Dalen, kerk foto3 2011-04-02 14.44.JPG|*Tsjerke fan Dalen*
Dalen molen Jan Pol.jpg|*Stellingmûne Jan Pol*
Dalen, molen1 foto2 2011-04-02 14.31.JPG|*Stellingmûne De Bente* 
Joodse Begraafplaats Dalen 02.JPG|*Joadsk begraafplak*


## Keppeling om utens
* Ynformaasje en nijs oer Dalen
Toverstêf

In **toverstêf**, **toverroede** of **toverwisp** is in stôk of stêf om rituële hannelings mei út te fieren. Sa'n attribút wurdt brûkt troch preesters fan ferskate religyen. Yn it foarste plak giet it dêrby om natoerreligyen en de wicca. Sjamanen fan folken fan oer de hiele wrâld brûke foar de útfiering fan harren rituëlen in toverstêf. In foarbyld foarmje datoangeande de *[[datu]]*, de sjamanen fan 'e Bataks fan Sumatra, dy't twa soarten toverstêven ûnderskiede: de mânselhege *tunggal panaluan*, dy't ryk fersierd is mei houtfykwurk, en de folle koartere, ienfâldiger útsjende *tunggal malehat*. 

In oar foarbyld fan in toverstêf is de *onusa* fan 'e sjintoïstyske preesters yn Japan, dy't oerdutsen wurdt mei papier yn sigesagefoarm. By reinigingsrituëlen skoddet de preester de *onusa* fan lofts nei rjochts. In soartemint toverstêf dy't yn 'e Bibel neamd wurdt, is de stôk fan 'e preester Aäron, de broer fan 'e profeet Moazes, dy't God yn *[[Exodus (bibelboek)|Exodus]]*&nbsp;7:10 yn in slange feroarje lit om farao derfan te oertsjûgjen om 'e Israeliten fuorttsjen te litten út it lân fan Egypte. Ek yn 'e Noardske mytology komt ymplisyt it ferskynsel toverstêf foar, mei't it Aldnoarske wurd *[[vǫlva]]* (mei de betsjutting "wiersizzeresse", en faak stavere as *völva*) letterlik betsjut "spinstôk dragend", wêrby't yn dit gefal de 'spinstôk' ferwiisd nei in magyske stêf.

Yn 'e Westerske kultuer is de toverstêf benammen bekend út mearkes en oare folksferhalen en moderne fantasyliteratuer, dêr't it in helpmiddel is dat brûkt wurdt troch tsjoenders, heksen, feeën en oare mytyske wêzens om mei te tsjoenen. Yn dy foarm komme toverstêven foar yn û.m. de *[[Ferhalen fan Us Mem de Goes]]* fan Charles Perrault, de *[[Kinder- und Hausmärchen]]* fan 'e Bruorren Grimm, striprigen as *[[Donald Duck]]* (by it personaazje Swarte Magica) en de ''Harry Potter''-romansearje.
Flok (ûnheilsbeswarring)

In **flok** of **ferflokking** is in winsk dêr't op ritualisearre wize troch wurden of gebearten utering oan jûn wurdt, mei de bedoeling om in persoan, plak of foarwerp kwea te berokkenjen of tsjinrampen ta te bringen. It is fan oarsprong in soarte fan betsjoening dy't, om 'e bedoelde útwurking te hawwen, gebrûk meitsje moatte soe fan magy, hekserij of oare boppenatuerlike krêften, lykas de macht fan in god of geast. It tsjinstelde fan in flok is in seine. Motiven foar it oplizzen fan in flok kinne lulkens, ferjilding of wraak wêze. It leauwen yn 'e wurksumens fan flokken makket ûnderdiel út fan folkloare, byleauwe, sjamanisme en hindoeïsme. Om in flok op te heffen of te ferbrekken wurde faak wiidweidige rituëlen en gebedens nedich achte.

Der besteane ferskate spesifike foarmen fan flokken. Yn 'e hoodoo fan 'e Afro-Amerikanen út it Amerikaanske Suden komt de *[[jinx]]* foar, en teffens in foarm fan fuotpaadmagy wêrby't ferflokte objekten op it paad fan 'e bedoelde slachtoffers lein wurde en de flok aktivearre wurdt as dy deroerhinne stappe. De Mediterrane kultuer en de beskavings fan it Heine Easten binne de boarne fan it leauwen yn it saneamde boaze each (ek bekend ûnder de Italjaanske term *malocchio*). Dat wurdt gauris ornearre it resultaat te wêzen fan oergeunstigens, mar soms ek fan in opsetlike ferflokking. Om jin foar it boaze each te hoedzjen, is men in beskermjend foarwerp nedich dat makke wurdt fan in glêzen knikkert dy't dûnkerblau fan kleur is, mei in swarte stip yn 'e midden en in sirkel fan wyt dêromhinne, sadat it gehiel liket op in minsklik each. 

In spesifyk gefal fan in flok (dat as sadanich popularisearre is troch de media), is de saneamde Flok fan de Farao's, dy't de argeologen troffen hawwe soe dy't de grêftombe fan farao Tûtanchamon iepenbrutsen hiene. In oar spesifyk gefal is de Flok fan Tecumseh (fan it njoggentjinde-iuwske Sjâny-opperhaad Tecumseh) dy't resultearre yn it ferstjerren foar't se harren termyn úttsjinne hiene fan 'e presidinten fan 'e Feriene Steaten dy't keazen wiene yn jiertallen dy't dielber wiene troch 20, begjinnend yn 1840. Mei't Ronald Reagan en George W. Bush net foar de ein fan harren termyn stoaren, is dy flok tsjintwurdich dúdlik net mear fan krêft.

Ek yn 'e Bibel komme ferskate flokken foar. Sa ferflokt God yn *[[Genesis (bibelboek)|Genesis]]*&nbsp;3:14 de slange ("Op dyn liif silste gean," ensfh.), yn 3:16 Eva en mei har alle froulju ("Mei lêst silste bern krije," ensfh.), en yn 3:17-19 Adam en mei him alle manlju ("Mei it swit op 'e foarholle silste brea-ite," ensfh.). Yn *Genesis*&nbsp;9:25 ferflokt Noäch syn jongste soan, Cham. Ek de Tsien Pleagen fan Egypte, dy't Moazes en Aäron yn *Genesis*&nbsp;7 oant en mei *Genesis*&nbsp;12 yn opdracht fan God oer Egypte komme litte, kinne beskôge wurde as flokken. Yn *[[Jozua (bibelboek)|Jozua]]* 6:26 ferflokt Jozua de man dy't Jericho wer opbouwe sil. Yn it Nije Testamint sprekt Jezus Kristus ferskate flokken út, û.m. tsjin 'e figebeam (*[[Evangeelje fan Mattéus|Mattéus]]*&nbsp;21:19 en *[[Evangeelje fan Markus|Markus]]*&nbsp;11:14) en tsjin 'e ûnleauwige stêden (*Mattéus*&nbsp;11:20-24).
Flok

;útspraak [flok], (flók)
* flok (krêftterm), in grou wurd
* flok (ûnheilsbeswarring), in ritualisearre winsk om eat of immen neidiel ta te bringen
;útspraak [flɔk], (flòk)
* flok (plúske), in lyts stikje fan 'e iene of oare stof
** flok (hier), in hierlok
** snieflok, in sniekristal
* flok (plant) (*Eriophorum vaginatum*), in plant út 'e famylje fan 'e blaugerzen, ek snippegers neamd
* flok (fean), in fezelige en triedderige feanmassa, ôfkomtich fan 'e plant flok
Kastiel fan Coevorden

It **Kastiel fan Coevorden** is in fersterke wente en ryksmonumint yn de Drintske stêd Coevorden. It kastiel wie yn syn âldste foarm in motte mei in houten toer dêr't grêften en houten muorren  omhinne rûnen. Dêr koe men by driigjend gefaar him yn werom lûke.

## Skiednis

It kastiel hat in roerige skiednis. Troch it lizzen yn sompige gebieten op trochgongrûtes, benammen tusken de hânzestêden Grins en Múnster, en fanwegen de tolrjochten, wie de fêsting fan grut strategysk belang. It besit fan it kastiel wiksele hiel wat kearen, dat gauris mei geweld ôfhannele waard. It kastiel hat in wichtige rôl spile yn de Slach by Ane (1227) en it Belis fan Coevorden (1592). It kastiel waard gauris plondere, ferneatige en fannijs opboud. Yn 1402 boude biskop Freark fan Blankenheim it kastiel fannijs.

Yn 1938 hat de gemeente Coevorden it kastiel oankocht, wêrnei't yn 1968 mei de restauraasje úteinset waard. By in restauraasje yn 2010 waard de reade ferve fuorthelle.
 
It kastiel hat sûnt 1965 de beskerme status fan Ryksmonumint. 

## Boarchgreven
Fan de tolfde oant de fyftjinde iuw waard de boarch troch de boarchgreven fan Coevorden bewenne. De weard fan it kastiel wie tagelyk ek Drost fan it Lânskip Drinte. Yn 1522 waard it kastiel troch hartoch Karel fan Gelre ferboud en krige it nij alle gedachten de grutte fjouwerkante foarm dy't yn sketsen fan lettere tiden te sjen binne. Ek dy boarch is neitiids foar it grutste part ferfallen. De ruïnes, dy't oerbleaune, binne, net sûnder opskuor, yn 1967-1972 restaurearre ta syn hjoeddeiske steat.

## Nijsgjirrich
Yn it Kanadeeske Vancouver stie in replika fan it kastiel. De replika waard boud ta gelegenheid fan it hûndertjierrich bestean fan Vancouver en de Expo '86. It kastiel waard dêr op 80% fan de grutte fan it wiere kastiel delsetten, as kado fan de bevolking fan Coevorden. Coevorden hat in bysûndere bân mei Vancouver fanwegen de Britske marine-ofsier George Vancouver, dy't ûnder James Cook yn 1792 de westkust fan Kanada (Britsk-Kolumbia) ferkende. Hy joech syn namme oan it eilân foar de kust, Vancouver Island. It troch de 'goldrush' ûntwikkeljende Granville Island krige yn 1886 de namme Vancouver. De foarfaars fan George Vancouver kamen út Coevorden en hieten dêr *Van Coeverden* (Fan Coevorden). *Van Coeverden* waard *Vancoeverden* en *Vancoever* ferfoarme ta *Vancouver*. De replika waard ferhûze nei it attraksjepark Fantasy Gardens yn Richmond, dat in foarstêd fan Vancouver is. 

It kastiel op de flagge fan Drinte tsjut it kastiel fan Coevorden oan. It kastiel fan Coevorden is it iennichste kastiel yn Drinte.

## Galery

Ofbyld:Kasteel Coevorden Augustijn Claterbos.jpg|Augustijn Claterbos (1754-1822).
Ofbyld:Coevorden Kasteel avondzon 01.JPG|Efterkant yn 2008.
Ofbyld:Kasteel Coevorden 01.JPG|Sjoen fan de merk wei. It is goed te sjen dat it kastiel op in heuvel leit.


## Keppeling om utens
* www.kasteelcoevorden.nl
Freark fan Blankenheim

**Freark fan Blankenheim** (Kasselburg (by Pelm yn 'e Eifel) om 1355 hinne - Kastiel Ter Horst (Loenen, 9 oktober 1423 wie biskop fan Straasburch fan 1375 oant 1393 as **Freark II** en fan Utert fan 1393 oant 1424 as **Freark III**.

## Straasburch en Utert
Freark fan Blankenheim studearre rjochten yn Parys en waard yn 1375 beneamd ta biskop fan Straasburch. Syn bewâld dêre wie gjin súkses en mei help fan hartoch Willem I fan Gelre en Gulik waard er oerpleatst nei Utert, dêr't er him as in bedreaun lieder sjen liet. Hy wist, stipe troch de partij fan de *Lichtenbergers*, syn rjochten jilde te litten yn de Stiftske stêden en adel en de foarsten fan njonkenlizzende Hollân en Gelre. Hy fersterke it biskoplik gesach yn it Oerstift en twong de stêd Grins syn gesach te erkennen. Yn 1407 joech er de stedsrjochten oan Coevorden.

## Krigen
As bûnsgenoat fan greve Willem VI fan Hollân die er mei oan de Arkelske krigen fan 1405, dêr't er Hagestein yn besit krige. De Hollânske partijtsierderijen om Jakoba fan Beieren twong de jierrige biskop yn 1419-1422 noch in kriich mei Hollân en Gelre út te fjochtsjen, dêr't it Stift noch mar krekt oerein stean bliuwe koe.

## Tsjerklike saken
Hy sels naam tsjerklike saken net persoanlik waar. Dy waarden behannele troch in goed organisearre bestjoer. Yn syn plak hannele de suffragaan Hubertus Schenck, dy't titulêr biskop fan Hippus yn Palestina, *episcopus Yppusensis*, wie.

Hy wie tydlik behearder fan de administraasje fan it Prinsbisdom Basel (1391-1393), dêr't Imer fan Ramstein opstapt wie. Hy wie in beskermer fan de Moderne Devoasje, dat yn de Bruorren fan it Miene Libben belicheme wie.

## Ferstjerren
Freark fan Blankenheim ferstoar op 9 oktober 1423 en waard begroeven yn de Dom fan Utert.
Evert Caspers

**Evert Caspers** (Ljouwert, 11 novimber 1897 - Swolle, 16 desimber 1976) wie in Fryske learaar, keunstskilder en grafikus.

## Libben en wurk
Yn syn legereskoalletiid wenne Caspers yn Winschoten dêr't heit learaar oan de ambachtsskoalle wie. Hy gie de kweekskoalle yn Ljouwert troch en waard dêr skoalmaster oan de Vlietster skoalle. Dêr krige er ek kunde oan syn lettere frou, dochter fan it skoalhaad. Fan 1920 oant 1926 folge hy lo- en mo-kursussen foar de akte tekenlearaar. Fuort dêrnei waard er learaar tekenjen en direkteur fan de mo-oplieding tekenjen oan de hts yn Ljouwert. Hy wie dêr de opfolger fan Harm Ellens. Teffens wie er keunstresinsint foar de Ljouwerter Krante.

Fan 1926 ôf waard Caspers hieltyd aktiver as byldzjend keunstner. Hy makke sawol wurk yn opdracht as frij wurk; foaral tekeningen, houtfiken en gûasjes. Hy wie grafikus en typograaf foar it Fryske literêr tydskrift De Holder (1926-1929) dêr't syn namme klank troch krige. Fierder wurke er mei oan in grutte hoemannichte boekútjeften, kalinders en brosjueres. Bekend is de houtfyk dy't er makke fan Fedde Schurer foar dy syn twadde dichtbondel *Utflecht*, die voorin werd opgenomen. Yn dy perioade hie Caspers noch frije tiid genôch om mei syn wurken om te dokterjen. Dat waard lykwols oars doe't er tekenlearaar en learaar kultuerskiednis oan de HBS yn Swolle waard. Dêr joech er fan 1937 oant syn pensjonearring yn 1962 les. Yn de jierren dy't oerbleaune gie er troch mei syn keunstwurken, almeast frij wurk.

Caspers waard bot beynfloede troch it kubisme en it abstraktisme. Yn syn libben waard syn wurk ferskate kearen útstald. Yn 1977 organisearren It Prinsessehof yn Ljouwert en De Librije yn Swolle in grutte oersjochtstentoanstelling. Ek yn 2008 wie der sa'n tentoanstelling mei skilderijen en houtfiken fan Caspers yn it Steedlik Museum fan Swolle.
Jan Dijkstra (boargemaster)

**Jan Dijkstra** (De Lemmer, 14 april 1910 – Frjentsjer, 22 novimber 1993) wie in Frysk politikus út namme fan de CHU.

Hy wie in soan fan Jenne Dijkstra (1865-1952; skuonmakker) en Geertje Visser (1865-1956). Hy gie yn 1928 oan 't wurk by de gemeentesekretary fan Skoatterlân. Yn 1932 kaam er as twadde klerk yn tsjinst by de provinsjale griffy fan Fryslân dêr't er it bringe soe ta adjunkt-kommys 1e klasse. Yn april 1945 waard Dijkstra waarnimmend boargemaster fan doe krekt befrijde Wûnseradiel. Dêrnei wie er fan desimber 1945 oant syn pensjonearring yn maaie 1975 boargemaster fan Frjentsjer. Ynearsten wie er boargemaster sûnder partij, mar yn 1961 waard er lid fan de CHU. 

Dijkstra stoar yn novimber 1993 yn de âlderdom fan 83 jier.
Oosterhesselen

**Oosterhesselen** (Nedersaksysk: *Hesseln*) is in iesdoarp en in eardere gemeente yn de Nederlânske provinsje Drinte. It plak hie op  in ynwennertal fan .

By de gemeentlike weryndieling fan 1998 waard de gemeente Oosterhesselen by de gemeente Coevorden foege.

## Skiednis
Oosterhesselen wie oant 1 jannewaris 1998 it haadplak fan de selsstannige gemeente Oosterhesselen, dêr't ek de doarpen Gees, Zwinderen, Geesbrug en it grutste part fan Nieuwlande by hearden. Oosterhesselen wie fan oarsprong in iesdoarp, dat fan benammen de sechtiger jierren fan de tweintichste iuw ôf, útwreide is mei nijbouwiken. Yn it âlde part fan it doarp binne der noch in tal karakteristike Saksyske pleatsen te finen.

Yn it midden fanit doarp stiet de herfoarme tsjerke út de fyftjinde iuw. Nijsgjirrich is dat de toer los fan it skip stiet. Dat komt nei alle gedachten fan it kriichsgeweld út 'e ein fan de sechtjinde iuw, doe't de fêsting Coevorden troch de Spanjerts belegere waard.

### Twadde Wrâldkriich
Yn de Twadde Wrâldkriich spilen it gemeentebestjoer en gemeente-amtners in wichtige rôl yn it ferset. Wethâlder Johannes Post út Nieuwlande holp in soad Joaden mei it ûnderdûken yn syn doarp en hy wie ek belutsen by fersetsaksjes yn it westen fan Nederlân. Gemeentesiktaris Douwe Weima, dy't fan Frysk komôf wie, fertsjustermoanne in grut part fan it befolkingsregister en kaam tefoaren dat ynwenners fan de gemeente nei Dútslân twongen waarden te wurkjen. Boargemaster Cornelis de Kock joech lieding oan it gemeentebestjoer, dy't besocht safolle mooglik minsken út hannen fan de Dútske besetter te hâlden. Yn de simmer fan 1944 waard De Cock oppakt troch de SS en saneamd foar ferhoar meinaam nei Assen, mar letter op healwei tusken Oosterhesselen en Meppen op strjitte troch dy deasketten waard. De wichtichste strjitte troch it doarp waard dêrom nei de kriich omneamd ta *Burgemeester De Kockstraat*.

## Geografy
Beëasten it doarp leit state De Klencke, in aadlik lânhûs út de santjinde iuw mei inkelde pleatesen en in grutte bûtenpleats. Dat bestiet út bosken, in grut stik heidelân, iezen en grien lân by it Drostendjip del. It gebiet waard yn 1961 troch de lêste bewenster fan it lânhûs oan Natuermonuminten neilitten, dy't it neitiids yn behear en eigendom hat.

De marke fan Oosterhesselen skaaimerket him fierders troch iezen en griene lannen en wurdt oan de súdkant trochsnien troch de Verlengde Hoogeveense Vaart. Yn it lânbougebiet besuden it doarp is in *hunnetsjerkhôf*  te finen, dat in prehistoarysk grêffjild is. Beëasten it doarp is in lyts bosk.

De A37 rint justjes besuden it doarp del.

## Sjoch ek
* Tsjerke fan Oosterhesselen

## Galery

Kerk van Oosterhesselen.jpg|Tsjerke fan Oosterhesselen
RM 341029 Hunnenkerkhof 2011.jpg|It Hunnetsjerkhôf, in grêffjild út de prehistoarje
Havezathe_Natuurmonument_De_KLencke_20_40_52_193000.jpeg|Natoergebiet fan De Klencke 
20200423_t_Tolhoes_Oosterhesselen.jpg|'t Tolhoes


## Keppeling om utens
* Feriening Pleatslik Belang Oosterhesselen
Cornelis de Kock

**Cornelis de Kock** (Kampen, 22 novimber 1908 – Oosterhesselen, 18 septimber 1944) wie in Nederlânsk politikus út Drinte.

De Kock waard yn 1937 boargemaster fan Oosterhesselen yn Drinte en wurke dêr tegearre mei wethâlder Johannes Post en gemeentesiktaris Douwe Weima. Hja fersetten harren alle trije tsjin de Dútske besetter.

De Kock stie yn oansjen by it ferset en sette him yn en stel de ynwenners fan de gemeente frij foar wurk yn Dútslân. Doe't er fan doel wie ûnder te dûken waard er op 18 september 1944 troch in Sulverdin-groep út syn hûs fierd, wêrnei't se him op de *Aelderstraat* deasketten.

Yn Oosterhesselen is nei Cornelis de Kock in strjitte neamd, de *Burgemeester de Kockstraat*.
Us-Leaffrouwetsjerke fan de Arke fan it Ferbûn

De **Us-Leaffrouwetsjerke fan 'e Arke fan it Ferbûn** (Hebriuwsk: כנסיית גבירתנו של ארון הברית‎, Frânsk: *Église Notre-Dame-de-l'Arche-d'Alliance*) is in roomsk-katolike tsjerke yn it Arabyske doarp Abu Ghosh yn sintraal Israel. De tsjerke stiet heech op in heuvel yn 'e noardwestlike hoeke fan it doarp.

## Skiednis
Yn 1141 stiften de hospitaalridders by it hjoeddeiske Abu Ghosh in oare tsjerke, likernôch 400 meter eastlik fan 'e Us-Leaffrouwetsjerke fan 'e Ferbûnsarke. De tsjerke waard boud yn 1924 op it plak dêr't neffens de tradysje it hûs fan 'e levyt Abinadab stie, de man út Kirjat-Jëarim, dy't in hûs op 'e heuvel hie dêr't de Arke fan it Ferbûn dessinialang tydlik stien hie (1 Samuël 7; 2 Samuël 6; 1 Kroniken 13) oant kening David de Ferbûnsarke nei Jeruzalim helje liet. 

De Us-Leaffrouwetsjerke fan 'e Arke fan it Ferbûn waard troch de Susters fan Sint-Joazef fan de Ferskining boud op it plak fan in âldere Byzantynske tsjerke út de 5e iuw en is fan fierrens te sjen troch it byld op it dak fan Marije mei Bern. 

It ynterieur is ienfâldich: de muorren binne wyt en yn 'e apsis is in Latynk krús oanbrocht.

Njonken de tsjerketsjinsten fynt op 'e lokaasje ek alle jierren twaris it  "Abu Ghosh muzykfestival" plak.
Hendrik Herman Douma

**Hendrik Herman Douma** (Skettens, 25 maaie 1911 – Spanje, 29 febrewaris 1996) wie in Nederlânsk politikus fan de ARP.

Hy wie in soan fan ds. Jan Douma (1881-1945) en Reintje Sijtsma (1887-1974). Hy hat rjochten studearre oan de Frije Universiteit Amsterdam en waard ier yn 1938 folontêr bij de gemeentesekretary fan Ljouwerteradiel. Ein 1939 waard er beneamd ta tydlik amtner by de gemeentesekretary fan Flissingen en letter wurke er by de gemeente Kollumerlân en Nijkrúslân. By dy lêste gemeente wie er kommys foar't er yn maaie 1946 beneamd waard ta boargemaster fan Andyk. Yn 1954 folge syn beneaming ta boargemaster fan Barendrecht. Dêrneist wie er lid fan de Provinsjale Steaten fan Súd-Hollân. Yn 1967 waard Douma de boargemaster fan Zwijndrecht. 

Yn juny 1976 gyng er mei pensjoen en yn 1996 stoar er yn de âldens fan 84 jier.
Bad Cat

***Bad Cat*** is in Turkske mei de kompjûter animearre tekenfilm út 2016 produsearre troch de *Anima Istanbul*. It ferhaal is loswei basearre op it tekenteltsje *[[Kötü Kedi Şerafettin]]* fan de Turkske striptekener Bülent Üstün.

## It ferhaal
De rûge kat Shero, Rifki de seefûgel en Riza de rôt meitsje harren ree foar in barbecuefeest yn Istanbûl. Harren grutte jûn mei iten, alkohoalyske drank en moaie froulju rekket yn dusoarder as Shero ûnferwachts fereale rekket, efternei sitten wurdt troch in somby, en der achter komt dat er de heit is fan in oerwûn bern mei de namme Taco . 

## Keppelings om utens
*  Offisjele webside fan ''Bad Cat''
*  Ynformaasje oer ''Bad Cat'' yn 'e ''Internet Movie Database''
Abdij Sint-Marije fan de Opstanning yn Abu Ghosh

De **Abdij Sint-Marije fan 'e Opstanning** is in Benediktynske abdij yn it doarp Abu Ghosh yn Israel. It kleaster stiet yn it sintrum fan it doarp Abu Ghosh, likernôch 10 kilometer westlik fan Jeruzalim. It kleaster waard yn 1900 stifte by in âlde tsjerke út de krúsfarderstiid, op in plak dat doe indentifisearre waard as de lokaasje fan it bibelske Emmaüs (Lukas 24:13), dêr't Jezus nei de ferrizenis oan twa dissipels ferskynde. It kleaster is eigendom fan it Frânske Nasjonale Domein yn it Hillige Lân. 

## Kleastermienskip
Yn 1873 waard it behear fan it plak mei de tsjerke troch de Osmaanske autoriteiten oerdroegen oan Frankryk. De Benediktynske muontsen fan 'e Us-Leaffrouweabdij fan Belloc út Urt yn it Frânske departemint Pyrénées-Atlantiques bouden yn 1900 in lyts kleaster by de tsjerke. Se bleaune dêr oant 1953 en lieten de gebouwen doe nei oan 'e paters fan 'e Lazaristen.

Yn 1976 brochten trije muontsen fan 'e abdij Bec-Hellouin (Normandje) nij monastyk libben yn Abu Ghosh. It jier dêrnei folgen trije nonnen dy't ek út Bec-Hellouin ôfkomstich wie. Alhoewol't de kleastermienskip apart fan inoar libje, folgje se wol mienskiplik it kleasterritme. De âlde krúsfarderstsjerke is de kleastertsjerke fan 'e mienskip.  

## Kleastertsjerke

De âlde krúsfarderstsjerke is de abdijtsjerke en de âldste dielen datearje út de 12e iuw. It gebou wurdt beskôge as ien fan 'e moaiste krúsfarderstsjerken yn it Hillige Lân. De boustyl is romaansk en hat it sobere karakter fan 'e yn 'e krúsfarderstiid boude tsjerken. De trije skippen hawwe alle trije deselde ôfmjittings en einigje alle trije yn in apsis. De eastlike helte fan 'e tsjerke (oriïntearre op Jeruzalim) is dekorearre mei fresko's. De fresko's, dy't foar in part mei opsetsin fernield binne (alle gesichten binne ferwidere), waarden skildere troch in Byzantynske keunstner tusken 1150 en 1175.    

De krypte bestiet út twa nivo's. It legere nivo is boud om in fiver dy't it wetter opfangt fan in boarne ûnder de trep, dy't fan 'e krypte nei de tsjerke omheech rint. It hegere nivo is ynrjochte as kapittelseal foar de mienskip.
Waarmmielrinner

In **waarmmielrinner** of **bôlebidder** is in persoan dy't fan in oar syn gastfrijens gebrûk makket of derop út is om op in oar syn kosten te libjen

Eartiids wie in waarmmielrinner ien dy't op waarm iten út wie, en in skynfrom persoan dy't by ienfâldige minsken te praten en te bidden kaam yn 'e hope goed ûntfongen te wurden. Bygelyks in Hepke Oudhuis.
Basilyk

**[[Basilyk (boufoarm)|basilyk]]*, de boufoarm fan in gebou 
**[[basilica maior]]*, ien fan 'e heechste rangen fan roomsk-katolike tsjerkegebouwen, dy't mar oan fjouwer tsjerken takend binne 
**[[basilica minor]]*, titel fan in tsjerkegebou dy't in bysûndere bining mei de paus fan Rome oanjout (allegear yn Rome)
Prinsesse fan Zweeloo

De **Prinsesse fan Zweeloo** wie in frommes út 'e fyfde iuw, wêrfan't it grêf yn 1952 fûn waard yn it Drintske doarp Zweeloo, gemeente Coevorden. Har bynamme komt fan it rykdom fan it guod dat yn it grêf fûn waard.

Parten fan tekstyl yn it grêf lieten sjen dat se in linnen jurk mei wollen mantel of sjaal droech. Hja hie in samling fan tritich grutte kralen fan glês om har middel hinne, en kralen fanin halskeatling fan barnstien. Dat wie de grutste samling barnstien dat yn Nederlân fûn waard. Oare fynsten yn it grêf befetsje in spjelde fan brûns, út Noard-Dútslân yn de foarm fan in flinter, in sulveren ring, in brûnzen earmbân, twa kaaien fan brûns, en sulveren húskeguod. Guon fan dy foarwerpen binne te sjen yn it Drintsk Museum yn Assen.

Har grêf wie ien fan in nust grêven oan de noardeastlike kant fan in ôfgraving. Der binne hynstegrêven yn de omkriten, en om't hynders net begroeven waarden mei froulju, is nei alle gedachten it grêf fan har man ien fan de grêven dy't weiwurden wie mei it ôfgraven fan sân op it plak.


Ofbyld:Kralensnoer bestaande uit 101 barnstenen kralen, Drents Museum, 1952-III-26u.jpg| Snoer fan 101 barnstiennen kralen
Ofbyld:Vergulde bronzen vlinderfibula, Drents Museum, 1952-III-26b.jpg|Brûnzen spjelde yn flinterfoarm

## Keppeling om utens
* Prinsesse fan Zweeloo yn it Drintsk Museum